google/wiki40b huggingface dataset:
Ιδιωτικοποιήσεις στη Ρωσία

Οι ιδιωτικοποιήσεις στη Ρωσία περιγράφει τη σειρά μετασοβιετικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σε ιδιωτικοποίηση μεγάλης κλίμακας των κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας, ιδιαίτερα στον βιομηχανικό, ενεργειακό και χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 υπό τον Μπόρις Γιέλτσιν, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Η ιδιωτική ιδιοκτησία επιχειρήσεων και ακινήτων είχε παραμείνει ουσιαστικά παράνομη καθ΄ όλη τη σοβιετική εποχή, με τον σοβιετικό κομμουνισμό να διατηρεί τον εθνικό έλεγχο όλων των μέσων παραγωγής και του ανθρώπινου δυναμικού. Υπό τη Σοβιετική Ένωση, ο αριθμός των κρατικών επιχειρήσεων υπολογιζόταν σε 45.000.
Κατά τα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ χαλάρωσε τους περιορισμούς πάνω στην ιδιωτική ιδιοκτησία και εισήγαγε αρχικές μεταρρυθμίσεις καπιταλιστικού χαρακτήρα. Οι ιδιωτικοποιήσεις μετατόπισαν τη Ρωσία από τη σοβιετική προσχεδιασμένη οικονομία προς την καπιταλιστική οικονομία, όμως είχαν ως αποτέλεσμα τη δραματική άνοδο του επιπέδου της οικονομικής ανισότητας και την κατάρρευση του ΑΕΠ και της βιομηχανικής παραγωγής.
Οι ιδιωτικοποιήσεις διευκόλυναν τη μεταφορά σημαντικού πλούτου σε μια σχετικά μικρή ομάδα επιχειρηματικών ολιγαρχών, ιδιαίτερα στελεχών του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Αυτή η οικονομική μετάβαση χαρακτηρίστηκε ως «καταστρόικα» και ως «η πιο κατακλυσμική οικονομική κατάρρευση στην ιστορία εν καιρώ ειρήνης μιας βιομηχανικής χώρας».
Μερικά «στρατηγικά» περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου μέρους της ρωσικής αμυντικής βιομηχανίας, δεν ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Η μαζική ιδιωτικοποίηση αυτής της εποχής παραμένει ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο ζήτημα στη ρωσική κοινωνία, με πολλούς Ρώσους να ζητούν αναθεώρηση ή αντιστροφή των μεταρρυθμίσεων.
Τον Δεκέμβριο του 2010 ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ διέταξε τις περιφερειακές κυβερνήσεις να αποφασίσουν σχετικά με την ιδιωτικοποίηση των μη βασικών περιουσιακών στοιχείων τους μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Ο Αρκάντι Ντρίκοβιτς, κορυφαίος οικονομικός βοηθός του Κρεμλίνου τότε, δήλωσε ότι τα περιφερειακά έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να ανέλθουν σε αρκετά δισεκατομμύρια ρούβλια το 2011 και ότι οι αρχές πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην πώληση εταιρειών κοινής ωφέλειας, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, περιουσιακών στοιχείων κατασκευών και μεταφορών και των μέσων ενημέρωσης.
Όμπλαστ Βράνιε

Η περιφέρεια Βράνιε (σερβικά : Врањска област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Βράνιε. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε έκταση 5.869 και πληθυσμό 249.321 κατοίκους.
Με την διοικητική διαίρεση του 1929 καταργείται και το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας προσαρτήθηκε στην Μπανόβινα του Βαρδάρη . Γεωγραφικά καταλάμβανε τμήματα των πρώην επαρχιών που αντικατέστησε, της Βόρειας Σερβίας και της Νότιας Σερβίας.
Μονοπύρηνα

Μονοπυρήνωση ή μονοκυττάρωση

Ως μονοπυρήνωση καλείται η αύξηση του αριθμού των μονοκυττάρων > 800-1.000/μL.
Παρατηρείται σε:

Δράση των μονοπύρηνων - μακροφάγων

Τα μονοκύτταρα έχουν μικρό ρόλο στο περιφερικό αίμα. Ο χρόνος ζωής τους στην αιματική κυκλοφορία είναι 1-4 ημέρες. Απαντούν χημειοτακτικά στην παρουσία νεκρωμένου υλικού, φλεγμονής και εισβολέων-μικροοργανισμών. Στις περιπτώσεις αυτές εγκαταλείπουν το αίμα και μεταναστεύουν στους ιστούς, διαφοροποιούμενα σε ιστικά μακροφάγα. Με την μεγάλη ικανότητα της φαγοκυττάρωσης που διαθέτουν και με τη μεγάλη περιεκτικότητά τους σε υδρολυτικά ένζυμα, τα μακροφάγα εγκολπώνουν και αδρανοποιούν ιστικά υπολείμματα και ξένο υλικό ως μέρος της διαδικασίας επούλωσης και αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας. Η χορήγηση των κορτικοστεροειδών προκαλεί ελάττωση του αριθμού των μονοκυττάρων. 
Τα μακροφάγα παίζουν σημαντικό ρόλο στους ανοσολογικούς μηχανισμούς του οργανισμού, όπως η παρουσίαση αντιγόνου στα ανοσοικανά κύτταρα με σκοπό την οριστική καταστροφή του. Για τον λόγο αυτό εκφράζουν υψηλά επίπεδα μορίων τάξεως ΙΙ του μείζονος συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας (MHC) στην επιφάνειά τους. Έτσι, τα κύτταρα αυτά φαγοκυτταρώνουν το αντιγονικό υλικό, το επεξεργάζονται και στη συνέχεια παρουσιάζουν τεμάχια αυτού του υλικού στα Τ β λεμφοκύτταρα, με σκοπό την έναρξη παραγωγής αντισωμάτων. Επίσης, η ενεργοποίηση των λεμφοκυττάρων οδηγεί στην παραγωγή παραγόντων που ενισχύουν τη φαγοκυτταρική δραστηριότητα των μακροφάγων. Εξάλλου, τα μακροφάγα αποτελούν σημαντική θέση σχηματισμού της κυτοκίνης IL -2, η οποία παίζει σπουδαίο ρόλο στη διαμεσολάβηση συστηματικών απαντήσεων κατά την οξεία φλεγμονή.

Φαγοκυττάρωση

Η φαγοκυττάρωση αποτελεί τον κυριότερο κυτταρικό μεσολαβητή της φυσικής ανοσίας διάσπαση των φαγοκυτταροθέντων ουσιών σε αμινοξέα, σάκχαρα ή και άλλα συστατικά. Αποτέλεσμα αυτής της λειτουργίας των φαγοκυττάρων είναι η απομάκρυνση των βακτηρίων και των παρασίτων από την κυκλοφορία.

Συμμετοχή στην ειδική ανοσιακή απάντηση

Επεξεργάζονται τα αντιγόνα, τα εκφράζουν στην επιφάνεια τους και τα παρουσιάζουν στα Τ-λεμφοκύτταρα. Στην περίπτωση αυτή, τα μονοπύρηνα φαγοκύτταρα ονομάζονται αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα και μπορούν να διεγερθούν από διάφορες κυτταροκίνες (φάση της ενεργοποίησης).

Έκκριση χημικών μεταβολιτών

Τέτοιοι είναι οι διάφοροι αυξητικοί παράγοντες της αιμοποίησης, οι πρωτεΐνες του συμπληρώματος, οι προσταγλαδίνες, διάφορα υδρολυτικά ένζυμα, καθώς και διάφορες πυρετογόνες ουσίες.
Δήμος Νοτίου Πηλίου

Δημοτικές ενότητες και οικισμοί

Ο Δήμος Νοτίου Πηλίου διαιρείται σε 5 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 4 καταργηθέντες δήμους και την πρώην κοινότητα. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές τοπικές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Πιο συγκεκριμένα (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Ντιναμό Σουχούμ

History

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1927 και συμμετείχε στο Σοβιετικό σύστημα πρωταθλήματος μέχρι το 1936. Είχε αγωνιστεί για πολλά χρόνια στη δεύτερη κατηγορία της ΕΣΣΔ. Το 1990, ιδρύθηκε το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γεωργίας και οι περισσότερες γεωργιανές ποδοσφαιρικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων και των Ντιναμό Τιφλίδας και Τορπέντο Κουτάισι εντάχθηκαν σε αυτό.
Η Ντιναμό Σουχούμ επέλεξε να παραμείνει στο Σοβιετικό σύστημα. Η ομάδα διαβαθμίστηκε στη Σοβιετική Πρώτη Κατηγορία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1991. Ενδιάμεσα είχαν δημιουργεί οι FC Tskhumi Sokhumi και FC ASMC Sokhumi από παλαιότερα μέλη τη ομάδας. Μετά το 1991, λόγω του πολέμου στην Αμπχαζία, όλες οι ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας σταμάτησαν προσωρινά να αγωνίζονται. Το 1994, η Ντιναμό Σουχούμ αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αμπχαζίας.
Κέρδισε το πρώτο εθνικό πρωτάθλημα της Αμπχαζίας το 1994, αλλά αποσύρθηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο αρκετά χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Το 2009,
In 2009, ανεβίωσε και τώρα παίζει στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Αμπχαζίας.
Μαραλίκ

Ετυμολογία

Μαραλίκ σημαίνει κυριολεκτικά ελαφάκι στην αρμενική γλώσσα. Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο, κάθε χρόνο στο πανηγύρι του Αγίου Στεφάνου, ένα βουνίσιο ελάφι πλησίαζε πρόθυμα στη Μονή του Αγίου Στεφάνου της πόλης για να θυσιαστεί. Οι χωρικοί έπιαναν το ελάφι και το θυσίαζαν προς τιμήν του Αγίου Στεφάνου. Ωστόσο, κάποτε ένας κυνηγός σκότωσε το ελάφι με το τουφέκι του. Έκτοτε, δεν παρατηρούνται πλέον άλλα ελάφια στην περιοχή.
Τα Μαράλ και Μαραλίκ είναι κοινά γυναικεία ονόματα στην αρμενική διασπορά.
Αλεξάνδρα Τριάντη

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν αδερφή του Κώστα Κοτζιά, δημάρχου Αθηναίων και υπουργού. Σε μικρή ηλικία ασχολήθηκε με την μουσική. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών τραγούδι με τον καθηγητή Κίμωνα Τριανταφύλλου ενώ αργότερα αναχώρησε για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για την Βιέννη όπου σπούδασε με τον Philip Forsten.
Από το 1927 άρχισε τις εμφανίσεις της στο Ευρωπαϊκό κοινό με πρώτη αυτή στο Volkshaus της Βιέννης. Την περίοδο 1930-1950 η Αλεξάνδρα Τριάντη συγκαταλεγόταν στις σπουδαιότερες τραγουδίστριες του Lied. Στα τέλη της δεκαετίας του 50΄ σταμάτησε να τραγουδάει αλλά παρ'ολα αυτά συνέχισε να δραστηριοποιείται στον χώρο της μουσικής, βοηθώντας στην ανάπτυξη της μουσικής στην Ελλάδα. Είχε διατελέσει αντιπρόεδρος (1957-1968) και πρόεδρος (1968-1977) του Συλλόγου Οι Φίλοι της μουσικής ενώ διαδραμάτισε και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος.
Για την ανέγερση του Μεγάρου Μουσικής δώρισε όλη της την περιουσία στο Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής ενώ το αρχείο της περιήλθε στη Μουσική Βιβλιοθήκη "Λίλιαν Βουδούρη" τον Μάιο του 1993. Στο Μέγαρο Μουσικής των Αθηνών υπάρχει μια αίθουσα χωρητικότητας 1.750 θεατών που φέρει το όνομα της.
Απεβίωσε το 1977. Ήταν παντρεμένη με τον Γεώργιο Τριάντη και σε δεύτερο γάμο με τον Μιχάλη Κυριακίδη.
Σατωμπελαίρ

Γεωγραφία

Η Σατωμπελαίρ βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικέντιουβορειοδυτικά της χώρας και του νησιού και νότια-κεντρικά της ενορίας.

Δημογραφία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, η Λαγιού είχε πληθυσμό 741 κατοίκων.

Οικονομία

Η οικονομία της Σατωμπελαίρ βασίζεται στα αγροτικά.

Αθλητισμός

Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες δραστηριότητες κάθε χρόνο, όπως η υποβρύχια αλιεία. Άλλα αθλήματα είναι το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο και το κρίκετ.
Αντίπαλος με τις σκιές 2: Η εκδίκηση

Πλοκή

Όταν ο Αρτιόμ Κόλστιν, φτάνει στις ΗΠΑ για να παλέψει για το πρωτάθλημα, σύντομα ανακαλύπτει ότι πρέπει να παλέψει για τη ζωή του αφού ένας νεαρός επιθετικός μποξέρ, ο οποίος τον προκαλεί σε μάχη, παλεύουν, πέφτει σε κώμα και τελικά πεθαίνει. Μετά από αυτό ο Αρτιόμ ανακαλύπτει ότι ο νεαρός πυγμάχος δεν ήταν άλλος από τον μοναχογιό του Φέλιξ Μέντεζ, τον ισχυρό μαφιόζο του Μεξικού, από αυτή τη στιγμή για τον Αρτιόμ θα ξεκινήσει ο πραγματικός αγώνας.
Ζέντα Μπέργκερ

Βιογραφία

Η Μπέργκερ είναι η κόρη του  μουσικού Γιόζεφ Μπέργκερ και της δάσκαλας Τερέζας Γιάνυ. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά  στη σκηνή στην ηλικία των  τεσσάρων ετών, όταν συνοδεύσε τον πατέρα της στο πιάνο με ένα τραγούδι της. Στην ηλικία των  πέντε άρχισε μαθήματα μπαλέτου.
Η Μπέργκερ έλαβε επίσης ιδιαίτερα μαθήματα υποκριτικής. 
Το 1957, κέρδισε το πρώτο μικρό ρόλο της σε μια από τις τελευταίες ταινίες του σκηνοθέτη Βίλι Φροστ. 
Υπέβαλε αίτηση  για να κάνει σεμινάριο στο Max Reinhardt, ένα διάσημο σχολείο που λειτουργεί στη Βιέννη, και έγινε αποδεκτή, αλλά το άφησε λίγο αργότερα μετά την αποδοχή ενός ρόλου σε ταινία. 
Το 1958, έγινε το νεότερο μέλος του Θεάτρου Josefstadt της Βιέννης.

Καριέρα

Το 1960 oι παραγωγοί Μπερνάρντ Βίκι και ο Αρθούρ Μπραούνερ θα γυρίσουν την ταινία "Ο Καλός  Στρατιώτης Σβέικ" με την Μπέργκερ και τον Γερμανό ηθοποιό Χάινζ Ραούχμαν. Ο Μπραούνερ θα χρησιμοποιήσει την Μπέργκερ σε διάφορες ταινίες, αλλά σύντομα θα κουραστεί από τα μιούζικαλ.
Το 1962 θα πάει στο Χόλιγουντ και θα παίξει με μεγάλους αστέρες, όπως τους Τσάρλτον Ήστον, Ντιν Μάρτιν, Φρανκ Σινάτρα, Ριτσάρντ Γουίντμαρκ, Τζον Γουέιν και Γιουλ Μπρίνερ. 
Επέστρεψε στη Γερμανία να  δεχθεί ένα ρόλο σε μια σειρά, κάτι που θα την κράτησει για αρκετά χρόνια.
Το 1963, η Μπέργκερ θα γνωρίσει τον σκηνοθέτη Μάικλ Βερχόφεν, και θα ξεκίνησουν την δική τους εταιρεία παραγωγής ταινιών το 1965. Το 1966, η  Ζέντα και ο Μάικλ παντρεύτηκαν. Το 1970, θα πρωταγωνίστησει για πρώτη φορά σε μια ταινία που θα παράγεται από τη δική της εταιρεία και θα  διευθύνεται από τον σύζυγό της.
Η Μπέργκερ θα συνεχίσει να αναπτύσσει την  Ευρωπαϊκή καριέρα της στη  Γαλλία και την Ιταλία. 
Επίσης το 1966, η Μπέργκερ θα παίξει και στη 
Βρετανία σε ταινία με πρωταγωνιστή τον Τόνι Ράνταλ. 
Μετά από μια επιτυχημένη και μακροχρόνια καριέρα η Ζέντα Μπέργκερ θα αναλάβει τον Φεβρουάριο του 2003 Πρόεδρος της Ακαδημίας του Γερμανικού κινηματογράφου, και θα επιδιώξει να προωθήσει τη νέα γενιά ηθοποιών στη Γερμανία και την Ευρώπη. Η Ακαδημία θα αποφασίσει την δημιουργία των  γερμανικών κινηματογραφικών βραβείων σε  μεταγενέστερο  χρόνο.

Προσωπική ζωή

Η Ζέντα Μπέργκερ παντρεύτηκε τον γερμανό σκηνοθέτη Μάικλ Βερχόφεν το 1966; και έχει δύο γιους, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Σίμον Βερχόφεν (γεννήθηκε το 1972) και τον επίσης ηθοποιό Λούκα Βερχόφεν (γεννήθηκε το
1979).
Citroën Méhari

Χαρακτηριστικά

Tο Méhari λανσαρίστηκε στις 11 Μαΐου 1968 σε σχετική τελετή στο Ντοβίλ, αν και η εισαγωγή του πέρασε τότε απαρατήρητη, λόγω των ταραχών στη Γαλλία τον Μάη του '68. Το πλαίσιο του μοντέλου βασιζόταν σε αυτό του Citroën Dyane 6, με τη διαφορά ότι τα εξωτερικά πάνελ του Méhari ήταν κατασκευασμένα από πλαστικό ABS (Acrylonitrile Βutadiene Styrene / Ακρυλονιτρίλιο - Βουταδιένιο - Στυρένιο) και επίσης είχε ένα πτυσσόμενο κάλυμμα για οροφή. Μοιραζόταν, επίσης, τον ίδιο επίπεδο 2-κύλινδρο βενζινοκινητήρα 602 cm³ με τα Citroën 2CV6 και Citroën Ami. Η στάνταρ εκδοχή του Méhari ήταν με 2-θέσιο σαλόνι, αν και μπορούσε να παραγγελθεί και ως 4-θέσιο. Η τελική ταχύτητα κυμαινόταν από 100 km/h έως 103 km/h, ανάλογα με την έκδοση.
Το 1970, το Méhari έλαβε νέους προβολείς και νέα γρίλια ανάμεσά τους. Το 1978, τοποθετήθηκε ξανά μια γρίλια νέας σχεδίασης, νέα μπροστινά φλας, ενώ προστέθηκαν και στάνταρ μπροστινά δισκόφρενα.

Ηλεκτροκίνητο Méhari

Ο Γαλλικός Στρατός χρησιμοποίησε ηλεκτροκίνητα Méhari, τάσης 24V. Η διάταξη παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ήταν η ίδια με αυτή που εφαρμόζεται στα φορτηγά και στα λεωφορεία, δηλαδή δύο μπαταρίες αυτοκινήτου (συσσωρευτές) των 12 βολτ, που συνδέονται στη σειρά, με έναν διακόπτη που παρεμβάλλεται ανάμεσά τους. Λόγω έλλειψης χώρου στο μπροστινό μέρος του Méhari, η δεύτερη μπαταρία είχε τοποθετηθεί μέσα στο ντουλαπάκι του συνοδηγού.

Το Méhari στις ΗΠΑ

Tο Citroën Méhari διατέθηκε επίσημα στις ΗΠΑ για δύο έτη, το 1969 και το 1970, όλα ως «μοντέλα 1970». Επισήμως, το αυτοκίνητο είχε χαρακτηριστεί ως truck (ελαφρύ φορτηγό), καθώς όποιο όχημα ταξινομείτο ως truck είχε πολύ χαμηλότερες υποχρεώσεις στις απαιτούμενες προδιαγραφές ασφαλείας των ΗΠΑ, σε σύγκριση με τις προδιαγραφές ασφαλείας των επιβατικών αυτοκινήτων. Ως αποτέλεσμα, το Mehari αμερικανικών προδιαγραφών δεν είχε ζώνες ασφαλείας. Τελικώς, μόλις 214 Méhari πωλήθηκαν την σεζόν του 1970 στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, τα περισσότερα ως οχήματα για παραλίες ή ως ενοικιαζόμενα για παραλιακές τουριστικές περιοχές.

Αντικατάσταση του  Méhari

Η παραγωγή του Méhari έληξε στις 30 Ιουνίου 1987, χωρίς άμεσο αντικαταστάτη. Μόλις τον Μάιο του 2003 εμφανίστηκε ένας έμμεσος διάδοχος, το Citroën C3 Pluriel, που όμως δεν είχε πραγματικά «τζιποειδή» χαρακτήρα και, επιπλέον, ήταν ένα μοντέλο πολύ προηγμένο τεχνολογικά για την εποχή του, σε αντίθεση με το εντελώς «σπαρτιατικό», ακόμα και για τα δεδομένα της τότε εποχής, Méhari. Ο πραγματικός του διάδοχος, το ηλεκτροκίνητο Citroën E-Méhari, λανσαρίστηκε στη Γαλλία την άνοιξη του 2016.
Γιώργος Χαραλαμπόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1949 στο Λονδίνο. Είναι γιος του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, αρχηγού του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ) στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών και μετέπειτα υπουργού στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου πήρε το πτυχίο του τον Ιούνιο του 1974. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο στο Κολλέγιο της Ευρώπης (College d' Europe) της Μπριζ του Βελγίου. Συνέχισε τις σπουδές του με εξάμηνη άσκηση στην Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Αγοράς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 
Πήρε μέρος στο ξεκίνημα του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος και ήταν από τους πρωτεργάτες στην οργάνωση της κατάληψης της Νομικής Σχολής το Φεβρουάριο του 1963. Συνελήφθη στις 21 Δεκεμβρίου 1973 και κρατήθηκε σε αυστηρή απομόνωση στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ και της ΕΣΑ της Νέας Φιλαδέλφειας για τρεις μήνες. Ήταν μεταξύ των βασικών μαρτύρων κατηγορίας στη δίκη των βασανιστών της ΕΣΑ το 1975. 
Μετά την πτώση της δικτατορίας ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ) και μέλος της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής. Από τον Φεβρουάριο του 1980 και έως τις Βουλευτικές Εκλογές του 1981 εργάστηκε ως σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου σε ζητήματα ευρωπαϊκού δικαίου και προγραμματικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ. 
Κατά την επαγγελματική του σταδιοδρομία εργάστηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ασχολήθηκε με τη δικηγορία ενώ υπήρξε σύμβουλος διοικήσεων του δημοσίου τομέα της Εθνικής Τράπεζας, στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και στο υπουργείο Ανάπτυξης.
Εξελέγη βουλευτής στη Βουλή των Ελλήνων για πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές  του 2009 με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθήνας.
Είναι παντρεμένος και έχει πέντε παιδιά.
Πολίχνα Τρωάδος

Η Πολίχνα ήταν μια αρχαία μικρή πόλη της Τρωάδος. Το όνομά της φαίνεται ότι ήταν στην δωρική διάλεκτο. Μνεία για αυτήν έκανε ο Στράβων. Βρισκόταν στην αριστερή πλευρά της κοιλάδας του Αισήπου ποταμού και ήταν περιτοιχισμένη. Βρισκόταν πλησίον των πόλεων της Καρησσού, της Αργυρίας, της Νέας κώμης, της Σκήψεως και του Αλιζωνίου. Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, πάντως βρισκόταν στην ηπειρωτική Τρωάδα.
Η προσφορά των Μεγάλων Κομνηνών στην Εκκλησία της Τραπεζούντας

Μορφές ευεργεσίας

Η ευεργεσία προς τις εκκλησίες την περίοδο αυτή διεξαγόταν είτε με τη μορφή προσφοράς λάφυρων από διάφορες επιτυχημένες εκστρατείες είτε με αυτοκρατορικά χρυσόβουλα έπαιρναν οι εκκλησίες ως προίκα ολόκληρα χωριά και κτήματα θέτοντας αυτά και τους κατοίκους στην υπηρεσία των μονών.Δύο χρυσόβουλα που σώζονται είναι αυτά που εξέδωσε ο Αλέξιος Γ΄ ο Μέγας Κομνηνός για την Ιερά Μονή της Παναγίας της Σουμελάς το 1364 και αυτό για τη Μονή του Διονυσίου στο όρος Άθως το 1374.

Κομνηνοί και Εκκλησίες

Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (1204-1222) έχτισε ναό και μοναστήρια προς τιμήν του  Αγίου Ευγενίου, του προστάτη και πολιούχου της Τραπεζούνταςκαι ολόκληρης της αυτοκρατορίας στον οποίον και φυλάσσονταν τα λείψανα του Αγίου. Στη μονή επί Αλεξίου Β΄ (1297-1330) ιδρύθηκε μαθηματική και αστρονομική σχολή,στην οποία δίδαξε ο αστρονόμος Γρηγόριος Χιονιάδης, ο πρεσβύτερος Μανουήλ και ο πρωτονοτάριος και πρωτοβεστιάριος Κωνσταντίνος Λουκίτης. Η σχολή μετά την πυρπόληση της μονής το 1340 μεταφέρθηκε στη μονή της Αγίας Σοφίας.
Ο Ανδρόνικος Κομνηνός ο Γίδος (1222-1243) έχτισε στην περιοχή της Ματσούκας ναό προς τιμήν του Αγίου Ευγενίου για την εκεί νίκη του εναντίον του Μελίκ,σουλτάνου του Ικονίου.
Ο Εμμανουήλ Α΄ ο Στρατηγικός μετα τη μεγάλη πυρκαγιά στην Τραπεζούντα, έχτισε το 1243 τον περίφημο ναό της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντας που διασώζεται εως σήμερα και βρίσκεται στα δυτικά παράλια της πόλης.
Ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός (1280-1297) και η σύζυγός του Ευδοκία η Παλαιολογίνα έχτισαν ένα νέο ναό προς τιμήν του Αγίου Ευγενίου, ο οποίος βρισκόταν στην ακρόπολη της πόλης. Επίσης έχτισαν το ναό του Αγίου Γρηγορίου της Νύσσης, τη μετέπειτα μητρόπολη της Τραπεζούντας.
Η κόρη του Εμμανουήλ Β΄ Ευδοκία έχτισε το 1332 το παρεκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Ο Αλέξιος Γ΄ ο Μέγας Κομνηνός (1349-1390) ίδρυσε το 1365 τη Μονή Αγίου Γεωργίου κοντά στην Αργυρούπολη, στην οποία αφιέρωσε την επικαρπία των γύρω χωριών.Επίσης το ίδιο έτος ίδρυσε και τη Μονή Αγίου Γεωργίου του Χαλιναρά στην περιοχή της Χαλδίας. Ο Αλέξιος συνέβαλε στο να χτιστεί στο Άγιο Όρος το 1374 η Μονή του Αγίου Διονυσίου με τη συμβολή του μητροπολίτη Τραπεζούντας Θεοδοσίου (1370-1391). Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή του στις ανακαινίσεις και στις επισκευές και άλλων ναών όπως της Ιεράς Μονής της Παναγίας της Σουμελάς στην τελευταία της μορφή. Η κόρη του Αλεξίου είχε ιδρύσει το ναό του Αγίου Φιλίππου που ήταν μητροπολιτικός ναός της Τραπεζούντας ως την κατάληψή της από τους Τούρκους το 1665.
Η μητέρα του Αλεξίου Ειρήνη η Τραπεζούντια έχτισε την εκκλησία της Παναγίας Θεοσκεπάστου, η ίδια συνέβαλε αποφασιστικά στο να ξαναχτιστεί η εκκλησία του Αγίου Φωκά στην Κορδύλη την οποία έκανε μοναστήρι.Στον ανακαινισμό αυτή της Μονής συμμετείχαν ο Αλέξιος και ο Ιωάννης Δ΄ ο Κομνηνός ο Καλογιάννης.
Η Άννα Κομνηνή, κόρη του Δαυίδ του τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας επισκεύασε έναν παλιό ναό των Ταξιαρχών.
Ο Αλέξιος Δ΄ επισκεύασε τη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Περιστερά που βρισκόταν κάτω από το βουνό Πύργι και σε ψηλό βράχο μπροστά από ένα βαθύ γκρεμό το οποίο ήταν κτίσμα των Μεγάλων Κομνηνών.
Ακρασία (Αριστοτέλης)

Η Ακρασία,  ακράτεια στην νεοελληνική απόδοσή της, είναι και αυτή, ανάμεσα στις πολλές, μια βασική έννοια στο Αριστοτελικό έργο (corpus), στην οποία αφιερώνει ολόκληρο το Z΄ κεφάλαιο των Ηθικών Νικομαχείων. Συνεξετάζεται με το αντίθετό της, την εγκράτεια, μέσα στη θεματολογία της ηδονής, της σύνεσης, της φρόνησης, του ήθους και της σωφροσύνης.
Ερυμάνθη

Η Ερυμάνθη σύμφωνα με μία παράδοση ήταν η σύζυγος του διάσημου αστρολόγου Βηρωσσού ή Βηρώσου ή Βηρόσου. Κόρη της Ερυμάνθης και του Βηρωσού ήταν η Εβραία μάντιδα Σάββη, την οποία άλλοι ονομάζουν «Βαβυλωνία» και άλλοι «Σίβυλλα Αιγυπτία». Τα παραπάνω αναφέρει ο Παυσανίας (Ι΄ 12, 9). Η Ερυμάνθη δεν έχει καμιά σχέση με τον Ερύμανθο.
Τσορίθο

Γενικά

Το τσορίθο μπορεί να είναι ένα φρέσκο λουκάνικο, όπου σ' αυτή τη περίπτωση πρέπει να μαγειρευτεί πριν φαγωθεί. Στην Ευρώπη είναι πιο συχνά ένα καπνιστό λουκάνικο, το οποίο έχει υποστεί κάποιου είδους ζύμωση, επομένως συνήθως κόβεται σε λεπτές φέτες και τρώγεται ωμό. Το Ισπανικό τσορίθο, όπως και το πορτογαλικό chouriço, παίρνει την ξεχωριστή αυτή μυρωδιά καπνού και το βαθύ κόκκινο χρώμα από τις καπνιστές κόκκινες πιπεριές. Λόγω του κόστους της ισπανικής καπνιστής πάπρικας, το μεξικάνικο τσορίθο συνήθως φτιάχνεται με πιπεριές τσίλι. Στη Λατινική Αμερική, χρησιμοποιείται επίσης ξύδι αντί για λευκό κρασί που χρησιμοποιείται στην Ισπανία. Στην Ισπανία και τη Πορτογαλία τα λουκάνικα είναι συνήθως τυλιγμένα σε έντερα ζώων, σύμφωνα με το παραδοσιακό τρόπο που υπάρχει από τη ρωμαϊκή εποχή. Στη Λατινική Αμερική, ωστόσο, τυλίγονται σε φτιαχτά περιτυλίγματα κι έχουν μια λεία εμπορική εμφάνιση λόγω αυτού καθώς τα συγκεκριμένα περιτυλίγματα συχνά είναι χρωματιστά.
Το τσορίθο μπορεί να φαγωθεί ωμό (κομμένο ή σε σάντουιτς), ψητό στα κάρβουνα, τηγανητό ή σιγοβρασμένο σε ξινό κρασί ή κάποιο άλλο δυνατό αλκοολούχο ποτό όπως το κονιάκ.
Tα tapas bars (μαγαζιά που σερβίρουν το ορεκτικό τάπας) έχουν γίνει αρκετά δημοφιλή τα τελευταία χρόνια σε πολλές μεγάλες πόλεις της Βόρειας Αμερικής.

Ισπανικό Τσορίθο

To Iσπανικό Τσορίθο είναι φτιαγμένο από ψιλοκομμένο χοιρινό και χοιρινό λίπος, καρυκευμένο με καπνιστή πάπρικα και αλάτι. Χαρακτηρίζεται είτε πικάντικο είτε γλυκό, ανάλογα με το τύπο καπνιστής πάπρικας που έχει χρησιμοποιηθεί. Υπάρχουν εκατοντάδες ντόπιες ποικιλίες ισπανικών τσορίθο, καπνιστά ή και μη καπνιστά, τα οποία μπορεί να περιέχουν σκόρδο, βότανα και άλλα συστατικά. Για παράδειγμα, το τσορίθο που φτιάχνεται στη πόλη Παμπλόνα είναι ένα πολύ πιο παχύ λουκάνικο με κιμά πολύ πιο φίνα κομμένο.
Το τσορίθο κυκλοφορεί στην αγορά σε είδη για όλα τα γευστικά γούστα. Από θέμα μεγέθους, κοντό ή και πιο μεγάλο και από θέμα γεύσης, σκληρό ή και απαλό. Πολλά είδη τσορίθο είναι προορισμένα απλά για να τρώγονται ωμά, άλλα πάλι θα ήταν προτιμότερο να μαγειρευτούν. Ένας γενικός κανόνας είναι ότι τα μακριά και λεπτά τσορίθο είναι γλυκύτερα και τα κοντά τσορίθο είναι πικάντικα, παρ'όλα αυτά δεν ισχύει πάντα.
Η Ισπανία παράγει επίσης πολλά άλλα είδη χοιρινών επεξεργασιών, όπως το Lomo embuchado δηλαδή φιλέτο επεξεργασμένο και αποξηραμένο μ' ένα παρόμοιο τρόπο όπως το τσορίθο. Το Lomo είναι μια άπαχη μορφή κρέατος που φτιάχνεται από τα νεφρά του γουρουνιού, έπειτα μαρινάρεται και αποξηραίνεται.
Κλωντ Μοσέ

Βιογραφία

Η Μοσέ είναι η κόρη ενός παραγωγού κρασιού από το Παρίσι. Είναι η αδερφή της Ελιάν Μοσέ (Eliane Mossé), ερευνήτριας της μακροοικονομίας, και της Αρλέτ Μοσέ (Arlette Mossé), κλινικής διατροφολόγου. Τον χειμώνα του 1941, κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και όντας σε ηλικία 16 ετών, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με ένα κείμενο του Δημοσθένη για την ελευθερία και την δημοκρατία και από τότε, έχει αφιερώσει την ζωή της στην ελληνική ιστορία. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν έχει αποκτήσει παιδιά.
Το αγαπημένο της ιστορικό θέμα είναι η Αθήνα του 4ου αιώνα π.Χ. Η Μοσέ ανήκει στην ίδια γενιά ιστορικής σκέψης με τον Ζαν-Πιερ Βερνάν και τον Πιερ Βιντάλ-Νακέ. Είναι επίτιμη διδάκτορας στο University of Paris VIII. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των αγγλικών, των γερμανικών, των ισπανικών, των ιταλικών και των ελληνικών.