Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (βιβλίο)

Αρχική έμπνευση

Η ιστορία εμπνεύστηκε από τον Τζέιμς Μπρουκ (James Brooke), έναν Άγγλο του 19ου αιώνα ο οποίος έγινε ο πρώτος λευκός Ράτζα (Rajah, βασιλιάς) του Σαραουάκ (Sarawak) του Βόρνεο, καθώς και από τα ταξίδια του Αμερικανού τυχοδιώκτη Τζοσάια Χάρλαν (Josiah Harlan), επίσης τον 19ο αιώνα, ο οποίος απέκτησε τον τίτλο του πρίγκιπα του Γκορ στο Αφγανιστάν, ισοβίως για τον εαυτό του και κληρονομικά για τους απογόνους του.
Το διήγημα επίσης περιλαμβάνει πολλές ακριβείς περιγραφές, όπως την ορθή γεωγραφική θέση του Καφιριστάν στο ανατολικό Αφγανιστάν, και τα Ευρωπαϊκού τύπου χαρακτηριστικά των κατοίκων του Καφιριστάν, των Νουριστάνι (σύγχρονοι Καλάς).
Το τέλος του διηγήματος, βασίζεται στην τύχη που είχε ο Γερμανός εξερευνητής του 19ου αιώνα, Άντολφ Σλαγκιντβάιτ (Adolf Schlagintweit), στην Κεντρική Ασία.

Περίληψη πλοκής

Ο αφηγητής της ιστορίας είναι ένας Βρετανός δημοσιογράφος στην Ινδία, κατά την εποχή όπου η Ινδία αποτελούσε Βρετανική κτήση, και ουσιαστικά πρόκειται για τον ίδιο τον Κίπλινγκ, χωρίς να κατονομάζεται.
Κατά την διάρκεια περιοδείας του στα διάφορα Ινδικά τοπικά κρατίδια, συναντά δύο τραχύς τυχοδιώκτες στον δρόμο του, τον Ντάνιελ Ντράβοτ και τον Πίτσι Κάρνεχαν. Του αρέσουν ως φυσιογνωμίες και αναπτύσσει μια συμπάθεια απέναντι τους, αλλά ανακαλύπτει και αποτρέπει την κομπίνα τους να εκβιάσουν ένα τοπικό μικρό ηγεμόνα.
Λίγους μήνες αργότερα, εμφανίζονται στο γραφείο που διατηρεί στη Λαχώρη, όπου και του περιγράφουν ένα σχέδιο το οποίο έχουν σκεφτεί. Αρχικά εξηγούν πως δεν υπάρχει επάγγελμα που να μην έχουν κάνει, στρατιώτες, ναύτες, τυποθέτες, φωτογράφοι, οδηγοί τραίνων, μικροεργολάβοι, και άλλα διάφορα, και αποφάσισαν πως η Ινδία δε τους χωράει και είναι μικρή για αυτούς. Έτσι του ανακοινώνουν πως την επόμενη μέρα θα αναχωρήσουν για το Καφιριστάν, στα βόρεια, προς το Αφγανιστάν, με σκοπό να κάνουν τους εαυτούς τους βασιλιάδες των τοπικών υπανάπτυκτων φυλών. Ο Ντράβοτ εμφανισιακά διαθέτει μια φυσιογνωμική ομοιότητα με τους ντόπιους, και επίσης έχουν μαζί τους και δύο τυφέκια τύπου Μαρτίνι-Χένρι -τα πιο προηγμένα της εποχής-. Το σχέδιο τους είναι να βρουν ένα βασιλιά ή φύλαρχο, να τον βοηθήσουν να εξοντώσει τους τοπικούς εχθρούς του, και κατόπιν να αρπάξουν το βασίλειο του για τους εαυτούς τους. Ζητούν από τον αφηγητή αν μπορεί να τους προμηθεύσει με βιβλία που περιγράφουν την ιστορία της περιοχής ή και χάρτες, ως χάρη, γιατί οι ίδιοι είναι Μασόνοι όπως και ο αφηγητής, καθώς και ως αποζημίωση για την απόπειρα εκβιασμού όπου τους χάλασε τα σχέδια μερικούς μήνες νωρίτερα, και ο αφηγητής ενδίδει και τους προμηθεύει με τις σχετικές πληροφορίες.
Μετά την πάροδο δύο χρόνων, και κατά την διάρκεια μιας θερμής καλοκαιρινής νύχτας, ο ένας από τους δύο τυχοδιώκτες, ο Κάρνεχαν, επιστρέφει στο γραφείο του αφηγητή. Είναι ένας σπασμένος άνθρωπος πλέον, ένας σακατεμένος ζητιάνος ντυμένος με κουρελόρουχα, και του διηγείται μια απίστευτη ιστορία.
Ο Ντράβοτ και ο Κάρνεχαν, ταξίδεψαν επιτυχώς μέχρι το Καφιριστάν, βρήκαν τις ντόπιες φυλές, και κατόρθωσαν να γίνουν βασιλιάδες, όπως αρχικά σχεδίαζαν. Βρήκαν τους Καφίρ, οι οποίοι ήταν λευκοί, τόσο λευκοί και ανοικτόχρωμοι που έμοιαζαν σαν παλιοί φίλοι από την πατρίδα. Τους βοήθησαν να συγκεντρώσουν και να οργανώσουν στρατό, με τον οποίο κατέκτησαν άλλα χωριά και φυλές, και με την πάροδο του χρόνου ήταν τόσο επιτυχημένοι ώστε έφτασαν να ονειρεύονται πως μπορούν μέσα από τις κατακτήσεις τους να κτίσουν ένα ενοποιημένο έθνος.
Όταν κατά την διάρκεια μιας από τις μάχες ο Ντράβοτ χτυπήθηκε από ένα βέλος και δεν εμφάνισε αιμορραγία ή πόνο -σφηνώθηκε στην αγκράφα της ζώνης του η οποία καλύπτονταν από τον ρουχισμό του-, οι Καφίρ οι οποίοι ήταν παγανιστές σε αντίθεση με τους Μουσουλμάνους του Αφγανιστάν, το θεώρησαν ως σημάδι πως διαθέτει ιδιαίτερες δυνάμεις, και αποφάσισαν να τον αφιερώσουν ως πολύτιμο θυσιαστήριο στο θεό τους, μια αποθεωμένη μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος είχε περάσει από την περιοχή πολλούς αιώνες πριν κατά τις εκστρατείες του στην Ανατολή. Κατά την διάρκεια της θυσιαστικής τελετής, ενώ άνοιξαν το πουκάμισο του Ντράβοτ για να γυμνώσουν το στήθος του απέναντι στο τελετουργικό μαχαίρι, είδαν πως αυτός φορούσε το φυλακτό με το σύμβολο των Μασόνων, ένα σύμβολο το οποίο -κατά το διήγημα- χρησιμοποιούνταν και από τον Αλέξανδρο, και η ερμηνεία τους για το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το πρότερο θαύμα της μη αιμορραγίας από το βέλος, ήταν πως πρόκειται για έναν απόγονο ή την μετενσάρκωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος αναχωρώντας από τη γη των Καφίρ είχε υποσχεθεί πως μια μέρα θα επέστρεφε πίσω σε αυτούς. Ακολούθως, οι Καφίρ τέλεσαν μια μορφή Μασονικής τελετής, και ο σεβασμός τους προς τον Ντράβοτ αυξήθηκε καθώς ο ίδιος φαίνεται να γνώριζε Μασονικά μυστικά τα οποία μόνο ο γηραιότερος ιερέας των Καφίρ θυμόταν.
Το σχέδιο τους τελικά χάλασε όταν ο Ντράβοτ αποφάσισε να παντρευτεί ένα τοπικό κορίτσι των Καφίρ. Η κοπέλα τρομαγμένη πως θα παντρεύονταν ένα θεό, δάγκωσε τον Ντράβοτ καθώς αυτός προσπάθησε να την φιλήσει σε κοινή θέα κατά την γαμήλια τελετή τους, αρκετά για να προκαλέσει αιμορραγία. Βλέποντας την εμφάνιση του αίματος, οι ιερείς, αναστατωμένοι, διακήρυξαν πως δεν πρόκειται ούτε για θεό ούτε για διάβολο, αλλά για κοινό άνθρωπο, έναν απατεώνα. Οι περισσότεροι από τους Καφίρ στράφηκαν εναντίον του Ντράβοτ και του Κάρνεχαν και τους κατεδίωξαν. Μόνο λίγοι από τους άντρες τους παρέμειναν πιστοί, αλλά τα στρατεύματα τους λιποτάκτησαν και οι δύο βασιλείς συνελήφθησαν.
Ο Ντράβοτ, φορώντας το στέμμα του, οδηγήθηκε στη μέση μιας κρεμαστής γέφυρας, πάνω από ένα απόκρημνο και βαθύ φαράγγι. Οι Καφίρ έκοψαν τα σκοινιά της γέφυρας, και με την κατάρρευση της ο Ντράβοτ έπεσε προς στον θάνατο του. Ο Κάρνεχαν, τιμωρήθηκε με σταύρωση ανάμεσα σε δύο πεύκα. Κατορθώνοντας να παραμείνει ζωντανός για μια ημέρα, οι Καφίρ το θεώρησαν ως θαύμα, και τον κατέβασαν αφήνοντας τον ελεύθερο, όπου και κατάφερε να επιστρέψει πίσω στην Ινδία ζητιανεύοντας. Ως απόδειξη των ισχυρισμών του, ο Κάρνεχαν αποκαλύπτει στον αφηγητή το κεφάλι του Ντράβοτ, με το χρυσό στέμμα να βρίσκεται στερεωμένο ακόμα στο κεφάλι του, και κατόπιν αποχωρεί.
Την επόμενη μέρα ο αφηγητής βλέπει τον Κάρνεχαν να σέρνεται στον δρόμο κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο, χωρίς το καπέλο του και σε φρενήρη κατάσταση, όπου και τον περιμαζεύει και τον στέλνει στο τοπικό νοσοκομείο προς περίθαλψη. Ελέγχοντας για την κατάσταση του δύο ημέρες αργότερα, μαθαίνει πως ο Κάρνεχαν πέθανε από ηλίαση, και δεν είχε κανένα προσωπικό αντικείμενο μαζί του.