Άγιος Αθανάσιος Θεσσαλονίκης

Ιστορία

O Άγιος Αθανάσιος είναι η μεγαλύτερη προσφυγική κωμόπολη του Νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται 20 χιλιόμετρα δυτικά της Θεσσαλονίκης και είναι κτισμένη πάνω στον οδικό άξονα, που κατά το παρελθόν  ένωνε τη Θεσσαλονίκη με την Δυτική Μακεδονία και την Νότια Ελλάδα. Ο ίδιος άξονας συνέδεε κατά την αρχαιότητα τη Χαλκιδική, το Θερμαϊκό κόλπο και την Ανατολική Μακεδονία με το εσωτερικό της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας.
Ιδρύθηκε από πρόσφυγες 25 χωριών της Ανατολικής Θράκης και 7 της  Μικράς Ασίας, από την περιοχή της Σμύρνης. Η εγκατάσταση των προσφύγων άρχισε τον Οκτώβριο του 1922 και συνεχίστηκε ως το 1924. Εγκαταστάθηκαν στο αγρόκτημα (τσιφλίκι) Βαρδάρ  Καβακλί, εκτάσεως 26.000 στρεμμάτων. Το τσιφλίκι Βάρδαρ Καβακλί  ανήκε σε Τούρκο αξιωματούχο και τον καλλιεργούσαν χριστιανοί κολλήγοι. Με την απελευθέρωση όμως της Μακεδονίας το   1912-1913, το τσιφλίκι περιήλθε στον Ισραηλίτη Μαλλάχ. Αυτός απασχολούσε εκεί 10 οικογένειες τουρκόγυφτων  οι οποίες  εγκατέλειψαν  το τσιφλίκι μόλις ήρθαν οι  πρώτοι πρόσφυγες και η τότε κυβέρνηση το απαλλοτρίωσε για να δοθεί  σ΄αυτούς. Επίσης, στους πρόσφυγες δόθηκαν και άλλα 3.500 στρέμματα από την περιοχή της Σίνδου.
Εκτός από το παραπάνω τσιφλίκι, υπήρχαν ακόμη και τα τσιφλίκια Παλιοκόπι, Τσαλκάτκο,  Κουλουπάντζα και Τσαλίκοβο. Στην περιοχή του τσιφλικιού Καβακλί, το οποίο πήρε το όνομα από τα αυτοφυή καβάκια (λεύκες), εγκαταστάθηκαν όπως είπαμε, οι πρώτοι πρόσφυγες από τον Οκτώβριο του 1922. Οι πρώτες 25 περίπου οικογένειες και μαζί οι πρώτοι κάτοικοι του νέου οικισμού είχαν προέλευση από το Κερμένι της Ανατολικής Θράκης.
Οι χριστιανοί αγρότες, που καλλιεργούσαν το τσιφλίκι κατάγονταν από την γειτονική Χαλάστρα. Με την απελευθέρωση εγκατέλειψαν τα κτήματα και επέστρεψαν στην κώμη τους. Και επειδή κατοικούσαν στο τσιφλίκι Καβακλί, πήραν το επίθετο «Καβακλιώτες» όνομα που φέρουν ως τις μέρες μας.
Ο Τούρκος αξιωματούχος – Αγάς είχε το κονάκι του πάνω στο υψωματάκι που βρίσκεται λίγο πριν τον Άγιο Γεώργιο, ακριβώς  εκεί που βρίσκονται σήμερα  τα ξηραντήρια και οι αποθήκες του Γεωργικού Πιστωτικού Συνεταιρισμού.
Γύρω από το κονάκι και σε ακτίνα περίπου 500 μ. υπήρχαν οι κατοικίες (χαμόσπιτα) των χριστιανών κολίγων. Αυτό το διαπιστώνει κανείς και από τις χιλιάδες των σπασμένων κεραμιδιών που βρίσκονται κατάσπαρτα μέσα στα χωράφια, απομεινάρια εκείνης της εποχής. Τα δε ερείπια του κονακίου πάνω στο λοφίσκο σώζονταν ως τη δεκαετία του 1850.
Με την συνθήκη του Κιουτσούκ – Καϊναρτζή (1774)  επετράπηκε στους χριστιανούς να κτίζουν ναούς. Έτσι, γύρω στα 1850 οι Καβακλιώτες κολλήγοι έκτισαν τον μικρό ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος σώζεται ως σήμερα και αποτελεί το αρχαιότερο οικοδόμημα της κωμόπολης του Αγίου Αθανασίου. Οι πρώτοι πρόσφυγες, που άρχισαν να καταφθάνουν από τον Οκτώβριο του 1922, εγκαταστάθηκαν πρόχειρα και προσωρινά στα λιγοστά χαμόσπιτα, στις αποθήκες και στους στάβλους τους τσιφλικιού. Από την άνοιξη του 1923 και ως το φθινόπωρο του 1924 εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του οδικού άξονα (σημερινή λεωφόρο Αθηνών) και σε βάθος προς βορρά περίπου 600 οικογένειες. Το 1924 αυτή η περιοχή ρυμοτομήθηκε και στους πρόσφυγες δόθηκαν οικόπεδα από την Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων. Στο τέλος του 1924 και στην απογραφή του 1928 ο νέος προσφυγικός οικισμός αριθμούσε 600 περίπου οικογένειες και 2800 κατοίκους.
Τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, μέχρι το 1934, τα εξασκούσαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και στο ναΐσκο της Αγίας Άννας, που είχαν κτίσει αμέσως οι πρόσφυγες και βρίσκονταν δίπλα στον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Κατεδαφίστηκαν μαζί το 1980-1981 και στη θέση τους ανεγέρθηκε ο σημερινός περικαλλής ναός.
Ο νέος προσφυγικός οικισμός προσωρινά έφερε το όνομα Πέρινθος από την αρχαία πόλη της Ανατολικής Θράκης. Διοικητικά υπάγονταν στην από το 1918 κοινότητα Μπογαριέβου, η οποία το 1926 ονομάστηκε κοινότητα Καραβιάς και αργότερα κοινότητα Νέας Μεσημβρίας.
Ο νέος οικισμός εκπροσωπούνταν στην κοινότητα της Καραβιάς από τον πάρεδρο, ο οποίος μετείχε στο κοινοτικό συμβούλιο. Πρώτος πάρεδρος ήταν ο Φωτακίδης Φώτιος  για να ακολουθήσουν άλλοι δύο. Οι Τζελέπης Θεόδωρος (Βαρελάς) και Παπαδόπουλος Χαράλαμπος.
Οι κάτοικοι του νέου οικισμού, που κατάγονταν από 32 συνολικά χωριά, δεν ήταν ευχαριστημένοι με την ονομασία "Πέρινθος" και η κάθε "ράτσα"  ήθελε να δώσει το όνομα της δικής της  χαμένης πατρίδας. Γι’αυτό σχημάτισαν χωριστές επιτροπές και προσπαθούσαν να πείσουν τον τότε Γενικό Διοικητή του Ν.Θεσσαλονίκης να δοθεί η ονομασία που αυτές, χωριστά η καθεμία, πρότειναν. Και  επειδή οι πολυαριθμότερες "ράτσες" κατάγονταν από τα χωριά Πέτρα, Μεσσήνη, Σκόπελο κ.λ.π. γι αυτό και πρότειναν τις ονομασίες Νέα Πέτρα, Νέα Μεσσήνη, Νέα Σκόπελος κ.λπ., χωρίς να υποχωρεί κανένας.
Το σημερινό όνομα, Άγιος Αθανάσιος, δόθηκε από τον Διοικητή του Νομού Θεσσαλονίκης Καλεβρά Αχιλλέα. 
Η ονομασία αυτή προοριζόταν για το συνοικισμό Μπογαριέβο, όπου υπάρχει παλιός ναός του Άγιου Αθανάσιου. Με τη μετονομασία όμως του Μπογαριέβου σε Καραβία  ή αργότερα σε Νέα Μεσημβρία το όνομα Άγιος Αθανάσιος δόθηκε στον κοντινό συνοικισμό Καβακλί. Έτσι το χωριό πήρε το όνομα του από το ναό του Μπογαρίεβου. 
Η απάντηση του διοικητή του Ν. Θεσσαλονίκης (τότε δεν υπάρχει νομάρχης) δεν άρεσε στις επιτροπές, αλλά το ουδέτερο αυτό όνομα έφερε τη γαλήνη στους κατοίκους του νέου προσφυγικού οικισμού, οι οποίοι συνέχισαν την πορεία τους μαζί με το νέο όνομα, χωρίς φυσικά να ξεχάσουν τις αλησμόνητες πατρίδες τους.
Μετά από όσα προηγήθηκαν, το 1928 ο νέος οικισμός πήρε το όνομα Άγιος Αθανάσιος. Πρώτος πρόεδρος της νέας ανεξάρτητης κοινότητας διορίστηκε ο Ιωάννης Παπαγιάννης  και στεγάστηκε αρχικά στην αποθήκη του προέδρου και λίγο αργότερα στο μικρό καφενείο του Σωτήρη Σωτηράκογλου. Στη νέα πατρίδα οι πρόσφυγες άρχισαν και παλι να δημιουργούν  τη ζωή τους ασχολούμενοι σχεδόν αποκλειστικά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η δεκαετία 1930-1940 ήταν μια δημιουργική χρονική περίοδος, τόσο στη γεωργία και κτηνοτροφία όσο και στα γράμματα. Τα μηχανήματα μπήκαν στη ζωή τους με αποτέλεσμα να αυξηθεί η παραγωγή και να καλλιεργηθούν νέα φυτά καθώς και περισσότερες εκτάσεις.
Πέρα όμως από τις οικονομικές δραστηριότητες, οι κάτοικοι του Αγίου Αθανασίου δεν ξέχασαν τις ρίζες τους, τα ήθη και έθιμα που κουβάλησαν από τις αλησμόνητες πατρίδες τους. Διασκέδαζαν, πανηγύριζαν και ζούσαν, όπως ακριβώς εκεί. 
Το 1940 πολλοί κάτοικοι του Αγίου Αθανασίου βρέθηκαν στο Αλβανικό Μέτωπο για να υπερασπίσουν την πατρίδα. Οι Τζουνίδης Αθανάσιος, Στεφανόπουλος Απόστολος, Δελής Μιχαήλ, Ρωσίδης Παναγιώτης, Ιντζές Δημήτριος, Χατζόγλου Ευάγγελος,Πεχλιβάνης Ευθύμιος και Ζλατάνης Ευστάθιος έδωσαν την ζωη τους κάνοντας το καθηκον τους. Η περίοδος όμως που σημάδεψε τον Άγιο Αθανάσιο ήταν αυτή του εμφύλιου. Πολλά ήταν τα θύματα του αδερφικού σπαραγμού και περισσότερες οι πληγές.
Μετά το 1950 και ιδιαίτερα στις δεκαετίες 1970 και 1980 η περιοχή γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Οι παλιές κατοικίες του εποικισμού έδωσαν τη θέση τους στις σημερινές σύγχρονες και ο Άγιος Αθανάσιος είναι πλέον μια σύγχρονη αναπτυγμένη κωμόπολη. 
Έχει πολλά καταστήματα, Οικονομική Εφορία, Κρατικό Παιδικό Σταθμό, τρία Νηπιαγωγεία, δυο Δημοτικά Σχολεία, Γυμνάσιο, Λύκειο,  Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ), ιερούς ναόυς κ.λ.π. Τα εκκλησάκια είναι αφιερωμένα στον Άγιο Γεώργιο και στην Αγία Παρασκευή. Ο κεντρικός ιερός ναός είναι αφιερωμένος στην Παναγία-Ζωοδόχο Πηγή,στην Κοιμηση της Θεοτόκου και στον Άγιο Αθανάσιο.
Ο ναός της Άγιας Παρασκευής ανεγέρθηκε το 1954 και στην αυλή του υπάρχει πηγάδι με αγίασμα. Το καμπαναριό (μεταλλική κατασκευή) έγινε το 1970. 
O ιερός ναός της Ζωοδόχου Πηγής κτίστηκε το 1934 από τον Ιωακείμ Χριστάνη και το γιο του Ιωάννη, πρόσφυγες από την Σκοπελο.Ο ναός στολίστηκε με τις εικόνες που έφεραν οι πρόσφυγες από τις πατρίδες τους. Τις περισσότερες από αυτές τις έφεραν οι Μεσσηνιάτες και οι Σαφραλήδες. Αυτοί έφεραν και τα ακτινωτά εξαπτέρυγα τα μπρούτζινα μανουάλια και πολλά ιερά άμφια και βιβλία.
Η εκκλησία αυτή κατεδαφίστηκε το 1980 και στη θεση της ορθώθηκε ο σημερινός περικαλλής ναός.
Στη δεκαετία του 1930 δημιουργήθηκαν οι πρώτοι γεωργικοί συνεταιρισμοί οι οποίοι αργότερα συγχωνεύτηκαν σε έναν που λειτουργεί και σήμερα.
Το 1951 ιδρύθηκε ο «Αγροτικός Σύλλογος Νέων και Νεανίδων Αγίου Αθανασίου», ο οποίος στη συνέχεια εξελίχθηκε σε «Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο» και λειτουργεί ως σήμερα. Πραγματοποιεί διάφορες εκδηλώσεις σε διαφόρους τομείς και ιδιαίτερα στους παραδοσιακούς χορούς.
Υπάρχει ακόμα Σύλλογος Γυναικών ,ο οποίος δημιούργησε και συντηρεί Τράπεζα Αίματος και ΚΑΠΗ (Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων)
Τα 25 χωριά της Ανατολικής Θράκης και τα 7 της Μ. Ασίας
από τα οποία κατάγονται οι κάτοικοι του Αγίου Αθανασίου
Χωριά της Ανατ. Θράκης
1.Άγιος Γεώργιος

2.Άγιος Στέφανος

3.Αμπαρλί

4.Αχματ-Μπεή

5.Βιζύη

6.Γάνος

7.Γκερδελί

8.Δουλόκιοϊ

9.Καράχαλι

10.Κερμένι

11.Κεσσάνη

12.Μεσσήνη ή Μεσινή

13.Πέρινθος

14.Πέτρα

15.Πρίγκηπος

16.Σαμάκοβο

17.Σαράι

18.Σαφράς

19.Σκόπελος ή Σκούπελος

20.Σοφίδες

21.Τζαντώ ή Τζεντώ

22.Τοφίκιοϊ

23.Τσατάλτζα

24.Τσιφλίκιοϊ

25.Χρυσόλιθος

Χωρία της Μικράς Ασίας

1.Γιαγιάκιοϊ

2.Κασαμπάς

3.Κέλεμος

4.Μάκρη

5.Μανισία

6.Σόμα

7.Τσομπανησία

Πολιτιστικός σύλλογος Αγίου Αθανασίου

Ο Πολιτιστικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1976 από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης και Μικράς Ασίας. 
Έχει μεγάλη πολιτιστική δράση και συμμετέχει με χορευτικά τμήματα σε πολιτιστικές εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα
και σε διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού.

Ιδιωτική λαογραφική συλλογή-Λαογραφικό μουσείο

Στόν Άγιο Αθανάσιο Θεσσαλονίκης λειτουργεί ιδιωτική συλλογή-λαογραφικό μουσείο με πρωτοβουλία της κας Ευθυμίας Κατσιάρα.
Τα αντικείμενα της συλλογής προέρχονται απο την καθημερινή ζωή των κατοίκων του Αγίου Αθανασίου.

Οι Μακεδονικοί Τάφοι Αγίου Αθανασίου

Στην περιοχή του  Αγίου Αθανασίου Θεσσαλονίκης βρέθηκε οικισμός κτισμένος επάνω στον οδικό άξονα που ένωνε κατά την αρχαιότητα, την ανατολική Μακεδονία , Χαλκιδική και Θερμαϊκό κόλπο με την κεντρική και δυτική Μακεδονία.
Στην περιοχή του δήμου Αγίου Αθανασίου βρέθηκαν πολλοί μακεδονικοί τάφοι, μεγάλης αρχαιολογικής αξίας. Μερικοί από αυτούς βρέθηκαν ανατολικά του οικισμού του αγίου Αθανασίου , στην μεγάλη τούμπα.

Η αρχαιολόγος Μαρία Τσιμπίδου-Αυλωνίτη την άνοιξη του 1994 ανέσκαψε τις  τούμπες(ταφικούς τύμβους), ανατολικά του οικισμού . Στο μεγάλο τύμβο και στην ανατολική πλευρά του εντοπίστηκαν δυο μικροί ασύλητοι τάφοι οι οποίοι χρονολογούνται από τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ (320-300). Ο ένας τάφος είναι κιβωτιόσχημος και μέσα βρέθηκαν χάλκινα σπιρούνια και αιχμές δοράτων. Τα ευρήματα  μαρτυρούν  την ταυτότητα  του νεκρού που ήταν ιππέας του μακεδονικού ιππικού. Στον ίδιο τάφο βρέθηκε και Αργυρή κύλικας σε σχήμα κάνθαρου. Αυτή ήταν και το πολυτιμότερο εύρημα του τάφου.
Στον άλλο μικρό τάφο που βρίσκεται πολύ κοντά στον προηγούμενο, βρέθηκε μια ασημένια λάρνακα διακοσμημένη με δυο μικρούς  δίσκους με ανάγλυφα δύο οκτάκτινα αστέρια μέσα στην λάρνακα τυλιγμένα σε χρυσοπόρφυρο  ύφασμα.
Βρέθηκαν επίσης καμμένα οστά νεκρής γυναίκας και ένα χρυσό δαχτυλίδι όπως επίσης και αρκετά πήλινα αγγεία. Στο κέντρο του τύμβου βρέθηκε μονοθάλαμος μακεδονικός τάφος ο οποίος χρονολογείται από τα τέλη του 4ου αιώνα  π.χ. η πρόσοψη του μνημείου είναι δωρική ενώ το αέτωμα του τάφου το κοσμούν μυθικοί γύπες με ολόχρυσα φτερά. Την είσοδο του τάφου στολίζουν δυο ολόσωμοι νέοι τυλιγμένοι με μακριές χλαμύδες στέκουν σιωπηλοί και φρουρούν τον τάφο. Μεγάλο ενδιαφέρον  παρουσιάζει η ζωοφόρος του τάφου  ύψους μόλις 35 εκατοστών. Στη ζωοφόρο, η οποία βρίσκεται πάνω από το θυραίο άνοιγμα απεικονίζεται με ζωηρά χρώματα, σκηνή μακεδονικού συμποσίου: Άνδρες στεφανωμένοι είναι γυρμένοι σε αναπαυτικές κλίνες  οι οποίες έχουν πολύχρωμα καλύμματα. Απολαμβάνουν τα πλούσια εδέσματα και μουσική  από λύρα και δίαυλο που κρατούν δυο γυναικείες μορφές. Στην ίδια σκηνή υπάρχουν ακόμη μια ομάδα έφιππων και πεζών συμποσιαστών, ενώ η σκηνή συμπληρώνεται  από μια ομάδα Μακεδόνων οπλιτών, όπως μαρτυρούν η ενδυμασία τους, το κάλυμμα των κεφαλών τους, οι γνωστές "καυσίες" και τα όπλα τους.

Διοικητική Διαίρεση

Ο Δήμος Χαλκηδόνος στον οποίο ανήκει διοικητικά ο Αγιος Αθανάσιος προέκυψε απο την συνένωση τριών(3) πρώην δήμων.

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης οι δήμοι: Χακληδόνος με έδρα την Χαλκηδόνα, Α. Αθανασίου με έδρα τον Αγιο Αθανάσιο και Κουφαλίων με έδρα τα Κουφάλια, συγχωνεύτηκαν στον νέο δήμο Χαλκηδόνος με έδρα τα Κουφάλια Θεσσαλονίκης.Ο πληθυσμός του Δήμου Χαλκηδόνος ανέρχεται με βάση τα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού 2011 σε 33.560 κατοίκους.

1o Δημοτικό Σχολείο Αγίου Αθανασίου Θεσσαλονίκης

Στο νέο προσφυγικό οικισμό του Αγίου Αθανασίου λειτούργησε για πρώτη φορά δημοτικό σχολείο το 1924, το οποίο στεγαζόταν σε μια ξύλινη παράγκα, εντός του χώρου του σημερινού Ιερού Ναού της Ζωοδόχου Πηγής.
Το 1932 ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής του σημερινού διδακτηρίου του σχολείου, ενώ τα εγκαίνιά του έγιναν προς το 1934.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής το σχολείο έκλεισε, ενώ άνοιξε εκ νέου το 1946.
Στο σχολείο φοιτούσαν ανέκαθεν πολλά παιδιά και η οργανικότητά του έφτασε τις 12 θέσεις.
Από το 2010 αποτελεί ένα από τα 800 διευρυμένου νέου τύπου ολοήμερα δημοτικά σχολεία.

2ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Αθανασίου Θεσσαλονίκης

Το 2ο Δημοτικό Σχολείο Άγιου Αθανάσιου ιδρύθηκε το 1952. Ωστόσο, αρχικά, στεγαζόταν στις εγκαταστάσεις του σημερινού 1ου Δημοτικού Σχολείου, κι αυτό ως το 1958.

1ο ΓΕΛ Αγίου Αθανασίου

Το πρώτο γυμνάσιο ιδρύθηκε το 1954-1955 και, αρχικά, ήταν ιδιωτικό. Στη συνέχεια, πέρασε στην κατοχή της Φιλαγροτικής Αδελφότητας Μέγας Βασίλειος. Από το 1964, όλα τα ιδιωτικά γυμνάσια περιήλθαν στο δημόσιο. Αρχικά ήταν εξατάξιο και στεγαζόταν στο νότιο δεξιά άκρο της πλατείας, ενώ για αρκετά χρόνια στεγάστηκε και στο σημερινό κτήριο του Δημαρχείου. Από το 1984, το Γυμνάσιο και το Λύκειο στεγάζονται στο σημερινό διδακτήριο. Ο διαχωρισμός του εξατάξιου γυμνάσιου σε γυμνάσιο και λύκειο έγινε μετά το 1976.

ΕΠΑΛ Αγίου Αθανασίου

Το ΕΠΑΛ Αγίου Αθανασίου θεμελιώθηκε τον Δεκέμβριο του 1998 από τον νομάρχη Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο επί Δημαρχίας 
Σπυρίδωνα Χούλια.

Ποδόσφαιρο

Από το 1932 άρχισαν να δημιουργούνται και οι πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες της γειτονιάς στον Άγιο Αθανάσιο. Οι παίκτες που συγκροτούσαν τις πρώτες αυτές ομάδες ,είχαν συνήθως την «ίδια καταγωγή» . Δηλαδή άλλη ομάδα είχαν οι Μικρασιάτες, άλλη οι Γκερδελιώτες κ.λ.π.
Έτσι, την ΑΕΚ (Αθλητική Ένωση Καβακλιωτών),την αποτελούσαν Μεσσηνιάτες,τη «Δόξα» Σαφραλήδες ,τον «Μακεδονικό» Γκερδελιώτες και Πέτρινοι και τον «ΆΡΗ» Μικρασιάτες.
Όλες αθλητές οι ομάδες της γειτονιάς δημιουργήθηκαν μετά το 1947, αλλά η <<Δόξα>> και ο <<Άρης>> είχαν συσταθεί για πρώτη φορά από το 1932 με 1935 ακόμη, για αυτό και πολλοί που γεννήθηκαν στη δεκαετία του 1930, δεν τις θυμούνται.
Μετά το 1950, η «ΑΕΚ» μετονομάστηκε σε «ΑΟΚ» (Αθλητικός Όμιλος Καβακλιωτών) 
Στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι το 1958, όλες οι παραπάνω ομάδες συγχωνεύτηκαν στην ομάδα του «ΑΟΚ». Τη χρονιά αυτή αναγνωρίστηκε επίσημα και από τότε γράφει τη δική του ιστορία . Δύο από τους πρώτους προέδρους του «ΑΟΚ» ήταν ο Βασίλειος Βασιλάκογλου και ο Παντελάκος Κων/νος.
Σήμερα ο «ΑΟΚ» δραστηριοποιείται με τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθόσφαιρας τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Μπάσκετ

ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ
Το γήπεδο αρχικά βρισκόταν στο παλιό γήπεδο ποδοσφαίρου (με χαλίκι), δίπλα στο σημερινό Τεχνικό Λύκειο, άρα έξω από τον οικισμό, αρκετά απομονωμένο και δύσκολα προσβάσιμο ειδικά από τα παιδιά των «δυτικών προαστίων». Το γήπεδο ξεκινούσε 3-4 μέτρα ακριβώς πίσω από τον φράχτη και την ανοιχτή πόρτα εισόδου που οδηγούσαν μέσα στο γήπεδο ποδοσφαίρου και ακριβώς μπροστά στην πρώτη εστία.
Εν τω μεταξύ χτιζόταν το τωρινό Γυμνάσιο-Λύκειο και οι τάξεις του Λυκείου λειτουργούσαν προσωρινά στο κτίριο της κοινότητας, τότε, σήμερα Δημαρχείου. Στο παλιό πλακόστρωτο μπροστά στην κοινότητα (και σημερινό χώρο πεζοδρομίου) υπήρχε ένα αυτοσχέδιο γήπεδο μπάσκετ χωρίς γραμμές, με δύο κινητές μπασκέτες, όπου πρόσφερε εναλλακτική διέξοδο για να παίξει κάποιος μπάσκετ.   
2009-2010 Στην Β’ Κατηγορία πλέον η ομάδα με προπονητή τον Κώστα Χατζόπουλο έβαλε στόχο να προωθήσει-επενδύσει όσο το δυνατό στα νέα παιδιά από το παιδικό τμήμα από τον Άγιο Αθανάσιο που να είναι πρωταγωνιστές και θα μπορέσουν να πάνε ψηλότερα.

Το Αθλημα στον Α. Αθανάσιο κατά τα έτη 1984-1993-1994, 1994-1995, 1995-1996.
Το καλοκαίρι του 1984 τελείωσε η κατασκευή του νέου κτιρίου Γυμνασίου – Λυκείου Αγίου Αθανασίου.  
Στο προαύλιο του κατασκευάστηκε ένα ακόμη ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ. Αμέσως προέκυψε το δίλημμα του παιχνιδιού και το γεγονός της σύντομης πρόσβασης στο νέο γήπεδο (ήταν μέσα στον οικισμό) το έκανε πιο δημοφιλές. Μέχρι τότε το άθλημα αφορούσε λίγο κόσμο, όπως κάθε άθλημα εκτός του ποδοσφαίρου. Αλλά πάντα είχε τους πιστούς οπαδούς του.
Το 1984 ο Τσακιρίδης Κώστας και ο Κολάσης Νίκος φτιάχνουν την ομάδα μπάσκετ η οποία συμμετέχει στο πρώτο πρωτάθλημα ξεκινώντας από την τελευταία (5η κατηγορία) της ΕΚΑΣΘ τότε.
Το καλοκαίρι έγιναν τα έργα. Φτιάχτηκαν οι προβολείς για φωτισμό το βράδυ, επίσης βάφτηκε το γήπεδο και φυτεύτηκαν τα δέντρα που μέχρι και σήμερα ορθώνονται ψηλά. Το πρώτο επίσημο παιχνίδι της ομάδας: Ήταν εκτός έδρας με τα Κουφάλια στο ανοιχτό γήπεδο, δίπλα στο γήπεδο ποδοσφαίρου.