google/wiki40b huggingface dataset:
Φίλιππος Φρειδερίκος του Παλατινάτου

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος (επιζών) γιος του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Ο Φρειδερίκος Ε΄ έγινε βασιλιάς της Βοημίας τον χειμώνα του 1619-20, αλλά στη μάχη του Λευκού όρους έχασε τη Βοημία και το Παλατινάτο. Εξορίστηκε στη Χάγη, όπου γεννήθηκε ο Φίλιππος-Φρειδερίκος.
Αυτός και ο αμέσως μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος εκπαιδεύτηκαν, κατόπιν αιτήματος του αδελφού τους Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου, στην Αυλή της Γαλλίας, όταν όμως οι Γάλλοι συνέλαβαν τον Κάρολο Α΄ Λουδοβίκο, η μητέρα τους ζήτησε πίσω τα δύο τέκνα της.
Το βράδυ της 20ης Ιουνίου 1646 ο Φίλιππος-Φρειδερίκος σκότωσε τον Ζακ νε λ' Επιναί κύριο του Βω, εξόριστο αντισυνταγματάρχη, σε μονομαχία. Φήμες έλεγαν ότι ο Ζακ απόλαυσε την εύνοια της Λουίζας, αδελφής του Φιλίππου-Φρειδερίκου και της μητέρας της. Παρά τις αλλεπάλληλες κλήσεις των Ολλανδικών αρχών, δεν εμφανίστηκε για να λογοδοτήσει.
Υπηρέτησε στο στρατό του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης ως συνταγματάρχης. Κατά την εξέγερση της Σφενδόνης, στη μάχη του Ρετέλ το 1650, σκοτώθηκε. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Σεντάν και τάφηκε στο ναό του Αγ. Καρόλου.
Αριασσός

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε στην διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου, τον 3ο αιώνα π.Χ. Το όνομά της αναφέρεται (ως Ααρασσός) περίπου προς το 100 π.Χ. από τον Αρτεμίδωρο τον Εφέσιο, τον οποίον και χρησιμοποιεί ως πηγή του ο Στράβων έναν αιώνα αργότερα. Οι μοναδικές περαιτέρω αναφορές προς το όνομα της πόλης γίνονται από τον Πτολεμαίο στην διάρκεια του 2ου αιώνα μ.Χ., καθώς και εντός των καταλόγων των Χριστιανικών διακονιών (Notitiae Episcopatuum).
Αποτελούσε τμήμα της Πισιδίας και ανήκε αρχικά στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Το 189 π.Χ., πέρασε υπό τον έλεγχο του ελληνιστικού βασιλείου της Περγάμου, ο τελευταίος βασιλέας του οποίου, Άτταλος Γ΄, κληροδότησε το βασίλειό του στην Ρώμη το 133 π.Χ.
Υπό τον Οκταβιανό Αύγουστο, η Αριασσός κατέστη μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Γαλατίας. Στους εκκλησιαστικούς καταλόγους εμφανίζεται ως τμήμα της ύστερης ρωμαϊκής επαρχίας της Παμφυλίας Σεκούντας, της οποίας πρωτεύουσα ήταν η Πέργη, καθώς και έδρα επισκοπής της μητρόπολης της τελευταίας.

Ερείπια

Νομίσματα τα οποία έχουν κοπεί στην Αριασσό έχουν ανακαλυφθεί από τις ανασκαφές στην περιοχή.
Τα ερείπια χρονολογούνται κυρίως από την ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο, με, ωστόσο, την ύπαρξη ορισμένων χρονολογούμενων από την πρότερη ελληνιστική περίοδο. Καλύτερα διατηρημένο εξ'αυτών είναι η χρονολογούμενη από τον 3ο αιώνα μ.Χ. τρίτοξη είσοδος της πόλης, την οποία παλαιότερα κοσμούσαν τέσσερα αγάλματα. Μεταξύ των υπολοίπων κτιρίων περιλαμβάνονται ένα μεγάλου μεγέθους νυμφαίο και λουτρά, καθώς και μια εκτεταμένη περιοχή κατοικιών. Επίσης, υπάρχει μεγάλος αριθμός ταφικών μνημείων.

Επισκοπή

Τα ονόματα τριών εκ των επισκόπων της επισκοπικής έδρας της Αριασσού είναι γνωστά: του Παμμένιου (συμμετείχε στην Α΄ Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381), του Θεόφιλου (συμμετείχε στην Σύνοδο τη Χαλκηδόνας το 451) και του Ιωάννη (υπογράφων από κοινού επιστολής των επισκόπων της επαρχίας προς τον Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ τον Θράκα το 458).
113 Αμάλθεια

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Αμαλθείας υπολογίσθηκε σε 46,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 100 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αμαλθείας εκτιμάται σε 1,29 cm/sec² (759 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 24,4 m/sec (88 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Αμαλθείας είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,265 ± 0,017, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 92 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Αμάλθεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 57 λεπτά.
Ευρωμπάσκετ 1977

Το 20o τουρνουά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του 1977 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1977) διοργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες. Το τουρνουά διοργάνωσε το Βέλγιο και κατεκτησε η Γιουγκοσλαβία.Ελαβε χώρα στο διάστημα 15 Σεπτεμβρίου ως 24 Σεπτεμβρίου.
Oι Πλάβι υπό τις οδηγίες του Άτσα Νίκολιτς εδραιώνονται για τα καλά στην κορυφή της Ευρώπης. Στον τελικό οι Σοβιετικοί ετοιμάζονταν για επάνοδο στη πρώτη θέση αλλά δέχθηκαν μία ολοκληρωτική ήττα με 74-61 (Νταλιπάγκιτς-Τσατσένκο 18π., Μίσκιν 2π.!) χωρίς να μπορέσουν να αντιδράσουν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού. Ιταλοί και Τσεχοσλοβάκοι νίκησαν τα δύο θηρία στο πρώτο γύρο αλλά οι νίκες τους δεν είχαν αντίκρισμα αφού στους ημιτελικούς δεν μπόρεσαν να διασταυρωθούν μεταξύ στους, έτσι ώστε κάποιος εκ των δύο να φτάσει στον τελικό και μοιραία διασύρθηκαν από τα δύο μεγαθήρια στα ημιτελικά. Η Βουλγαρία είχε αρκετά καλή ομάδα αλλά στον αγώνα του ομίλου με την Ιταλία δεν μπόρεσε να αντισταθεί (81-100) και να κάνει την υπέρβαση που θα την οδηγούσε στα ημιτελικά. Απογοήτευσε η Ισπανία που στην πρώτη φάση συνετρίβει από την Ολλανδία και δεν προχώρησε καθόλου.
Ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, ο Ολλανδός Κεες Άκερμποομ (26,7 πόντους μ.ο.) πέταξε έξω από την εξάδα και την Ελλάδα, αφού την υποχρέωσε σε ήττα 114-95 σημειώνοντας 41π., ενώ παράλληλα οδήγησε την Ολλανδία στην 7η θέση. MVP ανακηρύχθηκε ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, ενώ καταπληκτικός ήταν και ο Μικι Μπέρκοβιτς που οδήγησε το Ισραήλ στην 5η θέση, βάζοντας 31π. στον νικηφόρο αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας. Η Γαλλία, αν και είχε τους Ζιλ, Μπενιό και Ντιμπουισόν, κατέληξε 11η.

Προκριματικός Γύρος

Στον προκριματικό γύρο, οι 12 ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους των έξι ομάδων. Οι πρώτες δύο ομάδες των ομίλων πήγαιναν κατευθείαν στην ημιτελική φάση. Οι ομάδες στις θέσεις 3-4 έπαιζαν μεταξύ τους για την τελική κατάταξη των θέσεων 5-8 και οι υπόλοιπες ομάδες παίζανε για τις θέσεις 9 ως 12.
Μέμος Ιωάννου

Βιογραφία

Είναι γιος του Στέλιου και της Μαρίας Ιωάννου, ο ίδιος είναι πατέρας του καλαθοσφαιριστή Στέλιου Ιωάννου. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση από τον Παναθηναϊκό και τις ομάδες υποδομής του.

Καριέρα

Αγωνιζόταν στη θέση του σούτιγκ γκαρντ και πέρασε με επιτυχία από τις ομάδες Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, Άρης, Παπάγου.
Με τον Παναθηναϊκό κέρδισε 6 πρωταθλήματα το 1975, 1977, 1980, 1981, 1982, 1984. Έχει κερδίσει ακόμα 4 κύπελλα με τον ΠΑΟ (1979, 1982, 1983, 1986) ενώ έχει αγωνιστεί σε χαμένους τελικούς κυπέλλου με τον ΠΑΟ το 1985, τον ΠΑΟΚ το 1991 και τον Άρη το 1993. Το 1991 κατέκτησε με τον ΠΑΟΚ το Κυπέλλο Κυπελλούχων της Ευρώπης στη Γενεύη και 1993 κατέκτησε με τον Άρη το κύπελλο Ευρώπης στο Τορίνο.

Εθνική Ελλάδος

Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 64 αγώνες σημειώνοντας 248 πόντους (3,88 μ.ο.). Ήταν πρωταγωνιστής στις τελευταίες φάσεις του τελικού του Ευρωμπάσκετ 87 αγωνιζόμενος στη θέση του Παναγιώτη Γιαννάκη. Σημείωσε στον τελικό τους 8 από τους 16 πόντους που σκόραρε στους 6 αγώνες που συμμετείχε στη διοργάνωση.
Αγωνίστηκε και στο Μουντομπάσκετ το 1990. Έχει αγωνιστεί και στις Εθνικές των εφήβων και των παίδων. Με την Εθνική Παίδων κατέκτησε το Αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Παίδων του 1975.

Προπονητής

Είχε εργαστεί στον Άρη ως υπηρεσιακός προπονητής όταν αγωνιζόταν στο σύλλογο όπου κατεκτήσε και το κύπελλο Ελλάδος 1992. Την επαγγελματίκη του καρίερα την ξεκίνησε το 1994 στον Άρη. Δούλεψε στην Κύπρο κατακτώντας τέσσερα σερί πρωταθλήματα, δύο με τον ΑΠΟΕΛ (1998, 1999) και δύο με τον Κεραυνό (2000, 2001), ενώ απώλεσε τον τίτλο το 2002, όταν έχασε στους τελικούς από τον ΑΠΟΕΛ του Ηλία Αρμένη. Εργάστηκε στη συνέχεια ως προπονητής στον Ηλυσιακό αλλά και στον Πανιώνιο με τον οποίο κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα το 2005.
Η Έκσταση της Αγίας Τερέζας

Η Έκσταση της Αγίας Τερέζας είναι γλυπτό σύμπλεγμα σε λευκό μάρμαρο, τοποθετημένο σε υπερυψωμένο βάθρο της εκκλησίας Σάντα Μαρία ντε λα Βιττόρια στη Ρώμη. Σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, εξέχοντα γλύπτη της εποχής του, και θεωρείται ως ένα από τα αριστουργήματα της γλυπτικής της ύστερης εποχής του Ιταλικού Μπαρόκ.

Η ανάθεση

Το έργο πραγματοποιήθηκε επί παπoσύνης Ιννοκέντιου Ι’ (1644-1655). Όταν ο Ιννοκέντιος ανήλθε στον παπικό θρόνο απέφευγε να εκμεταλλευτεί τις καλλιτεχνικές υπηρεσίες του Μπερνίνι, ο οποίος υπήρξε ευνοούμενος του προηγούμενου πάπα, Ουρβανού Η’, Μπαρμπερίνι (1623-1644). Χωρίς την παπική υποστήριξη ο Μπερνίνι στράφηκε στον Ενετό καρδινάλιο Φεντερίκο Κορνάρο (1579-1653). Ο Κορνάρο είχε επιλέξει την έως τότε άσημη εκκλησία του Τάγματος των Ανυπόδητων Καρμηλιτών, ως τοποθεσία της ταφής του.  Εκεί ο Μπερνίνι, κατ΄εντολήν του Κορνάρο, τοποθέτησε το αριστούργημά του.

Η τοποθέτηση του γλυπτού συμπλέγματος

Το γλυπτό σύμπλεγμα φωτίζεται από φυσικό φως το οποίο διηθείται από ένα κρυφό παράθυρο και συμβολοποιείται από επιχρυσωμένες πλαστικές ακτίνες, ως αλληγορία του Αγίου Πνεύματος. Το σύμπλεγμα απεικονίζει δύο μορφές. Η μία, ένας αρχάγγελος Σεραφείμ λογχίζει την Αγία Τερέζα από την Άβιλα, την συνιδρύτρια και προσφάτως αγιοποιηθείσα (1622)  πρώτη αγία του Τάγματος των Καρμηλιτών, η οποία απεικονίζεται εκστασιασμένη και ημιλιπόθυμη πάνω σε ένα σύννεφο, υπονοώντας ότι είμαστε μάρτυρες μιας θεϊκής εμφάνισης. Άλλοι μάρτυρες εμφανίζονται στους δύο πλαϊνούς τοίχους. Οι έκτυπες μορφές σε φυσικό μέγεθος των αρρένων μελών της δωρήτριας οικογένειας του έργου, Κορνάρο, εμφανίζονται να συζητούν για το γεγονός σαν να βρίσκονται σε θεωρείο θεάτρου, ενώ στον θόλο είναι στερεωμένες μορφές αγγέλων χερουβείμ.

Ο συμβολισμός του γλυπτού

Η σκηνή είναι παρμένη από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της αγίας, ″Η ζωή Τερέζας του Ιησού″, και εξομοιώνεται με την εμπειρία της ερωτικής πράξης.
”Είδα στα χέρια του (ενός αγγέλου Σεραφείμ, που σημαίνει φλογερός), ένα μακρύ χρυσό δόρυ, και στην άκρη του μιά μικρή φωτιά. Με αυτό με διαπέρασε επανειλημμένως ως τα σωθικά μου. Όταν το τράβηξε έξω με άφησε να φλέγομαι με έναν μεγάλο έρωτα προς τον θεό. Ο πόνος ήταν τόσο δυνατός ώστε με έκανε να βογγώ, και η γλύκα του τόσο κατακλυσμική, που παρακαλούσα να μην τελειώσει.
Το έργο κόστισε 12.000 σκούδα, που αντιστοιχούν σε πάνω από €120.000
Μπέντα Βέμπερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου στο Λιντς. Μετά το σχολείο έμαθε το επάγγελμα του τσαγκάρη και στη συνέχεια, αφού πήγε στο γυμνάσιο, σπούδασε φιλοσοφία. Έγινε καλόγηρος και σπούδασε και θεολογία. Χρίστηκε ιερέας το 1828 και εργάστηκε ως διδάσκαλος. Πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε βουλευτής στο κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης. Από το 1849 μέχρι το τέλος υπηρέτησε ως ιερέας στη Φρανκφούρτη.
Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1858 στη Φρανκφούρτη. Ο τάφος του βρίσκεται στο κεντρικό νεκροταφείο της πόλης.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1957-58

Σύστημα διεξαγωγής

Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1957-58 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου και τον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων έδωσαν αγώνες μπαράζ με την νικήτρια να ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στο επόμενο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας (το οποίο θα ήταν την περίοδο 1958-59 αλλά δεν διεξήχθη και έτσι η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 1957-58 συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία 1959–60).

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.

Όμιλος Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου

Στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Λεμεσού.

Όμιλος Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας

Στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ορφέας Λευκωσίας.

Μπαράζ

Στους αγώνες μπαράζ συμμετείχαν οι πρωταθλητές των δύο ομίλων, Ορφέας Λευκωσίας και Πανελλήνιος Λεμεσού. Ο Ορφέας κέρδισε και τα δύο παιχνίδια (2-0 και 2-1) και στέφθηκε πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας.
Πόλεις της Ετρουρίας

Οι ετρουσκικές πόλεις άνθισαν περισσότερο κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη επέκταση του ετρουσκικού πολιτισμού. Σταδιακά αφομοιώθηκαν πρώτα από ιταλικούς πληθυσμούς στα νότια, μετά από Κέλτες στον βορρά, και τέλος στην ίδια την επικράτεια της Ετρουρίας από την επεκτεινόμενη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Οι εκτιμήσεις των πληθυσμών των μεγαλύτερων πόλεων (Βήιοι, Βολσίνιοι, Καιρέα, Βόλκοι, Ταρκυνία, Ποπλώνιον) κυμαίνονται μεταξύ 25.000 και 40.000 κατά τον 6ο αιώνα π.Χ.
Denim and Leather

Τραγούδια

1. Princess of the Night (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:01

2. Never Surrender (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 3:15

3. Out of Control (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:07

4. Rough and Ready (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:51

5. Play it Loud (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:11

6. And the Bands Played On (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 2:48

7. Midnight Rider (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 5:45

8. Fire in the Sky (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 3:37

9. Denim and Leather (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 5:25

Βραβεία

Denim and Leather (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος

Τα μέλη των Saxon

Το Denim and Leather ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά
Γκράχαμ Όλιβερ - κιθάρα
Πωλ Κουήν - κιθάρα
Στηβ Ντόσον - μπάσο
Πητ Γκιλ - τύμπανα
Μουτούνους Τουτούνους

Ο Μουτούνους Τουτούνους (λατινικά: Mutunus Tutunus, ή Mutinus Titinus / Μουτίνους Τιτίνους) στην αρχαία ρωμαϊκή κοινωνία ήταν φαλλική θεότητα του γάμου, εφάμιλλη του Πριάπου στην ελληνική μυθολογία. Ο ναός του βρισκόταν στον Βέλιο λόφο, και θεωρούνταν πως υπήρχε από την ίδρυση της Ρώμης, έως τον 1ο αιώνα π.Χ..

Ετυμολογία

Αντίθετα από τον Πρίαπο, ο οποίος αναπαρίσταται με ανθρώπινη μορφή και τεράστιο φαλλό, ο Μουτούνους φαίνεται πως ενσαρκώνονταν απευθείας στον φαλλό, κατά παρόμοιο τρόπο με το φασίνους ή τον πατέρα του μυθικού 6ου βασιλιά της Ρώμης Σερβίου Τούλιου.
Η ονομασία του φαίνεται πως προκύπτει από τις λαϊκές λατινικές λέξεις για το πέος, mūtō (ή muttō) και mūtōnium. Το Mutto αποτελούσε μερικές φορές το τρίτο μέρος της ονομασίας ενός ανδρός κατά τα ρωμαϊκά πρότυπα ονοματοδοσίας. Ο κωμωδιογράφος του 2ου αιώνα π.Χ., Γάιος Λουκίλιος, θεωρείται πως έγραψε την πρώτη γνωστή αναφορά της λέξης και στις δύο μορφές της ως at laeva lacrimas muttoni absterget amica (Η κοπέλα σκουπίζει τα δάκρυα του Μούττο - το αριστερό του χέρι, δηλαδή) και το παράγωγο mūtōnium. Το mūtōnium ενδεχομένως αντικατέστησε την παλαιότερη μορφή, καθώς εμφανίζεται αργότερα σε επιγραφές στην Πομπηία. Ο λυρικός ποιητής Οράτιος (1ος αιώνας π.Χ.) επίσης προσωποποίησε το πέος του συνομιλώντας μαζί του και αναφερόμενος σε αυτό ως μούττο και συζητώντας περί αιδοίων. Ο όρος mūtūniātus, χρησιμοποιήθηκε ως επίθετο από τον Μαρτιάλη (1ος αιώνας μ.Χ.) για να περιγράψει τον καλοπροικισμένο άντρα.
Και τα 2 τμήματα της λέξης έχουν την ίδια ονομασία, καθώς το Tītīnus πιθανώς προέρχεται από το tītus, το οποίο επίσης σήμαινε πέος.

Λατρεία

Κατά την προκαταρκτική γαμήλια ιεροτελεστία, οι Ρωμαίες νύφες κατά το έθιμο έπρεπε να τοποθετήσουν τον φαλλό του Μουτούνους στο αιδοίο τους ώστε να προετοιμαστούν για την συνουσία με τον σύζυγο τους, και η πρακτική αυτή μαρτυρείται από τους Εκκλησιαστικούς Πατέρες οι οποίοι θεωρούσαν το έθιμο αυτό ακραίο τρόπο τερματισμού της παρθενίας. Κατά τον χριστιανό Αρνόβιο, οι γυναίκες καβαλούσαν τον απαίσιο φαλλό του Τουτούνους με τα τεράστια ξεδιάντροπα τμήματα του, ωστόσο κατά άλλες πηγές οι νύφες που συμμετείχαν σε αυτό το έθιμο μάθαιναν να μην ντρέπονται την συνουσία και να εγκαταλείπουν την ντροπή τους. Ο γραμματικός του 2ου αιώνα Σέξτος Πομπηίος Φέστος, αποτελεί την μοναδική πηγή της αρχαιότητας ο οποίος αναφέρεται συγκεκριμένα στην θεότητα, και ενδεχομένως η περιγραφή των χριστιανικών πηγών είναι εχθρική προς το έθιμο λόγω του θρησκευτικού ανταγωνισμού της εποχής.
Τα ίχνη του παλαιού ναού του Μουτούνους Τουτούνους στον Βελιανό λόφο δεν έχει σταθεί δυνατό να ανακαλυφθούν. Κατά τον Σέξτο Πομπηίο Φέστο ο οποίος μαρτυρά την ύπαρξη του, ο ναός καταστράφηκε για να δημιουργηθούν ιδιωτικά λουτρά στην θέση του τα οποία ανήκαν στον στρατηγό και γερουσιαστή Γνάιο Δομίτιο Καλβίνο, παρά το γεγονός ότι η τοποθεσία θεωρούνταν ιερή λόγω και της παλαιότητας της.
Μονοακόρεστο λιπαρό οξύ

Μοριακή περιγραφή

Τα λιπαρά οξέα είναι μακριά μόρια μορφής αλυσίδας και έχουν μια αλκυλική ομάδα στο ένα άκρο και ένα καρβοξυλικό οξύ στο άλλο άκρο. Το ιξώδες και η θερμοκρασία τήξης είναι υψηλότερα στα μόρια με μικρότερη ακορεστότητα, επομένως τα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα έχουν υψηλότερο σημείο τήξης από τα πολυακόρεστα και χαμηλότερο από τα κορεσμένα. Τα μονοακόρεστα λιπαρά είναι υγρά σε θερμοκρασία δωματίου και ημιστερεά ή στερεά στο ψυγείο με ισοτοπική δομή πλέγματος.

Παραδείγματα μονοακόρεστων λιπαρών οξέων αποτελούν το παλμιτελαϊκό οξύ (16:1 n−7) και το ελαϊκό οξύ (18:1 n−9). Το παλμιτελαϊκό οξύ έχει 16 άτομα άνθρακα, με τον πρώτο διπλό δεσμό στο 7ο άτομο άνθρακα από την μεθυλική ομάδα (και 9 άνθρακες απόσταση από το καρβοξυλικό άκρο). Το ελαϊκό οξύ έχει 18 άτομα άνθρακα, με τον πρώτο διπλό δεσμό στο μέσο της ανθρακικής αλυσίδας, στο 9ο άτομο άνθρακα. Ακολουθούν οι δισδιάστατες και τρισδιάστατες απεικονίσεις του ελαϊκού οξέος:

Υγεία

Τα μονοακόρεστα λιπαρά προστατεύουν από τα καρδιαγγειακά νοσήματα, αυξάνουν τη ρευστότητα των μεμβρανών, αλλά είναι πιο ευάλωτα σε λιπιδική υπεροξείδωση (τάγγισμα). Η μελέτη KANWU έδειξε ότι η αυξημένη πρόσληψη μονοακόρεστων λιπαρών και η μείωση στην πρόσληψη κορεσμένων λιπών μπορεί να βελτιώσει την ευαισθησία στην ινσουλίνη, αλλά μόνο εάν η ολική πρόσληψη λίπους είναι χαμηλή (< 37E%). Ωστόσο, ορισμένα μονοακόρεστα λίπη προκαλούν αντίσταση στην ινσουλίνη, από την οποία προστατεύουν τα πολυακόρεστα λιπαρά. Μελέτες έχουν δείξει ότι η διατροφική αντικατάσταση των κορεσμένων λιπών με μονοακόρεστα λιπαρά συσχετίζεται με αύξηση στην ενεργειακή δαπάνη εξίσου κατά τις καθημερινές φυσικές δραστηριότητες και τις περιόδους ανάπαυσης. Αυξημένη σωματική δραστηριότητα σχετίζεται περισσότερο με δίαιτα πλούσια σε ελαϊκό οξύ παρά σε παλμιτικό οξύ. Από τη μελέτη προέκυψε ότι τα μονοακόρεστα λίπη περιορίζουν τα αισθήματα θυμού και την ευερεθιστότητα.
Τα μονοακόρεστα λίπη των τροφίμων μειώνουν τα επίπεδα της λιποπρωτεΐνης χαμηλής πυκνότητας (LDL, "κακή" χοληστερόλη), ενώ πιθανά αυξάνουν τα επίπεδα της λιποπρωτεΐνης υψηλής πυκνότητας (HDL, "καλή" χοληστερόλη).

Διατροφικές πηγές

Τα μονοακόρεστα λίπη βρίσκονται σε: κρέατα, πλήρες γάλα και τα προϊόντα του, ξηρούς καρπούς και λιπαρά φρούτα όπως οι ελιές και το αβοκάντο. Το ελαιόλαδο περιέχει 75% μονοακόρεστα λιπαρά.
Ιωάννης Τοπαλίδης

Βιογραφία

Ο Γιάννης Τοπαλίδης γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1962 στο Μαυροδένδρι Κοζάνης και είναι ποντιακής καταγωγής. Στα εφηβικά του χρόνια βρέθηκε στη Γερμανία με την οικογένειά του ως μετανάστης. Εκεί αναζήτησε την τύχη του στο ποδόσφαιρο. Ως παίκτης αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Εθεωρείτο  και δημιουργικός χαφ. Αγωνίστηκε σε ομάδες της Γ΄ Κατηγορίας. Μάλιστα, το 1983 η ομάδα στην οποία αγωνιζόταν, η Μπύρστατ κατέκτησε τον τίτλο.
Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ασχολήθηκε με την προπονητική. Φοίτησε στη σχολή του Μάιντς και, ακολούθως, στη σχολή της Κολονίας, στην οποία εισήχθη με βαθμό άριστα. Αρχικά, εργάστηκε σε ομάδες των χαμηλών κατηγοριών. Το 1998, προσλήφθηκε στο προπονητικό τιμ της Χέρτα Βερολίνου, ομάδας της Μπούντεσλιγκα, στη θέση του ανιχνευτή ταλέντων.
Το 2001, όταν έμαθε ότι ο Ότο Ρεχάγκελ ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος και πως αναζητούσε έναν Έλληνα γερμανομαθή βοηθό, βρήκε τον τρόπο να έρθει σε επαφή μαζί του. Αφού γνωρίστηκαν, προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή. Μαζί με τον Ρεχάγκελ πανηγύρισε την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2004, στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Τον Ιούνιο του 2010, ανακοίνωσε την αποχώρησή  του από την Εθνική Ελλάδος, μετά την λήξη του αγώνα Ελλάδα-Αργεντινή, στα πλαίσια της φάσης των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, το οποίο διεξήχθη στην Νότια Αφρική.
Στην προσωπική του ζωή είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά. Κατοικεί στην Γερμανία.
Νέφος του Όορτ

Το Νέφος του Όορτ είναι μια υποθετική σφαιρική περιοχή του εξωτερικού ηλιακού συστήματος. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 50.000 AU από τον Ήλιο, χίλιες φορές πιο μακριά από τον Πλούτωνα ή περίπου ένα έτος φωτός. Η απόσταση αυτή τοποθετεί το Νέφος του Όορτ περίπου στο ένα τέταρτο της απόστασης από τον Εγγύτατο του Κενταύρου, το κοντινότερο δηλ. ως προς τον Ήλιο αστέρι. Τα αντικείμενα του Νέφους του Όορτ αποτελούνται κυρίως από πάγους νερού, αμμωνίας, και μεθανίου. Πιστεύεται ότι το Νέφος του Όορτ είναι η πηγή όλων των κομητών που εισέρχονται στο Ηλιακό σύστημα. Μόλις τέσσερα αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί πιθανολογείται ότι ανήκουν στο Νέφος του Όορτ, τα 90377 Σέντνα, 2000 CR₁₀₅, 2006 SQ₃₇₂, και 2008 KV₄₂.

Θεωρία

Η αρχική ιδέα ανήκει στον Εσθονό αστρονόμο Ερνστ Έπικ (Ernst Julius Öpik), που το 1932 υποστήριξε ότι οι κομήτες προέρχονται από ένα νέφος στις εξωτερικές περιοχές του Ηλιακού Συστήματος. Η ιδέα αυτή επανεισάχθηκε το 1950 από τον Ολλανδό αστρονόμο Γιαν Όορτ (Jan Hendrick Oort). Η λογική ήταν η εξής: εφόσον όλοι οι κομήτες κάποια στιγμή καταστρέφονται μέσα στο Ηλιακό Σύστημα, λόγω της βαρύτητας του Ήλιου ή των μεγάλων πλανητών, δεν θα έπρεπε μετά από πέντε δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης του Ηλιακού Συστήματος να παρατηρούνται πια κομήτες. Άρα πρέπει να υπάρχει μια πηγή πυρήνων κομητών η οποία  στέλνει συνεχώς κομήτες στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Αν ληφθούν υπόψη και οι τροχιές των κομητών μεγάλης περιόδου, η πηγή αυτή πρέπει να απέχει κάπου 50.000 AU από τον Ήλιο και να περιέχει εκατομμύρια πυρήνων. Λόγω του γεγονότος ότι οι κομήτες μεγάλης περιόδου έρχονται έξω απ' την εκλειπτική, η πηγή τους πρέπει να περιβάλλει σφαιρικά το Ηλιακό Σύστημα.
Λήδα Πρωτοψάλτη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1940 ως Λυδία Πρωτοψάλτη και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Η αδελφή της είναι η υψίφωνος Έλσα Καστέλλα. Σε ηλικία έξι ετών πήγε στην πρώτη της οντισιόν, ενώ στα δώδεκα, συμμετείχε στην πρώτη της θεατρική παράσταση. Έκτοτε, έχει πολλές εμφανίσεις στο θέατρο. Ήταν μία από τους ιδρυτές του θιάσου Βήματα το 1969 και από το 1974 είναι μόνιμη συνεργάτης του Θεάτρου Στοά.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία δέκα ετών στην ταινία Το παιδί μου πρέπει να ζήσει. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες όπως: Διαβόλου κάλτσα, Ελ Γκρέκο και Η Ρόζα της Σμύρνης.
Στην τηλεόραση, έπαιξε σε διάφορες σειρές της ΕΙΡΤ, της ΥΕΝΕΔ και της ΕΤ1. Το 1995 πρωταγωνίστησε στη σειρά Το τρίτο στεφάνι, που βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο, υποδυόμενη την Εκάβη.
Έχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Μαρίκας Κοτοπούλη το 1993, το βραβείο από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου το 1997 και το Α' Βραβείο ερμηνείας για την Εκάβη του Ευριπίδη από το περιοδικό «Αθηνόραμα» το 2000. Επίσης, στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου του 2013 ήταν υποψήφια για το Βραβείο Β' Γυναικείου ρόλου για την ταινία Χαρά.
Θέμα Βουναίνης

Το Θέμα Βουναίνης, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 13ο και αιώνα. Η Βούναινα ήταν περιοχή στην Θεσσαλία κι αναφέρεται σαν μικρό Θέμα, περισσότερο στρατηγίδα, με την πόλη και την γύρω περιοχή. Αναφέρεται σε χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1289. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για το Θέμα.