google/wiki40b huggingface dataset:
Κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη 1909

Οι πολιτικές εξελίξεις της περιόδου

Ο Δημήτριος Ράλλης μόλις πληροφορήθηκε την συγκέντρωσή του στρατού στο στρατόπεδο στο Γουδή, και έλαβε γνώση των όρων που έθετε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, αρνούμενος να υποχωρήσει στα αιτήματα των επαναστατών,  τηλεφώνησε στις 04:30 το πρωί της 15ης Αυγούστου 1909, στον βασιλιά Γεώργιο , και του ανήγγειλε την παραίτηση της κυβέρνησής του.

Ο Γεώργιος, αποφάσισε ότι η καλύτερη λύση ήταν να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση, ο Κυριακούλης Μαυομιχάλης, - το ηγετικό πλέον πρόσωπο του Εθνικού κόμματος, του τρίτου σε δύναμη κόμματος του Κοινοβουλίου,  - και πολιτικός με άριστες σχέσεις με τον Στρατό. Πράγματι η νέα κυβέρνηση ορκίστηκε την ίδια μέρα, και η πρώτη πράξη της (λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 15ης Αυγούστου) ήταν η παραχώρηση αμνηστείας  «...εις πάντας τους οπωσδήποτε μετασχόντας αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτας του κατά ξηράν και θάλασσαν στρτού εις τα συμβάντα της 14ης και 15ης Αυγούστου ε.ε» .

Η κυβέρνηση Μαυρομιχάλη, σχεδόν αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, και αφού εξασφάλισε την σύμφωνη γνώμη του βασιλιά, έκανε πράξη, τον σημαντικότερο όρο του Στρατιωτικού Συνδέσμου : την απομάκρυνση από το στράτευμα όλων των μελών της βασιλικής οικογένειας.
Έτσι, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος (αρχιστράτηγος τότε) και ο πρίγκιπας Νικόλαος τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, ενώ οι πρίγκιπες Ανδρέας, Χριστόφορος και Γεώργιος, έλαβαν τριετή άδεια μετεκπαίδευσης στη Γερμανία.
Με την έναρξη των εργασιών της Βουλής στις 24 Σεπτεμβρίου,  οι βουλευτές υποχρεώθηκαν να συμμορφωθούν με το πολιτικό πρόγραμμα των στρατιωτικών. Ειδικότερα, ο αρχηγός του Νεωτεριστικού κόμματος, Γεώργιος Θεοτόκης, ο οποίος είχε αρχικά εκδηλωθεί  κατά του Συνδέσμου και θεωρούσε επικίνδυνη όσο και ατελέσφορη την επανάσταση των στρατιωτικών, "υποχρεώθηκε" να σιωπήσει. Ο Σύνδεσμος είχε "υπό την επίβλεψή του", την κοινοβουλευτική διαδικασία, και μάλιστα συμμετείχε και στην δημιουργία νομοσχεδίων, που η Βουλή έπρεπε υποχρεωτικά να υπερψηφίζει.

Οι βουλευτές δυσαρεστημένοι, με τον ρόλο του «κομπάρσου» που κλήθηκαν να παίζουν, υπερψήφιζαν καθημερινά τα νομοσχέδια, χωρίς να τα συζητούν πρώτα, ενώ οι αρχηγοί των κομμάτων (Θεοτόκης και Ράλλης) σπανίως παρευρίσκονταν. Την δυσαρέσκεια αυτή συμμερίστηκαν και οι βουλευτές και υπουργοί της κυβέρνησης και έτσι άρχιζε να δημιουργείται μια διάσταση απόψεων μεταξύ Κυβέρνησης και Συνδέσμου. Η κυβέρνηση Μαυρομιχάλη, δεν στήριζε πλέον - κατά την αντίληψη του Στρατιωτικού συνδέσμου, το «ανορθωτικό έργο» της οργάνωσης, και έπρεπε να αντικατασταθεί.
Μη μου άπτου

Το Μη μου άπτου λατ. (Noli me tangere= μη με εγγίζεις) είναι χριστιανική έκφραση από την Καινή Διαθήκη που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (20.17). Η βιβλική σκηνή της αναγνώρισης του Ιησού από την Μαρία Μαγδαληνή μετά την Ανάστασή του έγινε αντικείμενο μιας μακράς, εκτεταμένης και συνεχούς εικονογραφικής παράδοσης στη χριστιανική τέχνη από την εποχή του Φρα Αντζέλικο (1395-1455) μέχρι τις ημέρες μας.

Εικονογραφική παράδοση

Μεγάλοι ζωγράφοι έκτοτε, εκτός από τους αναφερόμενους, απεικόνισαν αυτή τη σκηνή της Καινής Διαθήκης, όπως ο Αντρέα Μαντένια (1431-1506), ο Χανς Χόλμπαϊν ο νεότερος, ο Φραντσέσκο Σολιμένα (Francesco Solimena) (1657- 1747), ο Federico Fiori Barocci (1526-1612), o Άντον Ράφαελ Μενγκς στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου κ.α.
Κρεατομηχανή

Ιστορία

Η πρώτη κρεατομηχανή δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα από τον Γερμανό επαναστάτη Καρλ Φρίντριχ Κρίστιαν Λούντβιχ Φράιχερ Ντράις φον Ζάουερμπρον, γνωστό και ως Καρλ Ντράις. Η παλαιότερη μορφή της κρεατομηχανής γύριζε χειροκίνητα. Με την πάροδο του χρόνου, οι μηχανές με χειροκίνητη στροφή ενεργοποιούνταν από ηλεκτρισμό.
Τζερεμάια Κλαρκ

Βιογραφία

Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στο Λονδίνο περί το 1674 και ήταν ένας από τους μαθητές τού Τζον Μπλόου στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Αργότερα έγινε οργανίστας στο Βασιλικό Παρεκκλήσι. Μετά τον θάνατό του, τον διαδέχθηκε στη θέση αυτή ο Ουίλιαμ Κροφτ.
Ο Κλαρκ είναι περισσότερο γνωστός σήμερα για το δημοφιλές έργο Εμβατήριο του Πρίγκιπος της Δανιμαρκίας ή Trumpet Voluntary, που γράφτηκε περί το 1700. Από το 1878 μέχρι τη δεκαετία του 1940, το έργο αυτό αποδιδόταν στον Χένρι Πέρσελ και αναφέρεται ως Trumpet Voluntary by Henry Purcell στο βιβλίο του William Spark Short Pieces for the Organ, Book VII, No. 1. Ο σερ Χένρυ Γουντ το μετέγραψε σε δύο ορχηστρικές εκδοχές, που αμφότερες ηχογραφήθηκαν. Οι ηχογραφήσεις αυτές παγίωσαν τη λανθασμένη αντίληψη ότι το αρχικό κομμάτι ήταν έργο του Πέρσελ. Το κομμάτι αυτό αποτελεί μία δημοφιλή επιλογή για γάμους, έχοντας χρησιμοποιηθεί σε βασιλικούς γάμους.
Το εξίσου περίφημο Θέμα για τρομπέτα σε ρε (επίσης λανθασμένα αποδοθέν στον Πέρσελ) ανήκε στην ημιόπερα The Island Princess, μία κοινή μουσική παραγωγή των Κλαρκ και production of Clarke and Ντάνιελ Πέρσελ (τον μικρότερο αδελφό του Χένρι), κάτι που πιθανώς οδήγησε στη σύγχυση.

Η αυτοκτονία του

«Ενα βίαιο και απελπισμένο πάθος για μία πολύ όμορφη κυρία ανωτέρας της ιδικής του τάξεως» ώθησε τον Κλαρκ να αυτοκτονήσει. Σκέφθηκε ως επιλογές τον απαγχονισμό και τον πνιγμό, οπότε για να αποφασίσει έπαιξε «κορόνα-γράμματα». Ωστόσο, το κέρμα προσγειώθηκε στη λάσπη μένοντας όρθιο. Αντί να παρηγορηθεί, αποφεύγοντας την αυτοκτονία, ο Κλαρκ επέλεξε και αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο. Οι αυτόχειρες απαγορευόταν γενικώς να ταφούν σε ιερό έδαφος, αλλά για τον Κλαρκ έγινε μία εξαίρεση και η σορός του θάφτηκε στην κρύπτη του Καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου (αν και άλλες πηγές αναφέρουν ότι τάφηκε στο προαύλιο του ναού).
Μικροσυστοιχίες γονιδίων

Οι μικροσυστοιχίες γονιδίων (αλλιώς γνωστές ως γονιδιακό ή γενωμικό τσιπ, DNA chip είτε διάταξη γονιδίων) είναι μία διάταξη μικροσκοπικών σημείων που αντιπροσωπεύουν μοναδικά γονίδια και ακινητοποιούνται με ομοιοπολικούς δεσμούς σε μία στερεή επιφάνεια (συνήθως γυάλινη).  
Χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση  DNA ή χρησιμοποιούν DNA για το σύστημα ανίχνευσής τους. Ποσοτικές ή ποιοτικές μετρήσεις με μικροσυστοιχίες γονιδίων εκμεταλλεύονται την εκλεκτική φύση της αρχής της συμπληρωματικότητας μεταξύ νουκλεϊκών οξέων DNA-DNA ή DNA-RNA ή πρόσφατα και μεταξύ των αμινοξέων των πρωτεϊνών, υπό αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες θερμοκρασίας και με τη χρήση φθορίζουσων ουσιών. Οι μικροσυστοιχίες γονιδίων χρησιμοποιούνται σήμερα κατα κόρον για την εξέταση της γονιδιακής έκφρασης υπό ειδικές συνθήκες και για την ανίχνευση νουκλεϊκών οξέων παθογόνων οργανισμών π.χ. επιβλαβών ιών σε δείγματα ελέγχου. 
Αυτή η μέθοδος μοριακής βιολογίας έχει το πλεονέκτημα ότι δύναται να εξετάζει ταυτόχρονα την έκφραση χιλιάδων γονιδίων, και ενδείκνυται για συγκριτικές μελέτες γονιδιωμάτων. Τα μειονεκτήματα της μεθόδου έγκεινται στο υψηλό κόστος και στη συχνή ανακρίβεια των αποτελεσμάτων λόγω τεχνικών προβλημάτων όπως η μη ειδική υβριδοποίηση φθορίζουσων χρωστικών σε λάθος γονίδια κτλ. 
Η χρήση μικροσυστοιχιών γονιδιών σήμερα από την επιστημονική κοινότητα απαιτεί την παράλληλη χρήση και άλλων συμπληρωματικών μεθόδων για την επαλήθευση των αποτελεσμάτων του τσιπ όπως η Northern Blot, η Ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης πραγματικού χρόνου (qPCR), και η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης αντίστροφης μεταγραφής (RT-PCR).
Ιωάννα του Μπλουά

Βιογραφία

Ήταν κόρη και διάδοχος του Ιωάννη Α΄ των Σατιγιόν κόμη του Μπλουά και της Αλίκης των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βρετάνης. 
Δέχτηκε την κομητεία του Σαρτρ από τον πατέρα της, όσο εκείνος ακόμη ζούσε. Πριν τον τέλος της πώλησε τα εδάφη αυτά στον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας (1291). Παραχώρησε το Αλανσόν στον εξάδελφό της Ούγο Β΄ των Σατιγιόν κόμη του Μπλουά, όπως επίσης στον Ούγο πήγαν όλοι οι τίτλοι της μετά τον θάνατό της.
Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από μεγάλη κλέφτικη οικογένεια του Μωριά. Κατά τον Γιάννη Βλαχογιάννη, γεννήθηκε το 1759 στη Μπάρμπιτσα και έδρασε κυρίως στη Μάνη. Σε ηλικία 18 ετών, έγινε κλέφτης και σύντομα, ανέλαβε καπετάνιος. Η φήμη του, απογειώθηκε στην Μάχη του Σάλεσι (1781). Ο Ζαχαριάς, στρατολόγησε στο αρματολίκι του σπουδαίους αγωνιστές, όπως τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά και άλλους, ενώ κατάφερε να ενώσει όλους τους κλέφτες και αρματωλούς της Πελοποννήσου, εναντίον των Τούρκων. Επιπλέον, συνεργάστηκε και πολέμησε τους Τούρκους, με διάφορους Ρουμελιώτες κλέφτες, μεταξύ των οποίων τον Ανδρέα Βερούση, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Ο Ζαχαριάς δολοφονήθηκε το 1803 ή το 1804, έπειτα από προδοσία, τέλος συνηθισμένο για τους κλέφτες, από τον κουμπάρο του, Κουκέα, στη Μάνη. Ο ίδιος έστειλε  το κεφάλι του Ζαχαριά στην Τριπολιτσά. Γύρω από το πρόσωπό του αναπτύχθηκε ένας θρύλος, καθώς μεταγενέστεροι ιστορικοί μεγαλοποίησαν τη δράση του και θέλησαν να τον παρουσιάσουν ως αρχηγό ομοσπονδίας αρματολών στην Πελοπόννησο.
Ξένοι περιηγητές, όπως ο Jacob Salomon Bartholdy, το 1805, και ο John Shibthorp, τον αναφέρουν ως τον πιο γενναίο, αλλά και πιο ανήσυχο και άσπλαχνο από όλους τους ληστές. Ήταν μισητός για την αγριότητά του και τα πάθη του και θαυμαστός για την τόλμη του, φαίνεται μάλιστα πως είχε ασκήσει και την πειρατεία, όπως οι περισσότεροι Μανιάτες. Το κλέφτικο τραγούδι Του Ζαχαριά (στην εκδοχή που παραδίδεται από τον Κλοντ Φοριέλ), αναφέρει έναν προεστό από τον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας, για τον οποίο ο Ζαχαριάς καυχιέται ότι του σκότωσε τον ένα γιο, αιχμαλώτισε τον άλλο για λύτρα και ατίμασε τη νύφη του και τις δύο του κόρες.
Κυτταρικός πυρήνας

Ευκαρυωτικοί και Προκαρυωτικοί οργανισμοί

Ο πυρήνας αποτελεί το κριτήριο με το οποίο διαχωρίζονται οι οργανισμοί σε προκαρυωτικούς και ευκαρυωτικούς. Η παρουσία του πυρήνα είναι η αναγκαία και επαρκής συνθήκη ώστε να ονομαστεί ένα οργανισμός ως ευκαρυωτικός, ενώ η απουσία του χαρακτηρίζει τους προκαρυωτικούς οργανισμούς. Η κατηγορία των ευκαρυωτικών οργανισμών περιλαμβάνει όλους τους πολυκύτταρους οργανισμούς, καθώς μόνο τα ευκαρυωτικά κύτταρα μπορούν να συνεργαστούν ώστε να δημιουργηθούν οργανισμοί με περισσότερα του ενός κύτταρα. Όλα τα ζώα, τα φυτά, οι μύκητες (πολυκύτταροι και μονοκύτταροι) και τα πρωτόζωα  ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία. Η δημιουργία πυρήνα ήταν απαραίτητη για τους πολυκύτταρους οργανισμούς ώστε να προστατευτεί το DNA τους, από τις διάφορες φθορές που θα μπορούσε να υποστεί.
Αντίθετα, προκαρυωτικοί οργανισμοί είναι τα βακτήρια, που δεν έχουν πυρήνα ούτε μεμβρανώδη οργανίδια, χαρακτηριστικά που απαντώνται αποκλειστικά στα ευκαρυωτικά κύτταρα. Το βακτηριακό DNA είναι ένα δίκλωνο κυκλικό μόριο, που δεν περιβάλλεται από μεμβράνη ώστε να σχηματιστεί πυρήνας. Το μόριο αυτό βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του κυτταροπλάσματος που ονομάζεται πυρηνοειδές ή πυρηνική περιοχή. Συχνά συνδέεται με την κυτταρική μεμβράνη ώστε να σταθεροποιηθεί περαιτέρω.

Φυσικές ιδιότητες και ανακάλυψη

Ο πυρήνας έχει σχήμα σφαιρικό ή ωοειδές και βρίσκεται κατά βάσει στο κέντρο, περίπου, του κυττάρου. Η διάμετρος του είναι περίπου 6 μικρόμετρα, ενώ καταλαμβάνει περίπου το 10% του όγκου του κυττάρου. Το μεγάλο μέγεθος του τον καθιστά ως το μεγαλύτερο κυτταρικό οργανίδιο, αλλά και το μόνο που μπορεί να παρατηρηθεί με το φωτονικό μικροσκόπιο. Το μεγάλο του μέγεθος βοήθησε τους επιστήμονες να τον παρατηρήσουν πρώτο σε σχέση με τα υπόλοιπα κυτταρικά οργανίδια. Συγκεκριμένα, στο τέλος του δέκατου έβδομου αιώνα ο Ολλανδός Αντουάν φαν Λέβενχουκ (1632 – 1723) ήταν ο πρώτος που παρατήρησε πυρήνα σε κύτταρα σολομού. Ωστόσο, η λειτουργία του πυρήνα ανακαλύφθηκε πολύ αργότερα.

Δομές του πυρήνα

Στον πυρήνα εντοπίζονται οι παρακάτω δομές:

Πυρηνόπλασμα

Ο χώρος που περιβάλλεται από την πυρηνική μεμβράνη ονομάζεται πυρηνόπλασμα. Το πυρηνόπλασμα είναι ουσιαστικά ένα διάλυμα που περιέχει RNA και πρωτεΐνες που εξυπηρετούν τις ειδικές λειτουργίες του πυρήνα. Πάντως διαφέρει αρκετά από χημική άποψη σε σχέση με το κυτταρόπλασμα. Η διαφορά οφείλεται στους πυρηνικούς πόρους που μεταφέρουν επιλεκτικά τις διάφορες ουσίες.
Συνοικίες της Ζάμπιας

Οι επαρχίες της Ζάμπιας υποδιαιρούνται σε 72 συνοικίες (districts, ενικός district):
Γκρο Χάρλεμ Μπρούντλαντ

Εγχώρια πολιτική σταδιοδρομία

Η Γκρο Χάρλεμ Μπρούντλαντ γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1939 στο προάστιο Μπέρουμ του Όσλο της Νορβηγίας. Πατέρας της ήταν ο γιατρός και πολιτικός Γκούντμουντ Χάρλεμ. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και ύστερα έλαβε τίτλο μάστερ από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στη δημόσια υγεία. Από το 1966 μέχρι το 1969 εργάστηκε στη Νορβηγική Διεύθυνση για την Υγεία και τα Κοινωνικά Ζητήματα και από το 1969 άρχισε να εργάζεται ως γιατρός στο σύστημα υγείας των δημοσίων σχολείων. Διετέλεσε υπουργός Περιβάλλοντος από το 1974 μέχρι το 1979 και, στη συνέχεια, είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Νορβηγίας από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο του 1981. 
Στη συνέχεια, υπηρέτησε στην ίδια θέση για δύο συνεχόμενες θητείες. Η πρώτη διήρκεσε από τις 9 Μαΐου 1986 μέχρι τις 16 Οκτωβρίου 1989, ενώ η κυβέρνησή της χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη συμμετοχή γυναικών σε αυτή, καθώς 8 από τους συνολικά 18 υπουργούς ήταν γυναίκες. Η τρίτη της κυβέρνηση διήρκεσε από τις 3 Νοεμβρίου 1990 μέχρι τις 25 Οκτωβρίου 1996.
Η Μπρούντλαντ παραιτήθηκε από τη θέση της ηγέτιδας του Εργατικού Κόμματος το 1992, κατά τη διάρκεια της τρίτης της πρωθυπουργίας. Το 1996 παραιτήθηκε από τη θέση της πρωθυπουργού της Νορβηγίας και εγκατέλειψε την πολιτική. Στη θέση της πρωθυπουργού της Νορβηγίας την διαδέχτηκε ο Θόρμπιερν Γιάγκλαντ.
Η Γκρο Χάρλεμ Μπρούντλαντ είναι μέλος του Νορβηγικού Ανθρωπιστικού Συλλόγου και της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων.
Γκιώνης

Ονομασία

Η επιστημονική ονομασία του γκιώνη είναι Otus scops (Ώτος ο σκωψ). Η λέξη "ώτος" (από το ους = αφτί), σημαίνει τον "αφτιά" και αναφέρεται στα χαρακτηριστικά αντία του γκιώνη, που μοιάζουν με αφτιά. Ο όρος "σκωψ" ετυμολογείται από το "σκώπτω" και αναφέρεται στο επίμονο και διαπεραστικό βλέμμα του. Η λέξη γκιώνης είναι ηχομιμητική και προσομοιάζει το άκουσμα της φωνής του πουλιού. Άλλες κοινές ονομασίες είναι νυχτοπούλι και κλώσσος.

Ανατομικά χαρακτηριστικά

Ο γκιώνης, με μήκος 19 περίπου εκατοστά, είναι η μικρότερη ευρωπαϊκή γλαύκα με εξαίρεση την σπουργιτόγλαυκα (Glaucidium passerinum). Είναι λίγο μικρότερος από την Μικρή κουκουβάγια (Athene noctua), με λεπτότερο σχήμα, μακρύτερη ουρά και πόδια χωρίς φτερά. Το φτέρωμά του είναι ανοιχτόχρωμο, καστανοκόκκινο προς γκρίζο, διάστικτο με τεφροκάστανες μικρές κηλίδες και σκωληκοειδείς γραμμώσεις, καθώς και υπόλευκες κηλίδες και μπαλώματα. Το χρώμα της ίριδάς του είναι κίτρινο.

Φωνή

Η φωνή του γκιώνη είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό άκουσμα των καλοκαιρινών νυκτών. Το τραγούδι του είναι ένα επαναλαμβανόμενο σφύριγμα "τιου - τιου", ή "πιου - πιου", το οποίο είναι απαραγνώριστο. Μοιάζει μονάχα με τους ήχους των φρύνων του γένους Αλύτης (Alytes), το οποίο όμως δεν εκπροσωπείται στην Ελλάδα με κάποιο είδος.

Λαογραφία

Υπάρχει μια πολύ γνωστή λαϊκή παράδοση που προσπαθεί να εξηγήσει το λάλημα του γκιώνη. Ήταν, κατά την παράδοση, δύο αδερφοί ο Γκιώνης (ή Αντώνης) και ο Δήμος. Ο Δήμος λοιπόν σκότωσε τον Γκιώνη και όταν το μετάνιωσε μεταμορφώθηκε από τη λύπη του (ή τον μεταμόρφωσε μετά από δική του παράκληση ο Θεός) σε πουλί, που κλαίει τον αδικοχαμένο αδερφό του: "Γκιων! Γκιων!".

Ηθολογικά χαρακτηριστικά

Ο γκιώνης είναι αποκλειστικά νυκτόβιος και θερμόφιλος. Φωλιάζει σε τρύπες και κοιλότητες δένδρων ή εγκαταλειμμένες φωλιές άλλων πουλιών. Ζει και αναπαράγεται σε ανοιχτά δάση, οικισμούς, πάρκα, κοντά σε κατοικημένες περιοχές, φυτείες, κήπους κ.τ.λ.
Τρέφεται κυρίως με έντομα, αλλά πολλές φορές θηρεύει και μικρά ερπετά και μικρά θηλαστικά και είναι ιδιαίτερα ωφέλιμος στη γεωργία.

Γεωγραφική εξάπλωση

Ο γκιώνης είναι αποδημητικός. Απαντά σε όλο τον Παλαιό Κόσμο, την Ασία, την Αφρική και τη Νότια Ευρώπη, (Ιβηρική Χερσόνησο, Γαλλία, Ιταλία, Βαλκάνια), ενώ διαχειμάζει στις υποσαχάριες περιοχές της Κεντρικής Αφρικής. Στην Ελλάδα είναι συνηθισμένος επισκέπτης την άνοιξη και το καλοκαίρι. Στην Κ. και Ν. Ελλάδα, όπως και στην Κύπρο είναι μόνιμος κάτοικος, ενώ οι μόνες μεσογειακές περιοχές από τις οποίες λείπει είναι η Αίγυπτος και η Λιβύη.
Sudharma

Η Sudharma (σανσκριτικά: सुधर्मा) είναι η μόνη καθημερινή εφημερίδα που δημοσιεύεται στα Σανσκριτικά. Η εφημερίδα δημοσιεύεται από τη πόλη Μαϊσόρ στην Ινδική πολιτεία της Καρνάτακα. Ιδρύθηκε το 1970, και η κυκλοφορία γίνεται κυρίως μέσω του ταχυδρομείου.

Ιστορία

Ο Καλάλε Νανταντούρ Βαραντζαράτζα Ιγιενγκάρ, σανσκριτικός μελετητής, ξεκίνησε την εφημερίδα το 1970 με στόχο τη διάδοση της γλώσσας. Ήταν επίσης εκδότης των βιβλίων στα σανσκριτικά και οι κινητοί τύποι των Σανσκριτικών που μερικές φορές βρίσκονταν σε αδράνεια μαζί του, ήταν ένα άλλο κίνητρο για την έναρξη της εφημερίδας. Όταν συζήτησε το εγχείρημα του με άλλους, έπρεπε να αντιμετωπίσει την οργή των σκεπτικιστών που τον προειδοποίησαν για την «αποτυχία» του και πρόβλεψε τη μοίρα της εφημερίδας, διότι πολλοί άνθρωποι δεν πίστευαν ότι τα Σανσκριτικά είχαν επαρκές λεξιλόγιο για να καλύψει σύγχρονες και πολύπλοκες καθημερινές δραστηριότητες και εξελίξεις. Υποστηρίχθηκε, ωστόσο στην προσπάθειά του από τον Αγκαράμ Ρανγκάια, ο οποίος ήταν συντάκτης μιας εφημερίδας στα Κανάντα, καθώς και από τον Π. Ναγκατσάρ, πρώην Κοινό Διευθυντή Πληροφοριών. Αγνοώντας τους σκεπτικιστές, ο Βαρανταράτζα Ιγιενγκάρ δημοσίευσε το πρώτο φύλλο της Sudharma στις 14 Ιουλίου 1970, από μια τοποθεσία που ονομάζεται «Γκαναπάθι Τόττι» στο Σανσκριτικό Κολλέγιο του Μαχαραγιά. Επίσης, βοήθησε στο ξεκίνημα ενημερωτικού δελτίου στα Σανσκριτικά για το Πανινδικό Ραδιόφωνο, πείθοντας τον Ι. Κ. Γκουτζράλ, τότε Υπουργό Πληροφόρησης και Ραδιοτηλεόρασης στην κυβέρνηση της Ινδίας. Ο Βαρανταράτζα Ιγιένγκαρ πέθανε το 1990. Το έγγραφο δημοσιεύεται σε ένα πιεστήριο στην περιοχή Ραματσάντρα Αγκραχάρα του Μαϊσόρ.

Κυκλοφορία

Η πλειοψηφία των συνδρομητών της εφημερίδας είναι μελετητές της Σανσκριτικής και σπουδαστές. Η εφημερίδα έχει ημερήσια κυκλοφορία περίπου 2000 αντιτύπων. Έχει ετήσια συνδρομή ύψους 500 ρουπιών (περίπου 7.50 δολάρια) και κυκλοφορεί μέσω ταχυδρομείου σε ακαδημαϊκά ιδρύματα, δημόσιες βιβλιοθήκες και σε αναγνώστες σε ολόκληρη την Ινδία. Η εφημερίδα επίσης διαβάζεται από αναγνώστες σε χώρες όπως η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με ετήσια χρέωση συνδρομής 50 δολαρίων στο εξωτερικό.

Σημερινή κατάσταση

Το κέρδος που αποκτάται από την κυκλοφορία της εφημερίδας είναι αμελητέο, αλλά ο Σαμπάθ Κουμάρ θέλει να συνεχίσει να δημοσιεύει την εφημερίδα λόγω του πάθους του για τη δημοσιογραφία και τη σανσκριτική γλώσσα. Έπρεπε να αγωνιστεί για να κρατήσει την εφημερίδα ζωντανή. Η εφημερίδα έχει επίσης βοηθήσει τους αναγνώστες να μάθουν και να βελτιώσουν την γνώση τους στη γλώσσα. Στις 15 Ιουλίου 2011, εορτάστηκε η 42η επέτειος της ίδρυσης της εφημερίδας στο Μαϊσόρ. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του εορτασμού ήταν ότι όλες οι ομιλίες ήταν στα Σανσκριτικά, κάτι σπάνιο. Δύο Σανσκριτικοί μελετητές τιμήθηκαν με αυτή την ευκαιρία. Είναι επίσης διαθέσιμη στο διαδίκτυο.
Είναι διαθέσιμη για δωρεάν ανάγνωση στο sudharma.epapertoday.com
Πολιόχνη Λήμνου (οικισμός)

Τοπογραφικές - Ιστορικές πληροφορίες

Πολιόχνη είναι η ονομασία ενός λόφου απέναντι από το χωριό Λιβαδοχώρι, στην κεντρική Λήμνο. Με την ίδια ονομασία υπάρχει άλλος ένας λόφος στην περιφέρεια του χωριού Κάσπακας. Όμως, κανένας από τους δύο λόφους δεν έχει σχέση με τον αρχαιολογικό χώρο της προϊστορικής Πολιόχνης, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Καμίνια.
Στη θέση "Πολιόχνη" του Λιβαδοχωρίου υπήρχαν χαλάσματα ενός μεσαιωνικού μικρού οικισμού που ανήκε στο μετόχι της Μονής Αγίου Παύλου του Αγ. Όρους, το αποκαλούμενο "Αγιοπαυλίτικο". Σε φιρμάνι του 1796 ο οικισμός αυτός αποκαλείται Λίγκουλι ή Λικόλι και ήταν ήδη ερειπωμένος από πολλών ετών.
Σε μεταγενέστερο έγγραφο, του 1881, για τον ερειπιώνα σημειώνεται και το όνομα "Πολίχνη":
"...ερημωθέν χωρίον Λικολη..." και
"...το μέρος Λίκολι λεγόμενον (ίσως Πολίχνη)..."
Τελικά, το "Πολίχνη" σταδιακά μετατράπηκε σε "Πολιόχνη", κατ’ απομίμηση της διάσημης προϊστορικής Πολιόχνης που ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '30 κοντά στα Καμίνια.
Η περιοχή ανήκε στην περιουσία του κοινοτικού αγροκτήματος "Μητρόπολις", η οποία μετά το 1922 μεταβιβάστηκε στο Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο, στο οποίο ανήκει μέχρι σήμερα.
Στα χρόνια του μεσοπολέμου στο λόφο της Πολιόχνης είχε ιδρυθεί Γεωργική Σχολή, η οποία μεταπολεμικά καταργήθηκε.
Μεταγενέστερα ο τόπος κατοικήθηκε και από το 1981 η Πολιόχνη αποτελεί οικισμό της κοινότητας Λιβαδοχωρίου.
Πλεονεξία

Η Πλεονεξία (ή και φιλαργυρία) στην ψυχολογία είναι μια επιθυμία να αποκτηθούν ή να κατέχονται περισσότερα από ό,τι χρειάζονται ή αξίζουν οι άνθρωποι, ειδικά όσον αφορά τον υλικό πλούτο.
Νεφτεκάμσκ

Ετυμολογία

Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον ποταμό Κάμα και το πετρέλαιο (нефть, neft στα ρωσικά).

Γεωγραφία

Η πόλη συνορεύει με τις επαρχίες Κρασνοκάμσκι και Γιαναούλσκι. Ένα οδικό δίκτυο συνδέει την πόλη με την Ουφά, το Μπιρσκ, το Γιαναούλ, το Αγκιντέλ, το Οκτιάμπρσκι, το Ιζέβσκ, το Περμ και το Καζάν. Ο πλησιέστερος υπεραστικός σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο Άμζια, 15 χιλιόμετρα (9.3 μίλια) μακριά. Υπάρχει τοπικό τρένο που συνδέει το Νεφτεκάμσκ με το Γιαναούλ μέσω της Άμζια. Το αεροδρόμιο του Νεφτεκάμσκ εξυπηρετεί την πόλη. 

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1957 μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου στην επαρχία Κρασνοκάμσκι. Πόλη έγινε επίσημα το 1963. 

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης

Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Νεφτεκάμσκ είναι ενσωματωμένη ως το Αστικό Οκρούγκ Νεφτεκάμσκ.

Δημογραφικά στοιχεία

Η πόλη κατατάσσεται τέταρτη στον πληθυσμό μετά την Ουφά, το Στερλιταμάκ και το Σαλαβάτ. 

Οικονομία

Η κύρια βιομηχανίας της πόλης είναι το εργοστάσιο αυτοκινήτων του Νεφτεκάμσκ, από τους μεγαλύτερους παραγωγούς επιβατηγών λεωφορείων στην Ρωσία.