Πολίχνη Θεσσαλονίκης

Ιστορία

Στο παρελθόν ονομάζονταν Καράισιν και κατοικούνταν μέχρι το 1913 από οικογένειες βλάχων κτηνοτρόφων. Το 1914 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή 33 οικογένειες Τσαλκαλήδων προσφύγων. Το 1917, μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 1917 που κατέστρεψε το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, το τότε Υπουργείο Πρόνοιας έχτισε στο Καράισιν καταυλισμό με ειδικούς θαλάμους ανά δυο οικίσκους, για να στεγάσει τους πυροπαθείς  Εβραίους , επειδή όμως οι αυτοί ήταν συνήθως έμποροι κι εργάζονταν στο κέντρο της πόλης, δεν τους βόλευε η περιοχή και γρήγορα την εγκατέλειψαν, για να εγκατασταθούν πλησιέστερα στο κέντρο. Το 1919 ήρθαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη , οι οποίοι όμως γρήγορα έφυγαν για αλλά μέρη, εκτός από ελάχιστους. Από το 1920 ως το 1922 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο Καράισιν πρόσφυγες από το Καρς. Τελικά το 1929 το Καράισιν μετονομάστηκε σε Πολίχνη (μικρή πόλη) και με προεδρικό διάταγμα αποσπάσθηκε από το Δήμο Θεσσαλονίκης και συνδέθηκε με την κοινότητα Κουκλουτζά (Χαρμάνκιοϊ). Ωστόσο το διάταγμα αυτό δεν εφαρμόστηκε ποτέ και ο οικισμός εξακολουθούσε να ανήκει στο Δήμο Θεσσαλονίκης ως το 1931, οπότε συνδέθηκε διοικητικά με την γειτονική κοινότητα Σταυρούπολης (Λεμπέτ). 
Το 1940 ανακηρύχθηκε ξεχωριστή κοινότητα. και γνώρισε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη κυρίως μετά το 1947, όταν πλήθος Ποντίων εγκαταλείπουν τις εστίες τους σε διάφορα χωριά της Μακεδονίας και εγκαθίστανται στην Πολίχνη, προκειμένου να γλυτώσουν από τη λαίλαπα του εμφυλίου πολέμου που ξέσπασε στις ορεινές και αγροτικές κυρίως περιοχές της Ελλάδας. Η πληθυσμιακή αυτή διόγκωση από εσωτερικούς μετανάστες συνεχίστηκε και στις επόμενες δεκαετίες, προσδίδοντας στην περιοχή έντονο χαρακτήρα της εργατούπολης. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 νέο κύμα εξωτερικής και κυρίως εσωτερικής μετανάστευσης πολλαπλασίασε τον πληθυσμό της Πολίχνης: παλιννοστούντες Έλληνες, επαναπατρισθέντες πολιτικοί πρόσφυγες και πλήθος επαρχιωτών που ζητούν μια καλύτερη ζωή στα αστικά κέντρα, συρρέουν στην περιοχή λόγω άφθονης και φθηνής γης. Μάλιστα μετά το 1990 η Πολίχνη αποτελεί πόλο έλξης Ελλήνων από τις δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Έκτοτε εμφανίζει γοργή πληθυσμιακή και λοιπή ανάπτυξη, κυρίως λόγω: κομβικότητας της θέσης της (άμεση πρόσβαση σε κεντρικούς οδικούς άξονες και εθνικές οδούς, Περιφερειακή Οδός), λόγω πολεοδομικής ιδιαιτερότητας (νέες εκτάσεις που διατίθενται για ποιοτική επέκταση και ανοικοδόμηση, υπόλοιπα ανένταχτων περιοχών).

Συγκοινωνία

Η Πολίχνη είναι εύκολα προσβάσιμη μέσω του περιφερειακού της Θεσσαλονίκης. Από την Πολίχνη περνάνε οι λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΘ 1,18,27,28,29,35,56, 57,64,83

Περιγραφή

Η κεντρική πλατεία της Πολίχνης είναι η ίδια πλατεία που είναι ο Άγιος Παντελεήμονας. Η κύρια οδός ονομάζεται Αγίου Παντελεήμονος γιατί είναι απέναντι από τον Ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Κάθε 27 Ιουλίου, που είναι η γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα, γίνεται πανηγύρι εντός της Πολίχνης. Όλοι οι κάτοικοι συγκεντρώνονται και γίνεται περιφορά της εικόνας σε μια πανηγυρική λειτουργία. Ύστερα μέχρι αργά το βράδυ ελεύθεροι πωλητές στήνουν πάγκους και πωλούν διάφορα είδη (αναλώσιμα, παιχνίδια, φαγητά κ.ο.κ.). Η Πολίχνη διαθέτει επίσης Θερινό Κινηματογράφο (Τζένη Καρέζη). Η τιμή εισόδου για τον κινηματογράφο δεν είναι χρήματα, αλλά μια σακούλα ειδών ανάγκης για το κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου Παύλου Μελά. Έχει πολλά πάρκα η Πολίχνη: Τζένη Καρέζη, Κρύα Βρύση, το πάρκο στην Οδό Φοινίκου, το πάρκο πίσω από τον Άγ. Παντελεήμονα, το πάρκο δίπλα στο σχολείο 10ο Δημ. Πολίχνης και το πάρκο στην οδό Μάνου Κατράκη. Η νεολαία συγκεντρώνεται στο Τρίγωνο (ονομάζεται έτσι γιατί ο κεντρικός κήπος στην πλατεία αυτή έχει ένα τρίγωνο) όπου εκεί λειτουργούν πολλές καφετέριες και μαγαζιά ψυχαγωγίας. Η Πολίχνη έχει και αθλητικές εγκαταστάσεις στα ΔΑΚ. Δύο γήπεδα τένις, δύο γήπεδα 5χ5 για ποδόσφαιρο, ένα εσωτερικό γήπεδο μπάσκετ, ένα εσωτερικό γήπεδο βόλλεϋ και ένα εξωτερικό γήπεδο βόλλεϋ παραλίας.