Νεζερά

Τα Νεζερά ή Νεζεροχώρια είναι ιστορική περιοχή στην Αχαΐα που αποτελείται από μια ομάδα ορεινών χωριών, που βρίσκονται στις πλαγιές του Ερύμανθου και στα νότια πρόβουνα του Παναχαϊκού, στο σημείο που συναντιούνται τα δυο αυτοί ορεινοί όγκοι στην άνω κοιλάδα του ποταμού Πείρου.

Γεωγραφία

Η περιοχή των Νεζερών εκτείνεται στην ενδοχώρα της Αχαΐας και χαρακτηρίζεται ορεινή με ανομοιομορφία και διάφορες κλίσεις επιφάνειας εδάφους. 
Τα Νεζεροχώρια είναι τα εξής:
 
α) στο Παναχαϊκό: τα Δενδρά, η Καλάνιστρα, ο Κάλανος, το Νέο Κομπηγάδι, ο Πλάτανος και οι Συκιές.

β) στον Ερύμανθο: τα Λακκώματα, η Ρίκαβα και η Χρυσοπηγή.

Ονομασία

Η ονομασία "Νεζερά" προέρχεται από την Σλαβική φυλή των Εζεριτών, όπου ένας μικρός πληθυσμός τους εγκαταστάθηκε στην περιοχή την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 8ου αιώνα μ.Χ. Η ονομασία διατηρείται ακόμα και σήμερα, ενώ παλαιότερα ήταν πιο διαδεδομένη.

Βυζαντινή περίοδος

Στα τέλη του 8ου αιώνα Εζερίτες και Μηλιγγοί, που είχαν εγκατασταθεί νωρίτερα στην Λακωνία και την Ηλεία επαναστάτησαν κατά των Βυζαντινών, έκαναν επιδρομές και λεηλατούσαν την Αχαΐα. Το 805 μ.Χ. οι Σλάβοι αυτοί με την βοήθεια Αράβων και Σαρακηνών πολιόρκησαν την πόλη της Πάτρας. Η πόλη άντεξε την πολιορκία και σώθηκε σύμφωνα με την παράδοση από θαύμα του Αγίου Ανδρέα, μάλιστα οι πολιορκημένοι βγήκαν έξω από τα τείχη και νίκησαν του Σλάβους σε μάχη σώμα με σώμα. Μετά την ήττα τους οι Εζερίτες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των Νεζερών και χωρίς να είναι σίγουρο και τεκμηριωμένο θεωρούνται μάλλον οι πρώτοι οικιστές της περιοχής.
Μετά την εγκατάσταση τους στην περιοχή, οι Εζερίτες εξεγέρθηκαν αρκετές φορές κατά των Βυζαντινών, γενικά όμως ήταν πιο φιλήσυχοι από την συγγενική τους φυλή τους Μηλιγγούς. Το 842 στάλθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ στην περιοχή ο Θεοφύλακτος Βρυέννιος για να υποτάξει τους εξεγερμένους του Θέματος Πελοποννήσου, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Εζερίτες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να πληρώνουν ετήσιο φόρο 300 χρυσά νομίσματα. Αλλά και ο τελευταίος τους ξεσηκωμός, την περίοδο της αυτοκρατορίας του Ρωμανού Α΄ Λακαπηνού είχε δυσμενή κατάληξη. Το 921 ο στρατηγός Κρηνίτης Αροτράς είχε διαταγή να τους αποτρέψει να κάνουν άλλη εξέγερση και να τους υποτάξει. Η εκστρατεία διήρκεσε από την άνοιξη μέχρι το Νοέμβριο του ιδίου έτους.

Φραγκοκρατία

Στις αρχές του 13ου αιώνα, κατά την Δ΄ Σταυροφορία, η περιοχή πέρασε στην κυριαρχία των Φράγκων και αποτέλεσε μέρος της Βαρωνίας Χαλανδρίτσας του Πριγκιπάτου Αχαΐας. Έως τα μέσα του 15ου αιώνα η περιοχή ήταν υπό συνεχή Φραγκοκρατία αλλά εκείνη την περίοδο οι Βυζαντινοί ανάκτησαν τα εδάφη του Πριγκιπάτου Αχαΐας και τα Νεζερά αποτέλεσαν ξανά μέρος Δεσποτάτου Μορέως, τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο οι Βυζαντινοί κράτησαν για λίγο αυτήν την φορά την περιοχή αφού η Πελοπόννησος ύστερα από λίγα χρόνια καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, ενώ παράλληλα είχε ξεκινήσει το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Περίοδος Τουρκοκρατίας

Έπειτα από πολιορκία του κάστρου των Νεζερών από τους Οθωμανούς η περιοχή τελικά πέρασε υπό την κυριαρχία τους. Αναφέρεται ότι το κάστρο θεωρούνταν απόρθητο, ενώ η τοπική λαϊκή παράδοση μιλά για μακρά πολιορκία του κάστρου, αφού οι ντόπιοι κάτοικοι είχαν καταφέρει μέσω ενός μυστικού περάσματος και τροφοδοτούνταν με νερό, το μυστικό αυτό το πρόδωσε στους Οθωμανούς μια γριά, η οποία τους συμβούλεψε και τον τρόπο για να μάθουν την ακριβή θέση του. Οι Οθωμανοί ακολούθησαν την συμβουλή της γριάς, άφησαν επί ημέρες ένα άλογο χωρίς νερό, έπειτα το ελευθέρωσαν και αυτό ψάχνοντας για νερό τους οδήγησε στην υπόγεια σήραγγα και έτσι οι Οθωμανοί την έκλεισαν και έτσι κατέλαβαν τελικά το κάστρο. 
Το 1700 τα χωριά των Νεζερών αναφέρονται με τον πληθυσμό τους στην ενετική απογραφή του Φραντσέσκο Γκριμάνι.

Ορλοφικά και Επανάσταση του 1821

Κατά τα Ορλωφικά το 1770 τα Νεζεροχώρια πυρπολήθηκαν από τον Σουλεϊμάν Τζιαπάρι και τους Τουρκαλβανούς στρατιώτες του μαζί με το μοναστήρι της Χρυσοποδαρίτισσας. Το 1821 στη μονή συγκεντρώνονταν τα τρόφιμα που δινόντουσαν από την ευρύτερη περιοχή για την τροφοδοσία του στρατού κατά την πολιορκία της Πάτρας την άνοιξη του 1821. Το 1824 διεξήχθη μάχη στην περιοχή μεταξύ ντόπιων κατοίκων με τους Τούρκους στα πλαίσια της επανάστασης. Το 1825 η Οθωμανική Αυτοκρατορία έστειλε τον Ιμπραήμ Πασά με τα στρατεύματα του σε εκστρατεία με σκοπό την κατάπνιξη της επανάστασης του ’21 και το Μάιο του 1826 πυρπόλησε τα χωριά των Νεζερών και κατέστρεψε ολοσχερώς το μοναστήρι που είχε ξαναχτιστεί το 1812 έπειτα από την πρώτη μεγάλη καταστροφή που υπέστη. Ξαναχτίστηκε μετά το τέλος της επανάστασης και συγκεκριμένα η ανακατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1879.
Τα Νεζεροχώρια αποτέλεσαν πατρίδα πολλών ηρωικών και επιφανών αγωνιστών της επανάστασης. 
Στα Νεζερά εκείνη την περίοδο είχαν στρατοπεδεύσει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Μετά την καταστροφή της Πάτρας στην περιοχή εγκαταστάθηκε το Αχαϊκό Διευθυντήριο που αργότερα μεταφέρθηκε στην μονή Ομπλού και αποτελούταν από τον Π. Π. Γερμανό, τον Επίσκοπο Κερνίκης και Καλαβρύτων Προκόπιο, τον Ανδρέα Ζαΐμη, τον Ανδρέα Λόντο και τον Μπενιζέλο Ρούφο.