Μεταγραφή ιαπωνικών με ελληνικούς χαρακτήρες

Ως μεταγραφή ιαπωνικών με ελληνικούς χαρακτήρες εννοούμε ακριβώς την απόδοση της ιαπωνικής γλώσσας με το ελληνικό σύστημα γραφής. Αντιστοιχεί με τα συστήματα Ρομάτζι για μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο και το σύστημα Πολιβάνοφ για μεταγραφή στο κυριλλικό αλφάβητο. Γενικά δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο επίσημο σύστημα μεταγραφής παρά μόνο τάσεις και συχνά χρησιμοποιούμενες συμβάσεις. 
Από την αρχή που μεταγράφονταν λέξεις, κύρια ονόματα και τοπωνύμια στα ελληνικά, οι μεταγραφές των ιαπωνικών έχουν περάσει από πολλές μεθόδους που δε θεωρούνται συστήματα. Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν διπλές γραφές (π.χ. Τόκυο-Τόκιο, Κυότο-Κιότο, Σαππόρο-Σαπόρο). Γενικά, επεκράτησαν δύο κυρίως τρόποι μεταγραφών, και οι δύο βασισμένοι στα ρομάτζι. Ο ένας είναι η αντιστρεψιμότητα –δηλαδή, γράφονταν οι λέξεις με τέτοια ορθογραφία ώστε να μπορούν οι αναγνώστες να αναχθούν στην ορθογραφία ρομάτζι–. Βέβαια, τέλεια αντιστρεψιμότητα δεν μπορούσε να υπάρξει προς το σύστημα ρομάτζι Χέπμπορν. Αυτός ήταν και ο λόγος που υπάρχει η απλογράφηση –δηλαδή οι μεταγραμμένες λέξεις δεν τηρούσαν καμία ορθογραφία από τα ρομάτζι μη χρησιμοποιώντας διπλά σύμφωνα και χρησιμοποιώντας το γιώτα για τα δύο γράμματα i και y–.
Εξαιτίας του ότι οι ιαπωνικές λέξεις και ονόματα συνήθως δε μεταγράφονται στo διαδίκτυο και σε υπότιτλους ταινιών και σειρών άνιμε, προέκυψε η ανάγκη να δημιουργηθεί σύστημα μεταγραφής. Περαιτέρω λόγοι δημιουργίας αυτού ήταν η συχνή εναλλαγή μεταξύ γλωσσών στα πληκτρολόγια, κάτι το οποίο προκαλεί κούραση, η αδυναμία μερικών ανθρώπων να προφέρουν σωστά τις ξένες λέξεις, η έλλειψη γνώσης του λατινικού αλφαβήτου από μερικούς και η άσχημη εικόνα που δημιουργεί η πάραθεση όρων σε ξένα συστήματα γραφής αντί αυτού που χρησιμοποιείται στο υπόλοιπο κείμενο.

Διπλά σύμφωνα, διπλασιασμός

Όταν τοποθετείται το っ/ッ πριν από σύμφωνο, το σύμωνο αυτό ακούγεται για περισσότερη ώρα απ' όσο ένα απλό σύμφωνο. Γι'αυτόν τον λόγο και διπλασιάζουμε το σύμφωνο κατά τις ελληνικές αποδόσεις με σκοπό να διαβαστεί διπλό. Το φαινόμενο αυτό στα Αγγλικά ονομάζεται gemination και μεταφράζεται ως διπλασιασμόςΠιο συγκεκριμένα, οι συνδυασμοί συμφώνων είναι:
κκ, σσ, σσ', ττ, ττσ, ττσ', νν, μμ, χχ, φφ, μμ, ρρ, γκγκ, ζζ, ττζ, ντντ, ζζ', ττζ', μπμπ, ππ και ακολουθεί το φωνήεν της συλλαβής.
Τα «ζευγάρια» γκ, ντ και μπ αντιμετωπίζονται ως ένα σύμφωνο (ώστε γράφονται γκγκ, ντντ, μπμπ), εν αντιθέσει με τα τσ, τσ', τζ και τζ' (που γράφονται διπλά ως ττσ, ττσ', ττζ', ττζ' διπλασιάζοντας μόνο το πρώτο σύμφωνο.

Απόστροφος

Συχνά οι Έλληνες προφέρουν τον συνδυασμό /nt/ σαν /d/ και /nd/. Επειδή οι Ιάπωνες διαχωρίζουν τα δύο, σκόπιμο είναι να διαχωρίζονται στις μεταγραφές. Σε λέξεις που βρίσκονται τα ん + συλλαβή σειράς τ-/τσ-/τσ'-/ντ-/τζ-/τζ'- μπαίνει απόστροφος. Επί παραδείγματι, しんとう = Σίν'τοου (Shintou, σιντοϊσμός).
Η ελληνική γλώσσα υστερεί σε φωνήματα που χρειάζονται στις άλλες γλώσσες και μπορούν να αλλοιώσουν ολόκληρο το νόημα μιας λέξης αν αυτό αλλαχτεί. Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε στις συλλαβές しゃ, しょ, しゅ (sha, sho, shu). Αυτές προφέρονται με πιο «παχύ» σ (Δ.Φ.Α. [ɕ]). Ως αποτέλεσμα, γράφουμε αυτές τις συλλαβές ως σ'α, σ'ο, σ'ου για να τις διαχωρίσουμε από τις σα, σο, σου (さ,そ,す) που προφέρονται με «κανονικό» σ (Δ.Φ.Α. [s]). Και το σι προφέρεται με «παχύ» σ, αλλά δε βάζουμε απόστροφο, διότι δεν υπάρχει συλλαβή σι με «κανονικό» σ.
Οι συλλαβές じ/ぢ/じゃ/ぢゃ/じゅ/ぢゅ/じょ/ぢょ και ず/づ προφέρονται το ίδιο. Με «παχύ» τζ (Δ.Φ.Α. [dʑ]) οι πρώτες και «κανονικό» ζ (Δ.Φ.Α. [z]) οι δεύτερες. Η απόστροφος μπαίνει μόνο για ορθογραφική διευκρίνιση.

Τονισμός

Τα ιαπωνικά, όπως άλλοτε και τα αρχαία ελληνικά σε αντίθεση με τα νέα ελληνικά, έχουν μελωδικό τονισμό. Μία λέξη μπορεί να έχει σε μία συλλαβή της τόνο. Αρχίζει ο τόνος να ανεβαίνει από την πρώτη συλλαβή της λέξης μέχρι να κορυφωθεί στην τονισμένη συλλαβή και ακολουθεί άμεση πτώση στο τονικό ύψος. Οπότε τοποθετείται ο τόνος σ' αυτό το τονισμένο φωνήεν.