Σιδηροδρομικό κανόνι

Τα σιδηροδρομικά κανόνια ήταν βαρέα οπλικά συστήματα του πυροβολικού που φέρονταν αρχικά πάνω σε ειδικά διασκευασμένα σιδηροδρομικά οχήματα (βαγόνια), ενώ αργότερα αποτελούσαν ιδία κατασκευή, προκειμένου να κινούνται πάνω σε σιδηροτροχιές. Πολλές χώρες κατασκεύασαν πυροβόλα τέτοιου τύπου, αλλά τα πιο γνωστά είναι τα γερμανικά της κατασκευαστικής εταιρείας Κρουπ, που χρησιμοποιήθηκαν στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μερικά από αυτά ήταν τόσο μεγάλα, που απαιτούσαν δύο παράλληλα συστήματα σιδηροτροχιών, προκειμένου να αντέχουν το βάρος του πυροβόλου όπλου. Τα πυροβόλα μικρότερου μεγέθους ήταν συχνά τμήμα ενός θωρακισμένου τρένου.
Σήμερα το οπλικά αυτά συστήματα έχουν ξεπεραστεί και δεν χρησιμοποιούνται πλέον λόγω των μεγάλων μειονεκτημάτων τους. (δείτε παρακάτω "Μειονεκτήματα").

19ος αιώνας

Η ιδέα των σιδηροδρομικών πυροβόλων όπλων φαίνεται για πρώτη φορά στην Μεγάλη Βρετανία την δεκαετία του 1860 σε δημοσίευμα κάποιου κ. Άντερσον με τον τίτλο Εθνική Άμυνα (National Defence). Επίσης ο Ρώσος Λεμπέντεφ απαξιοί την εφεύρεση των σιδηροδρομικών πολυβόλων, αφού το 1860 προσάρμοσε ένα ολμοβόλο πάνω σε σιδηροδρομικό βαγόνι. Η πρώτη πολεμική χρήση σιδηροδρομικού κανονιού έγινε από τον Ρόμπερτ Λή (Robert E. Lee) στην αντιμετώπιση της πολιορκίας του Ρίτσμοντ από τις δυνάμεις του Τζόρτζ ΜακΚλέλαν (George McClellan) κατά την διάρκεια του αμερικανικού εμφύλιου πολέμου.
Στη Γαλλία χρησιμοποιήθηκαν, επίσης αυτοσχέδια, σιδηροδρομικά πυροβόλα όπλα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Παρισιού το 1870. Στη Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποιήθηκαν πυροβόλα όπλα διαμετρήματος έξι ιντσών σε βαγόνια σιδηροδρόμου κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου των Μπόερ στην Πρετόρια της Νότιας Αφρικής. Άλλοι προκάτοχοι της ιδέας θεωρούνται ο Γάλλος αντισυνταγματάρχης Πενιέ (Peigné), που λέγεται ότι σχεδίασε ένα σιδηροδρομικό πυροβόλο όπλο το 1883, και ο διοικητής Μουζέν (Mougin), που λέγεται ότι τοποθέτησε πυροβόλο όπλο σε βαγόνι τρένου το 1870.
Η γαλλική κατασκευαστική εταιρεία πολεμικού υλικού Σνάιντερ (σήμερα Schneider Electric) κατασκεύασε διάφορα πρότυπα προς το τέλος της δεκαετίας του 1880 και παρήγαγε ένα πυροβόλο όπλο 120 χιλιοστών, προοριζόμενο για την υπεράσπιση των ακτών, ενώ έκανε εξαγωγή μερικών τεμαχίων του στην Δανία, τη δεκαετία του 1890. Έκανε επίσης εξαγωγή ενός τεμαχίου 200 χιλ. στο Περού το 1910.

Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι Γάλλοι βρέθηκαν χωρίς βαρύ πυροβολικό. Αρχικά έκαναν μεταφορά μεγάλου αριθμού των υπαρχόντων κανονιών, που ήταν κατασκευασμένα για την υπεράσπιση των ακτών και του ναυτικού προς το μέτωπο, αλλά αυτά δεν εξυπηρετούσαν τις ιδιαίτερες εδαφικές ανάγκες του πόλεμου των χαρακωμάτων. Σύντομα εμφανίστηκαν τα πρώτα σιδηροδρομικά κανόνια, που αμέσως έγιναν αναπόσπαστο μέρος των πολεμικών πράξεων. Μέχρι το 1916 και οι δύο πλευρές είχαν εξοπλιστεί με βαρέα σιδηροδρομικά κανόνια.
Η αμερικάνικη κατασκευαστική εταιρεία ατμομηχανών (η μεγαλύτερη στον κόσμο) Μπάλντουϊν Λοκομότιβ Γουέρκς Baldwin Locomotive Works κατασκεύασε πέντε τρένα για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ τον Απρίλιο/Μάιο του 1918. Τα τρένα αυτά είχαν το καθένα από ένα ναυτικό κανόνι 356 χιλ. προσαρμοσμένο σε τέσσερα βαγόνια με έξι τροχούς ανά βαγόνι. Τα τρένα αυτά έφτασαν τον Αύγουστο στο Σαιν-Ναζαίρ και πυροδοτήθηκαν συνολικά 782 φορές μέσα σε 25 μέρες στο δυτικό μέτωπο, με βεληνεκές που κυμαινόταν από 27 μέχρι 36 χιλιόμετρα. Ένα από αυτά εκτίθεται σήμερα μπροστά στο πολεμικό μουσείο του Ναυπηγείου της Ουάσιγκτον.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν για τελευταία φορά κανόνια αυτού του τύπου, όπως το γερμανικής κατασκευής Schwerer Gustav (γερμ. Σβέρερ Γκούσταβ, ο χοντρός Γουστάβος), ένα πυροβόλο όπλο 800 χιλστ., το βαρύτερο πυροβόλο που έλαβε ποτέ μέρος σε πόλεμο.