Ντιονκουντά Τραορέ

Πολιτική καριέρα

Γεννήθηκε στο Κατί το 1942. Σπούδασε στη Σοβιετική Ένωση, στο Πανεπιστήμιο του Αλγερίου και στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας και δίδαξε στο εκπαιδευτικό κολέγιο του Μάλι (ENSUP) από το 1977 ως το 1980. Συνελήφθη αργότερα για τη συνδικαλιστική του δράση και στάλθηκε στη Μενακά, στο βόρειο Μάλι. Συνακόλουθα, ανέλαβε γενικός διευθυντής της Εθνικής Σχολής Μηχανικών. Έλαβε μέρος στον αγώνα για τη δημοκρατία που κορυφώθηκε με την ανατροπή του προέδρου Μούσα Τραορέ τον Μάρτιο του 1991. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ADEMA και εξελέγη δεύτερος αντιπρόεδρος στο ιδρυτικό του συνέδριο, που διεξήχθη στις 25–26 Μαΐου 1991, με τον Αλφά Ουμάρ Κοναρέ να εκλέγεται πρόεδρος του κόμματος και το Μαμαντού Λαμίν Τραορέ να εκλέγεται πρώτος αντιπρόεδρος.
Μετά την εκλογή του Κοναρέ στην προεδρία του Μάλι στις εκλογές του 1992, ο Ντιονκουντά Τραορέ διορίστηκε υπουργός Δημοσίων Υπηρεσιών, Εργασίας και Εκσυγχρονισμού της Δημόσιας Διοίκησης στις 9 Ιουνίου 1992 και έπειτα ανέλαβε υπουργός Προεδρίας για θέματα Άμυνας στις
16 Απριλίου 1993. Παρέμεινε στο τελευταίο αξίωμα ως τις 25 Οκτωβρίου 1994, οπότε ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών. Στο πρώτο τακτικό συνέδριο του κόμματός του, το Σεπτέμβριο του 1994, εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος του κόμματος, με νέο πρόεδρο τον Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά.
Εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Ναρά το 1997 και προκειμένου να καταλάβει την έδρα του παραιτήθηκε από υπουργός Εξωτερικών στις 24 Αυγούστου 1997. Έγινε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής του ADEMA και μετά την παραίτηση του Κεϊτά τον Οκτώβριο του
2000, ο Τραορέ εξελέγη πρόεδρος του ADEMA  στο πρώτο έκτακτο συνέδριο του κόμματος, στις 25–28 Νοεμβρίου 2000. Έχασε την έδρα του στη Ναρά στις βουλευτικές εκλογές του 2002.
Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2007, ο συνασπισμός του Τραορέ κέρδισε τον δεύτερο γύρο με 58,41% των ψήφων. Στην πρώτη σύνοδο της Εθνοσυνέλευσης υπό τη νέα της σύνθεση στις 3 Σεπτεμβρίου 2007, ο Τραορέ εξελέγη πρόεδρός της, με 111 ψήφους έναντι 31 για το Μουντάγκα Ταλ από το Εθνικό Κογκρέσο για τη Δημοκρατική Πρωτοβουλία (CNID), ένα άλλο μέλος του ADP.
Έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2012 που επέφερε και διεθνείς κυρώσεις στο Μάλι, επιτεύχθηκε συμφωνία στην Μπουρκίνα Φάσο υπό την αιγίδα της ECOWAS και υπογράφηκε στις 6 Απριλίου 2012 για παράδοση της εξουσίας από τον επικεφαλής της στρατιωτικής χούντας, Λοχαγό Αμαντού Σανογκό στον Ντιονκουντά Τραορέ, ο οποίος έγινε προσωρινός πρόεδρος μέχρι τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών. Ο Τραορέ είχε φύγει από τη χώρα μετά το πραξικόπημα, για να επιστρέψει στις 7 Απριλίου.
Η τελετή ορκωμοσίας του έγινε στις 12 Απριλίου 2012. Ο Τραορέ υποσχέθηκε μα πολεμήσει συνολικά την εξέγερση των Τουαρέγκ στο Βορρά.
Στις 13 Αυγούστου επαναδιόρισε τον πρωθυπουργό Σεΐκ Μοντιμπό Ντιαρά δίνοντάς του περιθώριο 3 ημερών για σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Επίθεση τον Μάιο του 2012

Στις 21 Μαΐου 2012 στρατιώτες που ήταν υπέρ των πραξικοπηματιών κατάφεραν να μπουν στο γραφείο του Τραορέ στην Μπαμακό. Οι διαδηλωτές μετέφεραν ένα ψεύτικο φέρετρο με το όνομα του Τραορέ γραμμένο πάνω σε αυτό και εξουδετέρωσαν δύο άντρες της φρουράς. Όταν ένας από τους φρουρούς έβαλε ένα κράνος στο κεφάλι του Τραορέ για να τον προστατεύσει, οι επιτιθέμενοι χρησιμοποίησαν το κράνος για να χτυπήσουν τον Τραορέ. Άλλοι από το πλήθος τον γρονθοκόπησαν και ο Τραορέ ξεγυμνώθηκε, ενώ το πλήθος μετέφερε κομμάτια από τα ρούχα του.
Ο Τραορέ τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο χωρίς να έχει τις αισθήσεις του. Τρεις από τους διαδηλωτές σκοτώθηκαν και άλλοι τραυματίστηκαν όταν η φρουρά του προέδρου άνοιξε πυρ εναντίον των επιτιθέμενων. Ο Τραορέ υποβλήθηκε σε εξετάσεις που έδειξαν ότι τελικά δεν είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά και οδηγήθηκε σε ασφαλές μέρος. Ο πρωθυπουργός κάλεσε σε αυτοσυγκράτηση και σε τερματισμό των διαδηλώσεων, δηλώνοντας ότι η επίθεση "δεν είχε αξία για τη χώρα". Ο Τραορέ εν συνεχεία μετέβη στη Γαλλία για περαιτέρω εξετάσεις (είχε βηματοδότη) και επέστρεψε στις 27 Ιουλίου, έπειτα από 2 μήνες.
Στις 5 Ιουνίου 2012 οι υποστηρικτές του πραξικοπήματος Μπουμπακαρ Μπορέ, Γιακουμπά Νιαρέ και Μαμαντού Σανγκαρέ συνελήφθησαν για την επίθεση. Ένα βίντεο της επίθεσης δημοσιεύτηκε στη Jeune Afrique στις 29 Ιουνίου.
Τον Σεπτέμβριο του 2013 τον διαδέχθηκε ο Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά.