Γουόλτερ Φιτς Άλαν

Άφιξη στην Σκωτία

Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν ήταν μέλος του Οίκου του Φιτς Άλαν, οι γονείς του είχαν τρεις γιους : Τζόρνταν, Γουίλιαμ και Γουόλτερ. Ο Γουόλτερ ήταν γιος Κέλτη ευγενούς στον οποίο ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας είχε παραχωρήσει εκτάσεις στο Σροπσάιρ ενω πριν ήταν επιστάτης της επισκοπής του Ντολ στην Βρετανία. Κατείχε εκτάσεις στο βόρειο Στόουκ, βόρεια του Αρουντέλ λόγω παροχής στον αδελφό του Γουλιέλμο, νότια του Τσίτσεστερ και τον τίτλο του "Κέλον" που συσχετιζόταν με την κομητεία του Σροπσάιρ. Ο Γουόλτερ έφτασε στην Σκωτία γύρω στο 1136, την εποχή του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ (1135) ο Οίκος του Φιτς Άλαν τάχθηκε με την νόμιμη διάδοχο και κόρη του Ερρίκου Αυτοκράτειρα Ματθίλδη μαζί με τον Δαυίδ Α΄. Η άφιξη του Γουόλτερ Φιτς Άλαν στην Σκωτία εμφανίζεται σε ένα διάταγμα που εκδόθηκε στο αβαείο του Μέλροουζ, καταγράφεται ο ίδιος ως μάρτυρας.
Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν τοποθετήθηκε "αρχιεπιστάτης" του Δαυίδ Α΄ ή ""Στιούαρτ" και παρέμεινε στην θέση με τρεις διαδοχικούς βασιλείς : Δαυίδ Α΄, Μάλκολμ Δ΄ και Γουλιέλμο τον Λέοντα. Ο Γουόλτερ είχε συνεχή παρουσία στα βασιλικά διατάγματα μετά το 1150 ενώ ο Δαυίδ αποφάσισε να παραχωρήσει κληρονομικά τον τίτλο του Στιούαρτ στην οικογένεια του. Ο Υψηλός Σιούαρτ του βασιλιά βρισκόταν συνεχώς στα ανάκτορα και ήταν υπεύθυνος για τις αίθουσες υποδοχής του βασιλιά ενώ ο Καγκελάριος ήταν υπεύθυνος για τα υπνοδωμάτια. Ο Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας αποφάσισε να αντικαταστήσει τον Γαλατικό τίτλο του διανομέα φαγητού με αυτόν του επιστάτη. Οι πρόγονοι του Γουόλτερ Φιτς Άλαν ήταν με τον ίδιο τρόπο επιστάτες των Βρετανών λόρδων της Ντολ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουόλτερ ήταν επιστάτης της Ντόλ, κληρονόμησε τον τίτλο από τον πατέρα του και ήταν ακόμα επιστάτης όταν ο Γουόλτερ ήταν αρχιεπιστάτης του Δαυίδ Α΄ συνεπώς είχε μεγάλη εμπειρία στην θέση.

Παραχώρηση εδαφών και τίτλων

Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν ζούσε την εποχή που οι Σκωτσέζοι μονάρχες είχαν σκοπό να προσελκύσουν σπουδαίους άντρες στο βασίλειο τους με την παραχώρηση γης στις περιφέρειες. Οι Σκωτσέζοι μονάρχες δεν δημιούργησαν τον 12ο αιώνα κομητείες για τους νέους Άγγλο - Νορμανδούς ευγενείς αλλά τους παραχωρούσαν ηγεμονίες περιφερειακά του βασιλείου. Οι σπουδαιότερες ήταν : Άναντεϊλ για τον Ρόμπερτ ντε Μπρους, Έσκνταλ και Έουεσνταλ για τον Ρομπέρ Αβενέλ, Λάουερνταλ και Κάνινγκχαμ για τον Ούγο ντε Μόρβιλ, Λίντεσνταλ για τον Ρανούλφ ντε Σουλ και Μερνς, Στράθγκριφ, Ρένφριου και βόρειο Κάιλ για τον ίδιο τον Γουόλτερ. Οι περιφερειακοί λόρδοι απέκτησαν σταδιακά τόσο μεγάλες εξουσίες που δεν είχαν καμιά διαφορά με τους κόμητες. Το 1161 - 1162 ο Μάλκολμ κατοχύρωσε την επιστασία του Γουόλτερ και τις παραχωρήσεις του παππού του Δαυίδ Α΄ στο Ρένφριου, Πέισλι, Πόλοκ, Κάθκαρτ, Ντρίπς, Μερνς, Ίγκλισαμ και Ίννεργουικ, του παραχώρησε επίσης το δυτικό Πάτρικ, Ίντσιναν, Στέντον, Λέγκεργουντ, Μπίρκενσαιντ και άλλες 12 περιοχές περιφερειακά του βασιλείου. Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν αναγκάστηκε για αυτές τις παραχωρήσεις να νοικιάσει πέντε ευγενείς στην υπηρεσία του.
Η παραχώρηση κατοικιών σε κάθε μια από αυτές τις περιοχές συνδέθηκε με άντρες που ήταν κοντά στον βασιλιά ή ήταν πρόθυμοι να ταξιδεύσουν μαζί του. Ο εντυπωσιακός κατάλογος των 29 ευγενών δείχνει ότι η ανάδειξη τους έγινε σε δημόσια συνεδρίαση του βασιλικού συμβουλίου. Το 1161 - 1162 ο βασιλιάς παραχώρησε στον Γουόλτερ τα εδάφη του Μόου στην υπηρεσία ενός ευγενούς. Οι παραχωρήσεις του Δαυίδ Α΄ στον Γουόλτερ έγιναν πιθανότατα το 1136 ενώ την περίοδο 1139 - 1146 βρίσκεται το όνομα του σε ένα διάταγμα του Δαυίδ στον καθεδρικό ναό της Γλασκώβης στο οποίο ο βασιλιάς επένδυσε τον καθεδρικό ναό με στοιχεία από το Κάιλ, το Κάνινγκχαμ, το Στράθγκριφ και το Κάρικ. Υπάρχει αναφορά ότι το 1165 ο Γουόλτερ είχε εδάφη με αξία όση οι αμοιβές δυο ιπποτών στο Σροπσάιρ. Η συντριπτική πλειοψηφία των εδαφών βρισκόταν στα σύνορα της Αγγλίας με την Σκωτία.

Εκκλησιαστική πολιτική

Ο Γουόλτερ ίδρυσε το αβαείο του Πέισλι (1163), ο θρησκευτικός οίκος ιδρύθηκε αρχικά στο Ρένφριου και σε λίγα χρόνια μετακινήθηκε στο Πέισλι. Η πρόταση ότι ο Γουόλτερ έκανε μοναστήρι στο νησί σχετίζεται με την αφοσίωση του στο μοναστήρι των Κλυνύ του Γουένλοκ στο Σροπσάιρ, ακούγεται ότι η ίδρυση της μονής έγινε λόγω της αφοσίωσης του στον προστάτη του Γουένλοκ Άγιο Μιλμπούργκα. Η μονή του Πέισλι αφιερώθηκε στον Απόστολο Ιάκωβο. Το γεγονός επιβεβαιώνεται από την απουσία του Γουόλτερ σε όλα τα διατάγματα του Δαυίδ Α΄ την περίοδο 1143 - 1145 που βρισκόταν σε προσκύνημα στο ιερό του Αποστόλου Ιακώβου στην Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Την άνοιξη του 1147 οι Σκωτσέζοι ενώθηκαν με τον Άγγλο - Φλαμανδικό στόλο στο Ντάρτμουθ, από εκεί απέπλευσαν για την Β΄ Σταυροφορία. Τον Ιούνιο ο στόλος των Άγγλων, των Φλαμανδών και των Σκωτσέζων έφτασε στην Λισαβόνα και συμμετείχε στην πολιορκία της πόλης από τον βασιλιά της Πορτογαλίας. Μερικοί από αυτούς που συμμετείχαν στην πολιορκία πήγαν για προσκύνημα στην Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, οι Σκωτσέζοι πολύ πιθανό συμμετείχαν και αυτοί στην εκστρατεία.
Το Ρένφριου αποτελούσε την έδρα του Στράθγκριφ που ανήκε στην ομάδα του Γουόλτερ αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλοι προέρχονταν από αυτό. Η τελική του επιλογή για το Πέισλι δείχνει ότι το Ρένφριου δεν ήταν αναμφισβήτητα η έδρα του. Διατυπώθηκε η άποψη ότι το βόρειο Κάιλ ήταν το κέντρο της δύναμης του αλλά υπό αμφισβητήθηκε επειδή ο θρησκευτικός οίκος που ιδρύθηκε δεν ανήκε σε όλους τους κατοίκους της περιοχής. Οι αρχαιολογικές έρευνες του 12ου αιώνα επιβεβαίωσαν ότι το κέντρο της δύναμης του ήταν το Ντάντοναλντ, εκεί ίδρυσε ένα ισχυρό κάστρο που το έκανε έδρα. Οι μεγάλες άνισες επιχορηγήσεις του Γουόλτερ στην μονή του Πέισλι προήλθαν από την υποθήκευση μεγάλου τμήματος του Πέισλι όταν εγκαταστάθηκε. Οι επεκταμένες περιοχές του Γουόλτερ κατοικήθηκαν από γηγενείς που μιλούσαν Αγγλικά, Γαλατικά και την γλώσσα της Κάμπρια. Την περίοδο 1160 - 1241 υπήρχαν περίπου εκατό υποτελείς σε άμεση εξάρτηση από τον Γουόλτερ, τον γιο του και τον εγγονό του. Ένας σημαντικός αριθμός από τους υποτελείς προήλθαν από τις γειτονικές περιοχές του Φίτς Άλαν στο Σροπσάιρ. Οι κάτοικοι του Φιτς Άλαν μιλούσαν τότε σε μεγάλο βαθμό Ουαλικά συνεπώς η γλώσσα τους ήταν εύκολα κατανοητή στην Κάμπρια και οι νέοι κάτοικοι είχαν μεγάλο βαθμό νομιμότητας από τους παλιότερους.

Γάμος

Ο Γουόλτερ παντρεύτηκε την Εσχίνα του Λονδίνου με πρωτοβουλία του ίδιου του βασιλιά, του Δαυίδ ή του Μάλκολμ. Η Εσχίνα αναφέρεται με πολλά τοπικά ονόματα όπως Εσχίνα του Λονδίνου ή του Μολ. Τα ονόματα της δείχνουν ότι ο πατέρας της ήταν μέλος του Οίκου του Λονδίνου με μεγάλη πιθανότητα να ονομαζόταν Ριχάρδος του Λονδίνου. Οι πολλές μορφές των επωνύμων της Εσχίνα όπως ντε Μολ δείχνουν ότι ήταν από μητέρα εγγονή και διάδοχος του προηγούμενου λόρδου του Μόου του Ούτρεντ γιου του Λιούλφ. Ο Ούτρεντ όπως είναι γνωστό είχε παραχωρήσει την εκκλησία του Μόου στο αβαείο του Κέλσο την εποχή του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας.
Άν η Εσχίνα είχε πραγματικά κληρονομικά δικαιώματα στο Μόου είναι φανερό ότι δόθηκαν στην περιοχή δωρεές στον Γουόλτερ από τον βασιλιά σαν αντάλλαγμα για τον γάμο τους. Ο Ούτρεντ είχε όπως φαίνεται γιο και εγγονό αλλά ο βασιλιάς παρέκαμψε τα κληρονομικά δικαιώματα της οικογένειας του για χάρη του Γουόλτερ. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι η Εσχίνα απέκτησε κληρονομικά δικαιώματα στο Μόου χάρη στον γάμο της με τον Γουόλτερ, ο Γουόλτερ ήταν ο πρώτος σύζυγος της. Μετά τον θάνατο του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερρίκο ντε Κορμανόκ με τον οποίο απέκτησε δυο κόρες : την Σεσίλλη και την Μαώ. Οι δωρεές της Εσχίνας στην μονή του Πέισλι δείχνουν ότι η κόρη της Μαργαρίτα είχε ταφεί εκεί. Άλλη μια κόρη του Γουόλτερ ίσως να ήταν η Χριστίνα, χήρα του Γουίλιαμ ντε Μπρους, 3ου λόρδου του Άναντεϊλ και δεύτερη σύζυγος του Πάτρικ Α΄, κόμη του Ντάνμπαρ (πέθανε το 1232). Η συγγένεια της Χριστίνας με την οικογένεια του Γουόλτερ φαίνεται από τις αργότερα κατοχές του Ντάνμπαρ στο Μπίρκενσαιντ.

Γκαλλοουευ

Ο Γουόλτερ ήταν μάρτυρας σε διάταγμα που εκδόθηκε στο Λες Άντελις στην Νορμανδία, στο διάταγμα αποκαλύπτεται ότι ο Γουόλτερ ήταν ένας από τους Σκωτσέζους βαρόνους που συνόδευσαν τον Άγγλο βασιλιά στην εκστρατεία εναντίον των Γάλλων στην Τουλούζη. Ο Μάλκολμ επέστρεψε στην Σκωτία (1160) ύστερα από πολλούς μήνες στην υπηρεσία των Άγγλων, μετά την επιστροφή του αντιμετώπισε ένα πραξικόπημα στο Περθ. Τα Χρονικά του Χόλυρουντ και τα Χρονικά του Μέλροζ τον 12ο αιώνα αποκαλύπτουν ότι ο Μάλκολμ ύστερα από συνομιλίες με δυσαρεστημένους ευγενείς αποφάσισε να πραγματοποιήσει τρεις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Γκαλλοουευ. Τα ονόματα των ευγενών που συνόδευσαν τον βασιλιά δεν έχουν καταγραφεί αλλά είναι πολύ πιθανό να βρισκόταν ο Γουόλτερ μεταξύ τους.
Οι συνθήκες που έγινε η εκστρατεία είναι ασαφείς αλλά είναι βέβαιο ότι ο Φέργους, λόρδος του Γκαλλοουευ (πέθανε το 1161) υποτάχθηκε στους Σκωτσέζους πριν το τέλος της χρονιάς. Τα Χρονικά του 13ου αιώνα Γκέστα Αννάλια Ι τονίζουν ότι οι Σκωτσέζοι υπέταξαν το Γκαλλοουευ, ανάγκασαν τον Φέργους να αποσυρθεί μοναχός στο αβαείο του Χόλυρουντ και κράτησαν τον γιο του Ούλτερντ βασιλικό όμηρο. Σύμφωνα με αντίθετη άποψη πολλοί αναφέρουν ότι ο Φέργους συμμετείχε και ο ίδιος προσωπικά στην εκστρατεία του Μάλκολμ με επιδρομές στην περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Ουρ και Νάιθ. Τα Χρονικά του Χόλυρουντ περιγράφουν τους αντίπαλους του Μάλκολμ στο Γκαλλοουευ σαν "ομόκεντρους εχθρούς" αλλά δεν κάνουν καμιά αναφορά στους γιους του κάτι που δείχνει ότι ο Φέργους είχε άλλους οπαδούς. Το γεγονός είναι ότι στην εκστρατεία του ο Μάλκολμ είχε να αντιμετωπίσει μια συμμαχία ανάμεσα στον Φέργους και τον Σομαίρλ μακ Γκίλλα Μπρίγκτ, βασιλιά των Νησιών (πέθανε το 1164).

Νησιά

Το 1164 ο Σομαίρλ ξεκίνησε μεγάλη εκστρατεία μέσω θαλάσσης στην Σκωτία. Η εκστρατεία περιγράφεται από διάφορες πηγές όπως τα Χρονικά του Τίγκερναχ τον 14ο αιώνα, τα Χρονικά του Ούλστερ, τα Χρονικά του Ρογήρου του Οβέντεν τον 13ο αιώνα, τα Χρονικά του Μαν τον 14ο αιώνα, τα Χρονικά του Μελρόουζ και τα Γκέστα Ανάλια Ι   Οι πηγές περιγράφουν την συμμετοχή των δυνάμεων του Σομαίρλ από πολλές περιοχές όπως το Άρτζιλ, το Δουβλίνο και τα Νησιά κάτι που δείχνει ότι βρέθηκε στο αποκορύφωμα της δύναμης του.
Ο Σομαίρλ σύμφωνα με τα Χρονικά του Μελρόουζ στρατοπέδευσε στο Ρένφριου αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τους κατοίκους της περιοχής. Η παρουσία του Σομαίρλ στο Ρένφριου υποδηλώνει ότι ήταν ο ίδιος ο Γουόλτερ ένας από τους στόχους του αν και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε τι βαθμό έφτασαν οι φιλοδοξίες του. Στην ηγεσία των Σκωτσέζικων δυνάμεων που συνέτριψαν τον Σομαίρλ βρέθηκαν ο Ερμπέρ, επίσκοπος της Γλασκώβης, ο Βαλδουίνος του Μπιγκαρ και ο ίδιος ο Γουόλτερ. Η πιο αποδεκτή άποψη είναι ότι στόχος του Σομαίρλ ήταν τα εδάφη του Γουόλτερ στο Ρένφριου, άλλες πηγές λένε αντίθετα ότι στόχος του ήταν ο Ερμπέρ και τα εδάφη του Βαλδουίνου στο Ίνβερκλαϊντ και στο Χιούστον υποδηλώνοντας ότι ο Βαλδουίνος και οι άντρες του συνέτριψαν τους εισβολείς.
Ο λόγος που ο Σομαίρλ επιτέθηκε στους Σκωτσέζους είναι άγνωστος, σύμφωνα με μια πιθανότητα θεωρούσε τον Γουόλτερ επικίνδυνο για την κυριαρχία του. Η αφορμή ίσως να ήταν η δολοφονία του πεθερού του Σομαίρλ Όλαφρ, βασιλιά των Νησιών (1153). Η πτώση του έφερε μεγάλη περίοδο ταραχών στα νησιά και εμφανίστηκαν πολλές υποψίες ότι τα νησιά του Κλάιντ δημιούργησαν νέα εσωτερική συμμαχία. Η πολιτική αβεβαιότητα μετά τον θάνατο του Όλαφρ έφερε μεγάλες αβεβαιότητες αλλά η συγκέντρωση πολλών Σκωτσέζων στις δυτικές ακτές θα μπορούσε να δημιουργήσει μια ισχυρή δύναμη στην περιοχή. Υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι την περίοδο του Μάλκολμ οι εξουσίες του Γουόλτερ άρχισαν να επεκτείνονται σημαντικά στην ευρύτερη περιοχή του Αργκύλ και Μπουτ. Η κατανομή των Σκωτσέζικων εδαφών στην δυτική ακτή έγινε με στόχο την υποστήριξη των εδαφών από εξωτερικούς εχθρούς που υπήρχαν ιδιαίτερα στο Γκαλλοουευ και τα Νησιά. Οι δυτικές ηγεμονίες παραδόθηκαν σε εκλεκτούς ευγενείς όπως ο Ούγος του Μορβίλ, ο Ροβέρτος Μπρους και ο Γουόλτερ. Το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα παγιώθηκε η εξουσία των Σκωτσέζων στις δυτικές ακτές, οι περιοχές ήταν στην σφαίρα της επιρροής του Σομαίρλ.

Θάνατος

Η πολύ άσχημη υγεία του Μάλκολμ που τον οδήγησε στον θάνατο πριν την ηλικία των 25 ετών σε συνδυασμό με την μεγάλη αύξηση της εξουσίας του Σομαίρλ στις δυτικές ακτές οδήγησε τον Μάλκολμ στην ανάγκη να κατοχυρώσει την περίοδο 1161 - 1162 τα εδάφη και την επιστασία στον Γουόλτερ. Ο Γουόλτερ ζήτησε γραπτή επιβεβαίωση για τις εξουσίες του από φόβο λόγω των απειλών που δεχόταν το στέμμα της Σκωτίας. Η σοβαρή αρρώστια του Μάλκολμ και η αδυναμία των Σκωτσέζων λόγω της ανυπαρξίας ενός ισχυρού βασιλιά διευκόλυναν τον Σομαίρλ στο έργο του να επεκτείνει την εξουσία του στις δυτικές ακτές.
Ο Γουόλτερ κράτησε τον τίτλο του Στιούαρτ μέχρι τον θάνατο του (1177), λίγο πριν τον θάνατο του αποσύρθηκε στο αβαείο του Μελρόουζ που πέθανε σαν μοναχός, τάφηκε στο αβαείο του Πέισλι. Ο γιος και διάδοχος του Γουόλτερ Άλαν Φιτς Βάλτερ δεν φαίνεται να είχε έντονη συμμετοχή στην βασιλική αυλή. Την περίοδο του δισέγγονου του Αλεξάντερ Στιούαρτ, 4ου Υψηλού Στιούαρτ της Αγγλίας ο τίτλος του Στιούαρτ αντικατέστησε τον τίτλο του επιτρόπου και έγινε κληρονομικό επώνυμο για τους απογόνους του. Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν ήταν ο γενάρχης του Οίκου των Στιούαρτ και της δυναστείας των Στιούαρτ.