google/wiki40b huggingface dataset:
Διονύσιος της Πορτογαλίας

Βιογραφία

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσου Γ΄ από την δεύτερη σύζυγο του Βεατρίκη της Καστίλης, κόρης τού Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης. 
Όταν ανέβηκε στον θρόνο κληρονόμησε νέα διαμάχη από τον πατέρα του με τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, αλλά φρόντισε γρήγορα να συμφιλιωθεί μαζί της, υπογράφοντας ευνοϊκή συμφωνία με τον πάπα. Έδωσε επίσης άσυλο στους Ναΐτες ιππότες, που είχαν διωχθεί από τη Γαλλία, καθιστώντας έτσι την Πορτογαλία το κέντρο της συνέχειας του ιπποτικού αυτού τάγματος. 
Μετά την ανακατάληψη της Πορτογαλίας από τους Μαυριτανούς, που είχε ολοκληρωθεί από τον πατέρα του, ο Διονύσιος/Ντένις -σαν φιλειρηνικός βασιλιάς- δεν ασχολήθηκε ξανά με πολέμους και φρόντισε μονάχα την εσωτερική οργάνωση του βασιλείου του. Έκανε μονάχα έναν σύντομο πόλεμο με την Καστίλη για την κατοχή των πόλεων Σέπρα και Μούρα, αλλά τελικά το 1297 υπέγραψε μια συμφωνία για τα σύνορα με τον βασιλιά Φερδινάνδο Δ΄ της Καστίλης, που ισχύει μέχρι και σήμερα. 
Κύριος σκοπός του ήταν η οργάνωση και η δικαιοσύνη στην χώρα του δημιουργώντας νόμους, με σκοπό να προστατέψουν τον φτωχό λαϊκό πληθυσμό από τις αυθαίρετες συμπεριφορές των πλουσίων. Ταξίδευε ο ίδιος μαζί με την σύζυγό του σε όλα τα μέρη του βασιλείου του για να γνωρίσει τα προβλήματα των κατοίκων γι' αυτό απεκλήθη ο βασιλιάς – αγρότης. Το 1290 καθιέρωσε τα Πορτογαλικά σαν επίσημη γλώσσα του κράτους του και ως γλώσσα των δικαστηρίων. Έκτισε πλήθος από νέες πόλεις και φρούρια. Προσπάθησε να οργανώσει το εμπόριο στην χώρα του με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, με σημαντικότερη επιτυχία την εμπορική συνθήκη με την Αγγλία το 1308. 
Έδωσε μεγάλη σημασία στην γεωργία και στην προστασία της γης από τους φυσικούς κινδύνους, ενώ δημιούργησε ένα δάσος κοντά στην Λεϊρία, που παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα σημαντικότερα δάση στην Πορτογαλία. Εκτός από προστάτης της φύσης, ήταν επίσης προστάτης των τεχνών και των επιστημών: επί των ημερών του ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας, το σημερινό Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα και η Λισσαβώνα έγινε το μεγαλύτερο επιστημονικό κέντρο στην Ευρώπη. Ο ίδιος επίσης υπήρξε μεγάλος ποιητής, λογοτέχνης και τροβαδούρος, γράφοντας συνολικά 137 τραγούδια.
Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του, υπήρχαν στην οικογένειά του εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα στον διάδοχό του Αλφόνσο Δ΄ και τον νόθο γιο του Αλφόνσο Σάντσες. Την εποχή τού θανάτου του η Πορτογαλία ήταν βασίλειο ισάξιο με όλα τα υπόλοιπα βασίλεια της Ιβηρικής· τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλφόνσος Δ΄.
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12

Το Ισπανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2011-2012 ήταν η 81η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου με πολλά ρεκόρ, πρωταθλήτρια αναδείχτηκε η Ρεάλ Μαδρίτης για 32η φορά, αφού νίκησε την Αθλέτικ Μπιλμπάο στις 2 Μαΐου 2012. Συμπλήρωσε 100 βαθμούς, αριθμό ρεκόρ, όπως και αυτός των συνολικών τερμάτων (121 σε μία σεζόν). Έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου κέρδισαν οι Μπαρτσελόνα, Βαλένθια ΚΦ και Μάλαγα, ενώ στο Γιουρόπα Λιγκ θα συμμετάσχουν η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Λεβάντε και η Αθλέτικ Μπιλμπάο (μέσω του κυπέλλου). Αντίθετα, υποβιβάστηκαν στη Σεκούντα Ντιβιζιόν η Βιγιαρρεάλ, η Σπόρτιγκ Χιχόν και η Ράθιγκ Σανταντέρ.
Εκστρατεία της Αιγύπτου

Προετοιμασίες

Τον καιρό της αποστολής, το Διευθυντήριο είχε την εκτελεστική εξουσία στη Γαλλία. Ο στρατός ήταν το εχέγγυο αποτροπής των ιακωβινικών και βασιλικών απειλών, με το στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη ήδη επιτυχημένο διοικητή, κυρίως λόγω της ιδιοφυούς ηγεσίας του κατά την Ιταλική Εκστρατεία.
Τον Αύγουστο του 1797, ο Ναπολέων πρότεινε με γράμμα του στο Διευθυντήριο μια στρατιωτική εκστρατεία για την κατάληψη της Αιγύπτου, επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον πόλεμο Οθωμανών-Μαμελούκων (1516-1517), ώστε να προστατευτεί το γαλλικό εμπόριο στην περιοχή, καθώς και να αναχαιτιστεί το βρετανικό εμπόριο και η δυνατότητα πρόσβασης των Βρετανών στην Ινδία και τις Ανατολικές Ινδίες, μιας και η Αίγυπτος ήταν σε στρατηγική θέση για τον έλεγχο των εμπορικών οδών της περιοχής.
Ο Βοναπάρτης επιδίωκε να καθιερώσει τη γαλλική παρουσία στη Μέση Ανατολή, με το απώτερο σχέδιο ένωσης με το μουσουλμάνο εχθρό των Βρετανών στην Ινδία, τον σουλτάνο Τίπου του Βασιλείου της Μυσόρης. Καθώς η Γαλλία δεν ήταν έτοιμη για μια κατά μέτωπο επίθεση στη Μεγάλη Βρετανία, το Διευθυντήριο αποφάσισε να παρέμβει έμμεσα και να προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα μέτωπο στη Μεσόγειο, ενώνοντας την Ερυθρά Θάλασσα με τη Μεσόγειο, εξετάζοντας την κατασκευή του Καναλιού του Σουέζ.
Τον καιρό του σχεδιασμού της εκστρατείας, η Αίγυπτος ήταν οθωμανική επαρχία υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου, έχοντας πετύχει ντε φάκτο την αυτονομία της, μετά την απόσχιση των Μαμελούκων. Στη Γαλλία, οι διανοούμενοι θεωρούσαν την Αίγυπτο ως λίκνο του δυτικού πολιτισμού και επιθυμούσαν την εξαγωγή των αρχών του Διαφωτισμού στους Αιγυπτίους. Γάλλοι έμποροι ήδη εγκατεστημένοι στον ποταμό Νείλο διαμαρτύρονταν για διωγμούς από τους Μαμελούκους, και ο Ναπολέων επιθυμούσε να βαδίσει στα χνάρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Το Διευθυντήριο συμφώνησε με το σχέδιο του Ναπολέοντα το Μάρτιο του 1798. Αν και προβληματισμένο από το εύρος και το κόστος της επιχείρησης, συμφώνησε με το σχέδιο κυρίως για ν΄ απομακρύνει το δημοφιλή και υπερφιλόδοξο στρατηγό από το κέντρο της εξουσίας, σκοπός που παρέμεινε επί μακρό χρονικό διάστημα μυστικός.
Αλέξανδρος Διομήδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου 1875 και ήταν γιος του Νικολάου Διομήδη, νομικού, και της Ελένης Φιλαρέτου. Καταγόταν από τη μεγάλη οικογένεια νομικών και πολιτικών Διομήδη-Κυριακού. Ο παππούς του Διομήδης Κυριακός ήταν καθηγητής νομικής και πρωθυπουργός. Καθηγητής νομικής ήταν και ο θείος του Βασίλης Οικονομίδης. Η οικογένεια Κυριακού ήταν μεγάλη ναυτική σπετσιώτικη οικογένεια που προσέφερε πολλά στην επανάσταση του 1821. Λόγω της μεγάλης οικογενειακής παράδοσης, σπούδασε νομική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, αλλά συνέχισε τις σπουδές του ειδικευόμενος στα οικονομικά στη Βαϊμάρη, το Παρίσι, το Βερολίνο και τη Λειψία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Το 1905, διορίστηκε υφηγητής του διοικητικού δικαίου στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και ήταν ανταποκριτής των εφημερίδων «Νέες Ημέρες» της Τεργέστης και «Νέος Ελεύθερος Τύπος της Βιέννης» ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν ως δικηγόρος. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Εκπαιδευτικού Ομίλου το 1910.
Στην αρχή της καριέρας του διορίστηκε νομάρχης Αττικοβοιωτίας. Από το 1910 μέχρι το 1918 εκλεγόταν βουλευτής Σπετσών με το κόμμα των Φιλελευθέρων και διετέλεσε υπουργός Οικονομικών από το 1912 μέχρι το 1915 στην πρώτη Κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργός Εξωτερικών (από 13 Δεκεμβρίου 1918 έως 20 Νοεμβρίου 1919). Το 1918 έγινε συνδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Το 1922, υπήρξε συνιδρυτής της εφημερίδας «Ελεύθερον Βήμα», διετέλεσε προσωρινά υπουργός Οικονομικών και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας (1923-1929) με την οποία ασχολήθηκε, με κάποιες διακοπές, μέχρι το έτος 1949. Διετέλεσε πρώτος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος την περίοδο από το 1928 έως το 1931 και πρόεδρος του Ανώτατου Οικονομικού Συμβουλίου. Το 1945 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1949 ορκίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Θεμιστοκλή Σοφούλη τον οποίο και διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία για έξι μήνες την περίοδο από τις 30 Ιουνίου 1949 έως τις 6 Ιανουαρίου 1950.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1950 και ήταν νυμφευμένος με την Ιουλία Ψύχα, κόρη του Γεωργίου Ψύχα και της Ζηνοβίας Σαλβάγου, οικογένειας της διασποράς από την Αλεξάνδρεια, με σημαντική κοινωνική δράση. Με τον θάνατό του κληροδότησε μέρος της περιουσίας του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με σκοπό να δημιουργηθεί βοτανικός κήπος, που άρχισε σταδιακά από το 1961 έως το 1975 και πήρε το όνομα της γυναίκας του και του ιδίου ως «Βοτανικός Κήπος Ιουλίας και Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους». Εξέδωσε πολλές οικονομικές μελέτες ενώ ασχολήθηκε και με την βυζαντινή ιστορία.
Γιώργος Γάσπαρης (καλαθοσφαιριστής)

Καριέρα

Ξεκίνησε το μπάσκετ από τα παιδικά τμήματα του Πανιωνίου το 1975 και με το σύλλογο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος Εφήβων. Το 1981, σε ηλικία 16 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στην α΄ ομάδα του συλλόγου σε αγώνα επί του Ολυμπιακού σημιεώνοντας μάλιστα 17 πόντους. Υπήρξε επί δώδεκα χρόνια βασικός παίκτης στην ομάδα του Πανιωνίου και βασικός συντελεστής στη μεγάλη ομάδα του συλλόγου της δεκαετίας του '80, η οποία έφτασε στον τελικό των πλέι-οφ του πρωταθλήματος, στα ημιτελικά στο Κύπελλο Κόρατς και κατέκτησε στο μοναδικό τίτλο της ομάδας. Στις 10 Απριλίου 1991, στον τελικό του κυπέλλου, ο Γιώργος Γάσπαρης σημείωσε 20 πόντους και ο Πανιώνιος ανακυρύχθηκε κυπελλούχος Ελλάδος.
Το 1993 ο Γιώργος Γάσπαρης κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων με τον Άρη απέναντι στην Έφες Πίλσεν. Την ίδια χρονιά έφτασε με τον Άρη στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό.

Εθνική Ελλάδος

Στην Εθνική Ελλάδος έχει 21 συμμετοχές. Πήρε μέρος στο Μουντομπάσκετ 1990, όπου στον αγώνα εναντίον της Νότιας Κορέας σημείωσε 17 πόντους. Επίσης, μετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1991, όπου σημείωσε 12 πόντους απένατι στη Βουλγαρία. Είχε συμμετοχές στην εθνική παίδων και πολύ καλή παρουσία στην εθνική εφήβων.
Έλιο ντε Άντζελις

Καριέρα

Ξεκίνησε σε εφηβική ηλικία από τα χαμηλά μηχανοκίνητα πρωταθλήματα. Στη Φόρμουλα 1 μεταπήδησε το 1979 ως οδηγός της Σάντοου, ενώ κέρδισε τους πρώτους του βαθμούς στο τελευταίο γκραν-πρι της σαιζόν στη Νέα Υόρκη, καταλαμβάνοντας την 4η θέση.  
Το 1980 εντάχθηκε στη Λότους, όπου έμεινε έξι χρόνια και κέρδισε δύο κούρσες. Με την 3η θέση του στη Βραζιλία το 1980, έγινε ο νεότερος οδηγός που ανέβηκε στο πόντιουμ στην ιστορία του παγκόσμιου πρωταθλήματος - το ρεκόρ θα κρατούσε έως το 1997, όταν το έσπασε ο Ραλφ Σουμάχερ. Συνολικά καλύτερη σαιζόν του ήταν το 1984, όταν τελείωσε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος οδηγών με σταθερή παρουσία στις βαθμολογούμενες εξάδες και 4 πόντιουμ.
Το 1986 η Μπράμπαμ αναζητούσε τον αντικαταστάτη του δις παγκόσμιου πρωταθλητή Νέλσον Πικέ, ο οποίος είχε φύγει για την Γουίλιαμς, και πρότεινε συμβόλαιο στον Ντε Άντζελις. Αυτός δέχθηκε, εκτιμώντας πως στη Λότους οι προοπτικές του ήταν περιορισμένες, αφού η ομάδα ενδιαφερόταν περισσότερο για την εξέλιξη του Άιρτον Σένα.

Θάνατος

Με τη Μπράμπαμ πρόλαβε να τρέξει μόλις τέσσερις αγώνες. Στις 14 Μαΐου 1986, ενώ πραγματοποιούσε δοκιμές σε πίστα της νότιας Γαλλίας, έσπασε η οπίσθια πτέρυγα του μονοθεσίου του. Το όχημα εκτοξεύθηκε στον αέρα και προσέκρουσε με ταχύτητα στο έδαφος πιάνοντας φωτιά. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Μασσαλίας, όπου ξεψύχησε την επόμενη μέρα.
Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έρευνα, αιτία θανάτου δεν ήταν τα τραύματα ή τα εγκαύματα, αλλά το γεγονός ότι παρέμεινε εγκλωβισμένος στο μονοθέσιο για αρκετά λεπτά μετά το ατύχημα, με αποτέλεσμα να καταστραφούν οι πνεύμονές του απ' τις αναθυμιάσεις.
Ραγιακόσκι

Το Ραγιακόσκι (ρωσικά: Раякоски‎* Η φινλανδικά: Jäniskoski‎) είναι μια αγροτική περιοχή (κατοικημένη περιοχή) στην επαρχία Πετσένγκσκι της περιφέρειας Μούρμανσκ στην βορειοδυτική Ρωσία, που βρίσκεται δίπλα από το τριεθνές σημείο μεταξύ της Φινλανδίας, Νορβηγίας και Ρωσίας. Πληθυσμός: 238 άτομα (απογραφή 2010).

Επισκόπηση

Το Ραγιακόσκι βρίσκεται γύρω από το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο Ραγιακόσκι, που χτίστηκε το 1956.
Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης

Πιο πρόσφατη έκθεση 2018

Η πιο πρόσφατη λίστα με τις χώρες ανά Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης δημοσιεύτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2018.
Πουί Μαρί

Γεωγραφικά και γεωλογικά στοιχεία

Το Πουί Μαρί βρίσκεται στο Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης και έχει χαρακτηρισθεί « Μεγάλο αξιοθέατο της Γαλλίας». Είναι ένα σβησμένο ηφαίστειο, ηλικίας περίπου 6,5 εκατομμυρίων ετών, το οποίο σχηματίστηκε από τη συσσώρευση ιξώδους λάβας. Έχει βαθμιαία διαβρωθεί από τους παγετώνες κατά τη διάρκεια της τεταρτογενούς περιόδου, γεγονός που εξηγεί την πυραμιδοειδή μορφή του. 
Αρκετά μονοπάτια πεζοπορίας οδηγούν στο Πουί Μαρί. Το συντομότερο, από την ορεινή διάβαση του Πα ντε Περόλ, αποτελείται από μία πεζοπορική διαδρομή που διαρκεί μία ώρα (μετ' επιστροφής). Στο μονοπάτι, πολύ απότομο σε ορισμένα σημεία, κατασκευάστηκαν σκαλοπάτια, που κρίθηκαν αναγκαία λόγω της μεγάλης επισκεψιμότητας του χώρου που κατέστρεφε την παλιά διαδρομή.
Στις άκρες αυτού του μονοπατιού αναπτύσσεται κίτρινη γεντιανή  η ρίζα της οποίας μπορεί να φθάσει το 1,50 μέτρο και χρησιμοποιείται για να παράγει διάφορα ποτά, τα πιο γνωστά είναι τα απεριτίφ Σαλέρ και Αβέζ.
Διοικητικά, η κορυφή Πουί Μαρί βρίσκεται μεταξύ τεσσάρων πόλεων του νομού Καντάλ: Φαλγκού προς τα δυτικά, Λε Κλω στα βόρεια, Λαβιζερί προς τα ανατολικά και Μαντάντλ-Σαιν-Ζυλιάν στα νότια.
Η κορυφογραμμή μεταξύ του Πουί Μαρί και του Πουί ντε λα Τουρτ διασχίζεται χάρη στην ορεινή διάβαση Πα ντε Περόλ  (1.589 μέτρα, το ψηλότερο οδικό πέρασμα του Μασίφ Σαντράλ). Η οδική πρόσβαση  της διάβασης είναι αδιάβατη το χειμώνα και είναι απόλυτα κλειστή για κυκλοφορία από τον Νοέμβριο έως τον Μάιο.

Κλίμα

Το Πουί Μαρί και το Πλον ντυ Καντάλ είναι ανάμεσα στις περιοχές της Γαλλίας με την υψηλότερη υδατόπτωση (κατά μέσο όρο 2,5 μέτρα νερό ανά έτος) και δημιουργούν πολλαπλούς χείμαρρους των οποίων οι καταρράκτες τρέχουν στις πλαγιές τους.
Η βόρεια πλευρά του Πουί Μαρί, που είναι τον περισσότερο χρόνο χιονισμένη, καλύπτεται από παγωμένα στρώματα χιονιού που λιώνουν πολύ αργά το καλοκαίρι. Αυτή η συσσώρευση του χιονιού αποτελεί την αιτία του παρατεταμένου κλεισίματος της ορεινής διάβασης Πα ντε Περόλ (μερικές φορές μέχρι τον Ιούνιο).

Προστασία του περιβάλλοντος

Η μεγάλη επισκεψιμότητα του χώρου (500 έως 600.000 επισκέπτες κάθε χρόνο μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου, στην οποία πρέπει να προστεθεί και η χειμερινή προσέλευση) θέτει προβλήματα υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος. Ένα από τα εμβληματικά μέτρα του προγράμματος δράσης «Grand Site Objective 2010» είναι η σημαντική μείωση της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων στη διάβαση Πα ντε Περόλ. Έτσι τέθηκαν σε κυκλοφορία μίνι λεωφορεία που αναχωρούν από τις διάφορες κοιλάδες γύρω από την κορυφή.
Σονάτα για πιάνο No. 10 (Μπετόβεν)

Η Σονάτα για Πιάνο No. 10 σε Σολ μείζονα, Op. 14, No. 2 (αγγλικά: Piano Sonata No. 10, γερμανικά: Sonate Nr. 10 G-Dur op. 14 Nr. 2) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη μεταξύ το 1798 και 1799, και αφιερωμένη στη Γιοζέφα φον Μπράουν. Μία τυπική εκτέλεσή της διαρκεί περίπου 15 λεπτά. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: Ι. Allegro - 2/4 σε Σολ μείζονα, ΙΙ. Andante σε Ντο μείζονα και ΙΙΙ. Scherzo: Allegro assai - 3/8 σε Σολ μείζονα. Ο γνωστός Βρετανός μουσικολόγος Ντέιβιντ Φράνσις Τόβεϊ είναι πει ότι η σονάτα αυτή είναι μία «πανέμορφη μικρή δουλειά».
2147483647 (αριθμός)

Ιστορία

Ανακαλύφθηκε ως πρώτος αριθμός από τον Λέοναρντ Όιλερ ο οποίος έγραψε την απόδειξη στην αλληλογραφία του με τον Ντάνιελ Μπερνούλι το 1772. Για την εύρεση του ο Όιλερ δοκίμασε διαδοχικές διαιρέσεις του αριθμού με μικρότερους του, βελτιώνοντας την μέθοδο του Πιέτρο Κατάλντι, και βρίσκοντας την απόδειξη μετά από 372 διαιρέσεις. Ο προηγούμενος μεγαλύτερος γνωστός πρώτος αριθμός (6.700.417) είχε ανακαλυφθεί επίσης από τον Όιλερ 40 έτη νωρίτερα.
Ο αριθμός 2.147.483.647 παρέμεινε ο μεγαλύτερος γνωστός πρώτος αριθμός για τα επόμενα 95 έτη, έως το 1867.Θεωρούνταν τόσο μεγάλος για τα δεδομένα της εποχής, ώστε υπήρξαν εκτιμήσεις πως μάλλον είναι ο μεγαλύτερος πρώτος αριθμός που θα ανακαλυπτόταν ποτέ ή τουλάχιστον κανείς δεν θα δοκίμαζε να ανακαλύψει κάποιον μεγαλύτερο.

Στην επιστήμη υπολογιστών

Η τιμή 2.147.483.647 (ή 7FFFFFFF₁₆ στο δεκαεξαδικό σύστημα) είναι η μέγιστη θετική τιμή των 32 δυαδικών ψηφίων (signed int) και κατά συνέπεια αποτελεί όριο και σε όσες εφαρμογές ηλεκτρονικών υπολογιστών χρησιμοποιούν αυτόν τον τύπο δεδομένων. Η εμφάνιση του αριθμού κατά την διάρκεια υπολογισμών συχνά σημαίνει πως έχει υπάρξει κάποιο σφάλμα ή πως υπάρχει έλλειψη τιμής.
Στις παλαιότερες εκδόσεις των λειτουργικών συστημάτων τα οποία δημιουργήθηκαν με χρήση της γλώσσας προγραμματισμού C, ο τύπος δεδομένων που χρησιμοποιείται για την καταγραφή χρόνου (time_t), αποτελείται από 32 μπιτ (μέγιστη δυνατή τιμή 2.147.483.647). Καθώς η καταγραφή του χρόνου ορίζεται ως ο αριθμός δευτερολέπτων που έχει περάσει από την 1η Ιανουαρίου 1970 (εποχή Unix), η μέγιστη δυνατή τιμή των 32 μπιτ (2.147.483.647, ως δευτερόλεπτα περίπου 58 έτη) δεν επαρκεί για τις ημερομηνίες από το έτος 2038 και έπειτα κάτι που είναι γνωστό ως πρόβλημα του έτους 2038, παρόμοιου με το πρόβλημα του έτους 2000. Έτσι για την επίλυση του προβλήματος, οι υπολογιστές αναβαθμίστηκαν στις αρχές του 21ου αιώνα σε αρχιτεκτονική με υποστήριξη 64 μπιτ η οποία διαθέτει πολύ μεγαλύτερη μέγιστη τιμή (τον αριθμό 9.223.372.036.854.775.807) η οποία εάν εκτιμηθεί ως δευτερόλεπτα αντιστοιχεί σε 292 δισεκατομμύρια έτη από την 1η Ιανουαρίου 1970.
Κάβειροι

Οι Κάβειροι (ή Κάβιροι στη Βοιωτία) ήταν θεότητες αρχαίας Ελληνικής μυστηριακής λατρείας η οποία πρωτοεμφανίζεται στη Λήμνο, την Ίμβρο, τη Σαμοθράκη και τη Θήβα (ή πιο συγκεκριμένα, αρχικά τουλάχιστον, σε περιοχή της Βοιωτίας λίγο δυτικά της Θήβας) αλλά αργότερα επεκτείνεται και αλλού (Μικρά Ασία, Μακεδονία, Θράκη, υπόλοιπο Αιγαίο).

Ιστορία

Οι Κάβειροι συχνά, ήδη από την αρχαιότητα, ταυτίζονται και με τους "Μεγάλους Θεούς" των Μυστηρίων της Σαμοθράκης. Θεωρούνταν γενικώς κακοποιά πνεύματα, κακοί δαίμονες που από τα βάθη της γης και από το βυθό της μητέρας τους της θάλασσας εξακόντιζαν φωτιά και τράνταζαν τη γη. Σε αυτούς αποδιδόταν οι σεισμοί και οι πυρκαγιές. Επίσης ήταν κοντοί στο ύψος, είχαν μεγάλα γεννητικά όργανα και ήταν υπερφυσικά πνεύματα που εκπροσωπούσαν την υπόγεια φωτιά και τις μεταλλευτικές εργασίες. Ο Ηρόδοτος ισχυρίζεται πως ήταν γιοι του Ήφαιστου και πως του αντικαθιστούσαν τους χαλκουργούς Κύκλωπες. Ο Φερεκύδης προσθέτει ότι μητέρα τους ήταν η Καβείρη, κόρη του Πρωτέα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ήταν παιδιά του Δία και της Ηλέκτρας, δηλαδή της φωτεινής φλόγας.
Ενώ ο Βίκερ και ο Μάρεϋ δέχονται πως το όνομα είναι ελληνικό και προέρχεται από το ρήμα καίω, πολλοί εξακολουθούν να θεωρούν την προέλευσή τους άγνωστη, πιθανώς μη ελληνική και συχνά έχουν διατυπωθεί θεωρίες προελληνικής ή ανατολικής προέλευσης: το όνομα Κάβειρος, σύμφωνα με τον Γκρόουτ, προέρχεται από το σημιτικό καβιρίμ "ισχυρός, μεγάλος, δυνατός".
Οι Κάβειροι της Θήβας αναφέρονται σε αφιερωματικές επιγραφές ως "Κάβιρος" και "Παις" (γιος του Κάβιρου). Σύμφωνα με τον Παυσανία, η Καβείρια Δήμητρα ξεκίνησε τις τελετές των Καβείρων της Θήβας ως δώρο προς τον Προμηθέα, ο οποίος ήταν ένας από τους Κάβειρους και το γιο του, τον Αιτναίο. Ο ίδιος αναφέρει αλλού πως ο Αθηναίος Μέθαπος, αφού επανοργάνωσε τα μυστήρια στην Ανδανία της Μεσσηνίας, ίδρυσε τα μυστήρια των Καβείρων της Θήβας.
Για τους Κάβειρους της Λήμνου ο Ακουσίλαος αναφέρει ότι ο Ήφαιστος και η θεά Καβειρώ γέννησαν τον Καδμίλο (ή Κασμίλο ή Κάμιλλο), ο οποίος γέννησε τους τρεις Κάβειρους, που με τη σειρά τους γέννησαν τρεις Καβειρίδες νύμφες. Το σύμβολο των τριών Λήμνιων Καβείρων ήταν η λαβίδα και το σφυρί του μεταλλουργού.

Μεγάλοι Θεοί της Σαμοθράκης

Στο ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη οι "Θεοί Μεγάλοι" ή "Θεοί" δεν αναφέρονται ποτέ ως Κάβειροι, ωστόσο ο Στησίμβροτος ο Θάσιος και ο Ηρόδοτος (ο οποίος έμμεσα αναφέρει ότι ήταν μύστης ο ίδιος)  ταυτίζουν τους δύο. Ο περιηγητής Μνασέας δίνει τα ονόματά τους ως Αξίερος, Αξιόκερσα και Αξιόκερσος, τους οποίους ταυτίζει αντίστοιχα με τους Δήμητρα, Περσεφόνη και Άδη ενώ ο σχολιαστής του Μνασέα προσθέτει ένα τέταρτο, το Καδμίλο τον οποίο ταυτίζει με τον Ερμή.
Στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου Ρόδιου, οι Αργοναύτες αποβιβάζονται στη Σαμοθράκη και μυώνται στα μυστήρια ώστε να πλεύσουν με ασφάλεια υπό την προστασία των Καβείρων.
Λάζλο Ζιλάγκυι (πολιτικός)

Πολιτική σταδιοδρομία

Ήταν ιδρυτικό μέλος του κόμματος LMP από το 2009 έως και το 2013.  Εκλέχτηκε στην Εθνική Συνέλευση από τον εθνικό κατάλογο του κόμματος κατά τις ουγγρικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2010 . Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Υγείας από τις 14 Μαΐου 2010.  
Τον Ιανουάριο του 2013, το συνέδριο της LMP απέρριψε την εκλογική συνεργασία με άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του Μαζί 2014 .  Ως αποτέλεσμα, τα μέλη της πλατφόρμας "Διάλογος για την Ουγγαρία" της LMP, συμπεριλαμβανομένου του Ζιλάγκυι, ανακοίνωσαν την απόφασή τους να εγκαταλείψουν το κόμμα της αντιπολίτευσης και να δημιουργήσουν μια νέα οργάνωση. Ο Μπένεντεκ Ιάβορ δήλωσε ότι οκτώ βουλευτές που θα αποχωρήσουν από την LMP θα διατηρήσουν τις κοινοβουλευτικές εντολές τους. Οι αποχωρούντες βουλευτές καθιέρωσαν το ''Διάλογο για την Ουγγαρία'' ως πλήρες κόμμα.
1444 Παννονία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Παννονίας εκτιμάται σε 29,20 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,4748. Η Παννονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 45,4 λεπτά.
Μιχαήλ Πολίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από το Λεωνίδιο Κυνουρίας. Σπούδασε στην Αθήνα. Μετά το απολυτήριο του γυμνασίου γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών, και εν συνεχεία φοίτησε στη Γαλλία, στην Ελβετία και στο Βέλγιο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, και συμπλήρωσε εικοσαετία. Εκλέχτηκε επανειλημμένα βουλευτής, ώσπου αποσύρθηκε μετά τον θάνατο του Τρικούπη και ξαναέγινε δικηγόρος.
Διετέλεσε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδας.
Νίκος Ζαρκάδης

Τρία αδέρφια ποδοσφαιριστές

Η οικογένεια του Νίκου Ζαρκάδη ανέδειξε δυο ακόμα επιφανείς ποδοσφαιριστές, τους δύο αδερφούς του: το μεγαλύτερο Βασίλη που έπαιξε σε Αθηναϊκό και Ολυμπιακό και το μικρότερο Ιάκωβο (1927-2007) που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο.
Μαρία Φιόντοροβνα (Δάγμαρ της Δανίας)

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Δάγμαρ γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1847 στο Κίτρινο Παλάτι, Κοπεγχάγη. Ο πατέρας της Πρίγκιπας Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, ήταν μέλος ενός σχετικά φτωχού πριγκιπικού οίκου που δεν ήταν ιδιαίτερα επιφανής. Η μητέρα της ήταν η Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ.
Βαφτίστηκε στην Λουθηρανική πίστη και πήρε το όνομά της, από την Μαρία Σοφία της Έσσης-Κάσσελ, Χήρα Βασίλισσα της Δανίας και από την μεσαιωνική δανή βασίλισσα, Δάγμαρ της Βοημίας. Στο υπόλοιπο της ζωή της ήταν γνωστή ως Μαρία Φεοντόροβνα, όνομα που πήρε όταν μεταστράφηκε στην ορθοδοξία το 1866, πριν από τον γάμο της με το μελλοντικό αυτοκράτορα Αλέξανδρο Γ΄. Μέσα στην οικογένεια της ήταν γνωστή ως "Μίννι".

Το τέλος

Έχοντας πληγεί από την απώλεια του συζύγου της, και μετά την αναπάντεχη δολοφονία των δυο γιων της, του τσάρου Νικολάου και του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ, της νύφης Αλεξάνδρας Φιόντοροβνα και των πέντε παιδιών του Νικολάου από τους Μπολσεβίκους, ένα νέο χτύπημα έρχεται να την ταράξει. 
Τον Νοέμβριο του 1925 η αγαπημένη της αδελφή, η Βασίλισσα Αλεξάνδρα, πεθαίνει. Αυτή ήταν και η τελευταία απώλεια που θα μπορούσε να υποφέρει. «Ήταν έτοιμη να συναντήσει το Θεό» έγραψε ο γαμπρός της, Μέγας Δούκας Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς, για τα τελευταία χρόνια της Μαρίας. Στις 13 Οκτωβρίου του 1928 στο Χβιντόβρε κοντά στην Κοπεγχάγη, σε ένα σπίτι που είχε μαζί με την αδελφή της Βασίλισσα Αλεξάνδρα, η Μαρία πέθανε σε ηλικία 80 ετών, έχοντας κοντά της δυο κόρες της. Μετά το εξαήμερο λαϊκό προσκύνημα που έγινε στην Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία Αλέξανδρος Νιέφσκι της Κοπεγχάγης, η αυτοκράτειρα ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ροσκίλντε.
Το 2005, η βασίλισσα Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας και πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας και αντίστοιχες κυβερνήσεις τους συμφώνησαν ότι η αυτοκράτειρα θα πρέπει να επιστρέψει στην Αγία Πετρούπολη, σύμφωνα με την επιθυμία της να ταφεί δίπλα στο σύζυγό της. Μια σειρά από τελετές πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 23-28 Σεπτεμβρίου 2006. Η νεκρώσιμη ακολουθία, στην οποία συμμετείχαν υψηλά αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Διαδόχου Πρίγκιπα Φρειδερίκου της Δανίας και της Πριγκίπισσας Μαίρης της Δανίας και του Πρίγκιπα και της Πριγκίπισσας Μιχαήλ του Κεντ. Το πλήθος γύρω από το φέρετρο ήταν τόσο μεγάλο, ώστε ένας νεαρός Δανός διπλωμάτης έπεσε στον τάφο πριν από κηδευτεί το φέρετρο. 
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, το άγαλμα της Μαρίας Φεοντόροβνα αποκαλύφθηκε κοντά στο αγαπημένο της παλάτι το Πέτερχοφ. Μετά το προσκύνημα που έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ισαάκ, θάφτηκε δίπλα στο σύζυγό της Αλέξανδρο Γ΄, στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στις 28 Σεπτεμβρίου 2006, 140 χρόνια μετά την πρώτη άφιξή της στη Ρωσία και σχεδόν 78 χρόνια μετά το θάνατό της.