Αλκουίνος της Υόρκης

Νεαρή ηλικία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νορθούμπρια στην πόλη της Υόρκης κατά την δεκαετία του 730, και δεν είναι σχεδόν τίποτα άλλο γνωστό σχετικά με την οικογένεια και την καταγωγή του. Περιγράφεται πως είχε ευγενή καταγωγή, ενώ κάποιοι από τους συγγενείς του ασχολούνταν επίσης με την θεολογία και είχαν σχέσεις με την αριστοκρατία, και εικάζεται πως πιθανώς η καταγωγή του ήταν από την Ντήρα (Deira), παλαιά περιοχή στις βόρειες ακτές της ανατολικής Αγγλίας.
Ο Αλκουίνος σπούδασε στην Υόρκη κατά την εποχή όπου η πόλη βρισκόταν σε οικονομική και πνευματική ακμή, και μαθήτευσε κοντά στον αρχιεπίσκοπο της πόλης, τον Έκμπερτ, ο οποίος είχε υπάρξει μαθητής του διασήμου λογίου Βέδα. Η Υόρκη φημίζονταν στην Αγγλία της εποχής αλλά και στην δυτική Ευρώπη ως κέντρο μάθησης των τεχνών (artes liberales, φιλοσοφία, ρητορική, λογική κ.α.), λογοτεχνίας, επιστημών, και θεολογίας. Κατά την περίοδο των σπουδών του εκεί, ο Αλκουίνος επιμορφώθηκε με βάση τις τεχνικές του trivium και του quadrivium (συστήματα μάθησης όπου δίνονταν προτεραιότητα και γίνονταν συνδυασμοί ανά γνωστικό αντικείμενο) τις οποίες και προσάρμοσε επιπλέον με βάση τις δικές του ιδέες.
Κατά την δεκαετία του 750 είχε γίνει πλέον καθηγητής, ενώ μετά το 767 εξελίχθηκε σε επικεφαλής της σχολής της Υόρκης έχοντας παράλληλα αποκτήσει και το θρησκευτικό αξίωμα του διακόνου στην εκκλησία. Το 781, ο Αλκουίνος στάλθηκε από τον Αγγλοσάξωνα ηγεμόνα Έλφουαλντ Α´ της Νορθούμπρια στην Ρώμη, ώστε να λάβει επίσημη αναγνώριση από τον Πάπα Αδριανό Α΄ πως η Υόρκη αναγνωρίζονταν πλέον ως μητροπολιτική αρχιερατική περιφέρεια  και θα διορίζονταν μητροπολίτης στην περιοχή. Κατά την επιστροφή του στην Αγγλία από το ταξίδι, ο Αλκουίνος συνάντησε τον Καρλομάγνο στην πόλη της Πάρμα.

Καρλομάγνος

Ο Καρλομάγνος γνωρίζοντας την φήμη του Αλκουίνου, του πρότεινε να γίνει μέλος της αυλής του, κάτι που ο Αλκουίνος δέχτηκε. Άλλοι λόγιοι τους οποίους είχε συγκεντρώσει στην αυλή του ο Καρλομάγνος ήταν οι Πέτρος της Πίζας, Παυλίνος της Ακυληίας, και ο Φουλράδος. 
Ο Αλκουίνος ανέλαβε την διεύθυνση της παλατινής σχολής του Καρλομάγνου στο Άαχεν το 782, η οποία τον καιρό εκείνο λειτουργούσε με στόχο την εκπαίδευση των παιδιών των ευγενών ως προς τα διάφορα εθυμοτυπικά και τρόπους, ο Καρλομάγνος ωστόσο ήθελε να συμπεριλάβει και την διδασκαλία θεμάτων όπως φιλοσοφία και ρητορική, και το σημαντικότερο την θεολογία. Από το 782 έως το 790, ο Αλκουίνος δίδαξε τον ίδιο τον Καρλομάγνο, τους γιούς του Πεπίνο τον Κυφό και Λουδοβίκο τον Ευσεβή, καθώς και διάφορους άλλους μαθητές της σχολής, ενώ ανέλαβε και την γενικότερη οργάνωση και ανάπτυξη των βιβλιοθηκών. Αντιτάχθηκε στην πολιτική του Καρλομάγνου στο να βαπτίζει τους παγανιστές χριστιανούς υπό απειλή θανάτου, λέγοντας πως ενώ μπορούσε να τους βαπτίσει με το ζόρι, δεν μπορούσε να τους κάνει να πιστέψουν με το ζόρι. Ο Καρλομάγνος πείσθηκε από τον Αλκουίνο και η πολιτική των εκτελέσεων για τους παγανιστές έπαψε το 797.
Με τον καιρό αναπτύχθηκαν φιλικές σχέσεις μεταξύ του Αλκουίνου και του Καρλομάγνου, καθώς και με τον Αλκουίνο και τους μαθητές του. Παρόλα αυτά, έχει αναφερθεί πως ο φόβος του Αλκουίνου για τον Καρλομάγνο, ήταν όσο μεγάλος όση και η αγάπη του.

Νορθούμπρια και Φραγκία

Το 790 επέστρεψε στην Αγγλία με την οποία ποτέ δεν είχε διακόψει τις επαφές. Παρέμεινε εκεί για λίγο καιρό, έως ότου έλαβε ειδοποίηση από τον Καρλομάγνο ώστε να επιστρέψει και να τον βοηθήσει έναντι της αιρέσεως του Υιοθετισμού -η πίστη πως ο Χριστός υιοθετήθηκε από τον θεό κατά την βάπτιση του- η οποία συγκέντρωνε ισχυρή αποδοχή στο Τολέδο -παλιά πρωτεύουσα των Βισιγότθων και σημαντική πόλη του δυτικού χριστιανισμού πριν την αραβική περίοδο-. Πηγαίνοντας εκεί γνωρίστηκε με τον θεολόγο Μπεάτο της Λιέμπανα ο οποίος αντιμετώπιζε ως τον καιρό εκείνο το νέο θρησκευτικό κίνημα. Στην φραγκική σύνοδο της Φρανκφούρτης η οποία έλαβε χώρα το 794, ο Αλκουίνος άσκησε σημαντική επιρροή καταδικάζοντας τις όποιες κατευθύνσεις θεωρήθηκαν αιρετικές. 
Βρισκόταν και πάλι στην αυλή του Καρλομάγνου στα μέσα του 792, όταν συνέβη η πρώτη από τις μετέπειτα πολλές επιδρομές των Βίκινγκ στην Αγγλία, με την πρώτη αυτή επιδρομή να σημειώνεται στην πατρίδα του την Νορθούμπρια.  Κατά την αλληλογραφία του με την Αγγλία έμαθε τις λεπτομέρειες των επιδρομών και της ιδιαίτερης βιαιότητας με την οποία λεηλατήθηκαν τα μοναστήρια της περιοχής από τους παγανιστές επιδρομείς.

Θάνατος

Το 796 ο Αλκουίνος ήταν πλέον στην 6η δεκαετία της ζωής του, και θέλοντας να αποσυρθεί από τα καθήκοντα του στην αυλή του Καρλομάγνου, του επετράπηκε να αποσυρθεί σε μια μονή έξω από την Τουρ λαμβάνοντας παράλληλα το αξίωμα του ηγούμενη της μονής. Εκεί ασχολήθηκε με την καλλιγραφία και την προσευχή έως το τέλος της ζωής του στις 19 Μαΐου του 804.

Μαθηματικά

Η συλλογή μαθηματικών και λογικών προβλημάτων με τίτλο Propositiones ad acuendos juvenes (προβλήματα για την εξάσκηση των νέων) μερικές φορές αποδίδεται στον Αλκουίνο. Η υπόθεση αυτή βασίζεται σε μια επιστολή την οποία έστειλε το 799 στον Καρλομάγνο και του ανέφερε κάποιες πληροφορίες σχετικά με την αριθμητική και πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ώστε η μάθηση να είναι έξυπνη και ευχάριστη, και κάποιοι λόγιοι ταυτοποιούν την μελέτη αυτή με το έργο Propositiones (διατριβές). Στο κείμενο περιέχονται 53 μαθηματικά προβλήματα με λύσεις, τα οποία αποτελούν κυρίως προβλήματα λογικής και συνδυαστικής διατυπωμένα με την μορφή ιστοριών και διηγημάτων της καθημερινής ζωής (π.χ. πως γίνεται ο αγρότης να διασχίσει το ποτάμι μαζί με τον λύκο, το πρόβατο, και το λάχανο).

Λογοτεχνική επιρροή

Ασχολήθηκε εκτεταμένα με την καλλιγραφία, με την Καρολίγγεια μικρογράμματη γραφή να διαδίδεται στην δυτική Ευρώπη επί των ημερών του. Διασώζεται επίσης μεγάλος όγκος της προσωπικής αλληλογραφίας του, με το μεγαλύτερο μέρος της να αφορά διάφορους θρησκευτικούς διαλογισμούς και άλλα στοιχεία της εποχής. Οι επιστολές αυτές θεωρούνται πολύτιμες γιατί αποτυπώνουν τις κοινωνικές συνθήκες της Καρολίγγειας αυτοκρατορίας την περίοδο εκείνη. Πριν την έλευση του Αλκουίνου, το μεγαλύτερο ποσοστό της εκπαίδευσης είχαν αναλάβει οι Ιταλοί λόγιοι, ενώ με την έλευση του ο Αλκουίνος έφερε Αγγλοσάξωνες λογίους στους οποίους ανέθεσε τις διάφορες πνευματικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, και γενικότερα μετέφερε στους Φράγκους την γνώση των λατινικών όπως αυτή είχε διατηρηθεί στην Αγγλοσαξωνική Αγγλία μετά την σταδιακή αποχώρηση των Ρωμαίων στις αρχές του 5ου αιώνα, καθώς και τις γνώσεις των ελληνικών που κατείχε. Μετά τον θάνατο του, επικρατέστερη μορφή στην δυτική Ευρώπη αναδείχθηκε ο Θεοδόλφος της Ορλεάνης.
Σε ότι αφορά τα γραπτά του, έγραψε διάφορες πραγματείες, ανάμεσα τους και για την γραμματική, ρητορική, και διαλεκτική, με την μορφή διαλόγων. Σε ότι αφορά τις θεολογικές πραγματείες του, αυτές αποτελούνται από την De fide Trinitatis (η πίστη στην [Αγία] Τριάδα), και διάφοροι σχολιασμοί στην Αγία Γραφή. Του αποδίδεται επίσης πως εφηύρε το λατινικό ερωτηματικό (?) αν και δεν είχε την μορφή που έχει σήμερα.
Θεωρείται ως ένας από τους πιθανούς συγγραφείς των Libri Carolini.

Ομοφυλοφυλικές περιγραφές

Διάφορα αποσπάσματα στα γραπτά του Αλκουίνου εκφράζουν ομοφυλοφιλικές περιγραφές ή επιθυμίες, κάτι που οι ιστορικοί θεωρούν πως αποτελεί μια εξωτερίκευση των εκφράσεων του και πιθανώς κάποιο ερωτικό στοιχείο στην μοναστική ή/και αυλική ζωή του. Για παράδειγμα συχνά περιγράφει ερωτικά τους στενούς του φίλους, παράλληλα με το στοιχείο της θρησκευτικής αγάπης, και με τον ίδιο τρόπο περιγράφει και μέλη όπως την βασιλομήτωρα καθώς και τις κόρες του βασιλιά.
Η ερμηνεία των κειμένων αυτών ως ομοφυλοφιλικών έχει αμφισβητηθεί ως λανθασμένη από ορισμένους άλλους μελετητές οι οποίοι θεωρούν πως απλώς πρόκειται για χριστιανική αγάπη, ενώ παράλληλα αναφέρεται πως ο Αλκουίνος είχε δεσμό με μια από τις κόρες του βασιλιά, την Ντέλια, στην οποία αφιέρωσε αρκετά από τα ποιήματα του. Πέρα από την αγάπη επισημαίνεται επίσης, πως ο ίδιος ο Αλκουίνος είχε αναφέρει σε γραπτά του περί της δίκαιας τιμωρίας των κατοίκων των Σοδόμων ως ανταπόδοση για τις αμαρτίες τους εναντίον της φύσης με την αλληλοσυνεύρεση αντρών, κάτι που κατά τα λεγάμενα του ήταν χειρότερο από την συνεύρεση μεταξύ γυναικών.

Αφιερώματα

Σε αρκετές αγγλικανικές εκκλησίες, η μνήμη του Αλκουίνου εορτάζεται στις 20 Μαΐου (καθώς η 19η Μαΐου είναι του Αγίου Δουνστάνου / St. Dunstan), ενώ το κολέγιο Άλκουιν του πανεπιστημίου του Γιόρκ έχει ονομαστεί προς τιμήν του.