Προσευχή

Η προσευχή αποτελεί ενεργή προσπάθεια να επικοινωνήσει ο άνθρωπος με μια θεότητα ή πνεύμα, περιλαμβανομένου του μονοθεϊστικού Θεού, με τους Αγίους, με θεούς που είναι μέρος ενός πανθέου ή με άλλους. Περιλαμβάνει την προσφορά αίνου, την υποβολή αιτημάτων (δεήσεων), την εξομολόγηση αμαρτιών ή απλά την έκφραση των σκέψεων και των συναισθημάτων. Οι λέξεις μιας προσευχής μπορεί να αποτελούνται από συγκεκριμένους ύμνους ή ξόρκια, ή να αποτελούν αυθόρμητη λεκτική διατύπωση του ατόμου.

Προσευχές πέραν των δυτικών προτύπων κατηγοριοποίησης

Σε μοναστήρια του κεντρικού Θιβέτ η προσευχή δεν γίνεται με λόγια, δεν απαγγέλλεται, αυτός που προσεύχεται δεν απαιτεί και δεν παζαρεύει πράξη από το θείο προς όφελος του ιδίου ή άλλων, ούτε αποζητείται ο διάλογος με το θείο. Κατά τη θιβετιανή αυτή προσευχή σχηματίζεται στο νου η προβολή της πραγματοποίησης της εικόνας που εύχεται ο προσευχόμενος, ο οποίος βιώνει αίσθηση πραγματοποίησης της ευχής του με σκοπό η «αίσθηση» αυτή να αντανακλάται και να επηρεάζει τελικά την ίδια την πραγματικότητα. Αυτός ο τύπος προσευχής φαίνεται να υπήρχε στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, πριν την αναπροσαρμογή των βιβλικών κειμένων το 325 μ.Χ. όπως φαίνεται στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Επίσης ο ίδιος τύπος προσευχής εμφανίζεται στις ερήμους της αμερικάνικης νοτιοδυτικής υπαίθρου.

Στην Αγία Γραφή

Στην Αγία Γραφή, αυτή η ευλαβική επικοινωνία μπορεί να απευθύνεται είτε προς τον αληθινό Θεό είτε προς ψεύτικους θεούς. Λόγια που απευθύνονται στον Θεό δεν αποτελούν απαραίτητα προσευχή, όπως γίνεται φανερό από την εξαγγελία κρίσης στον κήπο της Εδέμ και στην περίπτωση του Κάιν. (Γένεση 3:8-13· 4:9-14) «Όλη η ανθρωπότητα έρχεται σε Εσένα, Εσύ που ακούς προσευχή», ανέφερε για τον Θεό ο Δαβίδ. (Ψαλμός 64:3/65:2, NJPS)
Ανάμεσα στις πιο αξιοσημείωτες προσευχές που καταγράφονται στη Γραφή είναι του Ιακώβ (Γέν 32:9-12), του Μωυσή (Δευτ 9:25-29), του Ιώβ (Ιώβ 1:21), της Άννας (1 Σαμ/1 Βασ 2:1-10), του Δαβίδ (2 Σαμ/2 Βασ 7:18-29· 1 Χρον/1 Παραλ 29:10-19), του Σολομώντα (1 Βασιλ/3 Βασιλ 3:6-9· 8:22-61), του Ασά (2 Χρον/2 Παραλ 14:11), του Ιωσαφάτ (2 Χρον/2 Παραλ 20:5-12), του Ηλία (1 Βασιλ/3 Βασιλ 18:36, 37), του Ιωνά (Ιωνάς 2:1-9), του Εζεκία (2 Βασιλ/4 Βασιλ 19:15-19), του Ιερεμία (Ιερ 20:7-12· το Βιβλίο των Θρήνων), του Δανιήλ (Δαν 9:3-21), του Έσδρα (Έσδ 9:6-15), του Νεεμία (Νε 1:4-11), κάποιων Λευιτών (Νε 9:5-38), του Αββακούμ (Αβ 3:1-19), του Ιησού (Ιωάν 17:1-26· Μάρκ 14:36) και των μαθητών του Ιησού (Πραξ 4:24-30).
Εντούτοις, υπάρχουν προσευχές τις οποίες ο Θεός αρνείται να εισακούσει. Για παράδειγμα, αναφέρει ο Σολομών: «Όποιος απομακρύνει το αφτί του από το να ακούει το νόμο—ακόμη και η προσευχή του είναι κάτι απεχθές». (Παροιμίες 28:9, ΜΝΚ) Στο βιβλίο του Ησαΐα, ο ίδιος ο Ιεχωβά λέει: «Όταν υψώνεται τα χέρια σας, κλείνω τα μάτια μου να μη σας βλέπω. Κι όταν απανωτές λέτε τις προσευχές σας, εγώ δεν τις ακούω, γιατί τα χέρια σας είναι στο αίμα βουτηγμένα». (Ησαΐας 1:15, ΜΠΚ)
Νοερά προσευχή λέγεται η προσευχή που γίνεται με το νου. Αυτή είναι, κατά την ορθόδοξη χριστιανική θεολογία, η τέλεια προσευχή, που κατορθώνεται όταν ο νους ελευθερωθεί από την υποδούλωσή του στη λογική, τα πάθη και τον περιβάλλοντα κόσμο, και επιστρέψει στην καρδιά. Έτσι, η νοερά προσευχή γίνεται με το νου μέσα στην καρδιά, ενώ η λογική προσευχή γίνεται με τη λογική.
Στα πλαίσια της Ορθοδοξίας ο όρος "νοερά προσευχή" αναφέρεται συνήθως στην μονολόγιστη ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Αυτή είναι μια προσευχή που μπορεί κανείς να λέει κάθε στιγμή, αλλά και σε δύσκολες στιγμές, της ζωής του νοερά και ιδιαίτερα όταν βρίσκεται εκτός ναού. Με αυτήν ο Χριστιανός ζητά το έλεος και την αγάπη του Θεού Πατέρα μέσω του Υιού.