Ιστορία του κόσμου

Εισαγωγικά

Η εμφάνιση των πρώτων σύγχρονων ανθρώπων ξεκινά στην Παλαιολιθική εποχή, στα 200.000 χρόνια πριν, και την εξάπλωση τους σχεδόν σε όλο τον πλανήτη έως 10.000 χρόνια πριν, ως νομάδες κυνηγοί-συλλέκτες. Το τέλος της Εποχής των Παγετώνων φέρνει τη Νεολιθική εποχή και τη Νεολιθική επανάσταση -μεταξύ του 8000 και 5000 π.Χ.- στις εύκρατες περιοχές της Μεσοποταμίας, Φοινίκης και Αιγύπτου. Η περίοδος αυτή επέφερε μια ριζική αλλαγή στην ανθρώπινη ιστορία, καθώς οι άνθρωποι πλέον ξεκίνησαν τη συστηματική γεωργία και κτηνοτροφία, και με την εξασφάλιση της τροφής τους οι κοινωνίες αναπτύχθηκαν σε μέγεθος και επεκτάθηκαν γεωγραφικά. Η ολοένα αυξανόμενη περιπλοκότητα των ανθρώπινων κοινωνιών οδήγησε στην ανάγκη για καταγραφή και οργάνωση των πληροφοριών, με τη χρήση συστημάτων γραφής και λογιστικής, ενώ πολλές πόλεις ιδρύθηκαν στις όχθες λιμνών και ποταμών, με τις πρώτες να έχουν ιδρυθεί ήδη από το 3000 π.Χ. στη Μεσοποταμία.
Με τις αρχαίες κοινωνίες να ακμάζουν και να αποκτούν όλο και περισσότερη γνώση για τον κόσμο γύρω τους, υπήρξε μια σειρά από επιστημονικές ανακαλύψεις, μεγάλες αυτοκρατορίες, φιλοσοφικά κινήματα, γλώσσες, θρησκείες και κοινωνικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν στην πάροδο του χρόνου, που δημιουργούν την ανάγκη για μια κατηγοριοποίηση της ιστορίας σε χρονικά τμήματα που παρουσιάζουν μια ομοιογένεια συνθηκών και γεγονότων. Η ιστορία του Παλαιού Κόσμου συχνά διαιρείται στην Αρχαία ιστορία, τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό της πρώιμης Νεότερης ιστορίας, τη Βιομηχανική Επανάσταση της ύστερης Νεότερης, και τη Σύγχρονη ιστορία του 20ου και 21ου αιώνα.
Πέρα από την Ευρωπαϊκή ήπειρο, σε μέρη όπως η αρχαία Κίνα, η αρχαία Ινδία, και ο Νέος Κόσμος της ηπείρου της Αμερικής, οι ιστορικές εξελίξεις κύλισαν διαφορετικά και με πιο αργούς ρυθμούς, στα τέλη του 18ου αιώνα όμως, μέσω των εκτεταμένων εμπορικών συναλλαγών και την ίδρυση αποικιών παγκοσμίως από τα Ευρωπαϊκά κυρίως κράτη, τα χαρακτηριστικά των περισσότερων πολιτισμών αναμείχθηκαν σε μεγάλο βαθμό, οδηγώντας σε μια παγκοσμιοποίηση, αρνητικές εκφάνσεις της οποίας αργότερα υπήρξαν ο Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, καθώς και ο Ψυχρός Πόλεμος κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού.
Στις απαρχές του 21ου αιώνα, ο ρυθμός ανάπτυξης του πληθυσμού, της γνώσης, της τεχνολογίας, του εμπορίου, της καταστροφικής ισχύος των πολεμικών εξοπλισμών και της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης έχει επιταχυνθεί ιδιαίτερα και σε συνδυασμό με την Ψηφιακή Επανάσταση και την Εποχή της Πληροφορίας δημιουργεί τις αντίστοιχες μεγάλες ευκαιρίες αλλά και τις σοβαρές απειλές με τις οποίες το ανθρώπινο είδος είναι αντιμέτωπο.

Τα πρώτα ανθρώπινα είδη

Το πρώτο απολύτως στοιχειώδες δείγμα ανθρώπινης συμπεριφοράς, εμφανίστηκε πριν από 6 εκ. χρόνια στην Αιθιοπία της Αφρικής με το είδος του Αυστραλοπιθήκου, το οποίο είχε τους πρώτους πιθήκους που ήταν ικανοί να περπατήσουν σε όρθια στάση, ως αποτέλεσμα της αντικατάστασης των τροπικών δασών της Αφρικής με τη σαβάνα λόγω της μακρόχρονης αλλαγής των παγκόσμιων γεωλογικών και κλιματολογικών συνθηκών.

Κατόπιν, πριν από 4 εκ. χρόνια εμφανίζεται το είδος του Homo habilis, το οποίο είναι το πρώτο το οποίο ήταν ικανό να κατασκευάσει απλά πέτρινα εργαλεία για την επεξεργασία της τροφής, στοιχείο κρίσιμο καθώς ως πτωματοφάγοι μπορούσαν να σπάσουν τα κόκκαλα των σκελετών των ζώων και να καταναλώσουν το θρεπτικό μεδούλι τους, κάτι στο οποίο τα μεγαλύτερα ζώα όπως τα λιοντάρια και τα αρπακτικά πτηνά δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση.
Η μεγάλη αλλαγή όμως ήρθε 2 εκατομμύρια έτη πριν, με τον Homo Ergaster, οι οποίοι ανατομικά ήταν οι πρώτοι που ήταν περισσότερο άνθρωποι, παρά πίθηκοι, μια και διέθεταν μεγάλο εγκέφαλο και ασπράδι στα μάτια, στοιχεία τα οποία βοήθησαν την αλληλεπικοινωνία μεταξύ τους, ήταν σχετικά άτριχοι και ανατομικά ικανοί για εφίδρωση ώστε να αποβάλλουν την επιπλέον θερμότητα που ανέπτυσσαν με τις δραστηριότητες τους, και είχαν προφορική επικοινωνία με πρωτόγονους ήχους και λέξεις. Οι Ergaster χρησιμοποιούσαν απλά ξύλινα και πέτρινα εργαλεία όπως τσεκούρια και μαχαίρια για χιλιετίες, και με το πέρασμα του καιρού τα εργαλεία αυτά γίνονταν όλο και πιο εκλεπτυσμένα και σύνθετα. Το είδος αυτό θεωρείται πως είναι το πρώτο που έκανε συστηματική χρήση της φωτιάς, κάτι το οποίο είναι ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του, μια και εξασφάλισε τη θέρμανση του, το μαγείρεμα της τροφής, καθώς και έφερε προστασία απέναντι στο ψύχος και άλλα μεγαλύτερα ζώα της εποχής. Το άλλο σημαντικό επίτευγμα του, είναι ότι ήταν το πρώτο είδος ανθρώπου το οποίο έφυγε από την Αφρική και εξαπλώθηκε σε Ευρώπη και Ασία, και με το πέρασμα των χιλιετιών μετεξελίχθηκε στον Homo Erectus, το είδος του ανθρώπου έξω από την Αφρική, και κατόπιν τον Homo heidelbergensis, μια αρκετά παρόμοια και πιο εξελιγμένη έκδοση του Ergaster/Erectus.
Με τον ερχομό μιας νέας εποχής παγετώνων περίπου 400.000 χρόνια πριν, το τότε ανθρώπινο είδος διαχωρίστηκε και αναπτύχθηκε διαφορετικά. Στην παγωμένη Ευρώπη και Ασία μετεξελίχθηκε στους Νεάντερταλ, ένα είδος του ανθρώπου το οποίο ήταν ιδιαίτερα δυνατό και ανθεκτικό στο ψύχος και κακουχίες, ικανοί κυνηγοί έναντι μεγαλύτερων ζώων με την χρήση ακοντίων και παγίδων, και ανατομικά ικανοί για σύνθετη ομιλία και γλώσσα. Στην Αφρική, όπου επικρατούσαν οι αντίθετες κλιματολογικές συνθήκες με ανυδρία και καύσωνα, οι πληθυσμοί των heidelbergensis αποδεκατίστηκαν, σε αυτούς που επέζησαν όμως έχει παρατηρηθεί η ανάπτυξη και παρουσία στρατηγικής σκέψης ως εργαλείου επιβίωσης, όπως η αποθήκευση νερού σε κελύφη αυγών στρουθοκαμήλων και η τοποθέτηση τους κάτω από το έδαφος ως μελλοντικό απόθεμα.

Οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι

Από τους μικρούς πληθυσμούς των Homo heidelbergensis της Αφρικής που επέζησαν τον καύσωνα και λειψυδρία, εν τέλει εξελίχθηκαν και εμφανίστηκαν και οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι του Homo Sapiens στα 200.000 χρόνια πριν. Σταδιακά, με την πάροδο των χιλιετιών, απέκτησαν τα χαρακτηριστικά συμπεριφοράς των σύγχρονων ανθρώπων πριν από 50.000 χρόνια.
Κατόπιν με την αύξηση του πληθυσμού τους, υπήρξε μια δεύτερη μετανάστευση του ανθρώπινου είδους μετά τον Homo Ergaster, του σύγχρονου αυτή τη φορά, προς Ευρώπη και της Ασία, και σε αυτή την περίοδο φαίνεται πως συνυπήρξαν για μερικές χιλιετίες με τους Νεάντερταλ στην Ευρώπη, καθώς και με τους πληθυσμούς των Erectus στην Ασία. Τα άλλα είδη ανθρώπου τελικά εξαφανίστηκαν συνολικά ως είδος ή απορροφήθηκαν από τους σύγχρονους ανθρώπους 30.000 χρόνια πριν, με τον Sapiens να γίνεται το μοναδικό είδος ανθρώπου στη Γη.
Κατά την περίοδο αυτή που ονομάζεται Παλαιολιθική, παρατηρούνται και τα κύρια γνωρίσματα του σύγχρονου ανθρώπου που έλλειπαν από τα παλαιότερα είδη. Αυτά είναι η συστηματική ταφή των νεκρών, και οι πρώτες καλλιτεχνικές εκφράσεις της φαντασίας και πνευματικότητας των ανθρώπων, με τη μορφή τοιχογραφιών σε σπήλαια, καθώς και με την κατασκευή γλυπτών και κοσμημάτων, κατασκευασμένων από πέτρα, βότσαλα, κοχύλια, ξύλο και κόκκαλο.
Η εξάπλωση της ανθρωπότητας στη Βόρειο Αμερική και την Ωκεανία, διαδραματίστηκε στην κορύφωση της πιο πρόσφατης Εποχής των Παγετώνων, 20.000 χρόνια πριν, στη διάρκεια της οποίας περιοχές που είναι εύκρατες σήμερα ήταν εξαιρετικά αφιλόξενες τότε. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι αποίκισαν σχεδόν όλα τα μη παγωμένα μέρη της υφηλίου έως το τέλος της Εποχής των Παγετώνων, περίπου 12.000 χρόνια πριν, με την εξαίρεση περιοχών όπως η Μαδαγασκάρη και Νέα Ζηλανδία οι οποίες και αποικίστηκαν λίγες χιλιετίες αργότερα.
Κατά την διάρκεια όλης της παραπάνω περιόδου, όλοι οι ανθρώπινοι πληθυσμοί ζούσαν ως κυνηγοί-συλλέκτες, εξασφαλίζοντας την τροφή τους και τις πρώτες ύλες που χρειάζονταν απευθείας από το φυσικό περιβάλλον τους, και είχαν γενικά, νομαδική συμπεριφορά.

Πρώιμη

Το 1046 π.Χ., στην Κίνα αναδεικνύεται η δυναστεία Τζόου, η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη δυναστεία των Σονγκ. Κατά τον 10ο με 7ο αιώνα π.Χ., αναπτύσσεται η Ασσυριακή αυτοκρατορία στη Μεσοποταμία, ενώ στην κεντρική Αφρική εμφανίζεται ο πολιτισμός Νοκ. Στην νοτιοανατολική Ευρώπη του του 9ου αιώνα π.Χ., ιδρύονται οι πρώτες Ελληνικές πόλεις-κράτη, και είναι η ίδια περίοδος στην οποία χρονολογούνται τα έπη του Ομήρου, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια. Στην Ινδία η εποχή αυτή ονομάζεται Βεδική περίοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας τέθηκαν τα θεμέλια του Ινδουϊσμού και άλλα πολιτιστικά στοιχεία της πρώιμης Ινδικής κοινωνίας και έληξε τον 6ο αιώνα π.Χ..
Καθώς οι σύνθετοι πολιτισμοί αναπτυσσόταν στο Ανατολικό Ημισφαίριο, οι περισσότερες ιθαγενείς κοινωνίες στην Αμερική παρέμειναν σχετικά απλές για ένα διάστημα, διαιρεμένες σε πολυποίκιλους τοπικούς πολιτισμούς. Κατά τη Διαμορφωτική Περίοδο στην Κεντρική Αμερική (περίπου 1500 π.Χ. με 500 μ.Χ.) άρχισαν να εμφανίζονται πιο σύνθετοι και συγκεντρωτικοί πολιτισμοί, κυρίως στη θέση των σημερινών εκτάσεων, όπου βρίσκονται το Μεξικό και Περού. Αυτοί αποτελούνται από πολιτισμούς όπως οι Ολμέκοι, οι Μάγια, οι Ζαποτέκοι, οι Μότσε, οι Νάζκα, οι Αζτέκοι και οι Ίνκα. Ανέπτυξαν, επίσης, και γεωργικές τεχνικές για την καλλιέργεια αραβόσιτου και άλλων σπάρτων που υπήρχαν μόνο στην Αμερική, δημιουργώντας έναν ξεχωριστό πολιτισμό και θρησκεία.

Μεσαιωνική Ευρώπη

Η Ευρώπη κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα χαρακτηριζόταν από μειώσεις πληθυσμού, αποκέντρωση, και βαρβαρικές επιδρομές, όλα τα οποία ξεκίνησαν κατά την ύστερη Αρχαιότητα. Τον 7ο αιώνα, η Βόρειος Αφρική και η Μέση Ανατολή, οι οποίες ήταν κάποτε μέρη της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έγιναν μέρος του Χαλιφάτου με τις κατακτήσεις των διαδόχων του Μωάμεθ. Στη Δύση, οι βάρβαροι επιδρομείς ίδρυσαν τα δικά τους νέα βασίλεια πάνω στα απομεινάρια της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αν και υπήρξαν ουσιαστικές αλλαγές στην κοινωνία και τις πολιτικές δομές, η εναλλαγή δεν ήταν όσο ακραία όσο κάποτε θεωρούνταν από τους ιστορικούς, με τα περισσότερα νέα βασίλεια να ενσωματώνουν όσους περισσότερους από τους υπάρχοντες Ρωμαϊκούς θεσμούς μπορούσαν. Ο Χριστιανισμός επεκτάθηκε στη Δυτική Ευρώπη και ιδρύθηκαν μοναστήρια. Τον 7ο και 8ο αιώνα οι Φράγκοι της δυναστείας των Καρολιδών, δημιούργησαν μια αυτοκρατορία η οποία έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Ευρώπης, και διήρκεσε έως τον 9ο αιώνα όταν και υπέκυψε στην πίεση νέων εισβολέων – των Βίκινγκ από τα βόρεια, των Μαγυάρων από τα ανατολικά και των Σαρακηνών από τα νότια.
Κατά το ύστερο μέρος του Μεσαίωνα, το οποίο ξεκίνησε μετά το 1000, ο πληθυσμός της Ευρώπης αυξήθηκε σημαντικά με την εφεύρεση νέων τεχνολογιών και γεωργικών καινοτομιών που επέτρεψαν στο εμπόριο να ανθίσει και στις σοδειές να αυξηθούν. Κατά την περίοδο της Φεουδαρχίας, η οικονομική πολιτική επέβαλε την οργάνωση των αγροτών σε χωριά τα οποία πλήρωναν ενοίκια για τη γη που διέμεναν και παρείχαν υπηρεσίες στους ευγενείς γαιοκτήμονες και η πολιτική δομή αποτελούνταν από ιππότες και ευγενείς χαμηλότερης κοινωνικής τάξης, οι οποίοι παρείχαν τα στρατιωτικά καθήκοντα τους στους ηγεμόνες τους ως αντίτιμο για το δικαίωμα ιδιοκτησίας της δικής τους γης και κατοικιών. Τα βασίλεια έγιναν πιο συγκεντρωτικά μετά τη διάλυση της δυναστείας των Καρολιδών και τις αποκεντρωτικές επιπτώσεις που επέφερε. Οι Σταυροφορίες, οι οποίες ξεκίνησαν το 1095, ήταν μια απόπειρα των χριστιανών της Δύσης να ανακτήσουν τους Αγίους Τόπους από τους Μουσουλμάνους, και είχαν μερική επιτυχία ως προς την εγκαθίδρυση Χριστιανικών βασιλείων στη Μέση Ανατολή για κάποιο διάστημα, αλλά και παράλληλα αποδυνάμωσαν σημαντικά την ισχυρή τότε Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Η πνευματική ζωή σημαδεύτηκε από τον σχολαστικισμό και την ίδρυση πανεπιστημίων, ενώ η ανόρθωση των Γοτθικών καθεδρικών ναών ήταν ένα από τα εξαιρετικά καλλιτεχνικά επιτεύγματα της εποχής.
Ο ύστερος Μεσαίωνας σημαδεύτηκε από μεγάλες δυσκολίες και συμφορές. Λιμοί, επιδημίες και πόλεμος ερήμωσαν τον πληθυσμό της δυτικής Ευρώπης. Ο Μαύρος Θάνατος μόνο σκότωσε περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού μεταξύ του 1347 και 1350. Ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες πανδημίες της ανθρώπινης ιστορίας. Ξεκινώντας στην Ασία, η ασθένεια έφτασε στη Μεσόγειο και τη δυτική Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1340, και σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους σε διάστημα έξι ετών, περίπου το ένα τρίτο με μισό του συνολικού πληθυσμού.
Κατά τον Μεσαίωνα συνέβη και η παρατεταμένη αστικοποίηση της βόρειας και δυτικής Ευρώπης. Πολλά σύγχρονα Ευρωπαϊκά κράτη χρωστούν την ύπαρξη τους στα γεγονότα που συνέβησαν κατά τον Μεσαίωνα, με τα τωρινά Ευρωπαϊκά πολιτικά σύνορα να είναι από πολλές απόψεις, το αποτέλεσμα των στρατιωτικών και δυναστικών διαμαχών κατά τη διάρκεια αυτής της ταραχώδους περιόδου. Ο Μεσαίωνας διήρκεσε έως την αρχή της Πρώιμης Σύγχρονης Περιόδου τον 16ο αιώνα, η οποία χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση των εθνών-κρατών, τη διαίρεση της Δυτικής Χριστιανοσύνης κατά τη θρησκευτική Μεταρρύθμιση, την άνοδο του ουμανισμού στην Ιταλική Αναγέννηση, και το ξεκίνημα των Ευρωπαϊκών διατλαντικών εξερευνήσεων που έφερε σε επαφή τους πληθυσμούς της Ευρωπαϊκής ηπείρου με αυτούς της Αμερικής.

Νοτιοδυτική Ασία

Πριν την έλευση του Ισλάμ τον 7ο αιώνα, στη Μέση Ανατολή κυριαρχούσαν η εκχριστιανισμένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με στοιχεία των Ρωμαϊκών και Ελληνικών πολιτισμών και η ζωροαστρική Περσική αυτοκρατορία των Σασσανιδών με την οποία γίνονταν διαδοχικές συγκρούσεις για τον έλεγχο της Αρμενίας, Ανατολίας, τις νοτιοανατολικές ακτές της Μεσογείου και άλλες αμφισβητούμενες περιοχές. Πέρα από τη μάχη για γεωγραφική επικράτηση ήταν επίσης μια σύγκρουση ιδεολογιών, δεδομένων των διαφορών σε θρησκεία, εθνολογικών υπόβαθρων και κοινωνικών παραδόσεων. Ο σχηματισμός της Ισλαμικής θρησκείας δημιούργησε ένα νέο ανταγωνιστή στην περιοχή, ο οποίος γρήγορα ξεπέρασε και τους δύο παλαιότερους αντιπάλους, επιδρώντας καθοριστικά στην πολιτική, οικονομική, και στρατιωτική ιστορία του Παλαιού Κόσμου και ιδιαίτερα της Μέσης Ανατολής.
Από τη βάση τους στην Αραβική Χερσόνησο, οι μουσουλμάνοι ξεκίνησαν την επέκταση τους στις απαρχές του Μεσαίωνα. Έως το 750, κατόρθωσαν να κατακτήσουν το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής, Βορείου Αφρικής, καθώς και μέρη της νότιας Ευρώπης, όπου κατόπιν στον Αραβικό κόσμο ξεκίνησε μια περίοδος μελέτης, επιστήμης και εφευρέσεων γνωστή ως η Ισλαμική Χρυσή Εποχή. Οι γνώσεις και ανακαλύψεις της αρχαίας Μέσης Ανατολής, της Ελλάδας, και της Περσίας, την ίδια στιγμή που λησμονούνταν στην Ευρώπη διατηρήθηκαν κατά τον Μεσαίωνα από τους Άραβες, οι οποίοι μάλιστα τις συνδύασαν με νέες και σημαντικές καινοτομίες που εισήγαγαν από άλλα μέρη, όπως την κατασκευή και χρήση χαρτιού από την Κίνα και το δεκαδικό σύστημα αρίθμησης από την Ινδία. Ένα μεγάλο μέρος της μάθησης και ανάπτυξης μπορεί να συνδεθεί με την ευρύτερη γεωγραφία της περιοχής. Ακόμα και πριν την παρουσία του Ισλάμ η πόλη της Μέκκας ήταν το κέντρο του εμπορίου στην Αραβία, και ο ίδιος ο προφήτης Μωάμεθ ήταν έμπορος. Με την Ισλαμική παράδοση να ακολουθεί το Χατζ, το προσκύνημα στη Μέκκα, η κεντρική σημασία της πόλης στην ανταλλαγή αγαθών και ιδεών διευρύνθηκε ακόμα περισσότερο. Η επιρροή που είχαν οι Μουσουλμάνοι έμποροι στις Αφρο-Αραβικές και Αραβο-Ασιατικές οδούς του εμπορίου ήταν σημαντικότατη. Ως αποτέλεσμα, ο Ισλαμικός πολιτισμός αναπτύχθηκε και επεκτάθηκε στηριζόμενος πάνω στις γερές βάσεις που είχε θέσει η οικονομία του εμπορίου του, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους, Ινδούς και Κινέζους της εποχής που είχαν βασίσει την ανάπτυξη των κοινωνιών τους στους γαιοκτήμονες και ευγενείς. Οι Άραβες έμποροι ταξίδεψαν τα εμπορεύματα τους και τη θρησκεία τους στην Κίνα, Ινδία, Νοτιοανατολική Ασία, και τα βασίλεια της δυτικής Αφρικής, και επέστρεψαν πίσω με νέες ανακαλύψεις και εφευρέσεις.
Κινούμενοι από θρησκευτικό ζήλο και επιθυμώντας κατακτήσεις, οι βασιλιάδες της Ευρώπης ξεκίνησαν μια σειρά από Σταυροφορίες, ώστε να αναδιπλώσουν τη Μουσουλμανική επιρροή και να ξαναθέσουν τους Αγίους Τόπους υπό χριστιανικό έλεγχο (οι οποίοι πριν την εμφάνιση του Ισλάμ, διαχειρίζονταν από τη χριστιανική Βυζαντινή Αυτοκρατορία). Στο σύνολο τους οι Σταυροφορίες αποδείχτηκαν να είναι τελικά αποτυχημένες, και με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 είχαν σαν αποτέλεσμα να αποδυναμώσουν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία με την πάροδο του χρόνου άρχισε να χάνει όλο και περισσότερες περιοχές από τους Οθωμανούς Τούρκους, οι οποίοι ήταν ακόλουθοι του Ισλάμ. Όσο για τους Άραβες, η κυριαρχία τους στην περιοχή έληξε στα μέσα του 11ου αιώνα με την έλευση των Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι μετανάστευσαν μαζικά προς τα νότια από την αρχική τοποθεσία των Τουρκικών φύλων στην Κεντρική Ασία, και εξισλαμίστηκαν όπως και οι Οθωμανοί αργότερα. Στις αρχές του 13ου αιώνα, ένα ακόμα νέο κύμα εισβολέων από την Κεντρική Ασία, οι ορδές της Μογγολικής αυτοκρατορίας, σάρωσαν όλη την περιοχή στο πέρασμα τους αλλά με την πάροδο του χρόνου ήταν οι Τούρκοι αυτοί που εγκαταστάθηκαν οριστικά με την ίδρυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1299.

Υποσαχάρια Αφρική

Η Αφρική του Μεσαίωνα νοτίως της Σαχάρας φιλοξένησε πολλούς και διάφορους πολιτισμούς. Το βασίλειο του Αξούμ παράκμασε τον 7ο αιώνα, καθώς η έλευση του Ισλάμ το απομάκρυνε από τους Χριστιανούς συμμάχους του και ο πληθυσμός του μετακινήθηκε προς τα ενδότερα του Αιθιοπικού υψιπέδου για να προστατευτεί. Με τον καιρό αντικαταστάθηκε από τη δυναστεία των Ζάγκουε, η οποία είναι διάσημη για τη λαξευμένη στο βράχο αρχιτεκτονική της πόλης Λαλιμπέλα. Οι Ζάγκουε με τη σειρά τους αντικαταστάθηκαν από τη Σολομωνική δυναστεία, η οποία ισχυριζόταν ότι κατάγονταν από τους Αξουμίτες αυτοκράτορες και η οποία διαχειρίστηκε την περιοχή εύρυθμα έως και μέχρι ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα. Στη Δυτική Αφρική, στο ύψος της γεωγραφικής ζώνης Σαχέλ, αναπτύχθηκαν πολλές Ισλαμικές αυτοκρατορίες όπως οι αυτοκρατορίες της Γκάνα, του Μάλι, του Σονγκάϊ, και του Κανέμ, οι οποίες έλεγχαν το διασαχαρικό εμπόριο σε χρυσό, ελεφαντόδοντο, αλάτι και δούλους.
Νότια από το Σαχέλ, οι πολιτισμοί εγκαταστάθηκαν στα δάση κοντά στις παραλιακές περιοχές όπου τα άλογα και οι καμήλες δεν μπορούσαν να επιβιώσουν. Πολιτισμοί όπως αυτός των Γιορούμπα και την πόλη του Ίφε που ήταν διάσημη για τη νατουραλιστική τέχνη της, την αυτοκρατορία των Όγιο, την αυτοκρατορία του Μπενίν και των Έντο με έδρα την πόλη του Μπενίν, τους Ίγκμπο και το βασίλειο της Νίρι, το οποίο παρήγαγε προηγμένη μπρούτζινη τέχνη στην πόλη Ίγκμπο Ουκούου, και τους Ακάν, οι οποίοι φημίζονταν για την πολύπλοκη αρχιτεκτονική τους.
Στην τοποθεσία όπου βρίσκεται σήμερα η Ζιμπάμπουε υπήρξε ένας αριθμός από βασίλεια που προήλθαν από το βασίλειο του Μάπουνγκούμπουέ εκεί όπου βρίσκεται το κράτος της σημερινής Νότια Αφρικής. Αναπτύχθηκαν μέσω εμπορίου με τους Σουαχίλι λαούς των ακτών της Ανατολικής Αφρικής, και έκτισαν μεγάλες αμυντικές πέτρινες κατασκευές χωρίς κονίαμα όπως την πόλη Μεγάλη Ζιμπάμπουε, η οποία ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου της Ζιμπάμπουε, την πρωτεύουσα του βασιλείου της Μπουτούα το Κχάμι, καθώς και το Νταναμόμπε, την πρωτεύουσα του βασιλείου των Ρόζουι. Όσο για τους Σουαχίλι, οι ίδιοι κατοικούσαν στις ακτές της Ανατολικής Αφρικής από τη σημερινή Κένυα έως την Μοζαμβίκη, και εμπορεύονταν συχνά με Ασιάτες και Άραβες οι οποίοι με τον καιρό τους εισήγαγαν στο Ισλάμ. Οι Σουαχίλι επίσης έκτισαν πολλές παράκτιες πόλεις και λιμάνια όπως την Μομπάσα, τη Ζανζιβάρη, και την Κίλουα Κισιουάνι, πόλεις οι οποίες ήταν γνωστές στους Μουσουλμάνους γεωγράφους καθώς και στους Κινέζους ναυτικούς του Τσενκ Χι.

Ινδική υποήπειρος

Στη βόρεια Ινδία, μετά την πτώση της αυτοκρατορίας των Γκούπτα το 550 μ.Χ., η περιοχή διασπάστηκε σε ένα σύνθετο και ρευστό δίκτυο μικρότερων βασιλείων. Η επιστήμη και η τεχνολογία της περιοχής ήταν στο απόγειο της, και σε αυτή την περίοδο ο Ινδός μαθηματικός Αραμπάτα περιέγραψε την έννοια του μηδενός, την οποία τελειοποίησε ο μετέπειτα μεγάλος μαθηματικός Βραχμαγκούπτα, ο οποίος και εισήγαγε την πρώτη γνωστή χρήση των σύγχρονων αριθμών. Τα ψηφία αυτά, υιοθετήθηκαν αργότερα από τους Άραβες οι οποίοι τα μετέφεραν στην Ευρώπη, όπου και έγιναν γνωστοί ως Αραβικοί αριθμοί.
Οι πρώτες Ισλαμικές εισβολές ξεκίνησαν στη δύση το 711 μ.Χ., όταν το Χαλιφάτο των Ομεϋάδων κατέκτησε σχεδόν το σύνολο της περιοχής, όπου βρίσκεται το σημερινό Πακιστάν. Η στρατιωτική επέκταση των Αραβικών στρατευμάτων σταμάτησε σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το σημείο, αλλά το Ισλάμ ως θρησκεία εξακολούθησε να επεκτείνεται στην περιοχή κυρίως λόγω των Αράβων εμπόρων κατά το μήκος της δυτικής ακτής. Τον 12ο αιώνα, Τουρκικά μουσουλμανικά φύλα ίδρυσαν το Σουλτανάτο του Δελχί, το οποίο είχε υπό τον έλεγχο του ένα μεγάλο μέρος της βόρειας Ινδίας. Στο τέλος του 15ου αιώνα, τα σουλτανάτα του Ντέκκαν εξαπλώθηκαν από τις δυτικές όχθες τις μέσης Ινδίας προς τις ανατολικές καλύπτοντας παράλληλα τον ενδιάμεσο χώρο στην μέση της χώρας. Εξαιτίας της απάθειας που υπήρξε στα πεδία της επιστήμης και τεχνολογίας, υπήρξε πολύ μικρή πρόοδος μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Μια ακόμα μεγάλη δύναμη της εποχής ήταν η Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας, η οποία κυριάρχησε στην πλειονότητα της Ινδικής υποηπείρου για πάνω από τρεις αιώνες. Επίσης εξαιτίας της Αραβικής επιρροής στις τάξεις των κυβερνώντων, μεγάλο μέρος της ανάπτυξης που σημειώθηκε μεταξύ του 1000 και 1800 είχε έντονα Αραβικά στοιχεία.
Στη νότια Ινδία, οι μετακλασικές δυναστείες αποτελούνται από αυτές των Τσαλούκγια, Ραστρακούτα, Χογσάλα, Τσόλα, και την αυτοκρατορία των Βιτζαγαναγκάρα. Η επιστήμη, μηχανική, τέχνη, λογοτεχνία, αστρονομία, και φιλοσοφία, άνθισαν κάτω από την προστασία και υποστήριξη των βασιλείων αυτών.

Κεντρική Ασία

Ξεκινώντας με τη δυναστεία Σουί (581-618), οι Κινέζοι ξεκίνησαν την επέκταση τους προς τα δυτικά, όπου και είχαν να αντιμετωπίσουν τους νομάδες των Τουρκικών φύλων, οι οποίοι αναδεικνύονταν στην κυρίαρχη εθνοτική ομάδα στην Κεντρική Ασία. Αρχικά η σχέση τους διέπονταν από συνεργασία και ομαλό κλίμα, αλλά το 630 η δυναστεία Τανγκ άρχισε να επιτίθεται στους Τούρκους, κατακτώντας περιοχές της Μογγολικής ερήμου του Όρντος. Η αυτοκρατορία των Τανγκ, συναγωνιζόταν με το γειτονικό Θιβέτ, για τον έλεγχο των περιοχών στην Έσω και Κεντρική Ασία. Τον 8ο αιώνα, το Ισλάμ άρχισε να εισέρχεται στην περιοχή και σύντομα έγινε η καθιερωμένη θρησκεία του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, αν και ο Βουδισμός παρέμενε ισχυρός στα ανατολικά. Οι νομάδες των ερήμων της Αραβίας συναγωνίζονταν ισάξια τους νομάδες της στέππας, και με τις Ισλαμικές επιδρομές του Χαλιφάτου κατάφεραν να αποκτήσουν έλεγχο σε κάποια από τα εδάφη της Κεντρικής Ασίας.
Οι Εφθαλίτες ήταν η πιο ισχυρή από τις διάφορες νομαδικές ομάδες, που ζούσαν στην περιοχή τον 6ο και 7ο αιώνα, και κατείχαν σημαντικές εκτάσεις. Τον 10ο και 11ο αιώνα η περιοχή διασπάστηκε μεταξύ διαφόρων ισχυρών κρατών όπως η δυναστεία των Σαμανιδών, η δυναστεία των Σελτζούκων Τούρκων και η αυτοκρατορία των Χαζάρων. Η με διαφορά πιο εντυπωσιακή αύξηση δύναμης στην Κεντρική Ασία συνέβη, όταν ο Τζένγκις Χαν ένωσε τις διάφορες Μογγολικές φυλές το 1206. Η Μογγολική Αυτοκρατορία εξαπλώθηκε ραγδαία και έφτασε να αποτελείται από ολόκληρη την Κεντρική Ασία και Κίνα, μεγάλα κομμάτια της Ρωσίας, καθώς και μέρη της Μέσης Ανατολής. Μετά τον θάνατο του Τζένγκις Χαν το 1227, το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ασίας συνέχισε να κυριαρχείται από το Χανάτο των Τσαγκατάϊ. Το 1369, ο Ταμερλάνος, ένας Τουρκομάνος ηγέτης των Μογγόλων, κατέκτησε με τη σειρά του το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής. Η μεγάλη αυτοκρατορία του κατέρρευσε σύντομα μετά τον θάνατο του, και στη θέση της δημιουργήθηκαν διάφορα χανάτα, όπως αυτά της Χίβας, της Μπουχάρας, της Κοκάνδης, με το μακροβιότερο και πιο δυτικό αυτό της Κριμαίας.

Ανατολική Ασία

Μετά από μια περίοδο σχετικής διαίρεσης, η δυναστεία Σουί επανένωσε την Κίνα το 581, και με τη δυναστεία Τανγκ (618–907) που τη διαδέχτηκε η Κίνα μπήκε σε μια δεύτερη χρυσή εποχή. Με τη διάλυση της δυναστείας Τανγκ και την περίοδο αναταραχής που ακολούθησε και διήρκεσε μισό αιώνα, η βόρεια δυναστεία των Σονγκ επανένωσε ξανά την Κίνα το 982, ενώ η πίεση από τις νομαδικές φυλές στον βορά άρχισε να γίνεται σταδιακά όλο και πιο έντονη. Το 1142, η βόρεια Κίνα κατακτήθηκε από τους Τζουρτσέν κατά τους πολέμους των Τζιν-Σονγκ, και η Μογγολική Αυτοκρατορία κατέκτησε ολόκληρη την Κίνα το 1279, μαζί με σχεδόν τη μισή έκταση της Ευρασίας. Μετά από σχεδόν ένα αιώνα Μογγολικής διακυβέρνησης υπό την δυναστεία Γιουάν, το έθνος των Κινέζων επανέκτησε τον έλεγχο υπό την δυναστεία Μινγκ το 1368.
Στην Ιαπωνία, η γενεαλογία των αυτοκρατόρων είχε ήδη καθιερωθεί αυτόν τον καιρό, και κατά τη διάρκεια της περιόδου Ασούκα (538-710) η επαρχία Γιαμάτο εξελίχθηκε σε ένα ξεκάθαρα κεντρικό κράτος. Επίσης κατά την περίοδο αυτή έγινε η πρώτη επαφή με τον Βουδισμό, και υπήρξε έμφαση στην υιοθέτηση στοιχείων από τον Κινέζικο πολιτισμό και από τον Κονφουκιανισμό. Η περίοδος Νάρα του 8ου αιώνα, έφερε την ανάδειξη ενός ισχυρού Ιαπωνικού κράτους και συχνά θεωρείται ως η χρυσή εποχή της Ιαπωνίας. Σε αυτή την περίοδο, η αυτοκρατορική κυβέρνηση αποπεράτωσε μεγάλα και σημαντικά δημόσια έργα, όπως κυβερνητικές εγκαταστάσεις, ναούς, δρόμους, και συστήματα άρδευσης. Η περίοδος Χεϊάν (794-1185) είδε την κορύφωση της αυτοκρατορικής δύναμης, που ως συνέπεια είχε τη μετέπειτα εμφάνιση των στρατιωτικοποιημένων φυλών, και την έναρξη της Ιαπωνικής φεουδαρχίας. Η φεουδαρχική περίοδος της Ιαπωνικής ιστορίας, κυριαρχήθηκε από τις πανίσχυρες τοπικές οικογένειες των νταϊμγιό και τον στρατιωτικό έλεγχο των πολεμάρχων σόγκουν, και διήρκεσε από το 1185 έως το 1868. Ο αυτοκράτορας υπήρχε κυρίως ως συμβολική μορφή και η επιρροή των εμπόρων ήταν αδύναμη.
Η μετακλασική Κορέα είδε το τέλος των τριών βασιλείων του Γκογκουρίγιο, Μπαεκτζέ και Σιλλά. Το βασίλειο του Σιλλά κατέκτησε το Μπαεκτζέ το 660 και ακολούθως το Γκογκουρίγιο το 668, εγκαινιάζοντας την περίοδο των Βορείων και Νοτίων κρατών, με το ενοποιημένο Σιλλά στο νότο, και το διάδοχο κράτος του Γκογκουρίγιο το Μπαλχαέ στον βορά. Περίπου το 900 μ.Χ., αυτή η κατάσταση αντιστράφηκε με τα Ύστερα Τρία Βασίλεια, όπου το Γκογκουρίγιο αναδείχθηκε η κυρίαρχη δύναμη και ενοποίησε ολόκληρη την Κορεατική χερσόνησο έως το 936. Το Γκογκουρίγιο μετεξελίχθηκε στη δυναστεία Γκοργεό, η οποία κυβέρνησε μέχρι το 1392, όταν και τη διαδέχτηκε η δυναστεία Τζοσεόν, η οποία ήταν στην εξουσία για τα επόμενα 500 χρόνια.

Νοτιοανατολική Ασία

Η έναρξη του Μεσαίωνα στη Νοτιοανατολική Ασία έφερε την κατάκτηση του Βασιλείου του Φουνάν το 550 από το Βασίλειο του Τσένλα, το οποίο αργότερα επίσης κατακτήθηκε από την Αυτοκρατορία των Χμέρ το 802. Η Άνγκορ ήταν η πρωτεύουσα των Χμέρ στην τοποθεσία όπου βρίσκεται η σημερινή Καμπότζη, και η παγκοσμίως μεγαλύτερη σε μέγεθος πόλη την εποχή αυτή και περιείχε πάνω από χίλιους ναούς με τον πιο διάσημο αυτόν της Άνγκορ Βατ. 
Τα βασίλεια των Σουχοτάϊ το 1238 και της Αγιουτάγια το 1351 ήταν οι κύριες δυναστείες των Ταϋλανδών, η οποία είχαν επηρεαστεί από τους Χμέρ. Ξεκινώντας τον 9ο αιώνα, το βασίλειο των Παγκάν, αναδείχθηκε στη σημερινή Μπούρμα. Άλλα σημαντικά βασίλεια της περιόδου είναι αυτά του Σριβιτζάγια και του Λάβο (και τα δυο αναδείχτηκαν τον 7ο αιώνα), του Τσάμπα και του Χαριφουντσάϊ (και τα δυο περίπου στο 750), το Ντάϊ Βιέτ (968), Λάννα (13ος αιώνας), Ματζαπαχίτ (1293), Λαν Ξανγκ (1354) και το βασίλειο της Άβα (1364). Στις αρχές του 13ου αιώνα το Ισλάμ άρχισε να εξαπλώνετε στις περιοχές, όπου βρίσκεται η σημερινή Ινδονησία, όπως και στα Μαλαισιανά κρατίδια που είχαν αρχίσει να εδραιώνονται.

Ωκεανία

Η Τούι αυτοκρατορία των Τόνγκα εγκαθιδρύθηκε τον 10ο αιώνα και επεκτάθηκε στο διάστημα μεταξύ 1200 και 1500. Ο πολιτισμός των Τόνγκα, η γλώσσα, και η ηγεμονία τους επεκτάθηκε ευρέως στην Ανατολική Μελανησία, Μικρονησία και κεντρική Πολυνησία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιπλέον, επηρεάζοντας περιοχές όπως η Σαμόα, Κιριμπάτι, Βανουάτου και τη Νέα Καληδονία (ιδιαίτερα τα νησιά Λόγιαλτι όπου το κύριο νησί ήταν κατοικημένο από τους Μελανήσιους Κανάκ).
Περίπου την ίδια εποχή, μια ισχυρή θαλασσοκρατία εμφανίστηκε στην Ανατολική Πολυνησία γύρω από τα νησιά Σοσάετι, ειδικά στην ιερή τοποθεσία του Ταπουταπουατέα Μαράε, το οποίο προσέλκυσε αποίκους από την Ανατολική Πολυνησία καθώς και από απομακρυσμένα μέρη όπως η Χαβάη, την Αοτεαρόα της σημερινής Νέας Ζηλανδίας, και τα νησιά Τουαμότου, για πολιτικούς, πνευματικούς, και οικονομικούς λόγους, έως την ανεξήγητη και χωρίς ίχνη κατάρρευση της τακτικής ναυσιπλοΐας μεγάλων αποστάσεων στον Ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό, λίγους αιώνες πριν οι Ευρωπαίοι άρχισαν να εξερευνούν την περιοχή. 
Δεν υπάρχουν γηγενή γραπτά χρονικά από αυτή την περίοδο, καθώς φαίνεται πως όλοι οι κάτοικοι των νησιών του Ειρηνικού, με την πιθανή εξαίρεση των αινιγματικών Ραπανουί στο Νησί του Πάσχα και το έως σήμερα μη αποκρυπτογραφημένο σύστημα γραφής τους το Ρόγκο Ρόγκο, δεν είχαν απολύτως κανένα σύστημα γραφής έως ότου την εισαγωγή της γραφής από τους Ευρωπαίους αποίκους. Έτσι η ιστορία των λαών αυτών, εξαρτάται κυρίως από τις τοπικές προφορικές παραδόσεις και μαρτυρίες, καθώς και από τη συνεχιζόμενη μελέτη των επιστημονικών ευρημάτων της αρχαιολογίας, ανθρωπολογίας, και γλωσσολογίας στις αντίστοιχες περιοχές και τοπικούς πληθυσμούς.

Αμερική

Στη Βόρεια Αμερική, κατά το 800 μ.Χ. αναπτύχθηκε ο πολιτισμός του Μισσισσιπή στην περιοχή όπου βρίσκονται σήμερα οι νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος και έκτισε το μεγάλο αστικό κτιριακό συγκρότημα της Καχόκια τον 12ο αιώνα. Επίσης η αρχαία φυλή των Ανασάζι και οι προκάτοχοι της (9ος έως 13ος αιώνας) έκτισαν εκτεταμένα συγκροτήματα μονίμων κατοικιών, μαζί με πέτρινες κατασκευές οι οποίες θα παρέμεναν τα μεγαλύτερα κτήρια στη Βόρεια Αμερική μέχρι τον 19ο αιώνα.
Στην Κεντρική Αμερική, με την πτώση του πολιτισμού των Τεοτιουακάν ολοκληρώθηκε η κατάρρευση του κλασικού πολιτισμού των Μάγια. Οι Αζτέκοι κατόπιν κυριάρχησαν σε ένα μεγάλο μέρος της Κεντρικής Αμερικής τον 14ο και 15ο αιώνα. 
Στη Νότια Αμερική, ο 14ος και 15ος αιώνας έφερε την άνοδο των Ίνκα. Η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας τους ήταν το Κούσκο και η κυριαρχία τους είχε επεκταθεί σε ολόκληρη την οροσειρά των Άνδεων, με αποτέλεσμα η κουλτούρα αυτή να είναι ο μεγαλύτερος προ-κολομβιανός πολιτισμός. Οι Ίνκα ευημερούσαν και ήταν ανεπτυγμένοι, καθώς και ικανοί μηχανικοί, όπως αποκαλύπτουν τα έργα του εξαιρετικού οδικού δικτύου τους και η απαράμιλλη τοιχοποιία των κτιρίων τους.

Πρώιμη νεότερη εποχή

Ο όρος Νεότερη Εποχή ή Νεότεροι Χρόνοι αναφέρεται στην ιστορία του ανθρώπινου είδους μετά τον Μεσαίωνα. Έτσι οι Νεότεροι Χρόνοι διακρίνονται στην Πρώιμη Νεότερη εποχή (Αναγέννηση, Διαφωτισμός, Γαλλική Επανάσταση) και την Ύστερη Νεότερη Εποχή (Ναπολεόντιοι πόλεμοι, Βρετανική Αυτοκρατορία, Βιομηχανική Επανάσταση, και γεγονότα έως το τέλος του 19ου αιώνα).
Το οριστικό τέλος του Μεσαίωνα συχνά σηματοδοτείται από ένα συνδυασμό ιδιαίτερα σημαντικών γεγονότων όπως την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, την τελειοποίηση της μηχανικής εκτύπωσης του Γουτεμβέργιου το 1455, και την εξερεύνηση της Αμερικής από τον Κολόμβο το 1493. Η περίοδος της Αναγέννησης που τον αντικαθιστά ξεκινά παράλληλα με τα τέλη του Μεσαίωνα -μέσα του 14ου αιώνα- και είναι συνδεδεμένη κυρίως με τα δυτικά και κεντρικά Ευρωπαϊκά κράτη τα ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις την περίοδο αυτή.

Παγκόσμιες εξελίξεις και Ευρωπαϊκή επέκταση

Σημαντικά γεγονότα που διαδραματίζονται την εποχή αυτή περιλαμβάνουν την θρησκευτική Μεταρρύθμιση, τον Τριακονταετή Πόλεμο στην Κεντρική Ευρώπη, την Εποχή των Εξερευνήσεων με τους Ισπανούς και Πορτογάλους θαλασσοπόρους εξερευνητές να πρωτοστατούν, την αποικιοκρατική εξάπλωση των Ευρωπαίων, την κυριαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική και νοτιοανατολική Ευρώπη, και την κορύφωση του κυνηγιού μαγισσών στην Ευρώπη.

Δυτική και Κεντρική Ευρώπη

Κατά την περίοδο αυτή οι δυτικές Ευρωπαϊκές δυνάμεις έφτασαν να κυβερνούν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Η γεωγραφία της Ευρώπης είχε σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της αυτή, μια και σε αντίθεση με τις άλλες δυνάμεις της εποχής στη Μέση Ανατολή, Ινδία και Κίνα οι οποίες περιβάλλονταν από μεγάλες εκτάσεις γης, η Ευρώπη περιβάλλονταν περιμετρικά από τη Βόρεια Θάλασσα, Ατλαντικό Ωκεανό και τη Μεσόγειο Θάλασσα, όπως και οροσειρές όπως αυτές των Πυρηναίων, Άλπεων, Απέννινων και τα Καρπάθια Όρη, ένας γεωγραφικός συνδυασμός που παρείχε έναν καλό βαθμό προστασίας από εξωτερικούς εισβολείς -ιδιαίτερα στα κράτη της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης- αλλά και ευκολία στη διενέργεια υπερπόντιων εξερευνήσεων.
Αρχικά οι Πορτογάλοι και Ισπανοί ήταν οι κύριες δυνάμεις κατάκτησης και επιρροής και η συνεργασία τους έφερε ως αποτέλεσμα την Ιβηρική Ένωση, την πρώτη παγκόσμια αυτοκρατορία στην οποία ο 'ήλιος δεν έδυε ποτέ'. Σύντομα τα βορειοευρωπαϊκά κράτη των Άγγλων, Γάλλων, και Ολλανδών, άρχισαν να κυριαρχούν στον Ατλαντικό. Μετά από μια σειρά πολέμων του 17ου και 18ου αιώνα που ακολουθήθηκαν με τους Ναπολεόντιους πολέμους, η Βρετανία αναδείχθηκε ως η νέα παγκόσμια δύναμη.
Οι χώρες της δυτικής Ευρώπης ενώ επεκτεινόταν διαρκώς μέσω της τεχνολογικής προόδου και των αποικιακών κατακτήσεων τους, βρίσκονταν οικονομικά και στρατιωτικά η μία με την άλλη σε μια κατάσταση συνεχούς πολέμου. Συχνά οι πόλεμοι αυτοί αποκτούσαν και θρησκευτική διάσταση, είτε με Καθολικούς εναντίων Προτεσταντών, είτε -κυρίως στη νότια και ανατολική Ευρώπη- με Χριστιανούς εναντίων Μουσουλμάνων. Πόλεμοι ιδιαίτερης σημασίας που διαδραματίστηκαν αυτή την εποχή είναι ο Εκατονταετής Πόλεμος (1337-1453), οι Γαλλικοί θρησκευτικοί πόλεμοι (1562-1598), ο Τριακονταετής Πόλεμος(1618-1648), ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1701-1714), ο Επταετής Πόλεμος (1756-1763), και οι Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης (1792-1802).
Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η κύρια εξωτερική απειλή την περίοδο αυτή ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία με τη ραγδαία μετέπειτα εξάπλωση της έφτασε να απειλήσει σοβαρά την κεντρική Ευρώπη (Πρώτη και Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1529 και 1683 αντίστοιχα, Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699), νοτιοκεντρική Ευρώπη (Εισβολή της Κορσικής το 1553, Πολιορκία της Μάλτας το 1565, Οθωμανικές επιδρομές στη νότια Ιταλία τον 16ο αιώνα), και μέρος της Βόρειας Ευρώπης (Πολωνικοί-Οθωμανικοί Πόλεμοι ειδικά κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα).

Ανατολική Ευρώπη

Με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία να έχει καταρρεύσει, η περιοχή των Βαλκανίων στη νοτιοανατολική Ευρώπη πέρασε ολοκληρωτικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κατέκτησε όλους τους λαούς της περιοχής, όπως οι Βυζαντινοί Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, Αλβανοί και οι κατακτήσεις τους έφτασαν και βορειότερα ως τις περιοχές που σήμερα βρίσκονται η Σλοβακία, Ρουμανία, Ουγγαρία και Ουκρανία. Σημαντικές εξελίξεις στην περιοχή αυτή για την ανακοπή της εξάπλωσης των Οθωμανών προς την Ιταλία και τη Δυτική Ευρώπη, αποτέλεσαν η βαριά ήττα των Οθωμανών στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 και η εξαιρετικά μακρόχρονη πολιορκία του Χάνδακα στην περιοχή του σημερινού Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία διήρκεσε από το 1648 έως το 1669 και αποτελεί την πιο μακρόχρονη πολιορκία στην ιστορία.
Πιο βόρεια, οι Σλαβικοί πληθυσμοί της Ρωσίας κατάφεραν κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αιώνα να απαλλαγούν από τη Μογγολική κυριαρχία, ειδικά με τη μάχη του Κουλίκοβο το 1380 και τη μάχη στον ποταμό Ούγκρα το 1480. Αργότερα υπό τον Ιβάν τον Τρομερό, ο οποίος έγινε ο πρώτος Τσάρος της Ρωσίας το 1547, με την επικράτηση επί των υπολοίπων Μογγολικών και Τουρκικών φύλων της περιοχής, η Ρωσία μεταμορφώθηκε σε μια σημαντική τοπική δύναμη, η οποία αποτέλεσε ανάχωμα στην επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προς τα βορειοανατολικά, μέσω μιας σειράς συγκρούσεων από τον 16ο έως και τις αρχές του 20ου αιώνα γνωστών συλλογικά ως οι Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι.

Μέση Ανατολή, Αφρική και Ινδία

Η ισχυρή Οθωμανική αυτοκρατορία μετά τις κατακτήσεις της στη νοτιοανατολική Ευρώπη, εξαπλώθηκε γρήγορα τους επόμενους 2 αιώνες σε όλη τη Μέση Ανατολή, το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Αφρικής και παράλια της βορειοανατολικής, καθώς και με διάφορες ναυτικές επιδρομές απείλησε την κυριαρχία των Πορτογαλικών αποικιών της Ανατολικής Αφρικής και του Ινδικού Ωκεανού.
Η Περσία κατακτήθηκε από την αυτοκρατορία των Σαφαβιδών το 1501, την οποία ακολούθησαν η αυτοκρατορία των Αφσαριδών το 1736 και η αντίστοιχη των Κατζαριδών το 1796. Οι περιοχές στα βόρεια και ανατολικά ήταν υπό τον έλεγχο των Ουζμπέκων και Παστούν.
Στην Ινδία, το Σουλτανάτο του Δελχί και τα Σουλτανάτα του Ντέκκαν έδωσαν τη θέση τους στις αρχές του 16ου αιώνα στην αυτοκρατορία των Μουγκάλ (Μογγόλων της Ινδίας). Ξεκινώντας στα βορειοδυτικά, μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα οι Μουγκάλ κυριάρχησαν σχεδόν σε όλη την έκταση της Ινδίας, εκτός από τις Ινδικές επαρχίες στο νότιο άκρο της χώρας, οι οποίες κατόρθωσαν να παραμείνουν ανεξάρτητες. Η Ινδουιστική αυτοκρατορία των Μαράτα ιδρύθηκε στις δυτικές ακτές της Ινδίας το 1674 και ενάντια στους Μουγκάλ κατάφερε με την πάροδο των δεκαετιών να αποκτήσει την πλειοψηφία των περιοχών, ειδικά κατά τους πολέμους του Ντέκκαν (1681-1701).
Η εξερεύνηση της Αφρικής από τους Ευρωπαίους, κυρίως με τις δυνάμεις των Πορτογάλων και των Ολλανδών έφτασε στο ζενίθ της την περίοδο αυτή. Στην ανατολική Αφρική η ακτή των Σουαχίλι παράκμασε αφότου πέρασε υπό τον έλεγχο των Πορτογάλων και κατόπιν του Ομάν. Στη δυτική Αφρική, η αυτοκρατορία του Σονγκάϊ αλώθηκε από την εισβολή των Μαροκινών το 1591. Στη νότια Αφρική, το Βασίλειο της Ζιμπάμπουε αντικαταστάθηκε από μικρότερα βασίλεια, όπως της Μουτάπα, Μπουτούα, και Ρόζουι. Η Αιθιοπία αντιμετώπισε την εισβολή του 1531 από το Σουλτανάτο του Αντάλ και το 1769 μπήκε στην περίοδο του Ζέμενε Μεσάφιντ κατά τη διάρκεια της οποίας ο Αυτοκράτορας υπήρχε συμβολικά και η χώρα κυριαρχούνταν από πολέμαρχους, αν και αργότερα ολόκληρη η σειρά των βασιλέων αποκαταστάθηκε από τον αυτοκράτορα Τεούοντρος Β´. Το Σουλτανάτο του Ατζουράν στο Κέρας της Αφρικής, άρχισε να φθίνει τον 17ο αιώνα και τη θέση του πήρε το Σουλτανάτο του Γκελέντι. Άλλοι πολιτισμοί που άκμασαν αυτοί την περίοδο, είναι η αυτοκρατορία των Όγιο, η οποία έφτασε στη χρυσή εποχή της, το βασίλειο του Μπενίν, το βασίλειο των Ασάντι, το οποίο αναδείχθηκε στην Γκάνα το 1670, καθώς και το βασίλειο του Κονγκό.

Άπω Ανατολή

Η Ιαπωνία και η Κίνα επηρεάστηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου με την επέκταση του ναυτεμπορίου με την Ευρώπη και ειδικά αυτή την Πορτογάλων στο Μακάο της Κίνας και στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας.
Στην Κίνα η δυναστεία των Μινγκ αντικαταστάθηκε το 1644 από τη δυναστεία Τσινγκ, την τελευταία Κινέζικη αυτοκρατορική δυναστεία η οποία συνέχισε ως το 1912.
Η Ιαπωνία είχε την εμπειρία της εμφυλιοπολεμικής περιόδου Αζούτσι-Μομογιάμα (1568 – 1603), η οποία ακολουθήθηκε από την περίοδο Έντο (1603-1868) κατά την οποία οι κυβερνήσεις μέσω απομονωτικών πολιτικών προσπάθησαν να εξαλείψουν τις Ευρωπαϊκές επιρροές.
Στην Κορέα η δυναστεία Τζοσεόν (1392-1910) κατόρθωσε να παραμείνει στην εξουσία όλο αυτό το καιρό και απέκρουσε τις εισβολές από Κίνα και Ιαπωνία τον 16ο και 17ο αιώνα.

Νοτιοανατολική Ασία και Ωκεανία

Το 1511, οι Πορτογάλοι ανέτρεψαν το Σουλτανάτο της Μαλάκκα στην περιοχή, όπου βρίσκεται η σημερινή Μαλαισία και Ινδονησιακή Σουμάτρα, και κράτησαν αυτή τη σημαντική εμπορική περιοχή και κομβικό ναυσιπλοϊκό σημείο έως ότου ανατράπηκαν από τους Ολλανδούς το 1641. Το Σουλτανάτο του Τζοχόρ, στο νότιο άκρο της Μαλαισιανής χερσονήσου έγινε η κύρια εμπορική δύναμη στην περιοχή.
Με τον καιρό ο Ευρωπαϊκός αποικιοκρατισμός επικράτησε σχεδόν σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία –οι Βρετανοί στην Μπούρμα και μετά τους Πορτογάλους και Ολλανδούς επίσης στη Μαλαισία, οι Γάλλοι στην Ινδοκίνα, οι Ολλανδοί στην Ινδονησία, και οι Ισπανοί στις Φιλιππίνες. Μόνο η Ταϋλάνδη κατάφερε επιτυχώς να αντισταθεί στον αποικιοκρατισμό.
Τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού στην Ωκεανία επηρεάστηκαν επίσης από την Ευρωπαϊκή επαφή, ξεκινώντας με τον περίπλου της γης από τον Μαγγελάνο, ο οποίος αποβιβάστηκε στα νησιά Μαριάνα και σε άλλα νησιά στην περιοχή το 1521. Επίσης αξιοσημείωτα ήταν τα ταξίδια του Άμπελ Τάσμαν το 1642 έως 1644 σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία και τα ταξίδια του Τζέιμς Κούκ το 1768 έως 1779, ο οποίος έκανε την πρώτη Ευρωπαϊκή επαφή με τη Χαβάη. Μερικά χρόνια αργότερα, η Βρετανική Αυτοκρατορία ίδρυσε την πρώτη αποικία της στην Αυστραλία το 1788 στην τοποθεσία του σημερινού Σίδνεϊ.

Αμερική

Οι δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις αποίκισαν εντατικά τη νεοευρεθείσα ήπειρο, εκτοπίζοντας του ιθαγενείς πληθυσμούς και καταστρέφοντας τους προηγμένους πολιτισμούς των Αζτέκων και των Ίνκα. Οι αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες της Ισπανίας, Πορτογαλίας, Βρετανίας και Γαλλίας, έκαναν εκτενείς εδαφικές διεκδικήσεις και εισήγαγαν μεγάλο αριθμό εποίκων, μαζί με τη μαζική εισαγωγή σκλάβων από την Αφρική.
Τη μερίδα του λέοντος απέκτησε η Ισπανία, η οποία είχε στην εξουσία της ολόκληρη τη Νότια Αμερική (με εξαίρεση τη Βραζιλία, η οποία πέρασε στην Πορτογαλία), όλη την Κεντρική, καθώς και σημαντικό ποσοστό στο νότιο και στο δυτικό κομμάτι της Βόρειας Αμερικής αντίστοιχα.
Η Βρετανία αποίκισε την ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής και η Γαλλία την κεντρική περιοχή της. Η Ρωσική αυτοκρατορία έστειλε αποστολές στη βορειοδυτική ακτή της ηπείρου και ίδρυσε την πρώτη της αποικία στην Αλάσκα το 1784 και αργότερα το προκεχωρημένο οχυρό του Φορτ Ρος στην περιοχή της σημερινής Καλιφόρνια το 1812. Στη δίνη του Επταετή Πολέμου το 1762, η Γαλλία παραχώρησε μυστικά τις περισσότερες από τις Βορειοαμερικανικές κτίσεις της στην Ισπανία με τη Συνθήκη του Φονταινεμπλώ. Το 1776 οι δεκατρείς Βρετανικές αποικίες κήρυξαν την ανεξαρτησία τους ως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με την ανεξαρτησία τους να επικυρώνεται από τη Συνθήκη των Παρισίων (1783), τερματίζοντας την Αμερικανική Επανάσταση.

Ύστερη νεότερη εποχή

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Πόλεμοι και Αποικιοκρατισμός

Αφότου οι Ευρωπαίοι απέκτησαν τον έλεγχο στην Αμερική, οι επεκτατικές δραστηριότητες της Δύσης στράφηκαν προς την Ανατολική Ασία και την Αφρική, όπου τον 19ο αιώνα τα Ευρωπαϊκά κράτη είχαν ξεκάθαρο τεχνολογικό προβάδισμα σε σχέση με τα κράτη των περιοχών αυτών. Η Βρετανία απέκτησε τον έλεγχο ολόκληρης της Ινδίας, της Αιγύπτου και της Μαλαισιανής χερσονήσου. Οι Γάλλοι με τη σειρά τους απέκτησαν την Ινδοκίνα, ενώ οι Ολλανδοί στερέωσαν τον έλεγχο τους στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Οι Βρετανοί, επίσης, εποίκισαν την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότια Αφρική με μεγάλους αριθμούς εποίκων από τη Βρετανία. Η Ρωσία αποίκισε μεγάλες περιοχές της Σιβηρίας, στις οποίες δεν είχε αναπτυχθεί η καλλιέργεια ακόμα, αυξάνοντας δραματικά το μέγεθος της. Συνέπεια του εκτεταμένου αποικιοκρατισμού, ήταν και η κυριαρχία του Λατινικού αλφαβήτου σε μεγάλο μέρος του κόσμου έως σήμερα.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις διαίρεσαν τις περιοχές της Αφρικής που απέμεναν σε ζώνες επιρροής. Εντός της Ευρώπης, οι οικονομικές και στρατιωτικές προκλήσεις δημιούργησαν ένα σύστημα εθνών-κρατών και εθνο-γλωσσολογικών ομάδων, οι οποίες ταυτοποιούνταν ως ξεχωριστά έθνη, αναζητώντας πολιτιστική και πολιτική αυτονομία.

Σύγχρονη εποχή

Η σύγχρονη εποχή ξεκινά με τον 20ο αιώνα και τα Ευρωπαϊκά κράτη να βρίσκονται στο απόγειο της δύναμης και πλούτου τους, με το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου να βρίσκεται υπό την άμεση κυριαρχία τους και το υπόλοιπο υπό την ισχυρή επιρροή τους.