google/wiki40b huggingface dataset:
Αικατερίνη της Βουργουνδίας

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας Γ΄ των Νταμπιέρ κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου Β΄ κόμη της Φλάνδρας.
Της δόθηκε ως προίκα η κομητεία της Φερρέτ (γερμ. Πφιρτ) στον γάμο της με τον Λεοπόλδο Δ΄ δούκα της Πέραν Αυστρίας. Όταν εκείνος απεβίωσε το 1411, ο αδελφός του Φρειδερίκος Δ΄, που τον διαδέχθηκε στην Πέραν Αυστρία, κατέλαβε και τη Φερρέτ, παρά τις διαπραγματεύσεις της Αικατερίνης και του ανιψιού της Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Η Αικατερίνη έμενε κυρίως στο ενδιαίτημά της στην Αλσατία, κοντά στη Βουργουνδία που είχε γεννηθεί. 
Έκανε δεύτερο γάμο με τον Μαξιμιλιανό Ζμάσσμανν· το 1421 διαζεύχθηκαν.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε πρώτα το 1393 τον Λεοπόλδο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Πέραν Αυστρίας.
Όταν το 1411 απεβίωσε ο Λεοπόλδος Δ΄, η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Μαξιμιλιανό Ζμάσσμανν φον Ράππολσταϊν, αλλά το 1421 διαζεύχθηκαν.
Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.
Σύνταγμα της Αλβανίας

Το ισχύον Σύνταγμα της Αλβανίας υιοθετήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1998. Ορίζει το πολίτευμα της Αλβανίας ως κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σύμφωνα με το αυτό, η Αλβανία έχει ένα νομοθετικό σώμα που αποτελείται από 140 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγουν τον αρχηγό του κράτους, Πρόεδρο της Αλβανικής Δημοκρατίας, και μία κυβέρνηση, που αποτελείται από τον πρωθυπουργό, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και τους υπουργούς. Το Σύνταγμα του 1998 χωρίζεται σε 18 μέρη που προβλέπουν τα χαρακτηριστικά του πολιτεύματος, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλα σημαντικά σημεία.
Το Σύνταγμα του Μαρτίου του 1976 παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το Σεπτέμβριο του 1991, όταν εγκαθιδρύθηκε ένα πολυκομματικό καθεστώς και τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία μιας καπιταλιστικής οικονομίας. Προσχέδια για ένα νέο Σύνταγμα απέτυχαν να κυρωθούν, και μόλις το 1998 κυρώθηκε το παρών Σύνταγμα μέσω ενός δημοψηφίσματος.
Μουσικό Σχολείο Παλλήνης

Κτίριο

Το Μουσικό Σχολείο Παλλήνης στεγάζεται σε μόνιμες εγκαταστάσεις, στην περιοχή Μάριζα Παλλήνης, οι οποίες δομήθηκαν σε οικόπεδο που παραχώρησε η Δέσποινα Πουλή. Εκτός από τις αίθουσες διδασκαλίας, το σχολείο διαθέτει αίθουσα συναυλιών με χωρητικότητα 650 ατόμων. Επίσης, υπάρχει η δανειστική βιβλιοθήκη που βρίσκεται σε χώρο 115 τ.μ.. Επιπρόσθετα, υπάρχουν εργαστήρια πληροφορικής, μουσικής τεχνολογίας, γερμανικής γλώσσας, κρουστών και φυσικών επιστημών.
Σομάλο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης

Το σομάλο  (Σομαλικά.:,صومالي , πληθυντικός:σομάλι) ήταν  νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης από το  1950 έως και το 1962. Υποδιαιρείτο σε 100 τσεντέσιμι (ενικός:τσεντέσιμο).

Ιστορία

Τα εδάφη στην ανατολική  Αφρική τα οποία αναφέρονται ως Ιταλική Σομαλιλάνδη πέρασαν υπό Ιταλική διοίκηση το 1950 σύμφωνα με τους όρους του Διεθνούς Συστήματος Κηδεμονιών των Ηνωμένων Εθνών. Το ίδιο έτος υιοθετείται το σομάλο ως νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης το οποίο αντικατέστησε το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής με ισοτιμία 1/1, καθώς επίσης και όλα τα άλλα νομίσματα τα οποία ήταν σε κυκλοφορία στην περιοχή όπως η Ινδική ρουπία και η Αιγυπτιακή λίρα ., Η ισοτιμία αυτή παρέμεινε σταθερή μέχρι και την απόσυρση του νομίσματος. Αντικατέστησε επίσης μικρό αριθμό  ιταλικών λιρετών που ήταν σε κυκλοφορία με αναλογία 1 σομάλο = 87,49 λιρέτες.
Το 1960 η Ιταλική και η Βρετανική Σομαλιλάνδη ενοποιούνται δημιουργώντας το ενιαίο και ανεξάρτητο κράτος της Σομαλίας. Δύο χρόνια μετά, το 1962 υιοθετείται το σελίνι της Σομαλίας το οποίο αντικαθιστά τόσο το  σομάλο όσο  και το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής το οποίο ήταν ακόμα σε χρήση στην Βρετανική Σομαλιλάνδη.

Τραπεζογραμμάτια

Ο φορέας που εξέδωσε  χαρτονομίσματα ήταν η «Cassa per la Circolazione Monetaria della Sommalia» με  έδρα τη Ρώμη. Λειτούργησε για πρώτη φορά στις 18 Απριλίου 1950 και στις 22 Μαΐου 1950 έθεσε σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες 1, 5, 10, 20 και 100  σομάλο Μια μικρότερη έκδοση των 5 αυτών χαρτονομισμάτων τέθηκε σε κυκλοφορία τον Μάιο 1951. Τα χαρτονομίσματα αυτά  άρχισαν να αποσύρονται στις  15 Δεκεμβρίου 1962 και στις 31 Δεκεμβρίου 1963 έπαψαν να αποτελούν  νόμιμο χρήμα της Σομαλίας .
Χαλκίς Κοίλης Συρίας

Η Χαλκίς ήταν αρχαία πόλη στην Κοίλη Συρία. Βρισκόταν στους πρόποδες του όρους Λιβάνου, μεταξύ Βηρυττού και Δαμασκού, καθώς επίσης μεταξύ Σιδώνος και Ηλιουπόλεως.
Σε αντιδιαστολή με τη βορειότερη Χαλκίδα, εκαλείτο Χαλκίς η υπό τον Λίβανον (λατ. Chalcis ad Libanum). Αν και ήταν ελληνιστική πόλη, ωστόσο κτίστηκε από τον εντόπιο Άραβα δυνάστη Μονικό, στα χρόνια της καταρεύσεως της Σελευκιδικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με άλλους επιστήμονες (περισσότερο πιθανή ερμηνεία) ιδρύθηκε πάλι από Άραβες ηγεμόνες της περιοχής, αλλά στα χρόνια του Αντιόχου Γ΄. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο Σελευκίδης βασιλιάς θα παραχώρησε την άδεια να κτιστεί η νέα ελληνιστική πόλη -πιθανόν μετά τη κατάληψη της Κοίλης Συρίας (198 π.Χ.) από τις συριακές δυνάμεις- για να ελέγχει καλύτερα την τοποθεσία. Το όνομά της οφείλει είτε σε Χαλκιδείς αποίκους από την Εύβοια, είτε σε Σελευκίδες κατοίκους (στρατιωτικοί άποικοι κατά την σελευκιδική φρασεολογία) από την βορειώτερη συριακή Χαλκίδα. Από την πόλη ονομάστηκε η γύρω περιοχή Χαλκιδηνή ή Χαλκιδική.
Μετά την ίδρυσή της, η Χαλκίς κατέστη σημαντική πόλη της κοιλάδας του Λιβάνου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Σελευκίδης στρατηγός Διόδοτος Τρύφων συγκέντρωσε στη λιβανέζικη Χαλκίδα στρατό επαναστατικό, αφού προηγουμένως κατέλαβε την Λάρισα (145/4 π.Χ.). Κατά την πτώση της σελευκιδικής δυναστείας (64 π.Χ.), στην πόλη ηγεμόνευε ο τετράρχης Πτολεμαίος, γιος του Μενναίου (85-40 π.Χ.), και στη συνέχεια ο γιος του Λυσανίας (40-36 π.Χ.). Την περίοδο εκείνη ήταν πρωτεύουσα του αραβικού κρατιδίου της Ιτουραίας. Όταν πέρασε ο Πομπήιος από τα μέρη του Λιβάνου (64 π.Χ.), απέσπασε πολλές ελληνιστικές πόλεις από τον Πτολεμαίο, αλλά σε κάποια φάση του πολέμου του έσωσε την ζωή. Μετά από αυτό οι δύο άνδρες συμφιλιώθηκαν. Σαν αντάλλαγμα ο Πτολεμαίος παρέσχε στον Πομπήιο αμύθητους θησαυρούς -για μισθοδοσία των λεγεώνων- που άρπαξε από λεηλασίες. Τις κατεστραμμένες πόλεις της Κοίλης Συρίας ανοικοδόμησε τότε ο Ρωμαίος στρατηγός και μια απο αυτές ήταν και η Χαλκίς που την ξαναέκτισε ο Άραβας στρατηγός του Μοσικός. Τον διάδοχο του Πτολεμαίου Λυσανία, θανάτωσε ο στρατηγός Μάρκος Αντώνιος, επειδή τον κατηγόρησε η [Κλεοπάτρα Ζ' της Αιγύπτου|Κλεοπάτρα]] ότι συνεργούσε κρυφά με τους Πάρθους (36 π.Χ.). Τότε ο Ρωμαίος στρατηγός δώρησε την Χαλκίδα στην τελευταία Ελληνίδα βασίλισσα της Αιγύπτου. Στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ. ο αυτοκράτωρ Κλαύδιος (41-54 μ.Χ.) δώρησε την Χαλκίδα στον Ιουδαίο βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα Α΄. Η πόλη αργότερα περιήλθε το 92 μ.Χ. στην ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας.
Πιστεύεται ότι είναι η σημερινή πόλη του Λιβάνου Anjar (عنجر), με αξιόλογα ερείπια που θεωρούνται μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς. Σώζονται επίσης και τα νομίσματα των τετραρχών της Πτολεμαίου και Λυσανίου.
861 Αΐντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Αΐντα εκτιμάται σε 66,84 ± 3,7 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,057. Η Αΐντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 57 λεπτά.
1-βουτίνιο

Ονοματολογία

Η ονομασία «1-βουτίνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-ιν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) τριπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας. Τέλος, ο αριθμός θέσης του τριπλού δεσμού («1-») προτάσσεται υποχρεωτικά στην ονομασία της ένωσης, ώστε η ένωση να διαχωρίζεται από την ισομερή της 2-βουτίνιο.

Με απόσπαση υδραλογόνων

Με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδραλογόνου από 1,1-διαλοβουτάνιο, με χρήση υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται 1-βουτίνιο:

Με απόσπαση αλογόνων

Με απόσπαση δύο ισοδυνάμων αλογόνου από 1,1,2,2-τετραλοβουτάνιο, με χρήση ψευδαργύρου (Zn), παράγεται 1-βουτίνιο:

Με αιθυλίωση αιθινίου

Το αιθινικό νάτριο μπορεί να αιθυλιωθεί με αιθυλαλογονίδιο, παράγοντας 1-βουτίνιο:

Καταλυτική υδρογόνωση

Με καταλυτική υδρογόνωση 1-βουτίνιου σχηματίζεται αρχικά 1-βουτένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) βουτάνιο.:

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂) (αλογόνωση) σε 1-βουτίνιο έχουμε προσθήκη στον τριπλό δεσμό. Παράγεται αρχικά 1,2-διαλο-1-βουτένιο
και στη συνέχεια (με περίσσεια αλογόνου) 1,1,2,2-τετραλοβουτάνιο.:

Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε 1-βουτίνιο παράγεται αρχικά 2-αλο-1-βουτένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδραλογόνου) 2,2-διαλοβουτάνιο.:

Υδροκυάνωση

Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε 1-βουτίνιο παράγεται αιθυλοπροπενονιτρίλιο:

Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου

Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO₄) σε 1-βουτίνιο παράγεται 2-οξοβουτανικό οξύ:

Προσθήκη αλκοολών

Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε 1-βουτίνιο παράγεται 2-αλκοξυ-1-βουτένιο:

Προσθήκη καρβοξυλικών οξέων

Με επίδραση καρβοξυλικών οξέων (RCOOH) σε 1-βουτίνιο παράγεται καρβοξυλικός αιθυλοβινυλεστέρας:

Οζονόλυση

Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε 1-βουτίνιο παράγεται αρχικά ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε 2-οξοβουτανάλη:

Χημεία Reppe

Ο Γουώλτερ Ρέππε (Walter Reppe) ανακάλυψε ότι, παρουσία διαφόρων καταλυτών, το 1-βουτίνιο μπορεί να αντιδράσει με διάφορα αντιδραστήρια παράγοντας μια ευρεία ποικιλία βιομηχανικά σημαντικών χημικών. Το χημικά καθαρό αιθίνιο είναι άοσμο, αλλά το εμπορικού βαθμού καθαρότητας αιθίνιο έχει μια χαρακτηριστική οσμή, εξαιτίας προσμείξεων.
1. Με αλκοόλες (ROH), με το υδροκυάνιο (HCN), με το υδροχλώριο (HCl) και με καρβοξυλικά οξέα (RCOOH), το 1-βουτίνιο παράγει αιθυλοβινυλενώσεις (δηλαδή ενώσεις γενικού τύπου AC(CH₂CH₃)=CH₂): 
2. Με αλδεΰδες (RCHO) δίνει (1-βουτινυλ)όλες, σύμφωνα με την αντίδραση Φαβόρσκιυ (Favorskii reaction):
3. Με αντίδραση 1-βουτινίου με μονοξείδιο του άνθρακα και νερό ή αλκοόλη παράγεται αιθυλοπροπενικό οξύ ή αιθυλοπροπενικός εστέρας, αντιστοίχως, που χρησιμοποιούνται, με τη σειρά τους, για την παραγωγή ακρυλικού γυαλιού και άλλων ακρυλικών προϊόντων:
4. Με κυκλοποίηση (μαζί με ολιμερισμό) 1-βουτινίου παράγονται το 1,3,5-τριαιθυλοβενζόλιο, το 1,3,5,7-τετραιθυλοκυκλοοκτατετραένιο και η 2,5-διαιθυλυδροκινόνη:
Αλκιβιάδης Λούλης

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από την Ήπειρο, ήταν γιος του Θεμιστοκλή Λούλη και αδερφός του Γεώργιου Λούλη. Ήταν βιομήχανος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1926 και επανεξελέγη σε αυτές του 1928, 1932, 1933 και 1936. Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, πρόεδρος της Εθνικής Αλληλεγγύη του ΕΑΜ και γενικός διοικητής Ηπείρου στην κυβέρνηση του Βουνού. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας εξορίστηκε σε διάφορα μέρη. 
Απεβίωσε το 1953.
Βουτανικό οξύ

Βιομηχανική παραγωγή

Βιομηχανικά το βουτανικό οξύ παράγεται (κυρίως) με τη βουτανική ζύμωση (βλ. παρακάτω) από γλυκόζη, που συνήθως προέρχεται από ζάχαρη ή άμυλο. Επίσης λαμβάνεται από ξυνισμένο γάλα και ορισμένα τυριά.

Με καρβοξυλίωση προπυλαλογονιδίων

Με καρβοξυλίωση με διοξείδιο του άνθρακα (CO₂) προπυλαλογονιδίων (CH₃CH₂CH₂X), μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων (αντιδραστήρια Grignard) παράγεται βουτανικό οξύ::

Με υδρόλυση βουτανονιτριλίου

Με υδρόλυση βουτανονιτριλίου (CH₃CH₂CH₂CN) σε όξινο περιβάλλον παράγεται βουτανικό οξύ:

Με οξείδωση 4-οκτενίου, 1-βουτανόλης ή βουτανάλης

1. Με οξείδωση 4-οκτενίου (CH₃CH₂CH₂CH=CHCH₂CH₂CH₃) παράγεται αιθανικό οξύ:
2. Με οξείδωση 1-βουτανόλης (CH₃CH₂CH₂CH₂OH) παράγεται βουτανικό οξύ:
3. Με οξείδωση βουτανάλης (CΗ₃CH₂CH₂CHO) παράγεται βουτανικό οξύ:

΄Οξινος χαρακτήρας και καρβονικά άλατα

Το βουτανικό οξύ είναι ένα ασθενές μονοβασικό οξύ (pKa = 4,82), ασθενέστερο από τα περισσότερα ανόργανα οξέα. Τα επτά (7) υδρογόνα του προπυλίου δεν αντικαθιστώνται από μέταλλα αλλά παρ'όλα αυτά το βουτανικό οξύ αντιδρά με ορισμένα μέταλλα και βάσεις σχηματίζοντας άλατα με σύγχρονη έκλυση υδρογόνου ή νερού αντίστοιχα:

Αποκαρβοξυλίωση

1. Με θέρμανση βουτανικού νατρίου παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα και προπάνιο:
2. Με ηλεκτρόλυση βουτανικού νατρίου (μέθοδος Kolbe), παράγονται διοξείδιο του άνθρακα και εξάνιο:
3. Με θέρμανση αλάτων του με ασβέστιο (ή βάριο) παράγεται επτανόνη-4:
4. Με επίδραση βρωμίου σε βουτανικό άργυρο  παράγεται προπυλοβρωμίδιο -  Αντίδραση Hunsdiecker:

Αναγωγή

Τo βουτανικό οξύ ανάγεται με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH₄) ή νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH₄) προς  βουτανόλη-1:

Οξείδωση

Τo βουτανικό οξύ οξειδώνεται σε βουτανικό υπεροξύ από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H₂O₂), σε όξινο περιβάλλον:

Χρήσεις

Το βουτανικό οξύ χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή ποικίλλων εστέρων του. Οι χαμηλής μοριακής μάζας εστέρες του βουτανικού οξέος, όπως ο βουτανικός μεθυλεστέρσς (PrCOOMe), έχουν πολύ ευχάριστες οσμές και γεύσεις και συνεπώς έχουν εφαρμογές ως προσθετικά τροφίμων και αρωμάτων.
Το ίδιο το βουτανικό οξύ, εξαιτίας της έντονης οσμής του, χρησιμοποιήθηκε επίσης ως προσθετικό για δολώματα ψαρέματος. Ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρο αν τα ψάρια έλκονται από το ίδιο το βουτανικό οξύ ή από πρόσθετες ουσίες που, ως προσμείξεις, υπάρχουν στα παρασκευάσματα που το περιέχουν.
Τέλος έχει χρησιμοποιηθεί, από πληρώματα Ιαπωνικών φαλαινοθηρικών, για την απώθηση αντιφαλαινοθηρικών διαδηλωτών, προκαλώντας τους ναυτία. Ομοίως και από αντιαμβλωτικούς διαδηλωτές για την παρενόχληση κλινικών που τις καταλαμβάνουν.
Γκρόντνο

Ιστορία

Η πόλη ανάγει τη δημιουργία της σε ένα μικρό οχυρό που κατασκεύασαν οι Ρουρικίδες στα σύνορα με τη βαλτική φυλή των Γιουβιγγιανών. Η πρώτη αναφορά στο Γκρόντο γίνεται το 1005. Η πόλη ιδρύθηκε επισήμως το 1127 και αναφέρεται στο Πρώτο Χρονικό, ως ευρισκόμενο σε πάνω σε πολυάριθμες εμπορικές οδούς και είχε γίνει πρωτεύουσα ενός ανεξάρτητου πριγκιπάτου. Μαζί με το Ναβαγρουντάκ ήταν οι κύριες πόλεις της Μαύρης Ρουθηνίας, τότε κοντά στην αρχική Λιθουανία. Στα μέσα του 13ου αιώνα προσαρτήθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Το 1441 απέκτησε συμβούλιο, σύμφωνα με το νόμο του Μαγδεμβούργου. Στην πόλη έλαβαν χώρα δύο μάχες κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βορείου Πολέμου. Στο νέο κάστρο της πόλης έλαβε χώρα το τελευταίο Σέιμ της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Δύο χρόνια αργότερα, μετά το διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη έγινε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη κατακτήθηκε το 1915 από τη Γερμανική Αυτοκρατορία, αλλά με τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ παρέμεινε τμήμα της Σοβιετικής Ρωσίας. Με τον πόλεμο δημιουργήθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Λευκορωσίας με πρωτεύουσα αρχικά το Μινσκ και αργότερα το Γκρόντο. Μετά τον Α΄ΠΠ, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Πολωνών, αλλά την κατέλαβε ο κόκκινος στρατός το 1920, στα πλαίσια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, αλλά μετά την ήττα στη Μάχη της Βαρσοβίας, τη μάχη του Νέμαν, η οποία έλαβε χώρα κοντά στο Γκρόντνο, και τη συνθήκη της Ρίγας, η πόλη έγινε τμήμα της Πολωνίας. Τις 20-22 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής, δόθηκε στη πόλη μάχη. Πριν τον Β΄ΠΠ και το Ολοκαύτωμα, στη πόλη υπήρχε σημαντικός πληθυσμός Εβραίων, 22.700 σε σύνολο 46.900 κατοίκων σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη πόλη τις 23 Ιουνίου 1941, δημιούργησαν το Γκέτο του Γκρόντνο και στη συνέχεια έστειλαν του Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου τους εκτέλεσαν.
Μετά τον Β΄ΠΠ, η πόλη έγινε τμήμα της ΣΣΔ της Λευκορωσίας και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στη Λευκορωσία.
Ακσακάλ

Ο όρος ακσακάλ (στις τουρκικές γλώσσες, σημαίνει κυριολεκτικά "άσπρη γενειάδα") αναφέρεται μεταφορικά στους γέροντες άνδρες, τον γέρο και σοφό της κοινότητας σε μέρη της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου. Παραδοσιακά, ένας ακσακάλ ήταν ηγέτης ενός χωριού ή αούλ μέχρι τη σοβιετική εποχή. Ως σύμβουλοι ή δικαστές, αυτοί οι ηγέτες έχουν ή είχαν κάποιο ρόλο στην πολιτική και το δικαστικό σύστημα στις χώρες και τις φυλές. Για παράδειγμα, υπάρχουν δικαστήρια ακσακάλ στην Κιργιζία. Στο Ουζμπεκιστάν, που παραδοσιακά είναι μια πιο αστική κοινωνία (οι Ουζμπέκοι είναι σαρτ ή κάτοικοι των πόλεων, σε αντίθεση με τους νομάδες Τούρκους), οι πόλεις χωρίζονται σε μαχάλλες. Κάθε μαχάλλα έχει έναν ακσακάλ που ενεργεί ως επαρχιακός ηγέτης.

Αναδιάρθρωση των δικαστηρίων ακσακάλ στην Κιργιζία

Το 1995, ο τότε πρόεδρος της Κιργιζίας Ασκάρ Ακάγιεφ ανακοίνωσε ένα διάταγμα για την αναζωογόνηση των δικαστηρίων ακσακάλ. Τα δικαστήρια θα έχουν δικαιοδοσία επί της περιουσίας, των αδικοπραξιών και του οικογενειακού δικαίου. Τα δικαστήρια ακσακάλ περιλήφθηκαν τελικά στο άρθρο 92 του συντάγματος της Κιργιζίας. Το 2006, υπήρχαν περίπου 1.000 δικαστήρια ακσακάλ σε όλη τη Κιργιζία, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Μπισκέκ. Ο Ακάγιεφ συνέδεσε την ανάπτυξη αυτών των δικαστηρίων με την αναζωπύρωση της εθνικής ταυτότητας της Κιργιζίας. Σε μια ομιλία του το 2005, συνέδεσε τα δικαστήρια με το νομαδικό παρελθόν της χώρας και εξέφρασε την έκφραση του πως τα δικαστήρια εξέφρασαν την ικανότητα της Κιργιζίας για αυτοδιαχείριση.
Μικροσκόπιον (αστερισμός)

Αξιοσημείωτα στον αστερισμό

- Ο αστέρας Lacaille 8760 (ή HD 202560), με φαιν.μέγεθος 6,67 και φασμ.τύπο M0 V (ερυθρός νάνος), βρίσκεται πολύ κοντά στη Γη και το Ηλιακό μας Σύστημα: Απέχει «μόλις» 12,61 έτη φωτός ή 119,3 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα, γεγονός που τον καθιστά τον τριακοστό τρίτο κοντινότερο αστέρα (λαβαίνοντας το σύστημα του α Κενταύρου ως 3 αστέρες, τον Σείριο ως 2, κλπ.). Η απόσταση όμως αυτή αυξάνεται συνεχώς με ρυθμό 28 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (100.800 χιλιόμετρα την ώρα). Η πολύ μεγάλη πάντως ιδία κίνηση του αστέρα, 3,452 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι μόνο 1,326 του Σειρίου, φανερώνει ότι ποτέ στο παρελθόν δεν μας πλησίασε πολύ περισσότερο. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι 8,7, δηλαδή είναι και στην πραγματικότητα πολύ αμυδρότερος του Ήλιου.
- Το Μικροσκόπιον διαθέτει και αρκετούς αμυδρούς γαλαξίες, με φωτεινότερο τον NGC 6925 (φαιν.μέγεθος 11,3).
Δόξα Αρκαδίας

Ιστορία

Επί τουρκοκρατίας το όνομα του χωριού ήταν «Βρετεμπούγα» και ήταν ονομαστό για τους χτίστες του. Η Δόξα έχει καεί δυο φορές: η πρώτη ήταν το 1779 από τον Τούρκο πασά Μετούρο και η δεύτερη κατά τη γερμανική Κατοχή, οπότε και κάηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς ως αντίποινα για τον θάνατο ενός στρατιώτη τους (1943).

Το χωριό σήμερα

Πρόκειται για ένα χωριό με λίγα παλιά πέτρινα σπίτια, με μια πλατεία στο κέντρο του χωριού που λέγεται αγορά και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Το τοπίο συμπληρώνει το πράσινο από τους κάμπους και τα πλατάνια καθώς και ο ποταμός Λάδωνας. Σημέρα,απαριθμεί λιγότερο απο 200 κατοίκους.Τα καλοκαίρια και ειδικά το μήνα Αύγουστο το χωριό σφύζει από ζωή, καθώς κορυφώνονται οι εκδηλώσεις του Συλλόγου Απανταχού Δοξιωτών καθώς και του Συλλόγου Νέων Δόξας, με λαϊκές βραδιές καθώς και πάρτι νεολαίας που λαμβάνει χώρα στο παλιό σχολείο του χωριού που πλέον έχει μετατραπεί σε Λαογραφικό Μουσείο. Επίσης το μήνα αυτόν πραγματοποιείται εκδήλωση μνήμης από το κάψιμο του χωριού.Κάψιμο που έγινε στις 23 Αυγούστου του 1943 από τους Γερμανούς κατακτητές. Κατά την διάρκειά της, τελείται επιμνημόσυνη δέηση για όλα τα θύματα της Γερμανικής κατοχής και κατάθεση στεφάνων στο χώρο του μνημείου.
Καλλίνικος Σταυροβουνιώτης

Βιογραφία

Ο πατήρ Καλλίνικος Μοναχός, κατά κόσμον Κώστας Π. Μαμμούς γεννήθηκε το 1920 στην κωμόπολη Αθηένου της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας Πέτρου Μαμμούς και Φλωρεντίας Γιάννη Λιονταρή. Σε νεαρή ηλικία (Ιούνιος 1941) εισέρχεται στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου ως δόκιμος μοναχός. Σύντομα κείρεται μοναχός και μαθητεύει κοντά στους Σταυροβουνιώτες αγιογράφους πατέρες και κυρίως τους πατέρες Μελέτιο, Διονύσιο και Στέφανο. Κατόπιν ευλογίας από τον ηγούμενο Γέροντα Βαρνάβα, το 1946 φεύγει για την Ελλάδα και το Άγιο Όρος με σκοπό την περαιτέρω εμβάθυνση στην τέχνη της Αγιογραφίας. Στο Άγιο Όρος μαθήτευσε αρχικά για δύο μήνες κοντά στον πατήρ Ιωαννίκιο Μαυρόπουλο, ο οποίος όμως κοιμήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την γνωριμία τους.
Εκτός από το Άγιο Όρος, επισκέφθηκε και άλλους Ορθόδοξους χώρους όπου υπήρχε γνώση της βυζαντινής αγιογραφίας. Μέρη που βρέθηκε ο πατήρ Καλλίνικος είναι και ο Μυστράς, η Βέροια, η Θεσσαλονίκη και το Όρος Σινά. Μαζί με την μαθητεία του κοντά σε διάφορους δασκάλους (όπως ο Φώτης Κόντογλου), απέκτησε και άλλες γνώσεις μέσω δικών του πειραματικών δοκιμών. Δοκιμές με διάφορα υλικά, όπως αυγό, άχυρο, ασβέστη κ.λπ. καθώς επίσης και με διάφορες τεχνικές. Το 1960 αφού μαθήτευσε κοντά στον Φώτη Κόντογλου, στράφηκε από την τεχνική της Αναγέννησης στην Βυζαντινή, την οποία ακολούθησε έπειτα. Σε αυτό το έργο του, στηρίχθηκε και από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ΄ ο οποίος τον έστειλε το 1962 στην Ελλάδα για μαθητεία. Η βαθιά γνώση που απέκτησε τον κατέστησε γνωστό σε όλο τον Ορθόδοξο χώρο. Ενδεικτικό της φήμης του ήταν και η πρόσκλησή του το 1982 από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Α΄ να αγιογραφήσει το καθολικό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου.

Θάνατος

Ο Πατήρ Καλλίνικος Σταυροβουνιώτης ο Αγιογράφος απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών την 23η Ιανουαρίου 2011 στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου. Η εξόδιος ακολουθία έγινε την 25η του ιδίου μηνός και ετάφη στην γενέτειρά του Αθηαίνου. Με τον θάνατό του άφησε ένα σημαντικό έργο και μια εκτενή παράδοση στην σύγχρονη Ορθόδοξη Βυζαντινή αγιογραφία.
Δημοσθένης Μπριστογιάννης

Καταγωγή, σπουδές, οικογένεια

Ο Δημοσθένης Μπριστογιάννης, γιος του Γεωργίου, γεννήθηκε στην Αμαλιάδα την 12.12.1898. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και απέκτησε τίτλο διδάκτορα των οικονομικών από το πανεπιστήμιο των Παρισίων.
Όταν υπηρετούσε, ως νομάρχης, στην Πρέβεζα γνωρίστηκε και παντρεύτηκε με την Μαριάνθη Κοκκινάτου, κόρη του εμπόρου Γεράσιμου Κοκκινάτου και αδελφή του δικηγόρου Γιάννη Κοκκινάτου και του δημοσιογράφου Παναγή Κοκκινάτου, οι οποίοι ανήκαν στο Κόμμα των Φιλελευθέρων και είχαν διατελέσει βουλευτές Πρέβεζας. Απέκτησαν έξι παιδιά: Ιωάννη, Παναγή, Καικιλία, Ιάσωνα, Μαριάνθη και Κοσμά.

Νομάρχης

Δεν είχε κλείσει καν τα τριάντα του χρόνια όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος του ζήτησε να συμμετάσχει στη διοίκηση και τον διόρισε Νομάρχη Πέλλας, θέση την οποία υπηρέτησε από το 1928 μέχρι το 1930. Στη συνέχεια διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, όπου υπηρέτησε από το 1930 μέχρι το 1932. Μετά την κατοχή διετέλεσε Νομάρχης Λακωνίας από το 1944 έως το 1946.
Απεβίωσε το 1965.
Δημήτριος Σαμοθράκης

Καριέρα

Ο Δημήτριος Σαμοθράκης γεννήθηκε γύρω στο 1875. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη και ήταν αθλητής του συλλόγου Γυμνάσιον Σμύρνης. Το Γυμνάσιον είχε δημιουργηθεί το 1893 από αθλητές που είχαν αποχωρήσει από το σύλλογο Ορφεύς Σμύρνης αλλά το 1898 συνενώθηκε ξανά με τον Ορφέα δημιουργώντας τον Πανιώνιο.
Ο Σαμοθράκης πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό το 1896 στους Α΄ Δημόσιους Αγώνες της Σμύρνης που διοργάνωσε ο σύλλογός του, το Γυμνάσιον Σμύρνης, οι οποίοι από τον τύπο της πόλης αποκλήθηκαν Πανιώνιοι Αγώνες, ονομασία που τελικά επικράτησε. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο μίλι (1609,34 μ.) με 5.09.0, επιτυχία που θα επαναλάβει και στους αγώνες του 1898.
Το Μάιο του 1899 μετέχει στα Α΄ Σωτήρια, που διοργάνωσε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου, σε ανάμνηση της διάσωσης του βασιλιά Γεώργιου Α΄ από δολοφονική απόπειρα. Ο Σαμοθράκης νικά σε τρία αγωνίσματα, στα 800 μ. με 2.17.6, στα 1500 μ. με 4.44.5 και στα 10.000 μ. με 36.05.2. Η επίδοσή του στα 1500 μ. αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ. Το ίδιο έτος θριαμβεύει στους Πανιώνιους Αγώνες στις 880 γιάρδες με 2.16.5 και στο μίλι με 5.07.2.
Αν και βρίσκεται σε κορυφαία φόρμα στη συνέχεια χάνεται από το προσκήνιο.
Γιόνα (Ρωσία)

Ιστορία

Πρώτα αναφερόταν ως το πογκόστ του Γιόνο-Μπαμπίνσκι (Ёно-Бабинский), το 1574. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ιδρύθηκε από Φινλανδούς και Σάμι αρκετά αργότερα, το 1840.