google/wiki40b huggingface dataset:
Κώστας Καραμπελούσης

Βιογραφία και καριέρα

Γεννήθηκε στη Λαμία την 1 Δεκεμβρίου του 1955. Ο «νεαρός βετεράνος», όπως τον αποκαλούν στη Φωκίδα από όπου κατάγεται, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ερασιτεχνική ομάδα του Αθλητικού Συλλόγου Παρνασσού της Αράχωβας στην αρχή της δεκαετίας του ’70. Από το 1972 έως και το 1975 αγωνίσθηκε στην ομάδα του Φωκικού. 
Το 1975 υπογράφει στην Κόρινθο, σύλλογο τότε της Β΄ Εθνικής, με την οποία έφθασε έως τη μεγάλη κατηγορία (περίοδος 1979-80), αλλά αποχώρησε λόγω διαφωνίας με τον προπονητή Νίκο Αλέφαντο.
Το 1980 μεταγράφεται στον Παναιτωλικό του οποίου αποτέλεσε για τρία χρόνια βασικό και αναντικατάστατο μέλος. Μάλιστα τη σεζόν 1981-82 έλειψε από μόλις έναν αγώνα πρωταθλήματος. Το 1983 αποκτάται από το Λεβαδειακό που διεκδικούσε την άνοδο στην Α’ Εθνική και συνεισφέρει στην 4ετή προσπάθεια της ομάδας για την επίτευξη αυτού του στόχου. 
Το 1987, όταν ο στόχος έγινε πραγματικότητα, ο Καραμπελούσης που ήδη ήταν βοηθός του προπονητή Αλκέτα Παναγούλια δέχεται πρόταση του τότε προέδρου Μιχάλη Σκλαπάνη να αναλάβει υπεύθυνος του ποδοσφαιρικού τμήματος, αλλά αρνείται, επιθυμώντας να συνεχίσει την ενεργό δράση. 
Επιστρέφει στη συνέχεια στο Φωκικό στη Δ΄ Εθνική και τον βοηθά να ανέβει στη Γ΄ Εθνική, όπου επίσης συμμετέχει (περίοδος 1992-93). 
Ακολούθως αναλαμβάνει επί σειρά ετών παίκτης-προπονητής του Αστέρα Ιτέας, ενώ από το 2003 έως το 2007 ήταν στέλεχος του Κεχαγιά Προσηλίου, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α’ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας, την περίοδο 2007-08.
Κατά καιρούς, ο Καραμπελούσης δίνει το «παρών» σε αγώνες παλαιμάχων του Φωκικού, του Αστέρα Ιτέας ή του Νομού Φωκίδας, αποδεικνύοντας ότι παραμένει ένας «πιστός εραστής» του αθλήματος.
Ο γιος του Αθανάσιος, είναι επίσης ποδοσφαιριστής.
Τάσος Αναστασίου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Σχολή Σκίτσου Ορνεράκη. Πρωτοδημοσίευσε σκίτσα στο περιοδικό Αντί τον Απρίλιο του 1999, με το οποίο συνεργάζεται ως σήμερα. Από το 2000 συνεργάζεται και με την εφημερίδα Η Αυγή. Από το 2001 εργάζεται ως σκιτσογράφος στην εφημερίδα Τα Νέα, όπου και γελοιογραφεί καθημερινά. Το 2004 εξέδωσε λεύκωμα με πολιτικές γελοιογραφίες, με τον τίτλο Γκουντμπάι, μίστερ Μίλερ.... Έχει βραβευθεί με έπαινο στην 2η Διεθνή Έκθεση Γελοιογραφίας της Ρόδου (2004). Επίσης, ασχολείται με την εικονογράφηση και το κινούμενο σχέδιο.
Διόδωρος Σικελιώτης

Συγγραφή

Ο Διόδωρος πρέπει να έγραψε την ιστορία του μεταξύ του 60 και 30 π.Χ., αφού η αρχική ημερομηνία των αφηγήσεών του είναι η 180η Ολυμπιάδα (59-60 π.Χ.), όταν επισκέφτηκε την Αίγυπτο και έγινε μάρτυρας ενός επεισοδίου λιντσαρίσματος ενός Ρωμαίου, επειδή εκείνος σκότωσε μια γάτα που ήταν ιερό ζώο για τους Αιγυπτίους. Το νεότερο γεγονός που αναφέρει είναι η εκδίωξη των Ταυρομένιων από την χώρα τους και η εγκατάσταση εκεί Ρωμαίων αποίκων, από τον Καίσαρα Οκταβιανό, που χρονολογείται στο 36 π.Χ., σύμφωνα με τον Αππιανό.
Ο Διόδωρος αναφέρει ότι του χρειάστηκαν 30 χρόνια για την ολοκλήρωση του έργου του και, σε συνδυασμό με την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο έργο του για την μετατροπή της Αιγύπτου σε ρωμαϊκή επαρχία (30 π.Χ.), συμπεραίνουμε ότι τελείωσε τη συγγραφή λίγο πριν από εκείνο το χρονικό σημείο. Στα 30 αυτά χρόνια έκανε μακρινά ταξίδια για να μελετήσει επί τόπου τους διάφορους λαούς και για αναζήτηση πληροφοριών. Σύγχρονοι μελετητές όμως αμφισβητούν την πραγματοποίηση των ταξιδιών αυτών, λόγω λαθών στις περιγραφές του που ένας αυτόπτης μάρτυρας δεν θα έκανε.

Το έργο

Το έργο του Διοδώρου πραγματεύεται την παγκόσμια ιστορία από τη δημιουργία μέχρι την εποχή του, ειδικότερα το 59 π.Χ., έτος της πρώτης υπατείας του Καίσαρα. Αποτελείται από 40 βιβλία, από τα οποία έχουν διασωθεί τα πέντε πρώτα (Α΄- Ε΄) και η δεύτερη δεκάδα (Ι΄- Κ') καθώς και εκτενή αποσπάσματα από τα υπόλοιπα. Ο ίδιος μας πληροφορεί για το περιεχόμενο των βιβλίων του: Τα έξι πρώτα αναφέρονται σε μυθικά χρόνια, τρία από αυτά για τα βαρβαρικά έθνη και τρία για τους Έλληνες. Τα επόμενα έντεκα αναφέρονται στο διάστημα από τον Τρωικό Πόλεμο μέχρι τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και τα υπόλοιπα 23 βιβλία εξιστορούν τα επόμενα χρόνια μέχρι το 59 π.Χ.
Ονόμασε το έργο του Ιστορική Βιβλιοθήκη επειδή πρόκειται για την ενοποίηση των διαφόρων ιστορικών πηγών, μεταξύ των οποίων αναγνωρίζονται ο Μανέθων, ο Εκαταίος Αβδηρίτης, ο Ηρόδοτος, ο Αγαθαρχίδης, ο Θουκυδίδης, ο Κτησίας, ο Κλείταρχος, ο Έφορος, ο Τίμαιος και άλλοι.
Η κριτική του έργου έχει επισημάνει πολλές ελλείψεις, οι οποίες δικαιολογούνται εν μέρει από το μέγεθός του. Σχετικά με την ιστορική αφήγηση καθεαυτή, το έργο δεν χαρακτηρίζεται από αντικειμενικότητα και ορθολογισμό, στοιχεία που εισήχθησαν από τον Θουκυδίδη. Πολλές φορές δίνει έμφαση στην παρέμβαση της θείας πρόνοιας στα ανθρώπινα, απορρίπτει εξηγήσεις που προσπαθούν να δώσουν (σε σεισμούς και πλημμύρες λ.χ.) οι φυσικοί φιλόσοφοι, πιστεύει σε προφητείες και οιωνούς και αμφισβητεί κάθε προσπάθεια ορθολογιστικής ερμηνείας. 
Παρ' όλα αυτά η σημασία του έργου παραμένει μεγάλη, γιατί χωρίς αυτό η μελέτη της αρχαιότητας θα ήταν η ίδια ελλιπής. Η αξία του έργου βασίζεται στο πλήθος των πληροφοριών που παρέχει, καθώς και στη μεταφορά αυτούσιων τμημάτων από έργα άλλων συγγραφέων που έχουν πια χαθεί, όπως του Εφόρου, του Θεόπομπου, του Ιερώνυμου του Καρδιανού του οποίου το χαμένο σήμερα έργο του ήταν πολύ σημαντικό.
Επίσης είναι ένας από τους ελάχιστους αρχαίους συγγραφείς που αναφέρεται με πολύ συμπάθεια στη μαρτυρική ζωή των σκλάβων στα ορυχεία της αρχαίας Μακεδονίας.
Ιωάννα της Τουλούζης

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Ραϋμόνδου Ζ΄ κόμη της Τουλούζης και της Σάντσας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας.
Στα 5 έτη της μνηστεύθηκε με τον Ούγο (ΙΑ΄)  των Λουζινιάν, αλλά ο αρραβώνας λύθηκε σύντομα. Το 1222 η συνθήκη του Παρισιού όριζε μεταξύ άλλων, η Ιωάννα να παντρευτεί τον Αλφόνσο, αδελφό του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Επειδή είχαν 4ου βαθμού συγγένεια, ο πάπας έδωσε την ειδική άδεια το ίδιο έτος. 
Έπειτα από αυτό η Ιωάννα μεταφέρθηκε στην Αυλή του Παρισιού και μεγάλωσε εκεί. Έτσι δεν ήταν μέρος του πολιτισμού του Νότου και δεν ένοιωθε συμπάθεια για τους Αλβηγινούς· δεν έκανε κάτι για να αποτρέψει τη δίωξή τους, που εκδόθηκε από την Ιερά Εξέταση. Ο γάμος έγινε το 1234 (ή το 1241) και δεν απέκτησαν παιδιά.
Η Ιωάννα συνόδευσε τον σύζυγό της στη Ζ΄ Σταυροφορία το 1249 και στην Η΄ Σταυροφορία το 1270. Το 1249 διαδέχθηκε τον πατέρα της στην κομητεία της Τουλούζης με τον Αλφόνσο συγκυρίαρχο. Η πεθερά της τοποθέτησε έναν κυβερνήτη ως αντιπρόσωπό τους. Το ζεύγος ανέλαβε τον έλεγχο της κομητείας το 1250 και το επόμενο έτος έκαναν επίσημη είσοδο στην Τουλούζη. Επιβεβαίωσαν τον κυβερνήτη στη θέση του και επέστρεψαν στο Παρίσι. Σπάνια επισκεπτόταν τα εδάφη τους.
Η Ιωάννα απεβίωσε 51 ετών, τέσσερις ημέρες μετά τον Αλφόνσο. Σύμφωνα με τους νόμους της Γαλλίας και της Προβηγκίας, κληρονόμος της ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής της. Αλλά η Ιωάννα με τη διαθήκη της το 1270 όρισε κληρονόμο τον πλησιέστερο συγγενή της, τη Φιλίππα ντε Λομάν, κόρη της Μαρίας ντ'Αντύζ, κόρης του Πιέρ-Βερμόν ΣΤ΄ ντ'Αντύζ. Ο τελευταίος ήταν εξάδελφος της Ιωάννας, ως γιος της Κωνσταντίας, ετεροθαλούς αδελφής του Ραϋμόνδου Ζ΄. Ωστόσο οι Αντιπρόσωποι έκριναν άκυρη τη διαθήκη το 1274.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1234 τον Αλφόνσο των Καπετιδών κόμη του Πουατιέ. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Αλέσιο Ρομανιόλι

Σε συλλόγους

Η καριέρα του ξεκίνησε το 2012 από τη Ρόμα και τη σεζόν 2014-2015 παραχωρήθηκε δανεικός στη Σαμπντόρια. Από το καλοκαίρι του 2015 είναι παίκτης της Μίλαν, με την οποία έχει κατακτήσει ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας. Από τον Αύγουστο του 2018 είναι ο αρχηγός της ομάδας.

Στην εθνική ομάδα

Ο Ρομανιόλι αγωνίστηκε από το 2011 ως το 2016 σε όλες τις ομάδες νέων της Ιταλίας. Το 2016 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα των ανδρών και έκανε το ντεμπούτο του το 2018, στα προκριματικά του Μουντιάλ 2018 στον αγώνα με αντίπαλο την Ισπανία.
Άννα Καρένινα (ταινία 2012)

Box office

Με προϋπολογισμό 49,7 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία Άννα Καρένινα στο Ηνωμένο Βασίλειο έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 3η θέση με 1,4 εκατομμύρια δολάρια ενώ συνολικά συγκέντρωσε 8,7 εκατομμύρια δολάρια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η ταινία άνοιξε στην 20η θέση με 320.690 δολάρια ενώ οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 12,8 εκατομμύρια δολάρια. Στον υπόλοιπο κόσμο τα συνολικά έσοδα άγγιξαν τα 56,1 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 68,9 εκατομμύρια δολάρια.
Γεωγραφία του Τσαλατενάνγκο

Αυτό το λήμμα περιγράφει τη γεωγραφία του Διαμερίσματος Τσαλατενάνγκο. Το Τσαλατενάνγκο είναι ένα διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ.

Τοποθεσία

Το Διαμέρισμα Τσαλατενάνγκο βρίσκεται στην Κεντρική Αμερική. Ανήκει στο Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται στη Κεντρική Επαρχία. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Ελ Σαλβαδόρ και βόρεια της επαρχίας. Βρίσκεται σε συνταγμένες 14°10′23″N 89°04′34″W

Σύνορα

Το Διαμέρισμα Τσαλατενάνγκο συνορεύει στα βόρεια με την Ονδούρα, στα δυτικά με το Σάντα Άνα, στα νότια από τα δεξιά στα αριστερά με το Καμπάνιας, το Κουσκατλάν, το Σαν Σαλβαδόρ και το Λα Λιμπερτάδ.

Έκταση

Το Διαμέρισμα Αουατσαπάν έχει έκταση 2.016,58 km². Είναι σε έκταση το πέμπτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν και το Σάντα Άνα (δέκατο μικρότερο μετά το Κουσκατλάν, το Σαν Σαλβαδόρ, το Καμπάνιας, το Σαν Βισέντε, το Λα Παζ, το Σονσονάτε, το Αουατσαπάν, το Μορασάν και το Λα Λιμπερτάδ.

Λίμνες

Η κυριότερη λίμνη είναι η Εμπάλσε Σερρόν Γκράντε (Emblase Cerrόn Grande
Δημήτριος Ι. Παπαμαστοράκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βιάννο.
Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών και πολιτικών. Ο πατέρας του, Ιωάννης Παπαμαστοράκης , ήταν αγωνιστής και σκοτώθηκε στην Ιεράπετρα σε μάχη του 1878. Ο αδερφός του ήταν ο πρωθυπουργός επί Κρητικής Πολιτείας, Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης. Σύζυγός του ήταν η Μαρία Χατζάκη.
Απέκτησε 6 παιδιά: τον μετέπειτα βουλευτή, Ιωάννη, γιατρό και φαρμακοποιό, τον Νικόλαο, τη Χρυσάνθη, τον Γιώργο, τον Μανώλη και την Αθηνά.
Ο Δημήτριος Ι. Παπαμαστοράκης εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής στο κοινοβούλιο της Κρητικής Πολιτείας τα έτη 1901, 1902, 1910 και 1911.
Γλυκή Θεσπρωτίας

Αρχαιότητα

Στο σημερινό χωριό έχουν διασωθεί λείψανα αξιόλογου οικισμού που παρουσιάζει συνεχή ζωή από την ελληνιστική ως τη βυζαντινή εποχή. Από τα σωζόμενα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής εικάζεται ότι θα πρέπει εδώ να τοποθετηθεί η αρχαία Εύροια, έδρα επισκόπου, που μνημονεύεται σε βυζαντινές πηγές του 4ου μ.Χ. αιώνα. Άλλοι πάλι ερευνητές ταυτίζουν τα ερείπια με το αρχαίο Ομφάλιο ή την Κίχυρο. Η νεότερη πάντως ονομασία του χωριού πρέπει να σχετίζεται με τον κοντινό «Γλυκύ λιμένα» (Στραβ. VII, 7, 5 : «... και Ελάτρια και Βατίαι εν μεσογαία. Καθήκει δ' αυτών η χώρα μέχρι του κόλπου. Μετά δε Γλυκύν λιμένα εφεξής εισι δύο άλλοι λιμένες, ο μεν εγγυτέρω και ελάττων Κόμαρος...». Ο οικισμός όφειλε τη μεγάλη διάρκεια της ζωής του στην πολύ στρατηγική του θέση, καθώς έλεγχε την εδώ διάβαση του Αχέροντα ποταμού, από την οποία περνούσε το ανατολικό σκέλος του διεθνούς ρωμαϊκού δρόμου Απολλωνίας-Βουθρωτού-Νικόπολης. Επίσης, λόγω της θέσης του, οι κάτοικοι του οικισμού εκμεταλλεύονταν, για γεωργικές καλλιέργειες, ένα μέρος της εύφορης κοιλάδας του Κωκυτού ποταμού, ενώ τα πλούσια βοσκοτόπια στα παρακείμενα υψώματα ευνοούσαν την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας.

Βυζαντινοί και νεότεροι χρόνοι

Στους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε ιδιαίτερη επισκοπή, η οποία στη συνέχεια ενώθηκε με την επισκοπή Βουθρωτού και αποτέλεσε την "Επισκοπή Βουθρωτού και Γλυκέος". Μετά δε τη καταστροφή του Βουθρωτού, κατά τον 15ο αιώνα, μεταφέρθηκε η έδρα της επισκοπής στη Παραμυθιά, όπου και μετονομάστηκε σε Επισκοπή Παραμυθίας με αρχική υπαγωγή στη Μητρόπολη Ιωαννίνων.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 στο χωριό αυτό συνομολογήθηκε η Συνθήκη της Γλυκής μεταξύ των Σουλιωτών και των Τουρκαλβανών Μπέηδων το 1821.
2584 Τουρκμενία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Τουρκμενίας είναι άγνωστα.
Ναρσής (Καμσαρακάν)

Βιογραφία

Γόνος της περιώνυμης αριστοκρατικής οικογένειας Καμσαρακάν της περσικής Αρμενίας, αγωνίστηκε σκληρά μαζί με τον αδερφό του Αράτιο εναντίον των νεαρών Βυζαντινών στρατηγών Βελισάριου και Σίττα, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν επιδρομές στη περιοχή το 526-527. Τρία χρόνια αργότερα οι δύο Καμσαρακάν εγκατέλειψαν την περσική πλευρά και προσχώρησαν στους Βυζαντινούς. Ο επίσης Αρμένιος ευνούχος σακελλάριος του Ιουστινιανού Ναρσής τους επιφύλαξε θερμή υποδοχή με πλούσια δώρα. Από τότε χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα μέτωπα. Το 538 πολέμησε εναντίον των Οστρογότθων στη Ιταλία υπό τις διαταγές του Βελισάριου, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα εμφανίζεται ως δούκας της Θηβαΐδας της Αιγύπτου, όταν με εντολή του Ιουστινιανού κατέλυσε την παγανιστική θρησκεία στα νότια σύνορα της Αιγύπτου. Το 543 υπό τις διαταγές του βυζαντινού στρατηγού Βαλεριανού πολέμησε εναντίον των Περσών στη Μέση Ανατολή. Πέθανε στη Ρώμη το 574.
Φραντσέσκο Μπέσκι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μπρέσια (Brescia) στις 6 Αυγούστου 1951. Σπούδασε στη θεολογική σχολή και στο ωδείο (βιολί) της Μπρέσια, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1975.
Στις 25 Μαρτίου 2003, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον υπέδειξε ως βοηθητικό επίσκοπο της Μπρέσια. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 18 Μαΐου 2003 από τον επίσκοπο Τζούλιο Σανγκουινέτι (Giulio Sanguineti).
Στις 22 Ιανουαρίου 2009, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο του Μπέργκαμο.
Yamaha Crypton R

To Yamaha Crypton R είναι μία μοτοσικλέτα τύπου "παπάκι" που παράχθηκε από την ιαπωνική βιομηχανία Yamaha. Διατέθηκε με κινητήρες 105 και 115 κυβικών εκατοστών
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 1998-99 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1999-00. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Κάψαλος

Τοποθεσία

Στα βόρεια συνορεύει με την Αγία Φύλα, στα δυτικά με τη συνοικία Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στα νότια με τον Άγιο Νεκτάριο, στα ανατολικά με τα Κοντοβάθκια (Δήμος Μέσα Γειτονιάς) και στα βορειοανατολικά με την Πάνθεα (Δήμος Μέσα Γειτονιάς).
Καμποτζιανές εκλογές Γερουσίας (2018)

Εκλογές για Γερουσία διεξήχθησαν στην Καμπότζη στις 25 Φεβρουαρίου του 2018, έπειτα από αναβολή από τις 14 Ιανουαρίου 2018. Για πρώτη φορά, οι εκλογές για τη Γερουσία και οι βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν κατά το ίδιο έτος. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το CPP, το οποίο κέρδισε 58 έδρες. Ο βασιλιάς Νοροντόμ Σιχαμόνι διόρισε την Πριγκίπισσα Νοροντόμ Αρουνρασμί και τον Ουμ Σομάνιν στη Γερουσία.
Βασίλειος Δ΄ της Ρωσίας

Πριν την ανάρρηση στον θρόνο

Το 1591 ο τσάρος Φιοντόρ Α΄ (ο Κωδωνοκρούστης) έστειλε τον Βασίλειο στο Ούγκλιτς ως μυστικό ανακριτή για το θάνατο του εννιάχρονου Δημητρίου Ιβάνοβιτς, γιου του Ιβάν του Τρομερού από τον έβδομο γάμο του. Γνωμάτευσε ότι ο μικρός αυτοτραυματίσθηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια επιληπτικής κρίσης, παρά τη φημολογία ότι επρόκειτο για δολοφονία κατ' εντολήν του αντιβασιλέα Μπορίς Γκοντουνόφ, ο οποίος (κατά τις φήμες) ήθελε να εξολοθρεύσει τους μοσχοβίτες ρουρικίδες πρίγκιπες για να προκύψει κενό εξουσίας και να ανέλθει ο ίδιος στο θρόνο, όταν θα πέθαινε ο Κωδωνοκρούστης.
Ο Μπορίς Γκοντουνόφ έγινε πράγματι τσάρος το 1598 αλλά απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο επτά χρόνια αργότερα. Την ίδια περίοδο ο στρατός ενός πολωνοτραφούς απατεώνα, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν ο Δημήτριος Ιβάνοβιτς, πορευόταν προς τη Μόσχα ζητώντας το στέμμα. Ο Βασίλειος τάχθηκε με το μέρος του «Ψευδοδημήτριου», νομιμοποιώντας το μύθευμα του τελευταίου ότι το πτώμα που είχε βρεθεί μαχαιρωμένο δεν ανήκε στο Δημήτριο Ιβάνοβιτς αλλά σε κάποιο παιδάκι που του έμοιαζε. Αφού ο σφετεριστής όμως ανήλθε στο θρόνο (1605) με τη βοήθειά του, ο Βασίλειος άρχισε να συνωμοτεί εναντίον του. Σύντομα ανακάλεσε τη δήλωση ανάκλησης που είχε κάνει, βεβαιώνοντας ότι ο πραγματικός Δημήτριος ήταν νεκρός από το 1591.

Η θητεία του ως τσάρου

Το Μάιο του 1606, εκμεταλλευόμενος τη μάλλον βάσιμη υποψία του ρωσικού λαού ότι ο νέος τσάρος ήταν πιόνι της Πολωνο-λιθουανικής Κοινοπολιτείας και σκόπευε να εκκαθολικίσει τη χώρα, ο Βασίλειος Σούισκι ηγήθηκε εισβολής στο Κρεμλίνο που έληξε με την εν θερμώ εκτέλεση του Ψευδοδημητρίου. Δύο ημέρες αργότερα ανακηρύχθηκε τσάρος με την ονομασία Βασίλειος Δ΄.
Η θητεία του κράτησε μόλις τέσσερα χρόνια εν μέσω του γενικευμένου χάους που χαρακτήρισε ολόκληρη την Εποχή των Αναστατώσεων - ακόμα και στην ίδια την πρωτεύουσα η εξουσία του ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Ο μοναδικός ίσως λόγος που δεν τον εκθρόνισαν ήταν η δημοφιλία του ηρωικού εξαδέλφου του, στρατηγού Μιχαήλ Σκόπιν - Σούισκι, καθώς και ότι δε βρισκόταν άλλος ευγενής να διεκδικήσει το στέμμα που εκείνη την εποχή έμοιαζε με δαμόκλειο σπάθη.

Η καθαίρεση και το τέλος

Αντιμέτωπος με την εισβολή της Πολωνίας και την εμφάνιση ενός δεύτερου Ψευδοδημήτριου, ο Βασίλειος χάρισε στη Σουηδία την Ίνγκρια με αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια. Η βραχύβια αυτή συμμαχία κατέστειλε το νέο Ψευδοδημήτριο, αλλά ηττήθηκε από τον πολωνικό στρατό το 1610 στη Μάχη του Κλούσινο. Αμέσως ο Βασίλειος καθαιρέθηκε από φιλοπολωνούς Βογιάρους και φυλακίσθηκε σε μοναστήρι, ενώ μετά την κατάληψη της Μόσχας από τους Πολωνούς στάλθηκε στη Βαρσοβία. Εκεί πέθανε έγκλειστος στις 22 Σεπτεμβρίου 1612.
Όταν ο Βασίλειος εκθρονίστηκε το 1610 δεν τον αντικατέστησε κανείς, διότι οι Πολωνοί σκόπευαν σταδιακά να προσαρτήσουν τα ρωσικά εδάφη. Ο επόμενος τσάρος Μιχαήλ Α΄ εκλέχθηκε το 1613, αφού μια λαϊκή εξέγερση εξεδίωξε τους Πολωνούς από τη Μόσχα. Τα δε εδάφη που χαρίστηκαν στους Σουηδούς ανακτήθηκαν έναν αιώνα αργότερα από τον Μεγάλο Πέτρο κατά το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο.
Νικόλαος Στειρόπουλος

Βιογραφία

Εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής Έβρου με το Κόμμα των Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη. Εξελέγη επίσης με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1964.
Πέθανε το 2008 σε ηλικία 79 ετών.
Λίμνη Μουριάς

Η Λίμνη Μουριάς είναι αποξηραμένη σήμερα λίμνη της Ηλείας που βρισκόταν 5 χιλιόμετρα από τον Πύργο κι είχε έκταση 6.500 στρεμμάτων.

Ιστορία

Η λίμνη δημιουργήθηκε περίπου τον 6ο αιώνα μ.Χ. όπως και η γειτονική Λίμνη της Αγουλινίτσας σαν αποτέλεσμα της επίδρασης των θαλάσσιων ρευμάτων και του Δέλτα του Αλφειού όπου οι θίνες που δημιούργησαν εγκλώβισαν νερό. Με την λίμνη της Αγουλινίτσας τις χώριζε το δέλτα του Αλφειού, που θεωρούνταν τμήμα του, έως την δεκαετία του 1960 όπου η Μουριά αποξηράνθηκε. Μέσω καναλιού μήκους 400 μέτρων εμπλουτιζόταν και με θαλασσινό νερό. 
Η Λίμνη αναφέρεται και από τον Παυσανία όπου την εποχή του είχε διάμετρο τρία στάδια. Είχε πολλά χέλια, κέφαλους, μπαρμπούνια, αθερίνες και γαρίδες ενώ υπήρχε και ιχθυοτροφείο. Επίσης ήταν σημαντικός υγροβιότοπος για μεταναστευτικά πουλιά. Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθει για επαναδημιουργία της.
Βεατρίκη της Βαυαρίας

Βιογραφία

Η Βεατρίκη γεννήθηκε το 1344 και ήταν κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Βαυαρίας, Βασιλιά της Γερμανίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γιος του Λουδοβίκου Β΄, Δούκα της Βαυαρίας και της Ματθίλδης των Αψβούργων και της Μαργαρίτας Β΄, Κόμισσας του Αινώ, κόρη του Γουλιέλμου Α΄, Κόμη του Αινώ και της Ιωάννας του Βαλουά. 
Το 1356 παντρεύτηκε τον Έρικ της Σουηδίας, ο οποίος έγινε συν-μονάρχης μετά από μια εξέγερση εναντίον του πατέρα του, Μάγκνους Δ΄. Η Βεατρίκη ήταν επίσης βασίλισσα μαζί με τη πεθερά της, τη Λευκή του Ναμύρ, για τρία χρόνια.
Η Βεατρίκη και ο Έρικ και οι δύο πέθαναν το 1359. Υπήρχαν φήμες ότι είχαν δηλητηριαστεί από τη μητέρα του Έρικ, Βασίλισσα Λευκή. Τώρα πιστεύεται ότι ο σύζυγός της πέθανε από την πανούκλα και ότι η Βεατρίκη, που γέννησε ένα θνησιγενή γιο, πέθανε επίσης από πανούκλα. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η ίδια και ο γιος της θάφτηκαν στη Μονή Μαυριτανών της Στοκχόλμης.
Μαμού (περιφέρεια)

Γεωγραφία

Το Μαμού βρίσκεται δυτικά της Γουινέας. Συνορεύει στα βόρεια με το Λαμπέ, στα δυτικά με την Κιντιά, στα ανατολικά με τη Φαρανά και στα νότια με την Σιέρρα Λεόνε.
Μύκονος (ναρκαλιευτικό)

Χαρακτηριστικά

Εκτόπισμα 250 τόννοι, διαστάσεις σε μέτρα 36/3,9/2.35 (ή 105/23/9,5 πόδια). Έφερε 2 κύριες μηχανές Ντήζελ 250 ΗΡ εκάστη, συνολική 480 ΗΡ που έδιναν ταχύτητα 9-10 κόμβοι. Ο οπλισμός του σκάφους περιελάμβανε 2 αντιεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλ. και 2 πολυβόλα. Επίσης έφερε εγκατεστημένο πλήρη εξοπλισμό μαγνητικής ναρκαλιείας. Το πλήρωμά του ήταν 20 άνδρες.
Σλάνκαμεν

Το Σλάνκαμεν (σερβικά : Сланкамен, ουγγρικά : Szalánkemén) είναι χωριό της Σερβίας στις όχθες του Δούναβη στο σημείο που εκβάλει ο Τίσα. Βρίσκεται στην γεωγραφική περιοχή του Σρεμ στους πρόποδες του Φρούσκα Γκόρα σε υψόμετρο 80 μ. , 55 χλμ. βόρεια-δυτικά του Βελιγραδίου. Χωρίζεται σε δύο οικισμούς, το παλιό και το νέο Σλάνκαμεν. Είναι γνωστό για τα ιαματικά του λουτρά τις παραλίες και τα ψάρια.

Ιστορία

Αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι οι όχθες του Δούναβη της περιοχής κατοικούνταν από την αρχαιότητα. Στην εποχή του σιδήρου ζούσαν εκεί διάφορες φυλές, Κέλτες με Ιλλυριούς και Θράκες. Κατά τη διάρκεια των Παινόνιων πολέμων (35 - 10 π.χ.) η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους που την κατείχαν μέχρι τον έκτο αιώνα μ.Χ.. Τότε χτίστηκε και το θέρετρο του Acumincum. Το 357 - 359 η περιοχή πέρασε στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έως την αρχή του πέμπτου αιώνα όπου κάτω από την επίθεση των Ούννων πέρασε στο βασίλειο των Οστρογότθων, έπειτα στους Γέπιδες , Βυζαντινούς, Αβάρους, Βούλγαρους, Βυζαντινούς και στην Ουγγαρία αντίστοιχα. Το Σλάνκαμεν αναφέρεται ως οχυρωμένη τοποθεσία το 1072, 1189, 1287.
Οι Τούρκοι το κατέλαβαν οριστικά το 1521. Στον μεγάλο τουρκο-αυστριακό πόλεμο εδώ έγινε η Μάχη του Σλάνκαμεν στις 19 Αυγούστου 1691 όπου ο Λούντβιχ Βίλχεμ της Βάδης νίκησε τον Μέγα Βεζίρη Μουσταφά Πασά Τσούπρια. Σε ανάμνηση αυτής της μάχης ανεγέρθηκε μνημείο το 1892.
Στα μέσα του δεκάτου όγδοου αιώνα το Σλάνκαμεν περιλαμβάνεται διοικητικά στην Στρατιωτική περιοχή, όπου παρέμεινε μέχρι την κατάργησή της το 1881. Το 1783 ιδρύθηκε το Νέο Σλάνκαμεν, με κατοίκους Κροάτες από τις Δαλματία και Λίκα, Γερμανούς και οι Σλοβάκους.
Το 1918 πέρασε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, και το 1929 στην Μπανόβινα του Δούναβη.

Το φρούριο Σλάνκαμεν

Το φρούριο, του οποίου ερείπια είναι ακόμα ορατά σήμερα, αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1072 κάτω από το όνομα "Κάστρο Ζαλάνκεμεν". Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν το δέκατο τρίτο αιώνα φέουδο του Ντραγκούτιν Νεμάνιτς, γαμπρός του βασιλιάς της Ουγγαρίας. Από το 1425 ανήκει στον Σέρβο δεσπότη Στεφάν Λαζάρεβιτς και τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς.
Το 1451 το κατέλαβε ο Ιωάννης Ουνιάδης κυβερνήτης και αντιβασιλέας του ανήλικου βασιλιά της Ουγγαρίας Λαντισλάβου. Από το 1498 το φρούριο ανήκε στον Ιβανίς Κορβίν έως το 1521 που το κατέλαβαν οι Οθωμανοί.
Νόσος

Νόσος είναι παθολογική κατάσταση ή μία διαταραχή με χαρακτηριστικά όμως συμπτώματα και σημεία (εννοείται κλινικά) τα οποία επηρεάζουν το σώμα (περιλαμβάνεται και η ψυχική κατάσταση), η οποία μπορεί να περιλαμβάνει γνωστή η άγνωστη αιτιολογία.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2005-2006

Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2005−2006 έγινε με τη συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκαν το Κορωπί και ο ΒΑΟ. Αυτή ήταν η τελευταία χρονιά που η ιστορική ομάδα του Αθηναϊκού συμμετείχε στο πρωτάθλημα, καθώς μετά τη λήξη της περιόδου αποσύρθηκε οικειοθελώς.

Μεγάλος Τελικός

Αθηναϊκός − Πανελλήνιος 1−2

Θέσεις 3−4

Α.Σ.Ε. Δούκα − Φίλιππος Βέροιας 1−2