Μάχη του Σαραγκάρι

Η Μάχη  του Σαραγκάρι (Saragarhi) διεξήχθη κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Τίρα (Tirah), στις 12 Σεπτεμβρίου 1897 ανάμεσα σε είκοσι έναν άνδρες Σιχ του 4ου Τάγματος (τότε 36ο Σιχ) του Συντάγματος Σιχ της Βρετανικής Ινδίας, οι οποίοι υπερασπίστηκαν ένα φυλάκιο και, από την άλλη μεριά, 10.000 Αφγανών και μελών της φυλής Ορακζάι (Orakzai). Η μάχη έγινε στη Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία, η οποία τότε αποτελούσε μέρος της Βρετανικής Ινδίας. Πλέον ονομάζεται Khyber-Pakhtunkhwa και αποτελεί μέρος του Πακιστάν.
Το απόσπασμα των είκοσι ενός Σιχ από το 36ο Σιχ είχε επικεφαλής τον Havildar Ishar Singh. Όλοι επέλεξαν να πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Η μάχη δεν είναι ευρέως γνωστή εκτός των στρατιωτικών ακαδημιών, αλλά θεωρείται από ορισμένους στρατιωτικούς ιστορικούς ως μία τις σημαντικότερες τελειωτικές μάχες της Ιστορίας. Οι στρατιωτικοί και οι πολίτες Σιχ τιμούν την επέτειο της μάχης κάθε χρόνο στις 12 Σεπτεμβρίου, ως "Ημέρα του Σαραγκάρι".
Οι ομάδες πόλο της Βρετανίας και της Ινδίας επίσης τιμούν την μάχη κάθε χρόνο, διεξάγοντας το Κύπελλο του Σαραγκάρι.

Η κατάσταση

Το Σαραγκάρι είναι ένα μικρό χωριό στην παραμεθόριο επαρχία της Κοχάτ (Kohat), που βρίσκεται στην οροσειρά Σαμάνα (Samana), στο σημερινό Πακιστάν. Στις 20 Απριλίου του 1894 δημιουργήθηκε το 36ο σύνταγμα Σιχ του βρετανικού στρατού, υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Τζ. Κουκ (J. Cook). Τον Αύγουστο του 1897, πέντε λόχοι του 36ου Σιχ, υπό τον αντισυνταγματάρχη Τζον Χώτον (John Haughton), εστάλησαν στο Khyber-Pakhtunkhwa, με έδρα στο Samana Hills, Kurag, Sangar, Sahtop Dhar και το Σαραγκάρι.
Οι Βρετανοί είχαν εν μέρει καταφέρει να ελέγξουν την ασταθή αυτή περιοχή, ωστόσο μέλη φυλών Παστούν προέβαιναν σε σποραδικές επιθέσεις κατά του βρετανικού προσωπικού. Έτσι, μια σειρά από οχυρά που είχαν αρχικά κατασκευαστεί από το Μαχαραγιά Ranjit Singh, κυβερνήτη της αυτοκρατορίας Σιχ, ενοποιήθηκαν. Δύο από τα οχυρά ήταν το Οχυρό Λόκχαρτ, (στη οροσειρά Σαμάνα του όρους Χίντου Κους) και το Οχυρό Gulistan (στην οροσειρά Sulaiman), που βρίσκεται λίγα μίλια μακριά. Εξαιτίας του ότι τα οχυρά δεν είναι ορατά το ένα από το άλλο, το Σαραγκάρι δημιουργήθηκε στη μέση, ως ηλιογραφικό κέντρο επικοινωνίας. Το οχυρό του Σαραγκάρι, που βρισκόταν σε μια βραχώδη κορυφογραμμή, αποτελείτο από ένα οίκημα από τούβλα με οπές ως προμαχώνες και έναν πύργο για την διαβίβαση σινιάλων.
Εκεί ξεκίνησε μια εξέγερση των Αφγανών το 1897 και μεταξύ της 27ης Αυγούστου της 11ης Σεπτεμβρίου, εξουδετερώθηκαν από το 36ο σύνταγμα Σιχ πολλές επίμονες προσπάθειες των Παστούν να καταλάβουν τα οχυρά. Το 1897 οι αντάρτικες και οι εχθρικές δραστηριότητες είχαν αυξηθεί, ενώ την 3η και 9η Σεπτεμβρίου φυλές Afridi, πιστές στους Αφγανούς, επιτέθηκαν στο Οχυρό Gulistan. Και οι δύο επιθέσεις απωθήθηκαν και μια φάλαγγα ενίσχυσης από το Οχυρό Λόκχαρτ, ενώ επέστρεφε στη βάση του, ενίσχυσε το απόσπασμα που βρισκόταν στο Σαραγκάρι, αυξάνοντας τη δύναμή του σε έναν υπαξιωματικό (Non-Commisioned Officer - NCO) και είκοσι οπλίτες άλλων βαθμών (Οther Ranks - ORs).
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1897, 10.000 Παστούν επιτέθηκαν τη θέση του Σαραγκάρι, με σκοπό να αποκοπεί η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο οχυρά, λόγω της λειτουργίας της οχυρής θέσης του Σαραγκάρι ακριβώς να διαβιβάζει τα σινιάλα μεταξύ τους.