google/wiki40b huggingface dataset:
Άρις Μεσσηνίας

Ιστορία

Ολόκληρη η περιοχή της κάτω Μεσσηνιακής πεδιάδας (το νότιο τμήμα της πεδιάδας, η «Μακαρία γη») δεν είχε κατοικηθει πριν την περίοδο της Φραγκοκρατίας, λόγω της βαλτώδους φύσης της. Στο τέλος της Τουρκοκρατίας και στα πρώτα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 το χωριό ονομαζόταν Ασλάναγα. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Μετονομασιών Ν.Γ. Πολίτης πρότεινε να μετονομαστεί το χωρίο σε "Μακαρία", καθώς ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Κάτω Μεσσηνιακής Πεδιάδας, γνωστής στην αρχαιότητα ως "Μακαρία γη". Τελικά προκρίθηκε η ονομασία Μεσοποταμία, ονομασία προφανώς εμπνευσμένη από το ότι το χωριό ήταν κτισμένο μεταξύ δύο ποταμών, του Άριος και του Πάμισου. Στη συνέχεια το χωριό άλλαξε εκ νέου όνομα, μετονομαζόμενο σε Άρι, από τον παρακείμενο ποταμό.
Από τον Άρι κατάγονταν ο οπλαρχηγός Αναστάσιος Τζαμαλής (ή Τσαμαλής), γνωστός για τη δράση του κατά την Επανάσταση του 1821. Ο Τζαμαλής υπήρξε ένας από τους αρχηγούς της Μεσσηνιακής Επανάστασης του 1834 μαζί με τον Γιαννάκη Γκρίτζαλη και τον Μητροπέτροβα. Η Μεσσηνιακή Επανάσταση γνώρισε κάποιες επιτυχίες μέχρι τη μάχη του Ασλάναγα, στην οποία οι δυνάμεις των επαναστατών νικήθηκαν από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Ένα μικρό μνημείο έξω από το χωριό τιμά τον Αναστάσιο Τζαμαλή.

Οικονομία

Ο Άρις παράγει κυρίως ελαιόλαδο και ελιές, αλλά και ποικίλα οπωροκηπευτικά προϊόντα. Διαθέτει δύο ελαιοτριβεία.

Αξιοθέατα

Το ξυλόγλυπτο τέμπλο της κεντρικής εκκλησίας του χωριού, κατασκευασμένο από Ηπειρώτες καλλιτέχνες, τον 19ο αιώνα. 
Το φράγμα του Πάμισου συγκρατεί τα νερά του ποταμού. Τα αργοκινούμενα και άφθονα νερά του ποταμού ευνοούν την ανάπτυξη πλούσιας χλωρίδας και πανίδας στις όχθες του.
Στην απέναντι από το χωριό όχθη του ποταμού είναι κατασκευασμένη η αεροπορική βάση Καλαμάτας, κέντρο εκπαίδευσης της πολεμικής αεροπορίας.
Οι εγκαταστάσεις του πρώην ΑΣΟ έχουν παραχωρηθεί στο Δήμο για δημιουργία πολιτισμικού κέντρου. Τα κτίσματα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την άποψη της Βιομηχανικής Αρχαιολογίας.

Δραστηριότητες

Ο παραδοσιακός σαϊτοπόλεμος και το Κάψιμο του Ιούδα πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τη Δευτέρα του Πάσχα στον Άρι, προσελκύοντας θεατές από όλο το Νομό.
Α.Ο. Σίθωνες Νικήτης

Ιστορική αναδρομή

Ο σύλλογος ξεκίνησε την πορεία του με την ονομασία Α.Ο. Νικήτης.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 1999-00 ο σύλλογος κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.Χ., λαμβάνοντας το εισιτήριο για την Α' Κατηγορία. Εκεί παρέμεινε μέχρι το τέλος της περιόδου 2004-05, οπότε και, κατακτώντας την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα και το Πρωτάθλημα, κατάφερε να ανέλθει για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Κατά τις δύο πρώτες αγωνιστικές περιόδους που συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, 2005-06 και 2006-07, η ομάδα της Νικήτης κατέλαβε την 8η θέση στην τελική κατάταξη του 2ου Ομίλου Βορρά. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2007-08, έπειτα από 16 συνεχόμενες ήττες, αποσύρθηκε από το Πρωτάθλημα, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στο τοπικό Πρωτάθλημα της Χαλκιδικής.
Την περίοδο 2008-09 πραγματοποίησε μία νέα αρχή στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Χ., το οποίο και κατέκτησε άμεσα. 
Από το καλοκαίρι του 2011 η ομάδα της Νικήτης μετονομάστηκε επίσημα σε «Σίθωνες Νικήτης». 
Την περίοδο 2011-12, οπότε και το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας διεξήχθη σε δύο ομίλους, η ομάδα συμμετείχε στο Νότιο, αποττυγχάνοντας να περάσει στην τελική φάση. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, οπότε επέστρεψε και ο μοναδικός όμιλος, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 6η θέση της κατάταξης.

Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος

Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Σίθωνες Νικήτης διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.Χ.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γήπεδο Σιθωνίας. Προπονητής του συλλόγου είναι από τον Ιούλιο του 2013 ο Γιόβαν Μίκιτις.

Ιστορική αναδρομή

Κατά αγωνιστική περίοδο 2012-13 οι Σίθωνες Νικήτης έλαβαν μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.Χ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις στην 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα.

Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος

Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Σ. Κένταυρος Νέας Καλλικράτειας αναμένεται να διαγωνιστεί στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.Χ..
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γήπεδο Σιθωνίας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούνιο του 2013 ο Σωτήρης Κοκκινόπουλος.
Πρόεδρος Γουίλσον

Πληροφορίες

Η ταινία αποτέλεσε φιλόδοξο εγχείρημα του προέδρου της 20th Century Fox Ντάριλ Φ. Ζάνουκ, ο οποίος θαύμαζε το έργο του προέδρου Γουίλσον. Παρά το γεγονός ότι η ταινία έλαβε θετικές κριτικές,, δεν ήταν εξίσου επιτυχημένη στο Box-Office, κάτι που ενόχλησε τον Ζάνουκ, ο οποίος απαγόρευσε στους υπαλλήλους του να μιλούν για την ταινία υπό την παρουσία του. Η ταινία είχε προϋπολογισμό 4 εκατομμυρίων δολαρίων κι έκανε εισπράξεις 2 εκατομμυρίων.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου συμβουλίου του Κεμπέκ, ο Φράνκλιν Ρούζβελτ πρότεινε στον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Ουίνστον Τσώρτσιλ να δουν μαζί την ταινία. Αλλά ο Τσώρτσιλ βαρέθηκε και στα μισά της πήγε να κοιμηθεί.
Ο κριτικός κινηματογράφου Μάνι Φέρμπερ δεν ενθουσιάστηκε επίσης με την ταινία κι έγραψε στην κριτική του: Η επίδραση της ταινίας είναι παρόμοια με εκείνη που προκαλούν οι καρτ ποστάλ με αξιοθέατα που αγοράζει κανείς από τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, οι οποίες ξεδιπλώνονται σαν ακορντεόν και εμφανίζουν τις ομορφιές της πόλης. Οι παραγωγοί σίγουρα γνωρίσουν πολλά περισσότερα για τον Παγκόσμιο Πόλεμο, τη συνθήκη των Βερσαλλιών, αλλά και για τον ίδιο τον Ουίλσον, αλλά όλα αυτά αποκρύπτονται από την ταινία με τον ίδιο τρόπο που στις καρτ ποστάλ δεν εμφανίζονται τα κακόφημα τετράγωνα της πόλης. Τρία τέταρτα μετά την έναρξη της ταινίας εμφανίζεται δελτίο με αναφορές στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, που κάνει όλα όσα προηγήθηκαν κι όσα ακολουθούν στην ταινία να φαίνονται κωμικά.
Γερμανικός ιδεαλισμός

Ορισμός του Ιδεαλισμού

Ο ορισμός του Ιδεαλισμού είναι σύνθετος. Ο φιλοσοφικός ορισμός του ιδεαλισμού της γερμανικής σχολής είναι ότι οι ιδιότητες που προσδίδουμε στα διάφορα πράγματα μέσω της ανακάλυψής τους, εξαρτώνται από τον τρόπο που αυτά τα αντικείμενα εμφανίζονται σε εμάς και γίνονται καταληπτά ως αισθητότητες, ως μείγμα δηλαδή των αισθητηριακών μας οργάνων και της εμπειρίας μας, όπως αυτή είναι συσσωρευμένη μέσω του γονιδιακού επικαθορισμού μας και των πρώιμων παραστάσεών μας, σηματοδοτώντας και νοηματοδοτώντας τις αντιλήψεις μας. Τουτέστιν, οι ιδιότητες που μπορεί να έχει ένα αντικείμενο ανεξαρτήτως της Ιδέας, είναι ασυνάρτητο με τον Ιδεαλισμό ως φιλοσοφικό ρεύμα.

Ο Καντ

Ο Ιμμάνουελ Καντ (1724–1804) θεωρείται συχνά ως ο πιονέρος των γερμανών ιδεαλιστών. Η εργασία του Καντ αποσκοπούσε να αποτελέσει τη γέφυρα μεταξύ των δυο κυρίαρχων φιλοσοφικών σχολών του 18ου αιώνα: του Ρασιοναλισμού (Ορθολογισμός) και του Εμπειρισμού. Ο ρασιοναλισμός πρέσβευε την απόκτηση της γνώμης μόνο μέσω της λογικής επαγωγής, ενώ ο εμπειρισμός θεωρούσε ότι η γνώση αποκτάτο μόνο μέσω των αισθήσεων (των προσλαμβανουσών τους με την εμπειρία δηλαδή, όπως ένας καθρέφτης αντανακλά ένα ορισμένο είδωλο το οποίο μέσω της συνέχειάς του (συνέχεια με την υλιστική έννοια) γίνεται νοητό ως αντικειμενική οντότητα). Η λύση που πρότεινε ο Καντ εστίαζε στην υπόθεση ότι ενώ συγκεκριμένα αντικείμενα μπορούσαν να γίνουν αισθητά μόνο μέσω της αισθητότητας (της ανθρώπινης ικανότητας να αισθάνεται με την αντικειμενική έννοια του όρου),  θα μπορούσαμε ωστόσο να γνωρίζουμε από πριν τη μορφή που αυτά παίρνουν πριν την επίδραση της εμπειρίας μέσω της αλληλεπίδρασης του αντικειμένου με τις αισθήσεις.

Ο Φίχτε

Ο Γιόχαν Φίχτε είχε ένα επιτηδευμένο και πολύπλοκο στυλ γραφής και ανάπτυξης των ιδεών του, το οποίο πλησίαζε πολύ εκείνο του Καντ. Ο Φίχτε απέδιδε τη μέγιστη σπουδαιότητα στο Εγώ του ατόμου, καθιστώντας το  πυρήνα της Ιδέας, θεωρώντας ότι καθετί εξωτερικό στοιχείο δεν ήταν παρά οι προβολές του Εγώ μας στον κόσμο. Στη φιλοσοφική του πραγματεία το Εγώ αποτελούσε το αίτιο και κάθε εξωτερικό αντικείμενο το αιτιατό, το οποίο αυστηρώς καθοριζόταν από την άρρηκτη πνευματική αγωγιμότητά του με το Εγώ, περιοριζόμενο όμως στο ρόλο του απολύτως παθητικού δέκτη.
2550 Ουσάυ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ουσάυ είναι άγνωστα.
Τουρκοκυπριακή Εθνική Ένωση

Η Τουρκοκυπριακή Εθνική Ένωση (ΤΚΕΕ, τουρκικά: Kibris Milli Türk Birligi, KMTB) ήταν κυπριακό συντηρητικό κόμμα με ηγέτη τον Φαζίλ Κιουτσούκ.

Ιστορία

Η ΤΚΕΕ ιδρύθηκε το 1955 ως διάδοχος του κόμματος "Η Κύπρος είναι Τουρκική", το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Κιουτσιούκ. Στις νομοθετικές εκλογές πριν την ανεξαρτησία κέρδισε τις 15 τουρκικές έδρες στην Βουλή των Αντιπροσώπων και όλες τις έδρες στην Τουρκική Κοινοτική Συνέλευση. 
Το 1963 οι βουλευτές του αποχώρησαν από το κοινοβούλιο μετά το ξέσπασμα διακοινοτικής βίας, αλλά συνέχισαν να νομοθετούν για τους Τουρκοκύπριους. Το 1973 το κόμμα διαλύθηκε και τα περισσότερα μέλη του ενεπλάκησαν στην ίδρυση πολιτικών κομμάτων στην ΤΔΒΚ.

Ιδεολογία

Ο κύριος σκοπός του κόμματος ήταν η προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων. Πριν την ανεξαρτησία το 1960, υποστήριζε την διαίρεση του νησιού, γνωστή ως Ταξίμ στα τουρκικά. Μετά την χορήγηση ανεξαρτησίας, υποστήριξε τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου για το μοίρασμα των εξουσιών στην χώρα.
Γιάννης Πανούσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου 1949. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ στην Γαλλία με ειδίκευση στην εγκληματολογία. Από το 1978 δίδαξε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, όπου διετέλεσε κοσμήτορας, αντιπρύτανης και από το 1994 ως το 1997 πρύτανης. Από το 1997 διδάσκει στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου διετέλεσε και πρόεδρος, ενώ έχει συμμετάσχει στις διοικούσες επιτροπές του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και του Ιονίου Πανεπιστημίου. Διετέλεσε πρόεδρος ή μέλος σε αρκετούς επιστημονικούς φορείς. Έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει τρία παιδιά.

Πολιτική σταδιοδρομία

Από το 1978 ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ, από το οποίο άρχισε σταδιακά να διαφοροποιείται το 1983 και αποχώρησε επισήμως εξαιτίας του σκανδάλου Κοσκωτά. Απομακρύνθηκε οριστικά την περίοδο 2001-2002.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 ήταν υποψήφιος με τον Συνασπισμό για την υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς, και κατέλαβε την 4η θέση με ποσοστό, 5,71%. Στη συνέχεια προσέγγισε τη Δημοκρατική Αριστερά με την οποία εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012.
Αποχώρησε από την Δημοκρατική Αριστερά πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα το 2015 ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη. Η θητεία του ήταν ταραχώδης, καθώς υπήρξαν αντιδράσεις για το έργο του στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Πιο συγκεκριμένα, όταν έγινε η εισβολή των ΜΑΤ στην υπό κατάληψη πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, το τμήμα δικαιωμάτων του κόμματος διαφώνησε με την απόφαση αυτή, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε την αποπομπή του από την κυβέρνηση, αλλά και ο τότε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, ζήτησε την παραίτησή του. Ο Γιάννης Πανούσης απάντησε μέσω ενός άρθρου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα και αναφερόταν στην «Αριστερά του Τίποτα». Η σύγκρουση με τον Διαμαντόπουλο συνεχίστηκε, όταν ο Πανούσης δήλωσε πως είναι νόμος των φυλακών να δολοφονούνται οι παιδοκτόνοι από συγκρατούμενούς τους. O Διαμαντόπουλος τον κατηγόρησε ότι με τη δήλωση αυτή προτρέπει σε αυτοδικία και θρέφει το πιο συντηρητικό και εκδικητικό κομμάτι της κοινωνίας. Λίγο καιρό αργότερα, στο τέλος του Μαΐου του 2015 ο Πανούσης έγραψε ένα άρθρο όπου ανέφερε: «αντιεξουσιαστές, συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και οργανωμένο έγκλημα θέλουν να με διώξουν». Σε σκληρό τόνο του απάντησε και πάλι ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, αλλά και η Ραχήλ Μακρή. Τέλος, τον Ιούλιο του 2015, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε ξανά την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση, κατηγορώντας τον για «όργιο καταστολής» σε πορεία που έγινε στην Αθήνα.
Μετά τη λήξη της θητείας του ως αναπληρωτής υπουργός, δήλωσε πως ήθελε τρεις φορές να παραιτηθεί, όμως τον απέτρεψε ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν ήταν υποψήφιος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1993–94 (υδατοσφαίριση)

Προκαταρκτικός γύρος

Ο Προκαταρκτικός γύρος διεξήχθη σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων μεταξύ 7 και 9 Ιανουαρίου του 1994. Οι δύο πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην Τελική φάση.

Τελική φάση

Η Τελική φάση διεξήχθη μεταξύ 16 και 20 Μαρτίου του 1994 στο Παλέρμο.
Ηλίας Βασιλάς

Βιογραφία

Ήταν ένα από τα πέντε παιδιά του Βασιλείου και της Μαρίας Βασιλά. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1929 και πήρε το πτυχίο του την 13.12.1929. Υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης από το 1933 μέχρι το 1969, αρχικά σε πόλεις της Δυτικής Ελλάδας και μεταπολεμικά στην Αττική και την Κορινθία. Συνταξιοδοτήθηκε το 1969.
Απέδωσε στη νεοελληνική γλώσσα αρκετά έργα του Αισχύλου και παρουσίασε μελέτες για την πατρίδα του, την Πρέβεζα, σχετικές με την ιστορία, τα μνημεία, τα έθιμα και προσωπικότητες της πόλης, που στην πλειονότητά τους καλύπτουν χρονικά τις περιόδους της Ενετοκρατίας (1684-1701 και 1718-1797), τη σύντομη Γαλλική κατοχή της Πρέβεζας (1797-1798) και την τουρκοκρατία.
Οι μελέτες του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και σε ανάτυπα. Στη Νέα Εστία το 1930, στην Ηχώ του Ιονίου (εκδότης Φώτιος Κονιδάρης) μεταξύ 1952-1966, στην Ηπειρωτική Εστία (Μιχαήλ Μάνου και Δημοσθένη Κόκκινου) μεταξύ 1953-1982, στην ετήσια έκδοση Ηπειρωτικό Ημερολόγιο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, στο πρώτο και μοναδικό τεύχος των Χρονικών της Πρέβεζας του Συλλόγου των Πρεβεζάνων της Αθήνας, το 1959. Έγραψε, επίσης, πολλά κείμενα στις εφημερίδες: Βήμα Πρεβέζης (έκδοση του Νικήτα Τσουτσάνη) την περίοδο 1953-1959, Αγών Πρεβέζης (Γιάννης Τάλλαρος) μεταξύ 1955-1966, Εθνικός Κήρυξ Πρεβέζης και Πρέβεζα (Θανάσης Τσόκας), Ο Τύπος (Ιωάννης Μουστάκης), Πρεβεζάνικα Νέα (Σπύρος Τσόκας), Ηπειρωτικόν Μέλλον (Αθανάσιος Γκογκώνης) και Φωνή της Πρεβέζης (Χάρης Πάτσης).
Δημοσιεύσεις κειμένων του έγιναν και μετά τον θάνατό του (κηδεύτηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1982) στο περιοδικό Πρεβεζάνικα Χρονικά (έκδοση Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πρέβεζας) και στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη (Θανάσης Τσόκας) και Τοπική Φωνή (Κική Ζέρβα).
Το 2012 εκδόθηκαν τα Άπαντα του Ηλία Βασιλά από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας (τον Δήμο Πρέβεζας ως νομικό πρόσωπο με το οποίο συνενώθηκε η Βιβλιοθήκη μετά το 2011) και το Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις, έκδοση στην οποία έχουν συγκεντρωθεί όλες οι δημοσιευμένες εργασίες του, με εξαίρεση τις μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων. Κριτικές της έκδοσης δημοσιεύθηκαν από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές Κώστα Κόμη, Μαρίνα Βρέλλη-Ζάχου και Γιάννη Ρέντζο.
Στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πρέβεζας έγινε πρόταση το 2012 για ίδρυση και λειτουργία πρεβεζάνικου δημοτικού λαϊκού πανεπιστημίου, στο όνομα του Ηλία Β. Βασιλά.
Πύρρος Γ΄ της Ηπείρου

Βιογραφία

Ήταν γιος του Πτολεμαίου Β΄ βασιλιά της Ηπείρου (βασ. 237-234), γιος του Αλεξάνδρου Β΄ της Ηπείρου (272-242).
Διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά δολοφονήθηκε και τον διαδέχθηκε η εξαδέλφη του Δηιδάμεια Β΄, κόρη τού Πύρρου Β΄ (βασ. 242-238).
Ήταν ο τελευταίος άρρην της δυναστείας και με το τέλος του οι Αιακίδες εξέλιπαν.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Ινστιτούτο Τέχνης του Ντιτρόιτ αρ. 50.193.A)

Ιστορικό του ευρήματος

Ο αμφορέας αυτός βρέθηκε στην Κυρήνη. Ήταν στη συλλογή του Ρίτσαρντ Νόρτον (Richard Norton) (Βοστώνη και Ρώμη) (δανείστηκε στο Μουσείο Καλών Τεχνών στη Βοστώνη το 1909 - Loan #MFA 368.09 Norton). Στη συνέχεια ήταν στην κατοχή του εμπόρου Τσαρλς Μόρλεϊ (Charles L. Morley) στη Νέα Υόρκη, από τον οποίο το αγόρασε το Ινστιτούτο Τέχνης του Ντιτρόιτ (DIA) το 1950.

Περιγραφή

Η όψη Α (μπροστινή όψη) εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά που κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι της κρατάει ασπίδα χωρίς καμιά παράσταση. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με ανδρικά αγάλματα στην κορυφή. Δίπλα στον αριστερό κίονα φαίνεται (γραμμένη κάθετα) η επίσημη επιγραφή του επάθλου των Παναθηναίων «ΤΟΝΑΘΕΝΕΘΕΝΑΘΛΟΝ» (Τον Αθενέθεν άθλον). Στην όψη Β (οπίσθια όψη) εικονίζονται τέσσερις δρομείς.

Ιστορική τοποθέτηση

Το έργο αυτό δεν φέρει το όνομα του επώνυμου άρχοντα, άρα δεν είναι δυνατή η ακριβής χρονολόγησή του. Από τον Μπίζλεϋ (J. Beazley) θεωρήθηκε ότι ανήκει στο Asteios Group (ABV, 412), την «ομάδα του Αστείου», μαζί με άλλους δυο αμφορείς, τον Παναθηναϊκό αμφορέα (Ασμόλειο μουσείο Οξφόρδης αρ. 572) (Oxford 572) από την Αθήνα με το όνομα του άρχοντα Αστείου 373/372 π.Χ. και τον Παναθηναϊκός αμφορέας (Ελληνορωμαϊκό Μουσείο της Αλεξάνδρειας αρ. 18239) (Alexandria 18239) από την Κυρηναϊκή που φέρει το όνομα του άρχοντα Φρασικλείδη 371/370 π.Χ. Από τον Έσμπαχ (Eschbach) (1986) θεωρείται ότι είναι παραγωγής των ετών 392/91 π.Χ.
Αλέξης Ηρακλείδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1952 και είναι γιος του πρέσβη Δημήτρη Ηρακλείδη. Σπούδασε στην Πάντειο Σχολή (1970-1974) και στα πανεπιστήμια του Λονδίνου (University College) (1977-1978, M.Sc. το 1978) και του Κεντ (1979-1983, Ph.D. το 1986). Έχει διατελέσει εμπειρογνώμων του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών σε θέματα μειονοτήτων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους διεθνείς οργανισμούς (1983-1997) και έχει χρηματίσει αναπληρωτής εμπειρογνώμων της Sub-Commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (1990-1992).
Έχει συγγράψει επτά βιβλία στα αγγλικά και δεκατρία στα ελληνικά. Οι επιστημονικές του δημοσιεύσεις καλύπτουν τις εσωτερικές και διεθνείς πτυχές των εθνοτικών και αποσχιστικών συγκρούσεων, την αυτοδιάθεση των λαών, την επέμβαση (καθώς και την ανθρωπιστική επέμβαση), τον εθνικισμό, τα στερεότυπα στις συγκρούσεις και την εξωτερική πολιτική, τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ) και τη μελέτη συγκεκριμένων εθνοτικών και διακρατικών συγκρούσεις με στόχο την επίλυση τους, όπως το Μεσανατολικό, το Κόσοβο, την ελληνοτουρκική διένεξη, το Κυπριακό, το Μακεδονικό, το Νοτιοσουδανικό πρόβλημα, και άλλα. Από το 1992 και μετά έχει γράψει πολλά άρθρα στον ημερήσιο τύπο, ειδικότερα στις εφημερίδες Αυγή, Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, Το Βήμα, και τον περιοδικό τύπο, όπως Ο Πολίτης και Αντί, με αντικείμενο την επίλυση του Κυπριακού, την επίλυση της ελληνοτουρκικής διένεξης (κυρίως τη διένεξη του Αιγαίου) και τη βελτίωση των σχέσεων Αθήνας-Άγκυρας, την επίλυση της διένεξης Αθήνας-Σκοπίων και την εδραίωση μίας σύγχρονης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. 
Το 2004 τάχθηκε υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν, υποστηρίζοντας πως η απόρριψη του σχεδίου από την ελληνοκυπριακή πλευρά θα οδηγούσε - μεταξύ άλλων - σε επίσημη αναγνώριση της Βόρειας Κύπρου από ικανό αριθμό κρατών (αρχικά από διάφορα μουσουλμανικά κράτη και αργότερα από κράτη της Δύσης), σε ανυποληψία της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της Ε.Ε. και σε μια επιστροφή στις τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.
Λίγκα της Ειρήνης και Ελευθερίας

Η Λίγκα της Ειρήνης και Ελευθερίας (Ligue internationale de la paix) δημιουργήθηκε μετά από πίεση της κοινής γνώμης εναντίον του πολέμου της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας με το Βασίλειο της Πρωσίας για το Λουξεμβούργο. Παρόλο που το ζήτημα του Λουξεμβούργου λύθηκε ειρηνικά το 1867 με την συνθήκη του Λονδίνου, ο γαλλοπρωσσικός πόλεμος δεν μπορούσε να αποφευχθεί και έτσι η Λίγκα διαλύθηκε και επαναϊδρύθηκε ως 'Société française pour l'arbitrage entre nations' (Ένωση μεσολαβητών ανάμεσα στα έθνη) τον ίδιο χρόνο. Η  Société pour l'arbitrage μπορεί να ιδωθεί ως προπομπός του Δικαστηρίου της Χάγης το οποίο ιδρύθηκε το 1899 και της Κοινωνίας των Εθνών που ιδρύθηκε το 1919 και ήταν προπομπός του ΟΗΕ.

Πρώτο συνέδριο

Το πρώτο συνέδριο της Λίγκας, έλαβε χώρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1867 στην Γενεύη. Ο Emile Acollas όρισε την οργανωτική επιτροπή με την υποστήριξη του Τζον Στιούαρτ Μιλ, του Élisée Reclus και του αδελφού του Élie Reclus. 
Άλλοι σημαντικοί υποστηρικτές ήταν οι Βίκτωρ Ουγκώ, ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, Louis Blanc, Edgar Quinet, Jules Favre, and Alexander Herzen. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ευρώπη υπέγραψαν για υποστήριξη του Κογκρέσου.
Ελαβε υποστήριξη από την την εργατική-κομμουνιστική Πρώτη Διεθνή με τον Καρλ Μαρξ να παρακολουθεί το Κογκρέσσο. Ο αναρχικός Μιχαήλ Μπακούνιν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Γενεύη καθώς εντάχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή.
Κανονικός δορυφόρος

Στην αστρονομία, ένας κανονικός δορυφόρος είναι ένας φυσικός δορυφόρος που ακολουθεί μια σχετικά κοντινή στον πλανήτη του τροχιά και ίδας φοράς με την δική του  τροχιά, με μικρή κλίση ή εκκεντρότητα. Πιστεύεται ότι έχουν σχηματιστεί σε τροχιά γύρω από τους πρωτογενείς, σε αντίθεση με τους ακανόνιστους δορυφόρους, οι οποίοι συνελήφθησαν και τέθηκαν σε τροχιά γύρω από αυτούς.
Υπάρχουν τουλάχιστον 57 κανονικοί δορυφόροι γύρω από τους οκτώ πλανήτες: ένας γύρω από τη Γη, οκτώ γύρω από το Δία, 23 επίσημα ονομασμένοι κανονικοί δορυφόροι του Κρόνου (χωρίς να μετρώνται εκατοντάδες ή χιλιάδες μικροί δορυφόροι και έλικες), 18 γνωστοί γύρω από τον Ουρανό, και 7 μικροί κανονικοί δορυφόροι του Ποσειδώνα (ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Ποσειδώνα, Τρίτωνας, φαίνεται να έχει συλληφθεί). Πιστεύεται ότι οι πέντε δορυφόροι του Πλούτωνα και οι δύο της Χαουμέια σχηματίστηκαν σε τροχιά γύρω από αυτούς τους νάνους πλανήτες, από τα συντρίμμια που δημιουργήθηκαν από γιγαντιαίες συγκρούσεις.
Λουί ντε Φυνές

Βιογραφία

Η οικογενεια του ανηκε στην αριστοκρατια της Σεβιλλης (Sevilla). Ο πατερας του Carlos Luis de Funes de Galarza , ηταν δικηγορος και η μητερα του Leonor Soto Reguera ηταν κορη συμβολαιογραφου απο την Ortigueira (La Coruña).
Το
1904 φευγει ο πατερας του για την Γαλλια μαζι με την νεοτατη τοτε 
συζυγο του, παρα την αντιθεση της οικογενειας της. Εκει δεν μπορει να 
ασκησει το επαγγελμα του δικηγορου και γιαυτο γινεται κοσμηματοπωλης. 
Αργοτερα φευγει για την Βενεζουελα και επιστρεφει μερικα χρονια μετα 
καταβεβλημενος απο την φυματιωση για να πεθανει το 1934 μονος του στη 
Ισπανια. 
Στα πέντε του χρόνια, ο Louis λαβαινει από τη μητέρα του, τα 
πρώτα μαθήματα πιάνου. Περναει τα παιδικά του χρόνια στο 
Villiers-sur-Marne . Το 1930, ολοκλήρωνει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και με πρόταση του αδελφού του, ο οποίος ασχολείται
με την πώληση της γούνας, μπαινει στη Ανωτερη Σχολη Βυρσοδεψιας αλλά 
αποβαλλεται μετα από συνεχείς διαπληκτισμούς. Ξεκινησε τοτε να εργάζεται
σε διαφορα βυρσοδεψεία και ασκούσε επίσης και άλλα επαγγέλματα απο τα 
οποία γενικά απορρίπτεται εξαιτίας της τεμπελιάς του. Για το λόγο αυτό, 
οι γονείς του αποφάσισαν να τον στειλουν στην τεχνική ΣΧΟΛΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 
ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ που σήμερα ονομάζεται εθνική ανώτατη σχολή 
Louis-Lumière.Ο Louis επιλέξτε το μάθημα "ταινία". Ο Louis εκδιώχθηκε 
από το ίδρυμα ένα χρόνο αργότερα, το 1933, λὀγω ενός "αστείου" με θειικο
νατριο που προκἀλεσε πυρκαγια.Ο Louis ζει τότε μια περίοδο που 
κυμαίνεται μεταξύ ανεργίας και περιστασιακων εργασιων οπου καταλήγει 
πάντα να απολυεται.
Ο Louis παντρεύτηκε την πρώτη σύζυγό του 
το1936  Από το γάμο αυτο γεννιέται ενας γιος. Παιρνει διαζυγιο το 1942. 
Το  1943 ξαναπαντρεύεται, αυτή τη φορά με την Jeanne Augustine 
Bartholomee, εγγονή του Guy de Maupassant και αποκτα δύο γιους.
Η
καλλιτεχνική ζωή του δεν αρχίζει καλά,  δεχεται συντομες εργασιες και 
υποαπασχοληση σε κακοφημα πιανο μπαρ και καμπαρἐ. Κατέχοντας ένα πολυ 
καλό μουσικό αυτἰ θα του χρησιμεύσει , χρόνια αργότερα, σε ταινίες όπως 
το Le Corniaud,  Le Grand Restaurant και L'Homme Orchestre. Επίσης, έχει
καλή γνώση για τον κινηματογράφο. Σε εκείνα τα χρόνια, αναπτύσσει την 
kλαψιαρικη ματιἀ και τις νευρικες χειρονομίες του Donald Duck.
Από το 1945 μέχρι το 1957 μετείχε ως ηθοποιός σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες ως καρατερίστας ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους νευρικούς, υπερκινητικούς χαρακτήρες που ερμήνευσε, όπως το "Αντώνιος και Αντουανέττα", "Το δηλητήριο", "Οι Ουσσάροι", "Διασχίζοντας το Παρίσι", "Ο Βασιλιάς του Μπλα-μπλα-μπλα", Ο Χωροφύλακας του Σαν-Τροπέ, στην ομώνυμη σειρά ταινιών κ.ά. Έγινε περισσότερο γνωστός στην Ευρώπη, ενώ παρά την επιτυχία του στον κινηματογράφο δεν σταμάτησε να παίζει στο θέατρο, ειδικά μετά την επιστροφή του το 1972, που υπήρξε θριαμβευτική, μέχρι το τέλος της ζωής του. 
Στην Ελλάδα συχνά αναφέρεται και σαν "Βέγγος της Γαλλίας" λόγω των πολλών κοινών τους σημείων. Πέθανε μετά από καρδιακή προσβολή στη πόλη Ναντ της Γαλλίας.