google/wiki40b huggingface dataset:
Οκτάβιος Φαρνέζε (1598-1643)

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος τού Ρανούτσο Α΄ δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της ερωμένης του Μπρισέιντε Τσερέτολι, που ήταν άγαμη, κόρη τού Οττάβιο Τσερέτολι, διοικητή που απεβίωσε στη Φλάνδρα ακολουθώντας τον Αλέξανδρο δούκα της Πάρμας. Το ζεύγος είχε ένα ακόμη τέκνο, την Ισαβέλλα.
Το 1600 ο Ρανούτσιο Α΄ νυμφεύτηκε τη Μργαρίτα Αλντομπρανντίνι, εγγονή τού πάπα Κλήμη Η΄. Αργούσε να κάνει τέκνα, έτσι το 1605 ο δούκας νομιμοποίησε τον Οκτάβιο και τον αναγνώρισε ως διάδοχό του με σκοπό να εξασφαλίσει τη διαδοχή στο δουκάτο. Το διάστημα 1607-20 ο Οκτάβιος έγινε κύριος των Borgo San Donnino, Fiorenzuola, Val di Nure, Leonessa, Cittaducale, Montereale, Penne, Campli, Ortona, Altamura, Castellamare και Roccaguglielma. 
Το 1610 ο Ρανούτσο Α΄ απέκτησε γιο τον Αλέξανδρο, που όμως ήταν κωφός και ανίκανος να τον διαδεχθεί· απεβίωσε την ίδια ημέρα. Όμως το 1612 απέκτησε τον Οδοάρδο, μετά δύο κόρες και έναν γιο ακόμη. Δώδεκα έτη μετά τον γάμο του είχε τώρα νόμιμο διάδοχο, τον οποίο αναγνώρισε ως κληρονόμο του αντί τού Οκτάβιου. Τότε ο Οκτάβιος οργάνωσε συνωμοσία εναντίον τού πατέρα του, αλλά απέτυχε. Του αφαιρέθηκαν οι ιδιοκτησίες και φυλακίστηκε το 1621 στην Πάρμα. Απεβίωσε 21 έτη μετά, μάλλον από επιδημία πανώλης.

Οικογένεια

Η υπόθεση ότι νυμφεύτηκε τη Σωφρονία Σανβιτάτε, κόρη τού Τζιρόλαμο μαρκησίου της Σάλα Μπαγκάντσα & Κολόρνο είναι πλαστή· η γυναίκα αυτή δεν υπήρξε ποτέ.
Βία ντέλα Γκάτα

Βία ντέλα Γκάτα (ιταλικά: Via della Gatta - ο δρόμος της γάτας) είναι το όνομα ενός στενού δρόμου στην πόλη της Ρώμης, στην ευρύτερη περιοχή της Πιάτσα Βενέτσια, στη συνοικία Πίνια.  
Το όνομα του δρόμου ωφείλεται στην παρουσία ενός μικρού αγάλματος από μάρμαρο που απεικονίζει μια γάτα σε φυσικό μέγεθος. Το αγαλματίδιο βρίσκεται πάνω σε ένα γείσο, στη γωνία που σχηματίζει το Παλάτσο Ντόρια Πάμφιλι με το Παλάτσο Γκρατσιόλι. Το μικρό αιλουροειδές χάριζε στο παρελθόν το όνομά του και σε μια μικρή πλατεία που βρίσκεται στο χώρο κάτω από το άγαλμα, γνωστή σήμερα ως Πιάτσα Γκρατσιόλι από το ομώνυμο ανάκτορο. 
Το γλυπτό προέρχεται από τον παρακείμενο αρχαίο Ναό της Ίσιδος. Σύμφωνα με το θρύλο, τοποθετήθηκε στο σημείο εκείνο σαν ανάμνηση μιας γάτας με σάρκα και οστά: το μικρό ζώο, βλέποντας ένα νήπιο να αιωρείται με ελάχιστη ισορροπία από το συγκεκριμένο ύψος, άρχισε να νιαουρίζει τόσο δυνατά που η μητέρα του μικρού αντιλήφθηκε τι συνέβαινε και το έσωσε προτού πέσει στο κενό. Επίσης, σύμφωνα με τη λαϊκή φαντασία, αν κάποιος ακολουθήσει το βλέμμα της γάτας θα δει το σημείο όπου κρύβεται ένας πλούσιος θησαυρός.
756 Λιλλιάνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λιλλιάνας εκτιμάται σε 71,50 ± 1,4 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0500. Η Λιλλιάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 22 λεπτά.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1946-47

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1946-47 συμμετείχαν 7 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας).

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.

Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο

Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1945-46, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1946-47 συμμετείχε η Ανόρθωση η οποία είχε προβιβαστεί από τη Β΄ κατηγορία ως δευτεραθλήτρια (πρωταθλήτρια ήταν η αναπληρωματική ομάδα του ΑΠΟΕΛ αλλά δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στην Α΄ κατηγορία, καθώς δεν επιτρεπόταν να εκπροσωπηθεί ο ΑΠΟΕΛ στο πρωτάθλημα με δύο ομάδες). Επιπλέον, η ΚΟΠ αποφάσισε τον προβιβασμό της Ανόρθωσης γιατί δεν υπήρχε άλλη ομάδα Α΄ κατηγορίας από την πόλη της Αμμοχώστου.
Δημοκρατική Ανανέωση

Ιστορικό

Η Δημοκρατική Ανανέωση ιδρύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1985 από τον Κωστή Στεφανόπουλο, ο οποίος προηγουμένως είχε αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία, καθώς διαφώνησε με την απόφαση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να συγκαλέσει την κοινοβουλευτική ομάδα, με στόχο την επανεκλογή του μετά την ήττα του κόμματος στις εκλογές του 1985. Είχε προηγηθεί η αποτυχία του Στεφανόπουλου να εκλεγεί πρόεδρος της Ν.Δ. το 1984 (εξελέγη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης). 
Τον Στεφανόπουλο ακολούθησαν και άλλοι 9 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας (Ν. Αναστασόπουλος, Θ. Γάτσος, Κ. Γιατράκος, Η. Μαλεβίτης, Δ. Μανουσάκης, Γ. Μουτζουρίδης, Κ. Πρίντζος, Δ. Βρεττάκος, Σ. Στρατηγής) και δύο στελέχη της εκτελεστικής επιτροπής του κόμματος (Β. Μαγγίνας, Φ. Σπεντζάρη).
Συμματείχε στις εκλογές του Ιουνίου 1989 λαμβάνοντας ποσοστό 1,01% και μία έδρα για τον πρόεδρό της στην Α' Αθήνας, καθώς και στις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν την ίδια μέρα (ποσοστό 1,36% και μία έδρα για τον Δημήτρη Νιάνια), ενώ απείχε λίγους μήνες αργότερα από τις εκλογές του Νοεμβρίου 1989.
Στις εκλογές του 1990 το κόμμα κατήλθε εκ νέου (ποσοστό 0,67%) εξασφαλίζοντας μία έδρα στο υπόλοιπο Αττικής, για τον Θεόδωρο Κατσίκη (ο οποίος εκλέχθηκε με 406 σταυρούς προτίμησης). Καθώς η Νέα Δημοκρατία δεν είχε εξασφαλίσει αυτοδυναμία έχοντας 150 έδρες, κατόπιν συμφωνίας Στεφανόπουλου - Μητσοτάκη, ο Θεόδωρος Κατσίκης στήριξε τη δημιουργία της μονοκομματικής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Στη συνέχεια όμως προσχώρησε σ' αυτήν, αφήνοντας τη Δημοκρατική Ανανέωση χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Στις ευρωεκλογές του 1994 η Δημοκρατική Ανανέωση, παρ' ότι υπερδιπλασίασε το ποσοστό της (2,79%, το υψηλότερο που έλαβε ποτέ), απέτυχε να συγκεντρώσει ποσοστό 3% που στο μεταξύ είχε καθιερωθεί σαν πλαφόν για να εκπροσωπηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οπότε ο πρόεδρός της λίγες μέρες αργότερα σε συμφωνία με τα κομματικά όργανα ανακοίνωσε τη διάλυσή της και αποσύρθηκε από την πολιτική.
Το κόμμα συνέχισε για λίγο την παρουσία του με άλλα στελέχη, μέχρι τον Αύγουστο του 1996, οπότε προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά. Είχε προηγηθεί το 1995 η εκλογή του Κωστή Στεφανόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας με πρόταση της Πολιτικής Άνοιξης και στήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Πάπας Πασχάλης Α΄

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ρώμη και χειροτονήθηκε πάπας μετά τον θάνατο του προκατόχου του πάπα Στέφανου Δ΄, χωρίς όμως την προηγούμενη έγκριση του αυτοκράτορα των Φράγκων Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Αργότερα όμως τον έπεισε να τον αναγνωρίσει.
Ο πάπας Πασχάλης το 823 έστεψε συναυτοκράτορα τον γιο του Λουδοβίκου Λοθάριο (823-855), αλλά επειδή οι Ρωμαίοι θανάτωσαν δύο από τους προσκείμενους στην αυτοκρατορική μερίδα, ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος έστειλε στη Ρώμη επιτροπή προκειμένου να εξετάσει τις συνθήκες του θανάτου τους. Τότε ο πάπας ενώπιον της επιτροπής φέρεται να ορκίστηκε ότι θα αναλάμβανε ο ίδιος να αποδείξει το αβάσιμο της εις βάρος του κατηγορίας του φόνου.
Τελικά ο πάπας αυτός, αν και είχε δείξει ενδιαφέρον για τα εκκλησιαστικά και είχε ανεγείρει εκκλησίες, τόσο μισήθηκε από τους κατοίκους της Ρώμης ώστε μετά το θάνατό του το 824 απαγόρευσαν την ταφή του στο Ναό του Αγίου Πέτρου. Παρά ταύτα αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 16 Μαΐου. Διάδοχός του στο παπικό θρόνο ανέλαβε ο πάπας Ευγένιος Β΄.
Σημειώνεται ότι στην αγιογραφία ο πάπας Πασχάλης Α΄ απεικονίζεται πάντα με τετράγωνο φωτοστέφανο, ως δηλωτικό των κατά πλευρά κυρίων σημείων του ορίζοντα.
Νεκρόσημο

Το νεκρόσημο ή κηδειόσημο ή αγγελτήριο θανάτου ή αγγελτήριο κηδείας είναι μία ειδικού τύπου ανακοίνωση που επικολλάται σε εμφανές δημόσιο σημείο και με την οποία ειδοποιούνται οι περαστικοί για την κηδεία κάποιου ανθρώπου ή την επιμνημόσυνη δέηση (μνημόσυνο) που θα τελεστεί υπέρ αυτού. Κάθε αγγελτήριο αναφέρεται σε μόνο έναν άνθρωπο όταν πρόκειται για κηδεία ή σε δύο ή περισσότερους στις περιπτώσεις των μνημοσύνων. Τα αγγελτήρια συνηθίζονται για όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Μορφή και χρήση

Στο αγγελτήριο αναγράφονται με απλή γραφή και με ευανάγνωστα γράμματα: η τελετή η οποία αναγγέλλεται (κηδεία ή μνημόσυνο) και στη συνέχεια το πλήρες όνομα του αποθανόντος και –με κάπως μικρότερα γράμματα– η ημερομηνία γεννήσεώς του ή η ηλικία του, ο τόπος τέλεσης (ναός ή κοιμητήριο), καθώς και τα ονόματα των πλησιέστερων συγγενών. Έχουν μικρό σχετικά μέγεθος –όσο περίπου μία σελίδα τύπου A4– ενώ συχνά έχουν μαύρο πλαίσιο. Στην Κρήτη ωστόσο συνηθίζονται νεκρόσημα διπλάσιου μεγέθους από το συνηθισμένο.
Πολλές φορές τα αγγελτήρια έχουν εικόνες του Ιησού Χριστού που εικονίζεται στεφανωμένος με ακάνθινο στεφάνι. Εναλλακτικά υπάρχει μία φωτογραφία του αποθανόντος ή ένας σταυρός ή οι τρεις σταυροί επί του Γολγοθά. Αναγράφονται ακόμα και τα στοιχεία του γραφείου τελετών που αναλαμβάνει την κηδεία.
Τα αγγελτήρια θανάτου επικολλώνται λίγες μόνο ώρες πριν την κηδεία ενώ τα αγγελτήρια μνημοσύνων την εβδομάδα πριν από την τελετή. Σε κάθε περίπτωση μπαίνουν σε εμφανείς και στις ίδιες κάθε φορά θέσεις στη συνοικία όπου ζούσε ο αποθανών, αρκετά συχνά σε στύλους της ΔΕΗ που βρίσκονται σε πολυσύχναστες γωνίες δρόμων. Τοποθετούνται επίσης κοντά στην εκκλησία όπου θα πραγματοποιηθεί η τελέτη αλλά και έξω από το νεκροταφείο –ιδίως όσα αφορούν μνημόσυνα. Ένα αγγελτήριο επικολλάται την ημέρα της κηδείας έξω από την κατοικία του αποθανόντος, δίπλα ή πάνω στο κάλυμμα του φέρετρου το οποίο τοποθετείται δίπλα στην είσοδο.

Άλλες χρήσεις και παρωδίες

Αγγελτήρια πένθους κυκλοφορούν και από οπαδούς θρησκευτικών οργανώσεων όταν θέλουν να καταστήσουν σαφή την έντονη αντίθεσή τους σε ένα γεγονός. Με τον τρόπο αυτό χαρακτηρίζουν ως ημέρα πένθους την ημέρα που συνέβη ένα περιστατικό. Για παράδειγμα, κάποια είχαν κυκλοφορήσει το 2000 κατά της επίσκεψης του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β' στην Αθήνα.
Υπάρχουν, τέλος, αγγελτήρια που έχουν σατιρικό περιεχόμενο. Στην εμφάνιση είναι παρόμοια με τα αγγελτήρια θανάτων. Ανακοινώνουν με πομπώδη και ειρωνικά λόγια ότι «Κηδεύομενεν σήμερα την λατρευτή μας ομάδα...» και υπογράφονται από τους δήθεν τεθλιμμένους συγγενείς της ομάδας. Εκδίδονται εναντίον αθλητικών (συνήθως ποδοσφαιρικών) ομάδων μετά από μεγάλες και, πολλές φορές, ντροπιαστικές ήττες που υπέστησαν.
Οίκος της Βυρτεμβέργης

Ιστορία του Οίκου

Οι πρώτοι του Οίκου ήταν, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, απόγονοι του Οίκου των Σαλίων. Περί το 1080 ο Κορράδος Α΄ εγκαταστάθηκε στην περιοχή γύρω από τη Στουτγάρδη και έγινε κληρονόμος του Οίκου του Μπόιτελσμπαχ· έκτισε το κάστρο Βίρτεμμπερκ και το 1089 έγινε κόμης του Βίρτεμμπερκ (αργότερα Βύρττεμμπερκ). Η περιοχή του αύξανε σταθερά, με την απόκτηση περιοχών του Τύμπιγκεν από Οίκους που πτώχευαν.
Το 1495 στη Συνέλευση (Diet) του Βορμς ο Έμπερχαρτ Ε΄ κόμης της Βυρτεμβέργης αναβαθμίστηκε σε δούκα από τον Μαξιμιλιανό Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Το 1534-37 ο Ούλριχ εισήγαγε τη Μεταρρύθμιση και η χώρα έγινε Προτεσταντική: ο Ούλριχ έγινε επικεφαλής της τοπικής Εκκλησίας. Το 1733 ο κύριος κλάδος των Προτεσταντών εξέλιπε με τελευταίο τον Έμπερχαρτ-Λουδοβίκο, που τον διαδέχθηκε ο Καθολικός εξάδελφός του Κάρολος-Αλέξανδρος. Τότε η Εκκλησία διοικήθηκε από συμβούλιο Προτεσταντών ευγενών. Αυτό ως το 1797, οπότε ανέλαβε ο εγγονός του τελευταίου, ο Φρειδερίκος Α΄ της Βυρτεμβέργης, που ήταν Προτεστάντης, όπως και οι απόγονοί του. 
Ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν σύμμαχος του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας, μάλστα συμμετείχε στην Ομοσπονδία του Ρήνου. Ο Ναπολέων Α΄ τον έκανε εκλέκτορα (1803) και του έδωσε κοσμικές και ημι-εκκλησιαστικές περιοχές. Έτσι το δουκάτο διευρύνθηκε και αναβαθμίστηκε σε βασίλειο (1806). Το 1828 ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ της Βυρτεμβέργης εξέδωσε νόμο για τον Οίκο του, όπου όρισε τη διαδοχή σε άρρενες μόνο και έγκυρους τους γάμους με ίσης καταγωγής σύζυγο. Ο γιος αυτού Κάρολος Α΄ της Βυρτεμβέργης το 1867 έκανε τον εξάδελφό του Γουλιέλμο, μετά από μοργανατικό γάμο που έκανε, δούκα του Ούραχ. Επίσης το 1871 έκανε τον γιο του εξαδέλφου του, τον Φραγκίσκο, μετά από μοργανατικό γάμο του, δούκα του Τεκ. Ο γιος τού εξαδέλφου τού Καρόλου Α΄, ο Γουλιέλμος Β΄ της Βυρτεμβέργης αναγκάστηκε το 1918 -με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάργηση των ηγεμονιών στη Γερμανία- να παραιτηθεί και να μείνει τιτουλάριος βασιλιάς και δούκας της Βυρτεμβέργης. Ήταν ο τελευταίος του πρεσβύτερου κλάδου και τον διαδέχθηκε το 1921 ο Αλβέρτος του νεότερου κλάδου. Ο εγγονός αυτού Κάρολος είναι επικεφαλής του Οίκου.
Κωνσταντίνος Ρωμανίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1884 και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητές τους Νικηφόρο Λύτρα, Κωνσταντίνο Βολανάκη και Γεώργιο Ροϊλό. Τον Απρίλιο του 1910 συμμετείχε μαζί με άλλους καλλιτέχνες όπως ο Γεώργιος Ιακωβίδης, Γεώργιος Ροϊλός, ο Βικέντιος Μποκατσιάμπης, ο Νικόλαος Λύτρας κ.ά. στην ίδρυση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών. Ο ίδιος ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία και ειδικότερα με τη θαλασσογραφία χρησιμοποιώντας τα διδάγματα του ιμπρεσιονιστικού υπαιθρισμού και την ακαδημαϊκή τεχνοτροπία που χαρακτήρισε το σύνολο του έργου του. Συμμετείχε σε αρκετές ατομικές, ομαδικές και πανελλήνιες εκθέσεις ενώ κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, όπου πολέμησε ως έφεδρος, φιλοτέχνησε 200 περίπου σχέδια από τις μάχες στο μέτωπο. Το 1927 έλαβε τα βραβεία της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου και της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ). Το 1944 συμμετείχε στην ίδρυση της συντηρητικής καλλιτεχνικής Ομάδας των 17 και το 1965 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Θαλάσσιας Ένωσης του Υπουργείου Ναυτικών. Πέθανε στην Αθήνα την 1η Μαΐου 1972.
Έργα του Ρωμανίδη υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, το Μουσείο Μπενάκη, τις Δημοτικές Πινακοθήκες Αθηνών και Πειραιώς, το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών Βούρου – Ευταξία, το Μουσείο Λωζάνης ( όπου εκτίθεται ο πίνακάς του «Ναυμαχία του Ναυαρίνου»), την Πινακοθήκη Βουκουρεστίου, τη Βασιλική Πινακοθήκη του Βελγίου, την Πινακοθήκη της Αμβέρσας και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Αθήνα (συλλ. Χ. Περέζ, Κ.Β. Κυριαζή, Κωνστ. Ι. Σφήκα, Μ. Βαρκαράκι).
Σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ

Ιστορία

Ο σταθμός χτίστηκε το 1873 ως Βιλένσκι βακζάλ (σταθμός του Βίλνιους, λευκορωσικά: Віленскі вакзал, ρωσικά: Виленский вокзал). Το αρχικό ξύλινο κτίριο κατεδαφίστηκε το 1890 και ξαναχτίστηκε πέτρινο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ καταστράφηκε εντελώς. Ανακατασκευάστηκε το 1945-1946 και λειτούργησε έως το 1991. Το νέο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Μινσκ-Πασαζίρσκι χτίστηκε από το 1991 έως το 2002. Η κατασκευή του καθυστέρησε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ωστόσο, τώρα το Μινσκ διαθέτει έναν από τους πιο σύγχρονους και ενημερωμένους σιδηροδρομικούς σταθμούς στην ΚΑΚ. Υπάρχουν σχέδια να μετακινηθούν όλες οι προαστιακές σιδηροδρομικές μεταφορές από το Μινσκ-Πασαζίρσκι σε μικρότερους σταθμούς, τους Μινσκ-Ουσχόντνι (Ανατολή), τον Μινσκ-Παουντνιόβι (Νότος) και Μινσκ-Παουνότσνι (Βόρεια) μέχρι το 2020.

Εθνικός σιδηρόδρομος

Ο Μινσκ-Πασαζίρσκι είναι το κέντρο των εθνικών επιβατικών μεταφορών. Εξυπηρετείται επίσης από πολλά διεθνή τρένα σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, κυρίως προς ρωσικούς και ουκρανικούς προορισμούς. Μερικές από τις διεθνείς συνδέσεις που περνάνε από το Μινσκ είναι η Βιέννη-Μόσχα, ο σιδηρόδρομος EuroCity Άμστερνταμ-Μόσχα, η σύνδεση Σόφια-Μινσκ, η ταχεία σύνδεση Μινσκ-Ιρκούτσκ, η ταχεία Ρίγας-Οδησσού και η ταχεία Βερολίνου-Νοβοσιμπίρσκ. Επίσης υπάρχουν διαδρομές προς την Ουφά, την Αστάνα (στο Καζακστάν), το Αντλέρ και άλλους προορισμούς της Ρωσίας.
Είναι το κέντρο, με το γειτονικό σταθμό Μινσκ Ινστιτούτ Κουλτούρι, ενός προαστιακού σιδηροδρόμου που συνδέει την πρωτεύουσα με πολλές πόλεις και τα προάστιά της στην επαρχία και την περιφέρεια Μινσκ.

Αστικές μεταφορές

Ο σταθμός εξυπηρετείται από το μετρό του Μινσκ στον σταθμό Πλοστσάντ Λένινα (πλατεία Λένιν), τμήμα της γραμμής Μοσκόφσκαγια. Ο σταθμός εξυπηρετείται επίσης από το τραμ και το τρόλεϊ.
Καρύστου Νεόφυτος

Πρώιμα Χρόνια

Γεννήθηκε στο χωριό Φύλλα της Χαλκίδας. Πατέρας του ήταν ο Ανέστης Αδάμης και μητέρα του η Ερατώ. Έμεινε ορφανός από πατέρα πριν γεννηθεί. Γράμματα έμαθε στο χωριό του και δάσκαλός του ήταν μάλλον κάποιος ιερέας ή εφημέριος ή δάσκαλος. Άφησε τα γράμματα για να πιάσει την τέχνη και να θρέψει τον εαυτό του και την χήρα μητέρα του. Λόγω μιας απροσεξίας του κακομεταχειρίστηκε από τον μάστορά του και γι' αυτό η μητέρα του τον απέσυρε από την δουλειά και τον έκλεισε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Εκεί μετονομάστηκε από Νικόλαος σε Νεόφυτος. Ήταν καλλίφωνος και καλλιέργησε την εκκλησιαστική μουσική. 
Το 1804 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Ευρίπου και έπειτα Ιωαννίνων Ιερόθεο, στην έδρα του οποίου υπηρέτησε. Στη συνέχεια υπηρέτησε πρωτοσύγκελος του Μητροπολίτη Άρτας Πορφυρίου. Το 1813 έγινε επίσκοπος Μελιτουπόλεως στη Μικρά Ασία και το 1817 ανέλαβε την επισκοπή Καρύστου.

Η συμμετοχή του στην Επανάσταση του 1821

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έγινε ένας από τους αποστόλους της, ταξιδεύοντας στη Μικρά Ασία, στο Άγιον Όρος και στη Σάμο, όπου πληροφορήθηκε την έκρηξη του Αγώνα. 
Ανέπτυξε έκτοτε έντονη δραστηριότητα και συνέβαλε σημαντικά στην εξάπλωση της Επανάστασης στη νότια Εύβοια. Η ήττα στα Στύρα και η αποτυχημένη πολιορκία της Καρύστου περιόρισαν τις ελπίδες του για απελευθέρωση της νότιας Εύβοιας, αλλά δεν έπαυσε σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα να φροντίζει για την αναζωπύρωση της Επανάστασης συγκεντρώνοντας πολεμοφόδια, χρήματα και πολεμιστές.

Μετά την Απελευθέρωση

Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελλάδα, ο Νεόφυτος έγινε τοποτηρητής και της επισκοπής Κυκλάδων και το 1833 ανέλαβε την επισκοπή Φωκίδας. Το 1841 μετατέθηκε στην επισκοπή Ευβοίας με έδρα τη Χαλκίδα. Διατέλεσε επίσης πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου (1842-1850).
Ανώγειο Πρέβεζας

Γενικά στοιχεία

Το Ανώγειο βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Πρέβεζας σε υψόμετρο 1100 μέτρων. Υπάγεται στο δημοτικό διαμέρισμα Ανωγείου του δήμου Ζηρού. Στο χωριό υπάρχουν οι εκκλησίες του προφήτη Ηλία, του Αγίου Σώζοντος, της Αγίας Άννης και του Αγίου Νικολάου.
Κατά τον Ιούλιο του 1943, σημειώθηκαν στο Ανώγειο μάχες μεταξύ του Αρχηγείου Ξηροβουνίου του ΕΔΕΣ, υπό την ηγεσία του Αλέκου Παπαδόπουλου, και των δυνάμεων Κατοχής.
Αριθμοί στη γεωργιανή γλώσσα

Η ονοματολογία αριθμών στη γεωργιανή γλώσσα είναι το σύστημα εκείνο με το οποίο ονοματοδοτούνται οι αριθμοί στη γεωργιανή γλώσσα, τη γλώσσα που ομιλείται στην Γεωργία. Στα γεωργιανά η ονοματολογία των αριθμών από το 30 έως το 99 προκύπτει χρησιμοποιώντας ένα σύστημα με βάση το 20, παρόμοιο με το σύστημα που χρησιμοποιείται στα Βασκικά και τα Γαλλικά για τους αριθμούς 80 έως 99.
Τα σύμβολα για τους αριθμούς στα σύγχρονα γεωργιανά κείμενα είναι οι ίδιοι ινδοαραβικοί αριθμοί που χρησιμοποιούνται στα ελληνικά, εκτός από το ότι το κόμμα χρησιμοποιείται ως υποδιαστολή και τα ψηφία σε μεγάλους αριθμούς διαιρούνται σε ομάδες των τριών με χρήση κενών ή περιόδους (πλήρεις στάσεις). Υπάρχει μια παλαιότερη μέθοδος για την γραφή αριθμών, στην οποία τα περισσότερα γράμματα του γεωργιανού αλφαβήτου (συμπεριλαμβανομένων μερικών απαρχαιωμένων γραμμάτων) έχουν εκχωρηθεί σε αριθμητική τιμή.
Α.Π.Π.Σ. Ηρακλής Θυμιανών

Ιστορία

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός και Πολιτιστικός Σύλλογος «Ηρακλής» Θυμιανών ιδρύθηκε το 1958. Η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1993-94, τερματίζοντας στη 13η θέση του 2ου ομίλου με 30 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε ξανά στη Δ΄ Εθνική, όπου τερμάτησε στη 15η θέση του 2ου ομίλου με 18 βαθμούς, επιστρέφοντας στα τοπικά πρωταθλήματα.
Το δωμάτιο των θαυμάτων

Πλοκή

Στην ταινία εκτυλίσσονται δύο ιστορίες με διαφορά πενήντα ετών: το 1927 ένα κορίτσι φεύγει από το σπίτι της για να βρει τη μητέρα της και το 1977, ένα αγόρι φεύγει από το σπίτι του για να βρει τον πατέρα του.

Βραβεία/Διακρίσεις

Στο φεστιβάλ των Καννών ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα.
Στα Βραβεία Satellite είναι υποψήφια σε δύο κατηγορίες: καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου (Μπράιαν Σέλζνικ) και πρωτότυπης μουσικής (Κάρτερ Μπάργουελ).
Σημαία του Μαλάουι

Η σημαία του Μαλάουι καθιερώθηκε στις 6 Ιουλίου 1964. Ο ανατέλλων ήλιος εκπροσωπεί την ελπίδα και την ελευθερία για την ήπειρο της Αφρικής (την περίοδο δημιουργίας της σημαίας, οι περισσότερες αφρικανικές χώρες είχαν μόλις κερδίσει την ανεξαρτησία τους). Το πράσινο εκπροσωπεί τη φύση, το κόκκινο είναι για το αίμα που έχυσαν οι μάρτυρες για την ελευθερία, ενώ το μαύρο συμβολίζει τον πληθυσμό της χώρας.

Σημαία 2010-2012

Η αλλαγή της σημαίας έγινε στις 29 Ιουλίου 2010. Καθιερώθηκε έπειτα από πρόταση της κυβέρνησης της χώρας. Οι λωρίδες μεταβλήθηκαν σε σχέση με την προηγούμενη σημαία ούτως ώστε να αρμόζει στη σημαία με τα παναφρικανικά χρώματα. Συνακόλουθα, η κόκκινη λωρίδα τοποθετήθηκε στην κορυφή, η μαύρη λωρίδα στη μέση και η πράσινη στο κάτω μέρος. Ο ανατέλλων ήλιος που υπήρχε στην προηγούμενη σημαία άλλαξε σε έναν λευκό ήλιο που τοποθετήθηκε στο κέντρο και συμβολίζει την οικονομική πρόοδο που έχει συντελεστεί στο Μαλάουι από την εποχή της ανεξαρτησίας. Το Ενωμένο Δημοκρατικό Μέτωπο της Αντιπολίτευσης προσέβαλε την απόφαση για αλλαγή της σημαίας μέσω της δικαστικής οδού. Η απόφαση για την αλλαγή της σημαίας λήφθηκε από τον πρόεδρο Μπίνγκου γουά Μουταρίκα.

2012–σήμερα

Στις 28 Μαΐου 2012, επί προεδρίας της Τζόις Μπάντα, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να επαναφέρει τη σημαία της ανεξαρτησίας. Η επαναφορά τέθηκε σε εφαρμογή με την υπογραφή Προεδρικού Διατάγματος.
Λιλή Ζωγράφου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 17 Ιουνίου του 1922, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Κατάγεται απο την Νεάπολη Λασιθίου. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας «Ανόρθωση», με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Η Λιλή Ζωγράφου φοίτησε στο «Λύκειο Κοραής» και στο «Καθολικό Γυμνάσιο Ουρσουλινών» της Νάξου. Σπούδασε φιλολογία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής και ενώ ήταν έγκυος, φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση και γέννησε στην φυλακή την θυγατέρα της, μετέπειτα ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη (1943–2003). Μετά την απελευθέρωση, εργάσθηκε ως δημοσιογράφος σε γνωστά περιοδικά και εφημερίδες, ταξιδεύοντας παράλληλα πολύ στην Ευρώπη και στις Ανατολικές χώρες. Την περίοδο 1953–1954 έζησε στο Παρίσι. 
Δημοσίευσε μικρά έργα της σε λογοτεχνικά περιοδικά και πρωτοεμφανίστηκε στην βιβλιογραφία το 1949 με την συλλογή από νουβέλες με τίτλο «Αγάπη». 'Έγινε ευρύτερα γνωστή 10 χρόνια αργότερα, με το βιβλίο της για τον Νίκο Καζαντζάκη, «Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός». Kατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967–1974) δημοσίευε στο δεκαπενθήμερο περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ – που απευθυνόταν σε καλλιεργημένες γυναίκες της μέσης τάξης – άρθρα με ανατρεπτικό και πολιτικά τολμηρό περιεχόμενο που έκρυβαν τον κίνδυνο να εξοργίσουν την στρατιωτική εξουσία. Εξέφρασε έτσι τις δυνάμεις της νεολαίας που επρόκειτο αργότερα να κάνουν τη δική τους εξέγερση. Τα άρθρα εκείνα έμπασαν στον Τύπο της εποχής ένα καινούργιο ρεύμα ελευθερίας και ανανεώσεως και έγιναν σημεία αναφοράς και ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον – όχι μόνον για τις γυναίκες αναγνώστριες του περιοδικού, που είδε την κυκλοφορία του να απογειώνεται. Έδινε τότε διαλέξεις και οι αίθουσες ήταν κατάμεστες από νέο κυρίως κόσμο. Το 1971 έγραψε και το βιβλίο της για τον Ελύτη, «Ο ηλιοπότης Ελύτης», το οποίο είχε δώσει στον ίδιο να το διαβάσει πριν αυτό δημοσιευτεί. Ο Ελύτης δεν το ενέκρινε και την απέτρεψε –σχεδόν της απαγόρευσε– να το δημοσιεύσει. Εκείνη όχι απλώς το δημοσίευσε, αλλά και σε δημόσιες διαλέξεις της φανέρωσε, με πολλή στενοχώρια, την αποδοκιμασία του ποιητή για το βιβλίο της. Ο Οδυσσέας Ελύτης –που αργότερα βραβεύθηκε με το Νομπέλ Λογοτεχνίας– ίσως ήταν ευαίσθητος να μην «παρερμηνεύεται» η ποίησή του, αλλά και η Ζωγράφου υπερασπίστηκε το δικαίωμά της να γράφει αυτά που είδε στην ποίησή του.
Αυτή η πνευματική ελευθερία, η εγρήγορση και η έντιμη μαχητικότητα είναι χαρακτηριστική της Ζωγράφου σε όλα όσα έκανε και έγραψε, ακόμη και στα «λάθη» της. Δημοσίευσε 24 βιβλία (μυθιστορήματα, νουβέλες και δοκίμια) που έχουν κάνει αλλεπάλληλες εκδόσεις. Έγραψε σημαντικά δοκίμια για Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Επιπλέον, το μυθιστόρημά της «Η αγάπη άργησε μια μέρα» (1994) διασκευάστηκε για την ελληνική τηλεόραση. Ο λόγος της υπήρξε αντισυμβατικός και χαρακτηρίστηκε ως η σκοτεινή θεά Εκάτη της λογοτεχνίας μας.
Φραντζέσκος Δημησιάνος

Βίος

Για τον Δημησιάνο Φραντζέσκο δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Ήταν Κερκυραίος ζωγράφος.  Το πιο γνωστό έργο του είναι η εικόνα που αναπαριστά το Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα, ενυπόγραφη με χρονολογία 1682. Αναφέρεται ότι είχε αξιοπρόσεκτο έργο τόσο σε ναούς της πόλης όσο και της υπαίθρου της Κέρκυρας.