google/wiki40b huggingface dataset:
Κάρολος του Βαντόμ

Βιογραφία

Γεννημένος στο Βαντόμ, ήταν γιος του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ και της Μαρίας από τον Οίκο του Λουξεμβούργου, κόρης τού Πέτρου Β΄ κόμη τού Σαιν-Πολ. Το 1514 η κομητεία του αναβαθμίστηκε από τον βασιλιά σε δουκάτο.
Υπήρξε έμπιστος ακόλουθος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄· συμμετείχε στην μάχη του Μαρινιάνο (1515), διορίστηκε από τον βασιλιά στρατιωτικός διοικητής της Ιταλίας και έγινε μέλος της αντιβασιλείας. Σε όλο το διάστημα της απουσίας του την εξουσία στα εδάφη του ασκούσε αντ' αυτού η μητέρα του.

Αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων

Μετά των θάνατο των δυο ξαδέλφων του Καρόλου Δ΄ του Αλανσόν (1525) και Καρόλου Γ΄ του Μπουρμπό
ν (1527) έγινε τέταρτος σε σειρά διαδοχής στον βασιλικό θρόνο της Γαλλίας μετά τους γιους του βασιλιά και αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων.
Ο μεγαλύτερος γιος του Καρόλου, ο Αντώνιος νυμφεύτηκε την Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρας, κόρη της Μαργαρίτας της Ναβάρρας, κληρονομώντας το δουκάτο του Αλανσόν και το βασίλειο της Ναβάρρας. Ο γιος τους θα γίνει αργότερα βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Δ΄.
Ντένις Μακουέγκε

Βιογραφικό

Γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1955 στην πόλη Μπουκάβου, στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Σπούδασε ιατρική και αρχικά εργάστηκε σε ένα νοσοκομείο σε αγροτική περιοχή στην πατρίδα του. Βλέποντας τις επιπλοκές στις μητέρες και στα νεογνά, στη διάρκεια του τοκετού, λόγω της έλλειψης εξειδικευμένης υγειονομικής περίθαλψης στη χώρα, αποφάσισε να σπουδάσει γυναικολογία στη Γαλλία. 
Είναι διευθυντής στο Νοσοκομείο Panzi, στην πόλη Μπουκάβου και ειδικεύεται στις εγχειρήσεις σε γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού (που είναι χιλιάδες στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) προκειμένου να επιδιορθωθούν καταρχήν τα φυσικά τραύματα που τους έχουν προκληθεί από τους δράστες. Στο εν λόγω νοσοκομείο παρέχεται και ψυχολογική υποστήριξη στις γυναίκες θύματα βιασμού, που πολλές φορές φτάνουν εκεί γυμνές και σε άθλια κατάσταση.
Το Σεπτέμβριο του 2012 σε ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, ο Ντένις Μακουέγκε  κατήγγειλε την ατιμωρησία που επικρατεί σχετικά με τους μαζικούς βιασμούς στη χώρα του και άσκησε κριτική στη διεθνή  κοινότητα και στην κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό για την αδράνειά τους σχετικά με τις σφαγές στην περιοχή Κίβου, στα ανατολικά της χώρας.  
Στις 25 Οκτωβρίου του 2012 τέσσερις ένοπλοι επιτέθηκαν στο σπίτι του ενώ αυτός έλειπε, έπιασαν ομήρους τις κόρες του και περίμεναν να γυρίσει για να τον δολοφονήσουν. Ο Ντένις Μακουέγκε  τελικά γλύτωσε αλλά σκοτώθηκε ο φρουρός του.  Μετά από αυτή την επίθεση ο Μακουέγκε  έφυγε με την οικογένειά του στην Ευρώπη. Επέστρεψε στο Bukavu, τον Ιανουάριο του 2013, και έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη από τους κατοίκους. 
Για τη προσφορά στα θύματα βιασμού έχει τιμηθεί επανειλημμένα. Το 2008 του απονεμήθηκε το Βραβείο των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το 2009 το Βραβείο Ούλοφ Πάλμε. Την ίδια χρονιά του απονεμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής(Chevalier de la Légion d'Honneur). Το 2010 ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτορας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ούμεο, στη Σουηδία (Umeå University). Το 2011 έλαβε το Διεθνές Αναπτυξιακό Βραβείο Βασιλιάς Μποντουέν από το βασιλιά του Βελγίου, Αλβέρτο το Β’ και το 2013 το Βραβείο Right Livelihood.
Το 2014 τιμήθηκε με το βραβείο Ζαχάροφ.
Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων

Το Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων είναι κλειστό γυμναστήριο το οποίο βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του Ε.Α.Ν.Κ. Ιωαννίνων.Η χωρητικότητα του κλειστού γυμναστηρίου είναι 300 θεατές.

Ιστορικό

Το Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων ξεκίνησε την λειτουργία του στα τέλη της δεκαετίας του 70'.Μέχρι και το 2017 αποτελούσε το μοναδικό κλειστό γυμναστήριο της πόλης των Ιωαννίνων.Φιλοξενούσε κάθε άθλημα που χρειάζεται κλειστό γυμναστήριο για να πραγματοποιηθεί.Αποτέλεσμα αυτού ήταν να υπάρχουν σοβαρότατα προβλήματα εύρεσης ωρών για την χρήση από τα διάφορα σωματεία της πόλης.Άλλο ένα πρόβλημα που παραμένει είναι η μικρή του χωρητικότητα και οι προδιαγραφές του όσον αφορά στην διεξαγωγή αγώνων υψηλού επιπέδου.Από το 2017 οι περισσότερες ομάδες καλαθοσφαίρισης έχουν μεταφερθεί στο Νέο Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων δίνοντας μια ανάσα στις εγκαταστάσεις.

Σύλλογοι-Χρήση

Την εγκατάσταση χρησιμοποιούν 11 αθλητικά σωματεία με 16 ομάδες στα αθλήματα μπάσκετ, βόλεϋ, χάντμπολ.Διεξάγονται αγώνες εθνικών και τοπικών κατηγοριών.Ακόμα διεξάγεται το εργασιακό του μπάσκετ.Φιλοξενεί τον χρόνο 200 αγώνες και 50 μαθητικούς.

Ιδιοκτησία

Το γυμναστήριο ανήκει στην Γ.Γ. Αθλητισμού.Η διαχείριση γίνεται από το ΠΕΑΚΙ που είναι Ν.Π.Δ.Δ..
Ρίτσαρντ Κρίστι

Βιογραφία

Ο Κρίστι γεννήθηκε το 1974 σε ένα μικρό χωριό του Κάνσας και ξεκίνησε να παίζει τύμπανα όταν άκουσε τον Άλεξ Βαν Χέηλεν των Van Halen στο κομμάτι "Hot for Teacher". Μεγάλες επιρροές του αποτέλεσαν ο Ντέιβ Λομπάρντο και ο Πιτ Σάντοβαλ, όπως και οι Φράνκι Μπανάλι, Μίκι Ντι, Μπόμπι Γιάρζομπεκ, Τζην Χόγκλαν, κ.α..
Αγορασε το πρώτο του σετ σε ηλικία δέκα ετών και εξασκούνταν με κομμάτια των Van Halen, Twisted Sister, Kiss και Quiet Riot. Παράλληλα, εκπαιδεύτηκε ως ηλεκτρολόγος. Πρώτο του συγκρότημα ήταν οι Public Assassin, στους οποίους εντάχθηκε το 1992.
Ακολούθησαν οι Burning Inside και οι Acheron, πριν γίνει μέλος στους Death το 1996. Το 1998, κυκλοφόρησε μαζί τους το άλμπουμ "The Sound of Perseverance" και περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Fragile Art of Existence" με το πρότζεκτ Control Denied του ηγέτη των Death, Τσακ Σούλντινερ.
Τον Οκτώβριο του 1999, έστειλε το πρώτο από τα κωμικά του ηχητικά μηνύματα για την εκπομπή του Χάουαρντ Στερν και μερικούς μήνες αργότερα εντάχθηκε στους Iced Earth, όπως και τους Demons and Wizards του Τζον Σέιφερ. Η πρώτη του συναυλία με τους Iced Earth  πραγματοποιήθηκε στο "Wacken Open Air" του 2000 μπροστά σε 30.000 θεατές. Μαζί τους, κυκλοφόρησε τον δίσκο "Horror Show" το 2001 και το "The Glorious Burden" τρία χρόνια αργότερα.
Στις 23 Απριλίου 2003, εμφανίστηκε στο "The Howard Stern Show" στο Hard Rock Hotel and Casino του Λας Βέγκας. Ακολούθησε η ηχογράφηση των τυμπάνων για το πρώτο άλμπουμ των Leash Law τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και η αμερικάνικη περιοδεία των Iced Earth την άνοιξη του 2004.
Τον Ιούνιο του 2004, πέρασε οντισιόν για να γίνει μέλος του "The Howard Stern Show" και ξεκίνησε επίσημα τον επόμενο μήνα, διαμένοντας πλέον στη Νέα Υόρκη.
Στέφανος Παπαγιάννης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1908 στο Μαυράτο Ικαρίας. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συμμετείχε στον αγώνα κατά της δικτατορίας του Μεταξά, όντας εν ενεργεία αξιωματικός του Πυροβολικού, μέσα από παράνομη αντιφασιστική οργάνωση που είχε ιδρυθεί στις Ένοπλες Δυνάμεις με καθοδηγητή το στέλεχος του ΚΚΕ, Δαμιανό Μάθεση.
Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-41 και συμμετείχε στην απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου. Το 1942, λοχαγός Πυροβολικού, εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση, εξορίστηκε στη Φολέγανδρο, απ' όπου όμως κατάφερε να δραπετεύσει μαζί με άλλους 11 εξόριστους αξιωματικούς.
Την περίοδο του εμφύλιο πόλεμο, ο Στέφανος Παπαγιάννης διετέλεσε διοικητής της Λαϊκής Πολιτοφυλακής καθώς και γενικός επιτελάρχης του ΔΣΕ.
Μετά τον εμφύλιο, έζησε στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μέχρι το 1955, οπότε ήρθε κρυφά στην Ελλάδα για να κατευθύνει τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Συνελήφθη το 1956, δικάστηκε από στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία της κατασκοπείας, ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Έμεινε στη φυλακή για σχεδόν δέκα χρόνια, μέχρι τον Ιούνιο του 1966.
Τον Απρίλιο του 1967, με την επιβολή της χούντας εξορίστηκε στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό. Απελευθερώθηκε το 1970 και εντάχθηκε αμέσως στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Κατάφερε να δράσει στην παρανομία και να αποφύγει τη σύλληψη μέχρι το 1973, οπότε συνελήφθη εκ νέου, κρατήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και στη συνέχεια εκτοπίστηκε στη Γυάρο μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας το 1974.
Μεταπολιτευτικά υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Πέθανε το Δεκέμβριο του 1996, σε ηλικία 88 ετών.
Ανδρέας Ανδρεάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 30 Νοεμβρίου 1876 και ήταν γιος του Μιχαήλ Ανδρεάδη και της Ροΐδη, αδελφής του Εμμανουήλ Ροΐδη. Σπούδασε νομική και οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Παρισιού, του οποίου αναγορεύθηκε και διδάκτωρ, και συμπλήρωσε τις οικονομικές σπουδές στο Λονδίνο. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος αρχικά το 1902 στην θέση του υφηγητή της πολιτικής οικονομίας και στη συνέχεια (1906) στην θέση του καθηγητή της πολιτικής οικονομίας και στατιστικής του πανεπιστημίου Αθηνών. Από το πανεπιστήμιο παραιτήθηκε το 1934 για λόγους υγείας. Διετέλεσε σύμβουλος του Ελευθέριου Βενιζέλου αλλά δεν εισήλθε στην πολιτική παρά τις προτάσεις που του έγιναν να αναλάβει τα υπουργεία οικονομικών και εξωτερικών. 
Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής. Επίσης διετέλεσε μέλος της Γαλλικής και Αγγλικής Ακαδημίας, αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Κοινωνία των Εθνών (1912 - 1913) ενώ έγραψε αρκετές μελέτες σχετικά με την οικονομία. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία εκδίδοντας μελέτες για τον Εμμανουήλ Ροΐδη, τον Λορέντζο Μαβίλη κ.α. καθώς και με το θέατρο. Μάλιστα ο Ανδρεάδης κατέλιπε πολυπληθείς θεατρικές κριτικές µε το ψευδώνυµο Αλκ στον ηµερήσιο αθηναϊκό τύπο και συνέγραψε ειδική µονογραφία για τα θέατρα της Βιέννης. Έργα του ήταν: Iστορία της Tραπέζης της Aγγλίας (1904), Ιστορία των Εθνικών Δανείων (1904), Περί της οικονομικής διοικήσεως της Επτανήσου επί Βενετοκρατίας (1914), Ιστορία της ελληνικής δημοσίας οικονομίας: από των ηρωϊκών χρόνων μέχρι της συστάσεως του ελληνικού βασιλείου (1918)  κ.α.
Απεβίωσε στις 29 Μαΐου 1935 στην Αθήνα.
Πατήσια

Άνω Πατήσια

Η περιοχή αυτή είναι κυρίως τα «Πατήσια» των παλαιών Αθηναίων. Το τέρμα της οδού Πατησίων, η «Αλυσίδα», όπου και ο σημερινός σταθμός Άνω Πατησίων ήταν επίκεντρο εορτασμού της Πρωτομαγιάς, με πολλές εξορμήσεις των Αθηναίων εκείνη την εποχή του έτους.
Η περιοχή ορίζεται στα βόρεια από την Ριζούπολη, βορειοανατολικά και ανατολικά από τον συνοικισμό Κυπριάδου και το Γαλάτσι, νοτιοανατολικά και νότια από την Κυψέλη και τα Κάτω Πατήσια, και δυτικά από τον ποταμό Κηφισό. Βορειοδυτικά εκτείνονται οι Δήμοι Νέας Χαλκηδόνας και Νέα Φιλαδέλφεια, με όριο τον χείμαρρο Ποδονίφτη, αριστερό παραπόταμο του Κηφισού.

Κάτω Πατήσια

Τα Κάτω Πατήσια έχουν ως κύριο οδικό άξονα την οδό Αχαρνών αντί της Πατησίων. Στην Αχαρνών βρίσκεται και ο ομώνυμος σταθμός Κάτω Πατησίων. Ορίζονται στα βόρεια-βορειοανατολικά από τα Άνω Πατήσια, στα ανατολικά από την Κυψέλη, νότια από τον Άγιο Νικόλαο, νοτιοδυτικά από τα Θυμαράκια και τα Σεπόλια, δυτικά από τον ποταμό Κηφισό και την τοποθεσία «Τρεις Γέφυρες», όπου η Εθνική Οδός Αθηνών-Λαμίας περνά πάνω από τον Κηφισό και τις σιδηροδρομικές γραμμές Αθηνών-Πελοποννήσου (κλειστές) και Αθηνών-Θεσσαλονίκης, σε ένα αξιόλογο για την εποχή του τεχνικό έργο. Είναι γενικώς πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή σε σχέση με τα Άνω Πατήσια.
Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Όπλων πήρε το προσωνύμιό της επειδή μόνο εδώ ο Άγιος Δημήτριος εικονίζεται ένοπλος. Για αυτό και η στενή της περιοχή ονομάστηκε «Όπλα» ή «Στα όπλα». Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, κατά τη διάρκεια του Αγώνα του 1821 μια ομάδα αγωνιστών που είχε καταλύσει στο ναό για τη νύχτα, ξύπνησε ξαφνικά από μία φωνή: «Στα όπλα!». Σηκώθηκαν και μόλις πρόλαβαν να αποκρούσουν μία τουρκική επίθεση. Αργότερα, όταν ρωτήθηκαν μεταξύ τους, βρέθηκε ότι όλοι κοιμόντουσαν την ώρα που είχε ακουστεί η φωνή. Απέδωσαν λοιπόν τη φωνή σε θαύμα του Αγίου Δημητρίου.
Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1866 στο Τσεμπέλντα της Αμπχαζίας, και ήταν κόρη του Χασάν Αλί Μαρσάνια και της συζύγου του Φατμά Χορετζάν Αρεντμπά. Ήταν εξαδέλφη της Μεζιντέ Μεστάν Καντινεφέντι, έκτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄.
Το 1877, η Εμινέ μαζί με τις αδελφές της Νταριάλ και Νατσιγιέ Χανίμ και τις εξαδέλφες, Αμινέ, Ρουμεϊσά, Πακιζέ, Φατμά και Καμιλέ Χανίμ έφυγαν από την πόλη γέννησής τους και έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκαν στο ανάκτορο της Τζεμιλέ Σουλτάν. Η θεία της Σουζιντίλ Χανίμ ήταν Κυρία Επί των Τιμών της Τζεμιλέ Σουλτάν. Είχε δυο μεγαλύτερους αδελφούς τον Μεχμέτ Μπέη και τον Αμπντουλκαντίρ Μπέη. 
Πέρασε την παιδική της ηλικία στο παλάτι της Τζεμιλέ Σουλτάν, όπου πήρε έλαβε μαθήματα πιάνου. Ενδιαφερόταν επίσης για την ιππασία και έκανε μαθήματα ιππασίας στο πάρκο του παλατιού της Τζεμιλέ Σουλτάν. Ήταν Κυρία Επί των Τιμών στην κόρη της Τζεμιλέ Σουλτάν, Φατμά Χανίμσουλταν.
Το 1884 τράβηξε την προσοχή του ηγεμόνα Βαχιντεντίν Εφέντι (μετέπειτα Μωάμεθ ΣΤ΄) την οποία και ερωτεύτηκε. Ο ηγεμόνας ζήτησε το χέρι της, από την Τζεμιλέ Σουλτάν. Η Εμινέ και ο ηγεμόνας παντρεύτηκαν στο Παλάτι Ορτάκιοϊ στις 8 Ιουνίου 1895. Τρία χρόνια μετά τον γάμο, το 1888 η Εμινέ γέννησε τις δίδυμες κόρες της, Μουνιρέ Σουλτάν και Φεχιμέ Σουλτάν, οι οποίες πέθαναν λίγο καιρό μετά. Το 1892 γέννησε την τρίτη της κόρη, την Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάν και το 1894 την τέταρτη και τελευταία κόρη της, την Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάν.
Κατά τη διάρκεια του τουρκικού πολέμου της ανεξαρτησίας που συνέβη μεταξύ 19 Μαΐου 1919 και 24 Ιουλίου 1923, η Εμινέ στήριξε φιλανθρωπικές οργανώσεις, σχολεία, νοσοκομεία και τζαμιά. Το 1922, ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄
καθαιρέθηκε και εξορίστηκε. Η Εμινέ, μαζί με άλλα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό στο Παλάτι Φεριγιέ με εντολή του νέου κοινοβουλίου μέχρι τις 10 Μαρτίου 1924, όταν την έστειλαν στην εξορία. 
Έζησε στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας μέχρι το θάνατο του συζύγου της το 1926, στη συνέχεια στη Γαλλία και από το 1929 στο Κάιρο. Η Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι πέθανε στις 4 Απριλίου 1941 στο Κάιρο σε ηλικία 74 ετών. Είναι θαμμένη Κοιμητήριο Αμπασιγιέ.
Πρίγκιπας Ρούπερτ Λεβενστάιν

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάλμα της Μαγιόρκα και ήταν γιος του πρίγκιπα Φελίσιεν Λεοπόλδου Λουδοβίκου Λεβενστάιν και της δούκισσας του Τρόιμπεργκ (Treuberg). Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τον βασιλικό οίκο Βίττελσμπαχ ενώ από την πλευρά της μητέρας του συγγένευε με την βασιλική οικογένεια της Βραζιλίας. Το 1940 εγκατέλειψε μαζί με την οικογένεια του το Παρίσι, λίγο πριν πέσει στα χέρια των Ναζί, με προορισμό το Λονδίνο. Σπούδασε μεσαιωνική ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ασχολήθηκε με τα οικονομικά εργαζόμενος ως χρηματιστής. Αργότερα, μαζί με συμφοιτητές του, αγόρασε μια μικρή τράπεζα υπό την επωνυμία "Leopold Joseph & Son", την οποία μετέτρεψαν σε επενδυτική εταιρεία συμβούλων με σημαντική επιτυχία. Το 1981 αποχώρησε από την εταιρεία ιδρύοντας δική του με την επωνυμία "Rupert Loewenstein Ltd".
Το 1968 γνώρισε, μέσω κοινού γνωστού, τους Rolling Stones, τους οποίους βοήθησε στη νομική διαμάχη που είχαν με τον προηγούμενο μάνατζέρ τους. Από τότε μέχρι και το 2007 υπήρξε υπεύθυνος των οικονομικών τους. Ανέλαβε την οργάνωση των περιοδειών τους καθώς και ζητήματα προσωπικής φύσεως των μελών όπως οι οικονομικές διευθετήσεις των διαζυγίων τους. Συνεργάστηκε επίσης με τους Pink Floyd και τον Κατ Στίβενς. Αν και φίλος των Rolling Stones δεν του άρεσε το Rock n' Roll προτιμώντας την κλασική μουσική. Το 2013 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο ένας πρίγκιπας ανάμεσα στους Stones: οι δουλειές με τους Rolling Stones και άλλες περιπέτειες. Στο βιβλίο αυτό ανέφερε πολλά στοιχεία σχετικά με τις οικονομικές συμφωνίες του συγκροτήματος, γεγονός που επέφερε την αντίδραση του Μικ Τζάγκερ. Υπήρξε πιστός καθολικός και διετέλεσε πρόεδρος της Βρετανικής Ένωσης του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας.
Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά.
Ιμέριος (ναύαρχος)

Βιογραφία

Καμία πληροφορία δεν είναι γνωστή για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ιμέριου. Ήταν θείος της Ζωής Καρβωνοψίνας, ερωμένης και μετέπειτα συζύγου του Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (περίπου 886–912), ενώ η στρατιωτική του σταδιοδρομία ήταν άμεσο αποτέλεσμα της συγγένειας αυτής.
Αρχικά πρωτασηκρήτις, ο Ιμέριος ορίστηκε στην ηγεσία του βυζαντινού στόλου το 904. Ένας μουσουλμανικός στόλος υπό τον Λέοντα τον Τριπολίτη κατευθυνόταν προς την Κωνσταντινούπολη, ενώ είχε, ήδη, απωθήσει τους Βυζαντινούς που βρίσκονταν υπό τις διαταγές του Δρουγγάριου του πλωίμου Ευστάθιου Αργυρού. Ο Ευστάθιος αντικαταστάθηκε από τον Ιμέριο, ο οποίος, ωστόσο, δεν χρειάστηκε να πολεμήσει, καθώς οι Άραβες υποχώρησαν από μόνοι τους. Οι δύο στόλοι συναντήθηκαν στα ανοιχτά της Θάσου, ωστόσο οι Βυζαντινοί αποφάσισαν να μην δώσουν μάχη. Ως αποτέλεσμα, οι Άραβες κατάφεραν να πολιορκήσουν και να αλώσουν την Θεσσαλονίκη, την δεύτερη τη τάξει πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και να επιστρέψουν στα εδάφη τους χωρίς να συναντήσουν αντίσταση.
Ανήμερα της εορτής του Αγίου Θωμά (6 Οκτωβρίου) το 906, ο Ιμέριος κατάφερε να πετύχει την πρώτη του νίκη ενάντια των Αράβων, και ήταν, το πιθανότερο, τότε που επιβραβεύτηκε με το υψηλόβαθμο αξίωμα του Λογοθέτη του Δρόμου (κατά κάποιον τρόπο υπουργού εξωτερικών). Μία άλλη νίκη ακολούθησε το 909, ενώ στην διάρκεια της επόμενης χρονιάς, ηγήθηκε επιχείρησης στα συριακά παράλια: η Λαοδίκεια αλώθηκε, η ενδοχώρα της λεηλατήθηκε, ενώ μεγάλος ήταν ο αριθμός των αιχμαλώτων που συγκεντρώθηκε, με τις απώλειες των Βυζαντινών να είναι μικρές. Την ίδια περίοδο, ο Ιμέριος κατέφθασε στην Κύπρο, η οποία για διάστημα αιώνων ήταν αποστρατικοποιημένη και υπό τον από κοινού έλεγχο των Βυζαντινών με το Χαλιφάτο. Η ανακατάληψη του νησιού, ωστόσο, ήταν προσωρινής διάρκειας, καθώς το 911 ή το 912, ο Δαμιανός της Ταρσού επιτέθηκε στην Κύπρο. Τελικώς, το προηγούμενο status quo επανήλθε.
Εν τω μεταξύ, το φθινόπωρο του 911, ο Ιμέριος ξεκίνησε νέα προσπάθεια για την ανακατάληψη της Κρήτης. Ηγήθηκε ενός στόλου αποτελούμενου από 177 δρόμωνες με 43.000 στρατιώτες, ενώ έθεσε την πρωτεύουσα του νησιού, Χάνδακα, υπό πολιορκία. Η πολιορκία διήρκεσε για διάστημα έξι μηνών, όταν νέα κατέφθασαν από την Κωνσταντινούπολη που ανέφεραν πως ο Αυτοκράτορας ήταν άρρωστος και ετοιμοθάνατος. Ως αποτέλεσμα, ο Ιμέριος έλυσε την άκαρπη αυτή πολιορκία και απέπλευσε για την πρωτεύουσα. Ωστόσο, καθώς ο στόλος του πέρναγε από την Χίο, έπεσε σε ενέδρα των Σαρακηνών που είχε στηθεί από τον Λέοντα τον Τριπολίτη και τον Δαμιανό της Ταρσού (Απρίλιος 912):, με τους Βυζαντινούς σχεδόν να αφανίζονται, ενώ ο ίδιος ο Ιμέριος με δυσκολία σώθηκε. Μετά την ήττα αυτή και τον θάνατο του Αυτοκράτορα Λέοντα, απομακρύνθηκε του αξιώματός του από τον νέο Αυτοκράτορα, Αλέξανδρο (περίπου 912–913), και εξορίστηκε στο μοναστήρι του Καμπά, όπου και απεβίωσε έξι μήνες αργότερα.
Άγκινο Σέλο

Γεωγραφία

Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Βρμπας, εκ δεξιών παραποτάμου του Σάβα.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Εντός του χωριού, η Εκκλησία της Σινδόνης της Θεοτόκου, σερβική ορθόδοξη εκκλησία, ανεγέρθηκε το 1896.

Οικονομία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2012-2013

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2012–13 ήταν το 16ο στην ιστορία του θεσμού. Στο πρωτάθλημα μετείχαν ένδεκα ομάδες, καθώς το σηματείο Γ.Σ. Ηλιούπολης, που κατέλαβε την πέμπτη θέση την προηγούμενη περίοδο, δεν δήλωσε συμμετοχή. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για ενδέκατη συνεχόμενη διοργάνωση η Αθήνα '90, ενώ στη Β' Εθνική υποβιβάσθηκε μόνο μία ομάδα, το Ρέθυμνο.

Κανονική περίοδος

Οι αγώνες της κανονικής περιόδου ξεκίνησαν στις 29 Σεπτεμβρίου 2012 και ολοκληρώθηκαν στις 8 Απριλίου 2013. Οι οκτώ πρώτες ομάδες συνέχισαν στα πλέι οφ για τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος, ενώ η τελευταία υποβιβάσθηκε στη Β' Εθνική.

Play off

Στα Play off όλες οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες, εκτός από τον τελικό, ο οποίος κρίθηκε στις τρεις νίκες. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 15 Απριλίου και ολοκληρώθηκαν στις 23 Μαΐου 2013. Η Αθήνα '90 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια. Μάλιστα η ήττα που υπέστη στον δεύτερο τελικό ήταν η πρώτη από τους τελικούς της περιόδου 2008-09 για την φάση των πλέι οφ. Έως τότε είχε ένα αήττητο σερί 24 αγώνων (23 νίκες και 1 ισοπαλία).
Μιχάλης Μενιδιάτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μενίδι και ήταν γιος ενός πολύτεκνου φύλακα στη Λαχαναγορά της Αθήνας. Από νεαρή ηλικία άρχισε να παίζει μπουζούκι παρασυρόμενος από ακούσματα κάποιου νυκτερινού κέντρου της Αθήνας. Πρωτοεμφανίστηκε σε λαϊκό πάλκο το 1953 στο κέντρο «Δροσιά» του Δημήτρη Γκίκα στο Μενίδι, όπου εμφανίζονταν και οι Μιχάλης Δασκαλάκης, Τάκης Μπίνης, Γιώργος Λαύκας και Γεράσιμος Κλουβάτος.
Το 1957 ξεκίνησε τη δισκογραφία του με το «Θα χτίσω μια καλύβα» του Γερ. Κουβάτου. Καθιερώθηκε και αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα με συνθέσεις του Απ. Καλδάρα, όπως «Μην περιμένεις πια», «Περιφρόνα με, γλυκιά μου», «Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις», «Πετραδάκι-πετραδάκι» κ.ά. Συνεργάστηκε επίσης και με άλλα σημαντικά ονόματα του τραγουδιού, όπως ο Γεράσιμος Κλουβάτος, ο Βασίλης Βασιλειάδης, ο Άκης Πάνου κ.ά.. Παράλληλα το υψηλό παράστημά του, η αρρενωπή όψη του αλλά και η σοβαρότητά του δεν άργησαν να τον καταστήσουν είδωλο της εποχής, γεγονός που τον βοήθησε ιδιαίτερα να αναδειχθεί σ΄ έναν από τους πλέον επιτυχημένους επιχειρηματίες της νυκτερινής διασκέδασης, όταν το 1964 αποφάσισε μαζί με τον αδελφό του Κοσμά Καλογράνη να δημιουργήσουν νυκτερινό κέτρο. Υπήρξε ο δημιουργός και ιδιοκτήτης του Κέντρου "Φαντασία" που κατέστη αφενός σύμβολο της Αθηναϊκής νύκτας, (σ΄ αυτό αναδείχθηκε η λαογραφική συνήθεια του "σπάσιμου των πιάτων") και αφετέρου κέντρο ανάδειξης νέων καλλιτεχνών, όπως η Δούκισσα, Γ. Πουλόπουλος, Τ. Βοσκόπουλος, Γιάννης Καλατζής κ.ά. αλλά και συμπαράστασης παλαιοτέρων καλλιτεχνών σε δύσκολες στιγμές τους όπως Γ. Ζαμπέτα κ.ά..
Ο Μιχάλης Μενιδιάτης προσηνής και ευγενικός κατάφερε παρά τους έντονους πειρασμούς γενικά του χώρου της νυκτερινής καλλιτεχνικής ζωής να δημιουργήσει και να διατηρήσει μια πολύ καλή οικογένεια χωρίς ποτέ να δώσει αφορμές για δυσμενή σχόλια. Φορώντας, σχεδόν πάντα, μεγάλα σκούρα γυαλιά ηλίου και οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του επισκεπτόταν τακτικά διάφορα κουτούκια του Πειραιά, του Αιγάλεω, του Φαλήρου κ.λπ. στα οποία και έριχνε μερικές βόλτες σμυρναίικου ζεϊμπέκικου.
Ο Μιχάλης Μενιδιάτης πέθανε σε ηλικία 80 ετών, στις 21 Αυγούστου 2012, έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.  Γιος του είναι ο επίσης τραγουδιστής, Χρήστος Μενιδιάτης.
Άγαλμα του Χάρι Τρούμαν (Αθήνα)

Αντιδράσεις και βανδαλισμοί

Το άγαλμα έχει βανδαλιστεί πολλές φορές από την τοποθέτησή του. Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών, στο άγαλμα έγιναν δύο βομβιστικές επιθέσεις με τη δεύτερη μάλιστα να έχει και θύμα έναν αστυνομικό. 
Τον Μάρτιο του 1986 εξερράγη στο άγαλμα ισχυρή ωρολογιακή βόμβα. Με αφορμή την επίθεση ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Δημήτρης Μπέης πρότεινε αντί του Τρούμαν να τοποθετηθεί άγαλμα του Αβραάμ Λίνκολν, αλλά η πρότασή του απορρίφθηκε. Την επόμενη χρονιά η αριστερή τρομοκρατική οργάνωση ΕΛΑ ανατίναξε το άγαλμα και το έβαψε με κόκκινη μπογιά. Η επόμενη επίθεση έλαβε χώρα το 1997, όταν τα πόδια του αγάλματος πριονίστηκαν με αποτέλεσμα να πέσει στην πλατεία. Το άγαλμα επανατοποθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1999 κατά την επίσκεψη του προέδρου Μπιλ Κλίντον στην Ελλάδα.
Το 2007, κατά τη διάρκεια αντιαμερικανικής πορείας στην Αθήνα, διαδηλωτές έδεσαν το άγαλμα με σκοινιά και το τράβηξαν  στο έδαφος. Το 2013 το άγαλμα υπέστη βανδαλισμό και βάφτηκε με κόκκινη μπογιά. Τον Απρίλιο του 2018 διαδηλωτές προσπάθησαν να πριονίσουν τα πόδια του αγάλματος με γωνιακό τροχό έτσι ώστε στη συνέχεια να το ρίξουν με σκοινιά. Η προσπάθεια αυτή αποτράπηκε μετά από παρέμβαση των ΜΑΤ.
Αρπενίκ Ναλμπαντιάν

Βιογραφία

Η Αρπενίκ Ναλμπαντιάν γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1916 στην Τιφλίδα. Από το 1935 έως το 1941 σπούδασε ζωγραφική στην Κρατική Ακαδημία Τεχνών της Τιφλίδας στην Γεωργία. Η Ναλμπαντγιάν έγινε μέλος της Αρμενικής Ένωσης Καλλιτεχνών το 1943. Το 1946 άρχισε να διδάσκει στο Ίδρυμα Καλών Τεχνών και Θεάτρου του Γερεβάν. Το 1948 και 1952 εξελέγη αναπληρώτρια στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το 1956, τιμήθηκε με το μετάλλιο του "Τιμημένου εργάτη", και το 1957 διορίστηκε να διδάξει στην Μόσχα. Το 1961 έγινε Επίτιμη Καλλιτέχνιδα της Αρμενικής ΣΣΔ.
Η Αρπενίκ Ναλμπαντιάν πέθανε στις 17 Μαΐου του 1964 στο Γερεβάν.

Λειτουργεί

Έχει ζωγραφίσει στον τομέα της ζωγραφικής καβαλέτου. Τα έργα της είναι εμφανή για την οξεία παρατήρηση και ευαίσθητο λυρισμό.
Τα έργα της (περίπου 300) μπορούν να βρεθούν στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας (περίπου 45), στην Γεωργιανή Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη του Γκιούμρι και σε ιδιωτικές συλλογές.