google/wiki40b huggingface dataset:
Ρότζερ Μπέικον

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ίλτσεστερ κοντά στο Μπρίστολ, σπούδασε στην Οξφόρδη και κατόπιν στο Παρίσι, και επέστρεψε στην Οξφόρδη για να διδάξει. Κατατάχθηκε στο τάγμα των Φραγκισκανών, κατέκρινε τις καταχρήσεις του κλήρου και των μοναχών και ζήτησε μεταρρυθμίσεις. Έτσι δημιούργησε εχθρούς οι οποίοι κατήγγειλαν τις απόψεις του ως αιρετικές και τα επιστημονικά του πειράματα ως μαγεία. Του απαγορεύτηκε να διδάσκει και εξορίστηκε.
Το 1265 έγινε πάπας ο Κλήμης Δ΄, ο οποίος γνώριζε και εκτιμούσε τον Μπέικον. Μέχρι το 1268, με την ενθάρρυνση και προστασία του πάπα, ο Μπέικον, που είχε ανακληθεί εν τω μεταξύ στην Οξφόρδη, έγραψε το σπουδαιότερο έργο του, το Opus majus.
Μετά τον θάνατο του Κλήμεντα ακολούθησε νέα καταδρομή, τα έργα του απαγορεύτηκαν και διατάχθηκε ν’ αποσυρθεί σε μοναστήρι, όπου έμεινε σχεδόν ως τον θάνατό του.

Διδασκαλία

Ο Μπέικον δίδασκε την αποδέσμευση από τις αυθεντίες και την αναζήτηση της αλήθειας με την έρευνα. Θαύμαζε τον Αριστοτέλη, διατηρώντας όμως ανεξαρτησία γνώμης. Θεωρούσε τα μαθηματικά ως την βάση των επιστημών και την εμπειρία ως αναγκαία προϋπόθεση κάθε γνώσης, κάτι που τον κατατάσσει στους προδρόμους της σύγχρονης επιστημονικής μεθόδου. Διέκρινε δε την εμπειρία σε εμπειρία των αισθήσεων (εξωτερική) και σε εσωτερική (πνευματική) εμπειρία. Η εξωτερική ήταν απαραίτητη για την ανάπτυξη των επιστημών. Η δεύτερη, η πνευματική εμπειρία, ήταν η προϋπόθεση της ανόδου των βαθμίδων της αντίληψης των υπεραισθητών. Ο ανερχόμενος μέχρι τέλους την κλίμακα αυτή θα έφτανε στη ενόραση του θείου.
Ο Μπέικον ασχολήθηκε με όλους τους τομείς της γνώσης. Επιδόθηκε στην αστρονομία, γλωσσολογία, αλχημεία, ιδιαίτερα στην οπτική, διόρθωσε το Ιουλιανό ημερολόγιο και σ’ αυτόν αποδίδονται οι εφευρέσεις του μεγεθυντικού φακού και του θερμομέτρου. Στην επιστολή του De secretis operibus οραματίζεται αυτοκίνητα και αεροπλάνα.
Εχινάδες

Οι Εχινάδες είναι νησάκια στις εκβολές του Αχελώου. Έχουν σχηματιστεί από τα φερτά υλικά που εναποθέτει εκεί ο ποταμός.

Ιστορία

Στις Εχινάδες Νήσους έγινε στην πραγματικότητα η περίφημη Ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 και όχι ακριβώς στην ίδια τη Ναύπακτο. Ήταν στις 7 Οκτωβρίου, όταν ο ενωμένος χριστιανικός στόλος της Δύσης υπό την ηγεσία του Δον Χουάν του Αυστριακού κατατρόπωσε τον πανίσχυρο ως τότε Οθωμανικό στόλο και αμφισβήτησε για πρώτη φορά την κυριαρχία των Οθωμανών στη Μεσόγειο.

Μυθολογία

Κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν νύμφες που τιμωρήθηκαν από τον Αχελώο επειδή δεν τον υμνούσαν. Η τιμωρία τους ήταν να γίνουν νησιά. Κατά τον Όμηρο, εκεί βρισκόταν το βασίλειο των θρυλικών Ταφίων.

Οικολογία

Τα νησιά ανήκουν στο δίκτυο Φύση 2000, μαζί με τη θαλάσσια περιοχή Καλάμου, Καστού, Μεγανησίου, Ατόκου και Αρκουδίου.
Ισαάκ Αλμπένιθ

Βίος

Γεννήθηκε στο Camprodon της Καταλονίας από τον Ángel Albéniz και τη σύζυγό του Dolors Pascual και ως παιδί-θαύμα άρχισε να εμφανίζεται από την ηλικία των τεσσάρων ετών σε παραστάσεις παίζοντας πιάνο. Στα επτά του χρόνια, μελετώντας με τον καθηγητή πιάνου Antoine Francois Marmontel, πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Ωδείο των Παρισίων (Conservatoire de Paris), δεν έγινε όμως δεκτός λόγω του νεαρού της ηλικίας του, και φοίτησε στο Ωδείο της Μαδρίτης.
Εννέα χρονών ξεκίνησε περιοδείες και εμφανίσεις στη βόρεια Ισπανία με τον πατέρα του και την αδερφή του Κλημεντίνη (Clementina) ενώ στα δώδεκά του προσπάθησε να φύγει μόνος του μακριά από το σπίτι. Στα δεκαπέντε του είχε ήδη δώσει συναυλίες σε όλο τον κόσμο.
Μετά από μια σύντομη φοίτηση στο Ωδείο της Λειψίας, όπου μελέτησε πιάνο με τον Louis Maas και σύνθεση με τον Salomon Jadassohn, μαθητές του Φραντς Λιστ, στα 1876 συνέχισε με υποτροφία στο Βασιλικό Ωδείο των Βρυξελλών στην τάξη του Louis Brassin, μαθητή του Moscheles, όπου μάλιστα το 1879 κέρδισε και το πρώτο βραβείο πιάνου. Από τη μαθητεία του και την εξάσκηση πρέπει να απέκτησε εντυπωσιακή πιανιστική τεχνική. Στα 1880 πήγε στη Βουδαπέστη, για να συναντήσει τον Φραντς Λιστ, χωρίς αποτέλεσμα όμως, καθώς ο τελευταίος έλειπε στην Βαϊμάρη της Γερμανίας.
Στα 1883 συνάντησε το συνθέτη και δάσκαλο της μουσικής Φίλιππο Πεντρέλ (Felip Pedrell), που τον παρακίνησε να εμπνευστεί από την ισπανική μουσική παράδοση. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη μαθήτριά του Rosina Jordana και απέκτησε τρία παιδιά: την Blanca, τη Λάουρα (που έγινε ζωγράφος) και τον Αλφόνσο (ο οποίος σε νεαρή ηλικία έπαιζε στη Ρεάλ Μαδρίτης και αργότερα έγινε διπλωμάτης). Το 1885 μετακόμισαν στη Μαδρίτη, όπου ο Αλμπένιθ γρήγορα καθιερώθηκε ως δάσκαλος πιάνου.
Δεν υπάρχουν ηχογραφήσεις, ώστε ν' ακούσουμε τον Αλμπένιθ ως πιανίστα, διαβάζουμε όμως σε κριτική του 1886 πως ο Αλμπένιθ είναι «παθιασμένος και φλογερός ερμηνευτής, ο οποίος άλλοτε εκφράζεται ποιητικά κι άλλοτε σχεδόν κακομεταχειρίζεται το πιάνο, κοντολογίς κάποιος ο οποίος παρασύρει και συναρπάζει τον ακροατή του». Το παίξιμό του στις συναυλίες ήταν τόσο εντυπωσιακό που συγκρίθηκε συχνά με αυτό των Λιστ και Anton Rubinstein.
Μεταξύ 1890 και 1900 ο Αλμπένιθ έζησε στο Λονδίνο και το Παρίσι και έγραψε κυρίως όπερες (Μέρλιν, Λάνσελοτ). Γύρω στα 1900 άρχισε να υποφέρει από τα νεφρά του και ξανάρχισε να συνθέτει έργα για πιάνο.
Στα 1909 τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής στη Γαλλία, και λίγες εβδομάδες αργότερα (στις 18 Μαΐου) πέθανε σε ηλικία μόλις 48 ετών από νεφρική ανεπάρκεια στο Cambo-les-Bains και τάφηκε στην Βαρκελώνη.
To 1935 ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα αφιέρωσε στον Αλμπένιθ ένα ποίημά του: Epitafio a Isaac Albéniz (Esta piedra que vemos levantada sobre hierbas de muerte y barro oscuro ...)
Ντανιέλε Βέρντε

Ρόμα/Δανεισμοί

Γεννημένος στη Νάπολη, ο Βέρντε είναι προϊόν της ακαδημίας νέων της Ρόμα. Συμμετείχε στην ομάδα της AS Roma Primavera, η οποία προκρίθηκε στη φάση νοκ-άουτ του ΟΥΕΦΑ Γιουθ Λιγκ 2014-15, τερματίζοντας στη 2η θέση του ομίλου της, όπου ο Βέρντε σημείωσε δύο γκολ στη φάση των ομίλων και τα δύο στις νίκες εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.  
Στις 17 Ιανουαρίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Παλέρμο, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 75ο λεπτό. Στις 8 Φεβρουαρίου 2015, ξεκίνησε για πρώτη φορά στο βασικό σχήμα της Ρόμα, παίζοντας και στα 90 λεπτά στη νίκη με 2-1 επί της Κάλιαρι, με τον ίδιο να δίνει δύο ασίστ για τα γκολ της Ρόμα, στους Άντεμ Λιάγιτς και Λεάντρο Παρέδες. 
Στις 9 Ιουλίου 2015, δόθηκε με δανεισμό στη Φροζινόνε. Στις 6 Ιανουαρίου 2016, μετακινήθηκε με δανεισμό στην Πεσκάρα της Σέριε Β για το υπόλοιπο της σεζόν 2015-16. Στις 15 Ιουλίου, δόθηκε με δανεισμό στην Αβελλίνο, επίσης στη Σέριε Β. Στις 7 Αυγούστου, έπαιξε και στα 90 λεπτά στην ήττα της Αβελλίνο με 2-0 εναντίον της Μπασάνο Βίρτους, στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Ιταλίας 2016-17. 
Στις 8 Αυγούστου 2018, εντάχθηκε με δανεισμό έως τις 30 Ιουνίου 2019 στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ της Πριμέρα Ντιβισιόν,  με δυνατότητα αγοράς.

ΑΕΚ

Στις 16 Ιουλίου 2019, η ΑΕΚ συμφώνησε με τη Ρόμα για τη μεταγραφή του νεαρού πλάγιου μέσου για ποσό 1.000.000 ευρώ, συν ένα ποσοστό μεταπώλησης 30%. Ο Βέρντε υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, με 750.000 ευρώ ετησίως και πήρε τον αριθμό 7, κατόπιν αιτήματος του.

Διεθνής σταδιοδρομία

Στις 29 Σεπτεμβρίου 2014, ο Βέρντε έλαβε την πρώτη κλήση του στην Εθνική Ιταλίας U19 για τον προκριματικό γύρο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U19 του 2015 εναντίον της Αρμενίας, της Σερβίας και του Αγίου Μαρίνου τον Οκτώβριο του 2014. Αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες, καθώς η Ιταλία προκρίθηκε στον elite γύρο για το 2015, σκοράροντας στη νίκη με 3-0 εναντίον της Αρμενίας στις 10 Οκτωβρίου 2014. 
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ιταλίας U21 στις 12 Αυγούστου 2015, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ουγγαρία.
Ανταλκίδας

Οικογένια

Ο Ανταλκίδας καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Σπάρτης και ήταν γιος του ολυμπιονίκη Λέοντα. Πιθανόν είχε εξ αγχιστείας συγγένεια με το βασιλιά της Σπάρτης Αγησίλαο Β'. Υπήρξε υπέρμαχος της συντηρητικής παράταξης και θεωρείται μία από τις ισχυρότερες μορφές την εποχή της ηγεμονίας της Σπάρτης.

Δράση

Το 392 π.Χ. οι Σπαρτιάτες για να πλήξουν τους Αθηναίους έστειλαν τον Ανταλκίδα στις Σάρδεις για να διαπραγματευτεί με τον Πέρση σατράπη Τιρίβαζο και να μεταφέρει τις προτάσεις ειρήνης. Ενώ αρχικά η αποστολή του είχε ευνοϊκά για τη Σπάρτη αποτελέσματα –αφού ο Τιρίβαζος συνέλαβε τον Αθηναίο ναύαρχο Κόνωνα–, η πραγματοποίηση του σκοπού του απέτυχε.
Το 388 π.Χ. ο Ανταλκίδας επισκέφθηκε τα Σούσα και επανέλαβε τις προτάσεις της Σπάρτης και το σχέδιο ειρήνης. Με την υποστήριξη και του Πέρση σατράπη υπερνίκησε τους δισταγμούς του Αρταξέρξη Β' και τον έπεισε να επιβάλει μια γενική ειρήνευση υπό τους όρους που είχαν προταθεί παλαιότερα. Έτσι η Σπάρτη απέκτησε και πάλι την εύνοια του μεγάλου βασιλέως.
Ως ναύαρχος πήγε στην Άβυδο για να αναλάβει το σπαρτιατικό στόλο που είχε αποκλειστεί από τον Αθηναίο στρατηγό Ιφικράτη. Αφού έφτασαν περσικές ενισχύσεις και βοήθεια από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο Α', μπόρεσε να αποκλείσει τους Αθηναίους στον Ελλήσποντο και υποχρέωσε τα αθηναϊκά εμπορικά πλοία που έρχονταν από τον Εύξεινο Πόντο με προορισμό τον Πειραιά να κατευθύνονται σε λιμάνια της σπαρτιατικής συμμαχίας (387 π.Χ.). Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους υπό αυτές τις συνθήκες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να δεχτούν τη σύναψη της ειρήνης του βασιλέως(Ανταλκίδειος ειρήνη) το 387/386 π.Χ. Το κείμενο της ειρήνης επαναλάμβανε τους βασικούς όρους των σχεδίων που είχαν συζητηθεί το 392 π.Χ. προέβλεπε την υπαγωγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Κύπρου στην επικυριαρχία του μεγάλου βασιλέως και την αυτονομία των υπόλοιπων ελληνικών πόλεων.
Ο Ανταλκίδας στάλθηκε ακόμα δύο φορές ως διπλωματικός εκπρόσωπος της Σπάρτης στον Πέρση βασιλιά και τιμήθηκε από την πατρίδα του για το ρόλο του στις διαπραγματεύσεις με τους Πέρσες. Την πρώτη φορά πήγε το 372/371 π.Χ., με αίτημα να μεσολαβήσει ο Αρταξέρξης Β ́ για να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ελλάδα, και τη δεύτερη φορά το 367 π.Χ, όπου η αποστολή του στα Σούσα ήταν αποτυχημένη, αφού οι Πέρσες είχαν αλλάξει την πολιτική τους και είχαν στραφεί προς τους νικητές Θηβαίους.

Θάνατος

Η αποτυχία της τελευταίας αποστολής, κατά την οποία οι Πέρσες τον δέχτηκαν στα Σούσα με ψυχρότητα, ύστερα από την ήττα των Σπαρτιατών στα Λεύκτρα (371 π.Χ.), καθώς και η περιφρόνηση των συμπατριωτών του τον οδήγησαν στην αυτοκτονία το 367 π.Χ.
Αγάπες μου

Υπόθεση

Η Anna (Monica Vitti) θέλει να βελτιώσει τις συνθήκες του γάμου της με τον σύζυγό της, τον δημοσιογράφο Marco (Johnny Dorelli), όμως αντί αυτού καταλήγει να… δημιουργήσει δεσμό με τον νέο της... καθηγητή ψυχολογίας, τον Antonio (Enrico Maria Salerno). Και ενώ προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες μεταξύ των δύο ανδρών, ανακαλύπτει πως έχει μείνει έγκυος, χωρίς να είναι σίγουρη από ποιον. Έτσι πηγαίνει να περάσει κάπου το Σαββατοκύριακό της μόνη της για να σκεφτεί. Κι ενώ πηγαίνουν στον Σταθμό του τρένου για να της πουν αντίο, ο Marco και ο Antonio πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο. Οπότε αποφασίζουν να περάσουν κι αυτοί ένα Σαββατοκύριακο ελεύθεροι. Κάπου εκεί εμφανίζεται και η πανέμορφη Deborah (Edwige Fenech)…

Συντελεστές

Πρωταγωνιστούν: Monica Vitti, Έντβιτζε Φένεκ, Johnny Dorelli, Enrico Maria Salerno
Σενάριο: Jaja Fiastri
Σκηνοθεσία: Steno
Ερμενγάρδη της Βουργουνδίας

Βιογραφία

Η καταγωγή της δεν είναι γνωστή. Μερικοί λόγιοι τον 19ο αι. πρότειναν πως είναι μητέρα ή αδελφή του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Σαβοΐας, ο οποίος ήταν μέρος της ακολουθίας του Ροδόλφου Γ΄ βασιλιά της Βουργουνδίας. Ο ιστορικός Φρανσουά Ντεμότ τη θεωρεί μέλος του Οίκου των Σιγκιμπολντιδών, που επίσης ήταν μέρος της ακολουθίας του βασιλιά της Βουργουνδίας.
Ιωάννης Μαμούρης

Κατά την Ελληνική Επανάσταση

Ο Μαμούρης γεννήθηκε το 1797 στη Δρέμισα Φωκίδος και σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στους κλέφτες της Στερεάς Ελλάδας. Με την έναρξη της επανάστασης διετέλεσε αρχικά υπό τις διαταγές του Πανουργιά και συμμετείχε στην απελευθέρωση των Σαλώνων. Μάλιστα, ανέλαβε την φύλαξη των αιχμαλώτων Οθωμανών οι οποίοι τελικά εκτελέστηκαν σχεδόν όλοι από τον, ξάδελφο του Μαμούρη, Γκούρα κατ' εντολή του Πανουργιά. Συμμετείχε υπό τον Ανδρούτσο στις μάχες της Γραβιάς και των Βασιλικών. Αργότερα πολέμησε υπό τις διαταγές του Γκούρα διοριζόμενος ως υποφρούραρχος των ατάκτων στρατιωτών των Αθηνών, διακρινόμενος μεταξύ άλλων και για τις αυθαιρεσίες του εις βάρος των κατοίκων. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, συμμετείχε στις εχθροπραξίες στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων ενώ το 1824 προβιβάστηκε σε χιλίαρχος.
Την 5η Ιουνίου 1825, έπειτα από εντολή του Γκούρα, προχώρησε μαζί με τους Μήτρο Τριανταφυλλίνα και Παπακώστα Τζαµάλα στη δολοφονία του αιχμάλωτου στην Ακρόπολη, Οδυσσέα Ανδρούτσου, τον οποίο στραγγάλισαν στο κελί του. Έπειτα πέταξαν το πτώμα από τον πύργο του Γουλά ώστε να φανεί πως ο θάνατος του θύματος προήλθε στην προσπάθειά του να αποδράσει.
Κατά τα τέλη του 1825 ήταν ένας από τους θιασώτες της δημιουργίας τακτικού στρατού όμως κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, αυτός και άλλοι οπλαρχηγοί αντέδρασαν φοβούμενοι πως με τη γενίκευση του θεσμού θα έχαναν την επιρροή τους. Το ίδιο έτος, συμμετείχε στην εκστρατεία του Φαβιέρου στην Εύβοια και αργότερα έλαβε μέρος στην άμυνα της Ακροπόλεως. Μετά το θάνατο του Γκούρα, τον αντικατέστησε στη θέση του φρούραρχου.
Το 1828 αναδείχτηκε β' πεντακοσίαρχος στη Δ' Χιλιαρχία ενώ διακρίθηκε το 1829 για τη συμμετοχή του στη της μάχης της Πέτρας, η οποία αποτέλεσε την τελευταία εχθροπραξία της ελληνικής επανάστασης.

Ύστερη δράση

Στα τέλη του 1830 κατατάχτηκε στο τακτικό στράτευμα, διοριζόμενος αρχικά ως ταγματάρχης. Διακρίθηκε για τη σκληρότητα με την οποία αντιμετώπισε τις εγχώριες στάσεις και εξεγέρσεις κατά του Όθωνα και ανήλθε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου. Πέθανε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 1867.
Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Αθηναίου προύχοντα Ιωάννη Βλάχου. Γιος του ήταν ο υποστράτηγος Ηρακλής Μαμούρης.
Κήπος Μαζορέλ

Υβ Σαιν-Λωράν

Μεταξύ του 1980 και 2008, ο κήπος ήταν ιδιοκτησία των Υβ Σαιν-Λωράν και Πιέρ Μπερζέ. Μετά τον θάνατο του πρώτου το 2008, οι στάχτες του διασκορπίστηκαν στον κήπο Μαζορέλ.
Παΐσιος Λιγαρίδης

Βιογραφία

Πριν γίνει μοναχός ονομάζονταν Παντολέων. Γεννήθηκε στην Χίο και είχε σημαντική μόρφωση. Ήταν άνδρας σοφός και ελλόγιμος. Χρημάτισε διδάσκαλος της Σχολής του Ιασίου. Διδάχτηκε επί έξι χρόνια την φιλολογία και θεολογία στο Ελληνικό Κολλέγιο της Ρώμης που είχε ιδρύσει το 1577 ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄. Αρχικά ήταν υπερασπιστής των λατινικών καινοτομιών, αργότερα όμως επέστρεψε στην ορθόδοξη πίστη των προγόνων του και στράφηκε κατά των καθολικών και των Καλβινιστών. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και προχειρίστηκε από την ορθόδοξη εκκλησία μητροπολίτης Γάζας. Πήγε στην Μολδαβία και διορίστηκε καθηγητής της αυθεντικής σχολής του Ιασίου. Διορίστηκε από τον Τσάρο της Ρωσίας πρόεδρος της Συνόδου της Ρωσίας, όπου και γνωσιμάχησε. Απεβίωσε στην Ρωσία το 1678.
Extinction Rebellion

Η Extinction Rebellion (συντομογραφία: XR) είναι κοινωνικοπολιτικό κίνημα που χρησιμοποιεί μη βίαιη αντίσταση για να διαδηλώσει για την κλιματική αλλαγή, την απώλεια της βιοποικιλότητας, τον κίνδυνο της εξαφάνισης ανθρώπινου είδους και την οικολογική κατάρρευση.
Η οργάνωση ιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το Μάιο του 2018 με περίπου εκατό ακαδημαϊκούς να υπογράφουν την υποστήριξη τους στις δράσεις της οργάνωσης τον Οκτώβριο του 2018. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν στα τέλη Οκτωβρίου από τους Ρότζερ Χάλαμ, Γκέιλ Μπράντμπρουκ και άλλους, διεξάγοντας διάφορες πράξεις πολιτικής ανυπακοής στο Λονδίνο. 
Τον Απρίλιο του 2019 ακτιβιστές του κινήματος κατέλαβαν τέσσερα σημαντικά μέρη του Λονδίνου: το Όξφορντ Σίρκους, το Μαρμπλ Αρτς, την γέφυρα Βατερλώ και την περιοχή γύρω από την Πλατεία του Κοινοβουλίου.
Επικαλείται έμπνευση από λαϊκά κινήματα όπως το Occupy, το κίνημα ανεξαρτησίας του Γκάντι, τις σουφραζέτες, τους Τζιν Σαρπ, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και άλλους εξέχοντες αγωνιστές για τα πολιτικά δικαιώματα. Το κίνημα θέλει να ευαισθητοποιήσει όλο τον κόσμο για την αναγκαιότητα της επείγουσας δράσεις για τη κλιματική αλλαγή. Ένας μεγάλος αριθμός ακτιβιστών του κινήματος έχουν συλληφθεί, ενώ κάποιοι έχουν φυλακιστεί, όπως συνέβη και με τη σύλληψη της επιτροπής των 100 το 1961. 
Το σύμβολο του κινήματος είναι μια κλεψύδρα, ως μια προειδοποίηση ότι ο χρόνος είναι πολύ σημαντικός για πολλά είδη.
Άγιος Νικόλαος Αλέας Αργολίδας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Ο Άγιος Νικόλαος είναι κτισμένος στις πλαγιές του όρους Φαρμακάς, βρίσκεται στα ΒΔ. του Νομού Αργολίδας και νότια της λίμνης Στυμφαλίας σε απόσταση 15 χλμ. Το χωριό έχει τρεχούμενα γάργαρα νερά άριστης ποιότητας. Είναι κτισμένο σε πολύ στέρεο (πετρώδες) έδαφος και είναι εύκολα προσβάσιμο από το Κιάτο Κορινθίας (51 χλμ.), από την Κόρινθο μέσω Νεμέας (68 χλμ.), από τη Νεμέα (35 χλμ.), από την Τρίπολη (45,5 χλμ.) καθώς και από τον κόμβο της Στέρνας της Ε.Ο. Κορίνθου Τρίπολης (20 χλμ.). 
Ένα από χαρακτηριστικά του χωριού είναι τα παλιά (ακατοίκητα κι ερειπωμένα πλέον) πετρόχτιστα σπίτια, με τη σφραγίδα (κάψιμο) επάνω τους του περάσματος των Γερμανών την περίοδο της Κατοχής. 
Από το 2009 έχει δημιουργηθεί και δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου Αργολίδας. Κάθε χρόνο (το δεύτερο Σάββατο του Ιουλίου) πραγματοποιείται με επιτυχία στο προαύλιο του Σχολείου του Χωριού, το «αντάμωμα», που είναι και η σημαντικότερη από τις εκδηλώσεις του Συλλόγου.
22 Σεπτεμβρίου

Αργίες και εορτές

Ευρωπαική μέρα χωρίς αυτοκίνητο.
NGC 2257

Το NGC 2257 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Δοράδα. Βρίσκεται στα όρια του Μεγάλου Νέφους του Μαγγελάνου.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας 2016–17

Α φάση

Οι αγώνες έγιναν στις 2 Νοεμβρίου 2016
ΑΣ Συβότων-Σπάρτακος Γραικοχωρίου 3-2
ΑΟ Προδρομίου-ΑΟ Μαζαρακιάς 3-0
Φορτούνα Αγ. Μαρίνας-ΠΑΣ Λαδοχωρίου 0-3 αα
Χωρίς αγώνα:Άρης Μαργαριτίου,ΑΣ Θύελλα Γκρίκας - Ψάκας,ΑΕ Λαμπανίτσας,ΑΣ Ποσειδών Ηγουμενίτσας,ΑΕ Νέας Σελεύκειας,Δόξα Γαρδικίου,Άρης Φιλιατών,ΑΣ Ατρόμητος Δήμου Σαγιάδας (Ασπροκκλησίου),ΑΠΣ Άρης Πέρδικας,Σούλι Παραμυθιάς,Θύαμις Καστρίου,ΑΟ Πλαταριάς,Αστέρας Παραποτάμου

Β φάση

Οι αγώνες έγιναν στις 7 Δεκεμβρίου 2016
ΑΣ Συβότων-Άρης Μαργαριτίου 1-1 (1-2 παρ.)
ΑΟ Προδρομίου-ΑΣ Θύελλα Γκρίκας - Ψάκας 1-0
ΠΑΣ Λαδοχωρίου-ΑΕ Λαμπανίτσας 4-1
ΑΣ Ποσειδών Ηγουμενίτσας-ΑΕ Νέας Σελεύκειας 0-3 αα
Δόξα Γαρδικίου-Άρης Φιλιατών 3-1
ΑΣ Ατρόμητος Δήμου Σαγιάδας (Ασπροκκλησίου)-ΑΠΣ Άρης Πέρδικας 1-5
Σούλι Παραμυθιάς-Θύαμις Καστρίου 2-2 (3-4 παρ.)
ΑΟ Πλαταριάς-Αστέρας Παραποτάμου 0-3 αα

Γ φάση

Οι αγώνες ήταν διπλοί και έγιναν στις 14 και 21 Δεκεμβρίου 2016
Άρης Μαργαριτίου-Αστέρας Παραποτάμου 3-1
Αστέρας Παραποτάμου-Άρης Μαργαριτίου 1-1
ΑΟ Προδρομίου-Θύαμις Καστρίου 0-2
Θύαμις Καστρίου-ΑΟ Προδρομίου 4-1
ΠΑΣ Λαδοχωρίου-ΑΠΣ Άρης Πέρδικας 0-3 αα
ΑΠΣ Άρης Πέρδικας-ΠΑΣ Λαδοχωρίου 3-0 αα
ΑΕ Νέας Σελεύκειας-Δόξα Γαρδικίου 2-6
Δόξα Γαρδικίου-ΑΕ Νέας Σελεύκειας 3-0 αα

Δ φάση

Οι αγώνες είναι διπλοί και έγιναν στις 1 και 22 Φεβρουαρίου 2017.
Δόξα Γαρδικίου-Άρης Μαργαριτίου 0-0
Άρης Μαργαριτίου-Δόξα Γαρδικίου 1-3
Άρης Πέρδικας-Θύαμις Καστρίου 1-0
Θύαμις Καστρίου-Άρης Πέρδικας 1-0 (2-0 παρ.)

Ε φάση

Τελικός.Ο αγώνας έγινε στις 15 Μαρτίου 2017 στο Εθνικό Στάδιο Ηγουμενίτσας.
Θύαμις Καστρίου-Δόξα Γαρδικίου 2-1
Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λεοπόλδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Μαργαρίτας-Θηρεσίας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας. 
Παντρεύτηκε την Ελισάβετ-Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, με την οποία απέκτησε τα δύο παιδιά του: την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία και την Μαρία Άννα,  που κυβέρνησε τις Αυστριακές Κάτω Χώρες.
Τέσσερα χρόνια πριν από τη γέννηση της Μαρίας Θηρεσίας ο Κάρολος έλαβε τα μέτρα του για την περίπτωση απουσίας άρρενος διαδόχου του, εκδίδοντας την 
Sanctio Pragmatica (Πραγματική Κύρωση) του 1713. Το διάταγμα αυτό παραμέριζε τον Σαλικό Νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι γυναίκες δεν κληρονομούσαν, και ευνοούσε τις θυγατέρες του Καρόλου οι οποίες θα τον διαδέχονταν σε όλες τις κτήσεις και τους τίτλους του (πλην του αξιώματος του αυτοκράτορα που ήταν αιρετό). Για πολλά χρόνια στη συνέχεια ο Κάρολος αγωνίστηκε να εξασφαλίσει την αποδοχή της Sanctio Pragmatica από τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, πράγμα που πέτυχε με σοβαρά όμως ανταλλάγματα. Η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Σαξονία-Πολωνία, η Ολλανδία, η Ισπανία, η Βενετία,, το Παπικό κράτος, η Πρωσία, η Ρωσσία, η Δανία, η Σαρδηνία,, η Βαυαρία και Δίαιτα της Αυτοκρατορίας αναγνώρισαν την Κύρωση. Η Γαλλία, η Βαυαρία, η Σαξονία-Πολωνία και η Πρωσσία αργότερα υπαναχώρησαν.
Ο Κάρολος πέθανε το 1740, προκαλώντας με τον θάνατό του τον πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής, που διεξήγαγε επί οκτώ χρόνια η διάδοχός του, Μαρία Θηρεσία.
Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι

Σημασία

Η εκκλησία σχεδιάστηκε από τον Τζάκομο ντέλλα Πόρτα και χτίστηκε από τον Ντομένικο Φοντάνα κατά την περίοδο 1518 έως το 1589. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν με τη συμβολή της Αικατερίνης των Μεδίκων, η οποία και προσέφερε υπό τη μορφή δωρεάς προσωπική της περιουσία στην περιοχή. Είναι αφιερωμένη στην Παρθένο Μαρία, τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και το Λουδοβίκο Θ', βασιλιά της Γαλλίας (1214 - 1270). Το γαλλικό στοιχείο διαφαίνεται ήδη από την πρόσοψη όπου και υπάρχουν αγάλματα προς τιμήν της ιστορίας της χώρας: ανάμεσά τους ο Καρλομάγνος, ο Λουδοβίκος Θ', η Αγία Κλοτίλδη και η Αγία Ιωάννα του Βαλουά. Επίσης τα εμβλήματα της Γαλλίας και της Ρώμης ενωμένα.
Η εκκλησία επιλέχθηκε σαν χώρος ταφής εξεχόντων προσώπων της γαλλικής κοινότητας της Ρώμης. Εδώ συναντά κανείς τον τάφο της Πωλίν ντε Μπομόντ, που πέθανε στη Ρώμη από φυματίωση το 1805, και τον οποίο ανήγειρε ο εραστής της, Σατομπριάν. Επίσης υπάρχει ο τάφος του οικονομολόγου Φρεντερίκ Μπαστιά και του Καρδιναλίου ντε Μπερνίς, πρέσβη στη Ρώμη των βασιλέων Λουδοβίκου ΙΕ' και Λουδοβίκου ΙΣΤ'.
Café de Flore

Ιστορία

Το Καφέ ντε Φλορ ιδρύθηκε το 1865 στο πολύβουο Μπουλβάρ Σαιν – Ζερμαίν, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, και αποτελούσε από την ίδρυσή του τόπο συνάντησης συγγραφέων, καλλιτεχνών, εκδοτών και διανοούμενων. Το όνομα του καφενείου προέρχεται από το άγαλμα της θεάς Φλώρας, θεότητας της βλάστησης και των λουλουδιών, που υπήρχε κάποτε στην είσοδό του. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, το Καφέ ντε Φλορ αναπαλαιώθηκε σε ρυθμό Αρ Ντεκό. Στο εσωτερικό του, οι Γάλλοι διανοούμενοι στα μεταπολεμικά χρόνια συζητούσαν τις νεόφερτες φιλοσοφικές ιδέες.

Διάσημοι θαμώνες

Το Καφέ ντε Φλορ ήταν ανέκαθεν, όπως και σήμερα, προσφιλής χώρος ανθρώπων των γραμμάτων, των τεχνών και της διανόησης. Από τα τέλη ακόμη του 19ου αιώνα, ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του συγκαταλέγονταν οι συγγραφείς Ρεμύ ντε Γκουρμόν (Remy de Gourmont, 1858 – 1915) και Υυσμάν (Huysmans, 1848 – 1907). Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο συγγραφέας και πολιτικός Σαρλ Μωρράς (1868 – 1952) και οι βασιλόφρονες φίλοι του έκαναν το Καφέ ντε Φλορ δεύτερο σπίτι τους. Ο Γάλλος σουρεαλιστής ποιητής Γκιγιώμ Απολλιναίρ (Guillaume Apollinaire, 1880 – 1918) ίδρυσε εδώ το φιλολογικό περιοδικό “Les Soirees de Paris”.
Στη δεκαετία του ’30, ο Πικάσο συναντούσε τα βράδια στο Καφέ ντε Φλορ το φίλο του ζωγράφο Μαρκ Σαγκάλ (Marc Chagall), ενώ ο ποιητής Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prevert, 1900 – 1977) έγραφε εδώ τα ποιήματά του πάνω σε καταλόγους φαγητού, σε χαρτί τουαλέτας και χαρτοπετσέτες.
Μετά το τέλος του πολέμου και κυρίως στη δεκαετία του ’50, το Καφέ ντε Φλορ ήταν το φιλολογικό στρατηγείο των υπαρξιστικών κινημάτων, με καθοδηγητές το Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ και τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μποβουάρ, οι οποίοι συναντούσαν εδώ τους στενούς φίλους τους, αναπτύσσοντας τη θεωρία του υπαρξισμού. Εδώ σύχναζε και ο ηγέτης του σουρεαλιστικού κινήματος στη λογοτεχνία Αντρέ Μπρετόν (Andre Breton, 1896 – 1966).
Σήμερα, το Καφέ ντε Φλορ αποτελεί προσφιλές στέκι για συγγραφείς, εκδότες, μουσικούς, τραγουδιστές, ηθοποιούς και σχεδιαστές μόδας. Στους θαμώνες του καφέ κατά τις τελευταίες δεκαετίες περιλαμβάνονται o Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 1913 - 1960), ο ποιητής Μπορίς Βιάν (Boris Vian, 1920 – 1959), η τραγουδίστρια και ηθοποιός Ζυλιέτ Γκρεκό (Juliette Greco), η ηθοποιός Λωρήν Μπακόλ (Lauren Bacall), ο Ιταλός μεγιστάνας και πρόεδρος της FIAT Τζιάνι Ανιέλι (Gianni Agnelli, 1921 – 2003) κ.ά.