google/wiki40b huggingface dataset:
Περάνθη Άρτας

Ιστορία

Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Άνω Μπάνι. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Περάνθη, από πλευρά ιδιοκτησίας, ήταν ιδιόκτητο χωριό και κατοικούσαν 37 χριστιανικές οικογένειες.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 500 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Περάνθη αποτελούσε μέρος του τμήματος Βρύσεως.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην Περάνθη. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 80 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό των Ταξιαρχών, στον οποίο ιερουργούσαν 2 εφημέριοι. Το χωριό υπήρξε ιδιοκτησία ενός Οθωμανού με το όνομα Μπανιάς και μετά το θανατό του, πέρασε στην κατοχή του Χρήστου Μπίτζινου. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στην υπήρχε σχολείο όπου φοιτούσαν 40 μαθητές. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι κοντά στο χωριό υπήρχε ιαματική πηγή την οποία οι κάτοικοι ονόμαζαν «Βρωμόνερο».
Η οριστική απελευθέρωση της Περάνθης έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος.

Τοποθεσία και πρόσβαση

Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια: Λιμίνη, Λουτρότοπος, Συκιές, Νεοχώρι και Ακροποταμιά.
Τζιανμάρκο Ταμπέρι

Καριέρα

Ο Ταμπέρι προπονείται από τον πατέρα του, Μάρκο Ταμπέρι, πρώην αθλητή του άλματος εις ύψους.
Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, με άλμα στα 2.36. Το ίδιο μετάλλιο κατέκτησε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016.
Δεν συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, λόγω σοβαρού τραυματισμού κατά τη διάρκεια του μίτινγκ Herculis στο Μονακό.
Κατέκτησε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, με άλμα στα 2.29.
Επανήλθε ξανά στις πρωτιές, με το χρυσό μετάλλιο που κέρδισε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019, με άλμα στα 2.32 μέτρα.
Μιχαήλ Πετρίδης

Βιογραφία

Ήταν γιος του Γεωργίου Πετρίδη. Για πρώτη φορά εξελέγη με ποσοστό 55,23% στις εκλογές που έγιναν στις 21 Νοεμβρίου 1954 με το συνδυασμό Ηνωμένη Ανεξάρτητος Παράταξις  που υποστηριζόταν  από το Γαβριήλ Χαρίτο και το βουλευτή Γιάννη Ζίγδη. Ανέλαβε δήμαρχος τον Ιανουάριο του 1955 και διαδέχθηκε το Φώτιο Φωταρά.
Ως δήμαρχος μερίμνησε για την τουριστική προβολή του νησιού και επέβαλε ενδυματολογικό κώδικα, με αποτέλεσμα ακόμα και οι μικροπωλητές να ντύνονται στα λευκά. Μετά το σεισμό του 1957 συνετέλεσε στην αποκατάσταση των ζημιών, με τη συνδρομή του αμερικανικού Ναυτικού. Κατασκεύασε επίσης το νεκροταφείο της Ρόδου. Από το Μάιο ως τον Ιούλιο του 1964 ο Πετρίδης τέθηκε σε αργία και επανήλθε στα καθήκοντά του τον Αύγουστο του 1964. Υπήρξε πολύ επικοινωνιακός, καθώς έπειτα από πρόσκλησή του ήρθαν στο νησί πολλές προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων και ο στρατάρχης Τίτο της Γιουγκοσλαβίας.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχεδίαζε την ανακατασκευή του Κολοσσού της Ρόδου με χορηγούς από την Αγγλία.
Πέθανε αδόκητα και εν ενεργεία τον Απρίλιο του 1966 και τον διαδέχθηκε προσωρινά ο υποδήμαρχος Ηλίας Ζαχαριάδης.
Νυάνζα Λακ

Γεωγραφία

Η Νυάνζα Λακ βρίσκεται νότια του Μπουρούντι και ανατολικά της Μακάμπα.
Γεώργιος Δαρειώτης

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από την Επαρχία Νησίου. Η οικογένεια Δαρειώτη συμμετείχε πολύ στα του αγώνα. Ο Γεώργιος υπηρέτησε έπειτα σε πολλές υπηρεσίες και έγινε βουλευτής και γερουσιαστής. Ήταν πληρεξούσιος στη Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους, στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου και στην Δ΄ κατά συνέχειαν Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση.
Λεωνίδας Κ. Μαυρομιχάλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και γόνου της οικογένειας Μαυρομιχάλη. Εξελέγη πληρεξούσιος Λακεδαίμονος στην Β΄ Εθνοσυνέλευση του 1862 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1873. 
Απεβίωσε στις 10 Μαΐου 1873 εν ενεργεία βουλευτής.
Ανακωχή της Φωξάνης

Η Ανακωχή της Φωξάνης (ρουμάνικα Armistițiul de la Focșani, γνωστή και ως Εκεχερία της Φωξάνης) ήταν συμφωνία που έβαλε τέλος στις συγκρούσεις μεταξύ της Ρουμανίας και των Κεντρικών Δυνάμεων στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπογράφτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1917 στη Φωξάνη της Ρουμανίας.

Υπόβαθρο

Η Ρουμανία εισήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τον Αύγουστο του 1916, όταν εισέβαλε στην Αυστροουγγαρία στην προσπάθεια της να καταλάβει την Τρανσυλβανία (περιοχή με ρουμανική πλειονότητα). Ωστόσο, η Γερμανία προχώρησε σε αντεπίθεση τον Σεπτέμβριο του 1916 και κατέλαβε το Βουκουρέστι και άλλα εδάφη της Ρουμανίας μέχρι τον Δεκέμβριο του 1916. Η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο Ιάσιο της Μολδαβίας, αλλά κατάφερε να αποτρέψει την καταστροφή χάρη στις μεγάλες ρωσικές ενισχύσεις που στάλθηκαν στη Μολδαβία με σκοπό να αποτρέψουν την εισβολή των Κεντρικών Δυνάμεων στη Νότια Ρωσία.

Ανακωχή

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, στη Ρωσία ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος και η ρωσική κυβέρνηση απέσυρε τα στρατεύματα της από τη Ρουμανία. Υπό τη διοίκηση του Λέων Τρότσκι, μια αντιπροσωπεία των Μπολσεβίκων με αρχηγό τον Αντόλφ Γιόφε ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις στο Μπρεστ-Λιτόφσκ. Λόγω της γεωγραφικής θέσης της και της έλλειψης ρωσικής βοήθειας, η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη.
Η ανακωχή υπογράφτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1917 στη Φωξάνη στον ποταμό Σερέτη, μέρος της κύριας αμυντικής γραμμής των Ρουμάνων. Η υπογραφή της ανακωχής σήμανε τη λήξη των συγκρούσεων της Ρουμανίας με τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία.

Επακόλουθα

Ενώ οι συγκρούσεις είχαν λήξει, τα περισσότερα εδάφη της Ρουμανίας παρέμειναν υπό τον έλεγχο των Κεντρικών Δυνάμεων. Τον Μάη του 1918, η κυβέρνηση της Ρουμανίας υπέγραψε την τιμωρητική Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία απαιτούσε από τη Ρουμανία να παραχωρήσει την επαρχία της Δοβρουτσάς και αρκετά περάσματα στα Καρπάθια Όρη και να χορηγήσει πολλαπλά οικονομικά προνόμια στις Κεντρικές Δυνάμεις.
Το 1919, οι εδαφικές εκχωρήσεις της Ρουμανίας στη Γερμανία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Οι εκχωρήσεις της Ρουμανίας στην Αυστροουγγαρία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού το 1919 και από τη Συνθήκη του Τριανόν το 1920, ενώ οι εκχωρήσεις στη Βουλγαρία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919.
Βικτόρ Λαλού

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βικτόρ Λαλού γεννήθηκε στην Τουρ και σπούδασε στην École des Beaux-Arts των Παρισίων, και συγκεκριμένα στο ατελιέ του Λουί-Ζυλ Αντρέ. Οι σπουδές του διακόπηκαν από τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, ωστόσο κέρδισε την υποτροφία «Βραβείο της Ρώμης» το 1878, οπότε πέρασε την τριετία 1879 έως 1882 στη Βίλα Μέντιτσι, στη Ρώμη.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία, ο Λαλού ανελίχθηκε γρήγορα μέσα από το καλλιτεχνικό σύστημα, υπηρετώντας ως μέλος πολλών κριτικών επιτροπών, εταιρειών και ιδρυμάτων. Στην τέχνη του, ανέλαβε μείζονες παραγγελίες, στις οποίες ειδικεύθηκε σε ένα νεοκλασικό στιλ με πολύ πλούσια επιφανειακή διακόσμηση. Διορίσθηκε καθηγητής της École des Beaux-Arts και συνεργάσθηκε με γλύπτες και τοιχογράφους τελείως ενταγμένους στην παράδοση και το ιδιαίτερο ύφος που αναπτύχθηκε στη Σχολή, αλλά το επεξέτεινε, εφαρμόζοντάς το για πρώτη φορά σε πλαίσια από χυτοσίδηρο. Οι μεταλλικοί σκελετοί επέτρεψαν την αύξηση του ύψους των εσωτερικών χώρων, πιο γενναιόδωρα παράθυρα και γυάλινες οροφές, με κυρίοτερο παράδειγμα τον θόλο του σιδηροδρομικού σταθμού Γκαρ ντ' Ορσέ, που είναι το σημερινό Μουσείο Ορσέ.
Ο Λαλού τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του AIA το 1922 και με το Χρυσό Μετάλλιο του RIBA το 1929. Το 1932 εκλέχθηκε επίτιμο αντεπιστέλλον μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Design της Νέας Υόρκης. Ο Βικτόρ Λαλού πέθανε στο Παρίσι, σε ηλικία 86 ετών.
Ακριβώς το τέλος του κόσμου

Πλοκή

Ο Λουί είναι ένας συγγραφέας που ζει στην πόλη. Μία μέρα, αποφασίζει να πάει να συναντήσει την οικογένειά του που έχει να δει 12 χρόνια για να τους ανακοινώσει ότι θα πεθάνει. Όταν φτάνει, η μητέρα του τον υποδέχεται εγκαρδίως, η μικρή του αδερφή Σουζάν τον θυμάται ελάχιστα, ενώ ο αδερφός του Αντουάν είναι νευρικός απέναντί του. Ο Λουί γνωρίζει για πρώτη φορά τη σύζυγο του αδερφού του, Κατρίν, καθώς δεν είχε παραστεί στον γάμο τους.
Οι συζητήσεις είναι έντονες και οι υπόλοιποι κάνουν σχόλια για το γεγονός ότι ο Λουί είναι ομοφυλόφιλος. Σε μία ιδιωτική συζήτηση, η Κατρίν λέει στον Λουί ότι ο Αντουάν θεωρεί πως δεν ενδιαφέρεται για την οικογένειά του. Επίσης, η μητέρα του μαθαίνει ότι ο Λουί έχει αλλάξει σπίτι και δεν της έχει πει που μένει τώρα. Ύστερα, ο Λουί ζητά να πάει στο παλιό σπίτι, όπου μεγάλωσε. Πηγαίνει στο δωμάτιό του και θυμάται τον πρώτο του έρωτα, τον Πιερ.
Όταν γυρίζουν, ο Λουί και ο Αντουάν έχουν ένα διαπληκτισμό στο αμάξι και ο Αντουάν του λέει ότι δεν ασχολείται μαζί του. Στο σπίτι, ο Λουί τους λέει πως θα έρχεται να τους βλέπει πιο συχνά. Ο Αντουάν εξοργίζεται και η Μαρτίν με τη Σουζάν του ζητάνε να μην είναι τόσο άγριος κι εκείνος αισθάνεται θιγμένος. Στο τέλος, ο Λουί φεύγει χωρίς να έχει ανακοινώσει στην οικογένειά του ότι θα πεθάνει.

Βραβεία/Διακρίσεις

Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017, κέρδισε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ (Ξαβιέ Ντολάν) και Α' Ανδρικού ρόλου (Γκασπάρ Ουλιέλ). Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα στις κατηγορίες: Β' Ανδρικού ρόλου (Βενσάν Κασέλ), Β' Γυναικείου ρόλου (Ναταλί Μπαγέ) και καλύτερης ξένης ταινίας.
Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2016 κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για την πιο πρωτότυπη ταινία, ενώ ήταν η πρόταση του Καναδά για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ φτάνοντας στην τελική εννεάδα.
Κορεανικές γλώσσες

Εξωτερικές σχέσεις

Μεταξύ των σωζόμενων γλωσσών, τα κορεατικά θεωρούνται από τους περισσότερους γλωσσολόγους ως απομονωμένη γλώσσα και από κάποιους ως μέρος των ευρέως απορριφθέντων Αλταϊκών ή Δραβιδοκορεατικών γλωσσών.. Ο Αλεξάντερ Βόβιν (2015) σημειώνει ότι τα κορεανικά μοιράζονται ορισμένα τυπολογικά χαρακτηριστικά με τις τέσσερις Παλαιοσιβηρικές γλωσσικές ομάδες (π.χ. παλαιότερη εργατικότητα) και δείχνει ότι έχει περισσότερα κοινά με τα παλαιοσιβηρικά (η οποία είναι μια γεωγραφική και χωρική ομαδοποίηση αντί για γενετική) απ'ότι με την υποτιθέμενη Αλταϊκή ομάδα.
Τα κορεανικά έχουν δάνεια από παλαιοσιβηρικές γλώσσες. Ο Βόβιν σημειώνει ότι έχει κάποια τουνγκουζικά δάνεια αλλά γενετικά δεν σχετίζεται με τις τουνγκουζικές γλώσσες. 
Η αταξινόμητη γλώσσα Χιτάν έχει μερικές λεξιλογικές ομοιότητες με τα κορεατικά, τα οποία δεν βρίσκονται σε μογγολικές ή τουνγκουζικές γλώσσες. Αυτό υποδηλώνει κάποια ισχυρή κορεατική παρουσία ή ότι η [[Χιτανική γλώσσα|Χιτάν]] ήταν στην πραγματικότητα κορεανική ή παρακορεανική γλώσσα.
Στέφανος Χάλης

Βιογραφία

Ο Χάλης γεννήθηκε στο χωριό Θέρισο των Χανίων γύρω στο 1796 και ήταν ο μικρότερος γιος του Δημητρίου Χάλη, ο οποίος μερίμνησε για τη μόρφωση των τέκνων του με αποτέλεσμα τόσο ο Στέφανος, όσο και τα αδέλφια του να γίνουν αποδέκτες σημαντικής παιδείας. Συγκεκριμένα, ο Στέφανος μαθήτευσε δίπλα στους ονομαστούς λόγιους της εποχής, Ιάκωβο Μανωλέσο και Γρηγόριο Περδικάρη. Αυτή η ευρεία μόρφωση που απέκτησε, είχε ως επακόλουθο την πρόσληψή του στο υπαλληλικό προσωπικό των βρετανικών προξενείων, αρχικά στα Χανιά και στη συνέχεια στην Πάτρα.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πάτρα μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με το ξέσπασμα της Επανάστασης επέστρεψε στην Κρήτη όπου έδρασε ως οπλαρχηγός. Έλαβε μέρος αρχικά την 15η Ιουλίου του 1821 στη νικηφόρα μάχη του Θερίσου, ενώ στις 19 Αυγούστου του ίδιου έτους συμμετείχε στην, επίσης νικηφόρα για τους επαναστάτες, μάχη στις Αλιάκες κοντά στον κόλπο της Σούδας όπου όμως έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια εφόδου χτυπημένος από σφαίρα στο μέτωπο.
Ο Στάφανος Χάλης μαρτυρείται επίσης ως ικανός ποιητής, τραγουδιστής και λυράρης. Μάλιστα, σύμφωνα με μια εκδοχή, φέρεται ως ο δημιουργός του γνωστού ριζίτικου τραγουδιού «Πότε θα κάνει ξαστεριά».
Χρήστος Μπαρμπέρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Κυριάκι Λιβαδειάς το 1913, και απεβίωσε το 2007. Ήταν γιος του Γεωργίου Χ. Μπαρμπέρη και της Γεωργίας Τσάμη. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Λιβαδειάς και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1934.

Πολιτική δράση

Είχε έντονη πολιτική δράση από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια ως μέλος της Ο.Κ.Ν.Ε. Γνωρίστηκε με ηγετικές προσωπικότητες και διανοούμενους της Αριστεράς όπως τον Κ. Βάρναλη και τον Β. Ρώτα.
Κατά τη Γερμανική Κατοχή εγκαθίσταται στη Λιβαδειά, και αναλαμβάνει την οργάνωση και συγκρότηση των πρώτων αντιστασιακών οργανώσεων στη Βοιωτία. Ήταν μέλος του ΚΚΕ. Ήταν  καπετάνιος ενός από τα τέσσερα Συντάγματα του Ε.Λ.Α.Σ., του τρίτου μέχρι τον Απρίλιο του [1944], ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ορίζεται Διοικητικός Αντιπρόσωπος «Νομάρχης» Βοιωτίας.
Κατά την απελευθέρωση καλείται από τον Γιάννη Ζεύγο, Υπουργό Γεωργίας της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, να συντονίσει την διανομή 222.000 χιλ. στρέμματα καλλιεργούμενης γης της Αγγλικής Εταιρείας Κωπαΐδας στους ακτήμονες των επαρχιών Λιβαδειάς, Θήβας και Λοκρίδας. 
Μετά τα Δεκεμβριανά και τη συμφωνία της Βάρκιζας φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλάκις.
Το 1951 ήταν υποψήφιος Βουλευτής Νομού Βοιωτίας της Ε.Δ.Α. Την 21ην Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στο Παρθένι της Λέρου. 
Με την διάσπαση του Κ.Κ.Ε. εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και αργότερα στον ΣΥΝ, όπου παρέμεινε μέλος μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1999 ο Χρήστος Μπαρμπέρης και οι αδελφές του, Βασιλική και Μάρθα, ιδρύουν το Ίδρυμα «ΓΕΩΡΓΙΟΥ Χ. ΜΠΑΡΜΠΕΡΗ» στο οποίο άφησαν όλη τους την περιουσία.
Σκοπός του ιδρύματος είναι να χορηγεί υποτροφίες στους καλύτερους από τους νεοεισερχόμενους στις Πανεπιστημιακές Σχολές 
Ιατρικής, Μαθηματικών, Φιλολογίας και Βιολογίας για όλα τα έτη σπουδών τους, και να ενισχύονται ετησίως η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς, και τα Γηροκομεία «Άγιος Βλάσιος» και «Εστία Μητέρας»
Βωξίτης

Ο βωξίτης είναι πέτρωμα, δηλαδή συνδυασμός ορυκτών, και αποτελεί το κυριότερο μετάλλευμα αργιλίου. Ανακαλύφθηκε το 1821 από το Γάλλο γεωλόγο Pierre Berthier στην πόλη Μπων (Les Baux-de-Provence) της νότιας Γαλλίας (Προβηγκία), από την οποία πήρε το όνομά του. Σχηματίζεται από την αποσάθρωση αργιλοπυριτικών πετρωμάτων (κυρίως μαγματογενούς προελεύσεως), θεωρούμενος έτσι ιζηματογενές πέτρωμα.
Γαλατσάδες Ευβοίας

Ονομασία

Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις εκδοχές για την προέλευση του ονόματος "Γαλατσάδες". Το όνομα πιθανά να προέρχεται από τα μικρά φυτά «γαλατσίδες», που παράγουν ένα γαλακτώδη χυμό. Ίσως να προήλθε από την λέξη “γαλατάδες” επειδή ο τόπος παρήγαγε άφθονο γάλα ή από τη λέξη “καλτσάδες” που με το χρόνο μετατράπηκε σε Γαλτσάδες. Καλτσάδες ονομάζονταν αυτοί που φορούσαν στις κνήμες τους την κάλτσα η οποία φοριόταν με την φουστανέλα.

Ιστορία

Συναντάμε το χωριό με αυτό το όνομα από την περίοδο της τουρκοκρατίας. Η υλοτομία που γινόταν στο Τελέθριο, ήταν πηγή πλούτου για το χωριό και για αυτό οι Τούρκοι ιδιοκτήτες θεωρούνταν πολύ τυχεροί. Ίσως τα ανεκτίμητης αξίας δασικά προϊόντα έκαναν απαραίτητη και την ύπαρξη Τουρκικού Διοικητηρίου στην περιοχή των Γαλατσάδων. Υπολείμματα από τα θεμέλια του τουρκικού διοικητηρίου μπορεί κανείς να δει ακόμη και σήμερα. Υπάρχει ακόμη βρύση κατασκευασμένη από τον Τούρκο Διοικητή Μουσταφά, στη μνήμη του γιου του. Πάνω από τη βρύση υπάρχει επιγραφή, με ημερομηνία 1803, που γράφει: «όποιος περνά και πίνει νερό να συγχωρεί τον μοναχογιό του Μουσταφά».
Ο Πέτρος Δικαίος το 1838 αγόρασε από τους Οθωμανούς τις Γαλατσάδες, μαζί με τα γειτονικά χωριά Καματριάδες και Καστανιώτισσα. Το 1843 οι Γαλατσάδες μαζί με τις Καματριάδες πουλήθηκαν στον Ερρίκο Δανιήλ και την Κλάρα Εκκερσάλλ. Το 1864 θα γίνει η διανομή του χωριού στους κατοίκους του.
Πολλοί είναι οι θρύλοι και οι παραδόσεις που αναφέρονται στην περιοχή.
“Το Γαλτσαδιώτικο νερό είναι παλαβονέρι παλαβώσανε τα παιδιά παλάβωσαν και οι γέροι. Χωριό ‘ναι και Μονοκαρυά χωριό’ναι και Καμάρια. Σαν τις Γαλατσάδες το χωριό άλλο χωριό δεν είναι. Είναι ψηλό και αγναντερό και βρίσκεται στο ρέμα. Παν τα κορίτσια για νερό γυρίζουν φιλημένα”. Αυτούς τους στίχους βρίσκουμε στη δημώδη ποίηση, αφιερωμένους στην ποιότητα του νερού των Γαλατσάδων.

Οικονομία

Κύριο επάγγελμα των λιγοστών κατοίκων του χωριού είναι και σήμερα η υλοτομία. Επίσης το χωριό αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό, μιας και παρουσιάζει ξεχωριστό περιβαλλοντικό ενδιαφέρον.
2414 Βίμπεκε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Βίμπεκε εκτιμάται σε 31,62 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0369.
Ανανία του Σιράκ

Βιογραφία

Γεννηθείς το 610, ο Ανανία ενδιαφέρθηκε από νωρίς για τα μαθηματικά. Ταξίδευσε αρκετά: εντός της αυτοβιογραφίας του, αναφέρει ταξίδια του στην Κωνσταντινούπολη, την Θεοδοσιούπολη, την Σινώπη, ... Κατά το πέρασμά του από την Τραπεζούντα, διατέλεσε μαθητής του Τυχικού, σοφού εγνωσμένης αξίας εκείνης της περιόδου, δίπλα στον οποίον και μαθήτευσε για διάστημα οκτώ ετών. Το 651, ο Ανανία επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου και ίδρυσε σχολή. Ο πιστός αυτός Χριστιανός απεβίωσε το 685.

Εργογραφία

Γνωστότερο έργο του Ανανία είναι η Γεωγραφία του, η οποία πραγματοποιεί μια καινοτόμο διαίρεση της Αρμενίας σε δεκαπέντε επαρχίες (Άνω Αρμενία, Αρμενία Δ΄ ή Σωφηνή, Αγκντζενίκ, Μοκκ, Κορντσαγίκ, Παρσκαχαγίκ, Βασπουρακάν, Τορουμπεράν, Σιουνίκ, Αρτσάχ, Παϊτακαράν, Ουτίκ, Γκουγκάρκ, Ταγίκ, Αϊραράτ), οι οποίες προήλθαν από διαφορετικές περιόδους της ιστορίας της. Η Γεωγραφία θεωρείτο παλαιότερα ως έργο του Μωυσή του Χορέν.
Μεταξύ των έργων του, ένα από τα σημαντικότερα είναι η Κοσμολογία του, εντός της οποίας αναφέρει, 8 αιώνες προ του Γαλιλαίου και του Κοπέρνικου, πως η Γη είναι σφαιρική, ενώ περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Σε ένα έργο το οποίο αποτελείται από 48 κεφάλαια, περιγράφει έναν κόσμο επικεντρωμένο στον Ήλιο, την Γη με την γεωμετρία και την ατμόσφαιρά της, το Φεγγάρι ως εκ φύσεως σκοτεινό, όμως το φως του οποίου αποτελεί αντανάκλαση εκείνου του Ηλίου. Πίστευε ακράδαντα πως ο Γαλαξίας ήταν μια πυκνή μάζα αστέρων οι οποίοι φώτιζαν ελαφριά, κάτι που δεν διέφερε ιδιαίτερα από την πραγματικότητα.
Ήταν, επίσης, ο συγγραφέας ενός εγχειριδίου αριθμητικής, μιας πραγματείας περί των βαρών και των μέτρων, μιας Αστρονομικής γεωμετρίας κι ενός Χρονικού, το οποίο είχε παραγγελθεί από τον Καθολικό Αναστάσιο Α΄ του Ακορί εντός του οποίου βελτίωνε το αρμένικο ημερολόγιο.

Μετάλλιο

Μεταξύ των μεταλλίων της Δημοκρατίας της Αρμενίας περιλαμβάνεται το Μετάλλιο Ανανία Σιρακατσί, με το οποίο βραβεύονται συγγραφείς με σημαντική συνεισφορά στον χώρο της οικονομίας, της αρχιτεκτονικής, της επιστήμης, της τεχνολογίας και της μηχανικής.
Ντέγιαν Στάνκοβιτς

Ρεντ Σταρ Βελιγραδίου

Σε ηλικία μόλις 18 χρονών ο Στάνκοβιτς αγωνιζόταν με τη Ρεντ Σταρ Βελιγραδίου. Έμεινε εκεί για 4 χρόνια και πέτυχε 30 γκολ σε 85 εμφανίσεις. Κατέκτησε το πρωτάθλημα της τότε Γιουγκοσλαβίας το 1995 και 3 κύπελλα Γιουγκοσλαβίας το 1995, το 1996 και το 1997. Μετά από έναν χρόνο, στην ηλικία των 19 ετών έγινε αρχηγός στην ομάδα.

Λάτσιο

Το 1998 ο Στάνκοβιτς πήρε μεταγραφή στη Λάτσιο και το ντεμπούτο με τη νέα του ομάδα έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου 1998, δύο μέρες μετά τα γενέθλιά του. Κατάλαβε γρήγορα τη θέση του βασικού στη Λάτσιο, αν και είχε μεγάλο ανταγωνισμό με τους Πάβελ Νέντβεντ, Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν και Ρομπέρτο Μανσίνι. Μαζί της κατέκτησε το 1999 το κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και το 2000 ένα Πρωτάθλημα Ιταλίας, ένα Κύπελλο Ιταλίας και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας.

Ίντερ

Το 2004 ο Στάνκοβιτς μεταγράφηκε στην Ίντερ και μέχρι στιγμής έχει πετύχει 29 γκολ. Έχει κατακτήσει με την Ίντερ 5 πρωταθλήματα Ιταλίας το 2006, το 2007, το 2008 το 2009 και το 2010, ενώ έχει πάρει 4 κύπελλα Ιταλίας το 2005, το 2006, το 2010 και το 2011., 4 Σούπερ Καπ Ιταλίας το 2005, το 2006 το 2008 και το 2010 καθώς έχει κατακτήσει και ένα Τσάμπιονς Λιγκ και ένα Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων, και τα δύο το 2010.
Πλέον έχει αποσυρθεί απο το ποδόσφαιρο,κρεμόντας τα παππούτσια του στην Ίντερ.
Ήπειροι

Ο όρος ήπειρος αναφέρεται στις μεγάλες περιοχές ξηράς που περιστοιχίζονται από ωκεανούς, στις οποίες διαιρείται γεωγραφικά ένας πλανήτης όπως η Γη. Η λέξη ήπειρος (Λατινικά continere) σημαίνει «συγκρατώ μαζί». Οι δικές μας ήπειροι περιστοιχίζονται από ωκεανούς νερού και αποδίδονται ως τα μεγάλα στεριανά (μη θαλάσσια) μέρη της επιφάνειας της Γης.

Προϊστορία σχηματισμού των ηπείρων

Οι ήπειροι δεν είχαν πάντα τη μορφή που έχουν σήμερα στον πλανήτη μας. Ο σχηματισμός των ηπείρων στη σημερινή τους μορφή διαμορφώθηκε από τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών η αρχική περιοχή που προεξείχε των ωκεανών άλλαζε συνεχώς σχήμα. Αρχικά υπήρχε μόνο μία υπερήπειρος με τελευταία γνωστή μορφή της την Παγγαία και σήμερα έχουμε καταλήξει στη γεωγραφία των χωρισμένων ηπείρων όπως δείχνει η κινούμενη εικόνα.

Τεκτονικός διαχωρισμός

Ο Γήινος φλοιός διαμερίζεται σε τεκτονικές πλάκες που επιπλέουν πάνω στον μανδύα της Γης. Οι πιο μεγάλες από αυτές φαίνονται στο αντίστοιχο σχήμα. Όσες είναι και ηπειρωτικές, προεξέχουν δηλαδή της επιφάνειας των ωκεανών, σχηματίζουν στα χερσαία τους μέρη τις ηπείρους και εκεί αποτελούνται από σκληρό, σχετικά ελαφρύ μεταμορφικό και ιζηματογενή βράχο, όπως είναι ο γρανίτης. Το υπόλοιπο των πλακών που καλύπτεται από ωκεανούς συντίθενται από λεπτό βασαλτικό στρώμα. Οι ηπειρωτικές τεκτονικές πλάκες που αντιστοιχίζονται σε γεωγραφικές ηπείρους είναι 6: Βόρεια Αμερική, Νότια Αμερική, Ανταρκτική, Αφρική, Ευρασία και Αυστραλία. Οι τεκτονικές πλάκες της Αραβίας και της Ινδίας ενσωματώνονται γεωγραφικά στην τεκτονική πλάκα της Ευρασίας.

Τοπικοί πολιτισμικοί διαχωρισμοί

Ο διαχωρισμός της Ευρασίας είναι καθαρά πολιτισμικός. Δεν υπάρχουν τεκτονικά όρια που να τον δικαιολογούν ούτε και σοβαροί υδάτινοι διαχωρισμοί.

Ιστορικοί διαχωρισμοί

Ο κόσμος μας διαιρέθηκε αρχικά σε ηπείρους από τους γεωγράφους της Ελληνιστικής Αλεξάνδρειας. Υπολογίζοντας την Αλεξάνδρεια ως πρώτο μεσημβρινό διαίρεσαν την οικουμένη, την γη που κατοικείτο δηλαδή, σε τρία μέρη: Η Ασία ήταν ανατολικά της Αλεξάνδρειας, η Ευρώπη ήταν δυτικά της Αλεξάνδρειας και βόρεια της Μεσογείου και η Λιβύη, γνωστή από τους Ρωμαίους ως επαρχία της Αφρικής, βρισκόταν δυτικά της Αλεξάνδρειας και νότια της Μεσογείου.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δωδεκανήσου

Ιστορία

Η Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου ιδρύθηκε το 1947, δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων και την ενταξή τους στην Ελλάδα, ανέλαβε την διοργάνωση του πρωταθλήματος που προ υπήρχε από το 1932-33 και διοργανωνόταν από την Ροδιακή ομοσπονδία σωματείων τουρισμού αναψυχής και αθλητισμού που είχε ιδρυθεί από τις Ιταλικές αρχές και ήταν αναγνωρισμένη από τις αντίστοιχες Ιταλικές ομοσπονδίες. Ιδρυτικά μέλη είναι τα σωματεία Διαγόρας, Δωριέας, Ιάλυσος και Φοίβος Κρεμαστής με πρώτο πρόεδρο τον Γαβριήλ Μίσιο.
Μπομπάλι

Γεωγραφία

Το Μπομπάλι βρίσκεται βόρεια της χώρας και βορειοδυτικά της Βόρειας περ.. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Κάμπια, στα νοτιοδυτικά με το Πορτ Λόκο, στα νότια με το Τονκολίλι και στα βόρεια με τη Γουινέα.
Μαγνητικές μονάδες

Μαγνητικές μονάδες ονομάζονται όλες εκείνες οι μονάδες μέτρησης των μαγνητικών μεγεθών και ιδιαίτερα: της μαγνητικής μάζας, της έντασης μαγνητικού πεδίου, της μαγνητικής επαγωγής της μαγνητικής ροής, του μαγνητικού δυναμικού κ.λπ.
Τέτοιες μονάδες είναι το Βέμπερ, το Γκάους, το Έρστεντ, το Κουλόμπ, το Μάξγουελ, το Τέσλα κ.λπ.
Θευδεβάλδος

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Θευδεβέρτου Α΄ βασιλιά της Αυστρασίας και της της Δευτέριας, Γαλατο-Ρωμαίας.
Το 547/8 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε· ήταν 13 ετών και ασθενής. Ωστόσο οι ευγενείς ήταν πιστοί στη μνήμη τού πατέρα του και αυτό διατήρησε την ειρήνη κατά την ανηλικιότητά του. Ο γάμος του με την κόρη τού ηγεμόνα των Λομβαρδών ενίσχυσε τη συμμαχία των Φράγκων της Αυστρασίας με τη Λομβαρδία. 
Δεν μπορούσε να διατηρήσει την κατάκτηση της βόρειας Ιταλίας από τον πατέρα του: το 552 ο Ιουστινιανός Α΄ έστειλε στρατό υπό τον Ναρσή και ο Θευδεβάλδος, όπως και ο πατέρας του, απέφυγε τη σύγκρουση μαζί του. 
Έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια και κατάπτωση, απεβίωσε το 555. Το βασίλειό του περιήλθε στον μεγάλο θείο του Χλωτάριο Α΄ τού Σουασσόν, που τελικά έγινε βασιλιάς όλων των Φράγκων.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τη Βαλντράντα, κόρη τού Βάχο ηγεμόνα των Λομβαρδών. Δεν απέκτησαν τέκνα.