Λουίζα του Ηνωμένου Βασιλείου (1848-1939)

Πρώιμα χρόνια

Η Λουίζα Καρολίνα Αλβέρτα γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1848 στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο Λονδίνο και βαπτίσθηκε στις 13 Μαΐου του ίδιου έτους από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι, Τζον Σάμνερ. 
Όπως και τα άλλα αδέλφια της, η Λουίζα ανατράφηκε με το αυστηρό πρόγραμμα εκπαίδευσης που σχεδίασε ο πατέρας της και ο φίλος του, Κρίστιαν Φρίντριχ φον Στόκμαρ. Τα μικρά παιδιά του διδάσκονταν πρακτικά καθήκοντα, όπως μαγείρεμα, γεωργία, οικιακές εργασίες και ξυλουργική. Η Λουίζα περιγράφηκε ως ένα έξυπνο και ταλαντούχο παιδί, με ταλέντα στην ζωγραφική  και τον χορό. Θεωρήθηκε επίσης το αγαπημένο παιδί του πατέρα της.

Γραμματέας

Μετά το θάνατο του Αλβέρτου, η βασίλισσα Βικτώρια συνέχισε τα σχέδια που είχε εκείνος για τα παιδιά τους. Η ίδια η βασίλισσα ήταν πολύ δυστυχισμένη και το παρατεταμένο πένθος της εκνεύρισε τη Λουίζα.  Για τα δέκατα έβδομα γενέθλιά της το 1865, η Λουίζα ζήτησε να ανοίξει η αίθουσα χορού για μια χορευτική παράσταση, κάτι που δεν είχε εκτελεστεί από το θάνατο του Πρίγκιπα Αλβέρτου. Το αίτημά της απορρίφθηκε και η πλήξη της με την καθημερινή ρουτίνα του παλατιού ενοχλούσε τη μητέρα της, η οποία θεωρούσε τη Λουίζα αδιάκριτη και επιθετική.
Η βασίλισσα έκανε συνήθεια να διορίζει ως γραμματέα της, την μεγαλύτερη ανύπαντρη κόρη της, μια θέση που η Λουίζα ανέλαβε το 1866, στη θέση της μεγαλύτερης αδερφής της, Έλενας. Παρά τους φόβους της Βασίλισσας ότι η Λουίζα θα ήταν αδιάκριτη, εκείνη έμεινε ευχαριστημένη από τις υπηρεσίες της κόρης της, την οποία είχε χαρακτηρίσει αργότερα ως έξυπνη, ανιδιοτελής, στοργική και άτομο ισχυρού χαρακτήρα.

Γάμος

Ως κόρη της βασίλισσας, η Λουίζα ήταν μια επιθυμητή νύφη, ειδικά καθώς αναφέρεται ότι ήταν η πιο όμορφη κόρη της Βικτώριας από σύγχρονους και σημερινούς βιογράφους. Ωστόσο, κατηγορήθηκε από τον Τύπο,  για ρομαντικές υποθέσεις. Αυτό, σε συνδυασμό με τον φιλελευθερισμό και τον φεμινισμό της, ώθησε τη βασίλισσα να της βρει σύζυγο. Η επιλογή έπρεπε να ταιριάζει στη Βικτώρια καθώς και στη Λουίζα και η βασίλισσα επέμεινε ότι ο σύζυγός της θα έπρεπε να ζει κοντά της. Διάφοροι μνηστήρες προτάθηκαν από τους κορυφαίους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης.
Η Λουίζα απέρριψε όλους τους μνηστήρες και παντρεύτηκε τον Τζον Κάμπελ, Διάδοχο του Δουκάτου του Αργκάιλ. Όμως, παρά την καλή αρχή, ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος, εξαιτίας κυρίως της ατεκνίας τους και των περιορισμών στις δραστηριότητές τους από τη βασίλισσα. Πολλές φορές έμεναν σε ξεχωριστά σπίτια. Ο Τζον είχε επίσης κακή σχέση με τον αδερφό της Λουίζας, πρίγκιπα της Ουαλίας, που δεν αποδέχθηκε ποτέ τον γάμο τους.
Η σχέση της Λουίζας με τις δύο αδερφές που ήταν πιο κοντά στη βασίλισσα, τη Βεατρίκη και την Έλενα, χειροτέρεψε. Η Βεατρίκη παντρεύτηκε τον ψηλό και όμορφο πρίγκιπα Ερρίκο  το 1885 και είχαν τέσσερα παιδιά. Η Λουίζα, λέγεται πως ζήλευε την αδερφή της. Ο βιογράφος της Βεατρίκης, Μάθιου Ντέννισον, ισχυρίζεται ότι σε αντίθεση με τη Βεατρίκη, η Λουίζα παρέμεινε εντυπωσιακά όμορφη και μετά τα σαράντα. Ωστόσο, η Βεατρίκη απολάμβανε μια ικανοποιητική σχέση με τον δημοφιλή σύζυγό της, σε αντίθεση με τη Λουίζα. Μετά τον θάνατο του Πρίγκιπα Ερρίκου το 1896, η Λουίζα έγραψε ότι: «εκείνος [ο Ερρίκος] ήταν σχεδόν ο καλύτερος φίλος που είχα - και μου λείπει περισσότερο από ό, τι μπορώ να πω». Επιπλέον, η Λουίζα ανακοίνωσε ότι ήταν η εμπιστευόμενή του και ότι η Βεατρίκη δεν σήμαινε τίποτα για αυτόν.

Μετέπειτα χρόνια

Η Λουίζα ήταν αποφασισμένη να θεωρηθεί ως συνηθισμένος άνθρωπος και όχι ως μέλος της βασιλικής οικογένειας. Όταν ταξίδευε στο εξωτερικό, χρησιμοποίησε συχνά το ψευδώνυμο "κυρία Κάμπελ".
Η υγεία του συζύγου της συνέχισε να επιδεινώνεται. Η Λουίζα τον νοσηλευόταν με αφοσίωση από το 1911. Αυτά τα χρόνια η Λουίζα και ο σύζυγός της ήταν πιο κοντά από ποτέ. Έχοντας αναπτύξει βρογχικά προβλήματα που ακολουθούνται από διπλή πνευμονία, πέθανε στις 2 Μαΐου του 1914. Μετά το θάνατό του, η Λουίζα είχε μια νευρική κατάρρευση και υπέφερε από έντονη μοναξιά, γράφοντας σε έναν φίλο λίγο αργότερα: «Η μοναξιά μου χωρίς τον Δούκα είναι τρομερή, αναρωτιέμαι τι να κάνει τώρα!»
Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, στο Παλάτι του Κένσινγκτον, καταλαμβάνοντας δωμάτια δίπλα στην αδερφή της Πριγκίπισσα Βεατρίκη. Έκανε περιστασιακές δημόσιες εμφανίσεις μαζί με τη βασιλική οικογένεια, καθώς η υγεία της επιδεινωνόταν. Η τελευταία της δημόσια εμφάνιση έγινε το 1937 στην έκθεση Οικιακών Τεχνών και Βιομηχανιών. Πέθανε στης 3 Δεκεμβρίου 1939 σε ηλικία 91 ετών, φορώντας το νυφικό πέπλο που είχε φορέσει 70 χρόνια πριν. Στις 8 Δεκεμβρίου το σώμα της αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της τοποθετήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Στις 13 Μαρτίου 1940 μεταφέρθηκαν στο Φρόγκμορ, κοντά στο Ουίνδσορ.