google/wiki40b huggingface dataset:
Δήμος Πειραιά

Ιστορία

Ο Δήμος Πειραιώς ιδρύθηκε το 1835 και αποτέλεσε έναν από τους δήμους στους οποίους διαιρέθηκε αρχικά η Αττική. Τα αρχικά όρια του δήμου διατηρήθηκαν σχεδόν αμετάβλητα για περίπου έναν αιώνα. Το 1925 αποσπάστηκε από τον δήμο ο οικισμός Νέο Φάληρο που ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Νέου Φαλήρου. Το 1934 αποσπάστηκε ο οικισμός Κουτσικάρι από τον Δήμο Αθηναίων και εντάχθηκε στον Δήμο Πειραιώς. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποιήθηκαν αποσπάσεις οικισμών από τον Δήμο Πειραιώς και σύσταση νέων δήμων. Το 1933 αποσπάστηκε ο οικισμός Νέα Κοκκινιά που ορίστηκε έδρα του Δήμου Νέας Κοκκινιάς (μετέπειτα Δήμος Νίκαιας). Την ίδια χρονιά αποσπάστηκε επίσης το Πέραμα που ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Περάματος. Στην Κοινότητα Περάματος εντάχθηκε επίσης ο οικισμός Νέο Ικόνιο. Την επόμενη χρονιά αποσπάστηκε ο οικισμός Κουτσικάρι που ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Κορυδαλλού και την ίδια χρονιά αποσπάστηκε ο οικισμός Ταμπούρια που ορίστηκε έδρα του νεοσύστατου δήμου Ταμπουρίων. Στον Δήμο Ταμπουρίων εντάχθηκαν επίσης οι οικισμοί Αμφιάλη, Ανάληψη, Ανάσταση, Ευγενία και Άγιος Γεώργιος Κερατσινίου. Το 1950 αποσπάστηκε ο οικισμός Δραπετσώνα και ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Δραπετσώνος. Το 1968 επανήλθε στον Δήμο Πειραιά το Νέο Φάληρο καθώς ο Δήμος Νέου Φαλήρου καταργήθηκε. Τα επόμενα χρόνια ο Δήμος Πειραιά έμεινε αμετάβλητος και διατηρήθηκε αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης το 2010.

Δημοτικά Διαμερίσματα

Ο Δήμος Πειραιά χωρίζεται σε 5 διαμερίσματα (κοινότητες).
- Α' Κοινότητα
Πειραϊκή, Χατζηκυριάκειο, Καλλίπολη, Πηγάδα, Υδραίικα, Φρεαττύδα, Βρυώνη
- Β' Κοινότητα
Πασαλιμάνι (Ζέα), Τρούμπα, Τερψιθέα, Κέντρο, Αγορά, Ηλεκτρικός (Λεμονάδικα), Γούβα του Βαβούλα, Καστέλλα - Προφήτης Ηλίας, Μικρολίμανο
- Γ' Κοινότητα
Νέο Φάληρο, ΣΕΦ, Μυρτιδιώτισσα
- Δ' Κοινότητα
Καμίνια, Απόλλωνας, Παλαιά Κοκκινιά
- Ε' Κοινότητα
Ταμπούρια, Μανιάτικα, Αγία Σοφία, Παπαστράτειο, Άγιος Διονύσιος - Βούρλα, Κοπή

Συνοικίες & Περιοχές

Αγιά Σοφιά (Μανιάτικα), Άγιος Βασίλειος, Άγιος Νείλος, Βούρλα, Βρυώνη, Γούβα του Βάβουλα, Δημοτική αγορά,  Ευαγγελίστρια, Ζέα (Πασαλιμάνι), Ηλεκτρικός (συνοικία) ή Λεμονάδικα, Καμίνια, Καλλίπολη,(Πειραιάς), Καρβουνιάρικα, Κοπή, Καστέλλα, Μικρολίμανο (Τουρκολίμανο), Νέο Φάληρο, Ξαβέρη, Παλαιά Κοκκινιά, Παλιατζήδικα, Παπαστράτος, Πειραϊκή, Πηγάδα, Προφήτης Ηλίας (Πειραιά), Ρετσίνα, Ταμπούρια, Τερψιθέα, Υδραίικα, Φρεαττύδα, Χατζηκυριάκειο, Ψυττάλεια(νησίδα).

Αθλητικά Σωματεία

Από το δήμο του Πειραιά έχουν αναδειχθεί πάρα πολλοί αθλητικοί σύλλογοι, με τον δημοφιλέστερο μέχρι σήμερα να είναι ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς. Άλλοι γνωστοί σύλλογοι είναι ο Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ., ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, ο Π.Α.Ο. Ατρόμητος Πειραιώς, η Α.Ε. Νικαίας, η Α.Ο. Προοδευτική Νεολαία, ο Α.Ο. Ιωνικός Νίκαιας, ο Α.Ο. Χαλκηδόνα Νήαρ Ηστ, ο Γ.Ν.Ο. Άρης Νίκαιας, ο Όμιλος Ερετών και άλλοι.
NGC 5195

Το NGC 5195 (άλλες ονομασίες: Μεσιέ 51Β ή M51Β) είναι γαλαξίας νάνος ο οποίος αλληλεπιδρά με τον Γαλαξία της Δίνης (M51Α ή NGC 5194) και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών Μ51. Οι δύο γαλαξίες απέχουν 25 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκονται στον αστερισμό Κύνες Θηρευτικοί. Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα ζεύγη αλληλεπιδρόντων γαλαξιών. Ο Γάλλος αστρονόμος Πιερ Μεσαίν (Pierre Méchain) ανακάλυψε τον NGC 5195 στις 20 Μαρτίου 1781.

Αλληλεπίδραση με τον Γαλαξία της Δίνης

Το ζεύγος NGC 5195-Γαλαξία της Δίνης αναφέρεται στον Άτλαντα των παράξενων γαλαξιών (Atlas of Peculiar Galaxies) ως ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα σπειροειδούς γαλαξία με συνοδό γαλαξία. Επίσης απετέλεσε αντικείμενο πρώιμης θεωρητικής μελέτης πάνω στο ζήτημα της αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε γαλαξίες.
Εξαιτίας της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τον Γαλαξία της Δίνης, ο NGC 5195 είναι παραμορφωμένος. Για αυτό τον λόγο είναι δύσκολη η ταξινόμηση του βάσει μορφολογικών κριτηρίων. Μερικές φορές αναφέρεται ως φακοειδής γαλαξίας και άλλες ως ακανόνιστος. Έχει διατυπωθεί άποψη ότι δεν εντάσσεται στο σύνηθες σύστημα ταξινόμησης.

Υπερκαινοφανής

Ο Supernova 1945A είναι ο μοναδικός υπερκαινοφανής αστέρας που έχει εντοπιστεί στον NGC 5195. Τον ανακάλυψε ο Μίλτον Χιούμασον (Milton L. Humason) στις 6 Απριλίου 1945 με το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον. Ταξινομήθηκε ως Τύπου Ι και έφτασε σε μέγιστο φαινόμενο μέγεθος 14.
Σταύρος Αραχωβίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Σπάρτη, σπούδασε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως γεωπόνος. 
Είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αφού εκλέχθηκε τον Μαΐο του 2012, τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015, καθώς και τον Ιούλιο του 2019. Είναι μέλος της επιτροπής της Βουλής για την παραγωγή και το εμπόριο. Στον δεύτερο ανασχηματισμό της δεύτερης κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, ανέλαβε το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, αντικαθιστώντας τον προκάτοχό του, τον Βαγγέλη Αποστόλου, όπου και έγινε στις 29 Αυγούστου 2018. Διατήρησε το αξίωμα έως τις 9 Ιουλίου του 2019.
Είναι έγγαμος με τρία παιδιά, ομιλεί αγγλικά και γαλλικά.
2528 Μόλερ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μόλερ είναι άγνωστα.
Σταύρος Καρακάσης

Βιογραφικό

Ο Σταύρος Καρακάσης γεννήθηκε το 1903 στην Κωνσταντινούπολη. Μεγάλωσε και έζησε στην Αίγυπτο έως το 1958, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Πτυχιούχος του Εθνικού Ωδείου, συμμετείχε σε συμφωνικές ορχήστρες της Αιγύπτου και δίδασκε βιολί. Στην Αθήνα εργάσθηκε στο Λαογραφικό Αρχείο του Κέντρου Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών (1959-1969), εκτελώντας μουσικές και λαογραφικές αποστολές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, τα πορίσματα των οποίων δημοσίευσε στην Επετηρίδα του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας (τομ. 11ος -20ος) και στο Δελτίο της Λαογραφικής Εταιρείας. To 1970 εξέδωσε το βιβλίο Ελληνικά μουσικά όργανα. Με καταβολές από τον πατέρα του, γνωστού βιολιστή στην Κωνσταντινούπολη με το παρατσούκλι το Αηδόνι της Ανατολής (Ζαφείρης Καρακάσης) και προερχόμενος από εφτά γενιές πίσω ζωσμένες από μουσικούς και οργανοπαίκτες, ο Σταύρος ήταν αδύνατο να παρεκκλίνει της πορείας. Κατά την εξέγερση των Νεότουρκων η οικογένεια του Ζέφη Καρακάση έφυγε κρυφά από την Πόλη, να βρει την τύχη της στην Αίγυπτο όπου εκεί πλέον ο Σταύρος απέκτησε τις πρώτες γνώσεις πάνω στην μουσική και στα Γαλλικά. Με την βοήθεια του πατέρα του, το βιολί έγινε δεύτερη φύση του και η μουσική του παιδεία τον βοήθησε να συμμετάσχει στην Κρατική Ορχήστρα της Αιγύπτου και σε πολλά κονσέρτα της Μέσης Ανατολής. Επίσης σύμπραξε μαζί με σολίστ όπως ο Γεχούντι Μενουχίν κ.α. Παντρεύτηκε την Κατερίνα, μια Ιταλίδα νοσοκόμα και ο καρπός της σχέσης του ήταν ο Απόλλων-Νικόλαος Καρακάσης. Το 1958 ήρθε στην Αθήνα, όπου συνεργάστηκε με το Λαογραφικό Αρχείο του Κέντρου Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, όπου σπουδαίες εργασίες δημιουργήθηκαν και δημοσιεύτηκαν. Γύρναγε στα χωριά με ένα μαγνητόφωνο (μπομπίνες της εποχής) όπου ηχογραφούσε δημοτικά και ανέκδοτα τραγούδια του τόπου μας και από ακοής τα μετέφερε στο χαρτί υπό την μορφή παρτιτούρας. Αποτέλεσμα της μακρόχρονης εργασίας του ήταν το γνωστό βιβλίο Ελληνικά μουσικά όργανα και μια ανεκτίμητη συλλογή μουσικών ακουσμάτων που υπάρχει στα αρχεία της Ακαδημίας Αθηνών.
Κάστρο του Περιγαρδίου

Το Κάστρο του Περιγαρδίου είναι φράγκικο φρούριο στην Ηλεία πιθανότατα του 13ου αιώνα στα σύνορα των νομών Ηλείας - Αρκαδίας στον δρόγω των Σκορτών. Το όνομα του ήταν (Στα γαλλικά:) Beauregard κι εκ παραφθοράς αποκαλούνταν Περιγάρδι, έτσι αναφέρεται και στο Ελληνικό χρονικό του Μορέως. Αναφέρεται ότι ανήκε στον Βαρώνο της Καρύταινας κτισμένο στην περιοχή της αρχαίας Ήλιδας .
Το κληρονόμησε το 1312 η Μαργαρίτα της Σαβοΐας Βαρωνέσσα της Καρύταινας μέσω διαθήκης από την μητέρα της Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου Πριγκίπισσας της Αχαΐας που ήταν η προηγούμενη ιδιοκτήτης του και το είχε κληρονομήση από τον Γκυ ντε Μπριέν.
Το όνομα του αναφέρεται συχνά στο χρονικό του Μορέως , ήταν σημαντικό κάστρο κοντά στο πέρασμα για τον δρόγω των Σκορτών που ήταν ανυπόταχτοι κι έπειτα στα σύνορα με το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Χασμίκ Παπιάν

Βιογραφία

Γεννημένη το 1961 στο Γερεβάν, το οποίο τότε ήταν μέρος της ΕΣΣΔ, ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τη μουσική στην ηλικία των 5 ετών, παρακολουθώντας μαθήματα βιολιού. Κατόπιν αποφοίτησε από την Ακαδημία Komitas, πρώτα ως βιολονίστα και στη συνέχεια ως ερμηνεύτρια. Ωστόσο, οι φίλοι αλλά και ο διευθυντής της σχολής την παρακίνησαν να ασχοληθεί περισσότερο με τη φωνή της.
Το ντεμπούτο της ως τραγουδίστρια της όπερας πραγματοποιήθηκε στην Αρμενική Κρατική Όπερα, ενσαρκώνοντας την Ροζίνα στον Κουρέα της Σεβίλλης, ενώ αργότερα δέχτηκε πρόσκληση να τραγουδήσει ως σολίστ στην Όπερα της Βόννης και στη Γερμανική Όπερα Όπερ και Ράιν. Έτσι ξεκίνησε η διεθνής καριέρα της, δίνοντας παραστάσεις σε γνωστά θέατρα όπως το Metropolitan Opera, τη Σκάλα του Μιλάνου και την Κρατική όπερα της Βιέννης κ,ά. Όλα αυτά ξεκίνησαν όπως η ίδια υποστηρίζει από τον διαγωνισμό που είχε κερδίσει το 1990, στο Μεγάλο Θέατρο της Βαρσοβίας. Εκεί ήταν που την διέκρινε ο Τζιανκάρο ντε Μονακό, ο οποίος της προσέφερε συμβόλαιο στην Όπερα της Βόννης. Η παρθενική της εμφάνιση στην Κρατική Όπερα της Βιέννης έγινε με την όπερα Τόσκα, το 1995.
Το ρεπερτόριο της είναι πλούσιο, καθώς περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, Μότσαρτ, Ροσσίνι, Πουτσίνι, Τσαϊκόφσκι, Βάγκνερ και Βέρντι. Επίσης, έχει εμφανιστεί σε πάρα πολλές χώρες όπως η Ιαπωνία, το Μεξικό, η Βραζιλία, η Χιλή, ο Καναδάς και η ΗΠΑ. Παράλληλα, έχει συνεργαστεί με σπουδαίους μαέστρους και τραγουδιστές όπως οι Ρικάρντο Μούτι, Πλάθιντο Ντομίνγκο και  Τζέιμς Μόρρις.

Τιμητικές διακρίσεις

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει λάβει πληθώρα βραβείων και τιμητικών διακρίσεων στα οποία περιλαμβάνονται ο τίτλος του Καλλιτέχνη του Λαού της Αρμενίας (2004), η ανακήρυξή της από τον Αρμένιο Πατριάρχη Καρεκίν Β΄ σε Πολιτιστική Αντιπρόσωπο της Αρμενίας για τον Κόσμο (2005) και η συμπερίληψή της στο Τάγμα του Αγίου Σαχάγκ και το Τάγμα του Αγίου Μεσρώπ Μαστότς. Η Washington Post την χαρακτήρισε την καλύτερη ζωντανή Νόρμα.

Προσωπική ζωή

Η Παπιάν ζει στη Βιέννη, με τον σύζυγό της Κόνραντ Καν, εργαζόμενη με πολλά θέατρα της Ευρώπης, όπως το Opernhaus Zürich. Το 2001, απέκτησε και μία κόρη, τη Σιρανούς.
Αλέξανδρος Δελμούζος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Άμφισσα το 1880 και σπούδασε αρχικά στην Αθήνα και στη συνέχεια στην Γερμανία. Το 1908 διορίστηκε Διευθυντής στο Παρθεναγωγείο του Βόλου όπου εισήγαγε την δημοτική γλώσσα (πρώτος Πανελλαδικά) και τις αρχές του σχολείου εργασίας. Λόγω αυτών των νεωτεριστικών κινήσεων το Παρθεναγωγείο διέκοψε την λειτουργία του και ο ίδιος παραπέμφθηκε σε δίκη το 1914 στο Ναύπλιο όπου και αθωώθηκε πανηγυρικά. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Εκπαιδευτικού Ομίλου και από το 1917 ως το 1920 ήταν ανώτατος επόπτης της Δημοτικής εκπαιδεύσεως. Το 1923 ανέλαβε τη διεύθυνση του Μαρασλείου Διδασκαλείου και εννιά χρόνια διετέλεσε καθηγητής της παιδαγωγικής στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης [1929-1934 και 1936-1938]. Το 1929 ίδρυσε το Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του οποίου διετέλεσε πρώτος επόπτης. Συμμετείχε στη σύνταξη του Αλφαβητάριου και του αναγνωστικού της Γ’ δημοτικού Τα ψηλά βουνά (1918) του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Κριτική του έργου του

Σημαντικός σταθμός στη ζωή του ήταν η διάσπαση του Εκπαιδευτικού Ομίλου (Μάρτ. 1927), που εκείνος προκάλεσε, όταν μετά από πλήρη διαφωνία του με το Γληνό (ο Τριανταφυλλίδης είχε αποσυρθεί από το 1921), αποχώρησε από τον Όμιλο επικεφαλής της μειοψηφίας, δηλώνοντας την αντίθεσή του στις σοσιαλιστικές πολιτικές προεκτάσεις που έπαιρνε το σωματείο υπό την επίδραση του Γληνού. Ο Δελμούζος είναι μια από τις φυσιογννωμίες που στα εκπαιδευτικά πράγματα πολεμήθηκαν βιαιότατα, αλλά και υμνήθηκε όσο λίγοι.
1526 Μίκκελι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μίκκελι είναι άγνωστα.
Λυγουριό Αργολίδας

Ιστορία

Το Λυγουριό είναι χτισμένο κοντά σε μία αρχαία πόλη των Επιδαύριων, την Λήσσα. Στην πόλη αυτή υπήρχε ναός της θεάς Αθηνάς όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Τα ίχνη της Λήσσας χάνονται στον χρόνο. Σταδιακά κατά τον μεσαίωνα η περιοχή δέχτηκε νέους πληθυσμούς και δημιουργήθηκε το Λυγουριό. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα αλλά όπως μαρτυρούν οι βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής κατοικούταν αρκετά χρόνια πριν. Η προέλευση της ονομασίας του είναι άγνωστη. Το Λυγουριό συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 και κάτοικοι από το Λυγουριό έλαβαν μέρος στην πολιορκία του Παλαμηδίου.

Αξιοθέατα

Το Λυγουριό είναι το κοντινότερο χωριό στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου και στον αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου. Απέχει από τον αρχαιολογικό χώρο ένα περίπου χιλιόμετρο και κατά την διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου που διεξάγεται το Φεστιβάλ Επιδαύρου, το Λυγουριό δέχεται πολλούς επισκέπτες. Αξιοθέατο επίσης της περιοχής του Λυγουριού είναι τα δώδεκα βυζαντινά εκκλησάκια που είναι χτισμένα μέσα στα όρια του οικισμού και στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και τα ερείπια της πυραμίδας του Λυγουριού, μία από τις τρεις πυραμίδες που αναφέρει ο Παυσανίας, στην περιοχή της Αργολίδας.
Το Λυγουριό διαθέτει επίσης και ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία φυσικής ιστορίας της Ελλάδας, γνωστό και ως μουσείο Κωτσιομύτη από το όνομα του δωρητή των εκθεμάτων. Το «Μουσείο Κωτσιομύτη Φυσικής Ιστορίας» βρίσκεται στο Λυγουριό Αργολίδας και απέχει από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου 5 χλμ.
Ιδρύθηκε από τους Βασίλειο Ν. Κωτσιομύτη & Αναστασία Σαρρή-Κωτσιομύτη, το 1993..
Λειτούργησε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1995 με την επωνυμία «Μουσείο Φυσικής ιστορίας Ασκληπιείου Επιδαύρου». Μετονομάστηκε το 2006 σε «ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΤΣΙΟΜΥΤΗ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ». Την ίδια χρονιά μετεγκαταστάθηκε σε νέο κτήριο το οποίο του παραχωρήθηκε από το Δήμο Ασκληπιείου όπου έχει την ευχέρεια να προβάλλει περισσότερα εκθέματα και επιπλέον συλλογές.
Παρέχει πλήρη ξενάγηση στους επισκέπτες του, οι οποίοι μπορούν να ξεναγηθούν στα περίπου 6.000 εκθέματα όπως προβάλλονται κυρίως ορυκτά και απολιθώματα, όστρακα, έντομα, κ.λ.π. από τα 22.000 που έχει στην κατοχή του.
Είναι καταξιωμένο ως το μεγαλύτερο θεματικό Μουσείο ορυκτών κι απολιθωμάτων πανελληνίως, με ειδικά εκθέματα που εστιάζουν το ενδιαφέρον των καθημερινών επισκεπτών του, αλλά και της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Οι συλλογές του θεωρούνται μοναδικές στην Ελλάδα και από τις πιο πλούσιες της Ευρώπης. Μερικά από τα εκθέματά του είναι μοναδικά στον κόσμο. 
Στόχος των ιδρυτών του είναι η περαιτέρω ανάπτυξη κι εμπλουτισμός του και η διαρκής λειτουργία του ως ενεργός φορέας έρευνας, επιμόρφωσης, εκπαίδευσης και πολιτισμού.Τα εκθέματα του μουσείου είναι συγκεντρωμένα από ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο καθώς και από περιοχές του εξωτερικού. Είναι ιδιαίτερα πλούσιες οι συλλογές των απολιθωμάτων των αμμωνιτών και των ιππουριτών. Μεγάλο μέρος των απολιθωμάτων των αμμωνιτών προέρχονται από την περιοχή του Λυγουριού, που παρουσιάζει μεγάλο γεωλογικό ενδιαφέρον.
Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας

Βιογραφία

Ο Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ ήταν γιος του Αθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ της Αραγωνίας (και της γυναίκας του, αγνώστου ονόματος), ο οποίος ήταν κόμης της Αραγωνίας από το 809 έως το 820, όταν ουσιαστικά εξαιτίας μίας φάρσας του Γκαλίντο στον κουνιάδο του Γκαρθία Γκαλίντεθ οδήγησε τον τελευταίο να επιστρατεύσει την υποστήριξη της Παμπλόνα και να σφετεριστεί την κομητεία. 
Ο Αθνάρ αποζημιώθηκε από τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή με τις κομητείες του Ουρζέλ, της Σερδάνια και του Κονφλάν. Ο Γκαλίντο έλαβε αυτές τις κομητείες από τον πατέρα του κάποια στιγμή πριν από το 833, έτος κατά το οποίο σφετερίστηκε τις κομητείες τού Παλιάρς και της Ριβαγόρθα. Γι' αυτή του την κίνηση εκδιώχθηκε από το Ουρζέλ και την Σερδάνια από τον Λουδοβίκο Α΄ το 834· αργότερα το 844 αποβλήθηκε και από το Παλιάρς και τη Ριβαγόρθα από τους κόμητες της Τουλούζης. Το 844, κατά τον θάνατο του άτεκνου κόμη Γκαλίντο Γκαρθές, γιου τού εχθρού τού πατέρα του, επιτράπηκε στον Γκαλίντο να αναλάβει την δικαιοδοσία της κομητείας της Αραγωνίας, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της επικυριαρχίας της Παμπλόνα πάνω στην πρώην γαλλική κομητεία.
Ο κόμης Γκαλίντο εμφανίζεται στο καταστατικό της μονής του του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα κάνοντας αρκετές δωρεές: μία το 864 όταν έδωσε στο μοναστήρι τις ιδιοκτησίες, που κατείχε μεταξύ των περιοχών Χαβιερρεγάυ και Σιρέσα και μια άλλη το 867, όταν δώρισε όλα όσα κατείχε από το Χαβιερρεγάυ μέχρι την Αγουατουέρτα, καθώς και τις κώμες που βρίσκονται ανάμεσα στο Ολέδολα και το μοναστήρι, επισημαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τα όρια του Έτσο.
Λεπτό (νόμισμα)

Το λεπτό, ή λεπτόν κατά την παλαιότερη ονομασία του, ήταν υποδιαίρεση διαφόρων ελληνιστικής επιρροής νομισμάτων της Ανατολής, ξεκινώντας από την ρωμαϊκή περίοδο της αρχαιότητας έως τη νεότερη εποχή.

Αρχαιότητα

Ετυμολογικά προκύπτει από τη λέξη λεπτός δηλαδή μικρό σε μέγεθος ή αδύνατο. Η αξία του ήταν πάντα μικρή, καθώς αποτελούσε υποδιαίρεση του κύριου νομίσματος. Τα πρώτα νομίσματα τα οποία ονομάστηκαν λεπτά, κόπηκαν από τον Αλέξανδρο Ιανναίο πριν το 76 π.Χ. στην Ιουδαία.
Αναφορά στο νόμισμα γίνεται και στην Καινή Διαθήκη όπου σε εδάφιο του κατά Μάρκου Ευαγγέλιο παρατίθεται το κείμενο καὶ ἐλθοῦσα μία χήρα πτωχὴ ἔβαλεν λεπτὰ δύο, ὅ ἐστιν κοδράντης (κοδράντης = μικρό ρωμαϊκό νόμισμα).

Ελληνικό κράτος

Κατά τους σύγχρονους χρόνους, το λεπτό ως νόμισμα χρησιμοποιήθηκε από το ελληνικό κράτος, και αποτέλεσε το 1/100 του Φοίνικα αρχικά κατά την περίοδο 1828-1831, και κατόπιν της δραχμής από το 1832 έως και το 1986 όταν και κόπηκαν τα τελευταία νομίσματα λεπτών (50λεπτα), ενώ τα τελευταία νομίσματα του ενός λεπτού κοπήκαν το 1879. Με την εισαγωγή του Ευρώ το 2001 επανήλθαν με την μορφή του σεντ και στην ελληνική γλώσσα αναφέρονται ως λεπτά.
NGC 339

Το NGC 339 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Τουκάνα. Βρίσκεται στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου και μάλιστα αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα αστρικά σμήνη στα νότια όριά του. Το ανακάλυψε ο Βρετανός αστρονόμος Τζων Χέρσελ στις 18 Σεπτεμβρίου 1835.
Ρεϊσγιάρβι

To Ρεϊσγιάρβι (Reisjärvi) είναι δήμος της Φινλανδίας.
Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα ’Οουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 3.162 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 502,33 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 25,52 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 6,6 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.
Ο δήμος αποτελείται από 14 χωριά, με κέντρο το χωριό Κεσκούστα. Διακρίνεται για τις λίμνες, μικρές γέφυρες και ποτάμια που υπάρχουν στην περιοχή.
Περιπλοκοειδή

Περιγραφή

Έχουν φύλλα απλά, σπανιότερα πτεροειδή, κατ΄ εναλλαγή. Επίσης υπάρχουν φυτά που είναι χωρίς φύλλα (άφυλλα), χωρίς χλωροφύλλη και ζούν παρασιτικά, προσκολλημένα πάνω σε άλλα είδη. Τα άνθη τους έχουν στεφάνη χοανοειδή πενταμερή με ποικίλα χρώματα και συμμετρία ακτινωτή. Οι στήμονες είναι πέντε και προσφύονται στη στεφάνη. Η Ωοθήκη είναι επιφυής με 1-3 καρπόφυλλα, δίχωρη. Ο καρπός είναι κάψα.
Μπουτιγκέιντις

Βιογραφία

Μάλλον ήταν γιος τού Σκαλμάντας και αδελφός τού Μπουτβύντας. Ξεκίνησε την εξουσία του όταν το Λιβονιακό Τάγμα και οι Τεύτονες Ιππότες τελείωναν την κατάκτησή τους των Βαλτικών φυλών. Το 1289 οδήγησε περίπου 8000 άνδρες και επιτέθηκε στη Σαμμπία. Το έτος αυτό οι Τεύτονες έκτισαν ένα κάστρο στο Τίλσιτ και πύκνωσαν τις επιδρομές τους. Οι Λιβονιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κάστρο Κοκλαϊνιάι, που βρισκόταν στην άλλη όχθη τού ποταμού. Ο Μπουτιγκέιντις ήταν ο πρώτος, που έκτισε ισχυρά κάστρα κατά μήκος τού Νέμαν ποταμού. Το σύστημά του αναπτύχθηκε περισσότερο, όταν απεβίωσε και βοήθησε στην άμυνα από τις επιθέσεις ως το β΄ ήμισυ τού 14ου αι.
Ο Μπουτιγκέιντις μετέφερε την πόλη Βαουκάβυσκ στη Γαλικία-Βολυνία με αντάλλαγμα την ειρήνη. Απεβίωσε περί το 1291 και ο αδελφός του Μπουτβύντας (ή Πουκουβέρας) κληρονόμησε τη Λιθουανία.
Νύκτιππος

Στην ελληνική μυθολογία ο Νύκτιππος ήταν, σύμφωνα με μία εκδοχή, ο μόνος από τους γιους του βασιλιά Λυκάονα της Αρκαδίας ο οποίος σώθηκε από την εκδίκηση του Δία κατά του πατέρα του. Αιτία της σωτηρίας του ήταν οι ικεσίες της θεάς Γαίας. Στη συνέχεια ο Νύκτιππος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Αρκαδίας και επί της βασιλείας του έλαβε χώρα ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα.
186 Σελούτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Σελούτας υπολογίσθηκε σε 50 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,193. Η Σελούτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 36 λεπτά.
Πευκοτσοπανάκος

Εμφάνιση

Εχει μήκος 11,5 έως 12,5 εκατοστά, σχετικά μικρό κεφάλι και μικρό ράμφος. Το φτέρωμα στην επάνω επιφάνεια είναι γκριζομπλέ χρώματος, το κάτω μέρος υπόλευκο με μία καφέ-κοκκινωπή κηλίδα στο στήθος. Στο κεφάλι έχει μία λευκή λωρίδα πάνω από τα μάτια και μια μαύρη λωρίδα στην κορυφή του κεφαλιού που στα αρσενικά από ότι στα θηλυκά.

Κατανομή και ενδιαίτημα

Ο πευκοτσοπανάκος μπορεί να βρεθεί στην νοτιοανατολική Ευρώπη, στην Τουρκία, την Γεωργία, σε ένα μικρό κομμάτι της Ρωσσίας και στο Ελληνικό νησί της Λέσβου. Ζει κυρίως σε δάση τραχείας πεύκης (Pinus brutia).

Συμπεριφορά

Ο πευκοτσοπανάκος αναπαράγεται από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου στα δάση τραχείας πεύκης στην Αττάλεια. Η ερωτοτροπία περιλαμβάνει τελετουργικό τάισμα του θηλυκού από το αρσενικό. 
Τρέφονται σε  ομάδες και άμα ένα πτηνό βρει τροφή καλεί και τα άλλα. Φωλιάζουν σε κουφάλες δέντρων ή τρύπες από δρυοκολάπτες. Μόνο το θηλυκό επωάζει τα αυγά ενώ το αρσενικό το ταΐζει. Τα αρσενικά φουσκώνουν τα φτερά τους και να παίρνουν μια κυρτή στάση κατά την υπεράσπιση του εδάφους τους. Τρέφεται κυρίως με διάφορα έντομα και προνύμφες, επίσης και με διάφορους σπόρους.
2142 Λαντάου

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λαντάου είναι άγνωστα.
Γιώργος Κλαυδιανός

Βιογραφία

Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ζακύνθου στις εκλογές του 1981 με το ΠΑΣΟΚ. Το 1990 έγινε ξανά βουλευτής, αντικαθιστώντας, έπειτα από απόφαση του Εκλογοδικείου, τον Δημήτρη Παλαιοθόδωρο. Επί αρκετά χρόνια ήταν στη διοίκηση του ΟΛΠ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από καρκίνο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 70 ετών το 2016 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου στο Φιολίτι. Ήταν σύζυγος της Άννας Κλαυδιανού και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιάννη και τη Μαρία. Η κόρη του, Μαρία, εξελέγη επίσης βουλευτής.
Εθνική Ινδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Το 1950 είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1950 (όλες οι άλλες ομάδες της Ασίας αποσύρθηκαν), αλλά δεν ταξίδεψε στη Βραζιλία λόγω του κόστους του ταξιδιού, την έλλειψης προπονήσεων, θέματα επιλογής ομάδας και την αξιολόγηση των Ολυμπιακών Αγώνων ως σημαντικότερο γεγονός. Έχει κατακτήσει 2 χρυσά μετάλλια στους Ασιατικούς Αγώνες και ένα αργυρό στο Ασιατικό Κύπελλο.

Έδρες

Η εθνική Ινδίας διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της σε διάφορα στάδια, τα οποία βρίσκονται εντός της επικράτειας της Δημοκρατίας της Ινδίας. Κυριότερα εξ αυτών είναι το Γιούμπα Μπαράτι Κριράνγκαν στην Καλκούτα χωρητικότητας 85.000 θεατών, το Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Κοτσί χωρητικότητας 60.000 θεατών, το Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί χωρητικότητας 60.000 θεατών, το Ν.Γ. Πατίλ στη Βομβάη χωρητικότητας 55.000 θεατών, το Ίντιρα Γκάντι στο Γκουβαχάτι του Ασσάμ χωρητικότητας 30.000 θεατών και το Φατόρντα στο Μαργκάο της Γκόα χωρητικότητας 19.000 θεατών.

Στατιστικά

Την πρώτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές κατέχει ο Σουνίλ Τσέτρι, με 101 εμφανίσεις και ακολουθεί ο Μπαϊτσούνγκ Μπούτια με 84. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Σουνίλ Τσέτρι, με 54 γκολ.
2992 Βόντελ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βόντελ είναι άγνωστα.
Ιωάννης Α΄ του Ζίμερν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ παλατινού κόμη του Ζίμερν και της Μαργαρίτας, κόρης του Άρνολντ δούκα του Γκέλντερς. 
Το 1480 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε το 1509 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Β΄ ως παλατινός κόμης του Ζίμερν.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1958

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1958 διεξήχθη στις 9 Μαρτίου στο Μαρούσι. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παπαβασιλείου της ΑΕΚ (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε η ΑΕΚ.