google/wiki40b huggingface dataset:
Μίνο Μιλάνι

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μίνο Μιλάνι γεννήθηκε στην Παβία στις 3 Φεβρουαρίου 1928, σπούδασε φιλολογία και καταπιάστηκε από νέος με τη λογοτεχνία, καθώς η διπλωματική εργασία του το 1950 για τους brigantaggio της Καλαβρίας εξελίχθηκε αργότερα στο «Πολεμικό Μυθιστόρημα».
Η κυρίως δραστηριότητά του ως δημοσιογράφου και συγγραφέα άρχισε το 1953, οπότε άρχισε να συνεργάζεται, γράφοντας διηγήματα, με το παιδικό περιοδικό Corriere dei Piccoli (σε ελεύθερη μετάφραση «Παιδικός Ταχυδρόμος») ή Corrierino, που τότε είχε διευθυντή τον Τζιοβάννι Μόσκα και ήταν πολύ γνωστό. Η συνεργασία του Μιλάνι με αυτό κράτησε 24 ολόκληρα χρόνια, ως το 1977.
Το 1957 το πρώτο του μυθιστόρημα, το Με την καρδιά μες στο χέρι, κερδίζει το ιταλικό βραβείο «Σοροπτιμίστι» και την εκτίμηση των νεαρών αναγνωστών του. Τα μυθιστορήματά του για παιδιά και νέους περιλαμβάνουν επίσης τη σειρά με τις περιπέτειες του καουμπόι Τόμυ Ρίβερ. Αρχίζει εξάλλου να γράφει ιστορίες («σενάρια») για κόμικς, κάτι που θα τον οδηγήσει σε συνεργασίες με τους σημαντικότερους Ιταλούς σκιτσογράφους κόμικς: Ούγκο Πρατ, Γκράτσια Νιντάζιο, Άλντο Ντι Τζεννάρο, Ντίνο Μπαττάλια, Σέρτζιο Τόππι.
Μετά το τέλος της συνεργασίας του με το Corriere dei Piccoli, ο Μιλάνι αναλαμβάνει τη διεύθυνση του καθημερινού εντύπου La Provincia Pavese, ενώ ταυτόχρονα γράφει μυθιστορήματα και πάνω απ' όλα εργασίες και βιογραφίες με ιστορικό θέμα.
Ιδιαίτερα σημαντικά θεωρούνται τα βιβλία του επί της ιστορίας της Παβίας, οι βιογραφίες του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (1982) και της Ανίτα Γκαριμπάλντι (1995), καθώς και η λεπτομερής αναπαράσταση (1971) της Μάχης του Σολφερίνο (το τελευταίο έργο του με το ψευδώνυμο Stelio Martelli).
Πολυγραφότατος συγγραφέας, ο Μίνο Μιλάνι έχει κερδίσει αρκετά ιταλικά λογοτεχνικά βραβεία και τιμήθηκε από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Παβία, με την έκθεση Le mani di Mino («Τα χέρια του Μίνο»). Για τα ιστορικά του έργα ο δήμος του Μέντολε στην επαρχία της Μάντοβα του απένειμε το 2011 τον τίτλο του «επίτιμου δημότη» (cittadinanza onoraria).

Κριτική αποτίμηση και ύφος

Κατά τον μεταφραστή του στην ελληνική Κώστα Μακρυγιάννη, τα κυριότερα χαρακτηριστικά της συγγραφικής ικανότητας του Μίνο Μιλάνι στα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του είναι «ένα προσωπικό ύφος και μια εξαίρετη ψυχολογική διαίσθηση... ...Το ύφος του λιτό και απέριττο, απαλλαγμένο από ρητορική φιλολογία, η φράση του κοφτή και ρωμαλέα, οι διάλογοί του... ...με τη θαυμάσια λακωνικότητά τους δημιουργούν μιαν ατμόσφαιρα όπου εκτυλίσσεται με ξεχωριστή άνεση ο μύθος των έργων του».
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2013-14

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2013-14 ήταν η 59η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα είχε χωριστεί σε δύο ομίλους (βάσει της κατάταξης των ομάδων την προηγούμενη περίοδο). Πρωταθλήτρια του Β1 ομίλου και ταυτόχρονα πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας αναδείχθηκε ο Α.Ο. Αγία Νάπα για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Πρωταθλήτρια στο Β2 όμιλο αναδείχθηκε η Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών.

Σύστημα διεξαγωγής

Ο τρόπος διεξαγωγής του πρωταθλήματος διαφοροποιήθηκε σε σχέση με τις προηγούμενες περιόδους. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των οχτώ ομάδων (βάσει της κατάταξης στο προηγούμενο πρωτάθλημα), στον όμιλο Β1 και στον όμιλο Β2. Οι αγώνες του πρωταθλήματος διεξήχθησαν σε 4 γύρους. Ο αγώνας του πρώτου και τρίτου γύρου διεξήχθησαν υποχρεωτικά στην έδρα της μιας ομάδας και ο αγώνας του δεύτερου και τέταρτου γύρου στην έδρα της άλλης ομάδας. Πρωταθλήτρια σε κάθε όμιλο ομάδα ανακηρύχθηκε αυτή που είχε τον μεγαλύτερο αριθμό βαθμών κατά το τέλος του πρωταθλήματος.
Λόγω της λόγω της απόφασης για μείωση των ομάδων της Α΄ κατηγορίας από την περίοδο 2014-15 και τον υποβιβασμό τεσσάρων ομάδων στη Β΄ κατηγορία από την Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2013-14 έχει αποφασισθεί ότι στην Α΄ κατηγορία θα προβιβαστούν οι δύο πρώτες ομάδες (αντί τριών όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια) και από το Β1 όμιλο θα υποβιβάζονταν στο Β2 όμιλο της επόμενης περιόδου οι τέσσερις τελευταίες ομάδες.
Για τον ίδιο λόγο, από το Β2 όμιλο θα προβιβάζονταν οι δύο πρώτες ομάδες στον Β1 όμιλο της επόμενης περιόδου ενώ οι τέσσερις τελευταίες ομάδες θα υποβιβάζονταν στην Γ΄ κατηγορία 2014-15.
Ωστόσο, μετά το τέλος του πρωταθλήματος η ΚΟΠ αποφάσισε την ενοποίηση των δύο ομίλων και την επαναφορά της Β΄ κατηγορίας σε μια ενιαία κατηγορία οπόταν ο υποβιβασμός από τον όμιλο Β1 στον όμιλο Β2 και η άνοδος από τον όμιλο Β2 στον όμιλο Β1 ουσιαστικά δεν ίσχυαν αφού όλες οι ομάδες που επηρεάζονταν συμμετείχαν στο ενιαίο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορία 2014-15. Ο προβιβασμός των δύο πρώτων ομάδων του Β1 ομίλου στην Α΄ κατηγορία 2014-15 και ο υποβιβασμός των τεσσάρων τελευταίων ομάδων του Β2 ομίλου στην Γ΄ κατηγορία 2014-15 ίσχυσαν.
Φλαβία Ιουλία Κωνσταντία

Βιογραφία

Ήταν κόρη τού Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού συναυτοκράτορα και της δεύτερης συζύγου του Φλαβίας Μαξιμιανής Θεοδώρας, κόρης της Ευτροπίας και κάποιου από τους δύο συζύγους της, τού Αφράνιου Αννιβαλιανού επάρχου τού πραιτωρίου ή τού Μαξιμιανού Αυτοκράτορα.
Το 313 ο Κωνσταντίνος Α΄ Αυτοκράτορας, ετεροθαλής αδελφός της Φ. Ι. Κωνσταντίας, την πάντρεψε με τον Λικίνιο συναυτοκράτορά του, με την ευκαιρία της συνάντησης των δύο ανδρών στο Μεδιόλανον. Το ζεύγος απέκτησε το 315 ένα γιο, τον Βαλέριο Λικινιανό Λικίνιο και, όταν άρχισε ο ανταγωνισμός μεταξύ τού Κωνσταντίνου Α΄ και τού Λικινίου το 315, η Κωνσταντία έμεινε με το μέρος τού συζύγου της. Ένας δεύτερος πόλεμος μεταξύ των δύο συναυτοκρατόρων ξεκίνησε το 324· έπειτα από την ήττα τού Λικινίου στη μάχη της Χρυσόπολης, η Κωνσταντία παρενέβη στον αδελφό της υπέρ της ζωής τού συζύγου της. Έτσι ο Κωνσταντίνος Α΄ του χάρισε τη ζωή και τον υποχρέωσε να ζει στη Θεσσαλονίκη ως ιδιώτης πολίτης. Αλλά το επόμενο έτος, το 325, διέταξε τον φόνο τού Λικινίου. Ένα δεύτερο πλήγμα για την Κωνσταντία ήταν, επίσης με διαταγή τού Κωνσταντίνου Α΄, ο θάνατος του γιου της.
Τα επόμενα έτη η Κωνσταντία έζησε στην Αυλή τού αδελφού της, λαμβάνοντας τιμές, όπως ο τίτλος της ευγενεστάτης γυναικός (nobilissima femina). Η Κωνσταντίνα ήταν η ευνοούμενη αδελφή τού Αυτοκράτορα και απόδειξη γι' αυτό είναι, ότι εκείνος έκοψε νομίσματα με τη μορφή της, με την επιγραφή Constantia soror (αδελφή) Constantini Avg[usto]. Μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό και υποστήριξε την άποψη τού Αρείου στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 325. 
Η πόλη Κωνστάντσα της Ρουμανίας ονομάστηκε προς τιμήν της.
Αρί (ποδοσφαιριστής)

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Έχοντας ενταχθεί στην Κάλμαρ ΦΦ της Άλσβενσκαν την άνοιξη του 2006, ο Αρί ήταν ο πρώτος σκόρερ τη σεζόν 2006 με 15 γκολ, σημειώνοντας ένα γκολ περισσότερο από όσα είχε σημειώσει ο συμπατριώτης του Αφόνσο Άλβες την προηγούμενη σεζόν. 
Στις 28 Μαΐου 2007, ο Αρί υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την Άλκμααρ.«Ari on the move to Alkmaar». UEFA.com. 28 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2016.</ref> Αρχικά, δυσκολεύτηκε να βρει θέση στο βασικό σχήμα σε τακτική βάση, όμως κέρδισε την Ερεντιβίζιε 2008-09. 
Τον Ιανουάριο του 2010, πήρε μεταγραφή στη Σπαρτάκ Μόσχας για 3 εκατομμύρια ευρώ. 
Στις 19 Αυγούστου 2013, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Κρασνοντάρ.

Διεθνής σταδιοδρομία

Ο Αρί ανέφερε ότι θέλει να παίξει για την Εθνική Ρωσίας. Στις 26 Ιουλίου 2018, ανακοίνωσε ότι έλαβε τη ρωσική υπηκοότητα. Στις 12 Νοεμβρίου 2018, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ρωσίας για τους αγώνες εναντίον της Γερμανίας και της Σουηδίας, κάνοντας το ντεμπούτο του στο φιλικό αγώνα με τη Γερμανία. 
Ο πρώην διεθνής επιθετικός της Ρωσίας, Πάβελ Πογκρεμπνιάκ, κατηγορήθηκε για ρατσισμό, μεταξύ άλλων από κυβερνητικούς αξιωματούχους, επειδή είπε: «Δεν βλέπω το λόγο. Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί ο Αρί έλαβε ρωσικό διαβατήριο. Είναι γελοίο όταν ένας μαύρος παίκτης αντιπροσωπεύει την Εθνική Ρωσίας». Στη συνέχεια ξεκίνησε έρευνα για αυτή την ανακοίνωση.
1918 Αιγκυγιόν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αιγκυγιόν είναι άγνωστα.
Ιωάννης Β΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη Α΄ δούκα τού Ράτιμπορ & της Οπάβα (Κρνοβ, Μπρουντάλ) και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Ερρίκου Ε΄ δούκα τού Γκλόγκουφ & Ζαγκάνι. Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Ράτιμπορ ένεκα της μητέρας του. Το 1377 διαιρέθηκε η Οπάβα τού πατέρα του μεταξύ τού Ιωάννη Α΄ και των τριών αδελφών του (από άλλες μητέρες): ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Κρνοβ και το Μπρούνταλ.
Κατά τον γάμο του έδωσε στη σύζυγό του Ελένα ως δική της ιδιοκτησία για μετά την αποβίωσή του (wittum) την επαρχίες Πστσύνα, κ.ά. Πράγματι το 1424 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και η Ελένα έλαβε τις προσόδους τους, χρησιμοποιώντας τον τίτλο βαρόνη της Πστσύνα.
Λαέρτης Βασιλείου

Βιογραφία

Γεννήθηκε από Ελληνίδα μητέρα και Αλβανό Ορθόδοξο πατέρα. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές συμμετοχές.
Ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική στην ηλικία των 16 ετών παίζοντας σε θεατρικές παραστάσεις που ανέβαζε το σχολείο του. Το 1993, στα 19 του, πέρασε στην Ακαδημία Τεχνών στα Τίρανα και ένα χρόνο αργότερα ήρθε στην Ελλάδα προκειμένου να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θέατρου, από όπου αποφοίτησε το 1997.
Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στο Ελεύθερο Θέατρο με σκηνοθέτες όπως με τους Θόδωρος Τερζόπουλος, Αντώνης Αντύπας, Γιώργος Κιμούλης, Ρούλα Πατεράκη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Δημήτρης Μαυρίκιος, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Θοδωρής Αθερίδης κ.ά. αλλά και με ξένους σκηνοθέτες όπως με τους Ρομπέρτ Γουίλσον, Ντιμίτερ Γκότσεφ, Άντριου Βισνέβσκι και Αλεξάνταρ Ποπόβσκι.
Κλεοπάτρα ΣΤ΄ της Αιγύπτου

Αντικρουόμενες πληροφορίες

Γενικά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή της και οι πηγές τείνουν να δίνουν αντικρουόμενες πληροφορίες. Μερικές την ταυτίζουν με την Κλεοπάτρα Ε΄, σύζυγο του φαραώ Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή, ενώ άλλες θεωρούν πως η τελευταία υπήρξε μητέρα της. Αιτία της σύγχυσης είναι η προσωνυμία «Τρύφαινα», που αποδίδεται και στις δύο.
Συγκεκριμένα, υπάρχει μια περίπτωση η Κλεοπάτρα Ε΄ να πέθανε κάπου το 69 ή το 68 π.Χ. γιατί το όνομά της αρχίζει να εξαφανίζεται από μνημεία και παπύρους. Ωστόσο μια Κλεοπάτρα Τρύφαινα αναφέρεται ως συμβασίλισσα της Αιγύπτου την περίοδο 58 – 57 π.Χ., η οποία και πέθανε το 57 π.Χ. Ο Πορφύριος υποστηρίζει πως η δεύτερη Κλεοπάτρα ήταν κόρη της πρώτης, που αναφέρεται από ορισμένους μελετητές ως Κλεοπάτρα ΣΤ΄. Να τονιστεί ότι η αρίθμηση των βασιλέων και βασιλισσών της πτολεμαϊκής Αιγύπτου είναι σύγχρονη επινόηση, ενώ στην εποχή τους διακρίνονταν από τις επωνυμίες τους. Από την άλλη μια αφιέρωση στον Ναό του Εντφού, που χρονολογείται το 57 π.Χ., αναφέρει το όνομα της Κλεοπάτρας Τρύφαινας στο πλάι αυτού του Πτολεμαίου ΙΒ΄, κάτι που ενισχύει την υπόθεση πως ήταν σύζυγος και όχι κόρη του φαραώ. Επίσης είναι απίθανο να συνέχιζε να κατονομάζεται στα μνημεία αν είχε πεθάνει δώδεκα χρόνια πριν. Την ταύτιση των δύο προσώπων υποστηρίζει ο γεωγράφος Στράβων, που μας παρέχει τα ονόματα τριών μόνο θυγατέρων του Πτολεμαίου ΙΒ΄: τη Βερενίκη Δ΄, την Κλεοπάτρα Ζ΄ (τη διασημότερη Κλεοπάτρα της δυναστείας) και την Αρσινόη Δ΄.

Βιογραφικά στοιχεία

Αν υποθέσουμε πως η Κλεοπάτρα ΣΤ΄ είναι διαφορετικό πρόσωπο από την Κλεοπάτρα Ε΄, το 58 π.Χ., οπότε κι ο Πτολεμαίος ΙΒ΄ έχασε προσωρινά το θρόνο, η ίδια παρέμεινε και συμβασίλεψε στην Αίγυπτο με την αδερφή της, Βερενίκη Δ΄. Ωστόσο πέθανε πριν την επιστροφή του Πτολεμαίου ΙΒ΄ στο θρόνο, ο οποίος ανέτρεψε και θανάτωσε μόνο τη Βερενίκη με την υποστήριξη των Ρωμαίων.
Ράιαν Γκούζμαν

Βιογραφία

Ο Γκούζμαν γεννήθηκε στο Abilene του Τέξας. Ο πατέρας του, Ray Guzman, είναι Μεξικανός. Η μητέρα του, Lisa Guzman, γεννήθηκε στην Καλιφόρνια και έχει αγγλική, γερμανική, γαλλική, ολλανδική και σουηδική καταγωγή. Μετακόμισε στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια, την πόλη καταγωγής της μητέρας του, σε νεαρή ηλικία.  Αποφοίτησε από το λύκειο West Campus το 2005. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο Sierra College. Ο Γκούζμαν έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Στήβεν.
Πουκάμισο

Ένα πουκάμισο, είναι ένα ρούχο με γιακά που φοριέται στο πάνω μέρος του σώματος με πλήρες άνοιγμα κατά μήκος στο μπροστινό μέρος, το οποίο κλείνει με τη χρήση κουμπιών ή ξενόκουμπων. Ένα πουκάμισο είναι συνήθως κατασκευασμένο από ύφασμα φυσικών ινών, όπως το βαμβάκι και συνήθως συνοδεύεται με γραβάτα (της οποίας η λειτουργία είναι κατά κύριο λόγο να κρύβει την μπροστινή ένωση του πουκαμίσου με τα κουμπιά) και σακάκι.
Ορτάκιοϊ Βιθυνίας

Το Ορτάκιοϊ (τουρκικά: Ortaköy) ήταν κωμόπολη της Βιθυνίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1650 – 1920,  έξι χιλιόμετρα βορειοανατολικά στην σημερινή Γκέιβε, στον ποταμό Σαγγάριο, με 10.000 περίπου κατοίκους: 7.000 Έλληνες και 3.000 Αρμένιους. 
Καταστράφηκε το 1920 μετά από ολοκληρωτική σφαγή του πληθυσμού και φωτιά που ακολούθησε. Σήμερα κατά μαρτυρίες σώζονται μόνο τα θεμέλια της εκκλησίας. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με γεωργικές εργασίες και με την σηροτροφία, ενώ υπήρχαν πέντε ατμοκίνητα βιομηχανικά κλωστήρια μεταξιού με μεγάλο εμπόριο με τις Ευρωπαϊκές χώρες. 
Ήταν πατρίδα των αδελφών Γεώργιου και Αθανάσιου Ετμεκτζόγλου που συνέχισαν και στην Ελλάδα την παράδοση του μεταξιού με εργοστάσια στον Βόλο και την Αθήνα (Μεταξουργείο Ετμεκτζόγλου). Επίσης ήταν τόπος καταγωγής του Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης (1923 -1945) Ιωακείμ Αποστολίδη, γνωστού για την πλούσια κοινωνική προσφορά του και την συμμετοχή του στην αντίσταση κατά την γερμανική κατοχή στις γραμμές του ΕΑΜ.
Στο Ορτακιοϊ γεννήθηκε και ο  Παχτίκος Γεώργιος Δ. (Ορτάκιοϊ Βιθυνίας 1869 - Κων/πολις 1916). Διακεκριμένος εθνομουσικολόγος, συνθέτης και πολύγλωσσος φιλόλογος.
Στο Ορτάκιοϊ της Βιθυνίας (Μεσοχώρι), πριν από την αναβίωση των Ολυμπιακών του 1896 στην Αθήνα τελούνταν «Ολυμπιακοί Αγώνες» με πλούσιο αγωνιστικό πρόγραμμα (εύφημος μνεία του θεσμού γίνεται στο δελτίο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής το 1895).
Πιανκί

Ως βασιλιάς

Ως βασιλιάς της Νουβίας και της Άνω Αιγύπτου ο Πιανκί εκμεταλλεύτηκε τις διαμάχες των τοπικών βασιλέων της Αιγύπτου προκειμένου να επεκτείνει την κυριαρχία του πέρα από την Θήβα στην Κάτω Αίγυπτο, σε αντίδραση ο Τεφνάκι της Σαίδος δημιούργησε συνασπισμό εναντίον του με τοπικούς βασιλείς της περιοχής του Δέλτα υπό την ηγεσία του αντιπάλου του Πιανκί του Νιμλότ της Ερμούπολης. Ο Τεφνάκι με τον στρατό του πολιόρκησε την Ερμούπολη η οποία κάλεσε τον Πιανκί για βοήθεια, ο Πιανκί κατέλαβε την Θήβα προσφέροντας θυσίες στον θεό Άμμωνα στην συνέχεια προχώρησε βόρεια νίκησε στην Ερμούπολη καταλαμβάνοντας την Ηρακλεούπολη και την Μέμφιδα, ο Τεφνακί αφού κατέφυγε σε ένα νησί στο δέλτα του Νείλου δήλωσε την υποταγή του. Ικανοποιημένος από την επιτυχία του αυτή ο Πιανκί επέστρεψε στην πατρίδα του την Νουβία χωρίς να επιστρέψει πίσω στην Αίγυπτο, η εξουσία του επεκτείνονταν μόνο στην Άνω Αίγυπτο μέχρι την Θήβα οι τοπικοί βασιλείς της Κάτω Αιγύπτου ιδιαίτερα ο Τεφνακί ήταν 
ελεύθεροι από την κυριαρχία του. Η κατάσταση θα διορθωθεί με τον διάδοχο του Πιανκί Σαμπακά ο οποίος την δεύτερη χρονιά της βασιλείας του επιτέθηκε στην Σαίδα νικώντας τον διάδοχο του Τεφνακί επέκτεινε την εξουσία του σε ολόκληρη την Αίγυπτο.
Λιμπράζντ

Ιστορία

Το Λιμπράζντ ήταν μία από τις νεώτερες πόλεις της Αλβανίας και έλαβε επίσημη μορφή στις 18 Φεβρουαρίου 1960. Το Λιμπράζντ είναι επίσης γνωστό για τη σύνδεσή του με την Αρχαία Εγνατία Οδό, η οποία συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με το Δυρράχιο. Άτομα από το Λιμπράζντ συμμετείχαν επίσης στην Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στις 28 Νοεμβρίου 1912. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δύο τάγματα του Κινήματος Εθνικής Απελευθέρωσης έπληξαν τα ηττηθέντα ναζιστικά στρατεύματα κοντά στο Λιμπράζντ, σκοτώνοντας πάνω από 200 Γερμανούς στρατιώτες.

Μεταφορές

Το Λιμπράζντ συνδέεται με λεωφορειακές γραμμές με άλλες πόλεις της Αλβανίας καθώς και άλλων χωρών. Το 2017 υπήρξαν αναφορές πως θα ενεργοποιηθεί σιδηροδρομική γραμμή που θα συνδέει το Λιμπράζντ με το Δυρράχιο. Η μόνη εθνική οδός που περνά από την πόλη είναι η SH3 η οποία συνδέει τα Τίρανα με την Κορυτσά.

Αθλητισμός

Η κύρια ομάδα ποδοσφαίρου της πόλης είναι η Σοπότι Λιμπράζντ η οποία ιδρύθηκε το 1948. Έδρα της είναι το στάδιο Σοπότι το οποίο κατασκευάστηκε το 1964 με χωρητικότητα 3.000 θεατών. Η ομάδα αγωνίζεται στον Α΄ όμιλο της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας.
Πάμπος Παπαγεωργίου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Πάμπος Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο Αργάκι στις 15 Ιουνίου 1963. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1981-1986). Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου (1986-1987). Ακολούθως, απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στην πολιτική φιλοσοφία από το Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου (1987-1990). Είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Το 1991 εργοδοτήθηκε στο Κέντρο Ερευνών του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου (τότε Cyprus College) ως επικεφαλής του τμήματος κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής έρευνας. Συμμετείχε σε πολλά ερευνητικά προγράμματα και έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και έρευνες. Διεξήγαγε έρευνα για πολλούς δημόσιους οργανισμούς, μεταξύ των οποίων η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου. Επιπλέον, ήταν παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής για θέμα οικονομίας στο ΡΙΚ για έξι χρόνια.
Την περίοδο 2000-2006 συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ΑΤΗΚ. Το 2008 διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου θέση στην οποία παρέμεινε ως το 2011, όταν παραιτήθηκε λόγω της εκλογής του στη θέση του βουλευτή. Το 2000 τιμήθηκε βραβείο «Γιάννος Κρανιδιώτης» για την ερευνητική εργασία του.
Αντιπροσωπεύει την Κύπρο στο διεθνές πρόγραμμα International Social Survey Programme (ISSP). Επιπλέον, είναι εταίρος του προγράμματος μέτρησης της ανταγωνιστικότητας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, καθώς και μέλος του προγράμματος European Elections Study.
Είναι νυμφευμένος με την Ελένη Χριστοδουλίδου και έχει ένα υιό και μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχτηκε για βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το ΑΚΕΛ. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τις Κυπριακές Αερογραμμές. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στον Κοινοπολιτειακό Κοινοβουλευτικό Σύνδεσμο.
Κωνσταντίνος Πετρόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τα Μαγούλιανα Αρκαδίας. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη, από όπου και επέστρεψε όταν άρχισε η επανάσταση. Υπηρέτησε ως στρατιώτης και υπήρξε ένας από τους πιο έξυπνους και γενναιότερους Μαγουλιανίτες. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον εκτιμούσε για την επιτηδειότητα του στις μάχες και ήθελε να τον έχει πάντα μαζί του. Πήρε μέρος και στις δύο μάχες του Βαλτετσίου και υπηρέτησε και στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και αλλού. Τον έστειλε ο Κολοκοτρώνης να πάει να βρει Τούρκους του Δράμαλη επειδή δεν εμπιστευόταν τις φήμες που άκουγε και ήθελε να το εξακριβώσει. Πολέμισε στις μάχες εναντίον του Δράμαλη από την αρχή ως το τέλος.
Μετά την φυλάκιση του Κολοκοτρώνη στην Ύδρα εξεστράτευσε και αυτός κατά των Αράβων του Ιμπραήμ Πασά, και έπεσε μαχόμενος στη μάχη του Κρεμμυδίου.
Αλλαντικό

Τα αλλαντικά είναι παρασκευάσματα συντηρημένου κρέατος, όπως το σαλάμι ή το λουκάνικο. Το συντηρημένο κρέας παρασκευάζεται από κομμάτια κρέατος τα οποία καθίστανται διατηρητέα κατόπιν επεξεργασίας με μία από τις επιτρεπόμενες μεθόδους συντήρησης, όπως αλιπάστωση και κάπνισμα. Αλλαντικά είναι το ζαμπόν, η μορταδέλα, τα λουκάνικα, το σαλάμι, το προσούτο, η πανσέτα, το μπέικον, το χοιρομέρι. Διατίθενται πακεταρισμένα αεροστεγώς ή κονσερβοποιημένα στα σουπερμάρκετ.
Νέος γενικός αστρονομικός κατάλογος

Ο Νέος Γενικός Κατάλογος (New General Catalogue, γνωστός απλά και ως NGC) είναι ο πιο γνωστός αστρονομικός κατάλογος αντικειμένων βαθέος ουρανού (δηλαδή γαλαξιών και αστρικών σμηνών) στην αστρονομία. Ο NGC είναι ένας από τους μεγαλύτερους καταλόγους, καθώς περιλαμβάνει όλα τα είδη αντικειμένων βαθέος ουρανού και όχι μόνο γαλαξίες. Τα αντικείμενα που περιλαμβάνονται, γνωστά και ως αντικείμενα NGC, είναι γύρω στα 8.000.

Ιστορία

Ο κατάλογος συντάχθηκε στη δεκαετία του 1880 από τον Γιόχαν Ντράιερ (J. L. E. Dreyer) που χρησιμοποίησε παρατηρήσεις κυρίως του Ουίλιαμ Χέρσελ, και κατόπιν επεκτάθηκε με δυο παραρτήματα, τα Index Catalogue I και II, με περίπου 5.000 επιπλέον αντικείμενα.
Τα αντικείμενα του νότιου ουρανού είναι καταλογογραφημένα κάπως λιγότερο αναλυτικά, πολλά όμως παρατηρήθηκαν από τον Τζον Χέρσελ. Ο NGC κατά το παρελθόν περιελάμβανε και πολλά λάθη, τα περισσότερα από τα οποία διορθώθηκαν από το NGC/IC Project.
Ο κατάλογος εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1888 στα Υπομνήματα της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρίας ως "Νέος Γενικός Κατάλογος Αστέρων και Αστρικών Σμηνών, ήτοι ο Κατάλογος του αειμνήστου Σερ Τζον Χέρσελ αναθεωρημένος, διορθωμένος και επαυξημένος." (Dreyer J. L. E., 1888, Mem. R. Astron. Soc., 49, 1-237).
Κάστρο της Χόβολης

Το Κάστρο της Χόβολης είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα, ερείπια του οποίου διασώζονται κοντά στο χωριό Κάτω Χόβολη του Δήμου Καλαβρύτων.
Στα νοτιοδυτικά του χωριού και κοντά στην κορυφή ενός λόφου που ονομάζεται "Κάστρο", είναι ορατά τα κατάλοιπα ενός κυκλικού οικοδομήματος που έχει διάμετρο 7 περίπου μέτρα. Φαίνεται πως πρόκειται για κάποιο πύργο παρατήρησης (βίγλα), και όχι για κάστρο, που χτίστηκε από τους Φράγκους τον 13ο αιώνα για την εποπτεία των ορεινών περασμάτων της περιοχής. Ο πύργος αυτός, όπως και το γειτονικό Κάστρο του Τσαρουχλίου, ανήκε στη βαρωνία των Καλαβρύτων.
Βασιλικά Αγίου Ιωάννη Κέρκυρας

Τουρισμός

Πολύ κοντά βρίσκεται το «Υδάτινο Πάρκο Κέρκυρας» της Aqualand, που εκτείνεται σε 75.000 τ.μ. και συγκαταλέγεται στα πιό μεγάλα της Ευρώπης.
Βλάσιος Σκορδέλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1835 στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Από μικρή ηλικία έδειξε έντονη κλίση προς τα γράμματα και στάλθηκε στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές του. Εν συνεχεία, σπούδασε παιδαγωγική στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποφοιτώντας ως ελληνοδιδάσκαλος το 1857. Έναν χρόνο αργότερα, μετέβη στην Λειψία της Γερμανίας, πραγματοποιώντας μεταπτυχιακές σπουδές και έπειτα επέστρεψε και πάλι στη Στενήμαχο, αναλαμβάνοντας καθήκοντα διευθυντή στο εκεί ελληνικό σχολείο από το 1859 έως το 1863. Εγκαταστάθηκε στην Φιλιππούπολη, αναλαμβάνοντας την Κεντρική Ελληνική Σχολή και τον έλεγχο όλων των ελληνικών σχολείων της επαρχίας.
Ο Σκορδέλης ανέλαβε την θέση αυτή σε μια κρίσιμη ιστορικά περίοδο. Από τις πρωτοβουλίες του για την εκπαίδευση φαίνεται πως επιχειρούσε την καλλιέργεια εθνικής αυτοσυνειδησίας και τόνωσης της εθνικής ομοψυχίας στην Βουλγαρία, ως απάντηση στις προκλήσεις των Βουλγάρων, μέσω παροχής παιδείας υψηλού επιπέδου. Ένα από τα έργα του που είχαν αυτό τον σκοπό ήταν η ενίσχυση και ο εμπλουτισμός της βιβλιοθήκης της Κεντρικής Σχολής.
Το 1868, μετά από τα επεισόδια μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου σχετικά με ζητήματα που ικανοποιούσαν αξιώσεις των Βουλγάρων, η ελληνική κοινότητα της Φιλιππούπολης, αποφάσισε να σταλεί ο Βλάσιος Σκορδέλης ως αντιπρόσωπός της στην Κωνσταντινούπολη. Παρέμεινε εκεί τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 1869, και συμμετείχε και ο ίδιος στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του εκκλησιαστικού ζητήματος των Βουλγάρων, ενημερώνοντας την ελληνική κοινότητα και δίνοντας διεθνή προβολή σε αυτό. Για τον λόγο αυτό συνεργαζόταν με εφημερίδες της Πόλης, ενώ εξέδιδε και δικά του έντυπα και περιοδικά.
Έτσι λοιπόν, μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στην Κωνσταντινούπολη, ο Βλάσιος Σκορδέλης επέστρεψε στην Φιλιππούπολη και συνέχισε την ενασχόλησή του με τα εκπαιδευτικά ζητήματα της επαρχίας. Το 1872 ίδρυσε τον Σύλλογο Φιλομούσων, ενώ είχε ήδη αναγορευθεί επίτιμο μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου της Κωνσταντινούπολης. Μετά από πρόταση του Γεωργίου Ζαρίφη, ο οποίος είχε ιδρύσει το Ζαρίφειο Διδασκαλείο στην Φιλιππούπολη, ο Σκορδέλης μετέβη και πάλι στην Λειψία για να πραγματοποιήσει περαιτέρω παιδαγωγικές σπουδές. Επέστρεψε το 1875 και ανέλαβε την διεύθυνση του Διδασκαλείου την περίοδο 1877 έως 1878.
Το 1880 μετακόμισε στην Ελλάδα, αρχικά στην Τρίπολη Αρκαδίας όπου διηύθυνε το εκεί Διδασκαλείο και έπειτα στην Αθήνα όπου ίδρυσε Παρθεναγωγείο, του οποίου ήταν διεθυντής μέχρι τις 3 Οκτωβρίου 1898, όταν και πέθανε.