google/wiki40b huggingface dataset:
Καμάρι Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Το Καμάρι βρίσκεται περίπου 19,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 14,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τον Αετό. Έχει υψόμετρο 215 μέτρα και απέχει 15 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Το Καμάρι βρίσκεται βορειοδυτικά από το Κοπανάκι από το οποίο απέχει περίπου 4,5 χιλιόμετρα, ανάμεσα στα χωριά Γλυκορρίζι στα νοτιοδυτικά του και Νέα Αγριλιά στα νοτιοανατολικά του, από τα οποία απέχει περίπου 1 χιλιόμετρο και 2,5 χιλιόμετρα αντίστοιχα.

Ιστορία

Το Καμάρι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1897. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το Καμάρι προσαρτάται στην Κοινότητα Πιτσιών, με έδρα το χωριό Πιτσιά, το οποίο, το 1927, μετονομάζεται σε Σιτοχώριον και η κοινότητα σε Κοινότητα Σιτοχωρίου. Από το 1907 το Καμάρι ήδη αναφέρεται επίσημα, σύμφωνα με την αντίστοιχη απογραφή, ως Καμάρι Πιτσά, ονομασία που παραμένει ως και το 1928 που το χωριό αναφέρεται επίσημα ως Καμάρι Σιτοχώρι και η κοινότητα ως Κοινότητα Καμαρίου Σιτοχωρίου, σύμφωνα με την απογραφή του 1928. Το 1931 το Καμάρι αποσπάται και τυπικά από την Κοινότητα Σιτοχωρίου και ορίζεται έδρα της ομώνυμης Κοινότητας Καμαρίου. Από το 1940 ως σήμερα, το χωριό αναφέρεται επίσημα ως το Καμάριον. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1928 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Καμάριον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αετού Μεσσηνίας,  ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Καμάριον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Καμάριον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Καμαρίου του Δήμου Τριφυλίας.

Κτίρια - εκδηλώσεις - αξιοθέατα

Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό κλειστό Δημοτικό Σχολείο, στο χωριό υπάρχει λιοτρίβι, καθώς και η ενοριακή εκκλησία, ο Ιερός Ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέθλιον της Θεοτόκου). Επίσης υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου, το οποίο εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου και στην τοποθεσία Παναγιά, δίπλα σε πηγή, υπάρχει το εκκλησάκι της Παναγιάς, το οποίο ολοκληρώθηκε το 2008. Το νεότερο αυτό εκκλησάκι αντικατέστησε ένα κατά πολύ παλαιότερο ξωκλήσι της Κοίμησης της Θεοτόκου, το οποίο καταστράφηκε επί Τουρκοκρατίας. Στις 15 Αυγούστου του 2009 έγινε ξανά εκεί η πρώτη Θεία Λειτουργία. Πανηγύρι στο χωριό γίνεται μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα στο χωριό έχει και ο "Πολιτιστικός Σύλλογος Καμαρίου" ή "Σύλλογος Καμαραίων".
Γεώργιος Γεωργιάδης (συνθέτης)

Βιογραφικά στοιχεία

Γιος του Ανέστη και της Όλγας Γεωργιάδη, ο Γεώργιος Γεωργιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1912. Σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης με τους Τ. Κόφμαν (πιάνο) και Γ. Βακαλόπουλο (ανώτερα θεωρητικά) ενώ, από το 1929 μέχρι το 1934, πήρε -διαδοχικά- πτυχία αρμονίας, αντίστιξης, ενορχήστρωσης, φούγκας και δίπλωμα πιάνου. Όσο σπούδαζε, διηύθυνε τη Χορωδία Θεσσαλονίκης και την Ορχήστρα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  Από το 1937 μέχρι το 1939 βρέθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε στην École Normal de Musique, με καθηγητές τους Αλφρέντ Κορτό και Υβ Νατ στο πιάνο και την Νάντια Μπουλανζέ στη σύνθεση. Διετέλεσε διευθυντής του -τότε- Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών (1942-5 και 1947-9), καθηγητής Α’ στο πιάνο (από το 1943) και καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Ωδείου (1973-1980). Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΕΜ και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής (του ελληνικού παραρτήματος της ΟΥΝΕΣΚΟ).

Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία

Η μουσική του Γεωργιάδη κινείται μεταξύ Εθνικής Σχολής και νεοκλασικισμού.  Το προσωπικό του ύφος οφείλεται, πιθανόν, στη γαλλική του παιδεία, με «έκδηλο το νεο-ιμπρεσιονιστικό στοιχείο και τη ρομαντική διάθεση»... «πρωτότυπες αρμονίες» και ...«απρόσμενες μετατροπίες» (πρόλογος του Μάριου Βάρβογλη στο έργο του Γεωργιάδη Λυρικά Τραγούδια, 1964)
Εθνικός ύμνος της Νιγηρίας

"Arise, O Compatriots" (Εγερθείτε, Ω Συμπατριώτες) είναι ο εθνικός ύμνος της Νιγηρίας. Καθιερώθηκε το 1978. Οι στίχοι του αποτελούν συνδυασμό λέξεων και φράσεων που προέρχονται από πέντε εκ των καλύτερων συμμετοχών που κέρδισαν τον εθνικό διαγωνισμό. Η μελοποίηση των στίχων έγινε από την Νιγηριανή Ορχήστρα της Αστυνομίας επί δικτατορίας. Διευθυντής της ορχήστρας της αστυνομίας ήταν τότε ο Μπένεντικτ Ελίζε Οντιάσε.

Ιστορία

Καθώς η Νιγηρία ήταν βρετανική αποικία την περίοδο από το 1914 ως το 1960, το πατριωτικό τραγούδι της Νιγηρίας ήταν το "God Save the Queen". Μετά την ανεξαρτησία το 1960, εθνικός ύμνος έγινε το άσμα "Nigeria We Hail Thee" που έγραψε η Λίλιαν Τζιν Γουίλιαμς σε μουσική του Φράνσις Μπίντα. Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1967-1970), όταν η Μπιάφρα επεχείρησε να αποσπαστεί από τη Νιγηρία, ο ύμνος της Μπιάφρας ήταν το "Land of the Rising Sun". Μετά τον πόλεμο (τον οποίο κέρδισε η Νιγηρία και παρέμεινε ενιαία χώρα) ο ύμνος καταργήθηκε. Το 1978 οργανώθηκε διαγωνισμός για έναν νέο εθνικό ύμνο. Από τις πολυάριθμες συμμετοχές επιλέχθηκαν πέντε, οι οποίες ήταν αυτές των Τζον Ιλετσιούκου (John A. Ilechukwu), Έμε Ακπάν (Eme Etim Akpan), Μπ. Α. Ογκουνάικε (B. A. Ogunnaike), Σότου Ομοιγκούι (Sotu Omoigui) και Π.Ο. Αντεριμπίγκε (P.O. Aderibighe). Οι λέξεις αυτές ενώθηκαν μεταξύ τους και προέκυψε το τραγούδι "Arise, O Compatriots", ο νιγηριανός εθνικός ύμνος.

Έθιμα

Ο εθνικός ύμνος της Νιγηρίας συνήθως εκτελείται σε σημαντικά γεγονότα που είναι σχετικά με την εθνική υπερηφάνια της χώρας. Τέτοιες περιστάσεις είναι η ομιλία του Προέδρου προς το έθνος, σημαντικά αθλητικά γεγονότα και επίσης σε σχολεία. Συχνά ο ύμνος συνοδεύεται από τον εθνικό όρκο (Nigeria's National Pledge). Ο όρκος απαγγέλλεται αμέσως μετά τον ύμνο.
Τέμενος της Πύλης του Ιησού

Η τοποθεσία του ναού

Το κτίριο βρίσκεται ανατολικά της συνοικίας των «Έξι μαρμάρων», κοντά στην οδό «Πύλη του Ιησού». Βρίσκεται κοντά στο τέμενος «Σανδζακδάρ», την πάλαι Μονή των Γαστρίων.

Περιγραφή του ναού

Το κτίριο είναι αρχαιότατο. Στην πίσω μεριά έχει εκτενή κήπο. Στην ανατολική πλευρά της εκκλησίας υπήρχε αρχαία ενεπίγραφη πλάκα, η οποία επετειχίσθη στην δεξιά πλευρά του θυσιαστηρίου. Στον δεξιό τοίχο βλέπουμε την απεικόνιση του Ευαγγελισμού. Πάνω από την καθολική θύρα του ναού βρίσκεται μικρό κατηχούμενο, που υποστηρίζεται από ξύλινους στύλους. Οι λευκοί τοίχοι είναι καλυμμένοι με ονόματα Μουσουλμάνων Αγίων.
Το κτίριο έχει στέγη ξύλινη, μήκους είκοσι πέντε βημάτων. Στον περίβολο σώζεται μεγάλο Βυζαντινό κιονόκρανο.

Ιστορία του ναού

Το κτίριο πιθανός ήταν μοναστήρι, ή ευκτήριο μοναστηριού. Ο Σεΐδ Αλής δεν μνημονεύει ούτε το τέμενος, ούτε το αρχικό όνομα του ναού. Πρόκειται όμως περί Βυζαντινού κτηρίου, όπως φαίνεται από την βυζαντινή τοιχοποιία. Ως γνωστό, η συνοικία των «Έξι μαρμάρων» βρίσκονταν έξω από τα τείχη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, των οποίων τα δυτικά όρια αγνοούμε. Σύμφωνα με τον Κωδινό «το δε χερσαίον τείχος ανέβαινεν έως το εξακίονον» και πάλι «το εξακιόνιον χερσαίον ήν τοίχος παρά του μεγάλου Κωνσταντίνου κτισθέν». Στην συνοικία αυτή βρισκόταν μια μαρμάρινη στήλη, το «εξωκιόνιον», που σημαίνει ο «έξω κίονας», δηλαδή η «έξω στήλη». Όταν η συνοικία αυτή συμπεριλήφθηκε στα εντός των Θεοδοσιακών τειχών, οι κάτοικοι ξέχασαν την σημασία της λέξης και το μετέτρεψαν σε «έξι κίονες» και «έξι μάρμαρα». Οι Τούρκοι το μετέφρασαν και το έκαναν «Αλτή μερμέρ». Γνωστοί είναι και οι «Εξωκιονίτες Αρειανοί», διότι τελούσαν τις λιτανείες τους στην συνοικία αυτή.
Ίσως το κτίριο να ήταν εκκλησία που να έφερε άλλο ένα κοντινό ευκτήριο ή αγίασμα σκεπασμένο με θόλο ή ξύλινο όροφο. Πάντως η εκκλησία αυτή μάλλον δεν ήταν μοναστήρι, όπως συμπεραίνουμε από τον στενότατο περίβολο και τις πλησίον δύο οδούς. Από την απεικόνιση του Ευαγγελισμού θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ίσως να ήταν μια από τις τριάντα έξι εκκλησίες που ήταν αφιερωμένες στην Θεοτόκο.
Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Σεΐδ Αλή, ο Κεμανκές Μουσταφά πασάς μετέτρεψε την εκκλησία σε Οθωμανικό τέμενος. Ο Πασάς αυτός καρατομήθηκε επί πρωθυπουργίας του το έτος 1643 και ετάφη σε ειδικό μαυσωλείο που ανεγέρθη στο ίδιο το τέμενος.
Η χρήση του ναού πριν την μεταβολή του σε τέμενος δεν μας είναι γνωστή.

Κειμήλια του ναού

Στον περίβολο του ναού είναι θαμμένος ο Κεμνκές Μουσταφά πασάς που μετέτρεψε τον ναό σε τέμενος.
Εθνόσημο της Γκάνας

Το εθνόσημο της Γκάνας καθιερώθηκε από την Ελισάβετ Β΄ στις 4 Μαρτίου 1957.
Αποτελείται από έναν θυρεό με γαλάζιο φόντο, ο οποίος χωρίζεται από τον πράσινο σταυρό του Αγίου Γεωργίου, στη μέση του οποίου βρίσκεται το χρυσό λιοντάρι, σύμβολο του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας. Αυτό είναι σύμβολο της στενής σχέσης της χώρας με τη Βρετανική Κοινοπολιτεία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Στα τέσσερα άκρα του σταυρού απεικονίζεται ένα παραδοσιακό ξίφος okyeame (εκπροσωπεί τις περιφερειακές κυβερνήσεις στη χώρα), το οποίο χρησιμοποιείται σε επίσημες τελετές (πάνω αριστερά), ένα κάστρο στη θάλασσα και το Προεδρικό Μέγαρο στην Ακρά στον Κόλπο της Γουινέας (πάνω δεξιά, συμβολίζει την κεντρική κυβέρνηση), ένα κακαόδεντρο, σύμβολο του γεωργικού πλούτου (κάτω αριστερά) και ένα ορυχείο χρυσού, σύμβολο του ορυκτού πλούτου της Γκάνας (κάτω δεξιά). Στο κάτω μέρος του εθνόσημου ξετυλίγεται ένα πανό, που φέρει το εθνικό σύνθημα της χώρας «Ελευθερία και Δικαιοσύνη», γραμμένο στην αγγλική γλώσσα. Στην κορυφή του θυρεού βρίσκεται ένα μαύρο πεντάκτινο αστέρι με χρυσές άκρες -σύμβολο της αφρικανικής ελευθερίας-, που στηρίζεται σε μια πολύχρωμη χάντρα, με τα εθνικά χρώματα της χώρας (αυτά που έχει και η σημαία της). Το θυρεό βαστούν δύο χρυσοί αετοί, των οποίων το ένα πόδι στηρίζεται στις άκρες του πανό που φέρει το εθνικό ρητό. Οι αετοί έχουν περασμένα στο λαιμό τους μαύρα αστέρια σε λωρίδα με τα εθνικά χρώματα της χώρας.
Άρθουρ Σάμουελ

Βιογραφία

Ο Σάμουελ γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1901 στην πόλη Εμπόρια του Κάνσας. Αποφοίτησε από το Κολέγιο της πόλης Εμπόρια το 1923. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο MIT από όπου πήρε και τον μεταπτυχιακό του τίτλο το 1926 και δίδαξε σε αυτό ως εκπαιδευτής για δύο χρόνια. Το 1928 ξεκίνησε να εργάζεται στα εργαστήρια Bell όπου ασχολήθηκε κυρίως με τις λυχνίες κενού, καθώς και με βελτιώσεις στα ραντάρ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις όπου ξεκίνησς το πρότζεκτ ILLIAC αλλά το εγκατέλειψε πριν ο υπολογιστής αυτός ολοκληρωθεί.
Μόι Τούραχ

Η Πρώτη Μάχη

Κατά την άφιξή τους στην Ιρλανδία, οι Τουάθα ντε Ντανάν με αρχηγό το Νουάντου πολέμησαν εναντίον των Fir Bolg, των μέχρι τότε κατοίκων της Ιρλανδίας. Οι Τουάθα ντε Ντανάν κέρδισαν τη μάχη, αλλά ο βασιλιάς Νουάντου έχασε το χέρι του.

Η Δεύτερη Μάχη

Με αρχηγό το Λουγ, οι Τουάθα ντε Ντανάν πολέμησαν εναντίον των Φομόριαν και του αρχηγού τους, Μπάλορ. Οι Τουάθα ντε Ντανάν νίκησαν, αλλά ο βασιλιάς Νουάντου σκοτώθηκε από τον Μπάλορ κι αυτός με τη σειρά του από το Λουγ. Μετά το τέλος της μάχης, ο Λουγ βρήκε τον Μπρες, πρώην βασιλιά και τύραννο των Τουάθα ντε Ντανάν, μόνο και αβοήθητο στο πεδίο της μάχης. Ο Λουγ του χάρισε τη ζωή, με αντάλλαγμα ο Μπρες να διδάξει στους Τουάθα ντε Ντανάν τη γεωργία. Επίσης, η θεά Μπαβ ή (Μόριγκαν) απήγγειλε μια προφητεία για το τέλος του κόσμου.
Οίκος του Χορφάγκρε

Ιστορία

Ιδρυτής του Οίκου είναι ο Χάραλντ Α΄ ο καλλίκομος (αγγλ. fairhair). Στη μάχη του Χάφρσφιορδ το 872 νίκησε τους μικρούς ηγεμόνες της περιοχής, ενοποίησε τις περιοχές τους και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Νορβηγίας. Η βασιλεία ήταν κληρονομική και τον 13ο αι. αυτό παγιώθηκε με νόμο, αντίθετα με τη Σουηδία, Δανία και Αγγλο-Σαξωνική Βρετανία, όπου ο ηγεμόνας εκλεγόταν από Συνέλευση. Το κέντρο εξουσίας του ήταν η περιοχή Βέστφολντ, Νότια της Νορβηγίας. Ο κόμης (jarl) της Βόρειας Νορβηγίας έγινε ισχυρός και δεύτερος μετά τον βασιλιά, κάτι που καθιερώθηκε. Ο πιο γνωστός από αυτούς ήταν ο Χάακον Σίγκουρντσον, στην πραγματικότητα (de facto) βασιλιάς. Ο Όλαφ Β΄ ο άγιος εξάπλωσε τον Χριστιανισμό στη χώρα και επέκτεινε την επικράτειά του. Αργότερα οι ηγεμόνες της Νορβηγίας έγιναν υποτελείς της Δανίας. 
O επόμενος Οίκος ήταν αυτός του Χάρντραντα, μετά του Γκίλλε και έπειτα του Σβέρε. Ο ηγέτης κάθε Οίκου, αν και ερχόταν από το πουθενά, δήλωνε ότι ήταν νόθος γιος βασιλιά του προηγούμενου Οίκου. Οι παλαιότεροι ιστορικοί θεωρούσαν τους Οίκους αυτούς ως έναν, των Φέαρχεαρ, οπότε ο Οίκος εκτεινόταν ως το 1387.
Ελευθερία Κουντούρη

Βραβεύσεις

Έχει βραβευτεί από την Παγκόσμια Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών. (ΗΠΑ) 1997, με απονομή διπλώματος και τον τίτλο του Επίτιμου Διδάκτορα Φιλολογίας, από την Accademia Internazionale Trinacria με απονομή διπλώματος και τον τίτλο του Ακαδημαϊκού των Γραμμάτων, - από την Επιτροπή Λογοτεχνών "Θεά Αθηνά" με το βραβείο Κουλτούρας, 1994 και το Μετάλλιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, 1995. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης και μέλος του Δ.Σ της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Εκπαιδευτική Αναγέννησις, ως υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων.

Ζωγραφική

Πραγματοποίησε δύο ατομικές εκθέσεις με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Εγκλωβισμός Α΄" και "Εγκλωβισμός Β΄" αντίστοιχα, στην Gallery Θόλος το 1997, και στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων το 1999.
Γεώργιος (γιος του Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας)

Βιογραφία

Ήταν ο νόθος γιος τού Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας από έναν μη χριστιανικό γάμο με μία Ουγγαρέζα. 
Έπειτα ο Ανδρέας Α΄ μετεστράφη στον Καθολικισμό και νυμφεύτηκε την Αναστασία τού Κιέβου, που ήταν Ορθόδοξη. Κατά με τον (Καθολικό) νόμο τα τέκνα τού πρώτο γάμου ήταν νόθα και έτσι δεν είχαν δικαίωμα διαδοχής στον θρόνο της Ουγγαρίας.
Σύμφωνα με τον θρύλο ο Γεώργιος μετέβη στη Σκωτία και οι απόγονοί του είναι η γενιά των Ντουμμόνντ.
Τζωρτζ Μπιουκάναν

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1506 στο Κίλερν της Σκωτίας. Δίδαξε λατινικά στο κολέγιο Σαιντ-Μπαρμπ στο Παρίσι όπου είχε σπουδάσει. Με το Franciscanus et fratres (1527) και το Somnium (1535) επιτέθηκε με δριμύ τρόπο κατά των Φραγκισκανών, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ως αιρετικός και να φυλακιστεί.
Αφού απέδρασε, κατέφυγε στο Μπορντώ και δίδαξε στο κολέγιο Gyenne όπου μεταξύ των μαθητών του ήταν και ο Μισέλ ντε Μονταίν. Μετέφρασε την Άλκηστη και τη Μήδεια του Ευριπίδη στα Λατινικά και έγραψε πρωτότυπα δράματα όπως το Baptistes και Hepthes στα οποία καυτηρίαζε την τυραννία. Κατηγορήθηκε ξανά ως αιρετικός το 1547, ενώ δίδασκε σε πορτογαλικό πειραματικό σχολείο και κλείστηκε σε μοναστήρι για σωφρονισμό και επανεκπαίδευση. Ενώ ήταν έγκλειστος συνέθεσε παράφραση των Ψαλμών που για πολύ καιρό χρησιμοποιήθηκε για τη διδασκαλία των λατινικών στη Σκωτία.
Απελευθερώθηκε το 1552 και παρέμεινε στη Γαλλία για ορισμένο διάστημα υπηρετώντας ως παιδαγωγός. Τότε έγραψε το De spaere (1555), ένα λατινικό ποίημα σε πέντε βιβλία και ένα ποίημα για το γάμο της βασίλισσας της Σκωτίας, Μαρίας Στιούαρτ με το Φραγκίσκο Β΄ της Γαλλίας, το Epithalamium (1558). Το 1561 επέστρεψε στη Σκωτία. Αν και αρχικά ήταν υποστηρικτής της Μαρίας Στιούαρτ, μετά τη δολοφονία του δευτέρου συζύγου της, του λόρδου Ντάρνλεϊ, το 1567 έγινε δριμύτατος εχθρός της. Συνέβαλε στη σύνταξη της εναντίον της κατηγορίας και υποστήριξε την Ελισάβετ Α' της Αγγλίας μετά την εκτέλεσή της. Υπήρξε παιδαγωγός του νεαρού βασιλιά Ιακώβου ΣΤ' (μετέπειτα Ιακώβου Α' της Αγγλίας) και απέκτησε και άλλα αξιώματα.
Το 1579 έγραψε, σε μορφή διαλόγου, το σπουδαιότερο από τα πολιτικά του συγγράμματα, το De jure regni apud Scotos, που αποτελεί υποστήριξη της περιορισμένης μοναρχίας. Πριν πεθάνει το 1582 ολοκλήρωσε το Rerum Scoticarum Historia που αποτελεί καταγραφή της ιστορία της Σκωτίας από την εποχή του μυθικού Φέργκους.
Τζόλα Πρεντόζα

Γεωγραφία

Η Τζόλα Πρεντόζα είναι ένας δήμος που βρίσκεται κοντά στην Μπολόνια σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από αυτή. Το έδαφος της θεωρείται λοφώδες αν και ένα μέρος της είναι πεδινό. Το υψόμετρο της είναι στα 74 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, με μέγιστο τα 444 μέτρα (Μόντε Κάπρα ιταλ. Monte Capra) και ελάχιστο τα 45 μέτρα. Διασχίζεται από τον ποταμό Λαβίνο. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες είναι: 44°29'26"16 N γεωγραφικό πλάτος, 11°13'9"48 E γεωγραφικό μήκος. Η συνολική έκταση του δήμου είναι 37,76 km2.
Συνορεύει με τους δήμους της Μπολόνια, του Καζαλέκιο ντι Ρένο, του Σάσο Μαρκόνι, Του Μόντε σαν Πιέτρο, Του Κρεσπελάνο και της Αντζόλα ντελ Εμίλια.
Ο δήμος αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα της Τζόλα Πρεντόζα, Τζέσο, Τζέσι, Λαβίνο, Ριβαμπέλλα, Πόντε Ρόνκα, Τόμπε, Μαντόνα Πράτι, Ριάλε, Ριγκόζα και Φοντανέλλα.

Ιστορία

Τα παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής ανάγονται στην εποχή του χαλκού, τα οποία μπορεί κάποιος να επισκεφτεί στο αρχαιολογικό μουσείο της Μπολόνια. Αυτά τα ευρήματα ανήκουν στον “Villanoviano” πολιτισμό, στους Ετρούσκους και τους Ρωμαίους. Κατά τον Μεσαίωνα η Τζόλα Πρεντόζα, που εκείνη την εποχή ήταν ακόμα χωρισμένες σε Τζόλα και Πρεντόζα, ανήκαν στις κτήσεις της Ματθίλδης της Κανόσα (Ιταλικά Matilde di Canossa), στην συνέχεια θα περάσει κυριαρχία του δήμου της Μπολόνια. Τον 16ο αιώνα η Μπολόνια θα προσαρτηθεί στο Κράτος της εκκλησίας και αυτό το γεγονός θα φέρει τρεις αιώνες ευημερίας στην Τζόλα Πρεντόζα. Της ίδιας περιόδου είναι και οι πρώτες επαύλεις που βλέπουμε σήμερα στην περιοχή, αποτελούσαν εξοχικές κατοικίες της αριστοκρατίας. Η κατασκευή εξοχικών επαύλεων θα συνεχιστεί μέχρι και τον 19ο αιώνα αλλά σε αυτόν τον τελευταίο τα χαρακτηριστικά τον επαύλεων θα είναι διαφορετικά.
Η Τζόλα Πρεντόζα θα γίνει ανεξάρτητος δήμος το 1810 με την ένωση της Τζόλα, της Πρεντόζα και του Τζέσο. Το 2001 θα αποκτήσει τον τίτλο της πόλης.

Πολιτισμός

Η Τζόλα Πρεντόζα είναι ένας δήμος που δίνει μεγάλη σημασία στον πολιτισμό. Στο πλαίσιο αυτό ενσωματώνονται, εκτός από τα μνημεία, το μουσείο σύγχρονης τέχνης Κά Λα Γκιρόντα, Βίλα Εντβίτζε Γκαρανιάνι, Το Παλάτσο Αλμπεργκάτι και το πολιτιστικό κέντρο Περτίνι.
Μέρος πολιτιστικού γίγνεσθαι είναι και οι πολυάριθμες γιορτές και πανηγύρια (Ιταλικά Feste e Sagre).
Η Τζόλα Πρεντόζα είναι μέρος του δρόμου των κρασιών και των γεύσεων (Strada dei Vini e dei Sapori), διαδρομή που δίνει την δυνατότητα στους επισκέπτες να δοκιμάσουν τοπικά κρασιά και τρόφιμα στο τόπο παραγωγής τους. Είναι μέλος και της ένωσης πόλεων του κρασιού.

Κοινωνία

Ο δήμος έχει πληθυσμό 18097 μόνιμους κατοίκους (στοιχεία 1η Ιανουαρίου 2011)
Οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι ανέρχονται στους 1222. Οι εθνικότητες με τα περισσότερα άτομα είναι οι Ρουμάνοι με 279 άτομα, οι Μαροκινοί με 176 και οι Αλβανοί με 132. Στην Τζόλα Πρεντόζα κατοικεί μόνιμα μία Ελληνίδα
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2014

Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2014 είναι ένας κατάλογος των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών που δείχνει τις χώρες που κέρδισαν τα μετάλλια ανάλογα με τον αριθμό των μεταλλίων που κέρδισαν. Οι αγώνες έγιναν στο Σότσι την περίοδο από τις 7 ως τις 23 Φεβρουαρίου. Γύρω στους 2.800 αθλητές από 88 χώρες έλαβαν μέρος σε 98 αγωνίσματα από 7 αθλήματα. Στους Αγώνες αυτούς προστέθηκαν συνολικά 12 νέα αγωνίσματα, κάνοντάς τους τους αγώνες με τα περισσότερα αγωνίσματα στην ιστορία των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.
Η διοργανώτρια χώρα Ρωσία κατέκτησε τα περισσότερα χρυσά μετάλλια (13) και τα πιο πολλά συνολικά (13 χρυσά, 11 αργυρά και 9 χάλκινα, συνολικά 33). Ήταν η 2η συνεχής φορά στους Αγώνες που η διοργανώτρια χώρα ήταν πρώτη στον πίνακα των μεταλλίων (ο Καναδάς πέτυχε το ίδιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010). Η Σλοβενία κέρδισε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε Χειμερινή Ολυμπιάδα, ισοφαρίζοντας στην κατάβαση του αλπικού σκι γυναικών.
Ευρωμπάσκετ 1979

Το 21o τουρνουά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του 1979 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1979) διοργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες. Το τουρνουά διοργάνωσε η Ιταλία και έλαβε χώρα στις πόλεις Σιένα, Τορίνο, Μέστρε και Γκοριτσά, στο διάστημα 9 Ιουνίου ως 19 Ιουνίου.
Την παράσταση έκλεψαν οι εκπληκτικοί Ισραηλινοί του MVP της διοργάνωσης Μικι Μπέρκοβιτς. Με μια φοβερή νίκη επί των τρις πρωταθλητών Ευρώπης και δις παγκόσμιων πρωταθλητών της δεκαετίας του '70 Γιουγκοσλάβων, με 77-76, και τη βοήθεια του παράξενου συστήματος που ίσχυε, οι Ισραηλινοί ευνοήθηκαν έτσι ώστε, παρά τις κάποιες ήττες τους στον τελικό γύρο, να φτάσουν στον τελικό έχοντας εισπράξει ήδη τον θαυμασμό της κοινής γνώμης. Εκεί υποτάχθηκαν στην ανωτερότητα των Σοβιετικών, οι οποίοι στον τελικό γύρο σύνετριψαν ακόμη και τους Γιουγκοσλάβους με 96-77, πετυχαίνοντας την πρώτη τους νίκη μετά από 11 σερί ήττες από τους πλάβι.
Η Ελλάδα εξαιτίας των σουτ της απελπισίας του Σενεγκάλ από το κέντρο, στον αγώνα με την Γαλλία, έχασε όχι μόνο το παιχνίδι με 76-74, αλλά και την ευκαιρία να ανέβει παραπάνω από την ένατη θέση. Αυτό ήταν το πρώτο Ευρωμπάσκετ του 20χρονου (τότε) Γιαννάκη, που σημείωνε 7,4 πόντους μ.ο.. Οι κορυφαίοι της εθνικής ήταν οι Γιατζόγλου (18,6 πόντους μ.ο.), Καστρινάκης (12,6 πόντους μ.ο.), Κορωναίος (10 πόντους μ.ο.), Κοκολάκης (10 πόντους μ.ο.)

Προκριματικός Γύρος

Στον προκριματικό γύρο, οι 12 ομάδες χωρίστηκαν σε 3 ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Προκρίνονταν οι πρώτες δύο ομάδες των ομίλων. Οι υπόλοιπες ομάδες παίζανε για τις θέσεις 7 ως 12.
Θεμιστοκλής Π. Σοφούλης

Βιογραφικά στοιχεία

Είναι γιος του Παναγιώτη Σοφούλη και εγγονός του πρωθυπουργού Θεμιστοκλή Σοφούλη και της Λουκίας Καραθεοδωρή.
Το 1981 εξελέγη βουλευτής Σάμου με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας.
Η Φωνή της Ύδρας

Η Φωνή της Ύδρας είναι μηνιαία εφημερίδα τοπικού ενδιαφέροντος της Ύδρας.

Ιστορική αναδρομή

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1981 στην Ύδρα από το Χρήστο Χριστοδούλου. Είναι η μακροβιότερη εφημερίδα του νησιού. Αποτελεί εφημερίδα δεύτερης γενιάς και εκδίδεται την τελευταία 10ετία από τη Δημοσιογράφο Ελένη Χριστοδούλου. Η ύλη της εφημερίδας, περιλαμβάνει ειδήσεις της Ύδρας, συνεντεύξεις, λαογραφικά, κοινωνικά, αθλητισμό, προόδους νέων, επιστολές και ποικίλα θέματα που απευθύνονται σε όλη την οικογένεια. Με προτάσεις και δράσεις, η «Φωνή της Ύδρας» και με τη συμμετοχή της στα κοινά με τρόπο αποτελεσματικό, έχει προάγει σε πολλές περιπτώσεις την ανάπτυξη, την πρόοδο και την εξέλιξη. Όπως η αναγνώριση του Υδραίου ήρωα Αντώνη Οικονόμου και το στήσιμο προτομής του στην Ύδρα, μια πρόταση -του τότε Δημοτικού Συμβούλου και ιδρυτή της εφημερίδας Χρήστου Χριστοδούλου- η οποία υλοποιήθηκε μετά από αρκετά χρόνια στις 14 Νοεμβρίου 1988. Επίσης η επαναφορά του οικοπέδου Μπέη στην κυριότητα του Δήμου, αλλά και προτάσεις για τον τουρισμό, την παιδεία και τον πολιτισμό. Παράλληλα στις στήλες της εφημερίδας έχει κατά καιρούς δημοσιευτεί ένα πλήθος γραπτών, από ακαδημαϊκούς και προσωπικότητες της Ελλάδας που έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους με σημαντικά άρθρα και απόψεις.
Σοφιστές

Με τον όρο σοφιστές εννοούνται οι εκπρόσωποι της Σοφιστικής κίνησης στην αρχαιότητα, δηλαδή οι επ’ αμοιβή διδάσκαλοι της ρητορικής, της εριστικής και της πολιτικής τέχνης, καθώς επίσης της φιλοσοφίας, της λογικής και των επιστημών. Εισήγαγαν στη φιλοσοφία τον ανθρωποκεντρισμό και τη γνωσιολογία, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα του ανθρώπου να γνωρίσει τον υλικό κόσμο μέσω της σύγκρισης, της παρατήρησης και της επαγωγής, απαλλαγμένο από την επέμβαση υπερφυσικών παραγόντων.
Έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στη μελέτη του κόσμου βάσει των αισθήσεων, δίνοντας έμφαση στη διαδικασία του «σκεπτικισμού», διαμορφώνοντας παράλληλα την άποψη ότι η γνώση, η αλήθεια και οι αξίες είναι έννοιες σχετικές. Σύμφωνα με την μαρτυρία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη επιδόθηκαν προοδευτικά στη διατύπωση σοφισμάτων, μέσω των οποίων υποστήριζαν παράδοξες απόψεις, παραβιάζοντας συγκαλυμμένα τους νόμους της λογικής. Ιδιαίτερη ανταπόκριση βρήκε η Σοφιστική ανάμεσα στους οπαδούς της εριστικής τέχνης, μέλη της Μεγαρικής σχολής