google/wiki40b huggingface dataset:
Ισαβέλλα Μπρους

Βασίλισσα της Νορβηγίας

Η πρώτη σύζυγος του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας ήταν η Μαργαρίτα της Σκωτίας κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας και πέθανε πάνω στην γέννα (1283). Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου Γ΄ τρία χρόνια αργότερα (1286) η εγγονή του η οποία ήταν κόρη του Έρικ Β΄ από τον πρώτο του γάμο ορίστηκε νέα βασίλισσα της Σκωτίας. Ο Έρικ Β΄ τακτοποίησε τον γάμο της κόρης του με τον διάδοχο του Αγγλικού θρόνου Εδουάρδο γιο του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας αλλά δεν έγινε τελικά ποτέ επειδή η Μαργαρίτα πέθανε σε νηπιακή ηλικία πριν ορκιστεί βασίλισσα (1290). Ο πρόωρος θάνατος της Μαργαρίτας έφερε τεράστιο χάος στην διαδοχή του θρόνου της Σκωτίας με αποτέλεσμα να βρει την ευκαιρία ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας να εγκαταστήσει την εξουσία του στην χώρα. 
Το εκλεκτορικό σώμα εξέλεξε νέο βασιλιά της Σκωτίας τον Τζων Μπάλλιολ με την βοήθεια του Τζων Κόμυν ή Ερυθρού Κόμυν. Ο Οίκος του Μπρους που είχε απέραντες εκτάσεις του Γκάλογουεϊ και είχε υποστηρίξει την διαδοχή του θρόνου από την Μαργαρίτα αντιστάθηκε σκληρά στην νέα εκλογή και είχε την υποστήριξη πολλών ευγενών ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο Οίκος των Στιούαρτ. Την εποχή που ορκίστηκε βασίλισσα της Νορβηγίας ο αδελφός της ήταν διεκδικητής του θρόνου της Σκωτίας, συμμάχησε με τον Εδουάρδο Α΄ εναντίον του Μπάλλιολ και των Κόμυν συμμάχων του, ο αδελφός της εξελέγη τελικά βασιλιάς της Σκωτίας (1306). Ο Βρετανός ιστορικός Μπάρροου (1924 - 2013) σημειώνει ότι οι επαφές του Έρικ με την Σκωτία "συνέβαλαν σημαντικά για την ενδυνάμωση των σχέσεων της οικογένειας Μπρους με τον Άγγλο βασιλιά".

Τελευταία χρόνια

Ο Έρικ Β΄ πέθανε πρόωρα και η Ισαβέλλα Μπρους έμεινε χήρα σε ηλικία μόλις 26 ετών (1299), τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας που βασίλευσε μέχρι τον δικό του θάνατο (1319). Η Ισαβέλλα έμεινε πιστή στην μνήμη του Έρικ και γι'αυτά τα υπόλοιπα 60 χρόνια που έζησε δεν ξαναπαντρεύτηκε και παρέμεινε μέχρι το τέλος στην Νορβηγία. Με τον γάμο της απέκτησε μόνο μια κόρη την Ίνγκεμποργκ Έρικσνταττερ της Νορβηγίας που παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Τζων Β΄ κόμη των Ορκάδων και στον δεύτερο γάμο της τον Βαλντεμάρ της Φινλανδίας (1312), η μητέρα της Ισαβέλλα ρύθμισε και τους δυο γάμους.
Η Ισαβέλλα σαν πρώην βασίλισσα είχε μικρή συμμετοχή στην πολιτική ζωή της Νορβηγίας αλλά έχει διασωθεί στα έγγραφα με μεγάλη λεπτομέρεια, συμμετείχε στα γεγονότα και στις τελετές και ήταν δίπλα από το βασιλικό ζεύγος στην στέψη του νέου επισκόπου του Μπέργκεν Άρνε Σίγκουρντσον (1305). Είχε καλές σχέσεις με τον κλήρο, έκανε δωρεές η ίδια (1324) και δέχτηκε δωρεές από την εκκλησία, συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις με την Σκωτία για τις Ορκάδες και την Σέτλαντ και με πρωτοβουλία της κλείστηκε η Συνθήκη του Περθ (1312). Το 1339 συγχωρέθηκε ένας αιχμάλωτος με δικό της αίτημα, είχε αλληλογραφία με την αδελφή της Χριστίνα Μπρους και έστειλε στρατό να την υποστηρίξει. Η Ισαβέλλα ήταν μια από της κληρονόμους της κόρης της Ίνγκεμποργκ (1357) δούκισσας του Άππλαντ, του Έλαντ και της Φινλανδίας.
Γ΄ Καρλικός Πόλεμος

Ο Γ΄ Καρλικός Πόλεμος ήταν ο τελευταίος από τους Καρλικούς Πολέμους, εμφύλιες διαμάχες που κυριάρχησαν στην εσωτερική πολιτική και στρατιωτική πραγματικότητα της Ισπανίας του 19ου αιώνα. Διαδραματίστηκε μεταξύ του 1872 και 1876 και επηρέασε κυρίως τις βασκικές επαρχίες, τη Ναβάρρα, την Καταλονία και την ορεινή Αραγόνα.

Η πορεία του πολέμου

Οι καρλιστές είχαν προσπαθήσει να πετύχουν την δημοκρατική του επικράτηση στα πλαίσια πλέον της Α΄ Ισπανικής Δημοκρατίας και υπό από τον προσωρινό μονάρχη, Αμεδαίου του Οίκου της Σαβοΐας. Ωστόσο, παρά την εκλογική υποστήριξη που έλαβαν, δεν κατάφεραν να σχηματίσουν ένα ισχυρό κόμμα. Ιδιαίτερα για τις συντηρητικές ελίτ ο καρλισμός παρέμενε μια χαμένη υπόθεση, αντίθετα με την θετική προοπτική του γιου της τέως βασίλισσας Ισαβέλλας, Αλφόνσου. Με αφορμή τη βία που ασκήθηκε εναντίον καρλιστών, παραιτήθηκαν και οδηγήθηκαν στην ένοπλη δράση. Ο καρλιστής διεκδικητής του θρόνου, Κάρολος Μαρία, μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια και μια προσωρινή συμφωνία με την ισπανική κυβέρνηση το 1872, κατάφερε τον επόμενο χρόνο να επιβληθεί στις δυσκολίες και να φτάσει στην κατάκτηση σημαντικού ποσοστού των βασκικών εδαφών. Εκεί εγκαθίδρυσε ένα τύποις καρλιστικό κράτος, με δικές του υπηρεσίες και στρατό αλλά δεν κατάφερε να επεκταθεί πέραν των παραδοσιακών του πυρήνων, ούτε και να κατακτήσει κάποια σημαντική πόλη. Αντίθετα, οι καρλιστές ηγέτες στην Καταλονία και την Αραγόνα ποτέ δεν προσπάθησαν να στήσουν κάποια συντονισμένη πολεμική προσπάθεια αλλά περιορίστηκαν σε λησταρχικές δραστηριότητες.
Με την ανασύσταση της Βουρβονικής Δυναστείας στο θρόνο της Ισπανίας στο πρόσωπο του Αλφόνσου ΙΒ΄, επετεύχθη και η ειρήνευση των υπό καρλιστικό έλεγχο περιοχών, με τον διεκδικητή Κάρολο να διαφεύγει στη Γαλλία.
Σιβύλλα του Μπωζέ

Η Σίβυλλα, γαλλ. Sybille (1255 - 1294) από τον Οίκο του Μπωζέ ήταν κόρη του βαρόνου του Κουζάν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Γκυ A΄ Νταμάς ντε Μπωζέ, βαρόνου του Κουζάν (π.1230 - 1269) και δελφίνου του Λαβιέ.
Ορυκτοβάμβακας

Με το όνομα ορυκτοβάμβακας αποκαλούνται ινώδη μονωτικά υλικά κοινό χαρακτηριστικό των οποίων είναι η ανόργανη σύσταση των ινών τους και η ακαυστότητα που προκύπτει ως αποτέλεσμα αυτής της σύστασης. Ο όρος «ορυκτοβάμβακας» χρησιμοποιείται από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία για την περιγραφή ανόργανων ινωδών μονωτικών υλικών. Ανάμεσα στα υλικά που αποκαλούνται ορυκτοβάμβακες βρίσκονται ο πετροβάμβακας, ο υαλοβάμβακας καθώς και άλλα υλικά. Τα υλικά αυτά χαρακτηρίζονται σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση Euroclass αντίδρασης στη φωτιά ως άκαυστα κατηγορίας Α1.
Η παραγωγή των υλικών αυτών γίνεται με τήξη των συστατικών τους σε υψηλή θερμοκρασία και δημιουργία λεπτών, ανόργανων ινών και μπορεί να έχουν μορφή ινών χύμα ή μορφοποιημένων σε ρολλά ή σε πλάκες.
Ξυνιστέρι

Το ξυνιστέρι (ξινιστέρι) είναι αυτόχθονο λευκό σταφύλι το οποίο καλλιεργείται στην Κύπρο.
Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το 33% των Κυπριακών αμπελώνων στις νότιες πλαγιές της οροσειράς του Τροόδους φυτεύονται με αυτή την ποικιλία σταφυλιών, γεγονός που κάνει το Ξυνιστέρι την κύρια ποικιλία λευκού σταφυλιού που παράγεται στη Κύπρο.
Τα συμπλέγματα και μούρα του ξυνιστερίου είναι μεσαίου μεγέθους, ενώ είναι γνωστό για την αντοχή του ενάντια στις ασθένειες του κρασιού. Χρησιμοποιείται στην παραγωγή αρκετών τοπικών (κυρίως λευκών) κρασιών. Το ξυνιστέρι συνδυάζεται με μαύρα σταφύλια για την παραγωγή της Κουμανδαρίας, ενώ χρησιμοποιείται και για τη παραγωγή του τοπικού οινοπνεύματος Ζιβανία.
Ερνέστος Λουδοβίκος της Πομερανίας

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Φιλίππου Α΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης τού Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας. 
Το 1560 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ερνέστος-Λουδοβίκος και οι άλλοι τέσσερις αδελφοί του τέθηκαν υπό την επιτροπεία τού μεγάλου θείου τους Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν. Ο Μπάρνιμ Θ΄ αποσύρθηκε το 1569 (απεβίωσε τέσσερα έτη μετά) και οι αδελφοί διαίρεσαν στο Γιάζενιτς (νυν Πολίτσε Πολωνίας) την Πομερανία· η Συνέλευση (Λάννττακ) επικύρωσε τη διαίρεση στο Βολίν. Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος και ο Μπάρνιμ Ι΄ έλαβαν το Στεττίν, ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ το Μπαρτ & Ρύγκενβαλντε, ο Ερνέστος-Λουδοβίκος το Βόλγκαστ και ο Καζιμίρ ΣΤ΄ την επισκοπή τού Καμμίν.
Επέκτεινε το Πανεπιστήμιο τού Γκράιφσβαλτ, όπου προσωπικά ασχολήθηκε με την ανοικοδόμηση του Τμήματος Ιατρικής. Ο Ερνέστος-Λουδοβίκος συμμετείχε στις ανεπιτυχείς προσπάθειες τού Ιωάννη-Φρειδερίκου να αναβαθμίσει στρατιωτικά την Πομερανία εντός τού Κύκλου της Άνω Σαξονίας.
Το 1574 έκτισε ένα μέγαρο στην Πουντάγκλα, επάνω στα ερείπι τού αββαείου τού Ούζεντομ. Δύο κώμες στη σημερινή περιοχή Βορπόμμερν-Γκράιφσβαλτ φέρουν το όνομά του: το Γκρος Έρνστχοφ που ίδρυσε κοντά στο Βόλγκαστ και το μέγαρο Λούντβιχσμπουρκ που έκτισε στην ακτή τού κόλπου Γκράιφσβαλτ το 1580 κι το πρόσφερε στη σύζυγό του το 1586. 
Απεβίωσε το 1592 και τάφηκε στο ναό τού Αγ. Πέτρου στο Βόλγκαστ. Το Πανεπιστήμιο τού Γκράιφσβαλτ τον πένθησε αμέσως. Η χήρα του μετέφερε τη διαμονή της με τα τέκνα της από το ανάκτορο τού Βόλγκαστ στο Λόιτς και έζησε 39 έτη ακόμη. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Φίλιππος Β΄ με επίτροπο τον Μπόγκισλαβ ΙΓ΄.
Άνα ντε λα Ρεγκέρα

Σταδιοδρομία

Η Άνα (αληθινό όνομα Anabell Gardoqui de la Reguera) ξεκίνησε της σπουδές της στο Πολιτιστικό Ινστιτούτο της Βερακρούς και εργάστηκε σαν παρουσιάστρια της εκπομπής Pasarela στο τηλεοπτικό δίκτυο Televisa (το μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο στο Μεξικό). Μετά την αποχώρηση της σπούδασε κοντά στους Rosa María Bianchi, Patricia Reyes Spíndola και Rafael Miranau. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα από τον Raúl Quintanilla στο Κέντρο Υποκριτικής του τηλεοπτικού δικτύου Azteca (πρώην κρατικό και νυν το δεύτερο μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο στο Μεξικό).
Η επαγγελματική της καριέρα άρχισε με το ρόλο της στην τηλενουβέλλα Azúl (1996) και ακολούθησαν τα Pueblo chico, infierno grande (1997) (όπου απέσπασε και βραβείο ερμηνείας) και Desencuentro (1997). Και οι τρεις σειρές ήταν σκηνοθετημένες από τον Ernesto Alonso. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με την εταιρεία παραγωγής Argos, καρπός αυτής της συνεργασίας ήταν οι σειρές Tentaciones (1998), Destino και Todo por amor (για το οποίο κέρδισε το βραβείο Palmas de oro). Το Cara o Cruz στο οποίο συμμετείχε το 2002 ήταν η πρώτη συμπαραγωγή των εταιρειών Argos και Telemundo αποκλειστικά γυρισμένο για το ισπανόφωνο κοινό των Η.Π.Α, αν και αργότερα μεταδόθηκε και στο Μεξικό. Η Άνα έπαιξε ακόμα στην τηλενουβέλλα του Azteca Por tí (2002) και στη μίνι σειρά Como Pedro por su casa (2003), μια συμπαραγωγή του Κολομβιανού δικτύου Caracol και του Telemundo.
Έχει εμφανιστεί σε αναρίθμητα διαφημιστικά και τηλεοπτικά shows στο Μεξικό, μεταξύ των οποίων τα Mujer, casos de la vida real, Al derecho y al Dérbez, Íntimamente Shanik, Chiquitos pero picosos, La venta increíble, Llévatelo και Cómplices en familia. Στο θέατρο έχει συμμετάσχει στην παράσταση El cartero σε σκηνοθεσία Raúl Quintanilla, εμφάνιση για την οποία κέρδισε δύο βραβεία από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου.
Η καριέρα της στο σινεμά ξεκίνησε με την ταινία Por la Libre, σε σκηνοθεσία Juan Carlos de Llaca, ενώ αργότερα εμφανίστηκε στις ταινίες Un Secreto de Esperanza, Ladies' Night και Gitanas. Το 2006 συμμετείχε στην ταινία του Jared Hess (Napoleon Dynamite) Nacho Libre όπου ερμήνευσε τον ρόλο της όμορφης αδερφής Encarnación δίπλα στον Τζακ Μπλακ. Λόγω της ομοιότητας τους, συχνά την μπερδεύουν με τις ηθοποιούς Πενέλοπε Κρουθ και Παθ Βέγα.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1996

Κανονισμοί

Στο 5ο Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν 18 ομάδες. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1996, υποβιβάστηκαν οι 3 τελευταίες ομάδες ενώ το δικαίωμα για να συμμετέχουν στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1997 έλαβαν 3 ομάδες, οι οποίες έλαβαν τις πρώτες 3 θέσεις στην Πρώτη Ντιβιζιόν.

Άκυροι αγώνες

Το 1996, διεξήχθησαν 2 αγώνες, των οποίων τα αποτελέσματα τους αργότερα ακυρώθηκαν. Και στους 2 αγώνες, 1 από τις 2 ομάδες ήταν η Ζεμτσούζινα Σότσι, η οποία, τεχνικά, νίκησε και τους 2 αντιπάλους της. Και οι 2 αγώνες διεξήχθησαν στο Στάδιο Τορπέντο.
Πελαγονία

Η Πελαγονία είναι γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.

Ιστορία

Στην αρχαιότητα οριζόταν περίπου από την Παιονία προς τα βόρεια και ανατολικά, τη Λυγκηστίδα και την Αλμωπία στα νότια και την Ιλλυρία προς τα δυτικά. Η αρχαία Πελαγονία βρίσκεται στις νοτιοδυτικές περιοχές της σύγχρονης Βόρειας Μακεδονίας. Ήταν η χώρα του Ελληνικού φύλου των Πελαγόνων οι οποίοι, πριν υποταχθούν στο Μακεδονικό Βασίλειο, τελούσαν υπό τη κυριαρχία των Λυγκηστών. Παλαιότερα οι Πελαγόνες κατείχαν και τις δύο όχθες της πεδιάδας του Αξιού, αλλά υπό τη πίεση των Παιόνων περιορίστηκαν στη δυτική όχθη και μάλιστα στο βόρειο τμήμα της πεδιάδας του Εριγώνος. Η περιοχή προσαρτήθηκε στο Μακεδονικό βασίλειο τον 4ου αιώνα π.Χ. και έγινε μία από τις επαρχίες της. 
Η μακεδονική επαρχία της Πελαγονίας εκτεινόταν βόρεια της Λυγκηστίδας, από τα όρη της δυτικής όχθης του Αξιού μέχρι του όρους Πετρίνο (ανατ. της Λυχνίτιδας λίμνης – φυσικό όριο μεταξύ Μακεδονίας και Ιλλυρίας). Βόρεια η Πελαγονία εκτεινόταν μέχρι του όρους Βάβουνα και της πόλης Στόβοι στη συμβολή του Εριγώνος και του Αξιού. Εκτός των Στόβων, άλλες πόλεις της Πελαγονίας ήταν το Πισσαίον, οι Αλαλκομεναί, Στύβαρα, Βρυάνιον κ.ά. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν τα ονόματα της Λυγκηστίδας και της Ορεστίδας ήταν πλέον σε αχρησία, η Πελαγονία απέκτησε ευρύτερη έννοια. Αυτός είναι ο λόγος που η Μάχη της Πελαγονίας (1259) μεταξύ Βυζαντινών και Λατίνων αναφέρεται επίσης στη σημερινή Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς και στην αρχαία Ορεστίδα.
Στην περιοχή έχουν βρεθεί πολλά μυκηναϊκά αντικείμενα, όπως ο διπλός πέλεκυς, που αργότερα βρέθηκε στις Μυκήνες. Τα μυκηναϊκά ευρήματα εκτίθενται στο Μουσείο της Μπίτολα. Η περιοχή κατοικήθηκε από τους Πελαγόνες, Ηπειρωτική φυλή των Μολοσσών, σύμφωνα με το Στράβωνα, που αποκαλεί την Πελαγονία Τριπολίτιδα αν και ο ίδιος ονοματίζει μόνο μία από τις υποτιθέμενες τρεις πόλεις, την Άζορο.
Μόνο δύο Πελαγόνες μας είναι γνωστές: ο ένας, ο μυθολογικός Πελάγων, ομώνυμος της περιοχής, ήταν γιος του ποταμού-θεού Αξιού και πατέρας του Παίονα Αστεροπαίου στην Ιλιάδα. Ο δεύτερος είναι ο Μενέλαος της Πελαγονίας (περίπου 360 π.Χ.), που, σύμφωνα με τον Μπόσγουορθ, διέφυγε από το βασίλειό του, όταν αυτό προσαρτήθηκε από το Φίλιππο Β΄, βρίσκοντας καταφύγιο και υπηκοότητα στην Αθήνα.
Σήμερα η  Πελαγονία είναι μια πεδιάδα μοιρασμένη μεταξύ της Βόρειας Μακεδονίας και της ελληνικής Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Περιλαμβάνει τις πόλεις Μπίτολα και Πρίλεπ της νότιας Βόρειας Μακεδονίας και τη Φλώρινα στη βορειοδυτική Ελλάδα, καθώς επίσης και τη βασική μεθοριακή διέλευση μεταξύ των δύο χωρών Mετζίτλιγια-Νίκη.
Κωνσταντίνος Δολαψάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Μαγουλάς. Φοίτησε στο Παπαδάκειο Σχολείο του Ψυχρού.
Ήταν ενεργός στις Κρητικές Επαναστάσεις του 1889 και του 1897-98. Αργότερα έγινε τιμητικά χιλίαρχος. Το 1901 διορίστηκε Δήμαρχος Ψυχρού Λασιθίου. Εξελέγη βουλευτής στην Κρητική Βουλή του 1910 και υπήρξε μέλος της Επαναστατικής Συνέλευσης του 1911. Ήταν ανάμεσα στους Κρήτες πληρεξουσίους (24 συνολικά) που είχαν συλληφθεί κατά τη μετάβασή τους με πλοία από τη Σούδα για τον Πειραιά το 1911. Οι συλληφθέντες τέθηκαν υπό κράτηση μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου μέσα στο καράβι. Σύμφωνα με μαρτυρία του στρατηγού Ιωάννη Αλεξάκη (στην εφημερίδα “Πατρίς”, Νοέμβριος 1954) ο βρακοφόρος Δολαψάκης, όταν τελικά έγιναν δεκτοί οι Κρήτες βουλευτές στην Αθήνα,  τον Μάιο του 1912 μπήκε πρώτος στην αίθουσα του Κοινοβουλίου. Στην προσπάθειά του να εισέλθει στη Βουλή των Ελλήνων, απωθήθηκε με τη βία από τη φρουρά. και τραυματίστηκε από τη λόγχη ενός στρατιώτη. Παρά τον τραυματισμό του, ο Δολαψάκης μπήκε στην αίθουσα και δέχτηκε τις επευφημίες των βουλευτών, ενώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος διέκοψε τη συνεδρίαση και το επεισόδιο έλαβε τέλος.  Από το 1918 και για 4 χρόνια ήταν αγρονόμος, ενώ κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, παρότι ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Για την εκεί δράση του τού απονεμήθηκε ειδικό δίπλωμα τιμής από τον στρατάρχη Αλεξάντερ..
Απεβίωσε το 1957 σε ηλικία 92 ετών.
Χαράλαμπος Αγγελιδάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε τις παραμονές της επανάστασης του 1821 στον οικισμό ΧΑΡΑΚΑ της επαρχίας Μονοφατσίου στη Κρήτη. Εξελίχθηκε σε ικανότατο πολεμιστή και ιππέα. Πήρε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην τρίχρονη επανάσταση του 1866. Αρχές του 1867, αναγνωρίστηκε από την προσωρινή κυβέρνηση της Κρήτης, ως αρχηγός της Επαρχίας Μονοφατσίου, υπό τον γενικό αρχηγό ανατολικών επαρχιών, Μιχαήλ Κόρακα.Συνεργαστικε και με τον Βασιλακη Μανωλη συνχωριανο του οπλαρχηγο, που μαζι πολεμισαν στη Ανατολη λασιθιου,Σερβιλη καλικρατη αποκορονου,κ.α.Χάρη στη δική του έντονη δραστηριότητα, το χωριό του έγινε έδρα επαναστατικής κολώνας (στρατοπέδου) και αποτελούσε φόβητρο για τους Οθωμανούς, καθώς και καταφύγιο των χριστιανών της επαρχίας. Πήρε μέρος στις μάχες ΑΡΚΑΔΙΟΥ Λασιθίου, Πύργων, Άγιου Μύρωνα, Αλμυρού, Γάζι, Σερβίλι και άλλες.
Με επιδρομές κατά των Τουρκοκρητικών, εμπόδιζε την παρενόχληση των χριστιανών καθώς και κάθε εχθρική επιχείρηση στην περιοχή του. Η αποφασιστικότητα του και το θάρρος κατά την διάρκεια των μαχών, οδήγησε τους Τούρκους στο να του αποδώσουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και να δώσουν τροφή για θρύλους που διηγούνται ακόμα και σήμερα στην περιοχή. Οι Τούρκοι τον αποκαλούσαν "Καπετάν Ξεσκίση", λόγω των διάτρητων από σφαίρες ενδυμάτων του. Ήταν ένας από τους τρεις οπλαρχηγούς των επαναστατών που φυλάκισε στα Χανιά ο Χουσεΐν Αβνί Πασάς, μετά το σβήσιμο της επανάστασης. Και μετά την αποφυλάκιση του, κρατήθηκε στο Ηράκλειο.
Πέθανε στα 1900 σε ηλικία 80 περίπου ετών και κηδεύτηκε στον περίβολο του ναού Άγιου Ιωάννη στο χωριό του.
Οθωμανική εισβολή στην Κύπρο

Ιστορικό

Καθ' όλη την περίοδο της Ενετοκρατίας (1489-1571), Οθωμανοί Τούρκοι κατά βούληση εισέβαλαν και με επιδρομές λεηλατούσαν την Ενετοκρατούμενη Κύπρο. Το 1489, το πρώτο έτος της Ενετικής κατοχής, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην χερσόνησο της Καρπασίας, προκαλώντας μεγάλες λεηλασίες και αρπάζοντας αιχμαλώτους που αργότερα πωλούσαν ως σκλάβους. Το 1539 ο τουρκικός στόλος επιτέθηκε και κατέστρεψε τη Λεμεσό. Φοβούμενοι τη συνεχώς διευρυνόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Ενετοί οχύρωσαν την Αμμόχωστο, τη Λευκωσία και την Κερύνεια, αλλά οι περισσότερες άλλες πόλεις ήταν εύκολη λεία.

Η Εισβολή

Το καλοκαίρι του 1570, οι Τούρκοι εισέβαλαν και πάλι, αλλά αυτή τη φορά με μια μεγάλης κλίμακας εισβολή και όχι με επιδρομή. Περίπου 60.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων ιππικού και πυροβολικού, υπό τη διοίκηση του Λάλα Μουσταφά Πασά, αποβιβάστηκαν αμαχητί κοντά στη Λεμεσό στις 2 Ιουλίου 1570, πορεύθηκαν και πολιόρκησαν τη Λευκωσία. 

Τη μέρα που έπεσε η πόλη της Λευκωσίας (9 Σεπτεμβρίου 1570) 20.000 Λευκωσιάτες εκτελέσθηκαν, κάθε εκκλησία, δημόσιο κτίριο, καταστράφηκαν και το παλάτι λεηλατήθηκε, ενώ γυναίκες και παιδιά πηδούσαν από τα ψηλά τείχη πάνω στις μυτερές και σκληρές πέτρες της τάφρου για να σκοτωθούν ούτως ώστε να μην γίνουν σκλάβοι ή να βρεθούν στα χαρέμια των Οθωμανών. Σφαγές και βασανισμοί άμαχων είχαν συνεχιστεί για ακόμη τρεις μέρες.  
Τόσο ήταν το μέγεθος της σφαγής και της λεηλασίας στη Λευκωσία, που τα νέα διαδόθηκαν στις άλλες πόλεις και λόγω φόβου, λίγες μέρες αργότερα ο Μουσταφά κατέλαβε την Κερύνεια χωρίς να χρειαστεί να ρίξει ούτε έναν πυροβολισμό. 
Η Αμμόχωστος, όμως, αντιστάθηκε και αμύνθηκε ηρωικά από το Σεπτέμβριο του 1570 μέχρι τον Αύγουστο του 1571.
Η πτώση της Αμμοχώστου σηματοδότησε την αρχή της Οθωμανικής κατοχής στην Κύπρο.Ένα μήνα αργότερα, οι ναυτικές δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας, (που αποτελείτο κυρίως από ενετικά, ισπανικά, και παπικά πλοία υπό την αρχηγία του Δον Ιωάννη της Αυστρίας) νίκησαν τον τουρκικό στόλο στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου σε μια από τις αποφασιστικές μάχες της παγκόσμιας ιστορίας. Η νίκη επί των Τούρκων, ωστόσο, ήρθε πολύ αργά για να βοηθήσει την Κύπρο, και έτσι οι Έλληνες στο νησί παρέμειναν υπό οθωμανική κατοχή για τους επόμενους τρεις αιώνες.
Ζαχαρίας Λυκουρίνος

Αγωνιστική σταδιοδρομία

Ο Λυκουρίνος ξεκίνησε και ολοκλήρωσε την 15ετή του καριέρα σε μια και μοναδική ομάδα, τον Αιγάλεω Α.Ο. Από το 1962, σε ηλικία 17 ετών ήταν ήδη στους "μικρούς" της ομάδας και εν συνεχεία έπαιξε για 11 χρονιές στην Α΄ Εθνική και πήρε μέρος σε συνολικά 224 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, αλλά και σε 39 αγώνες της Β΄Εθνικής (3 έτη), ξεπερνώντας δηλαδή τις 260 συμμετοχές στις δυο εθνικές κατηγορίες. Χρίστηκε μια φορά διεθνής σε παιχνίδι Ελπίδων Ελλάδας-Αυστραλίας, επί τεχνικής ηγεσίας Λάκη Πετρόπουλου.

Χαρακτηριστικά

Το παιχνίδι του διέκριναν το πάθος, η μαχητικότητα, αλλά και η υψηλή τεχνική, καθώς σαν πλάγιος μπακ επιχειρούσε συχνότατα δυναμικές διεισδύσεις στην αντίπαλη περιοχή. Πρόκειται κατά γενική ομολογία, για έναν παίκτη που διέθετε σπάνιο αγωνιστικό και προσωπικό ήθος, τόσο κατά την περίοδο που ήταν εν ενεργεία όσο και σαν παλαίμαχος, με τις άπειρες εμφανίσεις του μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά και τις κοινωνικές δραστηριότητες τις οποίες έχει κατά καιρούς προωθήσει .

Προπονητική καριέρα

Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του ως παίκτης, ανέλαβε προπονητής αρκετών ομάδων της Αθήνας, μεταξύ των οποίων είναι η Φλόγα Περιστερίου και η Α.Π.Ε Αγία Ελεούσα στις οποίες παρουσίασε εξαιρετικό έργο. Στη Φλόγα ήταν τα έτη 1982 - 1986 κερδίζοντας δυο ανόδους, από τη Β΄ κατηγορία Αθήνας στην Α΄ Αθήνας και μετά στη Δ΄ Εθνική. Το 1986-87 ήταν στον Ακράτητο, πήρε επίσης την άνοδο για τη Δ΄ Εθνική και την επόμενη χρονιά (1987-88) ήταν και πάλι στο τιμόνι του. Από το 1988-89 έως και το 1993-94 προπονούσε την Αγία Ελεούσα με την οποία κέρδισε τρεις ανόδους, από τη Β΄ Αθηνών έως τη Γ΄Εθνική. Ακόμη έγινε προπονητής του Αιγάλεω δυο φορές, το 1981-82 και το 1995-96. Ως τεχνικός θεωρούνταν ιδιαίτερα εργατικός, αλλά και αμετακίνητος σε θέματα πειθαρχίας.

Τιμητικές διακρίσεις

Για τη μεγάλη προσφορά του στο ποδόσφαιρο και την κοινωνία γενικότερα , βραβεύθηκε από όλους τους αθλητικούς (ΕΠΟ, ΓΓΑ και την Εθνική Ελλάδας που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1980, με τεχνικό τον Αλκέτα Παναγούλια), όπως και από εκείνην του 2004, αλλά και πολλούς κοινωνικούς φορείς. Ο σύλλογος του Αιγάλεω Α.Ο. του απένειμε το Χρυσό Σταυρό του σωματείου, τιμή που έχουν λάβει ελάχιστοι ποδοσφαιριστές. Το 1981 διοργανώθηκε στο γήπεδο Αιγάλεω αποχαιρετιστήριος αγώνας προς τιμήν του παρουσία 7.000 θεατών, στον οποίο έδωσαν το "παρών" τα κορυφαία ποδοσφαιρικά ονόματα της εποχής. Διετέλεσε μέχρι πρόσφατα υπεύθυνος των διεθνών βετεράνων του Π.Σ.Α.Π. ενώ διετέλεσε και Πρόεδρος του Συνδέσμου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών, Αθλητών και Παραγόντων Αιγάλεω Α.Ο. (ΣΥ.ΒΕ.Π.Α.Π.). Ο Ζαχαρίας Λυκουρίνος απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών, τα ξημερώματα της 15ης Σεπτεμβρίου 2019, από ανακοπή καρδιάς. Ήταν νυμφευμένος και είχε έναν γιο. Ο αδελφός του, Βασίλης Λυκουρίνος, υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής.
Καντονίστ

Καντονίστ ηταν οι στρατιώτες που υπηρετούσαν την θητεία τους τον 19ο αιώνα. Ξεχώριζαν από τους εθελοντές και από τους μισθοφόρους υπηρετώντας κανονικά την θητεία τους. Ο θεσμός των καντονιστών ξεκίνησε το 1713 του τότε πολωνού συνταγματάρχη Παστέτσκι. Η υποχρεωτική θητεια των καντονίστ καθιερώθηκε με διάταγμα του αυτοκράτορα της Πρωσίας Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ το 1733.
Αμυγδαλέα Λάρισας

Ιστορία

Η Αμυγδαλέα από μαρτυρίες προκύπτει πως κατοικήθηκε (στα νεότερα χρόνια) από το τέλος του 19ου αιώνα, όταν συνέρρεαν εδώ εργάτες γης από γειτονικά χωριά, οι οποίοι μετατράπηκαν σε κολλήγους στα μεγάλα τσιφλίκια της περιοχής. Οι γνώσεις του γράφοντα για την ιστορία της κάτω Αμυγδαλέας, σταματούν στην εποχή της απελευθέρωσης της Θεσσαλίας από τους Τούρκους, το 1881. Πάντως το πέτρινο γεφύρι (τοπικό ιδίωμα : τούρκικη γέφυρα), δείχνει πως πρέπει να είχε κατοικηθεί με τη σημερινή της μορφή νωρίτερα, από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Δείγμα γραφής της τοπικής κοινωνίας αποτελεί η εκκλησία του Αγ. Νικολάου, με τοιχογραφίες Σαμαριναίου αγιογράφου, που τοποθετείται χρονικά στα χρόνια της απελευθέρωσης 1881 και σήμερα αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες.
Στα μέσα του 20ου αι. στο χωριό προσήλθαν βλάχοι κτηνοτρόφοι από την περιοχή των Γρεβενών και της Καλαμπάκας, οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν μόνιμα, μετακινούμενοι τα καλοκαίρια με τα κοπάδια τους στα ορεινά τους καταφύγια.
Το παλιό όνομα της Αμυγδαλέας είναι Γούνιτσα, τοπωνύμιο που εικάζεται πως προκύπτει από τη γεωγραφική της θέση, στη γωνία (γωνίτσα, γουνίτσα) που σχηματίζουν δύο μικρά βουνά, ανάμεσα στα οποία κυλάει ο Πηνειός (μια μικρογραφία των Τεμπών).
Συνοικισμός Προσφύγων : Αποτελείται από Καππαδόκες πρόσφυγες από το Μιστί της Καππαδοκίας, που εγκαταστάθηκαν εδώ το 1926, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1924 και αφού είχαν μείνει για δύο χρόνια στο Βόλο, όπου εργάζονταν σε σκληρές συνθήκες (λιμενεργάτες, αχθοφόροι κλπ.)
Σημείο έλξης των προσφύγων αποτέλεσε ο εύφορος κάμπος και τα πλούσια νερά του Πηνειού. Η έλευσή τους συνέπεσε χρονικά με την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών από το ελληνικό κράτος, οπότε και τους αποδόθηκε κλήρος 84 στρεμμάτων σε κάθε αρχηγό οικογένειας (ο κλήρος των γηγενών ανέρχονταν σε 150 στρμ.). Εδώ συνάντησαν και τους Μιστιώτες της γειτονικής Μάνδρας.