Τζον Κ. Κάμπελ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μέρτον του Λονδίνου και φοίτησε το King's College, από το οποίο αποφοίτησε με άριστα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και το 1941 εγγράφηκε στο Pembroke College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ προκειμένου να σπουδάσει οικονομικά. Λόγω του πολέμου κατατάχθηκε ως ανθυπολοχαγός στο στρατό και μετά την ολοκλήρωσή της εκπαίδευσής του στάλθηκε στην Βόρεια Αφρική. Στις 10 Ιουλίου 1943 συμμετείχε στην απόβαση στη Σικελία, λίγο αργότερα όμως τραυματίστηκε και παρέμεινε καθηλωμένος για τρείς μήνες. Τον Ιανουάριο του 1944 συμμετείχε στην απόβαση του Άντσιο και στη συνέχεια εντάχθηκε στην 28η Βρετανική Ταξιαρχία, με την οποία κατευθύνθηκε προς την Αθήνα, τον Δεκέμβριο του 1944. Παρέμεινε στην Αθήνα μέχρι και την Συμφωνία της Βάρκιζας και εν συνεχεία πραγματοποίησε ταξίδια στην Πελοπόννησο και την Εύβοια.
Επέστρεψε στην Αγγλία, αρρώστησε όμως από φυματίωση και αναγκάστηκε να εγκατασταθεί στην Ελβετία για να αναρρώσει, όπου και γνώρισε την σύζυγό του, η οποία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην στροφή του προς την ανθρωπολογία και στην μετέπειτα έρευνά του. Το 1948 εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία και το 1951 αφαίρεσε τον αριστερό του πνεύμονα με αποτέλεσμα να ιαθεί πλήρως. Επιστρέφοντας στην Αγγλία εγκατέλειψε τις σπουδές του και άρχισε σπουδές στην ανθρωπολογία και την αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, απ'όπου αποφοίτησε με διακρίσεις κερδίζοντας υποτροφία για εκπόνηση διδακτορικής διατριβής. Το 1953, ύστερα από συστάσεις του Αμπρόζ Έβανς - Πρίτσαρντ, εγκαταστάθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για να πραγματοποιήσει την διδακτορική του διατριβή υπό την επίβλεψη του Ιωάννη Περιστιάνη. Το διδακτορικό του επικεντρώθηκε στις πρωτόγονες κοινωνίες και για τον σκοπό αυτό ταξίδεψε στην Ήπειρο για να μελετήσει τους κατοίκους στα Ζαγοροχώρια. Σύντομα ήρθε σε επαφή με τους ημινομαδικούς πληθυσμούς των Σαρακατσανέων, με τους οποίους έζησε για αρκετό διάστημα. Καρπός αυτής της επιτόπιας έρευνάς του ήταν η διδακτορική του διατριβή υπό τον τίτλο "Τιμή, οικογένεια και πατρονία", η οποία αποτέλεσε τομή στην κοινωνική ανθρωπολογία και δημοσιεύθηκε το 1964. Κατά τη διάρκεια πάντως της έρευνάς του αναγκάστηκε, για λόγους που σχετίζονταν με τις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας - Αγγλίας, να διακόψει την έρευνά του και να εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου και εργάστηκε στην Βρετανική Σχολή Αθηνών. Το 1956 επέστρεψε στην Οξφόρδη ανέλαβε εταίρος ερευνητής στο St Antony's College και εν συνεχεία προσωρινός διευθυντής (1962) του Κέντρου Κοινωνικών Επιστημών Αθηνών, όπου συνεργάστηκε με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Το 1967 έγινε επίσημος εταίρος του St Antony's College, μέλος του διοικητικού του συμβουλίου και λέκτορας της νεότερης βαλκανικής ιστορίας (μέχρι το 1972). Το 2000 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ήταν παντρεμένος και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά.

Έργο

Η διατριβή του θεωρείται πρότυπο εθνογραφικό έργο, το οποίο επηρέασε όχι μόνο τους ανθρωπολόγους αλλά και τους ιστορικούς. Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας επέβλεψε δεκάδες διδακτορικά και μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι Μαρκ Μαζάουερ, Θάνος Βερέμης, Julie de Boulay κ.α. Προς τιμήν του εκδόθηκε ο τιμητικός τόμος δίκτυα εξουσίας στην Ελλάδα με την συμμετοχή πολλών φοιτητών του. Το 1968 δημοσίευσε με τον Sherrard το βιβλίο "Μοντέρνα Ελλάδα".