google/wiki40b huggingface dataset:
Σίδνεϊ

Ιστορία της πόλης

Η ιστορία της πόλης είναι νεότατη και ξεκινάει μόλις πριν από 200 και κάτι χρόνια,το 1770 όταν ο Βρετανός εξερευνητής πλοίαρχος Τζέιμς Κουκ έκανε την ιστορική του είσοδο στον κόλπο Μπότανι. Αφού έπλευσε κάποια μίλια προς το βορρά προσπέρασε ένα βαθύ φυσικό λιμάνι που το ονόμασε Πορτ Τζάκσον. Δεν πέρασε όμως ανάμεσα από τους δύο κάβους που οδηγούν στο εσωτερικό του λιμναίου. Κατόπιν το 1788 ο κυβερνήτης Άρθουρ Φίλιπ έφτασε από την Αγγλία με τον Πρώτο Στόλο, ο οποίος είχε για φορτίο Βρετανούς καταδίκους. Αυτός ανακάλυψε και αποβίβασε το στόλο στο βαθύ και ευρύχωρο κόλπο τον οποίο είχε προσπεράσει ο Κουκ. Με το φημισμένο του μήνυμα στον Λόρδο Σίδνεϊ, υπουργό εσωτερικών της Αγγλίας, ο Φίλιπ μετέφερε τις καλές εντυπώσεις του για το Πορτ Τζάκσον. Προς τιμήν του Λόρδου, ο Φίλιπ ονόμασε τον τόπο Σίδνεϊ και ίδρυσε εκεί τον πρώτο οικισμό. Το 1789 φτάνει στο Σίδνεϊ γαλλική εξερευνητική αποστολή μέσω της οποίας εξαπλώθηκε τεράστια επιδημία που είχε σαν αποτέλεσμα χιλιάδες ιθαγενείς Αβορίγινες να βρουν τον θάνατο.

Το 1808 ξεσπούν ταραχές και ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του κυβερνήτη της πόλης και των κατασκευαστών πλοίων λόγω του λαθρεμπορίου αλκοόλ που ασκούσαν οι κατασκευαστές.
Απο το 1851 και μετά αρχίζει καταφθάνει πλήθος μεταναστών στην περιοχή,σε τέτοιο βαθμό που μέσα σε 20 χρόνια ο πληθυσμός του Σίδνεϊ αυξάνεται απο 39.000 σε 200.000 κατοίκους.Λίγο αργότερα δημιουργείται αντιπαλότητα με την άλλη μεγάλη πόλη της Αυστραλίας,την Μελβούρνη. 
Κατά τον 20ο αιώνα το Σίδνεϊ συνεχίζει την αλματώδη ανάπτυξη (χαρακτηριστικό είναι πως ενώ το 1901 είχε περίπου 500.000 κατοίκους, το 1925 ξεπερνά το 1.000.000) και νέοι μετανάστες καταφθάνουν στην πόλη (Έλληνες, Ιταλοί, Ασιάτες κλπ) δημιουργώντας ένα πολυπολιτισμικό μωσαϊκό εθνοτήτων που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 4.391.673 κατοίκους (αύξηση 6,6% σε σχέση με το 2006). 
Το 2000 το Σίδνεϊ διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2016 μένουν περίπου 150,000 Έλληνες στο Σύδνευ. Η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας ιδρύθηκε το 1924, έχει την έδρα της στο Σύδνευ.
Αστοί

Η φυλή των Αστών κατοικούσε βορειότερα των Θυνών. Ζούσαν στο εσωτερικό της ανατολικής Θράκης γύρω από την πόλη της Βιζύης. Οι Άσται ήταν πολεμική και ληστρική φυλή. Συνήθως ήταν βίγκαν λεσβίες και σατανίστριες μάγησες
Ερμοχάρης

Στην ελληνική μυθολογία ο Ερμοχάρης ήταν Αθηναίος που κατά τη νεαρή του ηλικία ερωτεύθηκε σφοδρά την Κτήσυλλα, μία κόρη από την Κέα, κόρη του Αλκιδάμαντα, όταν την είδε να χορεύει από το ιερό του Πυθίου Απόλλωνα.
Ο Ερμοχάρης σκέφθηκε το εξής τέχνασμα: Χάραξε ένα όρκο πάνω σε ένα μήλο και περίμενε πότε η Κτήσυλλα θα πήγαινε στον ναό της Αρτέμιδας. Μόλις η κόρη βρέθηκε εκεί, ο Ερμοχάρης πέταξε μέσα το μήλο. Εκείνη το πήρε και διάβασε μεγαλόφωνα ό,τι ήταν γραμμένο επάνω του: «Ορκίζομαι να μην πάρω για σύζυγό μου άλλην εκτός από την Κτήσυλλα.» Η Κτήσυλλα ντράπηκε και πέταξε μακριά το μήλο. Ο Ερμοχάρης όμως πήγε κατευθείαν στον πατέρα της, του ανεκοίνωσε το συμβάν και τη ζήτησε σε γάμο. Ο Αλκιδάμας δέχθηκε, αλλά ο Ερμοχάρης του ζήτησε να ορκισθεί στον Απόλλωνα και να αγγίξει και την ιερή του δάφνη.
Πέρασε από τότε αρκετός καιρός. Ο Αλκιδάμας όχι μόνο καταπάτησε τον όρκο του, αλλά ξεχνώντας τον αρραβώνιασε την Κτήσυλλα με άλλο. Ενώ λοιπόν η Κτήσυλλα θυσίαζε στην Άρτεμι για να τιμήσει τη μνηστεία της, ο Ερμοχάρης έτρεξε στον ναό. Αυτή τον είδε, τον ερωτεύθηκε και εγκαταλείφθηκε σε μία εκούσια απαγωγή. Το ζεύγος έφθασε στην Αθήνα και τέλεσε τους γάμους του. Η Κτήσυλλα γέννησε ένα παιδί, αλλά η ίδια πέθανε κατά τον τοκετό. Εξιλεώθηκε έτσι η επιορκία του πατέρα της προς τον Απόλλωνα. Κατά την κηδεία της, ένα περιστέρι πέταξε πάνω από το φέρετρο και το σώμα της Κτήσυλλας εξαφανίσθηκε. Οι κάτοικοι της Κέας και ο Ερμοχάρης ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών τι έπρεπε να κάνουν και εκείνο τους απάντησε ότι έπρεπε να αποδώσουν λατρεία στην «Αφροδίτη Κτήσυλλα», δηλαδή στη νεκρή γυναίκα που είχε θεοποιηθεί.
Σεμοναΐχα

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 1766, με το όνομα Σεμοναγιέβσκογιε. Το όνομα προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή. Το 1896, ήταν η έδρα της Αλεκσαντρόβσκαγια Βολόστ, του Ζμεϊνογκόρσκι Ουγιέζντ στο κυβερνείο Τομσκ. Το 1917 μετακινήθηκε στο κυβερνείο Αλτάι και στις 13 Ιουνίου 1921 μετακινήθηκε στο κυβερνείο Σεμιπαλατίνσκ.
Στις 17 Ιανουαρίου 1928 το κυβερνείο Σεμιπαλατίνσκ καταργήθηκε, και η πόλη έγινε το κέντρο της επαρχίας Σεμοναΐχα του οκρούγκ Σεμιπαλατίνσκ της Καζακικής ΑΣΣΔ. Στις 17 Δεκεμβρίου 1930 το Οκρούγκ καταργήθηκε, και οι επαρχίες έγιναν μέρος της Δημοκρατίας. Στις 20 Φεβρουαρίου 1932 ιδρύθηκε η σημερινή περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν και η επαρχία Σεμοναΐχα. Το 1938, με την ολοκλήρωση του σιδηρόδρομου ανάμεσα στο Ρουμπτσόβσκ και του Ρίντερ, η Σεμοναΐχα απόκτησε στάτους αστικού τύπου οικισμού. Το 1961, απόκτησε καθεστώς πόλης.

Βιομηχανία

Οι περισσότερες από τις βιομηχανικές επιχειρήσεις στη Σεμοναΐχα σχετίζονται με την βιομηχανία φαγητού.

Μεταφορές

Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό που συνδέει το Λοκότ (που είναι συνδεδεμένο με το Μπαρναούλ και το Σεμέι) και το Ζαστσίτα (με συνδέσεις προς Ρίντερ, Οσκεμέν και Ζιργιανόβσκ). Σπάνια υπάρχει κίνηση επιβατών υπάρχει προς το Μπαρναούλ, την Αστάνα και το Ρίντερ.
Η πόλη είναι συνδεδεμένη με τον δρόμο A10 που συνδέεται με το Οσκεμέν και έχει οδική σύνδεση επίσης με το Σεμέι. 

Πολιτσμός

Υπάρχει ένα τοπικό μουσείο στην πόλη.
Ένα μνημείο για τα δύο πιο γνωστά μυθιστορήματα του Ανατόλι Ιβάνοφ ιδρύθηκε το 2009.
Γουλιέλμος Ερνέστος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Αυγούστου διαδόχου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Παυλίνας των Βέττιν, κόρης του Χέρμαν πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Ήταν σαδιστής και την ημέρα της παραίτησής του απεκαλείτο "ο πιο αντιδημοφιλής πρίγκιπας της Γερμανίας".
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 2011

Μετέπειτα εξελίξεις

Για τη Ι' Βουλευτική Περίοδο διεκδίκησαν το αξίωμα του Προέδρου της Βουλής τρεις υποψήφιοι: ο Μάριος Καρογιάν, εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗ.ΚΟ., ο Γιαννάκης Ομήρου, εκ μέρους του Κ.Σ. Ε.Δ.Ε.Κ., και ο Γιώργος Περδίκης, εκ μέρους του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Πρόεδρος της Βουλής εξελέγη, στις 2 Ιουνίου 2011, κατά την τρίτη φάση της ψηφοφορίας ο Γιαννάκης Ομήρου, εξασφαλίζοντας 28 ψήφους. Στην ίδια ψηφοφορία ο Μάριος Καρογιάν εξασφάλισε 27 ψήφους, ενώ ο Γιώργος Περδίκης απέσυρε την υποψηφιότητά του.
Αστροφεγγιά

Υπόθεση

Το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, βρίσκει στην Αθήνα την οικογένεια του επαρχιώτη φοιτητή Άγγελου Γιαννούζη. Μόλις έγινε ανακωχή και έληξε οριστικά ο Πόλεμος, ο Άγγελος πήγε στο σπίτι του πλούσιου συμφοιτητή του Νίκου Στέργη για να γιορτάσουν αυτή την ανακωχή, η οποία γέμισε με ελπίδες τις ψυχές όλων, εκτός του ίδιου του Άγγελου, ο οποίος καθώς ήταν περήφανος που η δική του οικογένεια ζούσε μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση, ένιωθε μίσος για το συμφοιτητή του, που εκείνος και η οικογένειά του ζούσαν μέσα στα πλούτη, αλλά και ζήλια επειδή η Δάφνη, με την οποία ήταν ερωτευμένος, φαινόταν να προτιμούσε το Νίκο.
Τότε ο Ελληνικός λαός πίστευε είχαν ηρεμήσει οριστικά τα πράγματα. Αυτό όμως δεν συνέβη. Τον Αύγουστο του 1922 ξέσπασε ένας άλλος Πόλεμος και ο Άγγελος δοκιμάστηκε σκληρά στην πρώτη γραμμή του Μικρασιατικού Μετώπου και τελικώς επέστρεψε στην Αθήνα με αναρρωτική άδεια. Με πικρία είδε τους «άκαπνους» φίλους του να απολαμβάνουν όλα τα καλά της ζωής, ενώ η δική του πορεία, όπως και πολλών άλλων επαρχιωτών ήταν κοινή: Φτώχεια, μιζέρια, βάσανα και στο τέλος θάνατος από φυματίωση σε κάποιο Σανατόριο.

Αρχική προβολή

Η σειρά αποτελείται από 2 κύκλους, 13 επεισοδίων ο καθένας. Το 1ο επεισόδιο προβλήθηκε την Τετάρτη 30 Απριλίου 1980. Μόλις προβλήθηκε το 13ο επεισόδιο (τελευταίο του 1ου κύκλου) στις 23 Ιουλίου 1980, έγινε ένα μικρό διάλειμμα λόγω καλοκαιριού, και ο 2ος κύκλος ολοκληρώθηκε την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 1980. Αυτό έγινε μόνο στην 1η προβολή της σειράς. Σε όλες τις επαναλήψεις, τα επεισόδια προβλήθηκαν σερί από το 1ο μέχρι το 26ο χωρίς διακοπή.

Επαναπροβολές και διαθεσιμότητα

Η σειρά Αστροφεγγιά διασώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ και είναι διαθέσιμη για προβολή μέσω του site του Ψηφιακού Αρχείου της ΕΡΤ. Επίσης, έχει προβληθεί σε πολλές επαναλήψεις έως και πρόσφατα, ενώ τον Νοέμβριο του 2006 κυκλοφόρησε σε 13 DVD από το περιοδικό Ραδιοτηλεόραση, σε 2 επεισόδια ανά DVD. Έγινε έτσι η 5η σειρά της ΕΡΤ που κυκλοφόρησε σε DVD.
Λοθάριος Β΄ της Λοθαριγγίας

Βιογραφικά στοιχεία

Με τον θάνατο του πατέρα του το 855, ο μεγαλύτερος αδελφός του, Λουδοβίκος Β΄, έλαβε την βόρεια Ιταλία και τον τίτλο του αυτοκράτορα. Ο ίδιος δέχτηκε μια περιοχή δυτικά του Ρήνου, την μετέπειτα Λωρραίνη, και ο μικρότερος αδελφός τους Κάρολος δέχθηκε την Βουργουνδία και την Προβηγκία. Με τον πρόωρο θάνατο του μικρότερου αδελφού του Καρόλου το 863, ο Λοθάριος Β΄ δέχθηκε τμήματα του βασιλείου του.
Η βασιλεία του Λοθαρίου Β΄ σημαδεύτηκε από τις ασταμάτητες προσπάθειές του να αποκτήσει διαζύγιο με την νόμιμη σύζυγο του Τευτβέργα. Προσπάθησε να αποκτήσει την υποστήριξη των θείων του: ο Λουδοβίκου Β΄ ο γερμανικός ήταν υπέρ του διαζυγίου, ο Κάρολος Β΄ ο φαλακρός εναντίον του, αλλά και οι δύο απέβλεπαν διανομή των εδαφών του μετά τον θάνατό του, αφού δεν είχε αποκτήσει παιδιά μαζί της. Ο Λοθάριος είχε επιθυμία να παντρευτεί μια αυλική του, την Βαλδράδα, αλλά ο αδελφός της Τευτβέργας Χούκμπερτ συνέλαβε την Βαλδράδα και την υπέβαλλε σε βασανιστήρια (αγνείας πείρα), κάτι που έκανε τον Λοθάριο Β΄ να επανέλθει στην νόμιμη σύζυγο του το 858.
Κέρδισε την υποστήριξη του μεγάλου αδελφού του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄ όπως και του τοπικού κλήρου, με αποτέλεσμα να παντρευτεί την Βαλδράδα το 862. Μια σύνοδος Φράγκων επισκόπων το 863 στο Μετς επιβεβαίωσε την απόφαση, αλλά η Τευτβέργα κατέφυγε στην αυλή του Καρόλου Β΄ και ο Πάπας Νικόλαος Α΄ κήρυξε τον γάμο άκυρο, απειλώντας τον Λοθάριο Β΄ με αφορισμό. Ο Λοθάριος Β΄ πήγε στην Ιταλία στην προσπάθεια του να ρίξει τον Νικόλαο Α΄ και να πετύχει την άνοδο του νέου Πάπα Αδριανού Β΄. Στην επιστροφή αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια στην Πιατσέντζα στις 8 Αυγούστου 869.
Το βασίλειό του μοιράστηκε ανάμεσα στους θείους του, Λουδοβίκο Β΄ και Κάρολο Β΄, με την συνθήκη του Μέρσεν το 870.
Δημήτριος Μερλόπουλος

Σταδιοδρομία

Εργάστηκε ως δικηγόρος.  Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 25 Ιουλίου 1968. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη και είχαν παιδιά.
Αλεξάντερ Γουίλιαμσον

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αλεξάντερ Γουίλιαμσον γεννήθηκε στο Λονδίνο. Σπούδασε και εργάσθηκε υπό τους Λέοπολντ Γκμέλιν στη Χαϊδελβέργη και Γιούστους φον Λήμπιχ στο Γκίσεν. Στη συνέχεια πέρασε τρία χρόνια στο Παρίσι μελετώντας ανώτερα μαθηματικά από τον Comte. Το 1849, σε ηλικία μόλις 25 ετών, ο Γουίλιαμσον διορίσθηκε καθηγητής της «πρακτικής χημείας» στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (University College) και από το 1855 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1887 καθηγητής της γενικής χημείας. Το 1855 νυμφεύθηκε την `Εμα Κάθριν Κέι (Key), που ήταν η τρίτη κόρη του Τόμας Χιούιτ Κέι. Απέκτησαν μία θυγατέρα, την Alice Maud Williamson, που παντρεύτηκε τον φυσικό Alfred Henry Fison (1857-1923). Ο Αλεξάντερ Γουίλιαμσον απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στο Χίντχεντ του Σάρεϊ και τάφηκε στο Κοιμητήριο του Μπρούκγουντ

Οι έρευνές του επί του αιθέρα

Ο Γουίλιαμσον αναγνωρίζεται ως ο πρωτοπόρος στη σύνθεση του αιθέρα δια της αλληλεπιδράσεως θειικού οξέος και αιθανόλης. Αυτή η μέθοδος είναι γνωστή σήμερα ως «σύνθεση αιθέρα κατά Williamson». Θεωρούσε τον αιθέρα και την αλκοόλη ως ουσίες «ανάλογες» και σχηματιζόμενες κατά τον ίδιο τρόπο με το νερό, εισάγοντας γενικότερα τον «τύπο νερού» ως ένα πρότυπο ευρείας εφαρμογής για την ταξινόμηση των χημικών ενώσεων, ικανό όπως πίστευε, για όλες τις ανόργανες ενώσεις και για τις γνωστότερες οργανικές.
Το 1850 ο Γουίλιαμσον πρότεινε μία θεωρία που, σε τροποποιημένη μορφή, έχει θεμελιώδη σημασία στη σύγχρονη θεωρία της ιοντικής διαστάσεως: Σε μία δημοσιευμένη εργασία του για τον σχηματισμό του αιθέρα, επέμεινε ότι σε μία οποιαδήποτε συγκέντρωση μορίων μιας ενώσεως λαβαίνει χώρα μία συνεχής ανταλλαγή ανάμεσα στα χημικά στοιχεία που περιέχονται στην ένωση. Π.χ. στο υδροχλωρικό οξύ το κάθε άτομο υδρογόνου δεν παραμένει ήσυχα προσδεδεμένο με το άτομο χλωρίου με το οποίο ενώθηκε αρχικώς, αλλά ανταλλάσσει τη θέση του με άλλα άτομα υδρογόνου. Μία παρόμοια υπόθεση είχε προταθεί περίπου την ίδια εποχή από τον Ρούντολφ Κλαούζιους.

Τιμητικές διακρίσεις

Για την εργασια του στην «αιθεροποίηση» ο Γουίλιαμσον τιμήθηκε το 1862 με το «Βασιλικό Μετάλλιο» της Βασιλικής Εταιρείας, της οποίας είχε γίνει εταίρος από το 1855, και της οποίας διετέλεσε γραμματέας επί των εξωτερικών θεμάτων από το 1873 ως το 1889. Διετέλεσε επίσης δύο φορές πρόεδρος της Χημικής Εταιρείας του Λονδίνου, από το 1863 μέχρι το 1865 και από το 1869 ως το 1871. Υπήρξε εξάλλου αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρουπόλεως.

Ο Γουίλιαμσον και οι «Πέντε του Τσοσού»

Το 1863 πέντε φοιτητές από το Τσοσού της Ιαπωνίας ήρθαν να σπουδάσουν στο Λονδίνο υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γουίλιαμσον. Επρόκειτο για τους `Ιτο Σουνσούκε (αργότερα γνωστό ως `Ιτο Χιρομπούμι), Ινούε Μόντα (αργότερα γνωστό ως Ινούε Καόρου), Γιαμάο Γιόζο, `Εντο Κινσούκε και Νομούρα Γιακίτσι (αργότερα γνωστό ως Ινούε Μασάρου). Αργότερα είχαν όλοι τους τεράστια συνεισφορά στον εκσυγχρονισμό της Ιαπωνίας.
588 Αχιλλεύς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Αχιλλέως εκτιμάται σε 135,5 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα του έχει εκτιμηθεί σε 2,6 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Για την πυκνότητα αυτή, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του εκτιμάται σε 3,79 cm/s², ενώ η ταχύτητα διαφυγής σε 71,6 m/sec (258 χιλιόμετρα την ώρα). O φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0328. Ο Αχιλλεύς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του με περίοδο που δεν είναι γνωστή επακριβώς, αλλά πάντως μεγαλύτερη από 12 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 124 Κ (149 βαθμοί Κελσίου κάτω από το μηδέν).
Κοίλη Ιπποθοωντίδας

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος της Κοίλης, ήταν δήμος του άστεως. Βρισκόταν εν μέρει εντός και εν μέρει εκτός από το Θεμιστόκλειο τείχος της αρχαίας Αθήνας, στην κοιλάδα ανάμεσα στο Μουσείο (γνωστό επίσης ως λόφο των Μουσών και σήμερα ως λόφο Φιλοπάππου) και τους λόφους στη νότια πλευρά του Ιλισσού ποταμού, νοτιοδυτικά της Πνύκας, κοντά στην Πύλη της Μελίτης ή τις Μελιτίδες Πύλες στην Κοίλη Οδό και νότια του δήμου των Κειριάδων.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος βρισκόταν στο χωριό Βάθια, μεταξύ των πυλών της Αχαρνίας και της Μελιτίδος έξω από τον περίβολο της πόλης, από το ρεύμα το οποίο βρισκόταν τότε εκεί μέχρι την Βρύση του Αγά.

διά Κοίλης Οδός

Στην Κοίλη Οδό, η οποία συνέδεε την περιοχή της Ακρόπολης με τον Πειραιά, κατά μήκος του Θεμιστόκλειου τείχους, βρισκόντουσαν οι τάφοι του Κίμωνα και του ιστορικού Θουκυδίδη.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Δημητριάδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 3 βουλευτές στη Βουλή των 600 και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) επανήλθε στην Ιπποθοωντίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων.

Οι κάτοικοι της Κοίλης

Ο δημότης της αρχαίας Κοίλης αναφερόταν με την χρήση της λέξης «εκ Κοίλης», δηλαδή προέρχεται από την Κοίλη. Αρχικά, ο δήμος της Κοίλης θεωρείται ότι ήταν ο πιο πυκνοκατοικημένος στην πόλη της Αθήνας και ο βασικός οικισμός του δήμου βρισκόταν κατά μήκος της Κοίλης Οδού απλωμένος και από τις δυο πλευρές της. Από τα πιο σημαντικά μνημεία στην περιοχή του δήμου ήταν α) το μνημείο–τάφος του ολυμπιονίκη, στο αγώνισμα του τέθριππου, Κίμωνα, (Κίμων του Στησαγόρα ή Κίμων ο Κοάλεμος), γνωστό και ως «Κιμώνεια μνήματα», το οποίο βρισκόταν στην «διά Κοίλης
Οδό» απέναντι από το σημείο το οποίο θάφτηκαν τα άλογα του με τα οποία είχε στεφθεί νικητής για 3 συνεχόμενες φορές, στους 61ους (536 π.Χ.), 62ους (532 π.Χ.), και 63ους (528 π.Χ.), Ολυμπιακούς Αγώνες. και β) το μνημείο–τάφος του ιστορικού Θουκυδίδη. Χάρη σε αυτές τις πολλές ιστορίες, οι οποίες αναφέρονταν στα μνημεία αυτά, οι ερευνητές σκέφτηκαν αρχικά ότι ο δήμος θα έπρεπε να ήταν, τουλάχιστον σε ένα μέρος του, έξω από τα τείχη της πόλης, αφού ο Κικέρων είχε γράψει ότι ήταν παράνομο να θάβουν τους νεκρούς μέσα στα τείχη της πόλης. Ωστόσο, τα αρχαιολογικά ευρήματα έχουν δείξει ότι μόνο ένα μικρό τμήμα του δήμου, το οποίο περιέχει τους τάφους, αναπτυσσόταν εκτός των τειχών. 
Ο δήμος επίσης, είχε τη δική του Αγορά. Στην ελληνιστική εποχή χτίστηκε σειρά τοίχων αντιστήριξης, εντός του δήμου, με σκοπό την αμυντική θωράκιση της πόλης, έργο όμως, το οποίο εγκαταλείφθηκε και τελικά ο χώρος χρησιμοποιήθηκε κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ως Νεκρόπολις (=νεκροταφείο).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2018

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2018, διοργανώθηκε στις 10 και 11 Φεβρουαρίου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για όγδοη φορά στην ιστορία του ο Ολυμπιακός.
Χερσόνησος της Ερυθραίας

Η Χερσόνησος της Ερυθραίας (Τουρκικά:Karaburun Yarımadası) είναι μία από τις μεγαλύτερες χερσονήσους της Τουρκίας και μαζί με την περιοχή της Τρωάδας αποτελούν τα δυτικότερα σημεία της Μικράς Ασίας. Βρίσκεται δυτικά της Σμύρνης απέναντι από την Χίο και χωρίζει τον Κόλπο της Σμύρνης από τον Κόλπο της Εφέσου (ή Σκαλανόβας). Η χερσόνησος πήρε το όνομά της από την αρχαία Ελληνική πόλη Ερυθραία (ή Ερυθρές) που βρισκόταν στην δυτική ακτή της χερσονήσου.
Στην αρχαιότητα η χερσόνησος είχε αποικιστεί από Ίωνες και στις ακτές της είχαν ιδρύσει τις πόλεις Ερυθραία, Κλαζομενές και Τέως. Σήμερα η χερσόνησος είναι αρκετά αραιοκατοικημένη. Οι μεγαλύτεροι οικισμοί της χερσονήσου είναι το Τσεσμέ στην δυτική άκρη της χερσονήσου, τα Βουρλά στα ανατολικά της χερσονήσου και το Καραμπουρούμ στα βόρεια της χερσονήσου.
Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1922, με την αποτυχία της Μικρασιατικής εκστρατείας, τα τελευταία Ελληνικά στρατεύματα οχυρώθηκαν στην χερσόνησο της Ερυθραίας, με μία ισχυρή στρατιωτική δύναμη να φυλάει το λεπτότερο σημείο του ισθμού, μήκους 11 χιλιομέτρων. Από εκεί ξεκίνησε η οργανωμένη και ασφαλής αποχώρηση των Ελληνικών στρατευμάτων. Όσοι στρατιώτες ήταν να επιστρέψουν στον Πειραιά παροπλίστηκαν, αλλά αυτοί που μεταφέρθηκαν προς την Θράκη διατήρησαν τον οπλισμό τους. 
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή Έλληνες πρόσφυγες από την Ερυθραία και συγκεκριμένα από τα χωριά Λυθρί, Βουρλά, Αλάτσατα, Τσεσμέ, Σιβρισάρι, Καράμπουρνα, Μελί κ.α., κατέφυγαν στην Κηφισιά όπου ίδρυσαν τον οικισμό της Νέας Ερυθραίας.
Η χερσόνησος έχει κυρίως χαμηλά υψώματα με το μεγαλύτερο να έχει κορυφή στα 1.218 μέτρα. Η βλάστηση της χερσονήσου είναι κυρίως θαμνώδης με εξαίρεση ορισμένες ζώνες που καλύπτονται από πευκοδάση.
Φραντσέσκο Αράγια

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε και έλαβε τη μουσική του μόρφωση στη Νάπολη, ενώ άρχισε να συνθέτει όπερες, μόλις, σε ηλικία 20 ετών. Οι πρώτες του όπερες παρουσιάστηκαν στα θέατρα της Νάπολης, της Φλωρεντίας, της Ρώμης, του Μιλάνου και της Βενετίας. Το 1735 προσκλήθηκε στην Αγία Πετρούπολη μαζί με έναν μεγάλο ιταλικό θίασο. Εκεί, διορίστηκε Διευθυντής Παρεκκλησίου (Kapellmeister) στην υπηρεσία της αυτοκράτειρας Άννας Ιβάνοβνα και, αργότερα, της αυτοκράτειρας Ελισάβετ Πετρόβνα. Τα έργα παρουσιάζονταν ανάλογα με την εποχή, στα Χειμερινά Ανάκτορα τον χειμώνα, και στους Καλοκαιρινούς Κήπους, το καλοκαίρι.
Η πλειονότητα των οπερών που έγραψε στη Ρωσία ήταν σε ιταλικό λιμπρέτο. Εντούτοις, το 1755, ο Αράγια συνέθεσε το έργο Κέφαλος και Πρόκρις (Цефал и Прокрис), όπερα σε τρεις πράξεις, σε ρωσικό λιμπρέτο του Αλέξανδρου Σουμαρόκοφ, πάνω στις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου. Παρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη στις 7 Μαρτίου/27 Φεβρουαρίου 1755 και ήταν η πρώτη όπερα με ρωσικό λιμπρέτο και ρώσους τραγουδιστές. Υπήρξε μεγάλη επιτυχία και ο Αράγια έλαβε πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό και ένα πανάκριβο σατέν παλτό ως δώρο από την αυτοκράτειρα Ελισάβετ. Η όπερα επαναπαρουσιάστηκε στο θέατρο Μαριίνσκι της ίδιας πόλης, στις 14 Ιουνίου 2001. Συνέθεσε συνολικά 18 όπερες, πολλές από τις οποίες ήσαν εμπνευσμένες από την αρχαιότητα. 
Από το 1740 μέχρι το 1742, ο Αράγια ξαναπήγε στην Ιταλία ψάχνοντας για ερμηνευτές  και επέστρεψε στη Ρωσία. Το 1759, γύρισε πάλι στην πατρίδα του, αλλά επέστρεψε για τη στέψη του Τσάρου Πέτρου Γ’, το 1762. Έφυγε οριστικά μετά την εκθρόνιση του Πέτρου από την Μεγάλη Αικατερίνη. Οι τελευταίες του συνθέσεις ήταν το ορατόριο Η Γέννηση του Ιησού και η όπερα Τιμοθέα. Πέθανε στη Μπολόνια, μεταξύ 1762 και 1770.
Βυθούλκας Αχαΐας

Τοποθεσία

Ο οικισμός του Βυθούλκα βρίσκεται σε ορεινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας, στις δυτικές υπώρειες του Πύρλια. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα βόρεια το Πετροχώρι και οι υπόλοιποι οικισμοί και συνοικισμοί της Τ.Κ. Πετροχωρίου, στα βορειοανατολικά τα χωριά του Ελαιοχωρίου και της Φώσταινας, στα ανατολικά το κεφαλοχώρι της Άρλας και οι συνοικισμοί Ροβιανίτης και Μπεθμουταίικα των Τ.Κ. Άρλας και Φώσταινας αντίστοιχα, καθώς και η οχύρωση του Αιγυπτόκαστρου, στα νότια οι υπώρειες τις Μόβρης και οι οικιστικές θέσεις των Γιαχαλαίικων, των Πατσαγκαίικων ή Πασαγγαίικων και Τσαγκαραίικων, στα νοτιοδυτικά το μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου Μπάδα και η οικιστική θέση των Γιοχαλαίικων, ενώ στα βορειοδυτικά το Πουρνάρι.
Απέχει 4 χλμ. από το Πετροχώρι, έδρα της Τ.Κ. Πετροχωρίου στην οποία υπάγεται, 12 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 280 μέτρων.

Ονομασία

Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο Βυθούλκας ή Μπεθούλκας του αρχικού ιδιοκτήτη της περιοχής.

Διοικητική εξέλιξη

Ο οικισμός του Βυθούλκα αναγνωρίστηκε στις 20/04/1835, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 διορθώθηκε η ονομασία του από Βυθούλκα σε Μπεθούλκα ενώ ο οικισμός, με τη θέσπιση του θεσμού των Κοινοτήτων υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δραγάνου (μετέπειτα: Κοινότητα Πετροχωρίου). Στις 16/10/1940 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε από Μπεθούλκα σε Βυθούλκας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου.
Ανδρέας Χαϊκάλης

Καριέρα

Έχει ύψος 1,89 και διακρίθηκε για την ικανότητά του στο σουτ και την αλτικότητά του. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Άρη Αθηνών. Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1963 έως το 1974 και αποτέλεσε ένα από τους πιο σημαντικούς αθλητές για την ομάδα του. Κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Ελλάδας, ενώ ήταν από τους συντελεστές των ευρωπαϊκών επιτυχιών της συμμετοχής στην τετράδα του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1969 και της συμμετοχής στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972. Η προσφορά του στον Παναθηναϊκό ήταν πολύπλευρη καθώς δεν περιοριζόταν μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Ανέλαβε την αγωνιστική εξέλιξη του Δημήτρη Κοκολάκη και σε αυτόν πιστώνεται η εξέλιξη του επιτυχημένου στη συνεχεια διεθνή σέντερ. Έχει τιμηθεί για την προσφορά του στην ομάδα και το άθλημα.

Εθνική Ελλάδος

Ο Ανδρέας Χαϊκάλης αγωνίστκε με την Εθνική Ελλάδος σε 49 αγώνες και σημείωσε 193 πόντους. Αγωνίστηκε σε 3 Ευρωμπάσκετ (1965, 1967, 1969), στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα το 1966, στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1967 και στο Προολυμπιακό Τουρνουά το 1968.