Αγγλική Μεταρρύθμιση

Ρόλος του Ερρίκου Η΄ και βασιλικοί γάμοι

Ο Ερρίκος Η' ανήλθε στον Αγγλικό θρόνο το 1509 στην ηλικία των 17. Έκανε έναν δυναστικό γάμο με την Αικατερίνη της Αραγωνίας, χήρα του αδελφού του Αρθούρου, το Ιούνιο 1509, λίγο πριν την στέψη του κατά το Μέσο του Θέρους (Midsummer's Day). Αντίθετα με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν κρυψίνους και συντηρητικός, ο νεαρός Ερρίκος εμφανίστηκε ως η επιτομή της ιπποτικότητας και της κοινωνικότητας· ως ενεργός Καθολικός, συμμετείχε μέχρι και σε πέντε λειτουργίες την ημέρα (εκτός της περιόδου του κυνηγιού)· έχοντας "δυνατό αλλά όχι απλοϊκό μυαλό", αφέθηκε να επηρεαστεί από τους συμβούλους του από τους οποίους δεν χωριζόταν ποτέ, την ημέρα ή την νύχτα· ούτως ήταν ευαίσθητος προς οποιονδήποτε ήταν κοντά του. Μεταξύ των νεαρών συγχρόνων του και του Λόρδου Καγκελάριου, Καρδινάλιου Τόμας Γούλσεϊ, υπήρχε ούτως μια κατάσταση εχθρότητας. Όσο ο Γούλσεϊ ήταν κοντά του, ο Καθολικισμός του Ερρίκου ήταν ασφαλής: το 1521 είχε υπερασπιστεί την Καθολική  Εκκλησία από τις  κατηγορίες περί αίρεσης του Μαρτίνου Λούθηρουr' σε ένα βιβλίο που έγραψε, πιθανώς με σημαντική βοήθεια από τον Τόμας Μορ, με τίτλο The Defence of the Seven Sacraments, γα το οποίο έλαβε τον τίτλο "Υπερασπιστής της Πίστης" (Fidei Defensor) από τον Πάπα Λέοντα Ι΄. (Επόμενοι Άγγλοι και Βρετανοί μονάρχες έχουν διατηρήσει αυτό τον τίτλο μέχρι σήμερα, ακόμη και αφότου η Αγγλική Εκκλησία αποσπάστηκε από τον Καθολικισμό.) Οι εχθροί του Γούλσεϊ στην αυλή περιελάμβαναν εκείνους που είχαν επηρεαστεί από τις Λουθηρανικές ιδέες, μεταξύ των οποίων ήταν η ελκυστική, χαρισματική Άννα Μπολέυν.
Η Άννα έφθασε στην αυλή το 1522, μετά από χρόνια στη Γαλλία όπου είχε εκπαιδευτεί από την Βασίλισσα Κλωντ της Γαλλίας, ως κυρία επί των τιμών της Βασίλισσα Αικατερίνη, μια γυναίκα "γοητευτική, με στιλ και πνεύμα, με θέληση και αγριότητα που την καθιστούσαν  έτερον ήμισυ του Ερρίκου". Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1520, ο Ερρίκος ήθελε να ακυρώσει τον γάμο του με την Αικατερίνη. Δεν είχε αποκτήσει αρσενικό διάδοχο που να επιβίωσε μέχρι την ενηλικίωση και ο Ερρίκος ήθελε έναν γιο για να διασφαλίσει την δυναστεία των Τυδώρ. Προτού ο πατέρας του Ερρίκου (Ερρίκος Ζ') ανέλθει στο θρόνο, η Αγγλία είχε ταλανιστεί από εμφύλιο πόλεμο λόγω αντιμαχόμενων διεκδικητών του Αγγλικού στέμματος και ο Ερρίκος ήθελε να αποφύγει μια παρόμοια αβεβαιότητα στη διαδοχή. ΤΟ μόνο επιβιώσαν τέκνο της Αικατερίνης ήταν η Πριγκίπισσα Μαρία.
Ο Ερρίκος ισχυριζόταν ότι η μη ύπαρξη αρσενικού διαδόχου οφειλόταν στο γεγονός πως ο γάμος του ήταν "συμφορά στα άτια του Θεού". Η Αικατερίνη ήταν η σύζυγος του νεκρού αδελφού του και ήταν ούτως ενάντια στις βιβλικές διδασκαλίες ο γάμος της με τον Ερρίκο (Λευιτικό 20:21)· Μια ειδική dispensation from Pope Julius II had been needed to allow the wedding in the first place. Ο Ερρίκος ισχυριζόταν ότι αυτό ήταν λάθος και ότι ο γάμος του δεν ήταν ποτέ έγκυρος. Το 1527 ο Ερρίκος ζήτησε από τον Πάπα Κλήμεντα Ζ΄ να annul the marriage, but the Pope refused. According to Canon Law the Pope cannot annul a marriage on the basis of a canonical impediment previously dispensed. Clement also feared the wrath of Catherine's nephew, Holy Roman Emperor Charles V, whose troops earlier that year had sacked Rome and briefly taken the Pope prisoner.
Ο συνδυασμός των "τύψεων συνείδησης" και η έλξη του προς την Άννα Μπολέιν κανε την επιθυμία του να απαλλαγεί από τη Βασίλισσά του επιτακτική. The indictment of his chancellor Cardinal Wolsey in 1529 for praemunire (να θεωρήσει την εξουσία του Παπισμού ανώτερη από αυτή του Στέμματος), και ο επακόλουθος θάνατός του τον Νοέμβριο του 1530 καθοδόν προς το Λονδίνο για να απαντήσει σε κατηγορίες εσχάτης προδοσίας άφησε τον Ερρίκο ανοικτό στις αντίθετες επιρροές των υποστηρικτών της Βασίλισσας και εκείνων που επιθυμούσαν την εγκατάλειψη της υποταγής στη Ρώμη, for whom an annulment was but an opportunity.

Κοινοβουλευτική συζήτηση και νομοθεσία

Το 1529 ο βασιλιάς συγκάλεσε Κοινοβούλιο για να αντιμετωπίσει την ακύρωση, ούτως φέρνοντας κοντά εκείνους που ήθελαν μεταρρύθμιση αλλά διαφωνούσαν για τη μορφή που έπρεπε να πάρει· έγινε γνωστό ως το Κοινοβούλιο Μεταρρύθμισης. Υπήρχαν Common δικηγόροι που δυσανασχετούσαν με τα προνόμια που επέτρεπαν στον κλήρο να μαζεύει λαϊκούς στις αυλές τους· υπήρχαν εκείνοι οι οποίοι είχαν επηρεαστεί από τον Λουθηρανικό ευαγγελισμό και ήταν εχθρικοί προς την θεολογία της Ρώμης· ο Τόμας Κρόμγουελ ανήκε σε αμφότερες τις παραπάνω ομάδες. Ο Καγκελάριος του Ερρίκου, Τόμας Μορ, διάδοχος του Γούλσεϊ, επίσης ήθελε μεταρρύθμιση: ήθελε νέους νόμους εναντίον των αιρέσεων.
Ο Κρόμγουελ ήταν δικηγόρος και Μέλος του Κοινοβουλίου, ένας ευαγγελικός ο οποίος διέβλεψε τον τρόπο που το Κοινοβούλιο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προωθήσει την Βασιλική Υπεροχή, την οποία ήθελε ο Ερρίκος, και τις ευαγγελικές πεποιθήσεις και πρακτικές που ο ίδιος και οι φίλοι του ήθελαν. Ένας από τους στενότερους φίλους του ήταν ο Τόμας Κράνμερ, που σύντομα έγινε Αρχιεπίσκοπος.
Στο ζήτημα της ακύρωσης του γάμου, ουδεμία πρόοδος φαινόταν δυνατή: ο Πάπας φαινόταν φοβάται περισσότερο τον Αυτοκράτορα Κάρολο Ε' παρά τον Ερρίκο. Η Άννα και ο Κρόμγουελ και οι σύμμαχοί τους ήθελαν απλά να αγνοήσουν τον Πάπα· αλλά τον Οκτώβριο 1530 μια συνάντηση κληρικών και δικηγόρων γνωμοδότησε ότι το Κοινοβούλιο δεν μπορούσε να εξουσιοδοτήσει τον αρχιεπίσκοπο να ενεργήσει ενάντια στην απαγόρευση του Πάπα. Ούτως ο Ερρίκος κατέληξε στον εκφοβισμό των ιερέων.

Περαιτέρω νομοθετικές ενέργειες

Στο Κοινοβούλιο, ο Επίσκοπος Τζον Φίσερ υπερασπίστηκε την Αικατερίνη και τον κλήρο· είχε εισαγάγει στο πρώτο άρθρο την φράση "τόσο όσο ο λόγος του Θεού επιτρέπει". Στη Σύγκληση, όμως, ο Αρχιεπίσκοπος Ουόρχαμ ζήτησε μια συζήτηση αλλά συνάντησε έκπληκτος σιωπή· τότε ο Ουόρχαμ είπε ότι "Αυτός ο οποίος σιωπά φαίνεται να συναινεί", στο οποίο ένας κληρικός απάντησε, "Τότε όλοι είμαστε σιωπηλοί." Η Σύγκληση συναίνεσε στα πέντε άρθρα του Βασιλιά και την πληρωμή στις 8 Μαρτίου 1531. Εκείνος το ίδιο έτος το Κοινοβούλιο πέρασε την Πράξη Συγχώρησης του Κλήρου 1531.
 
Η απόσπαση της εξουσίας από τη Ρώμη προχωρούσε αργά αργά. Το 1532, ο Κρόμγουελ έφερε στο Κοινοβούλιο την Supplication Against the Ordinaries, which listed nine grievances against the Church, including abuses of power and Convocation's independent legislative power. Finally, on 10 May, the King demanded of Convocation that the Church renounce all authority to make laws. Στις 15 Μαΐου, η Υποταγή του Κλήρου was subscribed, which recognised Royal Supremacy over the church so that it could no longer make canon law without royal licence—i.e., without the King's permission—thus emasculating it as a law-making body. (The Parliament subsequently passed this in 1534 and again in 1536.) Την επόμενη ημέρα ο Μορ παραιτήθηκε από Καγκελάριος, αφήνοντας τον Κρόμγουελ ως βασικό υπουργό του Ερρίκου. (Ο Κρόμγουελ ουδέποτε έγινε Καγκελάριος. Η δύναμη του αποκτήθηκε και χάθηκε μέσω των ανεπίσημων σχέσεων του με τον Ερρίκο.)