google/wiki40b huggingface dataset:
Αδόλφος φον Μπάιερ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο φον Μπάιερ γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 31 Οκτωβρίου του 1835. Ήταν γιος του Ιωάννη - Ιακώβου φον Μπάιερ και της Ευγενίας, Εβραίας που όμως είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Ολοκληρώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, μαθηματικά και φυσική και στη συνέχεια χημεία στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Παίρνοντας το διδακτορικό του το 1858 διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης και δύο χρόνια αργότερα ανέλαβε λέκτορας στην Ακαδημία Εμπορίου του Βερολίνου. Το 1871 ανέλαβε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και τέσσερα χρόνια μετά καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.
Οι έρευνές του στράφηκαν κυρίως στην οργανική χημεία. Σημαντικότερα επιτεύγματά του ήταν η σύνθεση της βαφής ινδικού, του λουλακιού, οι βαφές φθαλεΐνης, άλατα οξωνίου, νιτρώδεις ενώσεις (το 1869), παράγωγα του ουρικού οξέος καθώς και του βαρβιτουρικού οξέος.
Το 1871 ανακάλυψε την σύνθεση φαινολοφθαλεΐνης από συμπύκνωση του φθαλικού ανυδρίτη με δύο ισοδύναμα της φαινόλης υπό όξινες συνθήκες (εξ ου και το όνομα). Την ίδια χρονιά ήταν ο πρώτος που παρήγαγε συνθετικά την φθορεσκεΐνη, μια φθορίζουσα χρωστική. Το δε επόμενο έτος, το 1872, πειραματίστηκε με φαινόλη και φορμαλδεΰδη και αργότερα στην ανακάλυψη του βακελίτη.
Το 1881 η Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου απένειμε στον Μπάιερ το μετάλλιο Νταίηβυ για το έργο του με το λουλάκι. Τρία χρόνια αργότερα εξελέγη επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Τέλος το 1905 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ στη Χημεία, "σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στην πρόοδο της οργανικής χημείας και της χημικής βιομηχανίας, δια των εργασιών του σε οργανικές βαφές και υδροαρωματικές ενώσεις ".
Γεννήθηκε με το όνομα Johann Friedrich Wilhelm Adolf Baeyer, αλλά κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ήταν γνωστός απλά ως "Adolf Baeyer." Στα πεντηκοστά του γενέθλια του συνέχισε με τον κληρονομικό αριστοκρατικό τίτλο, αλλάζοντας το όνομά του σε "Adolf von Baeyer." Ο Αδόλφος φον Μπάιερ πέθανε στις 20 Αυγούστου του 1917, σε ηλικία 72 ετών. Για κάποιο διάστημα υπήρξε καθηγητής του Ότο Χαν.
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 1895

Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βασίλειο της Σερβίας τον Απρίλιο του 1895. Ακολούθησαν βασιλικό πραξικόπημα του βασιλιά Αλέξανδρο Ομπρένοβιτς τον Μάιο του 1894 όπου ανέστειλε σύνταγμα του 1888 και επανέφερε το σύνταγμα του 1869.
Με το σύνταγμα του 1888 είχε αυξηθεί ο αριθμός των πολιτών που είχαν δικαίωμα ψήφου με την επιστροφή στο σύνταγμα του 1869 η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να διορίζει το ένα τρίτο των μελών της Εθνοσυνέλευσης όπως αυτό όριζε, ενώ σε πολλές εκλογικές περιφέρειες οι βουλευτές εκλέγονται έμμεσα μέσω των εκλογικών σωμάτων. Οι αλλαγές αναμένονταν να μειώσουν τον αριθμό των υποψηφίων του Λαϊκού Ριζοσπαστικού κόμματος που είχαν εξελέγη στη Συνέλευση.
Πέτρος Οικονομάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1972 στα Χανιά. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Κύδωνα Χανίων. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε αγωνιζόμενος στον Α.Ο. Αμπελοκήπων όταν συμμετείχε στην ομάδα που με προπονητή το Γιώργο Καλαφατάκη και συμπαίκτες το Τζαννή Σταυρακόπουλο, το Γιώργο Φλώρο και τον Παναγιώτη Παναγιωταράκο ανέβασαν τους Αμπελοκήπους από τις τοπικές κατηγορίες της ΕΣΚΑ στην ανταγωνιστικότατη Α1 της δεκαετίας του 90'. Αγωνίστηκε ακόμα στην Ολύμπια Λάρισας, στον Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων, στο Παλαιό Φάληρο και στον ΑΓΟ Ρεθύμνου.
Στις 14 Ιουλίου 2008 βρέθηκε νεκρός, από ανακοπή καρδιάς, στο σπίτι του στα Χανιά.
Λιμνοθάλασσες Μικρό και Μεγάλο Λιβάρι Ιστιαίας

Είναι παράκτια περιοχή μεγάλης ορνιθολογικής αξίας. Βρίσκονται 5,5 χιλιόμετρα βόρεια της Ιστιαίας εκατέρωθεν του οικισμού Κανατάδικα, και σε υψόμετρο 0-3 μέτρα.

Υδροβιότοπος

Είναι δύο αβαθείς λιμνοθάλασσες όπου βρίσκουν τροφή και ξεκούραση σπάνια πουλιά την εποχή της αποδημίας. Μέρος της επιφάνειάς τους καλύπτουν καλάμια, βούρλα και νούφαρα, ενώ στις όχθες υπάρχουν πόες, θάμνοι και καλλιέργειες. Εδώ βρίσκουμε πάπιες, βουβόκυκνους, φοινικόπτερα, χουλιαρομύτες, χαλκόκοτες, πολλά είδη ερπετών και βίδρες. Στο βόρειο όριο της λιμνοθάλασσας Μεγάλο Λιβάρι βρίσκεται μία μονάδα παραγωγής γόνου ψαριών. Το Μικρό Λιβάρι βρίσκεται πλάι στην παραλία Τσοκαΐτη. Ολόγυρα υπάρχουν πυκνοί καλαμώνες και περιμετρικά υπάρχει αγροτικός δρόμος. Οι δύο λιμνοθάλασσες μαζί με το Δέλτα του ποταμού Ξεριά, το Υδροχαρές Δάσος Αγίου Νικολάου (800 μ. Ν των Κανατάδικων), και την Παράκτια Θαλάσσια Ζώνη, έχουν ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000 και έτσι υπάγονται σε καθεστώς ειδικής προστασίας. Επίσης η περιοχή έχει θεσμοθετηθεί ως Ζώνη Οικιστικου Ελέγχου (ΖΟΕ) από το 1990.
Νικόλαος Αποστολίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Βόλο το 1856. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Αθήνα και σπούδασε Φυσική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Γενεύη, στην Σορβόνη, από όπου αποφοίτησε με διδακτορικό το 1881, με τίτλο τον τίτλο της διατριβής του να είναι «Ανατομία και εμβρυολογία των οφιούρων».
Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε καθηγητής της Φυσικής ιστορίας σε γυμνάσια της πόλης, ενώ παράλληλα το 1882 έγινε υφηγητής ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακόμη, διετέλεσε διευθυντής του Ζωολογικού Μουσείο Αθηνών. Από το Σεπτέμβριο του 1894 και για αρκετά χρόνια διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο ενώ έγινε Υπουργός Εθνικής Οικονομίας επί της πρωθυπουργίας Σπυρίδωνα Λάμπρου το 1916, από όπου αποχώρησε για λόγους υγείας. Ακόμη, μεταξύ 1909 και 1910 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου, και μεταξύ 1915 και 1916 κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου. Απεβίωσε το 1919 στην Αθήνα.
Δημοσίεσε αρκετές επιστημονικές εργασίες με θέμα τη ζωολογία και εισήγαγε την Συστηματική Πειραματική Ζωολογία στην Ελλάδα.
Ίμρε Κέρτες

Βιογραφία

Ο Κέρτες γεννήθηκε το 1929 στη Βουδαπέστη. Το 1944, σε ηλικία 14 ετών, συνελήφθη και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς και αργότερα στο Μπούχενβαλντ. Μετά την απελευθέρωση, ο Κέρτες εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα, αλλά απολύθηκε το 1951 μετά την επικράτηση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Έζησε πολλά χρόνια στη Γερμανία, όπου εργάστηκε ως μεταφραστής (μετέφρασε στα ουγγρικά έργα των Φρόυντ, Νίτσε, Χόφμανσταλ, Σνίτσλερ, Βίντγκενσταϊν κ.ά.). Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισε να ξαναγράφει και να εκδίδει μυθιστορήματα. Έζησε στο Βερολίνο, ωστόσο συνέχισε να γράφει στα ουγγρικά και να συνεργάζεται με εκδοτικούς οίκους της Ουγγαρίας.

Το έργο του

Το έργο του Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο (1975), στο οποίο περιγράφεται η εμπειρία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ορισμένοι υποστήριξαν ότι είναι αυτοβιογραφικό, ο ίδιος όμως το αρνήθηκε, αν και είναι εμπνευσμένο από τα προσωπικά του βιώματα. Το βιβλίο αυτό χαρακτηρίστηκε από Γερμανούς κριτικούς ως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του αιώνα μας και έκανε γνωστό τον Κέρτες.
Άλλα έργα του, που μεταφράστηκαν και στα Ελληνικά: Το φιάσκο (1988), Η αγγλική σημαία (1990), Καντίς για ένα αγέννητο παιδί (1990), Ημερολόγιο της γαλέρας (1992), Εγώ, ένας άλλος (1997), Εκκαθάριση, Φάκελος Κ. Εξέδωσε επίσης συλλογές δοκιμίων (Το Ολοκαύτωμα ως πολιτισμός (1993) και Η εξόριστη γλώσσα (2001)) και έγραψε ένα μυθιστορηματικό ημερολόγιο σε δύο μέρη που καλύπτει τις περιόδους από το 1961 έως το 1991 και το από το 1991 μέχρι το 1995.

Βραβεύσεις

Τον Οκτώβριο του 2002 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Σύμφωνα με την Σουηδική Ακαδημία, ο Ίμρε Κέρτες «εξερευνά τις πιθανότητες του να συνεχίσει κανείς να ζει και να σκέφτεται ως άτομο σε μια εποχή που η υποταγή του ανθρώπου σε κοινωνικές δυνάμεις γίνεται ολοκληρωτική». Για τον Κέρτες, το Άουσβιτς αποτελεί την απόλυτη αλήθεια σχετικά με την ανθρώπινη εξαθλίωση στην σύγχρονη εποχή.
Κυανή Ακτή

Η Κυανή Ακτή (γαλλικά: Côte d'Azur, οξιτανικά: Còsta d'Azur), γνωστή και ως Γαλλική Ριβιέρα, είναι τμήμα της νοτιοανατολικής ακτής της Γαλλίας που απλώνεται από το Κασί μέχρι το Μεντόν δίπλα στα Ιταλικά σύνορα. Οι Κάννες που βρίσκονται εκεί είναι η έδρα του περίφημου φεστιβάλ που κάθε χρόνο προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες και αστέρες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Γεωγραφική θέση

Ένα από τα πιο διάσημα τουριστικά θέρετρα στον κόσμο, η Κυανή Ακτή συνεχίζει δυτικά από την Ιταλική Ριβιέρα και το Μεντόν διασχίζοντας το Μονακό, τη Νίκαια, την Αντίμπ και τις Κάννες. Αν και πολλοί διαφωνούν, κάποιοι προσθέτουν στην έκταση και πιο δυτικές περιοχές, όπως το Σαιν-Τροπέ και την Υέρ.

Ιστορία

Η Κυανή Ακτή γνώρισε την πρώτη ακμή ως τουριστικός προορισμός στα τέλη του 19ου αιώνα με αρχές του 20ού, όντας δημοφιλής κυρίως ανάμεσα στη βρετανική αριστοκρατία. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν τακτικός επισκέπτης και συχνά διέμενε στη βίλα της Κοκό Σανέλ, όπου και έγραψε τα απομνημονεύματά του. Αρχικά ήταν χειμερινό θέρετρο χάρη στο ήπιο κλίμα του σε σχέση με τη βόρεια Ευρώπη. Τα νεότερα χρόνια μετατράπηκε περισσότερο σε θερινό προορισμό.
Πλασά

Το Πλασά (Ρουμάνικη προφορά: [[[Βοήθεια:Οδηγός προφοράς IPA|[ˈplasə]]]], πληθυντικός plăși [ˈpləʃʲ]), ήταν μονάδα εδαφικής διαίρεσης της Ρουμανίας. Ιεραρχικά, ένα πλασά βρισκόταν κάτω από τη κομητεία (γιουντέτς) και πάνω από την κοινότητα. Ο επικεφαλής ήταν ο Πρέτορ, που διορίζονται από τον Έπαρχο. Το ίδρυμα που διευθυνόταν από τον Πρέτορ ονομάζονταν Πρετουρά.
Η διαίρεση των κομητειών σε πλάσι χρησιμοποιήθηκε ξεκινώντας από την βασιλεία του Καρόλου Α΄ ως Ντόμνιτορ, σε όλη την ύπαρξη του Ρουμανικού Βασιλείου, και κατά τα δύο πρώτα χρόνια της Κομμουνιστικής Ρουμανίας, μέχρι την αντικατάστασή τους από τα ραγιόν το 1950 ακολουθώντας το Σοβιετικό σύστημα. Το 1938, τα 71 γιουντέτσε της χώρας διαιρούνταν σε 429 πλάσι.
Λα Πας

Γεωγραφία

Η Λα Πας είναι χτισμένη στο άνω μέρος της κοιλάδας του ποταμού Choqueyapu στις Άνδεις, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 3.632 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Με αυτό το υψόμετρο, είναι η υψηλότερη πρωτεύουσα στον κόσμο. Λίγο ψηλότερα βρίσκεται ένα οροπέδιο, όπου είναι χτισμένη η πόλη Ελ Άλτο και το ομώνυμο διεθνές αεροδρόμιο που εξυπηρετεί την πρωτεύουσα, σε υψόμετρο 4.058 μέτρα. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Λα Πας είναι 16°30' νότιο πλάτος και 68°08' δυτικό μήκος. Η έκταση της πόλεως είναι 470 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η Λα Πας διακρίνεται για την ασυνήθιστη τοπογραφία της, τις μοναδικές αγορές της και τον παραδοσιακό πολιτισμό της.

Ιστορία

Η Λα Πας ιδρύθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1548 από τον Αλόνσο δε Μεντόσα (αμερικάνικα ισπανικά) ή Μεντόθα (καστιλιάνικα ισπανικά) στη θέση του ινδιάνικου οικισμού Chuquiago. Το όνομά της της δόθηκε σε ανάμνηση της αποκαταστάσεως της ειρήνης μετά την εξέγερση του Γκονσάλο Πισάρρο και των κονκισταδόρες του 4 χρόνια νωρίτερα ενάντια στον Blasco Núñez Vela, τον πρώτο αντιβασιλέα του Περού. Το 1825, μετά την αποφασιστική νίκη των δημοκρατικών κατά του ισπανικού στρατού στο Ayacucho, στους πολέμους της ανεξαρτησίας της Νότιας Αμερικής, το πλήρες όνομα της πόλεως άλλαξε σε La Paz de Ayacucho, δηλαδή «Η Ειρήνη του Ayacucho».
Το 1898 η Λα Πας έγινε η ντε φάκτο έδρα για την εθνική κυβέρνηση της Βολιβίας, ενώ η Σούκρε παρέμεινε η ονομαστική «ιστορική πρωτεύουσα». Αυτή η μεταβολή αντανακλούσε τη μετατόπιση της βολιβιανής οικονομίας από τα εξαντλημένα πλέον ορυχεία αργύρου στο Ποτοσί στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων κασσιτέρου κοντά στο Oruro, και τη συνακόλουθη ανακατανομή στην οικονομική και πολιτική ισχύ των διάφορων ελίτ.
1222 Τίνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Τίνας εκτιμάται σε 20,84 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,3086. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Τίνα γύρω από τον εαυτό της.
Μακρυκάπα Εύβοιας

Ιστορία

Κατά την παράδοση, το χωριό πήρε το όνομα του με τον κάτωθι τρόπο: Στα πρώτα χρόνια μετά  την επανάσταση του 1821 χτίσθηκαν τα πρώτα σπίτια του ποιμενικού οικισμού από τους βοσκούς των οικισμών Απόγκρεμνος (Άτταλη) και Βάβουλα. Οι βουνίσιοι βοσκοί φορούσαν μακρυά κάπα που τους ήταν απαραίτητη τον χειμώνα που έβοσκαν τα αιγοπρόβατα τους στα γύρω βουνά για να προφυλαχθούν από τις βροχές και τα χιόνια. Το ντύσιμο τους με την μακρυά κάπα αποτελούσε διαφορετικο ντύσιμο από αυτό των κατοίκων του κάμπου και έτσι ονομάσθηκε ο οικισμός Μακρυκάπα.
Υπάρχει και η εκδοχή ότι το όνομα προήλθε από τα γύρω βουνά Τανάϊδα, ψηλοτερα την αρκουδιά και το Βοϊδοβούνι που σχημάτιζαν ένα μεγάλο και μακρύ κάππα.
Δίπλα στην Μακρυκάπα βρίσκεται ο οικισμός Εφτακόνακα. Ο οικισμός κτίσθηκε μετά την επανάσταση του '21 από βοσκούς, που κατέβηκαν από τα Βάβουλα και βρήκαν στν περιοχή κονάκια, τα οποία κατοίκησαν. Επειδή βρήκαν επτά κονάκια, ονόμασαν το τσοπανοχώρι Επτακόνακα. Τα Επτακόνακα καταργήθηκαν το 1981

Ναός Ανάληψης

Ο ναός βρίσκεται στο Παλιοχώρι, δίπλα σε πηγή με πλούσιο νερό, που άλλοτε κινούσε τρεις νερόμυλους και σήμερα αρδεύει μεγάλο μέρος του κάμπου. Το παμπάλαιο αυτό ξωκλήσι, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής, ίσως ήταν το καθολικό βυζαντινού οικισμού, που μετά το 1470 αναγκάσθηκαν οι κάτοικοι του να εγκαταλείψουν και για την ασφάλεια τους να ανέβουν και να κατοικήσουν στον ορεινό οικισμό Βάβουλα.

Θέση Ράκου

Ανατολικά της Μακρυκάπας υψώνεται χαμηλός λόφος. Στο σημείο αυτό βρέθηκαν προίστορικοί οικισμοί, πιθανότατα της πρώιμης εποχής του χαλκού. Βρέθηκαν ακόμη λίγα προϊστορικά όστρακα και θραύσματα πυριτόλιθου.

Αθλητισμός

Ο Αθλητικός 'Ομιλος Μακρυκάπας είναι ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού. Τα χρώματά της είναι το μπλε και το βυσσινί και ιδρύθηκε το 1971. Έχει έδρα το δημοτικό στάδιο  Μακρυκάπας με χωρητικότητα 205 θέσεων.
Εμφύλιος πόλεμος στη Σιέρα Λεόνε

Επισκόπηση

Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πολέμου, το RUF κατέλαβε υπό τον έλεγχό του μεγάλα τμήματα εδάφους στην ανατολική και νότια Σιέρα Λεόνε, πλούσιου σε προσχωσιγενή  διαμάντια. Η αναποτελεσματική απάντηση της κυβέρνησης στο RUF, και τη διακοπή της κυβερνητικής παραγωγής σε διαμάντια, είχε ως αποτέλεσμα στρατιωτικό πραξικόπημα τον Απρίλιο του 1992 από το Εθνικό Κυβερνών Προσωρινό Συμβούλιο (NPRC). Μέχρι το τέλος του 1993, ο στρατός( SLA) κατόρθωσε να απωθήσει τους αντάρτες του RUF πίσω στα σύνορα της Λιβερίας, αλλά το RUF επανέκαμψε και οι μάχες συνεχίστηκαν. Τον Μάρτιο του 1995 μισθώθηκε η «Executive Outcomes» (ΕΟ), ιδιωτική στρατιωτική εταιρία της Νότιας Αφρικής, για να αποκρούσει το RUF. Στη Σιέρα Λεόνε σχηματίστηκε εκλεγμένη πολιτική κυβέρνηση τον Μάρτιο του 1996 και το υποχωρών RUF υπέγραψε το Σύμφωνο του Αμπιτζάν. Υπό την πίεση των Ηνωμένων Εθνών, η κυβέρνηση κατήγγειλε τη σύμβαση με την «Executive Outcomes» πριν εφαρμογή της συμφωνίας και οι εχθροπραξίες ξανάρχισαν.

Το πραξικόπημα

Τον Μάιο του 1997 μια ομάδα δυσαρεστημένων αξιωματικών του στρατού οργάνωσε πραξικόπημα και ιδρύθηκε το Επαναστατικό Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων (AFRC) ως νέα κυβέρνηση της Σιέρα Λεόνε. Το RUF ενώθηκε με το AFRC και κατέλαβε την πρωτεύουσα Φρίταουν με μικρή αντίσταση. Η νέα κυβέρνηση, με επικεφαλής τον ταγματάρχη Τζόνι Πολ Κορόμα  κήρυξε το τέλος του πολέμου, για να ακολουθήσει κύμα λεηλασιών, βιασμών και δολοφονιών. Αντικατοπτρίζοντας τις διεθνείς απογοητεύσεις για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης, παρενέβησαν οι δυνάμεις της ECOMOG και ανακατέλαβαν την Φρίταουν για λογαριασμό της εκλεγμένης κυβέρνησης, χωρίς ωστόσο να κατορθώσουν να ελέγξουν τις απομακρυσμένες περιοχές.

Η Διεθνής παρέμβαση

Τον Ιανουάριο του 1999, οι ηγέτες του κόσμου παρενέβησαν διπλωματικά προωθώντας διαπραγματεύσεις μεταξύ του RUF και της κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα ήταν η Συμφωνία Λομέ, που υπογράφηκε στις 27 Μαρτίου 1999. Βάσει της συμφωνίας ο Φοντέι Σαϊμπάνα Σάνκοχ, διοικητής του RUF, έλαβε την αντιπροεδρία και τον έλεγχο των αδαμαντωρυχείων της Σιέρα Λεόνε με αντάλλαγμα την κατάπαυση των εχθροπραξιών και την ανάπτυξη μιας ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών για την παρακολούθηση της διαδικασίας του αφοπλισμού. Η συμμόρφωση του RUF στη διαδικασία αφοπλισμού ήταν ασυνεπής και αργή και μέχρι το Μάιο του 2000, οι αντάρτες επαναπροωθήθηκαν εναντίον της Φρίταουν. Καθώς η αποστολή του ΟΗΕ άρχισε να αποτυγχάνει, το Ηνωμένο Βασίλειο δήλωσε την πρόθεσή του να παρέμβει στην πρώην αποικία και μέλος της Κοινοπολιτείας σε μια προσπάθεια να στηρίξει την αδύναμη κυβέρνηση του προέδρου Αχμάντ Τετζάν Κάμπαχ. Με τη βοήθεια της ανανεωμένης εντολής του ΟΗΕ και την αεροπορική υποστήριξη της Γουινέας, η βρετανική Επιχείρηση Πάλιζερ νίκησε τελικά το RUF, παίρνοντας τον έλεγχο της Φρίταουν. Στις 18 Ιανουαρίου 2002, ο Πρόεδρος Καμπάχ κήρυξε το τέλος του εμφυλίου πολέμου στη Σιέρα Λεόνε.
Ρωσική Εκκλησία του Μπιαρίτζ

Ιστορία

Η απόφαση για την ανέγερση ορθόδοξης εκκλησίας για την κοινότητα των Ρώσων που είχαν ως συνήθειο να χρησιμοποιούν ως θέρετρο το Μπιαρίτζ ελήφθη το 1879. Οι λειτουργικές τελετές λάμβαναν χώρα μέχρι τότε σε ένα σαλόνι της Villa Eugénie, πρώην θερινού ανακτόρου της αυτοκράτειρας Ευγενίας. Τα μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας λάμβαναν μέρος, ανάμεσά τους και η αυτοκράτειρα Μαρία Φεντόροβνα, σύζυγος του Αλέξανδρου Γ΄ η οποία αρεσκόταν στο να περνά τις διακοπές της στην Βασκική Ακτή. Μία επιτροπή συστάθηκε τελικώς το 1889, όταν η Villa Eugénie μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και ο, καταγόμενος από την Αγία Πετρούπολη, αρχιτέκτονας Νικολάι Νικόνοφ (1849-1918) πρότεινε συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ο θεμέλιος λίθος ευλογήθηκε την 1η (13) Οκτωβρίου 1890 και η εκκλησία άρχισε να χτίζεται με γοργούς ρυθμούς: αφιερώθηκε στις 13 (25) Σεπτεμβρίου 1892, παρουσία του Ρώσου πρέσβη στην Γαλλία, του Βαρώνου του Μόρενχαϊμ και του Δούκα του Λέχτενμπεργκ, ξαδέρφου του Αυτοκράτορα. Αρχικά εξυπηρετούνταν από τον κλήρο της ρωσικής εκκλησίας του Πω.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εκκλησία υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (Ρωσική Εξαρχία), η οποία βρίσκεται υπό το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 1931. Όταν ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία θέλησε να την μεταθέσει υπό το Πατριαρχείο Μόσχας τον Δεκέμβριο του 2004, η κοινότητα, έχοντας την στήριξη της διακονίας, κατέθεσε έφεση κατά της απόφασης αυτής στα δικαστήρια, τα οποία επικύρωσαν την υπαγωγή της στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2005 του πολυμελούς πρωτοδικείου της Μπαγιόν, η οποία επικυρώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2006 από το Εφετείο του Πω).
Γιάκομπ Σεγκ

Καταγωγή και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο Σόρντορφ, και ήταν γιος του Μπέρνχαρντ Ντέγκεν. Στη συνέχεια υιοθέτησε το όνομα Σεγκ/Σέγκιους το οποίο χρησιμοποίησε στο υπόλοιπο της ενήλικης ζωής του. Είχε αρκετές γνώσεις στις κλασικές γλώσσες, έχοντας σπουδάσει πλάι στον Γιόχαν Τόμας, μαθητή του Γιόχαν Ρόιχλιν, στο Σόρντορφ. Στη συνέχεια εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν το 1527, από όπου αποφοίτησε το 1529. Έγινε μέλος της συγκλήτου του πανεπιστημίου και άρχισε τις διαλέξεις στην φιλοσοφία και τις κλασικές γλώσσες ενώ ήταν μόλις είκοσι ετών. Παρέμεινε στο Τύμπιγκεν για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Ανέλαβε την διεύθυνση του Τύμπιγκερ Στιφτ (Tübinger Stift), γεγονός που το έδωσε την ευκαιρία να αναπτύξει τις ικανότητές του στην θεολογία. Επίσης σπούδασε νομική προτού στραφεί στην ιατρική την δεκαετία του 1530. Έλαβε διδακτορικό στην ιατρική το 1539 σπουδάζοντας με τους Λέοναρντ Φουξ και Μίκαελ Ρούκερ. Παρέμεινε στη σχολή των τεχνών μέχρι την ένταξη του στην ιατρική σχολή το 1553. Παρ' όλα αυτά, η φιλοσοφική του εξειδίκευση ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να μείνει ανεκμετάλλευτη, και έτσι το πανεπιστήμιο του επέτρεψε να πραγματοποιεί διαλέξεις ιατρικής αλλά και Αριστοτελικής φιλοσοφίας από το 1564 και έπειτα. Τα προβλήματα με την όραση του εμπόδιζαν την κινητικότητα του, και εν τέλει το 1577 τυφλώθηκε ολικά. Παρ' αυτά συνέχισε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του. Στην φιλοσοφία, ήταν πρωτοπόρος Γερμανός Λουθηρανός Αριστοτελιστής και θεωρούνταν ως μια από τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές αυθεντίες της εποχής του. Πέθανε στο Τύμπιγκεν.
Ενώ έχει παραμεληθεί κατά κάποιο τρόπο από τους σύγχρονους φιλόσοφους, οι πολυάριθμοι σχολιασμοί του σχετικά με τον Αριστοτέλη χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, ειδικά το De demonstratione libri XV. Ενεπλάκη σε μακροχρόνια διαμάχη με τον Ιταλό Αριστοτελιστή φιλόσοφο Σιμόνε Σιμόνι. Επρόκειτο για δεσμευμένο Αριστοτελιστή, και αντιτάχθηκε πλήρως στις φιλοσοφικές καινοτομίες του Πέτρους Ρέιμους. Ομοίως συμμετείχε σε διάλογο με τον Τόμας Εράστους σχετικά με παρουσία της σάρκας του Χριστού στην Θεία Ευχαριστία.
Στους εξέχοντες μαθητές του περιλαμβάνονταν οι Νικολάους Ταουρέλους και Αντρέας Πλάνερ, αν και ο Σεγκ άσκησε μεγαλύτερη επιρροή στον Γάλλο Παρακελσίτη Ζοζέφ Ντυσέν Κερσετανί. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν την μακροχρόνια επίδραση του στις στη σύγχρονη ιατρική θεωρία. Ο Χανς Βέμπερ ανέφερε για αυτόν πως ήταν «ο πατέρας και πρωτοπόρος του Προτεσταντικού Σχολαστικισμού».
Μισλίν Καλμί-Ρέι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1945 στη Σιόν και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Παντρεύτηκε το 1966 με τον Αντρέ Καλμί και απέκτησαν δύο παιδιά. Το 2001 έγινε πρόεδρος του Conseil d'Etat. Μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2003, το 2005 εξελέγη αντιπρόεδρος της Ελβετίας (για το 2006). Στις 13 Δεκεμβρίου 2006 εξελέγη με 147 ψήφους Πρόεδρος της Ομοσπονδίας για το 2007. Είναι η δεύτερη γυναίκα που έγινε Πρόεδρος στην ιστορία της Συνομοσπονδίας, μετά τη Ρουθ Ντρέιφους. Το 2010 εξελέγη για δεύτερη φορά και ανέλαβε πρόεδρος για το έτος 2011.

Σχέσεις με Ιράν

Η Καλμί-Ρέι επικρίθηκε έντονα επειδή φόρεσε μπούρκα κατά τη συνάντησή της με τον Ιρανό πρόεδρο Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ στις 19 Μαρτίου 2008. Η πολιτικός απάντησε στις κατηγορίες λέγοντας ότι επικαλέστηκε το πρωτόκολλο.
Η πολιτικός προκάλεσε επίσης αρνητικές αντιδράσεις από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ όταν ελβετική ενεργειακή εταιρεία υπέγραψε συμφωνία με το Ιράν για παροχή φυσικού αερίου.
Κώστας Μαλέκκος

Σταδιοδρομία

Ο Μαλέκκος ξεκίνησε από την Ομόνοια, στην οποία αγωνίστηκε για οκτώ χρόνια. Στη συνέχεια, το 1997 πήγε ως δανεικός στον Παναθηναϊκό, αλλά μετά από ένα χρόνο επέστρεψε πάλι στην Κύπρο και την Ομόνοια.
Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, αγωνίστηκε και σε άλλους κορυφαίους κυπριακούς συλλόγους όπως την ΑΕΛ Λεμεσού, το ΑΠΟΕΛ, τον Απόλλωνα Λεμεσού, τον Ολυμπιακό Λευκωσίας και τελείωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνιζόμενος με τα χρώματα της ΠΑΕΕΚ Κερύνειας.

Διεθνής

Ο Μαλέκκος ήταν επίσης σημαντικό μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κύπρου, έχοντας 44 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 4 γκολ.
Αγαπόρνις

Εμφάνιση

Οι αγαπόρνιθες έχουν μήκος 13-17 εκατοστά, και ζυγίζουν 40-60 γραμμάρια. Η ουρά τους είναι μάλλον κοντή σε σχέση με το σώμα τους – συγκριτικά με άλλους παπαγάλους – ενώ το ράμφος τους μάλλον μεγάλο.

Οι αγαπόρνιθες ως κατοικίδια

Οι αγαπόρνιθες είναι ζωηρά πουλιά, που κελαηδούν δυνατά πολλές ώρες την ημέρα, κατά συνέπεια δεν είναι τα πιο κατάλληλα για όσους χρειάζονται ησυχία. Κατά κανόνα δεν μιλούν, αν και λέγεται ότι μπορούν να μιμηθούν την ανθρώπινη ομιλία αν εκπαιδευτούν από μικρά. Χρειάζονται ευρύχωρο κλουβί γιατί είναι πολύ κινητικά, και παιχνίδια για να παίζουν. Σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να μαδήσουν τα πούπουλά τους και να παρουσιάσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Τους αρέσει να λούζονται στο νερό, οπότε μια ειδική μικρή μπανιέρα είναι απαραίτητο στοιχείο στο κλουβί τους. Επίσης χρειάζονται να μασούν, γι' αυτό πρέπει να έχουν τα ανάλογα αξεσουάρ, αλλά και να παρακολουθούνται όταν βγαίνουν από το κλουβί, για να μην προκαλέσουν κάποια σχετική ζημιά (π.χ. μάσημα ηλεκτρικών καλωδίων).