Πίνακας διδασκαλίας

Ο πίνακας διδασκαλίας είναι εργαλείο διδασκαλίας που επιτρέπει την εκπαίδευση των μαθητών μέσω γραφικών αναπαραστάσεων του αντικειμένου διδασκαλίας, τις οποίες οι μαθητές βλέπουν ταυτόχρονα.

Ετυμολογία

Είναι εργαλείο διδασκαλίας. Είναι μεγάλη επιφάνεια κατά κύριο λόγο ορθογώνια.Τη συναντάμε σε χώρους εκπαίδευσης όπως στο σχολείο. γράφουμε κατά κύριο λόγο με κιμωλία. Η αρχαία ελληνική λέξη για τον πίνακα είναι πίναξ.

Περιγραφή

Αρχικά ήταν μαύρος γι αυτό και μπορούμε να τον συναντήσουμε στα βιβλία με την ονομασία μαυροπίνακας (Blackboard) και κατόπιν έγινε πράσινος. Επάνω του γράφουν κυρίως με τη χρήση κιμωλίας .

Χρήση

Ο πίνακας διδασκαλίας χρησιμοποιείται για να διδάσκονται τα μαθήματα με οπτικό τρόπο. Χρησιμοποιείται και να παίζουν τα παιδιά κρεμάλα. Προσφέρεται για διδασκαλία και συμμετοχή όλων των παιδιών στη διδασκαλία και στη μάθηση.

Παραδείγματα

Αρχικά ήταν μαύρος κατόπιν έγινε πράσινος. ακολούθησε ο ασπροπίνακας πάνω στον όποιο γράφει πλέον κανείς  με μαρκοδόρο. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 κάνουν την εμφάνιση τους οι διαδραστικοί πίνακες.

Ιστορία

Η χρήση του μαυροπίνακα σε σχολικές τάξεις δεν μπορεί να προσδιοριστεί χρονικά, όμως εμφανίζεται στη μουσική εκπαίδευση στην Ευρώπη τουλάχιστον από το 16ο αιώνα. Ο όρος μαυροπίνακας εμφανίζεται στο αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης το 1739 και πιο συγκεκριμένα εμφανίζεται ως μαυροπίνακας με κιμωλία. Η πρώτη εμφάνιση της κιμωλίας που γράφει σε μαυροπίνακα γίνεται σε ομιλία μαθηματικών στις ΗΠΑ από τον George Baron στις 21 Σεπτεμβρίου 1801. 
Αρχικά οι μαυροπίνακες ήταν απλώς μερικά τετράγωνα από σχιστόλιθο, πλαισιωμένα με ξύλο. Σημείωναν πάνω τους με άλλα κομμάτια από σχιστόλιθο. Στις αρχές του 19ου αιώνα στην Αμερική αλλά και τη Δυτική Ευρώπη, τα κομμάτια αυτά του σχιστόλιθου χρησιμοποιούνταν ευρέως στα δημόσια σχολεία, μια και το χαρτί ήταν πάρα πολύ ακριβό. Υπάρχουν αναφορές ότι στη Σκωτία ένας δάσκαλος της γεωγραφίας, πήρε τους σχιστόλιθους από τα χέρια των μαθητών και τους κρέμασε στον τοίχο. Μια από τις παλιότερες καταγραφές δείχνει πως σε στρατιωτικές σχολές γύρω στο 1801 οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούσαν πια να ξοδεύουν τόσο πολύ χρόνο για να σημειώνουν πάνω στις πλάκες των μαθητών και το κρέμασμα του σχιστόλιθου στον τοίχο ήταν περισσότερο βολικό και λιγότερο χρονοβόρο, μια και μπορούσαν να απευθυνθούν σε ολόκληρη την τάξη και να έχουν πρόσβαση όλοι οι μαθητές από το πρώτο μέχρι το τελευταίο θρανίο. Αυτό αποτέλεσε επανάσταση στην εκπαιδευτική μέθοδο, και μέσω των σιδηροδρόμων η μέθοδος μπόρεσε να μεταφερθεί παντού. Μέχρι το 1840 τα περισσότερα σχολεία του ανεπτυγμένου κόσμου είχαν τη δυνατότητα να έχουν έναν πίνακα στον οποίο έγραφαν και ο δάσκαλος αλλά και οι μαθητές και μπορούσε να παρακολουθεί ολόκληρη η τάξη.
Η παραγωγή του μαυροπίνακα ξεκίνησε το 1840 ενώ το 1960 ξεκίνησε η παραγωγή του πράσινου πίνακα ο οποίος κυρίως είναι από πορσελάνη.

Πολιτισμική επιρροή

Ο μαυροπίνακας είναι ένα κορυφαίο σύμβολο και βοήθημα για αρκετούς λόγους. Η ευχρηστία του αλλά και η ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του εκπαιδευτικού είναι δύο από τα πλεονεκτήματα του. Το πλεονέκτημα αυτό έρχεται να συμπληρωθεί από το γεγονός ότι δεν χρειάζεται  να διακόψει την ομιλία ο εκπαιδευτικός αφού μπορεί να μιλάει και να γράφει ταυτόχρονα. 
Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι ότι ο  μαυροπίνακας μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς να χρειάζεται ειδικές εγκαταστάσεις, ενώ δεν απαιτείται η παρουσία κάποιου βοηθού ή η χρήση εγχειριδίου χρήσης. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος είναι δυνατή η συμμετοχή στην εξέταση των μαθητών. Η ύπαρξη του πίνακα προκαλεί τη συνεχή κίνηση του εκπαιδευτικού, και δίνει τη δυνατότητα για ύπαρξη  διαλόγου με τους μαθητές/ εκπαιδευόμενους  δίνοντας έτσι μια.αμεσότητα. αυτές είναι κάποιες από τις δυνατότητες αξιοποίησής του που τον κάνουν πραγματικά αναντικατάστατο.