Αμερικανική αβοκέτα

Ονοματολογία

Ο λατινικός όρος Recurvirostra για το γένος, προέρχεται από τα συνθετικά recurvare «λυγίζω, κάμπτω» + rostrum «ράμφος» και παραπέμπει στο χαρακτηριστικό κυρτωμένο ράμφος του πτηνού. 
Η επιστημονική ονομασία avosetta, έχει βενετσιάνικη ρίζα και, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο του Αλντροβάντι Ορνιθολογία (1603).  Πιθανολογείται ότι η ονομασία σχετίζεται με την ιταλική λέξηavvocato (=δικηγόρος), για να υπενθυμίζει τη μαυρόασπρη «στολή» του πτηνού, όπως ήσαν ντυμένοι οι δικηγόροι της εποχής, αυτό όμως δεν έχει τεκμηριωθεί ικανοποιητικά.

Συστηματική ταξινομική

Το είδος περιγράφηκε από τον Γερμανό φυσιοδίφη, βοτανικό και ζωολόγο Φ. Γκμέλιν (Johann Friedrich Gmelin 1748 – 1804) υπό την σημερινή του ονομασία (Βόρεια Αμερική, 1789).

Γεωγραφική κατανομή

Το είδος απαντά αποκλειστικά στον Νέο Κόσμο (οικοζώνες: Νεαρκτική, Νεοτροπική), ως μεταναστευτικό πτηνό, σχεδόν σε ολόκληρη την επικράτεια.
Η κατανομή της αμερικανικής αβοκέτας εκτείνεται από τον ΔΚ. Καναδά (ΝΑ. Βρετανική Κολομβία, ανατολικά προς ΝΔ. Οντάριο) και νοτιότερα, προς Δ. και Κ. ΗΠΑ, Μπάχα Καλιφόρνια και Μεξικό (από την Κοαουίλα προς την Ζώνη Ηφαιστείων και την ΒΔ. Σονόρα. Σε όλες αυτές τις περιοχές απαντά, κυρίως, ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης είτε -σε μικρότερο ποσοστό- ως επιδημητικό πτηνό, σε θέσεις που παραμένουν ακαθόριστες. Τελευταία, έχει αρχίσει να φωλιάζει και στην Α. Κούβα. 
Διαχειμάζει στην Μπάχα Καλιφόρνια και στην Κεντρική Αμερική, κυρίως στο Μεξικό, την Γουατεμάλα και το Μπελίζ, ωστόσο εμφανίζεται ακανόνιστα και στην Β. Ονδούρα, το Ελ Σαλβαδόρ, την Νικαράγουα, νότια μέχρι την Βενεζουέλα. Επίσης, θέσεις διαχείμασης υπάρχουν στις ΝΑ. ΗΠΑ, την Κούβα και τις Μπαχάμες.

Μεταναστευτική συμπεριφορά

Οι αναπαραγόμενοι καλοκαιρινοί πληθυσμοί της Β. Αμερικής, αναχωρούν για τις θέσεις διαχείμασης από τα τέλη Αυγούστου, με την αποδημία να παρατείνεται μέχρι τον Νοέμβριο, ενώ η επιστροφή ξεκινάει από τον Φεβρουάριο και διαρκεί μέχρι τα τέλη Απριλίου και τις αρχές Μαΐου.  Τυχαίοι περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από την Γροιλανδία, τον Παναμά, το Εκουαδόρ και την Τζαμάικα.

Βιότοπος

Η αμερικανική αβοκέτα αναπαράγεται σε πεδινούς βάλτους, ελώδεις περιοχές, λίμνες, αλκαλικές λίμνες και εκβολές ποταμών.  Στον Κόλπο Humboldt της Καλιφόρνιας, τα διαχειμάζοντα πουλιά χρησιμοποιούν παλιρροιακές λασπώδεις εκτάσεις (κυρίως για σίτιση και ανάπαυση), μια λίμνη οξείδωμένων λυμάτων (κυρίως για διατροφή και δευτερευόντως ως πηγή γλυκού νερού), λασπώδη πλατώματα μεγάλου υψομέτρου (για πρώιμο φώλιασμα υψηλής παλίρροιας) και τις νησίδες σε μια υφάλμυρη λίμνη (κυρίως φώλιασμα υψηλής παλίρροιας). Συνηθίζουν να κουρνιάζουν σε ρηχές, μισοβυθισμένες παρυφές νησίδων σε βαθιές μη-παλιροιακές λίμνες ή, λιγότερο συχνά, σε ρηχά νερά ή σε εκτεθειμένη λάσπη κοντά την άκρη του νερού παλιρροιακών πλατωμάτων.  Στην παράκτια Νότια Καρολίνα, τα μη-αναπαραγόμενα πτηνά χρησιμοποιούν ενδιαιτήματα με νερό βάθους 10-17 εκατοστών (με σχετικά σταθερή στάθμη) και λίγο ή καθόλου εκτεθειμένο υπόστρωμα. Στις υφάλμυρες λίμνες, η αλατότητα δεν είναι σημαντικός παράγοντας στην επιλογή του ενδιαιτήματος.

Μορφολογία

΄Οπως όλες οι αβοκέτες, η αμερικανική αβοκέτα είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα παρυδάτια πτηνά και, με το χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο πτέρωμα και το ράμφος της, δύσκολα συγχέεται με άλλο είδος (indistinguishable). Μάλιστα, στην αμερικανική ήπειρο είναι το μοναδικό καλοβατικό πτηνό που συνδυάζει το κυρτωμένο προς τα πάνω ράμφος με την λευκή κοιλιά και το ασπρόμαυρο πτέρωμα στο σώμα. 
Μοιάζει πολύ με την αβοκέτα της Ευρώπης, σε μέγεθος και χρώματα, αλλά τα καλυπτήρια φτερά στο κεφάλι, τον λαιμό και το άνω μέρος τους στήθους έχουν ένα όμορφο κανελλί χρώμα κατά την αναπαραγωγική περίοδο (από Ιανουάριο-Μάρτιο) που γίνεται γκριζόμαυρο στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα (από Ιούλιο-Σεπτέμβριο). Τα φύλα μοιάζουν αρκετά, αλλά τα θηλυκά έχουν κοντύτερο -ωστόσο πιό κυρτωμένο- ράμφος.

Τροφή

Η αμερικανική αβοκέτα τρέφεται κυρίως με ασπόνδυλα (invertivore). Βαδίζει αργά μέσα στο νερό, συχνά σε σμήνη που αριθμούν 12-300 πουλιά. Τρέφεται με ποικιλία από υδρόβια έντομα και τις προνύμφες τους και καρκινοειδή, -αλλά και σπέρματα υδρόβιων φυτών-, που λαμβάνονται κυρίως από τον μαλακό λασπώδη πυθμένα ή την επιφάνεια του νερού, μερικές φορές στον αέρα, καθώς περνούν.  Μπορεί να τεντώνει τον λαιμό, ή να καταδύεται λίγο κάτω από την επιφάνεια του νερού, ενώ αναζητά την τροφή της. Κατά την περίοδο φθινόπωρο-χειμώνας-άνοιξη στον Κόλπο Humboldt της Καλιφόρνιας, σιτίζεται στις παλιρροιακές λασπώδεις εκτάσεις, σε ακτίνα 3 χλμ. από τις θέσεις κουρνιάσματος, συνήθως 100 μ. από τα επίπεδα της παλίρροιας, όταν αυτά κυμαίνονται μεταξύ 0,5 και 1,2 μ. 
Στις δυτικές λίμνες του φάσματος κατανομής μπορεί να τρέφεται ευρέως με καρκινοειδή του γένους Artemia spp. και δίπτερα της οικογενείας Ephydridae.

Κατάσταση πληθυσμού

Οι πληθυσμοί του είδουςμειώθηκαν τις δεκαετίες 1960 και 1970 σε μεγάλο βαθμό, λόγω απώλειας των υγροτόπων από την εκτροπή των υδάτων, που προορίζονταν για ανθρώπινη χρήση. Η μόλυνσή τους με σελήνιο προκαλεί, αυξημένες αναπτυξιακές ανωμαλίες και θνησιμότητα. Από το 1995, οι ιδιοκτήτες περιοχών μολυσμένων με σελήνιο, στη Β. Καλιφόρνια, υποχρεούνταν να παρέχουν ασφαλείς υγροβιοτόπους για το είδος. Η επακόλουθη αναπαραγωγική επιτυχία στις νέες δημιουργηθείσες θέσεις ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό, τι αρχικά αναμενόταν, αλλά οι μακροπρόθεσμες προοπτικές για την αναπαραγωγή σε αυτές τις περιοχές δεν είναι σαφείς.
Γενικά, η αμερικανική αβοκέτα δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο και η IUCN την κατατάσσει στα είδη Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).  Επίσης, προστατεύεται από το Σύμφωνο Μετανάστευσης Πτηνών του 1918 (Migratory Bird Treaty Act of 1918, MBTA).