google/wiki40b huggingface dataset:
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008

Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2007–08, ήταν το 15ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 27ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ και διεξήχθη με τη συμμετοχή δέκα ομάδων. 
Στους τελικούς βρέθηκαν ξανά αντιμέτωπες οι Ορμή Πάτρας και η Αναγέννηση Άρτας, με την πρώτη να έχει το πλεονέκτημα για πρώτη φορά. Στους αγώνες που κρίθηκαν με μικρές διαφορές, η Ορμή επικράτησε και τις δύο φορές στην Πάτρα με μόλις ένα γκολ διαφορά, ενώ η Αναγέννηση είχε ισοφαρίσει στην Άρτα με νίκη 32-29. Έτσι η Ορμή κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη περίοδο τον τίτλο της πρωταθλήτριας, και εδραίωσε την κυριαρχία της εις βάρος της αντιπάλου της.
Στην Α2 υποβιβάστηκαν οι Μακεδονικός και Φίλιππος Βέροιας.

Σύστημα διεξαγωγής

Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν στην κανονική περίοδο σε δύο γύρους και συνολικά 18 αγωνιστικές. Οι δύο τελευταίες ομάδες μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι οκτώ πρώτες συνέχισαν στα play off.
Στην πρώτη φάση των play off αγωνίστηκαν για τις θέσεις 5 ως 8 και 1 ως 4 οι ομάδες που κατέλαβαν τις αντίστοιχες θέσεις της κανονικής περιόδου. Στην επόμενη και τελική φάση, διεξήχθησαν οι τελικές σειρές για τις θέσεις 5-6, 3-4 και 1-2 απο την οποία αναδείχθηκε η πρωταθλήτρια ομάδα. Όλες οι σειρές των play off κρίθηκαν στις δύο νίκες.
Μουσταφά Δ΄

Βιογραφία

Ο Μουσταφά γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1779. Ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ και της Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι. Η θετή μητέρα του ήταν η Αϊσέ Σενιγιεπερβέρ Σουλτάν.
Διαδέχθηκε στο θρόνο το 1807 τον προοδευτικό εξάδελφό του Σελίμ Γ΄ που εκθρόνισαν οι γενίτσαροι. Ο Μουσταφά Δ΄, προκειμένου να ικανοποιήσει αυτούς, κατάργησε το υπό του προκατόχου του συσταθέν, στα πλαίσια του Τανζιμάτ, κατά το ευρωπαϊκό σύστημα, πρότυπο στρατιωτικό σώμα «Νιζάμ-ι-τζεντίτ» χωρίς όμως να καταφέρει θεμιτό αποτέλεσμα. Αντίθετα, αυτό ήταν αφορμή να εξάψει ακόμη περισσότερο τις αναρχικές διαθέσεις των γενιτσάρων, αλλά και του οθωμανικού ιερατείου. Τότε επίσης άρχισαν να πρωτοπαρουσιάζονται φυγόκεντρες πολιτικές τάσεις απόσχισης από τη σουλτανική εξουσία: αρκετοί διοικητές επαρχιών έδειχναν τάσεις αυτονομίας.

Το τέλος

Τότε συνέβη ο αφοσιωμένος στον εκθρονισθέντα Σουλτάνο Σελίμ Γ΄, Πασάς του Ρουμτσουκίου Μπαϊρακτάρ Μουσταφάς να κινηθεί επικεφαλής ισχυρής στρατιωτικής δύναμης κατά της Κωνσταντινούπολης με την αξίωση από τον Σουλτάνο Μουσταφά Δ΄ να αποκαταστήσει στο θρόνο τον Σελίμ Γ΄, δηλαδή να παραιτηθεί υπέρ εκείνου. Σε απάντηση ο Μουσταφάς διέταξε τον θάνατο του εκθρονισθέντος Σελίμ, το πτώμα του οποίου ρίχθηκε από τα τείχη μπροστά στις δυνάμεις των επαναστατών. Τότε ο Μπαϊρακτάρ Μουσταφά Πασάς διέταξε γενική επίθεση κατά των οθωμανικών ανακτόρων κατά την οποία αφού κατέλαβε τ΄ ανάκτορα φόνευσε τον Μουσταφά Δ΄ (1808) και ανακήρυξε Σουλτάνο τον αδελφό του Μαχμούτ Β΄.
Σημαία των Αμερικανικών Σαμόα

Η σημαία των Αμερικανικών Σαμόα καθιερώθηκε στις 24 Απριλίου 1960. Ο αετός που βρίσκεται στη σημαία εκπροσωπεί τη σχέση του νησιού με τις ΗΠΑ παρότι δεν ζει στο νησί . Το πτηνό κρατάει δύο παραδοσιακά σύμβολα των φυλάρχων των Σαμόα στα νύχια των ποδιών του και φέρει επίσης τη Μεγάλη Σφραγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τα σύμβολα είναι το uatogi (ένα πολεμικό ρόπαλο που συμβολίζει την κυβερνητική εξουσία) και ένα fue (όργανο για να διώχνει τις μύγες, που εκπροσωπεί τη σοφία των παραδοσιακών ηγετών των Σαμόα).

Ιστορία

Πριν την έλευση των Ευρωπαίων στο νησί το 18ο αιώνα, οι Αμερικανικές Σαμόα δε χρησιμοποιούσαν καμία σημαία. Από το 1800 και μετά είχαν σημαίες, αλλά εξαιτίας της έλλειψης γραπτών πηγών δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς σημαίες είχαν εκείνη την εποχή. Για τα νησιά φιλονίκησαν η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ και η διαμάχη έληξε μετά τη διαίρεση των Σαμόα με βάση την τριμερή σύμβαση του 1899. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ πήραν το δυτικό τμήμα και ύψωσαν τη δική τους σημαία στις 27 Απριλίου 1900. Αυτή ήταν η επίσημη σημαία των Αμερικανικών Σαμόα ως το 1960.
Από τα μέσα του 20ού αιώνα οι Σαμοανοί κλήθηκαν να προτείνουν ένα νέο σχέδιο σημαίας για το έδαφος. Ο σχεδιασμός της σημαίας έγινε από τους τοπικούς άρχοντες και το Αμερικανικό Ινστιτούτο για τα Σύμβολα. Η σημαία τέθηκε επίσημα σε ισχύ στις 27 Απριλίου 1960.
Μπένεντικτ Κάμπερμπατς

Σταδιοδρομία

Η δουλειά του στην τηλεόραση συμπεριλαμβάνουν εμφανίσεις στις τηλεοπτικές σειρές Heartbeat (2000), Silent Witness (2002) και Fortysomething (2003) καθώς και στην τηλεταινία Hawking όπου υποδύθηκε τον Στίβεν Χόκινγκ το 2004. Υποδύεται τον Σέρλοκ Χολμς στη σειρά Sherlock από το 2010. Επίσης πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά Parade's End (2012) και έχει δανείσει τη φωνή του στη σειρά κινουμένων σχεδίων Οι Σίμσονς (The Simpsons) το 2013 στους ρόλους των Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και Σέβερους Σνέιπ.
Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 2003 στην ταινία Ο Βασιλιάς Πρέπει να Πεθάνει (To Kill a King). Στη συνέχεια εμφανίστηκε στις ταινίες Εξιλέωση (Atonement, 2007), Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι (Tinker Tailor Soldier Spy, 2011) και Το Άλογο του Πολέμου (War Horse, 2011). Πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ο Δρόμος για την Ελευθερία (Amazing Grace, 2006), Star Trek Into Darkness (2013), 12 Χρόνια Σκλάβος (12 Years a Slave, 2013), Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο (The Fifth Estate, 2013), Αύγουστος (August: Osage County, 2013) και Το Παιχνίδι της Μίμησης (The Imitation Game, 2014). Από το 2012 μέχρι το 2014, υποδύθηκε το δράκο Σμογκ και το Νεκρομάντη στη σειρά ταινιών Χόμπιτ (The Hobbit).
Ο Κάμπερμπατς έλαβε δύο υποψηφιότητες για το Βραβεία Ολίβιε κερδίζοντας ένα στην κατηγορία Καλύτερος Ηθοποιός σε Θεατρικό για το Frankenstein. Έχει επίσης λάβει πέντε υποψηφιότητες για BAFTA, τρεις υποψηφιότητες για Emmy κερδίζοντας ένα στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία για το Sherlock, πέντε υποψηφιότητες για Screen Actors Guild Award και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το 2013 τιμήθηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης με το Βραβείο Britannia του Βρετανού Καλλιτέχνη της Χρονιάς για τις "αριστοτεχνικές ερμηνείες του στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο και στο θέατρο". Το 2014 το περιοδικό Time τον συμπεριέλαβε στη λίστα με τα "100 Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως".
Ρομέου

Καριέρα

Ο Ρομέου γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1985 στην επαρχία Μπαΐα της Βραζιλίας και ξεκίνησε την επαγγελματική ποδοσφαιρική του καριέρα το 2004 από την Τρίτη Κατηγορία της Βραζιλίας και συγκεκριμένα από την Democrata GV. Το 2005 μεταγράφηκε στην Φλουμινένσε όπου είχε συνολικά, μέχρι τον Μάιο του 2009 όταν και μεταπήδησε στο ελληνικό πρωτάθλημα και στην Λάρισα, 92 συμμετοχές και 5 τέρματα ενώ πανηγύρισε και την κατάκτηση του Κυπέλλου Βραζιλίας το 2007.
Τον Ιούνιο του 2009 αποκτήθηκε από την Λάρισα υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τη δυνατότητα επέκτασης για άλλον ένα χρόνο, έπειτα από εισήγηση του Βεριντιάνο Μαρσέλο. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του στη Λάρισα, ο Ρομέου αναδείχτηκε ως η καλύτερη προσθήκη της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, σημειώνοντας 5 γκολ σε 26 συμμετοχές.Επίσης συμμετείχε και σε έναν αγώνα στο πλαίσιο του Κυπέλλου Ελλάδος καθώς και σε δύο αγώνες για το Europa League χωρίς να σκοράρει.
Τατιάνα Αρτμένκο

Καριέρα

Η Τατιάνα Αρτμένκο έκανε τα πρώτα της βήματα στις ακαδημίες της Μακάμπι Τελ Αβίβ, στις οποίες βρέθηκε το 1990 σε ηλικία 14 ετών. Μέχρι και το 1995, η Αρτμένκο αγωνίστηκε σε ομάδες του Ισραήλ και συγκεκριμένα στις Χάποελ Αραντ (1991-93) και Εμέκ Χέφερ (1993-95).
Το 1995 η Αρτμενκο αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της στη Χισαμίτσου Σπρινγκς, ομάδα της Ιαπωνίας. Στους Σπρινγκς παρέμεινε για δύο χρόνια χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 1997 άφησε την Ιαπωνία και ταξίδεψε στη Γερμανία για λογαριασμό των Βόλλει Κατς. Στην ομάδα του Βερολίνου παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 1998 μεταπήδησε στην Ιταλία.
Από το 1998 και μέχρι το 2010, η Αρτμένκο αγωνίστηκε κατά κύριο λόγο σε ομάδες της Ιταλίας και συγκεκριμένα στις Παλέρμο, Καλάμπρια, Μοντεσιάβο, Φορναρίνα, Σασουόλο, Περούτζια και Ουρμπίνο. Μοναδικές εξαιρέσεις σε αυτήν τη δεκαετία συνεχούς παρουσίας της Αρτμένκο σε ομάδες της Ιταλίας ήταν τα περάσματά της από τη βραζιλιάνικη Ρεξόνα Αντς καθώς επίσης και από τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Η Τατιάνα Αρτμένκο μετεγγράφη το 2010 στην Προστέγιοφ, ομάδα της Τσεχίας. Στην Προστέγιοφ παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας δύο ισάριθμα εγχώρια νταμπλ Τσεχίας. Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε στο Αζερμπαιτζάν με την ομάδα της Λοκομοτίβ Μπακί, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα στην επαγγελματική της καριέρα.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Τατιάνα Αρτμένκο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών του Ισραήλ από το 2002 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.
Μαρκάμπ

Ονομασίες και ιστορία

Το όνομα Μαρκάμπ (Marchab στον Φλάμστηντ) προέρχεται από την αραβική φράση المركب الفرس (Al Markab al Faras), δηλαδή «το Σαμάρι του Αλόγου», που αναφέρεται στο φτερωτό άλογο της μυθολογίας, τον Πήγασο. Αλλά οι Άραβες τον θεωρούσαν και ως Al Mankib al Faras (المنكب الفرس), τον ώμο του αλόγου, ενώ ο Bayer τον αναφέρει και ως Yed Alpheras, το... χέρι του αλόγου (ορθότερα: το τμήμα του ποδιού κάτω από το γόνατο, το αραβικό Yad). Ο Kazwini γνώριζε τον αστέρα μαζί με τον β Πηγάσου ως Al Arkuwah, την οριζόντια δοκό πάνω από το πηγάδι που χρησιμεύει για το τύλιγμα-ξετύλιγμα του σχοινιού του Al Dalw, του κουβά (βλ. Πήγασος).
Στην Κίνα ο α Πηγάσου ήταν γνωστός ως Shih, από τον ομώνυμο σεληνιακό οίκο που σημείωνε. Ο Βρετανός ανατολιστής του 19ου αι. Robert Brown Jr. έγραψε ότι, μαζί με τους γ και ζ Πηγάσου, αποτελούσε στην αρχαία Μεσοποταμία την Lik-bar-ra ή Ur-bar-ra, την Ύαινα.
Ανάμεσα στους παλαιούς αστρολόγους ήταν κοινή η πεποίθηση ότι ο Μαρκάβ προμήνυε κίνδυνο για τη ζωή από κοψίματα ή μαχαιριές και από φωτιά.
Ο Μαρκάβ είναι ένας από τους λεγόμενους «σεληνιακούς αστέρες», χρήσιμους στην αστρονομική ναυτιλία.

Αστροφυσικά δεδομένα

Η σύγχρονη Αστρονομία μας πληροφορεί ότι ο Μαρκάβ είναι ένας λευκός γίγαντας αστέρας παρόμοιος με τον Βέγα. Πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 4 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο) ή 14.000 χιλιόμετρα την ώρα. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα, όπως συνάγεται από την απόστασή του, είναι -0,7. Αυτό σημαίνει ότι είναι περίπου 160 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο. Με δεδομένη την επιφανειακή θερμοκρασία που αντιστοιχεί στον φασματικό του τύπο (11.000 Κ), μπορεί να υπολογισθεί ότι έχει διάμετρο 2,8 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (άρα όγκο 22 φορές μεγαλύτερο του όγκου του Ήλιου) και μάζα τετραπλάσια της ηλιακής.
Ο Μαρκάμπ είναι ένας συνηθισμένος ηλικιωμένος αστέρας σχετικώς μεγάλης μάζας, που προσεγγίζει το τέλος της ζωής του στην Κύρια Ακολουθία. Σε μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια θα αρχίσει να εξελίσσεται σε ερυθρό γίγαντα. Ακολουθώντας σε γενικές γραμμές την εξελικτική πορεία του Ήλιου, θα τερματίσει τη ζωή του ήρεμα, μετατρεπόμενος σε λευκό νάνο.
Ύμνος της Δημοκρατίας του Καζακστάν

Ο Εθνικός Ύμνος της Δημοκρατίας του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасының Мемлекеттік Әнұраны, μεταγραφή: Qazaqstan Respýblıkasynyń Memlekettik Ánurany, قازاقستان زەسپۋبلىيكاسىنىڭ مەملەكەتتئك أنۇرانى) είναι ο τίτλος του πρώην εθνικού ύμνου του Καζακστάν, ο οποίος υιοθετήθηκε ως ύμνος από το 1992 έως τις αρχές του 2006. Μετά την ανεξαρτησία τον Δεκέμβριο του 1991, η μελωδία του ύμνου της Καζακικής ΣΣΔ, συντεθειμένη από τους Μουκάν Τουλεμπάγιεφ, Γιεβγκένι Μπρουσιλόφσκι και Λατίφ Χαμίντι διατηρήθηκε, και νέοι στίχοι υιοθετήθηκαν το 1992, μετά από έναν μακρύ διαγωνισμό. Οι στίχοι γράφτηκαν από κοινού από τέσσερα άτομα, συμπεριλαμβανομένων της ποιήτριας Νταριμπάγιεβα, μια από τις λίγες γυναίκες που έχουν αναμειχθεί στην συγγραφή εθνικού ύμνου.
Στις 7 Ιανουαρίου, 2006, το "Καζακστάν Μου" (καζακικά: Meniń Qazaqstanym‎), που γράφτηκε το 1956, υιοθετήθηκε ως νέος εθνικός ύμνος της χώραςμ τροποποιημένους στίχους.
Κοτουννίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Εμφανίζεται ως προϊόν ηφαιστειακών αναθυμιάσεων ή ως προϊόν εξαλλοίωσης του γαληνίτη σε αλατούχα περιβάλλοντα. Έχει επίσης αναφερθεί να σχηματίζεται ως προϊόν εξαλλοίωσης μολύβδινων αντικειμένων ή μεταλλευτικών απορριμμάτων που παρέμειναν επί μακρόν βυθισμένα στη θάλασσα ή πολύ κοντά στην ακτή.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γαληνίτης, ο κερουσίτης, ο αγγλεσίτης, ο ματλοκίτης (Χιλή), ο τενορίτης, ο αλίτης, ο συλβίτης, ο μπολεΐτης, ο αυτοφυής χρυσός και ορισμένα πολύ σπάνια άλλα ορυκτά (ηφαιστειακές αναθυμιάσεις στο ηφαίστειο Tolbachik, Ρωσία).
Περιοχές στις οποίες απαντάται είναι η Καμπανία στην Ιταλία (γύρω από το Βεζούβιο), την περιοχή Barrati (Τοσκάνη, σε μεταλλευτικά απορρίμματα), στην Έσση, Γερμανία, επίσης σε μεταλλευτικά απορρίμματα, στη Ρωσία (ηφαίστειο Tolbachik και στη χερσόνησο Καμτσάτκα) , στη Σκωτία, τη Χιλή (Αντοφαγάστα και Ταραπακά), το Περού, την Ινδία και τις Πολιτείες Κολοράντο, Μινεσότα, Γιούτα και Αριζόνα των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στα ορυχεία Καμάριζας, στο ορυχείο Πασά - Λιμάνι, στην παραλία Θορικού σε μεταλλευτικά απορρίμματα.
Μπάντλεϊ Ντέβεσι

Προφίλ

Γεννήθηκε στο Γκουανταλκανάλ στις 16 Οκτωβρίου 1941. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 έγινε Γενικός Κυβερνήτης και στη συνέχεια ανέλαβε πολιτικές θέσεις, όπως υπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Γενικός Κυβερνήτης

Στις 7 Ιουλίου του 1978 τα Νησιά του Σολομώντα έγιναν ανεξάρτητα από το Ηνωμένο Βασίλειο και ο Ντέβεσι ανέλαβε πρώτος Γενικός Κυβερνήτης. Την περίοδο της ανεξαρτησίας υπήρξε πολύ επικριτικός προς τη Βρετανία, επειδή κατά την άποψή του είχε εσπευσμένα παραχωρήσει αυτονομία και τελικά αυτό το γεγονός οδήγησε σε πολιτική κρίση. Χαρακτηριστικά είχε πει "ότι η Αυτοκρατορία άφηνε πίσω της ένα σύστημα βρετανικής δικαιοσύνης και κοινοβουλίου, όμως για ένα νησί με 4 ηφαίστεια και με 70 γλώσσες." Ιδιαίτερα ανησυχούσε για την ανάπτυξη της οικονομίας. Η θητεία του έληξε στις 7 Ιουλίου του 1988, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Τζορτζ Λέπινγκ.

Πολιτικός

Την περίοδο από το 1989 ως το 1990 χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών και στη συνέχεια Εσωτερικών , από το 1990 ως το 1992. Το 1990 ανέλαβε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αξίωμα στο οποίο διατηρήθηκε ως το 1993 και επανήλθε για δεύτερη φορά από το 1997 ως το 2000, οπότε και ανατράπηκε με πραξικόπημα. Στη συνέχεια αποσύρθηκε από την πολιτική.
Το 1993 απηύθυνε λόγο προς τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, αναφορικά με τις αλλαγές του κλίματος.  Υπήρξε επίσης υποστηρικτής της Συνθήκης της Ραροτόνγκα.
Μετά το πραξικόπημα, ζήτησε να σταλούν ειρηνευτικές δυνάμεις από την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2006, ενθάρρυνε τους εκλογικούς παρατηρητές να εξασφαλίσουν έναν ομαλό σχηματισμό κυβέρνησης.
Ο Ντέβεσι απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών στις 16 Φεβρουαρίου 2012.
Άνω Ποταμιά Αχαΐας

Γενικά στοιχεία

Είναι κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 880-980 μέτρων. Απαρτίζεται από τις συνοικίες Κατωμεριάνικα, Ξωτιάνικα και Ρεβέλα.
Αιγαιοπελαγίτικα Θέματα

Τα Αιγαιοπελαγίτικα Θέματα ήταν διμηνιαίο περιοδικό που εκδιδόταν στην Αθήνα επί δώδεκα έτη: από το 1986 ως το 1997. Είχε πολιτιστικό χαρακτήρα και, όπως προκύπτει από τον τίτλο του, η θεματολογία του αφορούσε στα νησιά του Αιγαίου πελάγους.

Ίδρυση

Τα Αιγαιοπελαγίτικα Θέματα εκδόθηκαν το 1986 από μια ομάδα Κυκλαδιτών, εραστών της τέχνης και του λόγου, οι οποίοι ίδρυσαν την μη κερδοσκοπική εταιρεία εκδόσεων "Αιγέας" με έδρα την Αθήνα. Ιδρυτές της εταιρείας και του περιοδικού ήταν οι: Αντώνης Ι. Καλλέγιας, Γιώργος Ι. Καλλέγιας, Γιώργος Σ. Καράβας, Μιχάλης Β. Κατσάνης, Μάρκος Μ. Ρηγούτσος και Μιχάλης Ι. Φραγκιάς.
Διευθυντής, εκδότης και ψυχή του περιοδικού σε όλη τη διάρκεια της έκδοσής του υπήρξε ο Γιώργος Ι. Καλλέγιας από τη Σύρο. Τη γενική επιμέλεια είχε ο Παντελής Απέργης, ενώ καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν ο γλύπτης Αντώνης Καλλέγιας. Στα τελευταία τεύχη του περιοδικού ( 48 έως και 57) τη Γενική Επιμέλεια είχε ο Λέσβιος λογοτέχνης και ποιητής Στρατής Γιαννίκος.
Τα πρώτα έξι χρόνια εκδιδόταν ανά τρίμηνο και στη συνέχεια έγινε διμηνιαίο, μιας και είχε πλήθος από συνεργασίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ αρχικά τυπωνόταν σε 32-40 σελίδες στα τελευταία δύο χρόνια είχε 64 σελίδες. Συνολικά εκδόθηκαν 59 τεύχη με τελευταίο το τεύχος Νοεμβρίου/Δεκεμβρίου 1997.

Θεματολογία

Η θεματολογία των Αιγαιοπελαγίτικων Θεμάτων ήταν ποικίλη αλλά πάντα σε θέματα πολιτισμού που σχετίζονταν με το Αιγαίο. Κείμενα για την επιστήμη, την τέχνη, τα γράμματα, τη λαογραφία αλλά και τη σύγχρονη ζωή υπήρχαν στις σελίδες του.
Στη διαδρομή του το περιοδικό εξελίχθηκε σε βήμα λογίων από όλα τα νησιά του Αιγαίου και σταδιακά και της Κύπρου. Είναι χαρακτηριστικό πως στα χρόνια της έκδοσής του με το περιοδικό συνεργάστηκαν περισσότεροι από 400 συνεργάτες!
Στα δώδεκα χρόνια της έκδοσής του φιλοξένησε εκατοντάδες άρθρα για 69 νησιά. Στη θεματολογία του περιλαμβάνονταν άρθρα για: αθλητισμό, αρχαιολογία, αρχιτεκτονική, βιβλιογραφία, γλωσσολογία, εθνικά θέματα, εκδηλώσεις, εκκλησία, επαγγέλματα, θέατρο, ιατρική, ιστορία, κοινωνία, λαογραφία, λογοτεχνία, μουσική, ναυτιλία, νομικά θέματα, οικολογία και περιβάλλον.
Επίσης, δημοσιεύονταν: ποιήματα, πεζά, δοκίμια, αναλύσεις, μελέτες, οδοιπορικά, ομιλίες, κριτικές και παρουσιάσεις βιβλίων και εκδηλώσεων, ανταποκρίσεις, χρονικά, σχόλια, συνεντεύξεις, βιογραφίες και νεκρολογίες. Ακόμη το περιοδικό οργάνωνε θεματικά αφιερώματα σε συγκεκριμένα νησιά ή προσωπικότητες του Αιγαίου, όπως για τον Ελύτη και τον Εμπειρίκο.

Εκδόσεις

Η δραστηριότητα της πολιτιστικής εταιρείας "Αιγέας" δεν εξαντλήθηκε στην έκδοση του περιοδικού. Οργάνωνε εκδηλώσεις στην Αθήνα και σε νησιά και εξέδιδε ή βοηθούσε τεχνικά σε εκδόσεις βιβλίων Αιγαιοπελαγιτών λογίων, όπως: ποιητικές συλλογές, θεατρικά έργα, πεζογραφήματα, βιογραφίες, ιστορικά κ.ά.
Επίσης, εξέδωσε δύο Ευρετήρια των τευχών του περιοδικού με τον τίτλο: "Αιγαιοδρόμιο".
Χρήστος Παλαιολόγος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1950 και πέθανε στις 30 Αυγούστου 2009. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πολιτική δράση

Από το 1972 και μέχρις το τέλος της ζωής του είχε διαρκή πολιτική δράση. Ξεκίνησε ως μέλος της οργάνωσης της νεολαίας "Ρήγας Φεραίος", και διετέλεσε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού, της ΕΑΡ και του Συνασπισμού.
Ασχολήθηκε ιδαίτερα με την τοπική αυτοδιοίκηση, ως μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ, και υπεύθυνος του Τμήματος Αυτοδιοίκησης. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την ίδρυσή της. Υπήρξε γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Δήμων & Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) (2002-2006).
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Λιβαδειάς το 1982 και το το 1986 έγινε αντιδήμαρχος. Για τρεις συνεχόμενες τετραετίες, 1990, 1998 και 2002, εξελέγη δήμαρχος Λεβαδέων.
Σύνταγμα της Ισπανίας

Το Ισπανικό Σύνταγμα του 1978 (ισπανικά: Constitución Española) είναι ο ισχύων υπέρτατος νόμος του Βασιλείου της Ισπανίας. Επικυρώθηκε μέσω δημοψηφίσματος στις 6 Δεκεμβρίου 1978 και υπογράφηκε από τον Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η υπογραφή του σηματοδοτεί την ισπανική μετάβαση στη δημοκρατία, έπειτα από μια σειρά γεγονότα που ακολούθησαν το θάνατο του Φρανθίσκο Φράνκο το 1975.
Το Σύνταγμα ορίζει ότι ο Βασιλιάς της Ισπανίας είναι ο αρχηγός του κράτους. Ωστόσο, τα καθήκοντα του βασιλιά είναι απλώς συμβολικά και εκείνος δεν φέρει καμία εκτελεστική εξουσία. Η κυβέρνηση, της οποίας ο πρόεδρος είναι χρισμένος από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, κατευθύνει την εκτελεστική εξουσία, ενώ η δικαστική εξουσία ασκείται από τους δικαστές.
Αικατερίνη της Υόρκης

Πρώτα χρόνια

Τα πρώτα χρόνια της ζωής της ένας υποψήφιος γαμπρός για την Αικατερίνη ήταν ο Ιωάννης, πρίγκιπας των Αστουριών, γιος των Καθολικών βασιλέων Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Με άλλη μια γαμήλια συνθήκη (1487) η Αικατερίνη θα παντρευόταν τον Ιάκωβο Στιούαρτ, δούκα του Ρος δεύτερο γιο του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας αλλά η συμφωνία ακυρώθηκε με τον θάνατο του Ιακώβου Γ΄ (1488).

Τελευταία χρόνια

Ο σύζυγος της Γουλιέλμος Κουρτεναί κατηγορήθηκε για προδοσία ύστερα από συνομιλίες του με τον Εδμόνδο ντε Πολ, η Αικατερίνη παρέμεινε στην αυλή ενώ ο Γουλιέλμος συγχωρέθηκε από τον Ερρίκο Ζ΄ (1509) και επανήλθε στα αξιώματα του (1511). Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Κουρτεναί η Αικατερίνη ανέλαβε την κομητεία, ο τίτλος πέρασε στον μεγαλύτερο γιο της Ερρίκο. Η Αικατερίνη πήρε όρκο αγαμίας στις 13 Ιουλίου 1511 παρουσία του Ριχάρδου ΦίτζΤζειμς επισκόπου του Λονδίνου. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της ζούσε υπό την εύνοια του ανιψιού της Ερρίκου Η΄, έγινε νονά στην κόρη του Μαρία Α΄ της Αγγλίας. Η Αικατερίνη πέθανε το 1527 αφού έζησε περισσότερο από μια δεκαετία από όλα τα αδέλφια της. Η ταφή της έγινε στο κάστρο του Τίβερτον στην διπλανή πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου μετά από περίτεχνη κηδεία.

Σύμβολα

Τα σύμβολα της Αικατερίνης της Υόρκης παρυσιάζουν σε ένα Εραλδικό σύμβολο τα σύμβολα του συζύγου της στο πρώτο μισό και τα πατρικά της σύμβολα στο δεύτερο μισό. Τα σύμβολα του Πέτρου Κουρτεναί είναι μοιρασμένα σε τέσσερα τεταρτημόρια : στο πρώτο και στο τέταρτο παρατηρούνται τρεις μικροί κόκκινοι κύκλοι τοποθετημένοι σε τριγωνική μορφή, στο δεύτερο και στο τρίτο ένα όρθιο λιοντάρι όλα σε κίτρινο φόντο. Τα πατρικά της σύμβολα χωρίζονται επίσης σε τέσσερα τεταρτημόρια : στο πρώτο υπάρχουν τα σύμβολα του Αγγλικού και του Γαλλικού βασιλείου, στο δεύτερο και το τρίτο ο κόκκινος σταυρός της Μπουργκ σε κίτρινο φόντο και στο τέταρτο τα σύμβολα του Οίκου του Μόρτιμερ. Τα σύμβολα της Αικατερίνης της Υόρκης βρίσκονται σε γλυπτή μορφή στην νότια πύλη της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στο Τίβερτον, Ντέβον.
Γανόδερμα

Ετυμολογία ονομασίας

Το όνομα Γανόδερμα προκύπτει από το Ελληνικό γανός ("γυαλισμένος", "λαμπερός") και την λέξη δέρμα.

Προσαρμογόνο βότανο

Τα προσαρμογόνα βότανα παρέχουν αυτό ακριβώς που χρειάζεται το σώμα εκείνη τη στιγμή. Για παράδειγμα, ένα προσαρμογόνο βότανο κατάλληλο για την αρτηριακή πίεση μειώνει τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης σε υπερτασικούς, ενώ μπορεί επίσης να αυξήσει τη χαμηλή πίεση του αίματος.   Ομοίως, ένα προσαρμογόνο βότανο κατάλληλο για την αντιμετώπιση των επιπέδων της χοληστερόλης, μπορεί να αυξήσει την καλή χοληστερόλη (HDL-C),  χωρίς να αυξήσει και την κακή (LDL-C).
Το Ganoderma Lucidum έχει λανθασμένα χαρακτηριστεί προσαρμογόνο βότανο. Το Ganoderma Lucidum, δεν είναι βότανο μιας και ανήκει στο βασίλειο των μυκήτων, όπως και η κατηγορία προσαρμογόνα βότανα δεν έχει αρκετή επιστημονική βιβλιογραφία που να την υποστηρίζει τις ιδιότητές της.

Δραστικά συστατικά

Αποτελείται κυρίως από  τριτερπενοειδή (γανοντερικό οξύ, λουσιντεμικό οξύ, μεθυλο-γανοντερικό οξύ), πολυσακχαρίτες (GLP-(L) 1, GLP-(L) 2), νουκλεοτίδια, στερόλες (εργοστερόλη, υπεροξείδιο εργοστερόλης κ.α.), στεροειδή, λιπαρά οξέα, πρωτεΐνες / πεπτίδια και ιχνοστοιχεία. Μελέτες έδειξαν ότι οι υδατοδιαλυτοί πολυσακχαρίτες και ειδικά οι β-D-γλυκάνες είναι τα πιο δραστικά συστατικά.
To υπεροξείδιο της δισμουτάσης (Superoxide Dismutase ή SOD) είναι ένα σημαντικό δραστικό συστατικό που περιέχει το βότανο Γανόδερμα. Το SOD είναι ένα ένζυμο που βρίσκεται στον άνθρωπο και σε άλλα ζώα. Δρα μετατρέποντας τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου σε μοριακό οξυγόνο ή σε υπεροξείδιο του υδρογόνου.

Καρκίνος

Το Γανόδερμα Λούσιντουμ αποτελεί ένα από τα πιο ευρέως μελετημένα φαρμακευτικά μανιτάρια και ένας αυξανόμενος αριθμός μελετών δείχνει ότι αποτελεί μία δυνητική πηγή αντικαρκινικών παραγόντων. 
Το 2012, πιλοτική μελέτη σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού που υποβάλλονται σε ορμονοθεραπεία, έδειξε ότι το μανιτάρι Γανόδερμα Λούσιντουμ ίσως δρα ευεργετικά στην σχετιζόμενη με τον καρκίνο κόπωση και στην ποιότητα ζωής των ασθενών. Επιπρόσθετα, παρατηρήθηκαν βελτιώσεις στην συναισθηματική λειτουργία των ασθενών, το οποίο υποδηλώνει ότι το Γανόδερμα Λούτσιντουμ έχει μία θέση στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης σε ασθενείς που η θεραπεία με τα παραδοσιακά αντικαταθλιπτικά δεν είναι εφικτή.