Άρης Θεσσαλονίκης (πετοσφαίριση ανδρών)

1964-1990

Ο Άρης συμμετείχε από το 1964 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα βόλεϊ. Μετείχε και στο πρώτο Πρωτάθλημα Α' Εθνικής το 1968. Πιο συγκεκριμένα, στην πρεμιέρα του Εθνικού Πρωταθλήματος, με προπονητή τον Σωτήρη Ιεροκλή, στις 7 Δεκεμβρίου 1968 νίκησε τον Εθνικό Αθηνών με 3-2. Στα επόμενα χρόνια τη θέση του Ιεροκλή ανέλαβαν διαδοχικά οι Γιώργος Κοσμάτος (1974) , Νότης Λίτσας (1980) και Κώστας Χαριτωνίδης (1984) και σταδιακά η ομάδα καθιερώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ως η σπουδαιότερη δύναμη του αθλήματος εκτός Λεκανοπεδίου Αττικής.
Με αφετηρία την χρονιά του 1980 όταν και κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα, ο Άρης ξεκίνησε να χτίζει την ομάδα του μέλλοντος στοχεύοντας την κορυφή. Κοντά στους παλιούς Θανάση Μουστακίδη (είχε μεταγραφεί από το Σουφλί ήδη από το 1979) και Βαγγέλη Κουτσονίκα (μεταγραφή από την Λαμία το 1981), ήρθαν να προστεθούν από τα φυτώρια της ομάδας οι ταλαντούχοι Γιώργος Λυκούδης, Νίκος Δούκας, Δημήτρης Μοδιώτης, Σωκράτης Τζουμάκας και έτσι δημιουργήθηκε ο βασικός κορμός της ομάδας, που άνετα συναγωνίζονταν τις ομάδες της Αθήνας οι οποίες μονοπωλούσαν τους τίτλους.
Ωστόσο, καθαρά οικονομικοί λόγοι ανάγκασαν, (προκειμένου να συντηρηθεί η θρυλική αλλά και δαπανηρή υπερομάδα του μπάσκετ) τον τότε ενιαίο Ερασιτέχνη  Άρη Θεσσαλονίκης να  παραχωρήσει τους καλύτερους αθλητές του τμήματος (Ο Μουστακίδης έναντι 32.000.000 δρχ. πήγε το 1987 στον Ολυμπιακό και ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε ο Λυκούδης). Αποτέλεσμα αυτής της αγωνιστικής αφαίμαξης ήταν να τερματίζει επί σειρά ετών η ομάδα στην τρίτη θέση πίσω από το δίδυμο της κορυφής, Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.

1991-2000

Τελικά το πλήρωμα του χρόνου για τον Άρη  ήρθε 10 χρόνια αργότερα, το 1997, όταν μια νέα φουρνιά ταλαντούχων παικτών (Σάκης Χατζηαντωνίου, Βασίλης Μητρούδης, Στέλιος Παπακοσμάς, Μιχάλης Αλεξανδρόπουλος, Λιούμπομιρ Γκάνεφ, Πλάμεν Κονσταντίνοφ, Γιάννης Μέλκας) και  με προπονητή τον Κώστα Χαριτωνίδη, οδήγησαν την ομάδα στην κορυφή του ελληνικού βόλεϊ, σπάζοντας για πρώτη φορά στα χρονικά την απόλυτη κυριαρχία των σωματείων των Αθηνών. Η 19η Απριλίου 1997 αποτελεί ημερομηνία ορόσημο τόσο για την ομάδα του Άρη όσο και για το ελληνικό βόλεϊ γενικότερα, καθώς για πρώτη φορά αγωνίστηκαν στον τελικό του πρωταθλήματος δύο ομάδες από την περιφέρεια (Άρης και Ορεστιάδα). Τελικά ο Άρης, μέσα στο κατάμεστο από ένθερμους οπαδούς του κλειστό γήπεδο της Μίκρας, στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδος επικρατώντας πανηγυρικά με 3-0 σετ (15-8, 15-9, 15-6).
Παράλληλα η ομάδα κατέκτησε και το σούπερ καπ επικρατώντας με 3-0 σετ (15-11, 15-6, 15-8) επί του κυπελλούχου Ολυμπιακού στο Βόλο.
Η ριζική ανανέωση που επιχειρήθηκε τα επόμενα χρόνια στο έμψυχο δυναμικό αλλά κυρίως τα έντονα και χρόνια οικονομικά προβλήματα οδήγησαν την ομάδα σε λογικές αυτοσυντηρήσης και πολλούς καλούς παίκτες στην πόρτα της εξόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη φανέλλα του Άρη φόρεσαν για κάποιο διάστημα σχεδόν όλοι οι σπουδαίοι παίκτες που κατέκτησαν μετέπειτα τίτλους στην Ελλάδα (Κράβαρικ, Γζουντέλης, Κλέιτον, Σάλμον, Μίλιτς, Μπρουκς, Τζούριτς κτλ).
Αξιοσημείωτο αλλά και ενδεικτικό της ισχύος της ομάδας στο ελληνικό στερέωμα του βόλεϊ είναι το γεγονός ότι ο Αρης έφτασε 6 φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, αλλά και συμμετείχε αδιαλείπτως από το 1983 και μέχρι το 1999 στις διεθνείς διοργανώσεις εκπροσωπώντας επάξια τα ελληνικά χρώματα. Συνολικά η ομάδα έδωσε 101 αγώνες στις ευρωπαικές διοργανώσεις, φτάνοντας 2 φορές στο final four του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης (1993 και 1995).

2001-2015

Από το 2000 και έπειτα, η ομάδα του Άρη παρουσίασε καθoδική πορεία, με αποκορύφωμα τον υποβιβασμό στην Α2 Εθνική κατηγορία, μετά τα πλέι-άουτ της σεζόν 2003/04. Μετά από την έβδομη θέση του 2005 και με έναν καταπληκτικό δεύτερο γύρο (10 νίκες, 1 ήττα) κατακτά την δεύτερη θέση το 2006 και προβιβάζεται στην πρώτη κατηγορία. Μετά από τρεις χρονιές στη μέση του βαθμολογικού πίνακα, καταφέρνει το 2010 να μπει στην τετράδα, κατακτώντας ένα από τα πέντε ευρωπαϊκά εισιτήρια για την επόμενη χρονιά.
Το 2011 ο Άρης πραγματοποίησε μέτρια πορεία και κατέλαβε την έβδομη θέση του πρωταθλήματος, αλλά το 2012 κατάφερε να καταταγεί τέταρτος παρ' όλη την μέτρια πορεία που πραγματοποίησε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Η έκτη θέση που του έδιναν οι 7 νίκες σε 20 αγώνες άλλαξε στα πλέϊ-οφ μετά τις νίκες επί του ΠΑΟΚ, της Λαμίας και του Ολυμπιακού, επιτυχία η οποία έδωσε στον Άρη το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Συνομοσπονδίας για την επόμενη σεζόν.
Το 2013 ο Άρης τερμάτισε στην έκτη θέση του Ελληνικού πρωταθλήματος και έτσι έμεινε εκτός Ευρώπης. Αν και στο τέλος του πρώτου γύρου βρίσκονταν στην δεύτερη θέση της βαθμολογίας κάποιοι τραυματισμοί και η αλλαγή του προπονητή αποσυντόνισαν την ομάδα και βρέθηκε εκτός τετράδας με το τέλος του πρωταθλήματος. Στα πλέι οφ δεν μπόρεσε να περάσει το εμπόδιο του Φοίνικα Σύρου και έτσι παρέμεινε στην έκτη θέση.
Το 2014, ο Άρης τερμάτισε στην δέκατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος και αναγκάστηκε να διεκδικήσει την παραμονή του στην πρώτη κατηγορία μέσω της ψυχοφθόρου διαδικασίας των πλέι-άουτ. Μετά από δύο νίκες εναντίον της Νίκης Αιγινίου και μία εναντίον του Παναθηναϊκού, ο Άρης κατέλαβε την ένατη θέση, με την τελευταία αγωνιστική της διοργάνωσης να μην πραγματοποιείται, αφού Άρης και Παναθηναϊκός είχαν ήδη σωθεί.
Το 2015, μεγάλα οικονομικά προβλήματα αποτέλεσαν τροχοπέδη στο καλό ρόστερ του τμήματος. Η προσθήκη του Πολωνού Μίχαλ Καμίνσκι στην μεταγραφική περίοδο των Χριστουγέννων και η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Γιάννη Μέλκα, βοήθησαν την ομάδα του Άρη να ξεφύγει της διαδικασίας των πλέι-άουτ, πραγματοποιώντας πέντε νίκες στους τελευταίους επτά αγώνες της κανονικής περιόδου.
Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" ξεκίνησαν με ένα αποκλειστικά ελληνικό ρόστερ, αλλά μετά την περίοδο των Χριστουγέννων η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε να μειώσει κατά τις 33% τις αποδοχές των αθλητών, με αποτέλεσμα την αποχώρηση του Ανδρεάδη και τον απογοητευτικό δεύτερο γύρο για τον Άρη, ο οποίος υποβιβάστηκε στην Α2 εθνική κατηγορία.