Φωνολογία της καταλανικής γλώσσας

Η φωνολογία της καταλανικής γλώσσας, όντας αυτή μία λατινογενής γλώσσα, μοιράζεται φωνητικά χαρακτηριστικά με τις υπόλοιπες λατινογενείς γλώσσες. Όσον αφορά την διαλεκτολογία, παρουσιάζει έναν σχετικό βαθμό διαλεκτολογικής διαφοροποίησης, κυρίως μεταξύ των δυτικών και ανατολικών διαλέκτων, ωστόσο η φωνητική έχει υπάρξει γενικά συντηρητική και δεν έχουν προκύψει ρηξικέλευθες φωνητικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της εξέλιξης της γλώσσας μέχρι σήμερα.
Το καταλανικό σύστημα φωνηέντων παρουσιάζει επτά ή οκτώ διαφορετικούς φθόγγους, ανάλογα με την διάλεκτο: /a/, /e/, /ɛ/, /i/, /o/, /ɔ/, /u/ i /ə/. Το τελευταίο φωνήεν, γνωστό ως schwa ή ουδέτερο φωνήεν, απουσιάζει από τις δυτικές διαλέκτους και εμφανίζεται μονάχα σε μη τονισμένη θέση στις ανατολικές. Στην περιοχή της Βαρκελώνης, το schwa μετατρέπεται πολύ συχνά σε φθόγγο που πλησιάζει την ανοικτή θέση ([ɐ]), πιο κοντά στο [a].

Τα σύμφωνα των καταλανικών

Δύο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του συμφωνικού συστήματος της γλώσσας, ο βητακισμός (η μετατροπή του /v/ σε [b] ή [β] άρα και η απουσία του αλλόφωνου [v]) που δεν πραγματοποιείται στα βαλενθιανικά, στις διαλέκτους των βαλεαρίδων και σε μερικές περιοχές της διαλέκτου της Ταρραγόνας και η μετατροπή των ηχηρών /z/, /d͡ʒ/ και /d͡z/  στα άηχα [s], [t͡ʃ] και [t͡s] αντίστοιχα.

Τα έρρινα

Τα έρρινα σύμφωνα /m/ και /n/ παρουσιάζουν διάφορα αλλόφωνα λόγω της αφομοίωσης που υποφέρουν ανάλογα με το φωνητικό περιβάλλον. Έτσι το /m/ είναι διχειλικό γενικά, αλλά τρέπεται σε χειλοδοντικό ([ɱ]) όταν ακολουθείται από ένα διχειλικό σύμφωνο ('èmfasi' [ˈɛɱfəzi]). Το /n/ είναι γενικά φατνιακό (όταν ακολουθείται από φωνήεν, παύση ή φατνιακό σύμφωνο) αλλά τρέπεται σε διχειλικό ([m]) όταν το ακολουθεί διχειλικό σύμφωνο ('un pas' [um ˈpas]), χειλοδοντικό ([ɲ]) πριν από ουρανικό ('un llop' [uɲ ˈʎop]) και υπερωικό ([ŋ]) πριν από υπερωικό (un gos [uŋ ˈgos]).
Το έρρινο ουρανικό /ɲ/ συμβολίζεται στον γραπτό λόγο με το δίγραφο 'ny'.

Τα πλάγια

Το πλάγιο σύμφωνο /l/ σε καταλανικά είναι γενικά υπερωικοποιημένο [ɫ], που τρέπεται σε ουρανικό μπροστά από ουρανικό ('el llop' [əʎ ˈʎop]).
Το ουρανικό πλάγιο /ʎ/ αποτυπώνεται στη γραφή ως 'll'. Η τροπή του σε [j] είναι επίσης ένα φαινόμενο που υφίσταται, τόσο ως απόρροια ιστορικών συνθηκών όσο και ως λόγω επιρροής της ισπανικής γλώσσας, στην οποία είναι πολύ σπάνια η προφορά του ουρανικού πλάγιου.  
Τα πλάγια σύμφωνα παρουσιάζουν το δίγραφο 'ŀl', που συμβολίζει την προφορά δύο υγρών πλαγίων [ll] μα και τα δύο συνεχόμενα ουρανικά [ʎʎ], που αποτυπώνονται σε λέξεις χωρισμένες με παύλα όπως Bell-lloc ή στο συνδυασμό των γραμμάτων 't' και 'll', (π.χ. 'Casa Battló').

Τα παλλόμενα

Τα παλλόμενα σύμφωνα μπορεί να είναι είτε πολυπαλλόμενα (/r/), στην αρχή της λέξης, μεταξύ φωνηέντων (αναπαρίσταται από το δίγραφο 'rr'),  μετά από τα σύμφωνα n, l και s και σε σύνθετες λέξεις είτε μονοπαλλόμενα (/ɾ/). Στο τέλος της συλλαβής η προφορά διαφέρει μεταξύ των διαλέκτων ενώ μεταξύ φωνηέντων μπορεί να εκφραστεί ως [ɹ]. Στην βορειοκαταλανική διάλεκτο υφίσταται επίσης μια πρόσφατη εισροή τού γαλλικούσταφυλικού τριβόμενου [ʁ] (Rosselló ως [ʀusiˈʎu]) αντί για [rusəˈʎo]).

Πάθη συμφώνων

Τα κύρια συμφωνικά πάθη που χαρακτηρίζουν τα σύμφωνα στα καταλανικά είναι τα εξής: η μετατροπή του φθόγγου σε ηχηρό, άηχο ή άφωνο και η αφομοίωση.

Μετατροπή σε ηχηρό ή άηχο

Τα άηχα σύμφωνα τείνουν να αφομοιώνουν την ηχηρότητα των ηχηρών  συμφώνων με τα οποία βρίσκονται σε επαφή, πάντα στο τέλος της συλλαβής, που μπορεί να περιλαμβάνει και φθόγγους δύο διαφορετικών λέξεων (π.χ. 'petit' [pəˈtit], αλλά 'petit núvol' [pəˈtid ˈnuβuɫ]). Όσον αφορά τα τριβόμενα και προστριβόμενα σύμφωνα επίσης τρέπονται σε ηχηρά στο τέλος των λέξεων και πριν από φωνήεν ('els savis' [əɫˈsaβis], αλλά 'els avis' [əɫˈzaβis]).
Αντίθετα, τα ηχηρά σύμφωνα τρέπονται σε άηχα όταν βρίσκονται πριν από άηχο φθόγγο, μεταξύ δύο συλλαβών, μεταξύ δύο λέξεων ή στο τέλος λέξεων που ακολουθούνται από παύση, κάτι που συμβαίνει κυρίως σε δάνεια από ξένες γλώσσες ('club' [ˈkɫup], 'Madrid' [məˈðɾit]).