google/wiki40b huggingface dataset:
Αρκεσίλαος Α΄

Καταγωγή

Είναι άγνωστο αν μητέρα του Αρκεσίλαου ήταν Ελληνίδα ή Λιβύα. Πατέρας του πάντως ήταν ο Βάττος Α΄ και παπούς του από την πλευρά του πατέρα ήταν ο Θηραίος Πολύμνηστος. Γιαγιά του, από την πλευρά του πατέρα και πάλι, ήταν μια πριγκίπισσα της Κρήτης, η Φρονίμη. Αυτή συγκεκριμένα, ήταν κόρη του βασιλιά Ετέαρχου της Οαξού αλλά διώχτηκε από το πατρικό της και το παλάτι και κατέληξε παλακίδα στη Θήρα όπου απέκτησε έναν γιο, τον Βάττο, από τον άρχοντα που την ερωτεύτηκε, τον Πολύμνηστο. Ο Βάττος έγινε οικιστής της Κυρήνης κάτω από αντίξοες συνθήκες και πιθανόν χωρίς αυτό να αποτελεί επιλογή του. Πολλές θεωρίες αναπτύχθηκαν για το κατά πόσον ο οικισμός της Κυρήνης ήταν ίδρυση αποικίας προς όφελος της μητρόπολης που δεν διέθετε πόρους να συντηρήσει το λαό ή ήταν αποτέλεσμα πολιτικών σκοπιμοτήτων -εικάζεται δηλαδή ότι ο πατέρας του Αρκεσίλαου ήταν ίσως εξόριστος και ότι εκείνοι που οίκησαν μαζί του την Κυρήνη ήταν ομοϊδεάτες του.

Η διακυβέρνησή του

Από τον Ηρόδοτο πληροφορούμαστε ότι οι κάτοικοι της Κυρήνης ήταν επί Αρκεσιλάου Α΄ περίπου όσοι ήταν εξαρχής, δηλαδή πολύ λίγοι, αφού ο πατέρας του Βάττος είχε οικήσει την πόλη με τους επιβάτες μόλις δύο καραβιών. Υπάρχει πάντως η θεωρία ότι ενώ αναφέρονται συχνά αυτά τα μόλις δύο πλοία, σταδιακά στάλθηκαν εκεί και άλλοι άποικοι, είτε από τη Θήρα είτε από τη Σπάρτη και ότι ο αριθμός των αποίκων αυξήθηκε γρήγορα, όσο ακόμα βασίλευε ο Βάττος. Αν αληθεύει αυτό, τότε επί των ημερών του Αρκεσιλάου Α΄ το γεγονός ότι ο αριθμός έμεινε ο ίδιος δεν σημαίνει ότι η Κυρήνη ήταν ολιγάνθρωπη. H πόλη στην ακμή της έφτασε αργότερα να έχει 100.000 κατοίκους, κάτι που την καθιστούσε μεγαλούπολη. Όμως στα χρόνια του Αρκεσίλαου, ο πληθυσμός ήταν πολύ μικρότερος. Επίσης οι ειδικοί εικάζουν ότι πρέπει να διατήρησε την διακριτική πολιτική του πατέρα του, γιατί δεν καταγράφονται ακόμα διαμάχες με τους Λιβύους. Εξάλλου όπως φάνηκε κατοπινά (όταν ο διάδοχος και γιος του επεδίωξε να φέρει νέο αίμα αποίκων εκεί) και οι Λίβυοι εξανέστησαν, αλλά και το Μαντείο των Δελφών φαίνεται πως διαφωνούσε -όταν δηλαδή έδωσε χρησμό λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Αρκεσίλαου Α΄ ανέφερε ότι "όσοι πάνε στην πλούσια Κυρήνη, θα έρθει μέρα που (αυτό) θα τους γίνει έγνοια-θα το μετανιώσουν". Ισως λοιπόν αυτοί οι δύο λόγοι (η ειρήνη με τους ντόπιους και οι καλές σχέσεις με την κυρίως Ελλάδα) να έκαναν τον Αρκεσίλαο μετρημένο ως προς την διακυβέρνησή του και να απέφυγε πρωτοβουλίες για αύξηση δραστηριοτήτων ή πληθυσμού.
Γνωρίζουμε ότι πέθανε το 583 π.Χ. αφού κυβέρνησε για περίπου 16 χρόνια και ότι τάφηκε κοντά στον πατέρα του, στον ιερό δρόμο που οδηγούσε στο ναό του Απόλλωνα. Εν τω μεταξύ είχε αποκτήσει ένα γιο και μία κόρη, τον Βάττο Β΄ και την Κρίτολα, αλλά δεν ξέρουμε αν η μητέρα τους ήταν Ελληνίδα ή Λιβύα. Η Κρίτολα παντρεύτηκε έναν Έλληνα (δεν ξέρουμε το όνομά του) και ο Πλούταρχος την αναφέρει σαν ευγενή και αξιοσέβαστη. Η Κρίτολα απέκτησε έναν γιο, τον Πολύαρχο, και μία κόρη, την Ερυξώ που έμελλε να γίνει βασίλισσα και βασιλομήτωρ αφού η Κυρήνη κυβερνήθηκε από τον άντρα της και το γιο της. Έμελλε επίσης να γίνει και φόνισα, για να εκδικηθεί τη δολοφονία του άνδρα της Αρκεσίλαου Β' του Χαλεπού (δηλ. του καταπιεστικού)
Σόλλιον

Το Σόλλιον ήταν αρχαία Ελληνική παραθαλάσσια πόλη στην δυτική αρχαία Ακαρνανία, στο Ιόνιο Πέλαγος. Ήταν αποικία της αρχαίας Κορίνθου μέχρι την κατάληψη της το 431 π.Χ από την Αρχαία Αθήνα, κατά την περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου. Κατά την διάρκεια της κυριαρχίας των Αθηναίων, η πόλη ενώθηκε με την αρχαία Πάλαιρο. Αναφέρεται και πάλι το 426 π.Χ., ως ο τόπος στον οποίο ο Δημοσθένης αποβιβάστηκε όταν αποφάσισε να εισβάλει στην Αιτωλία.
Η περιοχή αυτή βρίσκεται κοντά στο σημερινό χωριό Πογωνία, στον δήμο Ακτίου - Βόνιτσας.
Στέφανος Σκουλούδης

Βιογραφία

Ο Σκουλούδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από οικογένεια Κρητικών. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ακολούθως φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στη γενέτειρά του όπου και ανέλαβε την διεύθυνση της «εν Τουρκία» αντιπροσωπείας των εμπορικών καταστημάτων των αδελφών Ράλλη. Σε σύντομο μετέπειτα χρόνο ίδρυσε μαζί με τους Ανδρέα Συγγρό και Γ. Κορωνιό την «Τράπεζα της Κωνσταντινούπολης». Απέκτησε μεγάλη περιουσία και αποφάσισε το 1876 να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Μετά την ίδρυση της «Εταιρείας Κωπαΐδας» έπαυσε να ασχολείται με τραπεζικές εργασίες και άρχισε να αναμιγνύεται με την πολιτική. Το 1877 διορίστηκε ως αντιπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης ενόψει των διαπραγματεύσεων με Αλβανούς παράγοντες με αντικείμενο συζήτησης μια ενδεχόμενη ελληνοαλβανική συμμαχία εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1881 εκλέχτηκε βουλευτής Σύρου και Θηβών για πρώτη φορά συντασσόμενος στο κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη. Το 1883 διετέλεσε άμισθος Πρεσβευτής της Ελλάδας στην Ισπανία (Μαδρίτη). Αργότερα χρημάτισε υπουργός Ναυτικών στην Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1892. Συμμετείχε στην Ελληνική αντιπροσωπεία στη Διάσκεψη Ειρήνης στο Λονδίνο. Μετά δε την παραίτηση της Κυβέρνησης Αλέξανδρου Ζαΐμη (1915), σχημάτισε Κυβέρνηση (την Κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915) της οποίας μετείχαν όλοι οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης και η οποία κατά το τότε Σύνταγμα εγκρίθηκε από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄. Το 1916 κατόπιν ιταμού τελεσιγράφου των Συμμάχων η Κυβέρνηση εκείνη αναγκάσθηκε να παραιτηθεί και απογοητευμένος να αποσυρθεί πλέον από την ενεργό πολιτική. Δύο χρόνια αργότερα, το 1918, επερχόμενου του Ελευθερίου Βενιζέλου από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, απαγγέλθηκε στον Στέφανο Σκουλούδη, που είχε ταχθεί με τις απόψεις του Στέμματος, αλλά πλέον ιδιώτευε, κατηγορία «επί εσχάτη προδοσία». Ο Σκουλούδης προφυλακίστηκε και παραπέμφθηκε σε δίκη η οποία όμως στην πραγματικότητα ατόνησε λόγω της επικράτησης της αντιβενιζελικής παράταξης κατά της εκλογές του 1920 ενώ τον επόμενο χρόνο η Εθνοσυνέλευση κήρυξε ως άκυρες τις μέχρι τότε κυρώσεις που είχε υποστεί.
Ο Στέφανος Σκουλούδης εκτός των αρχικών του τραπεζικών απασχολήσεων και εκείνης αργότερα στην πολιτική υπήρξε ένας μανιώδης συλλέκτης πινάκων ζωγραφικής καταρτίζοντας μια πολύτιμη εξ αυτών συλλογή. Την πολύτιμη εκείνη συλλογή πινάκων αργότερα κληροδότησε στην Εθνική Πινακοθήκη (Αθήνα).
Απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1928.
Δημήτριος Σούτσος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις και ήταν γιος του Σκαρλάτου Σούτσου, υποστράτηγου και γόνου της εύπορης οικογένειας Σούτσου, και της Ελπίδας Καντακουζηνού, κόρης του Αλέξανδρου Καντακουζηνού, πολιτικού και κτηματία. Σπούδασε φιλοσοφία και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μηχανική και μεταλλειολογία στο Παρίσι. Ιδιώτευσε ως νομομηχανικός. Εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου 1879 παραμένοντας μέχρι και τις 30 Σεπτεμβρίου 1887.
Υπήρξε κληρονόμος τεράστιας κτηματικής περιουσίας, μεγάλο μέρος της οποίας πούλησε στον Ανδρέα Συγγρό.
Απεβίωσε στο Φάληρο στις 18 Σεπτεμβρίου 1904.
Δισακχαρίτης

Με το όνομα δισακχαρίτης (disaccharide) φέρεται ένας διπλός ένυδρος άνθρακας, που λέγεται υδατάνθρακας. Δηλαδή ένα διπλό σάκχαρο ,όπως το καλαμοσάκχαρο έχει χημικό τύπο C₁₂H₂₂O₁₁. Σχηματίζεται όταν δύο μονοσακχαρίτες υποβληθούν μιας αντίδρασης συμπύκνωσης, η οποία περιλαμβάνει την εξάλειψη ενός μικρού μορίου, όπως του νερού. Όπως οι μονοσακχαρίτες, έτσι και οι δισακχαρίτες, σχηματίζουν ένα υδάτινο διάλυμα όταν διαλύονται στο νερό.
Από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι η σακχαρόζη (συστατικό των φρούτων και η κυριότερη πηγή γλυκοζης στους ζωικούς οργανισμούς), η λακτόζη (το σάκχαρο του γάλακτος) και η μαλτόζη, (προκύπτει από τη διάσπαση του αμύλου κατά την πέψη).
Οι δισακχαρίτες είναι μία από τις τέσσερις χημικές ομάδες των υδατανθράκων (μονοσακχαρίτες, δισακχαρίτες, ολιγοσακχαρίτες και πολυσακχαρίτες).

Ταξινόμηση

Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τύποι δισακχαριτών:
Oι ανάγοντες δισακχαρίτες, στους οποίους ένας μονοσακχαρίτης, το ανάγον σάκχαρο, έχει ακόμα μια ελεύθερη ημιακεταλική ομάδα και οι μη ανάγοντες δισακχαρίτες, στους οποίους τα συστατικά συνδέονται μέσω μιας ακεταλικής σύνδεσης μεταξύ των ανωμερών κέντρων τους και κανένας μονοσακχαρίτης δεν έχει μια ελεύθερη ημιακεταλικη ομάδα.
Η κελλοβιόζη και η μαλτόζη είναι παραδείγματα ανάγοντων δισακχαρίτων ενώ η σακχαρόζη και η τρεχαλόζη παραδείγματα μη ανάγοντων δισακχαρίτων.

Σχηματισμός

Οι δισακχαρίτες σχηματίζονται όταν δύο μονοσακχαρίτες ενώνονται και ένα μόριο νερού έχει αφαιρεθεί. Για παράδειγμα το σάκχαρο του γάλακτος (λακτόζη) παράγεται από γαλακτόζη και γλυκόζη ενώ το σάκχαρο από ζαχαροκάλαμο και τα ζαχαρότευτλα (σακχαρόζη) παράγεται από γλυκόζη και φρουκτόζη.
Ο σχηματισμός των δισακχαριτών πραγματοποιείται όταν οι δύο μονοσακχαρίτες συνδέονται με ένα γλυκοζιτικό δεσμό μέσω μιας αντίδρασης συμπύκνωσης (επίσης ονομάζεται αντίδραση αφυδάτωσης ή σύνθεση αφυδάτωσης) η οποία οδηγεί στην απώλεια ενός μορίου νερού.

Ιδιότητες

Ο γλυκοζιτικός δεσμός μπορεί να σχηματιστεί μεταξύ οποιασδήποτε υδροξυλικής ομάδας πάνω στον συνθετικό μονοσακχαρίτη. Έτσι, ακόμη και αν αμφότερα τα συνθετικά σάκχαρα είναι τα ίδια (π.χ. γλυκόζη) διαφορετικοί συνδυασμοί δεσμών και στερεοχημεία έχουν ως αποτέλεσμα δισακχαρίτες με διαφορετικές χημικές και φυσικές ιδιότητες.
Ανάλογα με τα συστατικά μέρη του μονοσακχαρίτη, οι δισακχαρίτες είναι μερικές φορές κρυσταλλικοί, μερικές φορές υδατοδιαλυτοί και μερικές φορές γλυκοί στη γεύση και κολλώδεις στην αίσθηση.
Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών

Περιεχόμενο και χρήση

Τα Βιβλία των Νεκρών περιέχουν συλλογές από επωδούς, αριθμούς και μαγικές επικλήσεις για χρήση από τους νεκρούς στη μεταθανάτια ζωή. Είχαν το ρόλο να καθοδηγήσουν τους νεκρούς στις διάφορες δοκιμασίες που θα συναντούσαν πριν φθάσουν στον Κάτω Κόσμο (Ντουάτ). Υπάρχουν περίπου 200 μαγικές επικλήσεις.
Συνήθως περιείχαν εικόνες που έδειχναν τις δοκιμασίες στις οποίες θα υποβαλλόταν ο νεκρός, αλλά και το χάρτη του Ντουάτ. Τα εμπόδια αυτά περιλάμβαναν διάφορα τέρατα και λίμνες φωτιάς. Η μούμια ήταν οπλισμένη με τη Βίβλο, ώστε να τα καταπολεμήσει. Η πιο σημαντική δοκιμασία ήταν το ζύγισμα της ψυχής του νεκρού, που έκανε ο θεός Άνουβις: η καρδιά του νεκρού ζυγιζόταν σε σχέση το Φτερό της Αλήθειας της θεάς Μά'ατ. Αν η καρδιά ήταν πιο ελαφριά από το φτερό, επιτρεπόταν να προχωρήσει, αν όχι καταβροχθιζόταν από το τέρας Αμμούτ, ένα συνδυασμός κροκόδειλου, λιονταριού και ιπποπόταμου. Ο θεός Θωθ κατέγραφε το αποτέλεσμα.

Ιστορία

Οι παλαιότερες εκδόσεις του βιβλίου χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα π.Χ. και εμπεριέχουν παλαιότερα κείμενα από το 2000 π.Χ. ("Κείμενα των Σαρκοφάγων") και από το 2600-2300 π.Χ. ("Κείμενα των Πυραμίδων")
Νέα Μεσολακκιά Σερρών

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Νέα Μεσολακκιά βρίσκεται προς τα νοτιοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας. Είναι κτισμένη ανατολικά του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση 14 χλμ. ΝΔ. από το Ροδολίβος, 52 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες, 64 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καβάλα και δυτικά από το χωριό διέρχεται η Εθνική Οδός 59 (Μεσορράχης - Αμφίπολης). Το χωριό άρχισε να κατοικείται τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και οι κάτοικοί του ασχολήθηκαν με τη γεωργία και τη καλλιέργεια καπνού. Το χωριό ήταν στην περιοχή για την ανώτερη ποιότητα του καπνού που παρήγε ("μαξούλι" σύμφωνα με τους ντόπιους). Σε απόσταση περίπου 1 χλμ. ΝΑ. βρίσκεται ο Τύμβος Καστά, κυκλικός λόφος της περιοχής της αρχαίας Αμφίπολης στην Μακεδονία.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 όταν απογράφηκε στην τότε κοινότητα Μεσολακκιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με  τη Μεσολακκιά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μεσολακκιάς που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αμφίπολης του Δήμου Αμφίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 325 κατοίκους. Το 2001 είχε πληθυσμό 436 κατοίκους, ενώ κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο Καποδίστριας, μέχρι το 2010, η Νέα Μεσολακκιά ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μεσολακκιάς, στον πρώην Δήμο Αμφίπολης του Νομού Σερρών.
Τυρί οαχάκα

Το τυρί οαχάκα (ισπανικά: queso Oaxaca‎), γνωστό και ως κεσίγιο, είναι άσπρο και ημίσκλυρο μεξικάνικο τυρί, το οποίο έχει υφή που μοιάζει με τη μοτσαρέλα. Εκτός του Μεξικού, το τυρί Οαχάκα μπερδεύεται με το ασαδέρο (queso asadero), ένα τυρί που παράγεται στη πολιτεία Τσιουάουα. Είναι παρόμοια σε υφή και γεύση αλλά παράγονται με διαφορετικές μεθόδους, κάνοντας το τυρί Οαχάκα λίγο ξηρότερο.
Το όνομα του τυριού προέρχεται από τη νότια μεξικανική πολιτεία Οαχάκα, στην οποία πρωτοφτιάχθηκε. Η διαδικασία ελαστικής ζύμης (πάστα φιλάτα), η οποία κατάγεται από την Ιταλία και χρησιμοποιείται για την παραγωγή μοτσαρέλας, εισήλθε στο Μεξικό από Δομινικανούς που μετανάστευσαν στην Οαχάκα. Καθώς το γάλα βουβαλιών δεν ήταν διαθέσιμο, χρησιμοποιούσαν ανταυτού γάλα αγελάδας. Το τυρί είναι διαθέσιμο σε διάφορα σχήματα. 
Η παραγωγική διαδικασία είναι πολύπλοκη και περιλαμβάνει το τέντωμα του τυριού σε μακριές κορδέλες. Η ιταλική μοτσαρέλα είναι άλλο ένα τυρί το οποίο υποβάλλεται σε επεξεργασία με τέντωμα (η διαδικασία πάστα φιλάτα).
Το τυρί οαχάκα χρησιμοποιείται ευρέως στην μεξικάνικη κουζίνα, ιδιαίτερα σε κεσαδίγια και εμπανάδα, όπου το τυρί οαχάκα λιώνεται και άλλα συστατικά όπως το ουιτλακότσε προστίθονται στη γέμιση.
Λάπηθος

Τοποθεσία

Η Λάπηθος βρίσκεται 14 χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας, στους πρόποδες του Πενταδαχτύλου, κάτω από το βουνό Κυπαρισσόβουνο. Στα δυτικά συνορεύει με τη Βασίλεια, στα νοτιοδυτικά με τον Λάρνακα της Λαπήθου, στα νότια με το Αγριδάκι και με τον Σύσκληπο και στα ανατολικά με τον Παλαιόσοφο και τον Δήμο Καραβά. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.

Ιστορία

Σύμφωνα με ευρήματα αρχαιολογικών ανασκαφών, η Λάπηθος κατοικείτο από το 3000 π.Χ. Ωστόσο, κάποιοι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι κτίστηκε μετά τον Τρωικό πόλεμο (1000 π.Χ.) από τον Πράξανδρο και ήταν αποικία των Λακώνων. Τον 4ο π.Χ. αιώνα η Λάπηθος αποτελούσε ένα από τα εννέα βασίλεια της Κύπρου (Λάπηθος (αρχαία πόλη)).
Τους αιώνες που ακολούθησαν η Λάπηθος γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Αυτή διακόπηκε από τις καταστροφές που προκάλεσαν οι Αραβικές επιδρομές (7ο - 10 μ.Χ. αιώνα). Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τον οικισμό τους. Επέστρεψαν όταν οι βυζαντινοί εκδίωξαν τους Άραβες. Ωστόσο, προτίμησαν να ξανακτίσουν την πόλη τους όχι πια κοντά στα παράλια, αλλά τους πρόποδες του Πενταδακτύλου.
Την περίοδο της Φραγκοκρατίας η Λάπηθος αποτελούσε φέουδο και είχε πολύ πληθυσμό. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι Τούρκοι οικειοποιήθηκαν γη των Ελλήνων κατοίκων. Την ίδια περίοδο, πολλοί κάτοικοι της Λαπήθου, εγκατέλειψαν την Λάπηθο και δημιούργησαν νέους οικισμούς, ένας εκ των οποίων ήταν ο Καραβάς.
Το 1878 ξεκινά η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Την ίδια χρονιά η Λάπηθος μετεξελίσσεται  σε δήμο.
Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές του 1963 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Λαπήθου την εγκαταλείπουν και μετακινούνται στον τουρκοκυπριακό θύλακα του Τέμπλου. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974, ο τουρκικός στρατός κατέλαβε τη Λάπηθο και οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της εκδιώχθηκαν.

Δημαρχείο

Η Λάπηθος αποτέλεσε ένα από τους πρώτους δέκα δήμους που εγκαθίδρυσαν οι Άγγλοι το 1878, όταν ξεκίνησε η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Το Δημαρχείο της Λαπήθου οικοδομήθηκε το 1923 στο κέντρο του δήμου. Έμβλημα του δήμου είναι η κερασφόρος Αθηνά, η οποία βρέθηκε σε αρχαίο νόμισμα στην Λάπηθο.
Ροδόλφο Αρουαμπαρένα

Καριέρα

Ο Αρρουαμπαρρένα γεννήθηκε στο Μάρκος Παζ της Αργεντινής. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Μπόκα Τζούνιορς το 1992 και έπειτα από πολυετή θητεία στην ομάδα του Μπουένος Άιρες, με μια μικρή διακοπή το 1996 όταν παραχωρήθηκε δανεικός στη Ροσάριο Σεντράλ, μεταπήδησε στην ισπανική Βιγιαρρεάλ (2000). Εκεί καθιερώθηκε άμεσα στη βασική ενδεκάδα, ενώ αρκετές φορές αγωνίστηκε ως αρχηγός μέχρι το 2007 που αποχώρησε. Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που προχώρησε μέχρι τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2005-06.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΑΕΚ, όπου όμως δεν κατάφερε να φανεί αντάξιος των απαιτήσεων της ομάδας, με αποτέλεσμα να μείνει το καλοκαίρι του 2008 ελεύθερος παρά το γεγονός ότι είχε συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο και να επιστρέψει στην Αργεντινή.
Ο Βάσκος, όπως είναι το προσωνύμιό του, έχει αγωνιστεί 7 φορές με την Εθνική Αργεντινής από το 2000 έως το 2007, χωρίς όμως να συμμετάσχει σε κάποια μεγάλη διοργάνωση.
Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα έγινε προπονητής.
Chevrolet SS

Επιδόσεις

Λόγω της οριστικής διακοπής της Pontiac τον Ιανουάριο του 2010, το Chevrolet SS εισήχθη ως ο διάδοχος του σπορ σεντάν Pontiac G8, το οποίο επίσης βασιζόταν στο Commodore. Αυτό φαίνεται και από τις επιδόσεις του κινητήρα των 6.2 λίτρων, καθώς η επιτάχυνση 0-62 mph ή 0-97 km/h στο SS έρχεται σε μόλις 5,2 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα φτάνει τα 160 mph ή 257 km/h. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd είναι 0,31.

Διαθεσιμότητα

Το Chevrolet SS διατέθηκε αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, από τον Νοέμβριο του 2013 και για 4 έτη, σε ειδικά επιλεγμένες αντιπροσωπείες της Chevrolet και σε περιορισμένα αντίτυπα, συνήθως από 2 έως 3 χιλιάδες ετησίως. Αντιθέτως, στον Καναδά και στα κράτη των άλλων ηπείρων δεν προσφέρθηκε ποτέ επίσημα. Κυκλοφόρησε σε μία μόνο έκδοση εξοπλισμού, με αρχική τιμή στα 44.470 δολάρια. Στις 9 Ιανουαρίου 2017, η Chevrolet ανακοίνωσε ότι εντός του έτους το Chevrolet SS θα αποσυρθεί οριστικά, χωρίς διάδοχο, εξαιτίας της οριστικής διακοπής της εταιρείας Holden, όπως και έγινε.
Σονάτα για πιάνο No. 25 (Μπετόβεν)

Η Σονάτα για Πιάνο No. 25 σε Σολ μείζονα, Op. 79 (αγγλικά: Piano Sonata No. 25, γερμανικά: Sonate Nr. 25 G-Dur op. 79) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη το 1809. Είναι γνωστή επίσης και ως Sonatina. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: I. Presto alla tedesca - 3/4 σε Σολ μείζονα, II. Andante - 9/8 σε Σολ ελάσσονα και III. Vivace 2/4 σε Σολ μείζονα. Μία τυπική εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 11 λεπτά.
Αδέσμευτη χώρα

Γενικά

Γενικά οι Αδέσμευτες χώρες ακολουθούν πολιτική ουδετεροφιλίας που είναι τελείως διάφορο της ουδετερότητας. Η δε πολιτική της ουδετεροφιλίας, στις διεθνείς σχέσεις μιας αδέσμευτης χώρας μπορεί να εκδηλώνεται σε διάφορες μορφές, από τον ακραίο απομονωτισμό μέχρι και της ενεργού προσπάθειας σε διάφορους βαθμούς για την επίτευξη και εξασφάλιση κλίματος μιας παγκόσμιας ύφεσης.

Στην ουσία, η πολιτική αυτή των Αδεσμεύτων χωρών απορρίπτει τόσο την κομμουνιστική όσο και την δυτική ιδεολογία, παραμένοντας στο ενδιάμεσο αυτών, μη συμμετέχοντας σε στρατιωτικά σύμφωνα ή αποδοχές πολεμικών εξοπλισμών που προέρχονται από τους δύο συνασπισμούς.

Συλλογική κίνηση

Η συλλογική κίνηση των Αδεσμεύτων χωρών ξεκίνησε αμέσως μετά τον Β' Π.Π., όταν και εντάθηκε ο ψυχρός πόλεμος που τον ακολούθησε, στην οποία συμμετείχαν αρχικά χώρες της Ασίας και της Αφρικής στη συνέχεια και της Λατινικής Αμερικής και κατά το πλείστον πρώην ακοικίοκρατούμενες δημιοργώντας έτσι ένα κίνημα το λεγόμενο Κίνημα των Αδεσμεύτων.

Πρώτοι που συνέλαβαν την ιδέα της δημιουργίας κίνησης Αδεσμελυτων χωρών ήταν οι Ασιάτες ηγέτες Πάντιτ Νερού και Αχμέτ Σουκάρνο. Η κίνηση αυτή επιτεύχθηκε με μια μακρά σειρά διασκέψεων που ξεκίνησαν από το 1947 και 1949.
Τις μεγάλες διαφορές που παρατηρούνταν μεταξύ των αδεσμεύτων χωρών (μελών της κίνησης), τόσο σε έκταση ή πληθυσμό, όσο και επί θρησκευτικών και πολιτιστικών καταβολών, στην αρχή τις γεφύρωνε αφενός η κοινή αντιαποικιακή και αντιιμπεριαλιστική πολιτική και αφετέρου ο κοινός αγώνας για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη χωρίς κεφαλαιοκρατικές μεθόδους.

Σύνολο Αδεσμεύτων

Τον Δεκέμβριο του 2011 επίσημα στον ΟΗΕ φέρονταν 120 ανεξάρτητα κράτη να δηλώνουν ως Αδέσμευτες χώρες. Στη δε κίνηση αυτών συμμετέχουν ως παρατηρητές τόσο ο ΟΗΕ όσο και πολλές άλλες χώρες και διεθνείς οργανισμοί.
Μπρούνικο

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε από τον επίσκοπο του Μπρίξεν, Μπρούνο φον Κίρχμπεργκ (Bruno von Kirchberg) που έχτισε το κάστρο της πόλης. Γύρω από το κάστρο αναπτύχτηκε οικισμός που μετεξελίχθηκε στη σημερινή πόλη, το όνομα της οφείλεται στον επίσκοπο μοναδική περίπτωση ονοματοθεσίας σε όλο το Νότιο Τιρόλο. Το όνομα της ήταν Μπρούνεκ, το σημερινό το απέκτησε μετά το 1919 και την προσάρτηση της στην Ιταλία. Αρχικά η πόλη ήταν χτισμένη στις δύο πλευρές του δρόμου , δεξιά-αριστερά δυο σειρές σπίτια, χωρίς τείχη. Μόλις το 1336, επί επισκόπου Άλμπερτ φον Ενν (Albert von Enn) αποπερατώθηκαν τα τείχη και η τάφρος.
Την μεγαλύτερη ακμή της η πόλη γνώρισε κατά τον 14ο και 15ο αιώνα που αποτέλεσε εμπορικό σταυροδρόμι. Σε αυτή την περίοδο στην πόλη είχαν τα εργαστήρια τους αρκετοί ζωγράφοι που δημιούργησαν δική τους σχολή, την σχολή της Πουστερία.
Στις 11 Απριλίου 1723 μεγάλη πυρκαϊά με την βοήθεια ισχυρών ανέμων έκαψε το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης. Τον Απρίλιο του 1723 οι μοναχοί Ουρσουλίνοι έχτισαν νέο μοναστήρι στην περιοχή.
Η πόλη παρόλο που ήταν στα σύνορα δεν αντιμετώπισε καταστροφές κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας έκαναν καταστροφές στην πόλη και εκτέλεσαν κατοίκους της.

Αξιοθέατα

Από τα αξιοθέατα της πόλης είναι ο κεντρικός δρόμος με τα παλιά κτίρια και τις πύλες του κάστρου που ήταν οι είσοδοι της πόλης. Γνωστές είναι και οι παλιές εκκλησίες της πόλης από τον 14ο και 15ο αιώνα. Ο πιο παλιός ναός της πόλης είναι της Santa Maria Assunta από το 1316. Το 1381 δέχτηκε ανακαίνιση και μεγάλωσε ώστε από μικρό παρεκκλήσι που ήταν αν γίνει κανονικός ναός. Το Το 1515 έγινε προσπάθεια να ανακατασκευαστεί σε γοτθικό ρυθμό αλλά δεν τελείωσε ποτέ. Τον 19ο αιώνα ανακαινίστηκε σε ρωμανικό ρυθμό και προστέθηκαν τοιχογραφίες.
Άλλα αξιοθέατα είναι τα κάστρα Καστέλο Τούρες, Καστέλ Μπρούνικο, Καστέλο ντι Τσέλα κι άλλα μικρότερα φρούρια.
Φίλιππος Τσαλαχούρης

Βιογραφικά στοιχεία

Μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε φλάουτο (με τον Ν.Δεπούντη) και ανώτερα θεωρητικά (με τους Ν.Νευράκη & Δ.Δραγατάκη) στο Εθνικό Ωδείο με υποτροφία της κ. Καλομοίρη και των δασκάλων του. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του συστήματος Kodaly στην Ουγγαρία και κατέχει Δίπλωμα Σύνθεσης. Η επαφή του με την Ουγγρική μουσική παράδοση υπήρξε καθοριστική. Θεωρείται από τους πλέον δραστήριους και πολυγραφότερους συνθέτες της γενιάς του και έργα του έχουν παρουσιαστεί σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική. Ανάμεσα στα συγκροτήματα που έχουν παρουσιάσει έργα του συγκαταλέγονται η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και Θεσσαλονίκης, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, η Εθνική Λυρική Σκηνή, η Καμεράτα Ορχήστρα των Φϊλων της Μουσικής κ.α. Έργα του έχουν διευθύνει μεταξύ άλλων οι Βύρων Φιδετζής, Θόδωρος Αντωνίου, Νίκος Τσούχλος, Αλέξανδρος Μυράτ, Νίκος Αθηναίος, Ντίνος Κωνσταντινίδης κ.α. Έχει συνεργαστεί με το Θέατρο Τέχνης, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κ.α., συνθέτοντας μουσική για θεατρικα έργα. Έχει εμφανιστεί στα φεστιβάλ Επιδαύρου, Εφέσου, Δωδώνης, Φιλίππων, στα Δημήτρια Θεσσαλονίκης. Συνέθεσε τη μουσική για τις τελετές αφής της Ολυμπιακής Φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία τον Μάρτιο του 2008 και τον Οκτώβριο του 2009 για τους ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου και τους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του Βανκούβερ αντίστοιχα. Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο "Γ.Α.Παπαϊωάννου" για το σύνολο του έργου του και για την προσφορά του στη μουσική ενώ επίσης έχει λάβει το Αργυρό μετάλλιο της πόλης της Ρόδου και το Πανδωδεκανησιακό βραβείο "Βαλσάμη". Τέλος είναι μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη.
1550 Τίτο

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Τίτο είναι S (λιθώδης). Ο Τίτο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 40 ως 70 περίπου ώρες.
Λίνα Κάσδαγλη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1921 και οι γονείς της ήταν εκπαιδευτικοί.  Ακολούθησε σπουδές φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επίσης στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Η εμφάνισή της στα γράμματα έγινε με τη μετάφραση ενός ποιήματος του Γάλλου ποιητή Σαρλ Πεγκί στη Νέα Εστία, το 1943. Την ίδια περίοδο είχε ήδη δραστηριοποιηθεί στο περιοδικό Η Διάπλαση των Παίδων, στο οποίο έγραφε με το ψευδώνυμο "Ροζελάντια".  Ακολούθησε η κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής, το 1952 με τίτλο "Ηλιοτρόπια".  Υπήρξε υπεύθυνη της έκδοσης του περιοδικού Η Οδηγός (1956-1973) από το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών, όπου υπέγραφε με το όνομα "Θεία Νεραντζούλα". Αντιτάχθηκε στη χούντα του 1967, εκδηλώνοντας τη διαμαρτυρία της σε κείμενο που συνυπέγραψαν το 1969 άλλοι 17 συγγραφείς. Έλαβε επίσης μέρος στο πρώτο αντιστασιακό βιβλίο, που δημοσιεύτηκε το 1970 με τίτλο "Δεκαοκτώ κείμενα".  Απεβίωσε στις 18 Αυγούστου του 2009, σε ηλικία 88 ετών.