google/wiki40b huggingface dataset:
Φρούριο Καβάλας

Ιστορία

Το 926 ανοικοδομείται μέρος του ισοπεδωμένου Ιουστινιάνιου τείχους που καταστρέφεται το 1391 έπειτα από πολιορκία της πόλης από τους Οθωμανούς και τους Ενετούς. Το παρόν τείχος οικοδομήθηκε σε δύο φάσεις. Τον Απρίλιο του 1425 κτίστηκε ο εσωτερικός περίβολος, στο ψηλότερο και ομαλότερο μέρος του λόφου. Το έργο δεν συνδέεται με τις αμυντικές ανάγκες κάποιου οικισμού, αφού η χερσόνησος ήταν ακόμη ερειπωμένη και ακατοίκητη. Προορισμός του οχυρού ήταν ο έλεγχος και η προστασία του καίριου περάσματος της Εγνατίας οδού, που υπέφερε από τις πειρατικές επιδρομές, και η επιτήρηση των κινήσεων του ενετικού στόλου και η αντιμετώπιση μιας επικείμενης επίθεσής του. Σχεδόν ανοχύρωτη έμενε για έναν αιώνα η πιο χαμηλή  πλευρά του λόφου, προς το μέρος του λιμένος. Από τα τέλη του 17ου αιώνα η ακρόπολη χρησιμοποιείται παράλληλα και ως τόπος εξορίας και φυλάκισης υπηκόων του σουλτάνου, ενώ για μεγάλο διάστημα ήταν και το στρατιωτικό και διοικητικό κέντρο της πόλης.
Στα τέλη του 19 αιώνος ο Σουλτάνος υποβίβασε το Φρούριο στην κατηγορία των εγκαταλειμμένων και το μνημείο έπαυσε να συντηρείται και παραδόθηκε στη φθορά του χρόνου. Η προϊούσα αλλοίωσή του, λόγου χάρη η κατάρρευση της στέγης των δύο πύργων, διαπιστώνεται από τις απεικονίσεις.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ο χεδίβης της Αιγύπτου Αμπάς Χιλμί αγόρασε το φρούριο από τη στρατιωτική υπηρεσία των Τούρκων για να το χρησιμοποιήσει ως Βιομηχανική και Βιοτεχνική Σχολή, σχέδιο που δεν υλοποιήθηκε. Για τελευταία φορά η ακρόπολη χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τα στρατεύματα των κατακτητών. Το 1968 η ακρόπολη περιήλθε, κατόπιν αγοράς (70.000 δρχ. 205,43 €), στην κυριότητα του Δήμου Καβάλας.
Το φρούριο χρησιμοποιείται ως χώρος αναψυχής και πολιτιστικών δραστηριοτήτων ενώ διαθέτει και ένα αναψυκτήριο.
Κωνσταντίνος Τέμενος

Ο Κωνσταντίνος Τέμενος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κρήτη. Στιχούργησε ή μάλλον μετέφρασε το 1500 το κατά τον εν Τύρω Απόλλωνα (Ριμάδα Απολλωνίου του εν Τύρω), που τυπώθηκε πολλές φορές.
Άρμα Βοιωτίας

Γενικά στοιχεία

Το χωριό βρίσκεται στην ευθεία μεταξύ Θήβας και Χαλκίδας, σε απόσταση 19 χλμ. από την πρώτη και 25 χλμ. από τη δεύτερη, ενώ απέχει 4 χλμ. από τις Εθνικές οδούς 1 (Αθήνα—Λαμία) και 44 (Θήβα—Χαλκίδα). Η οικονομία του χωριού στηρίζεται κυρίως στη γεωργία. Παράγονται εκλεκτά κρασιά από λευκά σταφύλια (σαββατιανά, ασύρτικα) και κόκκινα (καμπερνέ, σιράκ). Σημαντικό μέρος των κατοίκων απασχολείται και στη βιομηχανική ζώνη της νοτιοανατολικής Βοιωτίας, μεταξύ Θήβας, Σχηματαρίου και Οινοφύτων.

Μυθολογία

Πήρε το όνομα του από το σημείο όπου πιστεύοταν ότι βούλιαξε το άρμα του Αργείου στρατηγού Αμφιάραου, ο οποίος πήρε μέρος στην εκστρατεία των Επτά επί θήβας, υπό τον Πολυνείκη, αδερφό του Ετεοκλή και γιο του Οιδίποδα. Κατά την υποχώρησή του από τη Θήβα, ο Αμφιάραος καταδιωκόταν από το Θηβαίο στρατηγό Πολυκλύμενο. Όμως ο Δίας έριξε κεραυνό που άνοιξε χάσμα στη γη και κατάπιε το άρμα του Αμφιάραου.

Ιστορία

Κοντά στο χωριό υπάρχει χαμηλός πέτρι­νος λόφος στην κορυφή του οποίου υπάρχει μεσαιωνικός πύργος και με­σαιωνικό τείχος. Σώζονται ακόμη λείψανα του αρχαίου οχυρωματικού περιβόλου που ανήκε στην αρχαία πόλη, την ονομαζόμενη από το Στράβωνα Ελέ­ων και από τον Πλούταρχο Ελεών. Στα ριζά του πέτρινου αυτού λόφου είναι ακόμη και σήμερα, η πηγή Ακίδουσα όπως αναφέρεται από τον Πλούταρχο (Ελληνικών κεφαλαίων καταγραφή 41).
Ο L. Ross ερευνώντας και μελετώντας την περιοχή του Άρματος και τα αρχαία λείψανά του, διατύπωσε την άποψη ότι στο χωριό Δρίτσα (ή Ντρίτσα) βρισκόταν στη θέση του αρχαίου Άρμα. Μάλιστα η μετονομασία του χωριού από Δρίτσα σε Άρμα έγινε με βάση τη συγκεκριμένη άποψη.
Το Άρμα αναφέρεται ως κατοικημένη περιοχή ήδη από την περίοδο της ύστερης Φραγκοκρατίας όπως και σε οθωμανικό κατάστιχο του 1466 όπου είναι καταγεγραμμένη ως αρβανίτικός οικισμός υπό την ονομασία Andritsa. Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ήταν γνωστή ως Δρίτσα. Το 1940 μετονομάστηκε σε Δρίτσια, ενώ το 1955 έλαβε με διάταγμα τη σημερινή του ονομασία.
Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού είναι στην πλειοψηφία τους Αρβανίτες, ενώ υπάρχουν και κάτοικοι με καταγωγή από την Ευρυτανία, απόγονοι εσωτερικών μεταναστών των μεταπολεμικών δεκαετιών.
Τελλουροβισμουθίτης

Ο τελλουροβισμουθίτης είναι ορυκτό τελλουριούχο βισμούθιο (Bi₂Te₃). Κρυσταλλώνεται στο τριγωνικό σύστημα, ενώ υπάρχει φυσικός σχισμός κατά τη διεύθυνση (0001), καθώς ο κρύσταλλος είναι ουσιαστικά φυλλώδης σε αυτό το επίπεδο. Είναι μαλακό ορυκτό, με σκληρότητα στην Κλίμακα Μος 1,5 μέχρι 2, και βαρύ, με πυκνότητα 7,815 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό. Το χρώμα του είναι γκρίζο θολό, αλλά εμφανίζεται γυαλιστερό σε φρέσκοκομμένες επιφάνειες κατά τη διεύθυνση του σχισμού

Ανακάλυψη και πού συναντάται

Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1815. Οι πρώτες τοποθεσίες που ανευρέθηκε ήταν το ορυχείο Μόσναπ στη λίμνη Τόκε της κομητείας Τέλεμαρκ της Νορβηγίας, το ορυχείο Little Mildred στην Κομητεία Χιντάλγκο του Νέου Μεξικού και το ορυχείο Boly Field στο Dahlonega της Τζόρτζια.
Ο τελλουροβισμουθίτης απαντάται σε υδροθερμικές φλέβες χρυσού-χαλαζία που είναι φτωχές σε θείο, και γενικότερα μαζί με αυτοφυή χρυσό, αυτοφυές βισμούθιο, τετραδυμίτη, αλταΐτη, χαλκοπυρίτη και πυρροτίτη.
2934 Αριστοφάνης

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Αριστοφάνους εκτιμάται σε 27,72 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0761.
Jaijaidin

Η Jaijaidin (Βεγγαλικά: যায়যায়দিন‎ Jaejaedin) είναι Βεγγαλόφωνη καθημερινή εφημερίδα που εκδίδεται από τη Ντάκα στο Μπαγκλαντές.

Συντάκτης

Στο Μπαγκλαντές, η Jaijaidin δημοσιευόταν και συντασσόταν από τον Σαφίκ Ραχμάν, αλλά έχασε την ιδιότητα αυτή το 2008 για τη στάση του ενάντια σε μια κυβέρνηση υποστηριζόμενη από το στρατό. Ο Καζί Ρουκανουντίν Αχμέτ είναι τώρα ο αναπληρωτής συντάκτης. Ο Σαΐντ Χοσσαΐν Τσοουντχουρί είναι τώρα ο Πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου των Συντακτών. Παλαιότερα δημοσιευόταν ως εβδομαδιαία μέχρι τα μέσα του 2006, όταν έγινε καθημερινή. Έγινε γνωστή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, λόγω της σύγχρονης άποψης και της σθεναρής στάσης κατά του στρατιωτικού ηγέτη Μοχαμάντ Χοσσαΐν Ερσάντ. Σε ένα σημείο είχε απαγορευτεί από τον Ερσάντ. Ξεκίνησε τη δημοσίευση μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1991.

Τοποθεσία

Βρίσκεται στο "HRC Media Bhaban" στη Βιομηχανική Περιοχή του Τετζγκαόν. Το συγκρότημα αποτελείται από δύο κτίρια.
Στο Νότιο Κτίριο έχει τρεις ορόφους. Το ισόγειο στεγάζει το τμήμα εκτύπωσης το εμπορικό τμήμα, το τμήμα κυκλοφορίας και τη ρεσεψιόν. Ο πρώτος όροφος είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες. Το δωμάτιο Κλίντον είναι η αίθουσα στρογγυλής τραπέζης. Άνοιξε επίσημα από τον πρέσβη των ΗΠΑ Μπαγκλαντές Πατρίσια Μπουτένις. Το Δωμάτιο Μαχαθίρ είναι το μέρος που οργανώνονται τα εργαστήρια. Το στούντιο Μονρόε χρησιμοποιείται για την στημένη φωτογράφηση για την εφημερίδα και για εγγραφή τηλεοπτικών προγραμμάτων. Περιέχει επίσης την αίθουσα Χίτσκοκ, ένα κινηματογράφο 40 θέσεων. Στη συνέχεια, περιέχει τη Γκαλερί του Πικάσο και το Καφέ Τσε. Αυτό είναι το μέρος για το δημοφιλές άρθρο ψυχαγωγίας "10 λεπτά στο Καφέ Τσε". Ο δεύτερος όροφος είναι ο χώρος εργασίας για τους δημοσιογράφους. Τα τμήματα ειδήσεων, σύνταξης, πληροφορικής και φωτογραφίας στεγάζονται εδώ. Αυτός ο όροφος έχει 176 γραφεία για τους Δημοσιογράφους.
Το Βόρειο Κτίριο έχει δύο ορόφους. Η αποθήκη χαρτιού εκτύπωσης είναι στο ισόγειο. Οι εγκαταστάσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας επίσης στεγάζονται εκεί. Ο πρώτος όροφος έχει κοιτώντες με 44 κρεβάτια. Αυτή η εγκατάσταση εστίας είναι για τους μαθητές από απομακρυσμένες περιοχές της χώρας που έχουν προσκληθεί από την εφημερίδα για μια σύντομη επίσκεψη στην Ντάκα για να λάβουν μια πρακτική ιδέα της εσωτερικής δομής μιας καθημερινής εφημερίδας. Η εφημερίδα προσφέρει δωρεάν σύντομα μαθήματα για τους φοιτητές επίσης. Αυτό το πάτωμα έχει επίσης τη καντίνα Μάο.

Άλλες πληροφορίες

Η Jaijaidin έχει εισάγει τον εορτασμό της Ημέρας της Αγάπης (ভালবাসা দিবস, Bhalobasha Dibôsh, Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου) στις 14 Φεβρουαρίου. Η Jaijaidin εισήγαγε επίσης ειδικά θέματα με άρθρα από τους αναγνώστες. Ειδικά περιοδικά γράφονται από αρκετά άτομα, και αυτά τα περιοδικά βοηθούν στη δημιουργία χιλιάδων ελεύθερων συγγραφέων στο Μπαγκλαντές. Η εφημερίδα είναι ο χώρος γραφής για τους περισσότερους μη κατοικώντες Μπαγκλαντεσιανούς. Δίπλα από την εισαγωγή της Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ήταν η πρώτη εφημερίδα του Μπαγκλαντές που απέκτησε δική της ιστοσελίδα. Ως εβδομαδιαία εφημερίδα η Jaijaidin εισήγαγε για πρώτη φορά την ιδέα της Δημοσκόπησης του Αναγνώστη για να εκλέξει τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες.
Κλεψύδρα

Η κλεψύδρα είναι εργαλείο μέτρησης χρόνου. Αποτελείται από δύο γυάλινα δοχεία κατακόρυφα συνδεδεμένα (το ένα κάτω από το άλλο) που επιτρέπουν μια ρυθμιζόμενη ροή του εμπεριεχόμενου υλικού από το επάνω δοχείο προς το κάτω. Μόλις αδειάσει το υλικό από το γυάλινο δοχείο που βρίσκεται επάνω, η κλεψύδρα μπορεί να αναστραφεί για να ξεκινήσει εκ νέου η χρονομέτρηση. Στους παράγοντες που επηρεάζουν το χρόνο που μετράται περιλαμβάνονται η ποσότητα της άμμου, το μέγεθος του γυάλινου περιέκτη, το πλάτος του λαιμού, καθώς και η ποιότητα της άμμου.
Η κλεψύδρα είτε ξύλινη, είτε γυάλινη είτε ως αμφορέας έχει στο άνω μέρος τράχηλο (αυλός) απ' όπου ρέει το ύδωρ ή η άμμος με βραδύτητα.
Χρήση της κλεψύδρας γινόταν ιδίως στα δικαστήρια για τον καθένα των διαδίκων προς αγόρευση και το «εξέρρει το ύδωρ» ή «επίσχες το ύδωρ» δήλωνε ότι ο αγορεύων όφειλε να παύσει. Όταν όμως ενδιάμεσα εξετάζονταν οι μάρτυρες ή κάτι άλλο συνέπιπτε λέγονταν στον υπηρέτη του δικαστηρίου «επίσχες το ύδωρ», οπότε και διακόπτονταν η ροή της κλεψύδρας.
Θειούχος άργυρος

Ιδιότητες

Αυτό το πυκνό μαύρο στερεό αποτελεί το θόλωμα που σχηματίζεται με την πάροδο του χρόνου στα ασημικά και σε άλλα αργυρά αντικείμενα. Ο θειούχος άργυρος είναι αδιάλυτος σε όλους τους διαλύτες, αλλά αποσυντίθεται από ισχυρά οξέα. Ο θειούχος άργυρος είναι μια ιοντική ένωση, καθώς αποτελείται από άργυρο (ηλεκτραρνητικότητας 1,98) και θείο (με ηλεκτραρνητικότητα 2,58). Είναι ένα συστατικό της κλασικής ποιοτικής ανόργανης ανάλυσης. Όταν σχηματίζεται σε ηλεκτρικές επαφές που λειτουργούν σε ατμόσφαιρα πλούσια σε υδρόθειο, μπορούν να σχηματιστούν μεγάλα νήματα γνωστά ως νηματίδια αργύρου (silver whiskers).
Η αποσύνθεση ξύλινων θαμμένων μπαούλων σε βυθισμένες γαλέρες μπορεί να δώσουν τα απαιτούμενα θειούχα ιόντα σε συγκεκριμένα βακτήρια που τα καταναλώνουν για να παράξουν αέριο υδρόθειο. Όταν συνδυαστεί με άργυρο το αέριο υδρόθειο δημιουργεί μια στρώση μαύρου θειούχου αργύρου στον άργυρο, που προστατεύει τον εσωτερικό άργυρο από παραπέρα μετατροπή σε θειούχο άργυρο.

Δομή

Τρεις μορφές είναι γνωστές: μονόκλινος ακανθίτης (β-μορφής), σταθερός κάτω από 179 °C, χωροκεντρωμένος κυβικός που ονομάζεται αργυρίτης (argentite) (α-μορφής), σταθερός πάνω από 180 °C, και εδροκεντρωμένος κυβικός υψηλής θερμοκρασίας (γ-μορφής) σταθερός πάνω από 586 °C. Οι μορφές υψηλότερης θερμοκρασίας είναι ηλεκτρικοί αγωγοί. Βρίσκεται στη φύση ως ορυκτό σχετικά χαμηλής θερμοκρασίας ακανθίτη. Ο ακανθίτης είναι ένα σημαντικό μετάλλευμα του αργύρου. Στη μονόκλινη μορφή ακανθίτη υπάρχουν δύο κρυσταλλογραφικά διακριτά άτομα αργύρου με δύο και τρία κοντινά γειτονικά άτομα άνθρακα αντίστοιχα. Το όνομα αργυρίτης αναφέρεται σε κυβική μορφή, η οποία, λόγω της αστάθειας σε "κανονικές" θερμοκρασίες, βρίσκεται με τη μορφή της ψευδομόρφωσης (pseudomorphosis) του ακανθίτη.
Μακρούχ

Στην ισλαμική ορολογία, makruh (αραβικά: مكروه, μεταγραφή: makrooh ή makrūh, μακρούχ) είναι μια ανεπιθύμητη ή προσβλητική πράξη (κυριολεκτικά «απεχθές» ή «αποτρόπαιο»). Είναι μία από τις πέντε κατηγορίες συμπεριφοράς κατά τον Ισλαμικό νόμο, δηλαδή μια από τις wajib/fard (υποχρεωτική), mustahabb/mandub (συνιστάται), mubah (ουδέτερη), makruh (απορριπτέα), χαράμ (απαγορευμένη).
Αν και το μακρούχ δεν είναι χαράμ (απαγορευμένο) και δεν υπόκειται σε τιμωρία, το άτομο που απέχει από αυτήν την πράξη θα ανταμειφθεί. Ο Μουσουλμάνοι καλούνται να αποφεύγουν τέτοιου είδους ενέργειες, όταν ή όσο το δυνατόν. Είναι ένας από τους βαθμούς αποδοχής (ahkam) κατά τον Ισλαμικό νόμο.

Παραδείγματα

Παραδείγματα  Makruh είναι η χρήση μεγάλης ποσότητας νερού για τελετουργικό πλύσιμο πριν την προσευχή, γνωστό ως  wudu και ghusl, η κατανάλωση σκόρδου πριν από την προσέλευση σε τζαμί ή πριν την κοινωνική συναναστροφή με άλλους.  Επίσης είναι το διαζύγιο.
Παράδειγμα τροφίμου το οποίο θεωρείται Makruh για τους Μουσουλμάνους της σχολής Hanafi Madh'hab είναι οι γαρίδες (αλλά μόνο για το Hanafi Madh'hab).  Ωστόσο κάποιοι θεωρούν ότι οι γαρίδες μπορεί να είναι halal, ενώ άλλοι Hanafis πιστεύουν ότι καλύτερα να αποφεύγονται, αν είναι δυνατόν.
Υπάτιος

Βιογραφικό

Ο Υπάτιος ήταν ανηψιός του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α' και δια μέσου του γάμου του είχε δεσμούς με την αριστοκρατική οικογένεια των Ανίκια. Τα δύο αυτά στοιχεία ήταν σημαντικά εφόδια για το Βυζαντινό θρόνο, αλλά ο ίδιος δεν έδειξε τέτοια φιλοδοξία. Τόσο ο Υπάτιος όσο και τα άλλα ανήψια του Αναστάσιου ανατράφηκαν υπό την προστασία του διαδόχου του Ιουστίνου, του Ιουστινιανού.
Στο αποκορύφωμα της Στάσης του Νίκα, ο Υπάτιος ήταν μαζί με τον αδερφό του Πομπηίο και τον Πρόμπο (επίσης ανηψιός του Αναστάσιου) οι κυρίαρχοι θεωρητικά υποψήφιοι για τον αυτοκρατορικό θρόνο. Όταν έγινε ξεκάθαρο ότι ο λαός επιθυμούσε καινούριο αυτοκράτορα, ο Πρόμπος εγκατέλειψε την πόλη, ενώ οι άλλοι δυο κρύφτηκαν στο παλάτι μαζί με τον Ιουστινιανό και τα μέλη της Γερουσίας. Δεν επιθυμούσαν να επαναστατήσουν κατά του Ιουστινιανού καθώς πίστευαν ότι δεν θα είχαν αρκετή λαϊκή υποστήριξη.
Παρ’όλα αυτά, ο αυτοκράτορας που φοβόταν την ανταρσία εκδίωξε τους γερουσιαστές και μαζί τα δύο αδέρφια, που βρέθηκαν, ξαφνικά, κοντά στον όχλο. Ο Υπάτιος τραβήχτηκε έξω από το σπίτι του, παρά την προσπάθεια της γυναίκας του για το αντίθετο, και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στον Ιππόδρομο εν μέσω των ταραχών. Ο Υπάτιος φαίνεται πως ξεπέρασε τον αρχικό του δισταγμό και άρχισε να συμπεριφέρεται σαν ηγέτης.
Όταν τελικά η Στάση καταπνίγηκε στο αίμα από την Αυτοκρατορική Φρουρά, ο Υπάτιος συνελήφθη από τους άντρες του Ιουστινιανού. Λέγεται πως ο ίδιος ο Ιουστινιανός θέλησε να δώσει χάρη στον Υπάτιο, αλλά η γυναίκα του η Θεοδώρα τον έπεισε να εκτελέσει τον σφετεριστή.
Γεώργιος Θεοχάρης (αγωνιστής)

Ο Γεώργιος Θεοχάρης ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και αγωνιστής του 1821 από την Ηλεία.
Είχε γεννηθεί περίπου το 1795 κι έζησε στην Δερβινή του τότε νομού Ηλείας. Είχε πάρει μέρος στην συνάντηση κλεφτών, οπλαρχηγών και προκρίτων στην Άνω μονή Δίβρης το 1821 όπου αποφασίστηκε η κήρυξη της επανάστασης στην ορεινή Ηλεία. Είχε συγκροτήση δικό του μικρό στρατιωτικό σώμα και πήρε μέρος σε πολλές μάχες με πρώτη αυτή των στενών του Κατσαρού υπό τις διαταγές του Γιαννιά. Το 1825 προήχθει σε ταξίαρχο.
Σε πιστοποιητικό του 1845 οι Πλαπούτας και Πετιμεζάς βεβαιώνουν ότι πήρε μέρος μαζί τους στις μάχες στο Πούσι, στην Πολιορκία του Λάλα, στην Πάτρα, στην Αθήνα, στην Ακροκόρινθο, στο Μεσολόγγι, στα Καλάβρυτα και κατά του Ιμπραήμ.
Τιφινάγ

Η τιφινάγ (επίσης γράφεται Tifinaɣ στο λατινικό αλφάβητο των βερβερικών· νεο-τιφινάγ: ⵜⵉⴼⵉⵏⴰⵖ· Τουαρεγκιανά Τιφινάγ: ⵜⵊⵉⵏⵗ ή ⵜⵊⵏⵗ) είναι γραφή αμπτζάντ που χρησιμοποιείται για να γραφούν οι βερβερικές γλώσσες.
Ένα σύγχρονο αλφαβητικό παράγωγο της παραδοσιακής γραφής, γνωστό ως νεο-τιφινάγ, εισήχθη τον 20ό αιώνα. Μια ελαφρώς τροποποιημένη έκδοση της παραδοσιακής γραφής, που ονομάζεται Tifinagh Ircam, χρησιμοποιείται σε πολλά μαροκινά δημοτικά σχολεία για τη διδασκαλία της βερβερικής γλώσσας στα παιδιά καθώς και για ορισμένες εκδόσεις.
Η λέξη τιφινάγ θεωρείται ότι είναι ομόρριζο του βερβερικοποιημένου θηλυκού στον πληθυντικό Καρχηδόνιος, μέσω του βερβερικού θηλυκού προθήματος τι- και του λατινικού Punicus· έτσι τιφινάγ θα μπορούσε ενδεχομένως να σημαίνει «τα φοινικικά (γράμματα)» ή «τα καρχηδονιακά γράμματα».
Τατουάζ της κλασικής σχολής

Τα τατουάζ της κλασικής σχολής είναι τα τατουάζ εκείνα που έχουν Δυτικό ή Αμερικανικό παραδοσιακό στυλ με χαρακτηριστικά έντονα μαύρα περιγράμματα και περιορισμένη χρωματική παλέτα.
Δυναστεία των Νικομηδιδών

Η Δυναστεία των Νικομηδιδών είναι αυτή, που τα μέλη της βασίλευσαν στη Βιθυνία το διάστημα 376-89 π.Χ. Ιδρυτής τού Οίκου είναι ο Βότειρας, τοπικός πρίγκιπας. Ο γιος του Βας έγινε ο πρώτος ανεξάρτητος ηγεμόνας της περιοχής, και νίκησε τον Κάλα(νθο) στρατηγό τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Ο γιος τού Βας, ο Ζιποίτης Α΄ κατάφερε να κρατήσει την ανεξαρτησία του από τους Σελευκίδες και ονόμασε τον εαυτό του βασιλιά.
Ακολουθούν τέσσερις βασιλείς με το όνομα Νικομήδης και δύο με το όνομα Προυσίας. Ο Νικομήδης Α΄ ο Φιλέλληνας ίδρυσε τη Νικομήδεια. Οι βασιλείς της Βιθυνίας έκοψαν ποιοτικά νομίσματα, με τα πρόσωπά τους επάνω σε καλαίσθητα τετράδραχμα. Ο Νικομήδης Δ΄ κληροδότησε το βασίλειό του στη Ρώμη, που έσπευσε να το καταλάβει, αλλά ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ του Πόντου επίσης εποφθαλμιούσε την περιοχή, έτσι ξεκίνησε ο Γ΄ Μιθριδατικός Πόλεμος. Τελικά ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ηττήθηκε και απεβίωσε, ενώ η Βιθυνία και το τμήμα τού βασιλείου τού Πόντου που βρισκόταν στη Μ. Ασία, έγινε μία νέα ρωμαϊκή επαρχία, αυτή της Βιθυνίας και Πόντου.
Κλείδα του Σολομώντος

Ιστορία

Κρίνοντας από το στυλ γραφής, οι πηγές του βιβλίου μπορούν να αναχθούν στον Μεσαίωνα. Πολλά βιβλία που ήταν αφιερωμένα στον Βασιλιά Σολομώντα γράφτηκαν στην χρονική περίοδο από το 1000 έως το 1453.
Αντίθετα από τα άλλα βιβλία, η Κλείδα του Σολομώντος δεν αναφέρει τα 72 πνεύματα που έκλεισε ο Σολομών σε ένα μπρούτζινο αγγείο, όπως αναφέρουν η Pseudomonarchia Daemonum (16ος αιώνας) και το Lemegeton σφραγίδα του δαίμονα (17ος αιώνας). Αυτό που η Κλείδα του Σολομώντος περιγράφει, δεν είναι η εμφάνιση ή η δουλειά κάποιου δαίμονα, αλλά μόνο τα απαραίτητα σκίτσα για να προετοιμάσει τον αναγνώστη για το κάθε μαγικό πείραμα.

Περιεχόμενα

Η Κλείδα του Σολομώντος, χωρισμένη σε δύο βιβλία, περιέχει κλητεύσεις και επικλήσεις για να καλέσεις πνεύματα νεκρών (κατά προτίμηση στην μάχη) και πνεύματα από την Κόλαση (δεν ξεκαθαρίζεται αν θα είναι δαίμονες ή τιμωρημένες ψυχές, αλλά γίνεται κατανοητό από τον στόχο των κειμένων ότι τα πνεύματα αυτά είναι δαίμονες). Και για να προστατευτεί ο επικλητής (καλούμενος και ως εξορκιστής στο βιβλίο) από αυτούς και από μια πιθανή προσπάθεια δαιμονισμού υπάρχουν κατάρες για να υποχρεώσουν τα απρόθυμα πνεύματα να υπακούσουν.
Το βιβλίο περιγράφει πώς να ετοιμάσεις το μελάνι για να ζωγραφίσεις τα μαγικά σύμβολα, που είναι απαραίτητα για τα πειράματα που ο δήθεν μάγος είναι έτοιμος να πραγματοποιήσει, χρησιμοποιώντας αίμα ζώου αναμεμιγμένο με άλλες ουσίες. Όλες οι ουσίες που χρειάζονται για τα μαγικά σκίτσα και τα amulets περιγράφονται λεπτομερώς, καθώς επίσης και ο τρόπος εξαγνισμού και προετοιμασίας.
Ο επικλητής πρέπει να περάσει από ένα είδος εξαγνισμού και κάθαρσης πριν εκτελέσει ένα απαιτητικό μαγικό πείραμα. Όλες οι διαδικασίες, τα τελετουργικά, τα ρούχα, τα χρώματα κ.α. αναφέρονται λεπτομερώς μέσα στο βιβλίο.
Σύμφωνα με την Κλείδα του Σολομώντος διάφορα ζώα πρέπει να θυσιαστούν ως προσφορές στα καλούμενα πνεύματα, απαραίτητη συνθήκη που είναι όμως κοινή σε μεσαιωνικά βιβλία "μαύρης μαγείας". Το βιβλίο περιέχει οδηγίες για να εξασκηθεί ο αναγνώστης σε δήθεν νεκρομαντεία, δήθεν πειράματα αορατότητας, δήθεν να προκαλέσει κακό σε άλλους, κτλ, και την ζωδιακή εποχή που είναι κατάλληλη για κάθε δήθεν μαγικό πείραμα. Όλα τα αναγκαία ,αποκαλούμενα, μαγικά όργανα που χρειάζονται για την εκτέλεση περιγράφονται με πολλές λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένου και τον τρόπο εκτέλεσής τους.
Αλέξανδρος Πάλλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Πάλλης καταγόταν από την Ήπειρο αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο, φοίτησε στην φιλοσοφική σχολή του Εθνικού Πανεπιστήμιου αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να μετακομίσει στην Αγγλία όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο.
Παράλληλα με το εμπόριο ασχολήθηκε με τα γράμματα. Δημοσίευσε μια κριτική έκδοση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή διορθωμένη από τον ίδιο που εκτιμήθηκε από τους φιλόλογους. Ακολουθώντας τις γλωσσικές αντιλήψεις του Ψυχάρη δημοσίευσε το 1889 τα «Τραγουδάκια για τα παιδιά» με σκοπό « το διαφωτισμό της νεότητας », και μια μετάφραση του «Έμπορου της Βενετίας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στην δημοτική. Ακολούθησαν άλλα πρωτότυπα έργα του όπως το διήγημα «Μπρουσός» και η ποιητική συλλογή «Ταμπουράς και κόπανος». Ποιήματά του και μερικές από τις μεταφράσεις του δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο του «Κούφια καρύδια» τυπωμένο στο Λονδίνο.
Σημαντικότερο έργο του Πάλλη θεωρείται η μετάφρασή του της «Ιλιάδας» του Ομήρου στη δημοτική και σε δεκαπεντασύλλαβους στίχους. Σύμφωνα με τον Εμμανουήλ Κριαρά, « με τη μεταφραστική αυτή πρωτοβουλία [...]ήθελε πρώτα-πρώτα να αποδείξει ότι η δημοτική γλώσσα ήταν επαρκής για να αποδώσει και τα πιο αξιόλογα δημιουργήματα των αιώνων. Ζητούσε ακόμα να κάνει το ομηρικό έπος κτήμα του λαού...»    Άλλη πολύ γνωστή μετάφραση του Πάλλη ήταν αυτή των Ευαγγελίων στη δημοτική, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ακρόπολις σε συνέχειες. Αυτή η μετάφραση προκάλεσε σάλο που οδήγησε στα αιματηρά επεισόδια που έγιναν γνωστά ως «Ευαγγελικά».
Το ενδιαφέρον του για την ενίσχυση του δημοτικισμού υπήρξε αμείωτο καθώς χάρις στην οικονομική του άνεση ενίσχυσε χρηματικά λόγιους διευκολύνοντας την έκδοση έργων τους: επιχορηγεί το «Νουμά», αγοράζει εκατό αντίτυπα από τον «Αρχαιολόγο» του Καρκαβίτσα, επειδή ήταν έργο με δημοτικιστική θέση. Χρηματοδοτεί την έκδοση σημαντικών βιβλίων του Παλαμά, όπως , η «Ασάλευτη Ζωή», ο «Δωδεκάλογος του Γύφτου» και η «Φλογέρα του Βασιλιά».

Οικογένεια

Στις 31 Δεκεμβρίου 1880 παντρεύτηκε με την Ιουλία-Ελίζα, κόρη του Θεόδωρου Παντιά Ράλλη. Έκαναν μαζί πέντε παιδιά: τη Μαριέττα, τον Αλέξανδρο-Αναστάσιο, (Βομβάη, 20 Οκτωβρίου 1883-1975), μετέπειτα πολιτικό και συγγραφέα, την Αζίζα (η οποία παντρεύτηκε τον δημοτικιστή ποιητή και συγγραφέα Πέτρο Βλαστό), τον Ανδρέα και τον μετέπειτα συγγραφέα και ορειβάτη Μάρκο.