google/wiki40b huggingface dataset:
Βρέτσια

Τοποθεσία

Τα Βρέτσια βρίσκονται σε απόσταση 38 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 590 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύουν με την Πάνω Παναγιά, στα ανατολικά με το Μηλικούρι, στα νότια με τον Άγιο Ιωάννη και στα δυτικά με την Κοιλίνια.

Ιστορία

Η περιοχή των Βρετσιών κατοικείτο από την αρχαιότητα. Ανασκαφές έφεραν στο φως κατάλοιπα επιπαλαιολιθικής κατασκήνωσης, πολλά λίθινα αντικείμενα και εργαλεία έντονα καμμένα, όπως τμήματα αγγείων, πρώτες ύλες, χάντρες, μυλόλιθοι και κρουστήρες.
Σύμφωνα με τη μυθολογία τον οικισμό έκτισε ο βασιλιάς Κινύρας μετά από επιθυμία της μικρότερης του κόρης, Βραισίας, ώστε να κατοικήσει εκεί. Ονόμασε τον οικισμό Βραισία. Στο κέντρο του οικισμού κατασκεύασε ναό της Αφροδίτης.
Όταν επικράτησε στην Κύπρο ο Χριστιανισμός, οι κάτοικοι της Βραισίας προσπάθησαν να προστατέψουν τον ναό της Αφροδίτης σκεπάζοντας τον με χώμα και μετακινώντας τον οικισμό τους δυτικότερα, στη σημερινή του θέση.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας η Βραισία αποτέλεσε φέουδο.
Την εποχή της Τουρκοκρατίας, οι χριστιανοί κάτοικοι των Βρετσιών αναγκάστηκαν να γίνουν λινοβάμβακοι (κρυπτοχριστιανοί), ώστε να γλυτώσουν από την καταπίεση και την τυραννία από τους Οθωμανούς. Για το λόγο αυτό μετονόμασαν τον οικισμό τους σε Βρέτσια. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι των Βρετσιών υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Νταγασάν, που σημαίνει άνθρωποι που ξεπερνούν το βουνό.
Παχύφυτα

Στην βοτανική, τα παχύφυτα ή χυμώδη φυτά είναι φυτά που έχουν κάποια μέρη που είναι περισσότερο από ό, τι συνήθως παχιά και σαρκώδη, συνήθως για να συγκρατούν το νερό σε ξηρές κλιματολογικές ή εδαφολογικές συνθήκες. Τα παχύφυτα μπορούν να αποθηκεύουν νερό σε διάφορες δομές, όπως τα φύλλα και οι βλαστοί. Μερικοί ορισμοί περιλαμβάνουν επίσης τις ρίζες, έτσι ώστε τα γεώφυτα που επιβιώνουν κατά τις δυσμενείς περιόδους με μετασχηματισμό τους σε υπόγεια αποθηκευτικά όργανα, μπορεί να θεωρηθούν ως παχύφυτα. Στις κηπευτικές εφαρμογές, ο όρος "χυμώδεις" χρησιμοποιείται συχνά κατά τρόπο που να αποκλείει τα φυτά που βοτανολόγοι θεωρούν παχύφυτα, όπως οι κάκτοι. Τα παχύφυτα συχνά καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά, λόγω της εντυπωσιακής και ασυνήθιστης εμφάνισής τους.
Περιέχει 60 οικογένειες φυτών  όπως Κακτοειδή (Cactaceae),  Αγαυοειδή (Agavoideae), Aizoaceae και Κρασσουλοειδή (Crassulaceae). Τα ενδιαιτήματα αυτών των φυτών που εξοικονομούν νερό είναι συχνά περιοχές με υψηλές θερμοκρασίες και χαμηλές βροχοπτώσεις. Τα παχύφυτα έχουν τη δυνατότητα να ευδοκιμήσουν με περιορισμένες πηγές νερού, όπως η ομίχλη και η πάχνη.
Σκοροδίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Είναι δευτερογενές ορυκτό, σχηματιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης σουλφιδίων (κυρίως μικτών θειούχων) που περιέχουν αρσενικό. Είναι δίμορφος με τον παρασκοροδίτη (ίδια χημική σύσταση, τριγωνικό σύστημα), ενώ σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον μανσφιλντίτη (mansfieldite, AlAsO₄ . 2H₂O) και τον ιανομανίτη (Yanomanite, InAsO₄ . 2H₂O).
Απαντά, σε μικρές συνήθως ποσότητες, σε πολλά σημεία του κόσμου. Δεν χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα, λόγω, όμως, χρωμάτων και διαφάνειας είναι δείγμα περιζήτητο από τους συλλέκτες. Πολύ όμορφα δείγματα κρυστάλλων του ανευρίσκονται στη Γερμανία (Σαξωνία και Μέλας Δρυμός), τη Βρετανία (Κορνουάλλη), την Τσεχία, την Αυστρία (Καρινθία), τη Γαλλία, τη Βραζιλία (περιοχή Minas Gerais), τις περιοχές Zacatecas και Mapimi του Μεξικού, την περιοχή Kiura της Ιαπωνίας, την Αλγερία, την Αυστραλία και τις Πολιτείες Γιούτα και Νεβάδα.
Στην Ελλάδα απαντά στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζα, Πιθαροπούσι και Πασαλιμάνι).
Bryn Mawr Classical Review

Ιστορία

Το περιεχόμενο της επιθεώρησης διανέμονταν αρχικά μέσω υπηρεσίας προώθησης ηλεκτρονικών μηνυμάτων (LISTSERV) η οποία δημιουργήθηκε από το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, το οποίο είχε επίσης αναλάβει την τεχνική υλοποίηση και υποστήριξη του εγχειρήματος. Από το 1994 έως το 1999, το εγχείρημα έλαβε υποστήριξη από το ίδρυμα Andrew W. Mellon το οποίο διεξήγαγε έρευνα ως προς της ανάπτυξη και λειτουργικότητα των ηλεκτρονικών δημοσιεύσεων. Κατόπιν η υλοποίηση του ιστότοπου αναπτύχθηκε από το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και το κολέγιο Μπριν Μάουερ στην Πενσυλβάνια.

Δημοσιεύσεις

Εκδίδει τακτικές κριτικές ακαδημαϊκών μελετών και έργων στο πεδίο των κλασικών σπουδών και της κλασικής αρχαιολογίας, και είναι μια από τις παλαιότερες σχετικές επιθεωρήσεις του χώρου αυτού, παρέχοντας το περιεχόμενο των εκδόσεων της δωρεάν τόσο διαδικτυακά όσο και έντυπα. Χρηματοδοτείται κυρίως από την πώληση των σχολιασμών που παράγει επί των αρχαίων ελληνικών και λατινικών έργων, ενώ δέχεται και πολλές οικονομικές συνεισφορές από εθελοντές, και διαθέτει και διαδικτυακό κατάλογο με έργα τα οποία είναι διαθέσιμα για κριτική σε περίπτωση όπου κάποιος αναγνώστης ενδιαφερθεί να συνδράμει με τη δική του αξιολόγηση. Η διαδικτυακή έκδοση, προσφέρει επίσης πρόσβαση στο αρχείο κριτικών από το 1990 και έπειτα.

Αδερφά εγχειρήματα

Το 1993, ιδρύθηκε και το Bryn Mawr Medieval Review (Μεσαιωνική επιθεώρηση Μπρυν Μάουερ, μετονομάστηκε κατόπιν σε The Medieval Review). Και τα 2 περιοδικά διαθέτουν υπηρεσίες έντυπης και διαδικτυακής συνδρομής, και υπάρχει και η επιλογή συνδυασμένης συνδρομής και στην Κλασική και στην Μεσαιωνική επιθεώρηση με δυνατότητα φιλτραρίσματος των κριτικών, καθώς μερικές φορές τα έργα προς κριτική αναλύονται και στις 2 αυτές δημοσιεύσεις..
NGC 3041

Ο NGC 3041 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Λέοντα. Ταξινομείται ως SAB(rs)c στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ στις 23 Μαρτίου 1784. Απέχει 0,077 Gyrs από το Ηλιακό Σύστημα
Η Έκτη Αίσθηση της Κολάσεως

Πλοκή

Δύο επιστήμονες προσπαθούν να διεγείρουν την επίφυση με μια συσκευή που ονομάζεται Resonator. Ένα απρόβλεπτο αποτέλεσμα των πειραμάτων τους είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνονται πλάσματα από άλλη διάσταση, τα οποία καταφέρνουν να φέρουν τον έναν από τους επιστήμονες στον κόσμο τους, ο οποίος έπειτα επιστρέφει ως ένα περίεργο μεταμορφικό τέρας.

Παραγωγή

Ο Γκόρντον είχε εργαστεί στο παρελθόν με τον Τζέφρι Κομπς και τη Μπάρμπαρα Κράμπτον στο Ζωντανός-Νεκρός, και τους βάζει στο καστ επειδή έχει συνηθίζει να εργάζεται με μια παρέα ηθοποιών στην κινηματογραφική καριέρα του και έκανε το ίδιο και με τις ταινίες του Λάβκραφτ που θα επιτρέψει στους ηθοποιούς να γνωρίζουν την έναρξη των γυρισμάτων και να κάνουν "απ'όλα τα είδη περίεργα πράγματα» και συνεπώς, να προσαρμοστούν πιο γρήγορα με την σκηνοθεσία του. Οι Γκόρντον, Κομπς και Κράμπτον εργάστηκαν και σε μια τρίτη ταινία του Λόβκραφτ το 1995 με τίτλο Το Φρικιό του Κάστρου. Και σκηνοθέτησε άλλη μια ταινία βασισμένη σε ιστορία του Λάβκραφτ, το 2001 με τίτλο Το Πλάσμα του Βυθού.
Ο Άλμπερτ Μπαντ ο οποίος ήταν διευθυντής παραγωγής στο From Beyond κάνει επίσης μια σύντομη εμφάνιση.
Σύμφωνα με τον Γκόρντον, εξασφαλίζοντας μια "R" αξιολόγηση από την MPAA ήταν μια δύσκολη δοκιμασία. Ανέφερε ότι η αρχική περικοπή της ταινίας είχε "δέκα φορές πάρα πολλά από τα πάντα". Ήταν τελικά σε θέση να κόψει από την παραγωγή του μικρά κομμάτι και όχι ολόκληρες σκηνές.

Υποδοχή

Η μουσική του Άλμπερτ Μπαντ κέρδισε το βραβείο για το Καλύτερο Πρωτότυπο Soundtrack στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Καταλονίας στο Σίτζες της Ισπανίας.
Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία διατηρεί μια βαθμολογία των 71%. Η ελληνική ιστοσελίδα b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία των 4/5 και είπε ότι "Σε γενικές γραμμές, αν και το να δημιουργήσεις κάτι αντάξιο του RE-ANIMATOR ήταν σχεδόν ακατόρθωτο, ο Gordon φτιάχνει μία άκρως επιτυχημένη ταινία φαντασίας που κατά τη γνώμη μου συγκαταλέγεται μέσα στις καλύτερές του, με το επίπεδο αιματοχυσίας και kitsch αισθητικής σε υψηλά επίπεδα ώστε να ικανοποιήσει τους fans".

Κυκλοφορία

Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD σε άκοπη έκδοση στην Αμερική από την MGM και στην Γερμανία από την Dragon. Η έκδοση της MGM περιέχει την έκδοση Director's Cut. Η ταινία κυκλοφόρησε επίσης στο Χονγκ Κονγκ από την Ocean Shores άλλα σε μια λογοκριμένη έκδοση με περικοπές.
Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης

Λειτουργία

Η Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης διοικητικά υπάγεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (πολιτιστικός οργανισμός).
Λειτουργεί στο χώρο του Μουσείου Kινηματογράφου, στην Αποθήκη Α στο Λιμάνι.
Μέρος της συλλογής της Βιβλιοθήκης έχει ήδη ψηφιοποιηθεί, ενώ για το υπόλοιπο τμήμα της συλλογής η διαδικασία της ψηφιοποίησης βρίσκεται σε εξέλιξη.
Το ψηφιοποιημένο  αρχειακό υλικό  της βιβλιοθήκης διατίθεται και ψηφιακά μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας http://www.myfestival.gr/
Να σημειωθεί ότι με τη χορηγία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος έγινε η ανακαίνιση του χώρου της Κινηματογραφικής Βιβλιοθήκης. Η διαμόρφωση των εσωτερικών της χώρων έγινε από τους βραβευμένους αρχιτέκτονες  Πρόδρομο Νικηφορίδη και Bernard Cuomo.
Αναστάσιος Λογιώτατος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τον Βαλτεσινίκο της επαρχίας Καρύταινας. Χρημάτισε στην πολιτική υπηρεσία πριν της επανάστασης, κοντά στον διερμηνέα του Πασά της Πελοποννήσου. Φυλακίστηκε στην Τριπολιτσά. Μετά την άλωση διορίστηκε μέλος της εφορείας Καρυταίνης, και αργότερα η κυβέρνηση του εμπιστεύονταν τα πολεμοφόδια να τα μοιράζει στα στρατόπεδα κατ' αναλογία και κατ' ανάγκη. Είχε ευθύ χαρακτήρα και όλοι τον τιμούσαν γι' αυτό.
Σκούποι

Ετυμολογία

Το όνομα (Σκούποι) πιθανότατα προέρχεται από τον ελληνικό επίσκοπος, δηλαδή παρατηρητής, αναφερόμενο στη θέση του σε  ένα ψηλό σημείο από το οποίο θα μπορούσε κάποιος να παρατηρεί ολόκληρη την περιοχή.

Ιστορία

Οι Σκούποι έγιναν η πρωτεύουσα της Δαρδανίας, η οποία τον 2ο αιώνα π.Χ. εκτείνονταν από τη Ναϊσσό έως τη Βυλάζωρα. Οι Δαρδάνιοι παρέμειναν ανεξάρτητοι μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Μακεδονίας και της υπόλοιπης Ελλάδας, συμμαχώντας με τους Ρωμαίους και ελπίζοντας να διευρύνουν την επικράτειά τους με αυτό τον τρόπο. Πιθανότατα οι Δαρδάνιοι έχασαν την ανεξαρτησία τους το 28 π.Χ. Οι Σκούποι μεγάλωσαν ως αποικία λεγεωνάριων, κυρίως απόμαχων της Legio IIV Claudia κατά την εποχή του Δομιτιανού. Οι Σκούποι συμπεριλήφθηκαν στην Άνω Μοισία μετά την ίδρυση της επαρχίας το 6 μ.Χ.. Από το 272 μ.Χ., ήταν μια αποικία στην ρωμαϊκή επαρχία της Δαρδανίας μετά την ίδρυση της Ρωμαϊκής Δαρδανίας. Οι Σκούποι το 269 μ.Χ. πέρασαν στην κυριαρχία των Γότθων, τον 5ο αιώνα των Ούννων και τελικά το έτος 518 καταστράφηκαν ολοσχερώς από σεισμό. Η ζωή στην πόλη σταμάτησε μετά τον σεισμό και θεωρείται ότι οι κάτοικοι της πόλης μετακινήθηκαν στην περιοχή του φρουρίου των Σκοπίων, ένα λόφο στο κέντρο των σημερινών Σκοπίων.
Η πόλη συνδέεται συχνά με την ίδρυση της Ιουστινιανής Πρώτης. Η Ιουστινιανή Πρώτη ήταν μια πόλη που ιδρύθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄, ο οποίος βασίλεψε στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 527-565. Η σύνδεση της βασίζεται στην παραδοχή ότι το χωριό Ταόρ, που βρίσκεται κοντά στα Σκόπια είναι το Ταυρήσιον, η γενέτειρα του Ιουστινιανού Α΄, σύμφωνα με την περιγραφή της Ιουστινιανής Πρώτης από τον Προκόπιο.

Ανασκαφές

Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο ξεκίνησαν την περίοδο μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Το 1925 ανακαλύθφηκε μία παλαιοχριστιανική βασιλική και ακολούθησε η πιο σημαντική ανακάλυψη όταν βρέθηκε το αρχαίο ρωμαϊκό θέατρο.
Τον 2008 βρέθηκε ένα καλά διατηρημένο ρωμαϊκό άγαλμα της θεάς Αφροδίτης.
Ωλονός

Ο Ωλονός ή Ωλενός είναι η υψηλότερη κορυφή του Ερυμάνθου με το υψόμετρό της να ανέρχεται σε 2.224 μέτρα, στοιχείο που καθιστά το όρος ως το δεύτερο ψηλότερο της Αχαΐας και το τέταρτο ολόκληρης της Πελοποννήσου.

Τοποθεσία

Ο Ωλενός βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του κύριου όγκου του Ερυμάνθου ενώ χωροθετείται στα βορειο-κεντρικά του (ευρύτερου) ορεινού όγκου του Ερύμανθου, που λογίζεται ως οροσειρά. Διοικητικά αποτελεί εξ ολοκλήρου μέρος του Δήμου Ερυμάνθου και μοιράζεται εντός των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων) Τριταίας και Φαρρών.

Προέλευση και ετυμολογία

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, η ονομασία δόθηκε στην βουνοκορφή επειδή κατά τον κατακλυσμό του Νώε τα νερά κάλυψαν ολόκληρο τον Ερύμανθο πέραν ενός μικρού χώρου στην υψηλότερη κορυφή του ο οποίος είχε την έκταση ενός αλωνιού και για αυτό εκλήθη «Αλωνός» όπου τελικά εκ παραφθοράς έγινε «Ωλονός» ή «Ωλενός» (εδώ στηρίζεται κυρίως και η ορθογραφία «Ωλωνός»). 
Μια διαφορετική εκδοχή λέει πως η ονομασία προέρχεται βασιζόμενη στο ότι η κορυφή ως ύψωμα θυμίζει το σχήμα του οστού της ωλένης, ενώ άλλη εκδοχή συνδέει το όνομα με την μυθολογία (βλ. Ώλενος).

Θέα και τοπίο

Από την κορυφή του Ωλενού, προσφέρεται εξαιρετική θέα που περιλαμβάνει: α) το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής αλλά και της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, ενώ σε μικρότερη κλίμακα και την βόρεια Αρκαδία, β) τη λοφώδη και ημιορεινή περιοχή της ανατολικής Ηλείας, γ) τα βουνά της βόρειας και ανατολικής Αχαΐας έως και μέρους της ορεινής Κορινθίας, δ) τη νότια Στερεά Ελλάδα, ε) τη Ζακύνθο, την Κεφαλλονιά και την Ιθάκη, που διακρίνονται καλύτερα και πιο ξεκάθαρα τις λεγόμενες "καθαρές" μέρες.
Σύμφωνα το σύγγραμα του Χρήστου Κορύλλου «Χωρογραφία της Ελλάδος - Α΄: Νομός Αχαΐας» (1903) συμπεραίνεται πως, από τον Ωλενό του Ερυμάνθου, μπορεί κανείς να θαυμάσει το ειδυλλιακό φαινόμενο της ανατολής του ηλίου όπου παράλληλα καθώς συμβαίνει και μέχρι να ανέβει ψηλά ο ήλιος, η "κολοσσιαία σκιά του όρους σαν τεράστιο τρίγωνο" όπως αναφέρεται, καλύπτει μια πολύ μεγάλη έκταση προς τα δυτικά περιλαμβάνοντας την περιοχή της Ήλιδας αλλά ακόμη και το νησί της Ζακύνθου.

Λοιπά στοιχεία

Στην περιοχή γύρω από την βουνοκορφή υπάρχουν πηγές των ποταμών Πείρος και Τευθέας (ή Τυθεύς ή αλλιώς Παραπείρος). 
Την Κυριακή της 13ης Μαΐου του 2001 στον Ωλενό, σκοτώθηκε ακαριαία από χτύπημα κεραυνού η Ιωάννα Κρατσιά (26 ετών), ενώ σήμερα στο σημείο υπάρχει μαρμαρόπλακα προς ανάμνηση της μνήμης της και με την επιγραφή για αυτό το δυστυχές συμβάν. Η άτυχη κοπέλα μαζί άλλα δεξαέξι άτομα, συναδέλφους της τραπεζοϋπάλληλους, είχαν πάει για ορεινή πεζοπορία στον Ερύμανθο ξεκινώντας από την Τσαπουρνιά και με σκοπό την ανάβαση στον Ωλενό, εκεί λοιπόν ο καιρός άρχισε να χαλάει και τελικά συνέβη το αυτό το δυστύχημα, που επέφερε επίσης σοβαρό τραυματισμό σε μια κοπέλα και ελαφριά τραύματα σε άλλα επτά άτομα, ενώ ένας άνδρας χάθηκε και ήταν αγνοούμενος μέχρι το βράδυ εκείνης της ημέρας.
Κβο Βάντις (ταινία 1951)

Υπόθεση

Μετά από πολλά χρόνια στα πεδία των μαχών, ο Ρωμαίος πατρίκιος Μάρκος Βινίσιος (Ρόμπέρτ Τέιλορ), επιστρέφει θριαμβευτής στη Ρώμη, όπου γνωρίζεται με τη Λυγία (Ντέμπορα Κερ), θετή κόρη ενός στρατηγού εν αποστρατεία. Ο Μάρκος Βινίσιος ερωτεύεται τη Λυγία, αλλά όταν μαθαίνει ότι εκείνη και η οικογένειά της έχουν ασπαστεί το Χριστιανισμό βρίσκεται σε δίλημμα. Προσπαθεί να την κάνει δική του, πείθοντας τον αυτοκράτορα Νέρωνα (Πίτερ Ουστίνοφ) να την πάρει στο παλάτι ως σκλάβα. Τότε εκείνη αποφασίζει να κρυφτεί και πηγαίνει να μείνει στις κατακόμβες με μια ομάδα Χριστιανών. Ο Μάρκος Βινίσιος ψάχνει να τη βρει και μεταμφιέζεται εισχωρώντας στην ομάδα των Χριστιανών. Εκεί ακούγοντας τις διδαχές της νέας και ριζοσπαστικής θρησκείας αποφασίζει να ασπαστεί κι εκείνος το Χριστιανισμό. Παράλληλα ο Νέρωνας αποφασίζει να κάψει τη Ρώμη προκειμένου να βρει έμπνευση για να γράψει ωραιότερα τραγούδια και να ξαναχτίσει την πόλη. Ο Μάρκος Βινίσιος σώζει τη Λυγία από τις φλόγες της πυρκαγιάς και όταν ο Νέρωνας διαπιστώνει ότι οι πολίτες της Ρώμης θεωρούν εκείνον υπεύθυνο για τη φωτιά, αποφασίζει να ρίξει τις ευθύνες στους Χριστιανούς. Έτσι η ομάδα των Χριστιανών στις κατακόμβες, μαζί με τον Μάρκο Βινίσιο συλλαμβάνεται και στέλνεται στην αρένα για να την κατασπαράξουν τα λιοντάρια.

Πληροφορίες παραγωγής

Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1949, με τον Γκρέγκορι Πεκ και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ να αναλαμβάνουν τους ρόλους του Μάρκου Βινίσιου και της Λυγίας αντίστοιχα. Όταν ένα χρόνο αργότερα άλλαξε ο παραγωγός, οι ρόλοι δόθηκαν στους Ρόμπερτ Τέιλορ και Ντέμπορα Κερ. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ έκανε πάραυτα σύντομο πέρασμα ως Χριστιανή κρατούμενη στην αρένα. Σύντομο πέρασμα από την ταινία έκαναν επίσης οι άσημοι ακόμα Σοφία Λόρεν και Μπαντ Σπένσερ.
Η ταινία γυρίστηκε στην Τσινετσιτά της Ιταλίας (ο Σέρτζιο Λεόνε ήταν βοηθός σκηνοθέτη) και αποτέλεσε μια από τις πρώτες ταινίες-χλαμύδα της δεκαετίας του '50, καθώς του φαινόμενου Χόλιγουντ στον Τίβερη, ορισμός που χρησιμοποιήθηκε από το περιοδικό Time το 1950 για να περιγράψει τις αμερικανικές ταινίες που γυρίζονταν στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιταλία.
Ο Πίτερ Ουστίνοφ έγραψε στην αυτοβιογραφία του, ότι όταν συζήτησε με το σκηνοθέτη Μέρβιν Λιρόι για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να ερμηνεύσει το ρόλο του Νέρωνα, εκείνος του είπε Ο Νέρων παίζει με τον εαυτό του για νύχτες. Αυτός ο πικάντικος τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης του περιέγραψε το διαβόητο αυτοκράτορα βοήθησε τον ηθοποιό να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του Νέρωνα.

Υποδοχή

Η ταινία ήταν η εμπορικότερη ταινία του 1951, κάνοντας εισπράξεις 11.143.000 δολαρίων στη Βόρεια Αμερική και 21 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου παγκοσμίως.
Άμυρος (αρχαία πόλη)

Η Άμυρος ήταν μία πόλη-κράτος (πόλις) στην Αρχαία Θεσσαλία, στο δυτικό τμήμα της Μαγνησίας, στον ποταμό Άμυρο που εκβάλει στη λίμνη Κάρλα. Αναφέρεται από τον Ησίοδο ως η «Άμυρος που φέρει αμπέλια». Η γύρω περιοχή ονομάζεται Αμυρικό πεδίο από τον Πολύβιο. Οι σύγχρονοι μελετητές εντοπίζουν τη θέση της Άμυρου σε ένα μέρος που ονομάζεται Παλαιόκαστρο, στο σύγχρονο χωριό Γερακάρι.
Ανάλυση 4K

Το 2160p είναι ένα εναλλακτικό όνομα για το 4K UHD, μια ανάλυση που υποστηρίζεται από τα προϊόντα UHDTV και το οποίο προσφέρει τέσσερις φορές μεγαλύτερη ανάλυση σε σχέση με το 1080p. Ο αριθμός 2160 αντιπροσωπεύει μια ανάλυση οθόνης που έχει 2160 εικονοστοιχεία κατά μήκος της μικρότερης πλευράς. Η μόνη υψηλότερη ανάλυση σε τηλεόραση προς το παρόν είναι το 8K UHD.

Επισκόπηση

Το 2160p ή 4K UHD έχει 3840×2160 pixels (8.3 megapixels σε αναλογία 16:9) και είναι μια από της δυο ανάλυσης της τηλεόρασης Ultra-high-definition μαζί με την ανάλυση 4096x2160p.
Κλων Στέφανος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος.Καταγόταν από την Άνω Σύρο. Όταν εκείνος είχε εργαστεί στην Τζιά, γεννήθηκε ο γιος του Κλων, το 1857.Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σύρου. Έκανε σπουδές Ιατρικής στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι. Έπειτα από την επιστροφή του στην Ελλάδα επιδόθηκε στην ανθρωπολογική έρευνα και αποτέλεσμα των ερευνών του σε κρανία και σκελετούς ήταν η ίδρυση του Ανθρωπολογικού Εργαστηρίου και Μουσείου των Αρχαίων Πατρίων Λειψάνων (1886). Πραγματοποίησε ανασκαφές στη Γυάρο, στην Κωμιακή Νάξου , στη Σύρο και στην Αρκαδία. Δημοσίευσε πολλές μελέτες και άρθρα, ενώ επιμελήθηκε και πολλούς ανθρωπολογικούς χάρτες της Ελλάδας.  Ασχολήθηκε επίσης με την αρχαία γεωγραφία και συνεργάστηκε με την επιτροπή για την τοπωνυμία των αρχαίων ελληνικών πόλεων.
Το 1915 ιδρύθηκε τιμής ένεκεν έδρα Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με το όνομα του Στέφανου. Πέθανε την ίδια χρονιά, χωρίς να ευτυχήσει να εργαστεί στην έδρα.
Ο αδερφός του, Κυπάρισσος, ήταν μαθηματικός.
Ελληνοβουδιστική τέχνη

Ιστορικά στοιχεία

Η ελληνοβουδιστική τέχνη  αναπτύχθηκε σε μια περίοδο μεγαλύτερη της χιλιετίας στην Κεντρική Ασία, ανάμεσα στις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον 4ο αιώνα π.Χ, και στις ισλαμικές κατακτήσεις του 7ου αιώνα. Η ελληνοβουδιστική τέχνη χαρακτηρίζεται από τον ισχυρό ιδεαλιστικό ρεαλισμό της ελληνιστικής τέχνης και τις πρώτες αναπαραστάσεις του Βούδα με ανθρώπινη μορφή, πράγμα που βοήθησε στον ορισμό του καλλιτεχνικού (και ειδικότερα του γλυπτικού) κανόνα για τη βουδιστική τέχνη διαμέσου της ασιατικής ηπείρου έως σήμερα. Αποτελεί επίσης ένα ισχυρό παράδειγμα  πολιτισμικού συγκρητισμού ανάμεσα στις ανατολικές και δυτικές παραδόσεις.

Kαταγωγή

Η καταγωγή της ελληνοβουδιστικής τέχνης θα πρέπει να αναζητηθεί στο Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής (250 π.Χ – 130 π.Χ), που βρίσκονταν στο σημερινό Αφγανιστάν, από το οποίο δημιουργήθηκε το μετέπειτα Ινδοελληνικό βασίλειο (180 π.Χ-10 π.Χ). Υπό την κυριαρχία των ινδοελληνικών βασιλέων και μετέπειτα της αυτοκρατορίας των Κουσάν, η αλληλεπίδραση της ελληνικής και βουδιστικής κουλτούρας άνθισε στην περιοχή της Γανδάρα, στο σημερινό βόρειο Πακιστάν, πριν εξαπλωθεί περαιτέρω μέσα στην Ινδία, επηρεάζοντας την τέχνη της περιοχής Μαθούρα του Ουτάρ Πραντές, και στη συνέχεια την Χίντου τέχνη της αυτοκρατορίας Γκούπτα, η οποία επρόκειτο να επεκταθεί στην υπόλοιπη νοτιοανατολική Ασία.

Eπίδραση

Η επίδραση της ελληνοβουδιστικής τέχνης  απλώθηκε επίσης βόρεια  προς την Κεντρική Ασία, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό την τέχνη του Ταρίμ, και ουσιαστικά τις τέχνες στην Κίνα, την Κορέα και την Ιαπωνία
Γεώργιος Πανταζής (ακαδημαϊκός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1906 στην Μυτιλήνη, όπου ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση. Η καταγωγή του ήταν από τον Πολιχνίτο. Άρχισε να σπουδάζει Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και to 1924 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου αποφοίτησε με πτυχίο από το Πανεπιστήμιο το 1927. Ξαναπήγε στο εξωτερικό για να σπουδάσει με υποτροφία του κληροδοτήματος Σταθάτου. Αποφοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου με πτυχίο διδάκτορος των Φυσικών Επιστημών με κύριο μάθημα την Ζωολογία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε ως εργαστηριακός βοηθός καθηγητών του Πανεπιστημίου και μετά την αποφοίτηση του, εργάστηκε στον Ζωολογικό Κήπο της Νάπολης στην Ιταλία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Σορβόννη) και εργάστηκε στο Ινστιτούτο Εξέλιξης Οργανισμών, στο Ινστιτούτο Ρόκφελερ, στην Υγειονομική Σχολή Αθηνών και στο Σταθμό Αντιμετώπισης Ελονοσίας στα Γιαννιτσά. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-1941 υπηρέτησε στο Κιλκίς ως ανθυπίατρος. 
Το 1933 διορίστηκε έκτακτος και το 1937 τακτικός καθηγητής Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δίδαξε Ζωολογία στη Φυσικομαθηματική και την Ιατρική Σχολή. Διηύθυνε και οργάνωσε το Ζωολογικό Μουσείο και το Εργαστήριο Ζωολογίας του Πανεπιστημίου. Το 1958 εξελέγη καθηγητής Βιολογίας και δίδαξε γενική βιολογία. Διετέλεσε τρεις φορές (1942-1944, 1958-1959 και 1967-1968) κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών και το ακαδημαϊκό έτος 1969-1970 πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια αυτής της θητείας του συνέβαλε στην ίδρυση των Βιολογικών Τμημάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών και Πατρών, ενώ ο ίδιος πραγματοποιούσε διαλέξεις βιολογίας στο εκτός πανεπιστημίου κοινό. 
Ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Ερευνητικού Κέντρου «Δημόκριτος», της Ελληνικής Βιολογικής Εταιρείας (1955) και του Ινστιτούτου Ωκεανογραφικών Μελετών. Από το 1955 έως το 1965 ήταν αντιπρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας. Ακόμη ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Φλέμινγκ και του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου. Το 1970 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. 
Συνέγραψε εργασίες σχετικά με τη ζωολογία, και εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνείς συναντήσεις και συνέδρια. 
Απεβίωσε το 1973 στην Αθήνα.