google/wiki40b huggingface dataset:
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μπράλου

Ο Οικισμός

Ο ομώνυμος οικισμός ο οποίος αναπτύχθηκε γύρω από το σταθμό βρίσκεται σε υψόμετρο 375 μέτρων και έχει πληθυσμό 84 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Υπάγεται διοικητικά στον διευρυμένο Δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας.

Δεκαετία του 1940

Την Κυριακή 12 Ιανουαρίου 1947, με αρχηγό τον καπετάν Διαμαντή και 300 αντάρτες, ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας κατέλαβε αιφνιδιαστικά τον σιδηροδρομικό σταθμό Μπράλου στις 14:00, όταν έφτασε η αμαξοστοιχία. Οι αντάρτες κατέστρεψαν τους ασυρμάτους, κάλεσαν τους επιβάτες να κατέβουν από το τρένο και χώρισαν τους πολίτες από τους στρατιώτες. Στην κατάληψη προέβαλαν αντίσταση οι λοχαγοί Σταθακόπουλος, Νικολόπουλος και ο χωροφύλακας Καστανάς, οι οποίοι σκοτώθηκαν στην ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε. Οι αντάρτες έκατσαν μιάμιση ώρα στον σταθμό, ανατίναξαν με νάρκη την καπνοδόχο της ατμομηχανής και έβαλαν φωτιά στο τρένο, με αποτέλεσμα να καούν δύο βαγόνια. Στη συνέχεια αποχώρησαν με αυτοκίνητα παίρνοντας μαζί τους 20 περίπου στρατιωτικούς αιχμαλώτους, διάφορα εφόδια και το ταμείο του σταθμού, και κατέφυγαν στην Οίτη. Δυνάμεις του στρατού και της χωροφυλακής τους καταδίωξαν χωρίς αποτέλεσμα.
Οροπέδιο της Μογγολίας

Το Οροπέδιο της Μογγολίας είναι τμήμα του οροπεδίου της Κεντρικής Ασίας με συνολική έκταση 3.200.000 τετρ. χιλιόμετρα και πλασιώνεται στα ανατολικά με τα ορεινούς όγκους του Μεγάλου Κινγκάν, στα νότια με την οροσειρά Γιν, στα δυτικά με την οροσειρά Αλτάι και τέλος, στα βόρεια από τις οροσειρές Σαγιάν και Κεντί.

Γεωγραφία

Το οροπέδιο της Μογγολίας περιλαμβάνει την έρημο Γκόμπι καθώς και άλλες ξηρές εκτάσεις στέπας. Το υψόμετρο της περιοχής κυμαίνεται μεταξύ 1.000 και 1.500 μέτρων από το επίπεδο της θάλασσας, με χαμηλότερο σημείο την περιοχή του Χουλουνμπουίρ και με υψηλότερο σημείο προς την οροσειρά Αλτάι. Πολιτικά, το οροπέδιο αποτελεί τμήμα τριών χωρών, της Κίνας, της Μογγολίας και της Ρωσίας. Στην Κίνα, το οροπέδιο εντοπίζεται στην αυτόνομη επαρχία της Εσωτερικής Μογγολίας και στην αυτόνομη περιοχή της Σιντζιάνγκ. Στη Ρωσία, αποτελεί τμήμα κοντά στα νότια σύνορα των ομοσπονδιακών αντικειμένων της Δημοκρατίας της Μπουργιατίας και της Περιφέρειας Ιρκούτσκ.
Λόγω των μεταβολών στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής, πολλές λίμνες έχουν χάσει μεγάλο μέρος της έκτασής τους, όπως οι λίμνες Καγκάν Νουρ και Σινκάι, ενώ άλλες έχουν εξατμιστεί, όπως οι λίμνες Σουανκιχάι και Ναϊμάν Σίου που αποξηράνθηκαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Μόνο ελάχιστες λίμνες μεγάλωσαν σε επιφάνεια της τελευταίες δεκαετίες, όπως οι λίμνες Ανατολική Ζουγιάν και Χαντ Παόζι, ενώ συνολικά οι λίμνες του οροπεδίου απώλεσαν το 30 τοις εκατό της έκτασής τους.
Τογκολάνδη

Η Τογκολάνδη (γερμανικά: Togoland‎) ήταν ένα γερμανικό προτεκτοράτο της Δυτικής Αφρικής από το 1884 έως το 1914, που περιλάμβανε το σημερινό Τόγκο και τμήμα της Γκάνα.
Ο Γερμανός εξερευνητής, ιατρός, αυτοκρατορικός πρόξενος και επίτροπος της Δυτικής Αφρικής Γουσταύος Νάχτιγκαλ έκανε την αρχή για τον αποικισμό της περιοχής. Από τη βάση του στο ισπανικό νησί Φερνάντο Που ταξίδεψε εκτενώς στο ηπειρωτικό έδαφος της Αφρικής. Στις 5 Ιουλίου 1884 οι Γερμανοί υπέγραψαν συνθήκη με τον τοπικό επικεφαλής, να γίνει η περιοχή γερμανικό προτεκτοράτο, κατά μήκος της ακτής Σλάβε. Με την μικρή κανονιοφόρο SMS Möwe αγκυροβολημένη, η Γερμανική σημαία υψώνεται στο έδαφος της Τογκολάνδης και για πρώτη φορά στην αφρικανική ήπειρο. Ο πρόξενος Ερρίκος Λούντινγκ Λάνταντ διορίστηκε ως πρώτος Επίτροπος του προτεκτοράτου.

Οικονομία και ανάπτυξη

Η Γερμανία συνέχιζε τον έλεγχο της εσωτερικής ναυσιπλοϊας. Οι αποικιακοί διαχειριστές έφεραν για την καλλιέργεια κακάο, καφέ και βαμβακιού σύγχρονα γεωργικά μηχανήματα. Η υποδομή της αποικίας αυξήθηκε σημαντικά. Οι αποικιακοί υπάλληλοι κατασκεύασαν δρόμους, γέφυρες και σιδηροδρομικές γραμμές, προς Aného το 1905, προς Palime το 1907 και η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γραμμή, η Hinterlandbahn, προς Atakpame το 1911.
Το 1895, η πρωτεύουσα Λομέ είχε πληθυσμό 31 Γερμανούς και 2.084 ντόπιους. Από το 1913 ο ντόπιος πληθυσμός είχε αυξηθεί στα 7.042 άτομα ενώ ο γερμανικός πληθυσμός στα 316, το οποίο περιλαμβάνει 61 γυναίκες και 14 παιδιά.
Κοντιγιαλάμ

Δημογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, Το Κοντιγιαλάμ είχε πληθυσμό 567 κατοίκων και αποτελείται από 280 άνδρες και 287 γυναίκες. Η αναλογία φύλων είναι 1025. Το 78.13 του πληθυσμού είναι εγγράματοι.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1989-1990

Το πρωτάθλημα της Α2΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1989-90 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Σ. Παπάγου, ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή  Φίλιππο Θεσσαλονίκης. Επίσης, οι δυο ομάδες μετείχαν στα πλέι-οφ της Α1΄, για την έξοδο στο Κύπελλο Κόρατς, χωρίς επιτυχία.
Αλκέτας Β΄ της Ηπείρου

Βιογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο αυταρχικός χαρακτήρας του στάθηκε η αιτία να τον διώξει ο πατέρας του από το βασίλειο. Τον Αρύββα διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος Α΄ και κατόπιν ο Αιακίδης. Μετά το θάνατο του τελευταίου ενώ μαχόταν τον Κάσσανδρο, οι Ηπειρώτες ανακάλεσαν τον Αλκέτα από την εξορία για να καλύψει το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε.
Με την εξέλιξη αυτή τον πραγμάτων, ο Λυκίσκος, στρατηγός του Κάσσανδρου στην Ακαρνανία, εισέβαλε με στρατό στην Ήπειρο, ελπίζοντας να απομακρύνει τον Αλκέτα από το θρόνο προτού μπορέσει να εδραιώσει την κυριαρχία του. Τότε ο Αλκέτας έστειλε τους γιους του, Αλέξανδρο και Τεύκρο, στους διάφορους οικισμούς να συγκεντρώσουν στρατό. Ο ίδιος στρατοπέδευσε με τους άνδρες που είχε ήδη κοντά στον εχθρό και περίμενε να επιστρέψουν οι γιοι του.
Ωστόσο, οι Ηπειρώτες τρόμαξαν στη θέα της υπεροχής των στρατευμάτων του Λυκίσκου και αυτομόλησαν στον εχθρό. Εγκαταλελειμμένος, ο Αλκέτας βρήκε καταφύγιο στις Ευρυμενές, μια πόλη της Ηπείρου. Καθώς η πόλη πολιορκούταν, κατεύθασε με ενισχύσεις ο γιος του Αλέξανδρος. Ακολούθησε βίαιη και πολύνεκρη μάχη, η οποία είχε δυσμενή αποτελέσματα για το Λυκίσκο. Εντούτοις, όταν κατεύθασε ο Δεινίας με ενισχύσεις, έλαβε χώρα δεύτερη μάχη, στην οποία οι Ηπειρώτες ηττήθηκαν. Οι Αλέξανδρος και Τεύκρος ακολούθησαν τον πατέρα τους στη φυγή του με κατεύθυνση κάποιο οχυρό, ενώ ο Λυκίσκος καταλάμβανε της Ευρυμενές, λεηλατώντας και καταστρέφοντάς τις.
Όσο συνέβαιναν αυτά, ο Κάσσανδρος είχε ήδη αρχίσει να κινείται με κατεύθυνση την Ήπειρο για να ενισχύσει το στρατηγό του. Μόλις όμως ενημερώθηκε πως ο Λυκίσκος είχε στεφθεί νικητής, ήρθε σε επαφή με τον Αλκέτα, με τον οποίο τελικά ήρθε σε συμφωνία. Ο τελευταίος του παραχώρησε μάλιστα και μέρος του στρατού του για να τον βοηθήσει στην - αποτυχημένη όπως αποδείχτηκε - πολιορκία της Απολλωνίας που σχεδίαζε.
Ο Αλκέτας εξακολούθησε να κυβερνά για ένα διάστημα ακόμη. Επέδειξε όμως μεγάλη σκληρότητα απέναντι στο λαό. Ως αποτέλεσμα δολοφονήθηκε μαζί με δύο από τους γιους του, τα ονόματα των οποίων ήταν Εσιονεύς και Νίσος, και οι οποίοι ήταν ακόμη σε παιδική ηλικία. Κατόπιν στο θρόνο της Ηπείρου εγκαταστάθηκε με τη βοήθεια του βασιλιά των Ιλλυριών, Γλαύκου, ο εντεκάχρονος  ή δωδεκάχρονος  γιος του Αιακίδη, ο Πύρρος.
Κεντρική Ουγκάντα

Γεωγραφία

Η Κεντρική περιφέρεια συνορεύει στα βόρεια με τη Βόρεια, βορειοανατολικά με την Ανατολική, στα δυτικά με την Δυτική, στα νότια με την Ρουάντα και στα νοτιοδυτικά βρέχεται από τη λίμνη Τανγκανίκα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1948-1949

Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1948-49 μετείχαν οι πρωταθλητές των τριών ιδρυτικών Ενώσεων της ΕΠΟ: Ε.Π.Σ. Αθηνών, Ε.Π.Σ. Πειραιώς και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, λόγω καλύτερου συντελεστή τερμάτων από τον Ολυμπιακό.

Βαθμολογία

Ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής λόγω καλύτερου συντελεστή τερμάτων.

1.  Παναθηναϊκός    9  7-4 (συντελ. 1,75)
2.  Ολυμπιακός      9 12-8 (συντελ. 1,50)
3.  Άρης            4  5-12

Αποτελέσματα

ΠΑΟ ΟΣΦΠ Άρης
ΠΑΟ    Χ   3-2  2-0¹
ΟΣΦΠ  2-0²  Χ   4-1
Άρης  0-2  4-4   Χ
¹ Ο αγώνας διακόπηκε στο 74' (2-0 υπέρ του Παναθηναϊκού) εις βάρος του Άρη και κατοχυρώθηκε με 2-0 στον Παναθηναϊκό. Από τον Άρη αφαιρέθηκε ο βαθμός της ήττας.
² Ο αγώνας διακόπηκε στο 80' (1-0 υπέρ του Ολυμπιακού) εις βάρος του Παναθηναϊκού και κατοχυρώθηκε με 2-0 στον Ολυμπιακό. Από τον Παναθηναϊκό αφαιρέθηκε ο βαθμός της ήττας.
Π.Ο. Ελασσόνας

Δεκαετίες 20-30 , Προοδευτικός Όμιλος

Ο Π.Ο.Ε. ιδρύθηκε το 1922 ως Προοδευτικός Όμιλος Ελασσόνας που περιείχε : βιβλιοθήκη , μπάντα – ωδείο, ορειβατικό όμιλο και ποδοσφαιρική ομάδα . Στεγάζονταν στο κτήριο Μιλιέτ Μπαχτσέ και η δραστηριότητα του συνεχίστηκε ως το 1936 οπότε κυρήχθηκε η δικτατορία Μεταξά που μαζί με πολλά αλλά κατήργησε και τον ΠΟΕ .

1957, Επανίδρυση

Επανιδρύθηκε το 1957 ως Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελασσόνας πλέον και πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο κ. Αντώνης Κύρκος. Το 1957 αποτελεί και το επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου. Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας μεχρι το 1960 , οπότε και ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Λάρισας της οποίας υπήρξε ένα από τα 22 ιδρυτικά σωματεία και συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα όπου μάλιστα κατέκτησε και το πρωτάθλημα του Α' ομίλου της Γ' κατηγορίας. Από το 1963 μετείχε σταθερά στην Α Κατηγορία.

Δεκαετίες 70-80 , Εθνικά Πρωταθλήματα

Από τα τέλη της δεκαετίας 60 και τη δεκαετία του 70 άρχισε να πρωταγωνιστεί στα τοπικά πρωταθλήματα. Το 1974 και 1976 ως δευτεραθλήτρια /πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Νομού Λάρισας είχε 2 αποτυχημένες προσπάθειες ανόδου στην Β' Εθνική μέσω του Ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Τα κατάφερε τελικα την περίοδο 1976-77 κι έτσι συμμετείχε στη Β΄ Εθνική. Υποβιβάσθηκε αμέσως στην Γ' Εθνική , παντως για μια περίπου δεκαετία συμμετείχε στα πρωταθλήματα Β', Γ' και Δ' Εθνικής μέχρι τον υποβιβασμό του στα τοπικά πρωταθλήματα το 1987. Με μια διακοπή το 1992-93 που αγωνίστηκε ξανά στη Δ' Εθνική, ο ΠΟΕ αγωνιζόταν στις τοπικές κατηγορίες.

21ος αιώνας , Συγχώνευση

Το 2007 συγχωνεύτηκε με την άλλη ομάδα της πόλης, τον «Ολοσσών» σχηματίζοντας την «Ποδοσφαιρική Συνένωση Ελασσόνας» (Π.Σ.Ε.) με χρώματα μπλέ και κόκκινο των 2 ομάδων.
Σαν Π.Σ.Ε. κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λάρισας το 2009 και την άνοδο στη Δ' Εθνική , όπου συμμετείχε ως την περίοδο 2012-13. Επίσης το 2010-11 κατέκτησε και το πρώτο της Κύπελλο ΕΠΣΛ έπειτα απο 4 χαμένους τελικούς στο παρελθόν.
Το καλοκαίρι του 2011, ο σύλλογος μετονομάστηκε στην παλιά του ονομασία (Ποδοσφαιρικός Όμιλος) κι επανέφερε τα χρώματα και σήμα του Π.Ο.Ε.
Από την περίοδο 2015-16 ο Π.Ο.Ε. συμμετέχει στην Α κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λάρισας
Σταβάνγκερ

Προέλευση του ονόματος

Η Αρχαία Σκανδιναβική ονομασία του ήταν Stafangr. Η προέλευση του ονόματος της πόλης αποτελούσε θέμα συζήτησης για πολλά χρόνια. Παρ' όλα αυτά, οι ιστορικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα πως το όνομα προήλθε από το όνομα ενός ορμίσκου (σήμερα ονομάζεται Vågen).

Ιστορία

Το Σταβάνγκερ έγινε πόλη το 1425, ωστόσο η ομώνυμη επισκοπή του δημιουργήθηκε κατά τη δεκαετία του 1120. Με τη Μεταρρύθμιση το 1536, το Σταβάνγκερ έγινε και θρησκευτικό κέντρο, ωστόσο η έδρα της επισκοπής μεταφέρθηκε στο Κρίστιανσαντ. Με την ανάπτυξη του εμπορίου ρέγγας, το Σταβάνγκερ έγινε και πάλι μεγάλο εμπορικό κέντρο. Το Σταβάνγκερ ανακηρύχθηκε δήμος την 1 Ιανουαρίου 1838. Το 1969, ανακαλύφθηκε πετρέλαιο κοντά στην πόλη και έτσι η πόλη αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο.
Μίλαν Τραΐκοβιτς

Σημαντικές Διακρίσεις

Οι σημαντικότερες του διακρίσεις είναι η κατάκτηση δύο χρυσών μεταλλίων στα Δρόμο με εμπόδια 110μ. στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης το 2013 και το 2015 με χρόνους 14.03 και 13.86 αντίστοιχα.
Κατά την πρώτη του συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, o Τραΐκοβιτς προκρίθηκε στον τελικό του Δρόμου 110μ με εμπόδια με χρόνους 13.41 και 13.31 στους ημιτελικούς. Με αυτή του την πρόκριση, αποτελεί τον μοναδικό Κύπριο αθλητή που προκρίνεται στον τελικό του συγκεκριμένου αγωνίσματος σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Φρέντις Ρεφουνιόλ

Προφίλ

Γεννήθηκε στην Αρούμπα στις 19 Δεκεμβρίου 1950 και είναι παντρεμένος με την Κλάρετ Λόπες (Clarette Lopez). Έχουν δύο κόρες και έναν γιο.
Ανέλαβε Κυβερνήτης την 1η Μαΐου του 2004. Η υποψηφιότητά του υποστηρίχθηκε ομόφωνα από τη Βουλή. Προηγουμένως, ανέλαβε με επιτυχία αρκετά πολιτικά αξιώματα, με τελευταίο το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας και των Διοικητικών Θεμάτων. Υπήρξε επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και σύμβουλος του Πρωθυπουργού επί του υπουργικού συμβουλίου.
Την 1η Ιανουαρίου 2017 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του κυβερνήτη ο Χουάν Αλφόνσο Μπέκχαουτ (Juan Alfonso Boekhoudt).
Tyr (άλμπουμ)

Ιστορία του δίσκου

Τον Φεβρουάριο του 1990, οι Black Sabbath μετέβησαν στα "Woodcray Studios" του Μπέρκσαϊρ για την ηχογράφηση του διαδόχου του "Headless Cross". Ο δίσκος ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς παρουσιάζοντας μεγάλη διαφορά από τον αρχικό, doom ήχο των Black Sabbath όντας ένα από τα βαρύτερα άλμπουμ τους. Η παραγωγή έγινε από τον Τόνι Αϊόμι και τον Κόζι Πάουελ και οι στίχοι αναφέρονται κατά βάση σε θέματα μυθολογίας, προσπαθώντας να αποφύγουν τη σκοτεινή εικόνα του προηγούμενου τους δίσκου.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 1990 στην Ευρώπη και έντεκα ημέρες αργότερα στην αντίπερα όχθη του Ατλανικού, ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-30 και το # 12 στη Γερμανία, αλλά χωρίς να καταφέρει να μπει στους καταλόγους του αμερικάνικου Billboard. Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές, με το "AllMusic" να του δίνει τρία αστέρια και το "Rolling Stone" μόλις ένα. Για την προώθηση του δίσκου κυκλοφόρησε το σινγκλ "Feels Good to Me", για το οποίο γυρίστηκε βίντεο κλιπ, χωρίς να καταφέρει να μπει στους καταλόγους επιτυχιών.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε στις 1 Σεπτεμβρίου 1990 από το "Civil Hall" του Γουλβερχάμπτον, με το βρετανικό κομμάτι να περιλαμβάνει 16 εμφανίσεις μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου, εκ των οποίων οι έξι αναβλήθηκαν λόγω χαμηλής προπώλησης εισιτηρίων. Η περιοδεία συνεχίστηκε στην Ευρώπη με τους Circus of Power να ανοίγουν τις εμφανίσεις των Black Sabbath, δίνοντας 28 συναυλίες μέχρι τις 28 Νοεμβρίου στην Ιταλία, την Αυστρία, τη Γερμανία, τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Γαλλία. Παρ' όλα αυτά δεν έδωσαν καμία συναυλία στη Βόρεια Αμερική.
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας έπαιζαν ζωντανά από το νέο τους δίσκο τα "Anno Mundi", "The Law Maker" και "The Sabbath Stones", ενώ μόνο την πρώτη βραδιά έπαιξαν και τα "Feels Good to Me" και "Odin’s Court".

Τραγούδια

1. Anno Mundi (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 6:12

2. The Law Maker (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 3:55

3. Jerusalem (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 4:00

4. The Sabbath Stones (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 6:48

5. The Battle of Tyr (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 1:09

6. Odin's Court (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 2:42

7. Valhalla (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 4:43

8. Feels Good to Me (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 5:44

9. Heaven in Black (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Murray) - 4:05
Λάζαρος Σώχος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1857 ή το 1862 στην Τήνο και προερχόταν από φτωχή οικογένεια γεωργών. Σε μικρή ηλικία εγκατέλειψε για οικονομικούς λόγους την γενέτειρά του πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη σε κάποιον θείο του, λιθοξόο το επάγγελμα. Εκτός από την λιθοξοΐα έμαθε και τα βασικά στοιχεία της γλυπτικής, ενώ πήγαινε και στο σχολείο για να μάθει γράμματα. Ζήτησε επίμονα και πήγε στην καλλιτεχνική σχολή του Γάλλου Guillemet στο Σταυροδρόμι. Εκεί κέρδισε αμέσως τον θαυμασμό και την εκτίμηση των δασκάλων του. Στην σχολή αυτή γνωρίστηκε με την συμμαθήτριά του Θηρεσία Γ. Ζαρίφη. 
Όταν ο Guillemet πέθανε και η σχολή του έκλεισε, ο Σώχος, με μόνο εφόδιο μια συστατική επιστολή, κατέφυγε στην Αθήνα και στον Λεωνίδα Δρόση. Εκεί δούλεψε με πενιχρές απολαβές στο εργαστήριο του καλλιτέχνη ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα γλυπτικής στο Πολυτεχνείο και ζωγραφικής στον Λύτρα. Τελικά αποφοίτησε με άριστα σε όλες τις τάξεις γλυπτικής και ζωγραφικής. 
Μαθητής ακόμα φιλοτέχνησε τα δύο αγάλματα που κοσμούσαν τα παλαιά ανάκτορα, τον «Περσέα φέροντα την κεφαλή της Μέδουσας» και τον «Οδυσσέα αναγνωριζόμενο υπό του Άργους». Το πρώτο τιμήθηκε το 1884 με το Θωμαΐδειο βραβείο.
Στο Πανεπιστήμιο ξανασυνάντησε την παλιά συμμαθήτριά του, η οποία τώρα ήταν κυρία Α. Βλαστού, και  παρακινημένη από τα επιτεύγματα του Σώχου, του προσέφερε μηνιαίο χρηματικό βοήθημα για να αποπερατώσει τις σπουδές του. Αυτή τον έστειλε και στο Παρίσι για να συνεχίσει και να εμβαθύνει τις καλλιτεχνικές του σπουδές. Στο Παρίσι διακρίθηκε και κέρδισε σε διάφορους διαγωνισμούς συνολικά δεκαεπτά αργυρά και χάλκινα μετάλλια προόδου. Το 1897 πολέμησε ως εθελοντής στον ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Το 1908 καθηγητής στην έδρα της γλυπτικής στη Σχολή των Καλών Τεχνών. Έργο του ήταν η αναστήλωση του Λέοντα της Χαιρώνειας. Φιλοτέχνησε επίσης πολλά έργα, τα οποία όλα σχεδόν κατά καιρούς βραβεύτηκαν. 
Απεβίωσε το 1911 στην Αθήνα προσβεβλημένος από μηνιγγίτιδα.

Σημαντικότερα έργα του

Από τα έργα του γνωστότερα είναι η προτομή του Κοραή στο Παρισινό κοιμητήριο Montparnasse, και ο έφιππος ανδριάντας του Κολοκοτρώνη, έργο βραβευμένο από το Ελληνικό τμήμα της Διεθνής Παρισινής έκθεσης του 1900 και την Ακαδημία της Ρώμης. Η χύτευση του ανδριάντα του Κολοκοτρώνη έγινε, σε δύο αντίτυπα, στο Παρίσι. Το υλικό προερχόταν από κανόνια της Επανάστασης που υπήρχαν στο Κάστρο του Παλαμηδίου. Από τα δύο αντίτυπα, το ένα τοποθετήθηκε στο Ναύπλιο το 1901 και βρίσκεται σήμερα στον λεγόμενο "Βοτανικό Κήπο" του Ναυπλίου ή "Πάρκο Κολοκοτρώνη", και το δεύτερο στην Αθήνα το 1904, και σήμερα βρίσκεται δίπλα από την Παλαιά Βουλή. Ως καλύτερα των έργων του θεωρούνται τα δύο ανάγλυφα που βρίσκονται στην βάση του Ανδριάντα του Κολοκοτρώνη. Στο Παρισινό Σαλόνι βραβεύτηκε, επίσης, το έργο του "Μούσα επιστρέφουσα εις την Ακρόπολιν", το οποίο πήρε ευμενείς κριτικές στο «Revue des Beaux Arts». Σε διαγωνισμό βραβεύτηκε και το μνημείο του Βύρωνα, το οποίο, όμως, δεν αποπεράτωσε. Φιλοτέχνησε, επίσης, τα δύο μνημεία του Ζαρίφη και του Συγγρού, του οποίου μικρογραφία είχε στείλει στην έκθεση της Ρώμης.
Μπερνάρ Μποσκιέ

Βιογραφία

Ο Μπερνάρ Μποσκιέ αναδείχτηκε στην Ολιμπίκ Αλές, και υπέγραψε στην ΦΚ Σοσό το 1961, όπου έγινε εξαιρετικός αμυντικός αγωνιζόμενος ως Δεξί Μπακ προτού μετακινηθεί στην θέση του Κεντρικού Μπακ, αργότερα, στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Σύντομα έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Γαλλίας στις 2 Δεκεμβρίου 1964, σε ηλικία 22 ετών, απέναντι στο Βέλγιο. ήταν στην συνέχεια μέλος της γαλλικής ομάδας που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία, αγωνιζόμενος σε όλους τους αγώνες της Γαλλίας.
Επιστρέφοντας από το Παγκόσμιο Κύπελλο, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, όπου κατέκτησε τους πρώτους του τίτλους, θεωρούμενος, τότε, ως ο καλύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής της δεκαετίας του 1960, κατακτώντας το βραβείο του Γάλλου Παίκτη της Χρονιάς το 1967 και το 1968.
Εντελώς ξαφνικά, εγκατέλειψε την Φορέ με προορισμό την Ολιμπίκ Μαρσέιγ μαζί με τον τερματοφύλακα Ζορζ Καρνύ το 1971 κατακτώντας το "double" με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στην πρώτη του σεζόν. Ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ΦΚ Μαρτίγκ έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά άνω των 400 συμμετοχών σε σύνολο 11 σεζόν. Το ρεκόρ του επίτευξης τερμάτων των 60 τερμάτων είναι πολύ καλός αριθμός για αμυντικό και βοηθήθηκε σημαντικά από την ικανότητά του στην εκτέλεση ελεύθερων χτυπημάτων.
Στη συνέχεια, είχε μια σύντομη καριέρα ως αθλητικός διευθυντής στη διάρκεια της οποίας ανακάλυψε αρκετούς ταλαντούχους παίκτες όπως οι Γκρεγκορί Κουπέ και Λιούμπομιρ Μόραφτσικ όσο εργαζόταν στην ΑΣ Σαιντ-Ετιέν. Αυτό τον καιρό ασχολείται με την προπόνηση νεαρών ποδοσφαιριστών.
Δεμένικα

Τοποθεσία

Τα Δεμένικα βρίσκονται σε πεδινή και ομαλή τοποθεσία με πολύ μικρή κλίση, σε υψόμετρο μεταξύ 25 - 55 μέτρων, νότια του ποταμού Γλαύκου. Είναι κτισμένα σε σημείο, που σε απόλυτη ευθεία η πιο μικρή απόστασή τους από τη θάλασσα πλησιάζει περίπου τα 2,5 χιλιόμετρα. 
Απέχουν οδικώς περίπου 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης των Πατρών και γειτνιάζουν με τους οικισμούς της Οβρυάς, του Σαραβαλίου, του Αγίου Στεφάνου, του Μπακαρίου και τη συνοικία Μεταμόρφωση του Σωτήρος της Πάτρας.
Λόγω της αύξησης της δόμησης στην περιοχή και την επέκταση του οικιστικού ιστού της πόλης προς τα νότια, θεωρείται προάστιο της Πάτρας καθότι στην περιοχή βρίσκονται τα διοικητικά όρια των δημοτικών ενοτήτων Πατρέων και Μεσσάτιδος.

Φυσιογνωμία

Τα Δεμένικα είναι κατά κύριο λόγο πυκνά δομημένα, ιδιαιτέρως στο κέντρο τους και γύρω από αυτό. Περιτριγυρίζονται κυρίως από καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιώνες και αμπελώνες και από περιοχές με αραιή δόμηση, εξαιρώντας το βορειοδυτικό τμήμα τους που συνορεύει με πυκνά δομημένη περιοχή. Τα Δεμένικα γνωρίζουν οικιστική ανάπτυξη τις τελευταίες δεκαετίες. 
Διαθέτουν νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά καταστήματα διαφόρων ειδών, όπως σούπερ μάρκετ, μίνι μάρκετ, φαρμακεία, καφενεία, καφετέριες, ψησταριές, βιβλιοπωλεία, φούρνοι, ζαχαροπλαστεία, κρεοπωλεία, κουρεία, βιβλιοπωλεία, κρεοπωλεία κ.ά. 
Η κεντρική εκκλησία των Δεμενίκων είναι αφιερωμένη στους Αγίους Θεοδώρους και είναι χτισμένη τη δεκαετία του 1980.

Ιστορία

Η ονομασία της περιοχής είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον Έλληνα μεγαλοκτηματία Γεώργιο Δεμένικα, ο οποίος κατείχε μεγάλες εκτάσεις γης στη περιοχή τον 17ο αιώνα. Το 1968 η Διεύθυνση Τεχνικών Έργων Αχαΐας καθόρισε τα όρια των Δεμενίκων και μετά από δύο μήνες αναγνωρίστηκαν επίσημα ως οικισμός. Τον Μάρτιο του 1971 προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Σαραβαλίου. Εκείνη την εποχή στην περιοχή των Δεμενίκων υπήρχαν σκέψεις και σχέδια να δημιουργηθεί η Βιομηχανική Περιοχή Πατρών αλλά η αναγνώρισή τους ως οικισμός ανάγκασε την Ε.Τ.Β.Α. να κατευθυνθεί στη λύση ανεύρεσης νέας τοποθεσίας για την κατασκευή της.

Συγκοινωνίες-Μεταφορές

Τα Δεμένικα εξυπηρετούνται από τα λεωφορεία της γραμμής Νο. 8 του Αστικού Κ.Τ.Ε.Λ. Πατρών, που διέρχονται από την οδό Ακρωτηρίου στα δυτικά όρια του οικισμού ενώ μερικά καθημερινά δρομολόγια εισέρχονται στα Δεμένικα διασχίζοντας την κεντρική τους αρτηρία Ειρήνης & Φιλίας και εξέρχονται συνεχίζοντας το δρομολόγιο προς γειτονικές περιοχές. 
Δίπλα από την κεντρική πλατεία της περιοχής υπάρχει θέση στάθμευσης οχημάτων ταξί (πιάτσα).

Αθλητισμός

Στα Δεμένικα εδρεύουν τα σωματεία Γαλαξίας Δεμενίκων (τμήμα καλαθοσφαίρισης), Α.Ο. Γαλήνη Πατρών (τμήμα ποδοσφαίρου). Εκεί βρίσκεται επίσης και το αθλητικό κέντρο με την επωνυμία "Ντα Λουζ", που χρησιμοποιούν κατά καιρούς διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες της ευρύτερης περιοχής. 
Κοντά στα Δεμένικα βρίσκεται το αθλητικό της κέντρο της Θύελλας Πατρών αλλά και το γήπεδο ποδοσφαίρου του Φωστήρα Οβρυάς.
Το Ποντίκι (εφημερίδα)

Το Ποντίκι είναι εβδομαδιαία εφημερίδα που εκδίδεται στην Ελλάδα, στην ελληνική γλώσσα. Η ύλη της αποτελείται κυρίως από σατιρικά - πολιτικά σχόλια και αποκαλύψεις, χωρίς να λείπει και το παραδοσιακό ρεπορτάζ. Η πολιτική της κατεύθυνση δεν διαφαίνεται πάντα ξεκάθαρα, αλλά γενικά δίνει την εντύπωση ότι είναι Αριστερή.
Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου 1979, σε δώδεκα σελίδες. Οι πρώτοι πέντε μέτοχοι της «Ποντίκι ΕΠΕ», Κώστας Παπαϊωάννου (ο οποίος ανέλαβε και εκδότης-διευθυντής), Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, Παντελής Τρωγάδης, Γιώργος Κοντογιάννης και Δημήτρης Κωστιδάκης παρουσίασαν την ταυτότητά της σε τέσσερις λέξεις: «πολιτική - αποκαλυπτική - σα­τιρική εφημερίδα». Το Ποντίκι σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες -και είχε την σημαντικότερη επιρροή του- κατά την δεκαετία του 1980, όταν κατάφερε να δημοσιεύσει πολλές αποκλειστικότητες, έχοντας καλή πρόσβαση στο περιβάλλον του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το καλοκαίρι του 2005 η εφημερίδα άλλαξε ιδιοκτησία: πέρασε από τον Κώστα Παπαϊωάννου στον Αντώνη Δελλατόλα και στον Δημήτρη Μπενέκο. Ο Μπενέκος αποχώρησε από την εφημερίδα το 2009.
Αυτό που συνήθως προκαλεί εντύπωση και γενικότερα χαρακτηρίζει την εφημερίδα είναι το πρωτοσέλιδό της, που συνήθως προβάλλει κάποια γελοιογραφία σε μορφή κολλάζ.