google/wiki40b huggingface dataset:
Μπαλάνος Βασιλόπουλος

Βιογραφία

Ήταν γόνος αρχοντικής οικογένειας της Ηπείρου, μοναχογιός του Κοσμά Βασιλόπουλου. O παππούς του ήταν μαθητής της περίφημης Σχολής του Επιφανίου Ηγουμένου (έτος ίδρυσης: 1645), με την οποία ξεκίνησε ο λεγόμενος «γιαννιώτικος διαφωτισμός». Mαθήτευσε κοντά στον Μεθόδιο Ανθρακίτη, αρχικά στην Καστοριά και, στη συνέχεια στη Σιάτιστα και στα Ιωάννινα. Μαζί με το δάσκαλό του, δίδαξε στη Σχολή Γκιούμα (Ιωάννινα) μεταξύ 1720 και 1723, οπότε και διαδέχθηκε τον Ανθρακίτη ως σχολάρχης. Παρέμεινε στη θέση μέχρι το θάνατό του, το 1760 περίπου, οπότε παραδόθηκε η ηγεσία της σχολής στο γιο του, Κοσμά Μπαλάνο. Έκτοτε, η Σχολή Γκιούμα –ή αρχιγυμνάσιον κατά τον Βασιλόπουλο Μπαλάνο- αποκαλείται και Μπαλαναία Σχολή.
Ο Μπαλάνος διακρίθηκε ως συντάκτης μαθηματικών εγχειριδίων. Ήταν υπερσυντηρητικός στις απόψεις του, επέμενε στην παραδοσιακή παιδεία και μεθόδους και καταδίκαζε τους νεωτερισμούς. Τόσο ο ίδιος, όσο και οι επίγονοί του διευθυντές της Μπαλαναίας Σχολής, απέκρουε τις ριζοσπαστικές ιδέες που αναπτύσσονταν στη Δύση, τη σύγχρονη φιλοσοφία, τα νέα επιστημονικά αντικείμενα, όπως η φυσική, αλλά και τις ξένες γλώσσες. Αντίθετα, έδινε προβάδισμα στη βυζαντινή θεολογία και τη διδασκαλία ορισμένων αρχαίων συγγραφέων (σχολαστικούς), ενώ στο γλωσσικό ζήτημα υποστήριζε τον εξαρχαϊσμό. Γι' αυτό, ο Μπαλάνος ήλθε σε ιδεολογική σύγκρουση με τον Ευγένιο Βούλγαρη, ο οποίος διηύθυνε τη Μαρουτσαία Σχολή. Κάποια στιγμή, νόμισε ότι έδωσε λύση στο λεγόμενο «Δήλιον πρόβλημα» και απέστειλε ανακοινώσεις σε διάφορες ακαδημίες της Ευρώπης, χωρίς ουσιαστική απόκριση. Ο Ευγ. Βούλγαρης, που βρισκόταν τότε στην Αθωνιάδα Σχολή, έλαβε γνώση των ισχυρισμών του Μπαλάνου και απέκρουσε την προτεινόμενη από εκείνον λύση: την επέκρινε ως παραλογισμό, γράφοντας πως στηριζόταν σε σαθρά και ψεύτικα θεμέλια.
Ο Μπαλάνος επεξεργάστηκε γλωσσικώς μαθηματικά συγγράμματα όπως το Οδός μαθηματικής (1749), που είχε αποδόσει στα ελληνικά (από τα λατινικά) ο Μεθόδιος Ανθρακίτης και το οποίο συμπλήρωσε και μετέφερε από άποψη ύφους σε αρχαιοπρεπέστερη μορφή. Το συγκεκριμένο έργο, ορίστηκε αργότερα ως διδακτικό βιβλίο στα σχολεία του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους. Πέρα από τα μαθηματικά έργα, συνέγραψε και διάφορα άλλα, κυρίως θεολογικού και φιλολογικού χαρακτήρα, τα οποία πιθανολογείται ότι χάθηκαν κατά την πυρπόληση των Ιωαννίνων από τον Αλή πασά τον Αύγουστο του 1820, στη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τον Χουρσίτ. Στα διασωθέντα χειρόγραφά του περιλαμβάνεται και η μετάφραση μέρους των Αφορισμών του Ιπποκράτη, σχολιασμένη με βάση τα σχετικά υπομνήματα του Γαληνού, το οποίο εκδόθηκε μεταθανάτια.
Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά, όλοι τους διδάσκαλοι: τον Κοσμά, τον Κωνσταντίνο, τον Αναστάσιο και τον Δημήτριο.
Δημοψήφισμα στο Λίχτενσταϊν (2016)

Ένα δημοψήφισμα σχετικά με τις τροποποιήσεις στην Πράξη των Οικογενειακών Επιδομάτων πραγματοποιήθηκε στο Λιχτενστάιν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2016. Οι τροπολογίες απορρίφθηκαν από το 82% των ψηφοφόρων.

Πλαίσιο

Οι τροπολογίες για τα οικογενειακά επιδόματα θα εισήγαγαν την άδεια μητρότητας 20 εβδομάδων μετ' αποδοχών, με χρηματοδότηση από τις επιχειρήσεις, παρόλο που δεν θα έχουν να πληρώσουν για την ασφάλιση υγείας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Θα εισήγαγε επίσης ημερήσιες τιμές για τα κέντρα παιδικής φροντίδας.
Το δημοψήφισμα επιτάχθηκε μετά τη συλλογή 1.179 υπογραφών από το Επιμελητήριο μεταξύ 8 Απριλίου και 11 Μαΐου 2016. Μετά την επικύρωση, οι 1.144 υπογραφές κρίθηκαν έγκυρες, πληρώντας την απαίτηση του άρθρου 64 του συντάγματος, για τουλάχιστον 1.000 υπογραφές.
Το Κοινοβούλιο ενέκρινε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος στις 9 Ιουνίου, με ψήφους 13-12, με μια δεύτερη ψηφοφορία επί της τροπολογίας με το Προοδευτικό Κόμμα των Πολιτών: κάνοντας την ψηφοφορία προαιρετική και όχι υποχρεωτική περνώντας με 19 ψήφους υπέρ και έξι. Η κυβέρνηση όρισε την ημερομηνία του δημοψηφίσματος για τις 14 Ιουνίου.
Γαλλική γλώσσα στον Λίβανο

Η γαλλική γλώσσα στο Λίβανο χρησιμοποιείται ως η δεύτερη γλώσσα της χώρας.

Ιστορία

Η χρήση της γαλλικής γλώσσας είναι μια κληρονομιά από την εποχή των Γαλλικών σταυροφοριών και των γαλλικών ιστορικών δεσμών στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Εντολής της Κοινωνίας των Εθνών πάνω από τον Λίβανο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 2004, το 20% του πληθυσμού χρησιμοποιούσε τα γαλλικά σε καθημερινή βάση.

Ρόλος και σκοπός

Παλαιότερα η χώρα αποτελούσε γαλλική εντολή, ενώ η ανεξάρτητη Δημοκρατία του Λιβάνου δήλωσε τα αραβικά ως μόνη επίσημη γλώσσα, ενώ ένας ειδικός νόμος ρυθμίζει τις περιπτώσεις όπου η γαλλική μπορεί να χρησιμοποιηθεί δημοσίως. 

Το άρθρο 11 του Συντάγματος του Λιβάνου αναφέρει τα παρακάτω: 
"Τα αραβικά είναι η επίσημη εθνική γλώσσα. Ένας νόμος καθορίζει τις περιπτώσεις στις οποίες χρησιμοποιείται η γαλλική γλώσσα".
Η γαλλική γλώσσα χρησιμοποιείται σε χαρτονομίσματα της λίρας του Λιβάνου, οδικές πινακίδες, πινακίδες οχημάτων και δημόσια κτίρια, παράλληλα με τα αραβικά. 
Η πλειοψηφία των κατοίκων του Λιβάνου ομιλεί τα Λιβανεζικά Αραβικά, τα οποία είναι ομαδοποιημένα σε μια ευρύτερη κατηγορία που ονομάζεται Λεβαντινικά αραβικά, ενώ τα Σύγχρονα Πρότυπα Αραβικά ως επί το πλείστον χρησιμοποιούνται σε περιοδικά, εφημερίδες και επίσημα ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης. Η εναλλαγή ανάμεσα στα αραβικά και τα γαλλικά είναι πολύ συχνή.
Σχεδόν το 40% του πληθυσμού του Λιβάνου θεωρείται γαλλόφωνο, και άλλο ένα 15% θεωρείται "μερικώς γαλλόφωνο". Το 70% των σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Λιβάνου χρησιμοποιούν τα γαλλικά ως δεύτερη γλώσσα διδασκαλίας. Με σύγκριση, τα αγγλικά χρησιμοποιούνται ως δευτερεύουσα γλώσσα στο 30% των σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας. Η χρήση της αραβικής από τη μορφωμένη νεολαία του Λιβάνου είναι φθίνουσα και ως συνήθως προτιμούν να ομιλούν στα γαλλικά και σε ένα μικρότερο βαθμό στα αγγλικά.

Στάση απέναντι στα γαλλικά

Τα γαλλικά και τα αγγλικά είναι οι δευτερεύουσες γλώσσες του Λιβάνου, με περίπου το 45% του πληθυσμού να χρησιμοποιεί τα γαλλικά ως δεύτερη γλώσσα και το 30% τα αγγλικά. Η χρήση της αγγλικής γλώσσας αυξάνεται στο περιβάλλον των επιχειρήσεων και των μέσων ενημέρωσης. Από τους περίπου 900.000 μαθητές της χώρας, περίπου 500.000 είναι εγγεγραμμένοι σε γαλλόφωνα σχολεία, δημόσια ή ιδιωτικά, κατά την οποία η διδασκαλία των μαθηματικών και επιστημονικών θεμάτων παρέχεται στα γαλλικά. Η πραγματική χρήση της γαλλικής ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή και την κοινωνική θέση. Το ένα τρίτο των μαθητών που εκπαιδεύονται στα γαλλικά στο λύκειο πηγαίνουν σε σπουδές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε αγγλόφωνα ιδρύματα. Τα αγγλικά είναι η γλώσσα των επιχειρήσεων και της επικοινωνίας, με τα γαλλικά να είναι ένα στοιχείο κοινωνικής διάκρισης, επιλεγμένα για τη συναισθηματική αξία.

Λιβανικά Γαλλικά

Τα λιβανικά γαλλικά (γαλλικά: français libanais‎) είναι μια διάλεκτος της γαλλικής που ομιλείται στη Λίβανο. Ομιλείται συχνά στον Λίβανο, καθώς η γαλλική γλώσσα διδάσκεται στα σχολεία ως δεύτερη γλώσσα μετά τα αραβικά.
Ισμήνη Χρυσοχόου - Κάρτερ

Βιογραφία

Η Ισμήνη Χρυσοχόου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Πρώτη δασκάλα της στο βιολί υπήρξε η μητέρα της, η λογοτέχνις Ιφιγένεια Χρυσοχόου. Συνέχισε στο Κρατικό Ωδείο της Θεσσαλονίκης με τον Ευριπίδη Κοτσανίδη, ο οποίος την παρότρυνε να ακολουθήσει σολιστική καριέρα. Κατόπιν, ακολούθησε μουσικές σπουδές στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης, με καθηγητή τον διάσημο παιδαγωγό Ερνστ Μόραβετς. Πήρε το δίπλωμα της Ακαδημίας με άριστα και χρηματικό βραβείο. Δίπλωμα επίσης έλαβε από το Μοτσαρτέουμ μετά από τις σπουδές της στα «Καλοκαιρινά μαθήματα».
Πρωτοεμφανίστηκε ως σολίστ το με τη Συμφωνική ορχήστρα του Μπάντεν υπό τη διεύθυνση του Χάιντς Νόρφολκ, ερμηνεύοντας το Κοντσέρτο του Μπραμς. Συμμετείχε σε εκπομπές της Αυστριακής Ραδιοφωνίας, καθώς και στον Διεθνή διαγωνισμό «Μότσαρτ» του Ζάλτσμπουργκ, που έγινε στα πλαίσια των εορτασμών για τα 200 χρόνια της γέννησης του συνθέτη. Εκεί, η Χρυσοχόου βραβεύεται και ο Δήμος Βιέννης της απονέμει το Μετάλλιο Μότσαρτ.
Η Ακαδημία της Βιέννης της αναθέτει το Κουαρτέτο της (με το οποίο έδωσε πολλές συναυλίες) και την επιλέγει να αντιπροσωπεύσει τη «Βιεννέζικη σχολή βιολιού» στη Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών. Με μαέστρο τον Κλάουντε Κατς έπαιξε, έπειτα, στη γνωστή «χρυσή αίθουσα της Μουζικφεράιν το «Κοντσέρτο ντα κάμερα» του Μαρτινού. Η κριτική υπήρξε ιδιαίτερα κολακευτική για την Ελληνίδα ερμηνεύτρια.
Οι εμφανίσεις της σε Αυστρία και Γερμανία συνεχίστηκαν, ώσπου επέστρεψε στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους.
Λίγο μετά, ίδρυσε το Κουαρτέτο του Δήμου Αθηναίων, ενώ παράλληλα έδωσε πολλά ρεσιτάλ στην Αθήνα και την περιφέρεια και έπαιξε ως σολίστ με όλες σχεδόν τις ορχήστρες (Κ.Ο.Α., Κ.Ο.Θ., Μ.Ο.Α., Ε.Ρ.Τ.), καθώς και στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Κατά καιρούς, δίδαξε στις διεθνείς τάξεις αριστοτεχνών του βιολιού στις μουσικές εκδηλώσεις στη Γλασκώβη (master class). Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές διεθνών και πανελλήνιων διαγωνισμών βιολιού.
Τέλος τo 1990, ιδρύει τα «Έγχορδα Αθηνών» με τους τελειόφοιτους μαθητές της.
Η Ισμήνη Κάρτερ έχει διατελέσει Γεν. Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και πρόεδρος του Συλλόγου Kαθηγητών του Ωδείου Αθηνών. Συζυγός της ήταν ο Γιώργος Κάρτερ.  
Απο το 2013 ξεκινά ο Πανελλήνιος Διαγωνισμός Βιολιού – Υποτροφία Ισμήνης Χρυσοχόου – Κάρτερ & Γεωργίου Κάρτερ. Ο διαγωνισμός που αφορά μεταπτυχιακές σπουδές βιολιού στο εξωτερικό, τέθηκε υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη, το οποίο ανέλαβε καθ’ ολοκληρίαν τη διοργάνωσή του. Δωρήτρια είναι η κ. Ισμήνη Χρυσοχόου – Κάρτερ. Tο 2016 το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη προκηρύσσει για πρώτη φορά τον Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ανέκδοτης και αδημοσίευτης ποιητικής συλλογής για το ακαδημαϊκό έτος 2015-2016. Ο Διαγωνισμός πραγματοποιείται με την ευγενική χορηγία της Ισμήνης Χρυσοχόου-Κάρτερ προς τιμήν του ποιητικού και δημοσιογραφικού έργου του αείμνηστου συζύγου της, Γιώργου Κάρτερ.
Χέρμαν Δ΄ της Σουαβίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ερνέστου Α΄ δούκα της Σουαβίας και της Γκίζελα των Κορραδιδών, κόρης τού Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας.
Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερνέστο Β΄ δούκα της Σουαβίας. Ακόμη ήταν ανήλικος. Ο Κορράδος Β΄ της Γερμανίας τον νύμφευσε με την κόρη και κληρονόμο τού μαργράβου τού Τορίνο. Έπειτα ο Χέρμαν Δ΄ περιεβλήθη το αξίωμα τού μαργράβου τού Τορίνο. Το επόμενο έτος εκστράτευσε μαζί με τον Κορράδο Β΄ στη νότιο Ιταλία, αλλά επλήγη από μία επιδημία κοντά στη Νάπολη και απεβίωσε. Ο Κορράδος Β΄ μεταβίβασε τη Σουαβία στον δικό του γιο Ερρίκο, ενώ η Αδελαΐδα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο των Αλεράμιτσι μαρκήσιο τού Μονφερρά.
Η ζέστη τού θέρους έκανε αδύνατη τη μεταφορά τού σώματός του στη Γερμανία, έτσι τάφηκε στον καθεδρικό τού Τρέντο.
Κοινότητα της Βικιπαίδειας

Η κοινότητα της Βικιπαίδειας είναι το σύνολο των συνεισφερόντων στη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια ή Wikipedia όπως είναι γνωστή διεθνώς, με τους συνεισφέροντες στο εγχείρημα να ονομάζονται Βικιπαιδιστές/ριες. Στην αγγλική γλώσσα το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης πρόσθεσε τη λέξη Wikipedian στο λεξικό τον Αύγουστο του 2012.

Μέσα επικοινωνίας

Μέσω της Βικιπαίδειας έχουν δημιουργηθεί διάφορες ενημερωτικές εκδόσεις για την κοινότητα. Ένα διαδικτυακό ενημερωτικό δελτίο, εκδίδεται από τις 10 Ιανουαρίου του 2005, ενώ υπήρχε και ένα διαδικτυακό κόμικ με την ονομασία Srlink από το 2006 έως το 2008. Ένα podcast με την ονομασία Wikipedia Weekly ήταν ενεργό από το 2006 έως το 2009. Μερικές κοινότητες εντός της ΒΚ οι οποίες ασχολούνται με συγκεκριμένη θεματολογία και διατηρούν τις αντίστοιχες θεματικές πύλες, επίσης τη δική τους θεματολογία και επικοινωνίες.
Οι δραστηριότητες εκτός του διαδικτύου οργανώνονται από το Ίδρυμα Wikimedia ή την κοινότητα της Βικιπαίδειας. Το WikiMeet είναι μια οργανωμένη συνάντηση Βικιπαιδιστών η οποία μερικές φορές είναι μικρή και ανεπίσημη, ή μεγάλη και επίσημη.

Wikimania

Η Wikimania είναι το ετήσιο διεθνές συνέδριο για τους χρήστες όλων των εγχειρημάτων τα οποία λειτουργούν υπό το Ίδρυμα Wikimedia (όπως η Βικιπαίδεια και τα υπόλοιπα αδερφά εγχειρήματα). Υπάρχουν διάφορα θέματα που παρουσιάζονται και συζητούνται στο συνέδριο αυτό, σχετικά με τα εγχειρήματα του ιδρύματος, άλλα wikis, ελεύθερο και ανοικτό λογισμικό, ελεύθερη γνώση και ελεύθερο περιεχόμενο, και τα διάφορα κοινωνικά και τεχνικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τα θέματα αυτά.

Βίκινικ

Το ετήσιο Αμερικανικό Βίκινικ είναι μια κοινωνική συγκέντρωση η οποία γίνεται στις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού συνήθως ακριβώς πριν την 4η Ιουλίου, και είναι μια πρωτοβουλία κατά την οποία οι Βικιπαιδιστές φέρνουν μαζί τους πικνίκ φαγητό και γνωρίζονται ο ένας με τον άλλο.

Αναγνώριση

Το μνημείο της Βικιπαίδειας ανεγέρθηκε στην πόλη Σούμπιτε της Πολωνίας το 2014 προς τιμή της κοινότητας της Βικιπαίδειας. 
Το βραβείο Εράσμους του 2015 απονεμήθηκε στην κοινότητα της Βικιπαίδειας για την προαγωγή της διάδοσης της γνώσης μέσω μιας πλήρους και διεθνούς προσβάσιμης εγκυκλοπαίδειας, και πως για να το καταφέρουν αυτό οι δημιουργοί της Βικιπαίδειας δημιούργησαν μια νέα και αποτελεσματική δημοκρατική πλατφόρμα. Το βραβείο αναγνωρίζει συγκεκριμένα τη Βικιπαίδεια ως κοινότητα ενός κοινού έργου στο οποίο συμμετέχουν δεκάδες χιλιάδες εθελοντές από όλο τον κόσμο.
Νόνι

Χρήσεις

Στην Κίνα, την Ιαπωνία, και την Ταϊτή, τα διάφορα μέρη του δέντρου (φύλλα, λουλούδια, φρούτα, φλοιός) χρησιμεύουν ως τονωτικά  και για να περιορίσουν τον πυρετό, για να αντιμετωπιστούν δερματικά προβλήματα και προβλήματα των ματιών καθώς επίσης για τη δυσκοιλιότητα, τον πόνο του στομάχου, ή τα αναπνευστικά προβλήματα. Στη Μαλαισία, τα θερμασμένα φύλλα noni που εφαρμόζονται στο στήθος θεωρούνται ικανά να ανακουφίσουν το βήχα, τη ναυτία και τους κολικούς. Όσον αφορά στις εξωτερικές χρήσεις, τα άγουρα φρούτα μπορούν να θρυμματιστούν, κατόπιν να αναμιχθούν με αλάτι και να εφαρμοστούν σε πληγές ή σπασμένα κόκκαλα.
Φραγκίσκος Μαύρος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Παροικία Πάρου. Σπούδασε στην Ευρώπη κατά την περίοδο 1820-1825. Όταν ανέλαβε ο Καποδίστριας κλήθηκε από τον ίδιο για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα. Έτσι ερχόμενος ο Φραγκίσκος Μαύρος, ανέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις. Στη Δ΄ Εθνοσυνέλευση του Άργους, εκπροσωπούσε ως πληρεξούσιος την Πάρο και Αντίπαρο. Τότε υπέβαλε, με υπόδειξη του Κυβερνήτη, πρόταση περί απαγόρευσης του λοιπού της εκπροσώπησης των στρατιωτικών στις εθνικές συνελεύσεις.
Η πρόταση αυτή αποκρούσθηκε με βιαιότατη ομιλία του στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη και η πρόταση τελικά απορρίφθηκε, πλην όμως στάθηκε ικανή ώστε να δημιουργήσει μόνιμο χάσμα μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών σ΄ όλη την περίοδο εκείνη, μέχρι τον ερχομό του Όθωνα.
Το 1833 διορίστηκε νομάρχης Αργολίδας και Κορινθίας και ήταν ένας από τους πρώτους δέκα νομάρχες της Ελλάδας.
Επί Βασιλείας του Όθωνα, ο Φραγκίσκος Μαύρος συνέχισε την πολιτική του σταδιοδρομία, εκλεγόμενος βουλευτής Νάξου και Πάρου της Α΄ βουλευτική (1844-1845) και της Γ΄ βουλευτική (1850-1853) περίοδο.
Πέθανε στην Αθήνα το 1875.
Αυτόνομη δημοκρατία

Μια αυτόνομη δημοκρατία είναι ένας τύπος διοικητικής διαίρεσης παρόμοια με περιφέρεια ή πολιτεία. Υπάρχει σημαντικός αριθμός των αυτόνομων δημοκρατιών στις διάδοχες χώρες της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά η πλειοψηφία τους βρίσκονται στη Ρωσία. Πολλές από αυτές τις δημοκρατίες καθορίστηκαν κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, όπως οι Αυτόνομες Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες ή ΑΣΣΔ.
2469 Τατζικιστάν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τατζικιστάν είναι άγνωστα.
Χανς Πέτερ Φρίντριχ

Βιογραφία

Ο Φρίντριχ μεγάλωσε στην Άνω Φρανκονία της Βαυαρίας. Μετέπειτα σπούδασε στον πανεπιστήμιο του Άουγκσμπουργκ. Το 1988 ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως υπάλληλος του υπουργείου οικονομικών. Από το 1973 ήταν μέλος της νεολαίας του κόμματός του.
Το Φεβρουάριο του 2012 δήλωσε ως υπουργός εσωτερικών σε συνέντευξη του στο περιοδικό Der Spiegel ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το Ευρώ, θεωρώντας ότι αυτό θα βελτίωνε την ανταγωνιστικότητα της.
Βασίλειος Βέλλας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1900 ή το 1902 στα Ιωάννινα, όπου και ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση. Σπούδασε στην Ριζάρειο Σχολή και στην Θεολογική Σχολή Αθηνών όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1930. Συνέχισε τις σπουδές του στην Γερμανία και πιο συγκεκριμένα στα Πανεπιστήμια Μονάχου και Βερολίνου, με υποτροφία του Ευθυμίου Χριστοδούλου.
Το 1931 διορίστηκε υφηγητής της ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης και της εβραϊκής γλώσσας, διορίσθηκε έκτακτος καθηγητής το 1933 και τακτικός το 1936. Ήταν κοσμήτορας της θεολογικής σχολής τις περιόδους 1942-1943 και 1950-1951. Τη διετία 1960-1961 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη διετία 1959-1960 αντιπρύτανης του. Ως πρύτανης έθεσε τον θεμέλιο λίθο για την νέα Πανεπιστημιούπολη. Αποχώρησε από το πανεπιστήμιο το 1968.
Υπηρέτησε επίσης και σε κάποια αξιώματα εκτός πανεπιστημίου. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Θρησκευμάτων (1945, 1962-1964), Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (1952) και γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας (1947-1953). Το 1956 εξελέγη μέλος του συμβουλίου της Ριζάρειο Σχολής και κατά τη διετία 1960-1962 υπήρξε διευθυντής της.
Για το έργο του τιμήθηκε με το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικα από την Ελληνική Δημοκρατία, ενώ τα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Ιεροσολύμων τον τίμησαν με τα ανώτερα παράσημά τους. Το 1968 εξελέγη επίτιμο μέλος της Βρετανικής Βιβλικής Εταιρείας.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Νοεμβρίου 1969.
Βοτανικός Κήπος της Κουριτίμπα

Ο Βοτανικός Κήπος της Κουριτίμπα (πορτ. Jardim Botânico de Curitiba) - επίσης γνωστός ως "Jardim Botânico Fanchette Rischbieter" - βρίσκεται στην περιοχή Jardim Botânico ("Βοτανικός Κήπος") στην πόλη της Κουριτίμπα, πρωτεύουσας της πολιτείας του Παρανά, μεγαλύτερης πόλης της νότιας Βραζιλίας.
Είναι το κυριότερο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης - το 2007 ήταν το δημοφιλέστερο μέρος σε διαδικασία εκλογής για να επιλογή των "Επτά Θαυμάτων της Βραζιλίας" - και στεγάζει την πανεπιστημιούπολη του  παλαιότερου πανεπιστημίου της Βραζιλίας - (Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Παρανά). Είναι το σύμβολο της πόλης και όλης της Νότια περιοχή της Βραζιλίας.
Ο διεθνής κωδικός αναγνώρισης είναι CURIT.
Εκστρατεία του Μοριά

Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée) ονομάζεται η αποστολή Γαλλικού εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο μεταξύ των ετών 1828 και 1833, με σκοπό την υλοποίηση της εφαρμογής της Συνθήκη του Λονδίνου του 1827, συμφωνίας σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες θα μπορούσαν να έχουν κράτος. Μέρος της αποστολής ήταν 17 επιστήμονες, η «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), οι οποίοι χαρτογράφησαν την Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου, μελέτησαν τα αρχαία μνημεία και περιέγραψαν τα αποτελέσματα των ερευνών τους σε βιβλία που δίνουν σημαντικές πληροφορίες για την εποχή.
Η αποστολή αποφασίστηκε από τον βασιλιά Κάρολο Ι΄ της Γαλλίας και είχε σα σκοπό την απομάκρυνση των αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ από την Πελοπόννησο. Τα πλοία αναχώρησαν από την Τουλόν στις 17, στις 19 Αυγούστου και στις 3 Σεπτεμβρίου 1828 με 10-15.000 άνδρες.
Η χρήση βίας αποτελούσε το έσχατο μέσο για την απομάκρυνση των Αιγυπτιακών στρατευμάτων.
Λίγες ημέρες πριν από την πλεύση της αποστολής είχε προηγηθεί η συμφωνία της 6ης Αυγούστου του Ναυάρχου Κοδριγκτώνος με τον πατέρα του Ιμπραήμ, Μωχάμετ Αλή της Αιγύπτου, για την αποχώρηση του αιγυπτιακού στρατού από την Πελοπόννησο.

Η απόφαση για την αποστολή γαλλικού στρατού στην Πελοπόννησο

Η αποστολή του γαλλικού στρατού στην Πελοπόννησο ήλθε σαν επακόλουθο της κηρύξεως του ρωσοτουρκικού πολέμου. Ο εκπρόσωπος της Γαλλίας στη Διάσκεψη του Λονδίνου (καλοκαίρι 1828) Πολινιάκ εισηγήθηκε την προτάση της Γαλλίας για αποστολή αγγλικών και γαλλικών στρατευμάτων. Ο Ιωάννης Καποδίστριας, τον Ιούνιο του 1828, με υπόμνημά του αποδεχόταν την αποστολή συμμαχικού στρατού και τη συνεργασία του με τις ελληνικές δυνάμεις για την εκδίωξη των Τούρκων. Οι Άγγλοι δε δέχθηκαν να στείλουν δικό τους στρατό και οι Ρώσοι συνέναισαν. Τελικά, υπεγράφη στις 7/19 Ιουλίου πρωτόκολλο στο Λονδίνο με το οποίο η Γαλλία θα πραγματοποιούσε εξ ονόματος των άλλων δύο δυνάμεων τη στρατιωτική αποστολή.

Αποτίμηση της εκστρατείας

Επρόκειτο, σύμφωνα με τον Κυριάκο Σιμόπουλο, για μια με εύσχημο τρόπο απαγκίστρωση του Μεχμέτ Αλή, καθώς ήθελε να αποχωρήσει χωρίς ταυτόχρονα να εκτεθεί στο Σουλτάνο και να μειώσει το γόητρο του γιου του, Ιμπραήμ. Προϊόν σχετικής πρότασης του Μεχμέτ Αλή συνιστούσε η εκστρατεία των Γάλλων και, ταυτόχρονα, μια ευκαιρία για τους Γάλλους να έχουν έναν πιο ενεργό ρόλο στο Ελληνικό ζήτημα και να βγουν από την αναμονή και δορυφορική τους θέση.Αλλά, και η συμφωνία που έσπευσαν να υπογράψουν οι Άγγλοι με τους Αιγύπτιους στην Αλεξάνδρεια, μια εβδομάδα πριν αποπλεύσει ο Γαλλικός στόλος, μαρτυρούσε τη σπουδή των Άγγλων να μην επιτρέψουν στους Γάλλους να έχουν την αποκλειστικότητα στην ασφαλή αποχώρηση των Αιγυπτίων.
Απόκινος

Ο Απόκινος είναι ένα είδος ερωτικού αρχαιοελληνικού χορού.
Ο χορός απευθυνότανε κυρίως σε γυναίκες και μερικές φορές χαρακτηριζότανε ως άσεμνος, εξαιτίας των κινήσεών του. Τον χορό χόρευαν πολλές γυναίκες μαζί που λέγονταν "μακτροκτυπίαι" ή "μακτρίστριαι" και είχε κοινές αναφορές με τον Μακτρισμό, όπως αναφέρει ο Αθήναιος (Δειπνοσοφισταί, ΙΔ' 629C, 26) "Την δ' απόκινον καλουμ΄ρνην όρχησιν... ήν και πολλαί γυναίκες ωρχούντο, ας και μακτροκτυπίας (ή μακτριστρίας) ονομαζομένας οίδα". 
Χαρακτηριστικό του χορού ήταν το κούνημα της μέσης.
Δικέφαλος βραχιόνιος μυς

Ο δικέφαλος βραχιόνιος μυς ή απλά δικέφαλος είναι ένας ισχυρός μυς του άνω άκρου, βρίσκεται στο εσωτερικό του χεριού μεταξύ του ώμου και του αγκώνα, και με τη σύσπασή του «κλείνει», «μαζεύει» το χέρι. Έχει δύο κεφαλές, που εμφανίζονται ως προεξοχές όταν συσπάται και του δίνουν το χαρακτηριστικό του σχήμα. Ο δικέφαλος μυς του χεριού ωθείται σε λειτουργία από το μυοδερματικό νεύρο, το οποίο προέρχεται από το έξω δευτερεύον στέλεχος του βραχιόνιου πλέγματος. Ο ανταγωνιστής μυς του δικέφαλου βραχιόνιου είναι ο τρικέφαλος βραχιόνιος μυς που «ανοίγει» ή «τεντώνει» το χέρι και βρίσκεται στην εξωτερική πλευρά του χεριού, ακριβώς πίσω από τον δικέφαλο.
Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία

Το τέλος της Β' Γαλλικής Δημοκρατίας

Το 1848, αρχή της δεύτερης δημοκρατικής κυβέρνησης της Γαλλίας (Β' Γαλλική Δημοκρατία (1848-1852)), οι βασιλόφρονες και οι βοναπαρτιστές εξέλεξαν πρόεδρο της δημοκρατίας τον πρίγκηπα Λουδοβίκο Ναπολεόντα, ανιψιό του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Η θητεία του ήταν τετραετής χωρίς δυνατότητα επανεκλογής. Λίγο πριν την παρέλευση της τετραετίας το 1852, ο Λουδοβίκος Ναπολέων εζήτησε από το νομοθετικό σώμα τροποποίηση, ώστε να μπορεί να επανεκλεγεί, και μετά την αρνητική απάντηση του σώματος, το διέλυσε στις 2 Δεκεμβρίου 1851.

Η δεσποτική φάση 1852–1860

Ο Λουδοβίκος Ναπολέων έφερε νέο σύνταγμα, που θέσπισε καθολική ψηφοφορία για την επανεκλογή του. 
Στις 2 Δεκεμβρίου 1852 με δημοψήφισμα ανακηρύσσεται Αυτοκράτορας ως Ναπολέων Γ'.
Από το 1852 μέχρι το 1860 επεκράτησε ένα ανελεύθερο καθεστώς με λογοκρισία και αδρανοποίηση του νομοθετικού σώματος.

Η φιλελεύθερη φάση 1860–1870

Από το 1860 και μετά η κυβέρνηση παρουσίασε πιο φιλελεύθερη στάση, λόγω των αντιδράσεων του λαού, καθώς και των δυσμενών εξελίξεων στο εξωτερικό, ιδίως με τον Κριμαϊκό Πόλεμο και τον Ιταλικό Πόλεμο. Έτσι ο Ναπολέων Γ' αναγκάσθηκε να αφήσει μέλη και των άλλων φιλελεύθερων τάξεων να μπουν στην κυβέρνησή του. Ο τύπος απελευθερώθηκε από την λογοκρισία, οι δημόσιες συγκεντρώσεις επιτράπηκαν, οι εκλογές έγιναν πιο ελεύθερες.

Το τέλος της Β' Γαλλικής Αυτοκρατορίας

Στον γαλλο-πρωσσικό πόλεμο η Γαλλία ηττήθηκε κατά κράτος και ο Ναπολέων Γ' συνελήφθη αιχμάλωτος από τα πρωσσικά στρατεύματα μετά την μάχη του Σεντάν. Έτσι, λήγει η περίοδος της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ακολουθεί η σύντομη περίοδος της Παρισινής Κομμούνας και η Γ' Γαλλική Δημοκρατία υπό τον Γαμβέττα το 1870, ο οποίος συνεχίζει τον γαλλο-πρωσσικό πόλεμο μέχρι τη δεύτερη ήττα της Γαλλίας το επόμενο έτος 1871, οπότε και τερματίζεται ο πόλεμος.