google/wiki40b huggingface dataset:
Πεντελικό όρος

Το μάρμαρο Πεντέλης

Το ξακουστό «μάρμαρο Πεντέλης» χρησιμοποιείται από την κλασική κιόλας εποχή του Περικλέους (5ος αιώνας π.Χ.) για την κατασκευή περίλαμπρων μνημείων, όπως ο πρώτος Παρθενώνας της Ακροπόλεως, αλλά και σύγχρονα κτίρια των Αθηνών του 19ου αιώνα. Το γεγονός αυτό στέκεται αιτία διεθνούς σκεπτικισμού σχετικά με το πώς κατόρθωσαν οι εργάτες στην προ Χριστού εποχή να μεταφέρουν τα ογκώδη μάρμαρα σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από την Αθήνα. Συγκεκριμένα, η κατάβαση των μαρμάρων από το βουνό γινόταν από την επίσης μαρμάρινη και κατηφορική Οδό Λιθαγωγίας, η οποία, όπως μαρτυρά και το όνομά της, χρησιμοποιήτο για τη διευκόλυνση της διαδικασίας, ενώ η μετέπειτα μεταφορά τους γινόταν πιθανότατα με γερανούς.
Η παράδοση του όρους στην εξόρυξη μαρμάρων συνεχίζεται και πολύ αργότερα, ενώ λατόμοι έρχονται από όλη την Ελλάδα και κυρίως τις Κυκλάδες για εργασία και ιδρύονται μικροί ναϊσκοι για τις λατρευτικές τους ανάγκες. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εξάπλωση του μοναχισμού κατά το μεσαίωνα καθιστά το όρος φιλόξενο για τους ασκητές που φωλιάζουν σε σπήλαια και σε καλύβες στα δάση του.
Η εξόρυξη του μαρμάρου Πεντέλης συνεχίζεται  και στη σημερινή εποχή,  στο Διόνυσο Αττικής στη θέση Διονυσοβούνι και έχει την ίδια χημική σύσταση και υφή με το γνωστό από την αρχαιότητα πεντελικό μάρμαρο.

Οικισμοί

Στους πρόποδες του Πεντελικού Όρους έχουν χτιστεί τα ομορφότερα προάστια της Αθήνας, όπως η Κηφισιά, ο Διόνυσος Αττικής, το Χαλάνδρι ,τα Βριλήσσια, τα Μελίσσια, η Εκάλη, η Δροσιά κ.α. καθώς και οι ομώνυμοι Δήμοι Πεντέλης και Νέας Πεντέλης. Σε μια υποβλητική περιοχή του βουνού βρίσκεται η Ιερά Μονή Πεντέλης, που ιδρύεται το 1578. Την εποχή της τουρκοκρατίας αποτελεί πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, ενώ φιλοξενεί σχολή και βιβλιοθήκη.
Στην Πεντέλη ιδρύεται το 1937 αστεροσκοπείο, ενώ ένα ακόμη από τα σπουδαιότερα μνημεία της νεότερης ιστορίας του αποτελεί το περίφημο Καστέλλο της Ροδοδάφνης της Δούκισσας της Πλακεντίας.
Αβύσσαινα

Η Αβύσσαινα ήταν Βυζαντινός οικισμός στην σημερινή περιοχή της Γορτυνίας στην Αρκαδία, όπου σήμερα διασώζονται ερείπια του.
Ο οικισμός αναφέρεται σε χρυσόβουλο του 1348 του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού που ανέφερε ότι το χωριό βρισκόταν πρότερα στη μεθόριο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και του Δεσποτάτου του Μυστρά και τελούσε μοιρασμένο ανάμεσα σε Φράγκους και Βυζαντινούς. Σύμφωνα με το χρυσόβουλο ο φράγκικος τομέας του οικισμού που είχε απελευθερωθεί το 1270 με 1274 είχε δοθεί στην Μονή Μεγάλου Σπηλαίου από τους αυτοκράτορες Ανδρόνικο Β΄ και Ανδρόνικο Γ΄. 
Σήμερα σώζονται από τον οικισμό ερείπια λουτρού και του Ναού του Αγίου Ανδρέα κοντά στο χωριό Αγρίδι Αρκαδίας
Πετρώνιος

Βιογραφία

Βασική πηγή των πληροφοριών για την ζωή του Πετρώνιου είναι ο Τάκιτος. Κατ’ αυτόν ο Πετρώνιος «κοιμόταν τη μέρα κι εργαζόταν ή διασκέδαζε τη νύχτα, και με την ακόλαστη ζωή του έγινε τόσο διάσημος όσο άλλοι με την ενεργητικότητά τους». Για λίγο διετέλεσε διοικητής της επαρχίας της Βιθυνίας και το 62 ή 63 μ.Χ. ύπατος.
Έγινε μέλος του στενού κύκλου του Νέρωνα και η γνώμη του για θέματα αισθητικής ήταν νόμος (εξ ου και η προσωνυμία arbiter elegantiae).
Αλλά η επιρροή του Πετρώνιου στον Νέρωνα προκάλεσε την εχθρότητα του διοικητή της αυτοκρατορικής φρουράς Τιγγελίνου, ο οποίος το 66 τον διέβαλε στον αυτοκράτορα ως ενεχόμενο σε συνωμοσία εναντίον του. 
Προκειμένου να μην υποστεί τις ταπεινώσεις και τους βασανισμούς που θα προηγούνταν της βέβαιης θανάτωσής του, ο Πετρώνιος έκοψε τις φλέβες του, τις τύλιξε προσωρινά με επιδέσμους και πέρασε τις τελευταίες του ώρες τρώγοντας, πίνοντας, ακούγοντας μουσική και συζητώντας για ποίηση. Συνέταξε επίσης την ώρα εκείνη ένα κατάλογο των σεξουαλικών διαστροφών του Νέρωνα κατονομάζοντας και τους συντρόφους του των οργίων. Τον έστειλε στον αυτοκράτορα και ξετύλιξε τους επιδέσμους.

Το Σατυρικόν

Το Σατυρικόν ήταν γραμμένο σε δεκαέξι τουλάχιστον βιβλία από τα οποία σώζονται το 15ο και 16ο κι αυτά όχι ολόκληρα. Αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κάποιος από ένα «διαιτητή της κομψότητος», και παρά την επίκληση του Επίκουρου που γίνεται σ’ αυτό, το έργο είναι ρεαλιστικό μέχρι χυδαιότητος, οι ήρωές του ελεεινοί παλιάνθρωποι και οι περιπέτειές τους αισχρές. Διατυπώθηκε η άποψη ότι, αν το έγραψε ο Πετρώνιος του Νέρωνα, ήταν μια αμείλικτη γελοιογραφία των ηθών της Ρώμης, και ειδικά των νεόπλουτων απελεύθερων, εκ μέρους ενός πατρικίου. Στα κομμάτια που έχουν σωθεί είναι ξεκάθαρη η κριτική του συγγραφέα απέναντι στις ρητορικές σχολές και στην μεγάλη λογοτεχνική παραγωγή της εποχής. Σύμφωνα με τον Michael Heseltine «ο Πετρώνιος έβαλε μια παύση στην λογοτεχνική εφευρετικότητα και παραγωγή, με το να εκφράσει μία άποψη για τους δημιουργούς των ποιημάτων, της πρόζας, των εικόνων, των φιλοσοφιών και των αγαλμάτων, που είχαν προηγηθεί αυτού και, ως εκ τούτου, επηρέασαν την άποψή του και την ερμηνεία του για τη σύγχρονη ζωή» 
Το 1969, ο Φεντερίκο Φελίνι μετέφερε το Σατυρικόν στη μεγάλη οθόνη. 

Το Σατυρικόν μετέφρασε στα Νέα Ελληνικά ο Μιχάλης Μερακλής («Κείμενα» 1970 και «Γνώση» 1981) και ο Άρης Αλεξάνδρου (1971 Νεφέλη 2009)
Μιρό Β΄ της Σερδάνια

Βιογραφία

Ο Μιρό Β΄ ήταν γιος τού Βιλφρέδου Α΄ τού δασύτριχου κόμη της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οσόνας, Ουρζέλ & Σερδάνια και της Γκουινιδίλδα, κόρης τού Βαλδουίνου Α΄ τού σιδηρόχειρα πρώτου κόμη της Φλάνδρας.
Το 897 απεβίωσε ο πατέρας του και οι αδελφοί του μοίρασαν τις κτήσεις εκείνου: ο Βιλφρέδος Β΄ έλαβε τη Βαρκελώνη, Ζιρόνα, Οσόνα, ο Σουνιφρέδος Β΄ το Ουρζέλ, ο Σουνυέρ διαδέχθηκε τον Βιλφρέδο Β΄ και ο Μιρό Β΄ τη Σερδάνια.
Το 920 κληρονόμησε και διαδέχθηκε τον θείο του Ροδόλφο κόμη της Μπεσαλού. Συνέχισε την εργασία τού πατέρα του στη συμβολή της εκκλησιαστικής αποκατάστασης στην επαρχία της Βέργα. Η αδελφή του Έμμα έγινε ηγουμένη τού αββαείου τού Σαντ Χοάν ντε λες Αβαδέσσες στο Ριπολλές, που είχε ιδρύσει ο πατέρας του.
Μάνδαλο Πέλλας

Ονομασία

Η ονομασία του χωριού Μάνδαλο προέρχεται κατά μία άποψη από το ρήμα "μανδαλώνω" (=ασφαλίζω, δένω), γιατί το Μάνδαλο ήταν αρχικά παραθαλάσσιο και έπειτα παραλίμνιο χωριό. Μανδάλωμα ονομαζόταν το δέσιμο που γίνονταν στις βάρκες και στα άλλα σκάφη στις όχθες της λίμνης.

Νεολιθικός οικισμός

Η ιστορία της περιοχής που σήμερα στεγάζεται το Μάνδαλο ξεκινάει από πάρα πολύ παλιά. Στην περιοχή αυτή ανακαλύφθηκαν ερείπια νεολιθικού οικισμού που κατοικήθηκε από το 4600 μέχρι το 4000 π.Χ. Ο οικισμός επανακατοικήθηκε μετά το 3000 π.Χ. στην πρώιμη εποχή του. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει ιστορική μαρτυρία για την κατάσταση στην περιοχή έως τα χρόνια των Μακεδόνων Βασιλέων γύρω στο 400 π.Χ., όπου η περιοχή πιθανολογείται ότι ανήκε στο Μακεδονικό βασίλειο. 
Ο οικισμός του Μανδάλου ανασκάφηκε από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της ΄δεκαετίας του '80. Διαθέτει έκταση περίπου 5 στρέμματα και ύψος 8 μέτρων.

Τουρκοκρατία

Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρχαν δύο μικρά χωριά, το Μαντάλοβο (ή Μανδάλοβο) και το Μαυρίνεβο ή Μαύρο, που ανήκαν στην κοινότητα Ασιάρ Βέη. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή ήρθαν στο χωριό πρόσφυγες που κατάγονταν από την κωμόπολη Άργος, νοτιοδυτικά του Πόντου. Οι κάτοικοι της ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη γεωργία.

Σύγχρονη ιστορία

Το 1925 ξεκίνησε το χτίσιμο δηλαδή των πρώτων πρόχειρων σπιτιών. Δημοτικό σχολείο ιδρύθηκε το 1925. Ο πληθυσμός του χωριού κατά την απογραφή του 1928 ανέρχονταν σε 485 κατοίκους. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους, το χωριό  μετονομάστηκε από Μανδάλοβο σε Μάνδαλος.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Νοεμβρίου του 1946, ισχυρή δύναμη ανταρτών του ΔΣΕ επιτέθηκε κατά της κωμόπολης την οποία υπεράσπιζε δύναμη 64 ανδρών της χωροφυλακής. Μετά από σφοδρή σύγκρουση που κράτησε μέχρι το μεσημέρι, οι αντάρτες επικράτησαν με τους χωροφύλακες ( οι απώλειές του ανήλθαν σε 13 νεκρους ) να υποχωρούν. Μετά την κατάληψη του Μανδάλου, οι αντάρτες προχώρησαν στην εκτέλεση 24 κατοίκων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν είκοσι γυναικόπαιδα .

Το χωριό έχει νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο.

Εκκλησίες

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, βασιλική, χτίστηκε γύρω στο 1855 και ήταν αρχιτεκτονικού ρυθμού Βασιλικής. Κάηκε από τους Τούρκους, αλλά ξαναχτίστηκε από τους κατοίκους μετά την απελευθέρωσή τους.
Στον οικισμό Μαύρο χτίστηκε περίπου το 1915 η τρίκλιτη βασιλική της Αναλήψεως του Κυρίου.

Κοινότητα

Η κοινότητα ιδρύθηκε στο χωριό το 1931. Η πρώτη γεωργική παραγωγή ήταν το σιτάρι και αργότερα ο καπνός. Το 1934 ιδρύθηκε ο γεωργικός συνεταιρισμός Μανδάλου. Την πενταετία 1980-85 άρχισε η συστηματική δεντροφύτευση ροδακινιών και άρχισε να εγκαταλείπεται ο παραδοσιακός καπνός και το σιτάρι. Ακόμη καλλιεργούνται τα βερίκοκα και λιγότερο οι ελιές και τα κεράσια.

Αθλητισμός

Η ομάδα του χωριού ονομάζεται «Δόξα Μανδάλου». Αγωνίζεται στην Α1 Ερασιτεχνική, ενώ στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία ανέβηκε κατά την περίοδο 1997-1998.
Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής

To Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής είναι μη διαγωνιστικό φεστιβάλ ερασιτεχνικών θεατρικών σχημάτων που διοργανώνεται ανελλιπώς από το 2007. Ο κάθε δήμος εκπροσωπείται από μία ή δύο θεατρικές ομάδες που πραγματοποιούν παραστάσεις σε όλους τους συμμετέχοντες δήμους στην περίοδο καλοκαιριού και φθινοπώρου με ελεύθερη είσοδο. Μέχρι στιγμής (2017) έχουν ανέβει από του συμμετάσχοντες δήμους 76 διαφορετικές παραστάσεις, συν αρκετές ακόμα από φιλοξενούμενους.

Ιστορία

Το 1ο Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του θεατρικού εργαστηρίου Εν-Δράσει του Δήμου Ταύρου και με τη στήριξη της Τ.Ε.Δ.Κ.Ν.Α. Συμμετείχαν οι Δήμοι Αιγάλεω, Κορυδαλλού, Μαραθώνα, Ρέντη και Ταύρου. Έκτοτε έχουν συμμετάσχει 15 Δήμοι της Αττικής αλλά στα πλαίσιά του έχουν πραγματοποιηθεί παραστάσεις και από φιλοξενούμενους (πχ Δίστομο, Κόρινθος, Ηλιούπολη, ΤΕΙ Αθήνας κλπ).
Το 2017 Το φεστιβάλ τέθηκε υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής και την πιστοποίηση EFFE Label 2017-2018 (αξιόλογου φεστιβάλ) της Ένωσης Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ (EFA) και την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η αξιολόγηση που έλαβε το Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής ήταν η ακόλουθη: «Ένα πρωτότυπο φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου, με ισχυρό αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία, το οποίο διευρύνει το κοινό του θεάτρου σε περιοχές των Αθηνών με διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο.»

Επίσημη σελίδα

http://diadimotikotheatro.blogspot.gr/
Στάμος Παπαφράγκος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αθανασίου Παπαφράγκου, δικαστικού και γενικού γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου. Σπούδασε νομικά και έγινε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρχικά ιδιώτευσε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ακολούθησε το επάγγελμα του δικαστικού διοριζόμενος το 1929 αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Την περίοδο 1929 - 1935 διετέλεσε πρόεδρος του Β΄ τμήματος του ΣτΕ και το 1935 διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1941, οπότε και ύστερα από πιέσεις του τότε Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού αντικαταστάθηκε. Συγκεκριμένα υποστηρίζεται ότι ο Δαμασκηνός εκδικήθηκε τον πρόεδρο και τον εισηγητή του Συμβουλίου της Επικρατείας, για την προ τριετίας δικαστική ακύρωση της εκλογής του ως αρχιεπισκόπου. Το 1935 εξελέγη πρόεδρος της επιτροπής για τη σύνταξη σχεδίου νέου Συντάγματος, η οποία έμεινε γνωστή ως επιτροπή Παπαφράγκου.
Είχε σημαντικό συγγραφικό έργο ενώ διετέλεσε μέλος της συντακτικής και αναθεωρητικής επιτροπής του Αστικού Κώδικα. Υπήρξε νομικός σύμβουλος της Κρητικής Πολιτείας την περίοδο 1903 - 1905, πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (1926 - 1929), πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος (1924 - 1942), γενικός γραμματέας του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός" κ.α.
Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή το 1942.
Μάικλ Λάντον

Πρώτα χρόνια

Ο Λάντον γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη (Φόρεστ Χιλς του Κουίνς), αλλά σύντομα η οικογένειά του μεταστεγάστηκε στο Κόλινσγουντ, του Νιου Τζέρσι (1941). Από μικρός είχε έφεση στον αθλητισμό και στον ακοντισμό όπου είχε την καλύτερη επίδοση στις ΗΠΑ για το 1954, χάρις στην επίδοση του αυτή μάλιστα κέρδισε μια υποτροφία, ωστόσο ένας τραυματισμός που υπέστη στο μπράτσο έθεσε από νωρίς τέρμα στην αθλητική του σταδιοδρομία. Τότε και προκειμένου να βιοποριστεί έκανε διάφορες δουλειές, αλλά είχε ήδη αποφασίσει πως αυτό που του ταίριαζε ήταν η ηθοποιία. Συνειδητοποιώντας δε ότι το ονοματεπώνυμό του δεν θα τον βοηθούσε σε αυτό το στόχο, το άλλαξε ο ίδιος σε Μάικλ Λάντον. Δυο από τους πρώτους σημαντικούς ρόλους του ήταν στα κινηματογραφικά έργα "I Was a Teenage Werewolf" (1957) και "The Legend of Tom Dooley" (Ουέστερν, 1959). Την ίδια εποχή ξεκίνησε και η καριέρα του στη "Bonanza", όπου υποδυόταν το μικρότερο από τους τρεις γιους της οικογένειας του κτηματία Κάρτραϊτ. Σε αυτή τη σειρά ουσιάστικα έγινε παγκόσμια γνωστός, καθώς πρωταγωνίστησε για 14 ολόκληρα χρόνια.

Σκηνοθεσία και συγγραφή

Ο Λάντον δοκίμασε την τύχη του και στη σκηνοθεσία αλλά και τη συγγραφή ορισμένων επεισοδίων της δημοφιλούς σειράς, στα 1968. Μετά την ολοκλήρωση του σίριαλ, ο Λάντον μεταπήδησε σε ένα δεύτερο παρόμοιας θεματολογίας έργο, το "Little House on the Prairie" που βγήκε στον αέρα από το κανάλι NBC στα 1974. Το σίριαλ βασιζόταν σε βιβλίο που είχε γράψει η Laura Ingalls Wilder και ο ηθοποιός υποδύθηκε τον "πάτερ-φαμίλια" της οικογένειας. Η σειρά αυτή αποτέλεσε τη δημιουργική του κορωνίδα, καθώς ήταν ο βασικός της πρωταγωνιστής, παραγωγός, σκηνοθέτης αλλά και σεναριογράφος επί σειρά ετών. Στα 1982 ο Λάντον αποχώρησε από τη σειρά, η οποία τερματίσθηκε και δυο χρόνια αργότερα (1984) υποδύθηκε το χαρακτήρα Jonathan Smith στο δραματικό "Highway to Heaven". Μαζί με το φίλο και συμπρωταγωνιστή του Victor French υποδύθηκαν δυο αγγέλους που κατέβηκαν στη γη, προκειμένου να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Ωστόσο πολύ σύντομα (1989) ο Β. Φρεντς πέθανε από καρκίνο και ο Λάντον, συγκλονισμένος από την απώλειά του, διέκοψε τη σειρά.

Ασθένεια και το τέλος

Την άνοιξη του 1991 και ενώ πρωταγωνιστούσε ήδη σε ένα τηλεοπτικό show διαγνώσθηκε κι αυτός με καρκίνο, στο πάγκρεας. Δε δίστασε μάλιστα να μιλήσει δημόσια για την αρρώστεια του, εμφανιζόμενος στην εκπομπή του Τζόννυ Κάρσον, αλλά τελικά υπέκυψε στις 1 Ιουλίου του ίδιου έτους, σε ηλικία μόλις 54 ετών, στο Μαλιμπού, Καλιφόρνια.
Παλιοκάτωνα Αχαΐας

Ιστορικά στοιχεία

Αναφέρεται ως οικιστική θέση ήδη από το 1896, ως τόπος όπου παραχείμαζαν οι κάτοικοι των Αρφαρών. Πρόκειται για έναν από τους πιο καινούριους οικισμούς της Αχαΐας, καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 18/03/2001, όταν και υπήχθη στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αμπελοκήπων του «Καποδιστριακού» Δήμου Αιγείρας. Σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Βόρειου Τομέα Αθηνών

Δήμος Κηφισιάς

Έδρα του Δήμου είναι η Κηφισιά. Ο Δήμος Κηφισιάς έχει μόνιμο πληθυσμό 70600 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:

Δήμος Λυκόβρυσης-Πεύκης

Έδρα του Δήμου είναι η Πεύκη. Ο Δήμος Λυκόβρυσης - Πεύκης έχει μόνιμο πληθυσμό 31002 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:

Δήμος Παπάγου - Χολαργού

Έδρα του Δήμου είναι ο Χολαργός. Ο Δήμος Παπάγου - Χολαργού έχει μόνιμο πληθυσμό 44539 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:

Δήμος Πεντέλης

Έδρα του Δήμου είναι τα Μελίσσια. Ο Δήμος Πεντέλης έχει μόνιμο πληθυσμό 34934 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:

Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού

Έδρα του Δήμου είναι το Ψυχικό. Ο Δήμος Φιλοθέης - Ψυχικού έχει μόνιμο πληθυσμό 26968 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Μορίς Κουαντετέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1932 στη Νατιτινγκού της Δαχομέης. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1967 ηγήθηκε ενός πραξικοπήματος και κατέλαβε την εξουσία. Έγινε Αρχηγός Κράτους για βραχύβια θητεία. Την επόμενη κιόλας ημέρα παρέδωσε την εξουσία και διορίστηκε πρωθυπουργός, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε επί 7 μήνες, μέχρι τις 17 Ιουλίου του 1968. Ο Κουαντετέ, ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ηγήθηκε ενός ακόμη πραξικοπήματος στις 10 Δεκεμβρίου του 1969 και υπηρέτησε ως Αρχηγός Κράτους για τρεις ημέρες. Στη συνέχεια υπηρέτησε για μερικούς μήνες στο Διευθυντήριο που σχηματίστηκε για να κυβερνά τη χώρα, το οποίο συμπεριελάμβανε τον Ιμπέρ Μαγκά και άλλες σημαντικές πολιτικές μορφές. Συνελήφθη το Φεβρουάριο του 1972 έπειτα από συμμετοχή σε απόπειρα πραξικοπήματος και καταδικάστηκε σε θάνατο, για να απελευθερωθεί αργότερα την ίδια χρονιά, όταν το Διευθυντήριο ανατράπηκε.
Πέθανε στη Νατιτινγκού, στις 7 Απριλίου του 2003.
Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι

Πλοκή

Ανήμερα 4ης Ιουλίου. Μια παρέα νέων κάνει μια φάρσα, βασισμένη στον τρομακτικό θρύλο του δολοφόνου με τον γάντζο, που, όμως, καταλήγει στον τυχαίο θάνατο ενός από την παρέα. Οι νέοι τότε ορκίζονται να το κρατήσουν μυστικό και να μην πουν πουθενά για την ανάμειξή τους στη σκοτεινή υπόθεση. Η φιλία τους, όμως, περνά δοκιμασία, καθώς αρχίζουν να αποξενώνονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους, ώσπου την επόμενη χρονιά, στην ίδια επέτειο, λαμβάνουν απειλητικά μηνύματα, που δείχνουν ότι και κάποιος άλλος γνωρίζει τι έγινε εκείνο το μοιραίο βράδυ. Θα μπορέσουν να γλιτώσουν από τον φοβερό θρύλο που απειλεί να ζωντανέψει ξανά ή θα δολοφονηθούν ένας-ένας από τον μυστηριώδη δολοφόνο με τον γάντζο;

Προ παραγωγή

Το 2000, μια τρίτη ταινία είχε προγραμματιστεί ως άμεση συνέχεια του Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι,με τον τίτλο Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι στην οποία θα πρωταγωνιστούσαν και τα τρία σωζόμενα μέλη του καστ, επαναλαμβάνοντας τους ρόλο τους. Ένα σενάριο γράφτηκε, που αργότερα καταργήθηκε για άγνωστους λόγους,η ταινία κυκλοφόρησε 6 χρόνια αργότερα με εντελώς διαφορετικό σενάριο αλλά και καστ.
Λεοπόλδος του Βολφενμπύτελ

Βιογραφία

Ο Μαξιμιλιανός-Ιούλιος-Λεοπόλδος γεννήθηκε στο Βολφενμπύτελ και ήταν τριτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της Φιλιππίνας-Καρλότας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου βασιλιά της Πρωσίας.
Το 1780 ήταν 28 ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Κάρολος-Γουλιέλμος-Φερδινάνδος. Ο Λεοπόλδος, ως νεότερος γιος, δεν περίμενε διαδοχή και έκανε σταδιοδρομία στο στρατό, όπως οι θείοι του Άντον-Ούλριχ στρατηγός στη Ρωσία, Λουδοβίκος-Ερνέστος στρατηγός στην Ολλανδία και Φερδινάνδος στρατηγός στην Πρωσία.
Έγινε στρατηγός, όπως και ο δευτερότοκος αδελφός του Φρειδερίκος-Αύγουστος, στο στρατό της Πρωσίας. Όπως και οι αδελφοί του Φρειδερίκος-Αύγουστος και Γουλιέλμος-Αδόλφος, ήταν ελευθεροτέκτονας. Μάλιστα ο πρώτος είχε υψηλό αξίωμα στη Στοά του Βερολίνου. Ο Λεοπόλδος απεβίωσε το 1787 στη Φραγκφούρτη, στην Πρωσία, σε ηλικία 35 ετών, χωρίς να έχει νυμφευτεί.
Ζώνη Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Ζώνη βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη  μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και απέχει 39 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Σε τοποθεσία, βορειοανατολικά του χωριού και ανάμεσα στα χωριά Μικρή Δοξιπάρα (ΒΑ.) και Χελιδόνα (Α.), υπάρχει τούμπα - τύμβος διαμέτρου 60 μέτρων και ύψους 7,5 που κατασκευάστηκε σταδιακά, στις αρχές του 2ου αιω. επάνω σε φυσικό ύψωμα, ώστε ο τύμβος να είναι ορατός από μακριά και βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε την Αδριανούπολη με τη Φιλιππούπολη. Σε αυτόν ενταφιάστηκαν, μετά από καύση, τέσσερα μέλη μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων και δίπλα τα κτερίσματά τους, πέντε άμαξες που τους μετέφεραν στην περιοχή του τύμβου, τα υποζύγιά τους και πέντε ακόμη άλογα. Η περιοχή από το 2011 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος με την ονομασία Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας - Ζώνης.

Ονομασία - Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζώνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Μικρή Δοξιπάρα και τη Χελιδόνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ζώνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κυπρίνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 150 κατοίκους.
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γκράιφσβαλντ της Βαλτικής, γιος του Αδόλφου, ιδιοκτήτη εργοστασίου σαπωνοποιίας και κηροποιΐας. Σε ηλικία επτά ετών έχασε τη μητέρα του και στα 14, τον αδελφό του, που πνίγηκε σε προσπάθεια να τον σώσει. Στα 16 του μαθήτευσε στον Γιόχαν Γκούφριτ Κβίστορπ, πανεπιστημιακό καθηγητή καλών τεχνών. Γνωρίστηκε με τον πάστορα-ποιητή Λούντβιχ Κοζενγκάρντεν και τέσσερα χρόνια αργότερα φοίτησε στην Ακαδημία Κοπεγχάγη. Το 1798 εγκαταστάθηκε στη Δρέσδη, ανθηρό καλλιτεχνικό και πολιτιστικό κέντρο, όπου έμεινε μόνιμα. Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στη γενέτειρα του για μεγάλο διάστημα και γνώρισε τον ρομαντικό ζωγράφο Φίλιπ Όττο Ρούνγκε. Τον επόμενο χρόνο, επέστρεψε στη Δρέσδη και έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τις μεγάλες πανοραμικές απόψεις.
Το 1805 συμμετείχε με δύο έργα με σέπια, σε διαγωνισμό στη Βαϊμάρη και απέσπασε το Α' Βραβείο, ενώ δύο χρόνια μετά, πραγματοποίησε τις πρώτες προσπάθειες στο τομέα της ελαιογραφίας. Τον επόμενο χρόνο φιλοτέχνησε το πρώτο μεγάλο του αριστούργημα Σταυρός Πάνω Στο Βουνό. Το 1810, έργα του εκτέθηκαν στην Ακαδημία Βερολίνου και αγοράστηκαν από το Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ της Πρωσσίας. 
Το 1816 έγινε μέλος της Ακαδημίας της Δρέσδης και δύο χρόνια μετά νυμφεύτηκε την Καρολίνε Μπόμερ, 20 χρόνια μικρότερή του. Το 1835 παθαίνει βαριά αποπληξία που θέτει τέλος στη καριέρα του. Πέθανε πέντε χρόνια αργότερα στη Δρέσδη, στις 7 Μαΐου, σε ηλικία 66 ετών.

Έργο

Η βαθιά θρησκευτική του πίστη κι η αγάπη του για τη γερμανική ύπαιθρο, αποτέλεσαν βασική πηγή έμπνευσής του, προβάλλοντας και εξυμνώντας την πνευματικότητα στη φύση. Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του καταγράφτηκε στη Δρέσδη, που μετά από αργά μα σταθερά βήματα, έγινε διάσημος με τη πρώτη παραγγελία που ανέλαβε. Στα επόμενα χρόνια καλλιέργησε εντελώς προσωπικό ιδίωμα και φιλοτέχνησε τοπία που διαπνέονται απ' έντονο μυστικισμό καθώς και θρησκευτικές αλληγορίες.
Χαρακτηρίστηκε εσωστρεφής και μελαγχολικός, αλλά ήταν επίσης πατριώτης κι αφοσιωμένος οικογενειάρχης. Παρά τη νόσο που τον καθήλωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οι καλλιτεχνικές του αναζητήσεις ήταν αδιάλειπτες και στους τελευταίους πίνακές του συνδύασε το λυρισμό με μια νέα αντίληψη των χρωμάτων.
NGC 2442

O NGC 2442 ή NGC 2443 (γνωστός και ως γαλαξίας τσιγκέλι) είναι σπειροειδής γαλαξίας ενδιάμεσης μορφολογίας στον αστερισμό Ιχθύς Ιπτάμενος, του οποίου το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι οι ασσύμετροι βραχίονες, πιθανώς αποτελέσμα της αλληλεπίδρασής του με κάποιον άλλο γαλαξία. Απέχει περίπου 55 εκατομμύρια έτη φωτός και πιθανόν να είναι μέλος μιας χαλαρής ομάδας γαλαξιών. Τον ανακάλυψε ο Τζον Χέρσελ το 1834. Η καταχώρηση NGC 2443 αφορά το βορειοανατολικό τμήμα του γαλαξία. Στον γαλαξία έχουν παρατηρηθεί δύο σουπερνόβα, οι SN 1999ga και SN 2015 F, τύπου Ια ο οποίος έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος +12,9.
Τζαννής Σταυρακόπουλος

Καριέρα

Έγινε γνωστός από τον Α.Ο. Αμπελοκήπων στον οποίο αγωνιζόταν από 16 ετών. Με προπονητή το Γιώργο Καλαφατάκη και συμπαίκτες το Γιώργο Φλώρο και τον Παναγιώτη Παναγιωταράκο ανέβασαν την ομάδα από τις τοπικές κατηγορίες της ΕΣΚΑ στην ανταγωνιστικότατη Α1 της δεκαετίας του 90'. Ο Τζαννής Σταυρακόπουλος διακρινόταν για τις επιθετικές του ικανότητες και ήταν πλέον ένας από τους πιο δεινούς σκόρερ του πρωταθλήματος. Η τριάδα Σταυρακόπουλος, Φλώρος, Παναγιωταράκος με τους Αμερικάνους Φάντεμπεργκ και Αμάγια συνέθεσαν μια επιθετική ομάδα που προσέφερε θέαμα και χειροκροτήθηκε από τους φιλάθλους.
Το 1995 ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς εισηγήθηκε την αποκτήσή του από τον Παναθηναϊκό και έτσι ο Τζαννής Σταυρακόπουλος κατέκτησε την Ευρωλίγκα το 1996 και στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στο φάιναλ φορ του Παρισίου.
Την επόμενη χρονιά αποδεσμεύτηκε από τον ΠΑΟ και αποκτήθηκε από τον Άρη με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς μέσα στην Τουρκία απέναντι στην Τόφας Μπούρσα.
Τη σεζόν 1997-1998 αγωνίστηκε στη Γαλλία με τη Λε Μαν και μια χρονιά μετά στον Πανιώνιο. Άλλες δυο σεζόν αγωνίστηκε στη Δάφνη και μια στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας. Το 2003 επέστρεψε στον Πανιώνιο. Το 2004 αποκτήθηκε από το Περιστέρι στην Α2 κατηγορία. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Α΄ΕΣΚΑΝΑ με τον Αίολο και τον Αετό Καλλιθέας.

Εθνική Ελλάδος

Αγωνίστηκε στην εθνική Ελλάδος 15 φορές σημειώνοντας 68 πόντους (4,5 μ.ο.). Συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1995.
Κυβερνείο Μπεχέιρα

Ιστορία

Στην απογραφή του 1913 είχε 798.473 κατοίκους κι έκταση 4.468 τργ χλμ. Στην απογραφή του 1937 είχε 1.060.882 κατοίκους κι έκταση 4.452 τργ χλμ, στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και πληθυσμό 1.244.495 κατοίκους.
Φιλία 106.7

Επαναλειτουργία της ΕΡΤ.

Μετά την επαναλειτουργία του φορέα ΕΡΤ Α.Ε. το 2015, ο ραδιοφωνικός σταθμός Φιλία 106.7 συγχωνεύτηκε με το διεθνές ραδιόφωνο της ΕΡΤ "Η Φωνή της Ελλάδας" ενώ στην συχνότητά του εκπέμπει σήμερα η ΕΡΤ Open από την Πάρνηθα.