Κανονισμοί του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision

Οι επίσημοι κανόνες του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision είναι μακρύς, τεχνικοί και συνεχώς μεταβαλλόμενοι. Πολλοί από τους κανόνες καλύπτουν τις τεχνικές πτυχές της ίδιας της τηλεοπτικής εκπομπής. Ωστόσο, ακολουθούν ορισμένοι από τους σημαντικότερους κανόνες που επηρεάζουν τη διεξαγωγή και την έκβαση του διαγωνισμού.

Όχι προηγούμενη δημοσιευμένη μουσική

Το τραγούδι που συμμετέχει επίσης δεν επιτρέπεται να είναι cover άλλου τραγουδιού και δεν επιτρέπεται να δοκιμάσει το έργο ενός άλλου καλλιτέχνη. Όλα τα τραγούδια πρέπει να είναι εντελώς πρωτότυπα όσον αφορά τη σύνθεση τραγουδιών και τα όργανα και μπορεί να μην έχουν κυκλοφορήσει δημόσια πριν από την 1η Σεπτεμβρίου του προηγούμενου έτους. Εάν κυκλοφορήσει δημοσίως, μπορεί να κυκλοφορήσει στην αγορά της χώρας που εισέρχεται μόνο μετά το διαγωνισμό.

Φωνές και όργανα

Δεν έχει επιτραπεί καθόλου η οργανική σύνθεση σε διαγωνισμούς της Eurovision. Το τραγούδι της Λετονίας το 2006 ήταν a cappella, όπως και του Βελγίου το 2011. Η συμμετοχή της Αυστρίας στον διαγωνισμό του 2011 ξεκίνησε ένα a cappella αλλά στη συνέχεια άρχισαν και τα όργανα. Αυτός ο κανόνας διαδραμάτισε επίσης ζωτικό ρόλο στην συμμετοχή της Μολδαβίας το 2010, καθώς το διάσημο φεστιβάλ Epic Sax Guy του σαξοφώνου του σκηνοθέτη SunStroke Project συνέβη επειδή αναγκάστηκε να συγχρονίσει το κίνημά του με ένα προ-εγγεγραμμένο κομμάτι που παίζεται κατά τη διάρκεια της ζωντανής παράστασης.

Καλλιτέχνες

Οι ισχύοντες κανόνες ορίζουν ότι οι χώρες επιτρέπεται να έχουν έως και έξι καλλιτέχνες στη σκηνή. Οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι ηλικίας 16 ετών και άνω, την ημέρα του ημιτελικού του έτους του διαγωνισμού. Αυτός ο κανόνας εισήχθη το 1990, καθώς δύο διαγωνιζόμενοι το προηγούμενο έτος ήταν 11 και 12 ετών. Η καθιέρωση αυτού του κανόνα σημαίνει ότι η Sandra Kim, η οποία ήταν 13 ετών όταν κέρδισε το Βέλγιο το 1986, θα παραμείνει ο νεότερος νικητής εκτός εάν μειωθεί το όριο ηλικίας. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στην ιθαγένεια των καλλιτεχνών ερμηνευτών ή εκτελεστών, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να αντιπροσωπεύονται χώρες από καλλιτέχνες που δεν είναι υπήκοοι της χώρας αυτής. Ένας από τους πιο γνωστούς νικητές, η καναδέζα Σελίν Ντιόν εκπροσώπησε την Ελβετία το 1988. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο ερμηνευτής πρέπει να είναι μόνο 16 όταν συμβαίνει το γεγονός και όχι όταν επιλέγονται, όπως αποδεικνύεται όταν επιλέχθηκε ο Lindsay Dracass Να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο το 2001 και πάλι όταν το Triinu Kivilaan επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει την Ελβετία το 2005, παρά το γεγονός ότι και οι δύο καλλιτέχνες ήταν μόνο 15 στους αντίστοιχους χρόνους επιλογής τους. Στην υπόθεση Dracass, έπρεπε να της χορηγηθεί ειδική θεώρηση για να μπορέσει να ταξιδέψει στην Κοπεγχάγη.

Γλώσσες

Από τον πρώτο Διαγωνισμό το 1956 έως το 1965 και πάλι από το 1973 έως το 1976 δεν υπήρχε περιορισμός στη γλώσσα. Από το 1966 έως το 1972, και πάλι από το 1978 έως το 1998, έπρεπε να γίνουν τραγούδια σε μια εθνική γλώσσα. Ο κανόνας της εθνικής γλώσσας δημιουργήθηκε λίγο πριν από τον διαγωνισμό του 1977, αλλά ορισμένες χώρες είχαν ήδη επιλέξει μη εθνικές καταχωρήσεις γλώσσας και τους επετράπη να εισέλθουν χωρίς αλλαγές.
Από τον Διαγωνισμό του 1999, ο περιορισμός αφαιρέθηκε και πάλι και τα τραγούδια μπορούν να εκτελεστούν σε οποιαδήποτε γλώσσα. Ως αποτέλεσμα, πολλά από τα τραγούδια εκτελούνται εν μέρει ή πλήρως στα αγγλικά. Το 2003, το Βέλγιο έκανε πλήρη χρήση του λεγόμενου κανόνα ελεύθερης γλώσσας και εισήγαγε ένα τραγούδι "Sanomi", σε μια τεχνητή γλώσσα που δημιουργήθηκε ειδικά για το τραγούδι. Αυτό αποδείχθηκε επιτυχημένο καθώς η χώρα τελείωσε δεύτερη, μόνο δύο μονάδες πίσω από την Τουρκία. Η ίδια τακτική χρησιμοποιήθηκε το 2006 από την ολλανδική καταχώρηση Treble, η οποία είναι εν μέρει τραγουδημένη σε μια τεχνητή γλώσσα και για άλλη μια φορά από το Βέλγιο με την εγγραφή τους για το 2008 "O Julissi".