Άννα Πάβλοβα

Πρώιμα χρόνια

Η Άννα Πάβλοβα γεννήθηκε στις 12 Φλεβάρη του 1881 στο Λίγκοβο, της Αγίας Πετρούπολης, στη Ρωσία από ανύπαντρους γονείς. Η μητέρα της, Lyubov Feodorovna, ήταν πλύστρα. Ο πατέρας της φημολογείται ότι ήταν Εβραίος (κάποιες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της εφημερίδας The Saint Petersburg Gazette, αναφέρουν ότι ο βιολογικός πατέρας της ήταν ο τραπεζίτης Λαζάρ Πολιακόβ). Ο δεύτερος σύζυγός της μητέρας της, Matvey Pavlov, πιστεύεται ότι την υιοθέτησε σε ηλικία τριών ετών, αποκτώντας έτσι το επώνυμό του.
Το πάθος της Πάβλοβα για την τέχνη του μπαλέτου άρχισε όταν την πήγε η μητέρα της στην παράσταση παραγωγής του Μαριούς Πετιπά Η Ωραία Κοιμωμένη, στο θέατρο Imperial Maryinsky Theater. Το πλούσιο θέαμα έκανε εντύπωση στην Πάβλοβα. Στην ηλικία των εννέα, η μητέρα της την πήγε στην οντισιόν της φημισμένης Αυτοκρατορικής Σχολής Μπαλέτου. Λόγω του μικρού της ηλικίας της και της «ασθενικής» της εμφάνισης, δεν την επέλεξαν. Το 1891, έγινε τελικά αποδεκτή στην ηλικία των 10 ετών. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή στην παράσταση Un conte de fées (Ένα παραμύθι) του Μαριούς Πετιπά, την οποία ο υπεύθυνος του μπαλέτου ανέβασε για τους μαθητές του σχολείου.
Τα χρόνια της εκπαίδευσης ήταν δύσκολα για τη μικρή Πάβλοβα. Το κλασικό μπαλέτο δεν ήταν εύκολο για εκείνην. Τα πολύ τοξωτά πόδια, οι λεπτοί της αστράγαλοι και τα μακριά άκρα της έρχονταν σε αντίθεση με το μικρό και συμπαγές σώμα που είχαν οι μπαλαρίνες εκείνη την εποχή. Οι συμμαθητές της την κορόιδευαν με παρατσούκλια όπως η σκούπα και το La petite Sauvage (Ο μικρός άγριος). Απτόητη, η Πάβλοβα εκπαιδευόταν για να βελτιώσει την τεχνική της. Εξασκούταν συνεχώς αφού μάθαινε κάθε βήμα. Έκανε επιπλέον μαθήματα από τους σημαντικότερους καθηγητές της εποχής -Christian Johansson, Pavel Gerdt, Nikolai Legat— και από τον Ενρίκο Τσεκέτι, που θεωρείτο ο μεγαλύτερος δεξιοτέχνης του μπαλέτου και ιδρυτής της μεθόδου  Τσεκέτι, μιας τεχνικής μπαλέτου που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα. Το 1898, μπήκε στην classe de perfection της Ekaterina Vazem, πρώην πρίμα μπαλαρίνα των Αυτοκρατορικών Θεάτρων της Αγίας Πετρούπολης.
Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της στην Αυτοκρατορική Σχολή Μπαλέτου, ερμήνευσε πολλούς ρόλους με την κύρια εταιρία. Αποφοίτησε το 1899 σε ηλικία 18 ετών και επιλέχθηκε να μπει στο Αυτοκρατορικό Μπαλέτο μια σειρά μπροστά από το corps de ballet ως coryphée. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο της στο Αυτοκρατορικό Θέατρο Μαριίνσκι στην παράσταση του Pavel Gerdt, Les Dryades prétendues (Οι ψευδής Δρυάδες). Η ερμηνεία της επέστησε επαίνους από τους κριτικούς και ιδιαιτέρως από τον μεγάλο κριτικό και ιστορικό Νικολάι Bezobrazov.

Καριέρα

Στο αποκορύφωμα του αυστηρού ακαδημαϊκού στυλ του Πετιπά, το κοινό αιφνιδιάστηκε από το στυλ της Πάβλοβα, που έδινε λίγη προσοχή στους ακαδημαϊκούς κανόνες: συχνά ερμήνευε τους ρόλους της με λυγισμένα τα γόνατα, με κακό turnout, άστοχες port de bras και λάθος τοποθετημένες tours. Ένα τέτοιο στυλ, με πολλούς τρόπους, επανερχόταν στην εποχή του ρομαντικού μπαλέτου και τις μεγάλες μπαλαρίνες της παλιάς εποχής.
Η Πάβλοβα ερμήνευε με διάφορες κλασικές παραλλαγές, όπως το pas de deux και το pas de trois σε μπαλέτα όπως το La Camargo, το Le Roi Candaule, το Marcobomba και το The Sleeping Beauty. Συχνά παρασυρόταν από τον ενθουσιασμό της: μία φορά κατά τη διάρκεια της ερμηνείας της ως ο ποταμός Τάμεσης στην παράσταση του Πετιπά,Η κόρη του Φαραώ, μια δυναμική διπλή στροφή pique turns την οδήγησε να χάσει την ισορροπία της και να καταλήξει στο κουτί του υποβολέα. Οι αδύναμοι αστράγαλοί της την δυσκόλεψαν κατά την ερμηνεία του ρόλου της ως τη νεράιδα Candide στην παράσταση του Πετιπά, Η Ωραία Κοιμωμένη, οδηγώντας την μπαλαρίνα να εκτελέσει τα άλματα της νεράιδας σαν en pointe, προς μεγάλη έκπληξη του υπεύθυνου του μπαλέτου. Προσπάθησε απεγνωσμένα να μιμηθεί τη φημισμένη Pierina Legnani, που ήταν Prima ballerina assoluta των Αυτοκρατορικών Θεάτρων. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων προσπάθησε να εκτελέσει τη διάσημη Fouetté του Λενιάνι, προκαλώντας την οργή του δασκάλου της Pavel Gerdt. Εκείνος της είπε,
«... αφήστε τα ακροβατικά για τους άλλους. Είναι πολύ περισσότερο από όσο αντέχω να δω, την πίεση που ασκούν τέτοια βήματα στους ευαίσθητους μυς και την έντονη καμάρα του ποδιού σας. Σας ικετεύω να μην προσπαθήσετε ποτέ ξανά να μιμηθείτε εκείνους που είναι σωματικά δυνατότεροι από εσάς. Θα πρέπει να συνειδητοποιήστε ότι η λεπτότητα και η ευαισθησία σας είναι τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία σας. Θα πρέπει πάντα να κάνετε το είδος του χορού που φανερώνει τα δικά σας σπάνια χαρακτηριστικά αντί να προσπαθείτε να κερδίσετε τον έπαινο με  κοινά ακροβατικά κόλπα.»
Η Πάβλοβα γρήγορα ανελίχθηκε μέσα από τις σειρές, για να γίνει μια από τις αγαπημένες χορεύτριες του παλιού μαέστρου Πετιπά. Ήταν από τον ίδιο τον Πετιπά που η Πάβλοβα έμαθε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της Paquita, της Princess Aspicia στο έργο Η κόρη του Φαραώ, της Βασίλισσας Νίσια στο Le Roi Candaule και τη Ζιζέλ. Ονομάστηκε danseuse το 1902, première danseuse το 1905 και τέλος, πρίμα μπαλαρίνα το 1906 μετά από την επιτυχημένη ερμηνεία της στη Ζιζέλ. Ο Πετιπά αναθεώρησε πολλά grand pas γι 'αυτήν, καθώς και πολλές συμπληρωματικές παραλλαγές. Έχαιρε θαυμασμού από τους φανατικούς balletomanes της τσαρικής Αγίας Πετρούπολης και οι λεγεώνες των οπαδών της αυτοαποκαλούνταν Pavlovatzi.
Όταν η μπαλαρίνα Mathilde Kschessinska ήταν έγκυος το 1901, προπονούσε την Πάβλοβα στο ρόλο της Νίκια στο έργο La Bayadère. Η Kschessinska, που δεν ήθελε να την επισκιάζουν, ήταν σίγουρη πως η Πάβλοβα θα αποτύγχανε στο ρόλο, μιας και θεωρούσε πως ήταν από τεχνικής άποψης κατώτερη, λόγω των μικρών της αστραγάλων και των ευκίνητων ποδιών της. Αντιθέτως όμως το κοινό μαγεύτηκε από την Πάβλοβα και την αδύναμη, αιθέρια εμφάνισή της, χαρακτηριστικά τα οποία ταίριαζαν άψογα με το ρόλο, ειδικά στη σκηνή με Το Βασίλειο των Σκιών.
Τα πόδια της ήταν εξαιρετικά άκαμπτα, έτσι ενίσχυε τα pointe της, προσθέτοντας ένα κομμάτι από σκληρό ξύλο στις σόλες για την υποστήριξη και την κάμψη του σχήματος του παπουτσιού. Εκείνη την εποχή πολλοί το θεώρησαν «εξαπάτηση», μια μπαλαρίνα της εποχής διδασκόταν πως αυτή και όχι τα παπούτσια της θα έπρεπε να κρατούν το βάρος της σε στάση en pointe. Στην περίπτωση της Πάβλοβα αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο καθώς το σχήμα των ποδιών της έπρεπε για ισορροπούν το βάρος της στα μικρά δάχτυλα των ποδιών της. Με την πάροδο του χρόνου, η λύση της σε αυτό το πρόβλημα έγινε ο πρόδρομος του σύγχρονου πουέντ παπουτσιού, καθώς η χρήση του πουέντ έγινε λιγότερο επώδυνη και πιο εύκολη για τα καμπυλωτά πόδια. Σύμφωνα με τη βιογραφία της Μαργκότ Φοντέιν, στην Πάβλοβα δεν άρεσε ο τρόπος που φαινόταν η εφεύρεσή της στις φωτογραφίες, έτσι τα αφαιρούσε ή τροποποιούσε τις φωτογραφίες, έτσι ώστε να φαίνεται ότι χρησιμοποιούσε κανονικά πουέντ.
Η Πάβλοβα είναι ίσως πιο γνωστή για τη δημιουργία του ρόλου Dying Swan, σε μια σόλο χορογραφία του χορογράφου Michel Fokine. Το μπαλέτο, που δημιουργήθηκε το 1905, χορεύεται στο Le Cygne στο The Carnival of the Animals από την Camille Saint-Saëns. H Πάβλοβα χορογράφησε η ίδια διάφορα σόλο για τον εαυτό της, ένα εκ των οποίων είναι η Dragonfly, ένα σύντομο μπαλέτο πάνω στη μουσική του Fritz Kreisler. Κατά την εκτέλεση του ρόλου, η Πάβλοβα φορούσε ένα αραχνοΰφαντο φόρεμα με μεγάλα φτερά λιβελούλας στερεωμένα στο πίσω μέρος.