Montreal Locomotive Works -MLW

Πρώιμη ιστορία

Η εταιρεία ατμομηχανών και μηχανημάτων μηχανών του Μόντρεαλ Limited MCML δημιουργήθηκε το 1883, και παρήγαγε κυρίως για την αυξανόμενη εγχώρια αγορά με μερικούς σημαντικού πελάτες της να είναι ο Καναδικός Σιδηρόδρομος Ειρηνικού, ο Μεγάλος Σιδηρόδρομος Κορμού, ο Διαποικιακός Σιδηρόδρομος και μετά το 1922 ο Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος .

Αγορά από την Alco

Το 1901, η American Locomotive Company (Alco) που εδρεύει στο Schenectady, της Νέα Υόρκης, σχηματίστηκε με τη συγχώνευση πολλών ανταγωνιστικών κατασκευαστών ατμομηχανών.  Η Alco αγόρασε την εταιρεία Locomotive & Machine του Μόντρεαλ το 1904 για να αξιοποιήσει την καναδική αγορά με τα αναδυόμενα σχέδια της.  Η θυγατρική του Μόντρεαλ μετονομάστηκε σε εργοστάσιο ατμομηχανών του Μόντρεαλ (MLW) αρκετά χρόνια αργότερα. 
Η MLW έγινε αποκλειστικό κατάστημα σχεδιασμού της Alco και απέκτησε σημαντικό τμήμα της αγοράς καναδικών ατμομηχανών.  Η περίοδος επέκτασης των σιδηροδρόμων μεταξύ 1900 και 1915 ήταν πρωτοφανής στον Καναδά, με πολλές νέες παραγγελίες για μηχανές έλξης από διάφορους εγχώριους κατασκευαστές.  Οι δασμοί προστασίας επίσης αποθάρρυναν τους καναδικούς σιδηρόδρομους να αγοράζουν αμερικανικές μηχανές για χρήση στον Καναδά.  Αρκετά πτωχευμένα ιδιωτικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του Μεγάλου Κορμού και του Καναδικού Βορρά, εθνικοποιήθηκαν κατά τα έτη 1918-22.  Συνενώθηκαν με την ομοσπονδιακή Διαποικιακή, και σχημάτισαν την ομοσπονδιακή Crown Corporation (Εταρεία του Στέματος)  Καναδικό Εθνικό Σιδηρόδρομο.  Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έδωσε εντολή στη νέα, μεγαλύτερη δημόσια εταιρεία να αγοράζει ατμομηχανές από όλους τους καναδούς κατασκευαστές για να αποθαρρύνει την κυριαρχία της αγοράς από οποιονδήποτε κατασκευαστή. 
Μεταξύ του 1918 και της περιόδου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Καναδική Εθνική εκσυγχρόνισε τιςμηχανές του ατμού, αντικαθιστώντας πολλές από τις μονάδες που έλαβε από τους συστατικούς σιδηρόδρομους.  Η MLW ήταν σημαντικός δικαιούχος αυτών των αγορών, μαζί με την καναδική εταιρία ατμομηχανών του Kingston, του Οντάριο.  Η  MLW αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι εγκαταστάσεις της μετατράπηκαν κυρίως στην κατασκευή υλικών για την πολεμική προσπάθεια της Κοινοπολιτείας / Συμμάχων (σε μεγάλο βαθμό από γυναικείο εργατικό δυναμικό), συμπεριλαμβανομένης της δεξαμενής Ram και του αυτοκινούμενου όπλου Sexton.

Μαζική μεταφορά

Το 1960, ανατέθηκε στη MLW τη σύμβαση για την κατασκευή 36 νέων οχημάτων μετρό για την Επιτροπή Διαμετακόμισης του Τορόντο.  Τα οχήματα M1 της σειράς Subway ήταν αξιοσημείωτα τα πρώτα οχήματα ταχείας διακίνησης που σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν στον Καναδά.  Ήταν επίσης μια βελτίωση σε σχέση με το προηγούμενο τροχαίο υλικό, που ήταν ελαφρύτερο και ταχύτερο, παρά το γεγονός ότι ήταν επίσης σημαντικά μεγαλύτερες.   Η εμπλοκή της MLW στην ταχεία μεταφορά θα είναι σύντομη, καθώς η Επιτροπή Διαμετακόμισης του Τορόντο επέλεξε τα οχήματα Hawker Siddeley Canada από τα μέσα της δεκαετίας του '60 και μετά.

Ντίζελο-ηλεκτρική παραγωγή

Το 1949, η MLW άρχισε να παρουσιάζει τα πρώτα μοντέλα ντίζελ που παρήγαγε σαν Alco-GE σε απάντηση της GMD, μοντέλα κυρίως ελιγμών, μερικά από τα οποία έλαβαν διαφορετικά ονόματα και ελαφρές τροποποιήσεις για να διακρίνουν τις εκδόσεις MLW και ALCO-GE.  Το 1951, η MLW άρχισε να κατασκευάζει καμπίνες Alco-GE για την εξυπηρέτηση φορτίων και επιβατών. 
Οι καναδικοί σιδηρόδρομοι εξακολούθησαν να βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε ατμομηχανές  καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, μια εποχή που πολλοί σιδηρόδρομοι των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν πετρελαιοκίνητοι.  Ωστόσο, όπως και στον Καναδά, ορισμένες αμερικανικές σιδηροδρομικές γραμμές της κλάσης 1 συνέχισαν να χρησιμοποιούν σύγχρονη ατμοπαραγωγή μέχρι το 1959, συμπεριλαμβανομένου του Norfolk & Western Railway και του Union Pacific Railroad .Ωστόσο, με ορισμένες μεμονωμένες εξαιρέσεις, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι καναδικοί σιδηρόδρομοι ήταν πλήρως πετρελαιοκίνητοι μέχρι το 1960. 
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο καναδικός εθνικός σιδηρόδρομος (ο μεγαλύτερος πελάτης ντίζελ-ηλεκτρικής μηχανής MLW) συνέχισε να εφαρμόζει τις πολιτικές αγοράς που συνήθιζαν οι κυβερνήσεις του, οι οποίες διασπούν τις προμήθειες μεταξύ των κατασκευαστών.  Τα σχέδια οδοποιίας MLW / Alco-GE προτιμήθηκαν επίσης από διάφορους σιδηροδρόμους στη Βόρεια Αμερική λόγω της ανώτερης πρόσφυσης των σιδηροτροχιών σε χαμηλές ταχύτητες, καθιστώντας τα ιδιαίτερα χρήσιμα σε σιδηροδρομικές γραμμές με μεγάλη διαβάθμιση. 
Όπως και η GMD στο Λονδίνο, η MLW επωφελήθηκε από τις καναδικές εμπορικές πολιτικές, οι οποίες ήταν λιγότερο περιοριστικές από τις πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών όσον αφορά τις συναλλαγές με τις χώρες σε ολόκληρο τον αναπτυσσόμενο κόσμο, επιτρέποντας στην MLW να επεκτείνει μια αυξανόμενη εξαγωγική δραστηριότητα.

MLW-Worthington

Η μητρική εταιρεία της MLW, η Alco, γνώρισε χρόνια πτώσης των δραστηριοτήτων της κατά τη δεκαετία του 1960, μετά την είσοδο του πρώην εταίρου της General Electric στην επιχείρηση κατασκευής μηχανών ελιγμών στις Ηνωμένες Πολιτείες.  Αυτό οφείλεται, εν μέρει, στη συνεχιζόμενη εξάρτηση από τις υψηλής ποιότητας ηλεκτρικές μεταδόσεις της GE, που πωλήθηκαν στην Alco και την MLW σε μειονεκτική τιμή από τη GE.  Σε μια παρόμοια κατάσταση, όταν η Westinghouse εγκατέλειψε την αγορά του εξοπλισμού περιστροφής σιδηροδρόμων το 1953, η Fairbanks-Morse ανέπτυξε τη δική της σειρά περιστροφικού εξοπλισμού, αν και αυτό δεν έσωσε τη σιδηροδρομική επιχείρηση της FM.  Οι μεταδόσεις της GMD κατασκευάστηκαν με τα σχέδια των GM-EMD, με τη σειρά τους να βασίζονται σε παλαιότερες συσκευές της GE (πριν το 1937).  Η Alco βρέθηκε σε οικονομική δυσπραγία το 1964 και αγοράστηκε από τη Worthington Corporation, μείζονα κατασκευαστή εξοπλισμού για τη βιομηχανία χαρτοπολτού και χαρτιού και πρώην κατασκευαστή εξαρτημάτων ατμομηχανής.  Την εποχή εκείνη η MLW μετονομάστηκε σε MLW-Worthington. 
Το 1967, η εταιρία Worthington Corporation συγχωνεύθηκε με την Studebaker Corporation, που πρόσφατα εξήλθε από την αυτοκινητοβιομηχανία, για να αποτελέσει την Studebaker Worthington Inc., με την ALCO ως θυγατρική που της ανήκει εξ ολοκλήρου.  Το 1968, διάφορα τμήματα της Alco έγιναν ημι-ανεξάρτητες θυγατρικές, και σε μια εταιρική αναδιοργάνωση του 1969, η Studebaker Worthington έκλεισε τη μονάδα παραγωγής μηχανών Schenectady.  Τα σχέδια ατμομηχανών μεταφέρθηκαν το 1969 στο MLW-Worthington και τα σχέδια των πετρελαιοκινητήρων πωλήθηκαν το 1970 στην εταιρεία White Motor Corporation.  Τα σχέδια του κινητήρα ντίζελ Alco πέρασαν πολλές αλλαγές ιδιοκτησίας, καθώς η White Motor Corporation σχημάτισε την White Industrial Power, η οποία στη συνέχεια αγοράστηκε από τη British General Electric Company το 1977.  Μετονομασμένη σε Alco Power ενσωματώθηκε από την GEC, όπουτα σχέδια της, πουλήθηκαν στην Fairbanks-Morse το 1994. 
Την περίοδο αυτή, η MLW-Worthington συνεργάστηκε με τον Pratt & Whitney στον Καναδά για να κατασκευάσει τον στόλο Turbo Train για τον Καναδά.  Συνέχισε επίσης την ανάπτυξη της μηχανής της σειράς ALCO 251, που παράγει το M640 4000   hp 18-κύλινδρο πρωτότυπο για τον Καναδικό Σιδηρόδρομο του Ειρηνικού το 1972.  Ωστόσο, μέχρι στιγμής η CP είχε εξυπηρετηθεί με τις σειρές EMD 645 SD40 και SD40-2 ως πρότυπη μηχανή τους και δεν υπήρχαν άλλες παραγγελίες από αυτήν την εταιρεία. 
Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 η MLW-Worthington συνέχισε να κατασκευάζει σχέδια δεύτερης γενιάς για τους καναδικούς σιδηροδρόμους.  Η καναδική εταιρεία ατμομηχανών (που μετονομάστηκε σε Fairbanks-Morse, Καναδάς) είχε κλείσει το 1969, αφήνοντας την MLW-Worthington ως τον κύριο ανταγωνιστή της ταχέως αναπτυσσόμενης GMD.  Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, με παραγγελία του Καναδικού Εθνικού Σιδηροδρόμου, η MLW-Worthington ανέπτυξε την ευρύχωρη "καμπίνα ασφαλείας", η οποία παρείχε βελτιωμένη στέγη πληρώματος και προστασία από σύγκρουση.  Αρχικά εμφανίστηκε στο M-420 και ταυτόχρονα στο EMD GP38-2 , η καμπίνα ασφαλείας έγινε κοινή στο καναδικό εθνικό και στο βρετανικό σιδηρόδρομο.  Ωστόσο, ο Καναδικός Σιδηρόδρομος του Ειρηνικού δεν αγόρασε ποτέ τέτοιες μονάδες από την MLW.  Αυτή η μορφή σχεδιασμού καμπίνας έχει πλέον γίνει βιομηχανικό πρότυπο της Βόρειας Αμερικής.  Παρόλο που τα σχέδια καμπίνας με ευρυγώνια καμπίνα σε μοντέλα όπως τα EMD FP45 και DDA40X φέρουν μια επιφανειακή ομοιότητα, λείπουν οι προόδους στην προστασία σύγκρουσης και τα καταλύματα του σχεδιασμού "καμπίνα ασφαλείας".

Αγορά από τη Bombardier

Το 1975, η αναδυόμενη εταιρεία με έδρα το Κεμπέκ Bombardier αγόρασε το 59% των μετοχών της MLW από την Studebaker-Worthington.   Κάτω από τη Bombardier, ο οργανισμός MLW συνέχισε τη σχεδίαση της ατμομηχανής στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και επωφελήθηκε επίσης από τη γεωγραφική του θέση.  Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η Bombardier άρχισε να εισέρχεται στις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις επιβατικών αυτοκινηταμάξων με τις εγχώριες παραγγελίες για συστήματα προαστιακού και μετρό.  Με βάση ένα πρότυπο τρένο που κατασκευάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '70, η MLW ξεκίνησε το 1980 την παραγωγή ενός στόλου υψηλής ταχύτητας πετρελαιοκίνητων μηχανών για τα επιβατικά τρένα LRC (Light, Rapid, Comfortable) που κατασκευάστηκαν για την νεοσύστατη ομοσπονδιακή εταιρία Crown Via Rail.  Παρόμοιος εξοπλισμός χρησιμοποιήθηκε επίσης σύντομα από την Amtrak.  Οι τελευταίες από τις μηχανές αποσύρθηκαν από την υπηρεσία το 2001, παρόλο που τα πούλμαν με ανάρτηση εξακολουθούν να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του στόλου υπεραστικών διαδρόμων της Via. 
Μέχρι τώρα έχει πλήρως συγχωνευθεί από την Bombardier, το εργοστάσιο MLW και το γραφείο σχεδιασμού έλαβαν επίσης μια σειρά από συμβάσεις από τον κρατικό καναδικό εθνικό σιδηρόδρομο για την προσφάτως σχεδιασμένη γραμμή εμπορευματικών σιδηροδρόμων (High Reliability), η οποία ενσωματώνει την καναδική καμπίνα ασφαλείας ή ένα πλήρες πλάτος το σωμα του ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ; δηλαδή το 4πλό-άξονα HR-412 (παρόμοιο με το M-420) και τον 6πλό-άξονα HR-616 πλήρους πλάτους. 
Σε μια εταιρική αναδιοργάνωση του 1985, η Bombardier αποχώρησε από την κατασκευή ατμομηχανών και επικεντρώθηκε στην παραγωγή τροχαίου υλικού επιβατικών αμαξοστοιχιών, καθώς και σε αεροσκάφη (μετά την εξαγορά της ομοσπονδιακής κυβέρνησης Crown Corporation Canadair το 1986). 
Το αδρανές εργοστάσιο MLW πωλήθηκε στη General Electric το 1988 και ειρωνικά χρησιμοποιήθηκε από την GE κατά τη διάρκεια ενός προγράμματος της δεκαετίας του 1980 για την ανοικοδόμηση μερικών από τους παλαιότερους οδικούς διακόπτες της σειράς "Universal" - οι μηχανές που είχαν αρχικά οδηγήσει την ALCO εκτός της επιχείρησης ατμομηχανών στις Ηνωμένες Πολιτείες Κράτη μέλη το 1969. 
Η GE έκλεισε τη μονάδα παραγωγής MLW το 1993.  Το μισό εργοστάσιο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 2001 ενώ το άλλο μισό  παρέμεινε σε χρήση από το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας του Καναδά . 
Από τότε η Bombardier επέστρεψε στην επιχείρηση κατασκευής ατμομηχανών, μολονότι χρησιμοποίησε ευρέως ευρωπαϊκά ή ευρωπαϊκά επηρεασμένα σχέδια ατμομηχανών για επιβατικά αυτοκίνητα που δεν διατηρούν καμία από την κληρονομιά των Alco / MLW.  Οι εγκαταστάσεις κατασκευής σιδηρόδρομων της Βόρειας Αμερικής της Bombardier βρίσκονται στο La Pocatière του Κεμπέκ. Plattsburgh, Νέα Υόρκη και Thunder Bay, Οντάριο.

Αξιοσημείωτες μηχανές που κατασκευάστηκαν από το MLW

Η MLW δημιούργησε αρκετές από τις πιο διάσημες μηχανές του Καναδά.  Πιο συγκεκριμένα, η καναδική σειρά 2800, 4-6-4 Hudson κλάσης των ατμομηχανών.  Οι 2800s έγιναν διάσημα αφού η CPR 2850 έλκυσε το βασιλικό τρένο στον Καναδά.  Από τότε, το 2800 (αριθμημένα 2820-2864) είναι γνωστά ως Royal Hudsons, με άδεια από τον βασιλιά. 
Από το 1968 έως το 1982, η Via Rail διέθετε υπηρεσία μεταφοράς επιβατών με αεριοστρόβιλο μεταξύ Τορόντο και Μόντρεαλ.  Οι μηχανές κατασκευάστηκαν από το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικών κινητήρων του Μόντρεαλ.