Κατσουντό Σασίν

Περιγραφή

Η ταινία αποτελείται από μια σειρά από εικόνες κινουμένων σχεδίων σε πενήντα καρέ μιας σελιλόιντ ταινίας και διάρκειας τριών δευτερολέπτων στα δεκαέξι καρέ ανά δευτερόλεπτο.  [1] Απεικονίζει ένα νεαρό αγόρι με κοστούμι ναύτη που γράφει τους κάντζι χαρακτήρες "活動 写真" (κατσουντό σασίν , ή «κινούμενη εικόνα»), στη συνέχεια, στρέφεται προς τον θεατή, αφαιρεί το καπέλο του, και προσφέρει ένα χαιρετισμό.
Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά κινούμενα σχέδια, τα καρέ δεν παρήχθησαν από την φωτογράφηση των εικόνων, αλλά μάλλον εντυπώθηκαν απευθείας στο φιλμ χρησιμοποιώντας ένα στένσιλ. Αυτό έγινε με ένα kappa-ban, μια συσκευή σχεδιασμένη για δημιουργία πλαισίων για μαγικό φανό. Οι εικόνες ήταν κόκκινες και μαύρες σε μια λωρίδα φιλμ 35 mm, της οποίας οι άκρες είχαν ενωθεί σε βρόχο για συνεχή αναπαραγωγή.

Ιστορικό πλαίσιο

Η τεχνολογία προβολής ταινιών έφτασε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία από τη Δύση το 1896-97. Η πρώτη ξένη ταινία animation που είναι γνωστό ότι είχε προβληθεί στην Ιαπωνία είναι του Γάλλου Εμίλ Κολ, Les Exploits de Feu-Follet του 1911, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Τόκιο στις 15 Απρίλιου 1912. Έργα των Ότεν Σιμοκάουα, Σεϊτάρο Κιτιγιάμα, και Γιουνίτσι Κούτσι το 1917 ήταν οι πρώτες ιαπωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων που έφτασαν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Σήμερα χαμένες, λίγες έχουν ανακαλυφθεί σε εκδόσεις "παιδικής ταινίας" για προβολή στο σπίτι σε χειροκίνητους προβολής, με παλαιότερη σωζόμενη την Hanawa Hekonai meitō no maki του 1917, γνωστή ως Νακαμούρα-γκατάνα στην οικιακή έκδοση.
Πρώιμες τυπωμένες ταινίες κινουμένων σχεδίων για οπτικά παιχνίδια, όπως το ζωοτρόπιο προηγήθηκαν της προβαλλόμενης ταινίας κινουμένων σχεδίων. Ο Γερμανός κατασκευαστής παιχνιδιών Γκεμπρύντερ Μπινγκ παρουσίασε μια κινηματογραφική μηχανή σε ένα φεστιβάλ παιχνιδιών στη Νυρεμβέργη το 1898. Σύντομα άλλοι κατασκευαστές παιχνιδιών πωλούσαν παρόμοιες συσκευές.. Ταινίες ζωντανής δράσης για αυτές τις συσκευές ήταν ακριβές για να δημιουργηθούν. Ενδεχομένως, ήδη από το 1898 ταινίες κινουμένων σχεδίων για αυτές τις συσκευές ήταν προς πώληση, και μπορούσαν να στερεωθούν σε βρόχους για συνεχή προβολή. Εισαγωγές αυτών των γερμανικών συσκευών εμφανίστηκαν στην Ιαπωνία τουλάχιστον ήδη από το 1904, καθώς και ταινίες για αυτές - πιθανά συμπεριλαμβανομένων των βρόχων κινουμένων σχεδίων.

Ιστορία

Τον Δεκέμβριο του 2004, ένας έμπορος μεταχειρισμένων στο Κιότο επικοινώνησε με τον Νατσούκι Ματσουμότο, έναν ειδικό στην εικονογραφία στο Πανεπιστήμιο Τεχνών της Οσάκα. Ο έμπορος είχε αποκτήσει μια σειρά από ταινίες και προβολείς από μια παλιά οικογένεια του Κιότο, και ο Ματσουμότο έφτασε τον επόμενο Ιανουάριο για να τις παραλάβει. Η συλλογή περιελάμβανε τρεις προβολείς, έντεκα ταινίες 35 mm, και δεκατρία γυάλινες διαφάνειες για μαγικό φανάρι.
Ο Ματσουμότο βρήκε το φιλμ του Κατσουντό Σασίν, σε κακή κατάσταση. Με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία, όπως οι ημερομηνίες παραγωγής των προβολέων στη συλλογή, ο Ματσουμότο και ο ιστορικός στα κινούμενα σχέδια Νομπουγιούκι Τσουγκάτα, καθόρισαν ότι ταινία το πιθανότερο δημιουργήθηκε μεταξύ 1907 και 1911. Εκείνη την εποχή, οι κινηματογράφοι ήταν σπάνια στην Ιαπωνία. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν μαζικής παραγωγής για πώληση σε πλούσιους ιδιοκτήτες οικιακών προβολέων. Για τον Ματσουμότο, η σχετικά κακής ποιότητας και χαμηλής τεχνολογίας, τεχνική εκτύπωσης υποδεικνύει ότι ήταν πιθανό από μια μικρή εταιρία παραγωγής ταινιών. Ο δημιουργός της ταινίας παραμένει άγνωστος.
Η ανακάλυψη καλύφθηκε ευρέως από τα ιαπωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεδομένης της θεωρούμενης ημερομηνίας δημιουργίας, η ταινία θα ήταν σύγχρονη με, ή ακόμη και να είχε προηγηθεί, τα πρώιμα κινούμενα έργα του Κολ και των Αμερικανών Τζ. Στούαρτ Μπλάκτον και Ουίνσον ΜακΚέι. Διατηρώντας παράλληλα τη σημασία της ανακάλυψης κινουμένων σχεδίων της περιόδου Μείτζι, η εφημερίδα Asahi Shimbun εξέφρασε επιφυλάξεις σχετικά με την τοποθέτηση της ταινίας στην γενεαλογία των ιαπωνικών κινουμένων σχεδίων, χαρακτηρίζοντάς «αμφιλεγόμενο ότι [το Katsudō Shashin] θα έπρεπε καν να ονομάζεται animation με το σύγχρονο νόημα».