Κράβαρα

Με την ονομασία Κράβαρα ή Κράβαρη αναφερόταν παλαιότερα τοποθεσία της πρώην επαρχίας Ναυπακτίας, στο Νομό της Αιτωλοακαρνανίας, που περιλάμβανε τα ακόλουθα 10 χωριά: Κρυονέρια , Αβόρανη (παλαιά ονομασία: Λιβαδάκι), Αράχωβα, Αχλαδόκαστρο (Αρτοτίβα), Κυδωνιά (Ζηλίστα), Κλεπά, Νεοχώριο, Πλάτανος, Περδικόβρυση (Σινίστα), Καλλονή (Στρωμήνιανη) και Γραμμένη Οξυά (Σίτιστα).

Ιστορικά στοιχεία

Τα Κράβαρα θεωρούνται από κάποιους μελετητές η περιοχή εκείνη της Αιτωλίας όπου κατά την αρχαιότητα ζούσαν οι Οζολοί ή Εσπέριοι Λοκροί. Ο Στράβωνας και ο Παυσανίας αναφέρουν ότι στην περιοχή κατοικούσαν Αποδοτοί και Οφιονείς που οι χώρες τους ενώθηκαν με την Αιτωλία  και αποτέλεσαν την Επίκτητη Αιτωλία. Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αλλά και μετά την ίδρυση του Δεσποτάτου της Ηπείρου δεν υπάρχει κάποια αναφορά με την ονομασία Κράβαρα.
Η πρώτη ιστορική αναφορά είναι το 1454-1455 ως Κράβαρη (Ḳiravar İli) επαρχία του σατζακίου Τρικάλων στο βιλαέτι Τρικάλων, όπου στο οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο ΜΜ10 σημειώνονται οι φόροι 50 οικισμών (με 500 οικογένειες, 90 άγαμους και 31 χήρες): Αράχωβα (Πεντάκορφον), Κουτουλίστα (Κρυονέρια), Νεοχώρι, Σενάτι, Πέρα Λομποτινά (Άνω Χώρα), Λομποτινά, Βοϊτσά (Ελατόβρυση), Κυδωνιά, Λιμνίτσα, Νίσβαρη (Κοκκινοχώρι), Χρύσοβο (Χρίσοβον), Ασπριάς (Ασπριά), Αμόργιανη/Ασπρόγιαννη (Καταφύγι), Αντρίβιστα (Κεντρική), Κοζίτσα (Αμπελακιώτισσα), Δέλγα (Γάβρος), Γρανίτσα (Ανθόφυτον), Λευτέριανη (Ελευθεριανή), Χώμορη (Χόμορη), Μπίρμπιανη, Κόνισκα (Κονίσκα), Καρά, Τέρνος (Μεσοκώμη Ευρυτανίας), Τερπίτσα (Διπλάτανον), Παλούκοβα (Μανδρινή), Πόδος, Άμπλιανη Ευρυτανίας, Αβόρανη (Λιβαδάκι), Κάτω Αβόρανη, Περίστα, Πριλόκος (;), Αρτοτίβα (Αχλαδόκαστρον), Πλάτανος, Τιροβιτσά, Βονόρτα (Κάτω Πλάτανος), Στράνομα (Στράνωμα), Χαϊκάλη, Σίμου (Σίμος), Βελβίτσαινα (Παλιόπυργος), Δημώνασσα, Ποκίστα, Κλεπά, Τέρνοβα (Δενδροχώρι), Ζιλίστα (Κυδωνιά), Στρωμίνιανη (Καλλονή), Αλικόραινα, Γρηγόρη (Γρηγόριον), Επάνω Γρηγόρη, Βιτολίστα (Τερψιθέα), Ελετσού (Ελατού) και των καλλιεργησίμων γαιών: Τίρνα, Γερο-Πρίφτη, Σινίστα και Παλ(ι)ολούγκοβα. Οι φόροι της περιοχής των Κραβάρων προορίζονταν για την μισθοδοσία των τεσσάρων απογόνων του Κράβαρη (Ḳiravar), Κάρολου, Καρατζά, Μουσά και Μικροπέτρα οι οποίοι υπηρετούσαν στο οθωμανικό ιππικό (σπαχήδες).

Αναφορά της ονομασίας Κράβαρα γίνεται το 1806 και σε διορισμό οπλαρχηγών για τα αρματολίκια από τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων, όπου ορίζει το μεν Βενέτικο και την επαρχία Αποκόρου να ανήκουν στο αρματολίκι Βλαχού, τα δε Κράβαρα να είναι μέρος της περιφέρειας Καρπενησίου. Ο Νικόλαος Κασομούλης κάνει συχνές αναφορές στα Κράβαρα και τα χωριά τους κατά την περίοδο του 1821. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, τα χωριά της περιοχής Κραβάρων αναφέρονται και με τις ονομασίες "Βλαχοχώρια" ή "Κλεφτοχώρια", ιδιαίτερα τα χωριά του δήμου Οφιονείας. Το δύσβατο και απόκρημνο της περιοχής ήταν ιδανικό μέρος για τα λημέρια των κλεφτών. Την περίοδο διακυβέρνησης του Καποδίστρια και στην πρώτη διοικητική διαίρεση της Ελλάδος, που έγινε, τα Κράβαρα αποτελούσαν ιδιαίτερη διοικητική περιφέρεια - επαρχία. Αυτό έπαυσε να ισχύει από την εποχή του Βασιλέως Όθωνα. Το 1854 ο Αραβαντινός αναφέρεται στο Κράβαρυ ίσως Καρίβαρυ, περιοχή με 8 χωριά 4.000 κατοίκων στην Ναυπακτία του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Ο Γάλλος φιλέλληνας και περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει:
"Η περιοχή του Κράβαρι είναι το τελευταίο μέρος της Αιτωλικής κλιτύος ..... τα βουνά της υψώνονται στα βόρεια της περιοχής Βενέτικο" 
—  F. Pouquevill, Voyage de la Grece, Τομ. 4, βιβλ. Χ, κεφ. VII, σελ. 31-33.
 και παραθέτει σχετικό πίνακα με 63 χωριά της περιοχής μαζί με τον αριθμό των οικογενειών που τα κατοικούσαν την περίοδο εκείνη.

Ονομασία

Όσον αφορά την προέλευση της ονομασίας υπάρχει σχετική ασάφεια και διαφορετικές αναφορές αιτιολόγησης. Όπως αναφέρθηκε ήδη, με βάση το οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1454-1455, τα φοροεισοδήματα της περιοχής προορίζονταν τη μισθοδοσία τεσσάρων τιμαριωτών, απογόνων του Κράβαρη (Ḳiravar İli), η καταγωγή του οποίου είναι αδιαφανής. Το ίδιο το όνομα φαίνεται συγγενές με το σλαβικό "κραβάρ" (кравар) που δηλώνει τον "βουφορβό"· το όνομα, ωστόσο, ενός από τους γιους του ("Μουρίκης") δηλώνει πιθανή αλβανική προέλευση. Ως τοπωνύμιο απαντά και σε άλλες περιοχές της Βαλκανικής Χερσονήσου, ενώ σε τοπικό επίπεδο παρετυμολογείται συχνά από τις λέξεις κάρα βαρείτε, θεωρούμενες πολεμική ιαχή που έβγαζαν οι Έλληνες όταν ορμούσαν εναντίον των εχθρών τους.

Λαογραφία

Κατά παλαιότερη συνήθεια, κάποιοι από τους Kραβαρίτες κατέφευγαν σε επαιτεία με διάφορα τεχνάσματα προσποιούμενοι τους ανάπηρους, προκειμένου έτσι να κερδίζουν τον οίκτο των ανθρώπων. Συνηθέστερα στρέβλωναν τα άκρα τους, χέρια ή πόδια, από νεαρής ηλικίας ή υποκρίνονταν τους τυφλούς περιερχόμενοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας, ακόμα και του εξωτερικού.

Εκφράσεις

Παλιότερα η πλέον συνήθης δημώδης έκφραση για χαρακτηρισμό απολίτιστου ατόμου ήταν «αυτός είναι απ΄ τα Γκράβαρα», που αποδίδονταν και μ΄ ερωτηματικό στο 2ο πρόσωπο.