google/wiki40b huggingface dataset:
Απήγανος

Ο απήγανος είναι ένα αρωματικό αειθαλές πολυετές φυτό. Η επιστημονική του ονομασία είναι Ρυτή η βαρύοσμη (Ruta graveolens) και ανήκει στην οικογένεια των Ρυτοειδών (Rutaceae). Συναντάται και σαν πεγάνι, πηγάνι, πήγανος και πήγανο. Ευδοκιμεί κυρίως στην Νότια Ευρώπη και Βόρεια Αφρική.

Ιστορικά στοιχεία

Είναι γνωστός από την αρχαιότητα και αναφέρεται στην Αγία Γραφή. Σύμφωνα με αναφορές του Αθήναιου, ο Κλέαρχος, τύραννος της Ηράκλειας του Πόντου, καλούσε τους αξιωματικούς του στα ανάκτορα, τους έδινε να πίνουν δηλητήριο και διασκέδαζε βλέποντάς τους να σφαδάζουν. Εκείνοι έτρωγαν απήγανο πριν τις συναντήσεις με τον τύραννο, σαν αντίδοτο στις δηλητηριάσεις. Με αυτόν τον τρόπο υποκρίνονταν τους δηλητηριασμένους κατά την παρουσία του και έσωζαν τις ζωές τους. Αναφέρεται και στον Ιπποκράτη. Επίσης χρησιμοποιούνταν σαν αντίδοτο στο δηλητήριο του Μιθριδάτη. Οι αρχαίοι Έλληνες τον χρησιμοποιούσαν κατά της δυσπεψίας που τους προκαλούνταν από το μάτιασμα όταν έτρωγαν μπροστά σε ξένους. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ο Πλίνιος αναφέρει πως οι ζωγράφοι έτρωγαν άφθονο απήγανο για να έχουν καλή όραση. Το 1625, ένας Ιταλός γιατρός, ο Piperno, τον χρησιμοποιούσε κατά της επιληψίας και των ιλίγγων. Στη λαϊκή ιατρική  χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία της φυματίωσης, λύσσας, σύφιλης κ.α.

Χαρακτηριστικά

Το ύψος του είναι 70-90 εκατοστά και έχει ποώδεις βλαστούς. Τα φύλλα του είναι μακριά με γαλαζοπράσινο χρώμα και καλύπτονται από λευκό χνούδι. Τα άνθη του είναι κίτρινα και σε συστάδες. Ανθοφορεί από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.

Δοξασίες

Υπάρχει η ελληνική λαϊκή έκφραση «ξορκισμένος με τον απήγανο», καθώς πιστεύεται ότι  διώχνει  τα «ξόρκια», την αρνητική ενέργεια. Θεωρείται πως ήταν το φυτό που χρησιμοποίησε ο Οδυσσέας για να προστατευτεί από τα μάγια της μάγισσας Κίρκης. Οι Ρωμαίοι, οι Κέλτες και οι Κινέζοι τον χρησιμοποιούσαν, επίσης, για τις «αντι-μαγικές» του ιδιότητες.
Οι ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής πίστευαν στις μαγικές του ιδιότητες και στη Λιθουανία τα νεαρά κορίτσια φορούν στεφάνια απήγανου στις γιορτές καθώς συμβολίζει την γυναικεία αγνότητα. Ακόμη και στη σύγχρονη εποχή θεωρείται ότι απορροφά την «αρνητική ενέργεια» από τον περιβάλλον και πολλές φορές ξεραίνεται από αυτήν. Επίσης, ότι το άτομο που φυτεύει τον απήγανο αποκτά κάποιο πεδίο προστασίας. Θεωρείται επίσης, ότι προσελκύει την «θετική ενέργεια» και φέρνει καλή τύχη.
Ιάκωβος Βασιλικός

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Σάμο ή στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ταξίδεψε αρκετά στην Ευρώπη και πολέμησε σαν εθελοντής του στρατού της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Κάρολο Κουίντο, στον πόλεμο ενάντιο στον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας (ο λεγόμενος Ιταλικός Πόλεμος του 1551). Μετά την ήττα στην μάχη το Ρεντύ (1554) πήγε στην Βιτεμβέργη, στην Λιθουανία και στην Πολωνία. Εν τω μεταξύ είχε ήδη μεταστραφεί στον Προτεσταντισμό και είχε γνωριστεί με τον Φίλιππο Μελάγχθωνα και άλλους θρησκευτικούς ηγέτες.
Το 1556 πήγε στην Μολδαβία, όπου μπήκε στην υπηρεσία του πρίγκιπα Αλεξάντρου Λαπουσνεάνου. Ο σφετεριστής του Ηρακλείδη, Μότοτς τον ανάγκασε να φύγει, πρώτα στο Μπρασόβ, και έπειτα στο κτήμα του Αλβέρτου Λάσκι στην Τρανσυλβανία. Ο Λάσκι σύντομα πείστηκε να βοηθήσει τον Ηρακλείδη στην προσφορά του για το θρόνο, ακόμη και αν έβαζε ενέχυρο τα εδάφη του.
Ο Ηρακλείδης απόκτησε και στρατιωτική υποστήριξη και τελικά κατάφερε να κερδίσει τον θρόνο της Μολδαβίας. Σαν κυβερνήτης έκανε κρατική θρησκεία τον Λουθηρανισμό. Η πλειοψηφία των ντόπιων κατοίκων ήταν Ορθόδοξοι, που τον είδαν ως εικονομάχο εξαιτίας της ρητορικής του ενάντια στις εικόνες, αν και ποτέ δεν κατέστρεψε θρησκευτικές εικόνες. Αυτό μαζί με την απόφαση του να παντρευτεί μια αλλοδαπή (μια Πολωνέζα), τους νέους και αυξανόμενους φόρους και την επιρροή που του ασκούσαν οι ξένες δυνάμεις, οδήγησε σε μια συνωμοσία των Βογιάρων που υποκινήθηκε από τον υψηλό αξιωματούχο Στέφαν Τόμσα. Αντιμέτωπος με μια μεγάλης κλίμακας εξέγερση, ο Ηρακλείδης υποχώρησε στο φρούριο της Σουτσεάβα και αντιστάθηκε σε μια τρίμηνη πολιορκία. Τελικά, συνελήφθη και βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τον ίδιο τον Τόμσα.
Ο Ηρακλείδης υπήρξε αθεράπευτος εραστής της επίδοξης απελευθέρωσης της ελλαδικής γης, καθώς ενδιαφέρονταν για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού από τη Βαλκανική. Φέρεται να έχει συγγράψει στα λατινικά και να εξέδωσε στην Βυρτεμβέργη κάποιο βιβλίο ιστορίας.
Ρωμαϊκά διηγήματα (ταινία)

Πλοκή

Τέσσερις νέοι Ρωμαίοι, ο Οθέλλος, ο Μάριο, ο Σπάρτακος και ο Αλβάρο γνωρίζονται, όταν ο τελευταίος αποφυλακίζεται.
Βλέποντας, ότι Αλβάρο δουλεύει μόνος του και βγάζει καλά κέρδη, οι άλλοι 3 αποφασίζουν να τον μιμηθούν και ενδιαφέρονται για την αγορά ενός βαν με δόσεις. Αλλά μην έχοντας αρκετά χρήματα για την προκαταβολή και την πρώτη δόση, δουλεύουν αντίστοιχα, ως σερβιτόρος, βοηθός κουρέα και μαθητευόμενος σε ψαράδικο καταφεύγοντας σε διάφορα τεχνάσματα, που επινοήθηκαν από τον Αλβάρο για να βγάλουν γρήγορα χρήματα.
Πρώτα προσπαθούν να κάνουν μεταπώληση εισιτηρίων σε ένα παιχνίδι της  Εθνικής Ιταλιας, αλλά εντοπίζονται από αστυνομικούς, οι οποίοι τους κατάσχουν όλα τα εισιτήρια. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός απένταρου συγγραφέα, προσπαθούν να εξαπατήσουν έναν δικηγόρο, μα έρχονται δεύτεροι στην δική τους απάτη, από τον συγγραφέα στον οποίο απευθύνονται.
Προσπαθούν στη συνέχεια να διακινήσουν πλαστά χαρτονομίσματα, αλλά ακόμη και αυτή η επινόηση  αποτυγχάνει. Τέλος, προσποιούνται ότι είναι φρουροί της δημόσιας ηθικής για να επιβάλλουν πρόστιμο στα ζευγαράκια, που βρίσκονται σε προσωπικές στιγμές στη Βίλα Μποργκέζε, αλλά εντοπίζονται και συλλαμβάνονται όλοι, εκτός του Αλβάρο, ο οποίος καταφέρνει να ξεφύγει.
Οι σύντροφοί του, μετά το μάθημα που παίρνουν με μια νύχτα στο κελί, αποφασίζουν να "ξεφορτωθούν" επιτέλους τον κακό δάσκαλο τους και να επιστρέψουν στις παλιές δουλειές τους.
Διαγένεση

Η διαγένεση, είναι η φάση μετατροπής των ασύνδετων ιζημάτων σε πραγματικά πετρώματα. Αυτό πετυχαίνεται με μία σειρά φυσικοχημικών και μηχανικών φαινομένων.
Δημοψήφισμα στις Μπαχάμες (2016)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στις Μπαχάμες  στις 7 Ιουνίου του 2016. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν θα ενέκριναν τέσσερις ξεχωριστές συνταγματικές τροποποιήσεις. Και οι τέσσερις προτάσεις απορρίφθηκαν.

Άρθρο 10

Ζητήθηκε στο άρθρο αυτό να προστεθεί ότι το δικαίωμα να πολιτογραφηθεί κάποιος ως πολίτης της Μπαχάμες βάσει του παρόντος Άρθρου υπόκειται σε εξαιρέσεις ή προσόντα, σύμφωνα με το συμφέρον της εθνικής ασφάλειας και της δημόσιας πολιτικής.

Άρθρο 26

Τα τμήματα 3 και 4 του άρθρου 26 που αφορούν την έκφραση "διακρίσεις" και το πώς χρησιμοποιείται.
Άβαντες

Οι Άβαντες ήταν ένας προϊστορικός ελλαδικός λαός, σύμφωνα και με τους νεότερους ερευνητές όπως ο Γερμανός Βάλκαινερ, ο Γάλλος Ντεζαρτέν κ.ά.,  που μελετούν την προϊστορική εθνολογική ενότητα πολλών και διαφόρων «φύλων» του τότε ελληνικού κόσμου.Ο ιστορικός  Ηρόδοτος τους θεωρεί ότι δεν έχουν Ιωνικό δεσμό
. Θεωρούν την έννοια «φύλο» ως ομάδα ανθρώπων που πολλές μαζί συγκροτούσαν ίδια «φυλή». Το φυλετικό αυτό όνομα «Άβαντες» έφεραν οι αρχαιότατοι κάτοικοι της Εύβοιας, καταγόμενοι από την Φωκίδα της Θράκης  απ΄ όπου ήλθαν με τον βασιλιά τους Άβαντα, εξ ου και η ονομασία τους, που αφού διασκορπίστηκαν στη Πελοπόννησο  και στη συνέχεια στη Φωκίδα, ίδρυσαν εκεί την πόλη Άβαι και στη συνέχεια μετοίκησαν στην Εύβοια όπου και εγκαταστάθηκαν οριστικά. Από τότε η Εύβοια ήταν γνωστή ως «Αβαντιάς» ή «Αβαντίς», («Αβαντίδα»). Σύμφωνα με τους μύθους, πρόγονη των Αβάντων ήταν η νύμφη Άβα, η οποία αφού ενώθηκε με τον Ποσειδώνα, γέννησε τον Εργίσκο, ήρωα της Θράκης, ιδρυτή της πόλης Εργίσκης, της σημερινής Τσατάλζας. 
Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στις εκβολές του ποταμού Ασωπού. Επειδή όμως οι Άβαντες ήταν ένας φιλοπόλεμος λαός που μάχονταν «εκ του συστάδην», επεκτάθηκαν στο νησί και κατοικούσαν κυρίως γύρω από την Ερέτρια και την Χαλκίδα. Ήταν γνωστοί στον αρχαίο κόσμο επειδή ξύριζαν το μπροστινό μέρος του κεφαλιού και άφηναν αλογοουρά στο πίσω μέρος, προκειμένου να μη μπορούν να τους πιάσουν από τα μαλλιά οι αντίπαλοί τους, ενώ η πολεμική τους ικανότητα ήταν ευρύτατα αναγνωρισμένη.
Ο Νόννος(5ος μ.Χ.αι.) παρουσιάζει τους Άβαντες ως ιερατικό γένος, προπάτορες των Κουρήτων,που μετείχαν στις Διονυσιακές εκστρατείες.
Περίπου την 2η χιλιετία π.Χ. επεκτάθηκαν στην Αττική, την Ιωνία και σε μερικά νησιά του Αιγαίου. Τα ίχνη τους χάνονται την περίοδο μετά τον Τρωικός Πόλεμος μερικοί επιστήμονες όμως υποστηρίζουν ότι μετοίκησαν εκείνη την εποχή στην Θεσπρωτία χωρίς να μπορεί να αποδειχτεί αδιαμφισβήτητα.
Αναφέρονται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα

, τον Παυσανία, τον Στράβωνα και άλλους.

Οι Άβαντες στην Ιλιάδα

«Τους φοβερούς 'Αβαντες που κατέχουν την Εύβοια με τις πόλεις της, Χαλκίδα, Ερέτρια και Ιστιαία πλούσια σε αμπέλια, την Κέρινθο στη θάλασσα και την οχυρωμένη κώμη του Δίου. Μαζί τους ήρθαν επίσης οι άνδρες από την Κάρυστο και τη Στύρα. Ο Ελεφήνορας από τη γενιά του Άρη ήταν ο αρχηγός τους. Ήταν ο γιος του Χαλκόδωνα, που βασίλευε πάνω σε όλους τους Άβαντες. Μαζί του ήρθαν ναυτικό και πεζικό με μακρυά μαλλιά, γενναίοι πολεμιστές που θα κάρφωναν ευχαρίστως οποιουσδήποτε εχθρούς με τα μακρυά και αστραφτερά τους δόρατα. Από αυτούς ήρθαν 50 πλοία»

Αποικίες των Αβάντων

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι Άβαντες συμμετείχαν στην αποίκηση του Θρονίου από τη Θεσπρωτία. Η συγκεκριμένη τοποθεσία έμεινε γι' αυτό γνωστή ως «Αβαντίς». Τελικά καταλήφθηκε όμως από την Απολλωνία, με τη βοήθεια της Κορίνθου. Μια άλλη αποικία στάλθηκε στη Χίο, αλλά κι αυτή κατανικήθηκε και οι άποικοί της υποχρεώθηκαν να την εγκαταλείψουν..
ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία του συλλόγου

Η ομάδα ιδρύθηκε λίγο μετά την ίδρυση της πόλης (1938), στις 12 Σεπτεμβρίου 1945, από εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen, με το όνομα ΦΣΚ Βόλφσμπουργκ (VSK Wolfsburg). Λίγους μήνες αργότερα, η ομάδα πέρασε μια ισχυρή κρίση, όταν όλοι οι παίκτες της, εκτός από έναν, αποχώρησαν για την FC Wolfsburg. Ο μόνος παίκτης που παρέμεινε, ο Γιόζεφ Μέιερ (Josef Meyer), μαζί με τον Βίλι Χέρμπερτ (Willi Hilbert) αποφάσισαν να υπογράψουν νέους παίκτες, ενώ άλλαξαν και το όνομα της ομάδας σε VfL Wolfsburg.
Τις επόμενες περιόδους σταδιακά άρχισε να ανεβαίνει κατηγορίες. Αφού κατέκτησε κάποια ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ανέβηκε σε επαγγελματική κατηγορία για πρώτη φορά το 1954. Το 1993 αγωνίστηκε τελικά στη δεύτερη κατηγορία Γερμανίας, ενώ το 1995 κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας, όπου έχασε από τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ (0-3). Το 1997 όμως τερμάτισε δεύτερη και προβιβάστηκε στη Μπουντεσλίγκα. Το 1999 τερμάτισε 6η, ενώ διεκδικούσε μέχρι τέλους την 4η θέση που οδηγούσε στο Τσάμπιονς Λιγκ (Champions League). Τελικά κέρδισε για πρώτη φορά την έξοδο στην Ευρώπη, στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ (UEFA Cup) της επόμενης σεζόν.
Από το 2000 έως το 2005 αγωνιζόταν στο κύπελλο Ιντερτότο (Intertoto Cup), ενώ το 2008 με προπονητή τον Φέλιξ Μάγκατ τερμάτισε 5η και κέρδισε ξανά την έξοδο στο κύπελλο UEFA. Το 2009, ξανά κάτω από την καθοδήγηση του Μάγκατ, τερμάτισε στην κορυφή του Γερμανικού πρωταθλήματος, έχοντας δύο παίκτες της που πέτυχαν πάνω από 20 γκολ (Γκραφίτε, Έντιν Τζέκο), ενώ και για πρώτη φορά κέρδισε την συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου.
Μεξικανικές βουλευτικές εκλογές 2015

Νομοθετικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μεξικό στις 7 Ιουνίου 2015.

Πλαίσιο

Οι εκλογές παραδοσιακά διεξάγονταν την πρώτη Κυριακή του Ιουλίου, ωστόσο το 2015 ορίστηκαν για την πρώτη Κυριακή του Ιουνίου.

Εκλογικό σύστημα

Τα 500 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εξελέγησαν με 2 τρόπους: οι 300 εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και οι 200 με απλή αναλογική, σε μια μονοεδρική περιφέρεια σε πανεθνικό επίπεδο. Οι μεταρρυθμίσεις στο σύνταγμα που έγιναν το 2014 είχαν ως αποτέλεσμα να συσταθεί ένα Εθνικό Εκλογικό Ινστιτούτο, στη θέση του Ομοσπονδιακού Εκλογικού Ινστιτούτου.
Μπέτο (Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1976)

Σπόρτινγκ

Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου της Πριμέιρα Λίγκα, Σπόρτινγκ Λισαβόνας, ο, γεννημένος στη Λισαβόνα, Μπέτο πέτυχε να καθιερωθεί ως στέλεχος της πρώτης ομάδας του συλλόγου, κατά την διάρκεια της σεζόν 1996-97 σε ηλικία μόλις 20 ετών, έπειτα από δύο σεζόν κατά την διάρκεια των οποίων ο ίδιος αγωνίστηκε ως δανεικός σε άλλους συλλόγους. Ως ηγέτης της αμυντικής γραμμής και αρχηγός πέτυχε ορισμένα σημαντικά τέρματα, μεταξύ άλλων απέναντι στην ΦΚ Πόρτο, όμως και δύο αυτογκόλ στην διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την ΣΛ Μπενφίκα, μία εντός έδρας ήττα με σκορ 1–2.
Ο Μπέτο κατέκτησε δύο φορές το εθνικό πρωτάθλημα, το 2000 και το 2002, πετυχαίνοντας το νταμπλ στην διάρκεια της τελευταίας αυτής σεζόν. Κατά την διάρκεια της δεκαετούς παρουσίας του με τους Λέοντες, κατάφερε να πετύχει τουλάχιστον ένα τέρμα ανά σεζόν.

Ρεκρεατίβο

Έπειτα από επιδείνωση των σχέσεών του με τον προπονητή του συλλόγου, Πάουλο Μπέντο, τον Ιανουάριο του 2006, ο Μπέτο μεταγράφηκε στην ομάδα της γαλλικής Λιγκ 1, ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ, έναντι ποσού της τάξεως του €1 εκατομμυρίου, ωστόσο αγωνίστηκε ελάχιστα κατά την διάρκεια της πενταετούς παραμονής του στον γαλλικό σύλλογο. Κατά την ύστατη ημέρα της θερινής μεταγραφικής περιόδου του ιδίου έτους, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην ομάδα της Πριμέρα Ντιβισιόν, Ρεκρεατίβο δε Ουέλβα.
Στις 1 Ιουλίου 2007, ο Μπέτο υπέγραψε μόνιμο συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών με τον σύλλογο της Ανδαλουσίας. Έπειτα από δύο σταθερές σε απόδοση πρώτες σεζόν (πετυχαίνοντας από δύο τέρματα σε καθεμία εξ'αυτών, και αγωνιζόμενος μαζί με τους συμπατριώτες του Κάρλος Μαρτίνς και Σιλβέστρε Βαρέλα την σεζόν 2007-08), πραγματοποίησε μόλις τρεις συμμετοχές στην διάρκεια της τελευταίας σεζόν του, λόγω επαναλαμβανόμενων τραυματισμών του, ενώ η Ρεκρεατίβο τελικώς ολοκλήρωσε την σεζόν βρισκόμενη στην τελευταία θέση της βαθμολογικής κατάταξης του πρωταθλήματος.

Απόσυρση

Έπειτα από την ολοκλήρωση του συμβολαίου του με την Ρεκρεατίβο, ο, τότε, 33 ετών Μπέτο υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους με την ΚΦ Ος Μπελενένσες, τον Αύγουστο του 2009. Ωστόσο, όπως είχε συμβεί και με τις αμέσως προηγούμενες σεζόν του, η πρώτη σεζόν του σημαδεύτηκε από συνεχόμενους τραυματισμούς, ενώ η ομάδα της πορτογαλικής πρωτεύουσας υποβιβάστηκε με το πέρας αυτής.
Στα τέλη Ιανουαρίου του 2011, σε ηλικία σχεδόν 35 ετών, ο Μπέτο επέστρεψε στην Ισπανία, όπου και υπέγραψε σύντομης διάρκειας συμβόλαιο με την ΟΝ Αλθίρα, ομάδα της τρίτης κατηγορίας. Στον σύλλογο, αντάμωσε εκ νέου με τον πρώην συμπαίκτη του στην Σπόρτινγκ, Λουίς Λουρένσο, ενώ και οι δύο τους έμειναν ελεύθεροι συμβολαίου τον Ιούνιο του ιδίου έτους, έπειτα από τον υποβιβασμό της ομάδας, με τον ίδιο τον Μπέτο να έχει πραγματοποιήσει, συνολικά, τρεις επίσημες συμμετοχές.
Ο Μπέτο επέστρεψε στον σύλλογο της Σπόρτινγκ τον Αύγουστο του 2011, όπου και προσελήφθη ως διευθυντής εξωτερικών δημοσίων σχέσεων.
Στάδιο ποδοσφαίρου

Το Στάδιο Ποδοσφαίρου είναι ένα στάδιο στο οποίο διεξάγονται αγώνες ποδοσφαίρου. Περιλαμβάνει κυρίως το γήπεδο ποδοσφαίρου και τις εξέδρες των θεατών.
Αρχαία Άγκυρα

Η Άγκυρα ήταν πόλη της Αρχαιότητας, η οποία αντιστοιχεί στην σημερινή πόλη της Άνκαρα.

Ιστορία

Η περιοχή της Άγκυρας κατοικήθηκε από την 2η χιλιετία π.Χ. από τους Χιττίτες, ενώ στην συνέχεια, προς τον 10ο αιώνα π.Χ. από τους Φρύγες. Σύμφωνα με τον θρύλο, η πόλη ανεγέρθηκε από τον βασιλέα Μίδα, ενώ, πιθανώς, να έφερε κατά την διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου την ονομασία Άνγκορα. 
Καταλειφθείσα το 333 π.Χ. από τον Μέγα Αλέξανδρο, στην συνέχεια κατελήφθη από τους Γαλάτες κατά την διάρκεια των επιδρομών των πολεμιστών αυτών, στην διάρκεια του 3ου αιώνα π.Χ. (δείτε Μεγάλη εκστρατεία).
Τιθέμενη υπό ρωμαϊκό έλεγχο το 189 π.Χ., έλαβε, τότε, την ονομασία Άγκυρα και κατέστη πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Γαλατίας το 25 π.Χ.. Ο ναός του Αυγούστου και της Ρώμης στην Άγκυρα, επίσης γνωστός ως Μνημείο της Άγκυρας, είδε να ανευρίσκεται εντός αυτού το πληρέστερο αντίγραφο της πολιτικής διαθήκης του Αυγούστου, τα Res gestae.
Η Άγκυρα αποτέλεσε πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ωστόσο κατελήφθη από τους Πέρσες και, στην συνέχεια, τους Άραβες. Ετέθη οριστικά υπό οθωμανικό έλεγχο το 1360, με εξαίρεση την σύντομη παρένθεση της κατάκτησής της από τον Ταμερλάνο (1402).

Αρχαίες πηγές

Στην Φυσική Ιστορία του, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την ονομάζει ως « Άγκυρα των Τεκτόσαγων ». Η πόλη αναφέρεται, επίσης, από τον Στράβωνα, ως κατοικούμενη από τους Τεκτόσαγες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, αναφέρει, επίσης, μια πόλη με την ονομασία Άγκυρα στην Φρυγία, πράγμα το οποίο επιβεβαιώνεται, επίσης, από τον Στράβωνα.
Αίατος

Ο μύθος

Ο Αίατος ήταν γιος του Φειδίππου και καταγόταν από το βασιλικό γένος των Ηρακλειδών. Ήταν βασιλιάς των προϊστορικών Θεσσαλών, που τότε λέγονταν Εφυραίοι και ως επιδρομείς της ανατολικής πλευράς του Αχελώου εξεδίωξαν τους γηγενείς κατοίκους, που λέγονταν τότε Βοιωτοί, τους οποίους και απώθησαν νοτιότερα, στη σημερινή περιοχή της Βοιωτίας.
Ο Αίατος σύμφωνα με τις μυθολογικές παραδόσεις της Θεσσαλίας είχε λάβει χρησμό ότι στη νέα υπό κατάληψη χώρα θα γίνει βασιλιάς εκείνος που θα διασχίσει τον Αχελώο και θα πατήσει πρώτος την αντιπέρα όχθη. Τότε κατά το στάδιο των επιδρομικών επιχειρήσεων η αδελφή του Αιάτου, η Πολύκλεια (Πολύ+κλέος), προσποιούμενη ότι διερχόμενη τον Άρνη (όπου υπέστησαν ήττα οι Βοιωτοί) είχε υποστεί εξάρθρωση του ποδιού της, παρακάλεσε τον αδελφό της να τη μεταφέρει στους ώμους του, διερχόμενος τον Αχελώο. Έτσι μεταφέροντάς την, ο Αίατος, και μόλις πριν προλάβει να  πατήσει στην αντιπέρα όχθη, πετάχθηκε η Πολύκλεια και πάτησε πρώτη στην όχθη. Στράφηκε τότε στον έκπληκτο αδελφό της και του υπενθύμησε τον χρησμό, αξιώνοντας τη βασιλεία της χώρας.
Κατά την παράδοση, ο Αίατος, αντί να εξοργισθεί από την απάτη της αδελφής του, αντίθετα θαύμασε την εξυπνάδα της, με αποτέλεσμα να τη λάβει ως σύζυγό του και να την αναγνωρίσει συνάρχουσα (Βασίλισσα).
Γιος του Αιάτου και της Πολύκλειας ήταν ο Θεσσαλός, από το όνομα του οποίου ονομάσθηκε τόσο η περιοχή, καθώς και οι Θεσσαλοί, ή Φετταλοί, ή Πετθαλοί.
Πρόσωπα λησμονημένα

Πλοκή

Ένας άνθρωπος του υποκόσμου, ο Τώνης, τυχοδιώκτης που έχει γυρίσει από την Αμερική, συναντά σε ένα καμπαρέ της Τρούμπας του Πειραιά μια παλιά του ερωμένη, τη Μαρία, η οποία έχει εγκαταλείψει για χατίρι του τον άνδρα και το παιδί της και έχει γίνει πόρνη. Η κόρη της όμως, η Αλίκη, που θεωρεί τη μάνα της πεθαμένη, ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν νέο της καλής κοινωνίας κι αυτό θέλει να το εκμεταλλευθεί ο Τώνης, επιχειρώντας να εκβιάσει τον πατέρα της, αλλά η Μαρία τον σκοτώνει για χάρη της ευτυχίας της κόρης της.

Παρατηρήσεις

Ο σκηνοθέτης Γ. Τζαβέλλας εμφανιζόταν σε μια σκηνή του έργου ως οδηγός αυτοκινήτου. Επιπλέον, αποκήρυξε την ταινία ως τη μεγαλύτερη του αποτυχία, παρότι όταν πρωτοκυκλοφόρησε είχε λάβει καλές κριτικές, ως το πιο αξιολόγο, από σκηνοθετική άποψη, φιλμ εκείνης της χρονιάς. Στην ταινία τραγουδούσε η πρωταγωνίστρια Στέλλα Γκρέκα.
Λεάνειρα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λεάνειρα είναι γνωστή η θυγατέρα του βασιλιά της Σπάρτης Αμύκλα σύμφωνα με τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (σε άλλες πηγές αυτή είναι η Λαοδάμεια). Η Λεάνειρα παντρεύτηκε τον Αρκάδα και μαζί απέκτησαν τον Έλατο και τον Αφείδαντα. Σύμφωνα όμως με την επικρατέστερη εκδοχή, ο Αρκάς απέκτησε αυτούς τους γιους με τη Νύμφη Ερατώ, όπως και τον Αζάνα.
Παναγής Κάλκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Παναγής Κάλκος ( ή Κάλκος-Βρετός ) γεννήθηκε το 1818 και προερχόταν από παλιά αθηναϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του Μιχαήλ σκοτώθηκε στην πολιορκία της Ακρόπολης το 1821 και ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε. Αρχικά εργάστηκε ως απλός υπάλληλος του Υπουργείου Εσωτερικών. Από το 1837 σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μόναχο με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάζεται ως αρχιτέκτονας στο Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα). Υπάρχει η πληροφορία ότι υπήρξε βοηθός των βαυαρών αρχιτεκτόνων Riedel και Hoch που έκτισαν τα Ανάκτορα σε σχέδια του Φρίντριχ φον Γκέρτνερ.
Από το 1851 συνεργάζεται με την Αρχαιολογική Εταιρεία στην αποτύπωση των μνημείων της Ακρόπολης των Αθηνών. Τα σχέδια του για το Ερέχθειο δημοσιεύονται το 1853.
Ήταν μέλος της επιτροπής που συγκροτήθηκε το 1860 με πρωτοβουλία του Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου Αθηναίων για τη σύνταξη τοπογραφικού χάρτη της πρωτεύουσας. Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 1875.
Νιου Ορλίνς Πέλικανς

Λογότυπα

Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Μέρκι

Οι κάτοικοι

Οι κάτοικοι του Μερκί είναι Αζέροι του Ιράν που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν εκεί από τους μπολσεβίκους (το 1938).
Κακαόδεντρο

Ποικιλίες και χρήσεις των καρπών

Το πιο μεγάλο μέρος της αγοράς κακάου προέρχεται από το κακαόδεντρο του τύπου φοραστέρο (forastero).
Ένας άλλος τύπος κακαόδεντρου είναι το κριόγιο (criollo). Το φοραστέρο κατάγεται από τον Αμαζόνιο και είναι το συνηθισμένο κακάο για την μαζική αγορά επειδή είναι το πιο ανθεκτικό και αποδοτικό. Έχει πικρή και ενίοτε ξινή γεύση.  
Το υβρίδιο του κριόγιο με το φοραστέρο έχει την εμπορική ονομασία trinitario. 
Το κριόγιο σήμερα δεν είναι γνήσιο και μοιάζει με τρινατάριο. 
Το γνήσιο κριόγιο υπάρχει ακόμα αλλά η παραγωγή του δεν φτάνει σε υπολογίσιμες ποσότητες. 
Όλοι οι τύποι κακάου είναι πιθανόν υβρίδια των φοραστέρο και κριόγιο. 
Ειδικά για το γνήσιο κριόγιο έχουν γίνει προσπάθειες στη ζούγκλα τής Βενεζουέλας να βρεθεί το γενετικώς πιο γνήσιο κακαόδεντρο και να  εδραιωθεί μια εμπορική ονομασία και αγορά ανωτέρας ποιότητας κακάου. Ο τύπος του κριόγιο είναι ο ευγενέστερος από όλους, και εμπεριέχει μόνο μικρές ποσότητες πολυφενολών, για αυτό δεν είναι τόσο πικρός όπως οι άλλες ποικιλίες κακάο. Η γεύση του είναι μαλακή και αφήνει αισθητά αρώματα αμυγδάλου και μάνγκο. Έτσι τα προϊόντα του χρειάζονται μόνο μικρές ποσότητες ζάχαρης. Αλλά κάθε ποιότητα έχει και την τιμή της. Τα συνηθισμένα κακάο από Αφρική ή Αμερική κοστίζουν για την αγορά της Ευρώπης $500 τον τόνο και το γνήσιο κριόγιο $1500.
Επίσης υπάρχουν και άλλα καλά κακάο όπως είναι το φοραστέρο από το Εκουαδόρ με την ονομασία: Νacional (arriba).
Σολτανίγιε

Ιστορία

Το Σολτανίγιε, που βρίσκεται 240 χλμ. βόρειοδυτικά της Τεχεράνης, χτίστηκε ως η πρωτεύουσα των Μογγολικών Ιλχανάτων που κυβερνούσαν το Ιράν κατά τον 14ο αιώνα. Η ονομασία που σχετίζεται με τον Ισλαμικό τίτλο ηγεμόνα του σουλτάνου μεταφράζεται αόριστα ως "Αρχοντικό". Από το Σολτανίγιε πέρασε ο Ρουί Γκονθάλεθ ντε Κλαβίχο, που ανέφερε ότι η πόλη ήταν κομβικό σημείο για την εξαγωγή μεταξιού.
Το 2005 η UNESCO αναγνώρισε το Σολτανίγιε ως  Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Ντασογκούζ

Γεωγραφία

Βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 41.833° βόρεια, γεωγραφικό μήκος 59.9667° ανατολικά, και βρίσκεται σε υψόμετρο 88 μέτρων. Απέχει περίπου 767 χιλιόμετρα από το Νούκους στο Ουζμπεκιστάν και 460 χλμ. από το Ασγκαμπάτ. Στην κοντινή λίμνη Σαρικαμίς υπάρχουν 65 διαφορετικές ποικιλίες ψαριού.

Δημογραφικά στοιχεία

Ο πληθυσμός του Ντασογκούζ είναι 166.500 άτομα, σύμφωνα με την εκτίμηση απογραφής του 1999. Είναι κατά κύριο λόγο Τουρκμένοι και Ουζμπέκοι, με μικρότερους αριθμούς Ρώσων, Κορεατών, Καρακαλπάκων και Τάταρων. Ένας μεγάλος αριθμός βίαια εκτοπισμένων από τον πρώην Ισόβιο Πρόεδρο Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ έχουν επανεγκατασταθεί σε περιοχές κοντά στην πόλη.

Ιστορία

Νωρίς στην ιστορία της, ήταν μια δημοφιλής στάση στο Δρόμο του Μεταξιού επειδή είχε μια πηγή, εξ ου και το όνομά της. Ιδρύθηκε ως φρούριο με το όνομα Τασαούζ στις αρχές του 19ου αιώνα από τους Ρώσους. Μετά την ανεξαρτησία, το όνομα άλλαξε στην τουρκμενική μορφή Ντασχοβούζ το 1992 και μετονομάστηκε σε Ντασογκούζ με εντολή του προέδρου Νιγιαζόφ το 1999. Η σύγχρονη πόλη είναι Σοβιετικού τύπου με πολλά μνημεία και μουσεία που λειτουργούν ως τοπικά διοικητικά και πολιτιστικά κέντρα και ως σιδηροδρομική διασταύρωση.

Μεταφορές

Το αεροδρόμιο Ντασογκούζ παρέχει σύνδεση με τα αεροδρόμια Ασγκαμπάτ, Μαρί, Τουρκμεναμπάτ, Μπαλκαναμπάτ, Τουρκμένμπασι με την Turkmenistan Airlines.

Διάφορα

Το Ντασογκούζ είναι η κύρια πύλη τουριστών που επισκέπτονται το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο Κόνια-Ουργκέντς. Μερικά από τα κύρια γεωργικά προϊόντα της περιοχής είναι το βαμβάκι και η γιούτα, τα οποία μπορούν να καλλιεργηθούν λόγω της εγγύτητας της πόλης με τον ποταμό Άμου Ντάρια. Είναι επίσης η έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου Τουράν Ντασογκούζ.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1998, ένας μετεωρίτης H5 βάρους περίπου 7 κιλών έπεσε στο Ντασογκούζ.

Αθλητισμός

Η πόλη διαθέτει 2 γήπεδα: το στάδιο Σπορτ Τοπλούμι και το στάδιο Γκαρασιζλίκ.
Σταθμός Αγίου Στεφάνου Αττικής

Λαϊκή κουλτούρα

Ο Σταθμός Αγίου Στεφάνου (τότε Σταθμός Οίου) αποτέλεσε τον κινηματογραφικό «σταθμό τραίνου της Θυμαριάς» στην ταινία του 1954 Ούτε Γάτα, Ούτε Ζημιά, με πρωταγωνιστή το Βασίλη Λογοθετίδη.