google/wiki40b huggingface dataset:
Ευάγγελος Ζάππας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Λάμποβο Τεπελενίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1800. Ήταν ο νεότερος γιος του Βασιλείου Ζάππα, εμπόρου από τους σημαντικούς της περιοχής και της Σωτηρίας, το γένος Μέξη. Το χωριό ανήκε στην επαρχία Τεπελενίου, πατρίδα του Αλή Πασά. Ο Ευάγγελoς, σε ηλικία 13 ετών, στρατολογήθηκε απ τον Αλή Πασά και στάλθηκε φρουρός σε ένα φρούριο κοντά στα Γιάννενα. Με τη συμμαχία των Σουλιωτών με τον Αλή, ο Ζάππας βρέθηκε στο στρατόπεδο του Αγώνα και μεταπήδησε στην εξουσία του Μάρκου Μπότσαρη. Έγινε, μάλιστα, υπασπιστής και τον ακολούθησε. Μετά το θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, ο Ευαγγέλης Ζάππας πολέμησε με τον Κωνσταντίνο Μπότσαρη, αδελφό του ήρωα, και στη συνέχεια με τον στρατηγό Νικόλαο Ζέρβα, τον Λάμπρο Βέικο, τον Γκούρα, με συναγωνιστή τον Μακρυγιάννη, τον Νοταρά και τον Πανουργιά. Το 1824, έγινε ταξίαρχος και διοίκησε τα Βλαχοχώρια των Σαλώνων. Σύμφωνα με άλλες πηγές, πολέμησε με τον Καραϊσκάκη, τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Στο τέλος της επανάστασης αρνείται την χρηματική αποζημίωση για τους ήρωες της Επανάστασης και μεταναστεύει στο Βουκουρέστι το 1831. Η περιοχή αυτή των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών είχε την περίοδο εκείνη μεγάλη ελληνική παράδοση, από την εποχή που η Υψηλή Πύλη διόριζε Φαναριώτες στις διοικητικές θέσεις. Ο Ζάππας εγκαταστάθηκε στη Βλαχία. Η κοινωνικοοικονομική δομή της περιοχής χαρακτηριζόταν από την ισχνότητα αστικών κέντρων και τα μεγάλα κτήματα. Ο Ζάππας εντάχθηκε στην τοπική κοινωνία χρησιμοποιώντας ένα εκλεπτυσμένο σύστημα δημοσίων σχέσεων. Φρόντισε να εξοικειωθεί με τους άρχοντες και τους ηγούμενους των ελληνικών μοναστηριών οι οποίοι διαχειρίζονταν τα μοναστηριακά κτήματα. Ο Ζάππας ακολούθησε την τακτική και άλλων Ελλήνων, νοίκιασε και εκμεταλλεύτηκε μοναστηριακά κτήματα στην περιοχή της Γιαλόμιτζας, κοντά στο Βουκουρέστι. Σε τρεις περίπου δεκαετίες απέκτησε τεράστια περιουσία και αντίστοιχα εισοδήματα. Η μακροχρόνια απουσία του Ευαγγέλου απ' την Ελλάδα και το ρίζωμα του στη βλάχικη κοινωνία δημιούργησε περιπλοκές στην έκφραση της εθνικής του συνείδησης. Η διάθεση του ήταν να ευεργετήσει και τις δύο πατρίδες του. 
Ο κύριος αποδέκτης των ευεργεσιών του ήταν η Ελλάδα. Η πιο εντυπωσιακή εκδήλωση της προσφοράς του Ευαγγέλου προς την Ελλάδα ήταν το εγχείρημα αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Ευάγγελος Ζάππας, μαζί με τον εξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα τιμώνται ως εθνικοί ευεργέτες από το 1859, όταν ιδρύθηκαν τα "Νέα Ολύμπια", έκθεση γεωργική, τεχνική και βιομηχανική που ορίστηκε να πραγματοποιούνται ανά τετραετία (στο "Ζάππειο"). Το 1863 ο Ευαγγέλης προσβλήθηκε από ψυχική νόσο. Ο Έλληνας Γενικός Πρόξενος στο Βουκουρέστι χαρακτηρίζει την αρρώστια του ως "φρενιτίαση" ή κάποιου είδους "μονομανία". Ο Ευαγγέλης Ζάππας πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1865 στο Μπροστένι, και ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος στις 20 Ιανουαρίου του 1892 στο Μαντόν της Γαλλίας. Ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους το διέθεσαν για κοινωφελείς και εθνικούς σκοπούς στην ιδιαιτέρα πατρίδα τους. Συγκεκριμένα, ίδρυσαν εκπαιδευτήρια στο Λάμποβο, την Πρεμετή, τη Νίβανη, το Δέλβινο και τη Δρόβιανη .
Μετρό Βιέννης

Το Μετρό Βιέννης (U-Bahn Wien) είναι ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος της πρωτεύουσας της Αυστρίας, της Βιέννης. Με 5 γραμμές συνολικού μήκους 83,3 χιλιομέτρων, εξυπηρετεί 98 σταθμούς. Εγκαινιάστηκε δοκιμαστικά το 1976 και επίσημα το 1978, αλλά κάποια τμήματα λειτουργούσαν ήδη από παλαιότερα ως τοπικοί σιδηρόδρομοι. Αποτελείται από δυο συστήματα λειτουργίας, ένα μετρό και ένα "light-metro" (δηλαδή τραμ-μετρό) που χρησιμοποιεί συρμούς του βιεννέζικου τραμ. Το δίκτυο είναι συνδεδεμένο με τον προαστιακό σιδηρόδρομο και το τραμ. Η εταιρεία λειτουργίας ανήκει εξ ολοκλήρου στο δήμο της Βιέννης.
Κώστας Νάσης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Παρακάλαμος Ιωαννίνων το 1915 και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Πολέμησε στον Πόλεμο του 1940 και δραστηριοποιήθηκε με το Αγροτικό Κόμμα, του οποίου έγινε πρόεδρος. Για την αντιστασιακή και αντιδικτατορική του δράση εκτοπίστηκε και εξορίστηκε για περισσότερο από μία δεκαετία. Εξελέγη ως ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ το 1981, στη Β΄ Αθηνών και αργότερα βουλευτής Επικρατείας από τις 27 Μαΐου 1986 (σε αντικατάσταση του παραιτηθέντος Μίκη Θεοδωράκη) ως τις 9 Ιουνίου 1989 (κατέστη ανεξάρτητος στις 26 Ιανουαρίου 1987). Η σύζυγός του, Χαρίκλεια, ήταν επίσης αγωνίστρια. Υπήρξε πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας.
Ορουζγκάν (περιοχή)

Με το όνομα Ορουζγκάν, ή Ουρουζγκάν, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται λίγο νοτιότερα του κεντρικού τμήματος της Χώρας. Το 2004 ένα μεγάλο βόρειο τμήμα της περιοχής αποσπάστηκε για τη δημιουργία της Ντεϊκούντι. Η έκτασή της φθάνει περίπου τα 22.700 τ.χλμ. Ο δε πληθυσμός της, το 2006 ανέρχοταν στους 627.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει σήμερα 6 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική πάστο ή παστούν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Τάριν Κόουτ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες

Οι 6 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Ορουζγκάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Γκιζάμπ, η Κας Ουρουζγκάν, η Ντε Ραγούντ, η Σαΐντι Χασάς, η Ταρίν Κόουτ, ΄που και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, και η Χορά.
Μινυάδες

Στην ελληνική μυθολογία Μινυάδες ονομάζονταν συλλογικά οι τρεις κόρες του βασιλιά του Ορχομενού Μινύα, οι οποίες είχαν τα ιδιαίτερα ονόματα Αλκοθόη, Αρσίππη και Λευκίππη. Ο σχετικός με αυτές μύθος έχει πολλές παραλλαγές, αλλά το κοινό στοιχείο είναι ότι σε κάποια εορτή του Διονύσου οι Μινυάδες έμεναν στο σπίτι τους κλώθοντας και υφαίνοντας, ενώ οι γυναίκες του Ορχομενού (ή των Θηβών) έτρεχαν στα βουνά για να λατρέψουν τον θεό. Για την περιφρόνησή τους προς τη λατρεία του, ο Διόνυσος τιμώρησε τις Μινυάδες: Τους ενέβαλε τρέλα (μανία) ώστε να δουν τους εαυτούς τους τυλιγμένους από κισσό και αμπελόφυλλα, ενώ από τη στέγη έσταζε πάνω τους κρασί και γάλα. Μυστηριώδη φώτα φάνηκαν στις αίθουσες των ανακτόρων του Ορχομενού, ενώ ακούστηκαν φωνές από άγρια ζώα και ήχοι από αυλούς και τύμπανα. Μετά από αυτά, οι Μινυάδες άρπαξαν τον μικρό Ίππασο, γιο της Λευκίππης, και τον καταξέσκισαν (η αρχαία λέξη είναι «σπαραγμός») γιατί τον πέρασαν για μικρό ελαφάκι. Τελικά στεφανώθηκαν με κισσούς και έτρεξαν να συναντήσουν τις άλλες γυναίκες που εόρταζαν στα βουνά.
Σύμφωνα με μία εκδοχή, μεταμορφώθηκαν σε νυχτερίδες, ενώ άλλη παράδοση αναφέρει ότι, προτού τις τιμωρήσει, ο Διόνυσος εμφανίσθηκε μπροστά τους με τη μορφή μικρού κοριτσιού και τις κατηγόρησε για την αδιαφορία τους προς τον θεό. Οι Μινυάδες κορόιδεψαν τη μικρούλα και τότε ο Διόνυσος μεταμορφώθηκε διαδοχικά σε ταύρο, πάνθηρα και λιοντάρι. Την ίδια στιγμή, γάλα και κρασί άρχισε να τρέχει από τα καθίσματά τους. Τότε έπιασε τις Μινυάδες τρέλα και σκότωσαν τον Ίππασο.
Μία Φάροου

Πρώιμα χρόνια

Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια των ΗΠΑ στις 9 Φεβρουαρίου του 1945. Είναι κόρη του Αυστραλού σκηνοθέτη Τζον Φάροου και της ηθοποιού Μορίν Ο'Σάλιβαν. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην ταινία Ο Άρχων των Πέντε Ωκεανών (1959) με σκηνοθέτη τον πατέρα της, χωρίς ωστόσο να αναφέρεται στους τίτλους.

Καριέρα

Στη δεκαετία του 1970 συμμετείχε σε πολλές ταινίες, σε μία των οποίων συνεργάστηκε και με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο ρόλο της καταδικασμένης Ντέιζυ Μπουκάναν στον Υπέροχο Γκάτσμπι (1974). Η πρώτη της συνεργασία με τον Γούντι Άλεν έγινε στην ταινία Σεξοκωμωδία Θερινής Νύχτας (1981). Ακολούθησαν Το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου (1985), Η Χάνα και τ' Αδέλφια Της (1985) και το Άλις: Άπιστη ή Απατημένη; (1991) με τη Φάροου στον ομότιτλο ρόλο.

Φιλανθρωπική δράση

Στη δεκαετία του 2000 η Φάροου, ευαισθητοποιημένη για τα δικαιώματα των παιδιών, ξεκίνησε αγώνα για συγκέντρωση κεφαλαίων για τα παιδιά που πλήττονται σε εμπόλεμες περιοχές, κυρίως στην Αφρική, καθώς και για την υδροδότηση διαφόρων περιοχών. Έγινε Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNICEF στον αγώνα για την εξάλειψη της πολιομυελίτιδας. Τον Νοέμβριο του 2004 και τον Ιούνιο του 2006 επισκέφθηκε τους καταυλισμούς του οργανισμού στο Νταρφούρ του Σουδάν. Ακολούθως ανέλαβε δράση στην Ευρώπη συμμετέχοντας σε φιλανθρωπική δράση στο Βερολίνο. Το 2007 ακολούθησε τρίτο ταξίδι στην Αφρική με έντονη δημοσιότητα αυτή τη φορά δίνοντας συνεντεύξεις, γράφοντας άρθρα και συμμετέχοντας σε σχετικό ντοκιμαντέρ.
Την φορά όμως αυτή ενεπλάκη στις εσωτερικές πολιτικές διαμάχες υποστηρίζοντας τους αντάρτες φθάνοντας στο σημείο της δυσφήμισης του Σουδάν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου (2008), συνέπεια του οποίου ήταν η απέλαση από τη Χώρα όλων των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων. Παράλληλα, η Φάροου είχε στρέψει την προσοχή της και στη μεγάλη γενοκτονία που συνέβη στη Ρουάντα συμμετέχοντας σε σχετικό ντοκιμαντέρ. 
Για τις παραπάνω δραστηριότητές της η Φάροου έχει λάβει πολλά βραβεία και διακρίσεις, μερικά εκ των οποίων είναι αυτό της Λεγεώνας των Τεχνών και των Γραμμάτων, η διεθνής διάκριση επί προσφύγων και εκτοπισμένων, και το βραβείο Leon Sullivan το 2009.

Προσωπική ζωή

Στις 19 Ιουλίου του 1966 παντρεύτηκε τον, κατά 30 χρόνια μεγαλύτερό της Φρανκ Σινάτρα, με τον οποίο χώρισε δύο χρόνια αργότερα. Την ίδια περίοδο, η Φάροου έλαβε ένα κέικ που είχε αρσενικό από κάποιον οργισμένο θαυμαστή. Επίσης, το 1970 παντρεύτηκε τον Αντρέ Πρεβέν, με τον οποίο χώρισε το 1979. Τέλος, από το 1980 μέχρι το 1992 είχε δεσμό με τον Γούντι Άλεν, τον οποίο κατηγόρησε ότι είχε ερωτικές σχέσεις με την υιοθετημένη κόρη τους και είχε ακόμα προχωρήσει σε αποπλάνηση ενός ακόμη παιδιού, από τα συνολικά επτά που είχαν υιοθετήσει. Η υπόθεση σύντομα έφτασε στα δικαστήρια και έλαβε μεγάλη δημοσιότητα. Σε αυτή ενεπλάκησαν δικηγόροι, ψυχίατροι και κοινωνικοί λειτουργοί. Τελικά ο Άλεν απαλλάχθηκε των κατηγοριών της αποπλάνησης, ενώ η Φάροου κέρδισε την επιμέλεια των παιδιών.
Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος

Το Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος (αγγλικά: National Crime Syndicate) ήταν ένας όρος που δόθηκε από τον Τύπο στην ένωση πολλών πολυεθνικών εγκληματικών οργανώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, μιας συνομοσπονδίας που ως επί το πλείστον αποτελούνταν από την στενή σύνδεση μεταξύ  της Ιταλο-Αμερικανικής μαφίας με την Εβραϊκή, αλλά περιλαμβάνοντας επίσης και διάφορες μικρότερες εγκληματικές οργανώσεις από άλλες εθνικοτήτες, όπως η Ιρλανδο-Αμερικανική. 
Η προέλευση του όρου είναι ώστοσο αβέβαιη.

Ιστορικό υπόβαθρο

Σύμφωνα με τους ερευνητές για το οργανωμένο έγκλημα, το Συνδικάτο ήταν μια ιδέα του Τζόνι Τόριο, και ιδρύθηκε τον Μάιο του 1929 κατά την διάρκεια της διάσκεψης του Ατλάντικ Σίτι, στην οποία συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες  του υποκόσμου απ' όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων του Τόριο, του Λάκι Λουτσιάνο, του Αλ Καπόνε, του Μπάγκσυ Σίγκελ και του Φρανκ Κοστέλο. 
Άλλοι ερευνητές έχουν χαρακτήρισει την διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι ως ένα συνέδριο για τον συντονισμό και τη στρατηγική του λαθρέμποριου αλκοόλ. 
Σύμφωνα με τα ευρήματα της Ειδικής Επιτροπής των ΗΠΑ στη δεκαετία του 1950 υπό την προεδρία του Εστές Κεφόβερ, το Συνδικάτο ήταν μια συνομοσπονδία,  κυρίως ιταλικών και εβραϊκων ομάδων του οργανωμένου εγκλήματος σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για τη Βελτίωση των Συνθηκών Διαβίωσης και Εργασίας

Ρόλος και αποστολή

Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για τη Βελτίωση των Συνθηκών Διαβίωσης και Εργασίας (Eurofound) περιγράφει το ρόλο του στη δική του σελίδα πληροφοριών ως εξής:
Για να συνεισφέρει στον προγραμματισμό και την υλοποίηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης και εργασίας μέσω δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην αύξηση και τη διάδοση των γνώσεων που ενδέχεται να συμβάλουν στην επιθυμητή ανάπτυξη. Προς τούτο, τα καθήκοντα του Ιδρύματος είναι να αναπτύσσει και να επιδιώκει ιδέες για τη μέση και μακροπρόθεσμη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας βάσει της πρακτικής εμπειρίας και να εντοπίζει τους παράγοντες που οδηγούν σε αλλαγή.
— Eurofound
Το Ίδρυμα δραστηριοποιείται σε ένα περιβάλλον υψηλών απαιτήσεων, με ευρύ φάσμα εργασιακών και κοινωνικών θεμάτων που τελούν υπό συζήτηση τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η ενέργεια και η αλλαγή του κλίματος αντιπροσωπεύουν ολοένα και σημαντικότερους παράγοντες αλλαγής. Ο διάλογος για την παγκοσμιοποίηση και τον αντίκτυπό της αφενός στην απασχόληση και αφετέρου στην ευρωπαϊκή οικονομία και την ανταγωνιστικότητά της συνεχίζονται. Οι δημογραφικές αλλαγές της Ευρώπης επηρεάζουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η δια βίου μάθηση, η ηλικία συνταξιοδότησης, οι συντάξεις, η πίεση που ασκείται στις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης και τις κοινωνικές υπηρεσίες για τους ηλικιωμένους. Η κοινωνική και οικονομική ένταξη των μεταναστών και θέματα ρατσισμού και διακρίσεων πρέπει να εξετάζονται. Εξετάζεται, επίσης, η ανταγωνιστικότητα και η καινοτομία στο πλαίσιο των διαρθρωτικών αλλαγών στην ευρωπαϊκή βιομηχανία και των παραδοσιακών συστημάτων εργασιακών σχέσεων, κοινωνικού διαλόγου και διακυβέρνησης.

Διοίκηση

Το Ίδρυμα εποπτεύεται από Διοικητικό Συμβούλιο, έναν Διευθυντή και Αναπληρωτή Διευθυντή. Το Διοικητικό Συμβούλιο συνεδριάζει μία φορά το χρόνο για να καθορίσει τον προϋπολογισμό και την πολιτική, και να λάβει αποφάσεις για τα μονοετή και τα τετραετή προγράμματα εργασίας. Από τον Δεκέμβριο του 2010 διατελεί διευθυντής ο Χουάν Μενέντεζ-Βαλντέζ, με αναπληρώτρια διευθύντρια την Έρικα Μέζγκερ. Ο προϋπολογισμός του Ιδρύματος (16,5 εκατ. ευρώ το 2016) προέρχεται από τον γενικό προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
127 Ιωάννα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ιωάννας ήταν γνωστή ως 122 χλμ. Κατά το 2001 ο αστεροειδής παρατηρήθηκε με τη μέθοδο ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο και το αποτέλεσμα έδειξε ισοδύναμη διάμετρο 117 ± 21 χλμ. Μία μελέτη του 2012 έδωσε μία επεξεργασμένη τιμή για τη μέση διάμετρο ίση με 116,14 ± 3,93 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 2 ως 4 τετράκις εκατομμύρια τόνους, ενώ ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), για την ακρίβεια CX ή Ch, με τον πρώτο υπότυπο να υποδεικνύει και παρουσία μετάλλων. Το άλβεδό της είναι 0,056, οπότε η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε –105 βαθμούς C.
Η Ιωάννα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 48 λεπτά.
Άγονη γραμμή

Με τον όρο Άγονη γραμμή (non profit line) χαρακτηρίζεται η δρομολογιακή εκείνη γραμμή πλοίου που δεν παρουσιάζει εμπορική ή επιβατική κίνηση με συνέπεια ούτε και επιχειρηματικό ενδιαφέρον εκ μέρους των πλοιοκτητών ή των εφοπλιστών.
Προκειμένου όμως στην Ελλάδα, να τύχουν της συγκοινωνιακής εξυπηρέτησης οι περιοχές αυτών των δρομολογιακών γραμμών, που κυρίως είναι νησιωτικές, αναγκάζεται το κράτος να επιδοτήσει τις γραμμές αυτές και να δρομολογήσει πλοία κατόπιν μειοδοτικού διαγωνισμού. Κατά τον Κ.Δ.Ν.Δ. τις άγονες γραμμές τις καθορίζει το Υπουργικό Συμβούλιο και αυτές διακρίνονται σε "κύριες", "ταχυδρομικές" και "τουριστικές".
Τους μειοδοτικούς διαγωνισμούς για τις άγονες γραμμές διενεργεί το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (Υ.Ε.Ν.), στη συνέχεια των οποίων και υπογράφονται σχετικές συμβάσεις μεταξύ του Δημοσίου και των πλοιοκτητών ή εφοπλιστών που μειοδότησαν για κάθε μία των αγόνων γραμμών.
Κύριες άγονες γραμμές σήμερα υφίστανται στις Κυκλάδες και στη Δωδεκάνησο.
Σουσιανή

Η Σουσιανή ήταν αρχαία ιστορική χώρα στη Μεσοποταμία. Καταλάμβανε την πεδιάδα μεταξύ των μεγάλων ποταμών Τίγρη και Ευφράτη. Τη χώρα αυτή αναφέρει με το όνομα αυτό ο σπουδαίος ιστορικός της αρχαιότητας Ηρόδοτος.
Επί βασιλείας του Κύρου του πρεσβύτερου, (6ος αιώνας π.Χ.), του ιδρυτή της Περσικής Αυτοκρατορίας η Σουσιανή αποτέλεσε ιδιαίτερη Σατραπεία, μία από τις 20 της Αυτοκρατορίας, όχι όμως από τις πλουσιότερες, με πρωτεύουσα τα Σούσα, από την οποία προήλθε και η ονομασία της.

Κατά την περίοδο των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου ολόκληρη η χώρα αυτή περιήλθε στο κράτος των Σελευκιδών με σημαντικότερη πλέον πόλη και πρωτεύουσα την παραποτάμια Σελεύκεια.
Αλοΐσιος Άλτσχαϊμερ

Βιογραφία

Ο Άλτσχαϊμερ γεννήθηκε στο Μαρκτμπράιτ (Marktbreit) της Κάτω Φραγκονίας στην Βαυαρία. Ο πατέρας του υπηρέτησε σε γραφείο συμβολαιογράφων . Ο Άλτσχαϊμερ φοίτησε στα πανεπιστήμια Ασάφενμπουργκ, Τύμπινγκεν, Βερολίνου, και Βίρτσμπουργκ. Αποφοίτησε σαν γιατρός από το πανεπιστήμιο του Βίρτσμπουργκ το 1887. Το επόμενο έτος πέρασε πέντε μήνες σε ίδρυμα με διανοητικά άρρωστες γυναίκες, προτού προσληφθεί στην Φρανκφούρτη σε ένα άσυλο διανοητικώς καθυστερημένων, το Städtische Anstalt für Irre und Epileptische (άσυλο για φρενοβλαβείς και επιληπτικούς), του οποίου κοσμήτορας ήταν τότε ο Γερμανός ψυχίατρος Σιόλι (Emil Sioli, 1852-1922).
Ένας άλλος νευρολόγος, ο Φραντς Νισλ (Franz Nissl, 1860-1919), άρχισε να εργάζεται στο ίδιο άσυλο με τον Άλτσχαϊμερ, με τον οποίο γνωρίζονταν. Ο Άλτσχαϊμερ ήταν ο συνιδρυτής και ο συνεκδότης του περιοδικού Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie. Πέρα από δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά δεν συνέγραψε δικό του βιβλίο. 
Το 1901 ο Άλτσχαϊμερ παρατήρησε μία ασθενή στο άσυλο της Φρανκφούρτης που ονομαζόταν Αουγκούστε Ντέτερ (Auguste Deter). Η ασθενής, 51 ετών, είχε παράξενα συμπτώματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένης απώλειας βραχυπρόθεσμης μνήμης και προσανατολισμού τόπου και χρόνου. Αυτή η ασθενής θα γινόταν το πάθος του Άλτσχαϊμερ κατά τη διάρκεια των ερχομένων ετών. Τον Απρίλιο του 1906 η Ντέτερ πέθανε και ο Άλτσχαϊμερ παρήγγειλε το αρχείο της ασθενούς και τον εγκέφαλό της στο Μόναχο, όπου εργαζόταν ο Kraepelin σε εργαστήριο. Μαζί με δύο Ιταλούς παθολόγους χρησιμοποίησε τις τεχνικές χρώσης για να προσδιορίσει τις πλάκες βήτα αμυλοειδούς και τις συσσωρεύσεις της χαρακτηριστικής για την νόσο Αλτσχάιμερ πρωτεΐνης Tau. Σε ομιλία του στις 3 Νοεμβρίου 1906 παρουσίασε για πρώτη φορά την βιοπαθολογία και τα κλινικά συμπτώματα της νόσου. Το 1907 δημοσίευσε τα συμπεράσματά του σε άρθρο με τίτλο "Περί μιας ιδιόμορφης νόσου του εγκεφαλικού φλοιού" (Über eine eigenartige Erkrankung der Hirnrinde). Λόγω ευτυχών συγκυριών οι αρχικές προετοιμασίες μικροσκοπίων, στις οποίες ο Άλτσχαϊμερ βάσισε την περιγραφή της ασθένειας του, είχαν ανακαλυφθεί πριν μερικά χρόνια στο Μόναχο και τα συμπεράσματά του μπόρεσαν έτσι να επαναξιολογηθούν.

Από το 1911 η νεοπεριγραφείσα νόσος οδήγησε Ευρωπαίους παθολόγους στη διάγνωσή της σε ασθενείς στις ΗΠΑ.

Το τέλος

Τον Αύγουστο του 1912 ο Άλτσχαϊμερ αρρώστησε στο τραίνο καθ' οδόν για το πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου, όπου είχε μόλις διοριστεί ως καθηγητής της ψυχιατρικής τον Ιούλιο 1912. Πιθανότατα υπέστη μόλυνση από στρεπτόκοκκο, που εκδηλώθηκε ως ρευματικός πυρετός και οδήγησε βαθμιαία σε καρδιακή και νεφρική ανεπάρκεια, που έφεραν το 1915 ραγδαία επιδείνωση της υγείας του. Πέθανε από καρδιακή ανακοπή σε ηλικία μόλις 51 ετών στο Μπρέσλαου (τωρινό Βρότσλαβ) της Πολωνίας και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Φραγκφούρτης (Μάιν).
Ανδρέας Πατσαλίδης

Πολιτική διαδρομή

Στις 24 Ιουνίου 1968 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, θέση στην οποία παρέμεινε έως την 31 Οκτωβρίου 1979.

Άλλες δραστηριότητες

Ο Ανδρέας Πατσαλίδης διετέλεσε διοικητής της Τράπεζας Κύπρου. Την περίοδο 1984-1999 διετέλεσε ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Πολιτιστικού Ιδρύματος Τραπέζης Κύπρου.
Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό

Περιεχόμενο

Η θέα είναι από την αποβάθρα (ένας παρόχθιος δρόμος) στην ανατολική πλευρά του Ροδανού, στo γόνατο του ποταμού προς τη δυτική ακτή: κατεβαίνοντας από το βορρά, ο Ροδανός γυρίζει προς τα δεξιά σε αυτό το σημείο σε περιβάλλοντα βράχια, στο οποίο είναι χτισμένη η Αρλ. Από τους πύργους του Saint-Julien και Saint-Trophime στα αριστερά, ο θεατής ακολουθεί την ανατολική όχθη έως τη δυτική όχθη με τη σιδερένια γέφυρα που συνδέει την Αρλ με το προάστιο της Trinquetaille στα δεξιά. Αυτή περιλαμβάνει και μια άποψη της πλατείας Place Lamartine προς τα νοτιοδυτικά.  43.682367°N 4.630287°E

Δημιουργία

Ο Βαν Γκογκ ανακοινώνει και περιγράφει τη σύνθεση σε επιστολή του προς τον αδελφό του Τεό:
«Συμπεριλαμβάνεται ένα μικρό σκίτσο ενός καμβά 30 τετραγωνικών - με λίγα λόγια ο έναστρος ουρανός που χρωματίζεται από το βράδυ, βρίσκεται στην πραγματικότητα κάτω από ένα πίδακα φωταέριου. Ο ουρανός είναι γαλαζοπράσινος, το νερό είναι μπλε ρουά, το έδαφος είναι μοβ. Η πόλη είναι μπλε και μοβ. Το φωταέριο είναι κίτρινο και οι αντανακλάσεις είναι χρυσοκοκκινωπές, φθίνοντας σε πρασινοχάλκινο. Όσο αφορά το γαλαζοπράσινο τμήμα του ουρανού, η Μεγάλη Άρκτος είναι ένα σπινθηροβόλο πράσινο και ροζ, των οποίων η διακριτική ωχρότητα έρχεται σε αντίθεση με το βάναυσο χρυσό του φωταέριου. Δύο πολύχρωμες φιγούρες εραστών υπάρχουν στο προσκήνιο.»
Στην πραγματικότητα, η άποψη που απεικονίζεται στον πίνακα βλέπει αντίθετα από τη Μεγάλη Άρκτο, η οποία είναι προς τα βόρεια. Το προσκήνιο είναι βαρύ και πολυδουλεμένο, με υγρή μπογιά-σε-υγρή μπογιά, μόλις η βάση είχε τελειώσει. Τα σκίτσα της επιστολής αυτής της περιόδου μάλλον βασίζονται στην αρχική σύνθεση.

Χρώματα της νύχτας

Η πρόκληση να ζωγραφίσει τη νύχτα, κέντρισε το ενδιαφέρον του Βαν Γκογκ. Το πλεονεκτικό σημείο που επέλεξε για την Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό τού επέτρεψε να συλλάβει τις αντανακλάσεις του φωταερίου στην Αρλ, σε όλο τους το φέγγος πάνω στα γαλάζια νερά του Ροδανού. Σε πρώτο πλάνο, δύο εραστές κάνουν βόλτα στις όχθες του ποταμού.
Η απεικόνιση του χρώματος ήταν μεγάλης σημασίας για τον Βαν Γκογκ. Σε επιστολές του προς τον αδελφό του συχνά περιγράφει τα αντικείμενα στους πίνακές του βάσει του χρώματός τους. Στα νυχτερινά έργα του, συμπεριλαμβανομένου του Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό, τονίζεται η σημασία που έδινε στη σύλληψη των αστραφτερών χρωμάτων του νυχτερινού ουρανού και του τεχνητού φωτισμού που ήταν νέος για την εποχή.

Στη λαϊκή κουλτούρα

Γίνεται αναφορά στον πίνακα στο τραγούδι των Μπράιαν Ίνο και Τζον Κέιλ, «Spinning Away» από το άλμπουμ Wrong Way Up του 1990. Στη δεύτερη στροφή εμφανίζεται η παρομοίωση «Στροβιλίζονται σαν τον νυχτερινό ουρανό στην Αρλ».
Μάκης Δενδρινός

Στον Πανιώνιο

Ο Μάκης Δενδρινός ξεκίνησε την καριέρα του στο εφηβικό του Πανιωνίου και συνέδεσε το όνομά του με την άνοδο του συλλόγου της Ν. Σμύρνης από την ανυποληψία της Α΄ τοπικής κατηγορίας Αθηνών στην Α΄ Εθνική το 1973, στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1977 και στις συνεχόμενες συμμετοχές στο Κύπελλο Κόρατς από το 1975 ως το 1979.

Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες  Εφήβων 4 φορές και  Ανδρών 7 φορές. Με την εθνική εφήβων κατέκτησε το Βαλκανικό Πρωτάθλημα το 1969. Με την εθνική ανδρών έκανε ντεμπούτο στις 26-10-1977 σε φιλικό με τη Ρουμανία πετυχαίνοντας 2 πόντους και έπαιξε στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα το ίδιο έτος. Τελευταίο διεθνές ματς έπαιξε στις 11-6-1978 σε φιλικό επί της Αλβανίας. Υπήρξε 7 φορές διεθνής και σημείωσε 13 πόντους.

Προπονητής

Ο Μάκης Δενδρινός έκανε επιτυχημένη καριέρα ως προπονητής. Έχει εργαστεί σε πολλούς συλλόγους, μεταξύ των οποίων και στον Πανιώνιο, από τον οποίο ξεκίνησε. Aπό το 1992 ως το 1996 εργάστηκε στην ΕΟΚ ως α΄ προπονητής σε 63 ματς στις Εθνικές ομάδες εφήβων, ελπίδων, ανδρών και μικτής σε ανεπίσημα ματς. Επίσης, το 1993 και 1994 διετέλεσε βοηθός προπονητής σε 29 ματς στις εθνικές ανδρών και ελπίδων. 
Ήταν α΄ προπονητής της Εθνικής ανδρών στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα 1994 (4η θέση), στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1995 (4η θέση) και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 στην Ατλάντα (5η θέση).
Νικόλαους Σνάϊντερ

Ζωή

Ο Σνάϊντερ γεννήθηκε στο Ντούισμπουργκ σπούδασε στο Βούπερταλ, Γκέτινγκεν και Μίνστερ.
Μετά την ομιλία του με το θέμα «Η έννοια του σταυρικού θανάτου του Ιησού» σε ορθόδοξη εκκλησια τα χριστούγεννα του 2009 ο Μητροπολίτης Γερμανίας Αυγουστίνος τίμησε τον Σνάϊντερ με το Χρυσό Σταυρό Α΄ Τάξεως της Ι.Μ. Γερμανίας .
Όταν Γερμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και μερική πολιτικοί όπως ο υπουργός εσωτερικών τις Γερμανίας Χανς Πέτερ Φρίντριχ δηλωσαν ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το Ευρώ, ο Σνάϊντερ έδωσε συντέντευξη στην Κρατική ραδιοφωνία της Γερμανίας μιλώντας ότι η υποστήριξη της Ελλάδος δεν είναι οικονομικό ζήτημα αλλα ζήτημα αλληλεγγύης.