google/wiki40b huggingface dataset:
Success Story

Πλοκή

Ο ψυχίατρος και συγγραφέας Παναγής Πάνδωρας συναντά στα εγκαίνια του οικογενειακού πολιτιστικού κέντρου, τη νεαρή και φιλόδοξη απόφοιτο της σχολής του Εθνικού Θεάτρου Τζωρτζίνα Τζελέπη και ξεκινάει ένας άνισος έρωτας, δύο κόσμων που δύσκολα εφάπτονται. Όταν οι αυταπάτες και των δυο ματαιώνονται και τα παιχνίδια εξουσίας διαδέχονται το αρχικό τους πάθος, τότε φτάνουν στα όριά τους. Στην αποδόμησή τους βοηθούν ο κολλητός φίλος δικηγόρος του Πάνδωρα, Ερρίκος Βόιτσεκ, η Αλβανίδα "Σταρ Ελλάς" Βαλέρια Τζούμπα σύντροφος του Ερρίκου, με τραύμα στο πόδι σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών, ο Ιάσονας Σολωμός, πλούσιος γόνος που από πλήξη βουλιάζει στις καταχρήσεις, η γυναίκα του, Δανάη, που αναζητά συγκινήσεις σε συνεδρίες, η Βασιλική Καβαγιά συμφοιτήτρια και κολλητή φίλη της Τζωρτζίνας, δυο σωματοφύλακες, ο Τζίμης και ο Τόλης, σε λάθος ρόλο και λάθος timing, ο Gennadi Archvadze, ένας Γεωργιανός εκτελεστής με υπαρξιακές αναζητήσεις και οι εκκεντρικοί και απρόβλεπτοι συγγενείς. Όλα θα πάρουν μια αναπάντεχη τροπή όταν Παναγής Πάνδωρας, μαθαίνει πως η Τζωρτζίνα ευθύνεται για μια βόμβα που απειλεί τη ζωή του, τη στιγμή που ανακοινώνει την κάθοδό του στην πολιτική σκηνή.
Papa Roach

Οι Papa Roach είναι μια αμερικάνικη ροκ μπάντα από το Βάκαβιλ της Καλιφόρνια. Η κορυφαία τους δισκογραφική δουλειά ήταν ο τριπλός πλατινένιος δίσκος Infest (2000). Η επιτυχία του συγκροτήματος συνεχίστηκε με το χρυσό άλμπουμ τους Lovehatetragedy (2002), τον πλατινένιο τους δίσκο Getting Away with Murder (2004), το The Paramour Sessions (2006), και το Metamorphosis (2009). Ο έβδομος δίσκος της μπάντας, με τον τίτλο Time for Annihilation, κυκλοφόρησε στις 31 Αυγούστου 2010. Οι Papa Roach έχουν πουλήσει περισσότερα από 18 εκατομμύρια αντίτυπα δίσκων τους παγκοσμίως, και είναι γνωστοί για τις επιτυχίες τους "Last Resort", "Between Angels And Insects", "She Loves Me Not", "...To Be Loved", "Scars", "Forever", και "Hollywood Whore".
Χριστόψωμο

Πληροφορίες

Το καθημερινό φαγητό των Ελλήνων έχει ως βάση το ψωμί ή την πρώτη ύλη του ψωμιού, τους σπόρους δηλαδή των δημητριακών. Γι' αυτό και η έννοια του φαγητού ταυτίζεται για τον Έλληνα με το ψωμί: ψωμι και προσφάι' λένε ενώ η κατάρα της πείνας είναι:να πεις το ψωμί ψωμάκι. Στις μεγάλες γιορτές το ψωμί βάζει τα καλά του με ιδιαίτερο όνομα  και είδος παρασκευής κάθε φορά, κατέχει σπουδαία θέση ανάμεσα στα εορταστικά φαγητά κι αυτό αποτελεί πραγματικά ένα κοινό στοιχείο του παραδοσιακού πολιτισμού όλων των ελληνικών τόπων.Τα Χριστούγεννα το ψωμί είναι χριστόψωμο και το βρίσκουμε παντού. Είναι το σύμβολο, ο φορέας της ευεργετικής δύναμης που ενσαρκώνεται στο νεογέννητο Χριστό. Παρασκευάζεται όπως το συνηθισμένο ψωμί, από καλύτερο όμως αλεύρι, κοσκινισμένο με τη μπακλαβόσιτα, ψιλή σίτα. Είναι συνήθως στρογγυλό και στην επάνω επιφάνεια του έχει σταυρό από ζυμάρι ή σφραγίδα και είναι πασπαλισμένο με σουσάμι. Σε πολλά μέρη βάζουν επίσης και καρύδια με το τσόφλι, ξερά σύκα, σταφίδες και αμύγδαλα, με τα οποία κάνουν διάφορα σχήματα.Το χριστόψωμο δεν το κόβουν με μαχαίρι, γιατί τη δύναμη του καλού που είναι μέσα στο ψωμί δεν θέλουν να την βιάσουν με σίδερο που συμβολίζει τη δύναμη του κακού. 
Στην Καστοριά οι γυναίκες αποτυπώνουν και τα πέντε τους δάχτυλα, πάνω στο ψωμί, και λένε στα μικρά παιδιά πως ο Χριστός κατέβηκε στο φούρνο και το ευλόγησε. Στο Μιχαλίτσι της Μικράς Ασίας, το χριστουγεννιάτικο ψωμί ονομαζόταν Χριστός. Στη Γρατινή της Κομοτινής το χριστόψωμο ονομάζεται παράς γιατί μέσα έχουν βάλει ένα νόμισμα ενώ στην Κύπρο το χριστόψωμο είναι γνωστό ως γεννόπιττα, δηλαδή η πίτα των (Χριστου)γέννων. 
Επίσης σε πολλά μέρη της Ελλάδας παρασκευάζουν κουλούρες τα «Χριστοκούλουρα» που μοιάζουν με τα Χριστόψωμα, είναι όμως μικρότερα, τα οποία και κρεμούν δίπλα στα εικονίσματα για όλο το έτος ενισχύοντας τους πόθους της οικογένειας.
Μούμιες Γουάντσε

Μούμιες Γουάντσε, (ισπανικά: Momias guanches) η Γκουάχε είναι μούμιοποιημένα σώματα αρχαίων κατοίκων του νησιού της Τενερίφης στα Κανάρια Νησιά (Ισπανία), οι οποίοι συνήθιζαν να μουμιοποιούν τους νεκρούς τους.
Το έθιμο αυτό είχε ως στόχο να διατηρήσει το σώμα του νεκρού με ταρίχευση με τεχνικές παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν από άλλους αρχαίους πολιτισμούς. Ο σκοπός του, που συνδέεται με θρησκευτικές πεποιθήσεις, ήταν να προστατεύσει το σώμα και να διακρίνει την κοινωνική σημασία του. Υπήρχαν διάφορες μορφές ταρίχευσης. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη με τη μέθοδο του άνθρακα-14, οι ταφές ανάγονται σε χρονικά διαστήματα που καλύπτουν την περίοδο από τον τρίτο αιώνα μ.Χ. μέχρι τη στιγμή της κατάκτησης των Καναρίων Νήσων κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα μ.Χ.
Στο Μουσείο της Φύσης και του Ανθρώπου στη Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε, εκτίθενται οι περισσότερες από αυτές τις μούμιες. Ορισμένες βρίσκονται σε άλλα μουσεία.
Χειμερινή Ώρα Πακιστάν

Η Χειμερινή Ώρα Πακιστάν (ούρντου: پاکستان معیاری وقت, συντομογραφία PST ή μερικές φορές PKT) βρίσκεται πέντε ώρες μπροστά (UTC+05:00) από τη Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα. Η ζώνη ώρας είναι σε χρήση κατά τη διάρκεια της επίσημης ώρας στην Ασία.

Ιστορία

Το Πακιστάν χρησιμοποιούσε την ζώνη ώρας UTC+05:30 από το 1907 (κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κυριαρχίας) και συνέχισαν να τη χρησιμοποιεί μετά από την ανεξαρτησία της το 1947. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1951, σύμφωνα με τα πορίσματα του μαθηματικού Μαχμούντ Ανουάρ, εισήχθησαν δύο ζώνες ώρας. Η Ώρα Καράτσι (KART) εισήχθη στο Δυτικό Πακιστάν αφαιρώντας μισή ώρα από την UTC+05:30 στην UTC+05:00, ενώ η Ώρα Ντάκα (DACT) εισήχθη στο Ανατολικό Πακιστάν , προσθέτοντας 30 λεπτά από την ζώνη ώρας UTC+05:30 στην UTC+06:00. Οι αλλαγές άρχισαν να ισχύουν από τις 1 Οκτωβρίου 1951. Η PKT μετριέται στο Γκιλγίτ, κοντά στο χωριό Ναλτάρ. Το 1971, μετά την ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές, η ώρα Καράτσι μετονομάστηκε σε χειμερινή Ώρα Πακιστάν.

Θερινή ώρα

Η θερινή ώρα δεν χρησιμοποιείται πλέον στο Πακιστάν.
Δεχουναίικα Αχαΐας

Τοποθεσία

Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 618 μέτρων, στον "Σκουπέικο Κάμπο", πολύ κοντά στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως. Eγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί της Δημοτικής Κοινότητας Σειρών στην Δημοτική Ενότητα Αροανίας, τα χαλάσματα του Δεχουνίου, ο μικρός οικισμός Μπάφι και ο καινούριος οικισμός της Πάου (επίσημα: Παλαιός Πάος).

Διοικητική εξέλιξη

Πήρε το όνομά του από το χωριό Δεχούνι απ' όπου προήλθαν οι κάτοικοί του. Την 14/03/1971 αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία "Δεχουναίικα" και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δεχουνίου ενώ από την 05/04/1981 αποτελεί διοικητική συνέχεια του εγκαταλελειμμένου Δεχουνίου έχοντας ήδη υπαχθεί με το ΦΕΚ 71Α της 27/03/1973 στην τότε Κοινότητα Πάου.
Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πάου της Δημοτικής ενότητας Παΐων του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Πάου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Πάου του «Καποδιστριακού» Δήμου Παΐων.
1688 Βίλκενς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βίλκενς είναι άγνωστα. Ο Βίλκενς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 15 λεπτά (Franco 2011).
Νικολά ντε Κοντορσέ

Βιογραφία

Σε ηλικία 16 χρονών έγραψε το πρώτο του δοκίμιο για τον ολοκληρωτικό λογισμό. Συνδέθηκε με τον Βολταίρο, τον Ντ' Αλαμπέρ, τον Κλερώ, τον Τυργκώ κ.ά. εγκυκλοπαιδιστές και συνεργάστηκε στην "Εγκυκλοπαίδεια" με θέματα πολιτικής οικονομίας. Το 1769 έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και έγραψε μια σειρά Εγκωμίων για τα μέλη της Ακαδημίας που πέθαναν. 
Ο Κοντορσέ ήταν ένας πεπεισμένος φιλελεύθερος και πολιτιστικός νεωτεριστής πριν και μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Το 1790 εξέφρασε την επιθυμία του και οι γυναίκες να κατέχουν ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Στο πολιτικό δοκίμιο του Sur l'admission des femmes au droit de cité που δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουλίου 1790 κάνει λόγο για την εισαγωγή του δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. 
Υποστήριξε την καθολική και μικτή (μεταξύ των δυο φύλων) εκπαίδευση καθώς και την ανάγκη να δοθεί σημασία στην ύλη των θετικών έναντι των φιλολογικών επιστημών. Στην προσπάθειά του να θεμελιώσει τη φιλοσοφία της ιστορίας σε διδακτικές βάσεις, έγραψε το περίφημο έργο του Σκιαγράφημα ιστορικού πίνακα των προόδων του ανθρώπινου πνεύματος, όπου και διαιρεί την ανθρώπινη ιστορία σε δέκα στάδια.
Κατηγορήθηκε ως φίλος των Γιρονδίνων και φυλακίστηκε. Αυτοκτόνησε στη φυλακή για να αποφύγει την γκιλοτίνα. Εγκάθειρκτος έγραψε το "Περίγραμμα ιστορικού πίνακα των προόδων του ανθρώπινου πνεύματος" στο οποίο υποκαθιστά το θρησκευτικό συναίσθημα με εκείνο της απεριόριστης τελειοποίησης του ανθρώπου. Στην πολιτική οικονομία τάχτηκε υπέρ της προοδευτικής φορολογίας και του περιορισμού των γεννήσεων.
Φιλόλαος Πηχεών

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1876. Πατέρας του ήταν ο Αναστάσιος Ηλία Πηχιών από την Αχρίδα, εκπαιδευτικός, αγωνιστής κατά την πρώϊμη φάση του Μακεδονικού Αγώνα και ένας εκ των ιδρυτών της "Νέας Φιλικής Εταιρείας".
Το 1897 συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο και τον Μάρτιο του 1905, όντας τότε ανθυπίλαρχος του Ελληνικού Στρατού, εισήλθε στον Μακεδονικό Αγώνα ως υπαρχηγός του ένοπλου σώματος του καπετάν Μάλλιου ( Στέφανος Δούκας ) από κοινού με άλλους οπλαρχηγούς όπως οι Κωνσταντίνος Γκούτας, Ηλίας Δεληγιαννάκης κ.ά, με το πολεμικό όνομα «Φιλώτας». Ως μέλος αυτού του σώματος συμμετείχε στην επίθεση κατά της Ζαγορίτσανης (νυν Βασιλειάδα). Κατά τον Μάιο ήταν επικεφαλής μικρής δύναμης 13 ντόπιων ανταρτών, συμμετείχε μάλιστα την 25η Μαΐου σε σύγκρουση με κομιτατζήδες του Μήτρου Βλάχου στην Περικοπή. Προς το τέλος του 1905, αναγκάζεται να επιστρέψει στην ελεύθερη Ελλάδα για λόγους υγείας καθώς και γιατί είχε γίνει ήδη γνωστή η έξοδος του στις Οθωμανικές αρχές, οι οποίες μέσω της πρεσβείας των Αθηνών, ζητούσαν την ανάκληση των Ελλήνων αξιωματικών από την Μακεδονία.
Τον Νοέμβριο του 1906 επανήλθε στη Μακεδονία ως υπαρχηγός στο, αποτελούμενο από σαράντα άνδρες, απόσπασμα του Βασιλείου Παπά ή Βρόντα, αυτή τη φορά με το πολεμικό «Λαύρας» με τομέα δράσης το Μορίχοβο. Στις 6 Ιανουαρίου του 1907 έλαβε μέρος στη μάχη της Μπεσίστας και στις 12 Ιουλίου του ίδιου έτους στη μάχη της Πόλτσιστας, αμφότερες εναντίον οθωμανικών αποσπασμάτων ενώ υπήρξε συνεργάτης του Γερμανού Καραβαγγέλη.
Έλαβε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και ήταν ιδιαίτερη η συμβολή του στην απελευθέρωση της Καστοριάς. Μάλιστα, στις 11 Νοεμβρίου του 1912, τέθηκε επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων που εισήλθαν στην πόλη έπειτα από την αποχώρηση των οθωμανικών στρατευμάτων.
Αργότερα συμμετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία και αποστρατεύτηκε στις 14 Ιουλίου του 1922 με τον βαθμό του συνταγματάρχου. Μετέπειτα του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου εν αποστρατεία. Κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του στη Λάρισα, υπηρέτησε και ως αστυνόμος και μετέπειτα διετέλεσε και φρούραρχος στην Αδριανούπολη. Διετέλεσε δήμαρχος Καστοριάς στις αρχές της δεκαετίας του 1940.
Μετείχε σε επιτροπές καθορισμού συνόρων και πολεμικών αποζημιώσεων. Γνώριζε πολύ καλά την τουρκική και βουλγαρική γλώσσα. Το 1914 του απονεμήθηκε το Παράσημο του Σωτήρος. Απεβίωσε το 1947 στην Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα αρχεία της «Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος», ο Πηχεών υπήρξε ελευθεροτέκτονας.
297 Καικιλία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Καικιλίας εκτιμάται σε 40 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 64,4 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα σε 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι πιθανώς S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,180 (από δεδομένα του IRAS). Η Καικιλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 9 λεπτά, μία σχετικώς γρήγορη περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Στέργιος Σπανάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1900 στο Τζερμιάδο . Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε έφορος της «Βικελαίας» Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηρακλείου τα έτη 1926-1946. Δίδαξε μεταξύ άλλων Τουριστική Γεωγραφία Κρήτης στη σχολή των Ξεναγών και στη Σχολή ταχύρρυθμης Εκπαίδευσης των Ξενοδοχοϋπαλλήλων.
Έλαβε μέρος σε πολλά κρητολογικά συνέδρια, με σημαντικότερα αυτά των ετών 1961, 1966 και 1971 , καθώς επίσης και στο 17ο Συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων για θέματα Τουρισμού (FIJET).
Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού, τακτικό μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Φωνολογίας και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών (μέλος του Δ. Σ, κατά τα πρώτα έτη).
Για την προσφορά του τιμήθηκε με το βραβείο Ακαδημίας Αθηνών το 1976.
Πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου του 1994.
Enforcer

Βιογραφία

Οι Enforcer σχηματίστηκαν το 2004 από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Όλοφ Βίλκστραντ και την επόμενη χρονιά ηχογράφησαν δύο ντέμο με τα κομμάτια "Black Angel", "Evil Attacker" και "Mistress from Hell". Το 2006, εντάχθηκε στη σύνθεση του συγκροτήματος ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς και ο ντράμερ Γιόνας Βίλκστραντ, με τον μπασίστα Γιόζεφ Τολ να γίνεται μέλος τους το 2007.
Η σύνθεση αυτή κυκλοφόρησε το σινγκλ "Evil Attacker / Mistress from Hell" μέσω της Iron Pegasus Records, ενώ συμμετείχε στο split άλμπουμ "Speed Kills... Again" με τους Toxic Holocaust, Avenger of Blood, Hatred, Merciless Death και Warbringer.
Από το 2008, την σύνθεση των Enforcer αποτελούσαν οι Όλοφ Βίλκστραντ στην κιθάρα και τα φωνητικά, ο Γιόνας Βίλκστραντ στα τύμπανα, ο Γιόζεφ Τολ στην κιθάρα και ο Τομπάιας Λίνκβιστ στο μπάσο, ενώ μέχρι το 2011 υπήρχε στην σύνθεση τους ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς. Στις 18 Νοεμβρίου 2008 κυκλοφόρησαν το ηχογραφημένο στα Hvergelmer Studios το άλμπουμ "Into the Night" μέσω της Heavy Artillery Records.
Τον Μάιο του 2010 συμμετείχαν στο split σινγκλ "Nightmare over the UK" μαζί με τους Cauldron, με το κομμάτι "Midnight Vice", το οποίο προερχόταν από τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Diamonds". Ακολούθησαν δύο ακόμη συμμετοχές σε split σινγκλ με τους Volture και τους Bullet, στα τέλη του 2010 και τις αρχές του επόμενου έτους.
Ο τρίτος τους δίσκος με τίτλο "Death by Fire" εκδόθηκε την 1 Φεβρουαρίου 2013, πραγματοποιώντας την πρώτη τους εμφάνιση στον κατάλογο επιτυχιών της Σουηδίας. Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της Nuclear Blast, όπως και το "From Beyond" δύο χρόνια αργότερα, το οποίο ηχογραφήθηκε στα Necromorbus Studios το φθινόπωρο του 2014.
Κάζα Αττικής

Η Κάζα είναι στενή ορεινή διάβαση στην περιοχή της Δυτικής Αττικής που διέρχεται μέσα από μία χαράδρα ανάμεσα στα όρη Κιθαιρώνας και Πάστρα. Συνδέει τη Βοιωτία με τη δυτική Αττική. Από τη θέση αυτή διέρχεται η παλαιά εθνική οδός Αθήνας-Θήβας. 
Το πέρασμα της Κάζας ήταν γνωστό από την αρχαιότητα με την ονομασία πέρασμα Δρυός Κεφαλών και ήταν στρατηγικής σημασίας. Για τον έλεγχό του είχε κατασκευαστεί, τον 4ο αιώνα π.Χ., το ισχυρό φρούριο των Ελευθερών. Το φρούριο στέκει στην ανατολική πλευρά της διάβασης και διατηρείται σε καλή κατάσταση σήμερα. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν μέρος του κύριου περάσματος από την Βοιωτία προς την Μεγαρίδα και την Πελοπόννησο, που χαρακτηριζόταν Μεγάλο Δερβένι.
Νικ. Κιολεϊδης Α.Ε.Β.Ε.

Ιστορία

Η εταιρεία "Κιολεΐδης" είναι μία από τις κύριες ελληνικές εταιρείες κατασκευής Αμαξωμάτων, σιδηροδρομικών βαγονιών και Μεταφορικών Μέσων με εξειδίκευση στα ρυμουλκούμενα οχήματα βαρέως τύπου, αρματοφορείς κλπ., επί πλέον είναι και η πρώτη στην Ελλάδα που κατασκεύασε Τροχαίο Υλικό. Χαρακτηριστικό της εταιρείας ειναι οι Επιβατάμαξες Κιολεΐδη. Στην εταιρεια το 2000 περιλαμβάνεται ως μέτοχος η Τράπεζα Πειραιώς και η εταιρεία Μπήτρος Συμμετοχική ΑΕ που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Η εταιρεία διατηρεί 2 σύγχρονες μονάδες μια στην Αθήνα και μια στο Βόλο. Η παραγωγή της εταιρείας ανέρχεται στα 2.000 οχήματα τον χρόνο ενώ πριν από λίγα χρόνια έγινε και ο αντιπρόσωπος κατασκευής των λεωφορειων της ΜΑΝ στην Ελλάδα. Η εταιρεία έχει γίνει γνωστή μέσα από μεγάλες εργολαβίες όπου παίρνει. Μια από αυτές είναι η κατασκευή διαφόρων οχημάτων του Ελληνικού Στρατού όπως επίσης και κατασκευή των γραμμών του ΟΣΕ. Επιπλέον η εταιρεία έχει αναλάβει την κατασκευή των οχημάτων των εταιρειών ΦΑΓΕ Α.Ε. και Άκτωρ ΑΤΕ, τους κάδους της εταιρείας Κ.Κωστούλας ΑΕ, τις νταλίκες των τσιμεντοβιομηχανιών ΤΙΤΑΝ Α.Ε. και Ηρακλής ΑΓΕΤ και γενικά τον εξοπλισμό των εταιρειών ΜΕΤΚΑ ΑΕ, Μοχλός και  Φ.Α. Μουρίκης AEBE  Τα τελευταία χρόνια η εταιρεία «περνά» κρίση καθιστώντας την ανίκανη να πληρώσει τις οφειλές τις στους εργαζόμενους της. Η εταιρεία αναγκάστηκε να απολύσει πάνω από 200 εργαζόμενους, ενώ γίνεται η μια απεργία μετά την άλλη στην μονάδα στον Βόλο.
Γιώργος Ιωαννίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Αναδείχθηκε από τα τμήματα υποδομής του Ηρακλή Θεσσαλονίκης και το καλοκαίρι του 2006 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα. Στις 16 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική, στην εντός έδρας νίκη με 1-0 επί την Σκόντα Ξάνθης. Αν και ξεκίνησε ως επιθετικός, στη συνέχεια μετατοπίστηκε σε αμυντικές θέσεις. Το μοναδικό του τέρμα με τη φανέλα του Ηρακλή το σημείωσε στις 13 Νοεμβρίου του 2008, σε εκτός έδρας αγώνα του κυπέλλου Ελλάδας εναντίον της Καστοριάς στην παράταση και ήταν το νικητήριο.
Το καλοκαίρι του 2010 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα της Θεσσαλονίκης και υπέγραψε στον Παναθηναϊκό. Δύο χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 2012, του δόθηκε η άδεια να αναζητήσει νέα ομάδα, καθώς στον Παναθηναϊκό δεν είχε καταφέρει να κερδίσει θέση βασικού και ο χρόνος συμμετοχής του, ήταν ελάχιστος, έτσι στις 30 Αυγούστου, ανακοινώθηκε από τον ΟΦΗ, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους. Την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε στον Λεβαδειακό.
Έπειτα από απουσία ενός έτους από τους αγωνιστικούς χώρους, τον Αύγουστο του 2015 επανήλθε στην ενεργό δράση υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανσερραϊκό.

Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε διεθνής με την εθνική νέων το 2007 και ήταν βασικός σε όλους τους αγώνες της ομάδας, που έφτασε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της ίδιας χρονιάς, όπου ηττήθηκε με 1-0 από την Ισπανία, καταλαμβάνοντας τελικά τη 2η θέση. Ο ίδιος ήταν μέσα στην καλύτερη 11άδα της διοργάνωσης που ανέδειξε η UEFA. Από το 2008 έως το 2010 που είχε δικαίωμα συμμετοχής, αγωνίστηκε με την εθνική Ελπίδων 12 φορές, σημειώνοντας και ένα γκολ.
Αντλερίτης

Εμφανίσεις, παραγενέσεις

Είναι δευτερογενές ορυκτό απαντώμενο στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευτικών αποθέσεων, σε όξινα περιβάλλοντα και ιδιαίτερα σε ξηρές περιοχές. Είναι λιγότερο συχνά εμφανιζόμενος από τον σχετιζόμενο με αυτόν βροσαντίτη, με τον οποίο, λόγω εμφάνισης, συχνά συγχέεται.
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι, πλην του βροσαντίτη, ο ατακαμίτης, ο χαλκανθίτης, ο λιναρίτης, ο ποσνιακίτης και η γύψος.
Απαντάται στην Αριζόνα, στο ορυχείο Grandview στο Γκραντ Κάνυον, στο Νέο Μεξικό, την Καλιφόρνια και τη Νεβάδα. Επίσης στο Μεξικό, στην Αντοφαγάστα της Χιλής (όπου αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα χαλκού), σε περιοχές της Γερμανίας και ιδιαίτερα στη Σαξωνία, την Κάμπρια και την Κορνουάλη της Αγγλίας, την περιοχή Lerida της Ισπανίας, την Αυστρία, την Αυστραλία καθώς επίσης και αρκετές άλλες χώρες σε μικρές ποσότητες.
Στην Ελλάδα έχει ανευρεθεί στα μεταλλευτικά απορρίμματα του όρους «Αγριομέλισσα» της νήσου Σερίφου και στα μεταλλεία Λαυρίου - Καμάριζα, Πλάκα, Ιλάριον Νο. 50, Σούνιο (ορυχεία Νο. 6 και Νο. 19), Εσπεράντσα και Θορικό.
Μαριάννα Βαρδινογιάννη

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937 και μεγάλωσε στην Ερμιόνη. Είναι κόρη του Γιώργου και της Ευαγγελίας Μπουρνάκη. Είναι παντρεμένη με τον γνωστό μεγαλοεπιχειρηματία Βαρδή Ι. Βαρδινογιάννη, πρόεδρο της Motor Oil και εφοπλιστή, και έχουν 5 παιδιά τον Γιάννη (1962), την Χριστιάνα (1964), τον Γιώργο (1967), τον Νίκο (1974) και την Βαρδιάννα (1976).
Είναι Iδρύτρια και Πρόεδρος του «Ιδρύματος για το Παιδί και την Οικογένεια», το οποίο μετονομάστηκε σε «Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη», και του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ».
Από το 1999, είναι Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO σε θέματα που αφορούν τα δικαιώματα και την προστασία των παιδιών καθώς και την πολιτιστική κληρονομιά. Δραστηριοποιείται επίσης ως: Μέλος Δ.Σ. της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, της Διεθνούς Κίνησης Γυναικών για την Ειρήνη, του Διεθνούς Κέντρου για τα χαμένα και κακοποιημένα παιδιά (ICMEC), του Ιδρύματος Mentor κατά των ναρκωτικών, Ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος «Φως της Αφρικής» με επικεφαλής τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄, Μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου των «Special Olympics Europe-Eurasia», κ.ά
Έχει γράψει το βιβλίο «Προσεγγίζοντας τη γυναικεία ταυτότητα : Αναζητήσεις στη Μινωική Κοινωνία», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη.
Έχει τιμηθεί από την Γαλλική Προεδρία ως Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής. Το 2015 προήχθη στη τάξη των Αξιωματικών της Λεγεώνος Τιμής.
Titulus

Στη σταύρωση του Ιησού Χριστού

Titulus χρησιμοποιήθηκε και στην σταύρωση του Ιησού Χριστού. Ο κυβερνήτης Πόντιος Πιλάτος, ο οποίος αρχικά ήταν εναντίον της εκτέλεσης του Ιησού, συγκατέθεσε στο να ισχύσει σε εκείνην την περίπτωση η συνθήκη περί αυτονομίας των Ιουδαίων που είχαν συνάψει οι τελευταίοι με τους Ρωμαίους και υπέκυψε στα αιτήματα των θρησκευτικών ηγετών για θανάτωση του Ιησού. Ο Πιλάτος είχε ρωτήσει τον Ιησού εάν είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων σύμφωνα με την κατηγορία που του είχε προσαφθεί αλλά εκείνος δεν το αρνήθηκε. Έτσι, ο Πιλάτος διέταξε να προσαρμοστεί στον σταυρό ένας titulus ο οποίος έφερε επιγραφή στην εβραϊκή, τη λατινική και την ελληνική γλώσσα. Κανείς από τους ευαγγελιστές δεν διέσωσε ακριβώς και κατά λέξη το περιεχόμενο της επιγραφής: ο Ματθαίος αναφέρει «οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεῦς τῶν Ἰουδαίων», ο Μάρκος «ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων», ο Λουκάς «οὗτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων» και ο Ιωάννης «Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων». (Ματθ. 37:37· Μάρκ. 15:26· Λουκ. 23:38· Ιωάν. 19:19, 20) Όταν οι Ιουδαίοι θρησκευτικοί ηγέτες διάβασαν την επιγραφή, ζήτησαν από τον Πιλάτο να αλλάξει το περιεχόμενο της, καθώς δεν αποδέχονταν —αλλά ούτε ο ίδιος ο Ιησούς ισχυρίστηκε— ότι ήταν ο Βασιλιάς των Ιουδαίων, αλλά ο Πιλάτος αρνήθηκε.

Χριστιανική αρχαιολογία

Στην τοπική διάλεκτο  της Ρώμης δήλωνε τον μόνιμο χώρο συγκεντρώσεων των Χριστιανών που ανήκε στην τοπική χριστιανική αδελφότητα. Στην Ρώμη έχουν βρεθεί εικοσιπέντε tituli, γνωστοί με ονομασίες όπως titulus Clementis, titulus Praxedis, titulus Byzantis και αποτελούσαν την ενοριακή οργάνωση της Ρώμης. Αυτοι οι tituli διατηρούνται έως σήμερα στην Ρώμη κατ΄ονομα και κατά νόμο. Σε ορισμένους από αυτούς έχει τοποθετηθει η λέξη άγιος πριν από το όνομα του ιδιοκτήτη, ή έχει αντικτατασταθεί το αρχικό όνομα με το όνομα ενός αγίου. Σήμερα κάθε titulus έχει παραχωρηθεί σε έναν καρδινάλιο της Εκκλησίας της Ρώμης ως διακριτικό του τίτλου του.

Μεταγενέστερη χρήση

Αργότερα, καλλιτεχνικές απεικονίσεις και παραστάσεις του Εσταυρωμένου αντικατέστησαν την φράση με τα γράμματα INRI, που είναι το ακρώνυμο της λατινικής έκφρασης στην επιγραφή. Απεικονίσεις που προέρχονται από τον χώρο της Ανατολικής Ορθόδοξης πίστης περιέχουν το αντίστοιχο ελληνικό ακρώνυμο ΙΝΒΙ. Μια πλειονότητα αυτών μεταλλάζουν τον τίτλο σε ο βασιλεύς του κόσμου, υπονοώντας ότι αυτό θα έπρεπε να είχε γραφτεί εξ αρχής (και όχι ότι αυτό πράγματι είχε γραφτεί).
Οι Τέκτονες διαβάζουν το λατινικό ακρώνυμο ως «Igne Natura Renovatur Integra», δηλαδή «Η φύση ανανεώνεται ολόκληρη μέσα από την φωτιά», συμβολίζοντας έτσι την πνευματική ανανέωση της ανθρωπότητας μέσα από την φωτιά της αλήθειας και της αγάπης.
Έχει θεωρηθεί ότι οι Ιησουΐτες διαβάζουν στο ακρώνυμο την φράση «Iustum Necar Reges Impius», συμβολίζοντας έτσι την δικαιοδοσία τους να καθαιρούν ή και να θανατώνουν δικτάτορες και ασεβείς βασιλιάδες οι οποίοι αντιτίθενται στην Καθολική Εκκλησία. Αυτοί οι ισχυρισμοί, όμως, έχουν διαψευσθεί.