google/wiki40b huggingface dataset:
Ι. Γ. Δραγούνης Α.Ε.

Σύντομο ιστορικό

Ο οίκος ιδρύθηκε το 1965 από τον Ιωάννη Δραγούνη. Τέσσερα χρόνια μετά την ιδρυσή του, το 1969, εξέδωσε το 1ο περιοδικό κόμικς το οποίο είχε τίτλο Κράνος. Δύο χρόνια αργότερα, το 1971, εξέδωσε το 2ο περιοδικό με τον τίτλο Τανκς. Το 1973 ο Δραγούνης έφερε στην Ελλάδα τον 1ο ήρωα της Warner Bros, τον Ποπάυ εκδίδοντας το ομότιτλο περιοδικό με τις ιστορίες του ίδιου του Ποπάυ και της φίλης του της Όλιβ. Επίσης στις αρχές της ίδιας χρονιάς, ξεκίνησε την έκδοσή του το εβδομαδιαίο περιοδικό σταυρόλεξων και παιχνιδιών Κουίζ. Τρία χρόνια 
αργότερα, εκδόθηκε κι ένα 2ο περιοδικό με ιστορίες ηρώων της Warner Bros, το Μπαγκς Μπάννυ. Τον Ιούνιο του 1985, ήρθε στην Ελλάδα ο τελευταίος απ' τους ήρωες της Warner Bros, ο Φέλιξ ο γάτος με την έκδοση του ομότιτλου περιοδικού. Αναλυτικά 
τα περιοδικά τα οποία εξέδωσε ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος ήταν τα ακόλουθα:

Αποχώρηση του Ιωάννη Δραγούνη και ανάληψη από τον γιο του Γεώργιο

Την Πρωτοχρονιά του 1997 ο Ιωάννης Δραγούνης αποχώρησε οριστικά απ' την εργασία του και τα
ηνία του οίκου ανέλαβε ο γιος του Γεώργιος. Από κείνη την ημέρα ο οίκος μετονομάστηκε σε Γεώργιος Δραγούνης Εκδόσεις Α. Ε.. Στα τέλη του 2000 έγινε η εξαγορά απ' τον εκδοτικό οίκο Δραγούνης της Εταιρείας Ραδιοφωνικών Παραγωγών Λάμψη και την Πρωτοχρονιά του 2001 οι 2 εταιρείες αυτές εντάχθηκαν στον Όμιλο Αττικών Εκδόσεων Α. Ε. Στις 10 Ιανουαρίου του 2012 το Δ. Σ. του Ομίλου Αττικών Εκδόσεων αποφάσισε οι εταιρείες Γεώργιος Δραγούνης Εκδόσεις Α. Ε. και Λάμψη Ραδιωφονικές Παραγωγές Α. Ε. να συγχωνευτούν με τη μητρική εταιρεία, τις Αττικές Εκδόσεις Α. Ε.. πράγμα το οποίο έγινε την 1η Φεβρουαρίου του έτους εκείνου και από τότε η επωνυμία Γεώργιος Δραγούνης Εκδόσεις Α. Ε. έπαψε οριστικά να υφίσταται.
Διονύσιος Ταβουλάρης

Βιογραφικά στοιχεία

Μεγάλωσε στη Ζάκυνθο όπου έκανε και τα πρώτα του θεατρικά βήματα όταν σε ηλικία μόλις 12 χρονών συμμετείχε σε μια παράσταση που δόθηκε στη πόλη, σαν μέλος ερασιτεχνικού θιάσου. Αργότερα το (1857) έκανε περιοδίες με μεγάλη επιτυχία, μαζί με τον αδερφό του Σπύρο στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρουμανία και την Τουρκία. Στην Κωνσταντινούπολη (1862) θα συνεργαστεί και με το θίασο του Βασίλη Ανδρονόπουλου και θα γνωρίσει τη μετέπειτα σύζυγό του Σοφία, τότε σύζυγο του δικηγόρου Παναγιώτη Πανά. Αργότερα έδωσε παραστάσεις και πάλι με δικό του θίασο με τον Σπύρο Ταβουλάρη και τη σύζυγό του Σοφία. Το 1868 τον βρίσκει να ανεβάζει διάφορα έργα στην Ερμούπολη της Σύρου που διέθετε τότε ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα. Το 1889 γοητεύει το Αθηναϊκό κοινό μαζί τον Παντόπουλο στην δημοφιλέστατη «Τύχη της Μαρούλας» του Κορομηλά.
Όταν επιστρέφει και εγκαθίσταται πια μόνιμα στην Αθήνα συμμετέχει στο θίασο της Νέας σκηνής του Χρηστομάνου και στο Βασιλικό Θέατρο και συνεργάζεται με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής του. Απογοητευμένος από τη συνεργασία του με το Βασιλικό Θέατρο, μετανάστευσε το 1903 στην Αμερική όπου αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να συστήσει θίασο.
Κόρη του ήταν η ηθοποιός Ελένη Φυρστ. Συνέγραψε τα απομνημονεύματά του, Απομνημονεύματα της επαγγελματικής ημών Εθνικής Σκηνής και μετέφρασε θεατρικά έργα από τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα αγγλικά.
Κινεζική Βικιπαίδεια

Ιστορία

H Κινεζική Βικιπαίδεια ιδρύθηκε μαζί με άλλες 12 Βικιπαίδειες τον Μάιο του 2001. Τότε, η Κινεζική Βικιπαίδεια δεν υποστήριζε το κινεζικό αλφάβητο, με αποτέλεσμα αυτή η Βικιπαίδεια να μην έχει εγκυκλοπαιδικό περιεχόμενο.
Τον Οκτώβριο του 2002, η πρώτη σελίδα σε κινεζική γλώσσα δημιουργήθηκε και ήταν η Αρχική Σελίδα. Μια ενημέρωση λογισμικού τον Οκτώβριο του 2002 επέτρεψε την χρήση κινεζικών χαρακτήρων. Στις 17 Νοεμβρίου 2002 ο χρήστης Mountain μετέφρασε ένα λήμμα σχετικά με την επιστήμη του υπολογιστή, δημιουργώντας το πρώτο εγκυκλοπαιδικό της λήμμα.
Για να μην υπάρχουν διαφορές στο κείμενο της Κινεζικής Βικιπαίδειας ανάμεσα στα απλά κινέζικα και τα παραδοσιακά κινέζικα (ή «ορθόδοξα» κινέζικα), αυτές οι δύο γλώσσες χωρίστηκαν και έκαναν τις δικές τους βικιπαίδειες. Με την ενημέρωση λογισμικού του Mediawiki και την εμφάνιση του Mediawiki 1.4 τον Δεκέμβριο του 2004 έγινε η αληθινή διαχώριση των δύο γλωσσών σε αυτές τις δύο Βικιπαίδειες. Οι ανάγκες από το Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη είχε ως αποτέλεσμα η έκδοση zh-sg να ανακατεύθυνε στο zh-cn και το zh-hk στο zh-tw.
Τις πρώτες της ημέρες, τα περισσότερα λήμματα της Κινέζικης Βικιπαίδειας μεταφράζονταν από την αγγλική έκδοση. Οι πρώτοι 5 διαχειριστές εκλέχθηκαν στις 14 Ιουνίου 2003.
Η Βικιπαίδεια εμφανίστηκε στην ηπειρωτική Κίνα στις 20 Οκτωβρίου 2003 από την εφημερίδα China Computer Education στο άρθρο της «Θέλω να γίνω μέλος για να γράψω μια εγκυκλοπαίδεια» (στα κινεζικά 我也来写百科全书). Στην Ταϊβάν πρωτοεμφανίστηκε στις 16 Μαΐου 2004 από την εφημερίδα China Times. Από τότε, πολλές κινεζικές εφημερίδες έχουν γράψει άρθρα για την κινεζική Βικιπαίδεια, και πολλοί διαχειριστές της έχουν δεχτεί συνέντευξη από δημοσιογράφους.
Κόλπος της Βεγγάλης

Ο Κόλπος της Βεγγάλης ή Όρμος της Βεγγάλης είναι ο μεγαλύτερος κόλπος της Γης. Βρίσκεται στη ΝΑ. Ασία και αποτελεί το ΒΑ. τμήμα του Ινδικού Ωκεανού μεταξύ της Ινδικής χερσονήσου και της ΝΑ. Ασίας, της Μαλαϊκής χερσονήσου. Η έκτασή του υπολογίζεται σε 2.172.000 τ.χλμ. Το σχήμα του είναι τριγωνικό με το άνοιγμα προς νότο και τον μυχό προς βορρά, ακριβώς αντίθετο με αυτό της ινδικής χερσονήσου.

Όνομα

Την ονομασία του ο κόλπος οφείλει στο αρχαίο όνομα των εκβολών του ποταμού Γάγγη που ήταν Βέγγα ή Μπέγγα και κατέληξε Βέγγαλ ή Μπέγγαλ. Εξ αυτού προήλθε και το όνομα της περιοχής Βεγγάλη που διαμελίστηκε στη Δυτική Βεγγάλη που είναι σήμερα μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες της Ινδίας και την Ανατολική Βεγγάλη που αποτέλεσε το σημερινό Ανατολικό Πακιστάν λεγόμενο Μπανγκλαντές (Μπάνγκλα-ντες = Χώρα της Βεγγάλης).
Ο διαμελισμός της Βεγγάλης άρχισε το 1905 από τον τότε Άγγλο Αντιβασιλέα των Ινδιών λόρδο Κέρζον.

Όρια

Σύμφωνα με τον προσδιορισμό που έχει δώσει η Διεθνής Υδρογραφική Υπηρεσία, ο Κόλπος της Βεγγάλης οριοθετείται δυτικά από το νότιο άκρο Ντόντρα Χεντ της Σρι Λάνκα (πρώην Κεϋλάνης) και ανατολικά από το βόρειο άκρο της νήσου Σουμάτρα. Το μέγιστο πλάτος του υπολογίζεται σε 1000 μίλια, ενώ το μέσο βάθος περίπου τα 800 μ. εκτός του ορύγματος που εντοπίστηκε τελευταία. Βρέχει τις ανατολικές ακτές της Ινδίας, βόρεια τις ακτές του Μπανγκλαντές και ανατολικά τις ακτές της Βιρμανίας και της Μαλαϊκής χερσονήσου.

Ποταμοί

Στον Κόλπο της Βεγγάλης εκβάλει ένας μεγάλος αριθμός ποταμών, σημαντικότεροι των οποίων είναι οι: Γκοντάβαρι, Κάβερι, Κρίσνα και Μαχάναντι (δυτικά), ο Βραχμαπούτρα κα ο Γάγγης, (βόρεια), και ο Ιαρουάντι ανατολικά. Συνέπεια του μεγάλου αριθμού των εκβολών των παραπάνω ποταμών είναι και οι πολύ μεγάλες αμμώδεις παραλίες που παρουσιάζει ο κόλπος, καθώς και η δημιουργία μεγάλης υφαλοκρηπίδας που πλαισιώνει τον κόλπο.

Λιμένες

Κυριότεροι λιμένες του Κόλπου της Βεγγάλης είναι οι ινδικοί Καλκούτα, Κουνταλόρε, Κακινάντα, Μαλιτσιπατνάμ, Χενάι (πρώην Μαδράς), Παραντίπ και Βιζακαπατνάμ, καθώς και οι μπανγκλαντεσιανοί Τσιταγκόγκ και Μόγκλα ή Μούγκλα.

Νήσοι

Ο Κόλπος αυτός περιλαμβάνει δύο αρχιπελάγη, το αρχιπέλαγος Άνταμαν και το αρχιπέλαγος Ρίτσι, στ΄ ανατολικά του κόλπου, και πολλές άλλες μεμονωμένες νήσους και νησίδες. Για παράδειγμα τα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ που αποτελούν ξεχωριστή ινδική ομοσπονδία εδαφών περιλαμβάνουν περισσότερα από 550 νήσους και νησίδες.
Στο Κόλπο της Βεγγάλης ήταν και η Νήσος του Νότιου Ταλπατί.
Ιωάννης Πλατής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο χωριό Μουντάδος της Τήνου και ήλθε μικρός στην Αθήνα. Κατοίκησε στο σπίτι του Αλέξανδρου Ραγκαβή. Από παιδί ήταν καλλιτεχνικό δαιμόνιο, και τεχνική ιδιοφυΐα. Ο Ραγκαβής αναγνώρισε το ταλέντο του μικρού και τον προώθησε, επιμένοντας και κατορθώνοντας να τον βάλει στην παιδική ηλικία των δεκατριών χρονών στο Πολυτεχνείο.
Ο Πλατής γράφτηκε στην ζωγραφική και την κοσμηματογραφία και βραβεύτηκε για τα έργα του, μαζί με τον μικρό συμπατριώτη του, τον Γύζη.
Αν και είχε μεγαλύτερη κλίση στη ζωγραφική και αρίστευσε και βραβεύτηκε σε κάθε τάξη ανεξαιρέτως, στράφηκε αργότερα στην χαλκογραφία και την ξυλογραφία.
Έγινε γλύπτης της ξυλογραφίας και δημιούργησε απαράμιλλα αριστουργηματικά έργα.
Μεθυλο-2-βουτένιο

Ονοματολογία

Η ονομασία «(2-)μεθυλο-2-βουτένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα της κύριας ονομασίας «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα στην «κύρια» αλυσίδα του μορίου της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες με χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τέλος, προηγείται υποχρεωτικά ο αριθμός θέσης (2-), του διπλού δεσμού του, γιατί υπάρχει και άλλη δυνατή και μη ισοδύναμη θέση. Μπροστά από την κύρια ονομασία, μπαίνει το πρόθεμα «μεθυλο», για την «πλευρική» μεθυλομάδα που περιέχει η ένωση, με το «2-», ως αριθμό θέσης, που όμως δεν είναι και αυτός απαραίτητος, εφόσον η τοποθέτηση της μεθυλομάδας στο άλλο άτομο άνθρακα οδηγεί στην ίδια ένωση.

Με αφυδάτωση αλκανόλης

Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-μεθυλο-2-βουτανόλης παράγεται (κυρίως) μεθυλο-2-βουτένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C:

Με απόσπαση υδραλογόνου

Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από 2-αλο-2-μεθυλοβουτάνιο παράγεται (κυρίως) μεθυλο-2-βουτένιο:

Με απόσπαση αλογόνου

Με απόσπαση αλογόνου (X₂) από 2,3-διαλο-2-μεθυλοβουτάνιο παράγεται μεθυλο-2-βουτένιο:

Με καταλυτική αφυδρογόνωση αλκανίων

Με καταλυτική αφυδρογόνωση μεθυλοβουτανίου, παράγεται (κυρίως) μεθυλο-2-βουτένιο:

Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων

Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων [ μέθοδος Χόφφμανν (Hoffmann)] παράγεται και μεθυλο-2-βουτένιο. Π.χ.

Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων σε καρβονυλικές ενώσεις

Με επίδραση φωσφοροϋλιδίου σε αιθανάλη [ μέθοδος Βίττινγκ (Wittig)] παράγεται μεθυλο-2-βουτένιο. Π.χ.:

Ενυδάτωση

1. Επίδραση θειικού οξέος (H₂SO₄) και στη συνέχεια νερού (H₂O, ενυδάτωση). Παράγεται 2-μεθυλο-2-βουτανόλη:
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η₂Ο₂) . Παράγεται τρι(3-μεθυλο-2-βουτυλο)βοράνιο, και στη συνέχεια 3-μεθυλο-2-βουτανόλη:
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο [(CH₃CH₂)₂Hg] και έπειτα αναγωγή. Παράγεται 2-μεθυλο-2-βουτανόλη:
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Πρινς (Prins) με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2,3-διμεθυλο-2-βουτεν-1-όλη:
Όχθια Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Όχθια βρίσκονται στις νοτιοδυτικά της τεχνητής λίμνης Στράτου και ανατολικά της λίμνης Οζερός. Απέχουν 15,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αγρίνιο και στα ανατολικά και νότια του χωριού περνάει ο Αχελώος ποταμός ενώ στα βόρεια η ΕΟ Αγρινίου - Άρτας. 
Την περίοδο του ΣΤ΄ Βενετοτουρκικού πολέμου (1684-1699), στις 13  Σεπτεμβρίου 1684, στη σημερινή τοποθεσία "Μύλος" δυτικά του Αχελώου έγινε σημαντική μάχη Βενετών εναντίον των Οθωμανών στα πλαίσια των πολεμικών επιχειρήσεων στην Αιτωλία και Ακαρνανία (Σεπτέμβριος 1684). Οι Βενετοί με αρχιστράτηγο τον Φραντζέσκο Μοροζίνι και αρχηγό τον στρατηγό κόντε Carlo di Strassoldo είχαν συγκροτήσει στρατιωτικό σώμα από 1.600 Ενετούς, 1.000 Μαλτέζους, 300 στρατιώτες του Πάπα, Αρβανίτες, Κροάτες και 1.500 Έλληνες εθελοντές της περιοχής ενώ οι Οθωμανοί με αρχηγό  τον Σεφέρ Αγά στρατό με 1.500 στρατιώτες και 200 ιππείς είχαν στρατοπεδεύσει στην δυτική πλευρά του Αχελώου κοντά στο Ζαπάντι (σημερινή Μεγάλη Χώρα). Η μάχη υπήρξε νικηφόρα για τους Βενετούς και oι Toύρκοι με αρκετές απώλειες υποχώρησαν άτακτα, ενώ οι Βενετοί συνέχησαν την προέλασή τους μέχρι τον όρμο του Πεταλά.
Το χωριό πολιτιστικά συμπεριλαμβανόταν στα Βλάχικα ή Αρωμάνικα ή Καραγκούνικα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας (Παλαιομάνινα, Στράτος, Αγράμπελo, Γουριώτισσα, Στρογγυλοβούνι και Μάνινα Βλιζιανών). Σύμφωνα με τον ιστορικό Αστέριο Κουκούδη οι λατινόφωνοι αυτοί Βλάχοι μετανάστευσαν στην περιοχή σταδιακά από το 1865 έως το 1870 από το Μπιτσικόπουλο (στη σημερινή συνοριακή γραμμή Ελλάδας - Αλβανίας). Όταν το 1860 με νόμο (ΦΕΚ 12/2 Μαΐου 1858 και ΦΕΚ 14/9 Απριλίου 1959) υποχρεώθηκαν οι νομάδες που πηγαινοέρχονταν μεταξύ ελληνικού και τουρκικού κράτους να εγκατασταθούν μόνιμα αυτοί αποφάσισαν να μείνουν οριστικά στην περιοχή και να ασχοληθούν και με την καλλιέργεια της γης.

Διοικητικά

Τα Όχθια αναφέρονται επίσημα στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 το 1845 να προσαρτούνται στον τότε δήμο Αμβρακίας και το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζονται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Οχθίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί  την τοπική κοινότητα Οχθίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στράτου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 506 κατοίκους.
2985 Σαίξπηρ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σαίξπηρ είναι άγνωστα. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Ο Σαίξπηρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 4 λεπτά.
Σημαία του Ναουρού

Έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας, η σημαία του Ναουρού υψώθηκε για πρώτη φορά. Επιδεικνύει τη γεωγραφική θέση του νησιωτικού κράτους. Μια στενή κίτρινη λωρίδα με πλάτος του 1/24 του μήκους της σημαίας αντιπροσωπεύει τον ισημερινό. Το δωδεκάκτινο άσπρο αστέρι δηλώνει τη θέση του νησιού στα γαλάζια νερά του Ειρηνικού Ωκεανού, νότια του Ισημερινού. Ο διαχωρισμός του μπλε υφάσματος σε δύο ίσα μέρη υπενθυμίζει το μακροσκελές περιπετειώδες έπος, σύμφωνα με το οποίο οι πρώτοι κάτοικοι επρόκειτο να παρουσιαστούν στη γη από δύο λίθους. Οι δώδεκα ακτίνες στο αστέρι αντιπροσωπεύουν τις δώδεκα αρχικές φυλές του νησιού.Το λευκό συμβολίζει τα φωσφάτα, που αποτελούν πηγή ορυκτού πλούτου για το νησί. Η σημαία δημιουργήθηκε από έναν κάτοικο που προσέλαβε ο δημιουργός της αυστραλιανής σημαίας, Evans. Υιοθετήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1968. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 29 Ιανουαρίου 1968.Μία εναλλακτική σημαία του Ναουρού χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τους προσκόπους.
Διακήρυξη της Δημοκρατίας (Βραζιλία)

Η διακήρυξη της Δημοκρατίας της Βραζιλίας, ιδρυτικό γεγονός στην ιστορία της Βραζιλίας, έλαβε χώρα στις 15 Νοεμβρίου 1889, στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Οργανωμένη από μια ομάδα εντός του Βραζιλιάνικου Στρατού, ευρισκόμενη υπό την ηγεσία του δημοκρατικού στρατάρχη Ντεοντόρο ντα Φονσέκα, έλαβε την μορφή στρατιωτικού πραξικοπήματος, το οποίο έθεσε τέλος στην περίοδο βασιλείας του αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας, καθώς και στην ίδια την ύπαρξη του αυτοκρατορικού καθεστώτος.
Τα λίγα πρόσωπα τα οποία ήσαν μάρτυρες στα γεγονότα δεν αντιλήφθηκαν, καν, πως επρόκειτο για επανάσταση. Η ιστορικός Λίντια Μπεσουσέτ σημειώνει πως «σπάνια μία επανάσταση έλαβε χώρα με τόσο ήρεμο τρόπο». Καθ'όλη την διάρκεια του πραξικοπήματος, ο Πέτρος Β΄ δεν επέδειξε κανέναν συναισθηματισμό, ωσάν να μην τον αφορούσε η κατάληξή του. Απέρριψε το σύνολο των προτροπών που έγιναν προς τον ίδιο από πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, προκειμένου να κατασταλεί η εξέγερση. Ο αυτοκράτορας και η οικογένειά του αναχώρησαν σε εξορία στις 17 Νοεμβρίου. Μία σημαντική μοναρχική αντίδραση έλαβε χώρα, ωστόσο κατεστάλη βιαίως από τους δημοκρατικούς, ενώ ούτε ο Πέτρος Β΄ ούτε η κόρη του παρείχαν ουσιαστική υποστήριξη στην παλινόρθωση. Μην έχοντας ενεργή συμμετοχή στο πραξικόπημα και διαπιστώνοντας την παθητική αποδοχή της καταστάσεως από τον αυτοκράτορα, η πολιτική τάξη αποδέχθηκε την μεταβολή της μοναρχίας σε δημοκρατία. Ωστόσο, δεν γνώριζε πως σκοπός των οργανωτών του πραξικοπήματος ήταν η ίδρυση δικτατορίας, παρά προεδρικής ή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Ολίγον καιρό μετά την ανατροπή του προέδρου του Συμβουλίου, Αφόνσο Σέλσο ντε Ασσίς Φιγκεϊρέντο, Υποκόμη του Όουρο Πρέτο, καθώς και την σύλληψη της αυτοκρατορικής οικογένειας, η οποία φυλακίστηκε εντός του παλατιού της, ενώ, στην συνέχεια, εξορίστηκε, ο στρατάρχης Ντεοντόρο ντα Φονσέκα αυτοανακυρήχθηκε πρόεδρος της προσωρινής κυβερνήσεως, ενώ, επίσης, σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση εντός της οποίας έδρευαν οι υπουργοί Μπενζαμίν Κονστάν Μποτέλιο ντε Μαγκαλιάες, Κουιντίνο Μποκαϊούβα, Ρουί Μπαρμπόζα, Κάμπος Σάλες, Αριστίντες Λόμπο, Ντεμέτριο Ριμπέιρο και Εντουάρντο Βαντενκόλκ, όλοι τους μέλη του βραζιλιάνικου ελευθεροτεκτονισμού και οπαδοί του θετικισμού, του οποίου η αρχή τάξη και πρόοδος (πορτογαλικά: ordem y progresso), ενσωματώθηκε στη σημαία της νεοϊδρυθείσας δημοκρατίας.
Έντρε Μπάλιντ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1914 και σπούδασε χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών της Βουδαπέστης όπου είχε καθηγητές τους Γιάνος Βάσαρι και Βίλμος Νόβακ. Ξεκίνησε την εκθεσιακή του δραστηριότητα το 1938 ενώ μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του καλλιτεχνικού ρεύματος της ονομαζόμενης Ευρωπαϊκής Σχολής. Αργότερα έζησε από το 1958 ως το 1962 στη Γαλλία. Με την επιστροφή του στην Ουγγαρία εγκαταστάθηκε στην καλλιτεχνική παροικία του Szentendre κοντά στη Βουδαπέστη. Ασχολήθηκε με αρκετές τέχνες (ζωγραφική, χαρακτική, σκηνογραφία κλπ) ενώ στο ζωγραφικό και χαρακτικό του έργο είναι εμφανής η επίδραση του σουρεαλισμού, του κονστρουκτιβισμού αλλά και της ουγγρικής λαϊκής παραδοσιακής τέχνης. Έργα του Μπάλιντ παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ελλάδα κλπ). Πέθανε στη Βουδαπέστη στις 3 Μαΐου 1986.
Πανιώνιος (υδατοσφαίριση γυναικών)

Ο Πανιώνιος διαθέτει ομάδες υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Η ανδρική ομάδα πρωταγωνιστεί στο ελληνικό πόλο. Η γυναικεία ιδρύθηκε το 1988 και αγωνίζεται στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης.

Ιστορικά στοιχεία

Ομάδα υδατοσφαίρισης του Πανιωνίου υπήρχε από τα χρόνια που η ομάδα ήταν στη Σμύρνη. Είναι γνωστό ότι στους ναυταθλητικούς αγώνες "Πελόπεια" του 1922 έγιναν και αγώνες υδατοσφαίρισης μεταξύ των σωματείων "Πανιώνιος", "Πέλοψ Μελαντίας" και "Απόλλων Σμύρνης". Μετά την καταστροφή δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ομάδα υδατοσφαίρισης του Πανιωνίου.

Νεώτερη εποχή

Το 1985 επανιδρύθηκε η ανδρική ομάδα του συλλόγου και το 1988 ιδρύθηκε και το γυναικείο τμήμα. Είχε ανοδική πορεία και ως το 1996 είχε εννέα (9) παρουσίες στα Εθνικά Πρωταθλήματα. Επίσης, είχε αθλήτριες στις Εθνικές ομάδες. Στη συνέχεια πέρασε μια περίοδο παρακμής και αδράνειας, για να δραστηριοποιηθεί ξανά το Νοέμβριο του 2005, δημιουργώντας νέα τμήματα υποδομής.
Λουδοβίκος ντε λα Σέρδα

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλφόνσου βαρόνου του Λουνέλ και της Ματίλντας/Μαχώς των Μπριεν, κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ε. 
Ο πάππος του Αλφόνσου, ο Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης & Λεόν αποφάσισε ο Αλφόνσος να κληρονομήσει τη Λεόν και ο Σάντσο Δ΄ την Καστίλη. Αλλά το 1284 ο Σάντσο Δ΄ εκτόπισε τον Αλφόνσο και τον εξόρισε, έτσι τα παιδιά του Αλφόνσου μεγάλωσαν στη Γαλλία. Ο Λουδοβίκος πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στη Γαλλία στην υπηρεσία του βασιλιά και πολέμησε στον Εκατονταετή Πόλεμο υπέρ της Γαλλίας.  Ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας τον περιέβαλε με το αξίωμα  του κόμη του Κλερμόν & του Ταλμόν το 1338/9. Το 1340 ορίστηκε ναύαρχος της Γαλλίας. Τον αποκαλούσαν "της Ισπανίας (de España)".

Πρίγκιπας των Μακαρίων (Καναρίων) Νήσων

Αν και ήταν γνωστά στους Έλληνες από την αρχαιότητα, τα νησιά πρακτικά δεν είχαν επαφή με την Ευρώπη ως τον 14ο αι., οπότε ο Γενουάτης Λανσελότο Μαλσέλο έπεσε επάνω στη νήσο Λανθαρότε. Ο Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας χρηματοδότησε αποστολή για τη χαρτογράφησή τους. Τότε περιγράφτηκαν οι ιθαγενείς κάτοικοί τους, οι Γουάντσες και άνοιξε η όρεξη των εμπόρων για σκλάβους. Πρώτοι έτρεξαν έμποροι από τη Μαγιόρκα. 
Ο Λουδοβίκος ήταν τότε πρέσβης της Γαλλίας στην Αβινιόν και πρότεινε στον πάπα Κλήμη ΣΤ΄ το πιο ευνοϊκό σχέδιο κατάκτησης και εκχριστιανισμού. Έτσι το 1344 ο πάπας εξέδωσε βούλα και παραχώρησε τα νησιά στον Λουδοβίκο και τους απογόνους του με τον τίτλο του πρίγκιπα των Μακάρων (Infante de la Fortuna) με αντάλλαγμα τον εκχριστιανισμό των Γουάντσες και την πληρωμή 400 φλωρινίων κατ' έτος. Στα 11 νησιά δόθηκαν φανταστικά ονόματα: Καναρία, Ατλαντική, Εσπερίδα, Γοργόνα, κά. 
Στον Λουδοβίκο ο πάπας έδωσε το στέμμα και το σκήπτρο, ενώ μία έφιππη πομπή ανακοίνωσε στις οδούς της Αβινιόν το νέο. Ο πάπας εξέδωσε το 1345 νέα βούλα, όπου η κατάκτηση των Νήσων χαρακτηριζόταν Σταυροφορία και όποιος συμμετείχε θα είχε άφεση αμαρτιών. Έστειλε επιστολές στις γύρω χώρες, ζητώντας την αναγνώριση του τίτλου και τη συνδρομή τους. Οι βασιλείς της Πορτογαλίας και της Καστίλης διαμαρτυρήθηκαν, λέγοντας ότι είχαν από παλιά δικαιώματα στα νησιά και ήταν εχθρικοί στην αποστολή. Μόνο ο Πέτρος Ε΄ της Αραγωνίας του διέθεσε μερικές γαλέρες. Όμως το 1346 ξεκίνησε ο Εκατονταετής Πόλεμος και ο Λουδοβίκος απασχολήθηκε, υπηρετώντας τον Γάλλο βασιλιά ως το 1348, που απεβίωσε. Έτσι η αποστολή δεν ξεκίνησε· παρ' όλα αυτά οι γαλέρες πήγαν με δική τους απόφαση, αλλά απωθήθηκαν απ΄τους ιθαγενείς. Το 1360 αναφέρεται μία αποστολή Αραγωνέζων.
Ο Λουδοβίκος τάφηκε στο αββαείο του Σαιν-Ζιλ στο Κανγκεντόκ. Αν και ο πάπας όριζε, ότι ο τίτλος θα έπαυε αν η αποστολή δεν γινόταν μέσα σε πέντε έτη, ωστόσο ο τίτλος πέρασε στον γιο του Λουδοβίκο και μετά στην κόρη του Ισαβέλλα.
Α1 Κατηγορία επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών 2009-2010

Το πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2009−2010 διεξήχθη με τη συμμετοχή 9 ομάδων μετά την αποχώρηση του Γ.Α.Σ. Ελευσίς. Διεξήχθη σε δύο γύρους, σύνολο 16 αγώνων για κάθε ομάδα, ενώ δεν διεξήχθησαν πλέι οφ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε με άνεση ο αήττητος Α.Σ. Πέρα.

Μπαράζ για Α1

Στα μπαράζ για την Α1 της επόμενης περιόδου συμμετείχαν τέσσερις ομάδες: οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 8 και 9 στην Α1 και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 2 και 3 στην Α2. Το Ηράκλειο παρέμεινε στην Α1, ενώ προβιβάστηκε και ο Α.Ο. Αμφιθέας.
Μάχη της Ναϊσσού

Η Μάχη της Ναϊσού έλαβε χώρα το 268 ή το 269 μ.Χ. ανάμεσα στους Γότθους και τους Ρωμαίους, στην περιοχή της σημερινής Νις στη Σερβία, κατά τη βασιλεία του Γαλλιηνού ή, πιθανότερα, του Κλαύδιου Β' του Γοτθικού.

Προκαταρκτικά

Η μάχη συνέβη εξαιτίας δύο μαζικών ναυτικών εισβολών Ερούλων και Γότθων σε ρωμαϊκό έδαφος, κατά τα έτη 267-269. Η πρώτη εισβολή, αυτή των Ερούλων, ξεκίνησε με λεηλασία πόλεων των δυτικών παραλίων του Ευξείνου Πόντου. Στη συνέχεια, οι Έρουλοι επιτέθηκαν ανεπιτυχώς στο Βυζάντιο και την Κύζικο. Αν και ηττήθηκαν από το ρωμαϊκό ναυτικό, κατάφεραν να περάσουν στο Αιγαίο όπου λεηλάτησαν τη Λήμνο και τη Σκύρο. Στη συνέχεια λεηλάτησαν την Κόρινθο, τη Σπάρτη, το Άργος και την Αθήνα από την οποία τους εκδίωξε η πολιτοφυλακή που οργάνωσε ο ιστορικός Δέξιππος. Απωθούμενοι προς βορρά, οι Έρουλοι συνάντησαν τον στρατό του επερχόμενου αυτοκράτορα Γαλλιηνού, από τον οποίο ηττήθηκαν στη μάχη του ποταμού Νέσσου (Νέστου), και συνθηκολόγησαν με τους Ρωμαίους. Στη συνέχεια, ο Γαλιηνός αναχώρησε βιαστικά για την Ιταλία, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον στασιαστή στρατηγό Αυρίολο. Τελικά, το καλοκαίρι του 268, ο Γαλλιηνός δολοφονήθηκε από αξιωματικούς του ενώ πολιορκούσε το Μεδιόλανο (Μιλάνο) το οποίο κρατούσε ο Αυρίολος.
Εν τω μεταξύ είχε αρχίσει η 2η, και μεγαλύτερη, εισβολή από Γότθους μαζί με Γέπιδες, Έρουλους και άλλους λαούς. Οι δυνάμεις των εισβολέων αριθμούσαν 2.000–6.000 πλοία και 325.000 άνδρες, κατά μεταγενέστερες πάντα πηγές οι οποίες πιθανώς υπερβάλλουν σοβαρά στις εκτιμήσεις αυτές, Οι εισβολείς επιτέθηκαν ανεπιτυχώς σε πόλεις των δυτικών παραλίων του Ευξείνου Πόντου όπως η Τόμις και η Μαρκιανούπολη. Μετά από επίθεση εναντίον του Βυζαντίου και της Χρυσούπολης, ο στόλος των εισβολέων καταστράφηκε εν μέρει είτε κατά τη διέλευση από την τρικυμιώδη Προποντίδα είτε από επιτυχή επίθεση του ρωμαϊκού ναυτικού. Και πάλι όμως οι εισβολείς κατάφεραν να περάσουν στο Αιγαίο όπου ένα απόσπασμά τους έφτασε μέχρι την Κρήτη και τη Ρόδο. Το κύριο σώμα των εισβολέων πολιόρκησε τη Θεσσαλονίκη και την Κασσάνδρα τις οποίες έφτασαν πολύ κοντά στο να τις καταλάβουν. Στο άκουσμα όμως της προσέγγισης του ρωμαϊκού στρατού υπό τον νέο αυτοκράτορα, Κλαύδιο Β' τον Γοτθικό, οι εισβολείς έλυσαν αυτές τις πολιορκίες και πορεύθηκαν προς το εσωτερικό της Βαλκανικής χερσονήσου, αφού λεηλάτησαν την Πελαγονία και τη Δοβηρό (Παιονία;).

Η μάχη

Ο ρωμαϊκός στρατός, ερχόμενος από τα βόρεια, συνάντησε τουςΓότθους κοντά στη Ναϊσσό, κατά πάσα πιθανότητα το 269. Η μάχη ήταν αιματηρή με πολλές απώλειες και από τις δύο πλευρές. Στο κρισιμότερο σημείο της, οι Γότθοι έπεσαν σε ενέδρα των Ρωμαίων οι οποίοι προηγουμένως είχαν υποκριθεί πως τρέπονται σε φυγή. Είναι πιθανό πως ο μετέπειτα αυτοκράτορας Αυρηλιανός, επικεφαλής του ιππικού κατά τη βασιλεία του Κλαυδίου, ήταν αυτός που ηγήθηκε της τελικής επίθεσης των Ρωμαίων. Κατά τον Ζώσιμο, Οι απώλειες των Γότθων ήταν περίπου 50.000 νεκροί και αιχμάλωτοι.