Περιφέρεια Λένινγκραντ

Ιστορία

Κατά τη ρωσική αρχαιότητα, δηλαδή τους πρώτους αιώνες μ.Χ., η ευρύτερη περιοχή κατοικούταν από τη φιννική φυλή Τσουντ και έφερε την ονομασία Βοντ. Δεν έπαιζε κάποιο σημαντικό ρόλο, αφού αποτελείτο κυρίως από έλη και επιπλέον ο βαρύς χειμώνας απέτρεπε εκτεταμένες αγροτικές δραστηριότητες.
Η σημασία της Βοντ αναβαθμίζεται τον 8ο αιώνα, όταν οι βίκινγκ Βάραγγοι Ιππότες θεμελιώνουν την πόλη Λάντογκα στις όχθες της ομώνυμης λίμνης, για να τη χρησιμοποιήσουν ως διαμετακομιστικό σταθμό της εμπορικής γραμμής Σκανδιναβίας - Βυζαντίου. Με τον καιρό καταφέρνουν να ηγεμονεύσουν επί των σλάβων και φίννων κατοίκων - διαδικασία που οδηγεί σύντομα στην ίδρυση του Χαγανάτου των Ρως, όπου οι Βάραγγοι αποτελούν τη στρατιωτικοπολιτική και οικονομική αριστοκρατία.
Στις αρχές του 11ου αι. η Βοντ παραχωρείται ως γαμήλιο δώρο στη σουηδή πριγκήπισσα Ίνγκερ-γκερντ από το σύζυγό της Γιάροσλαβ το Σοφό, βάραγγο ηγεμόνα του Κιέβου και Νόβγκοροντ. Κατόπιν τούτου μετονομάζεται σε Ίνγκρια (εκλατινισμένη απόδοση του σουηδικού Ίνκγερ-μαν-λαντ) και υπάγεται σε διπλό καθεστώς: κυβερνήτης είναι σουηδός «γιάρος» (βαρώνος), αλλά εδαφικά ανήκει στο Νόβγκοροντ (τότε συμπρωτεύουσα του Κράτους των Ρως, αργότερα ανεξάρτητη Φεουδαλική Δημοκρατία). Το αλλόκοτο αυτό καθεστώς αποτελεί μία από τις αιτίες του πρώτου ρωσο-σουηδικού πολέμου, ο οποίος ανοίγει μια σειρά συγκρούσεων που θα διαρκέσει επτά ολόκληρους αιώνες!
Έως και τις αρχές του 17ου αιώνα, το Ρωσικό Βασίλειο καταφέρνει να ελέγχει την Ίνγκρια. Όμως κατά την Εποχή των Αναστατώσεων ο τσάρος Βασίλειος Δ' τη χαρίζει στους σουηδούς, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια για να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Επίσημα στη Σουηδία κατακυρώνεται το 1617 με τη Συνθήκη του Στόλμποβο, την οποία οι ρώσοι υπογράφουν με βαριά καρδιά. Έτσι η σουηδική κατοχή διαρκεί για όλο το 17ο αι. αλλά ο αραιός πληθυσμός (περίπου 15.000 κάτοικοι) παραμένει σχεδόν αμιγώς ρωσικός.
Κατά το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο ο Μέγας Πέτρος την ανακτά και από τότε ανήκει οριστικά στη Ρωσία. Το 1703 θεμελιώνεται στην περιοχή η Αγ. Πετρούπολη, προορισμένη να γίνει η νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και το μεγαλύτερο λιμάνι για το εμπόριο με τη δύση. Έκτοτε η ιστορία της Ίνγκριας είναι άρρηκτα δεμένη με την ιστορία της Αγίας Πετρούπολης, της οποίας αποτελεί την ενδοχώρα.
Το 1927 η Ίνγκρια μετονομάζεται σε Περιφέρεια (όμπλαστ) Λένινγκραντ. Είχε προηγηθεί η μετονομασία της Αγ. Πετρούπολης, επίσης σε Λένινγκραντ. Το 1991 η πόλη επανέφερε την παλαιά της ονομασία, η περιφέρεια όμως (για λόγους ισορροπίας ανάμεσα στο αυτοκρατορικό και επαναστατικό παρελθόν) εξακολουθεί να λέγεται Λένινγκραντ.
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή ελεγχόταν για τρία χρόνια από τα χιτλερικά (νότος) και φινλανδικά (βορράς) στρατεύματα - γεγονός που έμεινε στην ιστορία ως Πολιορκία του Λένινγκραντ. Η τριετία αυτή - πέρα από το ανθρώπινο κόστος της - ήταν τραγική για πολλές από τις ιστορικές της πόλεις, αφού τεράστιοι πολιτιστικοί θησαυροί καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν από τους επιδρομείς.

Υποδομές - συγκοινωνίες

Οι τουριστικές υποδομές δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες, παρά την πρόοδο που γίνεται τα τελευταία χρόνια, πράγμα που κάνει τις τιμές στη διαμονή και τη σίτιση σαφώς χαμηλές για το δυτικοευρωπαίο επισκέπτη. Οι τουρίστες με μεγαλύτερες απαιτήσεις χρησιμοποιούν ως έδρα τις εξαιρετικές (και ενίοτε ακριβότερες) υποδομές της Αγ. Πετρούπολης, αυτό όμως περιορίζει τη δυνατότητα πρόσβασης στους μακρύτερους προορισμούς.
Το οδικό δίκτυο καλύπτει ολόκληρη την περιφέρεια, αλλά γίνεται επικίνδυνο το χειμώνα λόγω του παγετού. Το σιδηροδρομικό δίκτυο έχει κέντρο την Αγ. Πετρούπολη και είναι εξαιρετικά πυκνό και αξιόπιστο, συνδέοντας τις πόλεις του όμπλαστ με πέντε γραμμές: Φινλανδίας (ΒΔ), Βαλτικής (Δ), Βίτεμπσκ (ΝΔ), Μόσχας (Ν-ΝΑ), Λάντογκα (Α). Πολιτικά αεροδρόμια δεν υπάρχουν, οπότε χρησιμοποιείται το Πούλκοβο (κωδικός LED) της Αγ. Πετρούπολης.