google/wiki40b huggingface dataset:
Φραντσέσκα Τύσεν-Μπορνεμίσα

Βιογραφία

Η Φραντσέσκα γεννήθηκε στη Λωζάνη στις 7 Ιουνίου 1959 και είναι η μοναδική κόρη του Χανς Χάινριχ, Βαρόνος Τύσεν-Μπορνεμίσα δε Κατσόν και της τρίτης συζύγου του Φιόνας Φραγκίσκης Ελένης Κάμπελ-Γουόλτερ.
Εκπαιδεύτηκε στο Le Rosey στην Ελβετία και σε ηλικία δεκαοκτώ ετών παρακολούθησε τη σχολή τέχνης του Saint Martin, αλλά έφυγε μετά από δύο χρόνια. Αφού έφυγε από το κολέγιο εργάστηκε ως ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο. Ο τρόπος ζωής της στο Λονδίνο τη δεκαετία του '80 κέρδισε τη φήμη της It girl.
Για τα δέκα χρόνια έζησε στην Αγγλία, τη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες πριν μετακομίσει στο Λουγκάνο για να γίνει επιμελήτρια της συλλογής τέχνης του πατέρα της.
Κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας το 1991-1995, η Φραντσέσκα επισκέφθηκε τη χώρα για να βοηθήσει στην προστασία της κληρονομιάς και των έργων τέχνης της Κροατίας και να βοηθήσει στην αποκατάσταση των εκκλησιών και των ζωγραφικών έργων που υπέστησαν βλάβη κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Συμμετέχει τακτικά στις Μπιενάλε με την ανάθεση νέων έργων σύγχρονης τέχνης μέσω ενός ιδρύματος που ονομάζεται Thyssen-Bornemisza Art Contemporary το οποίο ίδρυσε το 2002 στη Βιέννη της Αυστρίας, και έχει δημιουργήσει τη δική της συλλογή έργων τέχνης με πάνω από τετρακόσια κομμάτια σύγχρονης βιντεοταινίας και ψηφιακής τέχνης.
Εμφανίστηκε επίσης ως Βασίλισσα Μαρία Ενριέττα στην παραγωγή Kronprinz Rudolf, σε σκηνοθεσία Robert Dornhelm.
Από το 2012, η Φραντσέσκα διαθέτει ένα νέο εκθεσιακό χώρο σε περιοχή της Βιέννης, πιο συγκεκριμένα σε ένα δημόσιο πάρκο που ονομάζεται Augarten. Ο εκθεσιακός χώρος μετονομάστηκε αργότερα σε Thyssen-Bornemisza Art Contemporary–Augarten.  Παρουσιάζει έργα από τη συλλογή στις θεματικές εκθέσεις δύο φορές το χρόνο. Το Ίδρυμα διοργανώνει επίσης εκθέσεις συλλογής του παγκοσμίως.
Πρόσφατα, έχει ασκήσει κριτική στην μητριά της, Κάρμεν Σερβέρα, για τη διοίκηση του τελευταίου στο Μουσείο Thyssen-Bornemisza στη Μαδρίτη μετά την πώληση του ζωγραφικού έργου του John Constable το 2012, "The Lock".
Η Φραντσέσκα και ο Κάρολος έχουν χωρίσει φιλικά από το 2003. Είναι ιδιοκτήτρια μια κατοικίας στο Port Antonio της Τζαμάικα. Όπου είναι ένθερμη υποστηρίκτρια της μουσικής βιομηχανίας Reggae.
Γκρα (τυφέκιο)

Το τυφέκιο Γκρα (Gras), γαλλικού υποδείγματος 1874, αποτέλεσε κύριο όπλο τόσο του γαλλικού όσο και του ελληνικού στρατού στον οποίο παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ενώ χρησιμοποιήθηκε και κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και των Βαλκανικών πολέμων.Στην Ελλάδα λόγω της εκτεταμένης χρήσης του σε διάφορα πολεμικά γεγονότα και στα χέρια διαφόρων ενόπλων ομάδων και σχηματισμών, απέκτησε τη σημασία του παλαιού κλασσικού όπλου των απελευθερωτικών αγώνων. 
Το τυφέκιο Γκρα υπήρχε στον ελληνικό στρατό σε τρεις εκδόσεις: το μακρύκαννο τυφέκιο πεζικού, την μεσαίου μεγέθους αραβίδα του ιππικού και το βραχύκαννο του πυροβολικού. Στην Γαλλία υπήρχε επιπλέον ειδική έκδοση για την (γαλλική) χωροφυλακή. Το όπλο λειτουργούσε με κινητό ουραίο και δεχόταν ένα ολομεταλλικό φυσίγγιο διαμετρήματος έντεκα χιλιοστομέτρων.
Λόγω του ότι ήταν ένα όπλο αργό στη χρήση του, σχετικά με μεταγενέστερα όπλα του είδους του, επικράτησε να αποκαλούν, παλαιότερα, "γκράδες" τα άτομα που δεν αντιλαμβανόταν εύκολα τι τους έλεγαν, καθώς και τους κακούς μαθητές.
Αμίαντος

Αμίαντος (αγγλ. asbestos; ἄσβεστος) είναι ομάδα διαφορετικών πυριτικών ορυκτών με κοινό χαρακτηριστικό την ινώδη μορφή τους. Ο αμίαντος έχει χρήσιμες φυσικές και χημικές ιδιότητες και για το λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα στο παρελθόν σε ποικιλία εφαρμογών, αν και σήμερα η χρήση του έχει απαγορευθεί, καθώς η εισπνοή του προκαλεί καρκίνο στους πνεύμονες.
Από άποψη χημικής σύστασης πρόκειται για ένυδρα πυριτικά άλατα του μαγνησίου, τα οποία περιέχουν επίσης ασβέστιο, σίδηρο, νάτριο σε διαφορετικούς χημικούς τύπους, καθώς και ελεύθερο πυρίτιο. Κοινές μορφές αμίαντου είναι: ο λευκός αμίαντος που αποτελεί παραλλαγή του ορυκτού σερπεντίνης, ο κυανός αμίαντος και ο καφέ αμίαντος, που ανήκουν στην ομάδα ορυκτών που ονομάζονται αμφίβολοι. Σε κάποιες μορφές του είναι τοξικός, καθώς η εισπνοή μικρο-ινών αμίαντου μπορεί να προκαλέσει σοβαρές παθήσεις (μεσοθηλίωμα, καρκίνο του πνεύμονα, πνευμονοκονίαση). Η χρήση του έχει πλέον απαγορευτεί πλήρως στην Ελλάδα (Οδηγία 1999/77/ΕΚ και Οδηγία 2003/18/ΕΚ) και σε πολλές άλλες χώρες.
Haarp

Το πειραματικό πρόγραμμα HAARP (High frequency Active Auroral Research Project) έχει σκοπό τη μελέτη της ιονόσφαιρας για τη διέγερση και χρήση αυτής ως κεραίας ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, τη βελτίωση των επικοινωνιών (πχ HF, VHF, επικοινωνίες υποβρυχίων ELF, κτλ) αλλά ακόμη και για επιτήρηση (surveillance). Το HAARP χρηματοδοτείται από την Αμερικάνικη Πολεμική Αεροπορία και το Ναυτικό. Διαθέτει ειδικές εγκαταστάσεις εκπομπής κυμάτων HF (2.8 – 10 MHz) υψηλής ισχύος (της τάξης των μερικών MW) στη Gakona της Αλάσκα, τα οποία διεγείρουν τα φορτισμένα σωματίδια της ιονόσφαιρας (πχ υψηλής ενέργειας ηλεκτρόνια), προκαλώντας την παραγωγή ασθενών κυμάτων VLF, ELF, κτλ. Επισημαίνεται, ότι οι συχνότητες της μπάντας ELF (30 - 300 Hz) διαπερνούν το έδαφος και τη θαλάσσια μάζα αποκαλύπτοντας γεωλογικά και ωκεανογραφικά χαρακτηριστικά του πλανήτη σε πολύ μεγάλο βάθος (εφαρμογές τομογραφίας). 
Το πρόγραμμα έχει συνοδευτεί από συνωμοσιολογικές θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες, το HAARP αποτελεί αμερικανικό «υπερόπλο» μαζικής καταστροφής, το οποίο μέσω εσκεμμένης διέγερσης της ιονόσφαιρας επιτυγχάνει επιλεκτική διακοπή των επικοινωνιών σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, εξουδετέρωση των κατοίκων θέτοντάς τους σε κατάσταση λήθαργου/αδράνειας (ψυχοτρονικό όπλο), την πρόκληση καιρικών φαινομένων, σεισμών (περιβαλλοντικό/γεωφυσικό όπλο), κτλ.
Παρόμοια με το HΑARP ιονοσφαιρικά συστήματα είναι το EISCAT (European Incoherent Scatter Scientific Association) με εγκαταστάσεις στο Τρόμσο της Νορβηγίας (μέλη Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Ιαπωνία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Κίνα), καθώς επίσης και το Ρωσικό SURA. Παρόμοιο σύστημα υπάρχει και στο Ακρωτήρι της Κύπρου.
Αλφόνσος της Κάπουα

Βιογραφία

Είχε το όνομα του εκ μητρός πάππου του. Είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον Ρογήρο Γ' δούκα της Απουλίας και τον Τανκρέδο πρίγκιπα του Μπάρι. Το 1135 ο Ροβέρτος Β' πρίγκιπας της Κάπουα εξεγέρθηκε και ο Ρογήρος Β' έδωσε τον τίτλο στον Αλφόνσο.  Εισέβαλε στο πριγκιπάτο και έβαλε τους εκεί υποτελείς να ορκισθούν πίστη στον ίδιο, στον υιό του Αλφόνσο και στους απογόνους του. Έτσι το πριγκιπάτο κρατούσε την ανεξαρτησία του, αλλά ταυτόχρονα ήταν μέρος του βασιλείου. Επειδή ο νέος πρίγκιπας ήταν 15ετής, διοικούσε το πριγκιπάτο ο καγκελάριος Γκουαρίν και έπειτα ο Ροβέρτος του Σέλμπυ. Ωστόσο το 1137 ο Λοθάριος Β' Σούπλινμπουργκ αποκατέστησε προσωρινά τον Ροβέρτο Β'. 
Το 1139 ο πάπας Ιννοκέντιος Β', που εναντιωνόταν στον Ρογήρο Β', αιχμαλωτίσθηκε και αναγκάσθηκε να αναγνωρίσει τον Ρογήρο Β' ως βασιλιά της Σικελίας και τον Αλφόνσο ως πρίγκιπα της Κάπουα. Τυπικά και οι δύο ήταν υποτελείς του πάπα. Το 1137 απεβίωσε ο Σέργιος Ζ' δούκας της Νάπολης και οι κάτοικοι προσήλθαν στον Ρογήρο Β' και δήλωσαν υποτέλεια στον Αλφόνσο. Ο Αλφόνσος ανέλαβε ο ίδιος τη διοίκηση της Κάπουα, εκτός των οικονομικών που ήταν υπόθεση του καγκελαρίου του Ζοσλέν. Είχε δικαστικές δικαιοδοσίες. Συχνά επισκεπτόταν τη Σικελία. Η λειτουργία του ήταν κυρίως στρατιωτική και ήταν πιο πολύ αντιπρόσωπος του βασιλιά, χωρίς προσωπική εξουσία. Έφερε τον τίτλο princeps Capuanorum et dux Neapolitanorum. Έκοψε χάλκινα φόλλαρα στην Κάπουα, μικρότερα των προηγουμένων, με την επιγραφή Α P (Alfonsus Princeps) ή Α Ν (Alfonsus Napolinanorum). Είχε Αυλή και κρατικούς λειτουργούς που κρατούσαν αρχεία των αποφάσεων. Η διοίκησή του ήταν πιο τυπική από αυτήν του Ρογήρου Γ' στην Απουλία, μάλλον διότι οι βαρόνοι του ήταν πιο ανεξάρτητοι.
Το 1140 ο πατέρας τους έστειλε τον Αλφόνσο και το Ρογήρο Γ' να εισβάλλουν στο δουκάτο του Σπολέτο, που ανήκε στο βασίλειο της Λομβαρδίας. Πράγματι κατέλαβαν πόλεις του Αμπρούτζο, κατέστρεψαν άλλες και επέστρεψαν με λεία. Επεξέτειναν τα όρια του βασιλείου ακόμη και μέσα στο Λάτιο, που ανήκε στο παπικό κράτος.  Όταν ο Ιννοκέντιος Β' διαμαρτυρήθηκε για την εισβολή, ο Ρογήρος Β' απάντησε ότι επανένταξε εδάφη που ανήκαν άλλοτε στην Κάπουα και στην Απουλία. Οι νέες περιοχές μοιράσθηκαν μεταξύ των δύο αδελφών. 
Το 1142 ο Ρογήρος Β' έκανε μια μεγάλη συγκέντρωση των ευγενών στο Αριάνο, όπου ανακοίνωσε τη Νομοθεσία του. Τον Ιούνιο του 1144 ο νέος πάπας Λούκιος Β' απαίτησε την πλήρη υποτέλεια της Κάπουα, ως παπικό φέουδο. Ο Αλφόνσος εισέβαλλε με στρατό στο παπικό κράτος καταλαμβάνοντας πόλεις. Ο Λούκιος Β' ζήτησε 7ετή ανακωχή. Τον Οκτώβριο απεβίωσε ο Αλφόνσος και ο αδελφός του υπέγραψε συνθήκη, εγκαταλείποντας τις πιο πρόσφατες κατακτήσεις. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος Α'.
Σταθερωτήρες πλοίου

Γενικά

Πρόκειται για οριζόντια πτερύγια που βρίσκονται αναδιπλωμένα στα ύφαλα του πλοίου ανά ζεύγη. Η λειτουργία τους είναι ηλεκτροϋδραυλική και λειτουργούν αντιθέτως προς τον εγκάρσιο, προς το πλοίο, νοητό κοινό άξονά τους. Έτσι όταν υφίσταται κυματισμός αυτά ανοίγουν σε οριζόντια υποβρύχια θέση και όταν το πλοίο αρχίζει να παίρνει κλίση, να διατοιχίζεται, κοινώς να "μποτζάρει" π.χ. δεξιά, τότε το δεξιό πτερύγιο (κατά πλευρά σκάφους) στρέφεται ελαφρά, έτσι ώστε όλη η πρωραία ακμή του να στρέφει προς την επιφάνεια της θάλασσας, αντίθετα και ταυτόχρονα κινείται το αριστερό πτερύγιο του ζεύγους στην αριστερή πλευρά του σκάφους, που η πρωραία αυτού ακμή στρέφεται προς τα κάτω. Με την ταχύτητα όμως που έχει το πλοίο ο διατοιχισμός διακόπτεται ακριβώς στην έναρξή του και το πλοίο επανέρχεται και διατηρείται συνεχώς σε θέση ισορροπίας. Θέση στην οποία και τα πτερύγια ισορροπούν οριζόντια παραμένοντα σε ετοιμότητα επανάληψης λειτουργίας των, ανάλογα, με την επόμενη έναρξη κλίσης του πλοίου (αριστερά ή δεξιά).
Με τέτοιους μηχανισμούς είναι εφοδιασμένα τα σύγχρονα επιβατηγά αλλά και όλα τα κρουαζιερόπλοια στα οποία η έννοια "άνεση" (των επιβατών) είναι κυρίαρχη.

Ιστορικό

Η πρώτη εφαρμογή τέτοιων πηδαλίων σε πλοία οφείλεται στον Ιάπωνα  Μοτόρα (S. Motora) το 1920. Το 1936 ο αγγλικός οίκος Ντένυ Μπράουν (Denny Brown) επέφερε στην αρχή τη σημαντική βελτίωση της περιστροφής των πηδαλίων πέριξ του άξονά τους, που γινόταν στο τέλος εκάστης γωνίας ταλάντωσης, ενώ τα πηδάλια του Μοτόρα έστρεφαν στο τέλος της κάθε περιόδου. Αργότερα και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συμπληρώθηκε το σύστημα αυτών με τη περιστροφή όχι ολόκληρης της επιφάνειας αυτών αλλά μόνο του πρυμναίου τμήματος αυτών όπως ακριβώς των αεροπλάνων. Έτσι με την εφαρμογή αυτή ο χρόνος περιστροφής μειώθηκε μόλις στο 1 δευτερόλεπτο, γεγονός που πρόσφερε σημαντική ελάττωση της διατοίχισης στα πλοία με συνέπεια ν΄ αποτελέσουν για τα επιβατηγά πλοία στοιχείο διαφήμισης.
Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων

Ιστορική αναδρομή

Ιδρύθηκε το 1844 από την πρώτη Βουλή που συνήλθε μετά το Σύνταγμα του 1844. Τα βιβλία της Βιβλιοθήκης της Βουλής αποτεφρώθηκαν κατά την πυρκαγιά του πρώτου Βουλευτηρίου. Μετά την πυρκαγιά λειτούργησε σε ιδιωτική οικία, και μετά εγκαταστάθηκε στο νέο κτίριο της Βουλής. Έφορος της βιβλιοθήκης διετέλεσε ο βουλευτής Τιμολέων Φιλήμων, ο οποίος στην δεκαετία 1877 - 1887 αφοσιώθηκε στην ανάπτυξή της. Την οργάνωση και κατάρτιση του καταλόγου της ανέλαβε ο Παναγιώτης Καλογερόπουλος, που διηύθυνε την βιβλιοθήκη πενήντα χρόνια. Από το 1912 απόκτησε κατάλληλο κτίριο κοντά στο Βουλευτήριο. Από το 1926 κτίστηκε και νέο περίπτερο με δαπάνη του Εμμανουήλ Μπενάκη.
Διεθνές Αεροδρόμιο του Κουτάισι

Ιστορία

Ο αερολιμένας έκλεισε για ανακαίνιση το Νοέμβριο του 2011. Η τελετή για την επαναλειτουργία του πραγματοποιήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2012. Την παρακολούθησε ο Πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, ο Βίκτορ Ορμπάν και ο διευθύνων σύμβουλος της Wizz Air Γιόζεφ Βάραντι.
Για τις εργασίες προετοιμασίας, για την ανάθεση του αεροδρομίου και την εκπαίδευση του προσωπικού, η γαλλική εταιρεία Vinci Airports υπέγραψε σύμβαση. Υπάρχει ένα κατάστημα αδασμολόγητων ειδών και δύο καφέ που λειτουργούν στο αεροδρόμιο. Το αεροδρόμιο συνδέεται επί του παρόντος με τα προγραμματισμένα μαρσρούτκα που εκτελούνται από τα Γεωργιανά Λεωφορεία, με δρομολόγια προς το Κουτάισι, την Τιφλίδα και το Μπατούμι μετά από κάθε άφιξη. Ο τερματικός σταθμός του αεροδρομίου βρίσκεται δίπλα στον κεντρικό δρόμο μεταξύ του Κουτάισι και του Μπατούμι, οπότε είναι δυνατή η μεταφορά σε αυτές τις πόλεις και από το μαρσρούτκα.
Η προτεραιότητα του αεροδρομίου του Κουτάισι είναι η προσέλκυση αεροπορικών εταιρειών χαμηλού κόστους. Σημαντική αύξηση του αριθμού των επιβατών διαπιστώθηκε σύντομα μετά την επαναλειτουργία του αεροδρομίου το 2012, κυρίως λόγω των πτήσεων της Wizz Air που συνδέουν το Κουτάισι με τα ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Για το 2013, ο αερομεταφορέας ανέφερε 187.939 επιβάτες. Τον Φεβρουάριο του 2016 η Wizz Air ανακοίνωσε νέα βάση στο αεροδρόμιο Κουτάισι και σχεδιάζει να προσθέσει δεύτερη βάση το 2018.
Επί του παρόντος, βρίσκονται σε εξέλιξη μεγάλα έργα επέκτασης του αεροδρομίου καθώς το αεροδρόμιο αναμένει 1 εκατομμύριο επιβάτες το 2020. Επίσης, ένας σιδηροδρομικός σταθμός χτίζεται μπροστά από τον τερματικό σταθμό, ο οποίος θα συνδέει απευθείας το αεροδρόμιο με την Τιφλίδα, το Μπατούμι και οποιαδήποτε άλλη πόλη της Γεωργίας που εξυπηρετείται από τους Γεωργιανούς Σιδηροδρόμους.
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1993-94

Η διοργάνωση της περιόδου 1993-94 ήταν η δεύτερη από την καθιέρωση του Champions League και η τριακοστή ένατη από το ξεκίνημα του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το κύπελλο κατέκτησε η ΑΚ Μίλαν  για πέμπτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Μπαρτσελόνα με σκορ 4-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου, στο Ολυμπιακό στάδιο  της Αθήνας και τον παρακολούθησαν 70.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Γουέλφος Ερνέστος του Αννοβέρου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου-Γουλιέλμου πρίγκιπα του Αννοβέρου και της Σοφίας, κόρης του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας.
Ο Γουέλφος-Ερνέστος-Αύγουστος-Ανδρέας-Φίλιππος-Γεώργιος-Γουλιέλμος-Λουδοβίκος-Μπέρτολτ γεννήθηκε στο ανάκτορο Μαρίενμπουρκ, στο Νόρντστεμμεν της Κάτω Σαξονίας, έδρα του Οίκου τού Αννοβέρου. Μεγάλωσε στο Μόναχο. Με την οικογένειά του ταξίδεψε στην Ινδία, όπου εισήλθε σε ένα άσραμ στην Πούνα με το όνομα "Vimalkirti (Πεντακάθαρη Λαμπρότητα)". Εκεί κατά τις πρωινές ασκήσεις στο καράτε έπαθε ατύχημα, που τον άφησε παράλυτο και έπειτα από μία εγκεφαλική αιμορραγία απεβίωσε 34 ετών.
The Impossible

Πλοκή

H Αγγλίδα Μαρία Μπένετ, ο Σκωτσέζος σύζυγός της Χένρι και οι γιοι τους Λούκας, Τόμας και Σάιμον κάνουν τις διακοπές τους στην Ταϋλάνδη το 2004. Το τσουνάμι που προκλήθηκε από το σεισμό του Ινδικού Ωκεανού εκείνης της χρονιάς πλήττει την περιοχή όπου βρίσκονται.
Η Μαρία και ο Λούκας παρασύρονται μακριά από τους άλλους εξαιτίας του τσουνάμι. Η Μαρία είναι σοβαρά τραυματισμένη. Ντόπιοι κάτοικοι τους βρίσκουν και τους μεταφέρουν στο τοπικό νοσοκομείο. Εξαιτίας ενός μπερδέματος, το προσωπικό του νοσοκομείου έχει την εντύπωση ότι η Μαρία έχει πεθάνει και πηγαίνει τον Λούκας σε μια σκηνή όπου βρίσκονται παιδιά που οι οικογένειές τους είτε έχουν πεθάνει ή αγνοούνται. Η Μαρία βρίσκεται στο χειρουργείο και αργότερα επανενώνεται με τον Λούκας.
Σε άλλο μέρος του νησιού, οι Χένρι, Τόμας και Σάιμον είναι όλοι μαζί. Ο Χένρι βάζει τα παιδιά σε ένα όχημα που μεταφέρει τους τουρίστες σε ασφαλές μέρος. Αργότερα φτάνει και ο ίδιος σε αυτήν την τοποθεσία και ανακαλύπτει ότι τα παιδιά στάλθηκαν σε άλλο μέρος. Τα μέσα επικοινωνίας είναι λιγοστά αλλά ένας τουρίστας με το όνομα Καρλ, ο οποίος επίσης έχει χάσει την οικογένειά του, προθυμοποιείται να βοηθήσει τον Χένρι να βρει τη Μαρία και τον Λούκας.
Οι Χένρι και Καρλ ψάχνουν για την οικογένειά τους σε διάφορα μέρη πριν πάνε στο νοσκομείο όπου βρίσκονται η Μαρία και ο Λούκας. Το όχημα που μεταφέρει τους Τόμας και Σάιμον σταματά έξω από το νοσοκομείο. Εκεί, τελικά η οικογένεια επανενώνεται. Η Μαρία κάνει κι άλλο χειρουργείο, στο οποίο επιβιώνει και την επόμενη μέρα η οικογένεια επιβιβάζεται σε ένα αεροπλάνο με προορισμό τη Σιγκαπούρη, με σκοπό περαιτέρω ιατρική φροντίδα.

Πληροφορίες

Τα γεγονότα της ταινίας βασίζονται στην αληθινή περιπέτεια της οικογένειας Μπελόν που βρέθηκε αντιμέτωπη με το τσουνάμι του Δεκεμβρίου του 2004 και κατάφερε να επιβιώσει. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα, ήθελε να δώσει στο έργο του καθολικό και πανανθρώπινο ύφος, γι' αυτό το λόγο αποφάσισε να αλλάξει το, ισπανικής καταγωγής, επίθετο της οικογένειας από Μπελόν σε Μπένετ, αφήνοντας την εθνικότητά των μελών της αδιευκρίνιστη.

Box office

Ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν 45.000.000 δολάρια. Στην Ισπανία η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 11,5 εκατομμύρια δολάρια, είσπραξη ρεκόρ καθώς αποτέλεσε το μεγαλύτερο άνοιγμα ταινίας στην Ισπανία. Συνολικά συγκέντρωσε 54,5 εκατομμύρια δολάρια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η ταινία συγκέντρωσε 19 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο οι εισπράξεις έφτασαν τα 161,2 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 180,2 εκατομμύρια δολάρια.
561 Ινγκβέλντε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ινγκβέλντε εκτιμάται σε 24,50 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι XCU, ενώ το άλβεδό της είναι 0,097. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ινγκβέλντε γύρω από τον εαυτό της.
Ανατόλ Φρανς

Βίος

Από το 1867 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα σε φιλολογικά περιοδικά, εργάστηκε για τον βιβλιοπώλη Λεμέρ και έγινε δεκτός στον κύκλο των Παρνασσιστών ποιητών. Συγχρόνως, για να κερδίσει κάποια χρήματα, εργάστηκε ως «νέγρος». Το 1877, παντρεύτηκε τη Βαλερί Γκερέν ντε Σωβίλ και απέκτησε μια κόρη. Το 1887 αρχίζει η σχέση του με την Μαντάμ Καιγιαβέ, η οποία αποτέλεσε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.
Το 1881, έρχεται η πρώτη του μεγάλη επιτυχία, όταν εκδόθηκε το μυθιστόρημά του "Το έγκλημα του Σιλβέστρ Μπονάρ". Ακολούθησαν: «To οινομαγειρείο της βασίλισσας Πεντώκ», «Η εξέγερση των αγγέλων», «Θαΐς», «Οι θεοί διψούν», «Το νησί των πιγκουίνων» κ.ά. Μετά το 1900, τα περισσότερα έργα του Ανατόλ Φρανς εκφράζουν τους κοινωνικούς προβληματισμούς του. Μετά την υπόθεση Ντρέιφους, το 1894, που συγκλόνισε τη Γαλλία, άρχισε να απασχολείται με τα κοινωνικά προβλήματα προσεγγίζοντας τις σοσιαλιστικές ιδέες και τους αριστερούς κύκλους.
Ο ρόλος του Ανατόλ Φρανς στη λογοτεχνική ζωή ιδιαίτερα έγινε ακόμη πιο ουσιαστικός, όταν ανέλαβε τη βιβλιοκρισία στην εφημερίδα «Ο Χρόνος» (Le Temps), όπου από το 1887 έως το 1896 τα εβδομαδιαία χρονογραφήματά του τον ανέδειξαν σ΄έναν από τους πιο σημαντικούς κριτικούς της εποχής του. Το 1896 ο Ανατόλ Φράνς έγινε μέλος έγινε μέλος της Γαλλική Ακαδημία Επιστημών.
Στη τελευταία περίοδο της ζωής του είχε γίνει «πρέσβης» των γαλλικών γραμμάτων και είχε έρθει στην Ελλάδα (1898, 1901, 1907,1908) και το 1919 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής.

Πολιτικές πεποιθήσεις

Ο Ανατόλ Φρανς υπήρξε μέλος του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος για μικρό χρονικό διάστημα. Καθώς όμως πάντοτε η προτεραιότητα του ήταν ο άνθρωπος, ήταν αντίθετος σε κάθε καθεστώς που εμποδίζει την ελεύθερη σκέψη. Έτσι εξέφρασε δημόσια την αντίθεσή του στη συμπεριφορά της κυβέρνησης των μπολσεβίκων, παρέμεινε πιστός στην Λίγκα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άσκησε έντονη κριτική στη Διεθνή, κάτι που του στέρησε την πρόσβαση σε όλα τα κομμουνιστικά έντυπα. Στην υπόθεση Ντρέιφους, στάθηκε στο πλευρό του γαλλοεβραίου αξιωματικού μαζί με τον Εμίλ Ζολά και τον Ζαν Ζωρές σε μια περίοδο έντονου αντισημιτισμού στη Γαλλία.
Καλαμιά Κοζάνης

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Καλαμιά βρίσκεται στο εσωτερικό του νομού, στους πρόποδες του όρους Κέδρωμα. Απέχει 12 χλμ Δ. από την Κοζάνη και 21 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Σιάτιστα. Στα νότια του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός και η εθνική οδός Κοζάνης - Ιωαννίνων. Η παλιά ονομασία του χωριού από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι Καλιάμπαση και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918, όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Σαριχανλάρ. Μετονομάστηκε σε Καλαμιά το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928. Την περίοδο της κατοχής, στις 18 Ιουλίου 1943, δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν κατά των Γερμανικών δυνάμεων που έδρευαν στο χωριό με σκοπό να θέσουν στον έλεγχο τους τα στενά της Βίγλας – Μπουγαζιού με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 11 άνδρες του ΕΛΑΣ μαζί με τον διοικητή τους Κατσόγιαννο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καλαμιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 180 κατοίκους.
Mundo Deportivo

Ιστορία και προφίλ

Η Mundo Deportivo δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά την 1η Φεβρουαρίου 1906, ως εβδομαδιαία εφημερίδα και από το 1929 ως καθημερινή. Είναι η παλαιότερη αθλητική εφημερίδα που κυκλοφορεί ακόμη στην Ισπανία και η δεύτερη στην Ευρώπη, μετά την ιταλική La Gazzetta dello Sport που ιδρύθηκε το 1896. 
Δημοσιεύεται στη Βαρκελώνη και ανήκει στη Grupo Godó. Η εταιρεία κατέχει επίσης τη La Vanguardia. 
Η Mundo Deportive επικεντρώνεται πρωτίστως στις επιδόσεις της Μπρταλόνα, αλλά καλύπτει, μεταξύ άλλων, το ισπανικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης (ACB), το Παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας και τη Φόρμουλα 1. 
Τόσο η Mundo Deportivo όσο και η Sport είναι οι κυριότερες πηγές αθλητικών ειδήσεων στην Καταλονία.
Χριστόδουλος Δικαίος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την κωμόπολη Πολιανής της επαρχίας Μονεμβασίας. Πριν της επαναστάσεως υπήρξε προεστός της επαρχίας. Μετά την επανάσταση έγινε στρατιωτικός και υπηρέτησε μέχρι το 1828. Πήγε στα φρούρια της Μεσσηνίας και στην Πολιορκία της Τριπολιτσάς. Πολέμησε επίσης στις μάχες εναντίον του Δράμαλη στον Άγιο Σώστη και Αγιονόρι.
Σάββας Αγγελίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σάββας Αγγελίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 26 Ιανουαρίου 1974. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ και στο Γκρέις Ιν. Το 1999 ίδρυσε το δικηγορικό γραφείο LLPO Law Firm. Από το 2010 είναι Ιδρυτικός Συνέταιρος - Διευθυντής και Δικηγόρος του Δικηγορικού Γραφείου Αγγελίδης, Ιωαννίδης, Λεωνίδου Δ.Ε.Π.Ε.. 
Από το 2013 είναι επισκέπτης καθηγητής ποινικού δικαίου και ποινικής δικονομίας του Πανεπιστημίου Frederick. Επιπλέον, είναι συγγραφέας νομικών άρθρων και ομιλητής σε συνέδρια για ποικίλα νομικά ζητήματα.

Πολιτική διαδρομή

Την 1η Μαρτίου 2018 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη.
Οικογένεια Ρίζου - Ραγκαβή

Καταγωγή και Ιστορία

Σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση η καταγωγή της οικογένειας ανάγεται στους βυζαντινούς χρόνους και συγκεκριμένα στην βυζαντινή αρχοντική οικογένεια Ραγκαβέ, η οποία τον 10ο αιώνα ανέδειξε Αυτοκράτορα. Κάτι τέτοιο όμως δεν επιβεβαιώνεται. Κάτα τον 17ο και 18ο αιώνα υπήρξε από τις επισημότερες φαναριώτικες οικογένειες με χαρακτηριστικότερη μορφή τον Ανδρόνικο Ραγκαβή που κατέλαβε σημαντικά εκκλησιαστικά αξιώματα διοικητικής φύσεως στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Μελί Μεγάρων

Το (Νέο) Μελί αποτελεί συνοικισμό των Μεγάρων Αττικής. Δημιουργήθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην περιοχή των Μεγάρων μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Καθώς οι πρόσφυγες προέρχονταν από το Μελί της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας, έδωσαν στον οικισμό τους το ίδιο όνομα με την παλιά τους πατρίδα. Επίσης, σε ανάμνηση του ναού του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο παλιό Μελί, έκτισαν τον ομώνυμο ιερό ναό στο Μελί Μεγάρων, όπου φυλάσσεται και η εικόνα του αγίου, φερμένη και αυτή από τους πρόσφυγες ως κειμήλιο.
Ο οικισμός καταργήθηκε ως διοικητική δομή το 1951 και ενσωματώθηκε στην πόλη των Μεγάρων, με την οποία είναι ενωμένος.
2846 Ούλπο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ούλπο εκτιμάται σε 28,15 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,117 ± 0,017. Ο Ούλπο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του με περίοδο άνω των 12 ωρών περίπου.