Σάτο Κίλμαν

Πολιτική πορεία

Ο Κίλμαν ήταν επικεφαλής της αντιπολίτευσης με τον Χαμ Λίνι όταν ανέλαβε πρωθυπουργός ο Σερζ Βοχόρ τον Ιούλιο του 2004. Ωστόσο, ο Λίνι μεταπήδησε στην κυβέρνηση συνασπισμού του Βοχόρ και ο Κίλμαν έγινε αρχηγός της αντιπολίτευσης. Ήταν ισχυρός επικριτής των προσπαθειών της κυβέρνησης Βοχόρ για σύναψη διπλωματικών σχέσεων με την Δημοκρατία της Κίνας. Ο ίδιος ζητούσε την σύλληψη των Ταϊβανέζων, τους οποίους θεωρούσε ότι σχεδίαζαν την ανατροπή της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης. Τον Δεκέμβριο του 2004 ο Κίλμαν κατέθεσε πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης Βοχόρ και την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λίνι. Στις 13 Δεκεμβρίου 2004 ανέλαβε η νέα κυβέρνηση, στην οποία ο Κίλμαν έγινε υπουργός εξωτερικών.
Έπειτα από κυβερνητικό ανασχηματισμό τον Ιούλιο του 2007 αποπέμφθηκε από υπουργός, εξαιτίας πιθανής εμπλοκής της πολιτικής γραμματέως του σε οικονομικό σκάνδαλο.
Στις γενικές εκλογές του 2008 το Κόμμα Προόδου του Λαού ήταν στην αντιπολίτευση και αποτελούσε εταίρο συνασπισμού. Τον Μάρτιο του 2009 ο Κίλμαν διορίστηκε αρχηγός της αντιπολίτευσης επειδή ο συνασπισμός στον οποίο ανήκε είχε τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών από οποιονδήποτε άλλο συνασπισμό ή αντιπολιτευόμενο κόμμα.
Ο Κίλμαν διορίστηκε πρωθυπουργός στις 2 Δεκεμβρίου 2010, έπειτα από την πτώση της κυβέρνησης του Έντουαρντ Ναταπέι, με πρόταση μομφής από το Κοινοβούλιο. Ο ίδιος ο Κίλμαν ανατράπηκε επίσης με πρόταση δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο, η οποία πέρασε με πολύ μικρή διαφορά (26-25) στις 24 Απριλίου 2011. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σερζ Βοχόρ. Η θητεία του Βοχόρ ήταν βραχύβια, καθώς το Εφετείο έκρινε αντισυνταγματική την εκλογή του Βοχόρ στην πρωθυπουργία, καθώς ο πολιτικός δεν είχε εκλεγεί με απόλυτη πλειοψηφία αλλά με την πλειοψηφία των μελών του Κοινοβουλίου (26 επί συνόλου 52 βουλευτών). Έτσι, αποκαταστάθηκε στην πρωθυπουργία ο Σάτο Κίλμαν, ο οποίος έλαβε και ψήφο εμπιστοσύνης.
Στις 16 Ιουνίου ο ανώτατος δικαστής Βίνσεντ Λιούναμπεκ αποφάνθηκε ότι η αρχική εκλογή του Κίλμαν στην πρωθυπουργία τον Δεκέμβριο του 2010 ήταν μη συνταγματική, καθώς ο "πρόεδρος του Κοινοβουλίου Μαξίμ Καρλότ Κόρμαν είχε διορίσει τον Κίλμαν στην πρωθυπουργία χωρίς να τηρηθεί το Άρθρο 41 άρθρο του Συντάγματος, που αναφέρει ότι ο πρόεδρος απαιτείται να εκλεγεί με μυστική ψηφοφορία". Η πρωθυπουργία του Κίλμαν ακυρώθηκε και ο Ναταπέι επανήλθε στην πρωθυπουργία μέχρι την εκλογή νέου πρωθυπουργού.  Οι υπουργοί του Ναταπέι επανήλθαν ως προσωρινοί, με τον Κίλμαν να ξαναγίνεται προσωρινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης..
Ο Κίλμαν κατήλθε υποψήφιος για την πρωθυπουργία και στις 26 Ιουνίου εξελέγη πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο, με 29 ψήφους υπέρ έναντι 23 για τον Σερζ Βοχόρ.
Το 2013 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ.
Λίγο αργότερα ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών και Εμπορίου το 2014 στην κυβέρνηση του Τζο Νάτουμαν. Στις αρχές Ιουνίου 2015 ο Νάτουμαν απέλυσε τον υπουργό Εξωτερικών Σάτο Κίλμαν, επειδή είχε δηλώσει δημόσια ότι θα υποστήριζε μία πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης. Συνακόλουθα, με πρόταση μομφής καταψηφίστηκε η κυβέρνηση και ο Νάτουμαν παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Σάτο Κίλμαν.
Έπειτα από τις γενικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2016, νέος πρωθυπουργός έγινε ο γαλλόφωνος Σαρλό Σαλουάι.