google/wiki40b huggingface dataset:
Σούγια Χανίων

Γεωγραφία

Η Σούγια απέχει 70 χιλιόμετρα από τα Χανιά, στα νότια παράλια της Κρήτης. Είναι κτισμένη δυτικά των εκβολών του χειμάρου Αγιερηνιώτη, ο οποίος διασχίζει το φαράγγι της Αγίας Ειρήνης, το οποίο καταλήγει κοντά στη Σούγια. Η παραλία της Σούγιας έχει μήκος περίπου 1,5 χιλιόμετρο και το πλάτος της φτάνει τα 70 μέτρα. Το δυτικό άκρο της είναι μπροστά από τον οικισμό και είναι οργανωμένο, ενώ το ανατολικό της άκρο είναι παραλία γυμνιστών. Σε αυτό το σημείο βρίσκονται μέσα στη θάλασσα μεγάλοι βράχοι και σχηματίζεται ένας κολπίσκος. Ανατολικά βρίσκεται η έξοδος του φαραγγιού της Τρυπητής.

Ιστορία

Κατά την αρχαιότητα, στη θέση της Σούγιας βρισκόταν η πόλη Συία, της οποίας το όνομα φέρει παραφρασμένο και ο σύγχρονος οικισμός. Η Σύια ήταν επίνειο της Ελύρου και πήρε το όνομά της από τα γουρούνια (αρχαία ελληνικά συς), τα οποία εκτρέφονταν εκεί τρώγοντας βελανίδια. Κοντά στη Σούγια βρίσκεται επίσης και η αρχαία Λισσός, επίσης επίνειο της Ελύρου. Η Σύια λόγω της στρατηγικής θέσης της Κρήτης άκμασε κατά την ρωμαϊκή και πρώτη βυζαντινή περίοδο, από όταν σώζονται μερικές οικίες και τμήμα υδραγωγείο στο ανατολικό τμήμα της κοιλάδας. Η Συία καταστράφηκε τον 9ο αιώνα από τους Σαρακηνούς. Τα μετέπειτα χρόνια μάλλον ήταν ψαροχώρι των χωριών της ενδοχώρας, όπως το Κουστογέρακο. 
Ο σημερινός οικισμός είναι πρόσφατος. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην κρητική απογραφή του 1900, όταν είχε 16 κατοίκους. Η Σούγια άρχισε να αναπτύσσεται μετά τον Β΄ ΠΠ, αλλά δεν διέθετε ακόμη οδική σύνδεση με την ενδοχώρα και επικοινωνούσε ακτοπλοϊκώς με τον Πειραιά. Με την οδική σύνδεση με την ενδοχώρα, η ανάπτυξή της σταμάτησε. Την δεκαετία του 1960 και ιδίως του 1970, έγινε δημοφιλής τουριστικός προορισμός για τους χίπηδες. Σήμερα στη Σούγια λειτουργούν μερικά ξενοδοχεία και ταβέρνες για να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες.

Πρόσβαση

Η Σούγια συνδέεται ακτοπλοϊκώς με την Παλαιοχώρα στα δυτικά και την Αγία Ρουμέλη, το Λουτρό και την Χώρα Σφακίων στα ανατολικά. Από τη Σούγια διέρχεται επίσης το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4.
Κλοντ Γκουντιμέλ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γκουντιμέλ γεννήθηκε στην πόλη Μπεζανσόν της Δ. Γαλλίας. Λίγα στοιχεία της ζωής του είναι γνωστά μέχρι να υπάρξει τεκμηριωμένη καταγραφή στο Παρίσι, το 1549, όπου σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της πόλης. Εκείνο το έτος, μάλιστα, δημοσίευσε ένα βιβλίο με γαλλικά τραγούδια (σανσόν). Στις αρχές της δεκαετίας του 1550 εργάστηκε με τον τυπογράφο Νιολά Ντι Σεμέν (Nicolas Du Chemin) και, ίσως, εξακολουθούσε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού μέχρι το 1555. Από το 1555 και έπειτα υπήρξε συνεργάτης του Σεμέν στην εκδοτική επιχείρηση.  Με τη μεσολάβηση του ανθρωπιστή και λογίου Ζαν ντε Μπρινιόν (Jean II Brinon) ήλθε σε επαφή με τον Ρονσάρ και συνεργάστηκε μαζί του στο μουσικό συμπλήρωμα της συλλογής του τελευταίου, «Έρωτες» (1552). 
Το 1557 ο Γκουντιμέλ εγκαταστάθηκε στο Μετς και ασπάσθηκε τον προτεσταντισμό, γεγονός που θα αποδειχθεί μοιραίο γι’ αυτόν. Συναναστράφηκε τους Ουγενότους, ωστόσο, έφυγε από την πόλη, το 1567,  λόγω της αυξανόμενης εχθρότητας των αρχών του Μετς στους προτεστάντες κατά τη διάρκεια των Θρηκευτικών Πολέμων. Αρχικά, επέστρεψε στο Μπεζανσόν και, στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε στη Λυών. Εκεί, δολοφονήθηκε κάποια μέρα μεταξύ 28 και 31 Αυγούστου 1572, στο πλαίσιο της επέκτασης των σφαγών της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου στην επαρχία, μαζί με μεγάλο μέρος του πληθυσμού των Ουγενότων της πόλης. Μετά τη δολοφονία, το πτώμα του Γκουντιμέλ πετάχτηκε στον ποταμό Ροδανό.

Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία

Ο Γκουντιμέλ είναι περισσότερο γνωστός για τις τετραμερείς επεξεργασίες του σε Ψαλμούς, από το περίφημο «Ψαλτήριο της Γενεύης» (ή «Ψαλτήριο των Ουγενότων), στις γαλλικές εκδοχές του ποιητή Μαρό. Σε μία από τις τέσσερις πλήρεις εκδόσεις του, θέτει -σε αντίθεση με άλλες συνθέσεις εκείνη την εποχή- τη μελωδία στην πάνω φωνή, μέθοδο που επικρατεί στην υμνωδία μέχρι σήμερα. Επιπλέον, συνέθεσε λειτουργίες, μοτέτα και αρκετά κοσμικά σανσόν, σχεδόν όλα από τα οποία χρονολογούνται πριν από τη μεταστροφή του στον προτεσταντισμό (πιθανώς γύρω στο 1560). Το ύφος του Goudimel τείνει να είναι ομοφωνικό, με ενδιαφέρουσα χρήση του ρυθμού (συγκοπές, αντιχρονισμοί) και του μελίσματος και κλιμακωτών φωνητικών εισόδων για να αναδείξει τα εσωτερικά μέρη, ειδικά στα σανσόν.  Οι Ψαλμοί του, ωστόσο, είναι περισσότερο πολυφωνικές συνθέσεις, χαρακτηριστικές του μέσου αντιστικτικού ύφους, το οποίο έχει ως υπόδειγμα τα σανσόν του Ζακ Αρκαντέλτ, που έζησε στην ίδια εποχή με τον Γκουντιμέλ, περίπου.  Αυτό που κάποτε υπήρξε ευρέως γνωστό ότι δίδαξε τον Παλεστρίνα θεωρείται, πλέον, αβάσιμο.  Τα έργα του εκτείνονται σε 14 τόμους, αν και αρκετά από αυτά είναι αποσπασματικά, καθώς λείπουν μία ή περισσότερες φωνές.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1933

Χρονικό των αγώνων

Η Δ΄ Βαλκανιάδα υπήρξε επιτυχημένη αθλητική διοργάνωση αλλά είχε αρχίσει ένας προβληματισμός κατά πόσον βοηθά στην πρόοδο των Ελλήνων αθλητών, δεδομένου ότι επικρατούσαν εύκολα, αφού δεν είχε αναπτυχθεί αντίστοιχα ο αθλητισμός των υπόλοιπων βαλκανικών κρατών. Μάλιστα υπήρξαν και ακραία δημοσιεύματα, όπως "Οι Βαλκανικοί Αγώνες χρεωκόπησαν" και προτεινόταν να αντικατασταθούν από Μεσογειακούς Αγώνες.
Ωστόσο το Παναθηναϊκό Στάδιο γέμισε και επιτεύχθηκαν αρκετά νέα βαλκανικά και εθνικά ρεκόρ. Όπως τις προηγούμενες χρονιές, σε κάθε αγώνισμα μετείχαν δύο αθλητές από κάθε χώρα και από μία ομάδα σκυταλοδρομίας. Βαθμολογήθηκαν οι έξι πρώτοι με 6-5-4-3-2-1 βαθμούς αντίστοιχα. Το νέο σύστημα έτυχε έντονης κριτικής (προτάθηκε και το 10-7-5-3-2-1, που πριμοδοτούσε τους τρεις πρώτους) αλλά έμελε να καθιερωθεί μόνιμα μέχρι την κατάργηση των Βαλκανικών Αγώνων στίβου. Στη γενική βαθμολογία πρώτευσε ξανά η Ελλάδα, όπως ήταν αναμενόμενο.
Οι αγώνες ξεκίνησαν την Κυριακή 1 Οκτωβρίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με τη διεξαγωγή των πρώτων αγωνισμάτων. Συνεχίστηκαν την Τετάρτη 4/10 με τη διεξαγωγή της δισκοβολίας και της σφυροβολίας στο γυμναστήριο του Πανελληνίου Γ.Σ. και τελείωσαν το επόμενο Σαββατοκύριακο 7-8 Οκτωβρίου και πάλι στο Στάδιο.
Στα αξιοσημείωτα των αγώνων ο επεισοδιακός τερματισμός στο μαραθώνιο, που αναπτύσσεται διεξοδικά παρακάτω καθώς επίσης η συμμετοχή για πρώτη φορά της Αλβανίας με 12 αθλητές, από τους οποίους δύο ήταν μέλη της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου: ο δρομέας μεγάλων αποστάσεων Μενέλαος Αναστασιάδης που έτρεξε στα 10 χλμ και στο μαραθώνιο και ο Ηλίας Λικόκας.
Νόμος 3299/2004

Ο νόμος του ελληνικού κράτους 3299/04 (ΦΕΚ 261/Α'/23-12-2004) είναι ο ισχύων νόμος για τις κρατικές ενισχύσεις των επενδυτικών σχεδίων σε ολόκληρη την Ελλάδα, και για τον λόγο αυτό αποκαλείται συχνά ως ο "νέος αναπτυξιακός νόμος". Οι αναπτυξιακοί νόμοι που προηγήθηκαν του 3299/04 (από τον πιο πρόσφατο έως τον παλαιότερο) είναι οι: 2601/98, 1892/90 και 1262/82. Βλέπουμε λοιπόν ότι από την ένταξη της χώρας μας στην (τότε) Ε.Ο.Κ., έχουν εκδοθεί τέσσερις αναπτυξιακοί νόμοι, περίπου ένας ανά οκταετία. Στο μεσοδιάστημα μεταξύ των εκδόσεων νέων αναπτυξιακών νόμων ψηφίζονται τροποποιητικοί νόμοι, όπως για παράδειγμα ο Ν. 3522/06, τροποποιητικός του 3299/04.
Σκοπός του αναπτυξιακού νόμου είναι ο καθορισμός της επενδυτικής, αναπτυξιακής και βιομηχανικής πολιτικής του ελληνικού κράτους. Στον νόμο περιγράφονται και οριοθετούνται οι δαπάνες που επιδοτούνται ανά τομέα δραστηριότητας (πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής) και καθορίζεται η ενίσχυση που δικαιούται ο υποψήφιος επιχειρηματίας ανάλογα με την περιοχή της χώρας στην οποία δραστηριοποιείται, το ποσό της επένδυσης που επιθυμεί να πραγματοποιήσει, τον αριθμό των υπαλλήλων που απασχολεί κ.ο.κ. 
Τα τελευταία χρόνια - και ειδικότερα από το 2006 που ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος (Νόμος 3468/2006) - διαπιστώνεται μεγάλο ενδιαφέρον για επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στην περίπτωση αυτή, ο υποψήφιος επενδυτής - ανάλογα με την περιοχή της χώρας και το μέγεθος της επιχείρησής του - μπορεί να επιδοτηθεί σε ποσοστό μέχρι και 60%.
Γλυκοζαμινογλυκάνες

Οι γλυκοζαμινογλυκάνες είναι πολυσακχαριτικές αλυσίδες που συνήθως αποτελούνται από επαναλαμβανόμενες δισακχαριτικές μονάδες. Βρίσκονται στην εξωτερική επιφάνεια ζωικών κυττάρων και αποτελουν θεμελιώδη συστατικά της εξωκυττάριας θεμελιας ουσίας,του υαλώδους υγρού του οφθαλμού,των εκκρίσεων των βλεννοπαραγωγικων κυττάρων και των χόνδρων.

Δομή

Οι γλυκοζαμινογλυκάνες που αποτελούνται από επαναλαμβανόμενες δισακχαριτικές μονάδες περιέχουν τουλάχιστον ένα σάκχαρο με αρνητικά φορτισμένη καρβοξυλική ή θειική ομάδα καθώς επίσης και ένα αμινοσάκχαρο το οποίο μπορεί να είναι γλυκοζαμίνη ή γαλακτοζαμίνη.
Ο μεγάλος αριθμός των αρνητικών τους φορτίων ωθεί την ακτινωτή διάταξη των αλυσίδων τους γύρω από την πρωτεϊνη που προσκολλώνται και οδηγεί σε μια διάταξη που θυμίζει βούρτσα μπουκαλιού.
Πολιταρχία

Η Πολιταρχία ήταν σώμα ασφαλείας του Ελληνικού κράτους, το πρώτο αστυνομικό σώμα που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. 
Η πολιταρχία δημιουργήθηκε το 1829 από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, έως τότε τα καθήκοντα αστυνόμου τα είχαν οι δημογέροντες. Η πρώτη πολιταρχία δημιουργήθηκε στην πρωτεύουσσα το Ναύπλιο κι το ίδιο έτος, κατά σειρά, στην Πάτρα, Σύρο, Καλαμάτα κι στην Τρίπολη. Στην επαρχία διορίσθηκαν πολιτάρχες που ασκούσαν τα αστυνομικά καθήκοντα μαζί με τους δημογέροντες.
Οι πολιτάρχες ήταν πρώην πολεμιστές της επανάστασης χωρίς ομοιόμορφη στολή, με μηνιαίο μισθό. Η πολιταρχία καταργήθηκε επίσημα το 1833 και αντικαταστάθηκε από την Δημοτική Αστυνομία και την Ελληνική Χωροφυλακή.
Λυκάων (γένος)

Ο Λυκάων είναι γένος κυνίδη. Υπάρχουν δύο γνωστά είδη: ο υπάρχων Lycaon pictus, γνωστός ως «Αφρικανικό αγριόσκυλο», «Αφρικανικό κυνηγόσκυλο» ή «Λυκάων»· και ο εξαφανισμένος, λιγότερο τρεχάμενος Lycaon sekowei, γνωστός από το Πλειοκένιο και το Πλειστόκαινο της Νότιας Αφρικής. Αυτό το υπερσαρκοφάγο και εξαιρετικά τρεχάμενο γένος διακρίνεται από επιπρόσθετα φύματα στους προγόμφιους. Απομακρύνθηκε από τη γενεαλογική σειρά των λυκοειδών κυνιδών κατά τη διάρκεια του Πλειο-Πλειστόκαινου. Από τότε, ο Λυκάων έχει γίνει ελαφρύτερος και τετραδάκτυλος, αλλά έχει παραμείνει υπερσαρκοφάγος.
Μερικοί συγγραφείς θεωρούν το εξαφανισμένο υπογένος του Κυνός, Ξενοκύων, ως προγονικό και στον Λυκάων και στον Κύνα.
Δωροδοκίας γραφή

Με την ονομασία δωροδοκίας γραφή ή δώρων γραφή φέρονταν κατά το αρχαίο αττικό δίκαιο δημόσια δίκη προς προστασία συμφερόντων εναντίον οποιουδήποτε ελάμβανε δώρα (δωροληψία), κατά την άσκηση δημόσιας υπηρεσίας.
Η γραφή αυτή γίνονταν (ασκούνταν) από τους συνηγόρους του αδικηθέντος ή παντός άλλου, ανεξάρτητα αν ζημιώθηκε το δημόσιο ή τρίτο πρόσωπο. Για δε την άσκηση (δίωξη) της γραφής αυτής αρκούσε ακόμη και η υπόσχεση παροχής δώρου, έστω ακόμη και αν δίδονταν για ορθή και δίκαιη ενέργεια. Το αδίκημα της δωροδοκίας επέσυρε την ποινή της ατιμίας και ανάλογα των περιστάσεων ακόμη και την ποινή του θανάτου.
Από τους καταδικασθέντες κατά την αρχαιότητα για δωροδοκία σημαντικότεροι ήταν ο γιος του Ιππάρχου, o Καλλίας Β´ που δέχθηκε δώρα από τον Αρταξέρξη Α΄ κατά την διαπραγμάτευση μιας από τις τιμητικές συνθήκες της πολιτείας των Αθηναίων εξ αιτίας των οποίων και καταδικάστηκε σε καταβολή προστίμου 50 ταλάντων.

Επίσης επί δωροδοκίας γραφή καταδικάστηκε και ο στρατηγός των Αθηναίων Φιλοκλής που κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε από τον Άρπαλο τον αρχιταμία του Μ. Αλεξάνδρου.

Δωροδοκίας γραφή ασκήθηκε επίσης και κατά του Αθηναίου ρήτορα Αισχίνη, πολιτικού αντιπάλου του Δημοσθένη, όταν κατηγορήθηκε ότι πρόδωσε τα συμφέροντα της Αθήνας εξαγοραζόμενος από τον Φίλιππο Β΄. Παρά ταύτα ο Αισχίνης κατάφερε ν' απαλλαγεί της κατηγορίας αυτής δια πλειοψηφίας 30 δικαστικών ψήφων.
Παράλληλα με τη δωροδοκίας γραφή ασκούνταν και η λεγόμενη δεκασμού γραφή με την οποία ασκούνταν δίωξη κατά του παρέχοντος δώρα.
Ασημένιος βούκερος

Βιότοπος

Ζει σε τροπικά δάση γύρω από περιβόλια και καλλιεργημένες εκτάσεις.  Όπως οι περισσότεροι βούκεροι, το αρσενικό κλείνει το θηλυκό σε μια κουφάλα δέντρου την οποία σφραγίζει με λάσπη. Ταΐζει την οικογένειά του για περισσότερες από 100 μέρες και εκτιμάται ότι μέσα σε αυτή την περίοδο μεταφέρει στη φωλιά πάνω από 24.000 φρούτα.

Τροφή

Ο ασημένιος βούκερος τρέφεται κυρίως με φρούτα, αλλά και με μικρά πλάσματα, όπως έντομα, σαύρες, μικρά πουλιά και σαρανταποδαρούσες. Επίσης τρέφονται και με αυγά κλέβουν από φωλιές.

Αναπαραγωγή

Οι ασημένιοι βούκεροι αναπαράγονται κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου, και γεννάνε από ένα εώς τρία άσπρα αυγά, εποάζοντάς τα για 40 μέρες. Ο νεοσσός θα μείνει με τους γονείς του για 80 μέρες περίπου.

Κατάσταση πληθυσμού

Οι ασημένιοι βούκεροι συναντώνται στα αειθαλή δάση της Ανατολικής Αφρικής. Συγκεκριμένα στην Αιθιοπία, την Κένυα, την Τανζανία, την Ζιμπάμπουε και την Μοζαμβίκη. Στην Ζιμπάμπουε κινδυνεύει από την καταστροφή των βιότοπών του και η παρουσία του στην Νότια Αφρική είναι οριακή, αλλά παραμένει σε τοπικό επίπεδο αρκετά κοινό, ειδικά στις βόρειες και κεντρικές περιοχές της εξάπλωσής του.
Οτάκου

Οτάκου και Weeaboos

Weeaboo ή Wapanese (Wannabe Japanese) είναι ένας αρνητικός χαρακτηρισμός που περιγράφει όλους τους Οτάκου χωρίς Ιαπωνική προέλευση, κατά κανόνα Καυκάσιους. Πολλοί από αυτούς τελικά φτάνουν σε σημείο να απαρνηθούν την εθνική τους ταυτότητα και να παριστάνουν τους Ιάπωνες ενώ δεν είναι. Η κύρια διαφορά των Οτάκου και των Weeaboos είναι ότι οι Ιάπωνες δεν γίνεται να είναι Weeaboos (εφόσον είναι ήδη Ιάπωνες).
Κορυφές οκτώ χιλιάδων μέτρων

Ως κορυφές οκτώ χιλιάδων μέτρων είναι γνωστές 14ις ανεξάρτητες κορυφές βουνών υψηλότερες από 8.000 μ. από τη στάθμη της θάλασσας. Όλες οι «οκτάρες», όπως συνήθως ονομάζονται, βρίσκονται στην οροσειρά των Ιμαλαΐων και του Καρακορούμ στην Ασία. 
Η πρώτη καταγραμμένη προσπάθεια ανάβασης σε οκτάρα ήταν του Άλμπερτ Φ. Μάμερι και του Τζον Νόρμαν Κόλι, που προσπάθησαν να ανέβουν στο Νάνγκα Παρμπάτ από την πλευρά του Κασμίρ 1895. Η απόπειρα απέτυχε, όταν ο Μάμερι και δύο Γκούργκα, οι Ράγκομπιρ και Γκόμαν Σιγχ, σκοτώθηκαν από χιονοστιβάδα.
Η πρώτη καταγραμμένη επιτυχής ανάβαση οκτάρας είναι εκείνη του Μορίς Ερζόγκ και του Λουί Λασενάλ, που ανέβηκαν στο Αναπούρνα στις 3 Ιουνίου, 1950.
Ο πρώτος που σκαρφάλωσε και τις 14 κορυφές 8.000 μ. ήταν ο Ράινχολντ Μέσνερ, που ολοκλήρωσε το εγχείρημά του στις 16 Οκτωβρίου, 1986. Ένα χρόνο αργότερα, το 1987, ο Γιέρζι Κουκούτσκα έγινε ο δεύτερος ορειβάτης που ολοκλήρωσε το εγχείρημα. Ο Μέσνερ ολοκλήρωσε και τις 14 κορυφές χωρίς βοηθητικό οξυγόνο. Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό επαναλήφθηκε 9 χρόνια αργότερα από τον Έρχαρντ Λορέταν το 1995. Έως το 2011 26 ορειβάτες αναρριχήθηκαν και στις 14εις κορυφές αδιαμφισβήτητα. Τουλάχιστον τέσσερεις πέθαναν προσπαθώντας να πετύχουν τον συγκεκριμένο στόχο. Ο Νεπαλέζος Φούρμπα Τάσι ολοκλήρωσε τις περισσότερες αναρριχήσεις στις οκτάρες με 30 αναβάσεις μεταξύ του 1998 και του 2011. Ο Χουανίτο Γιαρσάμπαλ (Oiarzabal), δεύτερος στην κατάκτηση των περισσότερων κορυφών, ολοκλήρωσε ένα σύνολο 25 αναβάσεων μεταξύ του 1985 και του 2011.
Οι χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό ορειβατών που σκαρφάλωσαν και τις 14 κορυφές 8.000 μ. είναι η Ιταλία και η Νότια Κορέα, με πέντε ορειβάτες η καθεμία, με δεύτερη την Ισπανία, με τέσσερεις ορειβάτες. Το Καζακστάν και η Πολωνία ακολουθούν με τρεις ορειβάτες. Η πρώτη γυναίκα που ισχυρίστηκε ότι κατέκτησε και τις 14εις οκτάρες ήταν η Ο Έουν-Σουν από τη Νότια Κορέα, η οποία ανέφερε ότι ολοκλήρωσε το εγχείρημα με την ανάβασή της στο Αναπούρνα στις 27 Απριλίου, 2010. Ωστόσο, θεωρήθηκε αμφισβητήσιμος ο ισχυρισμός της ότι κατέκτησε το Κανγκτσενγιούνγκα το 2009. Αργότερα, το 2010, η Εντούρνε Πασαμπάν έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέκτησε και τις 14εις κορυφές οκτώ χιλιάδων μέτρων.
Τον Αύγουστο του 2011, η Αυστριακή Γκερλίντε Καλτενμπρούνερ έγινε η πρώτη γυναίκα που σκαρφάλωσε όλες τις «οκτάρες» χωρίς χρήση βοηθητικού οξυγόνου
Ευτυχισμένες Μέρες (Σάμιουελ Μπέκετ)

Πλοκή

Η Γουίνη, μια ξανθιά πενηντάρα καλλονή, είναι θαμμένη στην άμμο. Ένα κουδούνι χτυπάει επίμονα και την ξυπνάει. Ο σύντροφός της, ο Γουίλλυ, δεν της δίνει και πολύ σημασία, αλλά συζητάει μαζί της. Η Γουίνη έχει ένα πιστόλι στην τσάντα της και θέλει να το χρησιμοποιήσει. Στη δεύτερη σκηνή η Γουίνη είναι βυθισμένη στην άμμο τόσο πολύ που μόνο το κεφάλι της ξεπροβάλλει. Ο σύντροφός της, ο Γουίλλυ είναι σε πιο άσχημη μοίρα. Οι δυο τους συζητούν, η Γουίνη μονολογεί ενώ ο Γουίλλυ απαντάει μονολεκτικά, ή με αποσπάσματα από την εφημερίδα. Προσπαθεί να τραγουδήσει, αλλά σωπαίνει. Η Γουίνη πιστεύει ότι ο σύντροφός της πέθανε, ή μουγκάθηκε, μέχρι που λίγα λεπτά πριν το τέλος του κομματιού ο Γουίλλυ κάνει την επανεμφάνισή του, αφού σέρνεται μπρούμυτα και καλοντυμένος φτάνοντας μπροστά στο πρόσωπό της Γουίνη που είναι σχεδόν σκεπασμένο κάτω από την άμμο. Η απόπειρά του αυτή όμως αποτυγχάνει και, εκπνέοντας για τελευταία φορά το όνομα της αγαπημένης του, μένει ακίνητος αντικρίζοντας το πρόσωπό της μέχρι που η αυλαία πέφτει.

Ερμηνεία, ανάλυση

Σύμφωνα με τη Χριστίνα Τσίγκου, η Γουίνη είναι μια μικροαστή «απομονωμένη μέσα στον κόσμο». Ο σύζυγός της υπάρχει στο πλάι της, εκείνη ζει μαζί του, «αλλά αυτός σχεδόν δεν της απαντάει». Η Γουίνη «[έ]χει ξοδεμένες όλες τις δυνατότητές της αλλά δεν χάνει την αγάπη και το κουράγιο για τη ζωή». Ο συγγραφέας, όπως επισημαίνει η Τσίγκου, στην πρώτη πράξη του έργου παρουσιάζει την ηρωίδα του θαμμένη «απ’ τη μέση και κάτω», για να υπαινιχτεί ότι «έχει ζήσει τη μισή της ζωή», ότι ο χρόνος έχει περάσει και πως «και μερικά πράγματα δεν μπορεί πια να τα κάνει». Στη δεύτερη πράξη του έργου η Γουίνη έρχεται κοντύτερα στο θάνατο, γι΄ αυτό και εμφανίζεται «θαμμένη απ’ το λαιμό και κάτω. Μόνο το κεφάλι της φαίνεται και ακόμη λιγότερα πράγματα της μένουν να κάνει. Από κει και πέρα το σύμβολο τελειώνει. Ζει σαν να παίζει με ό,τι της μένει και αρπάζεται από τα μικροπράγματα για να πειστεί ότι η ζωή είναι όμορφη, ότι είναι ευτυχισμένη».

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ευτυχισμένες μέρες"
Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Γουίνυ
Εκλογές στις Σαμόα

Στις Σαμόα  διεξάγονται εκλογές για Κοινοβούλιο. Δικαίωμα ψήφου στη χώρα χορηγείται σε όσους και όσες έχουν συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας τους. Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 1991 στη χώρα και σε αυτές κέρδισε το Κόμμα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRPP). To εν λόγω κόμμα κέρδισε τις εκλογές και τα έτη 1996, 2001 , 2006 , 2011 και το 2016. Το 1997 η Βουλή ψήφισε υπέρ της μετονομασίας της χώρας από Δυτική Σαμόα σε Σαμόα.
23ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης

Το 23ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μόσχα, 29 Μαρτίου - 8 Απριλίου 1966), έγινε με 6.000 αντιπροσώπους και είχε ως στόχο τη «[β]ελτίωση στη λειτουργία των σοβιέτ [που] πρέπει να γίνεται στη βάση του παραπέρα [εκ]δημοκρατισμού τους. Πρέπει να ανέβει πιο υψηλά η σημασία των συνόδων των σοβιέτ των βουλευτών των εργαζομένων, να παρασχεθεί στα τοπικά σοβιέτ μεγαλύτερη αυτοτέλεια στη λύση των οικονομικών, των δημοσιονομικών ζητημάτων και των ζητημάτων γης, στην καθοδήγηση των επιχειρήσεων της τοπικής βιομηχανίας, της βιοτικής και της κοινωνικής - πολιτιστικής εξυπηρέτησης του πληθυσμού …».
Οι εργασίες έγιναν χωρίς την παρουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, και της Αλβανίας με τα οποία υπήρξε ρήξη. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας δεν αποδέχθηκε την πρόκληση και έστειλε επιστολή αναφέροντας ότι «η χώρα που γέννησε τον λενινισμό είναι σήμερα το κέντρο του παγκόσμιου ρεβιζιονισμού».
Μίλησε ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, για τον οποίο θεωρήθηκε ότι ενίσχυσε τη θέση του και τον συγκεντρωτισμό στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και το κράτος. Επανέφερε τη θέση του Γενικού Γραμματέα (αντικατέστησε το λιγότερο ισχυρό αξίωμα του Πρώτου Γραμματέα) και το Πολιτικού Γραφείου (αντικατέστησε το Προεδρείο της Κεντρικής Επιτροπής). 
Στο Πολίτμπιρο επανεκλέχθηκαν τα στελέχη της προηγούμενης ηγεσίας (όπως οι Νικολάι Ποντγκόρνι, Αλεξέι Κοσίγκιν, Μιχαήλ Σουσλόφ και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ), με εξαίρεση τον Αναστάς Μικογιάν («για λόγους υγείας»)
Ιωάννης Σαραντίδης Αρχέλαος

Ο Ιωάννης Σαραντίδης Αρχέλαος ήταν λόγιος Καππαδόκης.
Δάσκαλος από το 1880 έως το 1886 και από το 1890 έως το 1893 στο εννεατάξιο αρρεναγωγείο της Σινασού και από το 1893 έως το 1996 στο παρθεναγωγείο της περιοχής το οποίο, ως διευθυντής, κατόρθωσε να το προαγάγει από τετρατάξιο δημοτικό σχολείο σε επτατάξια σχολή σύμφωνα με το πρόγραμμα των προτύπων παρθεναγωγείων της εποχής του. Μετά παραιτήθηκε για να συνεχίσει τις σπουδές του. Αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Αθηνών και διατέλεσε διευθυντής του πρότυπου δημοτικού σχολείου στην Καισάρεια. Συνέγραψε το σημαντικό για τις πληροφορίες του βιβλίο Η Σινασός ήτοι θέσις, ιστορία, ηθική και διανοητική κατάστασις, ήθη, έθιμα και γλώσσα της εν Καππαδοκία κωμοπόλεως Σινασού, Αθήνα 1899. Μετάπλασε το βαφτιστικό όνομα του πατέρα του και το παρέθετε ως δεύτερο επώνυμο. 
Ο πατέρας του Σαράντης Π. Αρχέλαος  (1814–1891) γεννήθηκε στη Σινασό. Το επώνυμό του παραπέμπει στον τελευταίο βασιλιά της Καππαδοκίας πριν από την έλευση του χριστιανισμού (Αρχέλαος της Καππαδοκίας, 36–17 π.Χ.). Καταγόταν «εξ επισήμου αλλά πτωχότατης οικογενείας». Ασχολήθηκε με το εμπόριο και χρημάτισε δημογέροντας και επίτροπος στη σχολή της Σινασού.
Χλοδόλφος του Μετς

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αρνούλφου επισκόπου του Μετς και της Ντόντα. Αδελφός του ήταν ο Ανσέγκιζελ δούκας & δομέστικος (του Σιγιβέρτου Γ΄), μαγιορδόμος της Αυστρασίας, ο οποίος είχε εγγονό τον Κάρολο Μαρτέλο. 
Νυμφεύτηκε και είχε ένα γιο. Μετά χειροτονήθηκε επίσκοπος του Μετς το 657, ο τρίτος διάδοχος του πατέρα του, παρά τη "μη ευσέβεια της νεότητάς του". Έμεινε στη θέση αυτή για 40 έτη και διακόσμησε πλούσια τον καθεδρικό του Αγ. Στεφάνου. Ο Ανσέγκιζελ είχε νυμφευτεί τη Μπέγκα των Πεπινιδών και ο Χλοδόλφος ήταν σε καλή σχέση με την αδελφή της Γκέρτρουντε ηγουμένη του αββαείου του Νιβέλ κα μετέπειτα αγία.
Απεβίωσε στο Μετς και τάφηκε στο ναό του Αγίου Αρνούλφου. Στο Νιβέλ αγιοποιήθηκε τοπικά ως άγιος Κλού, ένεκα της σύνδεσής του με την αγία Γκέρτρουντε. Η εορτή του τελείται στις 8 Ιουνίου.