Συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision

Δεκαετίες 1950 με 1970

Υποστηρίχθηκε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αναμενόταν να συμμετάσχει στον πρώτο διαγωνισμό το 1956 και ότι έχασε την προθεσμία υποβολής και, ως εκ τούτου, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Αυτό αργότερα αποκαλύφθηκε από την EBU τον Ιανουάριο του 2017 ως μυθικό γεγονός που δημιουργήθηκε από τους οπαδούς του διαγωνισμού. Η EBU εξήγησε επίσης ότι το Φεστιβάλ Βρετανικού Λαϊκού Τραγουδιού, ένας διαγωνισμός που δημιουργήθηκε από το BBC για το Ηνωμένο Βασίλειο, αποτέλεσε την έμπνευση που έφερε αλλαγές μορφής στα στοιχεία του διαγωνισμού από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1957. Η Patricia Bredin ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στη Eurovision, τελειώνοντας το έβδομο το 1957. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η πρώτη επιλογή να διοργανώσει τον τρίτο διαγωνισμό το 1958, ωστόσο μετά από αποτυχία να πάρει μια συμφωνία από διάφορα καλλιτεχνικά σωματεία, το BBC απέσυρε την προσφορά τους Το καλοκαίρι του 1957 και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν εισήλθε για δεύτερη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα.
Στη δεύτερη προσπάθειά τους στο διαγωνισμό το 1959, το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε την πρώτη τους ρεκόρ δεκαπέντε επιλαχουσών θέσεων, όταν ο Pearl Carr και ο Teddy Johnson τραγούδησαν "Sing, Little Birdie". Το Ηνωμένο Βασίλειο θα επιτύχει τέσσερις ακόμα τελειώματα με τον Bryan Johnson το 1960, το Allisons το 1961, το Matt Monro το 1964 και την Kathy Kirby το 1965, πριν τελικά κερδίσει για πρώτη φορά το 1967. Η Sandie Shaw ήταν ήδη επιτυχημένη, Δύο φορές ξεπέρασε το διάγραμμα singles της Βρετανίας και κέρδισε άνετα στη Βιέννη με το "Puppet on a String", το οποίο έγινε η τρίτη της Βρετανία και ξεπέρασε τα charts σε όλη την Ευρώπη. Το 1968, ένας άλλος επιτυχημένος ερμηνευτής επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι "Συγχαρητήρια". Στο Λονδίνο, ο Cliff Richard έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο την έκτη δεύτερη θέση, χάνοντας την Ισπανία στο Massiel. Τα "Συγχαρητήρια" παραμένουν ένα από τα δύο μη κερδισμένα τραγούδια της Eurovision του Ηνωμένου Βασιλείου στα κορυφαία βρετανικά διαγράμματα. Το βρετανικό τράβηγμα της δεύτερης δόθηκε από τη σκωτσέζα τραγουδίστρια Lulu το 1969 με το τραγούδι "Boom Bang-a-Bang". Ένας άλλος καθιερωμένος ερμηνευτής, είχε φτάσει στην πρώτη θέση των ΗΠΑ με το "To Sir with Love" το 1967.
Έχοντας τελειώσει το δεύτερο σε τρεις ακόμη περιπτώσεις στη δεκαετία του 1970, με τη Mary Hopkin το 1970, τους Νέους Seekers το 1972 και τις Shadows το 1975. Το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε την τρίτη νίκη τους το 1976 με την Αδελφότητα του Ανθρώπου και "Save Your Kisses for Me" Κέρδισε με 164 πόντους, που θα παραμείνουν τα υψηλότερα συνολικά σημεία για δέκα χρόνια. Το 1977, το Ηνωμένο Βασίλειο τελείωσε το δεύτερο για δέκατη φορά που εκπροσωπείται από τους Lynsey de Paul και Mike Moran.

Δεκαετίες 1980 και 1990

Η τέταρτη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου ήρθε το 1981, με το Bucks Fizz και το "Making Your Mind Up". Η ομάδα δημιουργήθηκε ειδικά για τον διαγωνισμό επιλογής UK "A Song for Europe". Στη Eurovision στο Δουβλίνο, νίκησαν τη γερμανίδα Lena Valaitis κατά τέσσερα σημεία. Η ομάδα συνέχισε τη συνεχιζόμενη επιτυχία, με 13 κορυφαίες 40 επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Αυτή θα είναι η τελευταία νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου για 16 χρόνια, αν και η χώρα εξακολούθησε να είναι ανταγωνιστική στο διαγωνισμό με τέσσερα ακόμα αποτελέσματα δεύτερης θέσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1988, ο Scott Fitzgerald έχασε από την Celine Dion, που εκπροσωπούσε την Ελβετία, από ένα μόνο σημείο. Το 1989, η Live Report έχασε στη Γιουγκοσλαβία επτά σημεία. Michael Ball το 1992, επίσης, τερμάτισε δεύτερο, πίσω από την Linda Martin της Ιρλανδίας. Η είσοδος του 1993, Sonia, είχε ήδη 10 κορυφαίες 30 επιτυχίες του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένου ενός αριθμού το 1989 με το "You Will Never Stop Me Loving You", όταν είχε επιλεγεί για να εκπροσωπεί το Ηνωμένο Βασίλειο στο Millstreet. Με μια χώρα που έμεινε να ψηφίσει, η Μάλτα, η Νιάμ Καβαναγκ της Ιρλανδίας οδήγησε τη Σόνια κατά 11 πόντους. Μέχρι να φτάσει στην ανακοίνωση των 12 πόντων, ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ούτε η Ιρλανδία είχαν αναφερθεί. Εάν το Ηνωμένο Βασίλειο είχε λάβει τα 12, θα είχαν κερδίσει κατά ένα σημείο. Στο τέλος η Ιρλανδία έλαβε τα κορυφαία μάρκα και κέρδισε 23 πόντους. Παρά το γεγονός ότι τελείωσε το όγδοο στο διαγωνισμό του 1996, η Gina G πήγε στην τεράστια επιτυχία με την είσοδό της "Ooh Ah Just a Little Bit", η οποία έγινε μόνο η δεύτερη μη κερδοσκοπική βρετανική είσοδος στην κορυφή του chart του Ηνωμένου Βασιλείου. Έφτασε επίσης στις 20 κορυφαίες ΗΠΑ και έλαβε υποψηφιότητα για το Grammy. Η πέμπτη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου ήρθε τελικά το 1997, όταν η Katrina και τα κύματα, που ήταν γνωστά για τη δεκαετία του '80, χτύπησαν "Walking on Sunshine", κέρδισαν άνετα το διαγωνισμό με το τραγούδι "Love, Shine a Light". Σημείωσαν 227 μονάδες, οι οποίες θα παραμείνουν τα υψηλότερα συνολικά σημεία της προ ημιτελικής εποχής. Στον διαγωνισμό του 1998 στο Μπέρμιγχαμ, οι Imaani πέτυχαν τον 15ο τερματισμό στη δεύτερη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και το 20ο με αποτελέσματα στις δύο πρώτες θέσεις, με το τραγούδι "Where Are You?", χάνοντας από τη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ του Ισραήλ. Το Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι το 2017, δεν έχει τερματίσει στις δύο πρώτες θέσεις.

21ος αιώνας

Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν λιγότερο επιτυχές στο διαγωνισμό τον 21ο αιώνα. Δεδομένου ότι οι Precious, η ομάδα των κοριτσιών, τελείωσαν 12ες το 1999, το Ηνωμένο Βασίλειο απέτυχε να φτάσει στην πρώτη δεκάδα εκτός από δύο από τους τελευταίους 19 διαγωνισμούς (1999-2017) - εξαιρέσεις είναι η Jessica Garlick, η οποία τελείωσε τρίτη το 2002 με το τραγούδι "Come Back", και η Jade Ewen, η οποία τερμάτισε πέμπτη το 2009 με το τραγούδι "It's My Time", που γράφτηκε από τους Andrew Lloyd Webber και Diane Warren. Το 2003, το Ηνωμένο Βασίλειο τελείωσε για τελευταία φορά για πρώτη φορά με το δίδυμο Jemini, οι οποίοι έλαβαν τους περίφημους "μηδέν βαθμούς". Αυτή παραμένει η μόνη φορά που το Ηνωμένο Βασίλειο δεν κατάφερε να σημειώσει ούτε έναν βαθμό. Η χώρα έληξε τελευταία σε δύο ακόμη περιπτώσεις, με τον Andy Abraham, ο οποίος έλαβε 14 βαθμούς το 2008 και ο Josh Dubovie, ο οποίος έλαβε 10 βαθμούς το 2010.
Το 2011, το BBC επέλεξε την μπάντα Blue για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο, τερματίζοντας 11οι με 100 πόντους. Το 2012, το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετώπισε κλήσεις για έξοδο από το διαγωνισμό, όταν η συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, Engelbert Humperdinck, τερμάτισε 25η (από τις 26) με μόλις 12 βαθμούς. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσε τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό του 2013, με την ουαλική τραγουδίστρια Μπόνι Τάιλερ, η οποία ήταν πιο γνωστή για το 1983 για το τραγούδι της, το "Total Eclipse of the Heart", η οποία θα ερμηνεύσει το τραγούδι "Believe in Me". Στο Μάλμε τερμάτισε 19η με 23 βαθμούς. Συνέχισε να κερδίζει δύο ραδιοφωνικά βραβεία Eurovision για το Best Female Singer και Best Song.
Το 2014, η BBC εσωτερικά επέλεξε την άγνωστη τραγουδίστρια Molly Smitten-Downes, μέσω του BBC Introducing, το οποίο υποστηρίζει νέες και αόριστες ενέργειες. Εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κοπεγχάγη υπό την ονομασία του καλλιτέχνη Molly. Στον τελικό, έκανε το τραγούδι "Τα παιδιά του σύμπαντος", το οποίο έγραψε μαζί με τον Anders Hansson και τερμάτισε στην 17η θέση με 40 πόντους, αφού θεωρήθηκε ως ένα από τα αγαπημένα για να κερδίσει τον διαγωνισμό. Τον Οκτώβριο του 2014, ο Guy Freeman δήλωσε ότι το BBC εξακολουθεί να ασχολείται με τις δισκογραφικές εταιρείες και την πλατφόρμα BBC Introducing για να βρει μια εγγραφή για το διαγωνισμό του 2015 μέσω της εσωτερικής διαδικασίας επιλογής, αλλά ανακοίνωσε ότι επιπλέον, για πρώτη φορά από το 2008, Δίνουν στο ευρύ κοινό τη δυνατότητα να υποβάλουν μια καταχώριση με αντικείμενο Τελικά, η είσοδος για το 2015 ήρθε μέσω της ανοικτής υποβολής, με το τραγούδι "Still in Love with You" που έκανε το duo Electro Velvet. Το τραγούδι τελείωσε στην 24η θέση, με μόλις πέντε πόντους, τη χειρότερη απόδοση του Ηνωμένου Βασιλείου από πλευράς βαθμών από τα κακόφημα σημεία του 2003. Η παράσταση ήταν ευτυχισμένη από τους θεατές και αστεία στα κοινωνικά μέσα με τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης Θέτοντας αυξανόμενη πίεση στο BBC για να αλλάξει την πολιτική επιλογής του για μελλοντικούς διαγωνισμούς.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2015, το BBC επιβεβαίωσε ότι το εθνικό δείγμα επιλογής θα επιστρέψει το 2016. Έξι συμμετοχές συναγωνίστηκαν στον τελικό στις 26 Φεβρουαρίου και ο νικητής επιλέχθηκε εξ ολοκλήρου με δημόσια ψηφοφορία, η οποία περιελάμβανε τηλεοπτική μετάδοση και ηλεκτρονική ψηφοφορία. "You're Not Alone" που εκτελείται από τον Joe και ο Jake κέρδισε την εθνική τελική εκπομπή ζωντανά στο BBC Four. Τελικά έφτασαν στην 24η θέση με 62 πόντους συνολικά. Από αυτά μόνο 8 ήταν από τη δημόσια ψηφοφορία, το δεύτερο χαμηλότερο δημόσιο αποτέλεσμα, μετά από 0 στην Τσεχική Δημοκρατία. Παρά το τελευταίο απογοητευτικό αποτέλεσμα, το BBC ανακοίνωσε ότι η εθνική τελική μορφή θα διατηρηθεί για το 2017. Έξι συμμετοχές συμμετείχαν και πάλι στον τελικό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2017. Μεταδόθηκε στο BBC Two σε αντίθεση με το BBC Four το προηγούμενο έτος και ο νικητής καθορίστηκε από έναν συνδυασμό βαθμολογιών από επαγγελματική κριτική επιτροπή και τηλεοπτική ψηφοφορία (συμπεριλαμβανομένων των ψηφοφοριών Cast online). Η πρώην διαγωνιζόμενη του X Factor, Lucie Jones, κέρδισε την παράσταση και κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στο διαγωνισμό του 2017 στο Κίεβο, με το τραγούδι "Never Give Up on You", καθιστώντας την 60η εγγραφή του Eurovision στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι κέρδισε τον έπαινο από πολλούς οπαδούς σε όλη την Ευρώπη για την εντυπωσιακή του σταδιοποίηση, αλλά δεν κατάφερε να αντιστρέψει τη φτωχή μορφή του Ηνωμένου Βασιλείου τα τελευταία χρόνια - ολοκληρώνοντας το 15ο στον τελικό με συνολικό σκορ 111 μονάδων, τοποθετώντας το 10ο στην κριτική επιτροπή με 99, αλλά μόνο το 20ο στην τηλεψηφοφορία με 12 πόντους.

Το Ηνωμένο Βασίλειο και οι "Big Four/Five - Μεγάλες Τέσσερις/Πέντε"

Το 1999, μια αλλαγή κανόνα επέτρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ισπανία, να προκρίνονται και να συμμετέχουν αυτόματα στον τελικό του διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision (ανεξάρτητα από τις πρόσφατες βαθμολογίες τους και χωρίς να εισέλθουν σε ημιτελικό), επειδή ήταν οι μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της ανέφικτης θέσης τους στο διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως οι "Big Four" (που έγιναν το "Big Five" το 2011 μετά την επιστροφή της Ιταλίας στο διαγωνισμό).
Το 2008, φημολογήθηκε ότι οι "Μεγάλες Τέσσερις" θα έχαναν την αυτόματη πρόκριση τους και θα έπρεπε να ανταγωνίζονται στους ημιτελικούς για πρώτη φορά. Ωστόσο, η EBU ανακοίνωσε ότι αυτό δεν θα συνέβαινε και οι τέσσερις χώρες θα εξακολουθούσαν αυτόματα να πληρούν τις προϋποθέσεις για τον τελικό του διαγωνισμού του 2009 χωρίς να χρειάζεται να εισέλθουν σε ημιτελικό και αυτό παρέμεινε μέχρι το 2017.
Το 2008, το BBC υπερασπίστηκε χρήματα από τους πληρωτές αμοιβών τηλεοπτικών αδειών για το διαγωνισμό, όταν ο βουλευτής του Liberal Democrat, Richard Younger-Ross, κατέθεσε πρόταση Commons που κάλεσε την εταιρία να αποσύρει τη χρηματοδότηση των £173.000 για τον ετήσιο διαγωνισμό. Την ίδια χρονιά, ο πρώην σχολιαστής της Eurovision Sir Terry Wogan υποστήριξε ότι η εκπομπή δεν είναι πλέον μουσικός διαγωνισμός μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.
Από την εισαγωγή των Big Four/Five, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία έχουν τερματίσει και οι δύο στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό τρεις φορές. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει επίσης τα λιγότερα κορυφαία δέκα αποτελέσματα των Μεγάλων Πέντε στον 21ο αιώνα, αλλά πέτυχε περισσότερα από πέντε κορυφαία αποτελέσματα από την Ισπανία, έχοντας φτάσει τις πέντε κορυφαίες θέσεις το 2002 και το 2009, ενώ η Ισπανία δεν έχει φτάσει τις πέντε πρώτες από το 1995.