Ίρβινγκ Γκιλ

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Tully, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Η εκπαίδευσή του σταμάτησε στο λύκειο. Δεν πήγε σε κολέγιο, ούτε σπούδασε Αρχιτεκτονική. Ωστόσο, μαθήτευσε κοντά στον Έλις Χωλ στην πόλη Σύρακιουζ της Νέας Υόρκης. Το 1890 ο Γκιλ ταξιδεύει για πρώτη φορά δυτικά και κατευθύνεται προς το Σικάγο. Εκεί δουλεύει πρώτα για μικρό διάστημα στον αρχιτέκτονα Τζόζεφ Λίμαν Σίλμπι (Joseph Lyman Silsbee) και την ίδια χρονιά μεταφέρεται στο γραφείο των Ντάνκμαρ Άντλερ και Λούις Σάλλιβαν (αξιοσημείωτο είναι ότι ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ δούλευε ήδη στο γραφείο των Adler&Sullivan εκείνη την περίοδο). Το 1893, η κατάσταση της υγείας του, υπαγόρευε να μεταφερθεί σε περιοχή με πιο ζεστό κλίμα. Έτσι, ταξίδεψε στο Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια, όπου και θα διέμενε. Ξεκίνησε το δικό του γραφείο, όπου δούλευε μέχρι το 1898, οπότε και ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον W.S. Hebbard, με τον οποίο έμεινε ως το 1906. Το 1907 και για λιγότερο από ένα χρόνο συνεργάστηκε με τον Φρανκ Μιντ (Frank Mead). Το 1911, το γραφείο του Γκιλ ήταν το μεγαλύτερο στην πόλη, με έξι σχεδιαστές και πάρα πολλές αναθέσεις. Εκείνη τη χρονιά ήρθε στο γραφείο του ο ανιψιός του, Λούις Γκιλ, ο οποίος είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική παρά τις αντιδράσεις του θείου του, ωστόσο λίγο αργότερα θα γινόταν συνέταιρος. Λίγο μετά το 1913 ο Gill μεταφέρει τα γραφεία του στο Λος Άντζελες, αφήνοντας ωστόσο τον ανιψιό του, Λούις, επικεφαλής στο Σαν Ντιέγκο. Μετά το 1916, ο Γκιλ σταμάτησε να εργάζεται στο San Diego. Το 1928 παντρεύεται για πρώτη φορά . Γυναίκα του ήταν η Mrs Marion Brashears από το Palos Verdes. Εκεί πήγαν και για να ζήσουν, όμως δέκα μήνες μετά τη μετακόμισή τους, ο Gill γράφει στο ημερολόγιό του ότι ξανά-μετακομίζει στο Carlsbad. Λίγους μήνες μετά παθαίνει ένα καρδιακό επεισόδιο, και το 1933 ένα δεύτερο. Τα προβλήματα αυτά της υγείας του, τον αποδυνάμωναν σταδιακά, αλλά εκείνος δεν έχανε το κουράγιο του να εργάζεται. Πεθαίνει στις 7 Οκτωβρίου 1936, σχεδόν ξεχασμένος, αλλά έχοντας αφήσει το σημάδι του στη Δυτική ακτή.

Η Αρχιτεκτονική του Ίρβινγκ Γκιλ

Ο Γκιλ έχει θεωρηθεί σε διάφορες περιπτώσεις ως ρασιοναλιστής αρχιτέκτονας, ωστόσο η προσέγγισή του στην αρχιτεκτονική ήταν μάλλον ανθρωπιστική και γι αυτό θα είχε νόημα να τον κατατάξουμε ως μοντέρνο αρχιτέκτονα.  Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον με το οποίο επιδιδόταν στη μελέτη για την υγιεινή και το φωτισμό, ήταν η βάση για μεγάλο μέρος της απλοποίησης που επέτυχε. Αυτή η απλοποίηση στην εποχή του εξελήφθη κυρίως σε μορφολογικό επίπεδο, καθώς σχολιάζονταν πολύ οι παραλληλεπίπεδοι ή κυβικοί όγκοι που προτιμούσε στα ώριμα του έργα (μετά το 1908). Σε δημοσιεύσεις της εποχής χαρακτηρίζεται ως κυβιστής αρχιτέκτονας.
Στη Βιέννη, ο Loos ήδη από το 1897 έχει ξεκινήσει να εκφράζει τις πλήρεις αντιθέσεις του στη διακόσμηση των κτιρίων, ωστόσο δε μπορεί να επηρέασε τον Gill γιατί ο πρώτος δεν είχε εκφραστεί σε πρακτικό επίπεδο μέχρι την κατασκευή της βίλας Steiner το 1910. Ο Gill ήδη 2 χρόνια πριν, στο Holly Sefton Hotel, χρησιμοποιεί απλούς κυβικούς όγκους χωρίς διακόσμηση. Το 1916, στο περιοδικό "Craftsman", τα οποίο εξέδιδε ο Gustav Stickley, εκφράζει τις επόψεις του: «Υπάρχει κάτι πολύ ξεκούραστο και ικανοποιητικό στο μυαλό μου σε αυτό το απλό κυβικό σπίτι με τους κρεμ, καθαρούς και απλούς τοίχους που σηκώνονται τολμηρά προς τον ουρανό χωρίς γείσα ή προεξοχές στη στέγη. Μου αρέσει η γυμνή εντιμότητα αυτών των σπιτιών, η σχεδόν παιδική ειλικρίνεια και η αγνή απλότητά τους».
Η Αρχιτεκτονική για το Γκιλ ήταν ένα πολύ ευρύ αντικείμενο καθώς συμπεριελάμβανε τον κήπο και την εσωτερική διακόσμηση μαζί με την κατασκευή. Δεν έμενε στο σχεδιασμό της κάτοψης, αλλά εξαντλούσε κάθε λεπτομέρεια κατασκευής μέσα στο σπίτι. Προσπαθούσε ακόμη να βρει συστήματα ώστε να απλοποιηθεί ή να τυποποιηθεί η κατασκευή. Επίσης δοκίμαζε νέα υλικά και πειραματιζόταν με αυτά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η χρήση του συστήματος των επικλινών πλακών (tilt slabs) που είχε αγοράσει από την Αμερικανική Κυβέρνηση. Με αυτό το σύστημα κάθε τοίχος φτιαχνόταν οριζόντια στο έδαφος και μετά με ειδικό σύστημα στρεφόταν γύρω από άξονα ώστε να πάρει την διεύθυνση που έπρεπε.
Τα τελευταία έργα του, ήρθαν να κλείσουν τον κύκλο του, ξαναγυρίζοντας στη φρεσκάδα με την οποία είχε εξετάσει τα πρώτα του πλινθόκτιστα στην Καλιφόρνια.  Αυτά τα κτίσματα είχαν μία ιδιαίτερη απλότητα, η οποία όμως αυτή τη φορά ήταν απόσταγμα  του προβληματισμού που είχε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.