google/wiki40b huggingface dataset:
Οροσειρά της Αλάσκας

Περιγραφή και ιστορία

Η οροσειρά σχηματίζει τόξο με προσανατολισμό ανατολικά προς δυσμάς με το βορειότερο τμήμα της στο κέντρο. Από εκεί αλλάζει κατεύθυνση ΝΔ προς τη χερσόνησο της Αλάσκας και τις Αλεούτιες νήσους και ΝΑ προς της οροσειρές της ακτής του Ειρηνικού. Τα βουνά λειτουργούν ως φυσικό φράγμα στη ροή υγρού αέρα από τον κόλπο της Αλάσκας βόρεια και ως εκ τούτου διακρίνεται για τον πολύ άσχημο καιρό της. Η βαριά χιονόπτωση τροφοδοτεί μια σειρά μεγάλων παγετώνων. Την οροσειρά διασχίζουν μεγάλοι ποταμοί, ανάμεσα στους οποίους ο ποταμός Ντέλτα και ο ποταμός Νενάνα στο κέντρο της οροσειράς και οι ποταμοί Ναμπέσνα και Τζιζάνα ανατολικά.
Η οροσειρά είναι τμήμα του Δακτύλιου της φωτιάς του Ειρηνικού και το Ρήγμα Ντενάλι που διατρέχει το νότιο άκρο της οροσειράς είναι υπεύθυνο για αριθμό σεισμών. Το όρος Σπουρ είναι στρωματοηφαίστειο στο βορειοανατολικό άκρο του Αλεούτιου Ηφαιστειακού Τόξου της Αλάσκας, που έχει δύο διόδους, την κορυφή Σπουρ και τη γειτονική Κράτερ Πικ (Κορυφή Κρατήρα).

Ονοματοδοσία

Το όνομα "οροσειρά της Αλάσκας" φαίνεται ότι καταγράφτηκε για αυτά τα βουνά το 1869 από τον φυσιολόγο Γ. Χ. Νταλ. Το 1849 ο Κόνσταντιν Γκρέγουϊνγκ (Constantin Grewingk) έδωσε το όνομα "Τσιγκμίτ" στην οροσειρά. Χάρτης του General Land Office το 1869 ονομάζει το νοτιοδυτικό τμήμα της οροσειράς "όρη Τσιγκμίτ" και το βορειοανατολικό τμήμα "όρη Μπίβερ". Ωστόσο, τα όρη Τσιγκμίτ θεωρουνται πλέον τμήμα της Αλεούτιας οροσειράς.
Φερνάντο Κλαουντίν

Βιογραφία

Ο Φερνάντο Κλαουντίν Πόντες γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου 1915 στη Σαραγόσα της Αραγωνίας. Αργότερα, μετακόμισε στη Μαδρίτη, όπου γράφτηκε στην Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτονικής. Το 1932 έγινε μέλος της Ένωσης Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ισπανίας, ενώ το 1936 εξελέγη στην ηγεσία της Ενοποιημένης Σοσιαλιστικής Νεολαίας και ορίστηκε υπεύθυνος για το περιοδικό Ahora. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ορίστηκε επικεφαλής του γραφείου τύπου του Συμβουλίου Άμυνας της Μαδρίτης από τον Σαντιάγο Καρίγιο.
Ύστερα από την ήττα της Δημοκρατικής παράταξης από τις δυνάμεις του Φρανθίσκο Φράνκο το 1939, ο Κλαουντίν έζησε στη Μόσχα, στη Γαλλία, στο Μεξικό, στην Κούβα, στη Χιλή και στην Αργεντινή. Από το 1943 μέχρι το 1945 εργάστηκε στα γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας στην Αργεντινή. Το 1945 μετακόμισε στη Γαλλία, ενώ από το 1947 μέχρι το 1954 εκπροσωπούσε τους Ισπανούς κομμουνιστές στη Μόσχα. Το 1955 επέστρεψε στη Γαλλία όντας μέλος της εκτελεστικής γραμματείας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας.
Ύστερα από το 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1956, ο Κλαουντίν συγκρούστηκε με την επίσημη κομματική γραμμή η οποία υποστήριζε την πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης εκείνη την περίοδο. Ο ίδιος διεγράφη από το κόμμα το 1965 λόγω της ανοιχτής διαφωνίας του με τη γραμμή του κόμματος. Τον Ιούνιο του 1975, ο Κλαουντίν επέστρεψε μυστικά στην Ισπανία ώστε να εργαστεί στις εκδόσεις Siglo XXI μέχρι το 1980, οπότε και ορίστηκε διευθυντής του Ιδρύματος Πάμπλο Ιγλέσιας. Αργότερα έγινε μέλος του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και ορίστηκε πρόεδρος του Ιδρύματος το 1988. Πέθανε στη Μαδρίτη στις 16 Μαΐου 1990.

Δημοσιεύσεις

Ο Φερνάντο Κλαουντίν έγραψε, μεταξύ άλλων, το δίτομο έργο Η κρίση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος: Από την Κομιντέρν στην Κομινφόρμ (ισπ. La crisis del movimiento comunista. De la Komintern al Kominform), το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1970 και  συνιστά μια κριτική μαρξιστική ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος.
Φρέντερικ Κένυον

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1863 στο Λονδίνο. Πατέρας του ήταν ο Τζων Ρόμπερτ Κένυον. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 1889 διορίστηκε στο Βρετανικό Μουσείο, όπου έγινε διευθυντής και ανώτατος βιβλιοθηκάριος το 1909. Τιμήθηκε για τις υπηρεσίες του με τον τίτλο ευγενείας του σερ το έτος 1912. Το 1920 διορίστηκε πρόεδρος της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής των Ιεροσολύμων. Αφού συνταξιοδοτήθηκε αφιερώθηκε στην μελέτη των αρχαίων παπύρων. Μελέτησε την Παλαιά και ιδιαίτερα την Νέα Διαθήκη, αναλύοντας τα ιστορικά δεδομένα που αναφέρονται στα κείμενα. Απεβίωσε στις 23 Αυγούστου 1952. Κόρη του ήταν η αρχαιολόγος Καθλήν Κένυον.
Εθνική Ουζμπεκιστάν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις

Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από το Ουζμπεκιστάν εντάσσονταν στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης.
Μέχρι σήμερα το Ουζμπεκιστάν δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 2001, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της CABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας.  
Επίσης, το Ουζμπεκιστάν διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Φράνσις Φορντ Κόπολα

Βιογραφία

Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1939 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη. Οι γονείς του ήταν παιδιά μεταναστών από την Ιταλία. Ο πατέρας του Καρμάιν Κόπολα ήταν καταξιωμένος μουσικός και συνθέτης, με τον οποίο μάλιστα συνεργάστηκε σε αρκετές από τις ταινίες του. Σπούδασε θέατρο στο πανεπιστήμιο Hofstra της Νέας Υόρκης και σκηνοθεσία στο UCLA του Λος Άντζελες. Γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του το 1963 (Dementia 13). Το 1971 κέρδισε το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου για την ταινία Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας (μαζί με τον Έντμουντ Χ. Νορθ). Στη συνέχεια της δεκαετίας του '70 καταξιώθηκε ως ένας από τους καλύτερους Αμερικανούς σκηνοθέτες, με τις ταινίες Ο Νονός, Ο Νονός ΙΙ και Η Συνομιλία. Το Ο Νονός παραμένει η μεγαλύτερη του επιτυχία, καθώς εκείνη την εποχή ήταν η πιο οικονομικά επικερδής ταινία όλων των εποχών, και μέχρι και σήμερα συχνά διεκδικεί τον τίτλο της καλύτερης ταινίας όλων των εποχών. Μετά απ' αυτές τις τρεις πολυβραβευμένες ταινίες ο Κόπολα σκηνοθέτησε την ταινία Αποκάλυψη τώρα, βασισμένη στη νουβέλα «Η καρδιά του σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ και με θέμα τον πόλεμο του Βιετνάμ. Η παραγωγή της ταινίας συνάντησε πολλά προβλήματα και η ολοκλήρωση της καθυστέρησε τρία χρόνια. Το 1979 παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών όπου κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα (μαζί με το Τενεκεδένιο ταμπούρλο του Φόλκερ Σλέντορφ).
Ο Κόπολα γύρισε αρκετές ταινίες και τη δεκαετία του '80, μεταξύ των οποίων τις Αουτσάιντερς, επαναστάτες χωρίς αύριο και Ο αταίριαστος που καθιέρωσαν μια νέα γενιά ηθοποιών (Ματ Ντίλον, Νίκολας Κέιτζ, Ρομπ Λόου, Πάτρικ Σουέζι, Τομ Κρουζ). Το 1990 σκηνοθέτησε το τρίτο μέρος του Νονού και το 1992 μετέφερε στον κινηματογράφο το βιβλίο Δράκουλας του Μπραμ Στόκερ. Το 2010 τιμήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου με το βραβείο Έρβινγκ Θάλμπεργκ για την συνολική προσφορά του.

Οικογένεια Κόπολα

Πολλά μέλη της οικογένειας του Κόπολα έχουν προσφορά στον κινηματογράφο και τις τέχνες. Εκτός του μουσικού πατέρα του Κάρμινε Κόπολα, η αδελφή του Τάλια Σάιρ είναι ηθοποιός, όπως και ο διάσημος ανιψιός του Νίκολας Κέιτζ (το πραγματικό του όνομα είναι Nicholas Kim Coppola). Επίσης, η κόρη του Σοφία Κόπολα είναι καταξιωμένη σκηνοθέτις και ο γιος του Ρόμαν Κόπολα σκηνοθέτης βίντεο κλιπ.

Επιχειρηματική δραστηριότητα

Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα μαζί με τον Τζορτζ Λούκας έχουν ιδρύσει την εταιρία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών American Zoetrope. Εκτός του κινηματογράφου ο Κόπολα τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί με επιχειρήσεις ξενοδοχείων, εστιατορίων αλλά και παραγωγή κρασιού.
Γερμανός Αιτωλός

Ο ιερομόναχος Γερμανός Αιτωλός ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Συνέγραψε το 1480 την Ιστορία της τότε ανευρεθείσας εικόνας της Παναγίας της Χρυσοβίτσης. Δημοσιεύτηκε μετά προσθηκών στην Βενετία το 1794.
Ερρίκος Δ΄ του Λουξεμβούργου

Κόμης του Λουξεμβούργου και του Ναμύρ

Κληρονόμησε τις κομητείες του Λα Ρος και Ντυρμπουύ από τα ξαδέλφια του Ερρίκο ντε Λα Ρος και Γοδεφρείδος του Ντυρμπουύ. Ο εξάδελφός του Κορράδος Β΄ του Λουξεμβούργου απεβίωσε (1136) και ο Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουρκ αντί να δώσει το Λουξεμβούργο στην αδελφή του Λιούτγκαρτ σύζυγο του Ερρίκου Β΄ κόμη του Γκρανπρέ που ήταν Γάλλος το έδωσε στον Ερρίκο. Κληρονόμησε την επιτροπεία των αβαείων Σαιν-Μαξιμίν στο Τρηρ και Σαιν-Βίλλιμπρορτ στο Έχτερναχ. Αυτό έγινε αφορμή πολλών συγκρούσεων με τον Άλμπερο αρχιεπίσκοπο του Τρηρ, σε τρία χρόνια διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Ναμύρ.
Βοήθησε τον Άλμπερον Β΄ επίσκοπο της Λιέγης να λάβει το Μπουγιόν από τον Ρέγκιναλτ Α΄ του Μπαρ (1141). To 1147 εγκατέλειψε το Σαιν-Μαξιμίν, αλλά το ξαναπήρε όταν απεβίωσε ο αρχιεπίσκοπος Άλμπερο ντε Μοντρέιγ (1152). Ο νέος αρχιεπίσκοπος Χιλλίν του Φαλμάν αντάλλαξε τα δικαιώματα του στα αβαεία με το Γκρέβενμαχερ (1155).

Διαδοχή

Ήταν άτεκνος από τον πρώτο του γάμο και όρισε διάδοχο τον σύζυγο της αδελφής του Αλίκης Βαλδουίνο Δ΄ του Αινώ. Το 1171 απεβίωσε ο Βαλδουίνος ο Κτίστης και διάδοχος έγινε ο γιος του Βαλδουίνος Ε΄ του Αινώ. Ο Ερρίκος Δ΄ με τον ανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄ διεξήγαγαν δύο πολέμους με τον Ερρίκο Γ΄ του Λίμπουρκ (1170, 1172). 
Έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή των Βάσσενμπερκ, αλλά δεν αποκτούσε απογόνους και το 1184 την απέπεμψε αλλά ασθένησε σοβαρά και την έφερε πίσω. Το 1186 απέκτησαν την Ερμενσίντα και ο Ερρίκος Δ΄ θεώρησε την υπόσχεση διαδοχής στον ανιψιό του άκυρη. Ο Βαλδουίνος Ε΄ ζητούσε την κληρονομιά και το 1189 αποφασίστηκε η Ερμενσίντα να λάβει το Ντυρμπουύ και το Λα Ρος, ο ανιψιός να λάβει το Ναμύρ και το Λουξεμβούργο να επιστρέψει στον βασιλιά της Γερμανίας. 
Ο Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να νυμφεύσει την κόρη του με τον Ερρίκο Β΄ της Καμπανίας αλλά η Ερμενσίντα παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Α΄ του Μπαρ. Περιήλθε σε πόλεμο με τον Ερρίκο Γ΄ του Λίμπουρκ αλλά ηττήθηκε στο Νοβίλ-συρ-Μεαίν (1194), απεβίωσε δύο έτη μετά στο Έχτερναχ.
ΣΦ Ντιναμό

Οργάνωση

Η ΣΦ Ντιναμό χωρίστηκε σε δεκαπέντε περιφερειακές μονάδες, που αντιστοιχούσαν σε δεκαπέντε επαρχίες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Μέσα σε κάθε περιφερειακή μονάδα υπήρχαν μεμονωμένα αθλητικά σωματεία, με κάθε αθλητικό σύλλογο να ειδικεύεται σε διάφορους κλάδους. 290 τμήματα είχαν συμπεριληφθεί, Ντιναμό Δρέσδης (ποδόσφαιρο), Ντιναμό Χόπενγκαρτεν (τζούντο, σκοποβολή σπορ, αλεξίπτωτο), Ντιναμό Κλίνγκενταλ (σκανδιναβικό σκι), Ντιναμό Λούκενβαλντε (πάλη), Ντιναμό Πότσνταμ (κωπηλασία και κανό σπριντ), Ντιναμό Βέισβασερ (χόκεϊ επί πάγου) και Ντιναμό Ζίνβαλντ στο Άλτενμπεργκ (δίαθλο, έλκηθρο, έλκηθρο, σκέλετον). Το πιο διάσημο αθλητικό σωματείο της ΣΦ Ντιναμό ήταν ίσως η Επιτροπή Εποπτείας Ντιναμό Βερολίνου που διέθετε τα περισσότερα ολυμπιακά αθλήματα. Το αθλητικό σύστημα δεν είχε σχεδιαστεί για μεταγραφές, σύμφωνα με το πρόγραμμα. Οι αθλητές έπρεπε να παραμείνουν στη χώρα τους.
Ορθούλα Παπαδάκου

Αθλητική καριέρα

Αγωνιζόταν στη θέση σέντερ. Το 1988 σε ηλικία 17 ετών ήρθε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί στην ομάδα του Παναθηναϊκού, μαζί με τον αδερφό της Τζορτζ Παπαδάκο ο οποίος αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό. Ολοκλήρωσε τη θητεία στον Παναθηναϊκό το 1993. Αργότερα αγωνίστηκε στον Πρωτέα Βούλας με τον οποίο πανηγύρισε ως αρχηγός τέσσερις συνεχόμενες ανόδους από τη Γ’ ΕΣΚΑ στην Α2. Το 2005 αποσύρθηκε από τα γήπεδα με τη φανέλα του Παγχιακού. Στην καριέρα της αντιμετώπισε πολλά προβλήματα τραυματισμών στον πρόσθιο χιαστό και υποβλήθηκε σε επώδυνες επεμβάσεις.

Τηλεοπτική καριέρα

Η Ορθούλα Παπαδάκου συμμετείχε ως παρουσιάστρια στην ελληνική τηλεόραση. Συμμετείχε επίσης σε τηλεοπτικά παιχνίδια. Δημιούργησε 3 εταιρίες.
Immortal (άλμπουμ, Μάικλ Τζάκσον)

Προϊστορία και κυκλοφορία

Στις 3 Οκτωβρίου 2011, η Sony Music Entertainment ανακοίνωσε ότι 40 τραγούδια του Τζάκσον ξανασχεδιάστηκαν από τον παραγωγό της Ριάννα και του Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Κέβιν Άντουνς, κατά τη διάρκεια ενός έτους. Το Immortal αναμένεται να είναι παρόμοιο με τα προηγούμενα σόου του Cirque du Soleil: Love (2006), με remixes των τραγουδιών των The Beatles, και το Viva Elvis με τραγούδια του Έλβις Πρίσλεϊ.
Έχοντας κυκλοφόρησει από την Epic Records σε συνδυασμό με το κτήμα του Μάικλ Τζάκσον, το Immortal περιέχει μια εναλλακτική εκδοχή του ABC των Τζάκσον 5, καθώς και μια σειρά από remixes όπως μια νέα εκδοχή του They Don't Care About Us. Παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκαν, το άλμπουμ θα γίνει διαθέσιμο ως ένα άλμπουμ 20 κομματιών ή ένα 27 κομματιών.
Το Immortal θα είναι το όγδοο άλμπουμ, και το τρίτο set από remixes της μουσικής του Τζάκσον που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του τραγουδιστή, ακολουθώντας τα The Stripped Mixes και The Remix Suite.

Κριτική υποδοχή

Το πρώτο τραγούδι, Immortal Megamix, έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Ο Σκοτ Σχέτλερ, της Popcrash, είπε ότι τα αρχικά τραγούδια «έμειναν ανέπαφα σε αυτό το remix με λίγους ελαφριούς μουσικούς καλλωπισμούς, όπως το Michael! Michael! στο Billie Jean, και παρά το γεγονός ότι τα άλλα mixes όπως το HIStory Megamix, που εμφανίστηκε μετά το διπλό άλμπουμ του 1995, ήταν καλύτερα, με τον θρύλο του (Μάικλ Τζάκσον) μουσικού χρυσού, ήταν κάπως αδύνατο να δημιουργήσει ένα κακό mix». Ο Μπιλ Λάμπ, του About.com, είπε, «όλα τα τέσσερα κομμάτια του megamix ακούγονται εκπληκτικά πρόσφατα και σύγχρονα».
Το άλμπουμ έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Η Άνν Πάουερς, της NPR, είπε ότι αυτό το σάουντρακ «προσθέτει μια άλλη διάσταση στην καριέρα του Τζάκσον», και «παρουσιάζει μια νέα εκδοχή της ζωής του Τζάκσον δια μέσω των remixes των μεγαλύτερων hits του καλλιτέχνη και μερικών ασάφειων, καθώς και των αγαπημένων κομματιών του τραγουδιστή». Ο Κέβιν Άντουνς, ο μουσικός σχεδιαστής για το Immortal, είπε, «Υπάρχουν κοσμήματα σε ολόκληρο το CD .. μπήκαν εκεί ώστε να εκτιμήσετε πραγματικά τη μουσικότητα του Μάικλ», και «Σας ανυψώνει, αμφισβητεί και σας κάνει να αισθάνεστε. Ως σούπερ-θαυμαστής, έχοντας την ικανότητα να εργαστώ σε αυτή την μουσική είναι μια πραγματική τιμή». Η Ράνταλ Ρόμπερτς, του latimes.com, έδωσε στο άλμπουμ 2.5 αστέρια από τα 4, λέγοντας ότι «το σάουντρακ ανήκει στην ιστορία Cirque/Immortal και άρα δεν πρέπει να θεωρείται ως χορευτική παραγωγή αλλά ως παραγωγή στο ύφος του Λας Βέγκας».
Η Κίλλιαν Φοξ, της The Observer, είπε ότι «έχοντας λίγα καινούργια τραγούδια», «το άλμπουμ προσπαθεί να δικαιολογήσει την ογκώδη ύπραξη του», «αλλά πρόσθεσαν λίγα σε ένα κατάλογο μουσικής, ο οποίος έχει ήδη παραχθεί τέλεια». Η Άρβα Χάιντερ, της metro.co.uk, είπε, «τα αρχικά τραγούδι είναι φανταστικά», αλλά «χωρίς τους ακροβατικούς του Cirque du Soleil, αυτά τα ελαφρώς τρομακτικά μίγματα δεν προσθέτουν πολύ στο κανόνι του».
Φρανς Μπράιντελ

Βιογραφία

Οι λεπτομέρειες για τη ζωή του Φράνς Μπράιντελ είναι ατελείς. Ο Φρανς ήταν ο νεότερος αδελφός του ζωγράφου Κάρελ Μπρέιντελ. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικές με την εκπαίδευσή του. Σε μικρή ηλικία αναχώρησε για να πραγματοποιήσει κάποιο ταξίδι, πιθανόν στην Ιταλία, αλλά παρέμεινε στο Κάσσελ, όταν το έργο του έγινε ευμενώς δεκτό από τους τοπικούς πάτρονες. Ονομάστηκε ζωγράφος της τοπικής Αυλής. Όταν ο αδελφός του, Κάρελ, αναχώρησε για ταξίδι στην Ιταλία και έμαθε για την επιτυχία του Φρανς στο Κάσσελ, εγκατέλειψε το σχέδιο επίσκεψης της Ιταλίας και πήγε στο Κάσσελ να μείνει με τον αδελφό του. Εκεί τα δυο αδέλφια εργάστηκαν μαζί επί δύο χρόνια με αξιοσημείωτη επιτυχία. Στη συνέχεια ο Κάρελ αναχώρησε για το Άμστερνταμ.
Αργότερα και ο Φρανς εγκατέλειψε το Κάσσελ και πήγε στο Λονδίνο, όπου συνδέθηκε με τον Ολλανδό ζωγράφο Χέρμαν φαν ντερ Μάιν. Αυτό πρέπει να συνέβη πριν το 1724. Ελάχιστα είναι γνωστά για το υπόλοιπο του βίου του. Σύμφωνα με τον Γάλλο βιογράφο του 18ου αιώνα Ζαν-Μπατίστ Ντεκάμπ, ο Φρανς απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1750 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα της πόλης.

Έργο

Αρχικά ειδικευόταν στις προσωπογραφίες, αλλά άλλαξε τη θεματολογία του σε "χαρούμενες συντροφιές", είδος ζωγραφικής ιδιαίτερα δημοφιλές στη Γαλλία της εποχής.
Πέτρος των Φουά, ο Νεότερος

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας. Ο πατέρας του ήταν ανιψιός τού Πέτρου των Φουά τού Πρεσβύτερου, επίσης καρδινάλιου.
Σπούδασε στο Παρίσι και μετά στο Πανεπιστήμιο της Φερράρα, όπου διδάχθηκε υπό τον Φελίνο Μαρία Σανντέο και έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα στο Κανονικό Δίκαιο. Έπειτα από την αποφοίτησή του ταξίδευσε στη Ρώμη, όπου εκφώνησε λόγο μπροστά στον πάπα Παύλο Β΄ και τον Σύλλογο των καρδιναλίων. Τότε προσχώρησε στο Τάγμα των Ελασσόνων Αδελφών. Ο πάπας τον έκανε αποστολικό αρχιγραμματέα (protonotarius).
Toν Μάιο τού 1475 εκλέχθηκε επίσκοπος τού Βάννες. Ο Πάπας Σίξτος Δ΄ επικύρωσε τον διορισμό του  τον Μάρτιο τού 1476. Ο Πέτρος ο Νεότερος κράτησε τη θέση αυτή ως το τέλος του. Το 1475 ονομάστηκε επίσης επίσκοπος τού Αιρ.
Ο Σίξτος Δ΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο στο Συμβούλιο των Καρδιναλίων (consistorium) το 1476. Έλαβε τον ερυθρό πίλο και έγινε καρδινάλιος-διάκονος στο ναό των Σάντι Κόσμα ε Νταμιάνο το 1477. Υπηρέτησε ως αποστολικός διοικητής της επισκοπής τού Μπαγιόν από το 1484 ως το τέλος του.
Περί το 1485 έγινε ο μεσάζων για μία συμφωνία ειρήνης μεταξύ τού Καρόλου Η΄ της Γαλλίας και τού Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Αργότερα τον Ιανουάριο τού 1488 ήλθε στη Ρώμη για μία ακρόαση με τον πάπα και έφυγε τον Ιούλιο τού 1488. Έπειτα ταξίδευσε στο βασίλειο της Νάπολης για να επισκεφθεί τον φίλο του Φερδινάνδο Α΄ Τραστάμαρα της Νάπολης. Επέστρεψε στη Ρώμη τον Οκτώβριο τού 1488. Το 1489 ονομάστηκε αποστολικός διοικητής της επισκοπής της Μάλτας, κρατώντας τη θέση αυτή ως το τέλος του.
Απεβίωσε στη Ρώμη το 1490 σε ηλικία 41 ετών. Τάφηκε στον ναό τού Αγ. Τρύφωνα, που έπειτα κατεδαφίστηκε. Ο ανιψιός του Ιάκωβος έγινε επίσκοπος τού Ολορόν και τού Λεσκάρ.
Περιθώριο ασφαλείας (χρηματοοικονομικά)

Περιθώριο ασφαλείας είναι η διαφορά μεταξύ της εσωτερικής αξίας μιας μετοχής και της τιμής αγοράς της.
Ένας άλλος ορισμός: Στη λογιστική, το περιθώριο ασφαλείας είναι το ποσοστό που μπορεί να μειωθεί το μέγεθος της παραγωγής ή το επίπεδο των πωλήσεων πριν μια επιχείρηση φτάσει το νεκρό σημείο της.

Ιστορία

Ο Benjamin Graham και ο David Dodd, ιδρυτές της επενδυτικής αξίας, επινόησαν τον όρο περιθώριο ασφαλείας στο βιβλίο τους με τίτλο Ανάλυση Ασφαλείας. Ο όρος περιγράφεται επίσης στο Intelligent Investor του Graham. Ο Graham δήλωσε ότι “το περιθώριο ασφαλείας εξαρτάται πάντα από την τιμή που καταβάλλεται” (The Intelligent Investor, Benjamin Graham, HarperBusiness Essentials, 2003).

Αίτηση για επένδυση

Χρησιμοποιώντας το περιθώριο ασφαλείας, πρέπει κάποιος να αγοράσει ένα απόθεμα όταν αυτό αξίζει περισσότερο από την τιμή του στην αγορά. Αυτή είναι η κεντρική θέση της φιλοσοφίας της επενδυτικής αξίας την οποία ενστερνίζεται η διατήρηση του κεφαλαίου ως τον πρώτο κανόνα της επένδυσης. Ο Benjamin Graham πρότεινε να ρίξουμε μια ματιά σε μη δημοφιλείς ή παραμελημένες επιχειρήσεις με χαμηλές P / E και P / B αναλογίες. Θα πρέπει επίσης να αναλυθούν οι οικονομικές καταστάσεις και υποσημειώσεις ώστε να καταλάβουμε αν οι εταιρείες έχουν κρυμμένα περιουσιακά στοιχεία (π.χ., επενδύσεις σε άλλες εταιρείες) που είναι δυνητικά απαρατήρητα στην αγορά.
Το περιθώριο ασφαλείας προστατεύει τον επενδυτή από κακές αποφάσεις και από τις υφέσεις στην αγορά. Επειδή η εύλογη αξία είναι δύσκολο να υπολογιστεί με ακρίβεια, το περιθώριο ασφαλείας δίνει περιθώρια στους επενδυτές για να επενδύσουν.
Μία κοινή ερμηνεία του περιθωρίου ασφαλείας είναι το κατά πόσο κάτω από την πραγματική αξία πληρώνει κάποιος για ένα απόθεμα. Για θέματα υψηλής ποιότητας, οι επενδυτές συνήθως θέλουν να πληρώνουν 90 σεντς για ένα δολάριο (το 90% της εγγενούς αξίας), ενώ τα πιο κερδοσκοπικά αποθέματα θα πρέπει να αγοραστούν μέχρι 50 τοις εκατό κάτω από την εγγενή αξία ( 50 σεντς για ένα δολάριο).

Εφαρμογή στη λογιστική

Στη διάλεκτο της λογιστικής , το περιθώριο ασφαλείας είναι η διαφορά μεταξύ του αναμενόμενου (ή πραγματικού) επιπέδου πωλήσεων και του νεκρού επιπέδου πωλήσεων. Μπορεί να εκφραστεί με τη μορφή εξίσωσης ως εξής:
Περιθώριο ασφαλείας = Αναμενόμενο (ή) πραγματικό επίπεδο πωλήσεων (ποσότητα ή ποσό σε δολάρια) - Νεκρό επίπεδο πωλήσεων (ποσότητα ή ποσό σε δολάρια)
Η μέτρηση αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε περιπτώσεις όπου μεγάλο μέρος των πωλήσεων της εταιρείας βρίσκεται σε κίνδυνο, όπως για παράδειγμα όταν είναι δεσμευμένες σε ένα μοναδικό συμφωνητικό ενός πελάτη το οποίο μπορεί να ακυρωθεί.

Τύπος

Περιθώριο ασφαλείας = Πραγματικές Πωλήσεις - Νεκρές Πωλήσεις
Ανδρέας Γιαννιώτης

Σταδιοδρομία σε συλλόγου

Εντάχθηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, προερχόμενος από τον Εθνικό Γαζώρου, στις 22 Ιουνίου 2012, μετά από τις εκπληκτικές του εμφανίσεις με την ομάδα του τελευταίου στην Γ' Εθνική της περιόδου 2011–12.
Τον Ιανουάριο του 2014, εντάχθηκε ως δανεικός στον Φωστήρα, πραγματοποιώντας 14 εμφανίσεις με την πρώτη ομάδα του συλλόγου. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, στάλθηκε και πάλι δανεικός, αυτή τη φορά στον ΠΑΣ Γιάννενα, για ένα χρόνο. Επέστρεψε στον Ολυμπιακό, τον Ιανουάριο του 2015, με μόνο μία εμφάνιση με την φανέλα του Ηπειρώτικου συλλόγου. Το καλοκαίρι του 2015, στάλθηκε για τρίτη φορά δανεικός, αυτή τη φορά στην ομάδα του Πανιωνίου, για δύο χρόνια. Επέστρεψε στον Ολυμπιακό, το 2017, έχοντας πραγματοποιήσει, περισσότερες από 35 εμφανίσεις με τον Πανιώνιο.
Παρόλο που με την επιστροφή του στον Ολυμπιακό, το καλοκαίρι του 2017, η διοίκηση του συλλόγου θέλησε να του ανανεώσει το συμβόλαιο του, μέχρι το 2021, τέθηκε εκτός ομάδας από τον Κοσοβάρο προπονητή της ομάδας Μπέσνικ Χάσι. 
Την 1 Σεπτεμβρίου 2017, μετά και την απόκτηση του Σίλβιο Προτό, ο Ανδρέας Γιαννιώτης έλυσε το συμβόλαιό του με τον Ολυμπιακό, χωρίς να έχει συμμετοχή με την ομάδα. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2017, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Ατρόμήτο. Στις 4 Νοεμβρίου 2017, στον ισόπαλο αγώνα πρωταθλήματος με 0-0 εναντίον της πρώην ομάδας του, του Πανιωνίου, ο Γιαννιώτης σημείωσε ρεκόρ 8 συνεχόμενων αγώνων χωρίς να δεχθεί γκολ και κατέλαβε την 7η θέση στον κατάλογο των 10 καλύτερων τερματοφυλάκων του Ελληνικού πρωταθλήματος σε αυτή την κατηγορία.
Στις 5 Ιουνίου 2019, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στη Μακάμπι Τελ Αβίβ με τριετές συμβόλαιο.

Διεθνής σταδιοδρομία

Την 1 Ιουνίου 2017, κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδας από τον ομοσπονδιακό προπονητή Μίχαελ Σκίμπε. Συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2018, στον αγώνα απέναντι στη Βοσνία, χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί. Στις 27 Μαρτίου 2018, έκανε το ντεμπούτο του, στη φιλική νίκη με 1-0 εναντίον της Αιγύπτου.
Λένα Βαλαωρίτου - Σκαραμαγκά

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του Περικλή Βαλαωρίτη και της Ερριέτας Σκαραμαγκά. Παντρεύτηκε τον Ιβάν Σκαραμαγκά της γνωστής οικογένειας αλλά μετά από λίγα χρόνια χώρισαν. Ξεκίνησε το τένις σε πολύ μικρή ηλικία ενώ μέλη της οικογένειάς της ήταν ήδη μέλη και αθλητές στον Ο.Α. Αθηνών, μέλος του οποίου έγινε και η ίδια. 
Υπήρξε νικήτρια στα πανελλήνια πρωταθλήματα γυναικών του 1924 , 1928 και 1929, στο διπλό μεικτό το 1924 ,  νικήτρια και στο Κύπελλο αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1926, 1927, και 1928, είχε συμμετάσχει και στο Βαλκανικό κύπελλο αντισφαίρισης. Επίσημα είναι η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε σε Ολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι το 1924, εφόσον η Μεσολυμπιάδα του 1906 δεν αναγνωρίζεται επίσημα από τη ΔΟΕ. Σε αυτούς τους αγώνες δεν κατάφερε να διακριθεί και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο στο απλό γυναικών. Στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου ήταν νικήτρια στο διπλό γυναικών το 1927 και 1929. 
Διετέλεσε γενικός γραμματέας της τεχνικής επιτροπής αντισφαίρισης του ΣΕΓΑΣ από το 1920 έως το 1938 και πρόεδρος το 1929 - 1931. Απεβίωσε στα Γιάννενα όπου βρισκόταν για την οργάνωση αθλητικής εκδήλωσης.
Ροζέ Γκυγιεμέν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ροζέ Γκυγιεμέν γεννήθηκε στη Ντιζόν και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βουργουνδίας, ενώ πήρε το πτυχίο της ιατρικής από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λυών το 1949. Στη συνέχεια πήγε στον Καναδά, για να συνεργασθεί με τον Χανς Ζέλυε στο Ινστιτούτο Πειραματικής Ιατρικής και Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, από όπου πήρε το διδακτορικό του το 1953. Το ίδιο έτος εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και άρχισε να εργάζεται στο Κολέγιο Ιατρικής Baylor, στο Χιούστον. Το 1965 έγινε Αμερικανός πολίτης. Το 1970 βοήθησε στην ίδρυση του Ινστιτούτο Σολκ στην Λα Χόια (Καλιφόρνια), όπου εργάσθηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1989.
Οι Γκυγιεμέν και Άντριου Βίκτορ Σάλι ανεκάλυψαν τις χημικές δομές της TRH και της GnRH σε ξεχωριστά εργαστήρια. Η διαδικασία της ανακαλύψεως αυτής όπως έγινε στο εργαστήριο του Ροζέ Γκυγιεμέν είναι το θέμα μιας μελέτης από τους Μπρυνό Λατούρ και Στηβ Γούλγκαρ, που εκδόθηκε υπό τον τίτλο Laboratory Life.