google/wiki40b huggingface dataset:
Ρωσοπερσικός πόλεμος (1804-1813)

Αίτια και αφορμές

Η προέλευση του πρώτου ρωσοπερσικού πολέμου ευρείας κίμακας επιχειρήσεων ανάγεται στην απόφαση του Τσάρου Παύλου να προσαρτήσει τη Γεωργία (Δεκέμβριος 1800) αφότου ο Ηράκλειος Β΄ της Γεωργίας, κυβερνήτης του Κάρτλι, έκανε έκκληση στη χριστιανική Ρωσία στη συνθήκη του Γκεοργκίεβσκ του 1783, για ενσωμάτωση στην αυτοκρατορία. Μετά τη δολοφονία του Παύλου Α΄ (11 Μαρτίου του 1801), η επιθετική πολιτική επί του θέματος συνεχίστηκε από τον διάδοχό του, τσάρο Αλεξάνδρο Α΄, με στόχο τον ρωσικό έλεγχο χανάτων του ανατολικού Καυκάσου. Το 1803, ο νεοδιορισθείς διοικητής των ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή του Καυκάσου, ο Πάβελ, επιτέθηκε και κατέλαβε την ακρόπολη του Γκιαντζά στις 15 Ιανουαρίου 1804. Ο κυβερνήτης Γιαβάντ Χαν Καtζάρ, σκοτώθηκε και ένας μεγάλος αριθμός των κατοίκων σφάχτηκε. Ο Κατζάρος βασιλέας Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ, διείδε τη ρωσική απειλή για την Αρμενία, το Καραμπάχ και το Αζερμπαϊτζάν όχι μόνο ως πηγή αστάθειας στα βορειοδυτικά σύνορά του, αλλά και ως άμεση πρόκληση για την Δυναστεία των Κατζάρων.
Ελαιόφυτο Αμφιλοχίας Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Ελαιόφυτο βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Απέχει 48 χλμ. Β. από την Αμφιλοχία και 26 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Σημαντικό αξιοθέατο είναι η μονή Δρυμοναρίου η οποία βρίσκεται στα βόρεια του χωριού και το δρόμο για τη Φλωριάδα (Λιάσκοβο). Από το 1986 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και "το καθολικό είναι στενόμακρη βασιλική χτισμένη σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα (με παλαιότερη χρονολογία 1639), με ξυλόγλυπτο τέμπλο, ταβάνι με ρομβόσχημο φάτνωμα, είναι δε κατάγραφη με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα". Βορειοανατολικά του Ελαιόφυτου, στον παλιό οικισμό "Μέγας Στούρνος", υπάρχει ο ομώνυμος καταρράκτης ύψους 32 μέτρων.

Ονομασία - Διοικητικά

Η παλιά του ονομασία είναι Χλιμπορίτα και αναφέρεται το 1961 να ανήκει στην τότε κοινότητα Φλωριάδας. Το 1978 με το ΦΕΚ 18Α - 16/02/1978 μετονομάστηκε σε Ελαιόφυτον και οφείλει το όνομά του στις πολλές ελιές που καλλιεργούνται στην γύρω περιοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Φλωριάδα, τη Χρυσοπηγή, το Καθαροβούνι, την Καστριώτισσα, την Παλαιά Φλωριάδα, το Παλαιόκαστρο και τη Χρυσορράχη αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φλωριάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 47 κατοίκους.
Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων

Η Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων χρησιμοποιήθηκε από το 1815 έως το 1864. Η σημαία αποτελείται από μια Βρετανική μπλε σημαία και το Σταυρό της Ένωσης, μαζί με το εθνόσημο του προηγούμενου κράτους στο οποίο υπάγονταν τα Ιόνια Νησιά, της Επτανήσου Πολιτείας. Η σημαία περιέχει ως κάλυμμα ένα κόκκινο περίγραμμα.

Ιστορία

Το Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Παρισίων το 1815 στο Συνέδριο της Βιέννης ως προτεκτοράτο υπό την προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου. Στο άρθρο 1 του τμήματος 6 της συνθήκης, δηλώθηκε ότι η σημαία των Ιονίων Νήσων θα είναι η σημαία της Επτανήσου πολιτείας (Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου κρατώντας μια αγία Γραφή σε μπλε φόντο, με το Σταυρό της Ένωσης πάνω στα αριστερά για να συμβολίζει την προστάτιδα δύναμη.

Θαλάσσια χρήση

Για μια πενηνταετία (1815 - 1864), η σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων χρησίμευε ως σημαία ευκαιρίας για τα ελληνικά πλοία που φιλοδοξούσαν να απολαύσουν την προστασία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η σημαία χρησιμοποιήθηκε για την εμπορική ναυτιλία στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Βρετανός πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, Πέρσι Σμάιθ, 6ος Υποκόμης του Στράνγκφορντ, ήταν ενοχλημένος από αυτό και έγραψε την αντίθεση του, αναφέροντας ότι "Οι υπήκοοι των Ιονίων Νήσων πρέπει να διδάσκονται ότι η σημαία τους είναι πολύ αξιοπρεπής για να μετατραπεί σε ένα απλό θέμα περιστασιακής άνεσης".

Το τέλος της σημαίας

Το 1864, σύμφωνα με την Συνθήκη του Λονδίνου, τα Ιόνια Νησιά παραχωρήθηκαν στο Βασίλειο της Ελλάδας, ως μια χειρονομία καλής θέλησης αφού ο Πρίγκιπας Αλφρέδος αρνήθηκε να δεχθεί το ελληνικό θρόνο, παρά την μεγάλη δημοτικότητα που είχε στον ελληνικό λαό. Μετά την προσάρτηση των Ιονίων Νήσων, η σημαία του Ηνωμένου Κράτους σταμάτησε να έχει επίσημο καθεστώς και αντικαταστάθηκε με τη σημαία της Ελλάδας.
Συμφωνία Κωνσταντινούπολης (1881)

Η Συμφωνία Κωνσταντινούπολης (1881) ήταν διμερής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που συνομολογήθηκε τελικά στις 28 Μαρτίου του 1881 στη Κωνσταντινούπολη, ημερομηνία της τελευταίας συνεδρίασης όπου και καθορίστηκε μεταξύ των δύο Βασιλείων η γραμμή των νέων συνόρων.
Η Συμφωνία αυτή είναι ιδιαίτερα ιστορική για την Ελλάδα που δικαίωσε ένα όνειρο αιώνων.
Σύμφωνα με τη Συμφωνία αυτή παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Βασίλειο οι πρώην οθωμανοκρατούμενες περιοχές της Θεσσαλίας και το τμήμα του Νομού Άρτας, ανατολικά του Άράχθου.
Το δε Ελληνικό Βασίλειο υποχρεώθηκε στην αποζημίωση όλων των τουρκικών περιουσιών των κατοίκων που υπήρχαν στις περιοχές αυτές. Όλες τις επιμέρους συμφωνίες, κατά περιοχή, της Συμφωνίας αυτής υπέγραψαν τελικά και οι Πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων κατά τη Σύμβαση Κωνσταντινούπολης (1881) που ακολούθησε δύο μήνες μετά, επίσης στην Κωνσταντινούπολη.
Τέλος η Συμφωνία αυτή επικυρώθηκε με ιδιαίτερη Σύμβαση στις 2 Ιουλίου 1881.

Παρατηρήσεις

Η Συμφωνία αυτή προκλήθηκε «αμαχητί» μετά την Συνθήκη του Βερολίνου (1878) και τη Διάσκεψη του Βερολίνου (1880) που είχε ακολουθήσει, και ιδιαίτερα μετά τη έντονη Διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων (1880) που συμπλήρωσε την προηγούμενη, κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που συνέχιζε να αρνείται την εφαρμογή του ΙΓ΄ Πρωτοκόλλου της πρώτης παραπάνω συνθήκης.
Αξίζει επίσης ν΄ αναφερθεί πως μετά τον ενθουσιασμό των Ελλήνων αγροτών ιδιαίτερα της Θεσσαλίας και τη δικαίωση των ονείρων περί της ελευθερίας τους, η ελληνική πολιτεία αδυνατούσε στην αποζημίωση των μεγάλων τσιφλικιών που είχε αναλάβει την υποχρέωση. Τότε έσπευσαν Έλληνες του εξωτερικού, (κυρίως Ελληνο-αμερικανοί), και αγόρασαν από τους Τούρκους αυτές τις εκτάσεις μαζί με τους οικισμούς που περιλαμβάνονταν σ΄ αυτές με συνέπεια το θεσσαλικό αγροτικό ζήτημα να παραμείνει και μάλιστα ακόμη πιο έντονο αφού οι νέοι πλέον μεγαλο-γαιοκτήμονες ήταν Έλληνες.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Ιστορία

Η πρώτη αρχαιολογική συλλογή στο Ηράκλειο δημιουργήθηκε το 1883.
Το 1900 στεγάσθηκε σε δύο δωμάτια στην αυλή της μητρόπολης του Αγίου Μηνά. Με την έναρξη μεγάλων ανασκαφών στη Κρήτη, περιέλαβε τα πρώτα σημαντικά ευρήματα, ενώ ταυτόχρονα παραχωρήθηκε στην Κρητική Πολιτεία.
Το 1904-1907 κατασκευάστηκε η πρώτη μουσειακή αίθουσα, ενώ το 1908 μετά τη προσθήκη δεύτερης αίθουσας μεταφέρθηκαν εκεί οι αρχαιότητες.
Το σημερινό κτίριο ξεκίνησε το 1937 σε σχέδια του Πάτροκλου Καραντινού.
Το 1979 35.000 Ηρακλειώτες διαμαρτυρήθηκαν κατά της εξαγωγής αρχαιοτήτων από το Αρχαιολογικό Μουσείο στα πλαίσια πολιτιστικών ανταλλαγών. Tελικά υποχώρησε η κυβέρνηση και τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν.
Από το Νοέμβριο 2006 έως τις αρχές του 2014 το Μουσείο παρέμεινε κλειστό για το κοινό λόγω εργασιών ανακαίνισης στο εσωτερικό του. Μια μικρή προσωρινή έκθεση με τα σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου μπορούσε κανείς να δει στην ειδική αίθουσα που έχει διαμορφωθεί στη βορινή πλευρά του Μουσείου. Από τον Μάρτιο του 2014 το ανακαινισμένο μουσείο είναι πλέον πλήρως επισκέψιμο και πιο εντυπωσιακό από ποτέ.

Επίσκεψη

Το κτίριο του μουσείου βρίσκεται στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου.
Τα εισιτήρια κοστίζουν 10€ και 5€ το μειωμένο, ενώ υπάρχει και ενιαίο εισιτήριο για το μουσείο και τη Κνωσό στα 16€ και 8€ αντίστοιχα.
Ώρες λειτουργίας:
Από 1η Δεκεμβρίου μέχρι 31 Μαρτίου: Δευτέρα 12:00 - 17:00, Τρίτη - Κυριακή 08:00 - 15:00.
Από 1η Απριλίου μέχρι 30 Οκτωβρίου: Δευτέρα - Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 08:00 - 20:00
Αντώνιος Πυλιώτης

Σταδιοδρομία

Καταγόταν από τη Μεσσηνία. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Διορίστηκε Νομάρχης Λευκάδας το 1964 υπηρετώντας ως το 1965 και στη συνέχεια Νομάρχης Λέσβου το 1965, παραμένοντας στο νησί αυτό νομάρχης ως το 1967. Με τη σύζυγό του, Κλεοπάτρα, απέκτησε έναν γιο, τον Στυλιανό, και μία κόρη, τη Μάρθα.
Πέθανε σε ηλικία 74 ετών έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια και κηδεύτηκε στις 24 Ιουλίου 1984 από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου οδού Αχαρνών, ενώ ετάφη στο νεκροταφείο Αναστάσεως Πειραιώς.
Focke-Wulf Fw 189

Σχεδίαση και ανάπτυξη

Το 1937 το γερμανικό Υπουργείο Αεροπορίας (γερμ. Reichsluftfahrtministerium - RLM) εξέδωσε απαίτηση για την ανάπτυξη ενός νέου τριθέσιου αναγνωριστικού αεροσκάφους μικρής ακτίνας δράσης το οποίο θα υποστήριζε σε τακτικό επίπεδο τον στρατό ξηράς και θα αντικαθιστούσε σε αυτό τον ρόλο το Henschel Hs 126, το οποίο εκείνη την περίοδο ακόμα εντάσσονταν σε υπηρεσία. Ο κινητήρας θα είχε ισχύ της τάξεως των 850–900 hp. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν οι εταιρείες Arado και Focke-Wulf με το σχέδιο της πρώτης, το Ar 198, να προτιμάται αρχικά από Υπουργείο. Σε αντίθεση με το Fw 189, το Ar 198 ήταν για τα δεδομένα της εποχής ένα αεροσκάφος συμβατικής σχεδίασης. Το Fw 189, δημιούργημα του αρχισχεδιαστή της Focke-Wulf Κουρτ Τανκ, είχε διπλό ουραίο και δύο κινητήρες Argus As 410 (ισχύος 459 hp) αντί να είναι μονοκινητήριο όπως αναμενόταν. Το πιλοτήριο ήταν καλυμμένο εξ ολοκλήρου με πλεξιγκλάς και διέθετε ενιαίο χώρο και για τα τρία μέλη του πληρώματος, με την όλη σχεδίαση του να θυμίζει αυτή πολλών γερμανικών μέσων βομβαρδιστικών της περιόδου. Στον διαγωνισμό επιχείρησε να συμμετάσχει και η Blohm & Voss που ανέπτυξε με δικά της κεφάλαια το εντελώς αντισυμβατικό BV 141. Τελικά το Υπουργείο Αεροπορίας έδωσε τον Απρίλιο του 1937 παραγγελίες για την κατασκευή τριών πρωτοτύπων του Fw 189 και τριών του Ar 198. Στον διαγωνισμό τελικά επεκράτησε η σχεδίαση της Focke-Wulf.

Παραγωγή

Το Fw 189 παρήχθη σε μεγάλους αριθμούς στο εργοστάσιο της Focke-Wulf στη Βρέμη καθώς και στο εργοστάσιο στο Μπορντώ-Μερινιάκ (Bordeaux-Merignac) στην κατεχόμενη Γαλλία και στο εργοστάσιο της Aero Vodochody στην Πράγα στην κατεχόμενη Τσεχοσλοβακία. Συνολικά παρήχθησαν 864 μονάδες όλων των εκδόσεων.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το Uhu χρησιμοποιήθηκε εκτενώς και με μεγάλη επιτυχία σε όλα τα θέατρα επιχειρήσεων, με κυριότερο το Ανατολικό μέτωπο. Αν και ήταν σχετικά αργό, ήταν ιδιαίτερα ευέλικτο και χάρη στο χαρακτηριστικό αυτό μπορούσε πολύ συχνά να αποφεύγει τα εχθρικά μαχητικά.
Stranger In Us All

Ιστορία του δίσκου

Στα τέλη του 1993, ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "The Battle Rages On". Ο λόγος της αποχώρησης ήταν οι συνεχείς διαφωνίες και διαμάχες του με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Ίαν Γκίλαν, ο οποίος είχε επανέλθει στο συγκρότημα το 1992, μετά από τριετή απουσία.

Ο Μπλάκμορ δημιούργησε τους Rainbow με μία μορφή εντελώς διαφορετική από αυτήν την οποία είχαν όταν διαλύθηκαν, έντεκα χρόνια νωρίτερα. Στα φωνητικά προσέλαβε τον Σκώτο πρώην τραγουδιστή των La Paz, Ντούγκι Γουάιτ, στο μπάσο τον Αμερικάνο Γκρεγκ Σμιθ, στα πλήκτρα τον πρώην κιμπορντίστα της Ντόρο Πες, Πωλ Μόρις και στα τύμπανα τον Τζον Ο' Ράιλι.

Ο νέος δίσκος κυκλοφόρησε στα τέλη Αυγούστου του 1995, γνωρίζοντας εμπορική επιτυχία, κυρίως, στα Σκανδιναβικά κράτη αλλά μπαίνοντας σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά τσαρτ εκτός από τη Μεγάλη Βρετανία όπου έγινε ο μοναδικός στούντιο δίσκος των Rainbow ο οποίος όχι μόνο δεν ανέβηκε στο Top-20 αλλά δεν κατάφερε να μπει στη λίστα με τους πρώτους εκατό δίσκους. Μεγάλη ήταν η επιτυχία του "Stranger In Us All" στην Ιαπωνία, όπου ανέβηκε στο Top-10.

Η πρώτη συναυλία του συγκροτήματος μετά από έντεκα χρόνια, δόθηκε τις 30 Σεπτεμβρίου 1995 στο "House of Culture", στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Μέχρι το τέλος της χρονιάς, ακολούθησε μία μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη και την Ιαπωνία. Η προώθηση του δίσκου συνεχίστηκε τον Ιούνιο του 1996, με τους Rainbow να περιοδεύουν στη Λατινική Αμερική, για να συνεχίσουν τον Ιούλιο στην Κεντρική Ευρώπη. Η πρώτη τους αμερικανική περιοδεία έλαβε μέρος από τις 20 Φεβρουαρίου μέχρι τις 19 Μαρτίου 1997, ενώ το συγκρότημα πραγματοποίησε την τελευταία του ζωντανή εμφάνιση στις 31 Μαΐου 1997 στο Έσμπιεργκ της Δανίας.

Το καλοκαίρι του 1997, οι Rainbow διαλύθηκαν για δεύτερη και τελευταία φορά, με τον Μπλάκμορ να δημιουργεί τους Blackmore's Night μαζί με τη σύζυγο του, Κάντις Νάιτ.

Τραγούδια

1. Wolf to the Moon (Blackmore, White, Night) - 4:16

2. Cold Hearted Woman (Blackmore, White) - 4:31

3. Hunting Humans (Insatiable) (Blackmore, White) - 5:45

4. Stand and Fight (Blackmore, White) - 5:22

5. Ariel (Blackmore, Night) - 5:39

6. Too Late for Tears (Blackmore, White, Regan) - 4:50

7. Black Masquerade (Blackmore, White, Morris, Night) - 5:35

8. Silence (Blackmore, White) - 4:04

9. Hall of the Mountain King (Grieg arr. Blackmore, Night) - 5:34

10. Still I'm Sad (Smith, McCarty) - 5:22

Μέλη των Rainbow

Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Stranger In Us All" είχε την εξής μορφή:
Ντούγκι Γουάιτ - φωνητικά
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα, μπάσο
Πωλ Μόρις - πλήκτρα
Γκρεγκ Σμιθ - μπάσο
Τζον Ο' Ράιλι - τύμπανα
Γκριζοκέφαλος λεμούριος

Αλλαγή στην ταξινομία

Πρόσφατες γενετικά και μορφολογικά στοιχεία υποδεικνύουν ότι το πρώην όνομα, E. albocollaris, ήταν στην πραγματικότητα νεώτερο συνώνυμο του E. cinereiceps. Κατά συνέπεια το κοινό όνομα γκριζοκέφαλος λεμούριος καθώς και το επιστημονικό όνομα Eulemur cinereiceps, αναστήθηκαν ώστε να αντικαταστήσουν το όνομα καφέ λεμούριος με άσπρο περιλαίμιο και το επιστημονικό E. albocollaris αντίστοιχα.
Προηγουμένως, το είδος αυτό καταχωρούνταν ως υποείδος του κοινού καφέ λεμούριου έως ότου αναβαθμίστηκε σε είδος το 2001. Ωστόσο γενετικές μελέτες καθώς και μελέτες πεδίου ακόμα υποστηρίζουν την κατάσταση του ως υποείδους υπό την έννοια του βιολογικού είδους.
Δάφνη Μπόκοτα

Βιογραφία

Η Δάφνη γεννήθηκε στο Κουκάκι και σπούδασε γαλλική και αγγλική φιλολογία. Στη συνέχεια παρακολούθησε σεμινάρια σε θέματα εκπαίδευσης και γλωσσολογίας στη Σορβόννη.

Καλλιτεχνική και τηλεοπτική παρουσία

Αρχικά ως ερμηνεύτρια συμμετέχει το 1983 στον ελληνικό τελικό του Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού Τραγουδιού με το τραγούδι «Ιουλιέτα», μη καταφέρνοντας ωστόσο να αποτελέσει την επίσημη ελληνική υποψηφιότητα. Έπειτα το 1985 κυκλοφορεί τον πρώτο της δίσκο με το Διονύση Τσακνή. Το 1987 κυκλοφορεί το δεύτερο δίσκο της με τίτλο το όνομα της, από τον οποίο ξεχώρισαν τα  τραγούδια Ντίβα  (με τους Σαμποτέρ) και Βίπερ Νόρα. Την ίδια χρονιά μετά από εξετάσεις ορθοφωνίας και γνώσεων προσλαμβάνεται στην ΕΡΤ ως εκφωνήτρια. Εργάστηκε για 3 χρόνια στο ραδιόφωνο και στη συνέχεια ανέλαβε την παρουσίαση του προγράμματος της κρατικής τηλεόρασης. Το 1987 αντικαθιστά τη Μακώ Γεωργιάδου στην παρουσίαση της Eurovision μέχρι και το 2004. Το 1993 αναλαμβάνει την παρουσίαση της ευρωπαϊκής συμπαραγωγής Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή σεναρίων - ένα από αυτά, το Βασίλης, Ιάσων και Ντόκυ με πρωταγωνιστές το Μίμη Χρυσομάλλη και το Γιώργο Παρτσαλάκη προβλήθηκε από τη συχνότητα του ANT1.
To 1995 αναλαμβάνει την επιμέλεια και την παρουσίαση της εβδομαδιαίας εκπομπής λόγου και τέχνης, Εκτός, ενώ το 1996-97 διατέλεσε διευθύντρια διαφήμισης και δημοσίων σχέσεων της ΕΡΤ.
Την τηλεοπτική περίοδο 2003-2004 συμμετέχει ως κριτής στο talent show "Eurostar" που σαν στόχο είχε την ανάδειξη του εκπροσώπου της Ελλάδας στη Eurovision (τελικά έγινε απ' ευθείας ανάθεση στον Σάκη Ρουβά). 
Την επόμενη περίοδο 2004-05 λαμβάνει μέρος ως κριτής στο Fame Story, από το οποίο θα αποχωρήσει για την προετοιμασία της ελληνικής συμμετοχής στη Eurovision. Τελικά αντικαταστάθηκε στην παρουσίαση του διαγωνισμού από την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου.

Πολιτική δραστηριότητα

Το 2002 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων με τον συνδυασμό του Χρήστου Παπουτσή, ενώ το 2006 εξελέγη δημοτική σύμβουλος στο Δήμο Πειραιά με τον συνδυασμό του Παναγιώτη Φασούλα.
Το 2008 παραιτήθηκε από τη θέση της προέδρου της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά.

Βιβλία και μεταφράσεις

Το 2006 κυκλοφόρησε το βιβλίο 18 Χρόνια Eurovision με τις αναμνήσεις της από το διαγωνισμό. Είναι επίσης μεταφράστρια λογοτεχνικών βιβλίων. Ανάμεσα σε άλλα, το 1994 μετάφρασε το βιβλίο Το Αριστερό μου Πόδι του Κρίστι Μπράουν.
Παλίμψηστον (περιοδικό)

Ιστορικό έκδοσης

Το περιοδικό Παλίμψηστον ιδρύθηκε το 1985 από τον τότε Έφορο της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης  Ηρακλείου Κρήτης, Νίκο Γιανναδάκη (1946 - † 1998).  Τα πρώτα επτά τεύχη (τεύχος 1, Δεκέμβριος 1985-Τεύχος 6/7, Δεκέμβριος 1988) έφερε σε πέρας ο ίδιος ο Νίκος Γιανναδάκης, με τη συμπαράσταση του Μενέλαου Γ. Παρλαμά. Στη συνέχεια, με την ποιοτική και θεματική καθιέρωση του περιοδικού που δημιουργούσε ένα ευρύτερο πεδίο απαιτήσεων και δυσκολιών, κρίθηκε αναγκαία η παρουσία Συντακτικής Επιτροπής.

Περίοδοι έκδοσης

Από το τεύχος 8 (Ιούνιος 1989), την επιλογή των κειμένων του περιοδικού αναλαμβάνει η πρώτη Συντακτική Επιτροπή (Μενέλαος Γ. Παρλαμάς, Μ. Ζ. Κοπιδάκης, Εύη Ξανθάκη, Γεωργία Ορφανού, Γιάννης Μαυρομάτης). Η Β΄ Περίοδος του περιοδικού αρχίζει με το τεύχος 11 (Δεκέμβριος 1991). Από το τεύχος 14/15 (Δεκέμβριος 1994 & Δεκέμβριος 1995), τη θέση της Εύης Ξανθάκη αναλαμβάνει στην Επιτροπή ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης Θεοχάρης Δετοράκης. Μετά τον θάνατο του Εφόρου Ν. Γιανναδάκη, για το τεύχος 17 (Δεκέμβριος 2000), ορίζεται νέα Συντακτική Επιτροπή (Γιάννης Σερπετσιδάκης, Θεοχάρης Δετοράκης, Μ. Ζ. Κοπιδάκης,  Γιώργος Ζεβελάκης, Ανδρέας Σαββάκης). Από το τεύχος 19/20 (2004-2005), το Παλίμψηστον αναλαμβάνει η Επιτροπή Εποπτείας της Βικελαίας Βιβλιοθήκης και την εκδοτική φροντίδα του η Γεωργία Ορφανού, που θα πραγματώσει έως και το τεύχος 24 (2010). Η Γ΄ Περίοδος του περ. Παλίμψηστον ξεκινά υπό νέα Συντακτική Επιτροπή (Κώστας Μπουρναζάκης, Κλαίρη Μιτσοτάκη, Κώστας Ανδρουλιδάκης, Ντιάνα Μανουρά, Γεωργία Ορφανού) και με Τυπογραφική Επιμέλεια από την Γεωργία Παπαγεωργίου. Το περιοδικό, που για κάποιο χρονικό διάστημα δεν είχε τακτική κυκλοφορία, εκδίδεται πλέον ανά εξάμηνο στα πλαίσια των εκδοτικών δραστηριοτήτων της Βικελαίας Βιβλιοθήκης.

Συνεργασίες

Η ύλη του περ. Παλίμψηστον χαρακτηρίζεται από πρωτότυπες συνεργασίες  καταξιωμένων επιστημόνων της νεοελληνικής φιλολογίας (Ι.Θ. Κακριδής, Στυλιανός Αλεξίου, Νικόλαος Μ. Παναγιωτάκης, Αγαπητός Τσοπανάκης, Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Θεοχάρης Δετοράκης, Γ. Π. Σαββίδης, Μ. Ζ. Κοπιδάκης, Γρηγόρης Σηφάκης, Αλέξης Πολίτης κ.ά.) και από ξεχωριστά κείμενα ξένων μελετητών (Kurt von Fritz, Adele J. Haft, Richard Kannicht, Andre Rivier, A. E. Housman, Manfred Fuhrmann, Carl Joachim Classen,  A. L. Vincent, Bruno Lavagnini, Philip Sherrard, Harold  F. Cherniss, Πάτρικ Λη Φέρμορ, David Holton, Johannes Koder, Peter Mackridge, Gerald Cadogan, Christiano Luciani, G. Saunier κ.ά.). Στη Γ΄ Περίοδο δίδεται περισσότερη έμφαση στη λογοτεχνία με ειδικά αφιερώματα (Γιώργης Μανουσάκης, W. B. Yeats, Saint John Perse).
Άντριου Κοέν

Χιμπέρνιανς

Ο Κοέν ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Χιμπέρνιανς ΦΚ. Την περίοδο 1999-2000 μεταφέρθηκε στην πρώτη ομάδα της Χιμπέρνιανς ΦΚ. Την πρώτη σεζόν έκανε εφτά εμφανίσεις και σκόραρε ένα γκολ.
Γεώργιος του Ζίμερν-Σπόνχαϊμ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν και της Βεατρίκης, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου της Βάδης.
Το 1557 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του Φρειδερίκος Γ΄ έγινε κόμης του Ζίμερν. Το 1559 ο Φρειδερίκος Γ΄ έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου και παραχώρησε το Ζίμερν στον Γεώργιο.
Απεβίωσε το 1569 χωρίς νόμιμα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ριχάρδος.
Αντώνιος Μπαρότσης

Πολιτική σταδιοδρομία

Καταγόταν από τη Νάξο και συγκεκριμένα το χωριό Ακαδήμοι. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και ήταν κτηματίας, ενώ ασχολήθηκε από το 1933 με γεωργικές επιχειρήσεις. Άσκησε μετά τη δικηγορία. Ανέλαβε στην Νάξο την υπεράσπιση εξορίστων αξιωματικών.Εξελέγη για πρώτη φορά με τη Δημοκρατική Ένωση (ΦΙ.Δ.Ε.) το 1956 και επανεξελέγη με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1958 και με την Ένωση Κέντρου το 1961, το 1963 και το 1964.
Πέθανε το 1985 και η κηδεία του έγινε στις 5 Οκτωβρίου από τον μητροπολιτικό ναό Νάξου. Με τη σύζυγό του, Ειρήνη Χωριανοπούλου, απέκτησαν έναν γιο, το Νίκο.
Η Τζένη των πειρατών

«Η Τζένη των πειρατών» (γερμ. Die Seeräuber-Jenny, αγγλ. Pirate Jenny) είναι μελοποιημένο ποίημα σε στίχους Μπέρτολτ Μπρέχτ σε μελωδία του Κουρτ Βάιλ από το ρεπερτουάρ της όπερας της πεντάρας. Όπως πολλά τραγούδια του Μπρεχτ έχει τραγουδηθεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι ίσως το πιο γνωστό ποίημα του Μπρεχτ μετά το Μάκι Μέσερ.

Περιεχόμενο

Η Τζένη είναι καμαριέρα σε φτηνό πανδοχείο. Η ζωή της φθείρεται μέσα στην φτωχοζωή, μεταξύ μεροκάματου και πορνείας. Ονειρεύεται ότι μια μέρα στο λιμάνι θα έρθει ένα μαύρο καράβι με οκτώ κατάρτια και πενήντα κανόνια. Θα την υποδεχτεί με σηκωμένη σημαία και αφού εκδικηθεί τους πάντες, με ανοιχτά πανιά θα την πάρει μακριά.
Ραφαήλ

Βιογραφία

Ο Ραφαήλ γεννήθηκε το 1483 στο δουκάτο Ουρμπίνο, το οποίο αποτελούσε την εποχή εκείνη σημαντικό πνευματικό κέντρο, κατά την περίοδο της ηγεμονίας του Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο. Ο πατέρας του, Τζοβάνι Σάντι, ήταν διακεκριμένος ζωγράφος που συχνά πρόσφερε τις υπηρεσίες του στην Αυλή του δούκα και έχαιρε επίσης ιδιαίτερης εκτίμησης ως ποιητής και χρονικογράφος. Πέθανε όταν ο Ραφαήλ ήταν μόλις σε ηλικία έντεκα ετών και ενώ τρία χρόνια νωρίτερα είχε ήδη σημειωθεί ο θάνατος της μητέρας του ονόματι Μάγια ντι Μπατίστα Κιάρλα . Υπήρξε ο πρώτος δάσκαλος του γιου του στη ζωγραφική, ο οποίος σύμφωνα με τον Τζόρτζιο Βαζάρι μαθήτευσε αργότερα στο πλευρό του Περουτζίνο, στην Περούτζια. Ο τελευταίος αποτελούσε έναν από τους πλέον διακεκριμένους και επιτυχημένους ζωγράφους της εποχής, αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση του Ραφαήλ ενώ βρισκόταν στην κορυφή της δόξας του. Η άφιξή του στην Περούτζια και η έναρξη της συνεργασίας του με τον Περουτζίνο δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια, ωστόσο τοποθετείται περίπου το 1495.
Η πρώτη επίσημη καταγραφή της δραστηριότητάς του χρονολογείται στις 10 Δεκεμβρίου του 1500, σύμφωνα με έγγραφο που πιστοποιεί πως ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ένα ιερό, με προθεσμία έως το Σεπτέμβριο του 1502. Ανέλαβε τις πρώτες παραγγελίες έργων του για εκκλησίες στην Τσιττά ντι Καστέλλο και στην Περούτζια, πόλεις που βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από το Ουρμπίνο, ενώ φιλοτέχνησε επίσης τα σχέδια για μία σειρά νωπογραφιών για τη Biblioteca Piccolomini της Σιένα, έργο που ανέλαβε να ολοκληρώσει ο Πιντουρίκκιο. Η πιθανώς παλαιότερη και άθικτη μέχρι σήμερα εικόνα που φιλοτέχνησε για την εκκλησία του Αγίου Δομήνικου στην Τσιττά ντι Καστέλλο, μία σύνθεση με θέμα τη σταύρωση του Χριστού (π.1502-3, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου), παρουσιάζει αρκετά κοινά στοιχεία με έργα του Περουτζίνο, γεγονός που μαρτυρά την επίδραση του τελευταίου στην τεχνοτροπία του Ραφαήλ.