Κατασκηνωτικό κέντρο νησιού Μπράουνσι

Υπόβαθρο

Ο Λόρδος Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ είχε ανακηρυχθεί εθνικός ήρωας κατά την διάρκεια του Πολέμου των Μπόερς, ως αποτέλεσμα της επιτυχημένης υπεράσπισης κατά την διάρκεια της Πολιορκίας του Μέιφκινγκ τα έτη 1899 με 1900. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας, παρατήρησε τα σώματα δοκίμων του Μέιφκινγκ, που αποτελούνταν από έφηβους αγγελιοφόρους του βρετανικού στρατού ηλικίας από 12 έως 15 ετών, και εντυπωσιάστηκε με την επινοητικότητα και το θάρρος τους. Ο Μπέηντεν Πάουελ είχε ήδη δημοσιεύσει αρκετά δημοφιλή βιβλία πάνω στην στρατιωτική ανίχνευση, συμπεριλαμβανομένου του 'Βοηθήματος για τους ανιχνευτές του Στρατού" ("Aids to Scouting for NCOs and men") που εκδόθηκε το 1899 και αποτέλεσε μπεστ σέλερ, αφού ήταν αρκετά διαδεδομένο, ιδιαίτερα σε δασκάλους και σε οργανώσεις νέων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ξεκίνησε να συζητά την ιδέα της δημιουργίας μιας νέας οργάνωσης νέων με ορισμένα άτομα του περιβάλλοντός του, όπως με τον Σερ Ουίλλιαμ Αλεξάντερ Σμιθ, ιδρυτή της οργάνωσης Ταξιαρχίας Αγορίων (Boys' Brigade), σχετικά με την επίτευξη της δημιουργίας μιας νέας οργάνωσης νέων, ως μια Ταξιαρχία Εφήβων Προσκόπων. Την ίδια περίοδο που έγραφε το βιβλίο του "Προσκοπισμός για παιδιά" ("Scouting for boys"), ο Πάουελ πείστηκε να οργανώσει μια πειραματική κατασκήνωση. Η κατασκήνωση έγινε τελικά πραγματικότητα και διεξήχθη το καλοκαίρι του 1907 στο νησί Μπράουνσι, που βρίσκεται στον κόλπο του λιμανιού της πόλης Πόουλ. Στην κατασκήνωση προσκάλεσε τον επιστήθιο φίλο του αξιωματικό Κέννεθ ΜακΛάρεν (Kenneth McLaren), για να συμμετάσχει ως βοηθός του.

Πρόγραμμα δραστηριοτήτων

Η επίσημη έναρξη της κατασκήνωσης, έγινε με το φύσημα του κέρατος ενός αφρικανικού τραγέλαφου, που ο Πάουελ είχε αιχμαλωτίσει κατά τον πόλεμο κατά της φυλής των Ματαμπέλε. Χρησιμοποίησε το ίδιο κέρας για να κηρύξει την έναρξη του 3ου Παγκόσμιου Τζάμπορι εικοσιδύο χρόνια αργότερα, το 1929. Ο Μπέηντεν-Πάουελ έκανε εκτεταμμένη χρήση της προσωπικής του φήμης ως ο ήρωας της πολιορκίας του Μέιφκινγκ, ώστε να τραβήξει το ενδιαφέρον των παιδιών. Για πολλούς από τους συμμετέχοντες της πρώτης κατασκήνωσης, οι αναφορές του πάνω στις εμπειρίες του στην Αφρική και τα διάφορα τραγούδια που έμαθε και μετέφερε σε αυτούς από ιθαγενείς φυλές των περιοχών που επισκέφτηκε, ήταν από τα πιο αξιομνημόνευτα περιστατικά της υπαίθριας δράσης. Ένα από αυτά, ήταν ένα τραγούδι των Ζουλού, το "Ινγκονυάμα" ("Ingonyama") που σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση "αυτός είναι το λιοντάρι".
Κάθε ενωμοτία είχε την δικιά της τριγωνική σκηνή στρατιωτικού τύπου. Το εγερτήριο ήταν στις έξι το πρωί, με ζεστό κακάο, γυμναστικές ασκήσεις, έπαρση σημαίας και προσευχή. Το πρωινό το έπαιρναν στις οκτώ το πρωί. Στην συνέχεια ακολουθούσαν οι πρωινές δραστηριότητες σύμφωνα με το ημερήσιο πρόγραμμα και έπειτα μπάνιο στη παραλία του νησιού εφόσον προβλέπονταν κάτι τέτοιο. Μετά το μεσημεριανό, υπήρχε υποχρεωτική αυστηρή ανάπαυση χωρίς να επιτρέπονται ομιλίες, που ακολουθούνταν από απογευματινές δραστηριότητες σύμφωνα με την θεματολογία της ημέρας. Μετά τις πέντε η ώρα το απόγευμα, η ημέρα τελείωνε με παιχνίδια, το δείπνο, την νυχτερινή πυρά και την βραδινή προσευχή. Το βράδυ υπήρχαν νυχτερινές περιπολίες από τους κατασκηνωτές, ώστε να εξασφαλίζεται η ασφάλεια της κατασκήνωσης, ενώ οι βάρδιες ξεκινούσαν από τις εννιά το βράδυ. Στις περιπολίες συμμετείχαν οι έφηβοι ανεξάρτητα από την ηλικία τους.
Το πρόγραμμα δραστηριοτήτων της κάθε μέρας, βασιζόταν και σε μια διαφορετική θεματολογία. Η πρώτη μέρα ήταν προκαταρκτική, με την εγκατάσταση της κατασκήνωσης, η δεύτερη περιελάμβανε εξόρμηση σε κάποιο σημείο του νησιού, η τρίτη μέρα ήταν αφιερωμένη στην παρατήρηση, η τέταρτη μέρα στην ανάπτυξη των τεχνικών δεξιοτήτων με ξυλογλυπτική, η θεματολογία της πέμπτης μέρας κάλυπτε την ιπποσύνη και τους κανόνες συμπεριφοράς, η έκτη μέρα τις πρώτες βοήθειες και τη διάσωση, η έβδομη στη πατριδογνωσία, και η όγδοη ημέρα αποτελούσε το απάνθισμα των δραστηριοτήτων της κατασκήνωσης.
Οι συμμετέχοντας έφυγαν από το νησί την ένατη μέρα με το πλοιάριο της γραμμής. Ο Μπέηντεν-Πάουελ ήταν ικανοποιημένος από την κατασκήνωση, την οποία θεώρησε επιτυχημένη. Η κατασκήνωση έληξε με ένα έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, της τάξης των 24 περίπου λιρών, όταν οι συνολικές δαπάνες της κατασκήνωσης ήταν 55 λίρες, 5 δέκατα (shillings) και 8 πένες. Το χρέος αποσβέστηκε από μια σαξονική οικογένεια ευγενών, της οποίας δύο τέκνα, ο Μαρκ και ο Χάμφρεϋ, συμμετείχαν στην κατασκήνωση.

Κληρονομιά και εορτασμός

Μετά την επιτυχή κατασκήνωση, ο Μπέηντεν-Πάουελ ξεκίνησε μια εκτεταμένη περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου διοργάνωνε ομιλίες με την στήριξη του εκδοτικού του οίκου "Pearsons", προκειμένου να προωθήσει την επικείμενη έκδοση του βιβλίου του "Προσκοπισμός για παιδιά", το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο της ιδεολογίας του προσκοπικού κινήματος. Αρχικά κυκλοφόρησε σε έξι δεκαπενθήμερες περιοδικές εκδόσεις, αρχής γενομένης από τον Ιανουάριο του 1908, ενώ αργότερα εκδόθηκε σε μορφή βιβλίου. Έπειτα, ο προσκοπισμός άρχισε να διαδίδεται σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία, και στη συνέχεια διαμέσου των χωρών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και στον υπόλοιπο κόσμο.
Μια συνάντηση των αρχικών κατασκηνωτών, πραγματοποιήθηκε το 1928 στο σπίτι του αρχηγού της προσκοπικής κίνησης, στην έπαυλη "Παξ Χιλ" ("Pax Hill") στο Χάμπσαϊρ. Μια αναθηματική σκαλισμένη πέτρα, έργο του γλύπτη Ντον Πόττερ (Don Potter), παρουσιάστηκε το 1967 κοντά στο σημείο του καταυλισμού, για να θυμίζει στους επισκέπτες του χώρου το γεγονός.
Τον Μάιο του 2000, είκοσι δέντρα φυτεύτηκαν, ένα για κάθε αγόρι που συμμετείχε. Κατά την τελετή φύτευσης, ο Γενικός Έφορος της Αγγλίας, μαζί με τους εκπροσώπους των Προσκόπων και των Οδηγών, φύτεψαν τα δέντρα προς τη πλευρά της παραλίας, κοντά στη ιστορική τοποθεσία της πρώτης προσκοπικής κατασκήνωσης. Τα δέντρα αυτά, σύμφωνα με τους διοργανωτές της εκδήλωσης, θα θυμίζουν στις επόμενες γενιές προσκόπων, τους πρώτους κατασκηνωτές του Μπέηντεν-Πάουελ και θα παρέχουν μια σειρά από μελλοντικούς φυσικούς ανεμοθραύστες για την πρόληψη της διάβρωσης από τους παράκτιους ανέμους της περιοχής.

Από το 1927 έως το 2000

Όταν ο ιδιοκτήτης του νησιού Τσαρλς βαν Ρέιαλτ πέθανε, το κληροδότημα έλαβε η γυναίκα του Φλόρενς, η οποία έμεινε στο νησί έως το 1925. Έπειτα το νησί περιήλθε στην ιδιοκτησία της Μαίρυ Μπόνχαμ-Κρίστυ (Mary Bonham-Christie), που το απέκτησε μετά από προσφορά της σε πλειστηριασμό το 1927. Το 1932, η ιδιοκτήτρια του νησιού επέτρεψε σε 600 προσκόπους να κατασκηνώσουν στο νησί ώστε να εορταστεί η Αργυρή Επέτειος από την συμπλήρωση των 25 χρόνων από την πρώτη κατασκήνωση, αλλά λίγο αργότερα, δεν επέτρεπε την πρόσβαση στο κοινό, όταν η έλλειψη αποψίλωσης και καθαρισμού του χώρου δεν επέτρεπαν την κατασκήνωση. Το 1934, όταν κάποιοι ναυτοπρόσκοποι κατασκήνωσαν στο νησί, εκδηλώθηκε μια πυρκαγιά που απείλησε όλο το νησί, και αναγκάστηκε η ομάδα των κατασκηνωτών να αποχωρήσει εσπευσμένα από τον χώρο κατασκήνωσής της. Οι φλόγες κατέκαψαν όλο το δάσος του νησιού και λίγο έλειψε να πυρπολήσει και το κάστρο και τα παρακείμενα κτίσματα, αλλά η αλλαγή της φοράς του ανέμου απέτρεψε το γεγονός. Παρά το γεγονός, ότι η φωτιά ξεκίνησε από μια περιοχή όπου δεν υπήρχε παρουσία κατασκηνωτών, η ιδιοκτήτρια του νησιού αποφάσισε να μην επιτρέψει άλλη υπαίθρια δραστηριότητα στο νησί, με αποτέλεσμα να μην είναι προσβάσιμο μέχρι τον θάνατό της, το 1961. Ο κληρονόμος της και εγγονός της ιδιοκτήτριας, επειδή αδυνατούσε να καταβάλει τον φόρο κληρονομιάς και τους άλλους φόρους από παλιά χρέη, αποφάσισε να βάλει πωλητήριο στο νησί. Τελικά το 1962, περιήλθε στον σημερινό ιδιοκτήτη του, την Εθνική Πίστη (National Trust), έπειτα από ενέργειες πολιτών που απευθύνθηκαν στην κυβέρνηση με σκοπό να αποτρέψουν επενδύσεις που θα κατέστρεφαν το φυσικό τοπίο της περιοχής.
Το 1963, όταν το νησί περιήλθε στη ιδιοκτησία της Εθνικής Πίστης με σκοπό την διαχείριση και την προστασία του χαρακτηρισμένου τοπίου φυσικού κάλλους, με ενέργειες της Λαίδης Μπέηντεν-Πάουλ, η έκταση άνοιξε για το κοινό. Από τότε, πρόσκοποι, οδηγοί και άλλοι πολίτες επισκέπτονται συχνά το νησί. Το επόμενο χρόνο, έκταση 50 εκταρίων δίπλα στη ιστορική περιοχή, περιήλθε στη ευχέρεια των προσκόπων και των οδηγών, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα να κατασκηνώνουν στο νησί. Το 1973, ένα τζάμπορι διοργανώθηκε στο νησί, στο οποίο συμμετείχαν 600 πρόσκοποι με επτά διαφορετικές εθνικές καταβολές, μαζί με έναν από τους πρώτους κατασκηνωτές, που ήταν πια ογδόντα ενός ετών.

Από το 2000 μέχρι σήμερα

Ο κατασκηνωτικός χώρος είναι σήμερα χωρισμένος κατά τμήματα, ώστε να εξυπηρετεί επισκέπτες και κατασκηνωτές. Στο χώρο υπάρχει κατάστημα με αναμνηστικά είδη, αναθηματική ανάγλυφη πέτρα, μονοπάτια με την απαραίτητη σήμανση και χωρισμένες κατασκηνωτικές περιοχές για κάθε ομάδα κατασκηνωτών. Ο μέγιστος αριθμός των κατασκηνωτών που μπορεί να φιλοξενηθεί είναι 300 με 400 άτομα.
Η Εθνική Πίστη εξακολουθεί να διατηρεί το νησί στην ιδιοκτησία της, και διαχειρίζεται το βασικό κτήριο της "Λέσχης Νότιας Ακτής" (South Shore Lodge) και τον εξωτερικό χώρο του "Κέντρου Κατασκήνωσης Μπέηντεν-Πάουελ" (Baden-Powell Outdoor Centre), με την στήριξη του Συλλόγου Φίλων του κατασκηνωτικού κέντρου (Brownsea Island Scout Fellowship) και των Φίλων του Οδηγισμού (Friends of Guiding), όπως επίσης και ένα μικρό ταχυδρομείο για τις ανάγκες του νησιού. Το "Κέντρο Κατασκήνωσης Μπέηντεν-Πάουελ" ξεκίνησε επίσημα την λειτουργία του στις 14 Σεπτεμβρίου 2007. Ανάμεσα στις διευκολύνσεις που διαθέτει, περιλαμβάνονται ο χώρος υποδοχής και οι εγκαταστάσεις υγιεινής. καθώς και ένα μικρό μουσείο προσκοπικής ιστορίας. Σε απόσταση 300 μέτρων από το κέντρο, βρίσκεται η εκκλησία Σεντ Μαίρυς, όπου μια προσκοπική και μια οδηγική σημαία στολίζουν τον χώρο. Το 2007, επ' ευκαιρία της εκατονταετηρίδας, η εκκλησία διακοσμήθηκε με άλλες σαράντα σημαίες και εμβλήματα από τα είκοσι ένα προηγούμενα παγκόσμια τζάμπορι και άλλα προσκοπικά και οδηγητικά ενθύμια. Κατά την διάρκεια μεγάλων διοργανώσεων, στη εκκλησία τελείται Θεία Λειτουργία με το τυπικό της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
Το νησί είναι κατά βάση ανοιχτό από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο και είναι προσβάσιμο με πλοιάριο που αναχωρεί από το λιμάνι του Πόουλ. Καθ' εξαίρεση, το νησί ήταν υπό την αποκλειστική διαχείριση των διοργανωτών κατά την διάρκεια του εορτασμού των εκατό χρόνων. Κατά την διάρκεια του χρόνου που το κέντρο παραμένει ανοιχτό, υπάρχει οργανωμένη ξενάγηση και άλλες δραστηριότητες στο κέντρο υποδοχής επισκεπτών.
Πρόσκοποι και οδηγοί, κατά την διάρκεια της παραμονής στο νησί, εκτελούν εργασίες πρόληψης, διατήρησης και φύλαξης του φυσικού αντικειμένου, με απομάκρυνση των ξενικών ειδών από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες, τον καθαρισμό από τα ξερά κλαδιά, τις πευκοβελόνες και τα νεκρά δένδρα, και την φύτευση νέων για την ανανέωση του δάσους.