Σύστημα κράτησης αεροπορικών θέσεων

Ένα «Σύστημα κράτησης αεροπορικών θέσεων» (Airline Reservation System (ARS)), είναι μέρος των λεγόμενων «Συστημάτων Εξυπηρέτησης Επιβατών» (Passenger Service Systems (PSS)), τα οποία είναι εφαρμογές που υποστηρίζουν την άμεση επαφή μεταξύ της αεροπορικής εταιρίας και του επιβάτη.
Το ARS, τελικά εξελίχθηκε στο λεγόμενο «Ηλεκτρονικό σύστημα κράτησης θέσεων», «Σύστημα κράτησης θέσεων» ή απλά «Κεντρικό σύστημα κρατήσεων» (Computer Reservations System ή Central Reservation System (CRS)), το οποίο είναι ένα μηχανογραφικό σύστημα που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση και ανάκτηση των πληροφοριών και τη διεξαγωγή των συναλλαγών που σχετίζονται με τα αεροπορικά ταξίδια, ξενοδοχεία, ενοικιάσεις αυτοκινήτων ή δραστηριότητες. Αρχικά, σχεδιασμένο για να λειτουργεί από τις αεροπορικές εταιρίες, τα CRS αργότερα επεκτάθηκαν για χρήση και από τα γραφεία ταξιδίων. Οι μεγάλοι σημαντικοί λειτουργοί των CRS, οι οποίοι πραγματοποιούν κρατήσεις θέσεων και πωλούν εισιτήρια σε πολλαπλές αεροπορικές εταιρίες, είναι γνωστοί ως «Παγκόσμια Συστήματα Διανομής» (Global Distribution System (GDS)), τα οποία υποστηρίζουν τα γραφεία ταξιδίων και τα άλλα κανάλια διανομής, πραγματοποιώντας κρατήσεις θέσεων για τις περισσότερες μεγάλες αεροπορικές εταιρίες, σε ένα ενιαίο σύστημα. Οι αεροπορικές εταιρίες, έχουν εκποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της άμεσης συμμετοχής τους, σε αφοσιωμένες GDS εταιρίες, οι οποίες κάνουν τα συστήματά τους προσιτά, στους καταναλωτές, μέσω των πυλών του Internet. Τα σύγχρονα GDS τυπικά, επιτρέπουν τους χρήστες να πραγματοποιήσουν κρατήσεις σε δωμάτια ξενοδοχείων, ενοικιάσεις αυτοκινήτων, εκτύπωση ηλεκτρονικών εισιτηρίων, καθώς επίσης εκδρομές και δραστηριότητες. Επίσης, παρέχουν την πρόσβαση σε ορισμένες αγορές για σιδηροδρομικές κρατήσεις και κρατήσεις λεωφορείων, αν και αυτές δεν είναι πάντα ενσωματωμένες με το κυρίως σύστημα.

Διαχείριση των απογραφών

Η απογραφή μιας αεροπορικής εταιρίας περιλαμβάνει όλες τις πτήσεις της, με τις διαθέσιμες θέσεις τους. Η απογραφή της χωρίζεται γενικά σε θέσεις υπηρεσιών ((service classes) π.χ. Πρώτη - (First), Επιχειρηματική - (Business) ή Οικονομική - (Economy) θέση) και μέχρι 26 θέσεις κράτησης (booking classes), για τις οποίες ισχύουν διαφορετικές τιμές και όροι κράτησης. Τα δεδομένα απογραφής, εισάγονται και διατηρούνται μέσω ενός χρονοδιαγράμματος συστήματος διανομής, πάνω σε τυποποιημένους ενδιάμεσους. Μια από τις βασικές λειτουργίες της διαχείρισης απογραφής, είναι ο έλεγχος αποθεμάτων. O έλεγχος απογραφής, διευθύνει πόσες θέσεις είναι διαθέσιμες στις διάφορες κατηγορίες κράτησης, ανοίγοντας και κλείνοντας επιμέρους προς πώληση κατηγορίες κράτησης. Σε συνδυασμό με τους ναύλους και τις συνθήκες κράτησης που είναι αποθηκευμένες στο Σύστημα Παράθεσης Ναύλων (Fare Quote System (FQS)), ο ναύλος που πωλείται για κάθε θέση (κάθισμα), είναι προσδιορισμένος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο έλεγχος αποθεμάτων έχει ένα πραγματικό χρόνο ενδιάμεσου, το Σύστημα Διαχείρισης Απόδοσης (Yield Management) της αεροπορικής εταιρίας, το οποίο υποστηρίζει μια μόνιμη βελτιστοποίηση των προσφερόμενων θέσεων κράτησης, σε ανταπόκριση των αλλαγών στη ζήτηση ή στις τιμολογιακές στρατηγικές του ανταγωνιστή.

Εμφάνιση της διαθεσιμότητας και κράτηση (PNR)

Οι χρήστες έχουν πρόσβαση στην απογραφή μιας αεροπορικής εταιρίας, μέσω της παρουσίασης διαθεσιμότητας η οποία περιέχει όλες τις πτήσεις που προσφέρονται για ένα συγκεκριμένο ζεύγος πόλεων, με τις διαθέσιμες θέσεις τους στις διάφορες κατηγορίες των θέσεων κράτησης. Αυτή η παρουσίαση περιέχει πτήσεις που εκτελούνται από την ίδια την εταιρία, καθώς και πτήσεις κοινού κωδικού που εκτελούνται σε συνεργασία με άλλη αεροπορική εταιρία. Αν το ζεύγος πόλεων δεν είναι εκείνο στο οποίο η αεροπορική εταιρία προσφέρει υπηρεσίες, μπορεί να εμφανίσει μια σύνδεση (ενδιάμεσου σταθμού), χρησιμοποιώντας δικές της πτήσεις ή να εμφανίσει τις πτήσεις άλλων αεροπορικών εταιριών. Η διαθεσιμότητα των θέσεων των άλλων αεροπορικών εταιριών, ενημερώνεται μέσω τυποποιημένων βιομηχανικών ενδιάμεσων.
Ανάλογα με τον τύπο της συνεργασίας, υποστηρίζει την πρόσβαση στο τελευταίο κάθισμα (τελευταία διαθεσιμότητα καθίσματος) σε πραγματικό χρόνο. Οι κρατήσεις για τους μεμονωμένους επιβάτες ή τις ομάδες των επιβατών (γκρουπ (groups)), αποθηκεύονται στο λεγόμενο «μητρώο ονόματος επιβάτη» (Passenger Name Record (PNR)). Μεταξύ άλλων δεδομένων, το PNR περιέχει προσωπικές πληροφορίες, όπως το όνομα, τα στοιχεία επικοινωνίας ή τις υπηρεσίες ειδικών αιτημάτων (Special Services Requested (SSR)) π.χ. για ένα χορτοφαγικό γεύμα, καθώς επίσης, τις πτήσεις (τμήματα-σκέλη) και τα εκδοθέντα εισιτήρια. Ορισμένα συστήματα κρατήσεων, επιτρέπουν την αποθήκευση των δεδομένων των πελατών σε προφίλ, ούτως ώστε να αποφεύγεται η επανεισαγωγή των δεδομένων, κάθε φορά που γίνεται από ένα γνωστό επιβάτη, μια νέα κράτηση. Επιπλέον, τα περισσότερα συστήματα έχουν ενδιαμέσους, με τα συστήματα διαχείρισης πελατειακών σχέσεων (Customer Relationship Management (CRM)) ή τις εφαρμογές των αφοσιωμένων πελατών (επίσης γνωστά και ως συστήματα συχνών ταξιδιωτών - Frequent Traveller (FQTV)).
Πριν από την αναχώρηση μιας πτήσης, παραδίδεται η λεγόμενη ονομαστική λίστα των επιβατών (Passenger Name List (PNL)), στο σύστημα ελέγχου αναχώρησης (Departure Control System (DCS)) που χρησιμοποιείται για το τον έλεγχο (check-in) επιβατών και αποσκευών. Τα στοιχεία της κράτησης όπως ο αριθμός των επιβατών που έχουν πραγματοποιήσει κράτηση και τις υπηρεσίες ειδικών αιτημάτων (Special Services Requested (SSR)), επίσης μεταφέρονται στα συστήματα πτητικής λειτουργίας (flight operations systems), διαχείρισης πληρωμάτων (crew management) και συστημάτων τροφοδοσίας (catering systems). Μόλις αναχωρήσει η πτήση, το σύστημα κρατήσεων ενημερώνεται με τον κατάλογο των ελεγχθέντων (checked-in) επιβατών (π.χ. οι επιβάτες που είχαν κράτηση, αλλά δεν έκαναν check-in (μη εμφανισθέντες (no shows (NOSH))) και επιβάτες, οι οποίοι ελέγχθηκαν, αλλά δεν είχαν κράτηση (και παρουσιάστηκαν στο check-in επιβατών και αποσκευών (go shows (GOSH))). Τέλος, τα δεδομένα που απαιτούνται για τη λογιστική παρακολούθηση των εσόδων και την υποβολή εκθέσεων παραδίδονται στα διοικητικά συστήματα (administrative systems).

Παράθεση ναύλων και έκδοση εισιτηρίων

Ο χώρος αποθήκευσης των δεδομένων των τιμών, περιέχει τιμές των τιμολογίων των ναύλων, τα σύνολα των κανόνων, χάρτες δρομολογήσεων, πίνακες με τις κατηγορίες των υπηρεσιών και κάποια στοιχεία φόρων (υπέρ τρίτων π.χ. αεροδρομίου αναχώρησης / άφιξης, μέτρων ασφάλειας κλπ.) που δομούν την τιμή - «το κόμιστρο». Οι κανόνες, όπως συνθήκες κράτησης (π.χ. ελάχιστη παραμονή, προαγορά κλπ.) είναι προσαρμοσμένα διαφορετικά μεταξύ των διαφορετικών ζευγών πόλεων ή των ζωνών και αποδίδεται μια κατηγορία υπηρεσίας που αντιστοιχεί στον κατάλληλο κάδο απογραφής του. Ο έλεγχος των αποθεμάτων, επίσης μπορεί να χειραγωγηθεί χειροκίνητα, δια μέσου των τροφοδοσιών διαθεσιμότητας, ελέγχοντας δυναμικά, πόσες θέσεις προσφέρονται για μια συγκεκριμένη τιμή, ανοίγοντας και κλείνοντας συγκεκριμένες κατηγορίες (θέσεων).
Το συνταχθέν σετ με τους όρους του ναύλου, ονομάζεται κωδικός βασικού ναύλου ή απλά, κωδικός ναύλου (fare basis code). Υπάρχουν δύο συστήματα που έχουν δημιουργηθεί για την ανταλλαγή των ναύλων δεδομένων - ATPCO και η SITA, συν κάποιων από σύστημα σε σύστημα απευθείας συνδέσεων. Αυτό το σύστημα κατανέμει τα τιμολόγια των ναύλων και τα σύνολα των κανόνων σε όλα τα GDS και τους άλλους συνδρομητές. Κάθε αεροπορική εταιρία, απασχολεί προσωπικό, το οποίο κωδικοποιεί τους αεροπορικούς ναύλους, σύμφωνα με την πρόθεση της διαχείρισης απόδοσης (Yield Management). Υπάρχουν επίσης, διαχειριστές εσόδων οι οποίοι παρακολουθούν τους ναύλους όσο κατατίθενται στα δημόσια τιμολόγια και προβαίνουν στις ανταγωνιστικές προτάσεις. Τυπικά, ο έλεγχος της απογραφής χειραγωγείται από εδώ, χρησιμοποιώντας τις τροφοδοσίες (feeds) στη διαθεσιμότητα, προκειμένου να ανοίξουν ή/και να κλείσουν τις θέσεις υπηρεσίας (classes of service).
Ο ρόλος στην πολυπλοκότητα των εισιτηρίων είναι η έκδοση και η αποθήκευση των ηλεκτρονικών αρχείων των εισιτηρίων και των λιγοστών εισιτηρίων από χαρτί που εξακολουθούν να εκδίδονται. Η Εντολή Διαφόρων Χρεώσεων (Miscellaneous Charges Order (MCO)) εξακολουθεί να είναι ένα έγγραφο σε χαρτί· η ΙΑΤΑ έχει ομάδες εργασίας, που κατά το 2010, θα αντικαταστήσουν το έγγραφο MCO, με το Ηλεκτρονικό Έγγραφο Πολλαπλών Χρήσεων (Electronic Multipurpose Document (EMD)). Οι πληροφορίες του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, αποθηκεύονται σε μια βάση δεδομένων όπου περιέχει τα δεδομένα που ιστορικά ήταν τυπωμένα σε ένα εισιτήριο από χαρτί, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων όπως ο αριθμός του εισιτηρίου, ο ναύλος και οι φορολογικές συνιστώσες της τιμής του εισιτηρίου ή οι πληροφορίες ισοτιμίας.
Στο παρελθόν οι αεροπορικές εταιρίες εξέδιδαν εισιτήρια από χαρτί· από το 2008, η ΙΑΤΑ υποστηρίζει ένα ψήφισμα, προκειμένου να μετακινηθεί 100% προς τα ηλεκτρονικά εισιτήρια. Μέχρι στιγμής, η βιομηχανία δεν ήταν σε θέση να συμμορφωθεί, γεγονός που οφείλεται σε διάφορους τεχνολογικούς και διεθνείς περιορισμούς. Η βιομηχανία (η αεροπορική), σήμερα εκδίδει έως και το 98% των εισιτηρίων ηλεκτρονικά, παρόλο που η επεξεργασία των MCO, δεν έχει ακόμα τεθεί εγκαίρως σε ισχύ με την εντολή της ΙΑΤΑ.

Ιστορία

Όταν ξανάρχισε τη λειτουργία της η πολιτική αεροπορία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κανείς δεν φανταζόταν ότι αυτός ο κλάδος των μεταφορών θα αναπτυσσόταν τόσο σύντομα και σε τέτοια έκταση, όπως το βιώνουμε σήμερα.
Η ιστορία κράτησης των αεροπορικών συστημάτων, ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '50, όταν η American Airlines χρειάστηκε ένα σύστημα που θα της επέτρεπε την πρόσβαση σε πραγματικό χρόνο των στοιχείων της πτήσης σε όλα τα γραφεία της, καθώς και την ολοκλήρωση και την αυτοματοποίηση των διαδικασιών κράτησης και έκδοσης εισιτηρίων.
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του '50 στις ΗΠΑ, η κατάσταση στις κρατήσεις μερικών από τις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρίες, είχε γίνει εντελώς δυσκίνητη. Οι τηλεφωνικές πωλήσεις, στεγάζονταν σε αίθουσες μεγέθους γυμναστηρίου. Ο κάθε υπάλληλος ήταν εξοπλισμένος με διόπτρες, ώστε να μπορεί να δει την κατάσταση των μεμονωμένων πτήσεων στους Πίνακες Διαθεσιμότητας. Αρκετές από αυτές τις τοποθεσίες των κρατήσεων, έλεγχαν τις πτήσεις τους μέσω των καταστάσεων πτήσεων. Αυτές ήταν καταστάσεις οι οποίες περιείχαν όλες τις ταξιδιωτικές πληροφορίες των επιβατών που είχαν πραγματοποιήσει κράτηση θέσης καθώς και αυτών που ήταν στην αναμονή για μετέπειτα συνδέσεις (onward connections), ειδικά γεύματα, σημεία επαφής κλπ.
Πολλές από αυτές τις εταιρίες, εκείνη την εποχή κατά κάποιο τρόπο ή άλλως, ήδη σχεδίαζαν την αυτοματοποίηση των κρατήσεων τους.
Πρωτόγονα αυτοματοποιημένα συστήματα κράτησης θέσεων, αναπτύχθηκαν στις ΗΠΑ, περίπου την ίδια εποχή με την εισαγωγή των αεριωθούμενων (jet) αεροσκαφών στις εμπορικές πτήσεις. Παρόλα αυτά, αυτά τα συστήματα παρουσίαζαν μόνο τη διαθεσιμότητα των πτήσεων και οι κρατήσεις θέσεων, έπρεπε να καταχωρηθούν χειροκίνητα.
Όμως, τo 1965 εμφανίστηκε ένα εντελώς νέο πρόγραμμα. Η IBM παρουσίασε στην αεροπορική αγορά, ένα αυτοματοποιημένο σύστημα κράτησης θέσεων -σε πραγματική ώρα- το οποίο όχι μόνο παρουσίαζε τη διαθεσιμότητα των πτήσεων, αλλά, κατέγραφε και τις κρατήσεις με την άμεση αναπροσαρμογή τους στις διαθεσιμότητες. Στην αγορά παρουσιάστηκε υπό την ονομασία: Programmed Airline Reservations System (PARS).

Προέλευση

Το 1946, η American Airlines εγκατέστησε το πειραματικό ηλεκτρομηχανολογικό Reservisor, το πρώτο αυτοματοποιημένο σύστημα κράτησης θέσεων. Το 1952 ακολούθησε το Magnetronic Reservisor, το πρώτο ηλεκτρονικό σύστημα κράτησης, ένα νεώτερο μηχάνημα με την προσωρινή αποθήκευσή του να καταχωρείται σε μαγνητικό τύμπανο. Το σύστημα αυτό αποδείχθηκε επιτυχές και σύντομα άρχισε να χρησιμοποιείται από αρκετές αεροπορικές εταιρίες καθώς επίσης τα Ξενοδοχεία Sheraton (Sheraton Hotels) και την εταιρία ελαστικών Goodyear για απογραφικό έλεγχο. Παρεμποδιζόταν όμως σοβαρά, έχοντας την ανάγκη από τοπικούς χειριστές, προκειμένου να κάνουν τις πραγματικές αναζητήσεις· οι εκδότες των εισιτηρίων θα έπρεπε να καλέσουν το γραφείο κράτησης θέσεων, των οποίων οι χειριστές θα διεύθυναν μια μικρή ομάδα λειτουργίας του Reservisor και στη συνέχεια, θα διαβίβαζαν τα αποτελέσματα τηλεφωνικώς. Δεν υπήρχε κανένας τρόπος στους πράκτορες να αναζητήσουν άμεσα από το σύστημα θέσεις.

Προσβάσεις στα Γραφεία Ταξιδίων

Το 1976, η United άρχισε να προσφέρει το Apollo, το σύστημά της, προς τα γραφεία ταξιδίων· ενώ δεν επέτρεπε στα γραφεία ταξιδίων, να πραγματοποιούν κρατήσεις στους ανταγωνιστές της United, η εμπορική τιμή του κατάλληλου τερματικού αποδείχθηκε απαραίτητη. Σύντομα, ακολούθησαν στα γραφεία ταξιδίων το SABRE, PARS και DATAS. Το 1978, μετά την απελευθέρωση των αεροπορικών εταιριών, ένα αποτελεσματικό CRS, ήταν ιδιαίτερα σημαντικό· με ορισμένες μετρήσεις. Ο Frank Lorenzo ιδιοκτήτης της Texas Air, αγόρασε την ελλειμματική Eastern Air Lines και συγκεκριμένα προέβη σε αυτή την αγορά, μόνο και μόνο για να αποκτήσει τον έλεγχο του CRS συστήματός τους SystemOne.
Επίσης, το 1976 η Videcom international με την British Airways, British Caledonian και CCL ξεκίνησαν την Travicom, το πρώτο πολυ-προσβάσιμο (multi-access) σύστημα κρατήσεων στον κόσμο (στηριζόμενο εξ ολοκλήρου σε τεχνολογία της Videcom), σχηματίζοντας ένα δίκτυο που παρείχε διανομή αρχικά σε 2 και στη συνέχεια σε 49 εγγεγραμμένες διεθνείς αεροπορικές εταιρίες (όπως: British Airways, British Caledonian, TWA, Pan American World Airways, Qantas, Singapore Airlines, Air France, Lufthansa, SAS, Air Canada, KLM Royal Dutch Airlines, Alitalia, Cathay Pacific, JAL κ.ά.) σε χιλιάδες γραφεία ταξιδίων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επέτρεψε στα γραφεία ταξιδίων και τις αεροπορικές εταιρίες να επικοινωνούν μέσω μιας κοινής γλώσσας διανομής και δικτύου, διακινώντας κατά το 1987, το 97% των αεροπορικών εμπορικών επιχειρησιακών κρατήσεων. Το σύστημα, συνέχισε να αναπαράγεται από την Videcom και σε άλλες περιοχές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής (DMARS), Νέας Ζηλανδίας, Κουβέιτ (KMARS), Ιρλανδίας, Καραϊβική, Ηνωμένες Πολιτείες και Χονγκ Κονγκ. Το Travicom ήταν η εμπορική ονομασία του Travel Automation Services Ltd. Όταν η ΒΑ (που μέχρι τότε κατείχε το 100% του Travel Automation Services Ltd) επέλεξε να συμμετάσχει στην ανάπτυξη του συστήματος Galileo, το Travicom άλλαξε την εμπορική του ονομασία σε «Galileo Ηνωμένου Βασιλείου» και τέθηκε μια μεταναστευτική διαδικασία, ώστε να μετακινηθούν πρακτορεία από το Travicom στο Galileo.
Οι Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρίες άρχισαν από τη δεκαετία του 1980, να επενδύουν στον τομέα, αρχικά με την ανάπτυξη των δικών τους συστημάτων κρατήσεων στην πατρίδα τους, προωθούμενες από την αύξηση της ζήτησης για ταξίδια, καθώς και τις τεχνολογικές προόδους που επέτρεψαν στα GDS να προσφέρουν συνεχώς αυξανόμενες υπηρεσίες και αναζητώντας εξουσία. Το 1987, μια κοινοπραξία υπό την ηγεσία της Air France και της Δυτικογερμανικής Lufthansa, ανέπτυξαν το Amadeus, σύμφωνα με το πρότυπο του SystemOne. Το Amadeus Global Travel Distribution ξεκίνησε το 1992. Το 1990, η Delta Air Lines, Northwest Airlines και Trans World Airlines (TWA), σχημάτισαν το Worldspan και το 1993, μια άλλη κοινοπραξία (συμπεριλαμβανομένων μεταξύ άλλων της British Airways, KLM και United Airlines), αποτέλεσαν τη ανταγωνίστρια εταιρία Galileo International η οποία βασιζόταν στο σύστημα Apollo. Πολλές μικρότερες εταιρίες, όπως το KIU, σχηματίστηκαν, στοχεύοντας στις εξειδικευμένες αγορές που δεν εξυπηρετούνται από τα τέσσερα μεγαλύτερα δίκτυα, συμπεριλαμβάνοντας τμήματα της αγοράς σε εταιρίες χαμηλού κόστους και τις μικρές και μεσαίου μεγέθους εγχώριες και περιφερειακές αεροπορικές εταιρίες.

Στις αεροπορικές εταιρίες Swissair και Austrian

Μεταξύ των Ευρωπαϊκών αερομεταφορέων, η Swissair ήταν μια από τις πρώτες εταιρίες που απεφάσισαν την εγκατάσταση του Programmed Airline Reservations System (PARS). H εκτέλεση του συστήματος, εκπαίδευση, εγκατάσταση και ο έλεγχος διήρκεσαν από το 1965 έως το 1969. Έκτοτε, το σύστημα συνεχώς βελτιωνόταν - αναβαθμιζόταν, ώστε να προσαρμόζεται με τα πρότυπα και τις ανάγκες της εταιρίας. Το 1975, το σύστημα επεκτάθηκε ώστε να φιλοξενήσει τις εργασίες κράτησης θέσεων της Austrian Airlines (και που εκεί, το ονόμασαν OSCAR). Το 1994 το PARS, επεξεργαζόταν έως και 1000 μηνύματα ανά δευτερόλεπτο. Οι εγγραφές δεν ήταν όλες μόνο για κρατήσεις θέσεων αλλά και για κράτηση συγκεκριμένων καθισμάτων στις πτήσεις, κρατήσεις σε ξενοδοχεία, επικοινωνία με τις άλλες αεροπορικές εταιρίες ή τους tour operators, καταστάσεις επιβατών κλπ.

Τάσεις

Για πολλά χρόνια τα GDS κατείχαν δεσπόζουσα θέση στην ταξιδιωτική βιομηχανία. Για να παρακάμψουν τα GDS και να αποφύγουν τα υψηλά τέλη των GDS, οι αεροπορικές εταιρίες έχουν αρχίσει να διανέμουν πτήσεις, απευθείας από τις ιστοσελίδες τους. Μια άλλη δυνατότητα να παρακαμφθούν τα GDS, είναι οι απευθείας συνδέσεις με τα Γραφεία Ταξιδίων. Οι απευθείας συνδέσεις τις American Airlines, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανάπτυξης.

Πρόσφατες τάσεις

Τώρα πλέον, υπάρχουν πολλά διαφορετικά sites κρατήσεων που χρησιμοποιούν αυτή την επιλογή. Σήμερα το διαδίκτυο είναι διαθέσιμο σχεδόν σε όλους. Έτσι, το συνδεδεμένο (online) σύστημα ηλεκτρονικών κρατήσεων θέσεων, έγινε πλέον συνήθεια. Πολλές εταιρίες έχουν το δικό τους ηλεκτρονικό σύστημα κράτησης θέσεων Application Programming Interface (API). Ακόμη, πωλούν το API τους σε άλλες μικρές εταιρίες. Για να αγοραστεί ή να πωληθεί το API, η καταχώρηση και τα έγγραφα, θα πρέπει να υπογραφούν σύμφωνα με τους κανόνες της πολιτικής των χωρών του ηλεκτρονικού εμπορίου.