google/wiki40b huggingface dataset:
Αθανάσιος Νάκος

Σπουδές - επαγγελματική σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στο Βόλο, γιος του Σταύρου και της Ροδόπης. Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Νάκος κατήλθε υποψήφιος για πρώτη φορά με επιτυχία στις βουλευτικές εκλογές του 1993. Εξελέγη πρώτος στο νομό Μαγνησίας και έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το θάνατό του, το 2013. Κέρδισε δηλαδή τις εκλογές των ετών 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2009 και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012.
Έπειτα από την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ από τον Κώστα Καραμανλή, ο Αθανάσιος Νάκος ανέλαβε στην αρχή υπεύθυνος του Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης και στη συνέχεια του Τομέα Ανάπτυξης. Από τις 10 Μαρτίου 2004 ως τις 7 Οκτωβρίου 2009 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών.
Τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε τομεάρχης της Προστασίας του Πολίτη. Έπειτα από τη διεξαγωγή των των εκλογών του Μαΐου του 2012 εξελέγη Β΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Στο αξίωμα αυτό επανεξελέγη μετά τις επόμενες εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2012.
Στη διάρκεια της θητείας του έγιναν χιλιάδες αναπτυξιακά έργα στους δήμους, στα πλαίσια του Σχεδίου "Θησέας". Το όνομά του συνδέθηκε επίσης με την παροχή φυσικού αερίου στα σχολεία, το εθνικό δημοτολόγιο και το θεσμό της μερικής απασχόλησης.
Το 2008 ορίστηκε από τον Κώστα Καραμανλή επικεφαλής της Διυπουργικής Επιτροπής για τη Διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων σε όλη τη χώρα και κατόρθωσε να κλείσουν 2.500 παράνομες χωματερές στην Ελλάδα και να αντικατασταθούν από σύγχρονους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ).
Τον Νοέμβρη του 2008 ανέλαβε την προεδρία του 3ου Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, που έγινε στην Αθήνα με την παρουσία του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν.

Θάνατος

Ο Θανάσης Νάκος πέθανε τo 2013 έπειτα από εγχείριση μπάι πας στην ΜΕΘ του νοσοκομείου "Υγεία", όπου νοσηλευόταν έχοντας παρουσιάσει λοίμωξη του αναπνευστικού. Με την πρώτη σύζυγο του Άννα απέκτησε ένα γιο, τον Σταυρή και μια εγγονή, την Άννα, και με τη δεύτερη σύζυγο του Δανάη απέκτησε μια κόρη, τη Ροδόπη.
Έπειτα από τον θάνατο του βουλευτή, την έδρα του κατέλαβε η Ζέτα Μακρή.
Χεττούρα

Χεττούρα και Αβραάμ

Μετά τον θάνατο της Σάρας παντρεύτηκε την Χεττούρα, που ήταν παλλακίδα. Απέκτησαν έξι γιους, τον Σομβράμ, τον Ιεζάμ, τον Μαδάλ, τον Μαδιάμ, τον Ιεσβώκ και τον Σεκέ, τους οποίους έστειλε στην Αραβία, μακριά από το γιο του Ισαάκ.
Ρωμαίος έπαρχος

Μορφές του θεσμού

Κατά την περίοδο της Δημοκρατίας, οι έπαρχοι διορίζονταν ουσιαστικά από τη Σύγκλητο με την τυπική σύμφωνη γνώμη των λαϊκών συνελεύσεων. Συνήθως ένας νέος έπαρχος ήταν απερχόμενος ύπατος ή πραίτορας στην πόλη της Ρώμης, οπότε ονομαζόταν επίσης proconsul (ανθύπατος) ή propraetor (αντιστράτηγος). Κατά κανόνα οι πρώτοι στέλνονταν σε ταραχώδεις επαρχίες, όπου χρειάζονταν κυβερνήτες με υψηλή στρατιωτική εμπειρία, ενώ οι δεύτεροι σε ειρηνικές.
Στην αυτοκρατορική εποχή οι επαρχίες χωρίσθηκαν σε δύο κατηγορίες. Οι «συγκλητικές» συνέχισαν να κυβερνώνται από επάρχους εκλεγμένους κατά τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά επρόκειτο για τις ελάσσονος σημασίας επαρχίες. Οι σημαντικότερες, δηλαδή οι πιο πλούσιες κι αυτές που στέγαζαν πολύ στρατό, χαρακτηρίσθηκαν «αυτοκρατορικές» και πέρασαν στην άμεση δικαιοδοσία του αυτοκράτορα, ο οποίος τις διοικούσε τοποθετώντας έμπειρους λεγάτους. Οι λεγάτοι αυτοί έφεραν τον τίτλο legatus propraetor (λεγάτος αντιστράτηγος) και ήταν ντε φάκτο (εκ των πραγμάτων) έπαρχοι, αν και δεν έφεραν τυπικά το αξίωμα.
Επίσης, όταν ο στρατός κατακτούσε νέες περιοχές, κάποιος από την τάξη των Ιππέων (equites, δηλαδή χαμηλόβαθμοι πατρίκιοι) διοριζόταν συνήθως ως αυτοκρατορικός έφορος (procurator) από τον αυτοκράτορα. Ο έφορος ήταν και αυτός ντε φάκτο έπαρχος, μέχρι η περιοχή να οργανωθεί σε επαρχία και να γίνει συγκλητική ή αυτοκρατορική. Μοναδική εξαίρεση ήταν η Αίγυπτος, η οποία θεωρείτο προσωπικό κτήμα του εκάστοτε αυτοκράτορα και διοικείτο πάντα από Ιππέα. Ο διασημότερος έφορος της ιστορίας είναι ο Πόντιος Πιλάτος.
Σάσα Προντάνοβιτς

Βιογραφία

Αποφοίτησε από το Α΄ Γυμνάσιο Βελιγραδίου. Διετέλεσε υπουργός παιδείας στο Βασίλειο της Σερβίας, ως μέλος του Ανεξάρτητου Κόμματος. Το 1910 ως υπουργός εθνικής οικονομίας όπου εισήγαγε νομοθεσία για την προστασία των εργαζομένων. Το 1919 ήταν ένας από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού κόμματος και την ίδια χρονιά μαζί με τον Λιούμπο Στογιάνοβιτς αντιτάχθηκαν στη δικτατορία του βασιλιά Αλέξανδρου Καραγιόργεβιτς.
Τον Μάρτιο του 1945 διορίστηκε υπουργός της Σερβίας στην προσωρινή κυβέρνηση της Λαϊκής Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας , και αργότερα ήταν ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Το 1890 ήταν ο εκδότης του "Народну мисао", από το 1903 έως το 1912 του "Одјек" (Ηχώ), από το 1921 έως το 1923 του "Гласник Професорског друштва" (Δελτίο του Συλλόγου Καθηγητών). Έγραψε πολιτικά φυλλάδια, επιμελήθηκε δύο ανθολογίες δημοτικών τραγουδιών και τις ιστορίες, τα Άπαντα του Γιόβαν Γιοβάνοβιτς, Γιόβαν Ίλιτς, Σβετίσλαβα Βουλόβιτσα και του Λάζα Λαζάρεβιτς. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και στην συντακτική επιτροπή του "Дела" (έργα) και του "Српског књижевног гласника", και εργάστηκε σε λογοτεχνικά και πολιτικά περιοδικά.
Από τον Φεβρουάριο του 1936 ήταν ο συνεργάτης, και από το 1948 πλήρες μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Κύπρου

Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Κύπρου αποτελούνται από τρία γράμματα και τρεις αριθμούς και έχουν τη μορφή ΧΧΧ 000. Αυτό το σύστημα αρίθμησης άρχισε το 1990 και άλλαξε με τους νέους κανονισμούς του Μαρτίου του 2013. Οι νέου «ευρωπαϊκού» τύπου πινακίδες έχουν χρώμα άσπρο και στις μπροστά και στις πίσω. Περιλαμβάνουν τα 12 κοινά στο ελληνικό και λατινικό αλφάβητο γράμματα. Οι παλιές σταμάτησαν να εκδίδονται στη σειρά που ήταν και ξεκίνησαν οι νέες με τα ψηφία MAA. 
Tα γράμματα και oι αριθμοί που  περιέχονται στις πινακίδες είναι τα: A,B,E,H,K,M,N,P,T,X,Y,Z, και 1,2,3,4,5,6,7,8,9,0. Όταν οι πινακίδες περιέχουν αριθμό που έπεται γράμματος και που αποτελείται από ένα μόνο ψηφίο, αναγράφεται πριν από αυτόν ο αριθμός «0» δύο φορές και όταν περιέχουν αριθμό με δύο ψηφία, αναγράφεται πριν από αυτόν ο αριθμός «0» μία φορά.
Στο αριστερό μέρος κάθε πινακίδας υπάρχει μπλέ πεδίο στο επάνω μέρος του οποίου υπάρχουν τα δώδεκα αστέρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από κάτω το διακριτικό σημείο της Κυπριακής Δημοκρατίας που αποτελείται από τα γράμματα «CY».
Η σφραγίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας τοποθετείται σε κάθε πινακίδα, στο μέσο των πινακίδων μίας σειράς αναγραφής των ψηφίων και από κάτω υπάρχει σημείο όπου αναγράφεται ο μήνας και το έτος πρώτης εγγραφής του οχήματος με τη μορφή 01/01. Στις πινακίδες δύο σειρών αναγραφής των ψηφίων τα στοιχεία αυτά βρίσκονται στο κάτω αριστερό άκρο, μετά το περιμετρικό μαύρο πλαίσιο.
Οι πινακίδες είναι κατασκευασμένες από φύλλα αλουμινίου και έχουν οπισθο-αντανακλαστικές ιδιότητες. Γράμματα, αριθμοί και λοιπές ενδείξεις είναι ανάγλυφα.
Κάθε εμπρός και κάθε πίσω πινακίδα οχήματος ταξί καθώς και φορτηγού οχήματος, έχουν χρώμα κίτρινο χωρίς το «Τ» που είχαν οι παλαιότερες. Οι πινακίδες εκμισθούμενου οχήματος έχουν χρώμα κόκκινο χωρίς το «Ζ».

Πρόεδρος  της Κυπριακής Δημοκρατίας

Τα οχήματα που χρησιμοποιούνται από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας φέρουν μόνο το θυρεό, έμβλημα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπουργεία της Κυπριακής Δημοκρατίας

Οχήματα που ανήκουν στα Υπουργεία της Κυπριακής Δημοκρατίας  ή στη Βουλή των Αντιπροσώπων έχουν πινακίδες πορτοκαλί χρώματος. Φέρουν αρχικά το θυρεό, έμβλημα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη συνέχεια τα ψηφία «ΚΔ», ακολούθως τους αριθμούς και στο τέλος, ψηφία τα οποία ανάλογα με το Υπουργείο είναι τα:
ΑΜ για το Υπουργείο Άμυνας, 
ΒΑγια τη Βουλή των Αντιπροσώπων,
ΓΦγια το Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος,
ΔΔγια το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως,
ΕΜ για το Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού,
ΕΞ για το Υπουργείο Εξωτερικών,
ΕΡ για το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων,
ΕΣ για το Υπουργείο Εσωτερικών,
ΠΠγια το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού,
ΥΟγια το Υπουργείο Οικονομικών,
ΥΣγια το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων,
ΥΥγια το Υπουργείο Υγείας.

Διπλωματικό Σώμα

CD

Πινακίδες Δοκιμής

ΔΟΚΙΜΗ

Εθνική Φρουρά

ΕΦ, Εθνική Φρουρά

Αστυνομία

Αστυνομία Κύπρου
Δισιλίνιο

Εξερεύνηση δομής

Το πρώτο παράδειγμα σιλινίου, απομονωμένου και χαρακτηρισμένου με κρυσταλλογραφία ακτίνων X, ήταν μια κρυσταλλική ένωση με σμαραγδί χρώμα, που αναφέρθηκε το 2004. Το μόριό της είχε δομή που αντιπροσωπεύεται από τον τύπο [HC(SiMe₃)₂]Si(iPr)Si≡SiSi(iPr)[CΗ(SiMe₃)₂]. Παράχθηκε με αναγωγή [HC(SiMe₃)₂]Si(iPr)SiBr₂SiBr₂Si(iPr)[CΗ(SiMe₃)₂] από γραφιτιούχο κάλιο (KC₈). Η ένωση αυτή { [HC(SiMe₃)₂]Si(iPr)Si≡SiSi(iPr)[CΗ(SiMe₃)₂] }, με συστηματική ονομασία 1,4-διισοπροπυλο-1,4-δι(τριμεθυλοσιλυλο)μεθυλο-2-τετρασιλίνιο, είναι ευαίσθητη στην παρουσία ατμοσφαιρικού αέρα ή υγρασίας, αλλά δεν τήκεται ούτε διασπάται μέχρι τους 128 °C. Με βάση τον τύπο της η ένωση αυτή ανήκει ειδικότερα στα 2-τετρασιλίνια. Τα τέσσερα (4) άτομα πυριτίου της κύριας αλυσίδας της ένωσης δομικά δεν είναι συγγραμμικά, όπως συμβαίνει στα αντίστοιχα αλκίνια, είναι όμως ομοεπίπεδα. Τα άτομα πυριτίου #1 και #4 βρίσκονται σε trans- θέση ως προς τον άξονα των ατόμων Si≡Si. Η γωνία Si≡Si-Si είναι 137°. Ο τριπλός δεσμός έχει μήκος 206 pm, δηλαδή είναι κατά 4% βραχύτερος από τον αντίστοιχο διπλό δεσμό Si=Si, στα δισιλένια, που έχει μήκος 214 pm, καθώς και πολύ βραχύτερος από τον αντίστοιχο απλό δεσμό Si-Si, στα δισιλάνια, που έχει μήκος 237 pm. Το χρώμα της ένωσης αποδίδεται στην αδύναμη μετάπτωση π → π*. Κάποιοι υπολογισμοί της τάξης δεσμού έδωσαν 2,6, ενώ κάποιοι άλλοι 2. Αντίδραση δισιλινίου με φαινυλαιθίνιο (PhC≡CH) έδωσε 1,2-επιδισιλενοβενζόλιο. Άλλοι ερευνητές ανέφεραν τη σύνθεση ενός 3-εξασιλινίου, με τύπο (tBu)₃SiSi(Me)[Si(tBu)₃]Si≡SiSi(Me)[Si(tBu)₃]Si(tBu)₃ και συστηματική ονομασία 2,5-διμεθυλο-2,5-δι[τρι(τριτοταγες βουτυλο)σιλυλο]-1,1,1,6,6,6-εξα(τριτοταγες βουτυλο)-3-εξασιλίνιο. Σε αυτήν την ένωση, το μήκος του τριπλού δεσμού υπολογίστηκε ότι είναι 207 pm.

Σύγκριση τριπλών δεσμών

Έχει αναφερθεί ο σχηματισμός τριπλών δεσμών και μεταξύ βαρύτερων μελών της ομάδας 14 του περιοδικού συστήματος. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε ο σχηματισμός δεσμού Pb≡Pb το 2000, καθώς και δεσμών Sn≡Sn και Ge≡Ge το 2002,. Σε όλες αυτές τις ενώσεις οι υποκαταστάτες που ενώνονται με τα άτομα των τριπλών δεσμών δεν τοποθετούνται σε συγγραμμική θέση, αλλά σε ομοεπίπεδη trans γωνιακή, δηλαδή ομοιάζουν δομικά με τα δισιλίνια και όχι με τα αντίστοιχα αλκίνια.
Laura, les ombres de l'été

Περίληψη

Ο Πολ Γουάιλερ είναι ένας επιτυχημένος γλύπτης γνωστός για τα γλυπτά του που αναπαριστούν γυμνά νεαρά κορίτσια. Όταν συναντάει την παλιά του ερωμένη Σάρα και την κόρη της Λάουρα σε ένα μάθημα μπαλέτου, γοητευμένος από την ομορφιά της Λάουρα, ζητάει από τη Σάρα να την αφήσει να ποζάρει γι' αυτόν. Η Σάρα αν και παντρεμένη πλέον αισθάνεται ζήλια που ο παλιός εραστής της προτιμάει την κόρη της από την ίδια και του λέει ότι η μικρή δεν ενδιαφέρεται ενώ στην πραγματικότητα η Λάουρα είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα. Σαν εναλλακτική λύση η Σάρα φωτογραφίζει τη Λάουρα γυμνή και δίνει τις φωτογραφίες στο Πολ προκειμένου να φτιάξει το γλυπτό. Μια φωτιά σε μια έκθεση όμως θα στερήσει το φως από τον Πολ που δεν μπορεί πλέον να ολοκληρώσει το άγαλμα. Η Λάουρα επισκέπτεται τον Πολ και τον βοηθά να τελειώσει το γλυπτό αφήνοντας τον να ψηλαφίσει το γυμνό κορμί της. Θα ακολουθήσει η ερωτική τους συνεύρεση αλλά το επόμενο πρωινό θα εμφανιστεί η μητέρα της Λάουρα για να την πάρει για πάντα από εκεί...

Σχόλια

H Λάουρα ακολούθησε μετά την τεράστια επιτυχία της πρώτης ταινίας του Χάμιλτον, Bilitis (1977). Όπως ακριβώς και στην πρώτη του ταινία ακολουθεί το ίδιο στυλ και ασχολείται με το ίδιο κατ' ουσίαν αντικείμενο. Η ταινία είναι μια ακόμα αφορμή για να κάνει αυτό που ξέρει τόσο καλά, να φωτογραφίζει αισθαντικά νεαρά κορίτσια σε τολμηρές πόζες και να δημιουργεί άριστες οπτικά συνθέσεις. Η ιστορία δεν καταφέρνει να δώσει ψυχή στο κατά τα άλλα άρτιο φιλμ, ενώ οι ερμηνείες βρίσκονται σε δεύτερο πλάνο. 
Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, όπως και στο Bilitis είναι καλλιτέχνης και πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία από το αντικείμενο του πόθου του. Είναι πολύ πιθανόν ο Χάμιλτον να έβλεπε κομμάτια του εαυτού του σε αυτούς τους ήρωες. Επιπλέον στην αρχή της ταινίας ο Χάμιλτον χρησιμοποιεί ένα από τα πιο αγαπημένα του μοτίβα, το μπαλέτο, που αποτελεί και το κεντρικό θέμα σε ένα από τα πρώτα φωτογραφικά του λευκώματα, το La Danse (1972).
Γιώργος Παπαδόπουλος (ποδοσφαιριστής)

Σε συλλογικό επίπεδο

Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης από τα μέσα της δεκαετίας του 80' μέχρι και αυτά του 90', με την οποία αγωνίστηκε επί δώδεκα συνεχή έτη (1985-97) ως αμυντικός. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Χατζηπαναγής, Κωφίδης, Λ.Παπαϊωάννου, Πλίτσης, Δ.Παπαδόπουλος και Τουτζιάρης, ενώ μια από τις κορυφαίες του στιγμές στον "Γηραιό" ήταν η συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας (1986-87) με αντίπαλο τον ΟΦΗ, ο οποίος οδηγήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι. Σημαντική στιγμή στην καριέρα του επίσης ήταν το γκολ που σημείωσε στο τελευταίο λεπτό στην αναμέτρηση με τον Πανηλειακό (1995-96), το οποίο εξασφάλισε στην ομάδα του την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης περιόδου.

Στις εθνικές ομάδες

Αγωνίστηκε 12 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1988-91. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1988 στον εντός έδρας νικηφόρο φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (3-0), όταν υπό τις οδηγίες του Αλέκου Σοφιανίδη αντικατέστησε τον Κώστα Λαγωνίδη.
Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.
Ευφήτης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευφήτης είναι γνωστός ένας βασιλιάς της πόλεως Εφύρας, είτε της Ηλείας, είτε της Θεσπρωτίας (δεν διευκρινίζεται από κάποια πηγή). Ο Ευφήτης αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ο, στίχος 532). Συγκεκριμένα, ο «πολεμάρχος» Ευφήτης είχε χαρίσει ένα θώρακα για τη μάχη, είτε απευθείας στον Μέγητα, είτε στον Φυλέα ο οποίος τον έδωσε μετά στον Μέγητα. Ο θώρακας αυτός ήταν πολύ καλός και έσωσε τη ζωή του Μέγητα όταν τον λόγχισε ο Δόλοπας σε μία μάχη του Τρωικού Πολέμου.
Βουλευτικό

Το Βουλευτικό ήταν ένα από τα δύο Σώματα που δημιουργήθηκαν στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το 1822. Το άλλο ήταν το Εκτελεστικό. Στην αρχή ήταν ισοδύναμα αλλά αργότερα έγιναν κάποιες αλλαγές. Το Βουλευτικό το αποτελούσαν εκπρόσωποι από τις επαρχίες με θητεία έναν χρόνο. Επί Καποδίστρια το 1828 αντικαταστάθηκε από το Πανελλήνιο.
Πέτρος Φέτσης

Καριέρα

Ο Φέτσης πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα με τον Άρη στα τέλη του 1924 και τις αρχές του 1925. Στις 28 Μαΐου 1925, βρισκόταν κάτω από τα δοκάρια των "κίτρινων" στον φιλικό αγώνα εναντίον του Ολυμπιακού, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 1-3. Ακολούθησε ο φιλικός αγώνας κατά της Μπιτόλ Περιστέρ στις 21 Ιουνίου 1925, όπου ο Άρης κέρδισε με 2-0.
Στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1926, υπήρξε βασικό στέλεχος της ενδεκάδας των "κίτρινων", παίζοντας σε όλους τους αγώνες του πρωταθλήματος, όπως και στο μπαράζ του τίτλου, όπου ο Άρης νίκησε τον Ηρακλή με 4-1.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1926, στον φιλικό αγώνα του Άρη εναντίον της ομάδας του αγγλικού θωρηκτού Ριζολούσιον, μπροστά σε 10.000 θεατές, ο Φέτσης εκτέλεσε χτύπημα πέναλτι και έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας του συλλόγου ο οποίος σκόραρε. Την επόμενη χρονιά, έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας της νεοϊδρυθείσας μικτής Θεσσαλονίκης και συμμετείχε σε όλους τους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.
Μετά από μία σειρά φιλικών αγώνων το καλοκαίρι του 1927, ανακοινώθηκε η αναχώρηση του Φέτση από την Θεσσαλονίκη με επόμενο σταθμό του την ρουμάνικη Ουνιρέα Τρικολόρε, με την οποία επισκέφθηκε την Θεσσαλονίκη για φιλικούς αγώνες. Τα Χριστούγεννα του 1927, ο Άρης κατέβαλε τη νέα ομάδα του Φέτση με 2-1, με σκόρερ τους Λεονταρίδη και Βογδάνου. Κάτω από τα δοκάρια των φιλοξενούμενων καθόταν ο Φέτσης, ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στη νίκη της νέας του ομάδας κατά του Ηρακλή με 2-0, στο δεύτερο φιλικό της ημέρας.
Η τελευταία είδηση στην οποία αναφέρεται ο Φέτσης πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1932, όπου αναφέρθηκε ότι οι εμφανίσεις του με την Ουνιρέα τον έχουν φέρει κοντά στην εθνική ομάδα της Ρουμανίας, χωρίς περαιτέρω αναφορές.
Ο Φέτσης είχε αγωνιστεί και στο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Θεσσαλονίκης την σεζόν 1926–27 με την ομάδα του Άρη, κατακτώντας τον τοπικό τίτλο.
Genji: Dawn of the Samurai

Πλοκή

Πριν από πολλά χρόνια το 1159 μ.χ στη μάχη του Χέισι, ξεσπούσε ένας εμφύλιος πόλεμος για πολιτική εξουσία που η Χέισι (γνωστή ως φυλή των Τάιρα συνέθλιψαν τους Μιναμότο έχοντας στρατηγούς που είχαν στα χέρια τους κοσμήματα που έχουν θεϊκές δυνάμεις. Μετά την καταστροφή των Μιναμότο, η εποχή των αριστοκρατών έφτασε στο τέλος της για να προωθήσει την εποχή των πολεμιστών με τους Χέισι να έχουν τον έλεγχο της περιοχής. Οι αντίπαλοι τους ήταν στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της Ιαπωνίας οι Ούσου με τον στρατηγό Χιντεχίρα Φουτζιγιουάρα και τον Γιοριτόμο Μιναμότο ο οποίος είχε αποκτήσει δύναμη στην περιοχή Καμακούρα σχεδιάζοντας να εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του. Στη περιοχή του Κίοτο που είχαν στην κατοχή τους οι Μιναμότο, οι Χέισι απέκτησαν την περιοχή με την βία ασκόντας καταπιεστική εξουσία στους κατοίκους, οι άνθρωποι του Κιότο ελπίζουν να καταστραφούν οι Χέισι από την εξουσία τους θέλοντας ελευθερία, αλλά δεν μπορεί να τους ελευθερώσει ούτε ο Χιντεχίρα, ούτε και ο Γιοριτόμο, αλλά ένας νεαρός άντρας στην περιοχή, ο Μιναμότο Γιοσιτσούνα.

Τρόπος παιχνιδιού

Το βιντεοπαιχνίδι περιέχει μάχη τρίτου προσώπου που είναι παρόμοια με την σειρά Dynasty Warriors (παραγωγημένο από την Koei) και το Shinobi 2 (παραγωγημένο από την Sega). Ο παίκτης κατά την διάρκια του παιχνιδιού μπορεί να ελέγξει τον χαρακτήρα Γιοσιτσούνα ή τον Μπενκέι, και οι δύο χαρακτήρες είναι εξοπλισμένοι με δύο βασικές επιθέσεις: Κανονική και Ειδική επίθεση. Ο Γιοσιτσούνα είναι ένας γρήγορος και ευκίνητος πολεμιστής χτυπάει το ξίφος στους αντιπάλους του με μεγαλύτερη ταχύτητα, αυτό που του λείπει όμως είναι η δύναμη. Είναι σε θέση να πηδάει σε μικρές πλατφόρμες που αν πηδούσε στην θέση του ο Μπενκέι θα καταστρεφόταν. Έχει δύο σπαθιά και μπορεί να διπλασιάσει την επίθεση του και μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει το σπαθί του για να κρεμαστεί από εμπόδια. Ο Μπενκέι είναι ο δυνατότερος αλλά πολύ αργός χαρακτήρας σε μεγαλύτερο βαθμό  από τον Γιοσιτσούνα. Χρησιμοποιεί ένα μεγάλο πολεμικό ρόπαλο το οποίο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να καταστρέψει ορισμένες δομές και βαριές πόρτες στο παιχνίδι. Οι παίκτες μπορούν να βελτιώσουν τους χαρακτήρες τους με τη συλλογή εμπειριών και την ενέργεια τους (ζωή) ή με τη χρήση των Αμαχαγκάνε (κοσμήματα που έχουν θεϊκές δυνάμεις). Και οι δύο έχουν μια σειρά από ειδικά χαρακτηριστικά  κάτω από το μπαρ υγείας τους ανάλογα με τον αριθμό των Αμαχαγκάνε που συλλέγουν. Κατά τη διάρκεια της μάχης, το μπαρ ειδικού χαρακτηριστικου ΄στον χαρακτήρα αποθηκεύει δύναμη για τον παίκτη ώστε να απελευθερώσει καταστροφικές επιθέσεις.
Ρικίσι

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1985, αφού εκπαιδεύτηκε από τους θείους του, Άφα και Σίκα Ανοάι. Ως το 1992 εμφανίστηκε σε πολλές ανεξάρτητες εταιρείες. Εκείνη την χρονιά υπέγραψε στο WWE και έμεινε ως το 2004. Στην περίοδο αυτή αντιμετώπισε τους κορυφαίους παλαιστές της εποχής. Μετά το WWE, συνέχισε στην ανεξάρτητη σκηνή πάλης, ενώ είχε και ένα πέρασμα το 2007 από το TNA Wrestling. Το 2012 επέστρεψε στο WWE και νίκησε τον Χιθ Σλέιτερ. Το 2015 μπήκε στο Hall of fame.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με την Ταλισούα Φουαβάι-Φατού, με την οποία έχει αποκτήσει πέντε παιδιά. Είναι 49 χρονών. Είναι αδερφός των Ουμάγκα και Σαμ Φατού, ξάδερφος των "Ροκ", Γιοκοζούνα, Ρόζεϊ και Σαμούλα. Δύο από τα παιδιά του, είναι δίδυμα αγόρια, παλαιστές με τα ονόματα Τζέι και Τζίμι Ούσο.
Τζέιμι Νομπλ

Παλαιστής

Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τον χώρο του κατς το 1995. Αγωνίστηκε για σπουδαίες εταιρείες του χώρου, το World Championship Wrestling, το Ring of Honor, άλλες μικρότερης εμβέλειας στις Η.Π.Α. αλλά και στην Ιαπωνία, και κυρίως στο WWE. Στην καριέρα του, που σταμάτησε λόγω τραυματισμού το 2009, κατέκτησε δύο σημαντικούς τίτλους, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ROH και το Πρωτάθλημα Ευκίνητων Παλαιστών, από μια φορά το καθένα.

Παραγωγός

Μετά το τέλος της καριέρας του, λόγω σοβαρού τραυματισμού στην πλάτη, το 2009, συμφώνησε με την εταιρεία WWE σε έναν παρασκηνιακό ρόλο, παραγωγού και ανιχνευτή ταλέντων. Έως και σήμερα συνεχίζει σε αυτή την θέση.
Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου

Το Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου (Academy Award for Best Adapted Screenplay) απονέμεται κάθε χρόνο στον συγγραφέα του ενός σεναρίου το οποίο προσαρμόστηκε από άλλη πηγή (συνήθως ένα μυθιστόρημα, θεατρική παράσταση, διήγημα, ή μια τηλεοπτική εκπομπή, αλλά μερικές φορές και από μια άλλη ταινία). Όλα τα sequels θεωρούνται αυτοδικαίως προσαρμογές με το εν λόγω πρότυπο (αφού το sequel θα πρέπει να βασίζεται στην πρωτότυπη ιστορία).
Δείτε επίσης το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, ένα παρόμοιο βραβείο για σενάρια που δεν είναι προσαρμογές.

Αξιοσημείωτες υποψηφιότητες

Διακεκριμένοι μυθιστοριογράφοι και δραματουργοί υπήρξαν υποψήφιοι στην κατηγορία αυτή, μεταξύ των οποίων οι: George Bernard Shaw (ο οποίος μοιράστηκε το βραβείο για την προσαρμογή του έργου του «Ο Πυγμαλίων»), Graham Greene, Tennessee Williams, Vladimir Nabokov, James Hilton, Dashiell Hammett, Raymond Chandler, Lillian Hellman, Irwin Shaw, James Agee, Norman Corwin, S. J. Perelman, Terence Rattigan, John Osborne, Harold Pinter, David Mamet, Larry McMurtry, Arthur Miller, John Irving, David Hare και Tony Kushner.

Νικητές και υποψηφιότητες

Οι νικητές αναφέρονται στην πρώτη έγχρωμη σειρά, ακολουθούμενοι από τους άλλους υποψηφίους.
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν

Ιστορία

Το φεστιβάλ ιδρύθηκε το 1952. Αν και αρχικά προοριζόταν να  τιμήσει τις ταινίες του ισπανικού κινηματογράφου, τρία χρόνια μετά το 1955 ταινίες από άλλες χώρες επιλέχθηκαν να εξεταστούν, όταν το φεστιβάλ εξειδικεύτηκε σε έγχρωμες παραγωγές. 
Έχει αναγνωριστεί από το FIAPF ως φεστιβάλ κατηγορίας Α' από το 1957, με εξαίρεση την περίοδο 1980-1984, όταν δεν είχαν δοθεί σημαντικά βραβεία.
Θεόδωρος νεομάρτυρας ο Βυζάντιος

Βιογραφικά

Ο Θεόδωρος γεννήθηκε το 1774 στο Νεοχώριο της Κωνσταντινούπολης εξ ου και το επώνυμο «Βυζάντιος». Οι γονείς του ονομάζονταν Αναστάσιος και Σμαραγδή και είχε τουλάχιστον άλλα δυο αδέρφια, τον Αντώνιο και τον Γεώργιο. Ο τελευταίος χειροτονήθηκε και έγινε μητροπολίτης Αδριανουπόλης με το όνομα Γρηγόριος.
Ο Θεόδωρος από πολύ νέος μαθήτευσε ζωγράφος στο πλευρό ενός χριστιανού ζωγράφου που εργαζόταν στα ανάκτορα του Σουλτάνου. Εκεί επηρεάστηκε κι έγινε μουσουλμάνος. Τρία χρόνια αργότερα, όταν μια επιδημία πανώλης θέριζε τον πληθυσμό της Πόλης, μεταμελήθηκε και επιχείρησε να φύγει κρυφά από τα ανάκτορα πηδώντας τον ψηλό τοίχο. Αλλά έγινε αντιληπτός και έκτοτε τελούσε υπό την προσοχή των φρουρών.
Όμως, αυτός είχε πάρει την απόφασή του. Με τη βοήθεια ενός φίλου του, που ήταν γουναράς στο επάγγελμα, προμηθεύτηκε ναυτικά ρούχα και προσποιούμενος ότι μεταφέρει σταμνιά βγήκε από την πύλη χωρίς να γίνει αντιληπτός. Πήγε στην παραλία και με πλοιάριο μετέβη στο σπίτι κάποιας θείας του. Εκεί μετά από λίγες ημέρες εξομολογήθηκε σε κάποιον ιερέα και έλαβε ξανά το χρίσμα με το άγιο μύρο.
Κατόπιν μεταμφιεσμένος και κρυφά από τους Τούρκους που τον αναζητούσαν, δραπέτευσε στη Χίο, όπου βρήκε καταφύγιο σε ένα μοναστήρι κοντά στο Βροντάδο. Εκεί γνωρίστηκε με τον πρώην επίσκοπο Κορίνθου Μακάριο και το μοναχό Νεόφυτο, τους αποκαλούμενους «κολλυβάδες».
Έχοντας τύψεις για την αρνησιθρησκία του αποφάσισε να μεταβεί στη Μυτιλήνη και να ομολογήσει στις τουρκικές αρχές ότι ξανάγινε Χριστιανός. Αφού κοινώνησε, ντύθηκε με τούρκικα ρούχα και έχοντας επίγνωση τι τον περιμένει, αποχαιρέτησε με δάκρυα το Νεόφυτο που τον είχε συνοδεύσει ως τη Μυτιλήνη. Παρουσιάστηκε στον κριτή της πόλης και αποκήρυξε τον μουσουλμανισμό πετώντας από πάνω του τα ρούχα και το οθωμανικό σαρίκι. Αμέσως συνελήφθη από τους Τούρκους.
Βασανίστηκε φρικτά, του προσφέρθηκαν δώρα για να αλλάξει γνώμη αλλά εκείνος έμεινε πιστός στην απόφασή του. Τελικά απαγχονίστηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1795.
Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος ο Βυζάντιος είναι πολιούχος της Μυτιλήνης και στην πόλη αυτή φυλάσσεται το λείψανό του. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 17 Φεβρουαρίου και η ανακομιδή των λειψάνων του την Κυριακή του Παραλύτου.