google/wiki40b huggingface dataset:
Βαγγέλης Αθανασόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά το 1946. Σπούδασε αρχικά στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε ις σπουδές του στο Κολλέγιο Κίνγκς (King's College) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ασχολήθηκε με τη γραφή τόσο από τη μεριά του λογοτέχνη όσο και από αυτή του φιλόλογου και κριτικού. 
Η πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 1964 με κριτικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Φιλολογική Βραδινή  ενώ τα πρώτα του λογοτεχνικά έργα που εκδόθηκαν ήταν τα διηγήματα "Επαφή και αποστροφή" και "Οι τρόποι του κάλλους". Το πρώτο του πλήρες λογοτεχνικό βιβλίο, το Εαυτόν τιμωρούμενος, του 1976, του χαρισε το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα.  Δεν ήταν το μοναδικό του βραβείο καθώς τιμήθηκε και με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής (1991) για το βιβλίο "Ο λογοτέχνης"και με το Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής της Ακαδημίας Αθηνών (1992) για το βιβλίο "Οι μύθοι της ζωής και του έργου του Γ. Βιζυηνού". Πέρα από τα λογοτεχνικά του έργα ήταν δραστήριος κριτικός κυρίως λογοτεχνίας και δοκιμίων με τακτική αρθρογραφία σε εφημερίδες. 
Παράλληλα με το συγγραφικό του έργο ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα. Εργάστηκε ως καθηγητής Συγκριτικής Φιλολογίας  στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έφυγε από τη ζωή μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο στις 27 Νοεμβρίου 2011. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011 στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Στη μνήμη του διοργανώθηκε επιστημονικό συνέδριο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τον Ιανουάριο του 2013.
Λέσια Ουκραΐνκα

Βιογραφία

Η Ουκραΐνκα γεννήθηκε το 1871 στη πόλη Νόβοχραντ-Βολίνσκι της Ουκρανίας και ήταν το δεύτερο παιδί της Ουκρανής συγγραφέως Όλια Ντραχομάνοβα-Κόσαχ, γνωστή με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ολένα Πτσίλκα, και του Πέτρο Αντόνοβιτς Κόσαχ. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε σε διάφορες πόλεις της Βολινίας, όπως το Λουτσκ, όπου μετακόμισε με την οικογένειά της το 1879. Η Λέσια είχε μάθει τις κύριες ευρωπαϊκές και σλαβικές γλώσσες, δηλαδή αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ελληνικά, λατινικά, πολωνικά, ρωσικά, βουλγαρικά και τη μητρική της γλώσσα, τα ουκρανικά. Το 1881 διαγνώστηκε με φυματίωση και από τότε ταξίδευε συχνά για να θεραπευτεί.
Σε ηλικία δεκατριών ετών δημοσιεύτηκε το πρώτο της ποίημα, «το Κρίνο της Κοιλάδας», στην εφημερίδα Ζόρια στο Λβιβ. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμό της, το οποίο το πρότεινε η μητέρα της, επειδή η Ρωσική Αυτοκρατορία απαγόρευε τις εκδόσεις στα ουκρανικά. Η πρώτη ποιητική συλλογή της Ουκραΐνκα δημοσιεύθηκε μυστικά στη δυτική Ουκρανία και μετά δημοσιεύθηκε στο Κίεβο με ψευδώνυμο.
Τα ποιήματα και τα θεατρικά έργα της Ουκραΐνκα συνδέονται με τη θέλησή της για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Η έμπνευση για τα πρώτα ποιήματά της ήταν τα έργα των Ταράς Σεβτσένκο και Ιβάν Φράνκο και είχαν ως θέμα τη μοναξιά του ποιητή, την κοινωνική απομόνωση και την αγάπη για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Ανάμεσα στο 1895 και 1897 έγινε μέλος της Λογοτεχνικής και Καλλιτεχνικής Κοινότητας του Κιέβου, η οποία απαγορεύτηκε το 1905 λόγω της συσχέτισής της με επαναστάτες ακτιβιστές. Το 1888, όταν ήταν 17, ίδρυσε μαζί με τον αδελφό της ένα λογοτεχνικό κύκλο γνωστό ως «Πλειάδες», με στόχο να προωθήσουν την ανάπτυξη της ουκρανικής λογοτεχνίας και τη μετάφραση ξένων κλασσικών συγγραφέων στα ουκρανικά. Στις συναντήσεις του κύκλου, οι οποίες λάμβαναν χώρα σε διαφορετικά σπίτια, λάμβαναν μέρος επίσης οι Μικόλα Λίσενκο, Π. Κόσαχ, Κοστιαντίν Μιχάλτσουκ, Μιχαΐλο Σταρίτσκι κ.ά. Ανάμεσα στα έργα που μετέφρασε ήταν το Απόγευμα σε μια φάρμα κοντά στη Ντικάνκα του Νικολάι Γκόγκολ και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (το 1902). 
Η Ουκραΐνκα έγραψε επικά ποιήματα, δράματα, πρόζα, αρκετά άρθρα λογοτεχνικής κριτικής και κοινωνικοπολιτικά δοκίμια. Τα πιο γνωστά έργα της είναι το θεατρικό έργο Μπογιαρίνια (1914), μια ψυχολογική τραγωδία με επίκεντρο την ουκρανική οικογένεια του 17ου αιώνα με αναφορές στην ουκρανική ιστορία, και το τραγούδι του Δάσους (1912), με χαρακτήρες που περιλαμβάνουν πλάσματα από την ουκρανική λαογραφία.
Η Λέσια Ουκραΐνκα πέθανε την 1η Αυγούστου 1913 σε ένα κέντρο υγείας στο Σουράμι, στην κεντρική Γεωργία.
Κερκίδα (ανατομία)

Η κερκίδα είναι το ένα από τα δύο οστά του αντιβραχίου, το πιο έξω. Στο άνω άκρο της, η κερκίδα είναι στενή και φαρδαίνει όσο πλησιάζει στο καρπό. Το άνω άκρο της αποτελείται από την κεφαλή, τον αυχένα και το κερκιδικό όγκωμα και αρθρώνεται με την ωλένη. Η διάφυσή της, δηλαδή το κεντρικό κομμάτι του οστού, έχει τριγωνικό σχήμα. Το κάτω άκρο είναι πλατύ και ογκώδες και αρθρώνεται με την ωλένη και τα καρπιαία οστά σκαφοειδές και μηνοειδές.

Περιγραφή

Η κεφαλή της κερκίδας, στο άνω άκρο του οστού, είναι ένα παχύ δισκοειδές μόρφωμα. Είναι κοίλη για την άρθρωση με τον κερκιδικό βόθρο του βραχιονίου. Το έσω χείλος της κεφαλής είναι πλατύτερο με την άρθρωση με την κερκιδική εντομή της ωλένης. Ο αυχένας είναι στενός κυλινδρικός και βρίσκεται μεταξύ της κεφαλής και του κερκιδικού ογκώματος. Το κερκιδικό όγκωμα είναι μια προεκβολή της έσω επιφάνειας του οστού στο άνω άκρο της διάφυσης. Είναι το σημείο όπου καταφύεται ο δικέφαλος βραχιόνιος μυς.
Η διάφυση σε όλο της το μήκος έχει τριγωνική διατομή με τρία χείλη (πρόσθιο, οπίσθιο και μεσόστεο) και τρεις επιφάνειες (πρόσθια, οπίσθια και έσω). Στο μεσόστεο χείλος προσφύεται ο μεσόστεος υμένας, ο οποίος ενώνει τη κερκίδα με την ωλένη. Το κάτω άκρο της κερκίδας είναι ογκώδες και κάπως αποπεπλατυσμένο στο προσθοπίσθιο άξονα, δηλαδή η πρόσθια και η οπίσθια επιφάνεια είναι πλατείες και η έσω και έξω επιφάνειες είναι στενές. Η πρόσθια επιφάνεια είναι λεία και ομαλή. Η έσω επιφάνεια έχει μια αρθρική γλήνη για την άρθρωση με την ωλένη. Η οπίσθια επιφάνεια έχει ένα μεγάλο ραχιαίο φύμα, που δρα ως τροχαλία για το μακρό εκτείνων τον αντίχειρα. Η έξω επιφάνεια εκτείνεται προς τα κάτω ως στυλοειδής απόφυση.
Αθλέτικ Μπιλμπάο

Η εμφάνιση του ποδοσφαίρου στο Μπιλμπάο και η Βισκάγια

Το ποδόσφαιρο εισήχθη στο Μπιλμπάο από Βρετανούς. Στα τέλη του 1800 το Μπιλμπάο ήταν μια βιομηχανική περιοχή με ορυχεία και ναυπηγεία σιδήρου. Σε αυτά δούλευαν πολλοί εργάτες από τη Βρετανία. Αυτοί οι εργάτες το 1890 ίδρυσαν την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στο Μπιλμπάο. Εν τω μεταξύ στην Αγγλία την ίδια εποχή σπούδαζαν πολλά παιδιά πλούσιων οικογενειών από το Μπιλμπάο, οι οποίοι γυρίζοντας έφτιαξαν μια δεύτερη ομάδα παίζοντας μεταξύ τους παιχνίδια. Το 1898 οι σπουδαστές του γυμνασίου  Zamacois ιδρύουν την Βισκάγια. Το 1901 σε μια συνεδρίαση, που πραγματοποιήθηκε στο καφέ Garcia, θεσπίστηκαν οι πιο επίσημοι κανόνες και κανονισμοί ποδοσφαίρου. Το 1902 οι δύο σύλλογοι του Μπιλμπάο κατέβασαν στο Ισπανικό κύπελλο μια ενωμένη ομάδα, τη Βισκάγια (Vizcaya), κατακτώντας τελικά και το κύπελλο, καθώς νίκησαν στον τελικό την Μπαρτσελόνα.

Χρώματα

Τα πρώτα χρώματα της Αθλέτικ ήταν το μπλε και το άσπρο και το 1910 τα άλλαξαν σε κόκκινο και άσπρο. Υπάρχουν δύο θεωρίες για αυτή την αλλαγή. Η μία λέει ότι άλλαξαν προς τιμήν των αγγλικών συλλόγων Σάντερλαντ και Σαουθάμπτον, από όπου κατάγονταν οι εργάτες των ορυχείων και είχαν τα ίδια χρώματα. Μια άλλη εκδοχή, που θεωρείται και η πιθανότερη, λέει ότι τα υφάσματα αυτά ήταν πιο φτηνά.

Η Βισκάγια και τα πρώτα κύπελλα Ισπανίας

Η Βισκάγια στα πρώτα χρόνια ήταν ομάδα κυπέλλου, αφού σημείωσε πολλές επιτυχίες σε αυτή την διοργάνωση. Κέρδισε ξανά το κύπελλο το 1903, 1904, 1911, 1914, 1915 και 1916. Το ξανακέρδισε το 1923, το 1930, 1931, 1932, 1933.

Αθλέτικ Μπιλμπάο

Το 1941 η Βισκάγια με διάταγμα του Φρανθίσκο Φράνκο αλλάζει όνομα σε Αθλέτικ. Το 1943 κατέκτησε το κύπελλο της Ισπανικής λίγκας (Generalisimo), το οποίο ξανακατέκτησε το 1956 και το 1958. Στο κύπελλο οι επιτυχίες συνεχίστηκαν το 1944 και 1945. Το 1956 έπαιξε και το πρώτο της ευρωπαϊκό παιχνίδι. Στη δεκαετία του '60 η Αθλέτικ κατέκτησε ένα κύπελλο, το 1969. Ένα ακόμα κατέκτησε τη δεκαετία του '70 (1973). Το 1977 έχασε στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από τη Γιουβέντους. Την δεκαετία του '80 η ομάδα ανακάμπτει και κερδίζει το πρωτάθλημα το 1983 και το κύπελλο το 1984. Το 1984 ξαναπαίρνει το πρωτάθλημα Ισπανίας. Το 2012 έφτασε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ, αφού απέκλεισε μεγαθήρια του Ευρωπαικού ποδοσφαίρου όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η ΦΚ Σάλκε 04, όπου έχασε από την Ατλέτικο Μαδρίτης με 3-0.

Αθλέτικ Β και Μπασκόνια

Η Αθλέτικ έχει δύο ακόμη ομάδες, την Μπιλμπάο Αθλέτικ (Αθλέτικ Β), που ιδρύθηκε το 1938 και αγωνίζεται στη Β΄εθνική του ισπανικού πρωταθλήματος, και την Ντεπορτίβο Μπασκόνια,  που ιδρύθηκε το 1913 και αγωνίζεται στην Γ΄ κατηγορία του Ισπανικού πρωταθλήματος. Το τμήμα μπάσκετ της Μπασκόνια είναι η γνωστή Τάου Θεράμικα ή Ταουγρές.

Γυναικείο τμήμα

Η Αθλέτικ έχει και γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου, την Aθλέτικ, που έχει κατακτήσει το Ισπανικό πρωτάθλημα το 2003, 2004 και 2005.
Κριτές

Οι Κριτές ήταν οι ανώτατοι πολιτικοί άνδρες που ηγήθηκαν του Ισραήλ από τον θάνατο του Ιησού του Ναυή μέχρι τον πρώτο βασιλέα τον Σαούλ. Η λέξη απαντάται στην Παλαιά Διαθήκη και με την έννοια του δικαστή. Σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση και τις διηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης, η περίοδος των Κριτών μεσολαβεί ανάμεσα στον θάνατο του Ιησού του Ναυή και την άνοδο στη βασιλεία του Σαούλ.
Σύμφωνα με το βιβλικό κείμενο η εξουσία δεν ήταν κληρονομική και συνεχιζόμενη διαδοχικά, αλλά οι κριτές εμφανίζονταν κατά τα παραστρατήματα των Ισραηλιτών για να καθοδηγήσουν τον λαό και πάλι στο θέλημα του Θεού. Όταν ο περιούσιος λαός απομακρύνεται από το Θεό και στρέφεται σε άλλους θεούς, τότε η τιμωρία, το αποτέλεσμα της στροφής αυτής, είναι η κατάκτηση του λαού από άλλους. Τούτο συμβαίνει καθώς κατά τη βιβλική θεώρηση της Ιστορίας, απώλεια της πίστης στον πραγματικό Θεό του Ισραήλ, στο Θεό των πατέρων, οδηγεί σε απώλεια της ελευθερίας - είναι αποτέλεσμα της αχαριστίας που δείχνουν οι Ισραηλίτες. Έτσι, παρουσιάζεται κάποιος εχθρός που τους στερεί την αυτοδιάθεση μέχρι να επιστρέψουν στην αληθινή πίστη. Όταν ο λαός μετανοεί για το λάθος του τότε εμφανίζεται ο άνθρωπος του Θεού, ένας κριτής, οδηγεί το λαό στην ελευθερία και επανέρχεται περίοδος ειρήνης και ευμάρειας για το Ισραήλ.
Χριστόφορος Καμπάνης

Ο Χριστόφορος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Χίο. Ήταν κανονάρχης και έγραψε την Συλλογή και υπομνήματα στους αποστολικούς κανόνες.
Ιάκωβος του Νεμούρ

Βιογραφία

Το 1533 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Νεμούρ. Διακρίθηκε στις πολιορκίες του Λενς και του Μετς (1552-53) και στην εκστρατεία του Πεδεμοντίου (1555).
Ήταν υποστηρικτής του Οίκου των Γκιζ και, ως συνέπεια σχεδίου εναντίον του, αναγκάστηκε να αποσυρθεί για ένα διάστημα στη Σαβοΐα. Κατά την επιστροφή του στη Γαλλία πολέμησε τους Ουγενότους και έγινε σημαντικός με τις επιτυχίες του στο Ντοφινέ και στο Λυοναί. Το 1567 έπεισε την Αυλή να επιστρέψει από το Μω στο Παρίσι, πήρε μέρος στη μάχη του Σαιν Ντενί, εναντιώθηκε στην ειρήνη του Λοζιμώ και απώθησε την εισβολή του Βόλφγκανγκ του Τσβαϊμπρύκεν.
Αφιέρωσε τα τελευταία έτη του στα γράμματα και τις τέχνες και απεβίωσε στο Ανεσύ. Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του, πρώτα ο Κάρολος-Εμμανουήλ που απεβίωσε άτεκνος και έπειτα ο Ερρίκος Α΄.
2200 Πασαντένα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Πασαντένα είναι άγνωστα.
Εθνόσημο της Σιγκαπούρης

Το εθνόσημο της Σιγκαπούρης καθιερώθηκε μαζί με τη σημαία και τον εθνικό ύμνο της χώρας, στις 3 Δεκεμβρίου του 1959. Αποτελείται από ένα θυρεό με μια ημισέληνο σε κόκκινο φόντο, με 5 λευκά αστέρια. Το θυρεό κρατάει ένα λιοντάρι στα αριστερά και ένας τίγρης στα δεξιά. Κάτω από το θυρεό βρίσκεται ένα πανό που αναγράφει το εθνικό ρητό, Majulah Singapura (Εμπρός Σιγκαπούρη). Το λιοντάρι εκφράζει την ίδια τη Σιγκαπούρη και ο τίγρης στους ιστορικούς δεσμούς του νησιού με τη Μαλαισία.
Άνω Λιόσια

Αθλητισμός

Ο δήμος εκπροσωπείται στο ποδόσφαιρο από τις ομάδες ΑΠΟ Ακράτητος (Αγωνίζεται στο Δημοτικό στάδιο Ακράτητου), ΑΟ Ζωφριά, Εθνικός Πανοράματος (Αγωνίζεται στο Δημοτικό γήπεδο Πανοράματος) και Αστέρας Άνω Λιοσίων (Αγωνίζεται στο Δημοτικό γήπεδο Πανοράματος). Στη καλαθοσφαίριση ο δήμος εκπροσωπείται από τον Γ.Α.Σ. Εύνικο (πρώην ΔΑΣΑΛ) σε ανδρικό και γυναικείο επίπεδο και αγωνίζεται στο 3ο Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων χωρητικότητας 1.300 θέσεων.
Στον δήμο βρίσκεται το κλειστό γυμναστήριο που  φιλοξένησε την πάλη και το τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ονομάζεται και "Σπίτι της Πάλης!".Έχει χωρητικότητα 9.300 θεατών.
Σημειώνεται ότι το κλειστό είναι δίπλα στο γήπεδο του Ακράτητου.

Εκπαίδευση

Στα Άνω Λιόσια λειτουργούν 9 Νηπιαγωγεία, 10 δημοτικά σχολεία ( πλην του 8ου που δεν υφίστανται πλέον ) , 4 γυμνάσια, 3 Γενικά Λύκεια, 1 επαγγελματικό Λύκειο και ΙΕΚ

Δήμος Άνω Λιοσίων

Ο Δήμος Άνω Λιοσίων, που αποτελούσε τμήμα της νομαρχίας Δυτικής Αττικής, εντάχθηκε ως δημοτική ενότητα στο Δήμο Φυλής.
Ηρωδιανοί

Στην αρχαία Ιουδαία κατά τους χρόνους της Βίβλου οι λεγόμενοι Ηρωδιανοί αποτελούσαν την ισχυρή πολιτική παράταξη περί τον Ηρώδη τον Μέγα, εξ ου και η ονομασία τους. Η παράταξη αυτή ήταν ρωμαιόφιλη και είχε προσεταιριστεί κυρίως τους ξένους που κατοικούσαν την τότε Ιουδαία. Ηγέτης των Ηρωδιανών ήταν ο Αντίπας, άτομο σκοτεινό που απέβλεπε ίσως στη κατάληψη της εξουσίας.

Οι Ηρωδιανοί αντιτίθονταν ριζικά προς κάθε άλλη θρησκευτική μερίδα της Ιουδαίας και κυρίως εναντίον της Μεσσιανικής ιδεολογίας του Ισραήλ.
Κτίριο Ουγγρικού Κοινοβουλίου

Ιστορία

Η Βουδαπέστη δημιουργήθηκε από την ένωση τριών πόλεων το 1873 και εφτά χρόνια αργότερα η Δίαιτα διαλύθηκε ώστε να εγκαθιδρυθεί ένα νέο αντιπροσωπευτικό κοινοβούλιο που να εκφράζει το έθνος. Διεξήχθη ένας διεθνής διαγωνισμός, και νικητής ανακηρύχθηκε ο Ίμρε Στέιντλ. Τα σχέδια άλλων δύο διαγωνιζόμενων χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστεί το εθνογραφικό μουσείο και το ουγγρικό υπουργείο γεωργίας, τα οποία έχουν πρόσοψη στο κοινοβούλιο. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1885 και το κτίριο εγκαινιάστηκε το 1896, στην 1000ή επέτειο της χώρας, και ολοκληρώθηκε το 1904.
Περίπου 1000 άτομα αναμίχθηκαν στην κατασκευή, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν 40 εκατομμύρια τούβλα, μισό εκατομμύριο πολύτιμοι λίθοι και 40 κιλά χρυσού. Από τον Β΄ΠΠ, το νομοθετικό έργο έχει αναλάβει ένα σώμα και σήμερα η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ένα μικρό τμήμα του κτιρίου. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, ένα ερυθρό αστέρι τοποθετήθηκε στην κορυφή του θόλου, αλλά αφαιρέθηκε το 1990.

Περιγραφή

Το κτίριο είναι κτισμένο σε ρυθμό γοτθικής αναγέννησης, με συμμετρική πρόσοψη και κεντρικό θόλο. Ο θόλος είναι αναγεννησιακού ρυθμού. Το κτίριο είναι συμμετρικό και στο εσωτερικό του και διαθέτει δύο κοινοβουλευτικές αίθουσες, ένα το οποίο χρησιμοποιείται για πολιτική και ένα για ξεναγήσεις. Το κτίριο έχει μήκος 268 μέτρα και πλάτος 123. Το εσωτερικό του περιλαμβάνει 10 αυλές, 13 ανελκυστήρες, 27 πύλες, 29 κλιμακοστάσια και 691 δωμάτια (συμπεριλαμβανομένων 200 γραφείων). Το ύψος του είναι 96 μέτρα και είναι μαζί με τη βασιλική του Αγίου Στεφάνου τα ψηλότερα κτίρια στη Βουδαπέστη. Ο αριθμός 96 αναφέρεται στην χιλιετηρίδα του έθνους, 1896, και την κατάληψη του βασιλείου της Ουγγαρίας το 896.
Η κυρία πρόσοψη είναι προς τον Δούναβη, αλλά η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία στα ανατολικά του κτιρίου. Εσωτερικά και εξωτερικά, υπάρχουν 242 αγάλματα στους τοίχους. Στην πρόσοψη υπάρχουν αγάλματα Ούγγρων και Τρανσυλβανών ηγετών και διάσημων στρατιωτικών. Τα οικόσημα των βασιλιάδων και δούκων απεικονίζονται πάνω στα παράθυρα. Στο ανατολικό κλιμακοστάσιο βρίσκονται δύο λιοντάρια.
Ένα από τα διάσημα τμήματα του κτιρίου είναι η δεκαεξάγωνη κεντρική αίθουσα, με δύο τεράστιους θαλάμους δίπλα της, την κάτω και την άνω Βουλή. Η σημερινή εθνοσυνέλευση συνέρχεται στην κάτω Βουλή, ενώ η άνω Βουλή χρησιμοποιείται ως αίθουσα σεμιναρίων και συναντήσεων. Το ιερό στέμμα της Ουγγαρίας, το οποίο απεικονίζεται στο έμβλημα της Ουγγαρίας, εκτίθεται στην κεντρική αίθουσα από το 2000.
Ρεάλ Πορτογαλικού Πράσινου Ακρωτηρίου

Το ρεάλ  ήταν νόμισμα του Πράσινου Ακρωτηρίου, αποικίας τότε της Αυτοκρατορίας της Πορτογαλίας. Παρέμεινε σε κυκλοφορία έως το 1914 και η ισοτιμία του με το ρεάλ της Πορτογαλίας ήταν 1 προς 1. Παρόλο που στην Πορτογαλική αυτή αποικία ήταν σε χρήση τα κέρματα του Πορτογαλικού ρεάλ, από το 1865 η Εθνική Υπερπόντια Τράπεζα (Banco Nacional Ultramarino) εξέδιδε ειδικά χαρτονομίσματα για Πράσινο Ακρωτήριο. Το ρεάλ αντικαταστάθηκε από το εσκούδο, σε με ισοτιμία 1000 ρεάλ = 1 εσκούδο.

Τραπεζογραμμάτια

Το 1865, επιτυπώθηκαν με ειδική ένδειξη πορτογαλικά τραπεζογραμμάτια ώστε να χρησιμοποιηθούν στο Πράσινο Ακρωτήριο. Το 1897 ακολούθησε η κυκλοφορία νέων ειδικά σχεδιασμένων χαρτονομισμάτων για την αποικία, με ονομαστικές αξίες των 1000, 2500 και 5000 ρεάλ. Το 1909 εκδόθηκαν  χαρτονομίσματα αξίας 10.000,  20.000 και 50.000 ρεάλ.
Κέλυφος Χαλκιδικής

Ιστορία

Έχει χρησιμοποιηθεί σαν κρυψώνα στην αρχαία Ελλάδα αλλά και μερικές φορές και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Επιπλέον έχουν βρεθεί ερείπια ρωμαϊκού οικισμού.

Χλωρίδα και Πανίδα

Το νησί έχει ονομαστεί Κέλυφος διότι το σχήμα του εύκολα παρομοιάζεται με κέλυφος χελώνας. Μοναδικοί κάτοικοι του νησιού είναι τα αγριοκάτσικα και οι γλάροι. Υπάρχουν διάφορα ψάρια, μεγάλη ποικιλία κοραλλιών, ανεμώνες και αστερίες με αποτέλεσμα πολλά καταδυτικά κέντρα οργανώνουν εκεί τα μαθήματά τους ενώ ολόκληρο το νησάκι προσφέρεται για καταδύσεις, σε περισσότερα από 10 σημεία, φτάνοντας μάλιστα τα 45 μέτρα σε βάθος. Έχει ποικιλία πανίδας με πολλά πεύκα και αγριελιές. Τέλος, υπάρχουν και πολλές σπηλιές που έχουν δημιουργηθεί από απόκρημνους βράχους.
Ντίνο Ράτζα

Καριέρα

Το 1989 οι Μπόστον Σέλτικς τον επέλεξαν στο νούμερο 40 του ντραφτ. Μαζί με τον Τόνι Κούκοτς έκαναν τη Γιουγκοπλάστικα έναν από τους πιο ιστορικούς συλλόγους της Ευρώπης κερδίζοντας το κύπελλο πρωταθλητριών το 1989 (αναδείχτηκε MVP του Final-4) και το 1990. Επόμενη στάση της καριέρας του ήταν η Ρώμη και η Βίρτους Ρόμα, με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Κόρατς το 1993.
Thν ίδια χρονιά άρχισε να αγωνίζεται στο ΝΒΑ, στη Βοστόνη, με τους  Σέλτικς. Κατά την πρώτη του χρονιά ήταν μέλος της δεύτερης καλύτερης ομάδας ρουκι του πρωταθλήματος. Στο ΝΒΑ είχε συνολικά σε 224 αγώνες, 3.733 πόντους, 1.883 ριμπάουντ και 356 ασίστ.
Με την επιστροφή του στην Ευρώπη αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό, τη χρονιά που ξανακέρδισε το πρωτάθλημα Ελλάδας, το 1998, το οποίο ήταν για την ομάδα το πρώτο από το 1984. Με αυτή την επιτυχία αναδείχτηκε και MVP των τελικών του πρωταθλήματος. Επίσης την ίδια σεζόν (1997-1998), ήταν ο πρώτος ριμπάουντερ του πρωταθλήματος (12,7 μ.ό.). Αφού στέφθηκε ξανά πρωταθλητής και την επόμενη χρονιά με τον Παναθηναϊκό (1999) επέστρεψε στην Κροατία και αγωνίστηκε με τη Ζαντάρ, κατακτώντας το κύπελλο του 2000, βγαίνοντας MVP και πρώτος σκόρερ του Final-4.
Ένα χρόνο αργότερα ξαναγύρισε στην Ελλάδα, αλλά αυτή τη φορά για τον Ολυμπιακό, με τον οποίο αναδείχθηκε πρώτος στα ριμπάουντ στο ελληνικό πρωτάθλημα (11,4 μ.ό.) χωρίς να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο. Το 2001 τον ξαναβρήκε στην Κροατία με την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ κερδίζοντας για δεύτερη φορά το κύπελλο. Τελείωσε την καριέρα του κερδίζοντας το πρωτάθλημα με την ομάδα που ξεκίνησε, ΚΚ Σπλιτ (πρώην Γιουγκοπλάστικα ή ΠΟΠ 84).
Σήμερα είναι πρόεδρος της ΚΚ Σπλιτ.

Τιμές

Το 2008 αναδεικνύεται ένας από τους 50 κορυφαίους συντελεστές στην ιστορία της Ευρωλίγκα ανδρών (Φεβρουάριος 2008).
Στις 31 Μαρτίου 2018, ανακοινώθηκε η είσοδός του στο Hall of Fame.
Νυχτερινά, Op. 32 (Σοπέν)

Τα Nocturnes, Op. 32 είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν το 1837.  Και τα δύο είναι αφιερωμένα στη Μαντάμ Καμελί ντε Μπιλίνγκ. Το πρώτο είναι γραμμένο σε Σι μείζονα σε τέμπο  andante sostenuto, 4/4. Το δεύτερο έχει την κλασσική τριαδική μορφή και είναι γραμμένο σε Λα ύφεση μείζονα, με lento τέμπο, 4/4. Το δεύτερο νυχτερινό συμπεριλήφθηκε και στο Les Sylphides (1892). Για μερικούς, τα δύο αυτά νυχτερινά δεν είναι τόσο εντυπωσιακά όπως οι προκάτοχοι τους. Και τα δύο έργα μαζί διαρκούν περίπου 13 λεπτά.
Ζαν-Ζοζέφ ντε Μοντονβίλ

Βιογραφικά στοιχεία

Γόνος μια αριστοκρατικής οικογένειας σε παρακμή, ο Μοντοβίλ γεννήθηκε στη Ναρμπόν στη νότια Γαλλία. Το 1723 στο Παρίσι, ως προστατευόμενος της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ, είχε την ευκαιρία να αναλάβει αρκετά μουσικά πόστα, συμπεριλαμβανομένου κι αυτό του βιολιστή στην ορχήστρα Concert Spirituel.
Μια δεκαετία αργότερα εκδίδει το πρώτο του έργο, μια σειρά από σονάτες για βιολί, ενώ διορίζεται βιολιστής στην ορχήστρα του βασιλικού παρεκκλησίου των Βερσαλλιών. Το 1747 παντρεύεται την Anne-Jeanne Boucon, γνωστή τσεμπαλίστα της εποχής, στην οποία ο συνθέτης Ζαν-Φιλίπ Ραμώ αφιέρωσε κάποια κομμάτια του. Μέχρι το 1755 έχει συνθέσει δεκαεπτά μείζoνα μοτέτα, από τα οποία σώζονται μόνο εννέα· την εποχή του παίζονται τακτά και τυχγάνουν μεγάλης εκτίμησης. Τον ίδιο χρόνο διαδέχεται τον Πανκράς Ρουαγιέ ως μαέστρος του Concert Spirituel, ενώ στη Διαμάχη των Μπουφώνων παίρνει το μέρος της γαλλικής πλευράς.
Ανάμεσα στο έργο του ξεχωρίζουν επίσης οι εννέα σωζόμενες όπερές του, που ως επί το πλείστο πραγματεύονται υποθέσεις αρχαίων ελληνικών μύθων. Μία εξ αυτών, η Daphnis et Alcimadure είναι γραμμένη σε δικό του λιμπρέτο και μάλιστα στην Οξιτανική γλώσσα του Λανγκντόκ. Λίγες από τις όπερές του σημειώνουν επιτυχία, αφού επισκιάζονται απ' αυτές του σύγχρονού του Ραμώ, καθώς και του πατέρα της γαλλικής όπερας, Ζαν Μπατίστ Λυλί. Ο Μοντονβίλ πεθαίνει στην πόλη Μπελβίλ κοντά στο Παρίσι, στην ηλικία των 60 ετών.
Αμανιέ του Αλμπρέ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Αλαίν Α΄ κυρίου των Αλμπρέ, Γκράβ & του Καστρ και της Φρανσουάζ ντε Σατιγιόν-Μπλουά της Βρετάνης, κόμισσας του Περιγκόρ. Ήταν ανιψιός του Λουδοβίκου.
Στην αρχή έγινε αποστολικός πρωτονοτάριος και αρχιμανδρίτης του Αγ. Ρούφου. Το 1499 έγινε αποστολικός διοικητής της επισκοπής του Κομίνγκ, αλλά το 1502 ο Σύλλογος του καθεδρικού του Αγ. Βερνάρδου εξέλεξε άλλον ως επίσκοπο εκεί.
Ο πεθερός της αδελφής του Καρλόττας, ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ Βοργίας τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο στη συνεδρίαση του 1500: ο πάπας του έστειλε τον ερυθρό πίλο του καρδιναλίου και τον έκανε διάκονο του Σαν Νικόλα ιν Κάρσερε. Το ίδιο έτος έγινε διοικητής της επισκοπής του Ολορόν και το 1502 διοικητής της επισκοπής του Παμιέ ως το 1506 (α΄ θητεία).
Όταν ο καρδινάλιος Τζουλιάνο ντελλα Ρόβερε (μετέπειτα πάπας Ιούλιος Β΄) κατέφυγε στη Σαβόνα, ο Αμανιέ εστάλη μυστικά να τον επαναφέρει, αλλά απέτυχε. Έλαβε μέρος στη συνεδρίαση του Συλλόγου των καρδιναλίων (Conclavium) του Σεπτεμβρίου 1503, όπου εξελέγη ο πάπας Πίος Γ΄ Πικολομίνι και του Οκτωβρίου 1503, όπου εξελέγη ο πάπας Ιούλιος Β΄ ντέλλα Ρόβερε και μετά έφυγε από τη Ρώμη.
Το 1504 έγινε διοικητής της επισκοπής του Βάνν και αυτής του Μπαζάς. Επίσης του Λεσκάρ (1507-15) και της Παμπλόνα (1510-12, 17-20). Συμμετείχε στη συνωμοσία των καρδιναλίων εναντίον του Ιουλίου Β΄. Έλαβε μέρος στη σχισματική Σύνοδο της Πίζας το 1511, αν και ο πάπας τον απείλησε με αφορισμό, όπου ήταν σφοδρός υποστηρικτής της Γαλλικής μερίδας.
Όταν απεβίωσε ο Ιούλιος Β΄, ο Αλαίν συμμετείχε στη συνεδρίαση του Συλλόγου των καρδιναλίων του 1513, όπου εξελέγη ο πάπας Λέων Ι΄ των Μεδίκων. Αυτός απάλλαξε τον Αμανιέ μαζί με άλλους και τον περιόρισε στα αξιώματά του. Υπηρέτησε ως διοικητής της επισκοπής του Παμιέ (1514-20, β΄ θητεία) και αναβιβάστηκε σε καρδινάλιο-πρωτοδιάκονο το 1502. Το 1520 απεβίωσε στο καστέλ Ζαλού και τάφηκε εκεί.
Σπύρος Κωνσταντόπουλος

Βιογραφία

Αποφοίτησε από τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Διακρίθηκε σε όλα τα θεατρικά είδη και συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της εποχής του όπως την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη, τον Κώστα Καζάκο, την Μελίνα Μερκούρη, τον Νίκο Κούρκουλο, τον Δημήτρη Χορν, την Έλλη Λαμπέτη, τον Μάνο Κατράκη και άλλους.
Ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαρία Ζαφειράκη και απέκτησαν ένα γιο. Πέθανε στις 28 Μαρτίου του 2007. Κηδεύτηκε στις 30 Μαρτίου του 2007 από το νεκροταφείο Αγίας Παρασκευής.