google/wiki40b huggingface dataset:
Σιντοϊσμός

Ιστορία

Η προέλευση του Σιντοϊσμού χάνεται στις απαρχές της ιαπωνικής ιστορίας. Ως η μοναδική θρησκεία ως τον 6ο μ.Χ. αιώνα και ύστερα μαζί με τον εισαχθέντα από την Κορέα Βουδισμό, είναι συνυφασμένη με την εξέλιξη του ιαπωνικού πολιτισμού και με τη μοναδικότητα του ιαπωνικού τρόπου σκέψης και ζωής. Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε έπαψε να είναι κρατική θρησκεία, και με τις πρωτοφανείς μεταβολές που γνώρισε η ιαπωνική κοινωνία, ο ρόλος του έχει περιορισθεί στα πλαίσια της εθιμοτυπίας. Ενώ 4 με 5 εκατομμύρια Ιάπωνες εκτιμάται ότι ασκούν ενεργά τον Σιντοϊσμό, ο αριθμός των έστω και περιστασιακά συμμετεχόντων υπολογίζεται για το 2003 στους 107.559.000, που αναλογεί σε ποσοστό 84% του πληθυσμού της χώρας.
Θεωρία των τεκτονικών πλακών

Γενικά

Η θεωρία αυτή σήμερα είναι διεθνώς αποδεκτή και αποτελεί το δόγμα των Γεωεπιστημών. Η δε αποδοχή της επέφερε πραγματική επανάσταση στις επιστήμες, όμοια με εκείνη της ανακάλυψης του γενετικού κώδικα στη Βιολογία. Κύριος επινοητής της ιδέας της μετακίνησης των πλακών ήταν ο Γερμανός γεωφυσικός και μετεωρολόγος Άλφρεντ Βέγκενερ (1880 - 1930) που πρώτος και την παρουσίασε ως "θεωρία της μετακίνησης των ηπείρων" (Continental drift), το 1912, εξ ου καλούμενη και "Θεωρία του Βέγκενερ". Αυτόν ακολούθησαν πολλοί άλλοι μέχρι να ολοκληρωθεί η θεωρία στη σημερινή της μορφή που αν και περίπλοκη παραμένει απλή.
Αρτιόμ Κιουρεγκιάν

Βιογραφικό

Ο Άρτιομ Κιουρεγκιάν γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1976 στο Λενικανάν της Αρμενίας. Αποφάσισε όμως να εγκατασταθεί στην Ελλάδα, λόγω καταγωγής της μητέρας του και να πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Το 1982, ο Άρτιομ Κιουρεγκιάν κάνει τα πρώτα του βήματα στο άθλημα της πάλης μέσα από τον σύλλογο Ποντίων Αγίας Βαρβάρας. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήρθε το 2004 αφού κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής πάλης, στη Σουηδία. Λίγο μετά στην Ολυμπιάδα της Αθήνας, αν και τραυματίστηκε στον ημιτελικό, αγωνίστηκε, κέρδισε τέσσερις αντιπάλους και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία 55 κιλών, μετάλλιο που το είχε υποσχεθεί στην Ελληνίδα μάνα του και στην κόρη του.

Προσωπική Ζωή

Ο Άρτιομ Κιουρεγκιάν είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη τη Λουντμίλα.
Μονή Αγίου Νικολάου Σπάτων Αχαΐας

Τοποθεσία

Βρίσκεται πολύ κοντά στο ομώνυμο χωριό της Δημοτικής Ενότητας Λαρισσού του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, στου οποίου χωριού την Τοπική Κοινότητα ανήκει διοικητικά. Yπάγεται εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης. Η Ιερά Μονή βρίσκεται σε υψόμετρο 430 μέτρων σε μια μαγευτική τοποθεσία, ανάμεσα στις καταπράσινες κορυφές Αϊ-Λιά, Ρουπακιά και Γαριζά, στις χαμηλές πλαγιές της νότιας Μόβρης.

Παραδόσεις

Με αφορμή την εύρεση θαυματουργής εικόνας, που η λαϊκή παράδοση την τοποθετεί στα χρόνια της εικονομαχίας, χτίστηκε εκκλησάκι για τους προσκυνητές στις αρχές του 19ου αιώνα και αργότερα, το 1875, άλλο μεγαλύτερο στη θέση του. Σύμφωνα με την παράδοση Αχαιών και Ηλείων, οδοιπόροι κατευθύνονται προς το προσκύνημα του Αγίου την ημέρα της εορτής της παρόδου του λειψάνου. Κατά την παράδοση και διάφορες ιστορικές πηγές το 1087 το ιερό λείψανο είχε μετακομιστεί από τα Μύρα της Λυκίας (σημερινή Τουρκία) στο Μπάρι της Ιταλίας όπου εναποτέθηκαν στις 20 Μαΐου. 
Η νοτιοδυτική Ελλάδα γιορτάζει το πέρασμα του λειψάνου στις 10 Μαΐου.

Λοιπά στοιχεία

Η Μονή σήμερα έχει μεταβληθεί σε προσκήνυμα-ησυχαστήριο με πολλαπλή φιλανθρωπική δράση, κέντρο λατρείας για Αχαιούς και Ηλείους, ενώ στις εγκαταστάσεις του συγκαταλέγονται ορφανοτροφείο, ξενώνες και αίθουσα φιλοξενίας.
Στην απογραφή 2011 δεν βρέθηκε να έχει μοναχούς ενώ σε αυτήν του 2001 είχε 15.
Αρυάνα (Κυβερνείο)

Το Κυβερνείο (νομός) Αρυάνα είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Αρυάνα. Έχει συνολική έκταση 482 τ.χλμ., (23ο σε έκταση), και πληθυσμό 459.000 (2006). Δημιουργήθηκε το 1983.
Δήμος Ανατολικού Σελίνου

Ο Δήμος Ανατολικού Σελίνου ήταν Δήμος του Νομού Χανίων, που προήλθε από την συνένωση των κοινοτήτων Καμπανού, Επανοχωρίου, Σκάφης, Ροδοβανίου, Σούγιας και Τεμενίων. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καντάνου-Σελίνου. Έδρα του δήμου ήταν ο Καμπανός ενώ κατά την απογραφή του 2001 είχε 1468 κατοίκου και έκταση 136,5 km² και ήταν κυρίως ορεινός. Η οικονομία της περιοχής που καταλάμβανε ο δήμος βασίζεται κυρίως στην ελαιοπαραγωγή και δευτερευόντως στην κτηνοτροφία και τον τουρισμό (Σούγια).

Περιγραφή-αξιοθέατα

Ο Δήμος διασχίζονταν από το φαράγγι της Αγίας Ειρήνης, που ξεκινάει από το ομώνυμο χωριό και καταλήγει στη θάλασσα (διασχίζεται με 2-3 ώρες πεζοπορίας). Στην έξοδο του φαραγγιού στο Λιβυκό Πέλαγος βρίσκεται ο παραθαλάσσιος οικισμός της Σούγιας, με μεγάλη παραλία, ο οποίος παρουσιάζει αξιόλογη τουριστική κίνηση τους καλοκαιρινούς μήνες, διαθέτοντας αρκετά δωμάτια, ταβέρνες και καφέ. Ένα άλλο φαράγγι στα όρια του Δήμου, είναι αυτό της Τρυπητής, το οποίο όμως είναι δύσβατο για τους μη ειδικούς. Στα όρια του δήμου βρίσκονται οι αρχαίες πόλεις της Ελύρου (κοντά στο Ροδοβάνι, έφτασε σε μεγάλη ακμή και σήμερα σώζωνται ερείπια), της Συίας (στη Σούγια, επίνειο της Ελύρου), της Λισσού (δυτικά της Σούγιας, επίσης επίνειο της Ελύρου, σώζεται Ασκληπιείο και ναός του Αγίου Κυρηκού), της Βιέννας (ανατολικά της Σούγιας) και της  Υρτακίνας (κοντά στα Τεμένια, σώζωνται κυκλώπεια τείχη). Στα Τεμένια υπάρχουν ιαματικές πηγές, από τις οποίες παράγονται τα ομώνυμα αναψυκτικά. Υπάρχει μεγάλος αριθμός τοιχογραφημένων βυζαντινών εκκλησιών όπως ο Άγιος Ονούφριος στον Καμπανό και η Αγία Ειρήνη στη Σούγια. Το μεγαλύτερο πανηγύρι της περιοχής γίνεται στις 24 Αυγούστου, στον Άγιο Ευτύχη στα Τσισκιανά, προστάτη ολόκληρης της επαρχίας Σελίνου, το οποίο συγκεντρώνει πλήθος κόσμου.
Κόλπος της Ταγγέρης

Ο Κόλπος της Ταγγέρης (αραβικά : خليج طنجة) είναι κόλπος του Μαρόκου στη Μεσόγειο θάλασσα. Βρίσκεται κοντά στο Στενό του Γιβραλτάρ και ονομάζεται έτσι από την πόλη Ταγγέρη που βρίσκεται στη ακτή του. Όρια του είναι τα ακρωτήρια Μαλαμπάτα και Σπαρτέλ.
Ο κόλπος είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Χρήστος Λούκος

Βίος

Ο Χρήστος Λούκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Το 1967 έλαβε πτυχίο από το  Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1974 έως το 1992 εργάστηκε ως ερευνητής στο Κέντρο Ερεύνης της Ιστορίας του Νεωτέρου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι από το 1982 έως το 1985. Το 1984 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στην Ιστορία από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1992 εκλέχθηκε Αναπληρωτής Καθηγητής και το 1996 Καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι ιδρυτικό και ενεργό μέλος της Εταιρείας Μελέτης Νέου Ελληνισμού, και συντάκτης στο ιστορικό περιοδικό Μνήμων. Είχε τη γενική εποπτεία της ταξινόμησης του Δημοτικού Αρχείου της Ερμούπολης και της οργάνωσης των αρχειακών συλλογών που απόκεινται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους , Αρχεία Νομού Κυκλάδων ( με έδρα την Ερμούπολη της Σύρου). Από το 1994 έως το 2006 διεύθυνε, στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών, το πρόγραμμα "Η πόλη στους νεότερους χρόνους".  Στο Πανεπιστήμιο Κρήτης δίδαξε, σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, την Επανάσταση του 1821, κοινωνικά προβλήματα των νεοελληνικών πόλεων, άλλα ζητήματα της ιστορίας του ελληνικού κράτους, καθώς και Εισαγωγή στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής. Από το 2012  είναι Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Εδουάρδος Κοντογιωργάκης

Σε συλλογικό επίπεδο

Πριν έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΣ Γιάννινα αγωνιζόταν στην Κλουμπ Ατλέτικο Ατλάντα της Αργεντινής. Στον ηπειρωτικό σύλλογο παρέμεινε επί μία δεκαετία, από το 1972 έως το 1983, κατόπιν αγωνίστηκε στην Κέρκυρα για έναν χρόνο και έπειτα επέστρεψε στον ΠΑΣ όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1985, σε ηλικία 36 ετών.
Με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα ο Κοντογιωργάκης αγωνίστηκε σε 317 αγώνες, εκ των οποίων οι 218 ήταν στην Α' Εθνική κατηγορία και σκόραρε 91 φορές. Την περίοδο 1976-77 ήταν πρώτος σκόρερ του ΠΑΣ Γιάννινα με 11 γκολ, επίτευγμα το οποίο επανέλαβε δύο χρόνια αργότερα (1978-79) με 8 γκολ. 
Ήταν μέλος της μεγάλης ομάδας του ΠΑΣ, που οι φίλαθλοι ονόμασαν "Άγιαξ της Ηπείρου".

Στην εθνική Ελλάδας

Ο Εδουάρδος Κοντογιωργάκης έχει αγωνιστεί 3 φορές με την εθνική Ελλάδας το 1978, όταν ο Αλκέτας Παναγούλιας τον συμπεριέλαβε στην αποστολή που ταξίδεψε στην Αυστραλία για σειρά φιλικών αγώνων με την ομώνυμη εθνική ομάδα. Χαρακτηριστικό είναι ότι και οι τρεις διεθνείς συμμετοχές του πραγματοποιήθηκαν επί της ίδιας αντιπάλου σε διάστημα μίας εβδομάδας (από 11 έως 18 Ιουνίου 1978).
Αγία Ειρήνη Χανίων

Γεωγραφία

Η Αγία Ειρήνη βρίσκεται στο ΔΚ. τμήμα του τέως νομού Χανίων, σε ορεινή περιοχή, ανάμεσα στις κορυφές Αποπηγάδι και Τουρλί, στα Λευκά Όρη. Το οροπέδιο του Ομαλού βρίσκεται στα ανατολικά. Από την Αγία Ειρήνη ξεκινάει μονοπάτι που οδηγεί στο οροπέδιο. Βρίσκεται σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 700 μέτρων και απέχει από τα Χανιά 43 χλμ. περίπου, προς τα ΝΔ. Το χωριό διαρρέει ο ποταμός Αγιερηνιώτικος, σχηματίζοντας μια κοιλάδα. Από το χωριό ξεκινά το ομώνυμο φαράγγι.

Ιστορικά στοιχεία

Ο Φραντσίσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει την Αγία Ειρήνη ως S(an)nta Erinni και υπάγεται στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα (K239) αναφέρεται ως Lacus S. Erini et Sgurafianà, με 556 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Haghía Iréne, με 50 χριστιανικές και 2 τουρκικές οικογένειες.
Κοντά στον οικισμό έγινε η Α’ Γενική Συνέλευση Κρητών, τον Δεκέμβριο του 1866, αλλά μετά την κατάληψη του Σελίνου από τον Μουσταφά, μία εβδομάδα αργότερα, η έδρα της Συνέλευσης μεταφέρθηκε στην Αγία Ρουμέλη. Ο Μουσταφά πασά προσπάθησε να εισέλθει στο φάραγγι όπου είχαν καταφύγει 1000 γυναικόπαιδα, αλλά η είσοδος φυλασσόταν από τους επαναστάτες και έτσι δεν τα κατάφερε.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του οικισμού έχει ως εξής: κάτοικοι 214 (κοινότητα) (1920), 242 (1928), 185 (1951), 167 (1961), 118 (1971), 102 (1981), 84 (2001), 80 (2011). Δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1940.
Αγία Αικατερίνη Αττικής

Γεωγραφία

Η Αγία Αικατερίνη βρίσκεται στη Β. Αττική, σε μικρή απόσταση από τον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο, νότια από το Χαλκούτσι. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 5 και απέχει από την Αθήνα 55 χλμ. περίπου, προς τα Β.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Αικατερίνης έχει ως εξής: κάτοικοι 216 (2001), 57 (2011) .
Τεκνάντ σβένσκα

Τα Τεκνάντ σβένσκα, ή Νοηματικά Σουηδικά, είναι απαρχαιωμένη νοηματική κωδικοποιημένη μορφή της σουηδικής γλώσσας που χρησιμοποιούσε νοήματα της σουηδικής Νοηματική Γλώσσα για λέξεις, συμπληρωμένα με πρόσθετα νοήματα για γραμματικές λέξεις και κλεινόμενο τέλος. Αυτή αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1970 με ελπίδες ώστε  η σουηδική να γίνει πιο προσιτή για τους κωφούς, αλλά αργότερα εγκαταλείφθηκε καθώς ήταν αργή και αναποτελεσματική. Ποτέ δεν ήταν φυσική μορφή επικοινωνίας μεταξύ των κωφών.
Νουμιδία

Θέση

Τοποθετείται γεωγραφικά στα ανατολικά σύνορα της σύγχρονης Αλγερίας και γειτνίαζε με τη ρωμαϊκή επαρχία της Μαουρετάνια (σημερινά κράτη Αλγερία και Μαρόκο) στα δυτικά, ανατολικά με την επαρχία Άφρικα, ενώ βόρεια βρεχόταν από τη Μεσόγειο και νότια είχε την έρημο Σαχάρα.
Ονομάστηκε έτσι απ' τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους, πιθανόν γιατί η περιοχή κατοικούνταν από νομάδες.

Βερβερικό βασίλειο

Το 206 π.Χ., η Νουμιδία χωρίζεται σε δυο βασίλεια: ο βασιλιάς Σύφαξ της δυτικής Νουμιδίας είναι ο πιο ισχυρός και υποστηρίζει τον Αννίβα στους Καρχηδονιακούς Πολέμους, ενώ από εκείνη τη χρονιά ο Μασινίσα της ανατολικής Νουμιδίας άρχισε να υποστηρίζει τους Ρωμαίους, καθώς έχανε έδαφος απέναντι στο Σύφακα. 
Το 201 π.Χ. η Ρώμη νικάει την Καρχηδόνα και όλη η Νουμιδία περνάει υπό την εξουσία του Μασινίσα, ο οποίος το 148 π.Χ. πεθαίνει και το βασίλειο διαιρείται σε μικρότερα. Το 113 π.Χ. στην εξουσία ανέρχεται ο Ιουγούρθας.

Στη Ρωμαϊκή εποχή

Το 46 π.Χ., ολόκληρο το βασίλειο περνάει υπό τη διοίκηση της Ρώμης: το 29 π.Χ., βασιλιάς γίνεται ο σύμμαχος της Ρώμης Ιούβας Β' και τέσσερα χρόνια αργότερα του παραχωρείται και η επαρχία Μαουρετάνια. Ήδη η Νουμιδία έχει φτάσει μέχρι τη Θηβέστη (Τεμπέσα). Οι Νουμίδες αποτελούν συχνά τμήμα του καρχηδονιακού στρατού. 
Δυο αιώνες αργότερα, η Νουμιδία θα γίνει ξεχωριστή επαρχία, ενώ τον 4ο αιώνα θα γίνει το κέντρο του Δονατισμού, εκκλησιαστικού σχίσματος της τοπικής εκκλησίας της Βορείου Αφρικής. 
Ερημώθηκε ολοκληρωτικά κατά την επιδρομή των Βανδάλων τον 5ο μ.Χ. αι. και τον 10ο αιώνα οι Νουμίδες ασπάστηκαν το χριστιανισμό.
Ιριδισμός

Μετεωρολογία

Ειδικότερα όμως ιριδισμοί παρατηρούνται και στις βάσεις των νεφών ως τμήματα ή ζώνες έγχρωμοι κυρίως κόκκινης απόχρωσης, πολλές φορές πράσινης και σπανιότερα κυανής και κίτρινης προσφέροντας μια θαυμάσια θέα. Οι αποχρώσεις αυτές φαίνονται να παρακολουθούν ιδιαίτερα την περίμετρο των νεφών.
Το μετεωρολογικό φαινόμενο αυτό δεν οφείλεται στη διάθλαση του φωτός από υδροσταγόνες που μπορεί να περιέχονται στα νέφη, που τότε θα παρήγαγαν το ουράνιο τόξο, αλλά στη παράθλαση του φωτός που πίπτει στα κράσπεδα των νεφών όπου υφίστανται πολύ πολύ μικρές υδροσταγόνες. Συνεπεία αυτού είναι ότι ο ιριδισμός κατατάσσεται στα λεγόμενα "στέμματα" ή "φωτεινά στέμματα".
Για τους παρατηρητές των νεφών και γενικά των διαφόρων μετεωρολογικών φαινομένων η εμφάνιση ιριδίζοντος νέφους σημαίνει ότι τούτο αιωρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα άνευ μεταβολών, συνεπώς αποτελεί δείγμα καλοκαιρίας.
Εθνόσημο του Λιβάνου

Το εθνόσημο του Λιβάνου (αραβικά: شعار لبنان) αποτελείται από έναν θυρεό. Στο μέρος αυτού βρίσκεται ένας κέδρος, παρόμοιος με αυτόν που υπάρχει στη σημαία του Λιβάνου. Ο πράσινος κέδρος του είδους: Cedrus libani συμβολίζει την αιωνιότητα και τη σταθερότητα. Αυτός ο κέδρος μνημονεύεται στη Βίβλο.
Νικόλαος Α. Παπαγεωργίου

Σταδιοδρομία

Σπούδασε ιατρική. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λαρίσης με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1950. Επανεξελέγη βουλευτής Λαρίσης-Μαγνησίας με την ΕΡΕ το 1956 και Μαγνησίας το 1958 και το 1961.
Απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών, τον Οκτώβριο του 1983. Ο γιος του, Ιωάννης, εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία το 1990.
Παναγιώτης Κλης (πολιτικός)

Σταδιοδρομία

Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε στην παιδιατρική. Αδερφός του ήταν ο Γεώργιος Κλής.
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1958, του 1961, του 1963 και στις εκλογές του 1964 με 7.757 ψήφους
Υπηρέτησε ως υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου από τις 3 Απριλίου ως τις 21 Απριλίου 1967.
Συνελήφθη από τη χούντα μετά το πραξικόπημα του 1967.
Μετά τη Μεταπολίτευση επανήλθε στον εκλογικό στίβο και κατήλθε υποψήφιος με τη ΝΔ συγκεντρώνοντας 7.695 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής. Αργότερα όμως επέστρεψε στη Βουλή καταλαμβάνοντας την έδρα του αποβιώσαντος βουλευτή της ΝΔ Αθανασίου Κωνσταντινίδη. Στις επόμενες εκλογές, το Νοέμβριο του 1977 εξελέγη βουλευτής με 10.059 ψήφους και στις εκλογές του 1981 πήρε 3.915 ψήφους και αντικατέστησε ως βουλευτής τον Ιωάννη Καβαρατζή, λόγω έκπτωσης από το βουλευτικό αξίωμα.
Απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2005 σε ηλικία 93 ετών και κηδεύτηκε στις 20 Δεκεμβρίου, από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στη γενέτειρά του.
Τοξικό ερύθημα

Κλινική εικόνα

Το εξάνθημα στο τοξικό ερύθημα αποτελείται από συρρέουσες ερυθηματώδεις κηλίδες, πάνω στις οποίες εμφανίζονται μικρές βλατίδες και φλυκταινίδια. Οι δερματικές αυτές βλάβες εντοπίζονται στον κορμό, στο πρόσωπο, στην περιοχή των σπαργάνων και στα άκρα(εκτός από τις παλάμες και τα πέλματα).

Πορεία της νόσου

Η νόσος θεωρείται ότι είναι καλοήθης και συνήθως υποχωρεί αυτόματα από μόνη της μέσα σε 2-3 ημέρες, ενώ σπάνια μπορεί να διαρκέσει ως 2 εβδομάδες. Δε χρειάζεται καμιά θεραπευτική αγωγή.
Μιχάλης Πολυνείκης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μιχάλης Πολυνείκης γεννήθηκε στην Πάφο στις 6 Νοεμβρίου 1948. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ειδικεύτηκε στην πνευμονολογία-φυματίωση. Εργάστηκε σε διάφορα νοσοκομεία της Ελλάδας και ως ιατρικός λειτουργός σε ιδιωτικούς οργανισμούς. Από το 1991 εξασκεί την ιατρική στην Πάφο.
Επιπλέον, είναι διευθυντής της εταιρείας Polynikis Tourist Enterprises Ltd από το 1978.
Είναι νυμφευμένος με τη Βασιλική Χαραλαμπίδου και έχει 2 κόρες και 1 υιό.

Πολιτική διαδρομή

Διετέλεσε συνδικαλιστής και μέλος του ΠΑΣΟΚ με ενεργή συμμετοχή στην προσπάθεια για εφαρμογή του Εθνικού Σχεδίου Υγείας.
Επιπλέον, είναι μέλος του Κ.Σ. ΕΔΕΚ. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και της Πολιτικής Επιτροπής. Την περίοδο 1996-1997 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της ΕΔΕΚ Πάφου.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πάφου.
Την 1η Μαρτίου 2008 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την αποχώρηση του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ από την συγκυβέρνηση, δηλαδή έως τις 2 Μαρτίου 2010.
Λούντβιχ Σβαρτς

Γέννηση και σπουδές

Γεννήθηκε το 1822 στο Ντάντσιχ της Δυτικής Πρωσίας (πρόκειται για το σημερινό Γκντασκ της Πολωνίας) και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην Αγία Πετρούπολη, καθώς ο πατέρας του ήταν ηθοποιός στην αυλή του τσάρου της Ρωσίας. Το 1841 εισήλθε στο πανεπιστήμιο του Ντόρπατ όπου σπούδασε μαθηματικά, ξεκινώντας παράλληλα την τριβή του με την αστρονομία στο αστεροσκοπείο της πόλης, υπό τον Δανό μαθηματικό και αστρονόμο Τόμας Κλάουσεν.

Σταδιοδρομία

Το 1849, μετά από εισήγηση του Γουλιέλμου Στρούβε, συμπεριλήφθηκε σε επιστημονική αποστολή για την εξερεύνηση του ποταμού Αμούρ της Ρωσικής Άπω Ανατολής, η οποία κράτησε σχεδόν πέντε χρόνια. Αργότερα ορίστηκε επικεφαλής νέας πολυετούς αποστολής που εξερεύνησε την Ανατολική Σιβηρία, τη νήσο Σαχαλίνη και τις βόρειες κινεζικές επαρχίες, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύθηκαν από τον Σβαρτς το 1864. Η συμμετοχή του Σβαρτς σε αυτές τις αποστολές και η ποιότητα του έργου του, είχαν ως αποτέλεσμα να του προσφερθούν από τη ρωσική κυβέρνηση ισόβια σύνταξη, καθώς και αρκετές τιμητικές διακρίσεις. Παράλληλα, έδωσε το όνομά του σε ένα νέο είδος φυλλοσκόπου (Phylloscopus schwarzi).
Ακολούθησε το 1865 ο διορισμός του Σβαρτς στο Αστεροσκοπείο του Ντόρπατ (νυν Τάρτου), του οποίου τη διεύθυνση ανέλαβε το 1872, διαδεχόμενος τον, δάσκαλό του, Τ. Κλάουσεν. Το ίδιο έτος διορίστηκε επίσης καθηγητής του πανεπιστημίου της πόλης. Ως αστρονόμος υπολογίζεται πως παρατήρησε γύρω στα 3.000 με 4.000 άστρα. Παράλληλα, επαινέθηκε για την ανάδειξη νέων επιστημόνων.
Απεβίωσε στις 17/29 Σεπτεμβρίου του 1894.

Προσωπική ζωή

Ο Σβαρτς ήταν παντρεμένος από το 1854 με τη διακεκριμένη ζωγράφο Τζούλι Χάγκεν (1824-1902), η οποία ήταν κόρη του καλλιτέχνη Άουγκουστ Ματίας Χάγκεν και ανήκε στη γερμανική μειονότητα της Βαλτικής. Μάλιστα, η ίδια συνόδευσε τον Σβαρτς σε κάποια από τις εξερευνήσεις του στη Σιβηρία, στο πλαίσιο του μήνα του μέλιτος.
Μπαϊράμ

Το Μπαϊράμ (τουρκικα: bayram, αγγλικά: bayram ή bairam) (ή και εξελληνισμένα μπαϊράμι) είναι η Τουρκική λέξη (αρχικά από την περσική λέξη paδrām ή τη Σογδιανή λέξη patrām, pedram στη σύγχρονη Περσική γλώσσα) για εθνική γιορτή ή αργία, που αναφέρεται και σε εθνικές (κοσμικές) και θρησκευτικές γιορτές. Βάσει αυτής της διπλής εφαρμογής της λέξης, η μέθοδος για τον υπολογισμό των ετήσιων ημερών των μπαϊραμιών είναι διαφορετική για τις εθνικές και τις θρησκευτικές γιορτές.  
Οι εθνικές αργίες της Τουρκίας είναι βάσει του επίσημου Γρηγοριανού ημερολογίου, ενώ οι Ισλαμικές θρησκευτικές γιορτές ανακοινώνονται επίσημα από πριν από την Προεδρία Θρησκευτικών Υποθέσεων (Τουρκικά: Diyanet İşleri Başkanlığı) με βάση το Ισλαμικό ημερολόγιο, και κατόπιν συντονίζονται και τοποθετούνται στο εθνικό Γρηγοριανό ημερολόγιο, με αποτέλεσμα οι ημερομηνίες για της θρησκευτικές γιορτές να μετακινούνται κάθε χρόνο με μια διαφορά περίπου 11 ημερών.   
Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως για παράδειγμα το Χαλοουίν "Cadılar Bayramı" ("Μπαϊράμ των Μαγισσών"), το Πάσχα ως "Paskalya Bayramı" ("Μπαϊράμ του Πάσχα), τα Χριστούγεννα ως "Noel Bayramı" ("Μπαϊράμ των Χριστουγέννων), το Εβραϊκό Πάσχα ως "Hamursuz Bayramı"  ("Μπαϊράμ των Άζυμων", hamursuz=χωρίς μαγιά) και το Χανουκά ως "Yeniden Adanma Bayramı" ("Μπαϊράμ της Αναγέννησης/Αφιέρωσης"). Όμως, κάθε ειδική περίσταση ή γιορτή, δεν αναφέρεται ως Μπαϊράμ, όπως στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, ή της Απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης.  
Επίσης, λόγω της επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πρώην κατακτημένα μέρη της στα Βαλκάνια και μέρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολλοί μη Τούρκοι, όπως Μουσουλμάνοι Αλβανοί, Μουσουλμάνοι Σέρβοι, Πομάκοι, Ρομά, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, καθώς και Μουσουλμάνοι από το Βόρειο Καύκασο, το Αζερμπαϊτζάν, την Κριμαία, και άλλοι άτομα τουρκικής καταγωγής, έχουν παρομοίως υιοθετήσει τη λέξη "Μπαϊράμ", με τον όρο "Μικρό Μπαϊράμ" για το Ιντ αλ-φιτρ (στην Ελλάδα αναφερόμενο συνήθως ως "Σεκέρ Μπαϊράμ") και "Μεγάλο Μπαϊράμ" για το Ιντ Αλ-Αντχά (στα Ελληνικά αναφερόμενο συνήθως ως "Κουρμπάν Μπαϊράμ").
Δυναστεία των Αρταξιαδών

Η δυναστεία των Αρταξιαδών, αρμεν. Արտաշեսյան արքայատոհմ κυβέρνησε την Αρμενία έπειτα από τη Δυναστεία των Οροντιδών, το διάστημα 189 π.Χ. - 12 μ.Χ., οπότε την εκτόπισαν οι Ρωμαίοι. Το βασίλειο περιελάμβανε τη (Μεγάλη) Αρμενία, τη Σωφηνή και κατά διαστήματα τη Μικρή Αρμενία (στα δυτικά) και μέρη της Μεσοποταμίας. Οι κύριοι εχθροί του ήταν οι Ρωμαίοι, οι Σελευκίδες και οι Πάρθιοι, εναντίον των οποίων οι Αρμένιοι έπρεπε να διεξάγουν πολλούς πολέμους. Έπειτα από μία περίοδο αστάθειας και ηγεμόνων υποτελών στη Ρώμη, το 53 μΧ ανέβηκε στο θρόνο η Δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας, κλάδος της των Αρσακιδών της Παρθίας.

Ιστορικό υπόβαθρο

Σύμφωνα με τον γεωγράφο Στράβωνα, ο Αρταξίας Α΄ και ο Ζαριάδρης ήταν δύο σατράπες των Σελευκιδών, που κυβερνούσαν τις επαρχίες της (Μεγάλης) Αρμενίας και της Σωφηνής αντίστοιχα. Όταν το 190 π.Χ. στη μάχη της Μαγνησίας οι Σελευκίδες ηττήθηκαν, οι δύο σατράπες εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους· έτσι ο Αρταξίας Α΄ έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Αρμενίας το 188, ιδρυτής της δυναστείας των Αρταξιαδών.
Οι ερευνητές πιστεύουν, ότι οι δύο στρατηγοί δεν ήταν ξένοι, αλλά μορφές τού τόπου, οι οποίοι σχετιζόταν με την προηγούμενη δυναστεία των Οροντιδών, όπως δείχνουν τα Περσικο-Αρμενικά ονόματά τους, που δεν είναι Ελληνικά. Σύμφωνα με τη Νίνα Γκαρσοϊάν της Ιρανικής Εγκυκλοπαιδείας, οι Αρταξιάδαι ήταν κλάδος των Οροντιδών, Περσικής καταγωγής και πιστοποιούνται ως κυβερνήτες της Αρμενίας από τον 5ο αι. π.Χ.

Ελληνιστικές επιρροές

Αν και η (Μεγάλη) Αρμενία είχε μόνο επιφανειακά επηρεαστεί από τις κατακτήσεις τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου, η χώρα άρχισε να επηρεάζεται από τον Ελληνιστικό κόσμο την εποχή των Οροντιδών,τον 3ο αι. πΧ· η διαδικασία έφθασε στην κορύφωσή της την εποχή των Αρταξιαδών και ιδιαίτερα τού Τιγράνη Β΄ τού Μεγάλου. Τότε οι Αρμένιοι βασιλείς υιοθέτησαν πολλά στοιχεία , όπως δείχνουν τα αρμενικά νομίσματα, που είχαν πρωτοεμφανιστεί επί Οροντιδών. Οι Αρταξιάδες ακολούθησαν τα ελληνικά πρότυπα και οι επιγραφές τους ήταν στα ελληνικά. Μερικά νομίσματα περιγράφουν τους Αρμενίους βασιλείς ως Φιλέλληνες. Η γνώση των ελληνικών στην Αρμενία πιστοποιείται από διασωθείσες περγαμηνές και επιγραφές βράχων. Η σύζυγος τού Τιγράνη Β΄, η Κλεοπάτρα των Μιθριδατιδών τού Πόντου, εγγονή της Λαοδίκης ΣΤ΄ των Σελευκιδών, είχε προσκαλέσει τον ρήτορα Αμφικράτη και τον ιστορικό Μητρόδωρο τον Σκήψιο στην Αυλή της Αρμενίας και σύμφωνα με τον Πλούταρχο, όταν ο ρωμαίος στρατηγός Λούκουλλος κατέλαβε την πρωτεύουσα Τιγρανόκερτα, βρήκε έναν θίασο Ελλήνων ηθοποιών, που είχαν φθάσει για να παίξουν έργα για τον Τιγράνη Β΄. Ο διάδοχός του Αρταβάσδης Β΄ συνέθετε ελληνικές τραγωδίες ο ίδιος. Παρ' όλα αυτά ο αρμενικός πολιτισμός ακόμη διατηρούσε περσικά στοιχεία, ιδιαίτερα σε θρησκευτικά θέματα.
Αγγελική Πάλλη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Λιβόρνο, και ο πατέρας της ήταν Ηπειρώτης. Παντρεύτηκε τον Φερντινάντο Μπαρτολομέι και εγκαταστάθηκε στην Φλωρεντία. Η δράση της εστιάστηκε στην ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, με μεγάλη οικονομική και κοινωνική συνεισφορά. Το σπίτι της ήταν κέντρο συνάντησης των Φιλελλήνων μεταξύ 1824 και 1826, ενώ έκανε φιλολογικές συσκέψεις. Ονομάστηκε «νέα Σαπφώ».

Συγγράμματα

Δημοσίευσε πλήθος πεζογραφημάτων και ποιημάτων στα πιο έγκριτα περιοδικά.