google/wiki40b huggingface dataset:
Μαρία του Λεόν Μπέγιο και Ντελγάδο

Ο βίος της

Γεννήθηκε από φτωχή οικογένεια στο νησί της Τενερίφης (Ισπανία) και από παιδική ηλικία περιβαλλόταν από θαύματα. Δόθηκε από την μητέρα της για υιοθεσία, για να ζήσει μια καλύτερη ζωή, όμως, οι θετοί γονείς της την κακομεταχειρίζονταν, βάζοντάς την να κάνει τις σκληρότερες δουλειές του σπιτιού, ενώ ήταν μόλις επτά ετών. Η μητέρα της μαθαίνοντας σχετικά κατάφερε και την πήρε δύο φορές κρυφά από τους θετούς της γονείς, και γι' αυτό αργότερα έγινε η προστάτιδα των ομήρων και των απαχθέντων.
Το 1668 ακολουθώντας τη μοναστική ζωή εισήλθε στην Μονή της Αγίας Αικατερίνης της Σιένα, στην πόλη Άγιος Χριστόφορος του Λα Λαγούνα. Εκεί συνέχισε να κάνει θαύματα μέχρι που πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1731 με τη φήμη της αγιότητας. Τρία χρόνια αργότερα όταν έγινε η εκταφή της, το σώμα της ήταν ακόμα ακέραιο.
Σήμερα το Βατικανό χειρίζεται την αγιοποίηση της, εορτάζοντας την μνήμη της κάθε 15 Φεβρουαρίου, όπου την ημέρα αυτή χιλιάδες προσκυνητές από όλη την Ισπανία προσέρχονται στο μοναστήρι για να προσκυνήσουν το σκήνωμά της.
Η Μαρία του Λεόν Μπέγιο και Ντελγάδο θεωρείται από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες μυστικιστών όλων των εποχών. Θαύματά της είναι: Θερμοπληξία, Διόραση και την ικανότητα να είναι σε δύο μέρη ταυτόχρονα.
Ράχη Σταυροδρομίου Αχαΐας

Τοποθεσία

Βρίσκεται σε υψόμετρο 411 μέτρων στη γεωγραφική περιοχή της Τριταίας.

Ιστορία

Το παλιό όνομα Παλαιοκωστέικα του χωριού Ράχη είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο του πρώτου οικιστή της περιοχής (ήδη από το 19ο αιώνα), δηλ. κάποιου "Παλιοκώστα". Στην τρίτη έκδοση της "Ελληνικής χωρογραφίας" (1901) του Ιωάννη Εμμ. Νουχάκη αναφέρονται τα Παλαιοκωστέικα ως συνοικία του χωριού Ρένεσι (νυν Ξηροχώρι) με το όνομα Παλαιοχώριον και οι κάτοικοί του να μην καταγράφονται ξεχωριστά αλλά να συμπεριλαμβάνονται στον πληθυσμό του Ρενεσίου. Όπως αναφέρεται, απείχε στα 1901 εννιάμισι ώρες δρόμο από την Πάτρα ενώ η απόστασή του από την Προστοβίτσα, την έδρα του τότε δήμου Τριταίας, ήταν δυόμισι ώρες δρόμο.
Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Καπετάν Νικήτας (Νικόλαος Πολυκράτης) σκοτώθηκε μαχόμενος στις 12 Μαρτίου 1949 στο χωριό Παλαιοκωσταίικα, κοντά στην Ρουπακιά, μετά από προδοσία.

Διοικητική εξέλιξη

Την 16/05/1928 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και υπήχθη στην τότε κοινότητα Ρενεσίου. Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε από Παλαιοκωστέικα σε Ράχη. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Λοιπά στοιχεία

Ενορία του χωριού είναι ο ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης ενώ στην περιφέρεια του χωριού ανήκει και ο ναός της Παναγίας, ο λεγόμενος και "Παλαιομονάστηρο". Να μην συγχέεται με τη Ράχη Μόβρης.
Škoda Octavia

Εμπορική τοποθέτηση

Και οι τρεις γενιές του Octavia, έχουν βασιστεί μηχανικά στις αντίστοιχες χρονολογικά γενιές του μικρομεσαίου Volkswagen Golf, αλλά σε επιμηκυμένη εκδοχή της πλατφόρμας αυτής, με το μήκος του Octavia να ξεπερνάει εξ αρχής τα 4,5 μέτρα, μπαίνοντας στα όρια της μεσαίας κατηγορίας D. Για την ακρίβεια, η πρώτη γενιά του είχε μήκος 4,51 μέτρα και μεταξόνιο 2,51 μέτρα, η δεύτερη γενιά είχε μήκος 4,57 μέτρα και μεταξόνιο 2,58 μέτρα, και η τρίτη έφτασε τα 4,66 μέτρα και 2,69 μέτρα αντίστοιχα. 
Επίσης, αντίθετα με τους περισσότερους ανταγωνιστές του, δεν υπήρξε ποτέ εκδοχή hatchback 2 όγκων, παρά μόνο liftback sedan 3 όγκων και μάλιστα 5-πορτο, αν και προσφέρεται επίσης (από το 1998) και ως 5-πορτο station wagon. Ως αποτέλεσμα των δύο αυτών παραγόντων, είχε θεωρηθεί διαχρονικά ότι εμπίπτει στην μεσαία κατηγορία D, αντί της μικρομεσαίας C όπου ανήκει το Golf, ιδίως αν συνυπολογιστούν το μέγεθος και τα επίπεδα εξοπλισμού του Octavia. Αυτή η τοποθέτηση αποφασίστηκε και επίσημα από την Škoda τον Ιούλιο του 2018 να ισχύσει και τυπικά από την 4η γενιά του, λόγω του λίγο μικρότερου Škoda Rapid που τοποθετήθηκε απέναντι από το Golf, ενώ το Octavia αναφέρεται πλέον και επίσημα ως μεσαίο μοντέλο της κατηγορίας D. 
Διαχρονικά, προσφέρεται και μια έκδοση υψηλών επιδόσεων, με έντονα σπορ πινελιές, γνωστή ως Octavia RS ή Octavia vRS, η οποία έχει στενή μηχανική συγγένεια με το Volkswagen Golf GTI.

Το Octavia στην Ελλάδα

Το Škoda Octavia γνώρισε εξαιρετικά μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ελλάδα, χάρη στους μεγάλους χώρους αποσκευών, την πληθώρα εκδόσεων και την ανταγωνιστική του τιμή. Οι εκδόσεις TDI (turbodiesel), τόσο της πρώτης, όσο και της δεύτερης γενιάς, έχουν γνωρίσει τεράστια απήχηση και ως ταξί, με τη δεύτερη γενιά του να καταλαμβάνει με μεγάλη διαφορά την πρώτη θέση των πωλήσεων ταξί στη χώρα. Επίσης και η τρίτη γενιά του, παραμένει σταθερά στην πρώτη θέση των συνολικών πωλήσεων στην μεσαία κατηγορία D, καθώς και στην αγορά των ταξί, αν και σημείωσε κάπως λιγότερες πωλήσεις ως ταξί σε σύγκριση με τις δύο πρώτες γενιές, καθώς λόγω της οικονομικής κρίσης ορισμένοι υποψήφιοι αγοραστές στράφηκαν προς το λίγο μικρότερο Škoda Rapid της μικρομεσαίας κατηγορίας C.
Επιπλέον, εξαιρετικά δημοφιλείς στην Ελληνική Αστυνομία έγιναν, διαχρονικά, οι εκδόσεις turbo και TSI - παρομοίως, τόσο της πρώτης, όσο και της δεύτερης γενιάς (αντιθέτως, το Octavia τρίτης γενιάς δεν γνώρισε απήχηση, πλην όμως αυτό ήταν αποτέλεσμα της γενικότερης κρατικής αδυναμίας ανανέωσης του στόλου λόγω της οικονομικής κρίσης της χώρας).
Νεραντζιές Αχαΐας

Διοικητική εξέλιξη

Οι τότε Νεραντζές αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1889 και προσαρτήθηκαν με το ΦΕΚ 251Α της 04/10/1889 στον τότε Δήμο Αιγίου μέχρι το 1912, που, με την κατάργηση των δήμων, προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Σελιανίτικων. Με το ΦΕΚ 407Α της 17/11/1926 αποσπάστηκαν από την Κοινότητα Σελιανίτικων και ορίστηκαν ως έδρα της νεοπαγούς Κοινότητας Νεραντζών. Στις 16/10/1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Νεραντζιαί, ομοίως και της κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτώνται στο Δήμο Συμπολιτείας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Αιγιαλείας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Πετρώνα Αιτωλοακαρνανίας

Ιστορία

Εμφανίζεται το 1836 ως Συνοικισμός του Δήμου Φυτείας της επαρχίας Βάλτου Αιτ/νίας με την ονομασία Μπονίκοβον. Το έτος 1840 εμφανίζεται με την ονομασία Μπονίκοβον ή Μπονίτζοβον και υπάγεται στο Δήμο Ιδομένης. Το έτος 1845 μετονομάζεται σε Μπονίκεβος. Το 1928 μετονομάζεται από Μπονίκεβος σε Πετρώνα κι ένα χρόνο αργότερα προσαρτάται στην κοινότητα Αλευράδας, από την οποία αποσπάται και αναγνωρίζεται το 1933 ως αυτόνομη κοινότητα.
Από το Μπονίκεβο κατάγονταν πολλά μέλη της οικογένειας Γεωργούση, που έλαβαν μέρος στον αγώνα για ανεξαρτησία της Ελλάδας (1821-1829), όπως ο Γεωργούσης Κων/νος (φιλικός), οι Γεωργούσης Αποστόλης, Γιώργης και Κώστας (οπλαρχηγός). Επίσης αναφέρονται και οι αγωνιστές Μπαλάφας Νικόλαος και Αλεξάκης Δημήτριος. Στη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής πολλοί κάτοικοι της Πετρώνας έλαβαν μέρος στην εθνική αντίσταση. Μεταξύ αυτών ξεχώρισε ο οπλαρχηγός του Ε.Δ.Ε.Σ. Αθανάσιος Μπρέσιακας, που έλαβε μέρος σε σημαντικές μάχες. Από την Πετρώνα κατάγονταν και η οικογένεια Κωνσταντίνου Γκρέκα. Ο Κων/νος Γκρέκας είχε δύο παιδιά το Βασίλειο Γκρέκα,  δημόσιο υπάλληλο, που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή και την Νίκη Γκρέκα.
Χρυσό Σερρών

Ιστορικά στοιχεία

Σ' ένα χαμηλό ύψωμα, που βρίσκεται σε απόσταση τριών περίπου χιλιομέτρων νότια από τη σημερινή κωμόπολη, έχει διαπιστωθεί η θέση ενός Ρωμαϊκού αγροτικού οικισμού.  Στην πλαγιά του υψώματος αυτού βρέθηκαν παλιότερα όστρακα αγγείων, νομίσματα και επιτύμβιες επιγραφές αυτοκρατορικών χρόνων, ενώ σε κοντινή απόσταση σώζονταν λείψανα Ρωμαϊκής τοξωτής γέφυρας και τμήμα λιθόστρωτου δρόμου.
Η ύπαρξη ενός άλλου Ρωμαϊκού γεωργικού οικισμού διαπιστώνεται επίσης στον βραχώδη λόφο Ζελί, που βρίσκεται ανάμεσα στο Χρυσό και το Άγιο Πνεύμα (συγκεκριμένα κοντά στα όρια των κτηματικών τους περιοχών), όπου βρέθηκαν όστρακα Ρωμαϊκών και βυζαντινών αγγείων, καθώς και μια επιτύμβια επιγραφή του 2ου-3ου μ.Χ. αιώνα. Τέλος, η ύπαρξη ενός ακόμη αρχαίου οικισμού εντοπίστηκε, με βάση την επιφανειακή κεραμική, σε ένα χαμηλό ύψωμα κοντά στο γειτονικό χωριό Μονόβρυση.
Τρογκίρ

Ιστορία

Τον 3ο αιώνα π.Χ. κάτοικοι των Συρακουσών ίδρυσαν αποικία στο νησί Ίσσα (σημ. πόλη Βις), από το οποίο προέρχονταν οι άποικοι που ίδρυσαν την πόλη Τραγούριον, η οποία αναφέρεται και από τους ιστορικούς και γεωγράφους Στράβωνα και Πτολεμαίο. Το Τραγούριον αναπτύχθηκε σε μεγάλο λιμάνι μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους (λατ. ονομασία Tragurium Civium Romanorum), οπότε και άρχισε να την ανταγωνίζεται η δαλματική πόλη των Σαλώνων. Μετά από επίθεση Σλάβων και Αβάρων στην πόλη των Σαλώνων, η οποία καταστράφηκε, οι κάτοικοί της κατέφυγαν στο Τρογκίρ. Στους βυζαντινούς χρόνους ήταν γνωστή, από παρετυμολογία, με το όνομα Τετράγγουρον.
Μετά τις κατακτήσεις του Καρλομάγνου, οι δαλματικές πόλεις πέρασαν στα χέρια των Φράγκων. 
Τον 11ο αιώνα ιδρύθηκε στο Τρογκίρ επισκοπή, η οποία καταργήθηκε αιώνες μετά το 1828, ενώ το 1107 ιδρύθηκε επίσημα ως αυτόνομη πόλη από τον Ούγγρο βασιλιά Κολομάν. Το 1123 η πόλη κατακτήθηκε και καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους Σαρακηνούς. Ωστόσο ανέκαμψε σε σύντομο χρονικό διάστημα και γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση κατά το 12ο και 13ο αιώνα. Το 1242 κατέφυγε εκεί ο βασιλιάς Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας, θέλοντας να ξεφύγει από τους Τατάρους.
To 1420 είναι η χρονολογία-αφετηρία για την μακροχρόνια κυριαρχία των Ενετών στην περιοχή. Με την πτώση της Βενετίας το 1797, το Τρογκίρ πέρασε στη δυναστεία των Αψβούργων. Έπειτα από ένα διάστημα γαλλικής κατοχής από το 1806 ως το 1814, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, μέχρι το 1914 ανήκε στην Αυστροουγγαρία.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Τρογκίρ και όλη η Κροατία αποτέλεσε, μαζί με τη Σλοβενία, την Κροατία και τη Σερβία, το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Την περίοδο αυτή οι Ιταλοί κάτοικοι της πόλης, άλλοτε άρχουσα τάξη και μεγάλη σε πληθυσμό, αναγκάστηκαν να φύγουν προς την Ιταλία.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Τρογκίρ καταλήφθηκε από την Ιταλία το 1941 και τη Γερμανία το 1943. Απελευθερώθηκε το 1944, αποτέλεσε τμήμα της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας μέχρι τη διάλυσή της, οπότε το 1991 ανήκει επίσημα στο κράτος της Κροατίας.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ιδρύθηκε στην πόλη ναυπηγείο, του οποίου η ναυπηγική δραστηριότητα αποτελεί μέχρι σήμερα τη κεντρική βάση της οικονομίας της περιοχής, μαζί με τον τουρισμό, τη γεωργία και την αλιεία.
Τάκης Μπαρλάς

Βίος

Γεννήθηκε το 1893 στη Λευκάδα. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα ξεκίνησε να δημοσιεύει στίχους και μεταφράσεις σε λογοτεχνικά έντυπα της εποχής. Κατά τη διάρκεια της ζωής του εργάστηκε τόσο σε οργανικές θέσεις του Κράτους (υπάλληλος Υπουργείου Οικονομικών, Νομάρχης, Επιτροπή Λογοκρισίας, Γενικός Διευθυντής Υπουργείου Τύπου) όσο κι από διάφορα πόστα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής (Πολιτεία, Καθημερινή, Ελεύθερος Λόγος, Βραδυνή, Νέα Εστία, Νεοελληνικά Γράμματα, Ελληνικά Γράμματα, κ.α.).  
Δεξιών πεποιθήσεων, ο Μπαρλάς υποστήριξε τη φιλοβασιλική πλευρά κατά την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της διαμάχης μεταξύ Φιλοβασιλικών και Φιλοβενιζελικών, ερχόμενος χαρακτηριστικά σε ρήξη με τον φίλο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Εκστρατεία συμμετείχε στα μέτωπα των συγκρούσεων. Την περίοδο της Δικτατορίας Μεταξά εργάστηκε ως μέλος της επιτροπής λογοκρισίας ενώ στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής φυλακίστηκε από τα γερμανικά στρατεύματα, κατηγορούμενος για αντιβουλγαρική προπαγάνδα, και απελευθερώθηκε μετά από μεσολάβηση της Ένωσης Συντακτών.  
Πέθανε το 1974. Γιος του υπήρξε ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης Φαίδρος Μπαρλάς (1925 – 1975).

Λογοτεχνικό έργο

Στη λογοτεχνία, ασχολήθηκε κυρίως με την ποίηση. Η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο «Κραυγή», κυκλοφόρησε το 1915, ενώ αργότερα άλλες 4 ποιητικές συλλογές του κυκλοφόρησαν μέχρι το 1967. Από αυτές, η «Θυσία αλαλαγμού» (1944) τιμήθηκε με βραβείο από τον Σύνδεσμο Ελλήνων Λογοτεχνών, ενώ η ποιητική συλλογή του «Ποιήματα» έλαβε το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1968. Ποιήματά του περιλαμβάνονται σε διάφορες ανθολογίες.
Ασχολήθηκε, ακόμα, με μεταφράσεις αρχαίων τραγικών και ξένων λογοτεχνών ενώ έχουν δημοσιευθεί αρκετά κριτικά του κείμενα.
Ωμοπλάτη

Η ωμοπλάτη είναι πλατύ τριγωνικό οστό στον ώμο. Στην έξω γωνία της ωμοπλάτης βρίσκεται η ωμογλήνη, που αρθρώνεται με τη κεφαλή του βραχιόνιου οστού και σχηματίζουν την άρθρωση του ώμου. Η ωμοπλάτη είναι σημείο έκφυσης και κατάφυσης πολλών μυών. Η ωμοπλάτη έχει επίσης τρεις αποφύσεις, το ακρώμιο, την ωμοπλάτια άκανθα και τη κορακοειδή απόφυση.

Περιγραφή

Η ανθρώπινη ωμοπλάτη έχει τριγωνικό σχήμα με τρεις γωνίες (έξω, άνω και κάτω), τρία χείλη (έσω, έξω και άνω) και δύο επιφάνειες, τη πλευρική και την οπίσθια. Στην έξω γωνία βρίσκεται η ωμογλήνη, μια ρηχή αρθρική γλήνη με σχήμα κόμματος. Η ωμογλήνη αρθρώνεται με τη κεφαλή του βραχιόνιου οστού. Η ωμογλήνη αποκτά βάθος χάρις στη παρουσία ενός επιχείλιου δακτυλίου. Πάνω και κάτω από τη ωμογλήνη βρίσκονται δύο τραχιές επιφάνειες, το υπογλήνιο και υπεργλήνιο φύμα, που αποτελούν σημεία έκφυσης της μακράς κεφαλής του τρικέφαλου και του δικέφαλου βραχιόνιου μυ.
Η οπίσθια επιφάνεια της ωμοπλάτης διαιρείται από μια προεξέχουσα άκανθα σε ένα μικρό υπερακάνθιο βόθρο πάνω από την άκανθα και ένα μεγαλύτερο υπακάνθιο βόθρο από κάτω. Μεταξύ του σημείου που η ωμοπλάτια άκανθα προσφύεται στην οπίσθια επιφάνεια και την έξω γωνία σχηματίζεται η μείζων ωμοπλατιαία εντομή ή ακανθογληνοειδής εντομή. Επίσης, στην οπίσθια επιφάνεια της ωμοπλάτης βρίσκεται το ακρώμιο, μια προεξοχή της ωμοπλάτιας άκανθας προς τα εμπρός και εξώ που σχηματίζει ένα τόξο πάνω από την άρθρωση του ώμου. Στο ακρώμιο υπάρχει μια αρθρική επιφάνεια για την άρθρωση με τη κλείδα. Η πρόσθια (πλευρική) επιφάνεια από την άλλη δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο μόρφωμα και σχηματίζει τον υποπλάτιο βόθρο.
Το έξω χείλος είναι παχύ γιατί σε αυτό προσφύονται μύες, ενώ το έσω χείλος και το μεγαλύτερος μέρος του άνω είναι λεπτά. Στο έξω άκρο του άνω χείλος έχει την κορακοειδή απόφυση και τη μικρή αλλά ευδιάκριτη υπερπλάτια εντομή. Η κορακοειδής απόφυση είναι ένα αγκιστροειδές μόρφωμα που εξέχει μπρος και έξω, ακριβώς κάτω από το έξω μέρος της κλείδας.
Θεόδωρος Γαλιατσάτος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1956 στα Σβορωνάτα της Κεφαλλονιάς και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Πατρών. 
Από τη δεκαετία του '70 ήταν μέλος της ΚΝΕ και κατόπιν του ΚΚΕ. Στη συνέχεια, οργανώθηκε στον Συνασπισμό και στον ΣΥΡΙΖΑ. Έχει διατελέσει δημοτικός σύμβουλος Αργοστολίου και νομαρχιακός σύμβουλος Κεφαλονιάς και Ιθάκης καθώς και αντινομάρχης Κεφαλλονιάς και Ιθάκης τη περίοδο 2007-2009 . Το 2011 εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος και το 2014 περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 έθεξε ξανά υποψηφιότητα για τη θέση του περιφερειάρχη, ωστόσο δεν εξελέγη.
Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας.
Opel Signum

Εμπορική τοποθέτηση

Το Signum βασίστηκε σε μια ασυνήθιστη έννοια ενός πολύ μεγάλου 5-πορτου hatchback με σχεδόν κάθετη 5η πόρτα. Κατασκευαζόταν στο Ρύσελσχαϊμ, Γερμανία, μαζί με το στενά συγγενικό Opel Vectra τρίτης γενιάς. Αν και το Signum μοιραζόταν πλήθος κοινών στοιχείων με το Vectra τρίτης γενιάς, η πίσω 5-η πόρτα ήταν εντελώς διαφορετική. Οι διαστάσεις του Signum τοποθετούνται ανάμεσα σε παραδοσιακά μεγάλα οικογενειακά αυτοκίνητα και μεσαία πολυτελή αυτοκίνητα. Στις περισσότερες αγορές τιμολογήθηκε ανάλογα και ήταν ακριβότερο από το Opel Vectra, αλλά φθηνότερο από μοντέλα πολυτελείας όπως π.χ. το Audi A6. Το Opel Signum προοριζόταν να «καταλάβει» ένα εντελώς νέο τμήμα της αγοράς, αν και οι πωλήσεις του δεν έφτασαν ποτέ τα αναμενόμενα επίπεδα.
Τον Σεπτέμβριο του 2005, υπέστη μια ελαφρά ανανέωση, με εμφανέστερη διαφορά τον επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος. Επίσης, από τα τέλη του 2005, ο Πιερλουίτζι Κολλίνα πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις του Signum, καθώς και του Vectra, για την Ευρώπη.

Αντικατάσταση του Signum

Από τον Μάρτιο του 2008, το Vauxhall Signum δεν βρισκόταν στον τιμοκατάλογο της Vauxhall, υποδηλώνοντας ότι η παραγωγή της δεξιοτίμονης εκδοχής είχε διακοπεί οριστικά, ενώ τον Ιούλιο του 2008 σταμάτησε και η παραγωγή της αριστεροτίμονης έκδοσης. Τα Opel Vectra τρίτης γενιάς και Opel Signum αντικαταστάθηκαν ταυτόχρονα από το Opel Insignia πρώτης γενιάς τον Οκτώβριο του 2008.
Σημαία ευκαιρίας

Ελληνική ναυτιλία

Η μεγαλύτερη φυγή ελληνικών πλοίων σε σημαίες ευκαιρίας σημειώθηκε στη περίοδο 1973 - 1980 και ήταν εκείνη η περίοδος που εξανάγκασε τον Κ. Καραμανλή να πει στον Α.Παπανδρέου όταν ανέλαβε Πρωθυπουργός, την ιστορική φράση: "Πρόσεξε Ανδρέα την Ναυτιλία γιατί έχει προπέλες".
Δυτική Περιφέρεια (MLS)

Λογότυπο

Το λογότυπο της Δυτικής Περιφέρειας του MLS έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Οδοκαθαριστής

Ο οδοκαθαριστής μπορεί να αναφέρεται στο επάγγελμα ενός ατόμου ή σε μια μηχανή που καθαρίζει τους δρόμους. Ο οδοκαθαριστής καθαρίζει τους δρόμους συνήθως σε αστική περιοχή.
Οι οδοκαθαριστές έχουν χρησιμοποιηθεί σε πόλεις, δεδομένου ότι η αποχέτευση και η αποκομιδή απορριμμάτων αποτελούν προτεραιότητες. Ένα πρόσωπο που καθαρίζει τον δρόμο θα χρησιμοποιήσει μια σκούπα και ένα φτυάρι για να καθαρίσει τα απορρίμματα, τα ζωικά απόβλητα και τις βρωμιές που συσσωρεύονται στους δρόμους. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν μάνικες νερού για να πλένουν τους δρόμους.
Οι μηχανές δημιουργήθηκαν τον 19ο αιώνα για να κάνουν την εργασία πιο αποτελεσματικά. Σήμερα, οι σύγχρονοι οδοκαθαριστές είναι τοποθετημένοι σε σωμάτια φορτηγών και μπορούν να σκουπίσουν απορρίμματα που συσσωρεύονται στους δρόμους.
Ινστιτούτο της Λιθουανικής Γλώσσας

Το Ινστιτούτο της Λιθουανικής Γλώσσας στο Βίλνιους είναι ένας ερευνητικός οργανισμός που χρηματοδοτείται από το κράτος και επικεντρώνεται στην έρευνα γύρω από την λιθουανική γλώσσα.

Ιστορία

Το ινστιτούτο ιδρύθηκε από την εκδοτική επιτροπή του Ακαδημαϊκού Λεξικού της Λιθουανικής Γλώσσας, το οποίο δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Juozas Balčikonis το 1930. Ως αποτέλεσμα αυτής της επιτροπής, το 1939 ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Λιθουανικών Σπουδών Antanas Smetona. Ο σκοπός του Ινστιτούτου είναι να μελετά την λιθουανική γλώσσα.
Μετά την σοβιετική εισβολή στην Λιθουανία το 1941, το Ινστιτούτο Λιθουανικών Σπουδών Antanas Smetona και η Λιθουανική Εταιρεία Επιστημών συσπειρώθηκαν και ονομάστηκαν Ινστιτούτο της Λιθουανικής Γλώσσας, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ακαδημίας Επιστημών. Το Ινστιτούτο αντιμετώπισε δυσκολίες κατά την διάρκεια της περιόδου εκείνης ; ένας αριθμός σημαντικών γλωσσολόγων είχαν μεταναστεύσει, υπήρχε ιδεολογική πίεση να επιβληθεί η μαρξιστική θεωρία περί γλώσσας και οι επαφές με την διεθνή γλωσσολογική και γλωσσική κοινότητα είχαν περιοριστεί. Το 1952 συσπειρώθηκε με το Ινστιτούτο της Λιθουανικής Λογοτεχνίας. Τον Απρίλιο του 1990 το Ινστιτούτο απέκτησε ξανά την θέση του ως ανεξάρτητος οργανισμός.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Φιλιππίνων

Ιστορία

Η ύπαρξη της ομοσπονδίας χρονολογείται από το 1907 όταν καθιερώθηκε ως «Ερασιτεχνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Φιλιππίνων» (Philippine Amateur Football Association, PAFA). Ήταν μεταξύ των δώδεκα ιδρυτικών μελών της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC).
Fc (Unix)

Η fc είναι κλασικό πρόγραμμα του Unix που εμφανίζει ή διορθώνει και εκτελεί ξανά εντολές που έχουν ήδη δοθεί σε ένα διαλογικό κέλυφος κάποια προηγούμενη στιγμή. Η fc είναι ενσωματωμένη εντολή του κελύφους στο κέλυφος Bash  - η εντολή help fc δείχνει πληροφορίες χρήσης.
Όσιγιεκ

Βιομηχανία

Υπάρχουν βιομηχανίες ξυλείας και ζάχαρης.

Μεταφορές

Υπάρχει λιμάνι στον ποταμό Ντράβα και διεθνές αεροδρόμιο. Η πόλη είναι, επίσης, σημαντικός οδικός και σιδηροδρομικός κόμβος.
Λέων Βυζάντιος

Ο Λέων Βύζας ή Βυζάντιος είναι υμνογράφος και ασματογράφος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.
Ήταν σύγχρονος του Γερμανού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Έκανε πολλά έργα που ψάλλονται σήμερα σε διάφορες εορτές.
Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων

Αυταρχική διακυβέρνηση

Ήταν ηγεμόνας δεσποτικός και απολυταρχικός. Παρά όμως την αυταρχικότητα και τους βαρείς φόρους που επέβαλλε, ήταν λάτρης των γραμμάτων και των τεχνών. Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) και ο Φλωρεντινός στόλος που πήρε μέρος σε αυτή ενέπνευσαν τον καλύτερο ζωγραφικό πίνακα. Έκτισε πάρα πολλές κατασκευές, περισσότερο για να εξασφαλίσει την άμυνα του κράτους του από τους εχθρούς. Ήταν και λάτρης της αλχημείας, τέχνη που κληρονόμησε από τη μάμμη του Κατερίνα Σφόρτσα. Ο βασιλιάς Κάρολος Ε΄ τον βοήθησε να ανεξαρτητοποιηθεί εντελώς και να απαλλαγεί το κράτος του από οποιαδήποτε Ισπανική επιρροή. Ταυτόχρονα φρόντιζε να εξουδετερώνει όλες τις εναντίον του συνωμοσίες πριν δημιουργηθούν, οργανώνοντας τη δολοφονία των ύποπτων γι' αυτό. Ένας από αυτούς ήταν ο Λορεντσίνο (1548), ο τελευταίος Μέδικος διεκδικητής της Φλωρεντίας. 
Τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής του, συντετριμμένος από το θάνατο δύο γιων του από ελονοσία, παρέδωσε την εξουσία στο γιο του Φραγκίσκο και αποσύρθηκε στη βίλα του Καστέλο.
Μάρινερ 6 και 7

Tο Μάρινερ 6 και το Μάρινερ 7 ήταν δύο διαστημόπλοια που το 1969 εκτέλεσαν, στα πλαίσια του ευρύτερου προγράμματος Μάρινερ (αγγλ. Mariner, ναυτικός), μια διπλή αποστολή στον Άρη. Πέταξαν πάνω από τον ισημερινό και το νότιο πόλο του πλανήτη, μελέτησαν την ατμόσφαιρα και την επιφάνειά του και έστειλαν εκατοντάδες εικόνες στην γη.
Ιταλικός λύκος

Περιγραφή

Ο ιταλικός λύκος, ζυγίζει κατά μέσο όρο 25 - 35 κιλά. Έχει μήκος σώματος 110 - 148 εκατοστά και ύψος 50 - 70 εκατοστά. Το τρίχωμα του λύκου έχει χρώμα γκρι - καφέ, το εσωτερικό των ποδιών και της κοιλιάς είναι λευκό και τα μπροστινά πόδια και η πλάτη τους είναι μαύρη. Το μαύρο του χρώμα είναι μοναδικό χαρακτηριστικό του είδους, πράγμα σπάνια για τα άλλα υποείδη του γκρίζου λύκου. Οι ιταλικοί λύκοι ζουν σε ομάδες 2 - 7 λύκων.

Διατροφή

Τρέφονται συνήθως με μικρά οπληφόρα. Στην περιοχή της Ιταλίας τρέφεται με ελάφια, κόκκινα ελάφια και αγριογούρουνα και στις Άλπεις με αγριοκάτσικα. Τρέφεται επίσης και με οικόσιτα ζώα όπως τα πρόβατα, οι κατσίκες και σπανιότερα με άλογα και αγελάδες. Λόγω του μικρού του μεγέθους, αποφεύγει να κυνηγήσει μεγάλου μεγέθους θηράματα.

Κατανομή

Παλαιότερα, οι Ιταλικοί λύκοι ζούσαν σε ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο και την Σικελία. Σήμερα, οι Ιταλικοί λύκοι ζουν στα Απέννινα όρη, στην Καλαβρία, στην Λιγουρία, στις Δυτικές Άλπεις και στο Πεδεμόντιο. Παλαιότερα ομάδες Ιταλικών λύκων υπήρχαν και στην Ελβετία. Οι πληθυσμοί τους, υπολογίζονται στα 500 - 1000 άτομα. Ο πληθυσμός τους συνεχίζει να επεκτείνεται ειδικά στις Άλπεις.
Aral AG

Προϊόντα

Η Aral προσφέρει διάφορα προϊόντα πετρελαίου. Εκτός από την κλασική βενζίνη, το πετρέλαιο κίνησης και τα λιπαντικά, διαθέτει φυσικό αέριο, υγραέριο όπως προπάνιο ή βουτάνιο, υγρό και αέριο υδρογόνο και πετρέλαιο θέρμανσης.
Πολλά πρατήρια της Aral προσφέρουν ένα ευρύτερο φάσμα αντικειμένων, συχνά επίσης PetitBistro. Επιπλέον, εμπεριέχουν πλυντήριο αυτοκινήτων για τον καθαρισμό του εξωτερικού και του εσωτερικού αυτοκινήτων και οχημάτων.
Για τις επιχειρήσεις, η Aral προσφέρει διαφορετικούς τύπους καρτών καυσίμων. Υπάρχει η Aral CardKomfort για τις μικρές επιχειρήσεις, η Aral CardPlus για τις μεγαλύτερες εταιρείες και η Aral CardTruck με πρόσθετες υπηρεσίες που σχετίζονται με φορτηγά.
Σε μία μελέτη αποτύπωσης της ποιότητας των προσφορών και των υπηρεσιών προς τους πελάτες, στους σταθμούς φυσικού αερίου, η οποία πραγματοποιήθηκε από την Deutsche Gesellschaft für Verbraucherstudien (DtGV, Γερμανική Ένωση Μελέτης για τον Πελάτη) σε συνεργασία με τη N24, η Aral τερμάτισε 3η πίσω από την Q1 και την OIL.

Λογότυπο

Το λογότυπο της εταιρείας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Κύριο στοιχείο του λογότυπου είναι το σχήμα ρόμβου, στο οποίο εμπεριέχεται η εκαστοτε επωνυμία της εταιρείας.