google/wiki40b huggingface dataset:
Λευκαδίτι Φωκίδας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Λευκαδίτι βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες της Γκιώνας, πάνω στην επαρχιακή οδό Λιδωρικίου - Αρτοτίνας και απέχει 11 χλμ από το Λιδωρίκι. Κάτω από το χωριό ρέει ο Επάνω Μόρνος, ενώ στην γύρω περιοχή υπάρχουν εντυπωσιακοί βράχοι και γκρεμνοί καλυμένοι από δάση με πουρνάρια, βελανιδιές και έλατα. Η υπόλοιπη περιοχή είναι θαμνόφυτη, κατάλληλη για κτηνοτροφία, με την οποία απασχολούνται κυρίως οι κάτοικοι. Παλαιότερα υπήρχαν κάποιες γεωργικές καλλιέργιες, όπως δημητριακά, αμπέλια ή λίγα κηπευτικά, αλλά μόνο της ελιάς συνεχίζεται σήμερα. Πολιούχοι του χωριού είναι ο Άγιος Κωνσταντίνος και Ελένη, των οποίων ο ναός βρίσκεται στο κέντρο του ενώ στα γύρω μέρη υπάρχουν τα εξωκλήσια του Αγίου Αθανασίου, της Υπαπαντής, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, της Αγίας Παρασκευής, του Αγ. Γεωργίου και του Προφήτη Ηλία.

Ιστορία

Το παλιό Λευκαδίτι, σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ήταν χτισμένο ΝΑ της σημερινής του θεσης, στην τοποθεσία "Μελαία" και μετακινήθηκε στη νέα του θέση που λέγεται "Παλιοχώρι", εξ΄αιτίας μιας θεομηνίας που το έπληξε. Για το όνομα του χωριού, λέγεται πως προέκυψε επειδή η καταγωγή μιας από τις πρώτες οικογένειες που κατοίκησαν την περιοχή ήταν από τη Λευκάδα. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, δύο παιδιά της οικογένειας αυτής πολέμησαν μαζί με τον οπλαρχηγό Ανδρέα Βερούση, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Ο ένας τους, Χρόνης Λευκαδίτης, συνελήφθη με προδοσία από τους Τούρκους και αποκεφαλίστηκε στο Δαδί. Στα βόρεια όρια του χωριού με τη Συκιά, βρίσκεται η "αποκλείστρα" Κάργιο, όπου σε περιπτώσεις κινδύνου από τους Τούρκους κατέφευγαν για ασφάλεια οι κάτοικοι των γύρω χωριών. Εκεί τον Μάιο του 1825, δόθηκε μάχη και οι Τούρκοι αποκρούστηκαν με απώλειες.
Γοδεφρείδος της Ραγκούζα

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος (νόθος;) γιος τού Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και μίας ερωμένης του ή της 1ης συζύγου του Ζούντιθ των Εβρέ ή της 2ης Ερεμβούργας τού Μορταίν. 
Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο νόθος Ιορδάνης (απεβ. 1092) και μικρότεροί του οι εξής: από τη 2η σύζυγο τού πατέρα του Ερεμβούργα, ο Μωζέ κόμης της Τρόινα (απεβ. μετά το 1098)· από την 2η σύζυγο, ο Σίμων κόμης της Σικελίας (1101-05) και ο Ρογήρος Β΄ κόμης (1105-30) μετά βασιλιάς (1130-54) της Σικελίας.
Ο Γοδεφρείδος ασθένησε από λέπρα (morbus elephantinus) ή κάποια όμοια νόσο και έτσι αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Παρ' όλα αυτά ο πατέρας του, που τον αγαπούσε, τού παραχώρησε την κομητεία της Ραγκούζα. Ο Γοδεφρείδος αποσύρθηκε σε μονή και έζησε εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Απεβίωσε το διάστημα 1096-1120.

Οικογένεια

Μνηστεύθηκε μία από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο, κόρη τού Βονιφατίου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας, αλλά δεν νυμφεύτηκε ποτέ.
Άγαλμα σπαρτιάτη πολεμιστή (Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης αρ. 3365)

Περιγραφή

Βρέθηκε στη Σπάρτη στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Αγγλικής Σχολής κατά τα έτη 1924 - 25. Βρέθηκε πάνω από το ρωμαϊκό θέατρο και πριν του ιερού της Χαλκίοικης Αθηνάς. Από το μαρμάρινο άγαλμα βρέθηκε μόνο το επάνω μισό που παριστάνει πολεμιστή γυμνό με κράνος και λοφίο. Οι παρειές είναι καλυμμένες από θώρακες σε σχήμα κριαριού. Λείπουν οι βραχίονες από τους ώμους. Πρόκειται προφανώς για σκηνή μάχης, στην οποία ο πολεμιστής κλίνει το σώμα προς τα εμπρός, ενώ απωθεί τον εχθρό με το δόρυ του, το οποίο κρατούσε στο δεξί. Με το αριστερό θα κρατούσε την ασπίδα αμυνόμενος. Βρέθηκαν επίσης δύο κνήμες ντυμένες με περικνημίδες, και μέρος της ασπίδας. Οι ένθετοι οφθαλμοί δεν σώζονται.
Το άγαλμα τοποθετήθηκε αρχικά στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, και μεταφέρθηκε το 1938 περίπου στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Σπάρτης. Στην Αθήνα είχε τοποθετηθεί από τον Ανδρέα Παναγιωτάκη στην αίθουσα των γλυπτών.
Ονομάζεται Λεωνίδας επειδή έχει ύφος και έκφραση ήρωα, που ανήκει στους χρόνους της Μάχης των Θερμοπυλών. Ξέρουμε δε ότι στο σημείο που βρέθηκε είχαν τοποθετηθεί τα αγάλματα του Παυσανία και του Λεωνίδα.
Είναι άγαλμα αρχαϊκής τέχνης. Χρονολογείται μεταξύ 490 ως 480 π.Χ. και είναι σύγχρονο έργο τέχνης των κορών της Ακροπόλεως. Η τεχνοτροπία είναι της Σπάρτης, από τις άριστες. Θεωρείται από τα τελειότερα γλυπτά λακωνικής τέχνης.
ΦΚ Χμελ Μπλσάνι

Ιστορία

Μέχρι το 1988 ήταν ερασιτεχνική ομάδα. Το 1988 συμμετείχε σε κατηγορίες και τρία χρόνια αργότερα συμμετείχε στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος Τσεχοσλοβακίας. Το 1993 ανέβηκε στη δεύτερη κατηγορία και το 1998 στην πρώτη.
Βασικά χρώματα

Βασικά (ή πρωτογενή) χρώματα είναι αυτά τα οποία όταν συνδυαστούν μεταξύ τους μπορούν να παράγουν όλα τους δυνατούς χρωματισμούς. Τα χρώματα που προκύπτουν από τον συνδυασμό των βασικών λέγονται δευτερογενή. Για την περιγραφή των χρωμάτων χρησιμοποιούμε τα χρωματικά μοντέλα. Κάθε ένα από αυτά χρησιμοποιεί κάποια βασικά χρώματα και μία μέθοδο για την περιγραφή των χρωματικών αντιλήψεων που μπορεί να έχουμε.

Βασικά χρώματα και εφαρμογές

Για την περιγραφή και χρήση των χρωμάτων έχουν αναπτυχθεί διάφορες προσεγγίσεις περιγραφής τους, τα Χρωματικά μοντέλα. Χρησιμοποιούν μέθοδο παρόμοια με το μάτι. Αναλύουν/συνθέτουν την εικόνα σε αρκετά μικρά ομοιόμορφα στοιχεία, τα εικονοστοιχεία (pixels), με βάση κάποιες μεθόδους. Τα επιμέρους αυτά στοιχεία θεωρούνται ομοιόμορφα. Συνήθως αποτελούνται από ένα χρώμα η τον συνδυασμό κάποιων λίγων, των βασικών του κάθε μοντέλου. Έτσι προσεγγίζουν αρκετά την εικόνα που βλέπουμε, με διαφορετική ακρίβεια το καθένα. Τα χρώματα αυτά και οι μέθοδοι διαφέρουν από μοντέλο σε μοντέλο.
Κρότωνας

Ιστορία

Ο Κρότων υπήρξε αρχαία ελληνική αποικία στην ανατολική ακτή της Καλαβρίας, στις εκβολές του ποταμού Αισάρου, που ιδρύθηκε περίπου το 710 π.Χ. από Αχαιούς. Αφού κυρίευσε την προς βορειοδυτικά ορεινή χώρα και τα χαλκωρυχεία του κόλπου της Τερίνης, ίδρυσε μικρό κράτος εκτεινόμενο από την Αδριατική ως την Τυρρηνική Θάλασσα. 
Επιχείρησε πόλεμο εναντίον των Λοκρών, αλλά ηττήθηκε το 548 π.Χ. στη Σάγρα. Τις συνέπειες της ήττας αυτής φανερώνει η απουσία της πόλης ως το 532 π.Χ. από τις ολυμπιακές νίκες. Η εγκατάσταση του Πυθαγόρα στον Κρότωνα έδωσε νέα ώθηση στην πόλη και συνέβαλε στην πολιτιστική και κοινωνική πρόοδό της. Τον 6ο αιώνα π.Χ. αναδείχθηκαν σπουδαίοι άνδρες, όπως οι ιατροί Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης και Δημοκήδης, οι γλύπτες Δαμέας, και Πατροκλής αργότερα, και πλήθος αθλητών, από τους οποίους διασημότερος υπήρξε ο γιος του Διοτίμου Μίλων. Κάτω από την αρχηγία του Μίλωνα, οι Κροτωνιάτες νίκησαν τους Συβαρίτες το 510 π.Χ. και κατέστρεψαν την πόλη τους. Αρχίζει από τότε η εποχή της ηγεμονίας τους στη Μεγάλη Ελλάδα. Αργότερα η πόλη περιέπεσε σε αναρχία, κατά την περίοδο της οποίας διώχθηκαν και δολοφονήθηκαν πολλοί Πυθαγόρειοι και η πόλη οδηγήθηκε στην παρακμή.
Το 389 π.Χ., καταλήφθηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο, κάτω από την κυριαρχία του οποίου έμεινε 12 έτη. Το 296 π.Χ. την κατέλαβε ο τύραννος Αγαθοκλής και στη διάρκεια του πολέμου Πύρρου και Ρωμαίων υπέστη πολλές καταστροφές. Το 277 π.Χ. κυριεύτηκε με δόλο από το Ρωμαίο ύπατο Ρουφίνο, αλλά στη μάχη των Καννών αποτέλεσε για τρία χρόνια ορμητήριο του Αννίβα. 
Το 194 π.Χ. έγινε ρωμαϊκή αποικία και από τότε αρχίζει η παρακμή της. Στα μεσαιωνικά χρόνια η πόλη διατηρεί κάποιο ενδιαφέρον εξαιτίας του λιμανιού της και της στρατηγικής της θέσης. Οχυρώθηκε από τους Βυζαντινούς και αναγεννήθηκε οικονομικά από τους Νορμανδούς. Στο 17ο αιώνα άρχισε η πλήρης κατάπτωσή της.
Σε απόσταση 11 χλμ από την πόλη, στο Λακίνιο ακρωτήριο, υπήρχε το ιερό της Λακινίας Ήρας, μεγαλοπρεπές σύνολο οικοδομημάτων περιτριγυρισμένο από οχυρό περίβολο. Από το δωρικού ρυθμού ναό σώζονται μόνο τα θεμέλια.
Σε απόσταση 30 χλμ νοτιότερα από την πόλη, υπάρχει το αξιοσημείωτο κάστρο 16ου αιώνα Le Castella.

Σύγχρονη πόλη

Στη θέση του αρχαίου Κρότωνα βρίσκεται σήμερα η ομώνυμη ιταλική πόλη (Κροτόνε), με βιομηχανία αμμωνίας και εγκαταστάσεις μεταλλουργίας. Ένα από τα μνημεία της πόλης είναι το κάστρο 16ου αιώνα (Καρόλου του 5ου) όπου βρίσκεται και το μουσείο της πόλης. Στο μουσείο υπάρχουν ευρήματα από τις ανασκαφές του αρχαιολογικού χώρου Κρότων. Αξιοσημείωτα είναι και τα τείχη όπως και οι διάφοροι πύργοι. Ένα άλλο μνημείο είναι ο καθολικός καθεδρικός ναός της πόλης ο οποίος έχει ανακατασκευαστεί αλλά χρονολογείται από τον 9ο - 11ο αιώνα καθώς και η εκκλησία της Παναγίας (Madonna di Capo Colonna) με την διάσημη εικόνα της Παναγίας, η οποία εικόνα σύμφωνα με την παράδοση ήρθε από την Ανατολή τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού.
Γεώργιος Βιτάλης (γλύπτης)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βιτάλης γεννήθηκε στο χωριό Υστέρνια της Τήνου το 1838 και ήταν γιος εμπειρικού αρχιτέκτονα. Σε εφηβική ηλικία ακολούθησε τον πατέρα του στη Σμύρνη, τον οποίο βοήθησε, ως εργολάβος οικοδομών, στην ανέγερση νεοκλασικών σπιτιών. Στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής (1857 - 1861) στο εργαστήριο του καθηγητή της γλυπτικής στο Σχολείο των Τεχνών, Γεώργιου Φυτάλη, αποφοιτώντας ως δόκιμος γλύπτης. 
Αργότερα, με προτροπή της Βασίλισσας Αμαλίας και με υποτροφία του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄, συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου, με καθηγητή τον Μαξ φον Βίντμαν (Max von Windmann).  Κατά τη διάρκεια των σπουδών του βραβεύτηκε επανειλημμένα, ενώ τιμήθηκε και με το μετάλλιο της Αξίας του Βαυαρού βασιλιά.
Απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια το 1901.

Καλλιτεχνική δράση

Ο Γεώργιος Βιτάλης θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του νεοκλασικισμού στην Ελλάδα και ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες γλύπτες του 19ου αιώνα, ο οποίος διακρίθηκε για την έμφαση του στη λεπτομέρεια.
Τα έργα του βραβεύτηκαν με χρυσά και αργυρά μετάλλια στις εκθέσεις των Ολυμπίων, της Ρώμης και του Παρισιού. Είναι έργα σε φυσικό μέγεθος που παριστάνουν τον Ορφέα, τον Πάρη, το Θησέα, τον Βάκχιδα, τον Οιδίποδα, τον Έκτορα, την Ερμούπολη, τον Κανάρη και κόσμησαν τις αίθουσες στα ανάκτορα της Βασίλισσας Όλγας, της Σοφίας Τρικούπη και του Στέφανου Σκουλούδη.
Το 1881 κέρδισε το διαγωνισμό για το μνημείο του λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι και σε αντίστοιχο διαγωνισμό του 1883 για τον ανδριάντα του Άγγλου πολιτικού και ένθερμου υποστηρικτή του ελληνικού αγώνα Ουίλιαμ Γλάδστων. Ο Βιτάλης είχε επισκεφθεί τον Γλάδστωνα στην Αγγλία, προκειμένου να μελετήσει από κοντά τη μορφή του. Η κατασκευή του ανδριάντα ολοκληρώθηκε το 1886, ενώ τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 24 Ιουνίου 1900. Έχει τοποθετηθεί πάνω σε βαθμιδωτό βάθρο στο προαύλιο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Προς το τέλος της ζωής του ταξίδεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου φιλοτέχνησε τον ανδριάντα του Γεωργίου Αβέρωφ.
Α.Σ. Άγιαξ Ταύρου

Ίδρυση-Ιστορικό

Το 1965 μια παρέα φίλων από τον Ταύρο ίδρυσε μια ποδοσφαιρική ομάδα, δίνοντας της το όνομα «Αίας». Λίγο αργότερα το μετέτρεψαν στο ολλανδικό «Άγιαξ», επηρεασμένοι από την περίφημη ομώνυμη ομάδα του Άμστερνταμ που μεσουρανούσε τότε στην Ευρώπη. Ο Άγιαξ Ταύρου αγωνιζόταν ως ανεπίσημο σωματείο μέχρι το 1981, οπότε και φτιάχτηκε το απαιτούμενο καταστατικό και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Αθηνών, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία. 
Η πορεία του είναι ανοδική. Τέσσερα χρόνια αργότερα κατάφερε να ανεβεί στη Β΄ κατηγορία. Μεσολάβησαν άλλα 13 χρόνια και το 1998 κέρδισε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία και παράλληλα δημιουργεί τμήματα υποδομών. Το 2005 είναι φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών στον τελικό στο Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης του Παναθηναϊκού και το 2006 κάνει το μεγάλο άλμα από το αθηναϊκό πρωτάθλημα στην Δ΄ Εθνική. Στην Δ΄ Εθνική θα αγωνιστεί για 7 χρονιές, από τη σεζόν 2006-07 μέχρι και τη σεζόν 2012-13 και κατόπιν, μέχρι και σήμερα αγωνίζεται εκ νέου στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Εκτός από την ανδρική ομάδα, ο Άγιαξ Ταύρου διατηρεί τμήματα υποδομών πέντε ηλικιών: εφήβων, παίδων, παμπαίδων, τζούνιορ και ακαδημίας.

Άγιαξ Ταύρου

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 ο Άγιαξ Ταύρου διατηρούσε ομάδα μπάσκετ ανδρών, η οποία συμμετείχε δυο χρονιές στο πρωταθλημα Γ΄ κατηγορίας της ΕΣΚΑ, το 1992 και το 1993, χρονιά που έχασε οριακά (στην ισοβαθμία) τη συμμετοχή της στα μπαράζ ανόδου.

ΑΕ Αίας Ταύρου

Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1992-93 ο Άγιαξ συγχωνεύτηκε με μια άλλη ομάδα της συνοικίας, την ΑΕ Ταύρου, η οποία είχε τότε υποβιβαστεί από τη Γ΄ στη Δ΄ κατηγορία της ΕΣΚΑ. Δημιούργησαν την ΑΕ Ταύρου ο "Αίας", με τα χρώματα της ΑΕ Ταύρου, μπλε και άσπρο. Η ΑΕ Αίας Ταύρου είχε ανοδική πορεία και ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία. Το 1998-99 τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της και ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική. 
Για τρεις σεζόν, από το 1999 ως το 2002 αγωνίστηκε στο 2ο Όμιλο Νότου της Γ΄ Εθνικής. Υποβιβάστηκε αλλά ανέβηκε ξανά την επόμενη σεζόν και το 2005 τερμάτισε στη δεύτερη θέση και ανέβηκε στη Β΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε την επόμενη σεζόν.

ΑΕ Αίολος-Ταύρος 2006

Το 2006, έπειτα από τον υποβιβασμό της, η ΑΕ Ταύρου ο Αίας συγχωνεύτηκε με τον ΑΟ Αίολο Ταύρου και δημιουργήθηκε η ΑΕ Αίολος-Ταύρος 2006, που συμμετείχε στη Γ΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε και  ξανανέβηκε το 2009.
Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας

Ιστορικό

Το Α.Σ.Κ.Ε. ιδρύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1984. Ο κεντρικός πυρήνας των ιδρυτικών στελεχών του αποτελούνταν από μέλη της Επιτροπής Οργανωτικού του ΠΑ.ΣΟ.Κ., έχοντας επικεφαλής τον Νίκο Καργόπουλο, τα οποία αμέσως μετά τις εκλογές του 1981, που έφεραν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία, διαμαρτυρήθηκαν για αθέτηση των διακηρύξεών του και παραιτήθηκαν από τις κομματικές τους θέσεις.
Η αντίθεση αυτή, που εκφράστηκε με την αντι-εισήγηση του Νίκου Καργόπουλου στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το καλοκαίρι του 1983, οδήγησε στη διαγραφή - αποχώρηση αυτών από το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Στη συνέχεια και με άλλους, που προέρχονταν από τον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο, ίδρυσαν τη Σοσιαλιστική Κίνηση, η οποία το Φεβρουάριο του 1984 μετεξελίχθηκε στο Α.Σ.Κ.Ε..
Βασικές θέσεις του ο αγώνας για την ανεξαρτησία από κάθε ξένο κέντρο εξουσίας, περιλαμβανομένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης  και του ΝΑΤΟ, και το σοσιαλισμό που σύμφωνα με το κόμμα πρέπει να βασίζεται στην αυτοδιαχείριση, στον πλήρη σεβασμό των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, και στη Δημοκρατία.
Παναγιώτης Μαυρίκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Αιτωλικό του Μεσολογγίου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του μετά τον διορισμό του στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
Το 1942 διορίστηκε γενικός διευθυντής της Τραπέζης της Ελλάδος.
Το 1945 ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Βούλγαρη και στην κυβέρνηση Δαμασκηνού (1945), υπηρεσιακός υφυπουργός Εφοδιασμού στην κυβέρνηση Θ. Σοφούλη (1946), υπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Πιπινέλη (1963), 
Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών το 1981.
Ήταν παντρεμένος με την Ασπασία Μαντζαβίνου και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Μινωική έκρηξη

Επιπτώσεις

Εκτός από τα δεδομένα που δίνουν ευρήματα γεωλογικών ερευνών, σημαντικά στοιχεία, τόσο για τα γεγονότα που προηγήθηκαν, όσο και για την ίδια την έκρηξη, δίνουν τα ευρήματα των ανασκαφών στο προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου. Το γεγονός ότι στον οικισμό δεν βρέθηκαν καθόλου ανθρώπινοι σκελετοί μαρτυρεί ότι μια σειρά από προειδοποιητικούς σεισμούς εξανάγκασε τους κατοίκους να τον εγκαταλείψουν έγκαιρα. Πάντως πριν ταφεί ο οικισμός κάτω από την τέφρα της ηφαιστειακής έκρηξης, είχε χτυπηθεί από μεγάλο σεισμό. Κάποιοι κάτοικοι επέστρεψαν αργότερα στον οικισμό για να απεγκλωβίσουν όσους δεν είχαν προλάβει να φύγουν και να συλλέξουν πολύτιμα και προσωπικά αντικείμενα. Άλλα πρόδρομα της ηφαιστειακής εκρήξεως φαινόμενα, όμως, ανάγκασαν τους κατοίκους να ξαναεγκαταλείψουν την πόλη, όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι οι εργασίες διάνοιξης των δρόμων δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, ενώ ένας μεγάλος αριθμός από αγγεία βρέθηκαν πάνω σε σωρούς μπάζων, όπου, προφανώς, είχαν τοποθετηθεί αρχικά για να μεταφερθούν σε πιο ασφαλείς θέσεις. Ο χρόνος μεταξύ του μεγάλου σεισμού και της ηφαιστειακής έκρηξης δεν πρέπει να υπερέβαινε τις λίγες δεκάδες μέρες.
Η εκτίναξη δεκάδων κυβικών χιλιομέτρων μάγματος δημιούργησαν το καλδερικό βύθισμα και τις διόδους μεταξύ Ασπρονησίου - Θηρασίας και Σαντορίνης - Θηρασίας, ενώ η χρονική διάρκεια από τις πρώτες εκρήξεις μέχρι την δημιουργία της καλδέρας υπολογίζεται σε δύο με τρία εικοσιτετράωρα. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι κατεστραμμένοι τοίχοι από τον σεισμό που προηγήθηκε της εκρήξεως στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου δεν παρουσιάζουν σημεία διάβρωσης. Το ύψος του πίδακα της τέφρας υπολογίζεται από τους ηφαιστειολόγους σε περίπου 35 χιλιόμετρα. Από την έκρηξη προκλήθηκε τσουνάμι που έπληξε τα γειτονικά νησιά, σε ακτίνα 50 με 60 χιλιομέτρων, και τις βόρειες ακτές της Κρήτης. Υπολογίζεται ότι έφτασε στις ακτές της Κρήτης 30 με 45 λεπτά μετά την δημιουργία του και είχε ύψος μεταξύ 15 με 30 μέτρα. Αποθέσεις θηραϊκής γής (ελαφρόπετρα) από την έκρηξη έχουν βρεθεί στην Κρήτη, τη νοτιοδυτική Τουρκία, ακόμα και στο Δέλτα του Νείλου. Η μεταφορά της τέφρας προς την ανατολή μας δείχνει ότι οι άνεμοι έπνεεαν κατά τη διάρκεια της έκρηξης από τα δυτικά. Μετά την έκρηξη και τον ενταφιασμό του προϊστορικού οικισμού ακολούθησε καταρρακτώδης βροχή.
Οι ποσότητες των ηφαιστειακών αερίων που συγκεντρώθηκαν στην ατμόσφαιρα προκάλεσαν πτώση στην μέση ετήσια θερμοκρασία του πλανήτη έως και 3οC για τουλάχιστον τρία χρόνια. Η τέφρα και η ελαφρόπετρα που εκτινάχθηκαν από το ηφαίστειο σκέπασαν τα απομεινάρια της Στρογγύλης, δηλαδή την Σαντορίνη, την Θηρασία και το Ασπρονήσι και η απόθεση αυτή φτάνει σε ορισμένα σημεία των νησιών μέχρι και τα 80 μέτρα.
Audi Coupé

Coupé B2

Βασίστηκε στο Audi 80 που είχε παρουσιαστεί το 1978. Το μπροστινό του μέρος προερχόταν από το 80, με διαφορετικά όμως φώτα.
Το 1984 έγιναν κάποιες εμφανείς αλλαγές στο αμάξωμα. Συγκεκριμένα, τοποθετήθηκαν νέοι προφυλακτήρες, ενιαία μπροστινά φώτα και πολύ πιο σκούρα πίσω φώτα. Αλλαγές έγιναν και στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Η σημαντικότερη προσθήκη αφορούσε την υιοθέτηση του συστήματος quattro στην κορυφαία έκδοση του μοντέλου.
H παραγωγή της πρώτης γενιάς του Audi Coupé έληξε τον Σεπτέμβριο του 1987.

Coupé B3

Όπως και το προηγούμενο μοντέλο, έτσι και το Coupé B3 βασιζόταν στο 80 που παρουσιάστηκε το 1986, ωστόσο εξελίχθηκε ξεχωριστά από το 80.
Το 1990 παρουσιάστηκε το S2, το οποίο χρησιμοποιούσε τον κινητήρα και την τετρακίνηση του Audi quattro. Αρχικά απέδιδε 220 ίππους, ενώ αργότερα η ισχύς έφτασε τους 230 ίππους.
To 1991 το Audi Coupé υπέστη μία ακόμα αισθητική ανανέωση, ενώ τελικώς η παραγωγή του σταμάτησε το 1996.
Νατάσα Βέζμαρ

Καριέρα

Η Βέζμαρ γεννήθηκε το 1976 στο Μπιέλοβαρ της Κροατίας, το οποίο τότε υπαγόταν στη Γιουγκοσλαβία. Ανήκε στο δυναμικό του συλλόγου TK Metalac του Ζάγκρεμπ και προπονείτο υπό τις οδηγίες του Ίβιτσα Κλάιτς. Πρωτοεμφανίστηκε σε διεθνή διοργάνωση το 1994, όταν συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τάε κβον ντο που διεξήχθη στο Ζάγκρεμπ, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των 70 κιλών. Το 1995 κατέκτησε την πρώτη θέση στο Γερμανικό Open, καθώς και το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μανίλα, ενώ τα επόμενα χρόνια, μια σειρά από επιτυχίες σε διοργανώσεις όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1998 (χρυσό μετάλλιο), το Παγκόσμιο του 1997 (τρίτη θέση), τα γερμανικά Open (ακόμη τρία χρυσά), οι Παγκόσμιοι Στρατιωτικοί Αγώνες (δύο χρυσά) κ.ά., την καθιέρωσαν μεταξύ των κορυφαίων αθλητριών της κατηγορίας της. Το 2000 η Βέζμαρ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, την πρώτη διοργάνωση αυτού του είδους που συμπεριέλαβε το τάε κβον ντο στο αγωνιστικό πρόγραμμά της, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να ανέβει στο βάθρο των νικητριών, καθώς ηττήθηκε από την Καναδή Ντομινίκ Μποσάρτ στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο.
Ακολούθησαν νέες διακρίσεις με μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις, με κυριότερες τα χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002 και του 2004, όπου επικράτησε στους τελικούς επί της Ισπανίδας Άρκος (με 3-1) και της Βρετανίδας Στήβενσον (με σκορ 7-6) αντίστοιχα.
Το 2004 η Βέζμαρ έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου ηττήθηκε στον προημιτελικό από την Ιορδανή Ναντίν Νταουανί, ολοκληρώντας πρόωρα την παρουσία της, καθώς στη συνέχεια η Νταουανί δεν κατάφερε να προχωρήσει στη διαδικασία των ρεπεσάζ ώστε να τραβήξει μαζί της την Κροάτισσα. Το επόμενο έτος, η Βέζμαρ κατέλαβε την τρίτη θέση στο Open της Γερμανίας και ακολούθως αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Ευρωμπάσκετ 1993

Το τουρνουά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης 1993 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1993) ήταν το 28ο, το οποίο διοργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν, για πρώτη φορά, δέκα έξι εθνικές ομάδες, λόγω της αύξησης των εθνικών χωρών από τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Το τουρνουά διοργάνωσε η ενωμένη πλέον Γερμανία και έλαβε χώρα στην Καρλσρούη, στο Βερολίνο και στο Μόναχο. Νικήτρια ήταν η εθνική ομάδα της Γερμανίας, κερδίζοντας στον τελικό την Ρωσία με 71–70 (λίγο πριν, είχε αποκλείσει την Ελλάδα στον ημιτελικό με 76–73), και MVP του τουρνουά ανακηρύχθηκε ο Γερμανός Κρίστιαν Βελπ. Η εθνική ομάδα της Σερβίας αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, λόγω του εμφυλίου πολέμου στα εδάφη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Κάτι ανάλογο συνέβη και στο ποδόσφαιρο 1 χρόνο νωρίτερα, όπου τη θέση της Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1992 πήρε η επόμενη βαθμολογικά στον προκριματικό όμιλο Δανία και κατά μια απίστευτη ιστορική ειρωνεία κέρδισε το Euro και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης!

Αποτελέσματα

Στον προκριματικό γύρο, οι ομάδες χωρίστηκαν σε 4 ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι τρεις πρώτες ομάδες συνέχισαν στον επόμενο γύρο, δημιουργώντας συνολικά δύο ομίλους των έξι ομάδων. Οι τελευταίες κάθε ομίλου οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 13 ως 16.

Προκριματικός Γύρος 2

Οι ομάδες του Α' γκρουπ διασταυρώθηκαν με αυτές του Β' και, ομοίως, οι ομάδες του Γ' γκρουπ με αυτές του Δ'. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες των δύο γκρουπ συνέχισαν στην προημιτελική φάση. Τα στατιστικά στοιχεία των ομάδων προστέθηκαν με τα καινούρια, αλλά ο αγώνας με την τελευταία ομάδα του πρηγούμενου ομίλου δεν υπολογίστηκε. Οι δύο τελευταίες των καινούριων ομίλων οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 9-12.