google/wiki40b huggingface dataset:
Γιούλια Σέμπαστιεν

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Μίσκολτς στις 14 Μαΐου του 1981. Το πλήρες όνομά της είναι Γιούλια Γκορ-Σέμπαστιεν. Την ενασχόλησή της με το καλλιτεχνικό πατινάζ την ξεκίνησε ήδη στην ηλικία των 3, στο Τισαουβάρος. Σε ηλικία 13 ετών μετακόμισε στη Βουδαπέστη, όπου εκεί λάμβανε καλύτερες συνθήκες προπόνησης. Προπονητής της τότε ήταν ο Αντράς Σάρας.

Αρχή καριέρας

Η Σεμπαστιέν ξεκίνησε να ασχολείται με τα μεγαλύτερα διεθνή επίπεδα το 1995. Το ντεμπούτο της το έκανε αυτήν τη χρονιά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όπου τερμάτισε στην 15η θέση. Κατόπιν, συμμετείχε και στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1998, όπου κατέλαβε την ίδια θέση. Το 1998 και το 1999, συμμετείχε στα προολυμπιακά τουρνουά παίδων και γυναικών. Το 1999-2000, έκανε το ντεμπούτο της στο Grand Prix γυναικών. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, έκανε προπονήσεις στη Ρωσία, τη Σλοβακία, τη Σουηδία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ, λόγω έλλειψης πάγου στην Ουγγαρία. Το 2000, μια ακόμα ατυχία προστέθηκε, καθώς το στάδιο της Βουδαπέστης, όπου προπονούνταν κάηκε, και αναγκάστηκε να προπονηθεί σε πάρκα και εξωτερικούς χώρους.

2002-2010

Η Σέμπαστιεν, συμμετείχε και στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2002, όπου τερμάτισε στην 8η θέση.  Το 2003, έλαβε το πρώτη της μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, κατακτώντας το χάλκινο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Το 2004, έγινε η πρώτη Ουγγαρέζα, που κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.  
Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2006, έλαβε ξανά την 18η θέση. Κατά τη σεζόν που πέρασε, είχε αλλάξει και προπονητή. Η σεζόν 2006-07, ήταν καλή για αυτήν, αφού κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Κύπελλο Κίνας και το ασημένιο στο Κύπελλο Ρωσίας. Το 2007, ήρθε 9η στου Ευρωπαϊκό και 12η στο Παγκόσμιο.
Κατά το τέλος της σεζόν 2008-09, έπαθε τραυματισμό στο πόδι, και δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο παγκόσμιο του 2009. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να προκριθεί στους Ολυμπιακούς του, παρά μόνο μέσω του Nebelhorn Trophy, πράγμα που τελικά κατάφερε, αφού ήρθε στην πρώτη τετράδα. Το 2009, έλαβε κι άλλο χάλκινο μετάλλιο στο Grand Prix. 
Κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2010, η Σέμπαστιεν, υπήρξε η σημαιοφόρος της ουγγρικής ομάδας. Στα αγωνιστικά κατάφερε να τερματίσει στη 17η θέση, με συνολικό σκορ 151.26. Το Παγκόσμιο του 2010, ήταν η τελευταία μεγάλη διοργάνωση για την Σέμπαστιεν, στην οποία τερμάτισε στην 15η θέση. Ωστόσο, συνέχισε να αγωνίζεται σε άλλες διοργανώσεις όπως το Japan Open του 2010.

2010 και μετά

Στα επόμενα χρόνια που αποσύρθηκε ξεκίνησε να ασχολείται με την προπονητική, ενώ από το 2014, είναι η προπονήτρια της Ιβέτ Τοτ. Πλέον είναι μία διεθνής ειδικός τεχνικής της Ουγγαρίας, ενώ προπονεί στη Βουδαπέστη.
Εθνόσημο του Τατζικιστάν

Το κρατικό έμβλημα του Τατζικιστάν είναι μια τροποποιημένη μορφή του παλαιού εθνοσήμου της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Τατζικιστάν, που χρησιμοποιούνταν μέχρι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1991. Όπως και σε πολλές άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, το εθνόσημο περιέχει πολλά στοιχεία από τη σοβιετική εποχή. To σημερινό εθνόσημο καθιερώθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1993.

Περιγραφή

Το στέμμα στο κέντρο του λογότυπου είναι το ίδιο με τη Σημαία του Τατζικιστάν και αναφέρεται στην περσική λέξη "τατζ" (Taj), που σημαίνει στέμμα, στην οποία κατά μία εκδοχή οφείλουν και το όνομά τους οι Τατζίκοι.
Στη βάση του λογότυπου υπάρχει η αναπαράσταση ενός βιβλίου και των βουνών Παμίρ. Το λογότυπο περιβάλλεται από βαμβάκι στη μία πλευρά και από σιτάρι στην άλλη, ενώ γύρω από τα φυτά είναι τυλιγμένο ένα πανό με τα εθνικά χρώματα (κόκκινο, λευκό και πράσινο).
Μιθριδάτης Στ΄ Ευπάτωρ (Μουσείο του Λούβρου αρ. Μa 2321)

Περιγραφή

Είναι από μάρμαρο. Εικονίζει τον Μιθριδάτη Στ' Ευπάτορα, βασιλιά του Πόντου. Ομοιάζει με τον Ηρακλή που φοράει το δέρας του λιονταριού της Νεμέας. Το δέρμα του λιονταριού ήταν δεμένο μπροστά στο στήθος. Στην έκφραση του προσώπου δεσπόζουν τα σουφρωμένα φρύδια, που ερμηνεύονται ως ένδειξη τάσης και ισχύος. Η μύτη και τα χείλη είναι αποκαταστημένα. Διακρίνουμε στις παρειές την κοντή τρίχωση που συνήθιζαν να φορούν οι ηγέτες της ελληνιστικής εποχής.

Ιστορική τοποθέτηση

Χρονολογείται στον 1ο αιώνα, ενώ θεωρείται σύγχρονο του συμπλέγματος «Ο Λαοκόων και οι γιοι του».
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πρέβεζας-Λευκάδας

Ιστορία

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πρέβεζας-Λευκάδας συστάθηκε το 1981.

Έμβλημα

Το σήμα άλλαξε το 2018 για πρώτη φορά.Σε αυτό εκτός από τα τείχη της Νικόπολης,προστέθηκε ο Πήγασος που συμβολίζει την Λευκάδα.

Συμμετοχές ομάδων Ε.Π.Σ.Π.-Λ. στα εθνικά πρωταθλήματα

Οι συμμετοχές των ομάδων της ΕΠΣ Πρέβεζας Λευκάδας στις 4 εθνικές κατηγορίες,ασχέτως των ονομασιών που είχαν κατά καιρούς.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2009-10

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2009–10 ξεκίνησε στις 21 Νοεμβρίου 2009 και ολοκληρώθηκε στις 26 Μαϊου 2010. Χαρακτηριστικό της περιόδου είναι ότι η δις Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Γλυφάδα, υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α2 Κατηγορία. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Βουλιαγμένη για ένατη φορά στην ιστορία της.
Ένωση Διεθνών Ομοσπονδιών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων

Ιστορία

Στις 30 Μαΐου του 1983, οι 21 διεθνείς ομοσπονδίες των αθλημάτων που περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984, αποφάσισαν να σχηματίσουν την Ένωση Διεθνών Ομοσπονδιών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων (ASOIAF). Το 2013 η ASOIF γιόρτασε τα 30 χρόνια από την ίδρυσή της το 1983. Με την ευκαιρία αυτή, η ASOIF παρήγαγε μια λεπτομερή δημοσίευση με τα επιτεύγματα της μέχρι σήμερα και το όραμά της για το μέλλον.
Μαρακάι

Ιστορία

Το Μαρακάι ιδρύθηκε επισήμως στις 5 Μαρτίου 1701 από τον επίσκοπο Ντιέγο ντε Μπάνιος ι Σοτομαγιόρ. Πήρε το όνομά του από ένα τοπικό αρχηγό των Ινδιάνων, τον Μαρακάγιο, που το όνομά του σημαίνει μικρός τίγρης.
Το Μαρακάι γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Χουάν Βισέντε Γκόμες (1908-1935). Ο Γκόμες το επέλεξε ως τόπο κατοικίας του, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ενώ με πρωτοβουλία του κατασκευάστηκαν πολλά έργα όπως μία Αψίδα του Θριάμβου, μια πλατεία παρόμοια με κεντρική πλατεία της Σεβίλλης της Ισπανίας, μια όπερα, ένα ζωολογικό κήπο και το μεγαλοπρεπές Ξενοδοχείο Χαρδίν. Στο Μαρακάι υπάρχει σήμερα το Μαυσολείο του Γκόμες, όπου βρίσκονται τα λείψανα του πρώην δικτάτορα της Βενεζουέλας.

Οικονομία και μεταφορές

Ως μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Βενεζουέλας, το Μαρακάι, αποτελεί ένα βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, με κύριους τομείς την παραγωγή χαρτιού, υφασμάτων, χημικών, καπνού, τσιμέντου, σαπουνιού, αρωμάτων, βοοειδών και επεξεργασμένων τροφίμων.
Οι περιοχές γύρω από το Μαρακάι είναι κατεξοχήν γεωργικές και παράγουν κυρίως ζαχαροκάλαμο, καπνό, καφέ και κακάο. Υπάρχουν, επίσης, κτηνοτροφικές και υλοτομικές δραστηριότητες. Οι στρατιωτικές μονάδες του Μαρακάι παίζουν επίσης μεγάλο ρόλο στην τοπική οικονομία.
Το Μαρακάι έχει καλές εγκαταστάσεις μεταφορών και υποδομών. Συνδέεται με τις περισσότερες άλλες σημαντικές τοποθεσίες μέσω του Κεντρικού Περιφερειακού Αυτοκινητοδρόμου. Επίσης, διαθέτει πρόσβαση στο εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα της Βενεζουέλας. Υπάρχει ακόμη σημαντικό υδατοδρόμιο, ενώ υπάρχει σχεδιασμός για ανάπτυξη και υπόγειου σιδηρόδρομου. Επιπροσθέτως, το Μαρακάι έχει δύο αεροδρόμια, ένα πολιτικό και ένα στρατιωτικό.

Στρατιωτικές εγκαταστάσεις

Το Μαρακάι είναι μια πόλη αρκετά στρατικοποιημένη. Αποτελεί το κέντρο της Πολεμικής Αεροπορίας της Βενεζουέλας καθώς φιλοξενεί δύο από τις μεγαλύτερες αεροπορικές της βάσεις. Σύγχρονα αεροσκάφη, όπως F-16 και Sukhoi Su-30, είναι εγκατεστημένα σε αυτές τις βάσεις.
Άλλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν την Τέταρτη Μεραρχία Τεθωρακισμένων του Στρατού και τη βάση αλεξιπτωτιστών.
Αποτελεί, επίσης, τοποθεσία του αμυντικού εργοστασίου πυρομαχικών και όπλων (CAVIM).

Εθνικό Πάρκο Ενρί Πιτιέ

Τα βουνά στη βόρεια του Μαρακάι, που διαχωρίζουν την πόλη από τις ακτές, συνθέτουν το Εθνικό Πάρκο Ενρί Πιτιέ, πάρκο που πήρε το όνομά του υπέρ του Ελβετού φυσιολάτρη Ενρί Πιτιέ το 1953. Προηγουμένως ήταν γνωστό ως Μεγάλο Ράντσο (Rancho Grande). Το πάρκο, το οποίο είναι στην ουσία ένα τροπικό δάσος, διαθέτει μεγάλη ποικιλία του φυτού φτέρη και μπαμπού.
2425 Σεντζέν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σεντζέν είναι άγνωστα. Ο Σεντζέν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 14 ώρες και 43 λεπτά.
Ρένος Σολομίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ρένος Σολομίδης σπούδασε οικονομικά στο Παρίσι. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εργάστηκε στο συγκρότημα της Ελληνικής Μεταλλευτικής Εταιρείας. Ακολούθως ανέλαβε Γενικός Διευθυντής της ΚΕΟ. 
Το 1968 ίδρυσε το πρώτο στην Κύπρο Συμβουλευτικό Γραφείο Μελετών και Επενδύσεων. 
Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και μέλος της Οικονομικής Συμβουλευτικής Επιτροπής. Διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ) για οκτώ χρόνια, πρόεδρος της Τράπεζας Αναπτύξεως για πέντε χρόνια και πρόεδρος του Συνδέσμου Τουριστικών Επιχειρήσεων Κύπρου για πέντε χρόνια. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) παρά τω Προέδρω της Δημοκρατίας και πρόεδρος ή μέλος Διοικητικών Συμβουλίων πολλών εταιρειών.
Απεβίωσε στις 17 Ιουλίου 2017.

Πολιτική διαδρομή

Στις 2 Ιουλίου 1962 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, θέση στην οποία παρέμεινε έως την 23 Ιουνίου 1968. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, διετέλεσε παράλληλα αναπληρωτής Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας.
Αθλητική Ομοσπονδία Κέντρων Νεότητας Λεμεσού

Ιστορία

Η Αθλητική Ομοσπονδία Κέντρων Νεότητος Επαρχίας Λεμεσού, (Α.Ο.Κ.Ν.Ε.Λ.) ιδρύθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1977 με πρωτοβουλία του Κοινονικού Λειτουργού κ. Ανδρέα Ολύμπιου, ο οποίος θεωρείται ο ιδρυτής, σε συνεργασία με την Επαρχιακή Επιτροπή Κέντρων Νεότητος Λεμεσού (Ε.Ε.Κ.Ν. Λεμεσού) της οποίας Πρόεδρος ήταν ο κ. Ανδρέας Χαραλάμπους, εκπρόσωπος του Κέντρου Νεότητος Κυβίδων, για να συντονίσει τον αθλητισμό ανάμεσα στο Κίνημα των Κέντρων Νεότητος της Επαρχίας Λεμεσού.
Οι σκοποί τους οποίους έθεσε από την ημέρα της ίδρυσης της η Α.Ο.Κ.Ν.Ε.Λ. και οι οποίοι αποτελούν μέχρι σήμερα τον ακρογωνιαίο λίθο για τα άτομα, τα οποία αφιλοκερδώς προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως μέλη του Διοικηικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, είναι η προαγωγή και η πρόοδος του αθλητισμού ανάμεσα στο Κίνημα των Κέντρων Νεότητος και μελών τους νέων και νεανίδων, ανεξάρτητα από φυλή, θρήσκευμα ή εθνική καταγωγή.
Επιπρόσθετα , με τη διάδοση του αθλητισμού και της φυσικής αγωγής γενικότερα, σκοπείται η ανάπτυξη του φίλαθλου πνεύματος και η συνεργασία των φορέων του Κινήματος των Κέντρων Νεότητος σε πνεύμα αλληλεγγυης και αγάπης.
Με την επίτευξη των πιο πάνω σκοπών, η Α.Ο.Κ.Ν.Ε.Λ. επιδιώκει
α. Οργάνωση και διεξαγωγή των ετήσιων ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων (Πρώταθλημα – Κύπελλο – Παιδικό Πρωτάθλημα)
β. Διοργάνωση κοινοφελών δραστηριοτήτων
Ελεύθερα Γράμματα (περιοδικό)

Τα Ελεύθερα Γράμματα ήταν εβδομαδιαίο φιλολογικό περιοδικό, σε 16σέλιδο σχήμα εφημερίδας. Διευθυντής του περιοδικού από το 1945 έως το 1948 ήταν ο Σμυρναίος λογοτέχνης Δημήτριος Φωτιάδης. Τα Ελεύθερα Γράμματα αποτέλεσαν πεδίο έκφρασης για πολλούς διανοούμενους της εποχής όπως η Φούλα Χατζιδάκη και άλλοι 
Το καλοκαίρι του 1945 στα Ελεύθερα Γράμματα δημοσιεύθηκε το ιστορικό για τη Δημοκρατία κείμενο διαμαρτυρίας των διανοούμενων της εποχής κατά των δεξιών εξτρεμιστικών επιθέσεων σε βιβλιοπωλεία, θέατρα, εφημερίδες. Μεταξύ των διανοουμένων που υπογράφουν είναι και ο Φώτης Κόντογλου. Σύμφωνα με την μαρτυρία του Ασημάκη Πανσέληνου - επίσης συνεργάτη των Ελεύθερων Γραμμάτων - ο Κόντογλου, «στην πολιτική το ίδιο ατζαμής, δημοκράτης, θεωρούσε τον εαυτό του κομμουνιστή» υποστήριζε πως «ο ρούσσικος κομμουνισμός είναι έκφραση της χριστιανικής ψυχής των Ρώσων».
Αλέξιος Στριφτόμπολας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αναστάσιου Στριφτόμπολα από την Κέρτεζη Καλαβρύτων και ανιψιός του αγωνιστή του 1821 Α. Στριφτόμπολα. Αδέλφια του ήταν ο Περικλής, ο Επαμεινώνδας , η Ασπασία, η Ελένη και η Πραξιθέα. Από μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πάτρα όπου τελείωσε και τις γυμνασιακές του σπουδές. Στην συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα λόγω διορισμού του πατέρα του ως διευθυντής αστυνομίας. Εκεί ο Αλέξιος λόγω της δουλειάς του πατέρα του συναντήθηκε με τον Όθωνα κι έγινε οπαδός του.
Το 1863 ξέσπασε η επανάσταση κατά του Όθωνα ο Στριφτόμπολας ευρισκόμενος στην Πάτρα τον υποστήριξε ανοιχτά και συνελήφθη από αντιοθωνικούς και κρατήθηκε σε ένα πλοίο στο λιμάνι της πόλης. Αργότερα οδηγήθηκε στην Αθήνα και αποφασίστηκε η εξορία του από την χώρα, έτσι έφυγε για το Μόναχο όπου έμεινε τρία χρόνια για να επιστρέψει έπειτα στην Πάτρα. Στο Μόναχο έμεινε κοντά στον εξόριστο Όθωνα και την Αμαλία, με παρότρυνση του βασιλικού ζεύγους επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1908 αρρώστησε βαριά, έπαθε ημιπληγία στα άκρα, και πέθανε την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στις 9 το πρωί.

Πολιτική καριέρα

Στην ενεργή πολιτική σκηνή κατήλθε πρώτη φορά το 1899 όταν έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος παρά την άρνηση του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου να τον υποστηρίξει, χάνοντας τελικά τις εκλογές από τον Δ. Βότση με μικρή διαφορά ψήφων. Στις βουλευτικές εκλογές του 1902 έθεσε υποψηφιότητα για το βουλευτικό αξίωμα με τον συνδυασμό Παπαδιαμαντόπουλου όπου πάλι απέτυχε να εκλεγεί. Στις βουλευτικές εκλογές του 1905 με τον συνδυασμό του Ι. Ρούφου εξελέγη βουλευτής.
Πληρωμή ανά προβολή

Η Πληρωμή ανά προβολή (αγγλικά:Pay-per-view (PPV), είναι μια υπηρεσία με την οποία το τηλεοπτικό κοινό μπορεί να αγοράσει γεγονότα για παρακολούθηση μέσω ιδιωτικής τηλεοπτικής προβολής. Ο τηλεοπτικός οργανισμός παρουσιάζει το γεγονός την ίδια στιγμή σε όσους το έχουν παραγγείλει (σε αντίθεση με Video on Demand συστήματα, τα οποία επιτρέπουν στους τηλεθεατές να δουν καταγεγραμμένες εκπομπές ανά πάσα στιγμή). Τα γεγονότα μπορούν να αγοραστούν χρησιμοποιώντας ένα on-screen οδηγό, ένα αυτοματοποιημένο τηλεφωνικό σύστημα, ή μέσω ενός αντιπρόσωπου εξυπηρέτησης πελατών και περιλαμβάνουν συχνά ταινίες μεγάλου μήκους, αθλητικές εκδηλώσεις και ψυχαγωγία.
Θωμαΐς Ανδρούτσου

Βιογραφία

Η Θωμαΐς Ανδρούτσου γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1974 στην Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή Βεάκη.

Τηλεόραση

Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο τη σεζόν 2002-2003 στον δεύτερο κύκλο της οικογενειακής σειράς Άκρως Οικογενειακόν με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Μπέζο και Ναταλία Τσαλίκη. Τη σεζόν 2004-2005 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και την Κατερίνα Παπουτσάκη στην κωμική σειρά "Η απλή μέθοδος των τριών".
Τη σεζόν 2006-2007 είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά του Δημήτρη Αρβανίτη "Τύχη Βουνό" ενώ την επόμενη σεζόν έπαιξε στη σειρά Super Μπαμπάς. Το 2009 συμμετείχε στις σειρές "Έχω ένα μυστικό..." και Εργαζόμενη Γυναίκα. Από το 2009 μέχρι το 2010 ερμήνευσε το ρόλο της Πελαγίας Καρρά στην κωμική σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα Η Οικογένεια Βλάπτει παίζοντας μαζί με τους Χρύσα Ρώπα, Σάκη Μπουλά, Αγγελική Λάμπρη, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη κ.ά.. 
Το 2015 έκανε μία guest εμφάνιση στο δεύτερο κύκλο της σειράς Μην αρχίζεις τη μουρμούρα ενώ τη σεζόν 2015-2016 πρωταγωνίστησε στην οικογενειακή κωμική σειρά Τρελή Οικογένεια. Το 2017 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στη σειρά Το σόι σου ενώ τη σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε μαζί με τις Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Νίκη Γρανά και Κατερίνα Μισιχρόνη στη σειρά "4χχχ4".

Κινηματογράφος

Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1999 στην ταινία "Αυτή η νύχτα μένει". Ακολούθησαν οι ταινίες Μια φορά και ένα... μωρό (2011), Στα Καλά Καθούμενα (2014) και Μαζί τα φάγαμε (2018).

Προσωπική Ζωή

Αδερφή της είναι η επίσης ηθοποιός Μαρία Ανδρούτσου ενώ έχουν κι έναν ακόμη αδερφό τον Γιώργο Ανδρούτσο.
Ματαγάλπα (διαμέρισμα)

Γεωγραφία

Η Ματαγάλπα βρίσκεται κεντρικά της χώρας και συνορεύει στα νότια με το Μποάκο, στα νοτιοδυτικά με τη Μανάγουα, στα νοτιοανατολικά με το Ατλάντικο Σουρ, στα βόρεια με τη Χινοτέγα, στα βορειοδυτικά με το Εστελί, στα βορειοανατολικά με το Ατλάντικο Νόρτε και στα δυτικά με το Λεόν. Μεγαλύτερη λίμνη είναι η Μογιούα. Άλλες λίμνες είναι η Τεκομάπα και η Λας Πλαγίτας.
Θάνατος στη Βενετία

Υπόθεση

Ο Γκούσταφ φον Άσενμπαχ είναι ένας ηλικιωμένος συνθέτης, που αποφασίζει να ταξιδέψει στη Βενετία για λόγους υγείας. Εκεί βλέπει και ερωτεύεται τον Πολωνό έφηβο Τάτζιο, ο οποίος κάνει διακοπές με την οικογένειά του. Παρά τις προειδοποιήσεις των αρχών για την επιδημία που θερίζει τη Βενετία, ο Άσενμπαχ παραμένει στο ξενοδοχείο, προκειμένου να θαυμάσει τον Τάτζιο. Έτσι, το πάθος του για την ιδανική ομορφιά υπερνικά τη θέληση για ζωή, και όσο η υγεία του επιδεινώνεται, ο Άσενμπαχ επιμένει στον ανεκπλήρωτο έρωτα.
Ιώβ (μυθιστόρημα)

Περίληψη

"Πριν πολλά χρόνια ζούσε στο Τσούχνοβο ένας άντρας ονόματι Μέντελ Σίνγκερ. Ήταν ευλαβικός, θεοσεβούμενος και συνηθισμένος, ένας Εβραίος σαν όλους...", έτσι αρχίζει το μυθιστόρημα για τον Μέντελ Σίνγκερ, δάσκαλο του ιερού βιβλίου των Εβραίων - της Τορά στα μικρά παιδιά της πόλης Τσούχνοβο της Ρωσίας.

Ο Σίνγκερ, ένας μορφωμένος αλλά φτωχός Ρωσοεβραίος, ζει μαζί με την πενταμελή οικογένειά του, κάτω από τις επιταγές του Θεού, πλήρως συμμορφωμένος με τους νόμους τόσο του Θεού όσο και της κοινότητάς του. Η γέννηση όμως, του τελευταίου του παιδιού, του Μενουχίμ θα είναι η αρχή της δοκιμασίας της σχέσης του με τον Θεό. Ο Μενουχίμ, (Menuchim) ήδη από τη βρεφική του ηλικία θα παρουσιάσει αναπτυξιακές διαταραχές. Οι γιατροί του νοσοκομείου θα διαγνώσουν επιληψία αλλά και νοητική υστέρηση, ωστόσο ο Σίνγκερ δεν θα δεχτεί την βοήθειά τους γιατί έχει εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού και όχι των ανθρώπων. Η ανατροφή του Μενουχίμ θα αποδειχτεί δύσκολη, ένα αγκάθι στις σχέσεις του με τον Θεό, αφού η θεία πρόνοια δεν εμφανίζεται.

Όταν οι γιοί του, μεγάλοι άντρες πια, ακολουθώντας το κάλεσμα των καιρών θα φύγουν από την μικρή ξεχασμένη πόλη για να κάνουν την τύχη τους στην Αμερική, οι γονείς τους θα τους ακολουθήσουν λίγο αργότερα, εγκαταλείποντας τον άρρωστο Μενουχίμ σε κάποιο νοσοκομείο. Ο Σίνγκερ ωστόσο δεν μπορεί να προσαρμοστεί στον καινούριο τρόπο ζωής και σκέψης αλλά και πάλι υπομένει τις δυσκολίες αγόγγυστα. Μέχρι την στιγμή που ο πρωτότοκος γιος του, ο Ιωνάς (Jonaw) στρατιώτης στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο που ξέσπασε εκείνο τον καιρό, χάνεται κάπου στο Ρωσικό μέτωπο, ο δεύτερος, ο Σεμάργια (Schemarjah) σκοτώνεται σε μια μάχη η κόρη του, η Μύριαμ (Mirjam) τρελαίνεται και κλείνεται στο ψυχιατρείο και η γυναίκα του η Δεβώρα (Deborah) πεθαίνει.

Έτσι ο Ιωβ χάνει πλέον την πίστη του στον Θεό.

Σταματά να ακολουθεί τους εβραϊκούς θρησκευτικούς νόμους, γεμίζει οργή και μνησικακία για τον Θεό (τον υπαίτιο των συμφορών του) και εξαλείφει κάθε θρησκευτικό συναίσθημα από τη ζωή του. Παράλληλα αποσύρεται και από την εβραϊκή κοινότητα και περνά τον καιρό του θυμωμένος και απομονωμένος, μέσα στην φτώχεια και τη θλίψη.

Ωστόσο ο Θεός δεν τον εγκατέλειψε. Χάρη σε κάποιο γύρισμα της μοίρας, ο γιός του ο Μενουχίμ, όχι μόνο έχει προοδεύσει στην διανοητική του ανάπτυξη και έχει γίνει μάλιστα και μουσικός αλλά βρίσκεται για μια συναυλία στη Νέα Υόρκη. Με την συνάντησή τους, η πίστη στον Θεό επιστρέφει και πάλι στον Σίνγκερ, που τώρα, χάρη στην υποστήριξη του γιού του, θα φέρει λίγη ανακούφιση στον ηλικιωμένο Σίνγκερ.
Φιόντορ Λιχολίτοφ

Καριέρα

Ο Λιχολίτοφ ξεκίνησε να αγωνίζεται στις ακαδημίες της Μπάλτικα Αγίας Πετρούπολης και το 1998 εντάχθηκε στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, παραμένοντας εκεί για τέσσερα χρόνια. Στην τελευταία του χρονιά, αγωνίστηκε σε 32 παιχνίδια, με μέσο όρο 10,5 πόντων, 7,7 ριμπάουντ και 2,4 κοψιμάτων.
Τον Απρίλιο του 2002, υπέγραψε στην γαλλική Στρασμπούρ μέχρι το τέλος της σεζόν και το καλοκαίρι του ίδιου έτους συμφώνησε με την ομάδα του Άρη. Παρέμεινε στην ομάδα της Θεσσαλονίκης για δύο χρόνια, κατακτώντας το FIBA Champions Cup του 2003, όπου ο Άρης κέρδισε στον τελικό την Προκόμ Τρεφλ με 84-83, ενώ έφθασε και στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 81-76. Ο Λιχολίτοφ αγωνίστηκε σε 25 αγώνες της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 117 πόντους και μαζεύοντας 124 ριμπάουντ, ενώ έκανε και 25 κοψίματα, όντας ο τέταρτος του πρωταθλήματος στην συγκεκριμένη κατηγορία.
Παρέμεινε στους "κίτρινους" και για την σεζόν 2003-04, όπου έπαιξε σε 26 αγώνες πρωταθλήματος, με 175 πόντους και 127 ριμπάουντ, ενώ έκανε 33 κοψίματα, την δεύτερη καλύτερη επίδοση του πρωταθλήματος. Την ίδια χρονιά, ο Άρης κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό με 73-70, με τον Ρώσο σέντερ να πετυχαίνει 13 πόντους.
Το 2004-05, υπέγραψε στην Ντιναμό Μόσχας, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν, κατακτώντας το ULEB Cup του 2006, όπου στον τελικό κέρδισε την προηγούμενη ομάδα του, τον Άρη, με 73-60. Το καλοκαίρι του 2006, συμφώνησε με την ΜΚ Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, στην οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια, πριν μεταγραφεί στην Ουράλ Γκρέιτ για την σεζόν 2008-09. Την επόμενη χρονιά, ξεκίνησε με την ομάδα της Ούνικς Καζάν και τον Δεκέμβριο του 2009 μετακόμισε στην τουρκική Μπεσίκτας, παραμένοντας εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 2011.
Οι δύο τελευταίοι σταθμοί της καριέρας του υπήρξαν οι ρωσικές Κράσνιε Κρίλια και Κράσνι Οκτιάμπρ, πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 2015.
Έκλειψη (ταινία)

Πλοκή

Στην ταινία αυτήν καθώς το Σιάτλ μαστίζεται από μια σειρά μυστηριωδών δολοφονιών καιένας κακόβουλος βρικόλακας συνεχίζει την αναζήτηση για εκδίκηση, η Μπέλα διαπιστώνει για μία ακόμη φορά ότι περιβάλλεται από κινδύνους. Στο επίκεντρο του, είναι αναγκασμένη να επιλέξει μεταξύ της αγάπης της για τον Έντουαρτ και της φιλίας της με τον Τζέικομπ - γνωρίζοντας ότι αυτή της η απόφαση έχει τη δυνατότητα να ανάψει μία προαιώνια μάχη, μεταξύ ενός βρικόλακα και ενός λυκανθρώπου. Με την αποφοίτησή να πλησιάζει γρήγορα, η Μπέλλα έχει ακόμη μία απόφαση να πάρει: τη ζωή ή τον θάνατο.
Λουντζαίοι Αγωνιστές

Καταγόμενοι από το χωριό Κωνωπίνα (ή Κονοπίνα) της τότε επαρχίας Εχίνου (τωρινό δήμο Ακτίου - Βόνιτσας) οι Λουντζαίοι Αγωνιστές, υπήρξαν μέλη μιας οικογένειας με αξιόλογο εθνική προσφορά, για τοπικό επίπεδο, στην ελληνική επανάσταση (1821 - 1829),που σχεδόν δεν υπήρξε μάχη για μάχη απ΄το Ξηρόμερο ως την Άρτα και το Μεσολόγγι, αλλά και από την Αράχωβα ως την Αττική που να μην έλαβε μέρος ο νταϊφάς των Λουντζαίων στις πολεμικές συρράξεις κατά των Τούρκων. "Δώδεκα Λουντζαίοι, δεκατρείς Καπεταναίοι" κατά την λαϊκή ρήση.
Είχαν δικό τους ασκέρι (νταϊφά), εκ των οποίων ο σημαντικότερος υπήρξε ο Στάθης Λούντζης που διατηρούσε και δική του Μάγκα (ασκέρι - νταϊφάς)στην οποία ευρίσκονταν στρατολογημένοι οι :
•Στάθης Λούντζης (1792-1873),
•Λαμπράκης Λούντζης (1798-1826) (σκοτώθηκε στη Β΄ Πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826),
•Δημήτρης Λούντζης (1799-1863),
•Νάσιος Λούντζης (1802-1865),
•Σταμούλης Λούντζης (1790-1851),
•Μήτρος Λούντζης (1803-...),
•Κωσταντής Λούντζης (1798-...) καθώς και ο 13χρονος
•Θοδωρής Λούντζης όπως και ο 16χρονος
•Γώγολος Λούντζης ως ψυχογιοί (απαραίτητοι για βοηθητικές εργασίες) κουβαλούσαν νερό στο ασκί, ποτίζανε τα αλογομούλαρα, γυαλίζανε τα άρματα κλπ.
Οι περισσότεροι εξ΄αυτών πολέμησαν δίπλα σε σπουδαία ονόματα Αγωνιστών όπως ο στρατηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης, Αντρέας Γριβογιώργος, Δημήτρης ή Τσάμης Γριβογιώργος
Πάπας Αναστάσιος Δ΄

Πρώιμη ζωή

Ήταν Ρωμαίος, γιος του Βενέδικτου ντε Σουμπούρα, πιθανώς της οικογένειας των Ντεμέτρι, και έγινε κοσμικός υπάλληλος. Χρίστηκε καρδινάλιος-ιερέας της Σ. Πουντεντσιάνα από τον Πάπα Πασχάλη Β΄ όχι αργότερα από το 1114. Το 1127 ή 1128 ο Πάπας Ονώριος Β΄ τον προήγαγε στην εικονική (suburbicarian) Επισκοπική Έδρα της Σαμπίνα. Είχε λάβει μέρος στην διπλή παπική εκλογή του 1130 και ήταν ένας από τους πιο αποφασισμένους αντιπάλους του Αντιπάπα Ανάκλητου Β΄ και, όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος Β΄ διέφυγε στη Γαλλία, τον είχε αφήσει πίσω του ως βικάριο στην Ιταλία. Την εποχή της εκλογής του στον θρόνο τον Ιούλιο 1153 ήταν Αρχηγός του Κολλεγίου των Καρδιναλίων και πιθανώς το γηραιότερο μέλος του σώματος αυτού.

Ποντιφικάτο

Κατά το βραχύ ποντιφικάτο του έπαιξε τον ρόλο ειρηνοποιού· συμβιβάσθηκε με τον Φρειδερίκο Α΄ στο ακανθώδες ζήτημα της Έδρας του Μαγδεβούργου και έκλεισε την μακρόχρονη διαμάχη, η οποία είχε διαρκέσει επί τέσσερα ποντιφικάτα, σχετικά με τον διορισμό του Ουίλλιαμ Φίτζχερμπερτ (κοινώς γνωστό ως Άγιο Γουλιέλμο της Υόρκης) στην έδρα της Υόρκης αποστέλλοντάς του το πάλλιο παρά την συνεχή αντίδραση του ισχυρού Κιστερκιανού τάγματος. Ο Πάπας Αναστάσιος Δ΄ πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1154 και τον διαδέχθηκε ο Καρδινάλιος Νίκολας του Αλμπάνο ως Πάπας Αδριανός Δ΄.