google/wiki40b huggingface dataset:
Γκουίντο ντα Σιένα

Βίος και έργο

Το όνομα του σώζεται από έργο που βρίσκεται στην εκκλησία του Σαν Ντομένικο στη Σιένα. Φέρει επιγραφή στα λατινικά στην οποία αναγράφεται ο δημιουργός ως Guido de Senis, με ημερομηνία 1221. Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη ημερομηνία δεν μπορεί να συσχετίζεται με το συγκεκριμένο έργο, το οποίο με βάση την τεχνοτροπία του χρονολογείται στην δεκαετία του 1270. Τα πρόσωπα της Παρθένου και του Χριστού αποξέστηκαν και ζωγραφίστηκαν ξανά στις αρχές του 14ου αιώνα, ακολουθώντας το στυλ του Ντούτσιο (Duccio), συνεπώς δεν είναι αντιπροσωπευτικά της τεχνοτροπίας του Γκουίντο. Ένα διακοσμητικό υφαντό (dossal) που απεικονίζει την Παρθένο και τον Χριστό με τέσσερις αγίους εκτίθεται στην Πινακοθήκη της Σιένα φέρει ταυτόσημη επιγραφή, όμως το όνομα πριν το de Senis έχει αποκοπεί. Συνήθως υποτίθεται πως το όνομα που λείπει είναι του Γκουίντο, αποτελώντας έτσι ένδειξη για το πως έμοιαζε αρχικά ένδειξη για την αρχική εμφάνιση της Παρθένου στο ναό του Σαν Ντομένικο.
Πέραν αυτών ελάχιστα είναι γνωστά για τον Γκουίντο και τον ρόλο που διαδραμάτισε στην ζωγραφική της Σιένας. Επειδή πρόκειται για τον μοναδικό Σιενέζο ζωγράφο της περιόδου με σωζόμενα υπογεγραμμένα έργα, συχνά θεωρείται ως η σημαντικότερη προσωπικότητα του καιρού του στα καλλιτεχνικά δρώμενα της περιοχής καθώς και ο πρώτος Δάσκαλος και ιδρυτής της περίφημης Σχολής της Σιένα.
Μονή Φιλοθέου

Ιστορία

Η Iερά Μονή κτίστηκε από τον Όσιο Φιλόθεο, μαθητή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Επί των ημερών του Οσίου Φιλοθέου φαίνεται να υπάρχει στην αρχή με το όνομα "μικρή μονή της Φτέρης" - στην περιοχή Κράββατος - όπου σήμερα υπάρχει παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία. Ιστορικά, φαίνεται να προϋπάρχει του 1015 σε έγγραφο του Πρώτου. Είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και σ΄ αυτή φέρεται να ηγουμένευσε για κάποιο διάστημα ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω. Ξακουστή είναι η εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας. Επίσης υπάρχει και η εικόνα της Παναγίας της Γερόντισσας, που και γι' αυτή λένε ότι ήρθε εδώ κατά θαυμαστό τρόπο από τη Νιγρίτα. Ως μέγα θησαύρισμα κατέχει το άφθαρτο δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Παρεκκλήσια

Η μονή Φιλοθέου έχει εννέα παρεκκλήσια από τα οποία έξι βρίσκονται εντός μονής. 
Από αυτά τρία βρίσκονται στο Καθολικό. 
Το πρώτο των Αρχαγγέλων δεξιά της λιτής με τοιχογραφίες του 1752. 
Το δεύτερο του Γενεσίου του Προδρόμου αριστερά της λιτής . 
Το τρίτο, της Αγίας Μαρίνης της οποίας τα άγια λείψανα φυλάσσονται στη μονή, στο κωδωνοστάσιο. 
Στις πτέρυγες υπάρχουν του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου στο συνοδικό, Του Αγίου Νικολάου στο αρχονταρίκι, και των αγίων πέντε μαρτύρων πάνω από την είσοδο της μονής. Τέλος εκτός μονής υπάρχουν δύο παρεκκλήσια των Τριών Ιεραρχών ή Αγίου Τρύφωνα , του Γενεσίου της Θεοτόκου ή Παναγούδας καθώς και ο κοιμητηριακός ναός των Αγίων Πάντων.

Εξαρτήματα

Η μονή Φιλοθέου έχει δίπλα στη θάλασσα το Αγίασμα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας το οποίο αναβλύζει διαρκώς με σταθερή ποσότητα και θερμοκρασία. Βρίσκεται στη θέση όπου ο ηγούμενος της μονής, σύμφωνα με την παράδοση, είδε σε όραμα την εικόνα της Παναγίας να τον προσκαλεί να τη φέρει από το σημείο εκείνο της Θάλασσας στο Μοναστήρι. Στην ευρύτερη περιοχή της, η μονή Φιλοθέου έχει αρκετά Κελλιά από τα οποία κατοικούνται τα πέντε. Tων Αγίου Γεωργίου, Αγίου Κωνσταντίνου, Αγίας Τριάδος, Αγίου Δημητρίου και της Αναλήψεως.
Στις Καρυές έχει το αντιπροσωπείο της, κτίσμα του 1964 με παρεκκλήσι του Κοσμά του Αιτωλού, αφυπνιστή του υπόδουλου Γένους. Tο μοναδικό Κάθισμα που διαθέτει η μονή είναι το ιστορικό και εντυπωσιακό σπήλαιο του Αγίου Διονυσίου «του εν Ολύμπω», όπου ασκήτεψε πριν γίνει ηγούμενος της Φιλοθέου.

Τοποθεσία

Η μονή βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου και απέχει 1 ώρα από τη Μονή Ιβήρων και 30' από τη Μονή Καρακάλλου.
Συνολική έκταση Αγίου Όρους: 339.250 στρέμματα
Η γεωγραφική Έκταση Μονής Φιλοθέου είναι  7.350 στρέμματα, ήτοι το 2,16% της συνολικής εκτάσεως του Αγίου Όρους (339.250 στρέμματα) 
Οι χρήσεις της Γης στο Άγιο Όρος είναι κυρίως Δασική 323,72 km² (95,42%), ακόμα Θρησκευτική 1,46 km² (0,36%), Αγροτική 14,46 km² (4,2%), και έχει και Ζώνη Αλιείας 58,97 km².
Η περισσότερη δασική περιοχή της Μονής Φιλοθέου είναι Υψηλού Δασικού Παραγωγικού Δυναμικού

Μοναστική δύναμη

Η Μοναστική δύναμη της Μονής, σύνολο μοναχών και εξαρτηματικών, κυμαίνεται σήμερα στα 70-75 άτομα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1932

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1932 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου και αποτέλεσε το βασικό κριτήριο συγκρότησης της εθνικής ομάδας στίβου για τους Γ΄ Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου που διεξήχθησαν πάλι στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις αρχές Οκτωβρίου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για πρώτη φορά ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου, σύμφωνα με το σύστημα βαθμολογίας 3-2-1 για τους τρεις πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος. Μάλιστα πέτυχε το "νταμπλ" , αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα, κάτι που δεν είχε συμβεί ξανά.
Ξεχωριστά διεξήχθησαν το πρωτάθλημα μαραθωνίου, στις 20 Νοεμβρίου και τα πρωταθλήματα σκυταλοδρομιών, λιθοβολίας και δεκάθλου, που έγιναν το Δεκέμβριο και δεν μέτρησαν στη βαθμολογία.

Τα τοπικά πρωταθλήματα

Όπως είχε καθιερωθεί τα προηγούμενα χρόνια, πριν από το πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τα τοπικά πρωταθλήματα, τα οποία αυτή τη χρονιά δεν ήταν δύο (Βόρειο και Νότιο) αλλά περισσότερα: Αττικοβοιωτίας στην Αθήνα με διοργανωτή τον Πανιώνιο, Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη με διοργανωτή τον Ηρακλή, Θεσσαλίας στο Βόλο με διοργανωτή τον ΓΣ Βόλου, Αν. Μακεδονίας-Θράκης στην Ξάνθη με διοργανωτή τον τοπικό Ορφέα, Λέσβου (Παλλεσβιακός), Σάμου (Πανσαμιακός) και Χίου (Παγχιακός), τα οποία έγιναν ως τις 14 Σεπτεμβρίου. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα προκρίθηκαν να μετάσχουν οι έξι πρώτοι σε κάθε αγώνισμα του πρωταθλήματος Αττικοβοιωτίας, οι τρεις πρώτοι κάθε άλλης περιφέρειας καθώς και μεμονωμένοι πρωταθλητές άλλων περιοχών: Πάτρας, Κρήτης, Κύπρου, Αλεξάνδρειας κλπ.
Στα τοπικά πρωταθλήματα πολυνίκεις αναδείχθηκαν: στην Αττική ο Εθνικός Γ.Σ., στη Θεσσαλονίκη ο Ηρακλής, στην Αν. Μακεδονία-Θράκη οι Φίλιπποι Καβάλας και στο Βόλο ο τοπικός Γυμναστικός Σύλλογος. Παρακάτω παρατίθενται όσες διαθέσιμες πληροφορίες υπάρχουν για τους συλλόγους που μετείχαν και την κατάταξη.

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα

Για άλλη μια χρονιά δεν διεξήχθη ο μαραθώνιος, ο οποίος διεξήχθη μεμονωμένα στις 20 Νοεμβρίου σε μια νέα διαδρομή: Στάδιο-Όλγας-Συγγρού-Ποσειδώνος-Βούλα και επιστροφή. Για την επιλογή των μαραθωνοδρόμων που θα μετείχαν στο βαλκανικό πρωτάθλημα, την τελευταία ημέρα των πανελλήνιων αγώνων διεξήχθη αγώνας πρόκρισης 30.000μ, με εκκίνηση και τερματισμό το Στάδιο. Επίσης, ενώ διεξήχθησαν οι σκυταλοδρομίες 4Χ100 και 4Χ400, το Δεκέμβριο οργανώθηκε ξεχωριστό πρωτάθλημα με διάφορες άλλες σκυταλοδρομίες που έγινε μαζί με το πρωτάθλημα λιθοβολίας και δεκάθλου. Τα αγωνίσματα αυτά δεν μέτρησαν στην βαθμολογία των αγώνων, στους οποίους εφαρμόστηκε το βαθμολογικό σύστημα 3-2-1 για τους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος, για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου. Τον τίτλο κατέκτησε για πρώτη φορά ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.
Στα αξιοσημείωτα ήταν η κατάρριψη του πανελληνίου ρεκόρ στο άλμα εις μήκος από τον Κύπριο Ανδρέα Παπαμιχαήλ με 7,02, που ήταν ο πρώτος Έλληνας που ξεπέρασε τα επτά μέτρα. Επίσης, η καλή εμφάνιση πολλών αθλητών από την επαρχία. Από πλευράς προσέλευσης θεατών δεν υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον. Το Σάββατο γέμισε η μία κερκίδα ενώ την Κυριακή υπήρχαν περισσότεροι θεατές.
Κωλοδάχτυλο

Στο Δυτικό πολιτισμό, το μεσαίο δάχτυλο ή κωλοδάχτυλο, είναι μια άσεμνη χειρονομία.Υπονοεί μέτρια έως ακραία περιφρόνηση, και είναι περίπου ισοδύναμη με την έννοια "άντε γαμήσου". Γίνεται δείχνοντας το πίσω μέρος μιας κλειστής γροθιάς που έχει μόνο το μεσαίο δάχτυλο επεκταμένο προς τα πάνω, αν και σε ορισμένες περιοχές επεκτείνεται και ο αντίχειρας. Η επέκταση του δαχτύλου θεωρείται σύμβολο της περιφρόνησης σε διάφορους πολιτισμούς, κυρίως δυτικών προτύπων. Πολλοί πολιτισμοί χρησιμοποιούν παρόμοιες χειρονομίες για να εμφανίσουν την ασέβειά τους, αν και άλλοι το χρησιμοποιούν για να δείξουν χωρίς σκόπιμη ασέβεια απέναντι σε άλλες κουλτούρες..
Η χειρονομία χρονολογείται από την αρχαία Ελλάδα και χρησιμοποιήθηκε επίσης στην αρχαία Ρώμη. Ιστορικά, αντιπροσώπευε το φαλλό. Σε μερικές σύγχρονες κουλτούρες, έχει αποκτήσει αυξανόμενη αναγνώριση ως ένα σημάδι της ασέβειας, και έχει χρησιμοποιηθεί από τους καλλιτέχνες της μουσικής (κυρίως συχνότερα μεταξύ συγκροτημάτων hardcore punk και ράπερ), αθλητές και πολιτικούς. Οι περισσότεροι εξακολουθούν να εκλαμβάνουν τη χειρονομία ως άσεμνη. Ο δείκτης και ο παράμεσος εκτός από το μεσαίο δάχτυλο σε περισσότερο σύγχρονες περιόδους έχει παρομοιαστεί να εκπροσωπεί τους όρχεις.
Η χειρονομία με το μεσαίο δάχτυλο χρησιμοποιήθηκε στην αρχαιότητα ως ένα σύμβολο της σεξουαλικής επαφής, με τρόπο που προορίζεται να υποβαθμίσει, να εκφοβίσει και να απειλήσει το άτομο προς το οποίο απευθύνεται η χειρονομία. Εκπροσωπούσε επίσης το φαλλό, με τα δάχτυλα δίπλα από το μεσαίο δάχτυλο να εκπροσωπούν τους όρχεις. Από την στενή της σχέση, η χειρονομία μπορεί να είχε αποκτήσει αποτροπαϊκή ισχύ. Στον μεσογειακό κόσμο του 1ου αιώνα, η ύψωση του δάχτυλου ήταν μία από τις πολλές μεθόδους που χρησιμοποιούνταν για να εκτρέψουν την πανταχού παρούσα απειλή του κακού ματιού.
Στα ελληνικά η χειρονομία ήταν γνωστή ως κατάπυγον (από κατά-, «προς τα κάτω», και πυγή, «γλουτοί»). Στην αρχαία ελληνική κωμωδία, το κωλοδάχτυλο ήταν μια χειρονομία προσβολής προς άλλο πρόσωπο, με τον όρο κατάπυγον επίσης να αναφέρεται σε "έναν άνδρα ο οποίος υποβάλλεται σε πρωκτική διείσδυση» ή καταπύγαινα σε μία γυναίκα. Στην κωμωδία του Αριστοφάνη Νεφέλες(423 π.Χ.), όταν ο χαρακτήρας Σωκράτης εξετάζει το μαθητή του στα ποιητικά μέτρα, ο Στρεψιάδης δηλώνει ότι ξέρει πολύ καλά τι είναι δάκτυλος, και δίνει το κωλοδάχτυλο. Η χειρονομία είναι ένα οπτικό λογοπαίγνιο με τις δύο σημασίες της λέξης, τόσο «δάχτυλο» και το ρυθμικό μέτρο αποτελείται από ένα μακρυά συλλαβή και δύο σύντομες, όπως και οι αρθρώσεις του δακτύλου (—‿ ‿, που εμφανίζονται επίσης ως οπτικό λογοπαίγνιο για το πέος και τους όρχεις σε ένα μεσαιωνικό λατινικό κείμενο). Ο Σωκράτης αντιδρά στην χειρονομία ως αγροίκια και παιδαριώδη. Η χειρονομία επαναλαμβάνεται ως μορφή διακωμώδησης στην Ειρήνη, παράλληλα με την πορδή στο πρόσωπο κάποιου.
Επαρχία Φράιζινγκ

Η Επαρχία Φράιζινγκ (Γερμανικά: Landkreis Freising, Λάντκραις Φράιζινγκ) βρίσκεται στην Βαυαρία της Γερμανίας. Συνορεύει (με αρχή τον Βορρά και με φορά τους δείκτες του ρολογιού) με την Επαρχία Κέλχαιμ (Kelheim), την Επαρχία Λάντσχουτ (Landshut), την Επαρχία Έρντινγκ (Erding), την Επαρχία Μονάχου (München), την Επαρχία Ντάχαου (Dachau) και την Επαρχεία Πφάφενχόφεν (Pfaffenhofen). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το ομώνυμο Φράιζινγκ.
H Επαρχεία βρίσκεται Βόρεια της ευρύτερης περιοχής του Μονάχου. Οι ποταμοί Ίζαρ και Άμπερ διαρρέουν την επαρχεία και ρέουν παράλληλα από τα Νότιοδυτικά προς τα Βόρειοανατολικά. Βόρεια των ποταμών βρίσκεται το Χάλλερταου (Hallertau), μία ορεινή περιοχή που φημίζεται για την καλλιέργεια λυκίσκου

Ιστορικά στοιχεία

Στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το Φράιζινγκ ήταν αναγνωρισμένο ως κληρικό κράτος διοικούμενο από τους επισκόπους. Το 1803, όταν διαλύθηκαν τα Γερμανικά κληρικά κράτη, η περιοχή ενσωματώθηκε στη Βαυαρία.
Τραμετζίνο

Το τραμετζίνο ( tramezzino) είναι τριγωνικό σάντουιτς, αποτελούμενο απο δύο φέτες ψωμάκι για τοστ -στις οποίες συχνά έχει αφαιρεθει η κόρα- γεμιστές με αλλαντικά, τυρί, λαχανικά ή άλλο· Γνωστό είναι το βενετσιάνικο τραμετζίνο, ενώ οι ρίζες του είναι τορινέζικες. Η πιο κοινή συνταγή το προβλέπει κρύο, αλλά υπάρχει επίσης και η ζεστή παραλλαγή του.

Ετυμολογία

Ο όρος τραμετζίνο δημιουργήθηκε απο τον Γκαμπριέλε Ντ ' Ανούντσιο, ο οποίος τον δημιούργησε για να αντικαταστήσει την αγγλική λέξη sandwich. Πρόκειται για το υποκοριστικό της ιταλικής λέξης μεταξύ ( tramezzo), εννοημένη ως μια στιγμή στα μισά του δρόμου μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού, κατά την οποία καταναλώνει κανείς ένα σνακ το οποίο είναι, ακριβώς, το τραμετζίνο.

Ιστορία

Η προέλευση του τραμετζίνο οφείλεται στο Caffè Mulassano της Piazza Castello στo Τορίνο το οποίο, το 1925 εφηύρε αυτή την ιταλική εκδοχή απο τη συγγενική αγγλική του, τα μίνι αγγλικά σάντουιτς φτιαγμένα για να καταναλωθούν μέσα σε δυο μπουκιές, την ώρα του τσαγιού.
Κυνόσαργες

Το Κυνόσαργες ήταν περιοχή της Διομείας, δήμου της αρχαίας Αθήνας, ευρισκόμενο εκτός των τειχών της πόλης, νότια του Ναού του Ολυμπίου Διός, στην αριστερή όχθη του Ιλισού ποταμού· χονδρικά συμπίπτει με τη σημερινή συνοικία του Κυνοσάργους. Στην αρχαιότητα φιλοξενούσε τα Ηράκλεια εν Κυνοσάργει και διέθετε μάλιστα ένα από τα τρία μεγαλύτερα και σημαντικότερα γυμνάσια της Αθήνας (μαζί με την Ακαδημία Πλάτωνος και το Λύκειο): το Κυνόσαργες

Ο μύθος της ίδρυσης του Κυνοσάργους

Ονομάσθηκε έτσι διότι κάποτε όταν οι Αθηναίοι προσέφεραν θυσία στον Ηρακλή, ένας σκύλος πήγε και άρπαξε τους μηρούς του θυσίου ζώου και καταδιωκόμενος στη συνέχεια φτάνοντας στο σημείο αυτό (στο «κυνός αργού», δηλαδή «του λευκού / ταχέος σκύλου») τα εγκατέλειψε.
Οι Αθηναίοι μπροστά σε αυτό το απρόσμενο συμβάν έσπευσαν να συμβουλευτούν το Μαντείο των Δελφών με ποιον τρόπο έπρεπε να «εξιλεώσουν» τον ήρωα Ηρακλή. Τότε έλαβαν τον χρησμό να ιδρύσουν «ιερό» εκεί που ο σκύλος μετέφερε τους μηρούς από το θυσίασμα. Έτσι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πράγματι «ιερό» και το ονόμασαν εκ του κυνός αργού Κυνόσαργες.

Περιγραφή

Ήταν «ιερό» και γυμνάσιο για τους μη γνησίους (από πατέρα και μητέρα) Αθηναίων παίδες γι αυτό και ήταν «καθ-ιερωμένο» στον νόθο και αυτόν Ηρακλή. Εκεί γυμναζόταν και ο Θεμιστοκλής, νόθος ων, Αθηναίος, (λόγω μητέρας του αλλοδαπής). Λέγεται ότι ο Θεμιστοκλής κατέβαλε πολλές προσπάθειες για να πείσει τους γνήσιους παίδες Αθηναίους να τον ακολουθήσουν στο Κυνόσαργες για να εξαλειφθεί αυτή η διάκριση. Τούτο όμως δεν φαίνεται να το κατόρθωσε αφού στα χρόνια του Πλουτάρχου υπήρχε ακόμη η διάκριση αυτή.
Φημισμένο ήταν και το άλσος που περιέβαλλε το Γυμνάσιο αυτό. Το γυμνάσιο του Κυνοσάργους χρησίμευε και ως κτήριο διδασκαλίας του μαθητή του Σωκράτη, Αντισθένη που υπήρξε ιδρυτής της φιλοσοφικής σχολής των κυνικών. 
Ο Ηρόδοτος αναφέρεται σε έναν βωμό στη περιοχή αυτή το 490/89 π.Χ., ο οποίος έγινε ονομαστό ιερό του Ηρακλή, και το οποίο συνδεόταν επίσης με τη μητέρα του Αλκμήνη, τη σύζυγο του Ήβη και τον βοηθό του Ιόλαο. 
Ευρήματα που ενισχύουν την ύπαρξη του Κυνοσάργους βρέθηκαν κατά τη διάρκεια εργασιών σε οικόπεδο πίσω από τον Άγιο Παντελεήμονα Ιλισού, στον σημερινό Νέο Κόσμο.
Σάντα

Η Σάντα (σήμερα Ντουμανλί, Τουρκικά: Dumanlı) ήταν ελληνική κωμόπολη του Πόντου, της επαρχίας Γκιουμουσχανέ, αποτελούμενη από 7 οικισμούς. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 κατοικούνταν αποκλειστικά από Έλληνες που αριθμούσαν τις 5.000. Βρίσκονταν ΝΑ. της Τραπεζούντας και σχετικά σε θέση απόκεντρη, μακριά από τουρκικούς οικισμούς. Από τον 16ο αιώνα είχε καταστεί άσυλο για τους κατοίκους της γύρω περιοχής που έψαχναν καταφύγιο από τις κατά καιρούς τουρκικές πιέσεις και παραβάσεις κατά των ελληνικών  και αρμενικών χριστιανικών πληθυσμών.
Σήμερα, είναι ένα απλό χωριό της επαρχίας Γκιουμουσχανέ με 151 κατοίκους.
NGC 6231

Το NGC 6231 (γνωστό και ως Caldwell 76 ή Βόρεια Κοσμηματοθήκη) είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Σκορπιός. Απέχει από τη Γη περίπου 5.900 έτη φωτός και ανήκει στην ομάδα ΟΒ Σκορπιός 1. Αποτελείται από τουλάχιστον 100 άστρα, από τα οποία το λαμπρότερο είναι το ζ1 Σκορπιού, με φαινόμενο μέγεθος +4,71, το οποίο επίσης είναι ένα από τα λαμπρότερα άστρα του Γαλαξία. Είναι πολύ νεαρό, με ηλικία που υπολογίζεται ανάμεσα σε 3 και 5 εκατομμύρια έτη. Το συνολικό φαινόμενο μέγεθος του σμήνους είναι +2,6.
Ο πρώτος που το περιέγραψε ήταν ο Τζοβάνι Μπατίστα Οντιέρνα, καθώς το αναφέρει στο έργο του De Admirandis Coeli Characteribuse το οποίο δημοσιεύθηκε το 1654, αλλά η ανακάλυψη αυτή ξεχάστηκε. Ανακαλύφθηκε στη συνέχεια ανεξάρτητα από τους Έντμουντ Χάλλεϋ (1678), Φιλίπ Λοΐ ντε Σεζώ (1745-46) και Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751-52.
Ζοχός

Καρπός

Στην Ελλάδα υπάρχουν συνολικά πέντε είδη και συλλέγονται όταν είναι τρυφερά. Ο καρπός του λέγεται ζοχί, ζωχί, ζώχι - πληθυντικός ζοχιά ή ζώχια, είναι εδώδιμος (για τον άνθρωπο και, όταν ξεραθεί, για τα πτηνά ) και πολύ θρεπτικός. Τα ζοχιά μαγειρεύονται συνήθως μαζί με άλλα άγρια χόρτα.

Αγριοζοχός

Ο αγριοζοχός (Urospermum picroides) ανήκει στην ίδια οικογένεια με το ζοχό. Θεωρείται γενικά ζιζάνιο , γιατί παρεμποδίζει τις καλλιέργειες, ενώ ο ετήσιος κύκλος ζωής του βοηθά στη γρήγορη εξάπλωσή του. Η γεύση του είναι πικρή, απαλύνεται όμως με τη χρήση λεμονιού. Ο αγριοζοχός μπαίνει σε σαλάτες μαζί με άλλα χόρτα ή σε χορτόπιτες.
Μάντις Κόιβ

Εκπαίδευση

Ο Κόιβ παρακολούθησε το σχολείο στο Ταρτού μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αποφοίτησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 με πτυχίο πυρηνικής φυσικής. Ο Κόιβ εργάστηκε ως επιστήμονας και λέκτορας μέχρι το 1991.

Καριέρα ως θεατρικός συγγραφέας

Ο Κόιβ είχε πάντα μια αγάπη για τη λογοτεχνία. Έγραφε ως επί το πλείστον για προσωπική ψυχαγωγία μέχρι τη δεκαετία του 1950, όταν άρχισε να ασχολείται με τους εσθονικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Τα πρώτα του δημοσιευμένα έργα γράφτηκαν με φίλους από αυτούς τους κύκλους. Έγραψε επίσης με ψευδώνυμο για αρκετά χρόνια.
Το πρώτο του έργο ήταν το θεατρικό έργο Küüni täitmine, το οποίο γράφτηκε από συνεργασία μεταξύ του Κόιβ (χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμό Γιάανους Αντρέους Νόορεμπ) και του Χάντο Ρούνελ το 1978. Το 1999 το θεατρικό έργο παρήχθη για πρώτη φορά με επιτυχία.
Ο Κόιβ έγραψε δύο κομμάτια με τον Βάινο Βάχινγκ. Το πρώτο ήταν ένα έργο με τίτλο Faehlmann. Keskpäev. Õhtuselgus. (Faehlmann, Μεσημέρι, Βραδινή Διαύγεια.) Και οι δυο έγραψαν το μυθιστόρημα διαλόγου Endspiel. Laskumine orgu. (Endspiel, Κάθοδος στην κοιλάδα.)
Λίγο πριν από το τέλος της δεκαετίας, ο Κόιβ άρχισε να δημοσιεύει έργα που είχε γράψει προηγουμένως για δική του διασκέδαση με το όνομά του. Ο Κόιβ έγινε ο πιο ουσιώδης εσθονός θεατρικός συγγραφέας της δεκαετίας του 1950 και του 1960.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Κόιβ άρχισε να κερδίζει φήμη. Το 1991 και το 1993 κέρδισε το βραβείο Τούγκλας για τα έργα του Ταινία και τη Ζωή Ενός Αιώνιου Φίσικους, αντίστοιχα. Κέρδισε το ετήσιο Εσθονικό λογοτεχνικό βραβείο το 1991 για το έργο του Η Συνάντηση. Κέρδισε το ετήσιο εσθονικό λογοτεχνικό βραβείο και πάλι το 1995 για την Ημέρα του Φιλόσοφου και την Επιστροφή στον Πατέρα. Ο Κόιβ κέρδισε το βραβείο για τρίτη φορά το 1999 για Σκηνές από τον Εκατονταετές Πόλεμο. 
Ο Kõiv είχε κυκλοφορήσει μόνο 22 από τα έργα που είχε γράψει και είπε ότι αυτά αποτελούν το ήμισυ της δραματικής λογοτεχνίας που έχει δημιουργήσει.

Καριέρα ως συγγραφέας μυθιστορημάτων

Ο Κόιβ ήταν επίσης συγγραφέας πολλών μυθιστορημάτων. Η Χήρα και η Απορία της Αττικής, η Τραγωδία της Ελεάς είναι δύο από τα πιο γνωστά του μυθιστορήματα. Το 1996 δημοσίευσε το Άκεν.

Φιλοσοφία

Ο Μάντις Κόιβ ήταν ένας από τους πολλούς υποστηρικτές της αναλυτικής φιλοσοφίας στην Εσθονία. Το 1991, έγινε ένας από τους εμπνευστές του Σεμιναρίου Αναλυτικής Φιλοσοφίας.

Απομνημονεύματα

Τα απομνημονεύματα του Κόιβ (η σειρά Studia memoriae) αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από ενδοσκόπηση, σε έντονη αντίθεση με μια τυπική βιογραφία.
Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμώνα - Λεπτοκαρυάς

Διαδρομή

Η Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμών - Λεπτοκαρυάς, διέρχεται από μέρος της Θεσσαλίας. Εντός του νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού Νέων Πόρων Πιερίας (Χιλιομετρική θέση 392 - Χιλιομέτρηση νέας γραμμής) υπάρχει η διασταύρωση της 5ης γραμμής η οποία οδηγεί στην παλαιά γραμμή Πλαταμώνα. Είχε επιβατική κίνηση χιλιάδων ατόμων ετησίως, καθώς ο σιδηρόδρομος ήταν το δημοφιλέστερο μέσο μεταφοράς, των Λαρισαίων και όχι μόνο, προς το δημοφιλές αυτό τουριστικό θέρετρο. 
Η γραμμή συνεχίζει κινούμενη παράλληλα με την θάλασσα σε ένα τοπίο με πλούσια βλάστηση. Στη συνέχεια διέρχεται μέσα από σήραγγα κάτω από το Κάστρο του Πλαταμώνα και μετά την ανοιχτή γαλαρία συγκλίνει με τη νέα χάραξη στην τοποθεσία Παραλία Αγίου Παντελεήμονα Πιερίας (βόρεια έξοδος νέας σήραγγας Πλαταμώνα). Και σ’ αυτό το σημείο οι χαράξεις συγκλίνουν τόσο κοντά, ώστε να παρέχεται μεγάλη ευκολία για την κατασκευή αλλαγής τροχιάς.
Αγγοστύρα η τρίφυλλος

Χρήση

Στη φαρμακευτική χρησιμοποιείται ως σκόνη, βάμμα ή εκχύλισμα. Σε οινοπνευματικό διάλυμα με αλκοόλη 60 βαθμών σχηματίζει ένα πικρό τονωτικό, με στυπτικές και αντιπυρετικές ιδιότητες, που χρησιμοποιείται ως φάρμακο στις δυσπεπτικές λοιμώξεις και στη δυσεντερία. Στην ποτοποιία χρησιμοποιείται ευρέως ως υποκατάστατο του εκχυλίσματος φλοιού της κίνας. Παλαιότερα κυκλοφορούσε στο εμπόριο ανάμεικτη με φλοιό στρύχνου του εμετικού ως ψευδοαγγοστύρα.
Ο στρύχνος, που προέρχεται από τις ίδιες περιοχές, δεν διαφέρει εξωτερικά από την Αγγοστούρα, είναι όμως πολύ δηλητηριώδης, γιατί περιέχει στρυχνίνη και βρυκίνη. Από τα σπέρματα και τους φλοιούς διαφόρων ειδών στρύχνου, οι ιθαγενείς του Ορινόκο και του Ρίο Νέγκρο έπαιρναν το δηλητήριο με το οποίο έβρεχαν τα βέλη τους. H ψευδοαγγοστύρα αναγνωρίζεται αν της προσθέσουμε μια σταγόνα πυκνό νιτρικό oξύ, οπότε και θα πάρει αιματέρυθρη χροιά (αντίδραση βρυκίνης).
Ωστόσο, ο φλοιός της Αγγοστούρας χρησιμοποιείται σε μια σειρά άλλων πικρών αρωματικών ουσιών, όπως τα Πικρά (ή Μπίττερς - Bitters) της Abbott.
S-200

Ο S-200 Ανγκάρα/Βέγκα/Ντούμπνα (κωδικός ΝΑΤΟ: SA-5 Gammon) είναι ρωσοσοβιετικό σύστημα πυραύλων επιφάνειας-αέρος που μπορεί να εξαπολύσει επιθέσεις σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Το σύστημα αυτό, το οποίο ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 1966, σχεδιάστηκε για να υπερασπίσει μεγάλες περιοχές από επιθέσεις βομβαρδιστικών ή άλλων στρατηγικών αεροσκαφών. 
Το σύστημα διαθέτει έξι εκτοξευτήρες πυραύλων μονής τροχιάς με βλήματα πλάτους 10.72 μέτρων και ραντάρ ελέγχου πυρός. 
Μπορεί επίσης να συνδυαστεί με ένα σύστημα ραντάρ μεγαλύτερης εμβέλειας.
Εκπομπή ΑΜ

H εκπομπή AM είναι η ραδιοφωνική εκπομπή που χρησιμοποιεί διαμόρφωση κατά πλάτος (στα αγγλικά Amplitude Modulation), εξου και τα αρχικά.

Ιστορία

Τα AM ήταν ο κυρίαρχος τρόπος εκπομπής κατά τα πρώτα ογδόντα χρόνια του 20ού αιώνα και παραμένει σε ευρεία χρήση και κατά τον 21ο. Οι σταθμοί που εκπέμπουν στα AM παγκοσμίως αριθμούνται σε 16.265.
Η εκπομπή στα AM ξεκίνησε με την πρώτη πειραματική εκπομπή το 1906 από τον Ρέτζιναλντ Φέσσεντεν, και χρησιμοποιήθηκε για χαμηλής κλίμακας εκπομπές φωνής και μουσικής μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο. Η μεγάλη άυξηση στη χρήση των AM σημειώθηκε την ακόλουθη δεκαετία. Οι πρώτοι αδειοδοτημένοι εμπορικοί ραδιοσταθμοί ξεκίνησαν στα AM τη δεκαετία του 1920. Ο XWA του Μόντρεαλ, στο Κεμπέκ (αργότερα γνωστός ο CFCF) ήταν ο πρώτος εμπορικός πομπός στον κόσμο, με επίσημη έναρξη των εκπομπών του στις 20 Μαΐου του 1920. Ο πρώτος που εξέπεμψε στα AM στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια ήταν ο Χρίστος Τσιγγιρίδης, από τη Θεσσαλονίκη, το 1926, ενώ ο κρατικός Ραδιοσταθμός Αθηνών βγήκε στον αέρα το 1938. Την ίδια περίοδο η Αμερική και η Ευρώπη ζούσε τη λεγόμενη "Χρυσή Εποχή του Ραδιοφώνου" (1920-1950). Στον αέρα έβγαιναν εκπομπές δράματος, κωμωδίας και άλλα ήδη ψυχαγωγίας , καθώς και εκπομπές ενημέρωσης και μουσικής.
Σου Τσεν Τσαν

Πρωθυπουργός

Στις 25 Ιανουαρίου 2006 ορκίστηκε πρωθυπουργός, έχοντας διοριστεί λίγες ημέρες νωρίτερα. Ο Σου υποσχέθηκε να παραιτηθεί αν δεν βελτιωνόταν το κράτος πρόνοιας εντός 6 μηνών. 
Στις 12 Μαΐου, 2007 υπέβαλε την παραίτησή του με επιστολή του στον πρόεδρο Τσεν Σουί Μπιαν και τερμάτισε τη θητεία του στις 21 Μαΐου. 
Στις 14 Ιανουαρίου 2019 επανήλθε στην πρωθυπουργία.
Ιωάννης Αλκ. Παπαλουκάς

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος Αλκιβιάδη Παπαλουκά και μέλος της οικογένειας Παπαλουκά. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Διετέλεσε δήμαρχος Δρυμείας και στις εκλογές του 1923 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λοκρίδος ενώ στις εκλογές του 1926 απέτυχε να εκλεγεί. Το ίδιο έτος διορίστηκε νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας.
Απεβίωσε αιφνιδίως στο Δαδί (Αμφίκλεια) τον Μάρτιο του 1930 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Αμφίκλειας. Στην κηδεία του παρευρέθησε, μεταξύ άλλων, ο Ιωάννης Τσιριμώκος, πρόεδρος της Βουλής κ.α.