google/wiki40b huggingface dataset:
Αβάτζι

Το Αβάτζι (ιαπωνικά: 淡路島‎, Awaji-shima) είναι νησί της Ιαπωνίας, το μεγαλύτερο από όσα βρίσκονται στη λεγόμενη Εσωτερική Θάλασσα της Ιαπωνίας που σχηματίζεται ανάμεσα στα νησιά Χονσού και Σικόκου. Το Αβάτζι έχει έκταση 592,6 τ.χλμ. (ίση δηλαδή με αυτή της Κέρκυρας) και πληθυσμό 157.000 κατοίκους το 2005. Διοικητικά ανήκει στον Νομό Χυόγκο. Η ονομασία του νησιού προέρχεται από τον ρόλο του ως πέρασμα, αφού σημαίνει «ο δρόμος προς την (παλαιά επαρχία) Άβα».

Γεωγραφία

Το νησί είναι επίμηκες, με μήκος 53 και μέγιστο πλάτος 28 χιλιόμετρα. Το μέγιστο υψόμετρο στο νησί είναι 606 μέτρα και η ακτογραμμή του είναι 168 χλμ. Χωρίζεται από το Χονσού από τα Στενά Ακάσι και από το Σικόκου από τα Στενά Ναρούτο. Από τις 5 Απριλίου 1998 το Αβάτζι συνδέεται με το Κόμπε με τη Γέφυρα Ακάσι-Καϊκυό, τη μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο, η οποία γεφυρώνει τα Στενά Ακάσι. Οι «δίνες του Ναρούτο» σχηματίζονται στα ομώνυμα στενά, ανάμεσα στο Αβάτζι και στην πόλη Ναρούτο.
Το νησί Αβάτζι διασχίζεται από το ρήγμα Νοτζίμα, υπεύθυνο για τον μεγάλο Σεισμό του Κόμπε το 1995. Τμήμα του ρήγματος καταλαμβάνει το υπαίθριο «Μουσείο του Ρήγματος Νοτζίμα», στο οποίο παρατηρούμε πώς η κίνηση του εδάφους διακόπτει δρόμους, φράκτες και άλλα έργα. Εκτός αυτής της προστατευόμενης περιοχής, το ρήγμα είναι λιγότερο εμφανές. Εξάλλου, κάτω από το νησί βρισκόταν και η εστία του Σεισμού του Κόμπε.

Ιστορία

Σύμφωνα με τον μύθο δημιουργίας στον Σιντοϊσμό, το Αβάτζι ήταν το πρώτο από τα νησιά ōyashima, που γεννήθηκαν από τα δύο κάμι, τον Ιζανάγκι και την Ιζανάμι. Το Αβάτζι ήταν ομώνυμη επαρχία από τον 7ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Σήμερα το νησί υποδιαιρείται σε τρεις δήμους, τον Αβάτζι, τον Σουμότο και τον Μιναμιαβάτζι.
Αρτιομόβσκ (Ρωσία)

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1860 ως ένας εξορυκτικός οικισμός του Ολχόβσκι (Ольховский). Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1939.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, μαζί με τον οικισμό Ντζεμπ, στην επαρχία Κουραγκίνσκι έχει καθεστώς επαρχιακής πόλης του Αρτιομόβσκ. Ως δημοτική διαίρεση, η επαρχιακή πόλη του Αρτιομόβσκ είναι ενσωματωμένη στην δημοτική επαρχία Κουραγκίνσκι ως Αστικός Οικισμός Αρτιομόβσκ.
Αμινά Γκουρίμπ

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο χωριό Σουρινάμ του Μαυρίκιου το 1959. Το 1983 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ με τίτλο BSc στη Χημεία. Εν συνεχεία έκανε διδακτορικό στην Οργανική Χημεία, στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ. Επέστρεψε στον Μαυρίκιο το 1987 και ανέλαβε εργασία στο εκεί πανεπιστήμιο.

Προεδρία

Η Γκουρίμπ στις 9 Μαρτίου 2018 ανακοίνωσε την παραίτησή της σε ισχύ από τις 12 Μαρτίου, έπειτα από τις κατηγορίες ότι χρησιμοποίησε μία τραπεζική κάρτα που προοριζόταν για φιλανθρωπικές οργανώσεις και έκανε αγορές για την ίδια, αξίας δεκάδων χιλιάδων δολαρίων, παραβιάζοντας το σύνταγμα της χώρας. Η οικονομική υπόθεση στην οποία ενεπλάκη η πρόεδρος σχετίζεται με τις διασυνδέσεις της ίδιας με τον αμφιλεγόμενο Ανγκολανό επιχειρηματία Άλβαρο Σουμπρίνιο.

Προσωπική ζωή

Το 1988, παντρεύτηκε τον Ανουάρ Φακίμ, χειρουργό και απέκτησαν 2 παιδιά: έναν γιο, τον Άνταμ, και μία κόρη την Ιμάν. Σήμερα ζει στην πόλη Κουάτρ Μπορν μαζί με τον άντρα της, τα παιδιά της και τους ηλικιωμένους γονείς της.

Βραβεύσεις

Η Δρ Γκουρίμπ-Φακίμ έχει τιμηθεί με διεθνή βραβεία, όπως το βραβείο της L'Oréal–UNESCO για τις Γυναίκες Επιστήμονες (2007), το Βραβείο του Εθνικού Κοινωνικού και Οικονομικού Συμβουλίου (2007), το βραβείο CTA / NEPAD / AGRA / RUFORUM για τις ‘Γυναίκες Επιστήμονες της Αφρικής’ και το βραβείο της Αφρικανικής Ένωσης για τις γυναίκες επιστήμονες. Τιμήθηκε επίσης με τον τίτλο ‘Chevalier de l’Ordre des Palmes Academiques’ από την Κυβέρνηση της Γαλλίας το 2009. Όταν έγινε πρόεδρος, προήχθη αυτόματα στην ανώτατη τιμή για πολίτη, το Τάγμα του Αστεριού και του Κλειδιού του Ινδικού Ωκεανού (GSCK).
Αλέξανδρος Καλούδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1853 στην Κρήτη ή στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στο Παρίσι (1875-1885) όπου υπήρξε μαθητής στο ατελιέ του Αλεξάντρ Καμπανέλ. Κατά την πολυετή παραμονή του στη γαλλική πρωτεύουσα πήρε ενεργό μέρος στα καλλιτεχνικά δρώμενα παρουσιάζοντας επί σειρά ετών δημιουργίες του στο Σαλόνι της Εταιρείας Ζώντων Καλλιτεχνών, της οποίας ήταν μέλος. Το 1881 συμμετείχε στην ίδρυση του Συλλόγου των Ωραίων Τεχνών μαζί με άλλους καλλιτέχνες όπως ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Γεώργιος Βρούτος, ο Λάζαρος Φυτάλης κ.ά. Το 1885 παρουσίασε έργα του στην πρώτη έκθεση του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός και τον επόμενο χρόνο επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα όπου διορίστηκε άμισθος καθηγητής στο Σχολείο των Τεχνών. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις όπως των Ολυμπίων (1888), στην έκθεση της Εταιρείας των Φιλοτέχνων (1899), στην έκθεση της Καλλιτεχνικής Ενώσεως (1900) αλλά και στην μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1903. Μαθητής του υπήρξε ο Σπύρος Βασιλείου. Απεβίωσε το 1923 στην Αθήνα.

Τεχνοτροπία

Ο Καλλούδης απέκτησε κατά τη διάρκεια της μαθητείας του κοντά στον Αλεξάντρ Καμπανέλ την αίσθηση του συνόλου και την τάση για λιτές και προσεγμένες συνθέσεις. Ειδικεύτηκε στην απόδοση της νεκρής φύσης δίνοντας έμφαση στη χρωματική ποιότητα και στην υφή των πραγμάτων ενώ καταπιάστηκε και με την προσωπογραφία, παραμένοντας πιστός  στον ακαδημαϊκό ρεαλισμό.
Λιντσίχθυς

Ετυμολογία και ανακάλυψη

Λιντσίχθυς σημαίνει ψάρι του Λίντς και πήρε αυτό το όνομα από τον Άλφρεντ Νίκολσον Λίντς ο οποίος ανακάλυψε το πρώτο απολίθωμα του ψαριού το 1886 κοντά στο  Πίτερμπουργκ της Αγγλίας.
Πήρε την επιστημονική ονομασία Λιντσίχθυς ο προβληματικός επειδή τα απολιθώματα που βρέθηκαν από τον Λίντς ήταν κατακερματισμένα και ήταν πολύ δύσκολο να αναγνωριστούν και να ερμηνευτούν.

Φάσμα απολιθωμάτων

Απολιθώματα του λιντσίχθη έχουν βρεθεί στην Μεγάλη Βρετανία, στην βόρεια Γερμανία, στην Γαλλία και στην Χιλή.

Μέγεθος

Παρόλο που έχουν βρεθεί εβδομήντα απολιθώματα λιντσίχθη τα περισσότερα είναι ελλειπή και σπασμένα. Αυτό καθιστά δύσκολο τον υπολογισμό του μεγέθους του. Ο παλαιοντολόγος Άρθουρ Γούντουαρντ υπολόγισε το μήκος του στα 9 μέτρα συγκρίνοντας την ουρά ενός Λιντσίχθη με την ουρά ενός άλλου είδους παχύκορμου, του Υψόκορμου. Το 1986 ο αρχαιολόγος Ντέιβιντ Μάρτιλ σύγκρινε τα οστά ενός λιντσίχθη με αυτά ενός είδους παχύκορμου που ανακάλυψε αλλά οι ασυνήθιστες αναλογίες του εν λόγω δείγματος έδωσαν ένα ευρύ φάσμα πιθανών μεγεθών.  Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, από την τεκμηρίωση των ιστορικών ευρημάτων  και η ανασκαφή ενός ολοκληρωμένου σκελετού από το Πίτερμπουργκ στηρίζουν την θεωρία του Γούντουαρντ ότι το μέγεθος του λιντσίχθη  είναι ανάμεσα στα 9 με 10 μέτρα ενώ υπήρχε περίπτωση να φτάσει μεχρι και τα 16 μέτρα. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι έπαιρνε στον Λιντσίχθη γύρω στα 25 χρόνια για να φτάσει σε αυτά τα μεγέθη.    
Όπως και ο φαλαινοκαρχαρίας που είναι το μεγαλύτερο ψάρι που ζει σήμερα, έτσι και ο Λιντσίχθυς έτρωγε ζωοπλαγκτόν φιλτράροντας το θαλασσινό νερό στο στόμα του. Σε ένα απολίθωμα έχουν βρεθεί ίχνη από σαγόνια λειοπλευρόδοντα.
Δήμος Πέτρας Βοιωτίας

Ο Δήμος Πέτρας ήταν δήμος της επαρχίας Λιβαδειάς που λειτούργησε στο διάστημα 1840-1912. Συστάθηκε με το βασιλικό διάταγμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1840 (ΦΕΚ 22Α 18/12/1840) «περί συγχώνευσης δήμων της επαρχίας Λιβαδειάς» και προήλθε από την συγχώνευση των παλαιότερων δήμων Αλιάρτου και Κορώνειας. Παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος μέχρι την κατάργησή του με την Διοικητική διαίρεση του 1912 οπότε αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες. Πρώτη του έδρα ήταν το χωριό Σωληνάρι, στην συνέχεια έδρα έγινε το χωριό Κουτουμουλάς και τέλος το χωριό Άγιος Γεώργιος.
1460 Χαλτία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Χαλτίας είναι άγνωστα. Η Χαλτία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 34 λεπτά.
Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας

Βιογραφία

Η Μαρία Χριστίνα γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1858 στο Μπρούν της Μοραβίας και ήταν το τρίτο παιδί και η πρώτη κόρη Αρχιδούκα Καρόλου Φερδινάνδου της Αυστρίας και της  Αρχιδούκισσας Ελισάβετ Φραγκίσκης της Αυστρίας. 
Ως νεαρή κοπέλα ήταν ψηλή, δίκαιη, λογική και πολύ μορφωμένη. Ήταν η Πριγκίπισσα-Ηγουμένη της Θηρεσιανού Βασιλικού και του Αυτοκρατορικού Γυναικείου τμήματος του Κάστρου της Πράγας (1875-1879).
Στις 29 Νοεμβρίου 1879 παντρεύτηκε τον βασιλιά Αλφόνσο ΙΒ΄ της Ισπανίας στη Μαδρίτη. Όταν ο βασιλιάς πέθανε, Μαρία Χριστίνα ήταν έγκυος, οπότε ο θρόνος ήταν κενός, ανάλογα με το αν το αγέννητο παιδί της Μαρίας Χριστίνας ήταν αγόρι ή κορίτσι; αν ήταν αγόρι θα γινόταν αυτόματα βασιλιάς, ενώ αν ήταν κορίτσι θα ανέβαινε στο θρόνο η μεγαλύτερη κόρη της, Μερσέντες, Πριγκίπισσα των Αστουριών. 
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Μαρία Χριστίνα κυβερνούσε ως αντιβασιλέας μέχρι να γεννηθεί ο γιος της, Αλφόνσο ΙΓ΄ της Ισπανίας. Η Μαρία Χριστίνα συνέχισε να είναι αντιβασιλέας μέχρι ο Αλφόνσο φτάσει την ενηλικίωση το 1902. 
Ο επικεφαλής σύμβουλος και επικεφαλής της κυβέρνησής της ήταν ο Πραξέδες Ματέο Σαγκάστα. Ο κανόνας της περιγράφεται ως ισορροπημένος και σύμφωνα με το σεβασμό των συνταγματικών δικαιωμάτων και πολλές πολιτικές μεταρρυθμίσεις θεσπίστηκαν κατά τη διάρκεια της αντιπολίτευσης της για την αποφυγή πολιτικών συγκρούσεων και χάους. 
Ο ρόλος της ήταν κυρίως τελετουργικός και σκοπός της ήταν να διατηρήσει το στέμμα για το γιο της μέχρι να γίνει ενήλικας. Μετά το γάμο του γιου της το 1906, έχασε τη θέση της ως πρώτη κυρία στην αυλή. Παρ' όλα αυτά, ο Αλφόνσο συνέχισε να ζητάει πολλές φορές τις συμβουλές της.
Τον Φεβρουάριο του 1929, μετά από μερικές εβδομάδες της καρδιακής ασθένειας, πεθαίνει στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης σε ηλικία 70 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Εθνικοί ευεργέτες

Ως εθνικοί ευεργέτες ορίζονται τα άτομα τα οποία είναι γνωστά για μεγάλο αριθμό φιλανθρωπιών, δωρεών προς ένα έθνος. Γνωστοί εθνικοί ευεργέτες των Ελλήνων είναι οι Γεώργιος Αβέρωφ, Κωνσταντίνος Ζάππας κ.ά. Στην Ελλάδα, ως ημέρα μνήμης των Εθνικών ευεργετών είναι η 30η Σεπτεμβρίου από το 2007.
Υβρίδιο ανθρώπου-ζώου

Οι όροι υβρίδιο ανθρώπου-ζώου και υβρίδιο ζώου-ανθρώπου αναφέρονται σε μια οντότητα που ενσωματώνει στοιχεία τόσο από ανθρώπους όσο και από μη ανθρώπινα ζώα.
Για χιλιάδες χρόνια, αυτά τα υβρίδια έχουν γίνει από τα πιο κοινά θέματα σε αφηγήσεις σχετικά με ζώα σε όλο τον κόσμο. Η έλλειψη ενός ισχυρού χάσματος ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση των ζώων σε πολλές παραδοσιακές και αρχαίες κουλτούρες έχει παράσχει τo βασικό ιστορικό πλαίσιο για τη δημοτικότητα των παραμυθιών όπου οι άνθρωποι και τα ζώα έχουν αναμεμειγμένες σχέσεις, όπως στο ότι κάποιος μετατρέπεται στο άλλο ή στο ότι κάποιο μεικτό ον περνά μέσα από ένα ταξίδι. Οι φιλίες μεταξύ των ειδών μέσα στο ζωικό βασίλειο, καθώς και ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κατοικίδια ζώα τους, επιπροσθέτως παρέχουν μια βασική ρίζα για τη δημοτικότητα αυτών των όντων.
Κάστρο της Αγίας Τριάδας

Το Κάστρο της Αγίας Τριάδας είναι ονομασία οχυρωμένης μεσαιωνικής ακρόπολης της Ηλείας όπου έχει πάρει το όνομα της από το γειτονικό χωριό Αγία Τριάδα. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας στο νοτιοδυτικό άκρο του Ερυμάνθου στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ηλείας. 
Κοντά στο κάστρο βρίσκονταν και τα κάστρα της Οχιάς (στην Ηλεία) και του Δοξαπατρή ή Σκιαδά (στην Αχαΐα). Στην θέση έγιναν ανασκαφές το 1992 από την αποστολή του Πανεπιστημίου MARWP της Μινεσότα. Οι ανασκαφές έδειξαν οχυρωματικά έργα ελληνιστικών χρόνων (400-200 π.Χ.), όπου πάνω σε αυτά χτίστηκε κατά την Φραγκοκρατία το κάστρο.
Σωζομενός

Βιογραφία

Γεννήθηκε περίπου το 400 στη Βαιθήλ, μια μικρή πόλη κοντά στη Γάζα, σε μία πλούσια χριστιανική οικογένεια της Παλαιστίνης.
Ό,τι μας αναφέρει για την ιστορία της νότιας Παλαιστίνης προήλθε από την προφορική παράδοση. Εμφανίζεται εξοικειωμένος με την περιοχή γύρω από τη Γάζα.
Ο Σωζομενός έγραψε ότι ο παππούς του έζησε στη Βαιθήλ, κοντά στη Γάζα, και έγινε χριστιανός μαζί με την οικογένειά του, κατά πάσα πιθανότητα από τον Κωνστάντιο Β'. Ένας γείτονας θεραπεύτηκε ως εκ θαύματος από τον άγιο Ιλαρίωνα που έβγαλε έναν δαίμονα από τον γείτονα και, ως αυτόπτες μάρτυρες του θαύματος, η οικογένειά του ασπάστηκε τον χριστιανισμό. Η αλλαγή θρησκεύματος σηματοδότησε μία σημαντική καμπή στον εκχριστιανισμό της νότιας Παλαιστίνης.
Ο παππούς έγινε ιδιαίτερα αγαπητός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής στο περιβάλλον του. Οι δε απόγονοι του πλούσιου γείτονα ίδρυσαν εκκλησίες και μοναστήρια στην περιοχή και ήταν ιδιαίτερα δραστήριοι στην προώθηση του μοναχισμού. Ο ίδιος ο Σωζομενός συνομιλούσε με έναν από αυτούς, έναν πολύ γέρο άνθρωπο. Ο ίδιος λέει ότι ανατράφηκε με καλογηρικές επιρροές και η ιστορία τον επιβεβαιώνει.  
Το έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική πηγή για τις εκκλησιαστικές εξελίξεις κατά τον 4ο και 5ο αιώνα και καταγράφηκε μέσα από την ορθόδοξη σκοπιά. Το έργο του αυτό αποτελείται από εννιά βιβλία που καλύπτουν την περίοδο από το 324 έως το 439, ενώ ο Σωζομενός το αφιέρωσε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β'. Το ότι το έργο του, όπως το έχουμε σήμερα, φτάνει ως το έτος 425, οφείλεται κατά μιαν άποψη σε αυτολογοκρισία του συγγραφέα, επειδή στην εξιστόρηση των ετών 425-439 αναφερόταν στην αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία, σε δυσμένεια πλέον. Το πιθανότερο όμως είναι, δεδομένου ότι οι μεταγενέστεροι χρονογράφοι ήξεραν όλο το έργο του, ότι πρόκειται για φθορά του χειρογράφου. 
Ο Σωζομενός πέθανε στην Κωνσταντινούπολη.
Γκρίζες Ζώνες

Η έκφραση Γκρίζες Ζώνες είναι μονομερής όρος της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που περιγράφει ύδατα και νησίδες του Αιγαίου όπου η Τουρκία αμφισβητεί την παραδεδεγμένη κυριαρχία της Ελλάδος. Ο όρος όμως αυτός και οι σχετικές διεκδικήσεις δεν έχουν νομική υπόσταση. Τούτο έχει ως συνέπεια να θεωρούνται εκ μέρους της Ελλάδας ως μια επεκτατική κίνηση της Τουρκίας στο Αιγαίο. Τα υπάρχοντα σύνορα στο Αιγαίο, επισημαίνει η ελληνική πλευρά, απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και αρχές, τις οποίες η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί. Στις εν λόγω περιοχές του Αιγαίου, κατά την Τουρκία, η κυριότητα τους δεν είναι ξεκάθαρη. Αν και ο όρος δεν έχει βρει ανταπόκριση σε κάποιον επίσημο διεθνή οργανισμό, χρησιμοποιείται συχνά από την τουρκική πλευρά για την αιτιολόγηση ή περιγραφή διεκδικήσεών της σε ελληνικές παραμεθόριες περιοχές.

Αιγαίο Πέλαγος

Από τα μέσα της δεκαετίας του 90', οι τουρκικές αρχές έθεσαν αρκετές βραχονησίδες και νησίδες καθώς και τις μεταξύ αυτών θαλάσσιες περιοχές υπό τις γκρίζες ζώνες που θεωρούν προέκταση του εδάφους τους. Και οι δύο χώρες επικαλούνται χάρτες δικούς τους και άλλων χωρών καθώς και συνθήκες, για να αποδείξουν η μεν Ελλάδα το αβάσιμο της αμφισβήτησης, η δε Τουρκία την νομιμότητα της απαίτησής της.
Η Ελλάδα σήμερα αξιώνει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 10 Ναυτικά Μίλια. Έχει όμως δικαίωμα, που κατοχυρώνεται από το Διεθνές Δίκαιο, για επέκτασή τους μέχρι και στα 12 Ναυτικά Μίλια.

Casus Belli

Ένας βασικός παράγοντας για την αστάθεια στο Αιγαίο είναι το τουρκικό casus belli, σε περίπτωση που η Ελλάδα αξιώσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 Ναυτικά Μίλια που είναι δικαίωμα από το Διεθνές Δίκαιο.

Ιστορία

Το 1982 ψηφίστηκε η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, που περιελάμβανε την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων στα 12 Ναυτικά Μίλια από την κοντινότερη ξηρά, την στιγμή που η Ελλάδα θεωρούσε χωρικά ύδατα της τα 6 ΝΜ. Μετά την υπερψήφιση της σύμβασης από τη διεθνή κοινότητα, η Τουρκία δήλωσε πως θεωρεί αιτία πολέμου την εν λόγω επέκταση αν την υιοθετούσε η Ελλάδα. Έκτοτε είναι πάγια θέση της Τουρκίας.
Το θέμα πήρε διαστάσεις στις 8 Ιουνίου 1995, όταν η Τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την Τουρκική Κυβέρνηση να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, για την αξίωση της Ελλάδας να υιοθετήσει τον νόμο του Διεθνούς Δικαίου.
Το 2001 υπήρξε μία αιφνιδιαστική πρόταση ενός πρώην αρχηγού του Τουρκικού Ναυτικού, που δήλωνε πως επίκειται κατάργηση της Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου, είδηση η οποία διαψεύστηκε από τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ και αρχηγό ΓΕΕΘΑ Χουσεϊν Κιβρίκογλου. Η Τουρκική Στρατιά Αιγαίου καταργήθηκε στις 30 Αυγούστου του 2006, και συγχωνεύτηκε στην 4η Τουρκική Στρατιά.
Το 2002 η Τουρκία δεσμεύτηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για μη επίθεση εναντίον της Ελλάδας, δέσμευση που δεν έχει δοθεί και στην Ελλάδα, προκαλώντας σύγχυση στις σχέσεις Τουρκίας - Ελλάδας.
Παιδιά χωρίς όνομα

Πλοκή

Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία ήταν μια χώρα γεμάτη ερείπια και κόσμο που περιπλανιόταν στους δρόμους σαν χαμένος. Μεγαλύτερα θύματα της λαίλαπας του πολέμου, ήταν τα παιδιά, τα οποία είτε είχαν χάσει τους γονείς τους ή είχαν αποδράσεις από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο νεοσύστατος τότε Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να βοηθήσει εκείνα τα παιδιά να βρουν τους δικούς τους ίδρυσε σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας Κέντρα Ανεύρεσης ή Αναζήτησης, τα οποία προσέφεραν ένα καταφύγιο στα ταλαιπωρημένα εκείνα παιδιά μέχρι να μπορέσουν να βρουν τους εναπομείναντες συγγενείς τους ή μέχρι να βρεθούν κατάλληλες εγκαταστάσεις που να τα φιλοξενήσουν. Σε ένα από αυτά τα κέντρα καταφθάνει μια μέρα ο Κάρελ Μάλικ (Ίβαν Γιαντλ), ένα εννιάχρονο αγόρι από την Τσεχοσλοβακία, το οποίο έχει τρομοκρατηθεί από την φρίκη του Πολέμου με αποτέλεσμα να χάσει τη μνήμη του και να μην έχει τη δύναμη να μιλήσει. Τα μέλη του Κέντρου του ΟΗΕ δεν καταφέρνουν να επικοινωνήσουν μαζί του, ούτε να μάθουν πράγματα για την καταγωγή ή τους γονείς του. Λίγο αργότερα ο Κάρελ, ο οποίος είχε μείνει για κάμποσο καιρό με τη μητέρα του Χάνα (Γιαρμίλα Νοβότνα) στο Άουσβιτς το σκάει από το κέντρο. Παράλληλα η μητέρα του, η οποία είναι μια από τις λίγες γυναίκες που κατάφεραν να επιβιώσουν από το ολοκαύτωμα, τον ψάχνει επίσης απεγνωσμένα πηγαίνοντας από στρατόπεδο σε στρατόπεδο. Λίγο καιρό μετά την απόδρασή του, ο Κάρελ, συναντά έναν Αμερικανό στρατιώτη τον Ραλφ "Στιβ" Στίβενσον (Μοντγκόμερι Κλιφτ), ο οποίος μαζί με τον αξιωματικό Τζέρι Φίσερ (Γουέντελ Κόρεϊ) αποφασίζουν να του προσφέρουν καταφύγιο και να του δώσουν μια αίσθηση ασφάλειας, ψάχνοντας παράλληλα να βρουν τους συγγενείς του άτυχου αγοριού. Ο Ραλφ μαθαίνει αγγλικά στον Κάρελ κι όταν κάποια στιγμή φτάνει από κάποιο Κέντρο Αναζήτησης η λανθασμένη είδηση ότι η μητέρα του Κάρελ, απεβίωσε σε θάλαμο αερίων, ο στρατιώτης αποφασίζει να πάρει το παιδί στην Αμερική έχοντάς τον σαν παιδί του, ενώ η μητέρα του Κάρελ, που είναι ζωντανή συνεχίζει να ψάχνει τον γιο της.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία γυρίστηκε στις πόλεις Νυρεμβέργη, Ίνγκοσταντ και Βίρτσμπουργκ και ήταν αμερικανό-ελβετικής παραγωγής. Η ταινία αυτή του Τσίνεμαν ήταν αυτή που σύστησε στο κοινό τον Μοντγκόμερι Κλιφτ και παρά το γεγονός ότι είχε ήδη συμπρωταγωνιστήσει με τον Τζον Γουέιν στο γουέστερν του Χάουαρντ Χοκς Το Κόκκινο Ποτάμι (Red River), του οποίου τα γυρίσματα είχαν ολοκληρωθεί από το 1946, η δίχρονη καθυστέρηση της προβολής της ταινίας του Χοκς στους κινηματογράφους κατέστησε το Παιδιά Χωρίς Όνομα ως το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Κλιφτ.

Κριτικές

Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times αποκάλεσε την ταινία ως ένα συγκινητικό δράμα, από τα καλύτερα του είδους, που απορροφά το θεατή. Ο Κράουδερ επαίνεσε επίσης ιδιαίτερα την ερμηνεία του Κλιφτ λέγοντας ότι ο ηθοποιός χρησιμοποίησε τον κατάλληλο συνδυασμό συναισθήματος και φυσικότητας για το ρόλο. Ο Κλιντ Ίστγουντ δήλωσε ότι η ερμηνεία του Κλιφτ σε αυτήν την ταινία ήταν η μεγαλύτερη επιρροή για τη δική του καριέρα ως ηθοποιό.
Ναός Αγίου Νικολάου Κερατσινίου

Αρχιτεχτονική

Εξωτερικά φάνταζε ως ένα απλό νησιώτικο παρεκκλήσι που όμως δεν έλειπαν τα Πειραιώτικα στοιχεία, όπως την τότε συνήθεια το καμπαναριό να μη χτίζεται επί του Ναού. Εσωτερικά ήταν ένα έργο τέχνης και το μαρτυρεί η τοιχογραφία με αναπαράσταση ουράνιων σωμάτων μέσα σε ένα γαλάζιο φόντο, και κοσμημένο με Βυζαντινές Αγιογραφίες απόλυτα ζωντανές και κατανυκτικές. Το τέμπλο ένα κράμα ξύλου και γύψου, σκαλιστό με αγιογραφημένες τις παραστάσεις του Χριστού και της Θεοτόκου, ενώ στα πλάγια του, του Αγίου Νικολάου. Το εσωτερικό του Ναού κοσμούσαν επίσης και μεγάλες κανδήλες επιβλητικές πιθανόν από τάματα του, υπό επανάσταση τότε, Ελληνικού Έθνους. Δυστυχώς μετά τον θάνατο του Καραισκάκη και την κατάκτηση της πόλης από τον Κιουταχή πασά ο ναός κάηκε και ασβεστώθηκε από τους Τουρκους. Το 1837 με την απελευθέρωση της πόλης οι κάτοικοι ζήτησαν από τον Δήμο Αθηναίων να τους παραχωρήσει άδεια για να κτίσουν το Ναό του Αγίου Γεωργίου προς τιμή του Γ. Καραϊσκάκη. Λίγα χρόνια αργότερα δαπάνη του τότε μητροπολίτη Νικαίας κυρού Γεωργίου Παυλίδη έγιναν νέες προσθήκες και διακοσμηθεί εκ νέου.

Μύθος και Αλήθεια

Ένας μύθος λέει πως ο Γ. Καραϊσκάκης προσευχήθηκε στο Ναό λίγες ώρες πριν το θάνατό του και ένας άλλος συμπληρώνει ότι ο Κιουταχής Πασά τον έσφαξε μέσα στο Ναό ως ασέβεια προς την Χριστιανική Πίστη.
Ο λαός πιστεύει πως μέσα στα θεμέλια υπάρχουν όπλα, που μόλις βγουν στην επιφάνεια οι Έλληνες θα πάρουν την Πόλη.
Ιωάννης Κουτσογιάννης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1933 στο Άργος. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), από την οποία αποφοίτησε  το 1954 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Αεροπορίας Στρατού, τη Σχολή Πυροβολικού, τη Σχολή Τοπογράφων και τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Υπηρέτησε στην Κύπρο ως λοχαγός - εθελοντής (1965 - 1966). Μετά την επιβολή της χούντας αποτάχθηκε από το Στρατό, συνελήφθη, κρατήθηκε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, βασανίσθηκε και εκτοπίστηκε για ένα χρόνο στη Μακρακώμη Φθιώτιδας.
Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος της πρώτης του Κεντρικής Επιτροπής, αλλά το 1975 επανήλθε στο στράτευμα ως αξιωματικός του Πυροβολικού, για να παραιτηθεί το 1981, οπότε εκλέχθηκε βουλευτής Αργολίδας του ΠΑΣΟΚ. Επανεκλέχθηκε το 1985. Ήταν στενός φίλος με πολλούς από τους αξιωματικούς του ΑΣΠΙΔΑ και κυρίως με τους Τάκη Παπαγεωργόπουλο (ο οποίος επίσης εκλέχθηκε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ) και Θεοφάνη Τόμπρα (διοικητής του ΟΤΕ μετά το 1981), με τους οποίους είχε σχηματίσει μια άτυπη ομάδα η οποία επηρέασε πολλές προαγωγές και μεταθέσεις αξιωματικών μετά το 1981.
Στη Βουλή διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εθνικής Άμυνας (1981 - 1985) και μέλος της πολύκροτης Επιτροπής για τον «φάκελο της Κύπρου» (1986 - 1988), στην οποία, με πρωτοβουλία των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, προσήλθαν με χειροπέδες να καταθέσουν και οι χουντικοί αξιωματικοί που ήταν έγκλειστοι στον Κορυδαλλό. Ο Κουτσογιάννης, κατά τις εργασίες της Εξεταστικής Επιτροπής, ανέκρινε σε έντονο ύφος πολλούς από τους μάρτυρες, κυρίως τους πραξικοπηματίες, με τους οποίους είχε βρεθεί αντιμέτωπος ήδη από την δεκαετία του 1960, όταν υπηρετούσε στην ΚΥΠ επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου.
Από το Νοέμβριο του 1988 ως τον Ιούλιο του 1989 ο Γιάννης Κουτσογιάννης διετέλεσε υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το 1996 του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιστράτηγου.
Κατά καιρούς εξέφρασε απόψεις που θεωρήθηκαν ακραίες για σοσιαλιστικό κόμμα, όπως: «Ένας λαός χωρίς τη γλώσσα του, χωρίς τα ιστορικά του αποθέματα, χωρίς τον πολιτισμό του, χωρίς τη θρησκεία του, χωρίς εθνικά ιδανικά, πολτοποιημένος με αλλόφυλους, πολυπολιτισμικός, χωρίς σύνορα και υποβαθμισμένος σε ανήμπορη μειοψηφία, είναι έτοιμος να χάσει και τον τόπο του».