google/wiki40b huggingface dataset:
Σαλμενίκο Αχαΐας

Ονομασία

Η σημασία της λέξης Σαλμενίκο είναι αβέβαιη. Πιθανότατα είναι σλαβικής προέλευσης και σχετίζεται με τις καλαμιές που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή της στέγης των σπιτιών και ίσως να σημαίνει "αχυροκαλύβες".

Ιστορία

Η ιστορία του Σαλμενίκου ξεκινά με το χτίσιμο του ομώνυμου κάστρου. Το Κάστρο του Σαλμενίκου χτίστηκε ανάμεσα στο 1280-1310 από Φράγκους φεουδάρχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας πάνω σε έναν απόκρημνο λόφο πλάι στον ποταμό Φοίνικα στις βόρειες παρυφές του Παναχαϊκού όρους. Δίπλα στο κάστρο δεν άργησε να δημιουργηθεί μικρός οικισμός (όπου σήμερα βρίσκεται ο οικισμός Μεσοχώρι) που πήρε το όνομα Σαλμενίκο. Το 1460 το Κάστρο του Σαλμενίκου ήταν το τελευταίο που αντιστεκόταν στην κατάκτηση της Πελοποννήσου από τον Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή. Ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο πολιορκίας, η φρουρά και οι κάτοικοι του Σαλμενίκου υπό τον Κωνσταντίνο Γραίτζα Παλαιολόγο παραδόθηκαν. Όσοι από τους κατοίκους γλύτωσαν την αιχμαλωσία παρέμειναν στην περιοχή και οίκισαν την δυτική όχθη του ποταμού Φοίνικα, απέναντι από το κάστρο του Σαλμενίκου. Ο οικισμός αυτός είναι σήμερα γνωστός ως Άνω Σαλμενίκο.

Τοπική Κοινότητα Σαλμενίκου

Το Άνω Σαλμενίκο εντοπίζεται ως Σαλμενίκο ή Salmenico σε διάφορες Οθωμανικές και Ενετικές απογραφές. Το χωριό χωρίζεται σε δύο συνοικίες: την Κάτω Ρούγα (το κυρίως χωριό) και την Πάνω Ρούγα. Στις αρχές του 18ου αιώνα, ίσως λόγω καθιζήσεων και κατολισθήσεων, αρκετοί κάτοικοι έφυγαν και εγκαταστάθηκαν περίπου 8 χιλιόμετρα βορειότερα όπου δημιούργησαν το Κάτω Σαλμενίκο. Το Άνω Σαλμενίκο έχασε και άλλους κατοίκους, όταν οι περισσότερες οικογένειες το εγκατέλειψαν μετά τις καθιζήσεις που ξεκίνησαν στις 19 Ιανουαρίου 1939. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου κάηκαν 15 από τα 40 περίπου σπίτια του χωριού.
Το Κάτω Σαλμενίκο έχοντας αυξήσει τον πληθυσμό του έγινε έδρα του τότε Δήμου Ερινεής το 1868 ως (σκέτο) Σαλμενίκο. Το χωριό αποτελείται από τρεις γειτονιές: Άνω Καλύβια, Κατσουλαίικα και Κάτω Καλύβια.
Το Νέο Σαλμενίκο (ή Νέο Χωριό) δημιουργήθηκε το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα με κρατική δαπάνη, ένα μόλις χιλιόμετρο βορειοανατολικά του Κάτω Σαλμενίκου. Σκοπός της δημιουργίας αυτού του οικισμού ήταν η εγκατάσταση οικογενειών από το Άνω Σαλμενίκο και τα γειτονικά χωριά Δαμακινίου και Πιτίτσας.
Από το 2010 η Τοπική Κοινότητα Σαλμενίκου ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας ενώ πριν ανήκε στο Δήμο Ερινεού. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Αξιοθέατα

Το πιο ιστορικό σημείο του Σαλμενίκου είναι το κάστρο του, από το οποίο σήμερα δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα. Η κορυφή στην οποία βρισκόταν έχει καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό λόγω της σαθρότητας του εδάφους που οδηγεί σε συνεχείς κατολισθήσεις. Αντίθετα η μεσαιωνική γέφυρα στο ποτάμι πιο κάτω σώζεται ακέραια. Ελάχιστα ερείπια από κατοικίες της εποχής βρίσκονται διάσπαρτα στην περιοχή.
Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ

Σταδιοδρομία

Ο Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ σημείωσε την πρώτη του μεγάλη διάκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Νέων, στο Μόνκτον του Καναδά το 2010, όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,52 με αντίθετο άνεμο 2,4 m/sec. Το 2012, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Κωνσταντινούπολη, κατέκτησε την τρίτη θέση στα 60 μέτρα μετ' εμποδίων. Συνολικά κατέχει τρία μετάλλια στο συγκεκριμένο αγώνισμα σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Κλειστού Στίβου. Χάλκινο μετάλλιο πήρε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,29, ενώ το επόμενο έτος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο των 60 μ. εμποδίων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, που έγινε στην Πράγα, με χρόνο 7,49 δευτερόλεπτα (έχει ατομικό ρεκόρ στο αγώνισμα 7,45 δευτερόλεπτα από το 2014). Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο πήρε χρυσό μετάλλιο στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,17 δευτερόλεπτα.
Ο Πασκάλ δεν έχει ωστόσο κερδίσει ποτέ μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες (το 2016 στους Ολυμπιακούς του Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν 4ος), ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανοικτού Στίβου (το 2015 στο Πεκίνο ήταν επίσης 4ος).

Προσωπικά δεδομένα

Ο Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ έχει ύψος 1,90 μ. και ζυγίζει 80 κιλά. Ο κατά τριάμισυ χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του, ο Τομά, είναι επίσης αθλητής των 110 μέτρων μετ' εμποδίων, με σημαντικότερη διάκριση το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013.
Άγιος Γεώργιος εν τη κυπαρίσσω

Η τοποθεσία του ναού

Ο ναός βρίσκεται κτισμένος επί λεωφόρου που οδηγεί από την Βλάγκα στην Ψάμαθο, στα ανατολικά της άλλοτε μονής της Περιβλέπτου, σήμερα αρμενική εκκλησίας.

Περιγραφή του ναού

Πρόκειται για άσημο, μικρό ναό, τον οποίο οι Οθωμανοί δεν χρησιμοποίησαν. Ο τρούλος του είναι έργο ακαλλές και χωρίς αρμονία. Πάνω από την πύλη της εισόδου υπάρχει μαρμάρινη πλάκα που φέρει ως επιγραφή ένα ποίημα του κλεινού Πατριάρχη Κωνστάντιου, και το οποίο ιστορεί την επανέγερση της εκκλησίας μετά από την πυρκαγιά. Οι εικόνες του ναού δεν έχουν σωθεί, ούτε και άλλα Βυζαντινά κοσμήματα.

Ιστορία του ναού

Την εκκλησία αυτή μνημονεύουν οι συναξαριστές, λέγοντας ότι τα εγκαίνιά της γιορτάζονταν στις 28 Νοεμβρίου. Στον βίο του Μάρτυρα Χριστόφορου προσθέτουν ότι η μνήμη του γιορτάζονταν σε ένα εκκλησάκι κοντά στον Άγιο Γεώργιο εν τη κυπαρίσσω. Στον ναό αυτό του Αγίου Γεωργίου γινόταν και η σύναξη των Αγίων Μαρτύρων Ζήνωνος και Ζηνά και του Αγίου Χριστοφόρου.
Η εκκλησία πυρπολήθηκε το 1782, και ακολούθως ανακαινίστηκε εκ θεμελίων από τον Πατριάρχη Κωνστάντιο στο ίδιο σχήμα και μέγεθος. Ο Κωνστάντιος φύτεψε και το κυπαρίσσι στο ίδιο μέρος που υπήρχε και πριν και είχε καεί από την φωτιά.
Ένωση για τη Διαχείριση της Πληροφορίας

Η Ένωση για τη Διαχείριση της Πληροφορίας (αγγλ.The Association for Information Management - ASLIB ) ιδρύθηκε το 1924 με έδρα το Μπίνγκλεϊ της Αγγλίας, με σκοπό να παρέχει εκπαίδευση και καθοδήγηση σε άτομα που ασχολούνται με τη διαχείριση των πληροφοριών.

Ιστορία

Αρχικά ιδρύθηκε ως Ένωση Ειδικών Βιβλιοθηκών και Γραφείων Πληροφόρησης (Association of Special Libraries and Information Bureaux - ASLIB), από όπου προέρχεται το ακρωνύμιο ASLIB με το οποίο εξακολουθεί να είναι γνωστή η ένωση. Πρόκειται για μια ένωση, η οποία μέσα από την καινοτομία και την ηγετική φύση της έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον τομέα της διαχείρισης των πληροφοριών και της πληροφόρησης γενικότερα. Στη δράση της έχουν συνεισφέρει αξιόλογες προσωπικότητες του χώρου της Βιβλιοθηκονομίας και της Επιστήμης της Πληροφόρησης και σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Southampton συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη της υπηρεσίας BOPCAS ( British Official Publications Current Awareness Service), η οποία περιλαμβάνει υλικό για την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου .

Αποστολή

Αποστολή  της ASLIB αποτελεί η διαχείριση ζητημάτων, τα οποία απασχολούν Βιβλιοθηκονόμους και Επιστήμονες της Πληροφόρησης, καθώς και η υποστήριξη και επαγγελματική καθοδήγηση των μελών της. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της ASLIB, η ένωση εργάζεται για την εξυπηρέτηση των βιβλιοθηκονόμων και των επαγγελματιών της πληροφόρησης όλων των τομέων. Μέσα από τη δράση της η ένωση επιδιώκει να παρέχει ποιοτικό υλικό και υπηρεσίες για τους πολυάσχολους επαγγελματίες της πληροφόρησης.
Γκέοργκ Φρίντριχ φον Τσέντνερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1752 στο Στράσσενχαϊμ (σήμερα Μάννχαϊμ).
Απεβίωσε στις 20 Οκτωβρίου 1835 στο Μόναχο. Ήταν το μικρότερο παιδί μέσα σε μια πολυμελή αγροτική οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Φραντς Τσέντνερ και μητέρα του η Μαρία Τερέζια, το γένος Στάινμπαχ. Σε ηλικία επτά χρονών ο μικρός Γκέοργκ πήγε στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Φραντς, ο οποίος είχε διοριστεί από το 1759 γερουσιαστής στο Μάνχαϊμ. Προπαιδεύτηκε από ιδιωτικό διδάσκαλο για συνεχίσει στο Ιησουιτικό Κολλέγιο της Χαϊδελβέργης, όπου σπούδασε επί τετραετίας και μετά συνέχισε στην Ακαδημία, όπου αποφοίτησε το 1770. Εγκαταστάθηκε στο Μετς για ενάμιση χρόνια, όπου εξάσκησε τα γαλλικά του και ήρθε σε επαφή με τις επαναστατικές ιδέες του Διαφωτισμού. Επέστρεψε στο Γκέτινγκεν, όπου συνέχισε τις σπουδές νομικής. Διορίστηκε καθηγητής σε σχολείο και από το 1777 καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Με υποτροφία εξακοσίων γκούλντεν από τον Καρλ Τέοντορ του Παλατινάτου και της Βαυαρίας περιηγήθηκε για δύο χρόνια την Ευρώπη. Επέστρεψε στο Γκαίτινγκεν και επισκέφτηκε το Βερολίνο, Μπράουνσβαϊκ, Ανόβερο, Βολφενμπύτελ, Λειψία, Δρέσδη και Βιέννη. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της νομικής το 1779 στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολσταντ και διορίστηκε καθηγητής της Νομικής το ίδιο έτος.

Άλλες διακρίσεις

Διετέλεσε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας των Επιστημών. Το 1820 αναγνωρίστηκε επίτιμος κάτοικος του Μονάχου. Το 1776 προσχώρησε στην Μασονική Στοά Joseph zu den drey Helmen και έγινε ιδρυτικό μέλος των Στοών Johannes zur brüderliche Liebe το 1781 και Karl zum Reichsapfel αργότερα.
Παρίσης Καλλιγκάτσης

Σταδιοδρομία

Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εδέσσης το 1928, επανεξελέγη βουλευτής Πέλλης το 1932 και Εδέσσης το 1933 με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Εξελέγη επίσης βουλευτής Πέλλης στις εκλογές του 1936. Μεταπολεμικά εξελέγη βουλευτής Πέλλας  στις εκλογές του 1946 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και στη συνέχεια με την ΕΡΕ το 1958.
Ο Παρίσης Καλιγκάτσης υπηρέτησε ως υφυπουργός στις κυβερνήσεις Πλαστήρα και Βούλγαρη. Στην κυβέρνηση Πλαστήρα διορίστηκε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας στις 7 Μαρτίου 1945. Στην κυβέρνηση Βούλγαρη παρέμεινε υφυπουργός ως την παραίτησή του, στις 11 Ιουνίου 1945.
Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Ιουνίου 1979 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Δημήτριος Βρανόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1900. Μετά την ολοκλήρωση των νομικών σπουδών του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ξεκίνησε να δικηγορεί στην Αθήνα και αργότερα κατατάχθηκε στη νεοσύστατη Αστυνομία Πόλεων. Την περίοδο 1943 - 1945 ανέλαβε διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων των Πατρών. Τη δε περίοδο 1945 - 1950 ανέλαβε διευθυντής Αστυνομίας Πόλεων Πειραιώς και στη συνέχεια την περίοδο 1950 - 1956 διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων Αθηνών.
Εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών με την ΕΡΕ πέντε φορές: το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964. Στη κυβέρνηση Κ. Καραμανλή 1961 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών, θέση που διατήρησε μέχρι το 1963. Επί υπουργίας του τοποθετήθηκαν οι μικρο-μεγαφωνικές εγκαταστάσεις στα λεωφορεία καθώς και τα ηλεκτρικά κουδούνια στάσης που μέχρι τότε γίνονταν δια "ζώσης φωνής" τόσο από τον εισπράκτορα όσο και από τους επιβάτες.
Το 1969 του απονεμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών, για τη συμβολή του στη διάσωση Εβραίων στη διάρκεια της Κατοχής. (βλ. Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών)
Λίμες

Λίμες της Γερμανίας

Το μεγαλύτερο κομμάτι αποτελούσε ένα τείχος με διάφορους πύργους, που ήταν σε οπτική επικοινωνία μεταξύ τους, καθώς και διάφορες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στην τελική μορφή του το 260 το ξύλινο τείχος είχε μήκος 548 χλμ, ξεκίναγε στη σημερινή Ρηνανία-Παλατινάτο και έφτανε μέχρι την Φρανκονία.
Το τείχος ήταν μέχρι το 1780 σε πολλά σημεία εμφανές. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα κατέρρευσαν και τα ρωμαϊκά τείχη της Κολωνίας. Στην Τριέρη έχουν διατηρηθεί πολλά ρωμαϊκά κτήρια, ενώ κοντά στην Φρανκφούρτη δίπλα στο Λίμες ανακατασκευάστηκε το Ζάλμπουρκ, ένα ρωμαϊκό κάστρο κατά τον δέκατο ένατο αιώνα ως μουσείο για τα ευρήματα. Το 2006 μπήκε στον κατάλογο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Ρούλοφ φαν Λένεπ

Οικογένεια

Πατέρας του ήταν ο Κρίστιαν φαν Λένεπ και μητέρα του η δεύτερη σύζυγός του Charlotta Louise Küpfer. Είχε έξι αδέλφια και μια ετεροθαλή αδελφή, όλοι αντισφαιριστές πρωταθλητές Ολλανδίας, ο Κρίστιαν φαν Λένεπ, η Κριστίνε φαν Λένεπ, ο Βίλεμ φαν Λένεπ, και η Μάντζι φαν Λένεπ. Το 1895 ο ίδιος και η οικογένειά του δημιούργησαν στο Χίλφερσουμ γήπεδο και σύλλογο αντισφαίρισης. Η αδελφή του Κριστίν διορίστηκε ταμίας του συλλόγου.

Καριέρα

Το 1904 κέρδισε στο διεθνές πρωτάθλημα του Χάρλεμ στο απλό, διπλό και μικτό (όπου αγωνίστηκε με την Έμιλυ Ντόλεμαν και τον J. F. Sol) . Τον ίδιο μήνα έφτασε στους τελικούς του Ολλανδικού διεθνούς πρωταθλήματος με τον αδελφό του Κρίστιαν, αλλά έχασαν από τους Ουίλι Κάμερον Γκραντ και Έρβινγκ Ράιτ . Ήταν τριπλός εθνικός πρωταθλητής της Ολλανδίας τον Αύγουστο. Τον επόμενο χρόνο ήταν σε θέση να υπερασπιστεί τους διπλούς τίτλους του κι έχασε μόνο στο απλό από τον αδελφό του Κρίστιαν. Το 1909 κέρδισε το μικτό, το 1910 κέρδισε τον τίτλο στο διπλό με συμπαίκτη τον Χέραρντ Σχέρλερ. Το 1911 κέρδισε τον τελευταίο εθνικό τίτλο του στο διπλό.

Προσωπική ζωή

Ο Ρούλοφ ήταν υποστηρικτής του ποδοσφαίρου, καθώς και ιδρυτικό μέλος του ποδοσφαιρικού συλλόγου Hilversumsche Football Club ’t Gooi το 1889, πρώτου ποδοσφαιρικού συλλόγου του Χίλφερσουμ. Ήταν επίσης διευθυντής της "Tarakan Petroleum" και του οικογενειακού κτήματος Kafi Tello στη Τζακάρτα των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών τη δεκαετία του 1930. Παντρεύτηκε δύο φορές και είχε τρία παιδιά, τη Σίλβια, τον Βάρνερ και τον Μάρνιξ Ρούλοφ.
Γενικές εκλογές του Παναμά (2019)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στον Παναμά στις 5 Μαΐου 2019.  Λόγω των συνταγματικών ορίων, ο απερχόμενος πρόεδρος Χουάν Κάρλος Βαρέλα δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος για δεύτερη συνεχή θητεία.  Ο επιχειρηματίας και πολιτικός Λαουρεντίνο Κορτίσο κέρδισε τις εκλογές, λαμβάνοντας ποσοστό γύρω στο 33% των ψήφων. Ο υποψήφιος Ρόμουλο Ρους ηττήθηκε με οριακό αποτέλεσμα, συγκεντρώνοντας ποσοστό  γύρω στο 31% των ψήφων .

Εκλογικό σύστημα

Από τα 71 μέλη της Εθνοσυνέλευσης, 26 εξελέγησαν σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες και 45 με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Κάθε περιφέρεια με περισσότερους από 40.000 κατοίκους αποτελούσε εκλογική περιφέρεια. Οι εκλογικές περιφέρειες εξέλεξαν έναν βουλευτή για κάθε 30.000 κατοίκους και έναν πρόσθετο αντιπρόσωπο για κάθε τμήμα άνω των 10.000.  
Στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες οι βουλευτές εξελέγησαν χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα . Στις πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, οι βουλευτές εξελέγησαν χρησιμοποιώντας κομματική λίστα με αναλογική εκπροσώπηση με βάση το διπλό πηλίκο. Η πρώτη κατανομή των εδρών χρησιμοποιεί ένα απλό πηλίκο, με τις έδρες επιπλέον να κατανέμονται χρησιμοποιώντας το πηλίκο διαιρούμενο με το δύο, ενώ οι υπόλοιπες θέσεις περιέρχονται στα κόμματα με το μεγαλύτερο υπόλοιπο.  
Ο Πρόεδρος εκλέγεται με απλή πλειοψηφία σε έναν γύρο.
Παύλος Ντμιτρίγιεβιτς του Ιλυίνσκυ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Δημητρίου Παύλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ώντρεϋ Έμερυ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός.
Το 1918 με την Επανάσταση στη Ρωσία εκτελέστηκε ο εξάδελφος του πατέρα του Νικόλαος Β΄. Τον διαδέχθηκε ο Κύριλλος ως διεκδικητής αυτοκράτορας της Ρωσίας, επίσης εξάδελφος του Δημητρίου. Ο Παύλος γεννήθηκε στην πρεσβεία των ΗΠΑ στο Λονδίνο. Επειδή  γάμος του πατέρα του ήταν μοργανατικός, ο Κύριλλος απένειμε στον Παύλο και στους απογόνους του τον τίτλο του πρίγκιπα του Ιλυίνσκυ. Εξελέγη δήμαρχος του Πάλμ Μπητς, στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Απεβίωσε το 2004 στο Παλμ Μπητς σε ηλικία 76 ετών.
Τσέχοι στη Σερβία

Οι Τσέχοι στη Σερβία είναι πολίτες της Σερβίας με τσεχική εθνότητα. Αποτελούν αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα στη Δημοκρατία της Σερβίας, με δικαιώματα στον τομέα του πολιτισμού, της εκπαίδευσης, της πληροφόρησης και της επίσημης χρήσης των γλωσσών και των αλφαβήτων. Εκπροσωπείται από το Εθνικό Συμβούλιο της Τσεχικής Εθνικής Μειονότητας με έδρα τη Μπέλα Τσκρβα.  
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, 1.824 Τσέχοι ζουν στη Σερβία. Η τσεχική κοινότητα κατοικεί στις περιοχές του δήμου Μπέλα Τσρκβα (Μπέλα Τσκρβα, Τσέσκο Σέλο, Κρούστσιτσα κ.ά..) και τους γύρω δήμους (πόλη Γκάι στον δήμο Κοβίν, Βέλικο Σρέντιστε και Βρσατς στον δήμο Βρσατς), στο Βελιγράδι και κάτι λιγότερο στο Νόβι Σαντ, ενώ το υπόλοιπο είναι διασκορπισμένο στη Βοϊβοντίνα. 
Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στο νότιο Βανάτο υπάρχει ένα χωριό που ονομάζεται Τσέσκο Σέλο - το οποίο είναι πραγματικά Τσέχικο σύμφωνα με την εθνική σύνθεση του πληθυσμού. 
Οι Τσέχοι στη Σερβία είναι κυρίως καθολικοί και, σε μικρότερο βαθμό, ευαγγελιστές - σε αντίθεση με την κατάσταση στην Τσεχική Δημοκρατία.

Καθεστώς της τσεχικής γλώσσας

Η τσεχική γλώσσα χρησιμοποιείται επίσημα στο Δήμο Μπέλα Τσρκβα (μαζί με τα σερβικά, ρουμανικά και ουγγρικά).  
Η τσεχική γλώσσα επανήλθε στο σύστημα κρατικής εκπαίδευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας πριν από λίγα χρόνια, μετά από αρκετές δεκαετίες  Τα μαθήματα διδασκαλίας Τσεχική γλώσσα με στοιχεία εθνικού πολιτισμού λαμβάνουν χώρα σε χαμηλότερες τάξεις (1-4), σε 4 δημοτικά σχολεία - 2 στη Μπέλα Τσρκβα, 1 στην Κρούστσιτσα στο δήμο Μπέλα Τσκρβα και 1 στο δήμο Μπέλα Τσκρβα, στο Γκάι. Στην αρχή του σχολικού έτους 2016/17, η διδασκαλία των τσεχικών στο Γκάι ανεστάλη προσωρινά λόγω του μικρού αριθμού παιδιών, αλλά στο τέλος ο Υπουργός Παιδείας χορήγησε εξαίρεση (όταν ο αριθμός των μαθητών σε μια τάξη φτάνει στα 5-15 παιδιά, η διατήρηση των τάξεων συνεχίζεται μόνο με εξαίρεση). 
Επιπλέον, παιδιά και ενήλικα μέλη της τσεχικής κοινότητας στη Σερβία μπορούν να μάθουν την τσεχική γλώσσα από καθηγητή τσεχικής γλώσσας που έχει διοριστεί από τη Τσεχία, υπηρετώντας εδώ και χρόνια τους συμπατριώτες του στη Σερβία. 
Στη Σερβία, η τσεχική γλώσσα διδάσκεται στο Τμήμα Σλαβικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου . 
Στην Σερβία δεν υπάρχουν μέσα μαζικής ενημέρωσης που εκπέμπουν στα τσεχικά. Ωστόσο, υπάρχουν εκπομπές στο ράδιο Κραγιάνκα της Μπέλα Τσρκβα, οι οι οποίες εκπέμπονται εβδομαδιαίως και χρηματοδοτούνται από το Εθνικό Συμβούλιο των Τσέχων. Στο πρώην κτίριο του δημοτικού σχολείου στο Τσέσκο Σέλο υπάρχει μουσείο, το οποίο διαχειρίζεται το Τσεχικό Εθνικό Συμβούλιο .
Σχολή Καλών Τεχνών Παύλου Προσαλέντη

Το πρώτο καλλιτεχνικό σχολείο στην Κέρκυρα ιδρύθηκε στα μέσα του 1810 από τους μαθητές του Αντόνιο Κανόβα Παύλο Προσαλέντη και Δημήτριο Τριβώλη-Πιέρη, που δημιούργησαν σε χώρο του αρχοντικού Προσαλέντη κοινό εργαστήριο γλυπτικής (ίσως και ζωγραφικής) χωρίς να είναι διαπιστωμένο αν έγιναν δεκτοί σε αυτό μαθητές. Μετά το θάνατο του Πιέρη (23 Αυγούστου 1810) και μια σύντομη απουσία του στη Ρώμη για υπόθεση της Ιονίου Γερουσίας, ο Προσαλέντης ίδρυσε στον ίδιο χώρο ιδιωτικό εργαστήριο γλυπτικής και ζωγραφικής, το οποίο ονόμασε «Διδασκαλεῖο τῶν Ὡραίων Τεχνῶν» και σε αυτό δέχτηκε μαθητές. Το καλλιτεχνικό σχολείο παρέμεινε με αυτή τη δομή έως ότου αναβαθμίστηκε και εντάχθηκε στο πλέγμα της δημόσιας εκπαίδευσης την περίοδο της αγγλικής κατοχής. Η κυβέρνηση, βλέποντας τη σπουδαιότητα του ιδιωτικού αυτού εκπαιδευτηρίου το μετέτρεψε σε «Δημόσια τῶν Καλῶν Τεχνῶν Ἀκαδημία», η οποία στεγάστηκε στη Μονή του Αγίου Φραγκίσκου και ανέθεσε στον ίδιο τον Προσαλέντη τη διεύθυνσή της. Έτσι το έτος 1815 ιδρύθηκε υπό τη διεύθυνση του Ιππότη Παύλου Προσαλέντη η Σχολή Καλών Τεχνών. Ο Προσαλέντης δημιούργησε σε αυτήν Μουσείο από τις κερκυραϊκές αρχαιότητες που ανακαλύπτονταν κατά τις δημόσιες ανασκαφές στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας, καθώς και συλλογή φυσιολογίας. Η καλλιτεχνική σχολή του Προσαλέντη λειτούργησε επί 27 χρόνια (ως το 1837) και αποτέλεσε το φυτώριο πολλών καλλιτεχνών που δημιούργησαν την παράδοση της επτανησιακής τέχνης. Χαρακτηριστικά αναφέρεται στο «Λόγιο Ἑρμῆ» του 1819 από κείμενο του «Osservatore Triestino» της προηγούμενης χρονιάς: «τὸ Ἰχνογραφίας Σχολεῖον τοῦ Διδασκάλου Προσαλέντη ἔχει περίπου 80 μαθητὰς ὅλους Ἕλληνας πνέοντας ζῆλον∙ κατασκευάζονται ἀπὸ γῦψον, χαλκὸν καὶ μάρμαρον προτομαί, ἀνδριᾶντες καὶ παντοῖα ἄλλα ἰχνογραφήματα, πρῶται ἀπόπειραι τοῦ ἀναγεννωμένου Ἰονίου πνεύματος.»
Έμπερχαρτ Α΄ του Μπερκ-Άλτενα

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Αδόλφου Δ΄ κόμη του Μπερκ και της Ίρμγκαρτ, κόρης τού Ένγκελμπερτ φον Σβάρτςενμπερκ.
Το 1161 τον πατέρα του διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ένγκελμπερτ Α΄ ως κόμης στο μεγαλύτερο μέρος τού Μπερκ και ο Έμπερχαρτ Α΄ έλαβε το ανατολικό μέρος τού Μπερκ, όπου ο πατέρας του είχε κτίσει το κάστρο Άλτενα. Ονομάστηκε κόμης του Μπερκ-Άλτενα. 
Το 1180 απεβίωσε ο Έμπερχαρτ Α΄ και τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του: ο Άρνολτ έλαβε το Ίζενμπουρκ και ο Φρειδερίκος Α΄ την Άλτενα. Όταν ο γιος του Άρνολτ, ο Φρειδερίκος θεωρήθηκε ότι φόνευσε τον Ένγκελμπερτ Α΄ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, του αφαιρέθηκε το Ίζενμπουρκ. Ο γιος του Φρειδερίκου, ο Ντήτριχ Α΄ ανασύστησε την κομητεία του πατέρα του, έκτισε τον πύργο Λίμπουρκ και ο κλάδος συνεχίστηκε με το όνομα Λίμπουρκ-Στίρουμ. Το Ίζεμπουρκ δόθηκε στον Φρειδερίκο Α΄, που έφτιαξε την κομητεία του Λα Μαρκ και έγινε ο ιδρυτής του ομώνυμου κλάδου.
Νικόλαος Κασίμιρος της Οράγγης-Νασσάου

Βιογραφία

Ο Νικόλαος Κασίμιρος γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 2004 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Είναι το δεύτερο παιδί και ο μοναδικός γιος του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Πριγκίπισσας Λαυρεντιανής της Ολλανδίας.
Η γέννησή του επισκιάστηκε από τον θάνατο, μόλις μια ημέρα πριν, από την προγιαγιά του, την πρώην βασίλισσα Ιουλιάνα.
Βαπτίστηκε στις 10 Οκτωβρίου 2004 στο παρεκκλήσι του Παλατιού Χετ Λόου στο Άπελντορν. Νονοί του ήταν ο πατρικός θείος του Γουλιέλμος Αλέξανδρος, Διάδοχος Πρίγκιπας της Ολλανδίας, ο Πρίγκιπας Μαυρίκιος της Οράγγης-Νασσάου, φαν Βολεχόφεν, ο Έντ Π. Σπάνιαρντ και η Κόμισσα Τατιάνα Ραζουμόβσκι φον Βίγκστεϊν.
Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαυρεντιανής έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Αριθμοί (βιβλίο)

Ονομασία

Οι Εβραίοι ονομάζουν το βιβλίο αυτό "Μπαμιντμπάρ", ή "Μπεμιντμπάρ'" από την αρχική λέξη του κειμένου που σημαίνει "Και ελάλησε". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν, Αριθμοί, από το γεγονός ότι σ΄ αυτό αναφέρονται οι δύο βασικές αριθμήσεις των μαχομένων Ισραηλιτών, όπου η μεν πρώτη αρχίζει από τον 2ο μήνα του 2ου έτους από της αναχώρησης, ή φυγής, ή εξόδου από την Αίγυπτο και η δεύτερη περίπου 39 χρόνια μετά, λίγο πριν την είσοδο των Ισραηλιτών στη Γη της επαγγελίας.

Κεφάλαια

Εκτός όμως των δύο παραπάνω προσδιοριστικών χρονικά γεγονότων στο βιβλίο των Αριθμών περιλαμβάνονται πολυάριθμα άλλα γεγονότα που αφορούν τη σαραντάχρονη περιπλάνηση των Ισραηλιτών στην έρημο, όπως γογγυσμοί της Μαριάμ και Ααρών κατά του Μωυσή, ανταρσίες άλλων, πολεμικές επιχειρήσεις, τιμωρίες, θαύματα, θυσίες, εορτές, μολυσμοί, εξαγνισμοί κ.ά.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 36 Κεφάλαια που φέρουν αρχαία ελληνική αρίθμηση από Κεφ.Α΄ μέχρι και ΛΣτ΄.
Μιρό Γ΄ της Σερδάνια

Βιογραφία

Ο Μιρό Γ΄ ήταν ο τρίτος γιος τού Μιρό Β΄ κόμη της Σερδάνια & Μπεζαλού και της Άβα, κόρης τού Φιδέλ ή τού Βερνάρδ Ουνιφρέδ των Ριβαγόρσα. Πρώτα ήταν κληρικός: αρχιδιάκονος από το 957 και μετά επίσκοπος της Ζιρόνα (970-984).
Ταξίδεψε στη Ρώμη δύο φορές και διατήρησε μεγάλη φιλία με τον Γερβέρτο τού Ωριλάκ, τον μέλλοντα πάπα. Ο Μιρό Γ΄ ήταν μεγάλος συγγραφέας με ιδιαίτερο ύφος· αφιέρωσε τα ιστορικά γραπτά του στη μνήμη και τον έπαινο των μελών της οικογένειάς του. 
Έκανε τον καθαγιασμό τού Σαιντ Μιτσέλ δε Κούξα το 974 και της μονής τού Ριπόλ το 977. Επίσης ίδρυσε τη μονή της Σάντα Μαρία στο Σερρατέιξ το 977 και τη μονή τού Σαντ Πέρε δε Μπεζαλού το 978.
Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ολίβα Καβρέτα στις δύο κομητείες, ο οποίος συγκυβερνούσε μαζί του τη Σερδάνια από το 968.
Χρυσούλα Μυράτ

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Δημήτρη Κοτοπούλη, με τον θίασο του οποίου εμφανίστηκε στην σκηνή από νεαρότατη ηλικία. Το 1903 προσλήφθηκε στο συγκρότημα του Βασιλικού Θεάτρου μέχρι το 1906. Από το 1908 μέχρι το 1930 συνεργάσθηκε με τον θίασο της αδελφής της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ακολούθως έπαιξε με θίασο υπό τη διεύθυνση του συζύγου της Μήτσου Μυράτ μέχρι του 1934 όπου και αποχώρησε από τη θεατρική σκηνή. Διακρίθηκε ως βασίλισσα στον «Άμλετ», ως «Κασσάνδρα» στην «Ορέστεια» και ως κορυφαία του χορού στην «Εκάβη».

Προσωπική ζωή

Ήταν  σύζυγος του Μήτσου Μυράτ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1908 και απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτρη Μυράτ, ηθοποιό. Πέθανε το 1976. Ένα χρόνο νωρίτερα, πέθανε η δίδυμη αδερφή της Φωτεινή Κοτοπούλη-Λούλη, επίσης ηθοποιός. Αδερφή της ήταν η Μαρίκα Κοτοπούλη.
Οικογένεια Βάλβη

Η Οικογένεια Βάλβη είναι παλιά αρχοντική οικογένεια του Μεσολογγίου, η οποία ανέδειξε αρκετούς ιερείς, νομικούς και πολιτικούς. Σημαντικότερα μέλη της θεωρούνται οι αδελφοί Δημήτριος και Ζηνόβιος Βάλβης, οι οποίοι ανήλθαν στον πρωθυπουργικό θώκο κατά τον 19ο αιώνα.