Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας

Πρώιμη ζωή

Ο Γεώργιος γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1660 (νέο ημερολόγιο) στο Ανόβερο της Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερνέστου Αύγουστου, Δούκα του Μπρούνσβικ-Λύνεμπουργκ, και της συζύγου του, Σοφίας του Παλατινάτου. Η Σοφία ήταν η εγγονή του Βασιλιά Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας μέσω της μητέρας του, της Βασίλισσας Ελισάβετ της Βοημίας.
Για το πρώτο έτος της ζωής του, ο Γεώργιος ήταν ο μόνος κληρονόμος στα Γερμανικά εδάφη του πατέρα και των τριών άτεκνων θείων του. Το 1661 ο αδελφός του Γεωργίου, Φρειδερίκος Αύγουστος, γεννήθηκε και τα δύο αγόρια (γνωστά ως Görgen και Gustchen μέσα στην οικογένεια) ανατράφηκαν μαζί. Η μητέρα τους ήταν απούσα για πάνω από έναν χρόνο (1664–5) κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου αναρρωτικών διακοπών στην Ιταλία, αλλά ανταποκρίθηκε κανονικά με την γκουβερνάντα των γιων της και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην ανατροφή των γιων της, ακόμη με την επιστροφή της. Μετά το ταξίδι της Σοφίας γέννησε στον Ερνέστο Αύγουστο ακόμη τέσσερις γιους και μια κόρη. Στα γράμματα της η Σοφία περιγράφει τον Γεώργιο ως υπεύθυνο, συνειδητοποιημένο παιδί που ήταν ένα παράδειγμα προς τους νεότερους αδελφούς και αδελφές του.
Μέχρι το 1675 ο μεγαλύτερος θείος του Γεωργίου είχε πεθάνει χωρίς απόγονο, αλλά οι υπόλοιποι δύο θείοι του είχαν παντρευτεί, θέτοντας την κληρονομιά του Γεωργίου σε αμφιβολία καθώς οι κτήσεις των θείων του μπορεί να περνούσαν στους γιους τους, αν είχαν, αντί για τον Γεώργιο. Ο πατέρας του Γεωργίου τον είχε πάρει για κυνήγι και ιππασία, και τον εισήγαγε σε στρατιωτικά ζητήματα· γνώστης του αβέβαιου μέλλοντος του, ο Ερνέστος Αύγουστος πήρε τον δεκαπεντάχρονο γιο του σε εκστρατεία στον Γαλλοολλανδικό Πόλεμο με τον σκοπό να δοκιμάσει και να εκπαιδεύσει τον γιο του στη μάχη.
Το 1679 ένας άλλος θείος πέθανε απρόσμενα χωρίς γιους και ο Ερνέστος Αύγουστος έγινε βασιλεύων Δούκας του Κάλενμπεργκ-Γκέττινγκεν, με την πρωτεύουσα του στο Ανόβερο. Ο επιζών θείος του Γεωργίου, Τζωρτζ Ουίλλιαμ του Τσέλλε, είχε νυμφευθεί την ερωμένη του για να νομιμοποιήσει τη μόνη του κόρη, την Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, αλλά έμοιαζε απίθανο να κάνει περαιτέρω παιδιά. Υπό τον Σαλικό νόμο, όπου η κληρονόμηση του εδάφους περιοριζόταν στην αρσενική γραμμή, η διαδοχή του Γεωργίου και των αδελφών του στα εδάφη του πατέρα του και των θείων του φαινόταν τώρα ασφαλής. Το 1682, η οικογένεια συμφώνησε να υιοθετήσει την αρχή της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι ο Γεώργιος θα κληρονομούσε όλο το έδαφος και δεν θα έπρεπε να το μοιρασθεί με τους αδελφούς του.

Γάμος

Το ίδιο έτος, ο Γεώργιος νυμφεύθηκε την πρώτη του εξαδέλφη, την Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, έκτοτε ασφαλίζοντας τα εισοδήματα που θα ήταν εκτός του Σαλικού νόμου απαιτώντας αρσενική κληρονόμηση. Ο γάμος του κράτους κανονίσθηκε βασικά καθώς εξασφάλιζε ένα  υγιές ετήσιο εισόδημα και βοήθησε την τελική ένωση του Ανόβερου και του Τσέλλε. Η μητέρα του ήταν αρχικά εναντίον του γάμου επειδή επειδή περιφρονούσε τη μητέρα της Σοφίας Δωροθέας (που δεν ήταν βασιλικής γέννησης), και επειδή ανησυχούσε για τη γνησιότητα της καταγωγής της Σοφίας Δωροθέας. Ωστόσο, κατακτήθηκε από τα πλεονεκτήματα που συνεπαγόταν ο γάμος.
Το 1683, ο Γεώργιος και ο αδελφός του, Φρειδερίκος Αύγουστος, υπηρέτησαν στον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο στην Μάχη της Βιέννης, και η Σοφία Δωροθέα γέννησε στον Γεώργιο έναν γιο, τον Γεώργιο Αύγουστο. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Αύγουστος πληροφορήθηκε την υιοθέτηση της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι δεν  θα λάμβανε πια μέρος  από το έδαφος του πατέρα του όπως περίμενε. Οδήγησε σε ένα ρήγμα μεταξύ πατέρα και γιου, και μεταξύ των αδελφών, το οποίο διήρκεσε έως τον θάνατο του Φρειδερίκου Αυγούστου στη μάχη το 1690. 
Ο γάμος του Γεωργίου με τη Σοφία Δωροθέα διαλύθηκε, όχι στη βάση του ότι κάποιος από τους δύο είχε διαπράξει μοιχεία, αλλά στη βάση του ότι η Σοφία Δωροθέα είχε εγκαταλείψει τον σύζυγο της. Με τη συμφωνία του πατέρα της, ο Γεώργιος φυλάκισε τη Σοφία Δωροθέα στο Κάστρο του Άλντεν στο μέρος της καταγωγής της, το Τσέλλε, όπου έμεινε έως ότου πέθανε πάνω από τριάντα χρόνια μετά. Της αρνήθηκαν την πρόσβαση στα παιδιά και τον πατέρα της, της απαγορεύθηκε να νυμφευθεί ξανά και μόνο της επιτράπηκε να περπατά ασυνόδευτη μέσα στον περίβολο του κάστρου.

Εκλεκτορική βασιλεία

Ο Ερνέστος Αύγουστος πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1698 αφήνοντας όλα τα εδάφη του στον Γεώργιο με εξαίρεση την Επισκοπή του Όζναμπρυκ, ένα αξίωμα Πρίγκιπα που έφερε από το 1661. Ο Γεώργιος έτσι έγινε Δούκας του Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ (επίσης γνωστό ως Ανόβερο, από την πρωτεύουσά του) καθώς και Αρχισημαιοφόρος και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αυλή του στο Ανόβερο ευνοήθηκε από πολλά πολιτιστικά είδωλα όπως ο μαθηματικός και φιλόσοφος Γκότφριντ Λάιμπνιτς και ο συνθέτης Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ.
Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο πατρικό του δουκάτο, πέθανε ο Δούκας του Γκλόστερ Πρίγκιπας Ουίλλιαμ, ο οποίος ήταν δεύτερος στη σειρά για τον Αγγλικό και τον Σκωτικό θρόνο. Υπό τους όρους του Νόμου της Διευθέτησης του 1701 και εφόσον ο τότε βασιλεύων μονάρχης (Γουλιέλμος Γ΄) και η κουνιάδα του, Πριγκίπισσα Άννα της Δανίας (αργότερα Βασίλισσα Άννα της Μεγάλης Βρετανίας) πέθανε χωρίς επιζώντα απόγονο, η μητέρα του Γεωργίου, η Σοφία, ορίσθηκε ως διάδοχος στον Αγγλικό θρόνο. Η διαδοχή ήταν έτσι σχεδιασμένη ώστε η Σοφία, που ήταν η κοντινότερη Προτεστάντισσα συγγενής στην Βρετανική Βασιλική Οικογένεια, να δύναται να προσπεράσει πενήντα έξι Καθολικούς συγγενείς με ισχυρότερες κληρονομικές διεκδικήσεις. Η πιθανότητες οποιοσδήποτε από αυτούς να μεταστραφεί στον Προτεσταντισμό για χάρη της διαδοχής ήταν ελάχιστες και κάποιοι είχαν ήδη αρνηθεί.
Τον Αύγουστο του 1701 ο Γεώργιος εισχώρησε στο Τάγμα της Περικνημίδας και, μέσα σε έξι εβδομάδες, πέθανε ο κοντινότερος Καθολικός διεκδικητής του θρόνου της Αγγλίας, ο πρώην Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄. Τον επόμενο Μάρτιο πέθανε και ο Γουλιέλμος Γ΄ τον οποίο διαδέχθηκε η Άννα. Η Σοφία έγινε πιθανή διάδοχος της νέας Βασίλισσας της Αγγλίας. Η Σοφία ήταν στο εβδομηκοστό πρώτο έτος της, μεγαλύτερη από την Άννα κατά τριάντα πέντε χρόνια, αλλά ήταν σε καλή φόρμα και υγιής, έτσι επένδυσε χρόνο και ενέργεια για να διασφαλίσει τη διαδοχή είτε για τον εαυτό της είτε για τον γιο της. Ωστόσο, ήταν ο Γεώργιος που κατάλαβε τις περιπλοκότητες της Αγγλικής πολιτικής και του συνταγματικού νόμου, ο οποίος απαίτησε επιπλέον νόμους το 1705 για να κανονικοποιηθεί η Σοφία και οι διάδοχοί της ως Άγγλοι υπήκοοι, και για να καθοριστούν οι ρυθμίσεις για την μεταφορά της εξουσίας μέσω ενός Συμβουλίου Αντιβασλείας. Το ίδιο έτος, ο επιζών θείος του Γεωργίου πέθανε και κληρονόμησε περισσότερες Γερμανικές κτήσεις: το Πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ και το Πριγκιπάτο του Γκρούμπενχαγκεν, με επίκεντρο το Τσέλλε.
Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο Ανόβερο, ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής ξέσπασε. Υπό εξέταση ήταν το δικαίωμα του Φιλίππου, του εγγονού του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, να διαδεχθεί στον Ισπανικό θρόνο υπό τους όρους της διαθήκης του Βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Ενωμένες Ολλανδικές Επαρχίες, η Αγγλία, το Ανόβερο και πολλά άλλα Γερμανικά κράτη αντιτάθηκαν του δικαιώματος του Φιλίππου στη διαδοχή επειδή εφοβούντο ότι ο Γαλλικός Οίκος των Βουρβόνων θα γινόταν πολύ ισχυρός αν έλεγχε επίσης και την Ισπανία. Ως μέρος της πολεμικής προσπάθειας, ο Γεώργιος επιτέθηκε στο γειτονικό του κράτος Μπράουνσβαϊκ-Βόλφενμπυττελ, το οποίο ήταν φιλογαλλικό, γράφοντας εξ ολοκλήρου τις εντολές για κάποιες μάχες. Η εισβολή πέτυχε με λίγες απώλειες ζωών. Ως επιβράβευση, η προηγούμενη Αννοβεριανή προσάρτηση του Δουκάτου του Ζάξε-Λάουενμπουργκ από τον θείο του Γεωργίου, αναγνωρίσθηκε από τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς.
Το 1706, ο Εκλέκτορας της Βαυαρίας, Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ, στερήθηκε τα αξιώματα και τους τίτλους του για τη σύμπλευσή του με τον Λουδοβίκο εναντίον της Αυτοκρατορίας. Το επόμενο έτος, ο Γεώργιος χρίστηκε Αυτοκρατορικός Στρατάρχης (Imperial Field Marshal) με δικαιοδοσία στον αυτοκρατορικό στρατό που στρατοπέδευε κατά μήκος του Ρήνου. Η θητεία του δεν ήταν εντελώς επιτυχής, εν μέρει λόγω του ότι εξαπατήθηκε σε μια επίθεση αντιπερισπασμού από τον σύμμαχο του και πρώτο Δούκα του Μάρλμπορο, Τζον Τσώρτσιλ, και εν μέρει επειδή ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Α΄ οικειοποιήθηκε τα χρήματα που απαιτούντο για την εκστρατεία του Γεωργίου προς ιδίαν χρήση. Παρόλα αυτά, οι Γερμανοί πρίγκιπες νόμιζαν ότι είχε ορθώς αθωώσει τον εαυτό του. Το 1708 επίσημα επιβεβαίωσαν την θέση του Γεωργίου ως Πρίγκιπα Εκλέκτορα σε αναγνώριση της υπηρεσίας του. Ο Γεώργιος δεν έδρασε εναντίον του Δούκα του Μάρλμπορο, διότι κατάλαβε ότι ήταν μέρος ενός σχεδίου για να αποσπάσουν τις γαλλικές δυνάμεις από την κύρια επίθεση.
Το 1709, ο Γεώργιος παραιτήθηκε από Στρατάρχης, και δεν εισήλθε στην ενεργή υπηρεσία ξανά. Το 1710, απέκτησε το αξίωμα του Αρχιθησαυροφύλακα της Αυτοκρατορίας, ένα αξίωμα που προηγουμένως έφερε ο Εκλέκτορας του Παλατιού — η έλλειψη του Εκλέκτορα της Βαυαρίας επέτρεψε μια ανακατανομή των αξιωμάτων. Ο θάνατος του Αυτοκράτορα απείλησε να καταστρέψει την ισορροπία δυνάμεων προς την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε ο πόλεμος έληξε το 1713 με την επικύρωση της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Στον Φίλιππο επιτράπηκε να ανέλθει στον Ισπανικό θρόνο, αλλά αφαιρέθηκε από την γραμμή διαδοχής του Γαλλικού θρόνου, και ο Εκλέκτορας της Βαυαρίας αποκαταστάθηκε.

Διαδοχή στη Μεγάλη Βρετανία

Αν και αμφότερες η Αγγλία και η Σκωτία αναγνώρισαν την Άννα ως Βασίλισσα τους, μόνο το Αγγλικό Κοινοβούλιο είχε συμβιβαστεί με τη Σοφία, Εκλέκτορα του Ανόβερου, ως διάδοχο. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας δεν είχε επίσημα διευθετήσει το θέμα της διαδοχής για τον Σκωτικό θρόνο. Το 1703, οι Τάξεις πέρασαν ένα νομοσχέδιο που διεκήρυσσαν ότι η επιλογή τους για τον διάδοχο της Άννας στη Σκωτία δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με τον διάδοχο στον Αγγλικό θρόνο, εκτός αν η Αγγλία έδινε πλήρη ελευθερία εμπορίου στους Σκώτους εμπόρους στην Αγγλία και τις αποικίες της. Στην αρχή η Βασιλική Συγκατάθεση αποσύρθηκε αλλά το επόμενο έτος η Άννα συνθηκολόγησε στις επιθυμίες των Τάξεων και δόθηκε συγκατάθεση στο νομοσχέδιο, το οποίο έγινε η Πράξη Ασφάλειας 1704. Σε ανταπόκριση το Αγγλικό Κοινοβούλιο πέρασε μέτρα τα οποία απειλούσαν να περιορίσουν το Αγγλοσκωτικό εμπόριο και να διαλύσουν την Αγγλική οικονομία αν οι Τάξεις δεν συμφωνούσαν με την Ανοβεριανή διαδοχή. Τελικά, το 1707, αμφότερα τα Κοινοβούλια συμφώνησαν σε μια Πράξη της Ένωσης η οποία ενοποίησε την Αγγλία και τη Σκωτία σε μια ενιαία πολιτική οντότητα, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, και εγκαθίδρυσε τους κανόνες της διαδοχής όπως θεσπίσθηκαν από τον Νόμο της Διευθέτησης 1701. Η ένωση δημιούργησε μια περιοχή ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη του δέκατου όγδοου αιώνα.
Οι Ουίγοι πολιτικοί πίστευαν ότι το Κοινοβούλιο είχε το δικαίωμα να καθορίσει τη διαδοχή, και να την παραχωρήσει στον πλησιέστερο Προτεστάντη συγγενή της Βασίλισσας, ενώ πολλοί Τόρις έτειναν περισσότερο να πιστεύουν στο κληρονομικό δικαίωμα των Στιούαρτ. Το 1710, ο Γεώργιος ανακοίνωσε ότι θα γινόταν διάδοχος στη Βρετανία με κληρονομικό δικαίωμα, καθώς το δικαίωμα είχε μόνο αφαιρεθεί από τους Καθολικούς Στιούαρτ, και εκείνος το διατηρούσε. "Αυτή η δήλωση σκόπευε να περιορίσει οποιαδήποτε παρέμβαση των Ουίγων που θα εννοούσε ότι το κοινοβούλιο του είχε δώσει το βασίλειο [και] ... να πείσει τους Τόρυς ότι δεν ήταν σφετεριστής."
Η μητέρα του Γεωργίου, η Εκλέκτειρα Σοφία, πέθανε στις 28 Μαΐου 1714 σε ηλικία 83 ετών. Είχε καταρρεύσει στους κήπους του Χέρρενχαουζεν αφότου προσπάθησε να βρει καταφύγιο από μια καταρρακτώδη βροχή. Ο Γεώργιος ήταν πλέον ο απευθείας διάδοχος της Άννας. Ταχέως αναθεώρησε τα μέλη του Συμβουλίου Αντιβασιλείας το οποίο θα αναλάμβανε την εξουσία μετά τον θάνατο της Άννας, καθώς ήταν γνωστό ότι η υγεία της Άννας επιδεινωνόταν και και οι πολιτικοί στη Βρετανία συγκρούονταν για την εξουσία. Έπαθε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο την κατέστησε ανίκανη να μιλήσει, και πέθανε την 1η Αυγούστου. Η λίστα των αντιβασιλέων ανοίχτηκε, τα μέλη ορκίστηκαν, και ο Γεώργιος ανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Εν μέρει λόγω αντίθετων ανέμων, οι οποίοι τον κράτησαν στη Χάγη εν αναμονή του περάσματος, δεν έφθασε στη Βρετανία μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου. Ο Γεώργιος στέφθηκε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ στις 20 Οκτωβρίου.
Ο Γεώργιος έζησε κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία μετά το 1714 αν και επισκέφθηκε το σπίτι του στο Ανόβερο το 1716, το 1719, το 1720, το 1723 και το 1725· συνολικά ο Γεώργιος πέρασε το ένα πέμπτο της περιόδου του ως Βασιλιάς στη Γερμανία. Μια πρόταση στην Πράξη της Διευθέτησης, η οποία απαγόρευσε στον Βρετανό μονάρχη να φύγει από τη χώρα χωρίς την άδεια του Κοινοβουλίου, ανακλήθηκε ομόφωνα το 1716. Κατά την διάρκεια όλων πλην της πρώτης απουσίας του η εξουσία δόθηκε σε ένα Συμβούλιο Αντιβασιλείας αντί για τον γιό του Γεώργιο Αύγουστο, Πρίγκιπα της Ουαλίας.

Πόλεμοι και εξεγέρσεις

Μέσα σε ένα έτος από την άνοδο του Γεωργίου οι Ουίγοι επέτυχαν μια συντριπτική νίκη στην γενική εκλογή του 1715. Αρκετά μέλη του ηττημένου Κόμματος των Τόρυς ήταν ευνοϊκοί προς τους Ιακωβίτες, και μερικοί δυσαρεστημένοι Τόρις συντάχθηκαν με  μια Ιακωβιτική εξέγερση η οποία έγινε γνωστή ως "Οι Δεκαπέντε". Οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να ανεβάσουν τον Καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, Τζέιμς Στιούαρτ (αποκαλούμενο "Ιάκωβο Γ΄" από τους υποστηρικτές του και "Διεκδικητή" από τους αντιπάλους του), στον Θρόνο. Οι υποστηρικτές του Διεκδικητή, με ηγέτη τον Λόρδο Μαρ, έναν πικραμένο Σκώτο ευγενή ο οποίος είχε προηγουμένως υποστηρίξει την "Ένδοξη Επανάσταση", υποκίνησε εξέγερση στη Σκωτία όπου η υποστήριξη για τον Ιακωβιτισμό ήταν ισχυρότερη από ότι στην Αγγλία. "Οι Δεκαπέντε", όμως, ήταν μια τρομερή αποτυχία· Τα σχέδια μάχης του Λόρδου Μαρ ήταν ανεπαρκή, και ο Ιάκωβος έφτασε αργά με ελάχιστα χρήματα και όπλα. Μέχρι το τέλος του χρόνου η εξέγερση είχε ουσιαστικά καταρρεύσει. Το Φεβρουάριο 1716, αντιμέτωπος με την επικείμενη ήττα, ο Ιάκωβος και ο Λόρδος Μαρ διέφυγαν στη Γαλλία. Μετά την πτώση της εξέγερσης, παρά την διεξαγωγή μερικών εκτελέσεων και δημεύσεων, ο Γεώργιος έδρασε ώστε να μετριάσει την αντίδραση της Κυβέρνησης, έδειξε επιείκια και δαπάνησε τα έσοδα από τις δημευμένες ακίνητες περιουσίες για τη δημιουργία σχολείων στη Σκωτία και για την αποπληρωμή μέρους του εθνικού χρέους.
Η δυσπιστία του Γεωργίου προς τους Τόρυς συνετέλεσε να πάρουν την εξουσία οι Ουίγοι. Η κυριαρχία των Ουίγων θα αυξανόταν τόσο την εποχή του Γεωργίου ώστε οι Τόρυς θα παρέμεναν εκτός εξουσίας για μισό ακόμη αιώνα. Μετά τις εκλογές, το ελεγχόμενο από τους Ουίγους Κοινοβούλιο ψήφισε την Επταετή Πράξη  του 1715, η οποία αύξανε την μέγιστη διάρκεια του Κοινοβουλίου στα επτά χρόνια (αλλά μπορούσε να διαλυθεί νωρίτερα από τον Ηγεμόνα).
Ούτως, Ουίγοι που ήταν ήδη στην εξουσία μπορούσαν να παραμείνουν στη θέση του για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Μετά την ανάρρησή του στη Μεγάλη Βρετανία, η σχέση του Γεωργίου με το γιο του (η οποία πάντοτε ήταν κακή) επιδεινώθηκε. Ο Γεώργιος Αύγουστος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, ενθάρρυνε την αντίθεση στις πολιτικές του πατέρα του, ανάμεσά τους και μέτρα που στόχευαν στην αύξηση της θρησκευτικής ελευθερίας στη Βρετανία και την επέκταση των γερμανικών εδαφών του Ανόβερου εις βάρος της Σουηδίας. Η γέννηση ενός εγγονού το 1717 οδήγησε μια μεγάλη φιλονικία μεταξύ του Γεωργίου και του Πρίγκιπα της Ουαλίας.

Κυβερνήσεις

Στο Ανόβερο, ο Βασιλιάς ήταν απόλυτος μονάρχης. Όλες οι κυβερνητικές δαπάνες πάνω από 50 τάλερ (μεταξύ 12 και 13 Βρετανικές λίρες), και ο διορισμός όλων των αξιωματικών του στρατού, όλων των υπουργών και ακόμα και των κυβερνητικών αξιωματούχων πάνω από το επίπεδο του γραφέα, ήταν υπό τον προσωπικό του έλεγχο. Αντίθετα, στη Μεγάλη Βρετανία ο Γεώργιος έπρεπε να κυβερνά μέσω του Κοινοβουλίου.
Το 1715 όταν οι Ουίγοι ήρθαν στην εξουσία, οι κορυφαίοι υπουργοί του Γεωργίου περιελάμβαναν τον Ρόμπερτ Ουόλπολ, τον Λόρδο Τάουνσεντ (κουνιάδο του Ουόλπολ), τον Λόρδο Ιάκωβο, 1ο Κόμη του Στάνχοπ και τον Κάρολο Σπένσερ, 3ο Κόμη του Σάντερλαντ. Το 1717 ο Λόρδος Τάουνσεντ αποπέμφθηκε και ο Ουόλπολ παραιτήθηκε από την Κυβέρνηση λόγω διαφωνιών με τους συναδέλφους του· Ο Λόρδος Στάνχοπ απέκτησε υπέρτατη εξουσία στα εξωτερικά θέματα και ο Λόρδος Σάντερλαντ ομοίως στα εσωτερικά ζητήματα.
Η δύναμη του Λόρδου Σάντερλαντ άρχισε να φθίνει το 1719. Κατέθεσε ένα Νομοσχέδιο για τους Ευγενείς (Peerage Bill) που προσπαθούσε να περιορίσει το μέγεθος της Βουλής των Λόρδων περιορίζοντας τις νέες δημιουργίες τίτλων. Το μέτρο αυτό θα γιγάντωνε τον έλεγχο του Σάντερλαντ επί της Βουλής εμποδίζοντας τη δημιουργία αντιπολιτευόμενων ευγενών αλλά απορρίφθηκε αφότου ο Ουόλπολ ηγήθηκε της αντιπολίτευσης στο νομοσχέδιο εκφωνώντας τον θεωρούμενο ως "λαμπρότερο λόγο της καριέρας του".

Ύστερα χρόνια

Κατ'απαίτηση του Ουόλπολ, ο Γεώργιος αναβίωσε το Τάγμα του Μπαθ το 1725, που έδωσε τη δυνατότητα στον Ουόλπολ να επιβραβεύσει ή να αποκτήσει πολιτικούς υποστηρικτές αποδίδοντάς τους αυτήν την τιμή. Ο Ουόλπολ έγινε απίστευτα δυνατός και σε μεγάλο βαθμό μπορούσε να διορίζει τους υπουργούς που ήθελε. Αντίθετα με την προκάτοχό του, Βασίλισσα Άννα, ο ο Γεώργιος σπάνια συμμετείχε στις συνεδριάσεις του κυβερνητικού συμβουλίου·