Καγκελάριος της Γερμανίας

Ιστορική επισκόπηση

Εξαιτίας των διοικητικών του καθηκόντων, η κεφαλή του παρεκκλησιού του αυτοκρατορικού παλατιού κατά την διάρκεια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κλήθηκε Καγκελάριος. Ο Αρχιεπίσκοπος του Μάιντς ήταν ex officio Γερμανός Καγκελάριος μέχρι το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806 ενώ ο Αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας ήταν Καγκελάριος της Ιταλίας και ο Αρχιεπίσκοπος της Τρηρ της Βουργουνδίας. Αυτοί οι τρεις Αρχιεπίσκοποι ήταν επίσης Πρίγκιπες εκλέκτορες της αυτοκρατορίας. Ήδη στους μεσαιωνικούς χρόνους ο Καγκελάριος είχε πολιτική δύναμη όπως ο Ουίλλιγκις του Μάιντς (Αρχικαγκελάριος 975–1011, αντιβασιλιάς του Όττο Γ' 991–994) ή ο Ράιναλντ φον Ντάσσελ (Καγκελάριος 1156–1162 και 1166–1167) υπό τον Φρειδερίκο Α'.
Από το 1867 έως το 1871 ο τίτλος Bundeskanzler (ομοσπονδιακός καγκελάριος) χρησιμοποιήθηκε στην Γερμανική γλώσσα, κατά την εποχή της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Από το 1871 έως το 1945, το αξίωμα ονομάσθηκε Reichskanzler (λογοτεχνικά, Καγκελάριος του Στέμματος).  Από το 1949 ο επίσημος τίτλος του αξιώματος στη Γερμανική γλώσσα είναι πάλι Bundeskanzler.
Στην πλέον μη υπαρκτή Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ, Ανατολική Γερμανία), η οποία υπήρξε από τις 7 Οκτωβρίου 1949 έως τις 3 Οκτωβρίου 1990 (όταν το έδαφος της πρώην ΛΔΓ επανενώθηκε με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας), η θέση του Καγκελάριου δεν υπήρχε.  Η ισοδύναμη θέση κλήθηκε ή Υπουργός Πρόεδρος (Ministerpräsident) ή Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της ΛΔΓ (Vorsitzender des Ministerrats der DDR).  (Βλέπε Ηγέτες της Ανατολικής Γερμανίας.)

Καγκελάριος της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας (1867–1871)

Η κεφαλή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας, η οποία δημιουργήθηκε στις 1 Ιουλίου 1867, είχε τον τίτλο του Ομοσπονδιακού Καγκελαρίου (Bundeskanzler). Το μόνο πρόσωπο που έφερε το αξίωμα ήταν ο Όττο φον Μπίσμαρκ, ο Πρωθυπουργός της Πρωσσίας.
Ο Βασιλιάς της Πρωσσίας εστέφη Γερμανός Αυτοκράτορας στο Παλάτι των Βερσαλλιών στις 18 Ιανουαρίου 1871, παρ' όλ' αυτά, η Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία δεν έπαυσε να υπάρχει  μέχρι το Σύνταγμα της Γερμανίας του 1871 τέθηκε σε ισχύ στις 16 Απριλίου. Ο Μπίσμαρκ ως εκ τούτου παρέμεινε Καγκελάριος της Συνομοσπονδίας μέχρι αυτήν την ημερομηνία. Κατά την διάρκεια αυτών των μηνών, η Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία αναφερόταν επίσης ως Γερμανική Συνομοσπονδία, αφότου τα Νότια Γερμανικά κράτη (εκτός της Αυστρίας) εισήλθαν στην συνομοσπονδία.
Ο Καγκελάριος διορίσθηκε από τον Βασιλιά της Πρωσσίας υπό την ιδιότητά του ως Πρόεδρος της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Ο ρόλος του και οι εξουσίες του ήταν παρόμοιες με αυτές του αξιώματος του Καγκελαρίου από το 1871.

Επαναστατική περίοδος 1918-19

Στις 9 Νοεμβρίου 1918, ο Καγκελάριος Μαξ φον Μπάντεν παρέδωσε το αξίωμα του στον Φρίντριχ Έμπερτ. Ο Έμπερτ συνέχισε να υπηρετεί ως Αρχηγός της Κυβέρνηση κατά τους τρεις μήνες μεταξύ του τέλους της Γερμανικής Αυτοκρατορίας τον Νοέμβριο του 1918 και την πρώτη συγκέντρωση της Εθνοσνέλευσης το Φεβρουάριο του 1919, αλλά δεν χρησιμοποίησε τον τίτλο του Καγκελάριου.
Αυτήν την περίοδο, ο Έμπερτ επίσης υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Συμβουλίου των Λαϊκών Αντιπροσώπων, έως τις 29 Δεκεμβρίου 1918 μαζί με τον Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκράτη Ούγκο Χάαζε.

Καγκελάριος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1919–1933)

Το αξίωμα του Καγκελαρίου συνεχίσθηκε στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ο Καγκελάριος διοριζόταν από τον Πρόεδρο και ήταν υπεύθυνος προς το Ράιχσταγκ.
Υπό την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ο Καγκελάριος ήταν μια αρκετά αδύναμη μορφή.  Σχεδόν όπως ο Γάλλος ομόλογος του, υπηρετούσε σαν κάτι περισσότερο από έναν πρόεδρο.  Οι κυβερνητικές αποφάσεις λαμβάνονταν με ψήφο πλειοψηφίας.  Ουσιαστικά πολλές από τις κυβερνήσεις της Βαϊμάρης εξαρτώνταν πολύ στη συνεργασία του Προέδρου, εξαιτίας της δυσκολίας να επιτύχει μια πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο.

Καγκελάριος του Τρίτου Ράιχ (1933–1945)

Ο Άντολφ Χίτλερ έγνε καγκελάριος της Γερμανίας το 1933, σημείο που οι ιστορικοί συμφωνούν ότι σηματοδοτεί την αρχή του Τρίτου Ράιχ. με την ανάληψη του αξιώματος του ο Χίτλερ αμέσως άρχισε να συσσωρεύει εξουσία και αλλάζει την φύση της Καγκελαρίας. Μετά από μόλις δύο μήνες στο αξίωμα, και μετά την πυρπόληση του κτρίου του Ράιχσταγκ, το σώμα του Ράιχσταγκ πέρασε τον Εξουσιοδοτικό Νόμο ο οποίος έδινε στον Καγκελάριο πλήρεις νομοθετικές εξουσίες για μα περίοδο τεσσάρων ετών – ο Καγκελάριος μπορούσε να παρουσιάσει οποιοδήποτε νόμο χωρίς να συμβουλευτεί το Κοινοβούλιο. Η Καγκελαρία έγινε μεγαλύτερη ακόμη τον Αύγουστο 1934 όταν πέθανε ο Πρόεδρος Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Ο Χίτλερ χρησιμοποίησε τον Εξουσιοδοτικό Νόμο για να συγχωνεύσει το αξίωμα του Καγκελαρίου με αυτό του Προέδρου για να δημιουργηθεί ένα νέο αξίωμα, ο Φύρερ· αν και τα αξιώματα συγχωνεύθηκαν, ο Χίτλερ συνέχισε να έχει την προσφώνηση "Führer und Reichskanzler" δείχνοντας ότι ο Αρχηγός του Κράτους και ο Αρχηγός της Κυβέρνησης ήταν ακόμη ξεχωριστές θέσεις αν και κατέχονταν από τον ίδιο άνδρα. Αυτός ο διαχωρισμός έγινε ακόμη πιο εμφανής όταν τον Απρίλιο 1945 ο Χίτλερ έδωσε εντολή ότι με το θάνατο του το αξίωμα του Φύρερ θα διαλυόταν και θα υπήρχε ένας νέος Πρόεδρος και Καγκελάριος. Στις 30 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ αυτοκτόνησε και τον διαδέχθηκε βραχύβια ως Καγκελάριο ο Γιόζεφ Γκέμπελς, όπως υπαγορεύθηκε στην Τελευταία Διαθήκη του Χίτλερ. Μετά την αυτοκτονία του Γκέμπελς, τη θέση του Προέδρου πήρε ο Ναύαρχος Καρλ Νταίνιτς, ο οποίος διόρισε επικεφαλής Υπουργό τον κόμη Γιόχαν Λούντβιχ φον Κρόσιγκ. Ο Νταίνιτς και ο φον Κρόσιγκ συνθηκολόγησαν την παράδοση της Γερμανίας στους Συμμάχους.