Surveyor 5

Τηλεοπτικές κάμερες

Η τηλεοπτική κάμερα του Surveyor 5 έφερε οπτικό σωλήνα vidicon (εφεύρεση του 1950 της εταιρείας RCA), φακούς εστιακής απόστασης 25 και 100 χιλ., κλείστρο, διάφραγμα και έγχρωμα οπτικά φίλτρα. Η κάμερα ήταν προσαρμοσμένη σε θέση με κλίση περίπου 16° ως προς τον άξονα του διαστημικού σκάφους.
Η φωτογραφική μηχανή τοποθετήθηκε κάτω από έναν καθρέφτη που μπορούσε να αλλάξει γωνία κλίσης οριζόντια και κάθετα. Η φωτογραφική μηχανή ήταν πλήρως κατευθυνόμενη από τη γη και η λειτουργία της εξαρτάτο εντελώς από την λήψη των κατάλληλων εντολών.
Η επιφάνεια της σελήνης φωτογραφήθηκε συστηματικά παρέχοντας πανοραμική κάλυψη 360 μοιρών οριζόντια και από περίπου +40° άνω του οριζόντιου επιπέδου της κάμερας, μέχρι 65° κάτω από αυτό. 
Η τηλεοπτική κάμερα είχε δύο μεγέθη λήψης φωτογραφιών: πλαίσιο 600 γραμμών (σάρωσης) και πλαίσιο 200 γραμμών (σάρωσης), που χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο. Η μηχανή πλαισίου 200 γραμμών είχε ταχύτητα φωτογράφισης 61,8 δευτερόλεπτα ανά εικόνα και τις διαβίβαζε στην συχνότητα 1,2 kHz με ταχύτητα μετάδοσης ένα πλαίσιο ανά 20 δευτερόλεπτα μέσω της πανκατευθυντικής κεραίας. 
Η κάμερα πλαισίου 600 γραμμών ήτανε πιο ταχείας τεχνολογίας. Με ρυθμό 3,6 δευτερόλεπτα ανά πλαίσιο, η μηχανή έπαιρνε φωτογραφίες πλαισίου 600 γραμμών και τις έστελνε μέσω κατευθυντικής κεραίας στη συχνότητα των 220 kHz με ταχύτητα 1 πλαίσιο ανά δευτερόλεπτο. 
Στην γη οι φωτογραφίες προβάλλονταν σε οθόνη με χαμηλή ταχύτητα σάρωσης, επιστρωμένη με φώσφορο, ώστε η μεταδιδόμενη εικόνα να αργεί να σβήσει. Η ικανότητα διατήρησης φωτοβολίας του φωσφόρου επιλέχθηκε να είναι αντίστοιχη της ταχύτητας μετάδοσης των δεδομένων. Τα δεδομένα στην συνέχεια μαγνητοσκοπήθηκαν σε ταινίες βίντεο 70 χιλιοστών.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης σεληνιακής ημέρας, που τελείωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1967 μεταδόθηκαν 18.006 τηλεοπτικές εικόνες υψηλής ποιότητας. 
Μετά από την νυκτερινή διακοπή διάρκειας περισσότερο από 20 ημέρες, η φωτογραφική μηχανή επανήλθε σε λειτουργία και διαβίβασε άλλες 1.048 εικόνες μεταξύ 15 και 23 Οκτωβρίου 1967. Την τέταρτη σεληνιακή ημέρα ακολούθησαν άλλες 64 εικόνες, υποβαθμισμένης όμως ποιότητας. Γενικά, από την πρώτη διανυκτέρευση και μετά οι εικόνες σταδιακά έχασαν ποιοτικά ως αποτέλεσμα των παγερών σεληνιακών θερμοκρασιών της νύχτας.

Αναλυτής επιφάνειας σκέδασης άλφα

Η συσκευή ανάλυσης της επιφάνειας μέσω σκέδασης σωματιδίων a σχεδιάστηκε για να μετρήσει άμεσα την περιεκτικότητα των σημαντικότερων στοιχείων της σεληνιακής επιφάνειας. 
Η κατασκευή αποτελείτο από έξι ραδιενεργές πηγές σωματιδίων a (κιούριο 242) και δυο παράλληλα αλλά και ανεξάρτητα συστήματα ανίχνευσης φορτισμένων σωματιδίων. Το ραδιενεργό κιούριο ακτινοβολούσε σωματίδια a διαμέσου ενός ανοίγματος διαμέτρου 100 χιλιοστών στο κάτω μέρος του οργάνου όπου βρίσκονταν τα προς ανάλυση δείγματα.
Το ένα από τα δύο συστήματα, που περιείχε δυο αισθητήρες, ανίχνευε το ενεργειακό φάσμα των σωματιδίων a που σκεδάζονταν από τη σεληνιακή επιφάνεια, ενώ το άλλο σύστημα, που περιείχε τέσσερις αισθητήρες, ανίχνευε το ενεργειακό φάσμα των πρωτονίων που παρήχθησαν μέσω της αντίδρασης (a και p) στο δείγμα του εδάφους. 
Οι ανιχνευτές ήταν συνδεδεμένοι με μια συσκευή ανάλυσης ύψους παλμών. 
Μια συστοιχία ψηφιακών ηλεκτρονικών, που βρισκόταν μέσα σε ένα διαμέρισμα του διαστημικού σκάφους, διαβίβαζε τα αποτελέσματα των αναλύσεων στη γη όποτε το πείραμα λειτουργούσε. 
Τα φάσματα περιείχαν την ποσοτική περιεκτικότητα καθενός από τα σημαντικότερα στοιχεία στα δείγματα εκτός από το υδρογόνο, το ήλιο και το λίθιο. 
Συνολικά το πείραμα λειτούργησε για 83 ώρες διαβιβάζοντας δεδομένα υψηλής ποιότητας κατά τη διάρκεια της πρώτης σεληνιακής ημέρας. Την δεύτερη ημέρα ακολούθησαν 22 ώρες λειτουργίας, παρουσιάστηκε όμως πρόβλημα διαχωρισμού του θορύβου από τον ανιχνευτή.