Αποσχολειοποίηση

Τα παιδιά μαθαίνουν με φυσικό τρόπο

Μία θεμελιώδης αρχή της αποσχολειοποίησης είναι ότι η περιέργεια είναι ένα έμφυτο χαρακτηριστικό και ότι τα παιδιά από τη φύση τους  θέλουν να μαθαίνουν. Ένα επιχείρημα που προκύπτει από αυτό είναι ότι στο σχολείο χρησιμοποιούνται τα ίδια τυποποιημένα μοντέλα μάθησης  για όλα τα παιδιά απαιτώντας από αυτά να μαθαίνουν ένα συγκεκριμένο θέμα σε ένα συγκεκριμένο ρυθμό και σε συγκεκριμένο χρόνο ανεξάρτητα από τις ατομικές παρούσες ή μελλοντικές ανάγκες, ενδιαφέροντα, στόχους ή άλλη προϋπάρχουσα γνώση επάνω στο συγκεκριμένο θέμα. 
Πολλοί οπαδοί της αποσχολειοποίησης (unschoolers) πιστεύουν ότι οι ευκαιρίες για πολύτιμες βιωματικές, κοινωνικά βασισμένες, αυθόρμητες και πραγματικές εμπειρίες χάνονται όταν οι εκπαιδευτικές ευκαιρίες κυριαρχούνται από ή περιορίζονται σε αυτές που συμβαίνουν μέσα στο σχολικό κτίριο.

Διαφορετικές προσεγγίσεις της μάθησης

Σύμφωνα με τους οπαδούς της αποσχολειοποίησης (unschoolers), οι ψυχολόγοι έχουν παρατηρήσει πολλές διαφορές μεταξύ των παιδιών ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτά μαθαίνουν. Επίσης υποστηρίζεται ότι η αποσχολειοποίηση διαθέτει εκείνες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται ώστε οι εκπαιδευτικές διαδικασίες να προσαρμόζονται στις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των παιδιών.

Διαφορές στην ανάπτυξη

Οι αναπτυξιακοί ψυχολόγοι ισχυρίζονται πως, όπως κάθε παιδί φτάνει σε κάποια ορόσημα της ανάπτυξης του σε διαφορετική ηλικία από τα υπόλοιπα, έτσι είναι, επίσης, έτοιμα για να μάθουν σε διαφορετικές ηλικίες το κάθε ένα. Ακριβώς, όπως κάποια παιδιά μαθαίνουν να περπατούν κατά τη διάρκεια ενός φυσιολογικού χρονικού περιθωρίου, από τους οχτώ μέχρι τους δεκαπέντε μήνες, και ξεκινούν να μιλούν έχοντας ένα ευρύτερο χρονικό περιθώριο, οι οπαδοί της αποσχολειοποίησης (unschoolers) επισημαίνουν ότι είναι επίσης έτοιμα και ικανά, για παράδειγμα,  να διαβάσουν σε διαφορετικές ηλικίες. Πράγματι, ειδικοί έχουν ανακαλύψει ότι η μάθηση με φυσικό τρόπο προκαλεί πολύ μεγαλύτερες αλλαγές στη συμπεριφορά από τις παραδοσιακές μεθόδους εκμάθησης, αν και δεν υπάρχει, απαραίτητα, αύξηση του ποσοστού πληροφοριών που έχουν διδαχθεί. Η παραδοσιακή μάθηση απαιτεί όλα τα παιδιά να μαθαίνουν να διαβάζουν την ίδια χρονική στιγμή, καθώς και να κάνουν πολλαπλασιασμούς πχ την ίδια στιγμή. Οι οπαδοί της αποσχολειοποίησης (unschoolers) πιστεύουν ότι κάποια παιδιά δεν βοηθούνται στο παραδοσιακό σχολείο παρότι βαριούνται γιατί αυτό που καλούνται να μάθουν  ήταν κάτι που ήταν έτοιμα να το μάθουν νωρίτερα. Ακόμη δε χειρότερα, μερικά παιδιά δεν μπορούν να βοηθηθούν αλλά αποτυγχάνουν, διότι δεν ήταν έτοιμα ακόμη για να διδαχθούν μία καινούρια πληροφορία.

Τρόποι μάθησης

Οι άνθρωποι ποικίλουν ως προς τους «τρόπους μάθησης», δηλαδή, τον τρόπο που αυτοί αποκτούν νέες πληροφορίες. Ωστόσο, έρευνα έχει δείξει ότι η προτίμηση αυτή δεν σχετίζεται με την αύξηση της μάθησης ή την βελτίωση της απόδοσης. Οι μαθητές έχουν διαφορετικές μαθησιακές ανάγκες. Σε ένα παραδοσιακό σχολικό περιβάλλον, οι δάσκαλοι σπάνια αξιολογούν έναν μεμονωμένο μαθητή διαφορετικά από τους υπόλοιπους, και παρόλο που οι δάσκαλοι, συνήθως, χρησιμοποιούν διαφορετικές μεθόδους, αυτό είναι συνήθως τυχαίο και όχι πάντα σχετικό με έναν μόνο μαθητή.

Βασικές γνώσεις

Οι οπαδοί της αποσχολειοποίησης (unschoolers) συχνά δηλώνουν ότι το να «μαθαίνω πώς να μαθαίνω» είναι πιο σημαντικό από την εκμάθηση ενός οποιουδήποτε θέματος. Ακόμη, σύμφωνα με τα λόγια του Holt υποστηρίζουν:
"Από τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε ποια γνώση θα είναι σημαντική στο μέλλον, είναι παράλογο να προσπαθούμε να την διδάξουμε εκ των προτέρων. Αντίθετα, πρέπει να προσπαθήσουμε να αποδείξουμε στους ανθρώπους οι οποίοι αγαπούν πολύ τη μάθηση και μαθαίνουν εύκολα, ότι αυτοί θα είναι ικανοί να μαθαίνουν οτιδήποτε πρέπει να μάθουν."

Υποστηρίζεται ότι αυτή η ικανότητα των παιδιών να μαθαίνουν από μόνοι τους, καθιστά πιο πιθανό, αργότερα, όταν αυτά τα παιδιά θα είναι ενήλικες, να μπορούν να συνεχίσουν να μαθαίνουν ό,τι χρειάζονται να ξέρουν ώστε να αντιμετωπίζουν νέες ανάγκες, ενδιαφέροντα και στόχους, να μπορούν να επιστρέψουν σε οποιοδήποτε αντικείμενο νομίζουν ότι δεν έχει καλυφθεί επαρκώς ή να μάθουν κάτι τελείως καινούριο.
Πολλοί οπαδοί της αποσχολειοποίησης (unschoolers) διαφωνούν πάνω στο γεγονός ότι υπάρχουν συγκεκριμένες γνώσεις που κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από τα βιώματα του, χρειάζεται να κατέχει. Οι οπαδοί της αποσχολειοποίησης (unschoolers) υποστηρίζουν, σύμφωνα με τα λόγια του John Holt, ότι, «Αν τα παιδιά έχουν πρόσβαση σε αρκετές καταστάσεις που προσφέρει ο κόσμος, θα διακρίνουν αρκετά ξεκάθαρα τα πράγματα που είναι πραγματικά σημαντικά για τον εαυτό τους και τους άλλους, και θα δημιουργούν για τους ίδιους ένα καλύτερο «μονοπάτι» μέσα σε αυτόν τον κόσμο απ’ ότι θα μπορούσε οποιοσδήποτε άλλος να δημιουργήσει για αυτούς.».

Ο ρόλος των γονέων

Η καθοδήγηση της πορείας της μάθησης που παρατηρείται στην αποσχολειοποίηση δεν σημαίνει ότι οι γονείς των οπαδών της αποσχολειοποίησης (unschoolers) δεν παρέχουν στα παιδιά τους καθοδήγηση και συμβουλές, ή ότι αποφεύγουν να μοιράζονται πράγματα τα οποία θεωρούν συναρπαστικά ή διαφωτιστικά. Πιστεύουν στη σημασία να χρησιμοποιούν την εμπειρία τους για να βοηθούν τα παιδιά τους στην πρόσβαση, την πλοήγηση και την απόδοση σημασίας στον κόσμο. Κοινές γονικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν για παράδειγμα, « από κοινού» με τα παιδιά τους  διάβασμα βιβλίων με ενδιαφέρον περιεχόμενο ή ανάγνωση άρθρων είτε  και διάφορες δραστηριότητες με τα παιδιά τους, που τα βοηθούν να συναντήσουν μορφωμένους ανθρώπους και να εξερευνήσουν μαζί τους ένα ενδιαφέρον,  να θέσουν στόχους και να καταλάβουν τι χρειάζεται να κάνουν ώστε να τους κατακτήσουν. Η φύση της αποσχολειοποίησης, η οποία στηρίζεται στο «τι είναι ενδιαφέρον» δεν σημαίνει ότι είναι μία προσέγγιση της εκπαίδευσης η οποία επικεντρώνεται σε αυτό παραβλέποντας όλα τα υπόλοιπα. Οι γονείς τείνουν να εμπλέκονται, ιδιαιτέρα με τα νεότερα παιδιά (τα μεγαλύτερα παιδιά, εκτός αν είναι καινούριοι οπαδοί της αποσχολειοποίησης (unschoolers), συνήθως χρειάζονται λιγότερη βοήθεια να βρουν πόρους, να δημιουργήσουν και να πραγματοποιήσουν σχέδια).

Κριτική πάνω στις μεθόδους του παραδοσιακού σχολείου

Με βάση τον πρωτοπόρο της αποσχολειοποίησης, John Holt, «… η ανησυχία των παιδιών λόγω των συνεχών δοκιμασιών τους, ο φόβος της αποτυχίας, η τιμωρία και η ντροπή, μειώνουν σοβαρά την ικανότητα τόσο της κατανόησης όσο και της μνήμης και τους απομακρύνει από το αντικείμενο μάθησης [...]»Οι υποστηρικτές της αποσχολειοποίησης ισχυρίζονται ότι η εξατομικευμένη, παιδοκεντρική μάθηση είναι πιο αποδοτική και με σεβασμό προς τον ατομικό χρόνο των παιδιών, αξιοποιεί τα ενδιαφέροντα τους και επιτρέπει την βαθύτερη αναζήτηση αντικειμένων απ’ ότι είναι δυνατό στην συμβατική εκπαίδευση.
Άλλοι, ωστόσο, επισημαίνουν ότι μερικά σχολεία μπορεί να είναι μη-καταναγκαστικά και να υποστηρίζουν τη συνεργασία, κατά τρόπο σύμφωνο με τη φιλοσοφία της αποσχολειοποίησης. Τα σχολεία Sudbury είναι μη καταναγκαστικά, χωρίς κατήχηση, ευνοούν τη συνεργασία και υπάρχουν δημοκρατικές σχέσεις μεταξύ των παιδιών και των ενηλίκων. Επιπλέον καλλιεργούν τις σχέσεις  με τους γονείς και στα σχολεία αυτά η μάθηση είναι εξατομικευμένη, παιδοκεντρική και συμπληρώνει την εκπαίδευση στο σπίτι.

Ιστορία και χρήση

Ο όρος αποσχολειοποίηση (unschooling) πιθανώς απορρέει από τον όρο του Ivan Illich “deschooling” και δημοσιοποιήθηκε από το ενημερωτικό δελτίο του John Holton, «Growing Without Schooling» («Μεγαλώνοντας χωρίς φοίτηση στο σχολείο»).Σε μία πρόχειρη έκθεση ο Holt σύγκρινε τους δύο όρους:
Σύμφωνα με το GWS («Growing Without Schooling») με τον όρο «αποσχολειοποίηση» ('unschooling') εννοούμε τη διαδικασία κατά την οποία απομακρύνουμε τα παιδιά έξω από το σχολείο και με τον όρο 'deschooling' εννοούμε εκείνη τη διαδικασία κατά την οποία αλλάζουμε τους κανόνες για να κάνουμε το σχολείο μη υποχρεωτικό. Σε αυτό το σημείο ο όρος ισοδυναμεί με το "home schooling" (από μόνο του είναι νεολογισμός). Μεταγενέστερα οι home schoolers αρχίζουν να διαχωρίζονται σε διάφορες εκπαιδευτικές φιλοσοφίες του home schooling. Ο όρος αποσχολειοποίηση ήρθε για να αντιπαρατεθεί σε μορφές του home schooling, που έγινε αντιληπτό ως πολιτικό και παιδαγωγικό "school - like", χρησιμοποιώντας εγχειρίδια και ασκήσεις στο σπίτι, με τον ίδιο τρόπο που θα χρησιμοποιούσαν στο σχολείο. Το 2003 στο βιβλίο του Holt «Teach Your Own»  («Διδάξου μόνος σου») (αυθεντική έκδοση του 1981) o Pat Farenga, συν-συγγραφέας της καινούριας έκδοσης, προνόησε έναν ορισμό:
Όταν είμαι πιεσμένος, ορίζω την αποσχολειοποίηση ως «αφήνουμε στα παιδιά τόση ελευθερία για να μάθουν μέσα στον κόσμο, όση, μπορούν εύκολα να αντέξουν οι γονείς τους».
Στην ίδια λογική ο Holt δήλωσε πως δεν ήταν εντελώς «άνετος» με αυτόν τον όρο, και θα προτιμούσε τον όρο "living". Ο Ηolt χρησιμοποιώντας αυτόν τον όρο, τονίζει ότι η μάθηση είναι μία φυσική διαδικασία, η οποία ολοκληρώνεται μέσα στους χώρους και τις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής και δεν επωφελείται καθόλου από την χειραγώγηση των ενήλικων  ακολουθώντας τις παιδαγωγικές, φιλοσοφικές απόψεις των Jean-Jacques Rousseau, Paul Goodman, and A.S. Neill.
Μετά τον θάνατο του Holt η εφημερίδα GWS σταμάτησε να κυκλοφορεί. Από εκεί και μετά μια σειρά από πρακτικούς και παρατηρητές της αποσχολειοποίησης, ερμήνευσαν τον όρο με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, το Freechild Project ερμήνευσε την αποσχολειοποίηση ως: « Η διαδικασία μάθησης μέσα από την ζωή χωρίς την επισημοποίηση ή την θεσμοθέτηση τάξεων ή σχολικών εργασιών.
Μία μητέρα, υποστηρίκτρια του home schooling, από το Νέο Μεξικό, η Sandra Dodd πρότεινε τον όρο "Radical unschooling" (ριζική αποσχολειοποίηση), δίνοντας έμφαση στην ολοκληρωτική απόρριψη  κάθε διάκρισης ανάμεσα σε εκπαιδευτικές και μη εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Το Radical unschooling δίνει έμφαση στο ότι η αποσχολειοποίηση είναι μια μη καταναγκαστική, συνεργατική άσκηση και επιδιώκει την προώθηση αυτών των αξιών σε όλες τις φάσεις της ζωής. Η Catherine Baker και ο Grace Llewellyn παρουσιάζουν την αποσχολειοποίηση ως μία διαδικασία που ξεκίνησε και ελέγχεται από τους ίδιους τους μαθητές (σε αντίθεση με τους γονείς τους). Αυτές οι απόψεις αντιτίθενται στις παραδοσιακές σχολικές τεχνικές και στην κοινωνική κατασκευή των σχολείων. Περισσότερη έμφαση δίνεται στην ενσωμάτωση της μάθησης μέσα στην καθημερινή ζωή της οικογένειας και της ευρύτερης κοινωνίας. Υπάρχουν ορισμένα καίρια σημεία διαφωνιών σχετικά με το πώς ορίζεται η αποσχολειοποίηση. Εάν για παράδειγμα, ορίζεται από την πρωτοβουλία των μαθητών και από τον έλεγχό τους πάνω στο αναλυτικό πρόγραμμα ή από τις τεχνικές, τις μεθόδους και τους χώρους που χρησιμοποιούνται αυτές στη διάρκεια εκπαιδευτικών διαδικασιών.