Little Miss Sunshine

Πλοκή

Η Σέριλ Χούβερ (Τόνι Κολέτ) είναι μητέρα δύο παιδιών που εργάζεται πολλές ώρες και κατοικεί στο Αλμπουκέρκι του Νέου Μεξικού. Ο αδερφός της, Φρανκ (Στιβ Καρέλ), είναι ομοφυλόφιλος μελετητής του Γάλλου συγγραφέα Μαρσέλ Προυστ, ο οποίος μένει προσωρινά στο σπίτι της οικογένειας μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας του ίδιου. Ο σύζυγός της, Ρίτσαρντ (Γκρεγκ Κινίαρ), πασχίζει να χτίσει την καριέρα του ως ομιλητής που δίνει κίνητρο στους ανθρώπους και τους βοηθά να θέσουν στόχους. Ο Ντουέιν (Πολ Ντέινο), γιος της Σέριλ από προηγούμενο γάμο της, είναι ένας δυστυχισμένος έφηβος που έχει πάρει όρκο σιωπής μέχρι να πραγματοποιήσει το όνειρό του που είναι η εισαγωγή στη Σχολή Ικάρων των Η.Π.Α. και να καταφέρει να γίνει πιλότος δοκιμών. Ο αθυρόστομος πατέρας του Ρίτσαρντ, Έντγουιν (Άλαν Άρκιν), βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που πρόσφατα του έγινε έξωση από το γηροκομείο για χρήση και πώληση ηρωίνης, μένει με την οικογένεια. Έχει στενή σχέση με την επτάχρονη εγγονή του, Όλιβ (Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν).
Όταν η Όλιβ μαθαίνει ότι έγινε δεκτή στο διαγωνισμό ομορφιάς «Little Miss Sunshine» που λαμβάνει χώρα σε δύο μέρες στην παραλιακή πόλη Ρεντόντο Μπιτς της Καλιφόρνια, ενθουσιάζεται. Παρ' όλα αυτά, για οικονομικούς αλλά και διάφορους λόγους απλής λογικής, ο μόνος τρόπος για να γίνει το ταξίδι είναι αν πάει μαζί της όλη η οικογένεια. Παρά την αρχική αντίδραση των Ρίτσαρντ, Ντουέιν και Φρανκ, οι οποίοι δεν θέλουν να ταξιδέψουν, τελικά αποφασίζουν να υποστηρίξουν την Όλιβ και ξεκινούν το ταξίδι των 800 μιλίων (1.300 χιλιόμετρα) με το παλιό κίτρινο αυτοκίνητο τύπου Volkswagen T2 Microbus.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, οι εντάσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας είναι πολλές, ενώ τα όλο και αυξανόμενα μηχανικά προβλήματα του βαν δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο το ταξίδι. Όταν ο συμπλέκτης του βαν χαλάει στις πρώτες ώρες του ταξιδιού, η οικογένεια ανακαλύπτει ότι πρέπει να σπρώχνει το βαν μέχρι αυτό να φτάσει τα 20 μίλια (32 χιλιόμετρα) την ώρα και τότε να τρέξει και να πηδήξει μέσα. Αργότερα, η κόρνα αρχίζει να χτυπά χωρίς σταματημό, με αποτέλεσμα να σταματήσει στο δρόμο την οικογένεια η αστυνομία.
Στο ταξίδι, τα μέλη της οικογένειας αντιμετωπίζουν πολλά προσωπικά προβλήματα και ανακαλύπτουν την ανάγκη για υποστήριξη από τα άλλα μέλη. Ο Ρίτσαρντ χάνει ένα σημαντικό συμβόλαιο που θα ξεκινούσε την καριέρα του και θα γλίτωνε την οικογένεια από οικονομική καταστροφή. Ο Έντγουϊν πεθαίνει από υπερβολική δόση ηρωίνης. Για να φτάσει στον προορισμό της εγκαίρως, η οικογένεια βγάζει κρυφά το πτώμα του από το νοσοκομείο, (μεταφέροντας το παράνομα σε διαφορετική πολιτεία στη συνέχεια), σχεδιάζοντας να κάνει τις ετοιμασίες για την κηδεία μετά τα καλλιστεία. Προς το τέλος του ταξιδιού, ο Ντουέιν ανακαλύπτει ότι έχει αχρωματοψία και ως αποτέλεσμα δεν μπορεί να πάρει άδεια πιλότου. Αυτό τον ωθεί να σπάσει τη σιωπή του, να αρνηθεί να συνεχίσει το ταξίδι και να αποκαλύψει το θυμό και την περιφρόνησή του για την οικογένειά του. Βγαίνει από το βαν κλαίγοντας, αλλά ηρεμεί από μια αγκαλιά της Όλιβ και επιστρέφει στην οικογένεια ζητώντας συγγνώμη για αυτά που τους είπε.
Μετά από μια μάχη με το χρόνο, η Όλιβ παραλίγο να μη γίνει δεκτή στα καλλιστεία, επειδή άργησε τέσσερα λεπτά να φτάσει στο χώρο. Καθώς ετοιμάζεται, η οικογένεια παρατηρεί τα άλλα κορίτσια που συμμετέχουν: αδύνατα, υπερσεξουαλικά, με ογκώδη μαλλιά, με πολύ μέικ απ στο πρόσωπο, ψεκασμένα με σπρέι μαυρίσματος, με σέξι μαγιό, σαν αυτά των ενηλίκων, και ικανά να πραγματοποιήσουν εντυπωσιακούς χορούς και νούμερα γυμναστικής με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Γρήγορα γίνεται εμφανές ότι η Όλιβ (απλή, χλωμή, ελαφρώς στρουμπουλή, με μη χτενισμένα μαλλιά και με γυαλιά) δεν μπορεί να ανταγωνιστεί αυτά τα κορίτσια.
Καθώς η σειρά της Όλιβ για να εμφανιστεί στο διαγωνισμό ταλέντων των καλλιστείων πλησιάζει, ο Ρίτσαρντ και ο Ντουέιν καταλαβαίνουν ότι η Όλιβ θα εξευτελιστεί και θέλοντας να προστατεύσουν τα αισθήματά της, τρέχουν στα αποδυτήρια για να την αποτρέψουν από το να εμφανιστεί. Η Σέριλ, παρ' όλα αυτά, επιμένει να «αφήσουν την Όλιβ να είναι η Όλιβ» και η Όλιβ αποφασίζει να ανέβει στη σκηνή. Με χαρά εκτελεί το χορευτικό νούμερο που της έμαθε ο παππούς της, το οποίο όμως θυμίζει εμφάνιση καμπαρέ. Η Όλιβ αγνοεί αθώα τη σκανδαλώδη και τρομαγμένη αντίδραση του κοινού. Οι οργανωτές των καλλιστείων είναι έξαλλοι και απαιτούν η Σέριλ και ο Ρίτσαρντ να απομακρύνουν την Όλιβ από τη σκηνή. Αντίθετα, το ένα μετά το άλλο τα μέλη της οικογένειας ανεβαίνουν στη σκηνή και χορεύουν μαζί με την Όλιβ, ενώ ο Ρίτσαρντ αποτρέπει τους διοργανωτές από το να αγγίξουν την κόρη του.
Η οικογένεια στη συνέχεια εμφανίζεται έξω από το γραφείο ασφαλείας του ξενοδοχείου, όπου ένας αστυνομικός τους λέει ότι είναι ελεύθεροι να φύγουν, με την προϋπόθεση ότι η Όλιβ δεν θα λάβει ποτέ ξανά μέρος σε διαγωνισμό ομορφιάς στην πολιτεία της Καλιφόρνια. Ο Ρίτσαρντ λέει στην Όλιβ ότι ο παππούς της θα ήταν πολύ περήφανος για αυτή και η οικογένεια χαρούμενη ανεβαίνει στο ετοιμόρροπο βαν και επιστρέφει στο σπίτι της στο Αλμπουκέρκι.

Σενάριο και ανάπτυξη

Το σενάριο γράφτηκε από τον Μάικλ Αρντ και αρχικά η διαδρομή που θα ακολουθούσε η οικογένεια στην ταινία θα ήταν από την πολιτεία του Μέριλαντ στην πολιτεία της Φλόριντα, αλλά εξαιτίας του περιορισμένου προϋπολογισμού άλλαξε και έγινε από το Νέο Μεξικό στην Καλιφόρνια. Ο Αρντ ξεκίνησε τη συγγραφή του σεναρίου στις 23 Μαρτίου 2000 και ολοκλήρωσε το πρώτο πρόχειρο σχέδιο του σεναρίου στις 26 Μαΐου. Αρχικά, είχε σχεδιάσει να γυρίσει ο ίδιος την ταινία μαζεύοντας αρκετές χιλιάδες δολάρια και χρησιμοποιώντας μια βιντεοκάμερα. Αντίθετα, έδωσε το σενάριο στους παραγωγούς Ρον Γιέρξα και Άλμπερτ Μπέργκερ, οι οποίοι συνεργάστηκαν με την εταιρία παραγωγής Deep River Productions για να βρουν έναν πιθανό σκηνοθέτη.
Οι παραγωγοί γνώρισαν τους σκηνοθέτες Ντέιτον και Φάρις κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας Σκάνδαλα στα Θρανία (Election) και τους έδωσαν το σενάριο για να το διαβάσουν το 2001. Οι σκηνοθέτες αργότερα σχολίασαν τις εντυπώσεις τους για το σενάριο δηλώνοντας: «Αυτή η ταινία πραγματικά χτύπησε διάνα. Νιώσαμε σαν να γράφτηκε για εμάς». Το σενάριο αγοράστηκε από τον για πρώτη φορά σεναριογράφο Μάικλ Αρντ για 250.000 δολάρια από τον Μαρκ Τέρτλταουμπ, έναν από τους παραγωγούς της ταινίας, στις 21 Δεκεμβρίου 2001. Οι Γιέρξα και Μπέργκερ παρέμειναν ως παραγωγοί, ενώ ήταν υπεύθυνοι για την εύρεση των σκηνοθετών και εικονοληπτών. Ακόμη, βοήθησαν στο ξαναγύρισμα των τελευταίων σκηνών της ταινίας και συνέβαλαν στο να προβληθεί η ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς.
Η ταινία προωθήθηκε σε αρκετά στούντιο και το μόνο στούντιο που ενδιαφέρθηκε ήταν το Focus Features, το οποίο ήθελε να γυριστεί η ταινία στον Καναδά. Καθώς το στούντιο θέλησε η ταινία να επικεντρωθεί περισσότερο στο χαρακτήρα του Ρίτσαρντ Χούβερ και ο Αρντ διαφώνησε, ο τελευταίος απολύθηκε και αντικαταστάθηκε από έναν άλλο σεναριογράφο. Ο νέος σεναριογράφος πρόσθεσε αρκετές σκηνές, συμπεριλαμβανομένου τη συνάντηση του Ρίτσαρντ με το χαρακτήρα που απέρριψε την επιχείρηση που προσπαθούσε να ξεκινήσει ο ίδιος. Μια εταιρική αλλαγή έφερε νέα διοίκηση στο στούντιο και ο Αρντ επαναπροσλήφθη, ενώ ο νέος σεναριογράφος έφυγε μετά από τέσσερις εβδομάδες συγγραφής εκ νέου του σεναρίου. Μετά από δύο χρόνια προ-παραγωγής, η Focus Features εγκατέλειψε την ταινία τον Αύγουστο του 2004. Ο Μαρκ Τέρτλταουμπ πλήρωσε 400.000 δολάρια στη Focus Features για να αγοράσει ξανά τα δικαιώματα της ταινίας, αλλά και για να πληρώσει το κόστος ανάπτυξης της ταινίας. Ακόμη, ο Τέρτλταουμπ έδωσε το ποσό των 8 εκατομμυρίων δολαρίων, επιτρέποντας έτσι να λάβουν χώρα τα γυρίσματα της ταινίας.

Γυρίσματα

Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 6 Ιουνίου 2005. Διήρκεσαν πάνω από 30 ημέρες στην Αριζόνα και στη Νότια Καλιφόρνια, με τις σκηνές να γυρίζονται ακολουθώντας τη χρονολογική σειρά του σεναρίου. Ο Αρντ ξαναέγραψε το τέλος της ταινίας έξι εβδομάδες πριν την κυκλοφορία της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς. Το τέλος της ταινίας γυρίστηκε τελικά το Δεκέμβριο του 2005. Η μετα-παραγωγή ολοκληρώθηκε τέσσερις ημέρες πριν την προβολή της σε εννέα οθόνες στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς, όπου η ταινία έκανε πρεμιέρα. Η ταινία ήταν αφιερωμένη στην Ρεμπέκα Ανίτο, ανιψιά του παραγωγού Πίτερ Σάραφ, και σε μία κομπάρσο της ταινίας στις σκηνές που έλαβαν χώρα στο εστιατόριο και στο εμπορικό κέντρο, η οποία σκοτώθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2005 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Volkswagen T2 Microbus

Όταν έγραφε το σενάριο, ο Αρντ επέλεξε το Volkswagen T2 Microbus για το ταξίδι βασιζόμενος στη δική του εμπειρία με το όχημα και την πρακτικότητα που παρουσιάζει για το γύρισμα: «Θυμάμαι τον εαυτό μου να σκέφτεται, είναι ένα ταξίδι, σε τι είδους όχημα θα τους βάλεις; Το VW βαν φαινόταν λογική επιλογή, απλά και μόνο γιατί διαθέτει ψηλή οροφή και μεγάλα παράθυρα όπου μπορείς να τοποθετήσεις την κάμερα. Στο μπροστινό παρμπρίζ, στραμμένη προς τα πίσω ώστε να φαίνονται όλοι». Πέντε αυτοκίνητα τύπου Volkswagen T2 Microbus χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία, τα οποία είχαν τροποποιηθεί για διαφορετικές τεχνικές γυρίσματος. Τρία από τα βαν είχαν μηχανές, ενώ τα δύο χωρίς μηχανές είχαν τοποθετηθεί σε ρυμουλκούμενα. Κατά τη διάρκεια της προ-παραγωγής, ο κινηματογράφος χρησιμοποίησε μια κοινή βιντεοκάμερα, την οποία τοποθέτησε σε διαφορετικές γωνίες μέσα στο βαν για να διαπιστώσει τα καλύτερα σημεία όπου θα τοποθετηθούν οι κάμερες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Πολλά από τα προβλήματα που σχετίζονταν με το βαν και συμπεριλήφθηκαν στην πλοκή της ταινίας (σπασμένος συμπλέκτης, κολλημένη κόρνα και σπασμένη πόρτα), ήταν βασισμένα σε παρόμοια αληθινά προβλήματα που αντιμετώπισε ο Αρντ κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με το ίδιο τύπο αυτοκινήτου στην παιδική του ηλικία.
Στο γύρισμα της σκηνής όπου η οικογένεια σπρώχνει το βαν για να ξεκινήσει, ένας συντονιστής επικίνδυνων σκηνών χρησιμοποιήθηκε για να διασφαλιστεί η ασφάλεια των ηθοποιών. Σε μια συνέντευξη, ο ηθοποιός Γκρεγκ Κινίαρ αστειευόμενος περιέγραψε το πως γυρίζονταν οι σκηνές όταν ο ίδιος οδηγούσε: «Οδηγούσα με περίπου 50 μίλια (περίπου 80 χιλιόμετρα) την ώρα αυτό το βαν του 1971 που δεν διαθέτει πλαϊνούς αερόσακους. Βασικά περιμέναμε να έρθει ένα τεράστιο φορτηγό με κάμερα και να μας δώσει το σύνθημα «Εντάξει, πάμε!» Εννοώ, ήταν τρελό. Είναι η πιο επικίνδυνη ταινία που έχω κάνει ποτέ». Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στο βαν, οι ηθοποιοί μερικές φορές παρέμεναν στο όχημα για τρεις ή τέσσερις ώρες την ημέρα. Στη σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Άλαν Άρκιν βρίζει υπερβολικά, η Μπρέσλιν φορούσε ακουστικά και δεν μπορούσε να ακούσει το διάλογο, όπως και η χαρακτήρας της στην ταινία. Μόνο όταν αργότερα είδε την ταινία έμαθε τι έλεγαν. Στις 25 Ιουλίου 2006, η εταιρεία Fox Searchlight Pictures προσκάλεσε όλους τους ιδιοκτήτες βαν μάρκας VW σε μια ειδική προβολή στον κινηματογράφο Vineland Drive-In στο προάστιο «Industry» της πόλης του Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια. Πάνω από 60 βαν κατέφθασαν για την προβολή.

Καλλιστεία

Πριν τη συγγραφή του σεναρίου, ο Αρντ διάβασε σε μια εφημερίδα σχετικά με την ομιλία του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ σε μια ομάδα μαθητών Λυκείου και επικεντρώθηκε στη φράση του τελευταίου «Αν υπάρχει ένα πράγμα σε αυτόν τον κόσμο που μισώ είναι οι ηττημένοι. Τους περιφρονώ». Ως εκ τούτου, ο Αρντ ανέπτυξε το σενάριο σατιρίζοντας αυτό το σκεπτικό: «Και σκέφτηκα ότι υπάρχει κάτι πολύ λάθος σε αυτήν τη στάση ... Ήθελα να ... επιτεθώ σε αυτήν την ιδέα ότι στη ζωή είτε κερδίζεις είτε χάνεις ... Έτσι, ως ένα βαθμό τα παιδικά καλλιστεία είναι η επιτομή του απόλυτου ανόητου και ανούσιου διαγωνισμού που οι άνθρωποι θέτουν τους εαυτούς τους». Ο σκηνοθέτης Τζόναθαν Ντέιτον επίσης σχολίασε τη σημασία των καλλιστείων στην ταινία: «Όσον αφορά τα καλλιστεία, ήταν πολύ σημαντικό για εμάς η ταινία να μην έχει ως θέμα τα καλλιστεία. Αφορά το να είσαι εκτός τόπου και να μην ξέρεις που θα καταλήξεις...»
Όλα τα κορίτσια που υποδυόταν διαγωνιζόμενες στα καλλιστεία, εκτός από την Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν, ήταν βετεράνοι σε αληθινά καλλιστεία. Είχαν την ίδια εμφάνιση και συμπεριφέρονταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκαναν στο παρελθόν σε αληθινά καλλιστεία. Για να προετοιμαστούν για τα γυρίσματα, οι σκηνοθέτες παρακολούθησαν αρκετά καλλιστεία στη Νότια Καλιφόρνια και συναντήθηκαν με ένα συντονιστή για να μάθουν περισσότερα για τη διαδικασία και την οργάνωση των καλλιστείων. Μια μητέρα μιας διαγωνιζόμενης στα καλλιστεία της ταινίας υποστήριξε ότι η ταινία υπερέβαλε στις προετοιμασίες που υφίστανται οι διαγωνιζόμενες: «Τα περισσότερα καλλιστεία δεν είναι έτσι. Τα κορίτσια δεν ξυρίζουν τα πόδια τους, δεν ψεκάζονται για να έχουν ψεύτικο μαύρισμα ούτε βάζουν τόσο πολύ μακιγιάζ».
Όταν η εταιρεία παραγωγής Focus Features αρχικά ήθελε τα γυρίσματα της ταινίας να γίνουν στον Καναδά, οι σκηνοθέτες είχαν αντίθετη γνώμη, πιστεύοντας ότι το κόστος της αεροπορικής μεταφοράς όλων των κοριτσιών των καλλιστείων και των οικογενειών τους θα ήταν υπερβολικό. Οι διαγωνιζόμενες και οι οικογένειές τους πέρασαν τελικά δύο εβδομάδες γυρισμάτων σε ένα ξενοδοχείο στη Βεντούρα της Καλιφόρνια, ενώ τα περισσότερα κοστούμια και εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των καλλιστείων παραχωρήθηκαν από γονείς αληθινών διαγωνιζομένων. Για να εμφανίζεται η χαρακτήρας της Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν υπέρβαρη, η ηθοποιός φορούσε ειδικό κοστούμι. Για την τελευταία σκηνή όπου η Όλιβ εκτελεί το χορευτικό της νούμερο, η Μπρέσλιν προετοιμάστηκε δύο εβδομάδες με ένα χορογράφο.

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς

Όταν η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς στις 20 Ιανουαρίου 2006, αρκετά στούντιο πλειοδότησαν για την ταινία, με την εταιρία Fox Searchlight Pictures να κλείνει την συμφωνία σε λιγότερο από μια μέρα από την πρεμιέρα, προσφέροντας 10,5 εκατομμύρια δολάρια και επιπλέον 10% στο σύνολο των εσόδων της ταινίας, με συνέπεια να αποτελέσει μια από τις μεγαλύτερες συμφωνίες στην ιστορία του Φεστιβάλ. Στο Φεστιβάλ της προηγούμενης χρονιάς, η ταινία Hustle & Flow έλαβε 9 εκατομμύρια δολάρια από την εταιρεία Paramount Classics και το 1999, η ταινία Happy, Texas έλαβε 10 εκατομμύρια δολάρια από την εταιρεία Miramax Films.

Box office

Η ταινία Little Miss Sunshine στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας, κάνοντας άνοιγμα σε επτά κινηματογράφους στις Η.Π.Α., είχε έσοδα 498.796 δολαρίων. Στις 29 Ιουλίου 2006, το πρώτο Σάββατο μετά την αρχική περιορισμένη κυκλοφορία, η ταινία είχε έσοδα 20.335 δολάρια κατά μέσο όρο ανά κινηματογράφο. Επίσης, είχε τα υψηλότερα έσοδα ανά κινηματογράφο από όλες τις ταινίες που προβάλλονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε μέρα για τις πρώτες 21 ημέρες από την κυκλοφορία της, μέχρι να την ξεπεράσει η ταινία Deep Sea 3D της IMAX στις 15 Αυγούστου. Στην τρίτη εβδομάδα κυκλοφορίας συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τις δέκα εμπορικότερες Αμερικανικές ταινίες της εβδομάδας, φτάνοντας την τρίτη θέση την πέμπτη εβδομάδα κυκλοφορίας της και παραμένοντας στη λίστα μέχρι την 11η εβδομάδα, οπότε και έπεσε στην 11η θέση. Ο μεγαλύτερος αριθμός κινηματογράφων στις οποίες προβάλλονταν η ταινία ήταν 1.602. Διεθνώς, η ταινία απέφερε πάνω από 5 εκατομμύρια δολάρια στην Αυστραλία, 3 εκατομμύρια στη Γερμανία, 4 εκατομμύρια στην Ισπανία και 6 εκατομμύρια από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τη Μάλτα μαζί. Στις Η.Π.Α. απέφερε συνολικά το ποσό των 59.891.098 δολαρίων, ενώ διεθνώς οι συνεισφορές άγγιξαν τα 40.632.083 δολάρια, διαμορφώνοντας έτσι το συνολικό ποσό εισφορών στο παγκόσμιο box office στα 100.523.181 δολάρια.

Κριτική υποδοχή

Η ταινία έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με την ιστοσελίδα Rotten Tomatoes να αναφέρει ότι το 91% των κριτικών, σε σύνολο 205, έδωσε θετική κριτική στην ταινία με μέσο όρο βαθμολογίας 7.7/10, ενώ και η ιστοσελίδα Metacritic την βαθμολόγησε με 80/100 σε σύνολο 36 κριτικών.
Ο Μάικλ Μέντβεντ έδωσε στην ταινία Little Miss Sunshine τέσσερα αστέρια (σε σύνολο τεσσάρων αστεριών) λέγοντας ότι «... αυτή η εντυπωσιακή και ακαταμάχητη μαύρη κωμωδία αποτελεί μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς ...» και ότι οι σκηνοθέτες Τζόναθαν Ντέιτον και Βάλερι Φάρις, η ίδια η ταινία και οι ηθοποιοί Άλαν Άρκιν, Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν και Στιβ Καρέλ άξιζαν υποψηφιότητες για Όσκαρ. Ο Τζόελ Σίγκελ βαθμολόγησε την ταινία με ένα σπάνιο 'A', δηλώνοντας ότι ο Όρσον Γουέλς θα έπρεπε να επιστρέψει στη ζωή, ώστε αυτή η ταινία να μη συμπεριληφθεί στη λίστα του με τις 10 Καλύτερες Ταινίες της Χρονιάς. Η Στέλλα Παπαμάικλ του BBC News αποκάλεσε την ταινία «... ένας επιτυχής συνδυασμός εκζήτησης και ανοησίας». Η Κλαούντια Πούιγκ της εφημερίδας USA Today σχολίασε την απεικόνιση της Όλιβ Χούβερ από την Μπρέσλιν με τη φράση: «Αν την Όλιβ υποδυόταν οποιοδήποτε άλλο μικρό κορίτσι, δεν θα μας επηρέαζε τόσο ισχυρά».
Ο Όουεν Γκλάιμπερμαν του περιοδικού Entertainment Weekly βαθμολόγησε την ταινία με 'Γ'. Ο Τζιμ Ρίντλεϊ της εφημερίδας The Village Voice αποκάλεσε την ταινία ένα «ξεχαρβαλωμένο όχημα που ταξιδεύει ως επί το πλείστον σε κατηφορική κλίση» και ένα «σαραβαλάκι του Σάντανς». Ο Λίαμ Λέισι της εφημερίδας Globe and Mail επέκρινε την ταινία, δηλώνοντας «Αν και η ταινία είναι σκηνοθετημένη με συνέπεια να ακολουθεί την υπερβολικά χαριτωμένη μιζέρια των χαρακτήρων της, το τέλος της, το οποίο είναι πραγματικά εξωφρενικό και ενθαρρυντικό, σχεδόν αξίζει τη διαφημιστική εκστρατεία». H Άννα Νιμάουζ του περιοδικού National Review έγραψε ότι «η ταινία έχει λάβει το χαρακτηρισμό αυτής που σε κάνει να νιώθεις καλά, ίσως για τους θεατές που τους αρέσει να τους βάζουν ραβδιά μπαμπού κάτω από τα νύχια τους. Αν είσαι δυστυχισμένος, τότε η ταινία Little Miss Sunshine είναι η κατάλληλη ταινία για εσένα». Το περιοδικό Paste συμπεριέλαβε την ταινία στη λίστα του με τις 50 Καλύτερες Ταινίες της Δεκαετίας (2000–2009), κατατάσσοντάς την στην 34η θέση.
Ο Τζιμ Έμερσον, συντάκτης της ιστοσελίδας RogerEbert.com, επικεντρώθηκε στα μηνύματα της ταινίας, γράφοντας «η ταινία μας δείχνει έναν κόσμο στον οποίο υπάρχει μια μορφή, ένα φυλλάδιο, μια διαδικασία, μια θέση εργασίας, μια δίαιτα, ένα πρόγραμμα βήμα-προς-βήμα, μια καριέρα, ένα βραβείο, μια κοινότητα συνταξιοδότησης, ώστε να ποσοτικοποιηθεί, ταξινομηθεί, επεξεργαστεί και κατηγοριοποιηθεί κάθε ανθρώπινο συναίσθημα ή επιθυμία. Τίποτα δεν υπάρχει που δεν μπορεί να μετατραπεί σε μάντρα αυτο-βελτίωσης για 'νικητές και ηττημένους'». Ο Μπράιαν Ταλερίκο της ιστοσελίδας UGO.com επίσης επικεντρώθηκε στα μηνύματα της ταινίας: «Η ταινία Little Miss Sunshine μας διδάσκει να αποδεχόμαστε αυτήν τη μέση λύση, αναγνωρίζοντας ότι η ζωή μπορεί να είναι απλά ένας διαγωνισμός ομορφιάς, όπου συχνά θα μας ξεπερνά κάποιος ομορφότερος, εξυπνότερος ή απλά πιο τυχερός. Αλλά αν ανεβούμε στη σκηνή και είμαστε ο εαυτός μας, όλα θα εξελιχθούν καλά».

Οικιακά μέσα

To DVD της ταινίας κυκλοφόρησε στις 19 Δεκεμβρίου 2006, περιλαμβάνοντας ένα DualDisc, δύο βίντεο με ηχητικό σχολιασμό, τέσσερα εναλλακτικά τέλη και ένα μουσικό βίντεο κλιπ από το συγκρότημα DeVotchKa. Στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας, οι πωλήσεις σε DVD έφτασαν τα 19.614.299 δολάρια, κάνοντάς το το έκτο καλύτερο DVD της εβδομάδας σε πωλήσεις. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2008, τα συνολικά έσοδα από τις πωλήσεις του DVD στις Η.Π.Α. έφταναν τα 55.516.832 δολάρια, ενώ αντίστοιχα από τις ενοικιάσεις στις 15 Απριλίου του 2007 τα 46.32 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία κυκλοφόρησε και σε Blu-ray στις 10 Φεβρουαρίου 2009.

Βραβεία

Η ταινία Little Miss Sunshine ήταν προτεινόμενη για πολλά βραβεία από διάφορες κινηματογραφικές οργανώσεις και φεστιβάλ  και κέρδισε αρκετά από αυτά. Ήταν προτεινόμενη για τέσσερα Όσκαρ και κέρδισε τελικά δύο στην 79η Απονομή των Όσκαρ: ο Μάικλ Αρντ έλαβε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου και ο Άλαν Άρκιν έλαβε το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Επιπλέον, τα βραβεία του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου την έθεσαν «Ταινία της Χρονιάς», ενω τα Βραβεία BAFTA την βράβευσαν με δύο βραβεία από συνολικά έξι υποψηφιότητες με τον Αρντ να κερδίζει το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου και τον Άρκιν να κερδίζει το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου. Στα βραβεία της ένωσης κριτικών Broadcast Film Critics Association, στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, και στα βραβεία της ένωσης Washington D.C. Area Film Critics Association το καστ ηθοποιών της ταινίας βραβεύτηκε. Η τότε 10 ετών Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν ήταν προτεινόμενη για αρκετά βραβεία στις κατηγορίες Β' Γυναικείου Ρόλου και Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης.
To Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ντιούβιλ απένειμε στην ταινία το «Σπουδαίο Ειδικό Βραβείο (Grand Special Prize)», ενώ το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Παλμ Σπρινγκς απένειμε το «Βραβείο Εμπροσθοφυλακής του Προέδρου (Chairman's Vanguard Award)». Τα Βραβεία Independent Spirit απένειμαν στην ταινία τέσσερα βραβεία σε σύνολο πέντε υποψηφιοτήτων, συμπεριλαμβανομένου το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη. Το σάουντρακ της ταινίας ήταν προτεινόμενο στην κατηγορία «Καλύτερο Σάουντρακ Άλμπουμ για Ταινία, Τηλεόραση ή Άλλο Οπτικό Μέσο» στα 49α Βραβεία Γκράμι, αλλά έχασε από την ταινία Walk the Line. Η ταινία επίσης είχε πολλαπλές υποψηφιότητες στα Βραβεία MTV Movie, στα Βραβεία Satellite, στα Βραβεία Chicago Film Critics Association, και στις Χρυσές Σφαίρες, μεταξύ άλλων.

Αντιπαράθεση για τους παραγωγούς στα Όσκαρ

Στα Όσκαρ υπήρξε αντιπαράθεση σχετικά με τον αριθμό των παραγωγών της ταινίας που θα έπρεπε να λάβουν βραβείο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών για τη συνεισφορά τους στην παραγωγή της ταινίας. Το 1999, η Ακαδημία αποφάσισε ότι μέχρι τρεις παραγωγοί έχουν το δικαίωμα να βραβευτούν για μια ταινία. Ο κανόνας αυτός εφαρμόστηκε για να μην ανεβαίνει στη σκηνή μεγάλος αριθμός εμπλεκόμενων παραγωγών, όταν βραβεύεται μια ταινία. Το Σωματείο Παραγωγών Αμερικής δεν έχει θέσει όριο στον αριθμό των παραγωγών που μπορούν να τιμηθούν για μια ταινία. Στην περίπτωση της ταινίας Little Miss Sunshine, υπήρχαν πέντε παραγωγοί (Μαρκ Τέρτλταουμπ, Πίτερ Σάραφ, Άλμπερτ Μπέργκερ, Ρον Γιέρξα και Ντέιβιντ Φρέντλι) και η Ακαδημία δεν ήθελε να συμπεριλάβει τους Μπέργκερ και Γιέρξα. Οι δύο παραγωγοί ήταν υπεύθυνοι για την εύρεση του σεναρίου, τη γνωριμία των σκηνοθετών με τους άλλους παραγωγούς, την επιλογή του κινηματογράφου, τη βοήθεια στο δεύτερο γύρισμα του τέλους της ταινίας και στο να φτάσει η ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς. Η Ακαδημία ενώ αναγνώρισε ότι οι δύο ήταν συνέταιροι στην παραγωγική διαδικασία, δήλωσε ότι αναγνωρίζει μόνο μεμονωμένους παραγωγούς. Θεωρώντας το έργο των δύο παραγωγών ως συλλογική προσπάθεια, η αρνήθηκε να λάβει υπ' όψιν είτε τον Μπέργκερ είτε τον Γιέρξα για το βραβείο. Ο παραγωγός Ντέιβιντ Χόμπερμαν σχολίασε υπέρ της βράβευσης και των πέντε παραγωγών, δηλώνοντας «Αν υπάρχουν πέντε άνθρωποι που πραγματικά εμπλέκονται στην παραγωγή μιας ταινίας, δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο κάποιος που έκανε μια αρκετά καλή ταινία που ήταν υποψήφια για Όσκαρ θα πρέπει να αποκλείεται από το να ανταμείβεται για τη δουλειά που έκανε». Η Λίντα Ομπστ, η οποία σχετιζόταν με μια επιτροπή των Όσκαρ υπεύθυνη για τους παραγωγούς, επίσης σχολίασε: «Σε γενικές γραμμές, πέντε άνθρωποι δεν κάνουν μια ταινία. Αν αυτή είναι εξαίρεση, τότε είναι θλιβερή κατάσταση. Όμως, δεν καταστρέφεις έναν κανόνα για μια εξαίρεση».
Στην τελετή των Όσκαρ, οι παραγωγοί Μαρκ Τέρτλταουμπ, Πίτερ Σάραφ και Ντέιβιντ Φρέντλι μπόρεσαν να ανέβουν στη σκηνή για να παραλάβουν το Βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ το Σωματείο Παραγωγών Αμερικής είχε προηγουμένως τιμήσει και τους πέντε παραγωγούς. Ο Άλμπερτ Μπέργκερ, αντιδρώντας στην απόφαση της Ακαδημίας δήλωσε σε μία συνέντευξή του για την ταινία «Δεν έχει σημασία τι αποφάσισε η Ακαδημία, εμείς ήμασταν οι παραγωγοί αυτής της ταινίας». Τον Ιούνιο του 2007, η Ακαδημία ανακοίνωσε ότι θα επέτρεπε εξαιρέσεις στο μέλλον για ταινίες με περισσότερους από τρεις παραγωγούς, δηλώνοντας «Η επιτροπή έχει το δικαίωμα, σε ό,τι κρίνει ότι είναι μια σπάνια και εξαιρετική περίσταση, να θέσει οποιοδήποτε επιπλέον παραγωγό υποψήφιο».

Μουσική επένδυση

Η μουσική επένδυση της ταινίας γράφτηκε από το μουσικό σύνολο DeVotchKa από το Ντένβερ της πολιτείας Κολοράντο και τον Καναδό συνθέτη Μάικλ Ντέινα. Οι DeVotchKa ερμήνευσαν τα τραγούδια, ενώ πολλά από αυτά ήταν διασκευές προηγούμενων τραγουδιών τους, όπως το τραγούδι «How It Ends», το οποίο μετονομάστηκε σε «The Winner Is», το «The Enemy Guns», το «You Love Me» από το άλμπουμ How It Ends και το «La Llorona» από το άλμπουμ Una Volta.
Οι σκηνοθέτες Ντέιτον και Φάρις ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική των DeVotchKa, ακούγοντας το τραγούδι τους «You Love Me» στο ραδιοφωνικό σταθμό KCRW του Λος Άντζελες. Μάλιστα, ο Ντέιτον δήλωσε σε συνέντευξή του: «Ήταν πολύ σημαντικό για εμάς να βρούμε το σωστό ήχο για αυτήν την ταινία. Ελπίζαμε ότι θα μπορούσαμε να τον βρούμε πριν τα γυρίσματα της ταινίας επειδή με αυτόν τον τρόπο δουλεύαμε για χρόνια και έχουμε μάθει ότι η μουσική διαμορφώνει τις επιλογές μας». Οι σκηνοθέτες εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ από τη μουσική, ώστε αγόρασαν σε κάθε ένα από τα μέλη του καστ από ένα iPod που περιείχε τα άλμπουμ των DeVotchKa. Ο Μάικλ Ντέινα προσελήφθη για να βοηθήσει στην οργάνωση του ήδη υπάρχοντος υλικού και για να συνεργαστεί με τους DeVotchKa πάνω στη δημιουργία νέου υλικού για την ταινία. Η μουσική επένδυση της ταινίας Little Miss Sunshine δεν τηρούσε τα απαραίτητα κριτήρια για να είναι υποψήφια στα Όσκαρ, λόγω του ποσοστού του υλικού που προερχόταν από ήδη γραμμένα τραγούδια των DeVotchKa. Το τραγούδι των DeVotchka «Til the End of Time» ήταν υποψήφιο στην κατηγορία «Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι» στα Βραβεία Satellite του 2006. Οι DeVotchKa και ο Ντέινα έλαβαν υποψηφιότητες στα Βραβεία Γκράμι του 2007 για τη δουλειά τους στο σάουντρακ.

Θεατρικό Μιούζικαλ 2011

Ένα μιούζικαλ βασισμένο στην ταινία, με μουσική και στίχους του Γουίλιαμ Φιν και σκηνοθεσία του Τζέιμς Λαπάιν βρισκόταν σε προετοιμασία από το Εργαστήριο Θεάτρου του Ινστιτούτο Σάντανς στο θέατρο Γουάιτ Όακ στην περιοχή Γιούλι της Φλόριντα από τις 25 Οκτωβρίου έως τις 7 Νοεμβρίου του 2009. Το μιούζικαλ έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο La Jolla Playhouse στις 15 Φεβρουαρίου και έριξε αυλαία στις 27 Μαρτίου 2011. Οι ηθοποιοί που συμμετείχαν ήταν οι: Χάντερ Φόστερ, Μάλκολμ Γκετς, Τζέορτζι Τζέιμς, Ντικ Λατίσα, Τζένιφερ Λόρα Τόμσον και Τέιλορ Τρενς.
Στις 11 Μαρτίου του 2011, ο Μάλκολμ Γκετς αποχώρησε από το μιούζικαλ. Ο Άντριου Σαμόνσκι ανέλαβε το ρόλο του Θείου Φρανκ και ο Ράιαν Γουάγκνερ ανέλαβε το ρόλο του Τζόσουα Ρόουζ μέχρι και την τελευταία παράσταση του μιούζικαλ στις 27 Μαρτίου του 2011.