Έτερος Εγώ

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά το 1987 στα γενέθλια της δεκάχρονης Δανάης όπου ο  παππούς της τής χαρίζει δύο μενταγιόν. Το ένα, που είναι για την ίδια, έχει από τη μία πλευρά την εικόνα του Πυθαγόρα και από την άλλη τον αριθμό 220. Το δεύτερο έχει επίσης από την μια πλευρά την εικόνα του φιλοσόφου και από την άλλη τον αριθμό 284. Αυτό ο παππούς της τής λέει να το δώσει σε όποιον αγαπήσει αληθινά.
Είκοσι χρόνια αργότερα οι δύο φίλες μαζί με τους φίλους τους γιορτάζουν τα τριακοστά γενέθλια της Κλειώς σε ένα κλαμπ. Ο Μάνθος (Γιώργος Χρυσοστόμου), ο φίλος της Κλειώς, θέλοντας να της κάνει πρόταση γάμου, της ζητά να φύγουν από το κλαμπ. Λίγο αργότερα όμως και ενώ έχουν σταματήσει στην άκρη του δρόμου με τη μηχανή του Μάνθου προκειμένου να της κάνει την πρόταση, ένα αυτοκίνητο πέφτει με μεγάλη ταχύτητα επάνω τους με αποτέλεσμα η Κλειώ να σκοτωθεί και ο Μάνθος να τραυματιστεί πολύ σοβαρά. Ο οδηγός του αυτοκινήτου εγκαταλείπει το σημείο του δυστυχήματος και τα θύματά του.
Στη συνέχεια η ταινία μεταφέρεται στα τέλη του 2014. Ο καθηγητής εγκληματολογίας Δημήτρης Λαΐνης (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης) αλλάζει το χρόνο στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ο πατέρας του, παράλυτος από το λαιμό και κάτω, ύστερα από την παράσυρσή του από ένα αυτοκίνητο και την εγκατάλειψή του από τον οδηγό, τέσσερα χρόνια πριν. 
Την Πρωτοχρονιά βρίσκεται νεκρή, στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου έμενε, η πρώην δικαστικός Χριστίνα Δεσύλα. Με βάση τις πρώτες εκτιμήσεις της αστυνομίας επρόκειτο για ατύχημα. Στις 4/1/2015 βρίσκεται άγρια δολοφονημένος ο γιατρός Αλέξης Παππάς. Ο υποδιοικητής του τμήματος ανθρωποκτονιών Μπαλασόπουλος (Μάνος Βακούσης) ζητά τη βοήθεια του πρύτανη Αδαμαντινού (Δημήτρης Καταλειφός) και εκείνος στρέφεται στον καθηγητή Λαΐνη, ο οποίος πηγαίνει στον τόπο του εγκλήματος και ενημερώνεται από τον υποδιοικητή. Ο δράστης είχε κόψει το λαιμό και τα δάχτυλα του γιατρού και είχε γράψει με το αίμα του στο πάτωμα το ρητό του Πυθαγόρα «Λαλεί α δει και ο,τι δει και ουκ ακούσει α μη δει». Επίσης στην τσέπη του γιατρού βρέθηκε ένα φακελάκι με διακόσια είκοσι ευρώ. Στις 12/3/2015 στο δωμάτιο 220 ενός ξενοδοχείου βρίσκεται νεκρός με κομμένη τη γλώσσα ένας δικηγόρος, ο Δημοσθένης Αργυρίου, και στο τοίχο είναι γραμμένο με το αίμα του ένα άλλο ρητό του Πυθαγόρα, το «Σιγάν την αλήθειαν χρυσόν εστι θάπτειν». Μελετώντας τα στοιχεία των δύο δολοφονιών ο Μπαλασόπουλος θυμάται μια αυτοκτονία, που είχε γίνει στις 2/1/2015 και στην οποία ο αυτόχειρας, Γεώργιος Ευθυμίου, είχε αφήσει ένα σημείωμα και πάλι με ρητό του Πυθαγόρα: «Θανέειν πέπρωται άπασι». Το ρολόι του Ευθυμίου ήταν σταματημένο στις 2.20 γεγονός που κάνει τον Λαΐνη να πιστεύει ότι συνδέεται με τις άλλες υποθέσεις που ερευνούν. Ο Λαΐνης ανακαλύπτει ότι ο δικηγόρος σχετιζόταν με την πρώην δικαστικό Δεσύλα, καθώς και οι δύο είχαν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε παραδικαστικό κύκλωμα και για στημένες υποθέσεις. Μαζί με τον Μπαλασόπουλο πηγαίνει στο σπίτι της για να μιλήσουν στο σύζυγό της. Στον τοίχο του ασανσέρ βρίσκουν γραμμένο ακόμα ένα ρητό του Πυθαγόρα: «Πάντα κατ’ αριθμόν γίγνονται εν αρχά πάντων» ενώ το ασανσέρ μπορεί να σηκώσει μέχρι 220 κιλά. Καθώς σε όλες τις υποθέσεις εμφανίζεται ο αριθμός 220 ο Λαΐνης καταλαβαίνει ότι ο αριθμός αυτός αποτελεί κάτι σαν υπογραφή του δράστη. Ζητά τη βοήθεια του Αδαμαντινού ο οποίος του προτείνει να μιλήσει με τον μαθηματικό Μαρσέλ Ντεσάρτ (Φρανσουά Κλιζέ), που θα είναι ο κεντρικός ομιλητής σε ένα συνέδριο στην Αθήνα. Ο Γάλλος μαθηματικός εξηγεί στον καθηγητή εγκληματολογίας το θεώρημα του Πυθαγόρα για του φίλιους αριθμούς, σύμφωνα με το οποίο δύο αριθμοί είναι φίλιοι αριθμοί όταν το άθροισμα των αριθμών που διαιρούν ακριβώς τον ένα δίνει άθροισμα τον άλλο. 
Στο μεταξύ ο Μπαλασόπουλος βρίσκει την υπόθεση που συνδέει τα θύματα. Πρόκειται για το δυστύχημα στο οποίο έχασε τη ζωή της η 30χρονη Κλειώ και τραυματίστηκε πολύ σοβαρά ο φίλος της. Οδηγός του αυτοκινήτου που τους χτύπησε ήταν ο Τόνι Μαρνέλης, γιος βιομηχάνου. Στη δίκη που έγινε ισχυρίστηκε ότι ο οδηγός της μηχανής ευθύνονταν για το δυστύχημα καθώς οδηγούσε επικίνδυνα και ότι είχε εγκαταλείψει τα θύματα επειδή φοβήθηκε. Συνοδηγός του εκείνο το βράδυ ήταν ο Γιώργος Ευθυμίου, που επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς του Μαρνέλη. Συνήγορος υπεράσπισης ήταν ο Δημοσθένης Αργυρίου ενώ ο γιατρός Παππάς βεβαίωσε ότι ο Μαρνέλης δεν ήταν μεθυσμένος. Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν η Δεσύλα. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν αθωωτική για τον Μαρνέλη. Ο Μπαλασόπουλος ενημερώνεται ότι ο Μαρνέλης αγνοείται και ο Λαΐνης καταλαβαίνει ότι θα δολοφονηθεί στις 22 Μαΐου με βάση το θεώρημα των φίλιων αριθμών. Ειδικότερα οι αριθμοί που διαιρούν ακριβώς το 284 αντιστοιχούν στις ημερομηνίες που έγιναν οι δολοφονίες.(1+2+4+71 (η 12 Μαρτίου είναι η εβδομηκοστή πρώτη μέρα του χρόνου)+142 (η 22 Μαΐου είναι η εκατοστή τεσσαρακοστή δεύτερη μέρα του χρόνου). Η τελευταία ημερομηνία, δηλαδή η 22α Μαΐου, θα είναι σύμφωνα με τον καθηγητή Λαΐνη, η ημέρα που θα δολοφονηθεί ο Μαρνέλης.
Ο Λαΐνης πηγαίνει στο σπίτι του Μάνθου. Τον βρίσκει εκεί σε αναπηρικό καροτσάκι φρικτά παραμορφωμένο από το δυστύχημα και τον ρωτά αν είναι αυτός ο δράστης των εγκλημάτων. Ο Μάνθος του περιγράφει την κατάστασή του από την οποία προκύπτει ότι δε θα μπορούσε να διαπράξει τις δολοφονίες. Τελικά ο Μαρνέλης βρίσκεται δολοφονημένος τη μέρα που είχε προβλέψει ο Λαΐνης. Στο χώρο του εγκλήματος βρίσκεται γραμμένο το ρητό του Πυθαγόρα: «Πη παρέβην; Τι δ`έρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;».
Ο Λαΐνης επισκέπτεται νύχτα το νεκροταφείο όπου είναι θαμμένη η Κλειώ. Τότε εμφανίζεται μια γυναίκα που φορά κουκούλα και αφήνει ένα μενταγιόν στο τάφο όπου ήδη υπάρχει το μενταγιόν της Κλειώς με τον αριθμό 284. Η γυναίκα είναι η φίλη της, η Δανάη, στην οποία το 1987 ο παππούς της τής είχε δώσει τα δύο μενταγιόν λέγοντάς της να χαρίσει το ένα σε όποιον αγαπήσει αληθινά και εκείνη το είχε χαρίσει στην Κλειώ. Η Δανάη αποδεικνύεται ότι είναι η δράστης των πέντε εγκλημάτων (και ο θάνατος της Δεσύλα και ο θάνατος του Ευθυμίου αποδεικνύεται ότι ήταν δολοφονίες). Ο Λαΐνης μιλά μαζί της για την ύπαρξη ή μη του Θεού και για τη συγχώρεση δείχνοντας την πολύ δύσκολη ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Η Δανάη του λέει πώς έκανε το δικό της χρέος και τον προτρέπει να κάνει το δικό του.
Αργότερα ο καθηγητής επισκέπτεται τον πατέρα του, που είναι κλινικά νεκρός, στο νοσοκομείο, για να τον αποχαιρετήσει προτού οι γιατροί τον αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα. Αργότερα επισκέπτεται τον Αδαμαντινό ο οποίος του δίνει ένα φάκελο που έχει έρθει για αυτόν στο Πανεπιστήμιο. Στο φάκελο ο Λαΐνης βρίσκει ένα μενταγιόν με τον αριθμό 1210 (που είναι φίλιος αριθμός με το 1184) και ευχαριστήριο σημείωμα της Δανάης, την οποία ο Λαΐνης δεν κατήγγειλε στην αστυνομία.