google/wiki40b huggingface dataset:
Άνθιμος Παπαδόπουλος

Βίος

Ο Άνθιμος Παπαδόπουλος, κατά κόσμον Αλέξανδρος, γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1878 στο Καρά-Καγιά της Αργυρούπολης του Πόντου. Σε ηλικία 18 ετών χειροτονήθηκε διάκονος στη μονή του Αγίου Γεωργίου Χουτουρά Χαλδίας. Τις γυμνασιακές του σπουδές ολοκλήρωσε στη Ροδακανάκειο ιερατική σχολή Καισαρείας Καππαδοκίας. Το 1903 συνόδευσε τον μητροπολίτη Γερβάσιο Σαρασίτη στη νεοσύστατη μητρόπολη Ροδοπόλεως, όπου έμεινε για τρία χρόνια. Στα 1905 ήλθε στην Ελλάδα, όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Επίσης στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε μέλος του Μικρασιατικού Συλλόγου Ανατολή. Το 1911 χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης.
Από το 1910 μέχρι το 1912 διετέλεσε διευθυντής στο Ιεροδιδασκαλείο της Σάμου, μετέβη ακολούθως στον Πόντο όπου έγινε διευθυντής του Ιεροδιδασκαλέιου στο Πρασάρι Κερασούντος. Το 1914 γύρισε στην Ελλάδα για θερινές διακοπές και λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που τον εμπόδισε να γυρίσει στον Πόντο, διορίσθηκε τον Δεκέμβριο του 1914 συντάκτης του Ιστορικού Λεξικού της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Το 1932 εξελέγη διευθυντής του ιδίου Λεξικού μέχρι το 1945, οπότε αποχώρησε λόγω ορίου ηλικίας. Το 1933 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Το 1950 επεναδιορίσθηκε με σύμβαση για δύο χρόνια μέχρι το 1953 οπότε αποχώρησε οριστικά.
Ο Άνθιμος Παπαδόπουλος, υπήρξε εταίρος της Γλωσσικής Εταιρείας των Αθηνών, της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Λαογραφικής Εταιρείας, της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας και της Επιστημονικής Εταιρείας των Αθηνών. Της τελευταίας διετέλεσε σύμβουλος, αντιπρόεδρος, γενικός γραμματέας, επιμελητής του περιοδικού της Αθηνά
Από το 1927 υπήρξε γενικός γραμματέας της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και από το 1949 πρόεδρος της και διευθυντής του περιοδικού της Αρχείον Πόντου.
Το 1953 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το Αργυρό Μετάλλιο για την προσφορά του.
Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 1962.
Αλμπέρτο Μοράβια

Βιογραφία

Καταγόταν από εύπορη μεγαλοαστική οικογένεια της Ρώμης. Στα 16 του προσβλήθηκε από φυματίωση και για δυο χρόνια έμεινε σε σανατόριο όπου συμπλήρωσε μόνος του την μόρφωσή του. Εργάστηκε μετά ως δημοσιογράφος στο Τορίνο και στο Λονδίνο.
Στα 22 του δημοσιεύτηκαν Οι Αδιάφοροί του, απεικόνιση της ηθικής κατάπτωσης στην οποία οδηγείται μια μεσοαστική οικογένεια χωρίς αρχές, έργο που προκάλεσε αίσθηση για την ωμή περιγραφή της νεανικής ιδίως διαφθοράς.
Σύζυγός του από το 1941 μέχρι το 1962 ήταν η συγγραφέας Έλσα Μοράντε. Το 1984 εξελέγη ευρωβουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.
Τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του εξετάζουν την μοναξιά και την ανθρώπινη αλλοτρίωση, την έλλειψη δημιουργικού ενδιαφέροντος (La noia, 1960) και την προσπάθεια διαφυγής μέσω του γενετήσιου ενστίκτου χωρίς βαθύτερα αισθήματα. Το λιτό και χωρίς εξωραϊσμούς ύφος του και οι χαρακτήρες που είχε δημιουργήσει τον κατατάσσουν ανάμεσα στους σημαντικότερους πεζογράφους της εποχής του.

Θέματα και λογοτεχνικό στυλ

Η ηθική ξηρότητα, η υποκρισία της σύγχρονης ζωής και η αδυναμία των ανθρώπων να βρουν την ευτυχία με τους παραδοσιακούς τρόπους, όπως είναι η αγάπη και ο γάμος, είναι τα βασικά θέματα στα έργα του Αλμπέρτο Μοράβια. Συνήθως αυτές οι καταστάσεις είναι τυπικά παραδείγματα της μεσοαστικής τάξης· ο γάμος είναι ο στόχος σε κάποια έργα όπως στο Disobedience ("Ανυπακοή") και στο L'amore coniugale ("Ο γαμήλιος έρωτας"). Η αλλοτρίωση είναι το θέμα σε άλλα έργα όπως στο Il disprezzo ("Η περιφρόνηση") και στο La noia ("Η πλήξη"), παρά την καταγραφή των γεγονότων από μια λογική και ρεαλιστική οπτική. Τα πολιτικά θέματα είναι συχνά παρόντα: ένα παράδειγμα είναι το έργο La Romana ("Η Γυναίκα της Ρώμης"), όπου περιγράφεται η ιστορία μιας πόρνης η οποία είναι μπλεγμένη στο φασιστικό καθεστώς και σε ένα κύκλωμα συνωμοσίας. Ο ακραίος σεξουαλικός ρεαλισμός στο έργο La noia εισήγαγε τα πειραματικά έργα της δεκαετίας του '70.
Το ύφος γραφής του Μοράβια θεωρήθηκε εξαιρετικά άκαμπτο και αδέσμευτο ενώ χαρακτηριζόταν από στοιχειώδη, συνηθισμένα λόγια μέσα σε μια περίπλοκη σύνταξη. Δημιουργείται μια περίεργη διάθεση μέσω της ανάμειξης προτάσεων που η καθεμιά συνιστά την περιγραφή μιας ενιαίας ψυχολογικής παρατήρησης. Στα μεταγενέστερα μυθιστορήματά του ο εσωτερικός μονόλογος κυριαρχεί.
Αντούμ Γιουνουσμί

Καριέρα

Γεννήθηκε στην Φάντα του Τσαντ, το 1962. Έκανε σπουδές μηχανολόγου στην Μπαμακό του Μάλι. Τον Ιούνιο του 2003 ανέλαβε υπουργός δημοσίων έργων και μεταφορών. Έπειτα έγινε υπουργός προεδρίας και υποδομών τον Αύγουστο του 2005.

Πρωθυπουργός

Ανέλαβε προσωρινά πρωθυπουργός του Τσαντ, στη θέση του ασθενούς Πασκάλ Γιοαντιμνατζί, στις 21 Φεβρουαρίου του 2007. Δύο ημέρες μετά, ο τελευταίος απεβίωσε στο Παρίσι, όπου είχε μεταβεί για θεραπεία. Η θητεία του Γιουνουσμί στην προσωρινή πρωθυπουργία τερματίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 2007 και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Ντέλουα Κασιρέ Κουμακόγιε, στην κυβέρνηση του οποίου ο Γιουνουσμί παρέμεινε υπουργός προεδρίας.
Υπόθεση Πατσίφικο

Η Υπόθεση Πατσίφικο ήταν μια διπλωματική και πολιτική κρίση μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας το 1849-1850 που ανέκυψε με αφορμή την επίθεση το 1849 του αθηναϊκού όχλου κατά της περιουσίας του βρετανικής υπηκοότητας Εβραίου Δον Πατσίφικο, προξένου της Πορτογαλίας.

Ιστορικό

Η κυβέρνηση είχε απαγορεύσει τη χρονιά εκείνη για πρώτη φορά το «κάψιμο του Εβραίου» ή του «Ιούδα», έθιμο της Αναστάσεως κατά το οποίο έκαιγαν αχυρένιο ομοίωμα Εβραίου. Με αφορμή την απαγόρευση αυτήν όχλος επιτέθηκε στον Εβραίο Δον Πατσίφικο, εισέβαλε στο σπίτι του και προξένησε καταστροφές. Ο Πατσίφικο ζήτησε υπέρογκο ποσό ως αποζημίωση από το ελληνικό κράτος αλλά δεν ικανοποιήθηκε και τότε στράφηκε στη βρετανική κυβέρνηση. Η υπέρμετρη αντίδραση της Βρετανίας, που κορυφώθηκε με τον ναυτικό αποκλεισμό της χώρας από το Βρετανικό Ναυτικό το 1850 και την κατάσχεση ελληνικών πλοίων στο Αιγαίο, ώστε να αναγκαστεί η Ελλάδα να καταβάλει αποζημίωση, αποτελεί πρωτοφανή στην ιστορία των διεθνών σχέσεων αναίτια επίδειξη ισχύος και αμφισβήτηση της κυριαρχίας κυρίαρχου κράτους και έχει παραμείνει κλασικό παράδειγμα στρατηγικής καταναγκασμού μέσω της «διπλωματίας της κανονιοφόρου». Η κρίση έληξε ύστερα από παρέμβαση των άλλων δύο προστάτιδων δυνάμεων του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, της Γαλλίας και της Ρωσίας και αφού η Ελλάδα δέχτηκε ισχυρό οικονομικό πλήγμα. Ο βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός έμεινε στην ιστορία ως Παρκερικά, από το όνομα του Βρετανού ναυάρχου.
Παρκερικά ή Πατσιφικά ή Υπόθεση Πατσίφικο (όρος που δόθηκε από την γαλλική διπλωματία, κατά το υπόθεση Ντρέιφους), ονομάσθηκαν, από τους Έλληνες, τα υπέρογκα ενάντια της Ελλάδας πιεστικά εκ μέρους της Αγγλίας μέτρα, (ναυτικός αποκλεισμός, απαγόρευση καταπόπλων πλοίων, με κίνδυνο  κατάσχεσης αυτών κ.λπ.) που λήφθηκαν τον Ιανουάριο του 1850, εξ αφορμής επεισοδίου που σημειώθηκε στην Αθήνα σε βάρος του Ισπανοεβραίου και Άγγλου υπηκόου Δαυίδ Πατσίφικο, πρώην Προξένου της Πορτογαλίας και στη συνέχεια τοκογλύφου. Η ονομασία προήλθε από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Ουΐλιαμ Πάρκερ που και εφάρμοσε τα μέτρα αυτά, κατά διαταγή του τότε υπουργού των εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον, ώστε να αναγκαστεί η Ελλάδα να καταβάλει την εξαιρετικά υπέρογκη αποζημίωση. 
Γεγονός όμως υπήρξε ότι έναντι των μέτρων εκείνων πάντες οι Έλληνες από του Βασιλέως μέχρι και του τελευταίου εργάτη επέδειξαν γενναία ψυχραιμία και οι δε πληγέντες από τα μέτρα αυτά κυρίως έμποροι και ναυτιλλόμενοι στον Πειραιά τάχθηκαν όλοι στο πλευρό της ελληνικής Κυβέρνησης επιδοκιμάζοντας την στάση της.
Τελικά μετά από διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας και της παρέμβασης της Ρωσίας ο ναυτικός αποκλεισμός ήρθη στις 15 Απριλίου του 1850 όπου και το ζήτημα της αποζημίωσης του Πατσίφικο παραπέμφθηκε σε διεθνή διαιτησία.
Μπικτόρια Κεντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη γειτονία Μπικτόρια της Μάλαγα σε μια μικροαστική οικογένεια με αλλοδαπές ρίζες: ο πατέρας της ήταν πιθανότατα ιρλανδικής καταγωγής και η μητέρα της, που ονομαζόταν Τσάνο, ιταλικής. Το φιλελεύθερο κλίμα του οίκου της σε συνδυασμό με την υποστήριξη που έλαβε από τη μητέρα της την ώθησαν να επιδιώξει ανώτατες σπουδές, κάτι αρκετά δύσκολο για τις γυναίκες της εποχής της δεδομένων των εμποδίων που έθεταν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην παρακολούθηση μαθημάτων. Μετακόμισε στη Μαδρίτη και εντάχθηκε στον φιλελεύθερο κύκλο της Εστίας για Δεσποινίδες που προωθούσε, υπό την καθοδήγηση του Ελεύθερου Μορφωτικού Ιδρύματος, προοδευτικές τεχνικές μόρφωσης. Εκεί είχε ως καθηγητές τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον Ραφαέλ Αλβέρτι και τον Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα. Έλαβε το διδακτορικό στη Νομική σχολή όσο παράλληλα είχε ενταχθεί στους προοδευτικούς κύκλους της Μαδρίτης. Πρωτοπώρησε, αναλαμβάνοντας την θέση της δικηγόρου των καταδικασμένων δημοκρατικών πολιτικών που πρωταγωνίστησαν μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και έξωσης του μονάρχη Αλφόνσου ΙΓ΄. Ως αποτέλεσμα, με την κήρυξη της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, ο πρόεδρος Νιθέτο Αλκαλά Θαμόρα την όρισε υπεύθυνη των σωφρονιστικών ιδρυμάτων της χώρας υπό τον υπουργό Δικαιοσύνης Φερνάντο ντε λος Ρίος. Διατηρήθηκε έναν χρόνο στη θέση, βελτιώνοντας ιδιαίτερα την κατάσταση των φυλακών της χώρας. Ωστόσο το φιλόδοξο πρόγραμμά της προκάλεσε αντιδράσεις και ως αποτέλεσμα απομακρύνθηκε από το υπουργείο. Συνέχισε την πολιτική δράση στα πλαίσια του αστικού Ριζοσπαστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, υποστηρίζοντας ότι η γυναικεία ψήφος θα ήταν επικίνδυνη για τη δημοκρατία εάν δεν προηγείο η βελτίωση της εκπαίδευσης των γυναικών, σε αντίθεση με την Κλάρα Κανποαμόρ που κατάφερε να πείσει το Κοινοβούλιο να ψηφίσει υπέρ της το 1931.
Mε την ήττα των δημοκρατικών στον Ισπανικό Εμφύλιο εξορίστηκε στη Γαλλία όπου παρέμεινε καθόλη τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ζώντας υπό την κάλυψη ψευδώνυμου με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού. Μετανάστευσε στο Μεξικό το 1948 όπου εργάστηκε ως καθηγήτρια δικαίου και ως εκπαιδευτής υπαλλήλων σοφρωνιστικών καταστημάτων της χώρας. Συνέχισε να ασχολείται με τις φυλακές και από τη θέση της στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη από το 1950 κι έπειτα. Στις ΗΠΑ γνώρισε την ισπανίστρια Λουίζ Κρέιν, με την οποία διατήρησε ερωτικές σχέσεις. Επέστρεψε στην Ισπανία δύο φορές μετά το τέλος της δικτατορίας χωρίς ωστόσο να εγκαθίσταται μόνιμα. Απεβίωσε στη Νέα Υόρκη.
Ιωάννης Μπουρνιάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κάρυστο. Στις 27 Φεβρουαρίου 1895 μεταγράφηκε στη Νομική Σχολή. Στις εκλογές του 1910 εκλέχθηκε βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων στο νομό Ευβοίας για πρώτη φορά και επανεξελέγη τα έτη 1912, 1915, 1917, 1928, 1932, 1936 και 1946. Ο Μπουρνιάς εργάστηκε ως δικηγόρος και υπηρέτησε ως υφυπουργός Δικαιοσύνης το 1932 στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου και την ίδια χρονιά υπουργός Δικαιοσύνης και προσωρινός υπουργός Γεωργίας . Στην κυβέρνηση του Δημητρίου Μάξιμου διορίστηκε υπουργός Μεταφορών και υπηρέτησε στη θέση αυτή από τις 27 Ιανουαρίου 1947 ως τις 17 Φεβρουαρίου 1947. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Μπουρνιά.
Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο στις 21 Ιανουαρίου 1974.
Θόρος του Μαράς

Βιογραφία

Ο ιστορικός Ρυτ-Κόλενμπερκ θεωρεί ότι ήταν γιος του Ρουπέν Α΄ 1ου πρίγκιπα της Αρμενίας, "κυρίου των βουνών" του Ταύρου, αλλά δεν ξέρουμε σε ποια τεκμήρια βασίζεται η άποψη του ιστορικού. Αν είναι έτσι, ο Θόρος είναι αδελφός του Κωνσταντίνου Α΄ 2ου πρίγκιπα της Αρμενίας.
Ο Θόρος επέτρεψε στον Βαλδουίνο Α΄ τότε κόμη της Έδεσσας να μνηστευθεί την κόρη του Άρντα. Όταν το 1098 ο Βαλδουίνος Α΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, απέκτησε νόμιμη διεκδίκηση της Αρμενίας, ισχυριζόμενος ότι η Έδεσσα ήταν πριν τμήμα της.
Ο Θόρος δεν κατάφερε να πληρώσει όλη την προίκα που είχε υποσχεθεί, αλλά και ο Βαλδουίνος Α΄, που ήταν ήδη βασιλιάς, δεν είχε ανάγκη πια τη συμμαχία της Αρμενίας και έλυσε τον αρραβώνα. Στρατός από την Έδεσσα έδιωξε τον Θόρο από την επικράτειά του. Τότε ο Θόρος διέφυγε στην Κωνσταντινούπολη και υποστήριζε την εναντίον των Σταυροφόρων μερίδα, λέγοντας ότι ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας είναι ο παραδοσιακός κάτοχος των Αρμενιακών εδαφών, που τώρα κατείχαν οι Σταυροφόροι.

Οικογένεια

Κόρη του ήταν η Άρντα που μνηστεύθηκε τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσλάημ (του Οίκου της Φλάνδρας). Ο αρραβώνας ακυρώθηκε.
Θεώρημα ρητής ρίζας

Εφαρμογή

Το θεώρημα χρησιμοποιείται για να προσδιοριστεί εαν ένα πολυώνυμο έχει ρητές ρίζες, και αν ναι για την εύρεση τους. Αφου το θεώρημα δίνει περιορισμούς σχετικά με τον αριθμητή και τον παρονομαστή των ανάγωγων ρητών ριζών ως διαιρέτες ορισμένων αριθμών, όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί των διαιρετών τους μπορούν να ελεγχθούν και είτε να βρεθούν οι ρητές ρίζες ή να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχουν. Εάν βρεθούν  μια ή περισσότερες τότε μπορεί να γίνει η διαίρεση με τους πρωτοβάθμιους παράγοντες ,δηλαδή να παραγοντοποιηθεί το πολυώνυμο, με αποτέλεσμα ένα πολυώνυμο  χαμηλότερου βαθμού, του οποίου οι ρίζες είναι επίσης ρίζες του αρχικού πολυωνύμου.

Απόδειξη χρησιμοποιώντας το λήμμα Gauss

Εαν υπάρχει ένας μη τετριμμένος παράγοντας που  διαιρεί όλους τους συντελεστές του πολυωνύμου, τότε μπορούμε να διαιρέσουμε με το μέγιστο κοινό διαιρέτη των συντελεστών, έτσι ώστε να αποκτήσουμε ενα ανάγωγο πολυώνυμο κατά την έννοια του  του λήμματος του Gauss.  Αυτό δεν αλλάζει το σύνολο των ρητών ριζών και ενισχύει μόνο τις συνθηκες διαιρετότητας. Αυτό το λήμμα λέει ότι, αν το πολυώνυμο παραγοντοποιείται ως  ℚ[X] τότε, επίσης, παραγοντοποιείται ως  ℤ[X] σαν γινόμενο ανάγωγων πολυώνυμων. Τώρα κάθε ρητή ρίζα του, p/q αντιστοιχεί σε ένα παράγοντα  βαθμού 1 του ℚ[X] των πολυωνύμων, το ανάγωγο εκπρόσωπος  qx − p, αν υποθέσουμε ότι p και q είναι  σχετικά πρώτοι. Αλλά κάθε πολλαπλάσιο  του qx − p στο ℤ[X] έχει  μεγιστοβάθμιο όρο που διαιρείται με το q και σταθερό ορο που διαιρείται από το p, το οποίο αποδεικνύει τη ζητούμενο. Αυτό το επιχείρημα δείχνει ότι, γενικότερα, κάθε ανάγωγος παράγοντας του P μπορεί να υποτεθεί ότι έχει ακέραιους συντελεστές, και συντελεστές μεγιστοβάθμιου και σταθερού όρου που  διαιρούν τους αντίστοιχους συντελεστές του P.
Κλημεντία της Βουργουνδίας

Αντιβασίλισσα της Δανίας

Παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Β΄ της Φλάνδρας και έγινε και η ίδια κόμισσα της Φλάνδρας. Η προίκα που πήρε ήταν εντυπωσιακή περιλαμβάνοντας περίπου το ένα τρίτο της Φλάνδρας με μια σειρά από πόλεις της παραθαλάσσιας και νοτιοδυτικής Φλάνδρας από την Λιλ μέχρι το Ντουαί.  Χάρη στην μεγάλη προίκα της η Κλημεντία κατόρθωσε να δημιουργήσει πολλά δίκτυα σχέσεων με τον λαό και των κλήρο, διηύθυνε πολλά μοναστήρια και δημιούργησε σχέσεις με μεγάλες οικογένειες, όλα αυτά της έδωσαν μεγάλα πλεονεκτήματα στην διακυβέρνηση της κομητείας.   
Όταν ο σύζυγος της Ροβέρτος Β΄ αναχώρησε για την Α΄ Σταυροφορία η Κλημεντία έγινε αντιβασίλισσα της Φλάνδρας.  Είχε τεράστιες οικονομικές δυνατότητες κάτι που της επέτρεψε ακόμα και να κόψει νομίσματα με το όνομα της.  Είχε την ικανότητα να προστατεύσει τους προσκυνητές απο τις ληστρικές επιθέσεις που δέχονταν στην Μπαπώμ.  Όταν επέστρεψε ο σύζυγος της από την Σταυροφορία έμεινε έκπληκτος με την ισχύ της, συγκυβέρνησε μαζί της και το όνομα της φαινόταν σε πολλά καταστατικά ιδιαίτερα σε εκείνα που είχαν σχέση με την εκκλησία.

Αντιδράσεις στον νέο κόμη Κάρολο της Δανίας

Ο σύζυγος της πέθανε πολεμώντας σε μάχη στο Μό και τον διαδέχτηκε ο γιος τους Βαλδουίνος Ζ΄ της Φλάνδρας (1111). Η Κλημεντία κυβέρνησε στο όνομα του ανήλικου γιου της, ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο είχε απόλυτη εξουσία.  Ο γιος της σταδιακά απέκτησε ισχυρές σχέσεις με τον Κάρολο της Δανίας σε τέτοιο βαθμό που όταν ο Βαλδουίνος Ζ΄ σκοτώθηκε σε μάχη (1119) ο Κάρολος τον διαδέχτηκε κάτι που δυσαρέστησε έντονα την Κλημεντία επειδή τον αντιπαθούσε. Η Κλημεντία επιχείρησε να τον ανατρέψει με στρατό αλλά ο Κάρολος κατέλαβε τρία από τα σημαντικότερα κάστρα της διακόπτοντας την τροφοδοσία του στρατού της.  Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει η Κλημεντία την εξουσία της στην Φλάνδρα αλλά το όνομα της εξακολουθούσε να εμφανίζεται σε πολλά καταστατικά μέχρι τον θάνατο της (1133)

Δεύτερος γάμος

Μετά τον θάνατο του γιου της η Κλημεντία παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Α΄, κόμη του Λέουβεν, με τον γάμο αυτό η Κλημεντία έγινε θετή μητέρα της Αδελαΐδας του Λέουβεν δεύτερης συζύγου του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας. Η Κλημεντία αναφέρεται από μερικούς συγγραφής σαν η μητέρα του Γιοσκελίν του Λέουβεν αλλά οι περισσότεροι συγγραφείς αναφέρουν ότι ο Γοδεφρείδος τον απέκτησε με ερωμένη.
Αντώνιος Νικολαΐδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αντώνιος Νικολαΐδης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βέροια. Από νωρίς συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα και έδρασε στην περιοχή Ολύμπου και Βερμίου, έως τη Νάουσα καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Συνεργάστηκε με το στρατηγό Νικόλαο Ρόκα (καπετάν Κόλια) στην περιοχή της Ημαθίας και Πιερίας. Ανέλαβε να φέρει εις πέρας δύσκολες αποστολές, μεταξύ των οποίων και εκτελέσεις συνεργατών των Βουλγάρων και Τούρκων που δρούσαν ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα.
Δημοτικό στάδιο της Μπράγκα

Αρχική ιδέα

Δύο γραμμικά στοιχεία, το ένα απέναντι από το άλλο και η σχέση μεταξύ τους αποτελούν αρχικές προθέσεις του αρχιτέκτονα. Το κενό των δύο μικρών πλευρών σε σχέση με το πλήρες των μεγάλων καθώς και οι αναφορές στο προσκείμενο λατομείο αποτελούν εργαλεία στο σχεδιασμό του.
Ο τρόπος και η θέαση ενός θεάματος επαναπροσδιορίζεται.

Δομή

Επηρεασμένος απο τις σπουδές στου στη γλυπτική ο Souto de Moura σχεδιάζει ένα γλυπτό στο χώρο. Σκαλισμένο στο βράχο Monte Castro, το στάδιο αποτελείται από δύο εξέδρες, η μια απέναντι απο την άλλη, επαναπροσδιορίζοντας το τρόπο καθώς και το χώρο θέασης ενός θεάματος. Η τρίτη πλευρά, ανοιχτή με εκτόνωση προς την πόλη, ενώ η τέταρτη αποτελεί ένα φυσικό όριο με το βράχο και το γειτονικό λατομείο. Μεταλλικά σχοινιά διασχίζουν το γήπεδο απο την μία εξέδρα στην άλλη, ενισχύοντας την θέαση, ενώ λόγω της ισχυρής κλίσης της τοπογραφίας το ένα διάζωμα αποτελεί και τη φυσική συνέχεια βράχου και γειτονικού λατομείου.
Στο κτήριο φαίνεται να ισορροπούν απλότητα, υλικότητα, αφαίρεση και πλαστικές μορφές, χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής του Souto de Moura, αποτελώντας το στάδιο ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αρχιτεκτονικής σταδίου καθως και επαναπροσδιορισμού του τρόπου θέασης του.

Τομή κτιρίου

Ενδιαφέρον βρίσκεται και στην τομή του κτηρίου. Αποτελώντας ένα χώρο με αναφορές στην θεατρικότητα ο αρχιτέκτονας φαίνεται να σχεδιάζει με βάση τον επαναπροσδιορισμό της θέασης. Η τομή του κτηρίου αποτελεί και το σημαντικότερο σχεδιό του, από τα πρώτα σκίτσα ιδέας φαίνεται ο αρχιτέκτονας να μελετάει το κτίριο σε τομή. Το κτίριο αυτοπροβάλει τον εσωτερικό σχεδιασμό της τομής, μέσω κλιμάκων στις όψεις των δύο εξέδρων. Στοιχεία απο μπετόν, χώρις να παραλαμβάνουν κάποια κατακόρυφη κίνηση, τονίζουν και αναφέρουν την κλίση εξέδρας και λόφου.
Σέραπις

Πρώτη αναφορά

Η πρώτη αναφορά στο όνομα "Σέραπις" εμφανίζεται στην Αλεξάνδρου Ανάβαση (7,26) του Αρριανού, στη σκηνή του θανάτου του Αλεξάνδρου, όπου οι βασιλικές εφημερίδες αναφέρουν ότι ζητήθηκε η γνώμη του θεού κατά την επίσκεψη ομάδας Μακεδόνων στο ιερό του. Μάλιστα ο Σέραπις ήταν ο μόνος θεός που συμβουλεύτηκαν για την τύχη του ένδοξου βασιλιά. 
 
 [7.26.2]  λέγουσι δὲ αἱ ἐφημερίδες αἱ βασίλειοι ἐν τοῦ Σαράπιδος τῷ ἱερῷ Πείθωνά τε ἐγκοιμηθέντα καὶ Ἄτταλον καὶ Δημοφῶντα καὶ Πευκέσταν, πρὸς δὲ Κλεομένην τε καὶ Μενίδαν καὶ Σέλευκον, ἐπερωτᾶν τὸν θεὸν εἰ λῷον καὶ ἄμεινον Ἀλεξάνδρῳ εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ θεοῦ κομισθέντα καὶ ἱκετεύσαντα θεραπεύεσθαι πρὸς τοῦ θεοῦ• καὶ γενέσθαι φήμην τινὰ ἐκ τοῦ θεοῦ μὴ κομίζεσθαι εἰς τὸ ἱερόν, ἀλλὰ αὐτοῦ μένοντι ἔσεσθαι. -Αρριανός  - Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις 7.26.2' 
  
[7.26.2] Οι βασιλικές εφημερίδες αναφέρουν ότι ο Πείθων και ο Άτταλος και ο Δημοφών και ο Πευκέστας και επιπλέον ο Κλεομένης και ο Μενίδας και ο Σέλευκος κοιμήθηκαν στον ναό του Σαράπιδος και ρώτησαν τον θεό αν ήταν προτιμότερο και καλύτερο για τον Αλέξανδρο να μεταφερθεί στον ναό του θεού και, αφού γίνει ικέτης του, να θεραπευθεί από αυτόν. Δόθηκε από τον θεό κάποιος χρησμός να μη μεταφερθεί στον ναό του, αλλά θα ήταν καλύτερο, αν έμενε εκεί όπου ήταν.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχo

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Πτολεμαίος έκλεψε το άγαλμα του θεού από τη Σινώπη επειδή έτσι τον συμβούλεψε στο όνειρό του ο άγνωστος θεός. Ζητήθηκε μάλιστα η γνώμη τόσο μέλους της οικογένειας των Ευμολπιδών (ιεροφάντες στα Ελευσίνεια μυστήρια) όσο και του Μανέθωνα (Αιγυπτίου ιερέα), οι οποίοι και επιβεβαίωσαν ότι το είδωλο ήταν όντως του Σάραπη.

Στη Ρώμη

Στη Ρώμη, ο θεός Σέραπις λατρεύεται ήδη από τη δεύτερη τριανδρία (1ος αιώνας π.Χ.). Από την εποχή των Φλαβίων (1ος αιώνας μ.Χ.) ο Σάραπις εμφανίζεται μαζί με τον αυτοκράτορα πάνω στα ρωμαϊκά νομίσματα. Το 385 μ.Χ. καταστρέφεται το Σεραπείον στην Αλεξάνδρεια και με διάταγμα του Θεοδοσίου απαγορεύεται πλέον η λατρεία του θεού αυτού.
Βιγκντίς Φινμπογκαντότιρ

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε  στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα της Ισλανδίας, στις 15 Απριλίου του 1930. Κατάγονταν από εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας της, Finnbogi Rútur Þorvaldsson, ήταν πολιτικός μηχανικός, καθώς και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας. Η μητέρα της, Sigríður Eiríksdóttir, ήταν νοσοκόμα και πρόεδρος της ισλανδικής Ένωσης Νοσηλευτών. Αφού πέρασε τις εξετάσεις το 1949, σπούδασε γαλλικά και γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ και της Σορβόνης στο Παρίσι, από το (1949- 1953) καθώς και Ιστορία του Θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Στην συνέχεια, απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακό στα γαλλικά και τα αγγλικά, από το Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας. Κατά την δεκαετία του '60 και του '70 συμμετείχε σε πολυάριθμες διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν, ως ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ισλανδία (και ιδιαίτερα στο Κεφλαβίκ)

Καλλιτεχνική και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Εργάστηκε ως υπεύθυνη τύπου του Εθνικού Θεάτρου της Ισλανδίας από το 1954 έως το 1957 και ξανά από το 1961 έως το 1964. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιριών, εργάζονταν παράλληλα ως ξεναγός.Δίδαξε Γαλλικά στο Menntaskólinn í Reykjavík (1962- 1967) και στο Menntaskólinn við Hamrahlíð από το (1967-1972). Δίδαξε επίσης για ένα διάστημα στο Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας και παρουσίαζε μαθήματα γαλλικών για τo RUV, το κρατικό κανάλι της Ισλανδίας.Ήταν η Καλλιτεχνική Διευθύντρια της Θεατρικής Ομάδας του  Ρέικιαβικ (Leikfélag Reykjavíkur) από το 1972 έως το 1980.Από το 1976 έως το 1980, διατέλεσε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Πολιτιστικών Υποθέσεων για τις σκανδιναβικές χώρες.Το 1966 έγινε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Συμβουλίου Γυναικών Ηγετών του κόσμου στην Σχολή Διακυβέρνησης Τζον Φ. Κέννεντυ στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.Δύο χρόνια αργότερα, διορίστηκε πρόεδρος της UNESCO για τη δεοντολογία της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Προεδρία

To 1980 έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία της Ισλανδίας. Αναμετρήθηκε με τρεις άνδρες υποψηφίους για την προεδρία  και κέρδισε τις εκλογές με το 33,8 τοις εκατό της εθνικής ψήφου. Κατά την εκλογή της το 1980, υπήρξε η πρώτη γυναίκα στον κόσμο, που εξελέγη ως αρχηγός του κράτους σε δημοκρατικές εκλογές. Όταν ανέλαβε την προεδρία ήταν διαζευγμένη και ανύπαντρη μητέρα μιας κόρης την οποία υιοθέτησε το 1972. Επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 1984 και το 1992, καθώς και μετά από έντονη μάχη το 1988. Κατά την διάρκεια της θητείας της ως πρόεδρος, αφιερώθηκε στην διατήρηση της γλώσσας, του πολιτισμού και της μοναδικότητας της Ισλανδίας.Προώθησε την παρακολούθηση φαλαινών ως μέσο τουριστικής ανάπτυξης. Ακόμη, υποστήριξε και προώθησε θερμά την προσπάθειας για την αναδάσωση της Ισλανδίας. Παρά το γεγονός ότι το προεδρικό αξίωμα στην Ισλανδία είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικό, ανέλαβε ενεργό ρόλο στην προώθηση του πολιτισμού της χώρας και γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα. Αποσύρθηκε από την προεδρία το 1996, όταν έγινε ιδρυτική πρόεδρος του Συμβουλίου Γυναικών Ηγετών.