google/wiki40b huggingface dataset:
111 Άτη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Άτης υπολογίσθηκε σε 134,6 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,6 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Άτης εκτιμάται σε 3,76 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 71,2 m/sec (256 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Άτης είναι C (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,061, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Άτη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 4 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Κυριάκος Φλόκας

Ο Κυριάκος ή Κύρ(γ)ιος Φλόκας ήταν το πρόσωπο που σύμφωνα με την προφορική ιστορική παράδοση συνέβαλε καθοριστικά ώστε να χορηγηθεί το 1659 από τους Οθωμανούς, το προνομιακό καθεστώς στην περιοχή του Μετσόβου.

Σχετικά στοιχεία

Ο σχετικός θρύλος, αποδίδει την παραχώρηση των προνομίων του Μετσόβου στην εύνοια κάποιου μεγάλου βεζύρη προς τον Μετσοβίτη αρχιτσέλιγκα, σε ανταπόδοση του γεγονότος ότι τον φιλοξένησε και τον έκρυψε όταν είχε πέσει στη δυσμένεια του σουλτάνου και κινδύνευε να εκτελεστεί. Συγκεκριμένα, ο υψηλόβαθμος Οθωμανός αξιωματούχος, ντυμένος με στολή κτηνοτρόφου, ακολουθούσε επί τρία χρόνια τα κοπάδια του Φλόκα στα χειμαδιά της Θεσσαλίας και τα θερινά βοσκοτόπια του Μετσόβου. Διαπιστώθηκε, ωστόσο, ότι είχε πέσει θύμα συκοφαντίας γι αυτό και ο Σουλτάνος τον αμνήστευσε, τον αναζήτησε και τον αποκατέστησε στην θέση του. Όταν αργότερα τον επισκέφτηκε μετά από πρόσκλησή του ο Φλόκας, του έδωσε άφθονα και πλούσια δώρα και τον εφοδίασε με σουλτανικό φιρμάνι, μέσω του οποίου παραχωρούνταν ειδικά προνόμια στο Μέτσοβο και τα όμορα προς αυτό χωριά.
Χωρίς να έχει τεκμηριωθεί ιστορικά η ύπαρξη του Κυριάκου Φλόκα και του συγκεκριμένου βεζύρη, η οικογένεια Φλόκα εμφανίζεται στις πηγές του Μετσόβου ως μία από τις ισχυρότερες του ανώτερου κοινωνικού στρώματος. Κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα συναντάμε μέλη της να κατέχουν ηγετικές θέσεις, να χρηματοδοτούν κοινωφελή έργα και να δωρίζουν γαίες σε ναούς και μονές της περιοχής. Παράλληλα, η κεντρικότερη συνοικία του Μετσόβου, όπου σήμερα βρίσκεται η κεντρική πλατεία, έφερε παλιότερα την ονομασία ο «Μαχαλάς του Φλόκα».
Η εκκλησία του Μετσόβου τελεί κάθε χρόνο κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας μνημόσυνο προς τιμήν του. Το φιρμάνι και το πατριαρχικό σιγίλλιο με το οποίο από το 1659 το Μέτσοβο υπήχθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, φυλάσσονται σε σιδερένιο κιβώτιο στο Αβερώφειο γραφείο του Μετσόβου.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1995

Το 81ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1995 διεξήχθη στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο Πάτρας μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1995. Μετείχαν 760 αθλητές και αθλήτριες από 129 σωματεία.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 5 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη" και το "Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αστυνομικών Υπαλλήλων". Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα δεκάθλου και βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά και 26η συνολικά. Παράλληλα, έκανε το "νταμπλ", αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Ορέστης Καρνέζης

Συλλογική καριέρα

Ο Καρνέζης γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Αγωνίστηκε αρχικά σε τοπικές ομάδες της Κέρκυρας μέχρι την ηλικία 16 ετών, οπότε αποκτήθηκε από τον ΟΦΗ. Λόγω του νεαρού της ηλικίας του δεν αγωνίστηκε αμέσως, αλλά έπαιξε για δύο χρόνια στη θυγατρική του ομάδα που αγωνιζόταν στην Δ΄ Εθνική και άλλον έναν χρόνο στην ομάδα νέων. Στην πρώτη ομάδα του ΟΦΗ προωθήθηκε το 2005 και παρέμεινε έως το 2007, ως δεύτερος τερματοφύλακας πίσω από τον Μιχάλη Σηφάκη.
Λόγω της παρουσίας του όμως στην εθνική Ελπίδων την ίδια περίοδο τράβηξε το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού, που τον απέκτησε το καλοκαίρι του 2007. 
Στον Παναθηναϊκό είχε λίγες εμφανίσεις μέχρι την περίοδο 2011-12 οπότε καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα, συμπληρώνοντας την περίοδο αυτή 22 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.
Τον Ιούλιο του 2013 υπέγραψε στην ιταλική Ουντινέζε, έναντι 750.000 ευρώ. Στο συμβόλαιο συμφωνήθηκε όπως την πρώτη χρονιά παραχωρηθεί ως δανεικός στην ισπανική Γρανάδα, με την οποία τερμάτισε στη 15η θέση της Λα Λίγκα. Συνολικά πραγματοποίησε 6 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και δύο στο κύπελλο Ισπανίας για την περίοδο 2013-14, με την ολοκλήρωση της οποίας επέστρεψε στην Ουντινέζε όπου καθιερώθηκε ως βασικός, μετρώντας 75 συνολικά συμμετοχές πρωταθλήματος τα επόμενα δύο χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2017 πήγε ως δανεικός στη Γουότφορντ. Το καλοκαίρι του 2018 αποκτήθηκε απ την Νάπολι.

Διεθνής καριέρα

Ο Ορέστης Καρνέζης έχει αγωνιστεί στις εθνικές ομάδες όλων των ηλικιών, (Παίδων, Νέων και Ελπίδων). Το ντεμπούτο του με την Ελπίδων πραγματοποιήθηκε στις 18 Αυγούστου 2004, σε φιλική αναμέτρηση με την Τσεχία. Επίσης υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην Αλμερία της Ισπανίας.
Στις 29 Φεβρουαρίου 2012 πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή με την Ανδρών, στη φιλική αναμέτρηση με το Βέλγιο.
Υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία, όπου αγωνίστηκε βασικός και στους τέσσερις αγώνες.
Ιωάννης Κανναβός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σπερχειάδα της Φθιώτιδας και ήταν γιος του Νικολάου Κανναβού, από οικογένεια αγωνιστών του 1821. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος. Ήταν ιδρυτικό στέλεχος του κόμματος των Φιλελευθέρων και στενός συνεργάτης του Ελεθ. Βενιζέλου.
Εξελέγη βουλευτής Ναυπακτίας το 1895, το 1902, το 1905, το 1906, το 1923 και το 1928 με τους Φιλελευθέρους  και επανεξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας τον Αύγουστο του 1910, τον Νοέμβριο του 1910, το 1911, το 1912, τον Μάιο του 1915, το 1924, και 1926  και γερουσιαστής το 1932. 
Υπηρέτησε ως υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου από τον Ιανουάριο ως τον Μάρτιο του 1924 και Συγκοινωνίας στην κυβέρνηση Καφαντάρη από τον Φεβρουάριο του 1924 ως τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς.
Στην κυβέρνηση Βενιζέλου χρημάτισε υπουργός Γεωργίας, από τις 4 Ιουλίου 1928 ως τις 7 Ιουνίου 1929  και υπουργός Γενικός Διοικητής Θεσσαλονίκης στην επόμενη κυβέρνηση Βενιζέλου (και Γενικός Διοικητής Μακεδονίας από τις 29 Αυγούστου 1924 ως τις 27 Οκτωβρίου 1925).
Απεβίωσε στις 29 Απριλίου 1953.
Ήταν ο τελευταίος γόνος της οικογένειας των Κανναβαίων της Λομποτινάς.
Αγιάννης Μεσσηνίας

Ιστορικό οικισμού

Ο μικρός οικισμός του Αγιάννη, ο οποίος ανήκει στη Δημοτική ενότητα Αετού, αν και τυπικά θεωρείται ως νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011, όταν και προσαρτήθηκε στον νέο Δήμο Τριφυλίας, έχει ουσιαστικά εκτενέστερη ιστορία. Με επίσημη ονομασία ως ο Άγιος Ιωάννης προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Δωρίου το 1845. Ο οικισμός πάντως δεν αναφέρεται, το 1853, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Δωρίου της Επαρχίας Τριφυλίας, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Δωρίου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σουλιμά (σήμερα το Άνω Δώριο). Το 1876 ο οικισμός καταργείται για πρώτη φορά. Το 1899 η περιοχή του οικισμού μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 ο Άγιος Ιωάννης προσαρτάται  στην Κοινότητα Κάτω Λάπης, που είχε ως έδρα το χωριό Κάτω Λάπη και στην οποία υπάγονταν επίσης οι οικισμοί Άνω Λάπη (καταργήθηκε το 1920), Στηλάρι, Σπαρτέζα (προσαρτήθηκε το 1920), Μπρέχθη (προσαρτήθηκε το 1920), και Άνω Κοπανάκι (προσαρτήθηκε το 1923). Το 1924 η έδρα της κοινότητας μεταφέρεται από το Κάτω Λάπη στο Άνω Κοπανάκι και μετονομάζεται σε Κοινότητα Άνω Κοπανακίου. Το 1951 η Κοινότητα Άνω Κοπανακίου και η Κοινότητα Κάτω Κοπανακίου ενώνονται στην Κοινότητα Κοπανακίου, με έδρα το Άνω Κοπανάκι. ενώ το 1971 ο Άγιος Ιωάννης καταργείται για δεύτερη φορά. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο οικισμός αναγνωρίζεται εκ νέου για τρίτη φορά, με επίσημη ονομασία ως Αγιάννης και ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο Αγιάννης σήμερα είναι οικισμός που υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα του Κοπανακίου του Δήμου Τριφυλίας, που έχει ως έδρα το Κοπανάκι.
Σάρα Σάχι

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1980 στο Γιούλις του Τέξας και έχει ιρανική και ισπανική καταγωγή.
H καριέρα της ξεκίνησε το 2000, όταν και άρχισε να συμμετέχει σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων Κωδικός Alias, Dawson's Creek, Reba και Supernatural.
Στη συνέχεια, έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά The L Word, όπου υποδύθηκε την Κάρμεν ντε λα Πίκα Μοράλες στη δεύτερη και στην τρίτη σεζόν (2005-2006), ενώ εμφανίστηκε ως γκεστ στην έκτη (2009).
Επίσης, εμφανίστηκε στις σειρές Οι Σοπράνος και Life. Από το 2013 ως το 2016 υποδύθηκε τη Σαμίν Σο στη σειρά Person of Interest.
Γλωσσική τοπικοποίηση

Ο όρος γλωσσική τοπικοποίηση αναφέρεται στην διαδικασία προσαρμογής ενός προϊόντος που έχει ήδη μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες σε μια συγκεκριμένη χώρα ή περιοχή (αγγλ. localisation, από τη λατινική locus  (place) και τον αγγλικό όρο locale, "ένα μικρότερο μέρος όπου συμβαίνει κάτι ή διαδραματίζεται"). Επίσης, είναι η δεύτερη φάση μιας ευρύτερης διαδικασίας μετάφρασης και πολιτισμικής προσαρμογής ενός προϊόντος (για συγκεκριμένες χώρες, περιοχές ή ομάδες) για να ληφθούν υπόψη οι διαφορές σε διαφορετικές αγορές, μια διαδικασία γνωστή ως διεθνοποίηση και τοπική προσαρμογή.
Η γλωσσική τοπικοποίηση διαφέρει από τη μεταφραστική δραστηριότητα επειδή περιλαμβάνει μια ολοκληρωμένη μελέτη της κουλτούρας στην οποία απευθύνεται το προϊόν έτσι ώστε να μπορέσει να το προσαρμόσει στις τοπικές ανάγκες.O όρος τοπικοποίηση μπορεί να προσδιοριστεί και από το αριθμώνυμο  L10N (όπως: "το Λ", ακολουθούμενη από δέκα γράμματα και, στη συνέχεια, "N").
Η διαδικασία της τοπικοποίησης σχετίζεται συχνά με την πολιτισμική προσαρμογή και μετάφραση λογισμικού, ηλεκτρονικών παιχνιδιών και ιστοσελίδων, καθώς και ήχου/φωνής αθέατου αφηγητή ή άλλου περιεχομένου πολυμέσων ενώ σχετίζεται λιγότερο συχνά με οποιαδήποτε γραπτή μετάφραση  (η οποία μπορεί επίσης να περιλαμβάνει πολιτισμικές διαδικασίες προσαρμογής). Η τοπικοποιιηση μπορεί να γίνει για χώρες ή περιοχές όπου οι άνθρωποι μιλούν διαφορετικές γλώσσες, ή όπου ομιλείται η ίδια γλώσσα: για παράδειγμα, διαφορετικές διάλεκτοι των Ισπανικών, με διαφορετικά ιδιώματα, ομιλούνται στην Ισπανία και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ακρωτήριο Κάβο Γκρέκο

Το Κάβο Γκρέκο είναι ακρωτήριο αλλά και μικρή χερσόνησος στα νοτιοανατολικά της Κύπρου, στην Επαρχία Αμμόχωστου, ανάμεσα στη Αγία Νάπα και το Παραλίμνι. Η περιοχή είναι χαρακτηρισμένη εθνικό δασικό πάρκο, ενταγμένο στο πρόγραμμα Φύση 2000 (Natura 2000), και καλύπτει έκταση 384,9 εκταρίων.
Στη θαλάσσια περιοχή του κάβο Γκρέκο υπάρχουν υποθαλάσσιες χαράδρες και σπήλαια και είναι δημοφιλές για κατάδυση. Αποτελεί σημαντικό σταθμό για μεταναστευτικά πουλιά και εκεί ζουν 71 είδη πανίδας, ενώ η χλωρίδα αποτελείται κυρίως από θάμνους. Τη μεγαλύτερη έκταση καλύπτει η Ακακία του είδους Ακακία η κυανόφυλλη (Acacia saligna= A. cyanophylla), η οποία όμως δεν αποτελεί ενδημικό είδος της Κύπρου και γίνονται έντονες προσπάθειες απομάκρυνσής της.
Στη θαλάσσια περιοχή του κάβο Γκρέκο έχουν βρεθεί από δύτες πολλά ναυάγια. Το 2007 βρέθηκε και ερευνήθηκε αρχαίο ναυάγιο του 2ου αιώνα μ.Χ. Στο ακρωτήριο λειτουργεί φάρος κατασκευασμένος από τους Βρετανούς, ο δεύτερος που κατασκευάστηκε στην Κύπρο μετά από αυτόν του κάστρου της Πάφου.
Patrouille Suisse

Οι Patrouille Suisse είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος της Ελβετικής Πολεμικής Αεροπορίας. Η ομάδα χρησιμοποιεί έξι μαχητικά αεροσκάφη Northrop F-5E Tiger II.
Δελφικοί τρίποδες

Ο τρίποδας, επάνω στον οποίο συνήθως ήταν προσαρμοσμένος κάποιος λέβητας, αποτελούσε βασικό αντικείμενο στο τελετουργικό της λατρείας του Πύθιου Απόλλωνα. Στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών έχουν βρεθεί τρίποδες και λέβητες, ακέραιοι ή τμηματικοί, που φανερώνουν την τυπολογική εξέλιξη του ιδιότυπου αυτού αντικειμένου.

Ο τρίποδας στη λατρεία του Απόλλωνα

Χαρακτηριστικά αντικείμενα στη λατρεία του Πύθιου Απόλλωνα είναι οι τρίποδες. Ο μύθος λέει ότι ο Ηρακλής, μετά τον φόνο του Ίφιτου, πήγε στο Μαντείο των Δελφών για να ρωτήσει πώς θα μπορούσε να εξιλεωθεί και να καθαρθεί. Το μαντείο δεν του έδινε αρχικά χρησμό. Τότε ο Ηρακλής, οργισμένος, άρπαξε τον τρίποδα της Πυθίας. Ο Απόλλων προσπάθησε να τον εμποδίσει και θεός και ήρωας πιάστηκαν στα χέρια. Η διαμάχη έληξε με την παρέμβαση του Δία. Η παράδοση αυτή αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους εικονογράφους. Μία άλλη μυθολογική εκδοχή που συνδέεται με τον τρίποδα είναι η παράδοση ότι στον λέβητα του τρίποδα των Δελφών είχαν ενταφιαστεί τα λείψανα του Διονύσου. Έτσι, ο τρίποδας εξελίχθηκε σε βασικό αντικείμενο που συνδεόταν άρρηκτα με τις τελετουργίες και τη λατρεία.
Γαλβανικό στοιχείο

Γαλβανικό ή βολταϊκό στοιχείο (galvanic cell, ή voltaic cell από τα ονόματα των Λουίτζι Γκαλβάνι, ή Αλεσάντρο Βόλτα αντίστοιχα), είναι ηλεκτροχημικό στοιχείο (electrochemical cell) που παράγει ηλεκτρική ενέργεια από αυθόρμητες αντιδράσεις οξειδοαναγωγής που λαμβάνουν χώρα μέσα στο στοιχείο. Αποτελείται γενικά από δύο διαφορετικά μέταλλα συνδεμένα με γέφυρα άλατος (salt bridge), ή μεμονωμένα ημιστοιχεία που διαχωρίζονται με πορώδη μεμβράνη.
Ο Βόλτα ήταν ο εφευρέτης της βολταϊκής στήλης (voltaic pile), της πρώτης ηλεκτρικής μπαταρίας. Στη συνηθισμένη χρήση, η λέξη "μπαταρία" έχει καταλήξει να συμπεριλαμβάνει ένα μοναδικό γαλβανικό στοιχείο, αλλά η μπαταρία κανονικά αποτελείται από πολλαπλά στοιχεία.

Ιστορικό

Το 1780, ο Λουίτζι Γκαλβάνι ανακάλυψε ότι όταν δύο διαφορετικά μέταλλα (π.χ., χαλκός και ψευδάργυρος) συνδεθούν και στη συνέχεια και τα δυο έρθουν σε επαφή  ταυτόχρονα με δύο διαφορετικά τμήματα νεύρου ποδιού βατράχου, τότε το πόδι συστέλλεται.
Αυτό το ονόμασε "ζωικό ηλεκτρισμό". Η βολταϊκή στήλη, που εφευρέθηκε από τον Αλεσάντρο Βόλτα τη δεκαετία του 1800, αποτελείται από μια στήλη στοιχείων παρόμοιων με το γαλβανικό στοιχείο. Όμως, ο Βόλτα την κατασκεύασε πλήρως από μη βιολογικό υλικό για να αμφισβητήσει τη θεωρία του ζωικού ηλεκτρισμού του Γκαλβάνι (και του μεταγενέστερου πειραματιστή Λεοπόλντο Νόμπιλι) υπέρ της δικής του θεωρίας ηλεκτρικής επαφής μετάλλου-μετάλλου. Ο Κάρλο Ματεούτσι (Carlo Matteucci) με τη σειρά του κατασκεύασε μια μπαταρία από πλήρως βιολογικό υλικό ως απάντηση στον Βόλτα.  Αυτές οι ανακαλύψεις έστρωσαν τον δρόμο για τις ηλεκτρικές μπαταρίες.
Ο Βίλχεμ Κένιχ (Wilhelm König) πρότεινε το 1940 ότι το αντικείμενο γνωστό ως μπαταρία της Βαγδάτης μπορεί να αντιπροσωπεύει τεχνολογία γαλβανικού στοιχείου από την αρχαία Παρθία.  Αντίγραφα γεμάτα με κιτρικό οξύ ή χυμό σταφυλιού παράγουν τάση.  Όμως,  απέχει πολύ από το είναι βέβαιο ότι αυτός ήταν όντως ο σκοπός — άλλοι μελετητές έχουν επισημάνει ότι έμοιαζε πολύ με γνωστά δοχεία που χρησιμοποιήθηκαν για αποθήκευση  κυλίνδρων παπύρων.

Γαλβανική διάβρωση

Η γαλβανική διάβρωση είναι μια διεργασία που υποβαθμίζει τα μέταλλα ηλεκτροχημικά.
Αυτή η διάβρωση συμβαίνει όταν δύο ανόμοια μέταλλα βρίσκονται σε επαφή μεταξύ τους παρουσία ηλεκτρολύτη, όπως αλατόνερο, σχηματίζοντας γαλβανικό στοιχείο. Επίσης, μπορεί να σχηματιστεί στοιχείο, εάν το ίδιο μέταλλο εκτίθεται σε διαφορετικές συγκεντρώσεις του ηλεκτρολύτη. Το τελικό ηλεκτροχημικό δυναμικό αναπτύσσει στη συνέχεια ηλεκτρικό ρεύμα που διαλύει ηλεκτροχημικά το λιγότερο ευγενές υλικό.
Ναύσταθμος Κρήτης

Εγκαταστάσεις

Ο Ναύσταθμος Κρήτης περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, εγκαταστάσεις που κατασκευάστηκαν με πιστώσεις του NATO. Η πιο αξιόλογη από αυτές είναι το μοναδικό στη μεσόγειο, κρηπίδωμα Κ-14, στο οποίο μπορεί να σταθμεύσει αεροπλανοφόρο, ενώ υπάρχουν επίσης αποθήκες υγρών καυσίμων και αποθήκες πυρομαχικών.
Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ

Το Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ (Skaftafell) βρίσκεται μεταξύ του Κίρκγιουμπεγιαρκλαουστουρ (Kirkjubæjarklaustur) και του Χιοφν (Höfn) στα νότια της Ισλανδίας.
Ιδρύθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1967 και μεγεθύνθηκε δύο φορές από τότε. Σήμερα το πάρκο έχει έκταση περίπου 1700 τετραγωνικά χλμ., γεγονός που το καθιστά το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ισλανδίας. Εδώ βρίσκονται η κοιλάδα Mörsárdalur, το βουνό Κρίστιναρτινταρ και ο παγετώνας Skaftafellsjökull. 
Το τοπίο είναι παρόμοιο με αντίστοιχα των Άλπεων, αλλά έχει μορφοποιηθεί μέσω χιλιάδων χρόνων από διαφορετικές επιδράσεις φωτιάς (ηφαιστειακές εκρήξεις του Ούραεφαγιουκουλλ (Öraefajökull)  ή του Χβάννανταλσνγιουκουρ (Hvannadalshnjúkur)) και νερού (οι παγετώνες Σκέιδαραγιοκουλ και Σκάφταφελλσγιοκουλλ) καθώς και οι ποταμοί Σκέιδαρα, Μόρσα και Σκάφταφελσα. Ηφαιστειακές εκρήξεις υπό την παγοσκεπή κορυφή μπορούν να οδηγήσουν σε εκροές του παγετώνα (Ισλανδικά: jökulhlaup) που διογκώνουν μαζικά τον ποταμό Skeiðará. Η αμμώδης άγονη γη μεταξύ του παγετώνα και της θάλασσας προκαλούμενη από jökulhlaup αποκαλείται Σάντουρ (Sandur). Η τελευταία γιόκουλχλαουπ σημειώθηκε το 1996. 
Το Σκάφταφελλ είναι αρκετά γνωστό για το ευχάριστο κλίμα του και τις ηλιόλουστες καλοκαιρινές μέρες, οι οποίες δεν είναι τόσο διαδεδομένες στον Ισλανδικό νότο. Στην περιοχή βρίσκεται μεγάλο δάσος από σημύδες (Bæjarstaðarskógur). Από τη στιγμή που η είσοδος στα πρόβατα είναι απαγορευμένη στην περιοχή, η βλάστηση ευδοκιμεί. Στο πάρκο μπορούν να θεαθούν και πολλά διαφορετικά πτηνά καθώς και αλεπούδες. 
Κοντά στο κέντρο επισκεπτών βρίσκεται και ο καταρράκτης Σβάρτιφος (Svartifoss, Μαύροι Καταρράκτες) που χύνεται από ύψος 12 περίπου μέτρων. Το όνομά του προέρχεται από τις στήλες μαύρου βασάλτη πίσω του. 
Στο Μεσαίωνα υπήρχαν μερικές μεγάλες φάρμες στην περιοχή, οι οποίες όμως εγκαταλείφθηκαν λόγω ηφαιστειακών εκρήξεων και τις επακόλουθες εκροές παγετώνα. Οι δύο επιζώσες φάρμες συντηρούνται σήμερα βασικά από τον τουρισμό.  Το πάρκο διαθέτει επίσης πληροφοριακό κέντρο και σημεία για κατασκήνωση. Πολλά  μονοπάτια αναρριχήσεων διασχίζουν την περιοχή.
Φελλί Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Φελλί βρίσκεται δυτικά του Αλιάκμονα και νότια του Βενέτικου, πολύ κοντά στο σημείο που οι δύο ποταμοί ενώνονται. Απέχει 18,5 χλμ. νοτιοδυτικά από τα Γρεβενά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η θέση του χωριού ήταν πάντα η ίδια και χωρίς αλλαγές στη σύσταση του πληθυσμού του. Μετά την απελευθέρωση και την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν κάποιες οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρξε τσιφλίκι Τούρκων μπέηδων. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρεται με την ονομασία Φιλή ή Φυλή και αρκετοί κάτοικοί του καταγράφονται ως αφιερωτές  της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή). Νότια του χωριού υπάρχει μικρή λιμνούλα για πικνίκ και ψάρεμα και στα νοτιοδυτικά, στον δρόμο προς Αγίους Θεοδώρους, το Κατάστημα Κράτησης Γρεβενών.

Ονομασία - Διοικητικά

Η παλιά ονομασία του, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Φιλί και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα την ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Κοζάνης. Μετονομάστηκε σε Φελλί το 1949 με το ΦΕΚ 351Α - 19/12/1949 και το 1964 με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 προσαρτάται στο δήμο Γρεβενών. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το όνομα προέρχεται από τη Φίλα που υπήρξε μια από τις γυναίκες του Φίλιππου Β΄ βασιλιά της Μακεδονίας. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ελευθεροχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Φελλίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.094 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.039.
606 Βραγγάνη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βραγγάνης εκτιμάται σε 35,54 ± 2,2 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι K, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0986. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Βραγγάνη γύρω από τον εαυτό της.
Αντριέβιτσα

Ιστορία

Η πόλη της Αντριέβιτσας είναι μια σχετικά νέα εγκατάσταση, καθώς τα θεμέλιά της τέθηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Ιδρυτές της ήταν η σερβική φυλή των Βασογιεβίτσι. Το 1858 ο Μίλιαν Βούκοφ ανακήρυξε την περιοχή μέρος του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου. Από εκείνο το σημείο, ο οικισμός ξεκίνησε να επεκτείνεται σταδιακά με τη μορφή πόλης, όμως αυτή η ανάπτυξη διεκόπη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Ιούλιο του 1944, μια γερμανική μεραρχία, κατέσφαξε πάνω από 400 Ορθόδοξους Χριστιανούς της πόλης. Η οικονομία της Αντριέβιτσα χτυπήθηκε βαριά με την παρακμή της βιομηχανίας κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Γιουγκοσλαβίας, με ταυτόχρονη μείωση του πληθυσμού.

Μεταφορές

Η Αντριέβιτσα συνδέεται με το υπόλοιπο Μαυροβούνιο με διπλής λωρίδας αυτοκινητόδρομους. Επαρχιακοί δρόμοι την συνδέουν με Μπέρανε και Κολάσιν (που απέχουν και οι δύο περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά). Ο μελλοντικός αυτοκινητόδρομος Βελιγράδι-Αντιβάριο αναμένεται να περνάει από την πόλη.
Το Αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα, από όπου εξυπηρετούνται αεροπορικώς οι πολίτες και οι επισκέπτες της Αντριέβιτσας, απέχει περίπου 120 χιλιόμετρα μακριά.

Τουρισμός

Η Αντριέβιτσα περιβάλλεται από τα βουνά Κόμοβι, Μπιελασίτσα και Προκλετίγιε. Τοποθετείται σε ένα λόφο 40 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του ποταμού Λιμ. Ο δήμος απολαμβάνει ένα μεγάλο ποσοστό τουρισμού εξαιτίας της εκπληκτικής παρθένας φύσης που τον περιβάλλει, αλλά και εξαιτίας της τοποθεσίας στη χώρα. Οι δραστηριότητες που αξιοποιούνται εδώ είναι: ορειβασία, ποδηλασία, ράφτινγκ και άλλες αθλητικές δραστηριότητες, όπως το ποδόσφαιρο. Κύριο τουριστικό αξιοθέατο είναι το βουνό Κόμοβι το οποίο εκτίνεται μέχρι τα 2.461 μέτρα. Αυτό το βουνό μπορεί να προσεγγιστεί με αυτοκίνητο σε λιγότερο από 45 λεπτά, μέσω ενός ελικοειδούς δρόμου.
Ερρίκος Ε΄ της Βαυαρίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ζήγκφρητ κόμη του Λουξεμβούργου και της Χέντβιχ, κόρης του Έμπερχαρτ Δ΄ κόμη του Νόρντγκαου.
Έγινε επίτροπος (advocate) των αββαείων του Σαιν-Μαξιμίν του Τρηρ και του Σαιν-Γουιλιμπρόρ στο Έχτερναχ, κληρονομικοί τίτλοι της Οικογένειάς του.
Το 1004 στη Συνέλευση (Diet) του Ράτισμπον έλαβε τη Βαυαρία από τον σύζυγο της αδελφής του Κουνιγκούντας, τον Ερρίκο Β΄ των Οθωνιδών όταν αυτός από δούκας της Βαυαρίας έγινε βασιλιάς της Γερμανίας. Όταν το 1009 διαφώνησε με τον Ερρίκο Β΄, ο βασιλιάς του αφαίρεσε το δουκάτο, του το ξανάδωσε όμως το 1017.
Το 1026 απεβίωσε άγαμος και τον διαδέχθηκε ο γιος του αδελφού του Φρειδερίκου, ο Ερρίκος Β΄ ως κόμης του Λουξεμβούργου. Το δουκάτο της Βαυαρίας ο Κορράδος Β΄ των Σαλίων της Γερμανίας το έδωσε στον δικό του γιο Ερρίκο Γ΄, που όταν έγινε βασιλιάς της Γερμανίας το έδωσε στον Ερρίκο Β΄ κόμη του Λουξεμβούργου.
La Belle Ferronnière

Ιστορικό του πίνακα

Ο πίνακας μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1642 σε έναν κατάλογο της βασιλικής συλλογής του Ανακτόρου Φονταινεμπλώ και αναφέρεται ως έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που εικονίζει μια Δούκισα της Μάντουα. Η πληροφορία αυτή όμως δεν διασταυρώνεται από τα χειρόγραφα του ντα Βίντσι, αφού δεν αναφέρουν τον ανυπόγραφο και αχρονολόγητο ετούτο πίνακα. Το όνομά του ο πίνακας το έλαβε αργότερα εκ παραδρομής. Στον ίδιο κατάλογο αναφέρεται επίσης ένα πορτραίτο της La Belle Ferronière, κάποιας αγνώστου ονόματος ερωμένης του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄. Πιθανόν η ερωμένη αυτή να ήταν σύζυγος ή θυγατέρα κάποιου έμπορου σιδηρικών (γαλ. ferronnier), ή σύζυγος κάποιου δικηγόρου ονόματι Féron ή Le Ferron.
Η σύγχυση των δύο πορτρέτων έγινε μάλλον στις αρχές του 18ου αιώνα, και έκτοτε το έργο του ντα Βίντσι αναφέρεται κυρίως με αυτό το όνομα, ή με περιγράφεται ως «Πορτρέτο μιας άγνωστης κυρίας». Η σύγχυση ίσως να έγινε λόγω του διαδήματος που φοράει η εικονιζόμενη γυναίκα. Πρόκειται για μια στενή ταινία σαν λουράκι με πολύτιμους λίθους που στολίζει το μέτωπο. Παρόμοια διαδήματα συναντούμε από τον 16ο αιώνα υπό το όνομα «Ferronière».

Η εικονιζόμενη γυναίκα

Εκτός από την ερωμένη του βασιλιά, πιστεύεται ότι η εικονιζόμενη γυναίκα μπορεί να είναι κάποια από τα εξής ιστορικά πρόσωπα: η Λουκρέτσια Κριβέλλι (1452−1508), Σεσίλια Γκαλλεράνι (1473−1536), αμφότερες ερωμένες του Λουδοβίκο Σφόρτσα (1452−1508), ή η Μπεατρίς ντ' Εστέ (1475−1497), την οποία παντρεύτηκε ο Λουδοβίκος το 1491.