Έψιλον Ινδού

Ιστορία παρατηρήσεων

Ο ουράνιος άτλας Ουρανογραφία (1801) του Γιόχαν Μπόντε σημειώνει με τον ε Ινδού ένα από τα βέλη που κρατά στο αριστερό χέρι του ο Ινδιάνος, τον οποίο υποτίθεται ότι αναπαριστά ο αστερισμός.
Το 1847 ο Γερμανός αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ συνέκρινε τη θέση του αστέρα σε αρκετούς καταλόγους από το 1750 και μετά, και ανεκάλυψε ότι είχε μετατοπισθεί, δηλαδή ο ε Ινδού είχε μία ανιχνεύσιμη ιδία κίνηση. Το 1882–1883 μετρήθηκε και η ετήσια ηλιοκεντρική παράλλαξη του ε Ινδού, από τους Ντέιβιντ Τζιλ και Γουίλιαμ Λ. `Ελκιν, που παρατηρούσαν από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος και εκτίμησαν την παράλλαξη σε 0,22 ± 0,03 δευτερόλεπτο της μοίρας. Το 1923 ο Χάρλοου Σάπλεϋ βρήκε μία εσφαλμένη τιμή 0,45 δευτερόλεπτο της μοίρας, καθώς η πραγματική τιμή είναι 0,276.
Δεδομένου ότι ο ε Ινδού είναι κοντινός αστέρας παρόμοιος με τον Ηλιο, υπήρξε ένας από τους πρώτους στόχους στην αναζήτηση εξωγήινης ευφυΐας, κατά τη δεκαετία του 1960, χωρίς να ανιχνευθούν τεχνητά ραδιοσήματα. Το 1972 ο τεχνητός δορυφόρος «Κοπέρνικος» (ΟΑΟ-3) εξέτασε τον ε Ινδού για τυχόν εκπομπή τεχνητών σημάτων λέιζερ στο υπεριώδες χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Ο ε Ινδού συνεχίζει να βρίσκεται στην κορυφή ενός καταλόγου «γειτονικών κατοικήσιμων συστημάτων» («HabCat») που συντάχθηκε από τις Μάργκαρετ Τέρνμπουλ και Τζιλ Τάρτερ με 17.129 κοντινούς αστέρες που πιθανώς έχουν πλανήτες ικανούς να φιλοξενήσουν πολύπλοκες μορφές ζωής.

Αστροφυσικά δεδομένα

Ο ε Ινδού A είναι ένας αστέρας της Κύριας ακολουθίας με φασματικό τύπο K4.5V («πορτοκαλί νάνος») με επιφανειακή θερμοκρασία 4.630 K (4.357 βαθμοί Κελσίου). Η μάζα του είναι περίπου ίση με τα 3/4 της ηλιακής, αλλά η βαρύτητα στην επιφάνειά του είναι ελαφρώς ισχυρότερη από ό,τι στην επιφάνεια του Ήλιου, επειδή η διάμετρός του είναι το 73% της ηλιακής. Η μεταλλικότητα του ε Ινδού με βάση τον σίδηρο είναι περί το 87% της ηλιακής στη φωτόσφαιρα. Ο αστέρας περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του μία φορά κάθε 23 γήινες ημέρες. Η ηλικία του εκτιμάται σε 1,3 δισεκατομμύριο έτη έναντι 4,65 
Το στέμμα του ε Ινδού A είναι παρόμοιο με το ηλιακό, με εκπομπή ενέργειας στις Ακτίνες Χ περί τα 2 × 10²⁷
 ergs sec⁻¹ και εκτιμώμενη θερμοκρασία του στέμματος 2 εκατομμύρια βαθμούς K. Ο αστρικός άνεμος του ε Ινδού είναι ανιχνεύσιμος, καθώς παράγει ένα τοξοειδές κρουστικό κύμα σε απόσταση 63 AU.
Ο ε Ινδού εμφανίζει την τρίτη μεγαλύτερη ιδία κίνηση μεταξύ όλων αστέρων που είναι ορατοί με γυμνό μάτι στους γήινους ουρανούς, μετά τους Groombridge 1830 και 61 Κύκνου, και την ένατη μεγαλύτερη για οποιονδήποτε αστέρα. Συγκεκριμένα, η ιδία κίνηση του ε Ινδού είναι 4,7 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι μόνο 1,3 του Σειρίου. Αυτή η κίνηση θα φέρει τον αστέρα του Ινδού στον αστερισμό Τουκάνα μέσα σε λίγους μόλις αιώνες από σήμερα, συγκεκριμένα περί το 2640 μ.Χ. Ο ε Ινδού A έχει μία απόλυτη ταχύτητα στον χώρο σε σχέση με τον Ήλιο ίση με 86 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ασυνήθιστα υψηλή για έναν θεωρούμενο σχετικώς νέο αστέρα. Από αυτή, τα 40,4 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (144.000 χιλιόμετρα την ώρα) είναι αρνητική ακτινική ταχύτητα, δηλαδή ο αστέρας μάς πλησιάζει με αυτή την ταχύτητα. Είναι φανερό όμως ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς εμάς, αφού έχει μεγάλη ιδία κίνηση: Θα μας προσπεράσει στο μέλλον ερχόμενος σε μία ελάχιστη απόσταση και μετά θα αρχίσει να απομακρύνεται. Πιστεύεται ότι αποτελεί μέλος της «κινούμενης ομάδας του ε Ινδού», η οποία περιλαμβάνει τουλάχιστον 16 αστέρες του πληθυσμού I. Αυτή ο ομάδα έχει παρόμοιες διανυσματικές ταχύτητες στον χώρο και επομένως πρέπει να έχουν γεννηθεί στην ίδια τοποθεσία και χρονική περίοδο.
Αν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε μέχρι τον ε Ινδού και να δούμε τον Ήλιο από εκεί, θα τον παρατηρούσαμε ως ένα άστρο μεγέθους +2,6 στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο.