google/wiki40b huggingface dataset:
Άμπραχαμ φαν Ντίπενμπεϊκ

Βιογραφία

Ο φαν Ντίπενμπεϊκ γεννήθηκε στο Ντεν Μπος και βαπτίστηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου (St. Jacobskerk) της Αμβέρσας στις 9 Μαΐου 1596. Πατέρας του ήταν ο υαλογράφος Γιαν Ρούλοφς (Jan Roelofsz) και μητέρα του η Γιοχάννα φαν ντερ Μέλεν (Johanna van der Meulen).
Ο Άμπραχαμ έλαβε κλασική μόρφωση ενώ εκπαιδεύτηκε αρχικά ως υαλογράφος από τον πατέρα του και από το 1621 δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα ζωγραφίζοντας παράθυρα εκκλησιών, όπως στον Καθεδρικό ναό της πόλης, όπου ζωγράφισε τις "πέντε πράξεις του ελέους", το 1623 ζωγράφισε τα υαλοστάσια της εκκλησίας της μονής των Καρμηλιτών της Αμβέρσας, πιθανόν της μονής των Καρμηλιτών στο Μπόξτεϊρ (Boxteer), τα υαλοστάσια των ναών του Αγίου Παύλου και του Αγίου Ιακώβου στην Αμβέρσα, ενώ παράλληλα μαθητεύει στον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, του οποίου έγινε ένας από τους καλύτερους μαθητές και βοηθός του. Ο πρώτος του πίνακας χρονολογείται από το 1629 και αναφέρεται ότι ζωγράφιζε με επιδεξιότητα μυθολογικά και ιστορικά θέματα, καθώς και μερικά πορτρέτα, ενώ ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στη χρήση των χρωμάτων. Η επιρροή του Ρούμπενς στα έργα του είναι περισσότερο από εμφανής.
Το 1629 ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου ζωγράφισε τα πορτρέτα του Ουίλιαμ Κάβεντις, 1ου Δούκα του Νιουκάσλ και της οικογενείας του και εικονογράφησε με σχέδιά του το βιβλίο του Δούκα "Horsemanship".
Γύρω στο 1632 επισκέφθηκε το Παρίσι και το Φονταινεμπλώ Στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρεται ότι άρχισε να ζωγραφίζει με ελαιοχρώματα ύστερα από ταξίδι του στην Ιταλία, αλλά παρόμοιο ταξίδι δεν τεκμηριώνεται από το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης.
Νυμφεύτηκε, το 1637, την Καταρίνα Χέβινκ (Catharina Heuvinck), θυγατέρα του Γραμματέα της μικρής φλαμανδικής πόλης Σχέλλε (Schelle), με την οποίαν απέκτησαν οκτώ παιδιά, τα οποία βαπτίσθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (St. Joriskerk) της Αμβέρσας. Το 1638 εντάσσεται ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας και το 1641 γίνεται "πρύτανις" της. Το ίδιο έτος γίνεται διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αμβέρσας.
Το 1648 απεβίωσε η πρώτη του σύζυγος και στις 13 Μαίου 1652 ο Άμπραχαμ νυμφεύεται την Άννα φαν Ντορτ (Anna van der Dort), χήρα του Γραμματέα του Άαρτσελααρ (Aartselaar) Ντάνιλε Μπρέβερ (Daniel Brewer), με την οποία απόκτησαν τέσσερα ακόμη τέκνα. Από αυτά η μεγαλύτερη, Γιοάννα Μαρία, παντρεύτηκε το 1681 τον τοπιογράφο Γιόρις Μπρέντελ.
Ο φαν Ντίπενμπεϊκ έγινε γνωστός κυρίως για τα σχέδια και τις εικονογραφήσεις του. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η σειρά "Tableaux du Temple des Muses" την οποία μετέτρεψε σε χαρακτικά ο Κορνέλις Μπλούμερτ. Τα περισσότερα σχέδια για χαρακτικά τα δημιούργησε ύστερα από παραγγελίες των εκδοτών της Αμβέρσας φαν Μερς (Van Meurs) και Μορέτους, αλλά δημιουργούσε και δικά του χαρακτικά για λογαριασμό του. Δημιούργησε, επίσης, σχέδια για ταπισερί.
Γεώργιος Αθ. Γεωργιάδης

Νεανικά χρόνια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας το 1892, σπούδασε νομικά και άσκησε το λειτούργημα του εισαγγελέα στη Θεσσαλονίκη. Από νεαρή ηλικία ασπάστηκε τις σοσιαλιστικές ιδέες και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος). Στη συνέχεια παραιτήθηκε από εισαγγελέας, αφοσιώθηκε στο ΣΕΚΕ και λόγω της μαρξιστικής του κατάρτισης ήταν από τους θεωρητικούς της ηγεσίας του κόμματος.

Στην ηγεσία του ΣΕΚΕ

Τον Ιούνιο του 1921 θα εκπροσωπήσει το ΣΕΚΕ στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα μαζί με τους Νίκο Δημητράτο και Παστιά Γιατσόπουλο. 
Οι θέσεις του Γεωργιάδη ήταν μετριοπαθείς και έρχονταν σε αντίθεση με αυτές της αριστερής πτέρυγας του ΣΕΚΕ, που επιθυμούσε την άμεση μπολσεβικοποίηση του κόμματος. Πάντως, συμφωνούσε κι αυτός με την καθολική γραμμή του κόμματος που ετάσσετο κατά της Μικρασιατικής Εκστρατείας. 
Στις 19 Φεβρουαρίου 1922 συνήλθε η Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΕΚΕ. Εκεί ο Γεωργιάδης μαζί με τους Γιάνη Κορδάτο και Αβραάμ Μπεναρόγια υποστήριξαν τη γενικότερη αναθεώρηση της γραμμής του κόμματος. Συμμαχώντας μαζί με τους Νίκο Δημητράτο, Αριστοτέλη Σίδερη και Αλβέρτο Κουριέλ επέτυχαν να υιοθετήσει το κόμμα τη θέση της Μακράς νομίμου υπάρξεως, σύμφωνα με την οποία: Το Κόμμα διατρέχον ακόμη περίοδον οργανώσεως και προπαγάνδας, έχει ανάγκην μακράς νομίμου υπάρξεως. Στην Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ο Γεωργιάδης εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ.
Το κόμμα με αυτή τη θέση εγκατέλειπε προσωρινά τον επαναστατικό προσανατολισμό του. Η θέση αυτή προκάλεσε την αντίθεση πολλών μελών και στελεχών του κόμματος και γρήγορα τέθηκε ζήτημα αναθεώρησής της, πράγμα που έγινε στο 1ο Έκτακτο Συνέδριο το Νοέμβριο του 1922. 
Στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (26 Νοέμβρη - 3 Δεκέμβρη 1924) διαγράφηκε από το κόμμα μαζί με πολλά από τα ιδρυτικά του στελέχη (Ν. Δημητράτος, Α. Μπεναρόγια κ.α) ως (καιροσκόπος με μικροαστική νοοτροπία). Ο Νίκος Ζαχαριάδης, για τα μέλη της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ, αρκετά χρόνια αργότερα, έλεγε ότι δεν μπόρεσαν να αποβάλουν τη μικροαστική νοοτροπία και να αποκτήσουν μπολσεβίκικη. Ο μπολσεβίκος δεν μπόρεσε να επικρατήσει του μικροαστού.

Η πολιτική του πορεία εκτός του ΣΕΚΕ

Μετά από τη διαγραφή του από το ΣΕΚΕ ο Γεωργιάδης προσπάθησε μαζί με τους διαγραφέντες συντρόφους να ιδρύσουν σοσιαλιστικό κόμμα. Όμως η κίνησή τους δεν τελεσφόρησε και στη συνέχεια εντάχθηκε στο Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων του Στυλιανού Γονατά, με το οποίο εξελέγη βουλευτής Αθηνών το 1926.
Δεν κατάφερε να εκλεγεί ξανά βουλευτής και στη συνέχεια αποστασιοποιήθηκε από την ενεργό πολιτική. 
Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στις 21 Μαΐου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του Α΄ Νεκροταφείου.
Ακτινόμετρο

Το Ακτινόμετρο είναι ειδικό όργανο (συσκευή) που ανήκει στα επίγεια Μετεωρολογικά όργανα με το οποίο επιτυγχάνεται ο προσδιορισμός της Άμεσης, της Διάχυτης και της Ολικής ακτινοβολίας του Ήλιου.
Τα κύρια μέρη των ακτινομέτρων είναι ένα θερμοηλεκτρικό ζεύγος, το οποίο αποτελεί και τον αισθητήρα του οργάνου (sensor), και ένα ευαίσθητο γαλβανόμετρο με το οποίο συνδέεται αυτό το ζεύγος.

Παρατηρήσεις

Όλα τα παραπάνω όργανα δίδουν ενδείξεις (τιμές) τη στιγμή και μόνο της παρατήρησης. Για την αυτόνομη καταγραφή των ενδείξεων χρησιμοποιούνται ανάλογα οι ακτινογράφοι.
Ρέι Τσαρλς

Τα πρώτα χρόνια

Ο Τσαρλς γεννήθηκε στο Ώλμπανυ της Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών, από μια πολύ φτωχή οικογένεια, στις 23 Σεπτεμβρίου του 1930 και μεγάλωσε στο Γκρίνβιλ της Καλιφόρνια. Παρουσίασε προβλήματα όρασης από τα δύο του χρόνια και έμεινε από την ηλικία των έξι ετών τυφλός,   λόγω γλαυκώματος. Στα 15 του έχασε τους γονείς του. Έτσι, ξεκίνησε την περιπλάνησή του στον αμερικανικό νότο, ως μουσικός.

Μουσική σταδιοδρομία

Από τα τρία του χρόνια είχε αρχίσει να παίζει πιάνο. Έτσι, ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική, το 1950, παίζοντας πιάνο και σαξόφωνο, συνδυάζοντας πολλά μουσικά είδη. Η πρώτη του επιτυχία ήλθε ένα χρόνο μετά, με το κομμάτι "Baby, Let Me Hold Your Hand". To 1952, υπέγραψε στην Atlantic Records, μια δισκογραφική εταιρεία, στην οποία βρίσκονταν οι καλύτεροι Αφροαμερικανοί μουσικοί. Το 1959, υπέγραψε στην ABC Records, με τη δημοτικότητά του να ανεβαίνει στα ύψη. Oι αρχές της δεκαετίας του 60' ήταν η πιο επιτυχημένη περίοδος της καριέρας του. H τελευταία ζωντανή του εμφάνιση έγινε το Μάιο του 2003, στο Λος Άντζελες.

Συνεργασίες

Ο Τσαρλς είχε συνεργαστεί κατά καιρούς με μουσικούς, όπως ο Μπι Μπι Κινγκ, ο Γουΐλυ Νέλσον και ο Τζέιμς Τέυλορ.

Προσωπική ζωή

Ο Τσαρλς είχε πολλά προβλήματα στη ζωή του, κυρίως με τα ναρκωτικά και τις γυναίκες. To 1986, ίδρυσε το Ray Charles, ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, το οποίο παρέχει βοήθεια και υποστήριξη σε άτομα με προβλήματα ακοής.

Θάνατος

Ο Ρέι Τσαρλς πέθανε στις 10 Ιουνίου του 2004,   στο Λος Άντζελες, από ασθένεια του ήπατος, δύο μήνες πριν την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ (5 εκατομμύρια πωλήσεις, κέρδισε 8 βραβεία Γκράμμυ).

Επιρροή

Το προσωπικό μουσικό του στυλ επηρέασε τους Έρικ Μπάρντον, Τζο Κόκερ, Βαν Μόρρισον,  Ότις Ρέντινγκ και Στίβι Γουόντερ.
Αποστολικοί Πατέρες

Αποστολικοί Πατέρες αποκαλείται ένα σύνολο χριστιανών συγγραφέων οι οποίοι έζησαν μετά την αποστολική περίοδο και συνέγραψαν έργα που χρονολογούνται κατά κύριο λόγο στα τέλη του 1ου και τις αρχές του 2ου αιώνα ΚΧ. Για αρκετούς από τους αυτούς δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες, ενώ θεωρείται πιθανό ότι ορισμένοι από αυτούς γνώριζαν προσωπικά κάποιους από τους Αποστόλους. Τα έργα τους αποτελούν βασική πηγή πληροφοριών σχετικά με την Χριστιανοσύνη των δύο ή τριών γενεών μετά τους Αποστόλους του Ιησού.
Αρχικά αποκαλούνταν απλώς «αποστολικοί», στα λατινικά apostolici. Το όνομα «Αποστολικοί Πατέρες» δεν αποτελεί αρχαία παραδοσιακή ονομασία αλλά χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τον 6ο αιώνα, αφού πρώτα αναπτύχθηκε η αντίληψη περί της αυθεντίας των Πατέρων της εκκλησίας. Εντούτοις, το όνομα αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα παρά μόνο από τον 17ο αιώνα και έπειτα.
Στους συγγραφείς αυτούς περιλαμβάνονται ο Κλήμης Ρώμης, ο Ιγνάτιος, ο Πολύκαρπος, ο Ερμάς, ο ψευδο-Βαρνάβας (πιθ. Αλεξανδρείας), ο Παπίας και οι ανώνυμοι συγγραφείς των έργων Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων, Επιστολή προς Διόγνητον, Επιστολή Βαρνάβα, και το Μαρτύριον Πολυκάρπου. Δεν θεωρούνται όλα τα περιεχόμενα των έργων των Αποστολικών Πατέρων ίσης θεολογικής αξίας, αλλά ως σύνολο είναι τα πιο πολύτιμα συγγράμματα από ιστορικής άποψης πέραν της Καινής Διαθήκης.
Άλλοι συγγραφείς εκείνης της περιόδου, όπως ο Βαλεντίνος και ο Μαρκίων, δεν περιλαμβάνονται κάτω από αυτό τον τίτλο καθώς θεωρήθηκαν αιρετικοί.
Νιούκασλ

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 2ο αιώνα π.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό ως Πονς Αέλιους (Pons Aelius). Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 2.000 κάτοικοι. Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων, το 410, η πόλη περιήλθε στους Αγγλοσάξωνες. Μετά από πολέμους με τους Δανούς και τους Νορμανδούς, η πόλη καταστράφηκε. Κατά τον Μεσαίωνα, η πόλη ήταν ένα βόρειο οχυρό. Ο βασιλιάς των Σκώτων Γουλιέλμος ο Α΄ φυλακίστηκε στο Νιούκασλ. Ο ηγέτης των Σκώτων Γουίλιαμ Γουάλας πολιόρκησε στενά την πόλη, χωρίς, ωστόσο, να σημειώσει επιτυχία, καθώς αποκρούστηκε από τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας. Τον 16ο αιώνα, μετά την ανάπτυξη του γειτονικού Σάντερλαντ, δημιουργήθηκε μια έχθρα μεταξύ αυτών των δύο πόλεων. Το 1636, όταν ξέσπασε ο Μαύρος Θάνατος, στην πόλη πέθαναν από 7.000 έως 20.000 κάτοικοι. Η πόλη είναι περισσότερο γνωστή για την παραγωγή άνθρακα, γι' αυτό έγινε κέντρο της Βιομηχανικής επανάστασης. Από εκείνη την εποχή άρχισε η οικονομική ανάπτυξη της πόλης.
Φίλιππος Μελάγχθων

Πρώιμα χρόνια κι εκπαίδευση

Γεννήθηκε το 1497 στη γερμανική πόλη Μπρέτεν (Bretten) στη Βάδη-Βυρτεμβέργη από εύπορη οικογένεια. Σε ηλικία 11 χρονών (1508) πέθανε ο πατέρας του κι η μητέρα του τον έφερε με τον αδερφό του στο σπίτι της γιαγιάς του στο Πφόρτσχαϊμ. Η γιαγιά του ήταν αδερφή του Γιόχαν Ρόιχλιν, σημαντικού λόγιου του Αναγεννησιακού ουμανισμού κι άριστο γνώστη ελληνικών. Απ'αυτόν έμαθε τα πρώτα ελληνικά, που τότε διδάσκονταν μόνο σε πολύ ταλαντούχους μαθητές. Ως βιβλίο γραμματικής χρησιμοποίησε αυτό του Κωνσταντίνου Λάσκαρι, του έδειξε κείμενα του Αριστοτέλη και σύντομα του έδωσε το εξελληνισμένο προσωνύμιο Μελάγχθων (μέλας=schwarz και χθών(χώμα)=Erde), όπως συνηθιζόταν από τους ουμανιστές της εποχής (εκείνος μικρός είχε λάβει το εξελληνισμένο προσωνύμιο Κάπνιος, αφού rauch=καπνός). Διασώζεται το βιβλίο με την αφιέρωση του δασκάλου του κι ημερομηνία 15 Μαρτίου 1509.
Τον Οκτώβριο του 1509, σε ηλικία μόλις 12 ετών έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης όπου παρακολούθησε μαθήματα θεολογίας, φιλοσοφίας, ρητορικής και λατινικών για τρία χρόνια. Το Σεπτέμβρη του 1512 συνέχισε στο πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν κι εντυπωσίασε με την εξυπνάδα και την ταχύτητα αφομοίωσης νέας γνώσης. Αν και ψεύδιζε ελαφρώς, είχε χάρισμα στη ρητορική.
Ήδη από το 1514 δίδασκε ελληνικά κατ' ιδίαν σε δυο γιους ενός πλούσιου άρχοντα στο Τύμπινγκεν. Στις 26 Απριλίου 1518 επισκέφτηκε τη Βιτεμβέργη για να παρακολουθήσει μια δημόσια αντιπαράθεση με πρωταγωνιστή τον πάστορα Μαρτίνο Λούθηρο, που τον προηγούμενο χρόνο είχε δημοσιεύσει σε αυτή την πόλη τις περίφημες αμφιλεγόμενες 95 θέσεις του. Δεν έχασε την ευκαιρία να τον γνωρίσει από κοντά, αρχίζοντας μια μακρόχρονη φιλία.

Καθηγητής ελληνικών στο πανεπιστήμιο Βιτεμβέργης

Τον Αύγουστο του 1518, μετά απο σύσταση του Ρόιχλιν, διορίστηκε στην έδρα ελληνικών στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης. Με το Λούθηρο συνδέθηκε όχι μόνο με βάση την κοινή αγάπη τους για την αρχαία γραμματεία, αλλά και την πεποίθηση οτι με βάση αυτή θα αναμόρφωναν τη συντηρητική παιδεία που υπαγόρευε η καθολική εκκλησία. Ο Λούθηρος τον αποκαλούσε χαϊδευτικά "graeculus"(=ελληνάκος), γιατί ήταν μικρόσωμος στο ύψος (1 μέτρο και 50 εκατοστά).
Οι διαλέξεις του ήταν πολύ επιτυχημένες, με πλούτο πηγών και παραδειγμάτων και προσέλκυαν εκατοντάδες φοιτητές, που πολλαπλασίασαν τη φήμη του. Από το 1525 δίδασκε και θεολογία και σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον που προκάλεσαν οι μεταρρυθμιστικές ιδέες του Λούθηρου, μετέτρεψε το πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης σε ένα από τα σημαντικότερα της εποχής του. Ένας από τους μαθητές του το 1537-1539 ήταν ο ταλαντούχος νεαρός Ιερώνυμος Βολφ από τη Βαυαρία, που έμελλε να εισάγει τον όρο "βυζαντινή Ιστορία" και "Βυζάντιο".

Οικογένεια

Το 1520 παντρεύτηκε, πιθανώς με διαμεσολάβηση του Λούθηρου που ήθελε να τον κρατήσει στην πόλη, την Καταρίνα Κραπ, κόρη του δημάρχου της πόλης κι απέκτησαν τέσσερα παιδιά, απ'τα οποία τρία έφτασαν στην εφηβεία. Το 1557 πέθανε η αγαπημένη του σύζυγος και τον Απρίλιο του 1560 κι ο ίδιος, σε ηλικία 63 ετών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1990–91

Β κατηγορία

Στην Β κατηγορία συμμετείχαν 36 ομάδες σε 3 ομίλους.

Γ κατηγορία

Στην Γ κατηγορία συμμετείχαν 35 ομάδες σε 3 ομίλους.

Κύπελλο Ηλείας

Τελικός
06 Μαρτίου 1991 Αστέρας Αμαλιάδας - Ηλειακός Λεχαινών 1-0 - γήπεδο Γαστούνης -
Λιγκ 2

Οργάνωση, λειτουργία

Η οργάνωση και η λειτουργία του Σαμπιονά ντε Φρανς ντε Λιγκ 2 έχουν δοθεί στην Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου, που απονέμει τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας στην Λιγκ 2 στο σύλλογο του οποίου η ομάδα τερματίζει στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα μετά το πέρας της τελευταίας αγωνιστικής της διοργάνωσης.
ΟΙ τρεις πρώτοι της βαθμολογίας της Λιγκ 2 συναντούν την επόμενη σεζόν τις ομάδες που αποτελούν την Λιγκ 1. Αντικαθιστούν με αυτόν τον τρόπο τους τρεις τελευταίους της Λιγκ 1, που υποβιβάζονται στη Λιγκ 2. Αντιθέτως, οι τρεις τελευταίοι της βαθμολογίας υποβιβάζονται στη Νασιονάλ της οποίας οι τρεις πρώτοι προβιβάζονται στη L2.
Για τη σεζόν 2016-17, υπήρξε αλλαγή σχετικά με την άνοδο και τον υποβιβασμό. Πιο αναλυτικά, οι δύο πρώτες ομάδες θα προβιβάζονται απευθείας στη Λιγκ 1, αντικαθιστώντας τις αντίστοιχες τελευταίες της Λιγκ 1. H τρίτη ομάδα της Λιγκ 2 θα αγωνιστεί σε διπλό αγώνα με την 18η της Λιγκ 1 και ο νικητής της διαδικασίας θα συμμετέχει στη Λιγκ 1 την επόμενη σεζόν, ενώ ο ηττημένος στη Λιγκ 2. Στη διαδικασία ισχύει ο νόμος των εκτός έδρας γκολ. Όσον αφορά τον υποβιβασμό, οι δύο τελευταίες ομάδες της Λιγκ 2 υποβιβάζονται στη Νασιονάλ, ενώ η 18η ομάδα της βαθμολογίας θα αγωνιστεί σε διπλό αγώνα με την τρίτη της Νασιονάλ. Και σε αυτή τη διαδικασία ισχύει ο νόμος των εκτός έδρας γκολ, ενώ ο νικητής θα συμμετέχει στη Λιγκ 2 την επόμενη σεζόν, ενώ ο ηττημένος στη Νασιονάλ.
Από την επόμενη σεζόν και έπειτα, ψηφίστηκε νέος νόμος σχετικά με τον προβιβασμό. Οι δύο πρώτες ομάδες παραμένουν αυτές που προβιβάζονται απευθείας στη Λιγκ 1, αλλά η τρίτη ομάδα προκύπτει από την ανάμειξη τεσσάρων ομάδων. Πιο συγκεκριμένα, η πέμπτη ομάδα της βαθμολογίας της Λιγκ 2, με το πέρας των 38 αγώνων, θα πηγαίνει στην έδρα της τέταρτης για έναν αγώνα, ο οποίος είναι ο προημιτελικός των play-off. Σε περίπτωση ισοπαλίας, η αναμέτρηση θα οδηγείται στην παράταση, όπου αν το σκορ παραμείνει ισόπαλο, οι δύο ομάδες θα κατευθυνθούν στα πέναλτι. Ο νικητής της διαδικασίας ταξιδεύει για τον ημιτελικό στην έδρα της τρίτης ομάδας της Λιγκ 2 για έναν αγώνα. Ο νικητής του ημιτελικού κατευθύνεται στον διπλό τελικό των play-off, όπου θα βρεθεί αντιμέτωπος με την 18η ομάδα της Λιγκ 1, με το νικητή του τελικού να αγωνίζεται στη Λιγκ 1 για την επόμενη σεζόν και τον ηττημένο στη Λιγκ 2
Είναι η Επιτροπή Οργάνωσης Διοργανώσεων (που οργανώνει παράλληλα και τους αγώνες της Λιγκ 1) που αναλαμβάνει την οργάνωση και τον προγραμματισμό των αγώνων.
Οι ομάδες της Λιγκ 2 συμμετέχουν στο Λιγκ Καπ Γαλλίας, μαζί με τις αντίστοιχες της Λιγκ 1 και τις ομάδες της Νασιονάλ που είναι επαγγελματικές.
Σώμα κειμένων

Ως σώμα κειμένων (corpus, πληθ. corpora) ορίζεται ένα αντιπροσωπευτικό σύνολο κειμένων, το οποίο χρησιμοποιείται ως δείγμα με αντικείμενο τη γλωσσολογική ανάλυση.

Η χρησιμότητα

Τα σώματα κειμένων παρέχουν στους γλωσσολόγους τη δυνατότητα για επιστημονικές παρατηρήσεις σχετικά με τη συχνότητα χρήσεως ενός τύπου, το συμφραστικό περιβάλλον του, καθώς και ―στη διαχρονική γλωσσολογική ανάλυση― σχετικά με την πρώτη εμφάνιση ή σημασία ενός τύπου και τις μετέπειτα αλλαγές του. Η έκταση ενός σώματος ποικίλλει ανάλογα με τις πηγές και τον σκοπό για τον οποίο έχει παραχθεί: υπάρχουν σώματα κειμένων που καλύπτουν ολόκληρες γραμματειακές περιόδους (όπως την Αρχαία Ελληνική και Λατινική γραμματεία) και άλλα, πιο περιορισμένα, που επιχειρούν να αποδώσουν στοιχεία τού προφορικού λόγου ή κοινωνιολέκτους. Ειδικά σώματα κειμένων αντλούν επιλεκτικά στοιχεία από έντυπο ή προφορικό λόγο, με σκοπό τη μελέτη ορισμένης γλωσσικής λειτουργίας.

Υπολογιστική γλωσσολογία

Στη σύγχρονη εποχή τα σώματα κειμένων αποτελούν αντικείμενο της Υπολογιστικής Γλωσσολογίας. Με την ανάπτυξη ειδικού προηγμένου λογισμικού η καταχώριση ενός κειμένου στο σώμα συνοδεύεται από κατάλληλη σήμανση (tagging), η οποία παρέχει τη δυνατότητα αναλύσεως της δομής τής γλώσσας και βοηθεί στην άντληση φωνολογικών, γραμματικών και συντακτικών πληροφοριών από το κείμενο. Η διαδικασία εισαγωγής τέτοιων πληροφοριών ονομάζεται επισημείωση (annotation) και μπορεί να περιλαμβάνει εισαγωγή ενδεικτών σχετικά με το μέρος τού λόγου στο οποίο ανήκει κάθε λέξη (π.χ. όνομα, ρήμα, κλιτικό κτλ.) ή να αναγνωρίζει τον λημματικό τύπο τής λέξεως (π.χ. το ρήμα στο α΄ ενικό πρόσωπο του ενεστώτα, το όνομα στην ονομαστική τού ενικού) ανεξάρτητα από τον τύπο που απαντά στο κείμενο.
Τα σώματα κειμένων μπορούν να είναι μονόγλωσσα ή πολύγλωσσα, μπορεί να αφορούν σε συγκεκριμένη περίοδο της ιστορίας τής γλώσσας (π.χ. Ελληνιστική Κοινή, Αρχαία Ελληνική γλώσσα κτλ.) και συχνά περιέχουν διάστιχες (interlinear) πληροφορίες σχετικά με την ερμηνεία αρχαίων λέξεων. Ουσιαστικά, λόγω της έκτασης των πληροφοριών και της ταχείας πρόσβασης σε αυτές, δεν είναι πλέον δυνατόν να εκπονηθεί αξιόπιστη γλωσσολογική μελέτη ούτε να συνταχθεί ποιοτικό λεξικογραφικό έργο, αν δεν έχουν ληφθεί υπ’ όψιν τα δεδομένα που παρέχουν τα corpora.

Οι περιορισμοί

Όπως και κάθε άλλη επιστημονική μέθοδος, τα σώματα κειμένων έχουν περιορισμούς. Όσο εκτενής και αν είναι η κάλυψή τους, χρειάζονται διαρκώς διόρθωση, ανανέωση και συμπλήρωση. Επιπλέον, τα στοιχεία τους, όταν πρόκειται για σύγχρονες, ζωντανές γλώσσες, χρειάζονται διασταύρωση και επιβεβαίωση από υλικό που προέρχεται από ιθαγενείς ομιλητές τής γλώσσας. Τέλος, για να προκύψουν αξιόπιστα αποτελέσματα, απαιτούνται σταθμισμένα σώματα κειμένων, δηλ. επιμελημένα ώστε να αντιπροσωπεύουν διάφορες γλωσσικές ποικιλίες και διάφορα είδη ομιλητών.
Αντώνιος Νταμιλάς

Βιογραφία

Καταγόταν από αστική οικογένεια. Οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στην Ιεράπετρα από το Μεδιόλανο. Στο Μεδιόλανο είχε καταφύγει και ο ίδιος. Έτσι, το όνομά του εξελληνίστηκε από το Da Milan και ο ίδιος υπέγραφε ως Αντώνιος Νταμιλάς ο Μεδιολανεύς. Ο ίδιος απέκτησε οικογένεια από τη Γεραπετρίτισσα σύζυγό του.
Ο Αντώνιος ήταν συμβολαιογράφος και η παραμονή του στην Ιεράπετρα σχετίζεται με την παραμονή του Νείλου Δαμιλά στη Μονή Καρκάσων. Συνέταξε πολλές διαθήκες. 
Επίσης, αντέγραψε πολλά βιβλία, όπως η Ιλιάδα του Ομήρου και σχολίασε έργα του Θουκυδίδη. Κάτω από το σχολιασμό υπέγραφε ως Αντώνιος Δαμιλάς, Κρης το έθνος.
Σήμερα σώζονται χειρόγραφα του Αντώνιου Νταμιλά στο Εσκοριάλ (Παρίσι). Στην Ιεράπετρα, απόγονοι του Νταμιλά θεωρούνται οι οικογένειες με το επώνυμο Δαμηλάκης.
Σύμπιαν

Η μηχανή Σύμπιαν είναι ερωτικό βοήθημα. Σχεδιάστηκε για χρήση από γυναίκες που θέλουν ερωτική ψυχαγωγία. Εφευρέτης και κατασκευής του είναι ο Ντέιβ Λάμπερτ.

Περιγραφή

Το σύμπιαν ομοιάζει με σαμάρι αλόγου, στο οποίο είναι προσαρμοσμένος ένας μοχλός. Ο καβαλάρης του, συνήθως γυναίκα, κάθεται επάνω με τρόπο, έτσι ώστε ο μοχλός να βρίσκεται μέσα στον κόλπο (ή τον πρωκτό). Ο μοχλός δονείται, πάλλεται ή και κινείται με ένταση ανάλογα με την επιλογή που γίνεται μέσω τηλεκοντρόλ. Σκοπός του σύμπιαν είναι ο μέχρις οργασμού ερωτικός ερεθισμός της χρήστριας ή του χρήστη, ενίοτε με την συμβολή βοηθού, ο οποίος χειρίζεται το τηλεκοντρόλ.

Ιστορική αναδρομή

Ο Ντέιβιντ Λάμπερτ συνέλαβε την ιδέα κατά την δεκαετία του 1970, την οποία άρχισε να υλοποιεί το 1983, με την πρώτη κατασκευή το 1985. Αρχικά το μηχάνημα ονομάστηκε Master Better ή "MB", και αργότερα Sybian κατά την αρχαία Ελληνική πόλη Σύβαρις. Έμεινε άγνωστο μέχρι το 1987 όταν παρουσιάστηκε από το περιοδικό Πέντχαουζ.
Χρήστος Αποστολάκος

Σταδιοδρομία

Από το 1958 ως το 1961 ήταν εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ και το συνέδριο του 1962 τον ανακήρυξε "ισόβιο πρόεδρο".
Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 16 Μαρτίου 1962.
Εξελέγη  στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου στην Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Το Νοέμβριο του 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και εν συνεχεία προσχώρησε στο κόμμα Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κέντρον (ΦΙΔΗΚ) του Στέφανου Στεφανόπουλου. 
Στις κυβερνήσεις των αποστατών, διετέλεσε αρχικά κυβέρνηση Νόβα ήταν υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 15 Ιουλίου 1965 ως τις 20 Αυγούστου του ίδιου χρόνου και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.  Ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως έγινε γνωστός από τη μαύρη μπέρτα την οποία συνήθιζε να φορά.
Τον Ιανουάριο του 1967 προσχώρησε και επίσημα στην ΕΡΕ. Εξελέγη βουλευτής με το φιλοβασιλικό κόμμα Εθνική Παράταξις το 1977 και τελευταία προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία.
Πέθανε σε ηλικία 84 ετών στις 30 Απριλίου του 1997 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 5 Μαΐου 1997.
Ες-συρ-Αλζέτ

Αξιοθέατα

Η Ες-συρ-Αλζέτ φιλοξενεί το Εθνικό Μουσείο της Αντίστασης, η οποία έχει υλικό που σχετίζεται με την αντίσταση στη γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλα τουριστικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν το μεγάλο πάρκο και τον πύργο Μπέρβαρτ, ο οποίος χτίστηκε το 1621.
Ελισάβετ της Καρινθίας, βασίλισσα της Γερμανίας

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας και της Ελισάβετ των Βιττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας.
Γεννήθηκε στο Μόναχο και από το μητέρα της καταγόταν από τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας, έτσι συνδεόταν με τους Γερμανούς μονάρχες στενότερα από τον σύζυγό της. Επίσης από τη μητέρα της συνδεόταν με τους δούκες της Βαυαρίας, σημαντικούς γείτονες της Αυστρίας.
Παντρεύτηκε στη Βιέννη τον Αλβέρτο δούκα της Αυστρίας, γιο του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Όταν ο Ροδόλφος Α΄ νίκησε τον διεκδικητή Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, έκανε δούκα της Αυστρίας & Στυρίας στη Συνέλευση (Dieta) του Άουγκσμπουργκ το 1282 τον Αλβέρτο. Αυτός στην αρχή μοιράστηκε το δουκάτο με τον μικρότερο αδελφό του Ροδόλφο Β΄, ο οποίος όμως -σύμφωνα με τη συμφωνία του Ράινφελντεν- παραιτήθηκε το επόμενο έτος. Ο Ροδόλφος Α΄ έκανε τον πεθερό του Μάινχαρντ Α΄ δούκα της Καρινθίας το 1286. 
Η Ελισάβετ ήταν έξυπνη και επιχειρηματική, με εμπορικό ταλέντο: οι εγκαταστάσεις των Αλυκών στο Ζάλτσκαμμεργκουτ φτιάχθηκαν με υπόδειξή της. Το 1291 απεβίωσε ο Ροδόλφος Α΄ και οι εκλέκτορες εξέλεξαν τον Αδόλφο των Νασσάου ως βασιλιά, ενόσω ο Αλβέρτος ήταν απασχολημένος με εσωτερικές διαμάχες με τους ευγενείς της Αυστρίας. Όμως το 1298 εκτοπίστηκε ο Αδόλφος και εξελέγη ο Αλβέρτος: ο Αδόλφος νικήθηκε δύο εβδομάδες μετά στη μάχη του Γκέλλχαϊμ και σκοτώθηκε. 
Το επόμενο έτος η Ελισάβετ στέφθηκε στη Νυρεμβέργη. Το 1308 ο σύζυγός της δολοφονήθηκε από τον ανιψιό του Ιωάννη, γιο του Ροδόλφου Β΄, στο Βίνντις της Σουαβίας (σήμερα στην Ελβετία). Έπειτα από αυτό η Ελισάβετ ανήγειρε τη μονή των Πενήτων της Αγίας Κλάρας στο Κένιγκσφελντεν, όπου απεβίωσε 50 ετών και τάφηκε εκεί. Σήμερα το λείψανό της βρίσκεται στο αββαείο του Αγ. Παύλου στην Καρινθία.