google/wiki40b huggingface dataset:
Όλγα Γκολοντέτς

Βιογραφία και Εκπαίδευση

Γεννήθηκε στη Μόσχα την 1η Ιουνίου 1962 και κατέχει πτυχίο στα οικονομικά, που έλαβε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 2014. Το 1984, η Όλγα αρχικά εργάστηκε στο Κεντρικό Ερευνητικό Εργαστήριο του Ινστιτούτου Εργασίας, και στο Ινστιτούτο Προβλημάτων Απασχόλησης της Ακαδημίας των Επιστημών, όπου εργαζόταν σε συνεργασία με πανεπιστήμια άλλων χωρών. Στη συνέχεια, το 1999, διορίστηκε διευθυντής των κοινωνικών προγραμμάτων της "Reformugol Foundation", μιας οργάνωσης για την προώθηση των συμφωνιών μεταξύ της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Από το 1999 μέχρι το 2008, ήταν Βοηθός Γενικός Διευθυντής και υπεύθυνη για το προσωπικό της δημόσιας πολιτικής της δημόσιας επιχείρησης "Norilsk Nickel" μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο για την εξόρυξη νικελίου. Το 2001, η Όλγα διορίστηκε Υποδιοικητής της περιοχής Νένετς στην Περιφέρεια Ταίμρ Ντόλγαν με αρμοδιότητα τα κοινωνικά ζητήματα. Στις 2 Δεκεμβρίου 2010, κέρδισε τη θέση του Επίκουρου προς τον Δήμαρχο της Μόσχας σε θέματα εκπαίδευσης και δημόσιας υγείας. Τη θέση αυτή διατήρησε μέχρι τις 21 Μαΐου του 2012 όταν διορίστηκε αναπληρώτρια πρωθυπουργός της Ρωσίας στην κυβέρνηση Μεντβέντεφ.

Συγγραφικό έργο

Η Όλγα Γκολόντετς είναι επίσης συγγραφέας σε περισσότερες από τριάντα επιστημονικές εργασίες και αυτό είναι ένας σημαντικός παράγοντας στα προγράμματα τόσο εθνικά όσο και διεθνή, που αφορούν τον τομέα των ανθρώπινων πόρων, καθώς και την ανάπτυξη των εκθέσεων στον κοινωνικό χώρο εργασίας.
1665 Γκάμπυ

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Γκάμπυ είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του δεν είναι γνωστό με κάποια ακρίβεια. Ο Γκάμπυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 50 ως 82 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Μιλόικο Λεσιάνιν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Λέσιγιε στην Παρασίν, από το όνομα του χωριού προέρχεται και το επώνυμο του Λεσιάνιν, το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γιοβάνοβιτς και το Λεσιάνιν παρωνύμιο που τελικά επικράτησε σαν επώνυμο του. Δίδαξε σε δημοτικό σχολείο στο Παρασίν και τέσσερα χρόνια στο γυμνάσιο του Βελιγραδίου.
Στον στρατό εισήλθε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1849, ως λοχίας και στις 6 Σεπτεμβρίου 1850 εισήλθε στην, νέα τότε, σχολή πυροβολικού τη σημερινή στρατιωτική ακαδημία. Μετά την ολοκλήρωση της ακαδημίας έγινε ανθυπολοχαγός και στις 11 Δεκεμβρίου του 1855 στάλθηκε στην Πρωσία για στρατιωτικές σπουδές. Με την επιστροφή του από την Πρωσία στις 27 Μαΐου 1859 έγινε Αντιστράτηγος, και χρεώθηκε τμήμα στη στρατιωτική Ακαδημία.
Στον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου από τους Τούρκους ο Λεσιάνιν πήρε την εντολή να διοικήσει ειδικό τμήμα της άμυνας της πόλης του Βελιγραδίου.
Μέχρι το τέλος του 1868 υπηρέτησε ως καθηγητής της στρατιωτικής ακαδημίας, διδάσκοντας τους επίσημους κανόνες, τακτική, γενική εξυπηρέτηση του προσωπικού και στρατιωτική διοίκηση.
Στις 7 Νοέεμβρίου 1868 έγινε γενικός διευθυντής του στρατιωτικού τμήματος του υπουργείου Στρατιωτικών. Στις 2 Απριλίου 1873 διορίσθηκε υπουργός άμυνας έως το 1874 που έγινε διευθυντής της στρατιωτικής σχολής ευελπίδων. Στις 22 Αυγούστου 1875 ήταν ο διοικητής του Σερβικού στρατού και στη συνέχεια το 1876 διοικητής της Τιμόσκι και βοηθός του Πρίγκιπα.
Στον δεύτερο Σερβοτουρκικό πόλεμο διετέλεσε διοικητής της Μοραβίας και διοικητής του σώματος της Τιμόσκι. Στα τέλη του 1879 έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού της Σερβίας.
Στις 19 Οκτωβρίου 1880 διορίσθηκε εκ νέου υπουργός άμυνας. Μετά από ένα χρόνο έγινε διοικητής του ενεργού στρατού, και στη συνέχεια αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Στον σερβοβουλγαρικό πόλεμο ήταν στρατιωτικός διοικητής της Τιμόσκι.
Μετά τον πόλεμο για τρίτη φορά έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Τον Απρίλιο του 1888 με αίτημα του αποστρατεύτηκε. Από τότε και μέχρι το θάνατό του έζησε στο Βελιγράδι.
Ο Λεσνιάνιν ήταν επί οκτώ χρόνια πρόεδρος του ερυθρού σταυρού στην Σερβία. Είχε παρασημοφορηθεί με πάνω από δέκα μετάλλια, τόσο εγχώρια όσο και ξένα. Το πρώτο του παράσημο ήταν όταν υπερασπίστηκε γενναία το Ζάγιεσαρ από τον Οσμάν Πασά, και το δεύτερο στην πολιορκία της Νις όπου υπέγραψε με τον Τούρκο ανώτερο αξιωματικό την παράδοση της Νις (29 Δεκεμβρίου 1877). Για την επιτυχία του αυτή έλαβε το βαθμό του στρατηγού.
Ρενέ Β΄ ντ'Ελμπέφ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ζουανβίλ και ήταν ο 5ος γιος του Κλαύδιου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ και της Αντουανέτας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ. Αδέλφια του ήταν ο Φραγκίσκος του Γκιζ, ο Κάρολος καρδινάλιος της Λωρραίνης, ο Κλαύδιος του Ωμάλ, ο Λουδοβίκος Α΄ καρδινάλιος του Γκιζ και ο Φραγκίσκος, ιερέας των Ιωαννιτών ιπποτών. Αδελφές του ήταν η Μαρία του Γκιζ, η Λουίζα και άλλες δύο ηγούμενες σε αβαεία.
Υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Γαλλίας στη Σκωτία και όταν η αδελφή του Μαρία, σύζυγος του Ιακώβου Ε' της Σκωτίας, απεβίωσε τον Ιούνιο του 1560, συνόδευσε 9 μήνες μετά το σώμα της στη Γαλλία για να ταφή εκεί. Ήταν προστάτης των Τεχνών και μαικήνας του συνθέτη Πιέρ Κλερώ της Λωρραίνης.
Ο Έφηβος της Αγάθης

Ο Έφηβος της Αγάθης (γαλλικά:l'Éphèbe d'Agde, αγγλικά:The Youth of Agde) είναι ένα χάλκινο άγαλμα που ανακαλύφθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1964 στον πυθμένα του ποταμού Ερώ, στις νοτιοανατολικές ακτές της Γαλλίας από τον Denis Fanquerle και δύτες από την Ομάδα Αρχαιολογικής Έρευνας της Μαρίνας Αγκντ (Agde Marine Archaeological Research). Συνδέεται πιθανότατα με ένα αρχαίο ελληνικό ναυάγιο. 
Έχει ύψος 1,33 μέτρων και χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. (τέλη Ελληνιστικής περιόδου) και απεικονίζει ένα νεαρό άνδρα, πιθανότατα έναν ηγεμόνα. Τα χαρακτηριστικά του μοιάζουν με εκείνα του Δορυφόρου από τον Πολύκλειτο, υποδηλώνοντας ότι ο δημιουργός του ήταν μαθητής του άριστου γλύπτη. 
Το ίδιο το άγαλμα βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση, λόγω της εμβύθισης του στην εκβολές του Ερώ για τόσα πολλά χρόνια. Η επιφάνεια του χαλκού έχει διαβρωθεί και το κάτω μισό μέρος των δύο βραχιόνων και των δύο ποδιών λείπει. Ένα πόδι βρέθηκε έξι μήνες μετά την αρχική ανακάλυψη, περίπου 600 μέτρα μακριά από το αρχικό εύρημα, θαμμένο κάτω από 1,5 μέτρο λάσπης στον πυθμένα του ποταμού. Τα υπόλοιπα μέρη δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί. 
Ο Έφηβος της Αγάθης για 15 χρόνια μετά την ανακάλυψή του παρέμενε στις αποθήκες του Λούβρου. Αυτή τη στιγμή εκτίθεται στο Μουσείο της Αγκντ.
Μούρφιλντς

Στο Λονδίνο, το Μούρφιλντς (αγγλικά: Moorfields‎) ήταν ένα από τα τελευταία τμήματα ανοιχτής γης στην Πόλη του Λονδίνου, κοντά στην πύλη Μουργκέιτ. Το πεδίο ήταν χωρισμένο σε τρεις περιοχές, το κυρίως Μούρφιλντς, βόρεια από το Νοσοκομείο Μπέθλεμ, και εντός των ορίων της Πόλης, και το Μέσο και Άνω Μούρφιλντς βόρεια. Τα κεφαλόβρυσα του Γουόλμπρουκ σχημάτιζαν μεγάλο μέρος του ανατολικού ορίου.
Μετά την Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου το 1666, κάτοικοι των πληγεισών περιοχών μεταφέρθηκαν στο Μούρφιλντς και έστησαν προσωρινές σκηνές. Ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ της Αγγλίας ενθάρρυνε τους εκτοπισμένος να μετακομίσουν και να αποχωρήσουν από το Λονδίνο, αλλά είναι άγνωστο πόσοι φτωχοί και εκτοπισμένοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Μούρφιλντς. Στις αρχές του 18ου αιώνα, το Μούρφιλντς ήταν χώρος σποραδικών υπαίθριων αγορών, εκδηλώσεων και πωλήσεων/δημοπρασιών. Επιπροσθέτως, οι οικίες κοντά και εντός του Μούρφιλντς αποτελούσαν περιοχές φτωχών, και η περιοχή είχε την φήμη υπόκρυψης ληστών, καθώς και οίκων ανοχής καθώς και δημόσιες περιοχές αναψυχής ομοφυλόφυλων ανδρών. Οι Τζέιμς Ντάλτον και Τζακ Σέπαρντ αποσύρθηκαν στο Μούρφιλντς όταν κρυβόταν από το νόμο.
Μεγάλο μέρος του Μούρφιλντς αναπτύχθηκε το 1777, όταν αναπτύχθηκε και η Πλατεία Φινσμπέρι. Οι υπόλοιπες περιοχές παρήκμασαν τις επόμενες δεκαετίες, κυρίως όταν το κυρίως Μούρφιλντς αντικαταστάθηκε από το σύγχρονο Φινσμπέρι Σίρκους το 1812. Μέχρι τότε το πεδίο χώριζε τον δυτικό και τον ανατολικό όγκο του Λονδίνου πέρα από το τείχος της πόλης - με την ανατολική επέκταση του να γίνεται ευρέως γνωστή ως Ιστ Εντ.
Το 1780 η περιοχή ήταν ο χώρος όπου συνέβησαν μερικές από τις πιο βίαιες συγκρούσεις κατά τις Διαδηλώσεις Γκόρντον.
Η συνοικία ήταν ή έδρα του χυτηρίου The Foundery, που ήταν κέντρο του Μεθοδισμού του Γουέσλεϊ.
Μια βιοτεχνία μοντέρνων χαλιών ιδρύθηκε στην περιοχή από τον Τόμας Μουρ (Thomas Moore, περ. 1700–1788) στα μέσα του 18ου αιώνα. Η βιοτεχνία του Μουρ στο Μουρ Πλέις παρήγαγε πληθώρα ποιοτικών χαλιών που ανατίθενταν από τον αρχιτέκτονα και σχεδιαστή εσωτερικών χώρων, Ρόμπερτ Άνταμ, για τα μεγάλα δωμάτια που σχεδίαζε για τους εύρωστους πελάτες του. Ο Τόμας Μουρ έμενε στην οικία του στην Τσίσγουελ Στριτ μέχρι το θάνατό του. Η βιοτεχνία του στο Μουρ Παρκ συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1793, όταν η κόρη του, Τζέιν, και ο σύζυγός της, Τζόζεφ Φόσκετ, πώλησαν την εκμίσθωση σε άλλο βιοτέχνη χαλιών.
Σήμερα η ονομασία υπάρχει στο όνομα του Οφθαλμιατρικού Νοσοκομείου Μούρφλιντς (από τότε που μεταφέρθηκε σε άλλη περιοχή), την εκκλησία Σεντ Μέρι Μούρφιλντς, την πάροδο Μούρφιλντς (στην οποία βρίσκονται τα γραφεία του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού) παράλληλα με την πύλη Μουργκέιτ (όπου υπάρχουν και μερικές είσοδοι του σταθμού Μουργκέιτ), και το Μούρφιλντς Χάιγουολκ, έναν από τους πεζοδρόμους υψηλού επιπέδου του Μπάρμπικαν Εστέιτ. Ο πεζόδρομος Μούρφιλντς απεικονίζεται στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού "No Regrets" του Ρόμπι Γουίλιαμς.
Ράτιγκεν

Ιστορία

Το Ράτιγκεν δημιουργήθηκε πριν από το 849. Από τον Μεσαίωνα, η περιοχή Ράτιγκεν ανήκε στο Δουκάτο του Μπεργκ. Στις 11 Δεκεμβρίου 1276 ο οικισμός έλαβε δικαιώματα πόλης. Το Ράτιγκεν ήταν ένας από τους τέσσερις τόπους του Berg που γνώρισε οικονομική άνθηση στο τέλος του Μεσαίωνα, αλλά επιβραδύνθηκε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου. Στην αρχή της βιομηχανικής εποχής, τα πρώτα εργοστάσια παραγωγής άνοιξαν το 1783. Κατά την εποχή του Ναπολέων Α΄, το 1815, έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας.
Στην κοινοτική αναδιοργάνωση του 1929, το Ράτιγκεν διατήρησε την ανεξαρτησία του.
Τόντορ Αλεξάντρωφ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Νόβο Σέλο του Στιπ της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Παρακολούθησε μαθήματα στο Βουλγαρικό Λύκειο Αρρένων στη Θεσσαλονίκη και αργότερα, μετά την παιδαγωγική σχολή των Σκοπίων έγινε δάσκαλος στην Κότσανη, το Κράτοβο και το Στιπ. 
Στα 1903 είχε ήδη διακριθεί ως αρχηγός και οργανωτής της επαναστατημένης περιοχής της Κότσανης. Τον συνέλαβαν οι οθωμανικές αρχές στις 3 Μαρτίου, 1903 και τον καταδίκασαν σε πέντε χρόνια απομόνωσης και περιορισμού. Απελευθερώθηκε στις 4 Απριλίου του 1904, χάρη σε αμνηστία. Αργότερα σε συνεργασία με τον Τοντόρ Λαζάρωφ και τον Μίσε Ραζβιγκόρωφ οργάνωσαν την επαναστατημένη περιοχή του Στιπ. Οι κινήσεις του έγιναν αντιληπτές και πάλι από τις αρχές και του απαγορεύτηκε να διδάσκει. 
Η κακή πορεία της υγείας του τον οδήγησε να αναλάβει θέση δασκάλου στη Βουλγαρία, στον Εύξεινο Πόντο, στην πόλη του Μπουργκάς (Πύργου) το 1906. Όμως, μαθαίνοντας το θάνατο του Μίσε Ραζβιγκόρωφ εγκατέλειψε το έργο του ως δασκάλου και επέστρεψε στην περιοχή της Μακεδονίας. Τον Νοέμβριο του 1907 εκλέχτηκε βοεβόδας (αρχηγός) στο τρίτο συνέδριο της επαναστατημένης περιοχής των Σκοπίων.
Στα 1912 όντας βοεβόδας του Κιλκίς και της Θεσσαλονίκης διενήργησε αρκετά σαμποτάζ κατά οθωμανικών στόχων. Αργότερα υποστήριξε την υπόθεση ενός ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους, γεγονός που ώθησε τις Σερβικές αρχές να τον επικηρύξουν με το ποσό των 250.000 δηναρίων.
Το 1924 η οργάνωση ΕΜΕΟ (βουλγ,: ΒΜΡΟ) διαπραγματευόταν με την Κομιντέρν τη συνεργασία μεταξύ κομμουνιστών και ενός ανεξάρτητου Μακεδονικού κινήματος. Ο Αλεξάντρωφ υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία της ΕΜΕΟ και αρνήθηκε οποιασδήποτε μορφής συνεργασία. Δολοφονήθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, όταν τον πυροβόλησε ένας από τους κομιτατζήδες του στις 31 Αυγούστου, 1924 στα όρη Πιρίν (Ορβήλου).

Η εθνικότητα του Τοντόρ Αλεξάντρωφ

Όπως και τα περισσότερα πρόσωπα και πράγματα στο τέλος του 19ου αιώνα, έτσι και η εθνικότητα του Αλεξάντρωφ βρίσκεται υπό διαρκή αμφισβήτηση. Ωστόσο, η Βουλγαρική εθνικότητά του αναγνωρίζεται από αρκετούς Σλαβομακεδόνες ακαδημαϊκούς όπως ο Ιβάν Καταρτζίεφ,  διευθυντής του τμήματος ιστορικών σπουδών της Μακεδονικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (Βόρεια Μακεδονία) και ο διευθυντής του κρατικού ιστορικού αρχείου Ph.D. Ζόραν Τοντορόφσκι. Ο Καταρτζίεφ θεωρεί όλους τους επαναστάτες της περιόδου που έδρασαν στην περιοχή της Μακεδονίας ως Βούλγαρους, ενώ ο Τοντορόφσκι επιβεβαιώνει ότι "όλοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βούλγαρους..."
Νέστωρ

Ο Μύθος

Ήταν γιος του Νηλέα και της Χλωρίδας. Πήρε το προσωνύμιο Γερήνιος, από τη Γερήνια, πόλη της Λακωνίας ή της Μεσσηνίας, όπου βρισκόταν, όταν ο Ηρακλής σκότωσε τον Νηλέα και έντεκα από τα παιδιά του (επειδή ο Νηλέας αρνήθηκε να τον βοηθήσει στην κάθαρση για τον φόνο του Ιφίτου ) και έτσι σώθηκε. Έλαβε μέρος μαζί με τους Λαπίθες στον πόλεμο εναντίον των Κενταύρων, στην Αργοναυτική εκστρατεία, στη θήρα του Καλυδώνιου κάπρου και στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος τον παρουσιάζει ως σοφό και συνετό γέροντα, που οι συμβουλές του ακούγονται με σεβασμό από όλους τους Αχαιούς. 
Σήμερα το όνομα Νέστωρ είναι τιμητικός τίτλος για τον γηραιότερο από τους παρευρισκόμενους σε επιστημονικούς κύκλους.
Ήταν πατέρας του Ιπποκράτη του Τυραννοπάτωρα και της Πολυκάστης.
Μαλάουι

Ιστορία

Το 10ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Μαλάουι κάτοικοι Μπαντού από το βορρά, μερικοί από τους οποίους έμειναν στην περιοχή και ίδρυσαν φυλές με βάση την κοινή καταγωγή. Με την ανάπτυξη του δουλεμπορίου στις αρχές του 19ου αιώνα Άραβες σουαχίλι που κυριαρχούσαν στην ανατολική ακτή της Αφρικής προωθήθηκαν στο εσωτερικό της ηπείρου, πολλές φορές και με τη συνεργασία μουσουλμανικών τοπικών φυλών όπως των Γιάο (Yao). Την εποχή εκείνη το Μαλάουι ήταν ένα τοπικό φυλαρχούμενο «κράτος» που είχε μεταβληθεί σε κέντρο συγκέντρωσης ανταλλαγής και μεταγωγής σκλάβων.
Πρώτοι Ευρωπαίοι που έφθασαν στη περιοχή ήταν Πορτογάλοι. Γνωστότερος εξερευνητής ήταν ο Άγγλος Σκωτσέζος Ντέιβιντ Λίβινγκστον που έφθασε στη περιοχή το 1858 κατά την επιστροφή του από κάποια αποστολή στην Αφρική. Φθάνοντας στην ομώνυμη λίμνη την ονόμασε Nyasa από τη λέξη nyanja της γλώσσας των Ιθαγενών που σημαίνει λίμνη, εξ ου και το όνομα της χώρας Νυασαλάνδη.
 
Μετά δύο χρόνια, το 1861, ο Λίβινγκστον επέστρεψε στη περιοχή με ιεραποστόλους που εγκαταστάθηκαν στο Σάιρ Χάιλαντς και στο Λόυερ Σάιρ. Αντιμετωπίζοντας όμως επικίνδυνα από τη μια την ελονοσία και από την άλλη εμπλοκή του με δουλεμπόρους αναγκάσθηκε τρία χρόνια αργότερα, το 1864, να καταφύγει στη Ζανζιβάρη. Επέστρεψε για τελευταία φορά το 1866, διερχόμενος, στη προσπάθειά του για την ανακάλυψη των πηγών του Νείλου όπου και πέθανε στο χωριό Τσιφ Σίταμπο της Ζάμπιας (1873), προς τιμή του οποίου και ονομάστηκε η πρωτεύουσα της Ζάμπιας.
Τον Λίβινγκστον ακολούθησαν στη συνέχεια και άλλοι εξερευνητές, ιεραπόστολοι, τυχοδιώκτες επαγγελλόμενοι τη «σωτηρία των φτωχών» αλλά και ιατροί ερευνητές των τροπικών ασθενειών καθώς και επιχειρηματίες που καθόρισαν τελικά τον χαρακτήρα της περιοχής για τον επόμενο αιώνα.

Δημογραφία

Μόλις το 19% του συνολικού πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα. Η επίσημη γλώσσα στο κράτος είναι τα αγγλικά.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 64,2 χρόνια (61,4 χρόνια οι άνδρες και 66,8 οι γυναίκες).

Διακυβέρνηση

Το πολίτευμα του Μαλάουι είναι πολυκομματική δημοκρατία. Το ισχύον Σύνταγμα ψηφίστηκε το 1994.

Μεταφορές

Το 2008 στη χώρα υπήρχαν συνολικά 34 αεροδρόμια. Το σιδηροδρομικό δίκτυο καλύπτει συνολικά 797 χλμ. και το οδικό δίκτυο περισσότερα από 15.000 χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Κυριότερα λιμάνια είναι η Τσιπόκα και η Τσιλούμπα.
Φαύλος κύκλος της φτώχειας

Στα οικονομικά και στις κοινωνιολογικές επιστήμες, ο φαύλος κύκλος της φτώχειας είναι η θεωρία που υποστηρίζει πως κάποιο άτομο που έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον φτώχειας θα δυσκολευτεί πολύ να ανέλθει κοινωνικά, εκτός και αν δεχτεί εξωτερική βοήθεια. 
Οι οικογένειες που είναι παγιδευμένες στον φαύλο κύκλο της φτώχειας έχουν περιορισμένους ή μηδαμινούς πόρους. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που το καθιστούν πολύ δύσκολο για τα άτομα να σπάσουν τον κύκλο,  όπως η έλλειψη κεφαλαίου, εκπαίδευσης/νοοτροπίας και διασυνδέσεων. Το πιο γνωστό και προφανές παράδειγμα είναι αυτό της εκπαίδευσης. Η φτώχεια μπορεί να αποτρέψει κάποιον από το να φτάσει στο ακαδημαϊκό επίπεδο που του αξίζει, περιορίζοντας έτσι τις μελλοντικές του ευκαιρίες.
Ο φαύλος κύκλος της φτώχειας γίνεται σημαντικά χειρότερος σε κλειστά περιβάλλοντα όπως τα γκέτο, όπου μεγάλοι αριθμοί άπορων ανθρώπων είναι απομονωμένοι από εξωτερικές θετικές επιδράσεις και ανθρώπους που ενδεχομένως μπορούν να τους καθοδηγήσουν και βοηθήσουν. Αντίθετα τους μεταφέρεται η νοοτροπία που λαμβάνουν από τους γονείς, συμμαθητές, φίλους κτλ. και καταλήγουν σε μια ζωή φτώχειας ή ακόμη και τοξικομανίας και εγκλήματος.
Μπαλκάς (πόλη)

Γεωγραφία

Βρίσκεται δίπλα στην λίμνη Μπαλκάς και έχει 65.000 κατοίκους. Επικρατέστερη γλώσσα είναι τα καζακικά (μια τουρκική γλώσσα). Βρίσκεται πολύ κοντά στην μικρότερη πόλη Σασουμπάι, με την οποία συνδέεται με την οδό Ζέλτοκσαν. Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο και λεωφορειακό σταθμό.
Ουιλί Ομπαμεγιάνγκ

Συλλογική Καριέρα

Ο Ομπαμεγιάνγκ αποκτήθηκε από την ΑΚ Μίλαν από την Τριεστίνα το 2005. Στη διάρκεια των τριών πρώτων του σεζόν στον σύλλογο, αγωνίστηκε στην ομάδα νέων του, ενώ έπαιρνε μέρος σε αποστολές της πρώτης ομάδας για ορισμένα παιχνίδια της Σέριε Α και του Κυπέλλου Ιταλίας, καθώς και πήρε χρόνο συμμετοχής σε διάφορα φιλικά παιχνίδια προετοιμασίας (φτάνοντας να σκοράρει σε μία περίπτωσηενάντια στην Γιουβέντους). Στις 20 Δεκεμβρίου 2007, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε αναμέτρηση του Κυπέλλου Ιταλίας ενάντια στην Κατάνια.
Ο Ομπαμεγιάνγκ πέρασε τις επόμενες αγωνιστικές σεζόν ως δανεικός σε διάφορες ομάδες: την Αβελλίνο το 2008–09, στην βελγική Όιπεν το 2009–10, και στην Μόντσα κατά το πρώτο μισό της σεζόν 2010–11.
Τον Ιανουάριο του 2011, υπεγράφη με κανονικό συμβόλαιο από την σκωτσέζικη Κιλμάρνοκ, έπειτα από μια επιτυχημένη περίοδο δοκιμών. Το καλοκαίρι του 2011, το μικρής διάρκειας συμβόλαιο του Ομπαμεγιάνγκ με την Κιλμάρνοκ ολοκληρώθηκε, με τον παίκτη να αποχωρεί από την ομάδα.

Διεθνής Καριέρα

Ο Ομπαμεγιάνγκ αποτελεί μέλος της Εθνικής Γκαμπόν από το 2009.

Προσωπική Ζωή

Ο πατέρας του Πιερ είναι πρώην Γκαμπονέζος διεθνής, ενώ τα δύο του αδέρφια Κατιλίνα και Πιερ-Εμερίκ είναι επίσης ποδοσφαιριστές και έχουν αγωνιστεί και αυτοί στην ΑΚ Μίλαν.
Αντώνης Αθανασίου

Αστέρας Παστίδας

Ξεκίνησε την καριέρα το χωριό από όπου κατάγεται, στην Ρόδο και στον τοπικό Αστέρα Παστίδας. Έμεινε εκεί μια διετία, το 2006 ως το 2008.

Ατρόμητος

Ο Ατρόμητος το καλοκαίρι του 2008 ξεχώρισε το ταλέντο του και τον απέκτησε. Ο νεαρός μέσος, στην πρώτη του χρονιά, αγωνίστηκε με την ομάδα νέων του συλλόγου και εντυπωσίασε. Από το καλοκαίρι του 2009, προπονείται με την ανδρική ομάδα. Έχει κάνει το ντεμπούτο του στην ομάδα του Περιστερίου, την σεζόν 2010-11, στον τελευταίο αγώνα πρωταθλήματος, στις 17 Απριλίου 2011, κόντρα στην Καβάλα.

Α.Ο. Κέρκυρα

Για την σεζόν 2012-13, παραχωρήθηκε δανεικός στην ομάδα της Κέρκυρας. Λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού, αγωνίστηκε κυρίως προς το τέλος της σεζόν, μόλις σε 8 αγώνες πρωταθλήματος, καθώς και έναν αγώνα κυπέλλου.

Εθνική Ελλάδος

Ο Αθανασίου είναι μέλος της Εθνικής ομάδας Νέων με την οποία έχει 4 συμμετοχές.
Άγιος Μανουήλ Νεομάρτυς Σφακίων

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Σφακιά και μικρό παιδί βρέθηκε στους Τούρκους, οι οποίοι με τη βία τον έκαναν μουσουλμάνο. Μόλις κατάλαβε τι είχε γίνει, νεαρός πλέον, κατόρθωσε να δραπετεύσει. Πήγε στην Μύκονο, όπου παντρεύτηκε και απόκτησε 6 παιδιά και ζούσε χριστιανικά με φόβο Θεού. Η γυναίκα του όμως τον πρόδιδε κι εκείνος πήρε τα παιδιά του κι χωρίς να την κατηγορήσει εγκαταστάθηκε σε άλλη οικία. Ο αδελφός όμως της γυναίκας του με μίσος τον πρόδωσε στους Τούρκους, οι οποίοι τον συνέλαβαν, τον έφεραν στον πασά της Χίου κι εκεί με παρρησία ομολόγησε την χριστιανική πίστη του. Οι Τούρκοι τον βασάνισαν σκληρά μα ο Μανουήλ τους έλεγε: ''Προτιμώ να πεθάνω για την πίστη μου και να σώσω την ψυχή μου, παρά να την προδώσω και να είμαι κολασμένος αιώνια''. Ήταν 15 Μαρτίου του έτους 1792, όταν ο μακάριος Μανουήλ Σφακιανός εισήλθε στην χορεία των Νεομαρτύρων.
Ισάιας Αφεγουέρκι

Πρώτα χρόνια και αντάρτικη δράση

Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1946 και ανήκει σε οικογένεια Χριστιανών και Ιουδαίων, η οποία επί Αιθιοπικής Αυτοκρατορίας ήταν από τις πλουσιότερες στην περιοχή. Είναι μηχανικός. Το 1966 έγινε μέλος του Μετώπου Απελευθέρωσης της Ερυθραίας (ELF) και τον επόμενο χρόνο έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στην Κίνα . Τέσσερα χρόνια μετά διορίστηκε διοικητής αλλά εν τέλει αποχώρησε από το Μέτωπο και μαζί με άλλους ίδρυσε το Απελευθερωτικό Μέτωπο του Λαού της Ερυθραίας (EPLF). Εισήλθε στην τάξη των PLF2, μιας μικρής ομάδας μαχητών. Το 1977 μετονόμασε την ομάδα του σε  EPLF. Ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ερυθραίας.

Πρόεδρος

Το 1987 έγινε γενικός γραμματέας του EPLF και τάχθηκε στον αγώνα για ανεξαρτησία από την Αιθιοπία. Το τελευταίο έγινε πραγματικότητα το 1993 και ο ίδιος έγινε ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους. Το κόμμα του μετονομάστηκε σε Κίνημα του Λαού για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη.
Το 1998 η Ερυθραία ενεπλάκη σε πόλεμο με την Αιθιοπία, ο οποίος στοίχισε πάνω από 70.000 ανθρώπινες ζωές και από τις δύο πλευρές και τερματίστηκε με την υπογραφή συμφωνίας στο Αλγέρι, στις 12 Δεκεμβρίου 2000. Το 1995 διεξήχθησαν εθνικές εκλογές με υποψηφίους του PFDJ και ανεξάρτητους, ενώ κάθε 5 χρόνια διεξάγονται περιφερειακές εκλογές, με τελευταία φορά το 2004. Η κυβέρνησή του προέβη σε διώξεις εναντίον δημοσιογράφων και μελών της Αντιπολίτευσης με φυλακίσεις.