google/wiki40b huggingface dataset:
Αριστείδης Μωραϊτίνης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1806. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και Γαλλία. Στη διάρκεια των σπουδών του γνωρίστηκε με τον Ι. Καποδίστρια, υπό την προτροπή του οποίου ήλθε στην Ελλάδα να προσφέρει τις υπηρεσίες του, αντί για τη Σμύρνη. Αρχικά διορίστηκε από αυτόν πρόεδρος πρωτοδικών Λακωνίας, το 1843 επί Βασιλείας Όθωνα προήχθη σε εφέτη, στη συνέχεια σε πρόεδρο εφετών και από το 1861 έως το 1871 ανέλαβε τη θέση του προέδρου του Αρείου Πάγου.
Το Μάρτιο του 1862 σκοτώθηκε στα λεγόμενα "Κυθνιακά" ο γιος του Περικλής, ανθυπολοχαγός του Μηχανικού, κατά στη συμμετοχή του υπό το Ν. Λεωτσάκο στη στάση εναντίον του Παλατιού. Το οικογενειακό αυτό πλήγμα δεν τον κατέβαλε και το Νοέμβριο, αμέσως μετά τη μεθοδευμένη από τους Άγγλους έξοδο του Όθωνα από την Ελλάδα, υπέβαλε υποψηφιότητα ως εκπρόσωπος της ελληνικής κοινότητας της Τεργέστης (κατ' άλλους της ελληνικής παροικίας της Σμύρνης) και εξελέγη στη Β' Εθνική Συνέλευση.
Έχοντας αυτή το ρόλο "κυβερνώσας" Βουλής στη χώρα μέχρι την άφιξη του νέου Βασιλέα Γεωργίου Α', έπαυσε στις 8 Φεβρουαρίου 1863 την Προσωρινή Κυβέρνηση του Δ. Βούλγαρη και την επομένη ανέλαβε την εκτελεστική εξουσία. Η άσκηση και η διαχείριση της τελευταίας ανατέθηκε στο Μωραϊτίνη, όντας αντιπρόεδρο της συνέλευσης, επομένως το διάστημα μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου μπορεί να θεωρηθεί ως η πρώτη "πρωθυπουργία" του (Κυβέρνηση Μωραϊτίνη 1863). Με το διορισμό νέας Κυβέρνησης επανήλθε στα αρχικά του καθήκοντα, στη συνέχεια εξελέγη επανειλημμένως προέδρος της Εθνοσυνέλευσης και με τη συγκεκριμένη ιδιότητα υποδέχθηκε το Γεώργιο Α' κατά την αποβίβασή του στον Πειραιά.
Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του Γαλλικού Κόμματος, έχαιρε όμως μεγάλης εκτίμησης από όλο το πολιτικό φάσμα της εποχής. Είναι ενδεικτικό πως αυτό τον κάλεσε κατά την πολιτική κρίση του 1867 για το Κρητικό Ζήτημα και ενώ πλέον δεν ήταν καν Βουλευτής, να συγκροτήσει υπηρεσιακή Κυβέρνηση (Κυβέρνηση Αριστείδη Μωραϊτίνη 1867, την πρώτη στην πολιτική ιστορία της χώρας) ώστε να οδηγήσει την Ελλάδα σε εκλογές.

Tο 1868 επέστρεψε στη θέση του προέδρου του Αρείου Πάγου μέχρι και το 1871.

Απεβίωσε το 1875 στην Αθήνα.
Αριστείδης Γκουρνέλης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Ηράκλεια Σερρών, αποφοίτησε από γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια γράφτηκε στη νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Λόγω οικονομικών δυσχερειών αναγκάστηκε να εργάζεται κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Με το πτυχίο της νομικής επέστρεψε στις Σέρρες και άσκησε δικηγορία. Παράλληλα ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση, εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος των Σερρών και αργότερα πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Το 1950 τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας της Γενικής Διοίκησης Θράκης. Τον Ιούνιο του 1962 τοποθετήθηκε νομάρχης Έβρου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούνιο του 1967. Απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1970.
Σαιντ Τζέιμς (Τζαμάικα)

Γεωγραφία

Το Σαιντ Τζέιμς βρίσκεται βορειοδυτικά της Τζαμάικα. Στα βόρεια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Αννόβερο, στα νοτιοδυτικά με τη Γουεστμόρλαντ, στα νότια με την Αγία Ελίζαμπεθ και στα ανατολικά με την Τρελόνι. Έχει έκταση 594,9 km². Είναι η δέκατη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά την Αγία Άννα,  την Αγία Ελίζαμπεθ, την Κλαρεντόν, την Αγία Κατερίνα, την Τρελόνι, την Μάντσεστερ, την Πόρτλαντ, την Γουεστμόρλαντ, τον Άγιο Θωμά και την Αγία Μαρία.

Ποτάμια

Το κυριότερο ποτάμι του Σαιντ Τζέιμς είναι το Γκρέιτ Ρίβερ.

Κόλποι

Το Σαιντ Τζέιμς διαθέτει αρκετούς κόλπους. Οι κυριότεροι είναι ο Μοντέγκο και ο Γκρέιτ Ρίβερ.

Δημογραφία

Το Σαιντ Τζέιμς είχε πληθυσμό 178.000 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η πέμπτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά το Κίνγκστον, τον Άγιο Ιάκωβο, την Κλαρεντόν και την Αγία Κατερίνη.

Οικονομία

Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η δασοκομία. Στο Σαιντ Τζέιμς καλλιεργείται σε μεγάλη ποσότητα ζαχαροκάλαμο.

Τουρισμός

Στο Σαιντ Τζέιμς υπάρχουν αρκετά ξενοδοχεία, όπως το Ντόκτορς Κέιβ Μπιτς Χοτέλ, το Γουίντχαμ Ρόουζ Χωλ, το Ριτζ Κάρλτον, το Χαφ Μουν και το Ιμπεροστράρ.

Σημαντικά πρόσωπα

Το Σαιντ Τζέιμς είναι η γενέτειρα των Τζίμι Κλιφ, Αμπντουλά ελ-Φαϊσάλ και Γιόχαν Μπλέικ.
Υγεία

Ψυχική υγεία

Η ψυχική υγεία είναι μια έννοια που αναφέρεται σε μια ανθρώπινη κατάσταση, την συναισθηματική και ψυχολογική ευεξία. Η ψυχική υγεία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα επίπεδο γνωστικής και συναισθηματικής ευεξίας, απουσίας μιας ψυχικής διαταραχής. 
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, δεν υπάρχει ένας επίσημος ορισμός της ψυχικής υγείας. Πολιτιστικές διαφορές, υποκειμενικές εκτιμήσεις, επαγγελματικά και ανταγωνιστικές επαγγελματικές θεωρίες όλα επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ορίζεται η ψυχική υγεία. 
Σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η ψυχική υγεία και ψυχική ασθένεια δεν είναι αντιφατικά. Με άλλα λόγια, η απουσία μιας αναγνωρισμένης ψυχικής διαταραχής δεν είναι κατ' ανάγκην ένας δείκτης της ψυχικής υγείας. 

Δημόσια υγεία

Η δημόσια υγεία είναι η μελέτη και η πρακτική αντιμετώπιση των απειλών για την υγεία ενός πληθυσμού μιας κοινωνίας. Δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο κοινωνικό πλαίσιο της νόσου και τη δυστυχία, και εστιάζει στη βελτίωση της υγείας σε όλη την κοινωνία, μέσω μέτρων όπως οι εμβολιασμοί η φθορίωση του πόσιμου νερού. 
Η επίτευξη του στόχου της δημόσιας υγείας είναι να βελτιώσει την ζωή μέσα από την πρόληψη ή τη θεραπεία της νόσου. Το 1920, ο Winslow ορίζει την δημόσια υγεία ότι, "είναι η επιστήμη και η τέχνη της πρόληψης της νόσου, η παράταση της ζωής και την προώθηση της υγείας, μέσω της οργανωμένης προσπάθειας και τις συνειδητές επιλογές της κοινωνίας, των οργανισμών, δημόσιων και ιδιωτικών φορέων καθώς και από άτομα". 
Η δημόσια υγεία μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα πληθυσμό μόλις μια χούφτα ανθρώπων ή για το σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού. 

Υγειονομική περίθαλψη

Η υγειονομική περίθαλψη περιλαμβάνει, την πρόληψη, τη θεραπεία, καθώς και την διαχείριση των ασθενειών, καθώς και την προστασία της ψυχικής και σωματικής ευεξίας μέσω των υπηρεσιών που προσφέρονται από το ιατρικό, νοσηλευτικό προσωπικό και γενικότερα από τους επαγγελματίες υγείας. 
Η υγειονομική περίθαλψη αγκαλιάζει το σύνολο των αγαθών και των υπηρεσιών που αποσκοπούν στην προαγωγή της υγείας, συμπεριλαμβανομένης της πρόληψης, της θεραπευτικής και της παρηγορητικής παρέμβασης, είτε απευθύνονται σε άτομα ή σε πληθυσμούς. Η  οργανωμένη παροχή των εν λόγω υπηρεσιών μπορεί να αποτελέσει ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης.
Μεσιέ 50

Χαρακτηριστικά

Το Μεσιέ 50 αποτελείται από τουλάχιστον 200 άστρα και έχει διάμετρο περίπου 20 έτη φωτός, ενώ ο πιο συμπυκνωμένος πυρήνας έχει διάμετρο 10 έτη φωτός. Έχει ηλικία γύρω στα 80 εκατομμύρια έτη φωτός. Η εμφάνισή του έχει χαρακτηριστεί ως μία φιγούρα με σχήμα καρδιάς. Τα λαμπρότερα άστρα είναι φασματικού τύπου Β και έχουν φαινόμενο μέγεθος 8 με 9. Το σμήνος περιέχει ακόμη κάποιους κίτρινους γίγαντες.
Ρόμπερτ Μπέντον

Βιογραφία

Ο Μπέντον γεννήθηκε στο Γουξαχάτσι του Τέξας το 1932. Οι γονείς του ήταν η Ντόροθι Σπόλντινγκ κι ο Έλερι Ντάγκλας Μπέντον, υπάλληλος εταιρίας τηλεφώνων. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Τέξας και της Κολούμπια και κατά τα τέλη της δεκαετίας του '50 συνέγραψε με τον Χάρβεϊ Σμιθ το βιβλίο The IN and OUT Book. Ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο του κινηματογράφου ως σεναριογράφος ξεκινώντας με το μιούζικαλ του 1966 It's a Bird, It's a Plane, It's Superman και συνεχίζοντας με τη συγγραφή του σεναρίου της θρυλικής ταινίας του 1967 Μπόνι και Κλάιντ (Bonnie & Clyde) σε σκηνοθεσία του Άρθουρ Πεν. Συνέχισε με τη συγγραφή του σεναρίου των ταινιών Ήταν ένας Παλιάνθρωπος (There Was a Crooked Man...) του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς και Μια Τρελή Τρελή Καταδίωξη (What's Up Doc?, 1972) του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς. Το 1972 πέρασε στο χώρο της σκηνοθεσίας με την ταινία Bad Company. Το 1979 έλαβε παγκόσμια αναγνώριση με τη συγγραφή του σεναρίου και τη σκηνοθεσία της ταινίας Κράμερ εναντίον Κράμερ (Kramer vs. Kramer) για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Σκηνοθεσίας και συνέχισε με την ταινία Μια Θέση στην Καρδιά (Places in the Heart, 1984) για την οποία ξαναβρέθηκε υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας και βραβεύτηκε με όσκαρ σεναρίου. Πιο προσφάτη σκηνοθετική του απόπειρα αποτελεί η ταινία του 2007 Πάνω απ' Όλα ο Έρωτας (Feast of Love).
Ιξός

Αξιοσημείωτες αναφορές

Ο  Λουκιανός την φτώχεια την παριστάνει ως ιξώδη και ευκολιόπαστη:
«Η πενία δ' έμπαλιν ιξώδης τε και ευλαβής(ευκολόπιαστη) και μυρία τά άγκιστρα εκπυφυκότα εξ άπαντος του σώματος έχουσα, ως πλησιάσαντας ευθύς έχεσθαι και μή έχειν ραδίως απολυθήναι»
Κωνσταντίνος Γκόφας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Φτέρη Αιγίου.Ήταν γιος του Δημητρίου Γκόφα και αδελφός του Χρήστου Γκόφα. Συνεργαζόταν με τους Πετμεζαίους και κατάφερε να διασωθεί από τους διωγμούς των Τούρκων κατα των κλεφτών το 1806. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 ακολούθησε τον Δημήτριο Μελετόπουλο και πολέμησε σε αρκετές μάχες της Πελοποννήσου. Συγκεκριμένα έλαβε μέρος στην Πολιορκία τής Πάτρας, της Κορίνθου, την άλωση της Τρίπολης, στις μάχες της Ακράτας κατά του Δράμαλη, στη Μεσσηνία, στα Δολιανά και στις 27-8-1827 στον/η Καυκαριά. Διακρίθηκε για την γενναιότητά του ενώ τραυματίστηκε δυό φορές, στη Μάχη των Δερβενακίων και, το 1825, στην Μάχη του Κρομμυδίου, κοντά στην Πυλία.
Για τις πράξεις του αυτές τιμήθηκε με το Χάλκινο Αριστείο. Επίσης για τις υπηρεσίες του προς στην Επανάσταση απευθύνθηκε στην "επί των εκδουλώσεων των Αγωνιστών Επιτροπή" και με αίτησή του στις 27 Μαίου 1865 εξηγεί ότι δεν έλαβε καμία αμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον Ιερό Αγώνα του Έθνους, τόσο αυτός όσο και ο αποβιώσας πατέρας του, Δημήτριος Γκόφας που ως αξιωματικός επλήρωσε "ικανά" για τους μισθούς και την τροφοδοσία των στρατιωτών. Στην αίτησή του επισυνάπτει βεβαίωση από το 1846 του Δημήτριου Μελετόπουλου στην οποία σημειώνονται οι υπηρεσίες τόσο του Κωνσταντίνου Γκόφα όσο και του πατέρα του, "στέρξας καθ'όλο αυτό το διάστημα ... γενναιότητα και άκρα υποταγή στους ανωτέρους του" στις μάχες. Έτσι προικοδοτήθηκε με εκτάσεις γης από το νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος. Από το 1825 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Φτέρη και κατέλαβε σημαντική κοινωνική θέση μεταξύ των οικοκυραίων της πόλης. Μαζί με τον Σπήλιο Πατρινό έγινε ανακαινιστής του Ιερού Ναού των Ταξιαρχών, όπως μαρτυρεί η εκεί εντοιχισμένη πλάκα.
Άφησε έξι υιούς: τον Θεμιστοκλή Γκόφα, μεγαλοκτηματία που απέθανε νωρίς, τον Μιχαήλ Γκόφα, έμπορο αποικιακών, που χρημάτισε επί σαράντα χρόνια Α' Πάρεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, τον Πανάγο Γκόφα για πολλά χρόνια Πρόξενο της Ελλάδας στην Τυφλίδα και στο Βατούμ καθώς και τους Σπυρίδωνα Γκόφα, Βασίλειο Γκόφα και Λεωνίδα Γκόφα, των οποίων σώζονται πολλοί απόγονοι.
Τέμενος του Μοναστηρίου

Η τοποθεσία του ναού

Το κτίριο βρίσκεται πολύ κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, το σημερινό «Τοπ Καπή». Υπήρχε και ένα άλλο τέμενος με το όνομα «Μοναστήρ» κοντά στην Πύλη της Σηλυβρίας, το οποίο έχει σήμερα χαθεί και δεν πρέπει να συγχέεται με αυτό. Βρίσκεται σε στενή δίοδο που οδηγεί στην μεγάλη λεωφόρο της πύλης του Αγίου Ρωμανού. Μπροστά του απλώνεται μια μικρή πλατεία που συνωστίζεται από μικρά Οθωμανικά σπίτια.

Περιγραφή του ναού

Το κτίριο είναι μικρό, μήκους 8,3 μέτρων και πλάτους 6,5 μέτρων. Από το παράθυρο του νάρθηκα φαίνεται το τρίκογχον ιερόν. Ευθεία μετά την είσοδο, στέκουν δύο μαρμάρινες στήλες που υποκρατούν τα κατηχούμενα. Οι στήλες φέρουν ακαλαίσθητα κοσμήματα. Ο νάρθηκας επί Βυζαντινών ήταν διακοσμημένος με άλλες δύο μαρμάρινες στήλες, από τις οποίες η μία κείτεται κατά γης. Στον δεξιό εξωτερικό τοίχο, κάτω από το γείσωμα φαίνονται αμυδρά χρώματα Βυζαντινών εικόνων. Ο νάρθηκας και η δεξιά πλευρά του μικρού αυτού ναού παλιά ήταν περιστηλωμένοι, και γι' αυτό σώθηκαν οι κεφαλές των Αγίων. Το εσωτερικό του ναού είναι άθλια κατερειπωμένο. Το δάπεδο είναι εν μέρει σκαμμένο, το υπόλοιπο είναι ακάθαρτο. Η ετοιμόρροπη οροφή κλίνει προς το εσωτερικό του ναού. Το κονίαμα πέφτει από τους τοίχους. Το τέμενος είναι χωρίς μιναρέ. Ο Σεΐδ Αλής αναφέρει ότι το τέμενος είχε ξύλινο μιναρέ, ο οποίος φαίνεται ότι με τον καιρό κατέρρευσε.

Ιστορία του ναού

Ο ναός, τον οποίο κανείς Βυζαντινός ιστοριογράφος δεν αναφέρει, μνημονεύεται από τα πατριαρχικά έγγραφα. Κατά το 1341, έγινε αγωγή ενώπιον της ιεράς συνόδου, περί κάποιου μονύδριου, που παλιά ήταν γυναικείο, και μετέπειτα μεταβλήθηκε σε ανδρών. Ο δομέστικος της βασιλικής τραπέζης κυρ Φωκάς ο Μαρούλης «ανήγειρον είκον τη Θεομήτορι περί την γειτονίαν της πόρτης του αγίου μάρτυρος Ρωμανού, επί θεμελίοις παλαιτάτου ναού». Ο ναός αυτός κατά παράδοση ήταν ναός των Αγίων μαρτύρων αδελφών Μηνοδώρας, Μητροδώρας και Νυμφιδώρας, από την Βιθυνία, που μαρτύρησαν επί Μαξιμιανού το έτος 304 στα θερμά λουτρά που τότε τα λέγανε «Πύθια», και σήμερα «Λουτρά της Γιάλοβας». Ο γιος και η γυναίκα του Μαρούλη προσπάθησαν να μετατρέψουν την μονή από γυναικών σε ανδρών. Λίγες καλόγριες μόναζαν στην μονή αυτή. Αργότερα μεταβλήθηκε σε τέμενος αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Η συνοικία του Αγίου Ρωμανού, η οποία ήταν από τις σημαντικότερες των τελευταίων Βυζαντινών χρόνων λεηλατήθηκε και υπέφερε σφοδρά από τους πολιορκούμενους Οθωμανούς. Οι καλογριές πιάστηκαν αιχμάλωτες ή πέθαναν.
Μετά την Άλωση, ο Μουσταφά, ιπποκόμος (τσαούς) του Μωάμεθ Β', μετέτρεψε την εκκλησία σε τέμενος. Το κτίσμα συνέχισε να λειτουργεί ως τζαμί ως την περίοδο 1956-58, όταν έκλεισε μετά από τα έργα διάνοιξης της σημερινής οδού Τοργκούτ Οζάλ. Έκτοτε το κτίριο είναι ενσωματωμένο στον εξωτερικό τοίχο του κεντρικού χώρου στάθμευσης λεωφορείων και παραμένει κλειστό.
Τα σχόλια του Τρίτου

Τα σχόλια του Τρίτου, με υπότιτλο Μια νεοελληνική μυθολογία, είναι τίτλος βιβλίου του Μάνου Χατζιδάκι. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1980 από τις εκδόσεις Εξάντας.

Πρόλογος

Στον πρόλογο του βιβλίου ο Χατζιδάκις εκφράζει τη θλίψη του για την κατάντια της σύγχρονης Ελλάδας. Καταλήγει χαρακτηριστικά:
Για μιαν ακόμη φορά η ποιητική συνείδηση και η έκφρασή της καταδιώχθηκε και εξαναγκάστηκε στη σιωπή. Η έκδοση λοιπόν αυτών των «Σχολίων» ήταν επιβεβλημένη για να μην ξεχνάμε την αθλιότητα και τις οδυνηρές αλήθειες του καιρού μας και του τόπου μας.
— Μάνος Χατζιδάκις, Αθήνα, 27 Νοεμβρίου 1980

Δοκίμια

Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη και περιλαμβάνει τριάντα έξι δοκίμια που εκφώνησε ο Μάνος Χατζιδάκις στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, στην εκπομπή του "Το σχόλιο του Τρίτου από τον Μάνο Χατζιδάκι", από το 1978 έως και το 1980.
Τα δοκίμια του βιβλίου είναι τα εξής:

Εκδόσεις

Την πρώτη έκδοση του 1980, ακολούθησε μία δεύτερη έκδοση το 1981, μία τρίτη το 1983, μία τέταρτη το 1995, μία πέμπτη το 2003 και μία έκτη το 2007. Όλες από τις εκδόσεις Εξάντας.
Βέρα Ζαβιτσιάνου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο το 1927, με καταγωγή από την Εξωγή της Ιθάκης. Η καλλιτεχνική της δράση δεν άρχισε από το θέατρο αλλά από το τραγούδι. Τραγουδούσε μαζί με την αδελφή της, Μαρία, και τη Μαίρη Λω. Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και το 1954 εμφανίστηκε στον πρώτο της ρόλο στο έργο του Thornton Wilder «Με τα δόντια».
Από το 1958 έπαιξε στο «Θέατρο Τέχνης» μια σειρά ρόλων σε σημαντικά έργα, πολλά από τα οποία παίζονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα: «Κεκλεισμένων των θυρών», «Ματωμένος γάμος» και «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Φ.Λόρκα, «Αρκούδα», «Επέτειος» και «Βυσσινόκηπος» του Α.Τσέχωφ, «Χαιρετισμούς από την Μπέρτα», «Τριαντάφυλλο στο στήθος» και «Καλοκαίρι και καταχνιά» του Τεννεσί Ουίλλιαμς, «Αγριόπαπια», «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, «Στάση λεωφορείου»,στο «Λίβινγκ ρουμ», έπαιζε την Όλγα το πρώτο, επίσης ιστορικό ανέβασμα στο «Υπόγειο» της «Αυλής των θαυμάτων» του Καμπανέλλη,το ρόλο του Σεν Τε/ Σουί Τα στον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» του Μπρεχτ. 
Στην τηλεόραση παρουσιάστηκε μόνον στον ομώνυμο ρόλο της «Κυρίας Κούλας», βασισμένο στο διήγημα του Μένη Κουμανταρέα, και στην «Έκτη Εντολή» στο ρόλο της συνηγόρου.

Θιασάρχης

Διετέλεσε θιασάρχης μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Άγγελο Αντωνόπουλο ενώ πρωταγωνίστησε και στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη όπου συμμετείχε στο «Τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη και από το 1963 πέρασε στο Εθνικό Θέατρο.

Απαγγελία

Έχει απαγγείλει με την απαράμιλλη φωνή της πλειάδα ποιημάτων ανάμεσα στα οποία των Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Μανιώτη και Κώστα Ευαγγελάτου.

Προσωπική ζωή

Στην προσωπική της ζωή ήταν παντρεμένη με γνωστό επιχειρηματία των Αθηνών, επίσης αγαπούσε τα τυχερά παιχνίδια και το αλκοόλ. 
Πέθανε στην Αθήνα το 2008.
.ly

.ly είναι ο top-level domain κωδικός για το Λιβύη στο Διαδίκτυο.

Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Στοά των Αιτωλών

Η Δυτική στοά, γνωστή και ως Στοά των Αιτωλών, στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια των Δελφών, με μήκος περίπου 72 μέτρα και πλάτος περίπου 11. Περιλάμβανε διπλή σειρά κιονοστοιχίας. Πιθανόν κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. για να λειτουργήσει ως οπλοθήκη, ενώ αργότερα στέγασε αναθήματα των Αιτωλών.

Περιγραφή

Η Δυτική στοά βρίσκεται σε ένα πλάτωμα στα δυτικά του ανδήρου του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, έξω από τον περίβολο του ιερού τεμένους. Πρόκειται για οικοδόμημα μήκους 72,60 μέτρων και πλάτους 11,60 μέτρων. Διέθετε διπλή κιονοστοιχία: η εξωτερική περιλάμβανε 29 κίονες και η εσωτερική 15 κίονες. Με βάση μία από τις προτάσεις αποκατάστασης, θα πρέπει να ήταν διώροφη. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια του αρχαιολογικού χώρου. Στον τοίχο του βάθους βρέθηκε επιγραφή που αναφέρει την αφιέρωση των όπλων που κατέκτησαν οι Αιτωλοί από τους [[Γαλατικές επιδρομές στην Ελλάδα}Γαλάτες]] το 278 π.Χ. Με βάση τα νεώτερα δεδομένα, θα πρέπει να ανεγέρθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., για να χρησιμεύσει ως οπλοθήκη και, όταν οι Αιτωλοί απέκτησαν τον έλεγχο του ιερού, στέγασε, στο δυτικό τμήμα της, τα αφιερώματά τους. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο, επάνω και μπροστά από την στοά ανεγέρθηκαν μεγάλες οικίες.
Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ (TNA)

Το Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ είναι ένας επαγγελματικός τίτλος πάλης, που ανήκει στην εταιρεία Total Nonstop Action Wrestling.

Κατηγορία Χ

Η Κατηγορία Χ είναι για παλαιστής στην επαγγελματική πάλη, όπου κάνουν εντυπωσιακές ιπτάμενες κινήσεις, κινήσεις που ρισκάρουν την σωματική τους ακεραιότητα και προσφέρουν γρήγορο ρυθμό αγώνων. Επίσης, ως το 2007 υπήρχε όριο στα κιλά και ήταν 102 kl. Από το 2007, αν και θεωρείται αυτονόητο ότι ένας παλαιστής πρέπει να είναι ελαφρύς για να διαγωνίζεται σε αυτή την κατηγορία, όλα τα κιλά επιτρέπονται. Είναι δημιουργία της εταιρείας Total Nonstop Action Wrestling.

Ιστορία

Το πρωτάθλημα της κατηγορίας Χ δημιουργήθηκε το 2002 και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 19 Ιουνίου. Οι κανόνες του είναι οι συνηθισμένοι της επαγγελματικής πάλης.
Μεγάλη Χώρα Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Μεγάλη Χώρα βρίσκεται νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Στράτου στον κάμπο του Αγρινίου. Είναι κτισμένη σε απόσταση 5,5 χλμ. ΒΔ. από το κέντρο της πόλης, ανάμεσα στον Άγιο Κωνσταντίνο (ΝΑ.), Τριανταίικα (ΒΑ.) και Νεάπολη (Β.-ΒΔ.). Δίπλα από το χωριό και στη βορειοδυτική του άκρη περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Άρτας. Ανατολικά και προς τον οικισμό Διαμανταίικα, δεξιά και αριστερά της ΕΟ, μετά από ανασκαφές του αρχαιολόγου Ιωάννη Μηλιάδη την περίοδο 1927 με 1928 βρέθηκαν τα ερείπια οχυρωμένης πόλης που ταυτίζεται με το αρχαίο Αγρίνιο. Η χρηματοδότηση των ανασκαφών έγινε κατά το ήμισυ από τον δήμο Αγρινίου και κατά το δεύτερο ήμισυ από την καπνεμπορική επιχείρηση Αφων Παπαστράτου. Η περιοχή από το 1992 έχει ανακηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία είναι Ζαπάντι και από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα αποτελούσε μεγάλη κωμόπολη της περιοχής που φημιζόταν για τα καπνά της, των οποίων η καλλιέργεια υπήρξε η κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων της μέχρι τη δεκαετία 1990-2000. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, σε αντίθεση με το Βραχώρι (Αγρίνιο) χαρακτηριζόταν "ελληνίζον" χωριό γιατί δημιουργήθηκε από εξισλαμισθέντες ντόπιους Έλληνες που πλαισίωσαν την ομάδα του μουσουλμάνου οικιστή, ευνούχου Μουσά Αγά. Από την περίοδο αυτή έχει διασωθεί η παλαιοχριστιανική βασιλική εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που από το 1925 έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο. Χρονολογείται μεταξύ 4ου με 6ου αιώνα, θεωρείται το αρχαιότερο χριστιανικό μνημείο της περιοχής και πιθανολογείται ότι ο ναός ζωγραφίστηκε ολόκληρος τον 16ο αιώνα όταν το μουσουλμανικό Ζαπάντ’ βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Σημαντικό αξιοθέατο αποτελεί ο μιναρές από παλιό τζαμί.

Διοικητικά

Η Μεγάλη Χώρα αναφέρεται ως οικισμός το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 με την ονομασία Ζαπάντι να προσαρτάται στο δήμο Αγρινίου και το 1923 στο ΦΕΚ 49Α - 14/02/1923 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Μεγάλη Χώρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεγάλης Χώρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεάπολης του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1.408 κατοίκους.
Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ

Το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ (κροατ. Sveučilište u Zagrebu, λατ. Universitas Studiorum Zagrabiensis) είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Κροατίας και το αρχαιότερο σε συνεχή λειτουργία πανεπιστήμιο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Η ιστορία του ιδρύματος ξεκίνησε το 1669, όταν ο Αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ εξέδωσε ένα διάταγμα που ίδρυε την «Ιησουιτική Ακαδημία της Ελευθέρας Βασιλικής Πόλεως του Ζάγκρεμπ». Η Ακαδημία αυτή διοικήθηκε από τους Ιησουίτες για περισσότερο από έναν αιώνα, ώσπου το τάγμα τους διαλύθηκε από τον Πάπα Κλήμεντα ΙΔ΄. Το 1776 η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία εξέδωσε διάταγμα που ίδρυε τη «Βασιλική Ακαδημία Επιστήμης», που διαδέχθηκε την Ιησουιτική. Ο επίσκοπος Ιωσήφ Στροσμάγερ πρότεινε στο κροατικό κοινοβούλιο το 1861 τη μετατροπή του ιδρύματος σε Πανεπιστήμιο. Ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας υπέγραψε το διάταγμα για την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ το 1869 και το ίδρυμα εγκαινιάσθηκε το 1874 με την επωνυμία «Βασιλικό Πανεπιστήμιο του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄».
Σήμερα το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ αποτελείται από 29 σχολές, τρεις ακαδημίες τεχνών και ένα κέντρο. Συνολικά έχει περισσότερους από 70.000 φοιτητές και φοιτήτριες. Σημερινός (88ος) πρύτανης είναι ο Νταμίρ Μπόρας.

Η «Ακαδημία»

Η απαρχή του ιδρύματος χρονολογείται στις 23 Σεπτεμβρίου 1669, όταν ο Αυτοκράτορας και βασιλιάς Λεοπόλδος Α΄ των Αψβούργων εξέδωσε ένα διάταγμα που ίδρυε την «Ιησουιτική Ακαδημία της Ελευθέρας Βασιλικής Πόλεως του Ζάγκρεμπ». Σύμφωνα με αυτό το έγγραφο, η «μελέτη της φιλοσοφίας» στο Ζάγκρεμπn απκτούσε επίσημο νομικό χαρακτήρα ως Neoacademia Zagrabiensis, ένας δημόσιος θεσμός ανώτερης παιδείας.
Η Ακαδημία αυτή διοικήθηκε από τους  Ιησουίτες για περισσότερο από έναν αιώνα, ώσπου το τάγμα τους διαλύθηκε από τον Πάπα Κλήμεντα ΙΔ΄ το 1773. Το 1772 στην Ακαδημία εγγράφηκαν 200 νέοι φοιτητές.
Το 1776 η Αυτοκράτειρα και βασίλισσα Μαρία Θηρεσία εξέδωσε διάταγμα που ίδρυε τη «Βασιλική Ακαδημία Επιστήμης» (στη λατινική: «Regia Scientiarum Academia»), η οποία διαδέχθηκε την Ιησουιτική. Την αποτελούσαν τρεις σχολές: η φιλοσοφική, η θεολογική και η νομική. Οι πρώην πολιτικές-καμεραλιστικές σπουδές υπάχθηκαν στη νέα νομική σχολή. Η καθεμιά από αυτές τις σχολές είχε αρκετές έδρες, από την καθεμιά τις οποίες διδάσκονταν ένα ή περισσότερα μαθήματα.
Η Βασιλική Ακαδημία του Ζάγκρεμπ παρέμεινε μέχρι το 1874, υφιστάμενη στο μεσοδιάστημα πολλές οργανωτικές μεταβολές, το κεντρικό ίδρυμα ανώτερης εκπαιδεύσεως στην Κροατία, από το οποίο απεφοίτησαν τα περισσότερα από τα μέλη της κροατικής διανοήσεως.

Στατιστικά

Από το 1874 μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 200.000 έχουν αποφοιτήσει με πτυχίο, περισσότεροι από 18.000 με μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης (master), και περισσότεροι από 8.000 με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ.