google/wiki40b huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Γαρδίκας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1896 στην Πάτρα και ήταν γιος του φιλόλογου Γεώργιου Γαρδίκα. Η καταγωγή του ήταν από τα Λαγκάδια Αρκαδίας. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, όπου ειδικεύτηκε στο ποινικό δίκαιο, λαμβάνοντας διδακτορικό δίπλωμα. Το 1918 εξελέγη υφηγητής ποινικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και στη συνέχεια, παρά τις προτάσεις να παραμείνει στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα (1919), όπου διορίστηκε γενικός γραμματέας της Γενικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια διορίστηκε διευθυντής της διοίκησης φυλακών στην αρμοστεία της Σμύρνης (1920) και εν τέλει το 1923 τμηματάρχης στην Αστυνομία Πόλεων. Κατά τη διαμονή του στη Σμύρνη ήταν ανάμεσα στις προσωπικότητες που επιδίωξαν την δημιουργία του Ιωνικού Πανεπιστημίου. Το 1923 συνυπέγραψε την πράξη δημιουργίας της Interpol, ενώ το 1930 εξελέγη έκτακτος καθηγητής εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, προτού γίνει τακτικός το 1939. Αποχώρησε από το πανεπιστήμιο το 1968 και απεβίωσε το 1984 στην Αθήνα. Το 1955 του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστράτηγου της Ελληνικής Χωροφυλακής για την προσφορά του στην Ελληνική Αστυνομία.
Νήσος Σάσο

Η Σάσο (αραβικά : جزيرة ساسو) είναι νησί της Ερυθράς Θάλασσας στον Κόλπο της Άκαμπα και ανήκει στη Σαουδική Αραβία. Αποτελεί ένα από τα Νησιά Φαρασάν. Τον 15ο αιώνα υπήρχε μια διαδρομή πλοήγησης στα δυτικά του νησιού.
Αδόλφος Β΄ του Λα Μαρκ

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Μέχτιλτ, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Άρενμπερκ.
Αρραβωνιάστηκε την Ίρμγκαρτ, κόρη του Όθωνα κόμη της Κλέβης. Αφού έλαβε παπική άδεια για να λυθεί ο αρραβώνας, του επετράπη να νυμφευτεί τη Μαργαρίτα, κόρη του Ντήτριχ Η΄ κόμη της Κλέβης.
Το 1347 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Έγκελμπερτ Γ΄ και μετά ο Αδόλφος Γ΄.
Χασάν Γκουλέντ Απτιντόν

Βιογραφία και καριέρα

Γεννήθηκε στο μικρό χωριό Garissa στην επαρχία Lughaya της Σομαλιλάνδης και διετέλεσε Πρόεδρος (1977-1999) και Πρωθυπουργός (Μάιος- Ιούλιος 1977) του Τζιμπουτί. Την περίοδο από το 1963 ως το 1967 θήτευσε ως υπουργός παιδείας .  Το 1981 μετέτρεψε τη χώρα του σε μονοκομματικό καθεστώς, ανακηρύσσοντας ως μόνο νόμιμο κόμμα το δικό του, με το όνομα "Συναγερμός του Λαού για την Πρόοδο" (Rassemblement Populaire pour le Progrès-RPP). Εξελέγη πρόεδρος για εξαετή θητεία στις 12 Ιουνίου του 1981, λαμβάνοντας 84,58% των ψήφων.  Έπειτα από το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου το 1991 επέτρεψε τη διεξαγωγή μερικώς ελεύθερων εκλογών το 1992. Στις εκλογές αυτές συμμετείχαν μόλις 4 κόμματα. Το RPP κέρδισε το 72% των ψήφων και ο Απτιντόν εξελέγη ξανά με 60,7% για τέταρτη θητεία το Μάιο του 1993 . Ανακοίνωσε την επικείμενη παραίτησή του στις 4 Φεβρουαρίου του 1999, σε ηλικία 83 ετών. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο ανεψιός του, Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ (Ismail Omar Guelleh). Πέθανε το 2006 στην οικία του, σε ηλικία 90 ετών.
Γιάννης Κεφαλληνός

Βιογραφία

Οι γονείς του Κεφαλληνού ήταν ευκατάστατοι αστοί με καταγωγή από την Ζάκυνθο και την Χίο και είχαν άλλα όνειρα για τον γιο τους. Ο νεαρός Κεφαλληνός ξεκίνησε σπουδές μηχανικού στην Γάνδη του Βελγίου. Όμως, παρά τις εξαιρετικές του επιδόσεις στα μαθηματικά και παρά τις παραινέσεις των γονέων του, ο Κεφαλληνός αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του στην Γάνδη για να σπουδάσει στο Παρίσι Ιστορία της Τέχνης και ζωγραφική. 
Κατά την περίοδο 1914–1918 επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια για να μείνει μακριά από την δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την περίοδο αυτή δημιούργησε και τα πρώτα του χαρακτικά για το σατυρικό περιοδικό Μάσκα (1918). Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στο Παρίσι όπου συνέχισε να ασχολείται με την χαρακτική και την εικονογράφηση βιβλίων. Το 1922 εικονογράφησε το βιβλίο του Ζοζέφ Ριβιέρ (Joseph Rivière) Mer océane και δύο χρόνια αργότερα εικονογράφησε το βιβλίο του Ανατόλ Φρανς (Anatole France) Sur la pierre blanche. 
Το 1930 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1931 ανέλαβε το Εργαστήριο Χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Στο Εργαστήριο του, το οποίο ήταν μία όαση δημιουργική και δημοκρατική σε δύσκολους καιρούς, φοίτησαν μεγάλοι κατοπινοί Έλληνες χαράκτες όπως η Βάσω Κατράκη, ο Κώστας Γραμματόπουλος, ο Τάσσος (Αλεβίζος), ο Γιάννης Μόραλης, ο Γιώργος Βαρλάμος, ο Τηλέμαχος Κάνθος και άλλοι πολλοί.
Αν και δεδηλωμένος ειρηνιστής, με την κήρυξη του πολέμου του 1940, ο Κεφαλληνός έθεσε το Εργαστήριό του και τους μαθητές του στην υπηρεσία της μαχόμενης Ελλάδας εκδίδοντας αφίσες με πατριωτικό/προπαγανδιστικό περιεχόμενο. Το 1943 συνελήφθη και φυλακίστηκε, επειδή τρεις ξυλογραφίες του με θέμα την πείνα, τις οποίες παρουσίασε στην Γ΄ Καλλιτεχνική Επαγγελματική Έκθεση, ενόχλησαν  τις ιταλικές Αρχές κατοχής. Αργότερα τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του αγώνα της Κύπρου για ανεξαρτησία από τους Βρετανούς. 
Κατά την περίοδο 1950–1954 ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό γραμματοσήμων για λογαριασμό των ΕΛΤΑ. Σχεδίασε επίσης μία γραμματοσειρά με την επωνυμία Θεόκριτος για την έκδοση του λευκώματος Δέκα λευκαί λήκυθοι του Μουσείου Αθηνών (1956). 
Από το 1954 μέχρι τον θάνατό του (1957) διετέλεσε διευθυντής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Το έργο του

Ο Κεφαλληνός, «ο σιωπηλός» όπως τον αποκάλεσε ο Παντελής Πρεβελάκης και «ο Καλογιάννης» όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του, δεν φρόντισε για την προβολή του έργου του. Τα δημιουργήματά του είναι διάσπαρτα εδώ και εκεί, κυρίως σε βιβλία που σχεδίασε και εικονογράφησε. Τέτοια βιβλία είναι οι Σκλάβοι Πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη (1928), Ο θάνατος του Μεδίκου του Παντελή Πρεβελάκη (1939)., Το παγώνι του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1946), η Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (1927), κ.ά.
Το έργο του Κεφαλληνού προσμετράται επίσης από την επιρροή που είχε στους μαθητές του. Και ήταν οι  μαθητές του που φρόντισαν να γίνει μία αναδρομική έκθεση στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών λίγους μήνες μετά τον θάνατό του. Σήμερα το έργο του Κεφαλληνού, το οποίο διακρίνεται για την αρτιότητά του και τον πρωτοποριακό του δυναμισμό, είναι πλέον γνωστό χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη, που πρόβαλε εκτενώς το έργο του μεγάλου έλληνα χαράκτη.
Σούπερ Λίγκα Κ18 2008–09

Το πρωτάθλημα της Σούπερλιγκ για ηλικίες κάτω των 18 ετών της περιόδου 2008-09 ήταν το πρώτο στην ιστορία της διοργάνωσης. Συμμετείχαν οι ομάδες εφήβων των 16 ομάδων της Σούπερλιγκας ανδρών 2008-09. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, Νότιο και Βόρειο, με 9 και 7 ομάδες αντιστοίχα. Διεξήχθησαν 3 γύροι στο Νότιο όμιλο και 4 στο Βόρειο, ενώ η κάθε ομάδα έδωσε 24 αγώνες. Οι 2 πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην τελική φάση που έγινε στο Καραϊσκάκι.

Τελική Φάση

Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης
Ιβάν Πάουνιτς

Καριέρα

Ο Πάουνιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία δεκαεπτά ετών από την Παρτιζάν Βελιγραδίου, την σεζόν 2004-05. Την επόμενη χρονιά, δόθηκε δανεικός, αρχικά στην Μέγκα Ισράνα και στην συνέχεια στην Μορνάρ, ενώ το 2006 μεταγράφηκε στην Βοϊβοντίνα, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν, μέχρι το καλοκαίρι του 2008.
Την σεζόν 2008-09, αγωνίστηκε με την φανέλα της Οστάνδης και τον Δεκέμβριο του 2009, μεταγράφηκε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε δεκαέξι παιχνίδια πρωταθλήματος με 3,3 πόντους ανά αγώνα.
Το καλοκαίρι του 2010, συμφώνησε με την ρωσική Νίζνι Νόβγκοροντ, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 2012, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην Ιταλία και την Βίρτους Μπολόνια. Επόμενο σταθμό της καριέρας του αποτέλεσε η Αζοβμάς, από την οποία αποχώρησε στα τέλη του 2012, για να υπογράψει στην Σαν Σεμπαστιάν Γκιπούθκοα από την Ισπανία.
Το 2013-14, έπαιξε στην Μπαλοντσέστο Φουενλαμπράδα, ενώ την επόμενη σεζόν ξεκίνησε στην Αστάνα από το Καζακστάν και τον Δεκέμβριο του 2014 μεταγράφηκε στην Μπουντούσνοστ από το Μαυροβούνιο. Το 2015-16, επέστρεψε στην Μπαλοντσέστο Φουενλαμπράδα.
Αιμίλιος Πόρτος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε περίπου το 1550 στη Φερράρα. Πατέρας του ήταν ο Φραγκίσκος Πόρτος από την Κρήτη. Εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του στην ελληνική και λατινική γλώσσα και στη φιλολογία. Ακολούθησε τα ίχνη του πατέρα του, και μετά τον θάνατο του τελευταίου εγκατάλειψε τη Γενεύη και διορίστηκε καθηγητής Ελληνικών στη Λωζάνη το 1581. Έμεινε εκεί διδάσκοντας για δέκα έτη, ενώ αφιέρωνε τον ελεύθερο χρόνο του για την παρασκευή νέων εκδόσεων των κλασσικών Ελλήνων, τους οποίους εμπλούτισε με σημειώσεις και υπομνήματα.
Απόκτησε σημαντική φήμη και προσκλήθηκε το 1592 στη Χαϊδελβέργη ως καθηγητής στην ακαδημία, όπου και έμεινε ως τον θάνατό του το 1610.
Κέρδος ευημερίας

Το κέρδος ευημερίας στα οικονομικά της υγείας, περιγράφει την αύξηση στην υγεία σαν μια κατάσταση ύπαρξης, δηλαδή η ασφάλιση που μοιράζει το βάρος της φροντίδας υγείας ανάμεσα σε άτομα αυξάνει την συνολική κοινωνική ευημερία.
Μπρούνο Βάλε (Ιταλός ποδοσφαιριστής)

Καριέρα

Ο Μπρούνο Βάλε έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες της Προ Γκορίτσια, με την οποία υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1930, σε ηλικία 19 ετών. Στην ομάδα της Γκορίτσια παρέμεινε για τέσσερα χρόνια.
Τη διετία 1934-36, ο Μπρούνο Βάλε αγωνίστηκε αρχικά στη Αλεσσάντρια Κάλτσιο (1934-35) κι έπειτα στην Ουνιόνε Αρέθο (1935-36).
Το 1936 μεταπήδησε στη Ουνιόνε Βενέτσια, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 52 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας τρία γκολ. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Βενέτσια, ο Μπρούνο Βάλε πραγματοποίησε κατά διαστήματα εξαιρετικές εμφανίσεις, οι οποίες προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων τόσο εντός, όσο και εκτός Ιταλίας. Τελικώς, η ομάδα η οποία κατάφερε να τον αποκτήσει ήταν η Ίντερ, τότε ονομαζόμενη Α.Σ. Αμπροζιάνα-Ίντερ.
Ο Μπρούνο Βάλε παρέμεινε στην ομάδα του Μιλάνου για ένα χρόνο κατακτώντας ένα κύπελλο Ιταλίας και πετυχαίνοντας δύο γκολ σε σύνολο 18 εμφανίσεων. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στη Νοβάρα Κάλτσιο, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Νοβάρα πραγματοποίησε 53 εμφανίσεις, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Την περίοδο 1941-42 ο Βάλε αγωνίστηκε με τη φανέλα της Μπρέσια Κάλτσιο, με την οποία πραγματοποίησε συνολικά 32 εμφανίσεις. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Προ Γκορίτσια, η ομάδα από την οποία ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα.
Το 1945 αγωνίστηκε στη Νοβάρα Κάλτσιο, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο μεταγράφηκε στη Ρετζιάνα. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1946-47, ο Μπρούνο Βάλε αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή του ποδοσφαιρική καριέρα.

Προπονητική καριέρα

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Ρετζιάνα τη σεζόν 1946-47 ο Μπρούνο Βάλε είχε διπλό ρόλο, καθώς εκτελούσε χρέη παίκτη / προπονητή της ομάδος. Το 1947 ανέλαβε προπονητής στη Κάλτσιο Φανφούγια, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 1948 προσλήφθηκε ως προπονητής στη ΣΠΑΛ, στην οποία παρέμεινε επίσης για ένα χρόνο.
Το 1958, ο Μπρούνο Βάλε βρέθηκε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως προπονητής στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για σχεδόν δύο χρόνια (ως τον Απρίλιο του 1960), έχοντας καταφέρει να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ελλάδας (1959) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (1959), ενώ κοουτσάρισε τον Ολυμπιακό στους διπλούς αγώνες με τη ΑΚ Μίλαν στην πρώτη συμμετοχή της ομάδας και γενικότερα ελληνικού συλλόγου σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Ευάνθης

Στην ελληνική μυθολογία ο Ευάνθης ήταν αρχικώς μία αυτοτελής θεότητα, η οποία αργότερα ταυτίσθηκε με τον Διόνυσο, τόσο λατρευτικά όσο και γενεαλογικά. Σύμφωνα με παλαιότερες παραδόσεις, ο Ευάνθης ήταν γιος του Διονύσου και της Αριάδνης, αδελφός του Οινοπίωνα, του Θόαντα και άλλων. Σε άλλη παράδοση, ήταν γιος του Οινοπίωνα και ταξίδεψε μαζί με τον πατέρα του από τη Χίο στην Κρήτη. Στην Οδύσσεια (ι 197) ο Ευάνθης μνημονεύεται ως πατέρας του Μάρωνα. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει (Ε 79, 2) ότι ήταν αρχηγός των στρατευμάτων του Ραδαμάνθυος. Κάποιες πηγές αναφέρουν τον Ευάνθη ως επώνυμο (δηλαδή που έδωσε το όνομά του) της λοκρικής πόλεως Ευανθείας και της Ευανθίδος, δήμου της Αλεξανδρείας.
Ρέννος Κουτσούρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1901. Το 1921 εισήχθη στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου της Δρέσδης, όπου φοίτησε ως το 1926.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, εργάζεται στην Τεχνική Εταιρεία Η. και Δ. Γεωργοπούλου κι έπειτα στο Τμήμα Δημοσίων Κτιρίων του Υπουργείου Συγκοινωνιών (αργότερα Δημοσίων Έργων). Από το 1928 θα υπηρετήσει στο Γραφείο Σχεδίου Πόλεως Πειραιώς. Παράλληλα εργάζεται και ως ελεύθερος επαγγελματίας και το 1935 ιδρύει το δικό του γραφείο, με συνεργάτη τον Μανώλη Βουρέκα.
Από τα πρώτα του έργα είναι εμφανείς οι επιρροές από το κεντροευρωπαϊκό Μοντέρνο Κίνημα. Κτίρια όπως η έπαυλη Κουμάνταρου στην Κηφισιά, η πολυκατοικία στο Κολωνάκι (Λουκιανού 26, 1933), η πολυκατοικία του Μάρκου Νομικού στην οδό Αθηνάς (1930) και η πολυκατοικία στην στοά Λαυρίου (1930) υποδεικνύουν την ευθυγράμμισή του με τις αρχές του Μπάουχαους και του Λε Κορμπυζιέ. Από τα πιο ριζοσπαστικά του έργα είναι ο σταθμός αυτοκινήτων στο Κολωνάκι (Κανάρη 3, 1937), ο οποίος δημοσιέυθηκε και στο εξωτερικό στο The Architects' Journal.
Μετά την αναγκαστική απραξία στα χρόνια της Κατοχής και την διακοπή της συνεργασίας του με τον Μανώλη Βουρέκα, ο Ρέννος Κουτσούρης συνεχίζει την επαγγελματική του δραστηριότητα ιδρύοντας άλλο ένα γραφείο στην Γενεύη. Εκεί ασχολείται κυρίως με κτίρια γραφείων και αστικές πολυκατοικίες. Παρότι τα διατηρούσε μόνος του χωρίς μόνιμους συνεργάτες, τα γραφεία του γνώρισαν εξαιρετική επιτυχία.
Σταδιακά αρχίζει να απομακρύνεται από το μεσοευρωπαϊκό Μοντέρνο Κίνημα και υιοθετεί έναν τύπο πιο κλασσικίζοντα, που γίνεται εμφανής ιδιαίτερα στις όψεις των πολυτελών πολυκατοικιών στην πλατεία Κολωνακίου και Ηρώδου Αττικού. Ωστόσο, στα μεγάλα κτίρια γραφείων του '50 και του '60 εισάγει μια πιο λιτή και γραμμική επίλυση όψεων που εκφράζει μια νεωτερικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το διαγνωστικό κέντρο Υγεία (1972-74) όπως και η νέα Πτέρυγα της Παντείου Σχολής (δεκαετία του '70).
Συνεχίζει να εργάζεται σε όλη την δεκαετία του '70 προσλαμβάνοντας νέους αρχιτέκτονες (Παναγιώτης Δεδές, Θεόδωρος Πάντζαρης) και επιχειρώντας καινοτόμες κατασκευαστικές και μορφολογικές λύσεις (γυάλινα στηθαία στα μπαλκόνια, μεγαλύτερα ανοίγματα κλπ.)
Ισχυρή είναι και η παρουσία του στα κοινά. Διατέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων (Σ.Α.Δ.Α.Σ.) και με δική του πρωτοβουλία η Ελλάδα εισήλθε στην Union Internationale des Architectes (UIA). Το 1966 τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα.
Μετά από πλούσιο έργο έξι δεκαετιών, ο Ρέννος Κουτσούρης πέθανε στην Αθήνα το 1997, σε ηλικία 96 ετών.
Λύκειο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' - Δασούπολης

Πρώτα Χρόνια

Λόγος της ίδρυσης του ήταν οι εκπαιδευτικές ανάγκες των προσφύγων της Τουρκικής εισβολής. Από το 1978 μέχρι το 1983 το σχολείο λειτούργησε σαν γυμνάσιο, ακολούθως μέχρι το 1986 υπήρξε γυμνάσιο και λύκειο ταυτοχρόνως ενώ από την σχολική χρονιά 1986-1987 μέχρι και σήμερα λειτουργεί μόνο σαν λύκειο.

Σύγχρονη Ιστορία

Τα τελευταία χρόνια το Λύκειο Δασούπολης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σε αριθμό μαθητών παγκυπρίως. Όμως τα στις αρχές της δεκαετίας του 2010 αυτός ο αριθμός μειώθηκε. Αιτία αυτής της μείωσης ήταν κυρίως η κακή κατάσταση του κτηρίου το οποίο κατασκευάστηκε πρόχειρα λόγο της μεγάλης ανάγκης και από τότε έγιναν πάνω του πολλές προσθήκες που επιδείνωσαν την κατάσταση του. Έτσι η κατασκευή ενός νέου μοντέρνου και απόλυτα λειτουργικού κτηρίου έγινε επιτακτική ανάγκη. Η κατασκευή αυτή ολοκληρώθηκε το 2014 και το κτήριο εγκαινιάστηκε κατά τη σχολική χρονιά 2014 - 2015. Στο χώρο του κτηρίου στεγάζεται από τη σχολική χρονιά 2005 - 2006 και το Εσπερινό Γυμνάσιο και Λύκειο Λευκωσίας.

Δημοσιεύσεις

Διαχρονικός στόχος των καθηγητών είναι η εμφύσηση του σεβασμού στη δημοκρατία και την ελευθερία του τύπου. Για την επίτευξη αυτού του στόχου εδώ και χρόνια έχει θεσμοθετηθεί η ετήσια δημοσίευση τριών εκδόσεων τις οποίες συγγράφουν και επιμελούνται σχεδόν αποκλειστικά οι μαθητές του σχολίου. Η παλαιότερη από αυτές είναι το περιοδικό τα "Μαθητικά Χρώματα" , ακολουθούν οι "Αναζητήσεις" που εκδίδονται στο τέλος κάθε σχολικού έτους και τέλος η μαθητική εφημερίδα "Δασουπολίτης" που μοιράζεται στους μαθητές του σχολίου κάθε Μάρτη.

"Δασουπολίτης"

Ο "Δασουπολίτης" είναι η μαθητική εφημερίδα του σχολίου και το κύριο εκφραστικό μέσο των μαθητών του. Εκδίδεται ετησίως και μοιράζεται στους μαθητές κάθε Μάρτη. Την τελευταία δεκαετία οι κόποι και το πάθος που καταβάλουν έχουν αναγνωρισθεί από πολλούς με την εφημερίδα να έχει κερδίσει πολλές θετικές κριτικές αλλά και βραβεία τόσο σε παγκύπριο όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο.

Αθλητισμός

Οι καθηγητές φυσικής αγωγής του σχολείου έχουν εδώ και χρόνια επικεντρωθεί στην καλλιέργεια της αγάπης για την άθληση σε όλους τους μαθητές. Το σχολείο διαχρονικά έχει εξαιρετικές ομάδες χειροσφαίρισης και πετοσφαίρισης που έχουν διακριθεί σε αθλητικές διοργανώσεις σε Κύπρο και Ελλάδα. Μαθητές του σχολίου έχουν διακριθεί επίσης στον στίβο, τη ρυθμική γυμναστική, την ποδηλασία και την κολύμβηση.

Θέατρο

Στο σχολείο ανέκαθεν οι μαθητές είχαν το θέατρο στην καρδιά τους, την αγάπη τους έχουν εκφράσει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις τα τελευταία χρόνια. Κάθε χρονιά το Λύκειο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' - Δασούπολης συμμετέχει στους "Παγκύπριους Σχολικούς Αγώνες Θεάτρου" όπου κατά την 11η διοργάνωση έλαβε την πρώτη θέση. Έτσι έχοντας έρθει πρώτο στην Κύπρο επιλέχθηκε για να την εκπροσωπήσει στους "Πανελλήνιους Σχολικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες"  όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση. Εκείνη τη χρονιά το έργο που οι μαθητές έπαιξαν ήταν οι "Φοιτηταί" του Γρηγόριου Ξενόπουλου.
Τζο Κολκάχουν

Βιογραφία

Γεννημένος στο Harrow του Middlesex, ο Κολκάχουν υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Π.Π. Ακολούθως φοίτησε στην Σχολή Καλών Τεχνών "Kingston Upon Thames". Η επαγγελματική του ενασχόληση με τα κόμικς ξεκίνησε το 1951 με την εταιρεία Jungle Trails, ενώ στη συνέχεια εργάσθηκε για λογαριασμό του οίκου IPC Media σε τίτλους όπως τα περιοδικά Lion και Tiger, όπου φιλοτέχνησε την ιστορία Roy of the Rovers επί 6 έτη (1954 - 1959), παρότι ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν για το άθλημα του ποδοσφαίρου. Τον Ιούλιο του 1968 ξεκίνησε στο περιοδικό Jag της εταιρίας Fleetway, τη χιουμοριστική, ποδοσφαιρική σειρά Football Family Robinson Στις αρχές της δεκαετίας του '70 συνεργάσθηκε με τα χιουμοριστικά περιοδικά Buster και Cor!!, εν συνεχεία δε με το Battle Picture Weekly. Εκεί δημιούργησε τις σειρές Soldier Sharp: the Rat of the Rifles και Johnny Red, πριν ο εκδότης Dave Hunt του αναθέσει να φιλοτεχνήσει την ιστορία του Pat Mills με τίτλο  Charley's War (1978 - 1985).
Ο Κολκάχουν, ο οποίος αντιμετώπιζε προβλήματα με την υγεία του πέθανε πρόωρα, από καρδιακή ανακοπή στο Pool του Dorset, σε ηλικία μόλις 60 ετών.
Ziggo Dome

Αρχιτεκτονική

Το Ziggo Dome σχεδιάστηκε από τους Benthem Crouwel Architects. Ωστόσο, το όνομα 'Dome' (θόλος) παραπέμπει σε θόλο, αλλά δεν υπάρχουν κυκλικά σχήματα πάνω στο στάδιο. Το κτήριο έχει σχήμα τετράγωνου, το μέγεθος είναι 90 με 90 μέτρα, με ύψος 30 μέτρα. Στο εξωτερικό μέρος του Ziggo Dome, σε μαύρο φόντο, είναι πλήρως επενδεδυμένο με συνολικά 840.000 φώτα LED, όπου μπορούν να εμφανιστούν εικόνες βίντεο.
Το κτίριο έχει σχεδιαστεί για ενισχυμένη μουσική, αλλά είναι πολλαπλών χρήσεων και μπορεί επίσης να είναι κατάλληλο για διαγωνισμούς τένις και korfball, πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων ή παγοδρόμιο με ελάχιστες προσαρμογές.

Αξιοσημείωτα γεγονότα

Το Ziggo Dome έχει χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό για συναυλίες. Aπό το 2017, κατατάσσεται πίσω από το Madison Square Garden, το SSE Hydro, τo Manchester Arena και το O2 Arena του Λονδίνου ως 5ο πολυάσχολο συναυλιακό χώρο στον κόσμο.
Από το 2016, ο τελικός της Korfbal League, η μεγαλύτερη Korfball league στην Ολλανδία, λαμβάνει χώρα στο Ziggo Dome μέχρι το 2019. Αυτό ανακοινώθηκε από τον ολλανδικό φορέα διοίκησης του korfball τον Ιούλιο του 2015. Προηγουμένως, η εκδήλωση διεξήχθη εδώ και πάνω από 30 χρόνια στο Ahoy Rotterdam.
Σέργιος του Ράντονεζ

Βίος

Γεννήθηκε περί το 1314. Πηγή του βίου του είναι ο Βίος του που συνέταξε ο μαθητής και σύγχρονός του Επιφάνιος ο Σοφός το 1418 και διορθωμένος αργότερα  από τον Παχώμιο τον Σερβο, μεταξύ 1440-1449. Η οικογένειά του έφυγε από την γεννέτειρά του, την πόλη του Ροστόβ, για το Ραντονέζ λόγω της καταπιεστικής πολιτικής που ασκούσε η ηγεμονία της Μόσχας. Ακολουθώντας τα ιδανικά του αρχαίου χριστιανικού μοναχισμού επέλεξε τη μακροχρόνια μόνωση σε ένα δάσος βόρεια της Μόσχας. Ασχολείται με χειρονακτικές εργασίες κυρίως την ξυλουργική. Λόγω των δυσχερών συνθηκών επιλέγει την συνύπαρξη με άλλους μοναχούς. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε ιερέας και έγινε ηγούμενος της μονής Αγίας Τριάδος γινόμενος έμμεσα ή άμεσα πνευματικός πατέρας της Θηβαΐδος του Βορρά μιας εκτεταμένης μοναστικής κοινότητας . Κατά τη διάρκεια της ηγουμενίας του συνέχισε να ασκεί χειρονακτικές εργασίες και να φοράει κουρέλια. Το 1378 αρνήθηκε την προσφορά να διαδεχθεί τον Αλέξιο ως μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ρωσίας. Ο Σέργιος ανήκε σε μια ομάδα μοναχών που διατηρούσαν σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Aν και υιοθετούσε τον ερημιτισμό, μετά από αλληλογραφία με τον πατριάρχη Φιλόθεο υιοθέτησε την κοινοτική πειθαρχία στην μονή της ευθύνης του. Η συμβολή του στην οργάνωση και διάδοση του μοναχισμού στη Ρωσία εκείνης της περιόδου θεμελιώνει τον χαρακτηρισμό του ως «πατριάρχη της ρωσικής μοναχικής αναβίωσης»
Ο Σέργιος διατηρούσε στενές επαφές με τη μοσχοβίτικη αυλή, γινόμενος ανάδοχος δύο από τους γιους του μεγάλου ηγεμόνα Δημητρίου. Υπήρξε επίσης εκτελεστής αρκετών διπλωματικών αποστολών, με πιο σημαντική τη σύναψη της αιώνιας ειρήνης μεταξύ Μόσχας και Ρυαζάν το 1385.
Άνοιξη

Οικοσύστημα

Όπως και το καλοκαίρι, η αξονική κλίση της Γης στρέφει το βόρειο ημισφαίριο προς τον ήλιο, η διάρκεια της ημέρας αυξάνεται, σταδιακά, κατά αρκετές ώρες και το φως της ημέρας διαρκεί περισσότερο από 12 ώρες. Το ημισφαίριο αρχίζει να ζεσταίνεται σημαντικά χωρίς να έχει ακόμη υπερβολική ζέστη, γι' αυτό και θεωρείται ο ιδανικότερος καιρός από όλες τις εποχές του χρόνου, γεγονός που ευνοεί την ανθοφορία και τη φυτική ανάπτυξη. Το χιόνι (αν υφίσταται) αρχίζει να λιώνει, το πολύ κρύο του χειμώνα υποχωρεί και τα ποτάμια ή οι χείμαρροι φουσκώνουν. Τα περισσότερα φυτά ανθίζουν αυτή την εποχή του χρόνου, ακόμη και αν υπάρχουν χιόνια σε ορεινές περιοχές. Σε περιοχές που δεν υπάρχουν βαριές χιονοπτώσεις, η Άνοιξη είναι δυνατόν να ξεκινήσει νωρίς τον Φεβρουάριο. Στις υποτροπικές περιοχές οι αλλαγές των εποχών παρουσιάζουν πολύ μικρές διαφορές μεταξύ τους και οι τροπικές σχεδόν καμία. Οι υποαρκτικές περιοχές αντιλαμβάνονται την Άνοιξη κατά τον Μάιο ή ακόμη και τον Ιούνιο και στην Ανταρκτική τον Δεκέμβριο.