Οικογένεια Βαλλιάνου

Η οικογένεια Βαλλιάνου και συγκεκριμένα  οι αδερφοί Βαλλιάνου, υπήρξε οικογένεια εφοπλιστών και εμπόρων  κατά την διάρκεια  του 19ου αιώνα. Το επίθετο, αρκετά κοινό στην Κεφαλλονιά συναντάται πρώτη φορά τον 16ο αιώνα, ενώ από τον 17ο οι Βαλλιάνοι εγγράφονται στις αρχοντικές οικογένειες του νησιού.
Ο κλάδος της οικογένειας των ευεργετών έχει πρώτη καταγωγή το χωριό Λειβαθώ της Κεφαλονιάς, από τον Μαρίνο Βαλλιάνο και την Ελένη Μπονίκου, των οποίων ο γιός Αθανάσιος Βαλλιάνος μετοίκησε στο χωριό Κεραμιές Κεφαλλονιάς, παντρεύτηκε την Κερασιά Καμπίτση και από απέκτησε 6 παιδιά,  από τα οποία, ο Μαρίνος, ο Ανδρέας και ο Παναγής υπήρξαν οι δημιουργοί του εμπορικού οίκου Βαλλιάνου, από τους σημαντικότερους εμπορο-ναυτιλιακούς οίκους της Ευρώπης.
Ο πρώτος που ασχολήθηκε με το ναυτεμπόριο ήταν ο μεγαλύτερος, ο Μαρής Βαλλιάνος, που αφού δούλεψε μερικά χρόνια ως ναύκληρος σε εμπορικά ιστιοφόρα, εγκαταστάθηκε στο Ταϊγάνιο (σημ. Ταγκανρόγκ) γύρω στο 1820 και δημιούργησε μια επιχείρηση μεταφοράς σιταριού από το Ταγκανρόγκ στην Κωνσταντινούπολη.

Όταν λίγα χρόνια αργότερα πήγε και ο Παναγής Βαλλιάνος κοντά του, η επιχείρηση μεγάλωσε και σύντομα έκανε εμπόριο σε όλα τα λιμάνια της Αζοφικής θάλασσας. Κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου και σπάζοντας το εμπάργκο που επέβαλαν οι εμπόλεμοι, δημιούργησαν τεράστια κέρδη, μεταφέροντας παράνομα τα σιτηρά της Ρωσίας. Μετά τη λήξη του Κριμαϊκού πολέμου, ο Παναγής Βαλλιάνος θα εγκατασταθεί μόνιμα στο Λονδίνο και θα ισχυροποιήσει την εταιρεία, συνεργαζόμενος με τους σημαντικότερους εξαγωγικούς οίκους της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.  
Ο Ανδρέας Βαλλιάνος, θα ξεκινήσει και αυτός από το Ταγκανρόγκ όπου θα μάθει τη δουλειά κοντά στα αδέρφια του, και μετά θα εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη και την τελευταία δεκαετία της ζωής του, στη Μασσαλία της Γαλλίας, επεκτείνοντας περαιτέρω το εμπορικό δίκτυο της επιχείρησης. 
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο εμπορικός οίκος Βαλλιάνου δραστηριοποιούνταν σε:  Αλεξάνδρεια, Άνδρο, Αθήνα, Ζάκυνθο, Κάιρο, Κεφαλλονιά, Κωνσταντινούπολη, Κέρκυρα, Γένοβα, Λάρνακα, Λονδίνο, Μάλτα, Μάντσεστερ, Μασσαλία, Ναύπλιο, Νικολάγιεφ, Παρίσι, Πάτρα, Πειραιά, Πύργο, Ραιδεστό, Ροστόφ επί του Ντον, Σάμο, Σμύρνη, Σύρο, Ταγκανρόγκ, Τεργέστη και Χίο. 

Μετά τον θάνατο και του τελευταίου από τους τρεις αδερφούς - επιχειρηματίες, του Παναγή Βαλλιάνου, το 1902, η επιχείρηση πέρασε στα χέρια των ανιψιών τους, αλλά δεν μακροημέρευσε και η "Vaglianos Bros" έκλεισε μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Η οικογένεια Βαλλιάνου δραστηριοποιήθηκε κατ΄αρχήν στην πλοιοκτησία. Κατέχοντας την δεκαετία του 1860  4 ιστιοφόρα, κατάφερε μέσα στην δεκαετία του 1880 να κατέχει 40 μεγάλα ιστιοφόρα, από τα οποία τα 6 ήταν ατμοκίνητα. Στις αρχές του 1900, οι αδερφοί Βαλλιάνου ήταν από τους μεγαλύτερους Έλληνες εφοπλιστές ατμοκίνητων πλοίων. 

Με την δημιουργία ναυτιλιακού γραφείου στο Λονδίνο - το πρώτο ναυτιλιακό ελληνικό γραφείο που λειτούργησε και ως  ναυλομεσιτικό γραφείο καθώς και ως ναυτιλιακή τράπεζα, που υπήρξε χρηματοδότης πολλών Ελλήνων πλοιοκτητών που ήθελαν να αντικαταστήσουν τα ιστία με τον ατμό.
Οι αδερφοί Βαλλιάνου ξεχώρισαν και ως ευεργέτες του ελληνικού κράτους.  Το 1888 οι Παναγής και Μαρής Βαλλιάνος έστειλαν ένα σημαντικό ποσό για την ανέγερση του κτιρίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης ενώ το κληροδότημα του Παναγή Βαλλιάνου για την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κεφαλονιά, στήριξε όλο τον μηχανισμό πρόνοιας του νησιού.