google/wiki40b huggingface dataset:
Γάτα Τάμπι

Η γάτα Τάμπι (Tabby) είνα είδος γάτας. Είναι ραβδωτή και ποικίλει σε σχηματισμούς. Ο κλασικός κηλιδωτός (ή μαρμάρινος) σχηματισμός είναι ο πιο συνηθισμένος. Η τιγρέ Τάμπι φέρει σειρές από οριζόντιες ραβδώσεις. Οι γάτες Τάμπι που φέρουν διάσπαρτες κηλίδες στο τρίχωμά τους είναι γνωστές με την ονομασία Τάμπι (Tabby) πιτσιλωτές. Χαρακτηριστικό γνώρισμά τους είναι ένα μεγάλο "Μ" στο μέτωπό τους.
Η παγκόσμια εξέλιξη της γάτας σημαίνει ότι ορισμένοι τύποι Τάμπι συνδέονται με ορισμένες χώρες. Παραδείγματος χάριν, σπάνια συναντούμε κηλιδωτές γάτες Τάμπι έξω από την βορειοδυτική Ευρώπη, όπου είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος.

Ιστορία

Οι εξημερωμένες κατοικίδιες γάτες της ράτσας τύπου Τάμπι θεωρούνται ως απόγονοι της βορειοαφρικανικής αγριόγατας (Felis Silvestris). Η εξημέρωση της πρέπει να συντελέστηκε πριν 3.500 με 4.500 χρόνια, όπως μας πείθουν απεικονίσεις σε αρχαίους παπύρους και περγαμηνές από την αρχαία Αίγυπτο. Αμουλέτες με γάτες δείχνουν πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρεψαν και θεοποίησαν τις γάτες. Ζωγραφικές παραστάσεις με γάτες, που βρέθηκαν σε τάφους των Θηβών της Αιγύπτου, είναι τα πρώτα ντοκουμέντα για την εξημέρωση της γάτας και χρονολογούνται από την Αίγυπτο του 1668 π.Χ. Γύρω στο 950 π.Χ., μια πόλη στο Δέλτα του ποταμού Νείλου, που λεγόταν Βούβαστις, λάτρεψε μια γατοκέφαλη θεότητα με το όνομα Μπαστ (Bast).
Ο ιστορικός Ηρόδοτος, γεννημένος γύρω στο 480 π.Χ., ήταν ο πρώτος που παρατήρησε, ότι οι γάτες της Αιγύπτου είναι τα πιο αξιόπιστα ντοκουμέντα για την πρώιμη ιστορία της γάτας. "Αν μια γάτα πεθάνει σ' ένα σπιτικό από φυσικό θάνατο, όλοι οι ένοικοι του σπιτιού ξυρίζουν τα φρύδια τους", έγραφε. Ανέφερε επίσης πως οι νεκρές γάτες μουμιοποιούνταν και θάβονταν σε νεκροταφεία.
Οι γάτες Τάμπι θεωρούνται από τις πιο παλιές ράτσες, όπως απεικονίζονται και στις αρχαίες Αιγυπτιακές ζωγραφικές. Πιστεύεται ότι οι Φοίνικες και οι Ρωμαίοι, κάνοντας εμπορικά ταξίδια στη Μεσόγειο, εισήγαγαν και τις γάτες τύπου Τάμπι στην Ευρώπη, αφού τις είχαν στα πλοία τους για την εξολόθρευση του πλήθους βλαβερών αρουραίων και ποντικιών που τρέφονταν με αποθηκευμένα σιτηρά.
Η λέξη "tabby" (Τάμπι) φαίνεται πως είναι παράγωγο από μια περιοχή της αρχαίας Βαγδάτης με το όνομα "Attabiah", όπου επεξεργάζονταν μια ποικιλία μεταξιού με διακριτικές ραβδώσεις, που δεν απείχαν πολύ από τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Τάμπι.
Παύλος Δερμιτζάκης

Προπονητική καριέρα

Την προπονητική του καριέρα ο Παύλος Δερμιτζάκης την ξεκίνησε στον Εργοτέλη (Δ' εθνική) την περίοδο 2001–02 διαδεχόμενος στη θέση αυτή τον Μύρωνα Σηφάκη, καταφέρνοντας να κερδίσει για την ομάδα την άνοδο στην Γ΄ Εθνική.
Συνέχισε σε μία άλλη ομάδα του Ηρακλείου, τον Ατσαλένιο, τον οποίο επίσης ανέβασε από την Δ' στην Γ΄ Εθνική. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα του Ατσαλένιου καθοδηγούμενη από τον Παύλο Δερμιτζάκη  πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις στην Γ΄ Εθνική (4η θέση το 2005–06, 3η θέση το 2006–07) διατηρώντας μάλιστα το αήττητο στην έδρα του, δεν κατάφερε να προβιβαστεί στη Β΄ Εθνική.
Τελικά πέτυχε την άνοδο με τον Διαγόρα από την Γ΄ Εθνική στην Β΄ Εθνική την περίοδο 2007–08, διατηρώντας και πάλι το αήττητο της έδρας για την ομάδα της Ρόδου. Συνέχισε στη Β΄ Εθνική με τον Διαγόρα, όμως στις 30 Νοεμβρίου 2009 παραιτήθηκε από τον πάγκο της ομάδας και τον Ιανουάριο του 2010 ανέλαβε τον ήδη υποβιβασμένο και χωρίς νίκη στη Super League Πανθρακικό, αντικαθιστώντας τον Αλμπέρ Καρτιέ και κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να βελτιώσει την ομάδα και να πετύχει τις πρώτες νίκες της στο πρωτάθλημα.
Το καλοκαίρι του 2010 το όνομα του ακούστηκε για τον πάγκο του ΠΑΟΚ, ο οποίος όμως αρχικά επέλεξε για τεχνικό τον Ιταλό Μάριο Μπερέτα. Όταν ο τελευταίος απομακρύνθηκε μετά το βασικό στάδιο της προετοιμασίας της ομάδας, ο Παύλος Δερμιτζάκης ανέλαβε τελικά την τεχνική ηγεσία, όμως στις 16 Οκτωβρίου του ίδιου έτους απομακρύνθηκε λόγω των τριών συνεχόμενων ηττών από Ξάνθη (εκτός), Άρη (εντός) και Παναθηναϊκό (εκτός).
Τον Ιανουάριο του 2011 ήρθε σε συμφωνία με την διοίκηση του Αστέρα Τρίπολης, όμως η συνεργασία του με τον αρκαδικό σύλλογο λύθηκε έπειτα από πέντε μήνες.
Στις 31 Οκτωβρίου 2012 ανέλαβε εκ νέου την τεχνική ηγεσία του Πανθρακικού στη Super League σε μια δύσκολη καμπή για την ομάδα, η οποία είχε μόλις 6 βαθμούς σε 8 αγωνιστικές, την οδήγησε ωστόσο όχι μόνο στην αποφυγή του υποβιβασμού αλλά και στην κατάληψη της καλύτερης θέσης στην μέχρι τότε ιστορία της. Κατάφερε μάλιστα να φθάσει μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος όπου και αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό.
Το 2013 είχε ένα πέρασμα από την τεχνική ηγεσία του ΟΦΗ ενώ τον Σεπτέμβριο του 2014 βρέθηκε στον πάγκο του Εργοτέλη, του συλλόγου στον οποίο ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία, αποχώρησε όμως τρεις μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Τον Ιανουάριο του 2015 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τη Λαμία, θέση από την οποία αποχώρησε στα τέλη Μαρτίου του ίδιου έτους.

Προσωπική ζωή

Είναι κάτοχος του ανώτατου πτυχίου UEFA Pro, παντρεμένος και πατέρας 2 παιδιών.
Βρετανικά και Ιρλανδικά Λιοντάρια

Ιστορία

Από το 1888 και μετά, οι συνδυασμένες ομάδες ράγκμπι από το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας περιόδευσαν στο νότιο ημισφαίριο. Η πρώτη περιοδεία ήταν μια εμπορική επιχείρηση και αναλήφθηκε χωρίς επίσημη υποστήριξη. Οι έξι επακόλουθες επισκέψεις απολάμβαναν αυξανόμενο βαθμό υποστήριξης από τις αρχές, πριν από την περιοδεία του 1910 στην Νότια Αφρική, η οποία ήταν η πρώτη εκπρόσωπος της περιοδείας των τεσσάρων εγχώριων εθνών.
Το 1949 οι τέσσερις Ενωτικές Ομοσπονδίες δημιούργησαν τυπικά μια Επιτροπή Περιοδειών και για πρώτη φορά, κάθε παίκτης της ομάδας των Lions του 1950 είχε παίξει διεθνώς πριν από την περιοδεία. Οι περιηγήσεις της δεκαετίας του 1950 εμφάνισαν υψηλά ποσοστά νίκης σε επαρχιακούς αγώνες, αλλά οι δοκιμαστικές σειρές τυπικά έπαυσαν ή εγκαταλήφθηκαν. Η νικήτρια σειρά 1971 (Νέα Ζηλανδία) και 1974 (Νότια Αφρική) άλλαξε αυτό το μοτίβο. Η τελευταία περιοδεία της ερασιτεχνικής περιόδου έλαβε χώρα το 1993.

Σύμβολα

Για περισσότερο από μισό αιώνα, τα Λιοντάρια ήταν συνώνυμα με την κόκκινη φανέλα που αγκάλιαζε το συγχωνευμένο έμβλημα των τεσσάρων χωρών. Εντούτοις, πριν από το 1950 η ομάδα φορούσε φανέλες με οριζόντιες τρίχρωμες λωρίδες.
Μίνταν

Η Μίνταν (민단) ή Ένωση Κορεατών Κατοίκων στη Ιαπωνία (재일본대한민국민단), είναι το όνομα ενός από τους δύο κύριους οργανισμούς για τους Κορεάτες που ζουν στην Ιαπωνία, ενώ η άλλη είναι η Τσονγκριόν. Η Μίνταν έχει δεσμούς με την Νότια Κορέα και ιδρύθηκε το 1946 στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Επί του παρόντος, ανάμεσα στους 610.000 Κορεάτες κατοίκους στην Ιαπωνία που δεν έχουν αποκτήσει Ιαπωνική υπηκοότητα, το 65% είναι μέλη της Μίνταν και το 25% είναι μέλος της Τσονγκριόν.
Τα μέλη της Μίνταν προτιμούν τον σύγχρονο Νοτιοκορεάτικο όρο Κανκόκου (韓国) όταν συζητούν για την Κορέα. Τα μέλη της Τσονγκριόν, από τους οποίους ορισμένοι είναι συνοδοιπόροι της Βόρειας Κορέας, προτιμούν το παλαιότερο όρο Τσόσεν (朝鮮). Επειδή το Τσόσεν ήταν ο όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής της Κορέας και επειδή η Βόρεια Κορέα δεν αναγνωρίζει το Κανκόκου, αυτό προκαλεί την εχθρότητα μεταξύ των ομάδων.

Ιστορία

Η Μίνταν ιδρύθηκε το 1946 ως το Ζάι-Νιχόν Τσόσεν Κιοργιού Μίνταν (在日本朝鮮居留民団). Με την ίδρυση της Νότιας Κορέας το 1948 το όνομα Τσόσεν αφαιρέθηκε, και η οργάνωση μετονομάστηκε σε Ζάι-Νιχόν Νταϊκανμινκόκου Κιοργιού Μίνταν (在日本大韓民国居留民団). Ο Πόλεμος της Κορέας (1950-1953) επέφερε μια απότομη διαίρεση μεταξύ των μελών της την Τσονγκριόν και Μίνταν. Σήμερα οι δύο οργανώσεις υποστηρίζουν έντονα τη Βόρεια και Νότια Κορέα αντίστοιχα. Μέλη της Μίνταν πήγαν στην Κορέα ως εθελοντές στρατιώτες στη σύγκρουση.
Καθώς ο όρος κιοργιού που σημαίνει "κάτοικος" έγινε μια πολιτικά ευαίσθητος όρος, η οργάνωση ενέκρινε το σημερινό της όνομα το 1994 με την απλή αφαίρεση του όρου κιοργιού. Παρά την επίσημη μετονομασία της οργάνωσης, έχει γίνει γνωστή ως Κανκόκου Μίνταν ή απλά Μίνταν στην Ιαπωνία.

Δραστηριότητες

Η Μίνταν παρείχε τρόφιμα για τα θύματα του σεισμού και τσουνάμι στο Τοχόκου το 2011.
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης ανδρών 1926

Το 2ο Πρωτάθλημα Αθήνας βόλεϊ του Πανιωνίου έγινε το 1926 με την άδεια του ΣΕΓΑΣ. Μετείχαν 9 ομάδες (6 σωματεία και 3 σχολές) και νικητής αναδείχθηκε το Διδασκαλείο Γυμναστικής (η μετέπειτα "Γυμναστική Ακαδημία") που κατέκτησε το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο του Πανιωνίου. Εκτός από το πρωτάθλημα συλλόγων/σχολών ο σύλλογος διοργάνωσε επίσης σχολικά πρωταθλήματα γυμνασίων, σχολαρχείων και για πρώτη φορά στην Ελλάδα πρωτάθλημα γυναικών.

Πρωτάθλημα συλλόγων και σχολών

Το δεύτερο πρωτάθλημα βόλεϊ του Πανιωνίου διεξήχθη από 31 Ιανουαρίου ως 28 Μαρτίου 1926 στο Παναθηναϊκό Στάδιο και το γυμναστήριο του Εθνικού Αθηνών. Σύμφωνα με την προκήρυξη δικαίωμα συμμετοχής είχαν "πάντες οι εν Αθήναις και Πειραιεί και περιχώροις εδρεύοντες Γυμν. Σύλλογοι ανεγνωρισμένοι υπό του ΣΕΓΑΣ, το Εθνικόν Πανεπιστήμιον, το Διδασκαλείον Γυμνασιτκής, αι Στρατιωτικαί και Ναυτικαί Σχολαί και ομάδες συλλόγων άλλων πόλεων της Ελλάδος ή Ελλήνων του εξωτερικού". Δεν είναι γνωστό το σύστημα διεξαγωγής. Οι τελικοί των πρωταθλημάτων πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 28 Μαρτίου 1926 στο Στάδιο, με μεγάλη επισημότητα, παρουσία εκπροσώπων της πολιτείας, αθλητικών, εκπαιδευτικών και πανεπιστημιακών αρχών.

Σχολικά πρωταθλήματα

Η επιτυχία της διοργάνωσης του 1925 είχε ως αποτέλεσμα το 1926 να υπάρξει αθρόα συμμετοχή σωματείων, σχολών, γυμνασίων κλπ. Έτσι ο σύλλογος αποφάσισε να διοργανώσει δύο ξεχωριστά σχολικά: 1) Γυμνασίων (με 12 σχολεία) και 2)  Σχολαρχείων ή β΄ κατηγορίας (ως 15 ετών, μετείχαν 5 σχολεία).

Πρωτάθλημα Ελληνικών Σχολείων

Ειδικό πρωτάθλημα Ελληνικών Σχολείων (ή Β΄ κατηγορίας): Η παρότρυνση της πολιτείας προς τους διευθυντές των σχολείων να πάρουν μέρος στο πρωτάθλημα βόλεϊ του Πανιωνίου, είχε ως συνέπεια να δηλώσουν συμμετοχή και Ελληνικά σχολεία (σχολαρχεία). Για να μην αποθαρρύνει το όψιμο ενδιαφέρον ο Πανιώνιος αποφάσισε να διοργανώσει και δεύτερο σχολικό πρωτάθλημα για τους μικρότερους μαθητές των σχολαρχείων (ελληνικών σχολείων), το οποίο ονόμασε "Ειδικό πρωτάθλημα Ελληνικών Σχολείων (ή Β΄ κατηγορίας)". Ως ημερομηνία έναρξης αρχικά ορίστηκε η 21η Φεβρουαρίου. Όμως, λόγω καθυστερημένων δηλώσεων μετατέθηκε για τις 3 Απριλίου.
Οι αγώνες ολοκληρώθηκαν στις 11 Απριλίου και συμμετείχαν πέντε Ελληνικά Σχολεία της Αθήνας: 3ο, 9ο, 13ο, 15ο και το Πρότυπο Ελληνικό Σχολείο.
Άντισσα Ινδίας

Για την αρχαία ελληνική πόλη Άντισσα, πληροφορίες αντλεί ο Στέφανος Βυζάντιος από τον Φίλωνα και τον Δημοδάμα τον Μιλήσιο (στρατηγό του Σελεύκου Α'). Για την ύπαρξη της πόλης δεν υπάρχει ουδεμία άλλη πληροφορία και συνεπώς δεν έχει εξακριβωθεί και η σημερινή της θέση.
Μαρουλάς Ρεθύμνης

Αρχαιολογικά ευρήματα

Στην περιοχή έχουν αποκαλυφθεί δύο νεκροταφεία της τελικής ανακτορικής περιόδου. Το πρώτο, στη θέση Μεζάρια, αποτελείται από λαξευτούς θαλαμοειδείς τάφους. Οι τάφοι αυτοί περιέχουν λάρνακες, κεραμική των ΥΜ ΙΙΙ Α και Β χρόνων, χάλκινα σκεύη και όπλα, κοσμήματα και σφραγίδες. Tα ευρήματα του νεκροταφείου εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο Ρεθύμνης.
Το δεύτερο νεκροταφείο εντοπίστηκε στη θέση Πριναρές και είναι νεκροταφείο  που ανήκει στην ίδια χρονολογική περίοδο με το προηγούμενο. Ανακαλύφθηκαν δύο πίθοι, ο ένας κλεισμένος με λίθινη πλάκα και ο δεύτερος με κρατήρα. Οι ταφές ήταν κτερισμένες με χάνδρες και περόνες.

Νεότερα χρόνια

Την περίοδο της Ενετοκρατίας χτίστηκαν δύο πύργοι που σώζονται μέχρι σήμερα και άλλα κτίρια με πολεμίστρες, ενώ υπάρχουν διάφορα οικόσημα στις εξωτερικές πόρτες των κτιρίων. Το 1630 εγκαταστάθηκαν στον Μαρουλά Τούρκοι που χρησιμοποίησαν ως φρουραρχεία τους δύο ενετικούς πύργους. Μπορεί επίσης κανείς να δει το ελαιοτριβείο, τις μεγάλες καμαρωτές πόρτες των βενετσιάνικων αρχοντόσπιτων, τα στενά δρομάκια, τις καμάρες. Αξιοθέατο αποτελεί και ο Ναός του Προφήτη Ηλία στην κορυφή του λόφου, απ’ όπου φαίνεται από ψηλά ο παραδοσιακός οικισμός και το Κρητικό Πέλαγος και, ακόμη, η πηγή της Μαρούλης, στο βάθος του φαραγγιού.
Κατά τα τέλη του 1923, εγκαταστάθηκαν στον Μαρουλά Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Από τον οικισμό καταγόταν ο ιερέας και οπλαρχηγός της επανάστασης του 1866 - 1869, Εμμανουήλ Μαρουλιανός.

Εκκλησιαστική υπαγωγή

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Στ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.

Καθημερινή ζωή, Εθνολαογραφία

Στο χωριό γίνεται πανηγύρι προς τιμήν του Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου)

Μεταφορές, συγκοινωνία

Υπάρχουν δρομολόγια του ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνου που εξυπηρετούν τη συγκεκριμένη περιοχή (δύο δρομολόγια, πρωί και μεσημέρι, τις καθημερινές και όχι τα Σαββατοκύριακα)

Άλλες πληροφορίες

Η περιοχή Μαρουλά έχει ενταχθεί στο Κτηματολογικό Γραφείο Ρεθύμνου, ήδη από 21-7-2005 (Διεύθυνση: Χορτατζή 20, ΤΚ: 74100, Ρέθυμνο.Τηλέφωνο: 28310-22403)  (Άλλες περιοχές που εξυπηρετούνται από το γραφείο αυτό: Ρέθυμνο, Άδελε, Αργυρούπολη, Αρμένοι, Ατσιπόπουλο, Γεράνι, Επισκοπή, Πρασιές, Πρινές, Ρουσσοσπίτι, Χρομοναστήρι) 
Ανοιχτή είναι η συζήτηση για την αναστήλωση μνημείων της περιοχής
Γεώργιος Μοσχουλάκης

Ο Γεώργιος Μοσχουλάκης (1811 - 27 Σεπτεμβρίου 1866) ήταν Έλληνας μάρτυρας της επανάστασης της Κρήτης. 
Γεννήθηκε στο Σάρχο Μαλεβιζίου το 1811 και κατάγεται από την παλαιά βυζαντινή οικογένεια Μόσχου (Κλάδος Μόσχου Λέου). Κατά την επανάσταση του 1821 όπως και στην υπόλοιποι χώρα, έγιναν σφαγές στην Κρήτη. Τον Νοέμβριο του 1822 οι Τούρκοι μπήκαν στο χωριό Σάρχος έσφαξαν δεκατρείς κατοίκους, μαζί με αυτούς και τους Νικόλαο και Μηνά Μοσχουλάκη (Μοσκουλήδες).
Ο Γεώργιος Μοσχουλάκης συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση του 1866 όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε η περιοχή του Μαλεβιζίου.Συμμετείχε στην μάχη της Πυργού όπου τραυματίστηκε ο συμπέθερος του και μετέπειτα πεντακοσίαρχος καπετάν Χριστοδουλάκης από τον Κρουσώνα,στα γεγονότα του σπηλαίου Σάρχου όπου τραυματίστηκε ο γαμπρός του καπετάν Ζαχαρίας Φιλιππάκης. Στην μάχη του Κρουσώνα στις 27 Σεπτεμβρίου του 1866 έπεσε νεκρός από τουρκικά πύρα στην προσπάθεια να καθυστερήσουν οι γεροντότεροι τους Τούρκους, ώστε να ανέβει ο άμαχος πληθυσμός στα ορεινά του Κρουσώνα. Άφησε δυο θυγατέρες, εξαλείφοντας έτσι την συγκεκριμένη οικογένεια.

Απόγονοι

Απόγονοι υφίστανται από τα εγγόνια του Ζαχαρία. Μ.Χριστοδουλάκη (Μοσκολοζαχάρη),του Ιωάννη Μ.Χριστοδουλάκη (Μοσκολογιάννη),του Γεωργίου.Μ.Χριστοδουλάκη (Μοσκολογιώργη).
Δισέγγονός του ήταν ο πρόεδρος της Κοινότητας Σάρχου, Γεώργιος Ζ.Χριστοδουλάκης όπου εκτελέστηκε από τους Γερμανούς τον Αύγουστο του 1944 μαζί με 34 ακόμη συχωριανούς του. Καθώς επίσης και ο Κ.Γ.Χριστοδουλάκης όπου έπεσε στην μάχη της Τρεμπεσίνας την Άνοιξη του 1941 στην Εαρινή επίθεση των Ιταλών στο Αλβανικό Έπος.
Ροβέρτος Γ΄ της Κάπουα

Βιογραφία

Ο Ροβέρτος Β' πρίγκιπας της Κάπουα είχε εξεγερθεί εναντίον τού Ρογήρου Β' βασιλιά της Σικελίας το 1135. Τότε ο Ρογήρος Β' απέδωσε τον τίτλο στον τριτότοκο υιό του Αλφόνσο. Όταν το 1144 απεβίωσε ο Αλφόνσος, ο Ρογήρος απέδωσε τον τίτλο στον τεταρτότοκο υιό του Γουλιέλμο Α'. Το 1154 απεβίωσε ο Ρογήρος Β' και τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Α', που παραχώρησε τον τίτλο prince Capuanorum στον δεύτερο υιό του Ροβέρτο Γ', που ήταν 4ετής. O στασιαστής Ροβέρτος Β' επέστρεψε για να ανακαταλάβει το πριγκιπάτο του και κατάφερε να ελέγξει κάποια περιοχή του, αλλά τελικά η προσπάθειά του ήταν ανεπιτυχής. Ο νεαρός πρίγκιπας των Ωτβίλ αναφέρεται σε έγγραφα του 1158 και του 1159. Το 1160 φαίνεται ότι είχε αποβιώσει, διότι ο πατέρας του Γουλιέλμος Α' αναλαμβάνει το πριγκιπάτο. Το 1166 ανήκει ήδη στον τέταρτο υιό του Ερρίκο.
Περλίτης

Ο περλίτης είναι άμορφο ηφαιστειακό γυαλί με σχετικά υψηλή περιεκτικότητα σε νερό. Βρίσκεται στη φύση και έχει την ασυνήθιστη ιδιότητα να διογκώνεται όταν βρεθεί σε αρκετά υψηλή θερμοκρασία.

Ιδιότητες και χρήσεις

Όταν φτάσει τους 650-900 °C ο περλίτης μαλακώνει (δεδομένου ότι είναι γυαλί) και το νερό, το οποίο είναι παγιδευμένο στην δομή του, διαφεύγει και αυτό δημιουργεί τη διόγκωση του υλικού από 7 έως 15 φορές. Ο διογκωμένος περλίτης έχει εκτυφλωτικό λευκό χρώμα, λόγω της ανακλαστικότητας των παγιδευμένων φυσαλίδων.
Η φαινόμενη πυκνότητα του αδιόγκωτου περλίτη είναι περίπου 1100 kg/m³ (1.1 g/cm³).
 
Αντίστοιχα η φαινόμενη πυκνότητα του διογκωμένου περλίτη είναι μεταξύ των τιμών 30–150 kg/m³ (0.03-0.15 g/cm³).
Λόγω της χαμηλής φαινόμενης πυκνότητας του διογκωμένου περλίτη, έχουν αναπτυχθεί πολλές εμπορικές εφαρμογές του. Σε οικοδομικά υλικά χρησιμοποιείται σε ελαφροβαρή κονιάματα, μονωτικά υλικά, θερμο-ηχομονωτικές πλάκες οροφής και ως βοηθητικό υλικό φίλτρων. Σε αγροτικές εφαρμογές κάνει τα φυτοχώματα πιο χαλαρά, επιτρέποντας την είσοδο του αέρα, ενώ έχει αρκετά καλή κατακράτηση νερού. Είναι ιδανικό μέσο για υδροπονικές καλλιέργειες. Ο περλίτης χρησιμοποιείται επίσης σε χυτήρια και σε κρυογενικές μονώσεις.

Παραγωγή

Υπάρχουν σημαντικά αποθέματα περλίτη παγκοσμίως και δεν χαρακτηρίζεται ως στρατηγικό υλικό. Οι κυριότερες χώρες παραγωγής είναι η Ελλάδα, η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Τουρκία και η Ιαπωνία. Η παγκόσμια παραγωγή (με εξαίρεση την Κίνα) εκτιμάται σε 1,8 εκ. τόννους.   Ο ελληνικός περλίτης είναι εξαιρετικής ποιότητας και κατέχει την 1η θέση παγκοσμίως με μερίδιο πάνω από το 25% της παγκοσμίου παραγωγής. Η Μήλος μόνο (στο Τσιγκράδο και στον Τράχηλα) έχει αποθέματα πάνω από 1 δις. Τόνους . Για το 2014 εξορύχθηκαν περί τους 1.000.000 τον. ορυκτού (αδιόγκωτου) περλίτη από τα ορυχεία της Μήλου, Κυκλάδες (από την κυρίαρχη στον τομέα Imerys  (που εξαγόρασε την S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε.), αλλά και τις μικρότερες ΕΕΚΟΜ ΑΕ και ΜΗΛΟΠΑΝ ΑΕ) και της νησίδος Γυαλί, Δωδεκάνησα (ΠΕΡΛΙΤΕΣ ΑΙΓΑΙΟΥ Α.Ε.).  Ο (διογκωμένος) περλίτης χρησιμοποιείται στην οικοδομική βιομηχανία, ως ασφαλές από άποψη υγιεινής και οικολογικό μονωτικό υλικό (πχ αντί αμιάντου), καθώς και για ποικιλία άλλων εφαρμογών: από τη διήθηση βιομηχανικών λυμάτων μέχρι τη διήθηση κρασιών και μπίρας, κι από την υψικάμινο μέχρι τις υδροπονικές καλλιέργειες.
Πέτρος Ηπίτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1795 στην Πάργα. Σπούδασε στο Βουκουρέστι και στη Βιέννη φιλοσοφία και ιατρική. Στη Βιέννη το 1816 δημοσίευσε το έργο «Λοιμολογία ή περί της πανώλους, προφυλάξεως και εξολοθρεύσεως αυτής». Επίσης δημοσίευσε στον "Ἑρμή το Λόγιο", του 1816 και 1817, κείμενα με παιδιατρικά θέματα, που θα πρέπει να αποτελούν τα πρώτα Παιδιατρικά κείμενα στα ελληνικά. Εγκαταστάθηκε στην Οδησσό το 1818 και έγινε γιατρός του Αλέξανδρου Υψηλάντη, τον οποίο βοήθησε κατά την Ελληνική Επανάσταση μεταβαίνοντας σε πολλές και σημαντικές ευρωπαϊκές πόλεις ως ειδικός απεσταλμένος, προκειμένου να επιτύχει την ηθική και υλική συμπαράσταση υπέρ του Αγώνα. Η συμβολή του στη διάδοση του φιλελληνικού κινήματος στο εξωτερικό στην αρχή της Επανάστασης υπήρξε ουσιαστική, καθώς χάρη στις γνωριμίες τους με πολιτικούς και πνευματικούς ιθύνοντες στη δυτική Ευρώπη, τα διαβήματά του βρήκαν ανταπόκριση. Ανάμεσα στις δραστηριότητές του στο εξωτερικό εντάσσεται και η κυκλοφορία ξενόγλωσσων φυλλαδίων με φιλελληνικό περιεχόμενο. 
Από τις επιστολές που φυλάσσονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδος ("Αρχείο Πέτρου Ηπίτη") προκύπτουν μεταξύ άλλων και στοιχεία πού αφορούν στις διαπροσωπικές του σχέσεις με την οικογένεια των Υψηλαντών (Αλέξανδρο, Δημήτριο, Ελισάβετ και Νικόλαο) και άλλα εξέχοντα πρόσωπα εκείνης της περιόδου, όπως τους Κωνσταντίνο Κούμα, Αλέξανδρο Κοντόσταυλο, Άνταμ Φρίντελ, Σίμωνα Σίνα, Ανδρέα Μιαούλη, Γεώργιο Καντακουζηνό κ.ά.

Ήρθε στην Αθήνα το 1830, όπου εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού. Διορίστηκε μέλος του Ιατροσυνεδρίου. Τον Απρίλιο του 1837 εμφανίστηκε επιδημία πανούκλας στον Πόρο. Τον έστειλαν εκεί για να βοηθήσει στην αντιμετώπισή της. Όταν αργότερα, μέσα στην ίδια χρονιά, ο αρχίατρος του βασιλιά Όθωνα και πρόεδρος του Ιατροσυνεδρίου Βίπμερ δημοσίευσε το έργο «Ιστορική Έκθεσις περί της εν Πόρω πανώλους», ενοχλημένος ο Ηπίτης απάντησε με τη μελέτη «Η πανώλης εν Πόρω κ.λπ.». Σ' αυτή αναφερόταν ειρωνικά στα σπασμωδικά μέτρα που είχαν πάρει οι αρχές, για να αντιμετωπίσουν την επιδημία, καθώς και στη δράση του Γάλλου γιατρού Δουμόν, που είχε επίσης σταλεί στον Πόρο. Του προσφέρθηκε έδρα διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, αλλά δεν την δέχτηκε. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την μελέτη και την καταπολέμηση της πανούκλας. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1861. Γιος του ήταν ο Θεόδωρος Ηπίτης.
Αρθούρος Γ΄ της Βρετάνης

Βιογραφία

Ήταν ο δεύτερος γιος του δούκα της Βρετάνης Ιωάννη Ε΄ με την τρίτη σύζυγό του Ιωάννα της Ναβάρρας. Ήταν ένα πρόσωπο που έπαιξε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του σημαντικό ρόλο στην Γαλλική αυλή και ήταν ένας από τους υποστηρικτές της χαρισματικής Ιωάννας της Λωρραίνης. 
Ο Αρθούρος Γ΄ ήταν γνωστός για το πείσμα του και την κακή ψυχική του διάθεση, χαρακτηριστικά που, το 1427, τον οδήγησαν στην εκδίωξή του από την Γαλλική αυλή. Το 1435 ξανακέρδισε επιρροή και του επετράπη να συνάψει την Συνθήκη του Αράς μεταξύ του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας.

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του στην εκδίωξη των Άγγλων

Στην εμφύλια σύγκρουση (1410 – 1414) τάχθηκε κατά του κλάδου της Βουργουνδίας και πολέμησε στη μάχη του Αζενκούρ, όπου τραυματίστηκε και συνελήφθη. Απελευθερώθηκε με την επέμβαση της Αγγλίας το 1420, και πίεσε τον αδελφό του δούκα Ιωάννη να υπογράψει τη Συνθήκη του Τρουά. 
Το 1422, οι Άγγλοι δημιούργησαν για λογαριασμό του το δουκάτο της Τουραίνης, αλλά σύντομα, το 1424, άλλαξε στρατόπεδο και ήρθε σε συμμαχία με τον δελφίνο. Το 1425, τοποθετήθηκε ως Κοντόσταυλος της Γαλλίας με την υποστήριξη της Γιολάντας της Αραγωνίας και πολέμησε στο πλευρό της Ιωάννας της Λωρραίνης στην μάχη του Παταί το 1429. Με την επέμβαση του επικυρώθηκε το 1435 η Συνθήκη του Αρράς, για ειρήνη μεταξύ της βασιλικής οικογένειας και του κλάδου της Βουργουνδίας.
Αυτό οδήγησε στην ένωση όλων των Γάλλων κατά της Αγγλίας με αποτέλεσμα τον θρίαμβο που ακολούθησε και την ανακατάληψη της Νορμανδίας.
Αν και παντρεύτηκε τρεις φορές δεν κατόρθωσε να κάνει παιδιά. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φραγκίσκος Β΄ της Βρετάνης.
Μπίι

Ως Μπίι (καζακικά: Би‎) αποκαλούνταν οι εκλεγμένοι δικαστές και διοικητές του Καζακστάν.  Ο Μπίι είναι κάτω από τους Σουλτάνους στην ιεραρχία.
Πριν από την υιοθέτηση των νομικών κώδικων "Ζέτι Ζαργκί" του Τάουκε Χαν (1680-1718), η ζωή της καζαχικής κοινωνίας ρυθμιζόταν από τους παραδοσιακούς νομοθετικούς κώδικες "Το λαμπερό μονοπάτι του Κασίμ Χαν", "Εσίμ Χανί Εσκί Ζολί". Οι ρίζες του σχηματισμού τους είναι ριζωμένες στην αρχαιότητα, την περίοδο ύπαρξης των Σκυθών, των Ουννο-Σαρματικών φυλών και των κρατικών σχηματισμών στο έδαφος της Κεντρικής Ασίας.
Κόμης του Κεντ

Ο τίτλος Κόμης του Κεντ δημιουργήθηκε οκτώ φορές στο βασίλειο της Αγγλίας και μια φορά στο βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.
Εξαρχικό Μοναστήρι της Παναγίας Θεοτόκου της Κρυπτοφέρρης

Τάγμα των Βασιλειανών Μοναχών

Τάγμα των Βασιλειανών Μοναχών (δηλ. Μοναχοί του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου), είναι  ένα μοναστικό ίδρυμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, το οποίο δημιουργήθηκε   το 1579 με την Αποστολική Διάταξη «BENEDICTUS DOMINUS» του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ για να ενώνει, όλα μαζί, τα  βυζαντινόρρυθμα μοναστήρια της Ιταλίας.
Κορό

Γεωγραφία

Η Κορό βρίσκεται κεντρικά του Μαλί, και κεντρο-ανατολικά της Περιφέρειας Μοπτί. Βρίσκεται σε συνταγμένες 14°03′50″Β 3°04′31″Δ. Έχει έκταση 6.885 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ελπίδα Ξυλοφάγου

Ιστορία

Η Ελπίδα Ξυλοφάγου ιδρύθηκε το 1959. Αποτελεί εξέλιξη του σωματείου ΘΟΙ Άγιος Γεώργιος Ξυλοφάγου που ιδρύθηκε νωρίτερα το 1955. Η ομάδα αρχικά αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ και μετεπειτα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ).

Πορεία στις διοργανώσεις της ΚΟΠ

Η Ελπίδα εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1983.
3052 Χέρτσεν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Χέρτσεν εκτιμάται σε 15,18 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0441. Ο Χέρτσεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες και 36 λεπτά.
Πικαρδία

Γεωγραφία

Διαρρέεται από τον ποταμό Σομ, κύριο γεωγραφικό στοιχείο της πεδινής αυτής περιοχής. Η Πικαρδία ανήκει στη λεκάνη απορροής του Σομ και στο ανώτερο τμήμα της λεκάνης του Ουάζ, παραποτάμου του Σηκουάνα.