google/wiki40b huggingface dataset:
Ισραηλινές βουλευτικές εκλογές 2009

Οι βουλευτικές εκλογές στο Ισραήλ του 2009 ήταν οι πιο αμφίρροπες στην ιστορία της χώρας και διεξήχθησαν στις 10 Φεβρουαρίου του 2009. Οι εκλογές αυτές διενεργήθηκαν πρόωρα εξαιτίας της παραίτησης του πρωθυπουργού Εχούντ Όλμερτ από την ηγεσία του κόμματος Καντίμα και της αποτυχίας της διαδόχου του, Τζίπι Λίβνι να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού. Εάν έμενε ο Ολμέρτ στην εξουσία ή αν κατάφερνε να σχηματίσει η Λίβνι κυβέρνηση συνασπισμού, οι εκλογές θα διενεργούνταν προγραμματισμένα το 2010. Ο Όλμερτ παρέμεινε πρωθυπουργός μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης. Διαψεύδοντας τις προβλέψεις, το Καντίμα της Λίβνι επικράτησε του δεξιού Λικούντ του πρώην πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου με οριακή διαφορά μίας έδρας στην Κνεσέτ. Ειδικότερα, το κόμμα Καντίμα πήρε είκοσι οκτώ έδρες έναντι είκοσι επτά για το Λικούντ. Αμφότεροι η Λίβνι και ο Νετανιάχου διακήρυξαν την εκλογική τους νίκη. Η Δεξιά κέρδισε συνολικά 65 έδρες στην Κνεσέτ έναντι 55 για την Κεντροαριστερά Η πρόεδρος του Καντίμα ζήτησε από τον αντίπαλό της να συμπράξει με το κόμμα της για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης ενότητας. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί με δηλώσεις τους εξέφρασαν την υποστήριξή τους προς τη Λίβνι συγκεκαλυμμένα. Στις 20 Φεβρουαρίου ο πρόεδρος Σιμόν Πέρες ανακοίνωσε ότι θα αναθέσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον ηγέτη της Δεξιάς, Μπενιαμίν Νετανιάχου. H Λίβνι κατέστησε σαφές ότι δε θα λάμβανε μέρος σε μια κυβέρνηση του Νετανιάχου. Τελικά ο Νετανιάχου συμφώνησε με τους Εργατικούς και άλλα κόμματα και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία ορκίστηκε στις 31 Μαρτίου του 2009.
Λαντλοκίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Χαρακτηρίζεται ως ασύνηθες ορυκτό, που σχηματίζεται σε ζώνες οξείδωσης αρσενικούχων πολυμεταλλικών κοιτασμάτων υδροθερμικής προέλευσης, που περιέχουν σίδηρο και μόλυβδο. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναιο σιδηρίτης, ο τενναντίτης, ο χαλκοσίνης, ο σιδηροπυρίτης, ο βορνίτης, ο γερμανίτης, ο λεϊτεΐτης και οι σπανιότεροι ρενιερίτης, στολτσίτης, και σναϊντερχοενίτης.
Απαντάται στο Τσουμέμπ (όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL), στην Τοσκάνη της Ιταλίας (σε μεταλλευτικά απορρίμματα), στη Γαλλία (περιοχή Λίγηρα), στη Χιλή (περιοχή της Ατακάμα), στο Ιράν, στην Ιαπωνία (Κιουσού) και στη Νότια Αφρική.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Λαυρίου - σπήλαιο «Οξυγόνο» - στην παραλία Θορικού και στην περιοχή «Βρυσάκη») πάντα μέσα σε μεταλλευτικά απορρίμματα.
Σαβόνα

Ιστορία

Κατά τη αρχαιότητα στην περιοχή υπήρχε η πόλη Σάβο, η οποία αναφέρεται για πρώτη φορά το 205 π.Χ. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Σαβόνα πέρασε στην κατοχή των Οστρογότθων και των Βυζαντινών, μέχρι που καταστράφηκε από μια επίθεση των Λιγουρών, οι οποίοι στη σύνεχεια έγιναν κυρίαρχοί της, το 639. Στην αυτοκρατορία του Καρλομάγνου, η Σαβόνα ήταν έδρα κομητείας. Από το 950 μέχρι το 1191 ήταν έδρα του μαρκιζάτου των Αλεραμίτσι και μετά εξαγοράστηκε από τους Ντελ Καρρέττο.
Παρά την αρχική συμμαχία, η Σαβόνα και η γειτονική Γένοβα ανέπτυξαν έντονη αντιπαλότητα. Η Σαβόνα διέθετε λιμάνι επαρκούς μεγέθους από το 12ο αιώνα, αλλά αυτό καταστράφηκε από τους Γενοβέζους το 1508. Οι Γενοβέζοι, φοβούμενοι ότι το λιμάνι θα χρησιμοποιηθεί από τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας ώστε να γίνει σημαντικό εμπορικό κέντρο της Μεσογείου, βυθίσαν πλοία γεμάτα με ογκόλιθους στην είσοδο του λιμανιού, αχρηστεύοντάς το. Το 1542-3, οι Γενοβέζοι κατασκεύασαν ένα όχυρο στη πόλη. Η πόλη είχε παρόμοια τύχη με τη Δημοκρατία της Γένοβας, της οποίας ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη, μέχρι τους Ναπολέοντιους Πολέμους. To 1746, κατά τη διάρκεια των πολέμων της αυστριακής διαδοχής, η πόλη κατακτήθηκε από το βασιλιά της Σαρδηνίας, αλλά επιστράφηκε στη Γένοβα με τη συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ.
Μετά τους Ναπολεόντιους Πολέμους, η Σαβόνα έγινε τμήμα του Βασιλείου της Σαρδηνίας το 1815 και το 1861 τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, η Σαβόνα υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς και σε μεγάλο βαθμό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου.

Αξιοθέατα

Παρά τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς, τμήμα της παλαιάς πόλης διατηρεί μεσαιωνικά, αναγεννησιακά και μπαρόκ κτίρια. Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι το γενοβέζικο οχυρό Πριαμάρ, ο αναγεννησιακός καθεδρικός και η Καπέλλα Σιξτίνα δίπλα του, το Παλάτσο ντελλα Ρόβερε και οι παλιοί πύργοι της πόλης.
Μπόννη των Βουρβόνων

Βιογραφία

Ήταν η τρίτη κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Ισαβέλλας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά.
Ασύρματη σύνδεση

Ασύρματο PAN

To ασύρματο Δίκτυο Πρσωπικής περιοχής / κάλυψης (WPAN) διασυνδέει περιοχές σε μια σχετικά μικρή περιοχή, συνήθως σε ανθρώπινη πρόσβαση. Για παράδειγμα, οι συχνότητες Bluetooth και αόρατο υπέρυθρο (Infrared) φως παρέχουν ένα WPAN για διασύνδεση ακουστικών με ένα φορητό υπολογιστή. Το ZigBee επίσης υποστρίζει WPAN εφαρμογές. Τα Wi-Fi PAN γίνονται κοινά (2010) καθώς οι σχεδιαστές συσκευών αρχίζουν να ενοποιούν το Wi Fi σε μια ποικιλία καταναλωτικών ηλεκτρονικών συσκευών. Οι δυνατότητες "My WiFi" της Intel και "virtual Wi-Fi" των Windows 7 έκαναν το Wi Fi PAN πιο απλό και πιο εύκολο στο στήσιμο και το configure

Ασύρματο WAN

Ένα ασύρματο δίκτυο ευρείας περιοχής είναι μία μορφή ασύρματου δικτύου. Η μεγαλύτερη εμβέλεια ενός δικτύου ευρείας ευρείας περιοχής συγκρινόμενου με ενός τοπικού δικτύου, απαιτεί διαφορετική τεχνολογία. Όλα τα ασύρματα δίκτυα μεταφέρουν δεδομένα υπό μορφή τηλεφωνικών κλήσεων, ιστοσελίδων και βίντεο.
Σκούπα Άρτας

Διοικητικές μεταβολές

Ο σύσταση της κοινότητας έγινε το 1919 και υπαγόταν στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης. Το 1963 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Καρυδέα και το 1974 αποσπάσθηκε από την επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης και εντάχθηκε στην επαρχία Άρτας του νομού Άρτας. Το 1978 η Καρευδέα μετονομάστηκε εκ νέου σε Σκούπα και το 1997 εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και τελικά το 2010 στο Δήμο Αρταίων.

Τοποθεσία και Πρόσβαση

Η Σκούπα γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Σκούπας και το Σουμέσι.
Σπύρος Μουστακλής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1948. Κατετάγη εθελοντής στην Εθνική Αντίσταση στην οργάνωση Ε.Ο.Ε.Α.- Ε.Δ.Ε.Σ. με στρατηγό τον  Ναπολέοντα Ζέρβα στις 2/4/1943 μέχρι την 12/2/1945.
Ως μέλος της οργάνωσης έλαβε μέρος στις παρακάτω μάχες: 
α) 4/7/1943 στη Γέφυρα Αχελώου κατά των Ιταλών, 
β) 16-17/7/1943 στη Μακρυνόρο, Σαραντίνα Κρίκελο κατά των Ιταλών, 
γ) 2-3/10/1943 στον Άγιο Γεώργιο Καστανοχωρίου (Τσακνοχώρι) κατά των Γερμανών, 
δ) 16-17/10/1943 στους Χαλκιοπούλους Βάλτου κατά των ΕΛΑΣιτών, 
ε) 21/10/1943 στη μάχη Τετρακώμου κατά των Γερμανών,
στ) 3-7/9/1944 στο Κορφοβούνι και Φιλιππιάδα κατά των Γερμανών, 
ζ) 21/12/1944 στον Προφήτη Ηλία Άρτας κατά ΕΛΑΣιτών. 
Στη μάχη Προφήτη Ηλία τραυματίσθηκε (συντριπτικό κάταγμα περόνης) και διακομίσθηκε για νοσηλεία στο Συμμαχικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο (Polish General Hospital-No 14750) στο Μπάρι Ιταλίας. 
Έλαβε μέρος στον  εμφύλιο πόλεμο (1948-1949) ως ανθυπολοχαγός (Μάχες Βελούτας, Τούρκα Βάλτου, Γέφυρα Κόρακα Τριχωνίδος, Τρίκορφο κ.λπ.) και στη συνέχεια συμμετείχε στον  πόλεμο της Κορέας ως υπολοχαγός. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας συμμετείχε στο κίνημα του Ναυτικού. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του ναυτικού ως ταγματάρχης και ήταν από τους λίγους αξιωματικούς του στρατού που πήραν μέρος. Το κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973).
Συνελήφθη και φυλακίστηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ όπου βασανίστηκε για περισσότερες από 45 ημέρες. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων που του έγιναν, από ομάδα υπό του βασανιστή Αναστασίου Σπανού, τα χτυπήματα προκάλεσαν εγκεφαλικό με αποτέλεσμα να διακομιστεί (με καθυστέρηση πολλών ωρών) στο 401 Γ.Σ.Ν.Α., όπου εισήλθε με το ψευδώνυμο "Μιχαηλίδης" και αιτιολογία εισαγωγής "τρακάρισμα στον Ιππόδρομο". Από τα χτυπήματα προκλήθηκε ολική παράλυση των δεξιών του άνω και κάτω άκρων. Αργότερα μεταφέρθηκε στην Πολυκλινική Αθηνών και ακολούθως στο ΚΑΤ, για να υποβληθεί υποβαλλόμενος σε φυσικοθεραπείες για την αποκατάσταση του καταφέρνοντας να περπατήσει, αλλά χωρίς να καταφέρει να μιλήσει.
Μετά το θάνατό του, δόθηκε τιμητικά ο βαθμός του Αντιστράτηγου και το όνομά του στο κέντρο νεοσυλλέκτων του Μεσολογγίου (2/39 Σύνταγμα Ευζώνων) όπου υπάρχει και η προτομή του. Προτομή επίσης έχει ανεγερθεί στα πρώην κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ (σήμερα πάρκο Ελευθερίας) στην Αθήνα. Επίσης  στο όνομά του υπάρχουν οδοί στην Πυλαία Θεσσαλονίκης, στην Καλαμαριά, στην Ερμούπολη, στις Σέρρες, στα Χανιά και το Ηράκλειο Κρήτης, στο Ίλιον, στη Λυκόβρυση και στο Αιγάλεω της Αθήνας.

Θάνατος

Απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1986.
Δολάριο Νησιών Κέιμαν

Ιστορία

Το δολάριο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1972, αντικαθιστώντας το Δολάριο της Τζαμάικας, με το οποίο είχε ίση αξία. Τα δύο νομίσματα συνέχισαν να κυκλοφορούν από κοινού ως τις 31 Αυγούστου του 1972, όταν το νόμισμα της Τζαμάικας σταμάτησε να κυκλοφορεί μόνιμα. Η σταθερή ισοτιμία του Δολαρίου έναντι του Δολαρίου των ΗΠΑ είναι 1 Δολάριο των νησιών Κέιμαν = 1,2 αμερικανικά δολάρια από την 1η Απριλίου του 1974.

Κέρματα

Το 1972 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10 και 25 cents. Τα περισσότερα κέρματα με εξαίρεση εκείνα που είναι μικρότερης αξίας, φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο. Το 1992 άλλαξε εκ νέου η σύνθεση των νομισμάτων.

Τραπεζογραμμάτια

Το 1972 η Νομισματική Επιτροπή των νησιών Κέιμαν εισήγαγε τραπεζογραμμάτια σε αξίες των 1, 5, 10 και 25 δολαρίων.  Τα χαρτονομίσματα των 40 δολαρίων εισήχθησαν το 1981 και ακολούθησαν εκείνα των 100 δολαρίων το 1982 και των  50 δολαρίων το 1987. Το 1997 η έκδοση των χαρτονομισμάτων ανατέθηκε στην Νομισματική Αρχή των Κέιμαν (CIMA), η οποία  τύπωσε χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 25, 50 και των 100 δολαρίων.
Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ

To Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (UvA) (Ολλανδικά: Universiteit van Amsterdam) βρίσκεται στην καρδιά της πόλης του Άμστερνταμ, στην Ολλανδία και είναι ένα από τα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια στην Ευρώπη. Αποτελείται από επτά σχολές: Ανθρωπιστικών σπουδών, Κοινωνιολογίας και Ψυχολογίας, Οικονομικών, Νομικής, Θετικών επιστημών, Ιατρικής και Οδοντιατρικής. Έχει έντονο το διεθνές στοιχείο καθώς προσφέρει περισσότερα από 85 Αγγλόφωνα μεταπτυχιακά προγράμματα μάστερ. Η συντομογραφία UvA το διαχωρίζει από το δεύτερο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (Ολλανδικά: Vrije Universiteit) (VU). Είναι το μοναδικό πανεπιστήμιο στο Μπενελούξ που διδάσκει τη νέα ελληνική γλώσσα.

Ιστορία

Τον Ιανουάριο του 1632, δύο διεθνώς αναγνωρισμένοι επιστήμονες, ο Caspar Barlaeus και ο Gerardus Vossius, εγκαινίασαν στο Άμστερνταμ την Athenaeum Illustre - την λαμπρή σχολή - η οποία στεγαζόταν σε ένα παρεκκλήσι του δέκατου τετάρτου αιώνα, το Αgnietenkapel. Η σχολή αυτή ιδρύθηκε με σκοπό να παρέχει εκπαίδευση σχετική με το Εμπόριο και την Φιλοσοφία. Τα μαθήματα παραδίδονταν στην οικία των καθηγητών καθώς το ίδρυμα δεν ήταν ακόμη κανονικό πανεπιστήμιο. Η Athenaeum Illustre παρέμεινε ένα μικρό ίδρυμα μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, με λιγότερους από 250 μαθητές και οκτώ καθηγητές. Η κατάσταση αυτή άλλαξε με αργούς ρυθμούς. Το 1815, η Athenaeum Illustre αναγνωρίστηκε επίσημα ως ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης. Το 1877, έγινε Δημοτικό Πανεπιστήμιο (Ολλανδικά:Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam) (GU) και είχε τη δυνατότητα να παρέχει πτυχία ανώτατης εκπαίδευσης. Οι καθηγητές διορίζονταν από το δημοτικό συμβούλιο και ο δήμαρχος προέδρευε της διοίκησης του πανεπιστημίου. Επειδή το συμβούλιο της πόλης του Άμστερνταμ ξεχώριζε για την προοδευτική του πολιτική το σχήμα αυτό εγγυόταν ένα μεγάλο βαθμό διανοητικής ελευθερίας για το πανεπιστήμιο. Ελάχιστα άλλαξαν μέχρι το 1961. Την χρονιά αυτή, το κράτος ανέλαβε τον οικονομικό έλεγχο. Το πανεπιστήμιο έπαψε να είναι Δημοτικό Πανεπιστήμιο και μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. Το 1969, το πανεπιστήμιο βρέθηκε στην επικαιρότητα όταν το διοικητικό του κέντρο στο Maagdenhuis καταλήφθηκε από φοιτητές που απαιτούσαν μεγαλύτερη δημοκρατική επιρροή. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών των εβδομήντα και ογδόντα το πανεπιστήμιο βρέθηκε αρκετές φορές στο επίκεντρο εθνικών φοιτητικών κινητοποιήσεων.
Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία

Η Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία (σλοβακικά: Slovenská republika rád, ουγγρικά: Szlovák Tanácsköztársaság, ουκρανικά: Словацька Радянська Республіка, κυριολεκτικά: "Σλοβακική Δημοκρατία των Συμβουλίων" - το όνομα προήλθε πριν η ρωσική λέξη "Σοβιέτ" (συμβούλιο) γίνει ευρέως διαδεδομένη στα σλοβακικά και σε άλλες γλώσσες συμπεριλαμβανομένων των ουγγρικών και των ουκρανικών) αποτέλεσε ένα πολύ βραχύβιο κομμουνιστικό κράτος στη νοτιοανατολική Σλοβακία από τις 16 Ιουνίου έως τις 7 Ιουλίου 1919 με πρωτεύουσα την πόλη του Πρέσοβ. Επικεφαλής ήταν ο Τσέχος δημοσιογράφος Antonín Janoušek.
Το 1918, τα τσεχοσλοβακικά στρατεύματα άρχισαν να καταλαμβάνουν τη βόρεια Ουγγαρία σύμφωνα με τις εδαφικές υποσχέσεις που έκαναν η Τριπλή Συμφωνία στους Τσεχοσλοβακίους πολιτικούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, η Σλοβακία (Άνω Ουγγαρία) είχε καταληφθεί από τα ουγγρικά στρατεύματα από την Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία, που δημιούργησαν Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία ως καθεστώς μαριονέτας. Ο ιστορικός Peter A. Toma υποστηρίζει ότι η Σλοβακία δεν διέθετε τις προϋποθέσεις για ένα σοβαρό επαναστατικό κίνημα. Αυτό που συνέβη είχε ενορχηστρωθεί από τους Ούγγρους που ζούσαν εκεί. Οι περισσότεροι Ούγγροι σύντομα στράφηκαν εναντίον του ριζοσπαστισμού του κινήματος. Οι Σλοβάκοι Σοσιαλδημοκράτες ηγήθηκαν της αντιπολίτευσης στους Μπολσεβίκους. Το κράτος μαριονέτα που υπήρξε για σύντομο χρονικό διάστημα, μιμήθηκε στενά τη μητρική Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία και δεν προέβλεψε παρά ελάχιστα τις ιδιαίτερες Σλοβακικές ανάγκες και χαρακτηριστικά.
Μετά από ένα σύντομο πόλεμο μεταξύ Ουγγαρίας, Τσεχοσλοβακίας και Ρουμανίας, η Σλοβακία εντάχθηκε στη Τσεχοσλοβακία.
Νότης Μπότσαρης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νότης Μπότσαρης, γεννήθηκε στο Σούλι το 1756. Μετά τον θάνατο του αδελφού του Κίτσου ανέλαβε την αρχηγία της φάρας των Μποτσαραίων. Κατά τη διάρκεια συμπλοκών με μουσουλμάνους Αλβανούς στα Άγραφα τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε, αλλά κατάφερε μετά από έξι μήνες να αποδράσει από το φρούριο της Κλεισούρας όπου ήταν φυλακισμένος. 
Μετά από μεσολάβηση του άρχοντα του Μπερατίου Ιμβραήμ, συγγενή του Αλή Πασά, δέχτηκε να μπει στην υπηρεσία του Αλή Πασά, υπό τον όρο ότι θα μένει στον Κακόλακο. Ο Αλή Πασάς τον προσκάλεσε στα Γιάννενα και τον έστειλε δήθεν αποστολή στην Λάρισα, με το σκεπτικό να του στίσει ενέδρα για να τον σκοτώσει καθοδόν ευκολότερα. Τον προειδοποίησε όμως ο Βελής, γιος του Αλή Πασά και έτσι ο Μπότσαρης κατέφυγε στην Κέρκυρα. Εκεί συνάθροισε τους ντόπιους Σουλιώτες και τους ξεσήκωσε να κατευθυνθούν στην Πάργα και από εκεί στην Πρέβεζα να πολεμήσουν με τα στρατεύματα του Σουλτάνου. Όταν μετά την πτώση της Πρέβεζας (1820) αποφασίστηκε να πολιορκηθούν τα Γιάννενα, ο Μπότσαρης με τους Σουλιώτες πήραν και αυτοί μέρος ως εκδίκηση προς τον Αλή Πασά. Ο Αρχιστράτηγος του Σουλτάνου όμως δεν τήρησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον Μπότσαρη, και αντί να δώσει γη στους Σουλιώτες, συνθηκολόγησε με τον Αλή Πασά, στρέφοντας τα όπλα προς τον βασιλικό στρατό και πορεύοντας για το Σούλι.
Στην Πρέβεζα σωζόταν, μέχρι το 1970, το σπίτι το Νότη Μπότσαρη που είχε αποκτήσει το 1806. 
Ο Νότης Μπότσαρης τιμήθηκε από τον Όθωνα με τον βαθμό του Υποστράτηγου. Πέθανε στην Ναύπακτο το 1841.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1998-1999

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1998–99 ήταν το 40ό που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 20ό από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και 28η στην ιστορία του, τερματίζοντας δέκα βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη ΑΕΚ. Επίσης ο Εθνικός έκανε αρνητικό ρεκόρ καθώς δεν πέτυχε ούτε μία νίκη σε 34 αγώνες.
Περίσσα Θήρας

Ιστορία

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η Περίσσα βρίσκεται στην θέση της αρχαίας πόλης της Ελευσίνας, η οποία αναφέρεται από τον Πτολεμαίο τον Γεωγράφο ως μία από τις πόλεις της Σαντορίνης. Ευρήματα που αποδεικνύουν ότι στην Περίσσα υπήρχε αρχαία πόλη έχουν βρεθεί ήδη από το 1836, κατά την διάρκεια ανασκαφών. Πάνω στα ερείπια της αρχαίας αυτής πόλης οικοδομήθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους άλλη πόλη, η οποία πρέπει να ήταν ιδιαίτερα πλούσια, κάτι που αποδεικνύεται και από την ύπαρξη εκεί ερειπίων μεγάλης τρίκλιτης βασιλικής της Αγίας Ειρήνης. Η πόλη εκτιμάται ότι έφτασε σε παρακμή κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λεόντα Γ του Ίσαυρου. Πιθανότατα η παρακμή της πόλης να σχετίζεται είτε άμεσα με την ηφαιστειακή έκρηξη του 726 στην Παλαιά Καμένη είτε έμμεσα εξαιτίας της συμμετοχής των κατοίκων στην επανάσταση του 727 εναντίον του εικονομάχου αυτοκράτορα ως δείγμα θεϊκής οργής κατά του οποίου θεωρήθηκε η έκρηξη.

Παλαιοχριστιανική Βασιλική της Αγίας Ειρήνης

Στους πρόποδες του Μέσα Βουνού βρίσκονται τα ερείπια της Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής της Αγίας Ειρήνης, η κατασκευή της οποίας χρονολογείται από τα τέλη του 5ου αιώνα, ενώ φαίνεται να υπήρξε και δεύτερη οικοδομική φάση κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα. Ήταν τρίκλιτη βασιλική με μήκος μεσαίου κλίτους 25 μέτρα. Η αποκάλυψη της έγινε το 1992 όταν η 2η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων άρχισε εργασίες υποστήλωσης σε μεσοβυζαντινό (8ο με 9ο αιώνα) δίκλιτο ερειπωμένο ναό της Αγίας Ειρήνης που βρισκόταν στο σημείο και για την οικοδόμηση του οποίου είχε χρησιμοποιηθεί το ανατολικό μέρος του μεσαίου κλίτους της βασιλικής. Η πλήρης αποκάλυψη της βασιλικής, της οποίας το δάπεδο βρίσκεται σήμερα σε βάθος 2 μέτρων, θα απαιτήσει αρκετά χρόνια ανασκαφικής δραστηριότητας.
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι αυτός είναι ο ναός από τον οποίο προέκυψε το όνομα "Σαντορίνη" για το νησί.

Παναγιά η Κατεφιανή

Σε μια κοιλότητα στην πλαγιά του Μέσα Βουνού, κάπου 200 μέτρα από τους πρόποδες του, βρίσκεται το εκκλησάκι των Γενεθλίων της Θεοτόκου ή Παναγιά η Κατεφιανή. Το όνομα της προέρχεται από την λέξη κατεφιό, που σημαίνει καταφύγιο, γιατί εκεί πηγαίνανε οι κάτοικοι για να προστατευτούν από εχθρικές επιδρομές. Στην Κατεφιανή προστρέξανε και πολλοί κάτοικοι στον καιρό του Κακού, την ηφαιστειακή έκρηξη του 1650, δηλαδή, στο υποθαλάσσιο ηφαίστειο του Κολούμπο.

Η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού

Η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού είναι μία από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της Σαντορίνης και βρίσκεται στην πλατεία της Περίσσας. Η αρχική εκκλησία είχε οικοδομηθεί το χρονικό διάστημα 1835-1840, αλλά καταστράφηκε με τον σεισμό του 1956 και ανακατασκευάστηκε.
Κατά την διάρκεια της ανοικοδόμησης της αρχικής εκκλησίας είχαν αποκαλυφθεί τα ερείπια δύο τρίκλιτων Βασιλικών, τα οποία, δυστυχώς, καταστράφηκαν από τις οικοδομικές εργασίες.
Ρόμπερτ Μπάρανυ

Η ζωή και οι έρευνές του

Ο Μπάρανυ γεννήθηκε στη Βιέννη, πρωτεύουσα της τότε Αυστροουγγαρίας, και ήταν το πρωτότοκο από τα 6 τέκνα της Μαρίας Χοκ-Μπάρανυ, κόρης επιστήμονα, και του τραπεζίτη Ιγκνάς Μπάρανυ (Ignáz Bárány, γενν. 1842). Αμφότεροι οι γονείς του ήταν Ούγγροι εβραϊκής καταγωγής.
Ο Ρόμπερτ σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, από όπου απεφοίτησε το 1900. Ως ιατρός της Βιέννης, ο Μπάρανυ έριχνε με σύριγγα υγρό στον ακουστικό πόρο ενός ασθενούς για να ανακουφίσει τις ζαλάδες του. Ο ασθενής είχε ίλιγγο και νυσταγμό (αυθόρμητες οριζόντιες οφθαλμικές κινήσεις) όταν ο Μπάρανυ χρησιμοποιούσε πολύ κρύο υγρό, ενώ όταν έριξε θερμό υγρό, ο ασθενής είχε νυσταγμό προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Μπάρανυ συμπέρανε ότι η ενδολέμφος καταβυθιζόταν όταν ήταν ψυχρή και ανερχόταν όταν ήταν θερμή, και επομένως η κατεύθυνση της ροής της έδινε το σήμα του προσανατολισμού στον λαβύρινθο. Μετά από αυτή την παρατήρηση, διερεύνησε το θέμα της «θερμικής αντιδράσεως» με σειρά πειραμάτων. Η έρευνά του κατάστησε δυνατή τη χειρουργική θεραπεία των παθήσεων του λαβυρίνθου. Ο Μπάρανυ ερεύνησε και άλλες πλευρές του ελέγχου της ισορροπίας, όπως τη λειτουργία της παρεγκεφαλίδας.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μπάρανυ υπήρετησε στον αυστριακό στρατό ως χειρουργός και σχεδόν αμέσως συνελήφθη αιχμάλωτος από τον ρωσικό στρατό: όταν του απονεμήθηκε το Νόμπελ το 1914, βρισκόταν σε ρωσικό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Παρακινούμενος από τη βράβευσή του αυτή, ο Σίγκμουντ Φρόυντ έγραψε το 1915: «Η βράβευση με το Βραβείο Νόμπελ του Μπάρανυ, τον οποίο αρνήθηκα να πάρω για μαθητεία πριν από μερικά χρόνια επειδή φαινόταν υπερβολικά εκκεντρικός, έχει γεννήσει θλιβερές σκέψεις ως προς το πόσο αβοήθητο είναι ένα άτομο στο να κερδίσει την αναγνώριση του όχλου.» Ο Μπάρανυ απελευθερώθηκε από το στρατόπεδο αιχμαλώτων το 1916 μετά από διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, στις οποίες συμμετείχαν ο Πρίγκιπας Κάρολος της Σουηδίας και ο Ερυθρός Σταυρός. Μπόρεσε έτσι να παραστεί στην τελετή απονομής των Νόμπελ του 1916, στην οποία του απονεμήθηκε το βραβείο που του είχαν φυλάξει. Σχεδόν αμέσως μόλις πήρε το Βραβείο, τον Ιανουάριο του 1917, ο Μπάρανυ, με την αυτόματη αναγνώριση του δικαιώματος να υποβάλλει τέτοιες προτάσεις ως κάτοχος πλέον του Βραβείου, πρότεινε στην Επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής τον Φρόυντ ως υποψήφιο για το Βραβείο. Ο Μπάρανυ μετανάστευσε στη Σουηδία, όπου από το 1917 μέχρι τον θάνατό του ήταν καθηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα.
Ο Ρόμπερτ Μπάρανυ πέθανε λίγο πριν τα εξηκοστά του γενέθλια στην Ουψάλα. Υπήρξε ο πατέρας του μέλους της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών ιατρού Ερνστ Μπάρανυ (1910–1991) και παππούς του φυσικού Αντερς Μπάρανυ (γενν. 1942), πρώην γραμματέα της Επιτροπής Νόμπελ για τη Φυσική.
Calculus

Calculus (λατ., μικρός ασβεστόλιθος) ονομάζονται τα βοηθήματα που χρησιμοποιούσαν για την καταμέτρηση αντικειμένων και αγαθών στην αρχαιότητα. Η εξέλιξή τους είναι συνυφασμένη με την εξέλιξη του αριθμητικού συστήματος και της γραφής.

Ιστορική αναδρομή

Οι ναοί των αρχαίων πολιτισμών ήταν ταυτόχρονα και σημαντικά κέντρα εμπορίου και διακίνησης εμπορικών αγαθών, ενώ στα ανάκτορα άνθιζε η διοίκηση. Η καταμέτρηση με τα δάκτυλα ήταν βέβαια μια εύκολη και ικανή λύση στον ιδιωτικό τομέα, υστερούσε όμως ως μέθοδος για χρήση στο εμπόριο και στην διοίκηση. Εφόσον ακόμα δεν είχαν αναπτυχθεί τα μαθηματικά και η γραφή σε αξιόλογο βαθμό, η σίγουρη και ασφαλής καταγραφή των αγαθών που συσσωρεύονταν ή διακινούνταν, ιδιαίτερα σε μεγάλες ποσότητες, ήταν ένα σημαντικό πρόβλημα που χρειάζονταν καίρια λύση. Έτσι αρχικά χρησιμοποιούνταν βοτσαλάκια, τα οποία λειτουργούσαν όχι ως πληρωμή, αλλά απλά ως απόδειξη της εκάστοτε ποσότητας, π.χ. 100 σακιά ρύζι συνοδεύονταν από ένα πουγκί με 100 βοτσαλάκια. Ήταν ευκολότερο να μετρηθούν 100 βοτσαλάκια αντί για 100 σακιά ρύζι. Από την συχνή χρήση του συστήματος αυτού αναπτύχθηκαν παραλλαγές που εξυπηρετούσαν περισσότερο, π.χ. διάφοροι πήλινοι σβώλοι με περιεχόμενο έναν συγκεκριμένο αριθμό από βότσαλα, και με μια επιγραφή που ανέφερε το περιεχόμενο. Η επόμενη εξέλιξη ήρθε με την αντικατάσταση των πήλινων σβώλων με απλές πινακίδες που έφεραν μόνο την επιγραφή, ή χαραγμένα όστρακα. 
Το σύστημα αυτό χρησιμοποιήθηκε στην Μικρά Ασία από το 8000 ως το 3000 π.Χ., ενώ γύρω στο 3400 π.Χ. εμφανίζεται η σφηνοειδής γραφή των Σουμέριων στη Μεσοποταμία, και η γραφή των Αιγυπτίων.