Handley Page Heyford

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το Heyford σχεδιάστηκε για να καλύψει την απαίτηση Β.19/27 του Υπουργείου Αεροπορίας που αφορούσε την ανάπτυξη ενός βαρέως νυχτερινού βομβαρδιστικού που θα αντικαθιστούσε το Vickers Virginia. Σύμφωνα με την απαίτηση θα έπρεπε να είναι δικινητήριο και ικανό να μεταφέρει 700 kg βομβών σε απόσταση 920 μιλίων με ταχύτητα 185 km/h. Υποβλήθηκαν πολλές προτάσεις από διάφορες κατασκευάστριες και η αεροπορία τελικά επέλεξε μαζί με το Heyford τα Fairey Hendon, Vickers Vanox (Type 150) και Vickers Type 163 για ένταξη σε παραγωγή. Αρχισχεδιαστής του Heyford ήταν ο G. R. Volkert. Το πρωτότυπο (HP.38) πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 12 Ιουνίου 1930 στο εργοστάσιο της κατασκευάστριας στο Radlett.
Ήταν μικτής κατασκευής και προωθούνταν από δύο κινητήρες Rolls-Royce Kestrel II των 525 hp που έστρεφαν δίφυλλες έλικες. Είχε τετραμελές πλήρωμα, αποτελούμενο από πιλότο, βομβαρδιστή/πλοηγό/πολυβολητή, ασυρματιστή και ένα ακόμα πολυβολητή για τα όπλα στην ράχη και την κοιλιά του αεροσκάφους. Ο πιλότος και οι δύο πολυβολητές κάθονταν σε ανοιχτές θέσεις. Η σχεδίαση του ήταν αρκετά πρωτότυπη: η άτρακτος ήταν προσκολλημένη στην πάνω πτέρυγα και η αποθήκη βομβών στην ενισχυμένη κεντρική περιοχή της κάτω πτέρυγας. Η διάταξη παρείχε καλά πεδία πυρός για τα πολυβόλα στο ρύγχος και την ράχη καθώς και το κοιλιακό πολυβόλο που ήταν τοποθετημένο σε ανασυρόμενο πυργίσκο. Και τα τρία όπλα ήταν πολυβόλα Lewis διαμετρήματος 7.7 mm. Το Heyford είχε σταθερό σύστημα προσγείωσης αποτελούμενο από δύο μεγάλους τροχούς με αεροδυναμικά καλύμματα και ένα μικρό ουραίο τροχίσκο. Λόγω διάταξης είχε μεγάλο ύψος: το πιλοτήριο απείχε 5 m από το έδαφος.
Η επιχειρησιακές δοκιμές του πρωτοτύπου HP.38 έλαβαν χώρα στην αεροπορική βάση της RAF στο Martlesham Heath καθώς και με το Νο. 10 Σμήνος (No. 10 Squadron RAF). Ήταν επιτυχημένες και ο τύπος εντάχθηκε σε υπηρεσία με την ονομασία HP.50 Heyford. Τα Heyford I παραγωγής προωθούνταν από δύο κινητήρες Kestrel III των 575 hp που έστρεφαν δίφυλλες έλικες ενώ τα Heyford IA είχαν τετράφυλλες έλικες. Τα Heyford ΙΙ και ΙΙΙ είχαν κινητήρες Kestrel IV και Kestrel VI των 640 hp και 695 hp αντίστοιχα.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το Νοέμβριο του 1933 παρέλαβε Heyford I η πρώτη επιχειρησιακή μονάδα, συγκεκριμένα το Νο. 99 Σμήνος (No. 99 Squadron RAF) στην αεροπορική βάση RAF Upper Heyford. Ακολούθησαν τα Νο. 7 και Νο. 10 Σμήνη, τα οποία επανεξοπλίστηκαν με Heyford IA και Heyford II τον Αύγουστο του 1934 και τον Απρίλιο του 1935 αντίστοιχα. Στα πλαίσια του προγράμματος επέκτασης της RAF παραγγέλθηκαν το 1936 ακόμα 70 αεροσκάφη, της έκδοσης ΙΙΙ, με κινητήρες Rolls-Royce Kestrel VI. Στα τέλη αυτού έτους η Βασιλική Αεροπορία διέθετε εννέα επιχειρησιακά σμήνη με Heyford, που αποτελούσαν τον κορμό της δύναμης νυχτερινών βομβαρδιστικών της στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930. Τα Heyford συμμετείχαν συχνά σε εκπαιδευτικές αποστολές νυχτερινού βομβαρδισμού μακράς διαρκείας, μερικές ενάντια σε υποθετικούς στόχους στην Γαλλία. Στις 12 Δεκεμβρίου 1936, κατά την διάρκεια μιας ακόμα αποστολής, συνέβη τρομερό αεροπορικό δυστύχημα: επτά Heyford του Νο. 10 Σμήνους που απογειώθηκαν από την Βόρεια Ιρλανδία έπεσαν σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες (ομίχλη και πάγος) καθώς προσέγγιζαν την βάση τους στο Finningley. Τέσσερα συνετρίβησαν και άλλα δύο έκαναν αναγκαστική προσγείωση, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις και να τραυματιστούν άλλοι τρεις εκ των πληρωμάτων.
Η απόσυρση των Heyford άρχισε το 1937, μόλις λίγα χρόνια μετά την ένταξή τους σε υπηρεσία. Το 1939 όλα είχαν αντικατασταθεί στις μονάδες πρώτης γραμμής από τα πιο σύγχρονα Armstrong Whitworth Whitley και Vickers Wellesley. Μερικά παρέμειναν σε χρήση σαν εκπαιδευτικά για βομβαρδιστές και πολυβολητές στα 1940, αλλά ο τύπος θεωρούνταν πλέον ξεπερασμένος τεχνολογικά. Δύο αξιοποιήθηκαν για την ρυμούλκηση ανεμοπτέρων μέχρι τον Απρίλιο του 1941, τουλάχιστον άλλα δύο στις δοκιμές ραντάρ μεταφερόμενων από αεροσκάφη και άλλο ένα για δοκιμές εναέριου ανεφοδιασμού. Εικάζεται ότι ένα αεροσκάφος παρέμεινε σε αποθήκευση μέχρι το 1944.