Σάλομον Άουγκουστ Αντρέε

Πρώτα χρόνια και επιρροές

Ο Αντρέε γεννήθηκε στη μικρή πόλη Γκρένα της Σουηδίας. Ήταν πολύ κοντά στη μητέρα του, ειδικά μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1870. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Βασιλικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας στη Στοκχόλμη και αποφοίτησε με πτυχίο μηχανολογίας το 1874. Το 1876 παραβρέθηκε στην Έκθεση της Εκατονταετηρίδας στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως επιστάτης στο περίπτερο της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στις Ηνωμένες Πολιτείες διάβασε ένα βιβλίο για τους αληγείς άνεμους και συναντήθηκε με τον Αμερικανό αεροναυτικό Τζον Γουάις. Αυτές οι συναντήσεις ξεκίνησαν τη διαχρονική του έλξη στα ταξίδια με αερόστατα. Επέστρεψε στη Σουηδία και άνοιξε ένα μηχανουργείο στο οποίο εργάστηκε μέχρι το 1880. Δεν είχε επιτυχία και σύντομα αναζητούσε άλλη απασχόληση.
Από το 1880 έως το 1882 ήταν βοηθός στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας και το 1882–1883 συμμετείχε σε μια σουηδική επιστημονική αποστολή στο Σπιτσμπέργκεν με επικεφαλής τον Νιλς Έκχολμ, όπου ο Αντρέε ήταν υπεύθυνος για τις παρατηρήσεις σχετικά με την ηλεκτρική ενέργεια στον αέρα. Από το 1885 μέχρι τον θάνατό του, εργάστηκε στο σουηδικό γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Από το 1891 ως το 1894 υπήρξε επίσης μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Στοκχόλμης με τους φιλελεύθερους. Ως επιστήμονας, ο Αντρέε δημοσίευσε επιστημονικά περιοδικά σχετικά με την ηλεκτρική ενέργεια στον αέρα, τη διοχέτευση της θερμότητας και τις εφευρέσεις. Ως στενός φίλος του Γιόνας Πάτρικ Λιούνγκστρομ, δίδαξε κυρίως τους γιους του Μπίργκερ και Φρέντρικ Λιούνγκστρομ.
Η άποψή του για τη ζωή ήταν αυτή των φυσικών επιστημών, και δεν είχε καθόλου ενδιαφέρον για την τέχνη ή τη λογοτεχνία. Ήταν πιστός στη βιομηχανική και τεχνική ανάπτυξη και ισχυρίστηκε επίσης ότι η χειραφέτηση των γυναικών θα προέκυπτε από την τεχνική πρόοδο.

Επακόλουθα

Μέχρι την εύρεση της τελευταίας σκηνής του Αντρέε το 1930, το τι συνέβη στην αποστολή ήταν θέμα μύθων και φημών. Το 1898, έντεκα μήνες μετά την πρώτη εμφάνιση του Αντρέε στη Λευκή Νήσο (την οποία ονόμασε Νέα Ισλανδία), μια σουηδική πολική αποστολή με επικεφαλής τον Άλφρεντ Γκάμπριελ Νάτχορστ πέρασε μόλις 1 χιλιόμετρο από τη σκηνή, αλλά ο καιρός τους απέτρεψε να βγουν στην ξηρά. Ήδη την εποχή εκείνη, είχε παρατηρηθεί πως μια ισχυρή καταιγίδα έπληττε την περιοχή και πως η αποστολή είχε χάσει τα κατευθυντήρια σχοινιά της στην αναχώρηση. Οι επιστήμονες κατέληξαν από νωρίς στο συμπέρασμα πως η αποστολή δε θα μπορούσε να είχε φτάσει μακριά και πως είχαν προσγειωθεί σε πάγους. Εν τέλει τα σώματα των τριών ανδρών βρέθηκαν το 1930 από τη νορβηγική Αποστολή Μπράτβααγκ η οποία παρέλαβε τα δύο σώματα. Ένα μήνα αργότερα το πλοίο M/K Isbjørn, το οποίο είχε ενοικιαστεί από εφημερίδα, ανίχνευσε και νέα ευρήματα μεταξύ των οποίων και το τρίτο σώμα. Σημειωματάρια, ημερολόγια, φωτογραφικά αρνητικά, το σκάφος και πολλά ακόμη αντικείμενα βρισκόταν ανάμεσα σε αυτά που βρέθηκαν. Η επιστροφή των σωμάτων του Αντρέε και των συνεργατών του Στρίντμπεργκ και Φρένκελ στην Στοκχόλμη ήταν σπουδαίο γεγονός. Ο βασιλιάς Γουσταύος Ε΄ πραγματοποίησε ομιλία, και οι εξερευνητές τάφηκαν με μεγάλες τιμές στην Στοκχόλμη.

Σύγχρονες θεωρίες

Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960, η θεώρηση του Αντρέε ως εθνικού ήρωα είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση και άρχισε να επικρατεί μια πιο σκεπτικιστική άποψη, κατά τρόπο που παρομοιάζεται με τη μεταβαλλόμενη εκτίμηση του ταξιδιού στο Νότιο Πόλο από τον Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ. Η έμφαση δίδεται στο γεγονός ότι η αποστολή ήταν προορισμένη να αποτύχει και ότι ο Αντρέε αρνήθηκε προφανώς να λάβει πληροφορίες που αμφισβήτησαν τη σκοπιμότητα της αποστολής. Ο Αντρέε θεωρήθηκε ως κάποιος που εκμεταλλεύτηκε τα εθνικά συναισθήματα της εποχής του, φέρνοντας έναν άσκοπο θάνατο στον εαυτό του και στους δύο συντρόφους του. Πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς, ακολουθώντας την προσωπογραφία του Αντρέε όπως έγινε από τον Περ Όλοφ Σούντμαν στο μυθιστόρημα του Πέταγμα του Αετού ("Ingenjör Andrées luftfärd", 1967), υπέθεσαν πως ο Αντρέε, την περίοδο της αναχώρησής του από το Σβάλμπαρντ το 1897, είχε γίνει δέσμιος της επιτυχημένης χρηματοδοτικής εκστρατείας του και των ένθερμων εθνικών αισθημάτων, και πλέον δεν μπορούσε να υποχωρήσει ή να παραδεχθεί τις αδυναμίες της αποστολής στον τύπο.