google/wiki40b huggingface dataset:
Γεώργιος Τροχάνης

Βιογραφία

Ο Γεώργιος Τροχάνης, ήταν προεστός και πρόκριτος του Αγίου Ιωάννου. Το 1820, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία από τον Αναγνώστη Κονδάκη, μαζί με τον επίσης προεστό του Αγίου Ιωάννου, Πάνο Σαρηγιάννη και άλλους. Σημαντική ήταν και η προσφορά του στον αγώνα. Τον Μάρτιο του 1821, με τη δημιουργία του στρατοπέδου στα Βέρβενα, διορίστηκε «φροντιστής» από τον Επίσκοπο Βρεσθένης Θεοδώρητο και τον Αναγνώστη Κονδάκη. Ήταν επίσης συγγενής των αδερφών Ζαφειρόπουλων (Πάνος, Κωνσταντίνος και Ιωάννης).
Κατά τα έτη 1803 - 1804, παραιτήθηκε από ηγούμενος της Μονής Λουκούς ο πρώην αρχιερέας, Κωνστάντιος Μαρούδης ή Λυχνός και ο πανίσχυρος προεστός του Αγίου Ιωάννου, Αναγνώστης Παπάζογλου, ενοικίασε τα κτήματά της στους προύχοντες Γεώργιο Τροχάνη και Σταυριανό Διαμαντή Κουναβέλο. Οι ενοικιαστές όμως, έπαθαν πολλές καταστροφές και έπειτα παρουσιάστηκαν στον Παπάζογλου, ζητώντας του να τους απαλλάξει από αυτή την καταστροφική ενοικιάση - «εξεκληρίσαμε και εψωριάσαμε» του είπαν «από την ενοικίαση αυτή». Έτσι ο λαός του Αγίου Ιωάννη, συνέταξε την εξής σάτυρα, που βρίσκεται γραμμένη σε χειρόγραφο της Μονής Λουκούς:
Κατακαημένη νερατζιά, που είσαι μπροστά στην πόρτα, μην είδες τον Νεόφυτο και τον Παπαγληγόρη ; Εψές - προψές τους είδαμε, στην ποταμιά πηγαίναν, για να μαζέψουνε βεργιά, να πλέξουνε κοφίνια. Ο Μπόρτζος πάει κ' έρχεται στον Αγιάννη μ' αγγούρια κι ο Γιώργης πήρε τη βλογιά και πάει στα Βλαχοχώρια
Το 1834, οι μονές που είχαν κάτω από 6 μοναχούς, διαλύθηκαν με βασιλικό διάταγμα. Τότε, διαλύθηκε η Λουκού και η Μονή Θεολόγου, τα κτήματά και η κινητή τους περιουσία πωλήθηκαν και τα μοναστήρια λεηλατήθηκαν από τους κατοίκους των γύρω χωριών. Οι κάτοικοι, τα απέδωσαν στους προύχοντες του Αγίου Ιωάννη και συνέταξαν εις βάρος τους το εξής τραγούδι:
Εσείς πουλιά της Ζάβιτσας κι' αηδόνια της Σωτήρας, μην ήδατε τον 'γούμενο και παπά-Γληγόρη; Εψές, προψές τον είδαμε και πάει το Θεολόγο πάει ν' αλατίσει το τυρί, τις έρμες τις μυτζήθρες. Γίνει ο Τροχάνης 'γούμενος και ο Τσάκωνας κελάρης κι ο Σταυριανίδης ειν' παπάς και τους 'ξομολογάει: το κρίμα να 'χει ο Τσάκωνας και τ' άδικο ο Τροχάνης και το μεγάλο αφορεσμό νάχει ο Σταυριανίδης, οπού εχαλάσαν τη Λουκού χαλάν το Θεολόγο
Καρέκλα (Γιώργος Μπουζιάνης)

Η Καρέκλα είναι ένα έργο ζωγραφικής του Γιώργου Μπουζιάνη που χρονολογείται γύρω στο 1945. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ύφασμα διαστάσεων 103,9 x 77,8 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο πίνακας

Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε από τον Μπουζιάνη γύρω στο 1945, περισσότερο από μια δεκαετία μετά την επιστροφή του καλλιτέχνη στην Αθήνα από τη Γερμανία όπου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του. Ο Μπουζιάνης βρίσκεται απομονωμένος στο ατελιέ του. αφοσιωμένος στην τέχνη του, η οποία αντιμετωπίστηκε με αδιαφορία ή ακόμα και με εχθρότητα από την εγχώριο καλλιτεχνικό περίγυρο.
Στο συγκεκριμένο έργο εικονίζεται μια καρέκλα του σπιτιού του καλλιτέχνη σαν μια οντότητα που υπάρχει, με τη ρευστή και φευγαλέα όψη της μέσα στο χρόνο. Τα απαλά χρώματα που χρησιμοποιούνται εμπεριέχουν ένα έντονο συναισθηματικό φορτίο που φανερώνει την αίσθηση της παρουσίας και της απουσίας, την παροδικότητα αλλά και την επίγνωση του ανθρώπου ότι είναι εκτεθειμένος στην πάροδο του χρόνου. Το έργο διακρίνεται από έντονη παραμόρφωση, ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει την ένταξη του καλλιτέχνη στο ρεύμα του εξπρεσιονισμού.

Στυλ και επιρροές

Ο Μπουζιάνης θεωρείται ως ο σημαντικότερος Έλληνας εκπρόσωπος του εξπρεσιονισμού. Κατά τα χρόνια της παραμονής του στην κοιτίδα του εξπρεσιονισμού, Γερμανία, διαμόρφωσε το χαρακτήρα της τέχνης του την περίοδο που στο καλλιτεχνικό προσκήνιο βρίσκονταν πρωτοποριακές ομάδες, όπως η «Γέφυρα» (Die Brucke) και ο «Γαλάζιος Καβαλάρης» (Der Blaue Reiter), όντας ο ίδιος μέλος της Neue Secession και της Neue Gruppe. Η νεκρή φύση, το τοπίο, αλλά κυρίως η προσωπογραφία και, εν γένει, η ανθρώπινη μορφή, αποτελούν τους κύριους θεματικούς άξονες της ζωγραφικής του, όπου το χρώμα αναδεικνύεται σε βασικό δομικό στοιχείο και αυτόνομη αξία. Το έργο του, ακολουθώντας μια αντιρεαλιστική αντίληψη, αντίκειται σε οποιαδήποτε έννοια ωραιοποίησης, γίνεται φορέας συναισθηματικών καταστάσεων και προοιωνίζει την αφαίρεση.
Ιδιαίτερη, μοναχική αλλά και μοναδική περίπτωση στην ιστορία της νεοελληνικής τέχνης, ο Γιώργος Μπουζιάνης είναι απόλυτα προσηλωμένος σε ένα προσωπικό ιδεώδες για τη ζωγραφική. Εισάγει στην ελληνική τέχνη έναν προσωπικό εξπρεσιονισμό με μεσογειακό χαρακτήρα και ελληνική διάσταση.  Διαφοροποιείται από το γερμανικό εξπρεσιονισμό καθώς με τους βόρειους ομότεχνούς του δε μοιράζονταν το ίδιο πολιτισμικό υπόβαθρο, ούτε τις ίδιες προτιμήσεις σχετικά με το περιεχόμενο. Στην πράξη, ο γερμανικός εξπρεσιονισμός χρησιμοποιεί τα διαχρονικά χαρακτηριστικά της βορειοευρωπαϊκής εκδοχής της γοτθικής τέχνης, ως προς τη μορφολογία και το περιεχόμενο, αλλά επίσης οι καλλιτέχνες  του φορτίζουν το έργο τους με στοιχεία κοινωνικής κριτικής. Αυτά τα στοιχεία ο Μπουζιάνης επιλέγει να μην τα ακολουθήσει. Αυτό όμως που καταφέρνει με τη ζωγραφική του είναι τα έργα του να φέρουν συνολικά τα σημάδια κρίσης της εποχής του, επιτυγχάνοντας πολύ καλύτερα αυτό που προσπαθούσε να πετύχει ο γερμανικός εξπρεσιονισμός.
Εκλογές Εδαφικού Συμβουλίου στο Σαιν-Πιερ και Μικελόν (2017)

Εδαφικές εκλογές διεξήχθησαν στον Άγιο Πέτρο και Μικελόν στις 19 Μαρτίου 2017, προκειμένου να ανανεωθεί το Εδαφικό Συμβούλιο. Η λίστα Αρχιπέλαγος Αύριο με επικεφαλής τον Στεφάν Αρτανό κέρδισε τον πρώτο γύρο με ποσοστό 70,17% των ψήφων.

Εκλογικό σύστημα

Το Εδαφικό Συμβούλιο του Αγίου Πέτρου και Μικελόν αποτελείται από 19 μέλη, τα οποία εκλέγονται για πενταετή θητεία σε λίστα δύο γύρων στις δύο εκλογικές περιφέρειες του Αγίου Πέτρου και Μικελόν.

Υποψήφιοι

2 λίστες έλαβαν μέρος. Πρόκειται για τη λίστα του Στεφάν Αρτανό, ο οποίος διεκδίκησε και πέτυχε για δεύτερη φορά την επανεκλογή του στο Εδαφικό Συμβούλιο με τη λίστα Αρχιπέλαγος Αύριο, ενώ ο Μάθιου Ρίρντον ήταν επικεφαλής της Λίστας Ακρωτήριο στο Μέλλον.

Αποτελέσματα

Η συμμετοχή κατά το κλείσιμο των καλπών ήταν στο 71,67% που αντιστοιχούσε σε 3.588 ψηφοφόρους. Το 2012 η συμμετοχή ήταν 78,70%.
Η λίστα Αρχιπέλαγος Αύριο του Αρτανό κέρδισε τον πρώτο γύρο με ποσοστό 70,17% των ψήφων.
Φαλάσαρνα

Ιστορία

Η αρχαία Φαλάσαρνα ήταν αρχαία πόλη-κράτος στη βορειοδυτική Κρήτη. Η Φαλάσσαρνα ήταν ένας από τους σημαντικότερους λιμένες της Κρήτης και άκμασε κυρίως στην ελληνιστική περίοδο. Η περιοχή κατοικήθηκε από τη Μεσομινωική μέχρι τα μέσα του 1ου αι. π.Χ..
Κοντά στην αρχαία πόλη βρίσκεται οργανωμένη παραλία, γνωστή ως Παχιά Άμμος.
Όστρακα τα οποία έχουν ανακαλυφθεί στις γύρω πλαγιές δείχνουν ότι η περιοχή κατοικήθηκε από τη Μεσομινωική εποχή, αλλά η ιστορία της πόλης παραμένει άγνωστη μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν και ο οικισμός άκμασε, καθώς βρισκόταν στον ναυτικό δρόμο που ένωνε την Αλεξάνδρεια με το Αιγαίο. Οι πρώτες αναφορές της πόλης γίνονται το 350 π.Χ. και συνεχίζουν μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ.. Η Φαλάσαρνα ήταν υπολογίσιμη ναυτική δύναμη, διέθετε ισχυρές οχυρώσεις, λιμάνι, ναούς, εμπορικούς δρόμους και έκοβε δικό της νόμισμα. Το λιμάνι της πόλης βρισκόταν σε μια λιμνοθάλασσα και συνδεόταν με τη θάλασσα μέσω διώρυγας μήκους 50 μέτρων, πλάτους 10 και βάθους 2, ενώ ήταν μαζί με την Κυδωνία τα μόνα περιτειχισμένα λιμάνια της Κρήτης. Θεωρείται ότι τόσο οι οχυρώσεις όσο και η διώρυγα κατασκευάστηκαν περίπου το 335 π.Χ. Έχουν ανακαλυφθεί άλλα δύο, αβαθέστερα κανάλια. Οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως τέσσερις από τους έξι πύργους του λιμανιού, ένα κυκλικό (σώζεται σε ύψος 4,5 μέτρων) και τρείς τετράπλευρους, και τρείς λίθινες αποβάθρες με έξι δέςτρες. Το λιμάνι έχει φραγεί, πιθανόν από Ρωμαίους το 69 π.Χ., ώστε να μην ξαναχρησιμοποιηθεί. Η πόλη πιθανόν είχε γίνει άνδρο πειρατών και γι'αυτό καταστράφηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι αργότερα δημιούργησαν μια άλλη πόλη λίγο νοτιότερα η οποία ονομάστηκε επίσης Φαλάσαρνα.
Πάνω από το λιμάνι, στο βραχώδες ακρωτήριο, βρισκόταν η ακρόπολη. Όλο το ακρωτήριο ήταν οχυρωμένο και στη βάση του υπήρχε διπλός οχυρωματικός τοίχος, μήκους 550 μ., με τρεις αμυντικούς προμαχώνες. Ανατολικά του λιμανιού βρισκόταν το νεκροταφείο, στο οποίο έχουν ανασκαφεί 43 τάφοι. Εκεί βρίσκεται ο «θρόνος της Φαλάσσαρνας», πιθανόν βήμα για ομιλίες.
Η Φαλάσαρνα αναμίχθηκε σε δύο πολέμους με γειτονικές πόλεις κράτη κατά την ελληνιστική περίοδο. Ο πρώτος ήταν με την Πολυρρήνια, πιθανών λόγω διαμαχών για εδάφη. Ξεκίνησε στο τέλος του 4ου αιώνα και τελείωσε περί το 290 π.Χ., μετά τη παρέμβαση του Κλεομένη της Σπάρτης. Η συνθήκη ειρήνης χαράκτικε σε πέτρινη πλάκα η οποία σήμερα σώζεται στο μουσείο της Κισάμου. Ένας δεύτερος πόλεμος έγινε ενάντια στην Κυδωνία περί το 184 π.Χ..
Σήμερα το λιμάνι και οι εγκαταστάσεις του βρίσκονται 6,6 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, πιθανών λόγω της ανύψωσης που προκλήθηκε από τον σεισμό του 365.
Η περιοχή εξερευνήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από Άγγλους, οι οποίοι εντόπισαν τον οικισμό και το κλειστό λιμάνι, ενώ συστηματικές ανασκαφές ξεκίνησαν το 1986.
Χεδιβάτο της Αιγύπτου

Οικονομία

Κατά τη διάρκεια του χεδιβάτου, η τυποποιημένη μορφή του αιγυπτιακού νομίσματος ήταν η αιγυπτιακή λίρα. Λόγω της σταδιακής ευρωπαϊκής κυριαρχίας της αιγυπτιακής οικονομίας, το χεδιβάτο υιοθέτησε το χρυσό πρότυπο το 1885.
Παρόλο που η υιοθέτηση σύγχρονων βιομηχανικών τεχνικών άρχισε υπό τον Μεχμέτ Αλή στις αρχές του 19ου αιώνα, η πολιτική συνεχίστηκε από τους χεδίβες. Οι μηχανές εισήχθησαν στην Αίγυπτο και, με την κατάργηση του khedivate το 1914, η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας είχε γίνει η πιο σημαντική στο έθνος.
Ιτουραία

Η Ιτουραία ήταν περιοχή της Μέσης Ανατολής, βόρεια της Γαλιλαίας, κατά τη διάρκεια της ύστερης Ελληνιστικής εποχής. Επεκτεινόταν από το όρος Λίβανος και τις πεδιάδες της Μασσύας μέχρι την οροσειρά του Αντιλιβάνου στη Συρία, με το κέντρο της στην πόλη Χαλκίς.
Οι κάτοικοί της, Ιτουραίοι, με ημινομαδικό τρόπο ζωής, δεν έχει διευκρινιστεί απόλυτα αν ήταν αραβική ή αραμαϊκή φυλή. Η πρώτη μη βιβλική πηγή που τους αναφέρει, είναι ο Ευπόλεμος, που τους αναγνωρίζει ως μια από τις φυλές, μαζί με τους Ναβαταίους, Μωαβίτες, και Αμμωνίτες, ενάντια στους οποίους ο Δαβίδ κήρυξε τον πόλεμο ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού. Μιλούσαν αραβικά ή αραμαϊκά και ισχυροποιήθηκαν στα χρόνια της παρακμής της σελευκιδικής εξουσίας τον 2ο αιώνα π.Χ., όταν από τη βάση τους γύρω από το όρος Λίβανος και την Κοιλάδα Μπεκάα, κατέληξαν να κυριαρχήσουν σε μεγάλα τμήματα της συριακής επικράτειας διεισδύοντας στη βόρεια Παλαιστίνη μέχρι τη Γαλιλαία, ιδρύοντας το κράτος τους στα ενδιάμεσα εδάφη.
Ακόρεστα λιπαρά

Χημεία και διατροφή

Οι διπλοί δεσμοί μπορεί να είναι σε cis ή trans ισομερές, ανάλογα με τη γεωμετρία του διπλού δεσμού. Στο cis ισομερές τα άτομα υδρογόνου βρίσκονται στην ίδια πλευρά του διπλού δεσμού· ενώ στο trans ισομερές βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του διπλού δεσμού. Τα κορεσμένα λιπαρά στα επεξεργασμένα τρόφιμα πλεονεκτούν στο ότι είναι λιγότερο ευάλωτα σε τάγγισμα και πιο στερεά σε θερμοκρασία δωματίου από τα ακόρεστα λίπη. Οι ακόρεστες αλυσίδες έχουν χαμηλότερο σημείο τήξης, και συνεπώς αυξάνουν την ρευστότητα των κυτταρικών μεμβράνών.
Τα μονοακόρεστα και τα πολυακόρεστα λίπη μπορούν να αντικαταστήσουν τα κορεσμένα λιπαρά στη διατροφή, αλλά τα τρανς ακόρεστα λιπαρά όχι. Με την αντικατάσταση επιτυγχάνεται βελτίωση των επιπέδων της ολικής χοληστερόλης και της LDL χοληστερόλης στο αίμα. Τα τρανς ακόρεστα λίπη αποτελούν εξαίρεση, επειδή η στερεοχημεία του διπλού δεσμού αναγκάζει τις αλυσίδες άνθρακα να τοποθετηθούν σε γραμμική διαμόρφωση, που είναι σταθερή και δύσκαμπτη όπως και ο σχηματισμός πλάκας. Η γεωμετρία του cis διπλού δεσμού επιτρέπει ευελιξία του μορίου.
Τα πολυακόρεστα λιπαρά προστατεύουν από τις καρδιακές αρρυθμίες, ωστόσο μια μελέτη σε μετα-εμμηνοπαυσιακές γυναίκες σε δίαιτα λίγων λιπαρών έδειξε ότι τα πολυακόρεστα λιπαρά συσχετίζονται με εξέλιξη στεφανιαίας αθηροσκλήρωσης, ενώ τα μονοακόρεστα λιπαρά όχι. Ίσως οφείλεται στη μεγαλύτερη ευπάθεια των πολυακόρεστων λιπαρών σε υπεροξείδωση λιπιδίων, από την οποία προστατεύει η βιταμίνη Ε.
Παραδείγματα ακόρεστων λιπαρών οξέων είναι: παλμιτελαϊκό οξύ, ελαϊκό οξύ, μυριστελαϊκό οξύ, λινελαϊκό οξύ και αραχιδονικό οξύ. Τρόφιμα που περιέχουν ακόρεστα λίπη είναι: αβοκάντο, ξηροί καρποί,και φυτικά έλαια όπως κανόλα και ελαιόλαδο. Τα κρεατικά προϊόντα περιέχουν κορεσμένα και ακόρεστα λιπαρά.
Τα ακόρεστα λιπαρά γενικά θεωρούναι ως "πιο υγιεινά" από τα κορεσμένα λιπαρά.
Ημίξηρο κλίμα

Το ημίξηρο κλίμα ή κλίμα στέππας (ταξινόμηση Κέππεν: BS, όπου S σημαίνει Steppe, «στέππα» στα γερμανικά) είναι τύπος κλίματος όπου ο υετός είναι χαμηλότερος από τη δυνητική εξατμισοδιαπνοή, χωρίς όμως να φτάνει αυτό του επιπέδου του ερημικού κλίματος όπου το επίπεδο εξατμισοδιαπνοής είναι διπλάσιο αυτό του υετού. Αποτελεί ένα μεταβατικό αζωνικό κλίμα μεταξύ των υγρών και των ερημικών κλιμάτων και χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη χαμηλής βλάστησης.

Θερμά ημίξηρα κλίματα

Τα θερμά ημίξηρα κλίματα (BSh) εντοπίζονται μεταξύ τα γεωγραφικά πλάτη 20° και 30°, κοντά σε κλίματα τροπικής σαβάνας ή υγρά υποτροπικά. Αυτού του είδους τα κλίματα χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα θερμά καλοκαίρια και χειμώνες που κυμαίνονται μεταξύ του θερμού και δροσερού, με σχετικά περιορισμένες βροχοπτώσεις.
Η πιο χαρακτηριστική περιοχή με θερμό ημίξηρο κλίμα είναι το Σαχέλ στα νότια της ερήμου Σαχάρα. Έτερες περιοχές είναι η νοτιοδυτική ενδοχώρα της Ινδίας, η ΝΑ Ισπανία (Αλμερία, Αλικάντε), μεγάλο μέρος των συνόρων ΗΠΑ-Μεξικού, το Γκραν Τσάκο στη Νότια Αμερική και εν μέρει η έρημος Καλαχάρι στη νότια Αφρική.

Κρύα ημίξηρα κλίματα

Τα κρύα ημίξηρα κλίματα (BSk) συνήθως βρίσκονται σε εύκρατες περιοχές με υψηλό υψόμετρο, κοντά σε υγρά ηπειρωτικά ή μεσογειακά κλίματα, στο εσωτερικό των ηπείρων και μακριά από μεγάλα σώματα νερού.
Χαρακτηρίζονται από μετρίως ως εξαιρετικά θερμά ξηρά καλοκαίρια, που ποτέ όμως δεν φτάνουν τις θερμοκρασίες των θερμών ημίξηρων καλοκαιριών. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα θερμά ημίξηρα κλίματα, παρουσιάζουν ψυχρούς χειμώνες με χιονόπτωση. Άλλες διαφορές σε σχέση με τα θερμά ημίξηρα κλίματα είναι ότι τα ψυχρά ημίξηρα εντοπίζονται συνήθως σε υψηλότερο υψόμετρο ενώ παρουσιάζουν και μεγαλύτερη διακύμανση της ημερήσιας θερμοκρασίας τους.
Όσο μεγαλύτερο είναι το γεωγραφικό τους πλάτος, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να παρουσιάζουν ξηρούς χειμώνες και υγρά καλοκαίρια. Αντίθετα, σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη, τα ψυχρά ημίξηρα κλίματα ομοιάζουν με τα υποτροπικά κλίματα, παρουσιάζοντας ξηρά καλοκαίρια, σχετικά υγρούς χειμώνες και ακόμη πιο υγρή άνοιξη και φθινόπωρο.
Τέτοιο κλίμα εμφανίζεται στην Ανατολία, την Ισπανία, την νότια Αυστραλία, την Νότια Αμερική και το εσωτερικό της Ασίας.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ε.Π.Σ. Ελλάδος 1923-24

Το πρωτάθλημα 1923-1924 ήταν το Δ΄ πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ελλάδος και πήραν μέρος οκτώ (8) σύλλογοι, ενώ διεξήχθη και πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας καθώς και ανεπισήμων ομάδων. Το πρωτάθλημα αυτό ήταν το τελευταίο της Ε.Π.Σ. Ελλάδος και δεν ολοκληρώθηκε κανονικά, διότι αποχώρησαν οι αθηναϊκές ομάδες Παναθηναϊκός και Απόλλων διαμαρτυρόμενες για διαιτητικές αδικίες. Σχεδόν άμεσα οι αθηναϊκές ομάδες ίδρυσαν την Ε.Π.Σ. Αθηνών και προχώρησαν στη διοργάνωση ξεχωριστού πρωταθλήματος εγκαταλείποντας την Ε.Π.Σ. Ελλάδος. Τον τελευταίο τίτλο κατέκτησε ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς.

Η διοργάνωση

Το Μάρτιο του 1924 η ΕΠΣΕ πήρε την απόφαση να οργανώσει ένα πρωτάθλημα για τους μη αναγνωρισμένους συλλόγους, που δραστηριοποιούνταν στις γειτονιές της Αθήνας και του Περαιά. Ήταν μια αξιόλογη προσπάθεια, δέδομένου ότι πολλές από αυτές τις ομάδες είχαν σταθερή παρουσία για πολλά χρόνια, όπως η "Ευαγγελίστρια" που ήταν το αρχαιότερο ποδοσφαιρικό σωματείο του Πειραιά, με παρουσία από το 1904. Επίσης, άλλες νεώτερες ήταν οργανωμένες με διοίκηση και σταθερή ποδοσφαιρική ομάδα, όπως η Μεγάλη Ιδέα, ο Φαληρικός Σύνδεσμος, ο Άρης Πειραιά, ο Τιτάν κλπ.
Την οργάνωση του πρωταθλήματος ανεπισήμων ανέλαβε το μέλος του Δ.Σ. της ΕΠΣΕ, Ιωσήφ Τερεζάκης, που είχε διατελέσει επί δεκαετία αρχηγός της Πειραϊκής Ποδοσφαιρικής Ένωσης και από το 1923 του Α.Π.Σ. Πειραιά (από την οποία προήλθε έπειτα από συγχώνευση με τον Πειραϊκό Σύνδεσμο). Ο Ιωσήφ Τερεζάκης είχε δείξει τα οργανωτικά του προσόντα σε δύο περιπτώσεις στο παρελθόν: α) το 1914 όταν οργάνωσε τους Στρατιωτικούς Ποδοσφαιρικούς Αγώνες εισάγοντας τον αθλητισμό στο στράτευμα και β) το 1919 ως αρχηγός της ελληνικής στρατιωτικής ποδοσφαιρικής ομάδας που μετείχε στους Διασυμμαχικούς Αγώνες του 1919 στο Παρίσι.
Ντε Βαλέρ

Καριέρα στην Ελλάδα

Ο Ντε Βαλέρ ξεκίνησε την συνεργασία του με την ομάδα του Άρη τον Απρίλιο του 1930. Στον πρώτο του επίσημο αγώνα στον πάγκο των "κίτρινων", ο Άρης ηττήθηκε με 5-0 από τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930. Ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με δημοσιογράφους της εποχής να αναφέρουν ότι η έλευση του νέου προπονητή λίγο πριν την έναρξη του πανελλήνιου πρωταθλήματος, αποδιοργάνωσε την ομάδα της Θεσσαλονίκης, κάτι που γίνεται πιο φανερό λόγω του ότι ο Άρης με το πέρασμα των ημερών παρουσίασε ένα πιο δυνατό σύνολο, χάνοντας τα δύο πρώτα ματς και φέρνοντας μία ισοπαλία και μία νίκη στα δύο τελευταία.
Το 1931 διοργανώθηκε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος ως εθνική κατηγορία, με τους "κίτρινους" να τερματίζουν στη δεύτερη θέση, ισοβαθμώντας με τον Παναθηναϊκό. Εκείνη την χρονιά ο Ντε Βαλέρ, βαδίζοντας στα πρότυπα των συλλόγων του εξωτερικού, συγκρότησε τέσσερις ομάδες στον σύλλογο, με σύνολο 57 ποδοσφαιριστών.
Την επόμενη χρονιά ο Άρης κατέκτησε εύκολα το πρωτάθλημα Ελλάδος, έχοντας διαφορά δύο νικών από τον δεύτερο Παναθηναϊκό, ενώ υπήρξε φιναλίστ του πρώτου τελικού του κυπέλλου, όπου ηττήθηκε με 5-3 από την ΑΕΚ. Ο Ντε Βαλέρ πήρε την πρωτοβουλία να χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τον 16χρονο Κλεάνθη Βικελίδη στη νίκη του Άρη εναντίον του Απόλλωνα Αθηνών με 6-1.
Μετά το τέλος της σεζόν 1931-32 ο σύλλογος δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του προπονητή, λόγω των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε.
Ρασίντ Ταχά

Βιογραφία

Η οικογένεια του Ρασίντ μετανάστευσε από την Αλγερία στη Γαλλία όταν εκείνος ήταν μόλις 8 χρόνων. Ο Ρασίντ Ταχά κατάκτησε πρώτα τη γαλλική κι ύστερα τη διεθνή μουσική σκηνή. 
Ο Ρασίντ Ταχά ανακάτευει τις ροκ κιθάρες με τη φανκ ορμή και την κληρονομιά του ράι. O Ταχά ήταν ένας ιδιαίτερος μουσικός, για δύο σημαντικούς λόγους: ήταν από τους ελάχιστους τραγουδοποιούς που αναμιγνύουν στη μουσική τους βορειοαφρικανικούς παραδοσιακούς ρυθμούς και δυνατή ροκ μουσική - επηρεασμένος κυρίως από τους Clash και τους Led Zeppelin- αλλά και ένας έντονα πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης.
Το 1997 κυκλοφόρησε το τραγούδι Ya Rayah, το οποίο ερμήνευσε την ίδια χρονιά στα ελληνικά και ο Γιώργος Νταλάρας (με τίτλο Κι Αν Σε Θέλω). 
Το 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Tékitoi, όπου περιλαμβάνεται μία διασκευή του Rock The Casbah των Clash στα αραβικά (رشيد طه).
Τεπέ Ναρέντζ

Το Τεπέ Ναρέντζ, ή Ταππέ-ε Ναρέντζ, είναι αρχαιολογικός χώρος στον οποίον υπάρχουν ερείπια βουδιστικού μοναστηριού του 5ου ή 6ου αιώνα, πλησίον της Καμπούλ στο Αφγανιστάν.

Ιστορικά στοιχεία

Το μοναστήρι αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο κινέζικο μυθιστόρημα Ταξίδι στη Δύση, τη δεκαετία του 1590. Στο μυθιστόρημα αναφέρεται πως ο βουδιστής μοναχός Τανγκ Σανζάνγκ επισκέφθηκε το μοναστήρι ενώ επέστρεφε από την Ινδία τον 7ο αιώνα. Τα εικονογραφικά στοιχεία των αρχαιολογικών ευρημάτων αποδεικνύουν πως εξασκούνταν η πρακτική του Ταντρικού Βουδισμού. Θεωρείται πως μουσουλμανικά στρατεύματα κατέστρεψαν το μοναστήρι κατά τον 9ο αιώνα το οποίο παραμελήθηκε μέχρι τις ανασκαφές που ακολούθησαν τον Σοβιετικό πόλεμο στο Αφγανιστάν.

Ο χώρος

Τα θεμέλια του χώρου βρέθηκαν από μικτή μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε από το Αφγανικό Ινστιτούτο Αρχαιολογικών Ερευνών και το Εθνικό Ιαπωνικό Ερευνητικό Ινστιτούτο για την Πολιτιστική Κληρονομιά.
Ο χώρος βρίσκεται σε λόφο και έχει μήκος 250 μέτρων. Βρίσκεται νότια της λίμνης Κουλέ Χεσματχάν, νότια της Καμπούλ και βρέθηκε κάτω από ένα αστυνομικό τμήμα. Το μοναστήρι αποτελείται από πέντε μικρές στήλες για διαλογισμό και πέντε παρεκκλήσια. Το Αφγανικό Ινστιτούτο Αρχαιολογίας συνεχίζει τις ανασκαφές για ένα μήνα κάθε καλοκαίρι από το 2005.  Το 2008 ο χώρος τοποθετήθηκε στον κατάλογο με τους 100 πλέον απειλούμενους αρχαιολογικούς χώρους.

Απειλές

Λαμβάνοντας υπόψη το υλικό του χώρου και το γεγονός ότι ο χώρος δεν καλύπτεται, υπάρχει σημαντικός κίνδυνος διάβρωσης. Το γλυπτό που βρέθηκε στο χώρο είναι κατασκευασμένο από «πηλό επικαλυμμένο με ύφασμα και καλυμμένο με μαρμαροκονία».
Τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα προκάλεσαν αυξημένο κίνδυνο για τον χώρο, καθώς οι λεηλασίες, οι ένοπλες συγκρούσεις και η ανεπαρκής διαχείριση εξακολουθούν να αποτελούν απειλές.
Βερτράδη του Μονφόρ

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Σίμωνα Α΄ κυρίου του Μονφόρ-λ-Ωμπινύ και της Αγνής από τον Οίκο της Νορμανδίας, κόρης τού Ριχάρδου κόμη τού Εβρέ· αδελφός της ήταν ο Αμορί του Μονφόρ. 
Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ιωάννη του Μαρμουτιέ :
"Ο ακόλαστος Φούλκων αγάπησε με τρελό πάθος την αδελφή τού Αμορί τού Μονφόρ, για την οποία κανένας άνθρωπος δεν είχε πει τίποτα καλό, εκτός από την ομορφιά της.Η Βερτράδη και ο Φούλκων παντρεύτηκαν στον τέταρτο γάμο του Φούλκωνα· έκαναν έναν γιο, τον Φούλκωνα τον Νεότερο,  ο οποίος θα γίνει τελικά ο διάδοχος τού πατέρα του. Την επόμενη χρονιά (1092) η Βερτράδη τον χώρισε, προκειμένου να παντρευτεί τον Φράγκο βασιλιά Φίλιππο Α΄ και να γίνει βασίλισσα των Φράγκων."

Βασίλισσα της Γαλλίας

Ο γάμος της με τον βασιλιά των Φράγκων έγινε στις 15 Μαΐου 1092, αλλά κρίθηκε άκυρος από την εκκλησία, επειδή και οι δύο χώρισαν τους πρώτους συζύγους τους για να παντρευτούν. Ο Φίλιππος και η Βερτράδη αρνήθηκαν να υπακούσουν· ο πάπας Ουρβανός Β΄ αφόρισε τον Φίλιππο, ο οποίος δεν μετείχε στην Α΄ Σταυροφορία. Αργότερα η Βερτράδη κατάφερε να πείσει τους δυο συζύγους της να συμφιλιωθούν.
Σύμφωνα με τον Όρντερικ Βιτάλις, η Βερτράδη οργίστηκε, όταν ο Φίλιππος Α΄ όρισε διάδοχό του τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ τον Παχύ, τον γιο από τον πρώτο του γάμο με την Μπέρτα της Ολλανδίας, ενώ περίμενε να ορίσει έναν από τους δικούς της γιους. Έστειλε γράμμα στον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας να τον ανατρέψει. Φήμες λένε, ότι επιχείρησε δυο φορές να σκοτώσει τον γιο του Λουδοβίκο ΣΤ΄, την πρώτη με μάγια και τη δεύτερη με δηλητήριο, αλλά οι φήμες αυτές παραμένουν ανεπιβεβαίωτες. Η Βερτράδη μπορεί να μην κέρδισε το Γαλλικό στέμμα για λογαριασμό των απογόνων της, αλλά μέσω του γιου της Φούλκωνα του Νεότερου από τον πρώτο της γάμο έγινε γενάρχης δυο μεγάλων βασιλικών κλάδων, των Πλανταγενετών της Αγγλίας και της δυναστείας των Ιεροσολύμων.
Τζάλα Νατ Χανάλ

Πρώτα χρόνια και πρώιμη καριέρα

Γεννημένος το 1950 στο Σάκχετζουνγκ (Sakhejung) στην επαρχία Ιλάμ, ο Κανάλ ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)], και γενικός γραμματέας του από το 1982 ως το 1986. Αργότερα ήταν μέλος του CPN (UML). Χρημάτισε υπουργός πληροφοριών και επικοινωνιών στην κυβέρνηση συνασπισμού του 1997.
Στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση το 2008 κέρδισε την έδρα στην περιφέρεια του Ιλάμ. Από το 2008 ως το Φεβρουάριο του 2009 διετέλεσε γενικός γραμματέας του CPN (UML) και εξελέγη πρόεδρός του στις 16 Φεβρουαρίου 2009.

Πρωθυπουργός

Στις 3 Φεβρουαρίου 2011, έπειτα από κρίση που σοβούσε 7 μήνες αναφορικά με την αδυναμία εκλογής πρωθυπουργού, ο Χανάλ εξελέγη πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο. Έλαβε 368 ψήφους στο 601μελές Κοινοβούλιο, έναντι 122 ψήφων για τον Ραμ Τσαντρά Πουντέλ από το Κογκρέσο του Νεπάλ και 67 για τον Μπιτζάι Κουμάρ Γκατσχεντάρ από το Φόρουμ για τα Δικαιώματα του Λαού των Μαντέσι
Η εκλογή του Κανάλ στην πρωθυπουργία έγινε εφικτή έπειτα από την υποστήριξη που του παρέσχε το μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο, εκείνο των Μαοϊστών. Ειδικότερα, οι τελευταίοι απέσυραν την εμπιστοσύνη τους από τον Πούσπα Καμάλ Νταχάλ, γνωστότερο ως Πρατσάντα, και υποστήριξαν τον Χανάλ. H ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 6 Φεβρουαρίου 2011.
Ο Χανάλ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία τον Αύγουστο του 2011, προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπαμπουράμ Μπαταράι.