google/wiki40b huggingface dataset:
Ροδόλφος Α΄ της Βαυαρίας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ροδόλφος Α΄ γεννήθηκε στη Βασιλεία της Γερμανίας και ήταν γιος του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Άνω Βαυαρίας και Παλατινού Κόμη του Ρήνου. Μητέρα του ήταν η Ματθίλδη, κόρη του Βασιλιά της Γερμανίας Ροδόλφου Α΄.
Το 1294 διαδέχτηκε τον πατέρα του και υποστήριξε τον πεθερό του βασιλιά Αδόλφο του Νασσάου εναντίον του θείου του,Αλβέρτου της Αυστρίας (των Αψβούργων). Μετά το θάνατο του Αδόλφου, ο Ροδόλφος προσχώρησε στο κόμμα του Αλβέρτου, αλλά η ισχυρή και δυναστική πολιτική του νέου βασιλιά τελικά προκάλεσε μια νέα σύγκρουση. Το 1301 ο Αλβέρτος άσκησε πίεση στον Ροδόλφο και τον έκανε να δεχθεί τον νεότερο αδελφό του Λουδοβίκο Δ΄ ως συγκυβερνήτη. Το 1308, μετά τη δολοφονία του Αλβέρτου, ο Ροδόλφος ψήφισε για Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον Ερρίκο του Λουξεμβούργου και στη συνέχεια συνόδευσε τον νέο ηγεμόνα στην Ιταλία.
Ένας εμφύλιος πόλεμος εναντίον του αδελφού του, Λουδοβίκου Δ΄, που οφειλόταν σε νέες τους διαφορές σχετικά με την κατάτμηση των εδαφών τους, τελείωσε το 1313 με μια συνθήκη ειρήνης που έγινε στο Μόναχο. Ο Λουδοβίκος Δ΄ εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας το 1314, αλλά τότε ο Ροδόλφος είχε ψηφίσει τον αντίπαλό του Φρειδερίκο τον Δίκαιο (των Αψβούργων). Το 1317, μετά από μία άλλη μακρά διαμάχη με τον Λουδοβίκο Δ΄, έχασε την παλατινή κομητεία του Ρήνου και συμφωνήθηκε να εγκαταλείψει ο Ροδόλφος το αξίωμά του, μέχρι να τελειώσει η σύγκρουση του Λουδοβίκου Δ΄ με τους Αψβούργους. Όμως στη συνέχεια ο Ροδόλφος πέθανε το 1319, κατά πάσα πιθανότητα στη Αγγλία.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Παβίας του 1329, ο Λουδοβίκος Δ΄ χορήγησε την παλατινή κομητεία του Ρήνου στους γιους του Ροδόλφου, Ροδόλφο Β΄ "τον τυφλό" (δούκα της Βαυαρίας) και Ρούπερτ Α΄ (Εκλέκτορα του Ρήνου), καθώς και στον εγγονό του Ροδόλφου, Ρούπερτ Β΄ (Εκλέκτορα του Ρήνου) γιο του Αδόλφου (Εκλέκτορα του Ρήνου). Με αυτό τον τρόπο, ο Ροδόλφος Α΄ και ο εγγονός του Ρούπερτ Β΄, έγιναν στο τέλος οι πρόγονοι και, κατά τη διαδοχή του Παλατινάτου, οι παλαιότεροι του Οίκου των Βίττελσμπαχ, οι οποίοι επέστρεψαν στην εξουσία και στη Βαυαρία το 1777, μετά την εξαφάνιση του νεότερου κλάδου της (Βαυαρικής) διαδοχής, δηλαδή τους απογόνους του Λουδοβίκου Δ΄.
Ναός του Λωτού

Λατρεία

Η λατρεία των Μπαχάι διδάσκει ότι ένας Οίκος Λατρείας Μπαχάι θα πρέπει να είναι ένας χώρος για να συγκεντρώνονται, να διαλογίζονται και εκφράζουν την λατρεία τους άνθρωποι όλων των θρησκειών. 
Οποιοσδήποτε μπορεί να εισέλθει στο Ναό του Λωτού ανεξάρτητα από το θρησκευτικό υπόβαθρο, το φύλο ή άλλες διακρίσεις, όπως συμβαίνει με όλους τους οίκους λατρείας των Μπαχάι. Τα ιερά συγγράμματα όχι μόνο της πίστης Μπαχάι αλλά και άλλων θρησκειών μπορούν να διαβαστούν ή/και να κηρυχθούν, ανεξάρτητα από τη γλώσσα, από την άλλη πλευρά, απαγορεύεται η ανάγνωση κειμένων, όπως κηρύγματα, διαλέξεις ή ο έρανος. Οι μουσικές εκτελέσεις απαγγελιών και προσευχών μπορούν να τραγουδηθούν από χορωδίες μέσα στον ναό, αλλά χωρίς μουσικά όργανα. Δεν υπάρχει καθορισμένο πρότυπο για τις υπηρεσίες λατρείας και οι τελετουργικές εορτές δεν επιτρέπονται.
Bugatti Type 55

Συγγενικά μοντέλα

Η Type 55 ήταν ουσιαστικά η πολιτική έκδοση δρόμου της αποκλειστικά αγωνιστικής Bugatti Type 54.

Κινητήρας

Όλες οι Type 55 έφεραν έναν κινητήρα βενζίνης 2.3 λίτρων (2.262 cm³ / 138 cu.in.) 8-κύλινδρο σε σειρά (I8) και 16-βάλβιδο, με υπερπλήρωση, και ισχύος 130 hp (96 kW) στις 5.000 στροφές το λεπτό. Η ισχύς αυτή, σε συνδυασμό και με το χαμηλό του βάρος, μόλις στα 816 κιλά, του προσέφερε τελική ταχύτητα 180 km/h, νούμερο απίστευτα υψηλό για τα τότε στάνταρ. Ο κινητήρας της Type 55 είχε προέλθει από την Bugatti Type 51 και συνδυαζόταν με ασυνήθιστο για την εποχή 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (καθώς τότε σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα είχαν 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο), το οποίο είχε προέλθει από την Bugatti Type 49.
Ο σωσίας

Υπόθεση

Ο σωσίας επικεντρώνεται σε έναν κρατικό υπάλληλο που παραφρονεί και ασχολείται με την εσωτερική, ψυχική πάλη του. Ο ήρωας, ο Ιακώβ Πέτροβιτς Γκολιάντκιν, συναντά επανειλημμένα κάποιον που έχει ακριβώς την ίδια εμφάνιση με αυτόν, αλλά είναι γεμάτος αυτοπεποίθηση, επιθετικός και εξωστρεφής, χαρακτηριστικά τελείως αντίθετα από αυτά του Γκολιάντκιν.
Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Αγία Πετρούπολη. Ο Γκολιάντκιν είναι ένας υπάλληλος της 9ης βαθμίδας στον «Πίνακα των βαθμίδων» που θεσμοθέτησε ο Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας). Καθώς η 8η βαθμίδα οδηγούσε σε τίτλο κληρονομικής ευγενείας, ο βαθμός του ήρωα συμβολίζει έναν γραφειοκράτη που παλεύει ακόμα να επιτύχει. Ο Γκολιάντκιν έχει μία κατατοπιστική συζήτηση με τον γιατρό του, τον Ρούτενσπιτς, που φοβάται για τη διανοητική του υγεία και τον προειδοποιεί ότι η συμπεριφορά του είναι «επικίνδυνα αντικοινωνική». Ως θεραπεία, του συστήνει «ευχάριστη παρέα». Ο Γκολιάντκιν αποφασίζει να το δοκιμάσει και, μετά το γραφείο, πηγαίνει στο πάρτι γενεθλίων της Κλάρας Ολσουφίεβνα, της κόρης του διευθυντή του γραφείου του. Αλλά ήταν απρόσκλητος, και μία σειρά αδεξιοτήτων οδηγεί στην εκδίωξή του από τη συνεστίαση. Επιστρέφοντας σπίτι μέσα σε χιονοθύελλα, συναντά τον σωσία του. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα του έργου περιγράφουν την εξελισσόμενη σχέση τους.
Αρχικώς η σχέση του «Γκολιάντκιν του Πρεσβύτερου» (του ήρωα) και του «Γκολιάντκιν του Νεότερου» (του σωσία του) είναι φιλική, αλλά ο σωσίας προχωρεί στο να επιχειρήσει να αρπάξει τη ζωή του «Πρεσβύτερου» και τότε γίνονται εχθροί. Επειδή ο «Νεότερος» διαθέτει όλη τη γοητεία και τις κοινωνικές δεξιοτητες που λείπουν από τον «Πρεσβύτερο» Γκολιάντκιν, αρέσει πολύ στους συναδέλφους στο γραφείο. Στο τέλος του βιβλίου, ο αρχικός ήρωας αρχίζει να βλέπει (;) πολλά αντίγραφα του εαυτού του και έχει ένα ψυχωσικό επεισόδιο, οπότε και σέρνεται σε ένα άσυλο φρενοβλαβών από τον δρα. Ρούτενσπιτς.

Επιδράσεις

Ο σωσίας είναι το πλέον επηρεασμένο από τον Γκόγκολ έργο του Ντοστογιέφσκι. Ο υπότιτλός του, «ένα ποίημα της Πετρούπολης», απηχεί αυτόν των Νεκρών ψυχών του Γκόγκολ. Ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ χαρακτήρισε τον Σωσία ως παρωδία του «Παλτού», ενώ πολλοί άλλοι έχουν τονίσει τη σχέση του Σωσία με άλλες από τις «Ιστορίες της Πετρούπολης» του Γκόγκολ. `Ενας κριτικός της εποχής εκείνης, ο Κονσταντίν Ακσάκοφ, σχολίασε ότι «ο Ντοστογιέφσκι παραλλάσσει ή και επαναλαμβάνει πλήρως φράσεις ολόκληρες του Γκόγκολ». Ωστόσο, οι περισσότεροι μελετητές της λογοτεχνίας αναγνωρίζουν τον Σωσία ως απάντηση του Ντοστογιέφσκι στο έργο του Γκόγκολ ή ως καινοτόμηση του έργου αυτού.
Αυτή η άμεση σχέση είναι κατά πολλούς η εκδήλωση της εισόδου του Ντοστογιέφσκι στη βαθύτερη παράδοση του γερμανικού ρομαντισμού, και ειδικότερα η αφομοίωση των έργων του Ε.Τ.Α. Χόφμαν.

Προσαρμογές

Καθώς συνέβη και με άλλα έργα του Ντοστογιέφσκι, η νουβέλα αυτή διασκευάσθηκε σε ομώνυμο θεατρικό έργο, το οποίο με τη σειρά του έγινε η βάση για τη βρετανική κινηματογραφική ταινία The Double (2013) με πρωταγωνιστή τον Τζέσι Άιζενμπεργκ.
Αλεξάντρ Ντούγκιν

Οι φιλοσοφικές απόψεις του Αλεξάντρ Ντούγκιν

Οι φιλοσοφικές απόψεις του είναι μερικώς παραδοσιοκρατικές (τραντισιοναλιστικές), συντηρητικές και αντινεωτερικές, , ριζοσπαστικές και καινοτόμες. Απορρίπτει τον ρατσισμό σε κάθε του μορφή, προωθώντας την πολυμέρεια κοινωνιών, πολιτισμών, εθνισμών και θρησκειών. Υποστηρίζει ότι οι τρεις κύριες πολιτικές ιδεολογίες της Νεωτερικότητας (Φιλελευθερισμός, Κομμουνισμός, Φασισμός) είναι πλέον ξεπερασμένες και αγωνίζεται χάρη της δημιουργίας μίας πλήρως νέας πολιτικής θεωρίας - της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας. Πολιτικά, είναι ριζικά ενάντιος στον αμερικάνικο ηγεμονισμό και την παγκόσμια κυριαρχία. Εναντιώνεται στην Παγκοσμιοποίηση και αντιτάσσει το δόγμα της πολυπολικότητας. Έχει στενές επαφές με την ευρωπαϊκή Νέα Δεξιά του Αλαίν ντε Μπενουά. Το γαλλικό περιοδικό "Actuel" έχει ήδη, από το 1995, τον Ντούγκιν ως "με την μεγαλύτερη επίδραση, Ρώσο στοχαστή της μετασοβιετικής εποχής".

Έργο του Αλεξάντρ Ντούγκιν στα Ελληνικά

Οι πρώτες μεταφραστικές προσπάθειες μέρους του έργου του Αλεξάντρ Ντούγκιν, εν Ελλάδι, μπορούν να αναζητηθούν σε τεύχη του, εθνικομπολσεβίκικης κατεύθυνσης, περιοδικού "Γαμμάδιον" (οποίου συνεργάτες συνετέλεσαν στην δημιουργία του, ανενεργού πλέον, ιστολογίου, Εθνικομπολσεβίκοι Ελλάδας) του οποίου η παρουσία δεν μακροημέρευσε και στο οποίο εξετίθεντο άρθρα γνώμης και μεταφράσεις από διανοητές της, εν Γερμανία, Συντηρητικής Επανάστασης, του Ιουλίου Έβολα κ.α.
Υπήρχαν, βέβαια, σποραδικές αναφορές στο έργο του, επάνω σε ζητήματα Ευρασιατισμού και Εθνικομπολσεβικισμού, και σε άλλα έντυπα, όπως το βραχείας κυκλοφορίας περιοδικό "Γεωπολιτική", περί το 2000, το περιοδικό "Τρίτο Μάτι", όπου, επί χρόνια, αρθρογραφεί ο καθηγητής Δημήτρης Κιτσίκης, καθώς και ομώνυμο άρθρο στο περιοδικό "Ζενίθ" (το οποίο ιδεολογικά ήταν μάλλον προσκείμενο στην "άλλη πλευρά" ) από τον Δρα. Ησ. Κωνσταντινίδη.
Σημαντική αναφορά, επάνω στις γεωπολιτικές θέσεις του Αλεξάντρ Ντούγκιν, γίνεται, επίσης, στο περιοδικό "Ab Aeterno" (στα Αγγλικά) του ιστορικού Δημήτρη Μιχαλόπουλου, καθώς και στην δημοσιευθείσα το 2008, διδακτορική διατριβή του Θρασύβουλου Ν. Μαρκέτου. Δυστυχώς, όμως, ουδέποτε υπήρξε μια ευρύτερη, σε συστηματική βάση, απόδοση του έργου του στα Ελληνικά.

Τα βιβλία του Αλεξάντρ Ντούγκιν στα Eλληνικά

"Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία", μετάφραση - Δημήτρης Ευαγγελόπουλος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Έσοπτρον, 2013. - 296σ. · 21x14εκ. ISBN 960-6765-76-8
Ουστ-Ταλόβκα

Γεωγραφική θέση

Το επαρχιακό κέντρο, η Σεμοναΐχα, απέχει 9 χιλιόμετρα νότια από την Ουστ-Ταλόβκα.
Κλέμενς φον Κέττελερ

Βιογραφία

Ο Κλέμενς φον Κέττελερ γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1853 στο Πότσδαμ και ήταν γόνος οικογένειας ευγενών, των von Ketteler, από την ιστορική περιοχή Μούστερλαντ. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών εισήλθε στον πρωσικό στρατό και το 1879 διορίστηκε στην Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης, όπου στη δεκαετία 1880-1889 διορίστηκε διερμηνέας στο γερμανικό προξενείο στην Καντόνα και Τιεντσίν της Κίνας. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το υπουργείο Εξωτερικών, την περίοδο 1892-1896 διορίστηκε πρεσβευτής στις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ουάσιγκτον και στη συνέχεια, από 1896 έως 1899 διορίστηκε πρέσβης στο Μεξικό.
Στις 11 Απριλίου του 1899 ο Κέττελερ ανέλαβε πρέσβης στο Πεκίνο. Στις 20 Ιουνίου του 1900, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης εξέγερση των Μπόξερς ξεκινώντας από τη συνοικία των πρεσβειών με τον διερμηνέα του για να μεταβεί στο κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών για διεξαγωγή διαπραγματεύσεων, περνώντας την Πύλη Χα-Τα-Μεν, πυροβολήθηκε σχεδόν εξ επαφής θανάσιμα από έναν Κινέζο ονόματι Εν-Χάι δεκανέα του Μαντζουριανού συντάγματος που είχε στρατοπεδεύσει σε κοντινή απόσταση. Ο δράστης συνελήφθη και αργότερα στη δίκη που ακολούθησε δήλωσε ότι ενήργησε υπό τις διαταγές ανώτερου του κυβερνητικού παράγοντα και δεν είχε καμία σχέση με τους Μπόξερς. Τελικά καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε δι' αποκεφαλισμού.
Η δολοφονία του Κέττελερ ήταν η αφορμή για τη στρατιωτική επέμβαση ενός κοινού εκστρατευτικού σώματος από διάφορες μεγάλες δυνάμεις στην Κίνα, της λεγομένης Οκταεθνούς Συμμαχίας.
Η σορός του Κέττελερ μεταφέρθηκε στη Γερμανία και ενταφιάστηκε με τιμές στο κεντρικό νεκροταφείο του Μούνστερ. Διάδοχός του ως πρεσβευτής στο Πεκίνο ήταν ο Αλφόνς Μουμ Σβαρτσενστάιν, ο οποίος και υπέγραψε το Πρωτόκολλο Μπόξερς για λογαριασμό της Γερμανίας ενώ το επόμενο έτος ανεγέρθηκε στη θέση της δολοφονίας μνημείο σε μορφή πύλης που φέρει το όνομά του.
Αντίδραση Σουζούκι

Η αντίδραση Suzuki είναι οργανική αντίδραση ενός αρυλο- ή βινυλο-υποκατεστημένου βορικού οξέος με αρυλαλογονίδιο ή βινυλαλογονίδιο. Η αντίδραση αυτή χρησιμοποιείται πολύ στη σύνθεση πολυ-ολεφινών, στυρένιων και υποκατεστημένων δι-φαινυλίων. Ο καταλύτης είναι το Pd(PPh₃)₄ :
ΤΣΣΚΑ Σόφιας (ποδόσφαιρο)

Ονόματα

Η ΤΣΣΚΑ Σόφιας άλλαξε αρκετά ονόματα μέχρι να καταλήξει στο σημερινό της όνομα. Ξεκίνησε με το ονόματα Σεπτέμβρι πρι ΣΔΒ το οποίο είχε από το 1948 που ιδρύθηκε και ολόκληρη την περίοδο  1948/49. Το 1950 ονομαζόταν Ναρόντνα Βόισκα δηλαδή Λαϊκός Στρατός. Το 1951 και το 1953 ονομαζόταν ΣΔΝΒ Σόφιας όπου τα αρχικά σημαίνουν κεντρικό σπίτι του λαϊκού στρατεύματος. Το 1954 εως το 1962 το όνομα της ομάδας ήταν ΣΔΝΑ Σόφιας δηλαδή κεντρικό σπίτι του λαϊκού στρατού. Το 1962 εως το 1985 ονομαζόταν ΤΣΣΚΑ όπως και τώρα. Ενώ για ένα μικρό διάστημα από το 1985 εως το 1989 ονομαζόταν ΣΦΚΑ Σρέντετς δηλαδή κεντρική ποδοσφαιρική ομάδα του στρατού Σρέντετς. Τέλος το σημερινό όνομα σημαίνει Κεντρική αθλητική ομάδα του στρατού.
Μαρτουνί

Ετυμολογία

Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, η περιοχή του σημερινού Μαρτουνί ήταν γνωστή ως Μετς Κζνουτ. Μεταξύ του 1830 και 1922 ονομάστηκε Νερκίν Γαρανλούγ. Το 1926 ονομάστηκε Μαρτουνί προς τιμήν του μπολσεβίκου ηγέτη και προέδρου του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτροπών της Αρμενίας Αλεξάντρ Μιασνικιάν, του οποίου το ψευδώνυμο ήταν Μαρτουνί.
Σίβυλλα του Γιούλιχ-Κλέβης-Μπεργκ

Η Σίβυλλα, γερμ. Sibylle (26 Αυγούστου 1557 - 1628) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα του Γιούλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπούργκαου.

Βιογραφία

Ήταν η τέταρτη κόρη του Γουλιέλμου του Πλούσιου δούκα του Γιούλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. 
Τον Γουλιέλμο διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης-Γουλιέλμος. Αυτός ασθένησε διανοητικά και στην Αυλή η Σίβυλλα διαφώνισε με τη σύζυγο εκείνου Ιακωβαία του Μπάντεν για την επιρροή στην εξουσία. Όταν νίκησε η πρώτη, φυλάκισε την Ιακωβαία, η οποία απεβίωσε βίαια το 1597· ίσως η Σίβυλλα να ευθύνεται γι' αυτό.
Παντρεύτηκε τον Κάρολο μάργραβο του Μπούργκαου το 1601. Το 1610 μετακινήθηκαν στην κατοικία του Γκύντσμπουργκ, όπου η Σιβυλλα έκανε φεουδαρχική Αυλή και τη διατήρησε ακόμη και μετά το 1618 που απεβίωσε ο σύζυγός της. Έγινε προστάτιδα της μουσικής. Απεβίωσε 71 ετών και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της, στον ναό των Καπουτσίνων του Γκύντσμπουργκ. Όταν ο ναός κατεδαφίστηκε, το λείψανό της μεταφέρθηκε στον ναό του Αγ. Μαρτίνου, επίσης στο Γκύντσμπουργκ.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1601 τον Κάρολο των Αψβούργων μάργραβο του Μπούργκαου· δεν απέκτησαν τέκνα.
Κοινοτικά υποστηριζόμενη γεωργία

Η Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία (ΚΥΓ) αποτελεί μία εναλλακτική μορφή οργάνωσης των  αγροτροφικών δικτύων και  αναφέρεται σε ένα σύνολο σχέσεων, που συνδέουν τη διακίνηση  αγροτικών αγαθών, από τον παραγωγό απευθείας στον καταναλωτή. Συγκεκριμένα, αποτελεί ένα σύστημα βάσει του οποίου διανέμεται στον καταναλωτή, συνήθως σε εβδομαδιαία βάση, ένα καλάθι, που περιλαμβάνει προϊόντα αγροτικής εκμετάλλευσης, όπως  φρέσκα φρούτα και λαχανικά, από έναν παραγωγό ή μία ομάδα παραγωγών που βρίσκεται σε κοντινή περιοχή. 
Τα συναλλασσόμενα μέρη, δηλαδή ο παραγωγός και ο καταναλωτής, συμφωνούν εξαρχής για την ποσότητα του καλαθιού,  τα είδη που θα περιλαμβάνει και σε ποια τιμή, ώστε η συναλλαγή να είναι δίκαιη και ωφέλιμη και για τα δύο μέρη.
Μέσω της ΚΥΓ, το ρίσκο της παραγωγής διαμοιράζεται μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή, ενώ επιπλέον, ο παραγωγός δύναται να εξασφαλίσει ικανό μέρος του κεφαλαίου που απαιτείται για την παραγωγή, στις περιπτώσεις όπου συμφωνείται η προπληρωμή του καλαθιού.
Από τη μεριά του ο καταναλωτής εξασφαλίζει φρέσκα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας και υψηλής διατροφικής αξίας, σε χαμηλή τιμή, εφόσον δεν υπάρχει η διαμεσολάβηση μεσαζόντων. 
Στα ευρύτερα πλεονεκτήματα της ΚΥΓ περιλαμβάνονται η στήριξη των μικρών καλλιεργητών, η προώθηση πρακτικών καλλιέργειας με σεβασμό στο περιβάλλον και στη βιοποικιλότητα, ενώ  αναπτύσσονται δεσμοί μεταξύ παραγωγών και  καταναλωτών σε τοπικό επίπεδο, ενισχύοντας τις σχέσεις αλληλεγγύης σε μία κοινότητα.
Από την άλλη μεριά, τα προβλήματα που μπορεί να ανακύψουν μέσω της ΚΥΓ και έχουν αναφερθεί στη διεθνή βιβλιογραφία, αφορούν  την καθιέρωση εξαιρετικά χαμηλών τιμών, που καταλήγουν στην αυτό-εκμετάλλευση των παραγωγών, την ελλιπή συμμετοχή και το μικρό ενδιαφέρον των καταναλωτών, την αδυναμία πρόσβασης ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων που βρίσκονται σε δυσμενή θέση κ.α.
Η ΚΥΓ, θεωρείται ότι έχει τις ρίζες της στην Ιαπωνία, μέσω του κινήματος Teikei, το οποίο οργανώθηκε τη δεκαετία του ’70 από μητέρες που ανησυχούσαν για την ποιότητα της τροφής που σίτιζαν τα παιδιά τους. Έτσι, συμφώνησαν με καλλιεργητές να προπληρώνουν τα προϊόντα τους, υπό την προϋπόθεση αυτά να είναι βιολογικά.
Εξαιτίας της ίδιας ανησυχίας για την ποιότητα της τροφής, το κίνημα αυτό εμφανίστηκε συγχρόνως και στην Ευρώπη, κυρίως την κεντρική, αργότερα κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 στις ΗΠΑ, όπου υιοθετήθηκε και ο όρος Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία. Στη Γαλλία εμφανίστηκε το 2000, με τη μορφή των δικτύων AMAP,  ενώ στην Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε μόλις το  2010-2011.
Κατά τον D. Bollier, η Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία αποτελεί ένα εκ των ποικίλων και πολύμορφων κοινωνικών κοινών, τα οποία αποτελούν το αποτέλεσμα της φυσικής τάσης των ανθρώπων προς τη συνεργασία.
Βιλάγια

Η βιλάγια (αραβικά: ولاية, βελεγιάτ, περσικά: ولایت, ουρντού: ولایت, τούρκικα: vilayet, βιλαέτι) είναι διοικητική διαίρεση, που συνήθως μεταφράζεται ως "επαρχία", ή κάποιες φορές ως "κυβερνείο". Η λέξη προέρχεται από την Αραβική ρίζα "w-l-y", "κυβερνώ": ο wāli—"κυβερνήτης"—διοικεί μια βιλάγια, δηλαδή "αυτό που διοικείται". Κατά την περίοδο του Χαλιφάτου ο όρος αναφερόταν σε κάθε κρατίδιο που ήταν περίπου σαν ανεξάρτητο κράτος.

Χρήση του όρου σε χώρες

Στα Αραβικά η λέξη βιλάγια (wilayah) χρησιμοποιείται για τη λέξη πολιτεία των ΗΠΑ, και αυτές αναφέρονται ως   "الولايات المتّحدة الأمريكية", κυριολεκτικά μεταφραζόμενο ως "οι Αμερικανικές Ηνωμένες Πολιτείες".

Κίνα

Στην εθνοτικά διαφορετική περιοχή Σιντζιάνγκ της βορειοδυτικής Κίνας, οι επτά μη διαφοροποιημένες  καθεαυτού επαρχίες (κινέζικα:地区, πινγίν: dìqū), -δηλαδή πόλεις εκτός επιπέδου επαρχίας, αυτόνομες επαρχίες κ.τ.λ.-, στη γλώσσα Ουιγούρ μεταφράζονται ως Vilayiti (Ουιγούρ: ۋىلايىتى). Για τις υπόλοιπες όμως πολυάριθμες διοικητικές διαιρέσεις της Σιντζιάνγκ, η Οιγούρ έχει δανειστεί Ρωσικές λέξεις όπως oblasti ή rayoni, όπως και άλλες γλώσσες της Σιντζιάνγκ όπως η Καζακική.

Ισλαμικό Κράτος

Το Ισλαμικό Κράτος οργανώνει διοικητικά την επικράτειά του σε  βιλάγια (wilayat).  Το Μάρτιο το 2015 είχε στον έλεγχό του 30: 10 στο Ιράκ, 9 στη Συρία και ένα, το Al-Furat Wilayat ("Επαρχία του Ευφράτη") που εκτείνεται στα πρώην σύνορα των δύο χωρών. Εκτός από την εσωτερική διοίκηση, το Ισλαμικό Κράτος διεκδικεί εδάφη σε όλο τον κόσμο, και συνεργάζεται με Ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις, τις οποίες ονομάζει βιλάγιες της κεντρικής διοίκησης του Ισλαμικού Κράτους. Για παράδειγμα, η Μπόκο Χαράμ αυτοαποκαλείται "Wilāyat Gharb Ifrīqīyyah", "Επαρχία του Ισλαμικού Κράτους της Δυτικής Αφρικής".

Ιραν

Στο Ιράν η λέξη χρησιμοποιείται επίσης ανεπίσημα.

Νότια Ασία

Στα Ουρντού ο όρος Vilayat χρησιμοποιείται για την αναφορά σε κάθε ξένη χώρα. Ως επίθετο η λέξη Vilayati αναφέρεται σε εισαγόμενο αγαθό. Στην Βεγγαλική γλώσσα ο όρος Vilayat και Vilayati που έγινε κατόπιν bilet και bileti (παλιά μορφή bilaiti), αναφέρεται αποκλειστικά στην Βρετανία και τα Βρετανικά προϊόντα. Η λέξη της αργκό στα αγγλικά blighty προέρχεται από αυτή τη λέξη, μέσω του γεγονότος ότι τους ξένους (στη χώρα τους) Βρετανούς τους αποκαλούσαν έτσι κατά την περίοδο του Βρετανικής αποικιοκρατίας.
Αλόιδες Ρεθύμνου

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Οι Αλόιδες βρίσκονται 49 χλμ ανατολικά του Ρεθύμνου και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 380 μέτρων. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Aloidhes της επαρχίας Μυλοποτάμου. Στη βενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Alloides με 90 κατοίκους, το 1630 ο Βασιλικάτα το αναφέρει ως Aloides, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναγράφεται ως Aloydes με 9 χαράτσια.  Κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης του 1866- 1869, νοσηλεύτηκε το χωριό ο  Άγγλος φιλέλληνας και ανταποκριτής των Τάιμς του Λονδίνου, Ι. Σκίννερ. Το 1881 αναφέρεται ως Αλόιδαις με 133 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, στον δήμο Δαμάστας . Διοικητικά, μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ο οικισμός υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μυλοποτάμου ως έδρα κοινότητας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κουλούκωνα. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Μυλοποτάμου.
Σπυρίδων Καφεντζής

Σταδιοδρομία

Διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας τον Σεπτέμβριο του 1949 και παρέμεινε νομάρχης επί 4,5 χρόνια. Ήταν νομάρχης όταν ξεκίνησε το έργο της ανέγερσης του Μνημείου του Ζαλόγγου στην Πρέβεζα. Απολύθηκε από την υπηρεσία το 1954. Πέθανε το 1955 σε ηλικία 53 ετών και κηδεύτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό Αγίου Ισιδώρου (Β΄ Νεκροταφείο Πατησίων). Ήταν παντρεμένος με την Βασιλική και είχαν έναν γιο, τον Δημήτριο, και μία κόρη, τη Γιούλα.
Ιωάννης Α΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα & Ράτσιμπορς (γερμαν. Ράτιμπορ) και της 1ης συζύγου του Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Πσέμυσλαφ δούκα τού Ράτσιμπορς (πολων. Ρατσίμπους). 
Ο Λέσεκ δούκας τού Ράτσιμπορς, αδελφός της Άννας και τελευταίος από τον Οίκο του δούκας τού Ράτσιμπορς, απεβίωσε το 1336 χωρίς απογόνους και το δουκάτο επέστρεψε στο στέμμα της Βοημίας. Τότε ο Ιωάννης της Βοημίας το παραχώρησε ως αμοιβή στον υποστηρικτή του Νικόλαο Β΄. Έτσι το κληρονόμησε ο μόνος γιος του από την Άννα, ο Ιωάννης Α΄. Όταν απεβίωσε ο Νικόλαος Β΄ το 1365, ο Ιωάννης Α΄ και ο αδελφός του Νικόλαος Γ΄ της Οπάβα (από τον 2ο γάμο τού πατέρα τους) που ήταν ενήλικοι, ανέλαβαν την κηδεμονία των μικρότερων Βεντσεσλάου Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ (από τον 3ο γάμο). 
Έπειτα από διαφωνίες, η Οπάβα διαιρέθηκε το 1367 και το 1377, που ενηλικιώθηκαν οι δύο μικρότεροι, έγινε νέα μοιρασιά. Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε επιπλέον το Κρνοβ και Μπρούνταλ από την Οπάβα, ο Νικόλαος Γ΄ το Γκλουμπτσύτσε και οι δύο μικρότεροι το υπόλοιπο της Οπάβα από κοινού. Το 1381 απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Α΄ και το μερίδιό του περιήλθε στον Πρέμυσλ Α΄. Το 1394 απεβίωσε και ο Νικόλαος Γ΄ και τον κληρονόμησε επίσης ο Πρέμυσλ Α΄.
Ο Ιωάννης Α΄ το 1372 έδωσε στην πόλη της Οπάβα τα δικαιώματα που είχε το Μαγδεβούργο. Λόγω οικονομικών δυσκολιών, πώλησε το Μικόλοβ και το Πλεσς στον Βλαδίσλαο Β΄ δούκα τού Οπόλε το 1375. Ο γιος του Ιωάννης Β΄ κατάφερε μετά να τα αγοράσει, έτσι η ιδιοκτησία επέστρεψε στην κυριότητά τους.
Τάρο ο Γιος της Δράκαινας

Υπόθεση

Τεμπέλης και εγωιστής ο Τάρο του αρέσει να τρώει, να κοιμάται και να παίζει με τα ζώα. Μια μέρα ένας μάγος εμφανίζεται και του δίνει ένα μαγικό φίλτρο. Με αυτό το φίλτρο αποκτά την δύναμη όσο εκατό ανδρών αλλά μπορεί να την χρησιμοποιήσει μονάχα όταν βοηθάει τους άλλους ανθρώπους.