Πιότρ Κρασνόφ

Ρωσικός Στρατός

Ο Πιότρ Κρασνόφ που γεννήθηκε το 1869 στην Αγία Πετρούπολη, ήταν γιός του αντιστρατήγου Νικολάι Κρασνόφ και εγγονός του στρατηγού Ιβάν Κρασνόφ. Το 1888, ο Κρασνόφ αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Παβλόφσκ και αργότερα υπηρέτησε στο Σύνταγμα Αταμάνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διοίκησε μια Κοζάκικη Ταξιαρχία και μια Μεραρχία, τον Αύγουστο-Οκτώβριο 1917, του 3ου Σώματος Ιππικού. Κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Αλέξανδρος Κερένσκι τοποθέτησε τον Κρασνόφ αρχηγού του στρατού, ο οποίος στάλθηκε στην Πετρούπολη από το μέτωπο για να καταστείλει την επανάσταση των Μπολσεβίκων (δες Εξέγερση Κερένσκι-Κρασνόφ). Ωστόσο, ο Κρασνόφ ηττήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος. Απελευθερώθηκε από τις Σοβιετικές αρχές με τον όρο ότι δεν θα συνεχίσει τον αγώνα του κατά της επανάστασης. Συμφώνησε με αυτό, αλλά παρέβη την υπόσχεσή του να το κάνει.

Ρωσικός Εμφύλιος πόλεμος

Ο Κρασνόφ κατέφυγε στην περιοχή του Ντον και τον Μάιο του 1918, στο Νοβοτσερκάσσκ, όπου εξελέγη Αταμάνος των Κοζάκων του Ντον. Με υποστήριξη από την Γερμανία, εξόπλισε τον στρατό, ο οποίος θα έδιωχνε του Σοβιετικούς από την περιοχή του Ντον τον Μάιο-Ιούνιο 1918. Έως τα μέσα Ιουνίου, ο Στρατός του Ντον ήταν στο πεδίο της μάχης με 40.000 άνδρες, 56 πυροβόλα και 179 πολυβόλα. Στο δεύτερο μισό του 1918, ο Κρασνόφ κινήθηκε προς Ποβορίνο-Καμίσιν-Τσαρίτσιν, με πρόθεση να βαδίσει κατά της Μόσχας, αλλά ηττήθηκε. Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απόθεσε τις ελπίδες του στις δυνάμεις της Αντάντ για αναζήτηση συμμάχων. Τον Ιανουάριο του 1919, ο Κρασνόφ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την εξουσία του Στρατηγού Ντενίκιν επί του Λευκού κινήματος, παρά την έχθρα του προς αυτόν.

Εξορία σε Γαλλία και Γερμανία

Στις 19 Φεβρουαρίου 1919, ο Κρασνόφ διέφυγε στην Δυτική Ευρώπη αφού έχασε τις εκλογές για την θέση του Ντον Αταμάν. Φτάνοντας πρώτα στην Γερμανία, μετακόμισε στην Γαλλία το 1923, όπου συνέχισε τις αντι-Σοβιετικές δραστηριότητές του. Στην Γαλλία ο Κρασνόφ ήταν ένας από τους ιδρυτές της Αδελφότητας της Ρωσικής Αλήθειας, μιας αντι-κομμουνιστικής οργάνωσης με μυστικό δίκτυο στην Ρωσία. 
Στην εξορία, ο Κρασνόφ έγραψε απομνημονεύματα και αρκετά μυθιστορήματα. Η περίφημη τριλογία του Από τον Δικέφαλο Αετό στην Ερυθρά Σημαία, εκτός από την κύρια πλοκή, με τον ήρωά του, Στρατηγό Σάμπλιν, έχει αρκετές υπο-πλοκές οι οποίες περιλαμβάνουν πολλές τοποθεσίες, γεγονότα και προσωπικότητες. Παρουσιάζει ένα τεράστιο πανόραμα της Επανάστασης και του Εμφυλίου Πολέμου σε όλη την χώρα. Τα γεγονότα αποκαλύπτονται μέσω την μοίρας πολλών χαρακτήρων, οι οποίοι, με την σειρά τους, δίνουν τις δικές τους ερμηνείες στα γεγονότα. Ακόμη και οι επαναστάτες έχουν την ευκαιρία να εκφράσουν τις απόψεις τους, αν και, σε γενικές γραμμές, οι πολιτικές τους εξηγήσεις φαίνεται να είναι τα πιο αδύναμα τμήματα του μυθιστορήματος. Η ιδεολογία του βιβλίου παρουσιάζεται έτσι πολυφωνικά. Ο συγγραφέας, αν και τείνει να ευθυγραμμιστεί με τους συντηρητικούς χαρακτήρες του, δεν διατυπώνει καμιά προσωπική άποψη. Όλα τα σημαντικά ζητήματα, όπως η εξουσία vs αναρχία, ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας vs βία, η δημιουργική εργασία vs καταστροφή, καθώς επίσης η σκληρότητα και ο τρόμος, αντιμετωπίζονται με αυτόν τον πολυφωνικό τρόπο. 
Τα μυθιστορήματα του Κρασνόφ μεταφράστηκαν στα Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Σερβικά και άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κρασνόφ συνέχισε τον “Γερμανικό προσανατολισμό” του αναζητώντας συμμαχία με την Ναζιστική Γερμανία. Συμφώνησε να οργανώσει και να διευθύνει Κοζάκικες Μονάδες από Λευκούς εμιγκρέδες και Σοβιετικούς (κυρίως Κοζάκους) αιχμαλώτους πολέμου, οπλισμένους από τους Ναζί. Οι Ναζί, με την σειρά τους, ανέμεναν ο Κρασνόφ να ακολουθήσει την πολιτική τους γραμμή και να κρατήσει έναν αυτονομιστικό Κοζάκικο προσανατολισμό. Τον Νοέμβριο του 1944, ο Κρασνόφ αρνήθηκε την έκκληση του Στρατηγού Αντρέι Βλασόφ να ενταχθεί στον Ρωσικό Απελευθερωτικό Στρατό του τελευταίου. Στο τέλος του πολέμου, ο Κρασνόφ και οι άνδρες του παραδόθηκαν εθελοντικά στις Βρετανικές δυνάμεις στην Αυστρία. Όλοι κατά την παράδοση είχαν λάβει την υπόσχεση από τον Ταγματάρχη Ντέιβις ότι, σαν Λευκοί Ρώσοι εμιγκρέδες, δεν θα επαναπατρίζονταν στους Σοβιετικούς.

Επαναπατρισμός και θάνατος

Στις 28 Μαΐου 1945, ο Πιότρ Κρασνόφ παραδόθηκε στους Σοβιετικούς από τις Βρετανικές αρχές κατά την Επιχείρηση Κίλχουλ (Keelhaul). Καταδικάστηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ, μαζί με τον Στρατηγό Αντρέι Σκούρο, τον Τιμοφέι Ντομανόφ και τον Χέλμουτ φον Πάνβιτς. Στις 17 Ιανουαρίου 1947, εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού.

Προσωπικά

Στις 17 Ιανουαρίου 2008, ο Βίκτορ Βοντολάτσκι, Αταμάνος των Κοζάκων του Ντον και βουλευτής του κόμματος Ενωμένη Ρωσία στην Ρωσική Δούμα, πρότεινε την σύσταση κοινοβουλευτικής ομάδας εργασίας για την αποκατάσταση του Πιότρ Κρασνόφ. 
Ο Κρασνόφ είναι μεγάλος θείος [αδελφός του παππού ή της γιαγιάς] του Μιγκέλ Κρασνόφ, ενός Χιλιανού γεννημένου στην Αυστρία, που καταδικάστηκε για πολυάριθμα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράχθηκαν στην διάρκεια της δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοσέτ.  Ο τελευταίος έχει πολλούς οπαδούς που αρνούνται αυτά τα εγκλήματα. Ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, ο Μιγκέλ Κρασνόφ καταδικάστηκε για “μόνιμη απαγωγή” πρώην κομμουνιστών αγωνιστών, για τους οποίους υπάρχει τώρα απόδειξη ότι είναι νεκροί.