google/wiki40b huggingface dataset:
Διονύσιος Ξηρογιαννόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου το 1938, στο συνοικισμό Αμπολιά από όπου και επηρεάσθηκε ως λογοτέχνης στα "Λόγια της Αμπολιάς". Ο πατέρας του καταγόταν από τη Ζάκυνθο ενώ η μητέρα του από το Σούλι, γένος Κουτσονίκα. Υποστράτηγος, βραβευμένος λογοτέχνης και γνήσιος πατριώτης με βαθύτατη αγάπη για τον τόπο του.
Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (1ος επιτυχών), από όπου εξήλθε ως Αξιωματικός Ιππικού- Τεθωρακισμένων. Στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Αεροπορίας Στρατού και απέκτησε διπλώματα χειριστή και εκπαιδευτή πτήσεων αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Εκτός των Μονάδων του Όπλου του και των Επιτελείων Μεγάλων Μονάδων υπηρέτησε επί σειρά ετών ως χειριστής και εκπαιδευτής πτήσεων σε Μονάδες και στη Σχολή της Αεροπορίας Στρατού.
Φοίτησε με επιτυχία σε όλες τις προβλεπόμενες Σχολές του Εσωτερικού, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται η Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και η Σχολή Εθνικής Αμύνης, όπως και σε Σχολές του Εξωτερικού (Η.Π.Α). Πλην των διπλωμάτων που απέκτησε, κατά καιρούς τιμήθηκε με παράσημα, βραβεία και λοιπές διακρίσεις.
Αποστρατεύτηκε με το βαθμό Του Υποστρατήγου και επανελθών σε ενέργεια υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Τμημάτων Πολιτικής Σχεδίασης Εκτάκτων Αναγκών (Π.Σ.Ε.Α), Πολιτικής Άμυνας (Π.Α) και Πολιτικής Προστασίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αιτωλοακαρνανίας.
Η λογοτεχνική του δράση ξεκίνησε ήδη από το 1957. Πυρήνα του έργου του αποτέλεσε το Μεσολόγγι, η ιστορία του, οι άνθρωποί του, η λιμνοθάλασσα. Ο έρωτας καθώς και οι χαμένες αξίες των σύγχρονων ανθρώπων ήταν επίσης ένα μεγάλο κεφάλαιο στα γραφόμενά του.
Ποιήματά του έχουν βραβευτεί από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (αργότερα έγινε τακτικό μέλος της) κατά τους 13ους Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών του 1999 και από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών κατά τον Πανελλήνιο Διαγωνισμό του 2002. Υπήρξε αρθρογράφος, χρονογράφος και σκιτσογράφος στον τοπικό Τύπο της Ι. Π. Μεσολογγίου και αντεπιστέλλον μέλος της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ. E).
Απεβίωσε στις 23 Οκτωβρίου του 2012
Ανδρέας της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα

Βιογραφία

Είναι ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Ιωσία τιτουλάριου δούκα της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα και της Βικτωρίας-Λουίζας, κόρης του Χανς κόμη του Ζολμς-Μπάρουτ.
Αμάλθεια (εφημερίδα)

Η εφημερίδα Αμάλθεια ήταν η μακροβιότερη και μια από τις εγκυρότερες ελληνικές εφημερίδες που εκδιδόταν στη Σμύρνη πριν την Μικρασιατική Καταστροφή.

Ιστορία της εφημερίδας

Η Αμάλθεια ιδρύθηκε από τον Ελληνοσουηδό μαθηματικό Κωνσταντίνο Ροδέ στις 6 Αυγούστου του 1838. Αρχικά τυπωνόταν στο τυπογραφείο του Αντ.Πατρίκιου και κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο απόγευμα σε ημίφυλλο ενώ από την επόμενη χρονιά άρχισε να τυπώνεται σε ιδιόκτητο τυπογραφείο. Ενημέρωνε τους Έλληνες της Σμύρνης για τοπικές και διεθνείς ειδήσεις και δημοσίευε και ποιήματα και σύντομα ξεπέρασε τα πενήντα αντίτυπα γεγονός πρωτόγνωρο για τα δημοσιογραφικά πράγματα της πόλης εκείνη την εποχή.
Το 1840 την εφημερίδα ανέλαβε ο Ιάκωβος Σαμιωτάκης ο οποίος την πούλησε σαραντα δύο χρόνια αργότερα, αντί 650 χρυσών λιρών, στους Σωκράτη Σολωμονίδη και Γεώργιο Υπερίδη. Πλέον κυκλοφορούσε  καθημερινά εκτός Τρίτης και Κυριακής, την δε Κυριακή εκδιδόταν ειδικό, δωρεάν για τους συνδρομητές, οκτασέλιδο στο οποίο εκτός από ειδήσεις δημοσιευόταν διηγήματα, πραγματείες, συνταγές μαγειρικής και συμβουλές υγιεινής. Τον Ιούλιο του 1887 γιορτάστηκαν τα πενήντα χρόνια της εφημερίδας με επίσημο γεύμα στο ξενοδοχείο Huck στο οποίο παρεβρέθησαν αντιπρόσωποι των αρχών της πόλης και διευθυντές όλων των ελληνικών και ξένων εφημερίδων της Σμύρνης.
Κάθε χρόνο από το 1888 μέχρι το 1894 η Αμάλθεια εξέδιδε εικονογραφημένα και πολυσέλιδα ημερολόγια-οδηγούς της Σμύρνης με πολυτελή βιβλιοδεσία στα οποία απεικονιζόταν η φιλολογική, εμπορική και κοινωνική ζωή της πόλης. Από το 1895 αντί του ημερολογίου-οδηγού εκδιδόταν πολυσέλιδα εικονογραφημένα φύλλα σε μεγάλο σχήμα και τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε να δίνει στους συνδρομητές της λογοτεχνικές εκδόσεις που τυπωνόταν στο τυπογραφείο της.
Η Αμάλθεια 'ηταν η πρώτη εφημερίδα στη Σμύρνη που άρχισε να πουλά τα φύλλα της στο δρόμο (1889). Τα επόμενα χρόνια η κυκλοφορία της έφτασε τα 2500 φύλλα και είχε εκατοντάδες συνδρομητές  στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, στα νησιά του Αιγαίου, στην Μακεδονία και σε άλλες χώρες.
Στο γλωσσικό ζήτημα οι συντάκτες της εφημερίδας τάχθηκαν κατά της δημοτικής γλώσσας και τη διετια 1907-1908 η πολεμική της εφημερίδας κατά των δημοτικιστών έγινε ιδιαίτερα σφοδρή. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Ιούνιο του 1899 δημοσιεύτηκε στην Αμάλθεια κατάλογος αρχαίων και νεότερων ελληνικών ονομάτων και ζητήθηκε από το δήμο τα ονόματα αυτά να αντικαταστήσουν τις υπάρχουσες ονομασίες συνοικιών και δρόμων προκειμένου η πόλη να ξαναβρεί τη χαμένη της αίγλη.
Αρχικά η Αμάλθεια χαιρέτησε με ενθουσιασμό το σύνταγμα του 1908, λίγο αργότερα όμως, και καθώς είχαν αρχίσει να γίνονται αντιληπτές οι πραγματικές προθέσεις των Νεοτούρκων, η εφημερίδα άλλαξε στάση στο θέμα.
Ύστερα από την Μικρασιατική καταστροφή οι Σολωμονίδης και Υπερίδης προσπάθησαν να συνεχίσουν την έκδοση της εφημερίδας στην Αθήνα χωρίς όμως επιτυχία. Το τελευταίο φύλλο της Αμάλθειας κυκλοφόρησε στις 28 Οκτωβρίου του 1923. Στον Υμηττό υπάρχει μοναδική οδός πανελλαδικά για την εφημερίδα, η οδός Αμαλθείας.
Πέμη Ζούνη

Βιογραφία

Είναι κόρη του Λάμπρου Ζούνη. Κατοικούσε αρχικά στο Μεταξουργείο και αργότερα στο Μαρούσι. 
Το 1979 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα παρακολούθησε την ύλη του δεύτερου έτους του τμήματος Lettres Modernes στο Πανεπιστήμιο Ναντέρ στο Παρίσι ενώ έκανε και μαθήματα πιάνου, φλογέρας και θεωρίας της μουσικής στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Κατά τη χρονική περίοδο 1971-1978 έκανε μαθήματα χορού, κλασικού και μοντέρνου ενώ το 1982 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, συμμετέχοντας και σε θεατρικές παραγωγές του.
Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στη σειρά της ΕΡΤ "Γιάννης και Μαρία", με πρωταγωνιστές στους ομώνυμους ρόλους την ίδια και τον Ηλία Γιαννίτσο. 
Το 1985 κέρδισε το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία "Μια τόσο μακρινή απουσία", μαζί με τη Θέμιδα Μπαζάκα για την ερμηνεία της στα "Πέτρινα Χρόνια". Το 1996 δάνεισε τη φωνή της στην Εσμεράλδα στην ελληνική μεταγλώττιση της ταινίας Η Παναγία των Παρισίων. To 2004 βραβεύτηκε με το έπαθλο "Μαρίκα Κοτοπούλη". 
Συνεργάστηκε για μια πενταετία στο θέατρο με τον Γρηγόρη Βαλτινό. Η πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα ήταν με το έργο "Το τέλος του καλοκαιριού" του Γιώργου Ηλιόπουλου. Έχει επίσης ασχοληθεί και με το τραγούδι, ενώ έχει δανείσει τη φωνή της σε πολλές παραγωγές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, όπως για τις δυο ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Μία αιωνιότητα και μια μέρα" και "Το βλέμμα του Οδυσσέα", διαφημιστικά σποτ και σε εκφωνήσεις για το πρόγραμμα του Mega Channel.

Πολιτική

Υπήρξε υποψήφια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 2004, ενώ εκλέχτηκε δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων με τον συνδυασμό "Όμορφη Πόλη" το 2002 και με τον συνδυασμό "Η Αθήνα αλλάζει" το 2006. Στις εθνικές εκλογές του 2009 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην Α' Αθηνών. Παραιτήθηκε από το αξίωμα το 2012 παραδίδοντας την έδρα της και έκτοτε δεν πολιτεύτηκε ξανά.

Προσωπική ζωή

Είναι καλλιτεχνική διευθύντρια στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου, είναι Πρόεδρος του Σωματείου Εκφωνητών Ελλάδος. Γνωρίζει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Το 1981 εξέδωσε τη μετάφραση του βιβλίου του Ταχάρ Μπεν Ζελούν «Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός» (εκδ. Εξάντας). Έχει παντρευτεί δυο φορές κι έχει μια κόρη, την Ελεονώρα.
Νησίδα του Μπρέντφορντ

Η νησίδα του Μπρέντφορντ (αγγλικά: Brentford Eyot ή Ait) είναι ακατοίκητη μακρόστενη νησίδα στον ποταμό Τάμεση κοντά στην περιοχή του Μπρέντφορντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Δεν διαθέτει κτήρια, και διοικητικά ανήκει στον δήμο του Ρίτσμοντ. Στην μέση του νησιού υπάρχει μικρό άνοιγμα το οποίο το διαχωρίζει σε 2 τμήματα. Κατά τον 18ο αιώνα υπήρχε στο νησί παμπ η οποία έληξε την λειτουργία της το 1796. Την δεκαετία του 1920 έγινε δεντροφύτευση στο νησί, και πλέον αποτελεί φυσικό καταφύγιο για πτηνά, ιδιαίτερα για ερωδιούς. Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται η νησίδα του Λοτ.
Σοδομισμός

Ο όρος σοδομισμός (μερικές φορές απαντάται και ως σοδομία) είναι ένας νομικός όρος ο οποίος περιγράφει ανθρώπινες σεξουαλικές πράξεις, οι οποίες δεν αποσκοπούν στην τεκνοποίηση. Ο όρος είναι γνωστός και ως παρά φύσιν ασέλγεια.
Σ' αυτές περιλαμβάνονται κυρίως το πρωκτικό σεξ και δευτερευόντως το στοματικό σεξ, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και η κτηνοβασία. Ο σοδομισμός αφορά και στα δύο φύλα, καθώς δεν γίνεται διάκριση σε ενεργητική ή παθητική σεξουαλική πράξη. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τη βιβλική πόλη Σόδομα, την οποία ο Θεός κατέστρεψε εξαιτίας της ακολασίας των κατοίκων της.
Οι νόμοι κατά του σοδομισμού άρχισαν να καθιερώνονται στους μεταγενέστερους χρόνους, επικράτησαν κυρίως κατά τον μεσαίωνα, ενώ σε αρκετά σημεία της γης φτάνουν ως τις μέρες μας. Στο Βυζάντιο καταδικάστηκε ως παρά φύση οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη που δεν αποσκοπούσε στην αναπαραγωγή, ενώ στην Δύση με την φυσική θεολογία του Αγίου Θωμά Ακινάτη, είχαν ενταθεί οι καταδίκες για σοδομισμό, και ανάμεσα σ' αυτούς που απαγγέλθηκαν κατηγορίες υπήρξαν ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας, ο ζωγράφος Σάντρο Μποτιτσέλι για την αναπαράσταση της Θείας Κωμωδίας καθώς και ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄, ο οποίος καταδικάστηκε για το παράπτωμα μετά θάνατον.  
Την ίδια εποχή, ο σοδομισμός επεκτείνεται ώστε να περιγράψει και να καταδικάσει την ομοφυλοφιλία, ενώ ο όρος έφτασε να είναι συνώνυμος της θρησκευτικής αίρεσης και οι κατηγορίες σε βάρος των «σοδομιστών» έφτασαν να χρησιμοποιούνται ακόμη και για πολιτικούς εκβιασμούς. 
Σε πολλά σημεία της γης ο σοδομισμός είναι καταδικαστέος ως τις μέρες μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει η πρόθεση να τεθούν εκτός νόμου οι σεξουαλικές πράξεις μεταξύ των ομοφυλόφιλων, όμως σε αρκετές περιπτώσεις πολλοί ορισμοί του νόμου είναι αρκετά ευρείς, ώστε να επεκτείνονται και στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις. Ανάμεσα στις χώρες που κατάργησαν τους νόμους περί σοδομισμού μόλις τα τελευταία χρόνια, ήταν η Κύπρος (1998)  και οι ΗΠΑ (2003).
Εκλογές στη Βρέμη

Στη Βρέμη έγιναν για πρώτη φορά εκλογές το 1919. Η ηλικία στην οποία χορηγείται δικαίωμα ψήφου είναι τα 16 χρόνια, ενώ για να είναι κάποιος υποψήφιος πρέπει να έχει συμπληρώσει τα 18 του χρόνια. Από το 2011 ισχύει νέο εκλογικό σύστημα στη Βρέμη. Κάθε ψηφοφόρος μπορεί να δώσει 5 ψήφους μεταξύ καταλόγων κομμάτων ή υποψηφίων που αναγράφονται σε αυτές.
Τρίγλυφος

Η τρίγλυφος (ή τρίγλυφο, πληθ. τρίγλυφα) είναι στοιχείο της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής. Ονομάζεται τρίγλυφο από την χαρακτηριστική του εμφάνιση, η οποία επιτυγχάνεται όταν επάνω στην τετράπλευρη πλάκα ή επιφάνεια σκαλιστούν δύο μεσαία αυλάκια, που ονομάζονται γλυφές, και δύο λεπτότερα ακραία αυλάκια, οι ημιγλυφές. Όταν έχουμε τις δύο γλυφές, λείπουν όμως οι ημιγλυφές, τότε το ίδιο σχέδιο ονομάζεται δίγλυφο αντί για τρίγλυφο.

Προέλευση και ερμηνεία

Τρίγλυφα παρουσιάστηκαν τον 7ο αιώνα π.Χ. ως διαρρυθμιστικό και διακοσμητικό στοιχείο της ζωφόρου στον δωρικό ρυθμό και συναντάται ιδιαίτερα στους ιερούς ναούς. Επειδή δεν έχουμε στοιχεία περί της προέλευσης των τριγλύφων, οι κλασικοί αρχαιολόγοι βασίζονται στην καθιερωμένη ερμηνεία που θέλει την τρίγλυφο να είναι παραδοσιακή διακοσμητική απομίμηση σε μάρμαρο του εξωτερικά ορατού προγενέστερου αρχιτεκτονικού στοιχείου της εσωτερικής ένωσης οριζόντιων ξύλινων δοκών και κάθετα στο επιστύλιο στους αρχαϊκούς ελληνικούς ναούς των πιο αρχαιότερων χρόνων. Αντίθετα με την ερμηνεία αυτή υπάρχει και μια σύγχρονη εικασία, σύμφωνα με την οποία τα τρίγλυφα των ζωφόρων είχαν μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα και δεν προέρχονται από την ξύλινη κατασκευή των αρχαϊκών ναών. Στην ελληνιστική εποχή συναντούμε και τρίγλυφα, από τα οποία απουσιάζουν οι γλυφές εντελώς, ενώ είναι διακοσμημένα με ανάγλυφους τρίποδες, σκεύη σπονδών ή άλλων παρόμοιων αντικειμένων. Τέτοιου είδους τρίγλυφα συναντούμε στα μικρά προπύλαια της Ελευσίνας και σε ένα επεξεργασμένο μάρμαρο στη Σάμο.
Εθνικός Αθηνών (στίβος)

Ιστορία

Το βασικό άθλημα του συλλόγου υπήρξε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι ο στίβος, στον οποίο ως το 1954 ήταν σχεδόν κάθε χρόνο πρωταθλητής Ελλάδος. Ανέδειξε ολυμπιονίκες στις πρώτες Ολυμπιάδες (1896 ως 1908), όπως ο ρίπτης Νκολας Ιωακειμηδης
Αθλητές του συμμετείχαν με επιτυχία στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης πέντε φορές (1904, 1905, 1907, 1909, 1921) κατακτώντας νίκες και κερδίζοντας το έπαθλο του Χρυσού Σταυρού του Πανιωνίου Γ.Σ. Επίσης, ανέδειξε δεκάδες πανελληνιονίκες.
Συνολικά κατέκτησε 21 φορές το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου αντρών και μία φορά το πρωτάθλημα γυναικών. Επίσης, το 1925 κατέκτησε το Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου αντρών.
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2011 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Εθνικός Γ.Σ. Αθηνών βρίσκεται στην 80η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων).
Ξόρκια του Μέρζεμπουργκ

Τα Ξόρκια του Μέρζεμπουργκ (γερμ. die Merseburger Zaubersprüche) είναι δύο μεσαιωνικά ένστιχα μαγικά ξόρκια. Είναι γραμμένα στα αρχαία άνω γερμανικά και αποτελούν τα μοναδικά σήμερα γνωστά τεκμήρια αρχαίας γερμανικής παγανιστικής λογοτεχνίας σε αυτή την γλώσσα. Τα δύο ξόρκια είναι γραμμένα με το χέρι μέσα σε ένα άλλο, άσχετο βιβλίο, που κανονικά περιέχει ένα θεολογικό χειρόγραφο από την Φούλντα. Τα ανακάλυψε το 1841 ο Γκέοργκ Βάιτς (Georg Waitz), μέσα σε ένα βιβλίο του 9ου ή 10ου αιώνα, που φυλάσσεται σήμερα στην βιβλιοθήκη της μητρόπολης στο Μέρζεμπουργκ της Γερμανίας, από όπου και πήραν το όνομά τους.

Ποιητικό στιλ

Τα ξόρκια έχουν και τα δυο την ίδια δομή. Αρχίζουν με έναν πρόλογο που διηγείται την ιστορία ενός μυθολογικού γεγονότος. Μετά ακολουθεί το ξόρκι υπό μορφή μαγικής αναλογίας (όπως τότε ... έτσι να γίνει και τώρα). Το ποιητικό στιλ είναι σύνθετου, μεταβατικού τύπου. Στους στίχους οι λέξεις αρχίζουν συχνά με το ίδιο γράμμα , ενώ οι ομοιοκαταληξίες θυμίζουν χριστιανικούς στίχους του 9ου αιώνα.

Ιστορία

Οι αρχαίες γερμανικές φυλές πίστευαν ότι τα ξόρκια ήταν η συμπαγής μαγική δύναμη της φύσεως. Σήμερα είναι γνωστά πολλά ξόρκια, αλλά όλα τους είναι από την εποχή του μεσαίωνα. Τα ξόρκια του Μέρζεμπουργκ αντίθετα, είναι πολύ πιο αυθεντικά, και φαίνεται ότι προέρχονται από την προχριστιανική εποχή, ίσως πριν από το 750 μ.Χ. Πρόκειται λοιπόν για ποιήματα που είναι αρχαιότερα από το βιβλίο, μέσα στο οποίο βρέθηκαν γραμμένα. Δεν είναι γνωστό, για ποιον λόγο γράφτηκαν στο βιβλίο αυτό. Ίσως κάποιος μορφωμένος κληρικός του 9ου ή 10ου αιώνα που ήταν σε κάποιο μοναστήρι στην Φούλντα να τα αντέγραψε από άλλη πηγή που σήμερα είναι άγνωστη. Το βιβλιαράκι στην συνέχεια πέρασε στην βιβλιοθήκη και διασώθηκε μέχρι σήμερα.
Διάφραγμα (μυς)

Στην ανατομία των θηλαστικών, το θωρακικό διάφραγμα ή απλά διάφραγμα είναι σκελετικός μυς  που εκτείνεται σε όλη τo κάτω μέρος του θώρακα. Το διάφραγμα χωρίζει τη θωρακική κοιλότητα (καρδιά, πνεύμονες και πλευρά) από την κοιλιακή κοιλότητα και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αναπνοή: καθώς το διάφραγμα φυσιολογικά σπρώχνει τα περιεχόμενα της κοιλιάς προς τα κάτω, ο όγκος της θωρακικής κοιλότητας και αυξάνεται ο αέρας στους πνεύμονες.

Ανθρώπινο διάφραγμα

Το ανθρώπινο θωρακικό διάφραγμα είναι σκελετικός μυς  ο οποίος  χωρίζει τη θωρακική από την κοιλιακή κοιλότητα και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αναπνοή. Τα διαφράγματα αποτελείται απο δυο θολωτά ημιδιαφράγματα τα οποία λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο. Το Δεξι ημιδιάφραγμα είναι ψηλότερα από το αριστερό. Τα ημιδιαφράγματα αποτελούνται από ένα τενόντιο κέντρο ενώ περιφερικά απο μυικές ίνες. Στο διάφραγμα υπάρχουν 3 μεγάλα ανοίγματα (τρήματα) και αρκετά μικρότερα,  μέσα από τα οποία διέρχονται μεγάλα αγγεία του σώματα. Αυτά είναι το  Αορτικό τρήμα στο ύψος του 12 θωρακικού σπονδύλου, το οισοφαγικό τρήμα στο ύψος του 10ου σπονδύλου και το τρήμα της κάτω κοίλης φλέβας στο ύψος του 8ου σπονδύλου.  Σε μικρότερα ανοίγματα διέρχονται τα σπλαχινκα νεύρα καη η ημιάζυγος φλέβα (Αρ). Ακριβώς πίσω από το στέρνο, ανάμεσα στο θωρακικό τοίχωμα και το διάφραγμα, υπάρχει ακόμη ένα μικρό άνοιγμα, το τρήμα του Morgagni μέσα από το οποίο διέρχεται η Μαστική Αρτηρία. Το διάφραγμα νευρώνεται από το φρενικό νεύρο και αιματώνεται απο τις άνω και κάτω φρενικές αρτηρίες (κλάδοι της  θωρακικής και κοιλιακής Αορτής).
Leges provinciae

Στο Ρωμαϊκό Δίκαιο με την ονομασία Leges provinciae, που (κατά μετάφραση) σημαίνει "νόμοι επαρχιών" (ρωμαϊκών) φέρονταν ενιαίες νομοθεσίες που άρχισαν να θεσπίζονται το 146 π.Χ.. Οι νομοθεσίες αυτές απέβλεπαν σε ένα ενιαίο και ομοιόμορφο τύπο ρύθμισης θεμάτων διοίκησης των ρωμαϊκών επαρχιών. Οι νομοθεσίες αυτές συντάσσονταν από τους νομικούς συμβούλους, τους λεγόμενους λεγάτους, όπου στη συνέχεια μετά τη ψήφισή τους από την Γερουσία θέτονταν σε ισχύ.

Ιστορία

Πριν την θέσπιση αυτών των ενιαίων νομοθεσιών η διοίκηση στη κάθε επαρχία οριζόταν με ιδιαίτερη νομοθεσία (νόμους) που λάμβαναν την ονομασία της επαρχίας. Όταν όμως άρχισαν να δημιουργούνται νέες επαρχίες άρχισε να παρατηρείται διοικητική ανομοιομορφία που οφειλόταν σε διάφορους λόγους όπως είχε συμβεί για παράδειγμα σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας αλλά και στη Βόρεια Αφρική. Έτσι κατέστη ανάγκη της ενιαίας αντιμετώπισης της εσωτερικής ρωμαϊκής διοίκησης. Τούτο ξεκίνησε το 146 π.Χ. από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό στη διοικητική ρύθμιση που επέβαλε επί των αφρικανικών ρωμαϊκών επαρχιών την οποία ενέκρινε στη συνέχεια η Γερουσία δημιουργώντας παράλληλα και στρατιωτικά σώματα επαρχιών, όχι όμως και απαραίτητα σε όλες τις επαρχίες.

Διοίκηση επαρχιών

Η διοίκηση των επαρχιών με βάση τους leges provinciae απέβλεπε κυρίως στη διοικητική διαίρεση, σε φορολογική ρύθμιση καταβολής φόρων, δικαστικές υπαγωγές καθώς και θέματα που αφορούσαν σχέσεις αξιωματούχων των επαρχιών και των λαϊκών συνελεύσεων με την κεντρική διοίκηση της Ρώμης.

Τα δε παράλληλα στρατιωτικά σώματα που συγκροτούνταν στις επαρχίες απλά επιβεβαίωναν την κυριαρχία της Ρώμης κυρίως ως δυνάμεις τάξης και ασφάλειας. Οι δε κυβερνήτες που ορίζονταν έπαρχοι διατηρούσαν παρά ταύτα κάποια ανεξαρτησία διοίκησης μέσα όμως σε προκαθορισμένα τοπικά όρια.
2104 Τορόντο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Τορόντο είναι άγνωστα. Ο Τορόντο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 11 ώρες περίπου.
Μόντε Πλάτα

Γεωγραφία

Το Μόντε Πλάτα βρίσκεται βορειοδυτικά του Γιάνο Κοστέρο δελ Καρίμπε (Ελληνικά: Καραϊβική Παράκτια Πεδιάδα).
Η οροσειρά Σιέρρα δε Γιαμασά βρίσκεται βρορειοανατολικά της πόλης. Στα βορειοδυτικά υπάρχει το Λος Αϊτίσες, μια περιοχή με πολλές σαβάννες.

Ποτάμια

Τα κυριότερα ποτάμια είναι ο Οσάμα και ο Γιαμπακάο. Οι υπόλοιποι είναι παραπόταμοι: Γιαμασά, Μίχο, Σαμπίτα και Γκουανούμα.

Τοποθεσία

Το Μόντε Πλάτα βρίσκεται κεντρικά της Δομινικανής Δημοκρατίας και του Μόντε Πλάτα. Βρίσκεται 153 km² μακρυά από την πρωτεύουσα, Σάντο Ντομίνγκο.
Η πόλη συνορεύει στα βόρεια με το δήμο Σαμπάνα Γκράντε δε Μογιά, στα ανατολικά με το δήμο Μπαγιαγκουάνα, στα νότια με την επαρχία Σάντο Ντομίνγκο και στα δυτικά με ον δήμο Γιαμασά.

Ιστορία

Το Μόντε Πλάτα βρέθηκε το 1609 και ήταν δήμος από το 1844. Όταν το 1982 δημιουργήθηκε η επαρχία Μόντε ΠΛάτα, τότε η πόλη έγινε έδρα της.
Η πόλη βρέθηκε το 1609 όταν ο Ισπανός Κυνερνήτης Αντόνιο Οσόριο, με διαταγή του βασιλειά Φίλιππο III, ακατέστρεψε τις πόλεις του Μόντε Κρίστι και Πουέρτο Πλάτα. Οι άνθρωποι μετακινήθηκαν σε μια νέα πόλη την οποία ονόμασαν Μόντε Πλάτα.

Προέλευση του ονόματος

Monte Plata σημαίνει Ασημένιο Βουνό. Όταν η πόλη καταστράφηκε το 1609 ο Αντόνιο Οσόριο κατέστρεψε τις πόλεις Μόντε Κρίστι και Πουέρτο Πλάτα οι άνθρωποι μετακινήθηκαν σε μια νέα πόλη και της έδωσαν το όνομα Μόντε Πλάτα-"Μόντε" από το Μόντε Κρίστι και "Πλάτα" από το Πουέρτο Πλάτα.

Οικονομία

Εξαιτίας της σαβάννας που έχει η πόλη, η σημαντικότερη οικονομική δραστηριότητα είναι η ανατροφή αγελάδας, κυρίως για την παραγωγή γάλακτος.
Τα αγροτικά είναι μια άλλη σημαντική δραστηριότητα. Στο Μόντε Πλάτα παράγονται ζαχαροκάλαμα και φρούτα, κυρίως πορτοκάλια.

Δημογραφία

Το Μόντε Πλάτα έχει 37.614: 19.414 άντρες και 18.200 γυναίκες. Ο αστικός πληθυσμός είναι 14.850 (39.48%) και ο αγροτικός 22.764 (60.52%). Η πυκνότητα ήταν 60.3/km² (156.2/τ.μ.). Αυτά τα νούμερα συμπεριλαμβάνουν και τις συνοικίες Μπογιά και Τσιρίνο.
Μάξιμος ο εκ Τύρου

Συγγράμματα

Σε χειρόγραφο στο Παρίσι σώζονται οι επτά πρώτοι λόγοι του. Σώζονται επίσης σαράντα ένας Λόγοι και Διαλέξεις το οποίο ο Ιανός Λάσκαρις πρώτος τα έφερε στην Ιταλία και τα χάρισε στον φλωρεντίνο ηγεμόνα και μαικήνα Λαυρέντιο των Μεδίκων. Τα συγγράμματα του Μαξίμου επαινούνται πολύ για την κομψότητα και την ρητορεία τους.
Κορυσχάδες Ευρυτανίας

Τοπική Κοινότητα Κορυσχάδων

Η Τοπική Κοινότητα αποτελείται, εκτός των Κορυσχάδων, από τον οικισμό Μεσαμπελιά (31 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Κορυσχάδων ανέρχεται σε 75 κατοίκους.

Τουρισμός

Οι Κορυσχάδες αποτελούν ένα όμορφο χωριό ανάμεσα σε βουνά με δυνατότητα ιδιαίτερης φιλοξενίας. Υφίστανται τέσσερα πέτρινα αρχοντικά, ανεξάρτητα μεταξύ τους, που λειτουργούν ως ξενώνες.

Ιστορία

Το χωριό συνδέθηκε με την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης. Ο λόγος είναι ότι σε αυτό το χωριό συνήλθε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ύστερα από πανελλήνιες μυστικές εκλογές, το Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο αποτελούσαν αντιπρόσωποι των περισσότερων περιοχών της Ελλάδας. Τη διενέργεια των εκλογών αποφάσισε και ανήγγειλε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης ΠΕΕΑ. η λεγόμενη κυβέρνηση των βουνών, που είχε σχηματιστεί με πρωτοβουλία του ΕΑΜ τον Μάρτιο του 1944. Στις εκλογές έλαβαν μέρος περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες και εκλέχθηκαν 250 εθνοσύμβουλοι, από ευρύτατο φάσμα. 
Στις συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου συμμετείχαν πέντε καθηγητές πανεπιστημίου, δύο μητροπολίτες, οκτώ στρατηγοί, είκοσι δημόσιοι υπάλληλοι, πέντε βιομήχανοι, δέκα δημοσιογράφοι, δεκαπέντε γιατροί, είκοσι πέντε δικηγόροι, είκοσι τρεις αγρότες, δέκα καθηγητές γυμνασίου, είκοσι δύο εργάτες κ.ά. Από την Αττικοβοιωτία και την Εύβοια είχαν εκλεγεί 41 αντιπρόσωποι, από την Ήπειρο 14, από τη Θεσσαλία 22, από τη Μακεδονία 38, από τη Στερεά 21, από την Πελοπόννησο 44 και άλλοι από άλλες περιοχές. Η πρώτη συνέδρια του Εθνικού Συμβουλίου πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 1944 και στις 27 Μαΐου ψηφίστηκε το πρόγραμμά του, στο οποίο προτάσσεται η διακήρυξη:
Το Εθνικό Συμβούλιο, συγκροτημένο από αντιπροσώπους ολόκληρου του Ελληνικού λαού που συνήλθαν για να διακηρύξουν την ακατάβλητη θέλησή του να πολεμήσει ως την τελευταία του πνοή για την απελευθέρωση της Χώρας, την πλήρη συντριβή του φασισμού και την αποκατάσταση της εθνικής ενότητας και της λαϊκής κυριαρχίας
και καθορίζει με το ψήφισμά του, που αποτελείται από 15 άρθρα, τον τρόπο άσκησης όλων των εξουσιών στην Ελεύθερη Ελλάδα.
Γκυ του Μπιγκόρ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Σίμων Ε΄ κυρίου τού Μονφόρ & 5ου κόμη τού Λέστερ και της Αλίκης, κόρης τού Μπουσάρ Γ΄ τού Μονμορανσύ. 
Ο Γκυ ακολούθησε τον πατέρα του στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών, ενώ ήταν ακόμη αρκετά νέος. Αργότερα το 1216 νυμφεύτηκε την Πετρονίλλα, κόρη τού Βερνάρδου Δ΄ τού Κομμάνζ και της Στεφανίας κόμισσας τού Μπιγκόρ & Μαρσάν. Ήταν ο 3ος σύζυγός της.
Στην πολιορκία της Τουλούζης το 1218 πολέμησε στο πλευρό τού πατέρα του, ο οποίος όμως χτυπήθηκε από ένα βλήμα πολιορκητικής μηχανής και απεβίωσε. Κληρονόμησε τις κτήσεις του, αλλά όχι την στρατηγική ικανότητά του. Οι κύριοι των Οσιτανικών του εδαφών εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Γκυ σκοτώθηκε σε μία σύγκρουση στο Καστελνωντρύ το 1220.