google/wiki40b huggingface dataset:
Αργυρά (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η Αργυρά ((Ἀργυρᾶ) ήταν μία από τις Ναϊάδες Νύμφες που λατρευόταν στην αρχαία Αχαΐα. Επώνυμος της αρχαίας πόλης Αργυράς και την ομώνυμης πηγής.
Η Αργυρά ήταν πολύ όμορφη και κάποτε την συνάντησε ένας νέος βοσκός, ο Σέλεμνος, ο οποίος την ερωτεύτηκε και κέρδισε τον ερωτά της. Μετά όμως από χρόνια όταν αυτός άρχισε να γερνά και να χάνει την ομορφιά του η νύμφη τον παράτησε και ο Σέλεμνος από την στενοχώρια του πέθανε. Η θεά Αφροδίτη τον μεταμόρφωσε σε ποτάμι και του έδωσε την δυνατότητα όποιος τον έχει εγκαταλείψει το ταίρι του, να λούζεται στα νερά του να ξεχνά τον πόνο του.
Από την νύμφη Αργυρά πήρε το όνομα της η πηγή που πηγάζει ο ποταμός, αλλά και η αρχαία Αχαϊκή πόλη που βρισκόταν κοντά στην Πάτρα σε άγνωστη θέση σήμερα.
Stagecoach Theatre Arts

Το Stagecoach Theatre Arts plc είναι επαγγελματική σχολή θεατρικών τεχνών, που λειτουργεί σε χιλιάδες τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο, με πάνω από 600 σχολεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι σπουδαστές εκπαιδεύονται στο τραγούδι, χορό και υποκριτική.
Το Stagecoach έχει σχολές θεατρικών τεχνών μερικής απασχόλησης στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Γερμανία, το Γιβραλτάρ, την Ιρλανδία, τη Μάλτα, την Ισπανία, την Ελλάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ.
Διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Η διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έλαβε χώρα de facto στις 6 Αυγούστου 1806, όταν ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ παραιτήθηκε του τίτλου του και απελευθέρωσε το σύνολο των αυτοκρατορικών κρατιδίων και αξιωματούχων από τους όρκους πίστης τους και τις υποχρεώσεις τους προς την Αυτοκρατορία. Αν και η παραίτηση θεωρείτο νόμιμη, η διάλυση των αυτοκρατορικών δεσμών δεν ήταν τέτοια, με αποτέλεσμα αρκετά κρατίδια να αρνούνται να αναγνωρίσουν το τέλος της Αυτοκρατορίας εκείνη την περίοδο.
Σημαία των Ουώλλις και Φουτούνα

Η ανεπίσημη τοπική σημαία των Ουώλλις και Φουτούνα είναι κόκκινη και έχει ένα άσπρο τετράγωνο, το οποίο τέμνεται σε τέσσερα μέρη από ένα κόκκινο σταυρό σε σχήμα «Χ».
Εναλλακτικά, χρησιμοποιείται ένας μεγαλύτερος άσπρος σταυρός. Η σημαία της Γαλλίας σκιασμένη με λευκό βρίσκεται στη πάνω αριστερή πλευρά του ιστού. Η επίσημη σημαία είναι η γαλλική και αυτή χρησιμοποιείται σε επίσημες περιστάσεις.
Πεδιάδα Ριφτ (Κένυα)

Γεωγραφία

Η Πεδιάδα Ριφτ βρίσκεται δυτικά της χώρας και συνορεύει στα νοτιοδυτικά με τη Νυάνζα και τη Δυτική επαρχία, στα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά με την Ανατολική, στα κεντροδυτικά με την Κεντρική και τη Ναϊρόμπι, στα νότια με την Τανζανία και στα βόρεια με την Αιθιοπία. Έχει έκταση 182.505,1 km². Μεγαλύτερη και μοναδική λίμνη είναι η Τουρκάνα, από την οποία πήρε το όνομά της η ομώνυμη κοινότητα.

Δημογραφία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η Ανατολική επαρχία είχε 10.006.805 κατοίκους και πυκνότητα 54,83 κατοίκων ανά km².
Ναυαγοσωστικό

Το Ναυαγοσωστικό (salvage ship) είναι ειδικός τύπος πλοίου ή ειδικό ρυμουλκό (salvage tug)  ιδιαίτερης κατασκευής και με ισχυρές μηχανές, εφοδιασμένο με ανάλογα μέσα και εφόδια, του οποίου κύρια αποστολή και έργο του είναι η Επιθαλάσσια αρωγή που από μεν  τα  εμπορικά  η αρωγή αυτή είναι «κατ' επάγγελμα», από δε τα κρατικά (υπηρεσιών) παρέχεται ως «ειδική μέριμνα» δημόσιας ασφάλειας.
Τα Ναυαγοσωστικά σήμερα είναι μηχανοκίνητα πλοία με εκτόπισμα 500 έως και 1500 τον. Με πολύ μεγάλη ισχύ μηχανών (1000 – 10.000 ίππων) και  διακρίνονται  σε μικρά (κλειστών θαλασσών ή εσωτερικών – χωρικών υδάτων),  μεσαία (ανοικτής θάλασσας) και στα ωκεάνια (πολύ μεγάλα). Έχουν ανάλογα πλούσιο εξοπλισμό σε ναυτιλιακά όργανα ναυσιπλοΐας, επικοινωνίας, εντοπισμού, έρευνας, διάσωσης, και μέσων ρυμούλκησης, πόντισης, ανέλκυσης, κατάδυσης, κατάσβεσης πυρκαγιάς και απάντλησης, μέσων έμφραξης ρηγμάτων – διαρροής, καλωδίων ρεύματος, φραγμάτων περισυλλογής κλπ. Ορισμένα φέρουν θάλαμο αποπίεσης ενώ τα ωκεάνια φέρουν επιπλέον  βαθυσκάφη και ελικοδρόμιο.
Η ναυπήγησή τους και κάθε επισκευή ή μετασκευή τους παρακολουθείται ιδιαίτερα από τους Νηογνώμονες.
Προς άμεση διάκριση τα πλοία αυτά φέρουν στα πλευρά τους την ένδειξη «SALVAGE». Όλο το 24ωρο διατηρούν φυλακή ακρόασης στα κανάλια κινδύνου είτε «εν πλω» είτε «εν όρμω». Κατά το άρθρο 189 του Κ.Δ.Ν.Δ. τα πλοία αυτά φέρουν ειδική άδεια της Λιμενικής Αρχής του λιμένα που έχουν ως βάση. Περιλαμβάνονται δε επι τούτου σε ειδικούς παγκόσμιους καταλόγους ναυτιλιακού ενδιαφέροντος με όλα τα μέσα που διαθέτουν. Η σύντμηση αυτού του τύπου πλοίου είναι Ν/Γ.
Στις αποστολές και επιχειρήσεις «επιθαλάσσιας αρωγής» η εξέλιξη, η ταχύτητα και ο συντονισμός της δραστηριότητάς τους παρακολουθείται από το Ε.Κ.Σ.Ε.Δ. (Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης «Θάλαμος επιχειρήσεων (ΥΕΝ)») που εδρεύει στον 5ο όροφο του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (Υ.Ε.Ν.) και συγκροτείται από Λιμενικούς συνεπικουρούμενοι από κλιμάκιο της Πολεμικής αεροπορίας.
Άκης Σακελλαρίου

Βιογραφία

Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής της Ρούλας Πατεράκη. Συνέχισε τις θεατρικές σπουδές του στην Αμερική, στην Δραματική Σχολή της Στέλλας Αντλερ και στο HB STUDIO. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο Α' και Β' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αλλά και με κρατικό βραβείο.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με την Τίνα Βασιλικού με την οποία  έχουν αποκτήσει ένα γιο και μία κόρη.

Εθνικό Θέατρο

Στο Εθνικό Θέατρο υποδύθηκε τον Γιαν στην παράσταση Δαμάζοντας τα κύματα του Λαρς Φον Τρίερ, τον Γκεόργκ φον Τραπ στην Μελωδία της ευτυχίας μαζί με την Νάντια Κοντογεώργη και πολλούς ακόμη ρόλους σε παραστάσεις όπως αρχαίες τραγωδίες (Αισχύλος, Ευριπίδης, Σοφοκλής) έως παραστάσεις σύγχρονου ρεπερτορίου (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Τένεσι Ουίλιαμς, Αντόν Τσέχωφ, Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, Μπέρτολτ Μπρεχτ κ.α).

Κ.Θ.Β.Ε.

Έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις στο Κ.Θ.Β.Ε όπως οι Πέρσες στο Θέατρο Δάσους το 2014 και το Καμπαρέ το 2004 στη Σχολή Μακεδονικών Σπουδών. Επίσης το 2013 συμμετείχε στη μουσικοχορευτική παράσταση  Με μουσικές εξαίσιες… με φωνές!... Μια μουσική ιστορία της Θεσσαλονίκης.

Θέατρο Κιβωτός

Στο Θέατρο Κιβωτός η πρώτη του παράσταση ήταν ο Κουρέας της Σεβίλλης το 1993. Επίσης ερμήνευσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση "Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ωρα" το 2004 με τον θίασο των Ν. Δραγούμη, Γ. Γεννατά και Α. Λουδάρο σε σκηνοθεσία Κωσταντίνου Αρβανιτάκη. Στην ίδια παράσταση είχε παίξει και το 1995 στο Θέατρο Αμόρε.

Θέατρο Λαμπέτη

Στο Θέατρο Λαμπέτη πρωταγωνίστησε σε διάφορες κωμωδίες όπως η "Ξυπόλητη στο πάρκο" του Νιλ Σάιμον το 2003 μαζί με την Όλγα Δαμάνη  σε σκηνοθεσία και μετάφραση Όλιας Λαζαρίδου. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 22 Ιανουαρίου και είχε μεγάλη επιτυχία.

Συνεργασίες

Με τους σκηνοθέτες: Γιάννης Χουβαρδάς, Κώστας Κιμούλης, Όλια Λαζαρίδου, Νικαίτη Κοντούρη, Κωσταντίνος Αρβανιτάκης, Λίλη Πεζαμού, Μανώλης Παντελιδάκης
Προτομή του Περικλή (Μουσεία του Βατικανού)

Περιγραφή

Βρέθηκε τεμαχισμένη και ανασυγκολλήθηκε. Το κεφάλι έχει ελαφρά κλίση προς τα αριστερά. Φέρει την επιγραφή «ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΞΑΝΘΙΠΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΣ».

Ιστορική τοποθέτηση

Χρονολογείται στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ.
Γκράπα

Η Γκράπα (ιταλ. grappa) είναι παραδοσιακό Ιταλικό αλκοολούχο ποτό που παράγεται από την απευθείας απόσταξη στεμφύλων με προσθήκη νερού.

Τρόπος παρασκευής

Τα στέμφυλα αποθηκεύονται σε δεξαμενές και τα υγρά που συγκεντρώνονται στον πυθμένα της δεξαμενής συλλέγονται και προστίθενται στα στέμφυλα την στιγμή της απόσταξης. Ορισμένοι αφού τα οξινίσουν διαβρέχουν άλλα αποθηκευμένα στέμφυλα για να διευκολύνουν την αλκοολική ζύμωση αλλά και για να βελτιώσουν τους οργανοληπτικούς χαρακτήρες των αποσταγμάτων τους.
Οι αποστακτικοί άμβυκες που θερμαίνονται άμεσα είναι μικρής χωρητικότητας. Στέμφυλα και νερό προστίθενται σε σχεδόν ίση ποσότητα καταλαμβάνοντας τα 2/3 του άμβυκα. Πραγματοποιείται δεύτερη απόσταξη του πρώτου αποστάγματος ή χρησιμοποιείται στη συνέχεια του άμβυκα μια μικρή στήλη ανακαθαρισμού η οποία διαθέτει 5 με 9 δίσκους και μετά υπάρχει ψυκτήρας. Η απόσταξη αυτή διαρκεί 3 με 5 ώρες και χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί οσμή καμένου είτε από την προσθήκη οινολάσπης είτε από τα στερεά που προέρχονται από τα στέμφυλα.
Οι περισσότεροι από τους μισούς άμβυκες που χρησιμοποιούνται στην Ιταλία χρησιμοποιούν την απευθείας θέρμανση με ατμό. Τα δοχεία χωρητικότητας 150-400 κιλών δέχονται τα στέμφυλα σε τρεις επιμέρους υποδοχείς, έτσι ώστε να μην συμπιέζονται και να διευκολύνεται το άδειασμά τους. Η διάρκεια της θέρμανσης είναι 1 - 2,5 ώρες και συνήθως χρησιμοποιούνται δυο άμβυκες έτσι, ώστε όταν ο ένας αποστάζει, ο άλλος αδειάζει και γεμίζει.
Προκειμένου να αποφύγουν το πρόβλημα της άμεσης θέρμανσης ορισμένοι παραγωγοί θερμαίνουν με τη βοήθεια υδατόλουτρου. Σε αυτή την περίπτωση τα στέμφυλα τοποθετούνται σε ένα δοχείο το οποίο είναι βυθισμένο σε νερό. Τα δοχεία αυτού του είδους αποστακτικών είναι της τάξης των 500 με 2500 λίτρων. Αν και απαιτείται μεγαλύτερος χρόνος και ενέργεια παράγονται αποστάγματα ανώτερης ποιότητας.
Το προϊόν της απόσταξης, για να δοθεί στην κατανάλωση, αραιώνεται με νερό μικρής σκληρότητας ή αποσκληρυμένο νερό, ψύχεται σε θερμοκρασίες από -4 ως -20 βαθμούς, διηθείται και εμφιαλώνεται.
Ίμπζιτς

Γεωγραφία

Το Ίμπζιτς ευρίσκεται στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας.
Διεθνής διαγωνισμός γλυπτικής για το Μνημείο του Άγνωστου Πολιτικού Κρατούμενου

Ιστορία

Ο διαγωνισμός είχε από την αρχή μεγάλη συμμετοχή και συνολικά οι προτάσεις που κατατέθηκαν μέχρι τον Ιανουάριο του 1953 ξεπέρασαν τις 3500, κυρίως με αφηρημένες ή αφαιρετικές τεχνοτροπικές προτάσεις. Η συμμετοχή μάλιστα ήταν τέτοια στη Βρετανία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Δυτική Γερμανία που πραγματοποιήθηκαν προκριματικοί εθνικοί διαγωνισμοί[3]. Στο διαγωνισμό πήραν μέρος τα μεγαλύτερα ονόματα εκείνη τη στιγμή στη διεθνή σκηνή της γλυπτικής στη Δύση, ενώ οι καλλιτέχνες από το Ανατολικό Μπλοκ μποϋκόταραν την όλη διαδικασία. Τυπικά βέβαια, όπως αναφέρει ο Herbert Read στον πρόλογο του καταλόγου της έκθεσης στην Tate με τα έργα που βραβεύτηκαν, κλήθηκαν «γλύπτες από τον κόσμο, από ολόκληρο τον κόσμο»[4].
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που πήραν μέρος βρίσκουμε ονόματα όπως ο Hans Arp, ο Alexander Calder, η Barbara Hepworth, ο Naum Gabo, ο Antoine Pevsner, ο Max Bill, οι Γερμανοί Karl Hartung, Fritz Koenig και Bernhard Heiliger, ο οποίος κέρδισε το Α΄ βραβείο στον εθνικό διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στη Δυτική Γερμανία[5]. Εκ μέρους της Ελλάδας πήραν μέρος οι Γιώργος Ζογγολόπουλος και Λάζαρος Λαμέρας, που έκαναν τα πρώτα τους βήματα προς την αφαίρεση, μονόδρομος φυσικά για τη συμμετοχή τους σε κάποιο διεθνή διαγωνισμό.
Τελικά, το πρώτο βραβείο και το χρηματικό έπαθλο των 2500 λιρών Αγγλίας κέρδισε ο Βρετανός γλύπτης Reg Butler, άγνωστος στο ευρύ κοινό μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όπως αποφάσισε όμως η κριτική επιτροπή, δόθηκαν διάφορα βραβεία, εκτός από το πρώτο στον Butler. Έτσι τιμήθηκαν ως δεύτεροι ο ρωσικής καταγωγής, αλλά εκπρόσωπος των ΗΠΑ, Naum Gabo, ο οποίος τελικά είδε μια εκδοχή της πρότασής του να πραγματοποιείται στο μνημείο του Ρότερνταμ το 1957, ο αδερφός του Antoine Pevsner, ως εκπρόσωπος όμως αυτός της Γαλλίας, ο Ιταλός Mirko Basaldella, που τελικά πήρε μέρος στην ανέγερση του εθνικού ιταλικού μνημείου στο Fosse Ardeatine στη Ρώμη, και η Βρετανίδα Barbara Hepworth.
Τιμητική διάκριση, όλοι με έργα κοντά στην αφαίρεση και με προτίμηση στα γεωμετρικά σύμβολα, έλαβαν επίσης για τις προτάσεις τους οι Lynn Chadwick από τη Μεγάλη Βρετανία, ο μαθητής του Μπάουχαουζ και εκφραστής μεταπολεμικά της Συγκεκριμένης Τέχνης (Concret Art) Max Bill από την Ελβετία, οι Alexander Calder και Richard Lippold από τις ΗΠΑ, Henri-Georges Adam από τη Γαλλία, Luciano Minguzzi από την Ιταλία και Margel Hinder από την Αυστραλία. Διάκριση και βραβείο αξίας 25 λιρών Αγγλίας έλαβε και ο Λάζαρος Λαμέρας, από τους πρωτοπόρους της μοντέρνας και αφηρημένης γλυπτικής στην Ελλάδα. Το ‘ανθρωπόμορφο’, αντίθετα, έργο του Ζογγολόπουλου πέρασε απαρατήρητο.
Όλες οι προτάσεις που έφτασαν μέχρι τη τελική φάση και έλαβαν κάποιο βραβείο, εκτέθηκαν τελικά στην Tate από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Απριλίου 1953 – μια έκθεση με τεράστια επιτυχία, την οποία, όπως πληροφορούμαστε από τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου Kloman προς το Λαμέρα με ημερομηνία 24 Απριλίου 1953, είχαν παρακολουθήσει, μια εβδομάδα πριν το κλείσιμο, ήδη 25000 επισκέπτες[6].
2237 Μέλνικοφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μέλνικοφ εκτιμάται σε 20,54 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1265 ± 0,015.
Εντσιλάδα

Ετυμολογία

Η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία ορίζει τη λέξη εντσιλάδα, όπως χρησιμοποιείται στο Μεξικό, ως τυλιγμένη τορτίγια αραβοσίτου γεμισμένη με κρέας και σκεπασμένη με σάλτσα ντομάτας και τσίλι. Η λέξη enchilada είναι η παρεθλοντική μετοχή του ισπανικού enchilar, "για να προσθέσεις πιπεριά τσίλι για να", κυριολεκτικά για να "καρυκεύσεις (ή να διακοσμήσεις) με τσίλι".
Ωκεανός

Ωκεανός αποκαλείται η πολύ μεγάλη  θαλάσσια επιφάνεια. Ο όρος καθιερώθηκε, ιστορικά, από τον αρχαίο Έλληνα  Ηρόδοτο και προέρχεται από τον ομώνυμο μυθικό θεό της Ελληνικής Μυθολογίας, τον Ωκεανό. 
Οι ωκεανοί αρχικά ήταν τρεις, ο Ειρηνικός, ο Ατλαντικός και ο Ινδικός, ενώ στη συνέχεια προστέθηκαν οι δύο των πόλων της Γης, ο Αρκτικός και ο Ανταρκτικός Ωκεανός, που συνολικά καλύπτουν σχεδόν τα τρία τέταρτα (71%) της επιφάνειας της γης, περιέχουν δε το 97% του νερού και το 90% των ηφαιστείων, ενώ σχεδόν τα μισά από τα παγκόσμια θαλάσσια ύδατα παρουσιάζουν βάθος μεγαλύτερο των 3.000 μέτρων.

Εξερεύνηση

Ένα αρκετά μεγάλο μέρος των ωκεανών είναι ανεξερεύνητο. Είναι το μοναδικό μέρος του πλανήτη που δεν έχει εξερευνηθεί αρκετά. Ταξίδια στον ωκεανό γινόντουσαν από τους προϊστορικούς χρόνους, αλλά μόνο στους σύγχρονους χρόνους έχει πραγματοποιηθεί εκτενές υποβρύχιο ταξίδι.
Το βαθύτερο σημείο στον ωκεανό είναι η τάφρος των Μαριανών (Mariana Trench)], η οποία βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό βόρεια των Μαριάνων νήσων (Marianna Islands). Έχει μέγιστο βάθος 10.971 μέτρων. Ερευνήθηκε πλήρως το 1951 με το βρετανικό ναυτικό σκάφος, "Challenger ΙΙ" που έδωσε το όνομά του στο βαθύτερο μέρος της τάφρου Challenger Deep.
Για ποιον χτυπά η καμπάνα

Πλοκή

Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου είναι ο Αμερικανός ιδεαλιστής καθηγητής Ρόμπερτ Τζόρνταν, ο οποίος εγκαταλείπει την πατρίδα του και πηγαίνει στην Ισπανία για να πολεμήσει για την δημοκρατία κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. 
Εκεί γνωρίζεται με μία ομάδα ντόπιων ανταρτών που αποτελείται από τρεις άνδρες και δύο γυναίκες και όλοι μαζί καταστρώνουν σχέδια για την ανατίναξη μιας γέφυρας. Μέσα στη σκληρότητα του πολέμου αναπτύσσεται κι ένα συναίσθημα ανάμεσα στον Τζόρνταν και μια νεαρή αντάρτισσα και το ζευγάρι προσπαθεί να βρει κάποιο νόημα στον παραλογισμό του πολέμου και στη δική του αβέβαιη θέση. 
Η στιγμή για την ανατίναξη φτάνει, η αποστολή πετυχαίνει, όμως γίνεται φανερό ότι ο πόλεμος έχει χαθεί. Ο Ισπανός αρχηγός των ανταρτών, σπρωγμένος από δειλία και φόβο, προδίδει την ομάδα στους εχθρούς και στη μάχη που ακολουθεί ο Τζόρνταν τραυματίζεται βαριά. 
Θα μπορούσε να είχε σωθεί αν ακολουθούσε την υπόλοιπη ομάδα ή θα μπορούσε να υπακούσει στην αγάπη της συντρόφου του και στην επιθυμία του να ζήσουν μαζί. Όμως μετράει η αίσθηση του καθήκοντος, αφού η πίστη του είναι ότι και η παραμικρή προσπάθεια κατά του φασισμού, αξίζει να γίνει. Πείθει λοιπόν τους άλλους να φύγουν, ενώ ο ίδιος βρίσκει τον θάνατο χρησιμοποιώντας τον εαυτό του για να καθυστερήσει την φάλαγγα των φασιστών.

Μηνύματα και αντιδράσεις

Παρά το ότι η βάση του βιβλίου είναι ο πόλεμος και ο θάνατος που βρίσκονται παντού, κατά βάθος το μυθιστόρημα έχει ξεκάθαρες και σοβαρές πολιτικές σκέψεις. Οι χαρακτήρες του δεν είναι άφοβοι και άτρωτοι, όμως αγαπούν την ζωή και γι αυτό μάχονται γι αυτήν, παρ' ότι πολλές φορές αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο. Γι αυτούς, δημοκρατία σημαίνει επιβίωση. 
Ο χρόνος που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το βιβλίο έχει ιδιάζουσα σημασία. Αν και επικρίθηκε, ειδικά από τους πολιτικούς, σαν μια παραμορφωμένη εικόνα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ολόκληρο το μυθιστόρημα και ειδικά οι απόψεις του ήρωά του επηρέασαν την αμερικανική κοινή γνώμη σε μια εποχή που ολόκληρη η χώρα προσπαθούσε να αποφασίσει αν έπρεπε να πάρει μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βοηθώντας τους Βρετανούς κατά των Γερμανών ή να παραμείνει θεατής, καθώς τα συμφέροντά της δεν θίγονταν άμεσα.
Η πρόθεση του συγγραφέα ήταν να μεταδώσει την πίστη ότι κανένας δεν μπορεί να μένει αμέτοχος σε ότι συμβαίνει γύρω του. Είναι υπεύθυνος, γι αυτό και υποχρεωμένος να λάβει μέρος. Όλο αυτό το «πιστεύω» βρίσκεται συμπυκνωμένο στην πρώτη σελίδα του μυθιστορήματος, σε απόσπασμα από ένα έργο του ποιητή Τζον Ντον (John Donne) του 1624 με τίτλο "Devotions upon Emergent Occasions", στο οποίο αναφέρεται η φράση «...Και γι' αυτό ποτέ μη στείλεις να μάθεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπά για σένα».
Αγγελική Βιβλιοθήκη

Ιστορία

Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε από τον Άντζελο Ρόκα, το 1614, ο οποίος εργαζόταν στο Βατικανό ως διευθυντής του τυπογραφείου. Ο Ιταλός αυτός λόγιος δώρισε σε αυτή τη βιβλιοθήκη, η οποία ανήκε στο μοναστήρι του Αγίου Αυγουστίνου, κι εκείνη ονομάστηκε έτσι από το όνομά του. Επίσης, είναι η πρώτη βιβλιοθήκη της Ρώμης που άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό.
Από το 1940 η βιβλιοθήκη φιλοξενεί αρχεία της Accademia dell'Arcadia, ενώ από το 1975 υπάχθηκε υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού.
Μπεχρούπιγια

Οι μπεχρούπιγια ή μπαχρούπιγια (Ινδουστανικά: बहरूपिया ή بہروپیا) είναι ιμπρεσιονιστές στις παραδοσιακές τέχνες του θεάματος από την Ινδία, το Νεπάλ και το Μπαγκλαντές. Η τέχνη τους ήταν κάποτε δημοφιλής και διαδεδομένη, αλλά σήμερα είναι σε παρακμή και οι επαγγελματίες του ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Κάποτε ήταν κοινό για τους μπεχρούπιγια να κάνουν μια δραματική είσοδο σε γάμους ή άλλες εκδηλώσεις ντυμένοι ως αστυνομικοί, ιερείς ή κάτι άλλο και να δημιουργούν αναταραχή. Το κοινωνικό πρότυπο που περιβάλλουν αυτές οι εμφανίσεις ήταν ότι οι μπεχρούπιγια συνήθως δεν έπαιρναν χρήματα, εάν τους έβρισκαν ως σωσίες. Ωστόσο, αν πετύχαιναν στο να πείσουν το κοινό για την ψεύτικη ταυτότητά τους, τότε θα το αποκάλυπταν και θα λάμβαναν λεφτά για να διασκεδάσει με την ομάδα.
Λόγω της πείρας τους με τη μεταμφίεση και μίμηση, οι καλοί μπεχρούπιγια προσλαμβάνονται ως κατάσκοποι από τους μεσαιωνικούς Ινδούς βασιλιάδες.

Ετυμολογία και εναλλακτικές ονομασίες

Ο όρος μπεχρούπιγια προέρχεται από τις Σανσκριτικές λέξεις μπάχου (πολλά) και ρουπ (μορφή ή εμφάνιση). Ο κυρίως απαρχαιωμένος όρος νακκάλ (नक़्क़ाल ή نقّال, δηλαδή μιμητής) χρησιμοποιείται συχνά για τους μπεχρούπιγια. Μερικές φορές, οι μπεχρούπιγια είναι γνωστή και ως μασχάρα (मसख़रा ή مسخره, αραβικό δάνειο στα ινδουστανικά) ή μπαντ, που είναι οι παραδοσιακοί ηθοποιοί, χορευτές, παραμυθάδες και διασκεδαστές στην Ινδική υποήπειρο.
Κάμμελ

Προέλευση του ονόματος

Το όνομα του ποταμού προέρχεται από το Κέλτικο kamb ή camb που σημαίνει κυρτός.Οπότε ο Κάμμελ είναι ο κυρτός ποταμός.Άλλοι ερευνητές έχουν την άποψη πως Κάμμελ σημαίνει βάλτος (bog).
Άγιος Δαβίδ, Γρενάδα

Γεωγραφία

Ο Άγιος Δαβίδ βρίσκεται νοτιοανατολικά του νησιού και νότια-κεντρικά του Αγίου Δαβίδ ανάμεσα στις πόλεις Γουέστερχωλ και Λα Ταντ. Βρίσκεται βόρεια του Μωλτί και ανατολικά τις Συρακούσες).

Δημογραφία

Ο Άγιος Δαβίδ είχε το 1991 1.200 κατοίκους, ενώ το 2005 1.320. Υπολογίζεται ότι το 2012 είχε πληθυσμό 1.289 κατοίκων.
Οικογένεια Τζίνη

Η οικογένεια Τζίνη είναι εύπορη πατρινή οικογένεια εμπόρων και κτηματιών.
Η οικογένεια Τζίνη είναι Ηπειρώτικης καταγωγής και συγκεκριμένα προέρχεται από το Κομπότι Άρτας. Γενάρχης του πατρινού κλάδου ήταν ο Θεόδωρος Τζίνης, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Πάτρα το 1828 και ανέπτυξε πλούσια εμπορική δραστηριότητα αποκτώντας τεράστια κινητή & ακίνητη περιουσία. Δημιούργησε δικό του εμπορικό οίκο, ο οποίος ασχολιόταν με το εμπόριο σταφίδας καθώς και με τραπεζικοοικονομικές συναλλαγές.
Η οικογένεια Τζίνη, και κυρίως ο Γεώργιος, απέκτησε τεράστιες εκτάσεις στο Βορειοδυτικό μέρος της Πάτρας, στην περιοχή του πυροσβεστείου, όπου μέχρι και σήμερα η συνοικία ονομάζεται Τζίνη. Η πατρική οικία της οικογένειας Τζίνη βρίσκεται επί των οδών Μαιζώνος & Αγίου Νικολάου, η οποία διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Το σπίτι ίσως είναι το παλαιότερο κτίριο της Πάτρας, κατασκευάστηκε το 1832 και παραπέμπει μορφολογικά σε ηπειρώτικα σπίτια. Στην ιδιοκτησία της οικογένειας βρίσκονται και άλλα παλαιά οικήματα όπως το μέγαρο Γαλανόπουλου κ.α. Ο τάφος της οικογένειας βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών.
Εξέχοντα μέλη της οικογένειας ήταν ο Θεόδωρος Τζίνης, αγωνιστής του 1821, μέλος της Φιλικής Εταιρείας, μεγαλοκτηματίας και χρηματοδότης του δημοτικού θεάτρου Απόλλων, ο Στέφανος Τζίνης, πρόεδρος της Γυμναστικής Ένωσης Παναχαϊκού και του ποδηλατικού συλλόγου Πατρών, ο Γεώργιος Θ. Τζίνης, δικηγόρος, πρώτος πρόεδρος της Παναχαϊκής Γυμναστικής Εταιρείας, πρόξενος της Ρουμανίας και παρασημοφορημένος με τον σταυρό του Σωρήρα και ο Ανδρέας Τζίνης, πρόξενος της Γαλλίας και της Σουήδιας και κάτοχος σημαντικής βιβλιοθήκης. Τα μέλη της οικογενείας συνδέθηκαν με επιγαμιαίες σχέσεις με τις οικογένειες Λιάλιου, Παπαποστόλου, Μιχαλόπουλου κ.α. Συγκεκριμένα ο Θεόδωρος Τζίνης είχε παντρευτεί την Ελένη Παπαποστόλου ενώ ο Ανδρέας Τζίνης την Ελένη Λιάλιου, κόρη του διάσημου μουσικοσυνθέτη Δημητρίου Λιάλιου. Σήμερα κατοικούν ακόμα στην Πάτρα απόγονοι της οικογένειας.
Ωρολόγιον (λειτουργικό βιβλίο)

Το Ωρολόγιον είναι λειτουργικό βιβλίο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και περιέχει τις ακολουθίες τού ημερονυκτίου: Εσπερινός, Απόδειπνο, Μεσονυκτικό, Όρθρος, Ώρες Α΄, Γ΄, ΣΤ΄, Θ΄.

Ιστορία

Σύμφωνα με το Τυπικό της Εκκλησίας το Ωρολόγιον καθορίζει τις ακολουθίες τού ημερήσιου κύκλου· το Ψαλτήριον, η Παρακλητική και το Θεοτοκάριον αυτές τού εβδομαδιαίου κύκλου, ενώ τα Μηναία, το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο τον ετήσιο κύκλο.
Τα παλαιά Ωρολόγια τυπωνόταν στη Βενετία με διακοσμητικές ξυλογραφίες. Η μορφή του παγιώθηκε το 1832 από τον ιερομόναχο Βαρθλομαίο τον Ίμβριο και εγκρίθηκε από τη Μεγάλη τού Χριστού Εκκλησία. Από το 1952 η Εκκλησία της Ελλάδας τυπώνει και εκείνη Ωρολόγια (εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας). Το Α΄ μέρος περιέχει τις ακολουθίες από τον Εσπερινό ως τις Ώρες, το Β΄ μέρος περιλαμβάνει στοιχεία από τα Μηναία, το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο, ενώ το Γ΄ μέρος τον Ακάθιστο Ύμνο, τον μικρό και μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα, την ακολουθία της Θ. Μεταλήψεως και Κανόνες στον Ι. Χριστό, τους Αγγέλους και τον Σταυρό.
Κορράδος Α΄ της Γερμανίας

Η ζωή του

Διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο τον Παίδα. Δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον Τευτονικό τίτλο του βασιλιά των Γερμανών, αλλά προτίμησε τον τίτλο του βασιλιά των Ανατολικών Φράγκων, ένα βασίλειο που αναπτύχθηκε τον 10ο αιώνα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν γιος και διάδοχος του Κορράδου του πρεσβύτερου δούκα της Θουριγγίας. Οι Κορραδίδες ήταν κόμητες στην περιοχή του Λαν, ενώ οι Μπάμπενμπερκ στο Μαίν με φιλοδοξίες να κυριαρχήσουν στην Φραγκονία. Το 906 σε μάχη στο Φρίτσλαρ ο πατέρας του Κορράδος ο Πρεσβύτερος μαζί με δύο από τους τρεις αδελφούς του σκοτώθηκαν και ο τρίτος αδελφός του εκτελέστηκε αμέσως μετά. Τότε ο Κορράδος, σε ηλικία 16 ετών, διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Φραγκονία.
Εξελέγη βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων στις 10 Νοεμβρίου του 911, μετά τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου Καρολίδη βασιλιά Λουδοβίκου του παιδός. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από ασταμάτητες διαμάχες με τους δούκες της Σαξονίας, της Βαυαρίας και της Σουηβίας. Οι στρατιωτικές του εκστρατείες ήταν όλες αποτυχημένες, όπως και οι προσπάθειές του να περιορίσει την δύναμη των επισκόπων. 
Απεβίωσε σε ηλικία 28 ετών. Στην επιθανάτιο κλίνη του ζήτησε, για το καλό της χώρας, από τον αδελφό του Έμπερχαρντ μαργράβο της Φραγκονίας να ορίσει ως διάδοχό του στην Ανατολική Φραγκία τον Ερρίκο Α΄ τον Ορνιθοθήρα δούκα της Σαξονίας, που τον θεωρούσε ως τον πιο αξιόλογο από τους αντιπάλους του. Οι Φράγκοι ευγενείς σεβάστηκαν την τελευταία επιθυμία του Κορράδου, εκλέγοντας βασιλιά τον Ερρίκο Α΄, ενώ ο αδελφός του Έμπερχαρντ διαδέχθηκε τον Κορράδο στην Φραγκονία.