google/wiki40b huggingface dataset:
MadWalk - The Fashion Music Project

To MadWalk - The Fashion Music Project είναι ένα ετήσιο σόου μόδας και μουσικής, το οποίο διοργανώνεται από το MAD TV. Αντίστοιχο σόου πραγματοποιείται και στην Κύπρο από το ομότιτλο κανάλι.
Σε κάθε MadWalk συνεργάζονται σχεδιαστές ρούχων ή εταιρίες με καλλιτέχνες, οι οποίοι όσο διαρκεί η πασαρέλα, ερμηνεύουν επί σκηνής τραγούδια.
Το πρώτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2011 με παρουσιάστριες τη Βίκυ Καγιά και την Τάμτα. Το δεύτερο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2012 και την παρουσίαση ανέλαβαν η Βίκυ Καγιά και η Μαίρη Συνατσάκη. Το τρίτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 17 Απριλίου 2013 με παρουσιάστριες ξανά την Βίκυ Καγιά και την Μαίρη Συνατσάκη. Το τέταρτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 2014 με παρουσιάστρια τη Μαίρη Συνατσάκη. Το πέμπτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 29 Απριλίου 2015 με παρουσιάστρια την Κάτια Ζυγούλη. Το έκτο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 18 Απριλίου 2016 με παρουσιάστρια τη Δέσποινα Βανδή. Το έβδομο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαρτίου 2016 με παρουσιαστές τον Γιώργο Μαζωνάκη και τη Μαίρη Συνατσάκη. Το όγδοο MadWalk πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου 2018 και την παρουσίαση ανέλαβαν ο Χρήστος Μάστορας και η Μαίρη Συνατσάκη. Το ένατο MadWalk που πραγματοποιήθηκε την 1η Απριλίου 2019, παρουσίασε η Ηλιάνα Παπαγεωργίου.
Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μιχαήλ Νικολάεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Καικιλίας-Αυγούστας (Όλγας Φεόντροβνας) των Τσέρινγκεν, κόρης του Λεοπόλδου μεγάλου δούκα του Μπάντεν. 
Απεβίωσε το 1929 στο Λονδίνο σε ηλικία 68 ετών.
Καστρί Καρύστου Ευβοίας

Ιστορία

Το Καστρί αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους οικισμούς στην περιοχή του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο), αναφέρεται μάλιστα από τον Ηρόδοτο, τον Όμηρο καθώς και από άλλους αρχαίους συγγραφείς. 
Το φυσικό και απάνεμο λιμάνι του χρησίμευε ως καταφύγιο των πλοίων από την αρχαιότητα. Λεγόταν Γεραιστός και είναι συνδεδεμένο με πολλά ιστορικά γεγονότα από την εποχή του Τρωικού πολέμου έως τα χρόνια του Ιουστινιανού. Στο λιμάνι του Γεραιστού βρήκαν καταφύγιο ο Μενέλαος και ο Νέστορας με τους συντρόφους του επιστρέφοντας από την Τροία, ενώ εδώ μάλιστα ο Αγησίλαος, βασιλιάς της Σπάρτης - και ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της αρχαίας Ελλάδας - συγκέντρωσε 8.000 στρατό κατά του Αρταξέρξη το 396 π.Χ.
Όμως οι διάφορες επιδρομές που υπέστη κατά καιρούς, κυρίως των κουρσάρων που λεηλατούσαν τις περιοχές του Αιγαίου κατά τον 14ο αι. αλλά και πλοίων που έβρισκαν καταφύγιο, είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφεί ότι θύμιζε την σπουδαιότητα αυτής της περιοχής, και να μην υπάρχει έστω ένα δείγμα ενός μικρού πύργου, που σίγουρα υπήρχε στην περιοχή, απ' όπου και προήλθε η ονομασία Καστρί.
Τώρα αποτελεί ένα μικρό και απόμερο χωριό που παρουσιάζει κάποια μικρή τουριστική και οικοδομική κίνηση λόγω της παράκτιας ζώνης στην οποία βρίσκεται, ενώ το φυσικό του λιμάνι είναι από τα λίγα σημεία - στην ευρύτερη περιοχή της Καρύστου - που είναι προφυλαγμένο από βορειοανατολικούς και δυτικούς ανέμους.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1927-1928

Η 1η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, η οποία τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 1927 και του 1928 πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στις 16 Μαΐου 1929. Η απονομή έλαβε χώρα στο Ξενοδοχείο Ρούσβελτ στο  Χόλιγουντ του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια και οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν ο τότε πρόεδρος της Ακαδημίας Ντάγκλας Φερμπανκς.Ήταν η πρώτη τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, η οποία ήταν ιδέα του Λουί Μπι Μάγιερ. Επίσης είναι η μόνη τελετή απονομής η οποία δεν μεταδόθηκε ούτε από το Ραδιόφωνο ούτε από την Τηλεόραση.
Κατά την διάρκεια της τελετής η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών παρουσίασε τα βραβεία Ακαδημίας (που αργότερα έγιναν γνωστά ως βραβεία Όσκαρ) σε 12 κατηγορίες. Οι νικητές ανακοινώθηκαν τρεις μήνες πριν από την τελετή. Κάποιες υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν χωρίς αναφορά σε μια συγκεκριμένη ταινία όπως για τον Ρεΐφ Χαμέρας και τον Νούγκεντ Σλότερ, οι οποίοι λάβανε υποψηφιότητες στην ανύπαρκτη πλέον κατηγορία των Μηχανικών Εφέ. 
Νικητές της απονομής αναδείχτηκαν οι ταινίες Έβδομος Ουρανός (Seventh Heaven), Η Αυγή (Sunrise: A Song of Two Humans) με 3 βραβεία η καθεμία από αυτές, καθώς και η ταινία Τα Φτερά (Wings) με 2 βραβεία. Ανάμεσα στα βραβεία που κέρδισε η ταινία Τα Φτερά ήταν το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης παραγωγής (που αργότερα μετονομάστηκε σε βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας) ενώ ανάμεσα σε αυτά που κέρδισε η ταινία Η Αυγή ήταν το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας και μοναδικής καλλιτεχνικής παραγωγής. Απο το επόμενο έτος απονομής και μετά οι δύο αυτές κατηγορίες ενσωματώθηκαν σε μια ενιαία κατηγορία.
Αθανάσιος Βαχλιώτης

Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στη Βάχλια Γορτυνίας το 1888 και σπούδασε ιατρική στην Αθήνα. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως στρατιωτικού γιατρού το 1914 ως Ανθυπίατρος και το 1916 έγινε Υπίατρος.

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων, επανεξελέγη 1946 με την Εθνική Πολιτική Ένωση (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων) με 2.297 ψήφους , το 1951 με την ΕΠΕΚ και το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση.
Στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 24 Μαρτίου 1950 ως τις 15 Απριλίου της ίδιας χρονιάς.

Οικογένεια

Σύζυγός του ήταν η Μερόπη Γρηγοριάδη, η οποία απεβίωσε πριν το 1962. Είχε 3 γιους και 1 κόρη.

Θάνατος

Ο Βαχλιώτης απεβίωσε Στρατηγός εν αποστρατεία στην Αθήνα υποφέροντας από μακρά ασθένεια, το 1966. Κηδεύτηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1966 από το Πρώτο Νεκροταφείο. Στη Βουλή τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή λίγο μετά την ανακοίνωση του θανάτου του.
Τεντ Χιουζ

Πρώτα χρόνια

Ο Χιουζ γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1930 στο Mytholmroyd του δυτικού Γιορκσάιρ και μεγάλωσε ανάμεσα στις φάρμες της περιοχής. Σύμφωνα με τον Χιουζ, «Τα πρώτα έξι μου χρόνια διαμόρφωσαν τα πάντα» . Όταν ο Χιουζ ήταν επτά η οικογένειά του μετακόμισε στο Μέξμπορο (Mexboro) του Γιορκσάιρ, όπου διηύθυναν ένα μαγαζί εφημερίδων και καπνού.

Προσωπική ζωή

Ο Χιουζ σπούδασε Αγγλικά, ανθρωπολογία και αρχαιολογία στο Κολέγιο Πεμπρόουκ στο Κέιμπριτζ, όπου γνώρισε την ποιήτρια Σύλβια Πλαθ. Παντρεύτηκαν στις 16 Ιουνίου 1956 και χώρισαν το φθινόπωρο του 1962. Ο ρόλος του Χιουζ στην αυτοκτονία της Πλαθ το 1963 έχει για πολύ καιρό γίνει αντικείμενο συλλογισμών φεμινιστών κριτικών. Ως χήρος της Πλαθ, ο Χιουζ έγινε εκτελεστής της διαθήκης της και διαχειριστής της προσωπικής και λογοτεχνικής περιουσίας της Πλαθ. Επέβλεψε την έκδοση των χειρογράφων της, συμπεριλαμβανομένου του Άριελ (Ariel) (1966). Επίσης κατέστρεψε τον τελευταίο τόμο του ημερολογίου της Πλαθ, στον οποίο καταγράφονταν τα τελευταία τρία χρόνια που πέρασαν μαζί. 
Έξι χρόνια μετά το θάνατο της Πλαθ, στις 25 Μαρτίου 1969, η Άσσια Γουέβιλλ (ερωμένη του Χιουζ) αυτοκτόνησε και σκότωσε και την κόρη τους, Αλεξάντρα Τατιάνα Ελοΐζ Γουέβιλλ, με το χαϊδευτικό Shura, που είχε γεννηθεί στις 3 Μαρτίου 1965. 
Τον Αύγουστο του 1970 ο Χιουζ νυμφεύτηκε την Κάρολ Όρτσαρντ, μια νοσοκόμα. Παρέμειναν μαζί μέχρι το θάνατό του στις 28 Οκτωβρίου 1998. Ο Χιουζ πέθανε μετά από μια 18μηνη πάλη με καρκίνο του ήπατος.

Γραπτά

Το πρώιμο ποιητικό έργο του Χιουζ έχει τις ρίζες του στη φύση και, συγκεκριμένα, στην αθώα αγριότητα των ζώων. (Η φράση του Τέννυσον φύση, κόκκινη στα δόντια και τα νύχια (nature, red in tooth and claw) θα μπορούσε να είχε γραφεί για τον Χιουζ). Το ύστερο έργο του βασίζεται βαθιά στο μύθο και τη βαρδική παράδοση. 
Η πρώτη συλλογή του Χιουζ, Hawk in thw Rain (1957) προσέλκυσε αξιοσημείωτη κριτική επιδοκιμασία. Το 1959 κέρδισε το βραβείο Galbraith που του απέφερε 5000 δολάρια. Η πιο σημαντική δουλειά του είναι ίσως το Crow (1970). 
Το Tales from Ovid (1997) περιέχει μια συλλογή από ελεύθερου στίχου μεταφράσεις από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου. Στο Birthday Letters, ο Χιουζ έσπασε τη σιωπή του για την Πλαθ, διηγούμενος όψεις της ζωής που πέρασαν μαζί και της συμπεριφοράς του εκείνη την περίοδο. Το έργο τέχνης στο εξώφυλο είχε γίνει από την κόρη τους Φρίντα. 
Πέρα από την ποίηση, ο Χιουζ έγραψε λιμπρέτα για όπερα και παιδικά βιβλία. 
Ο Χιουζ ορίστηκε Εθνικός Ποιητής της Αγγλίας (επίσημος ποιητής της Βρετανικής βασίλισσας) το 1984 μετά το θάνατο του Τζον Μπέτγιεμαν (αν και αργότερα υπαινίχτηκε πως ο Χιουζ ήταν δεύτερη επιλογή για τη θέση αφού ο Φίλιπ Λάρκιν, ο προτιμώμενος υποψήφιος, αρνήθηκε, νιώθοντας πως τα ποιητικά χαρίσματά του είχαν εξαντληθεί). Ο Χιουζ υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι το θάνατό του το 1998. 
Τα τελικά Συλλογικά Ποιήματά (Faber & Faber) του, 1333 σελίδων, εμφανίστηκαν το 2003.
Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αχαΐας

Θέση

Βρίσκεται σε απόσταση 13 χλμ. από το Αίγιο.

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1415-1420 από τον Όσιο Λεόντιο, εγγονό του Αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου. 
Αρχικά, η μονή ιδρύθηκε ψηλότερα από την σημερινή της θέση, πάνω σε βράχο. Καταστράφηκε το 1500 και οι τότε μοναχοί επανίδρυσαν την μονή στην σημερινή της θέση. Σώζεται ακόμα το παλαιομονάστηρο, και το ασκηταριό του Οσίου Λεοντίου. Σήμερα έχει 8 μοναχούς.
Φερντινάν ντ'Ορλεάν (1844-1910)

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου δούκα του Νεμούρ και της Βικτωρίας των Βέττιν, κόρης του Φερδινάνδου πρίγκιπα του Κόμπουργκ & Γκότα.
Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος

Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος (αποκαλούμενη ως περίοδος σε λίγες περιπτώσεις σαν Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία) ήταν η ονομασία που είχαν υιοθετήσει οι διοικήσεις των επαναστατημένων Ελλήνων από το 1822 έως το 1827 για να περιγράψουν το ανεξάρτητο τμήμα της Ελλάδας όσο αυτό δεν είχε αναγνωριστεί από τα άλλα κράτη, τα οποία συνέχιζαν να το θεωρούν τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Χαρτονομίσματα

Την περίοδο 1822-1825 η Διοίκηση εκτύπωσε ομόλογα στην Κόρινθο με ονομαστικές τιμές σε γρόσια, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως χαρτονομίσματα των επαναστατών:
Ουαχαμπισμός

Ο Ουαχαμπισμός (αραβικά: وهابية‎, Wahhābiya) αποτελεί θρησκευτικό κίνημα ή κλάδο του σουνιτικού Ισλάμ. Έχει περιγραφεί ποικιλοτρόπως ως υπερσυντηρητικό, φονταμενταλιστικό, πουριτανικό, ισλαμικό μεταρρυθμιστικό κίνημα, με σκοπό την αποκατάσταση της καθαρής μονοθεϊστικής λατρείας (ταουχίντ) από μελετητές και υποστηρικτές, αλλά και ως εξτρεμιστικό ψευδοσουνιτικό κίνημα, από τους αντιπάλους του. Οι υποστηρικές του κινήματος συχνά αντιτίθενται στον όρο «Ουαχαμπισμός» θεωρώντας τον υποτιμιτικό και προτιμούν να αποκαλούνται Σαλαφιστές ή μουαχίντ.
Ο Ουαχαμπισμός πήρε την ονομασία του από έναν κήρυκα και λόγιο του δέκατου όγδοου αιώνα, τον Μουχάμαντ ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ (1703-1792). Αυτός ξεκίνησε ένα κίνημα αφυπνισμού στην απομακρυσμένη, αραιοκατοικημένη περιοχή του Νατζντ, υποστηρίζοντας την κάθαρση από πρακτικές όπως η δημοφιλής «λατρεία των αγίων» και η επίσκεψη σε βωμούς και μαυσωλεία, ευρέως διαδεδομένες μεταξύ των μουσουλμάνων, αλλά τις οποίες θεωρούσε ειδωλολατρεία (σιρκ), ακαθαρσία και νεοτερισμό στο Ισλάμ (μπίντα). Τελικά σύναψε συμφωνία με τον τοπικό ηγέτη Μουχάμαντ μπιν Σαούντ προσφέροντάς του πολιτική υπακοή και δίνοντας την υπόσχεση ότι η προστασία και διάδοση του κινήματος Ουαχάμπι θα σήμαινε «εξουσία και δόξα» όπως και κυριαρχία επί γης και ανδρών. Το κίνημα επικεντρώνεται στην αρχή της Ταουχίντ, ή της «μοναδικότητας» και «ενότητας» του Θεού. Το κίνημα αντλεί επίσης από τις διδασκαλίες του θεολόγου του μεσαίωνα, Ιμπν Ταϊμίγια και του νομικού Αχμάντ ιμπν Χανμπάλ.
Η συμμαχία μεταξύ των οπαδών του ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ και των διαδόχων του Μουχάμαντ μπιν Σαούντ (ο Οίκος του Σαούντ) αποδείχθηκε ότι είναι μια μάλλον ανθεκτική συμμαχία. Ο Οίκος του μπιν Σαούντ συνέχισε να διατηρεί την πολιτικο-θρησκευτική συμμαχία του με τη σέχτα Ουαχάμπι για τα επόμενα 150 χρόνια, μέσα από την τελική διακήρυξη του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας το 1932, και στη συνέχεια, αργότερα, ως τη σύγχρονη εποχή. Σήμερα οι διδασκαλίες του Μουχάμαντ ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ είναι χρηματοδοτούμενες από το κράτος και αποτελούν την επίσημη μορφή του σουνιτικού Ισλάμ στη Σαουδική Αραβία του 21ου αιώνα.
Ντέμπορα Κερ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του  1921  με το όνομα Ντέμπορα Τζέιν Κερ Τρίμερ στο Έλενσμπεργκ, κοντά στη Γλασκόβη. Ο αδερφός της ήταν νεότερος από εκείνη και έγινε δημοσιογράφος (σκοτώθηκε σε δυστύχημα το 2004).
Η ίδια αρχικά ασχολήθηκε με το μπαλέτο, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση το 1938. Σύντομα όμως την κέρδισε η ηθοποιία και πρώτη της δασκάλα στην υποκριτική ήταν η θεία της, η Φίλις Σμέιλ.
Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στην αγγλική ταινία Contraband  το 1940 και ακολούθησαν οι: Hatter's Castle  (1942), ''Η ζωή και ο θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ (The Life and Death of Colonel Blimp) (όπου υποδύθηκε τριπλό ρόλο) και το 1950 στο Οι Θησαυροί του Σολομώντος (King Solomon's Mines). Το 1947 ο ρόλος που την έφερε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος από πλευράς παραγωγών του Χόλιγουντ ήταν αυτός της μοναχής στην ταινία Μαύρος Νάρκισσος (Black Narcissus). Το 1953 η Κερ έπαιξε στην ταινία Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here to Eternity)  αποσπώντας υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου. Αλησμόνητη έμεινε η σκηνή της ταινίας που κάνει έρωτα με τον Μπαρτ Λάνκαστερ σε μια ακτή της Χαβάης, με τα κύματα να παφλάζουν.
Ακολούθησαν πολλές ταινίες και ποικίλοι ρόλοι. Δύο από τους πιο γνωστούς ήταν στο μιούζικαλ Ο Βασιλιάς κι Εγώ (The King and I) ως Αννα Ληονόουενς στο πλευρό του Γιουλ Μπρίνερ και στην ταινία Μεγάλε μου Έρωτα (An Affair to Remember) με συμπρωταγωνιστή τον Κάρι Γκραντ. Το 1967, σε ηλικία 46 ετών, έπαιξε χαρακτηριστικό ρόλο (το κορίτσι του Τζέιμς Μποντ) στο «Καζίνο Ρουαγιάλ». Δύο χρόνια μετά μάλιστα έκανε και την πρώτη και τελευταία της γυμνή εμφάνιση σε ταινία. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 εγκατέλειψε τη μεγάλη οθόνη και εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές αλλά και στο θέατρο. Το 1955 τιμήθηκε με το θεατρικό βραβείο της Σάρας Σίντον. Για τον τηλεοπτικό της ρόλο στο A Woman of Substance ήταν υποψήφια για ένα Βραβείο ΕΜΜΥ.

Προσωπική ζωή

Η Κερ έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο Άντονι Μπάρτλεϊ, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Πήραν διαζύγιο το 1959 και ένα χρόνο μετά ξαναπαντρεύτηκε με τον Πίτερ Βίρτελ, με τον οποίο έζησαν μαζί μέχρι το θάνατό της. Από τον τελευταίο της γάμο απέκτησε μία θετή κόρη. Επί πολλά χρόνια κατοικούσε στην Ελβετία και στην Ισπανία. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Ηνωμένο Βασίλειο, για να είναι κοντά στα παιδιά της.

Θάνατος

Η Ντέμπορα Κερ πέθανε στις 16 Οκτωβρίου του 2007 από επιπλοκές της νόσου του Πάρκινσον στο Σάφολκ της Αγγλίας.
Γιούρι του Ζβενίγκοροντ

Βιογραφία

Ήταν o δευτερότοκος γιος τού Ντμίτρι τού Ντον (Donskoy) πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ & της Μόσχας και της Ευδοξίας, κόρης τού Ντμίτρι πρίγκιπα τού Σούζνταλ. 
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1389 και ο Γιούρι έλαβε ως εισόδημα τις πόλεις Ζβενίγκοροντ, Ρούζα και Γαλικία. Όταν το 1425 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βασίλι Α΄ μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας, ο Ντμίτρι διεκδίκησε το δικαίωμά του στον θρόνο έναντι τού Βασίλι Β΄, γιού τού Βασίλι Α΄. Επικαλέστηκε τον παλαιό νόμο του Οίκου του, όπου ο θρόνος περνούσε στον επόμενο γιο και όχι στον μεγαλύτερο γιο, καθώς και τη διαθήκη τού Βασίλι Α΄, ο οποίος όμως την είχε γράψει πριν νυμφευτεί και αποκτήσει γιο.

Συνθήκη με τον Βασίλι Β΄

Το 1430 ο Γιούρι και ο ανιψιός του αποφάσισαν το ζήτημα να λυθεί από τη Χρυσή Ορδή. Ο χαν υποστήριξε τον Βασίλι Β΄, αλλά άφησε τον Γιούρι να λάβει το μερίδιο τού νεότερου αδελφού του Πιότρ πρίγκιπα τού Ντμίτοβ, που απεβίωσε. Η απόφαση αυτή δεν ικανοποίησε πλήρως τον Βασίλι Β΄, που εκτόπισε τον Γιούρι από το Ζβενίγκοοροντ το 1432. Ως απάντηση ο Γιούρι συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και προωθήθηκε στο Περεσλάβλ-Ζαλέσκι. Στη μάχη στις όχθες τού ποταμού Κλιάζμα ο Βασίλι Β΄ ηττήθηκε και διέφυγε στην Κόστρομα. Έπειτα από αυτό ο Γιούρι εισήλθε στη Μόσχα θριαμβευτικά και αυτοανακηρύχθηκε μέγας πρίγκιπας.
Αντί να φυλακίσει τον ανιψιό του, τού επέτρεψε να εγκατασταθεί στην Κόστρομα ως πρίγκιπας. Αυτή η επίδειξη μεγαλοθυμίας τού κόστισε ακριβά, διότι πολλοί βογιάροι και ευγενείς πήγαν στην Αυλή της Κόλομνα. Αυτή η μετατόπιση δυνάμεων ώθησε τον Γιούρι να συνάψει συνθήκη με τον ανιψιό του, στην οποία παραιτείτο των αξιώσεών του επί της Μόσχας, υποσχόταν να μην βοηθήσει τους γιους του και αντάλαξε το Ντμίτροβ με άλλα εδάφη. Έτσι ο Βασίλι Β΄ επέστρεψε στη Μόσχα, ενώ ο Γιούρι αποσύρθηκε στη Γαλικία.

Μετέπειτα έριδες

Το επόμενο έτος οι γιοί του Βασίλι και Σεμιάκα, σε μάχη παρά τις όχθες τού ποταμού Κους, νίκησαν τον Βασίλι Β΄, ο οποίος πληροφορήθηκε ότι στρατός τού Γιούρι εθεάθη μεταξύ των εχθρών του. Ο Βασίλι Β΄ αποφάσισε να τιμωρήσει τον προδότη: στις αρχές τού 1434 έκαψε τη Γαλικία, αλλά ο Γιούρι διέφυγε βόρεια, στο Μπελόζερσκ. Στα μέσα Μαρτίου οι στρατοί τού Γιούρι και τού ανιψιού του συγκρούστηκαν μεταξύ Ροστόβ και Περεσλάβλ· ο στρατός τού Βασίλι Β΄ υπέστη βαριά ήττα και αυτός ζήτησε καταφύγιο στο Νίζνι Νόβγκοροντ.
Έτσι στα τέλη Μαρτίου, τη Μεγάλη Τετάρτη, ο Γιούρι εισήλθε πάλι στη Μόσχα, όπου συνέλαβε την οικογένεια και τον θησαυρό τού Βασίλι Β΄. Ετοίμαζε νέα εκστρατεία κατά τού ανιψιού του, όταν απεβίωσε αιφνίδια στις 5 Ιουλίου 1434· τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βασίλι.
Γρηγόριος του Τατέβ

Βιογραφία

Ο Γρηγόριος γεννήθηκε το 1346 στο Τμκαμπέρντ του Γκουγκάρκ (ή στο Βαγιότς Ντζορ), ωστόσο ενώ ο ίδιος ευρισκόταν, ακόμη, σε νεαρή ηλικία, καθώς η Ζακαριδική Αρμενία αντιμετώπιζε δύσκολους καιρούς, οι γονείς του υποχρεώθηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στη Σιουνία, όπου η κατάσταση ήταν ασφαλέστερη. Επιδεικνύοντας ασυνήθιστη ευφυΐα για την ηλικία του, εστάλη στο Μοναστήρι του Τατέβ, προκειμένου να μαθητεύσει πλησίον του Χοβχανές Βοροτνετσί το 1370, με τον οποίον πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιερουσαλήμ, ενώ, παράλληλα, ο τελευταίος τον χειροτόνησε ως αρχιμανδρίτη, το 1373. 
Επιστρέφοντας στο Τατέβ, ο Γρηγόριος κατέστη ηγούμενος του μοναστηριού, του οποίου πέτυχε να διατηρήσει την οργάνωση παρά τις τιμουριδικές εισβολές, ενώ, μεταξύ άλλων, είχε ως μαθητή τον Θωμά του Μετσόπ. Υποχρεούμενος, συχνά, να εγκαταλείψει το Τατέβ μαζί με τους μαθητές του για λόγους ασφαλείας, απεβίωσε εκεί στις 27 Δεκεμβρίου 1409, ενώ ετάφη στην ίδια τοποθεσία. Παρά το γεγονός πως μαυσωλείο επί του τάφου του ανεγέρθηκε παρά μόνον το 1787, ο Γρηγόριος, ήδη, είχε αγιοποιηθεί κατά την διάρκεια του 15ου αιώνα.

Εργογραφία

Χρονολογικώς, ο Γρηγόριος είναι κυρίως γνωστός ως αντιγραφέας: αντέγραψε, ως αποτέλεσμα, ένα Ευαγγέλιο στο Γιερζενκά το 1374, το οποίο, σήμερα, διατηρείται ως τμήμα του θησαυρού του Ετσμιαντζίν (Ms. 224). Ταλαντούχος ζωγράφος, φιλοτέχνησε ο ίδιος τις μικρογραφίες δύο ακόμη Ευαγγελίων (Ματενανταράν, Ms. 6305 και Ms. 7482) χρησιμοποιώντας έντονα χρώματα, σταθερή και ενεργητική γραμμή, καινοτόμα σε σύγκριση με τους παραδοσιακούς κανόνες. Εντός ενός Σχολιασμού επί των πινάκων των κανόνων, περιγράφει τις διακοσμήσεις του συγκεκριμένου είδους κειμένου ως μία «πύλη εισόδου για την γνώση του κρυφού, του θεϊκού, των πνευματικών και διανοητικών αρετών», ενώ, επίσης, τονίζει την ιδιαίτερη σημασία του συμβολικού και ψυχολογικού αποτελέσματος του χρώματος, καθώς και την σημασία της αντιθέσεως μεταξύ των ανοιχτών και των σκούρων χρωμάτων.
Στη συνέχεια, ο Γρηγόριος είναι ιδιαιτέρως γνωστός για τον σημαντικό αριθμό συγγραφικών έργων του, θεολογικού και φιλοσοφικού περιεχομένου: Σχολιασμός επί των Ψαλμών, Κηρύγματα, καθώς και άλλα. Επηρεαζόμενος από την κλασσική φιλοσοφία και καταφεύγοντας στην δυτική σκέψη, ορθώνει μία σαφή διάκριση μεταξύ της φιλοσοφίας και της θεολογίας, δύο όψεων της Αλήθειας, ενώ, επίσης, αναφέρει πως η επιστήμη ουδεμία σχέση έχει με την πίστη. Σε θρησκευτικό επίπεδο, ο συγκεκριμένος υποστηρικτής των παραδόσεων της Αρμενικής Εκκλησίας δεν διστάζει να κάνει χρήση της σχολαστικής απέναντι στους υπερμάχους της ενώσεως με την Ρώμη, ενώ, μεταξύ άλλων, συνέταξε προς αυτόν τον σκοπό ένα Βιβλίο ερωτημάτων και απαντήσεων σχετικά με τα σφάλματα των αιρετικών και των παγανιστών, η συγγραφή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1397.
Τέλος, ο Γρηγόριος είναι γνωστός για τα συγγραφικά έργα του σε άλλους τομείς, όπως η ποίηση. Επίσης, προχώρησε σε μία μεταρρύθμιση της αρμενικής γλώσσας, βασιζόμενος στις αρχές της «γλωσσολογικής σκέψεως».
Πολιτική του Μαρόκου

Το Μαρόκο είναι συνταγματική μοναρχία με κοινοβουλευτικό σύστημα. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την Κυβέρνηση και η νομοθετική από την Κυβέρνηση και τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου: τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Βουλή των Συμβούλων. Με βάση το Σύνταγμα, το Μαρόκο είναι συνταγματική μοναρχία με Κοινοβούλιο και ανεξάρτητη δικαιοσύνη και με τον πρωθυπουργό να ηγείται της διακυβέρνησης της χώρας.

Εκτελεστική εξουσία

Αρχηγός Κράτους είναι ο Βασιλιάς, ο οποίος έχει μεγάλες εξουσίες, είναι επίσης αρχηγός του Στρατού, διορίζει ως Πρωθυπουργό τον επικεφαλής της παράταξης που διαθέτει την πλειοψηφεία στο κοινοβούλιο και τα μέλη της κυβέρνησης ορίζονται έπειτα από δική του συγκατάθεση. Με βάση το  σύνταγμα, ο Βασιλιάς μπορεί να διαλύσει την κυβέρνηση και να κυβερνήσει με διάταγμα, κάτι που συνέβη το 1965 αλλά έκτοτε δεν έχει ξανασυμβεί. Από τις 23 Ιουλίου 1999 στο αξίωμα αυτό είναι ο Μοχάμεντ ΣΤ΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον επί 38 χρόνια Βασιλέα Χασάν Β΄. Έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών το 1998, σχηματίστηκε κυβέρνηση για πρώτη φορά από την Αντιπολίτευση και πρωθυπουργός έγινε ο Αμπντεραμάνε Γιουσουφί. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά στην ιστορία που σε ένα αραβικό κράτος σχηματίστηκε κυβέρνηση έπειτα από νίκη της αντιπολίτευσης στις εκλογές.

Δικαστική εξουσία

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποτελείται από μέλη που διορίζονται από το Βασιλέα. Το Μαρόκο υποδιαιρείται σε 16 διοικητικές επαρχίες. Κάθε επαρχία διοικείται από βαλήδες (Walis) και Κυβερνήτες, οι οποίοι διορίζονται από το Βασιλιά.

Διοικητική διαίρεση

Ως μέρος της πολιτικής αποκέντρωσης, το 1997 δημιουργήθηκαν 16 νέοι νομοί: Chaouia-Ourdigha, Doukkala-Abda, Fes-Boulmane, Gharb-Chrarda-Beni Hssen, Μείζων Καζαμπλάνκα, Guelmim-Es Smara, Laayoune-Boujdour-Sakia El Hamra, Marrakech-Tensift-El Haouz, Meknes-Tafilalet, Oriental, Oued Eddahab-Lagouira, Rabat-Sale-Zemmour-Zaer, Souss-Massa-Draa, Tadla-Azilal, Tangier-Tetouan και Taza-Al Hoceima-Taounate.
Η χώρα χωρίζεται σε 37 επαρχίες και 2 wilayas*: Αγαδίρ, Al Hoceima, Azilal, Beni Mellal, Ben Slimane, Boulemane, Καζαμπλάνκα*, Chaouen, El Jadida, El Kelaa des Sraghna, Er Rachidia, Essaouira, Fes, Figuig, Guelmim, Ifrane, Kenitra, Khemisset, Khenifra, Khouribga, Ελ Ααγιούν, Larache, Μαρακές, Meknes, Nador, Ouarzazate, Oujda, Rabat-Sale*, Safi, Settat, Sidi Kacem, Tangier, Tan-Tan, Taounate, Taroudannt, Tata, Taza, Tetouan, Tiznit, τις τρεις επιπλέον επαρχίες της Ad Dakhla (Oued Eddahab), Boujdour και Es Smara όπως επίσης και τμήματα της Tan-Tan και του Ελ Ααγιούν που είναι στη Δυτική Σαχάρα, την οποία διεκδικεί το Μαρόκο.