google/wiki40b huggingface dataset:
Οθωμανικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο

Το Οθωμανικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο ήταν τουρκικό ανεξάρτητο ειδησεογραφικό πρακτορείο, το οποίο ιδρύθηκε το 1909 και απορροφήθηκε, το 1923, από το Πρακτορείο Αναντολού.

Ιστορία

Το Οθωμανικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο ιδρύθηκε το 1909, λίγο καιρό μετά την επανάσταση της 24ης Ιουλίου 1908, εντός μίας χώρας όπου οι ειδήσεις παρέχονταν, ακόμη, σχεδόν αποκλειστικά από το Πρακτορείο Αβάς, γαλλικών συμφερόντων, και το Πρακτορείο Κωνσταντινούπολη, αυστριακών συμφερόντων. Ιδρυτής του, πρόεδρος και ιδιοκτήτης, ήταν ο «πρίγκιπας» Σαλίχ Γκουρντζί, καταγόμενος από μία εκ των 500 σεφαρδιτικών εβραϊκών οικογενειών, οι οποίες, κατά την διάρκεια του 17ου αιώνα, ασπάστηκαν το Ισλάμ, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει σπουδές δικαίου στο Παρίσι, όπου κατέστη ως ένας εκ των ηγετών του κινήματος των Νεότουρκων, πολιτικού και επαναστατικού κόμματος το οποίο επιθυμούσε την αποκατάσταση του Οθωμανικού Συντάγματος του 1876. 
Το Οθωμανικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο αντικαταστάθηκε το 1914 με το Οθωμανικό Εθνικό Πρακτορείο. Από τις απαρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ιδρυτής του υποχρεώθηκε σε εξορία στη Γενεύη, καθώς αρνήθηκε να θέσει το ειδησεογραφικό πρακτορείο του στην υπηρεσία του Ηπειρωτικού Πρακτορείου και των Γερμανών, οι, εκείνη την περίοδο, ήλεγχαν την Τουρκία. Απεβίωσε το 1919.
Μετά το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Οκτώβριο του 1922, το Οθωμανικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο συνεργάστηκε με τα ειδησεογραφικά πρακτορεία Αβάς και Ρόιτερς. Ωστόσο, το Πρακτορείο Αναντολού, το οποίο διαδέχτηκε το, ιδρυθέν το 1920 από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, «κεμαλικό γραφείο τύπου», απορρόφησε το πρακτορείο, μέσω συμφωνίας η οποία υπεγράφη τον Οκτώβριο του 1923, έτος του θανάτου του, κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου όπου ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ προχώρησε στην εκδίωξη των Δυτικών από την χώρα.
Am Fenster

Το Am Fenster είναι επιτυχία του (τότε) ανατολικογερμανικού συγκροτήματος της ροκ City. Κυκλοφόρησε το 1977 και έγινε χρυσός δίσκος. Η σύνθεση είναι του 1974. Θεωρείται ως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια της ροκ μουσικής, και ιδίως της ανατολικογερμανικής σκηνής.

Ιστορικό

Ήταν το 1974 όταν ο βουλγαρικής καταγωγής Γκεόργκι Γκόγκοβ και ο Κλάους Σέλμκε πειραματίζονταν με την μουσική των δημοτικών τραγουδιών της Βουλγαρίας. Ο Γκόγκοβ έπαιζε βιολί, ενώ ο τραγουδιστής Έμιλ Μπογκντάνοβ διάβαζε την ποιητική συλλογή Versuch es mit der kleinen Liebe της Γερμανίδας ποιήτριας Χίλντεγκαρντ Μαρία Ράουχφους (1918–2000), που περιείχε τους στίχους Am Fenster. Η μουσική έδεσε με τους στίχους και οι City άρχισαν να παίζουν το τραγούδι στις συναυλίες τους. Η δισκογραφική τους εταιρεία όμως αρνήθηκε να το ηχογραφήσει, διότι είχε μεγάλη διάρκεια επτά λεπτών, και επιπλέον καινοτομούσαν με τη χρήση βιολιού που δεν συνηθίζονταν τότε. Ο Μπογκντάνοβ αυτομόλησε από την Ανατολική Γερμανία και πήγε στη Σουηδία. Αντικαταστάτης του στο συγκρότημα έγινε ο Τόνι Κραλ, ο οποίος έκανε πρόβα το τραγούδι, το ηχογράφησε μόνος του, και έστειλε κασέτες σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το κομμάτι έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία και τελικά κυκλοφόρησε ως σινγκλ το 1977, και ως μάξι σινγκλ το 1978. Στην Αθήνα έγινε γνωστό από πειρατικό ραδιοσταθμό που το έπαιζε όλη την ημέρα και έγινε ανάρπαστο.
March of the Saint

Τραγούδια

1. March of the Saint (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:14

2. Can U Deliver (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:35

3. Mad House (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:48

4. Take a Turn (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:44

5. Seducer (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:51

6. Mutiny on the World (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:26

7. Glory Hunter (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 5:10

8. Stricken by Fate (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:43

9. Envy (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 2:59

10. False Alarm (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:19

Μπόνους κομμάτια στην επανέκδοση του 2006

1. March of the Saint (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:32

2. Seducer (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:39

3. Mutiny on the World (24-track demo) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 3:37
Άπω Βορράς (Ρωσία)

Ο Ακραίος Βορράς ή Άπω Βορράς (ρωσικά: Крайний Север, Дальний Север) είναι μεγάλο μέρος της Ρωσίας που βρίσκεται κυρίως βόρεια του Αρκτικού Κύκλου και με τεράστιους ορυκτούς και φυσικούς πόρους. Η συνολική της έκταση είναι περίπου 5.500.000 τ.χλμ, και περιλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο της συνολικής έκτασης της Ρωσίας. Τυπικά, οι περιφέρειες του Ακραίου Βορρά περιλαμβάνουν το σύνολο της Γιακουτίας, τις Περιφέρειας Μαγκαντάν, τις Περιφέρεια Καμτσάτκα και της Περιφέρειας Μούρμανσκ, καθώς και ορισμένες περιοχές και πόλεις της  Περιφέρειας Αρχάγγελσκ, της Δημοκρατίας των Κόμι, της Περιφέρειας Τιουμέν, του Κράι Κρασνογιάρσκ, της Περιφέρειας Ιρκούτσκ, της Περιφέρειας Σαχαλίνης, του Κράι Χαμπαρόφσκ, καθώς και όλα τα νησιά του Αρκτικού Ωκεανού, τις θάλασσές τους, τη Θάλασσα Μπέρινγκ και τη Οχοτσκική θάλασσα.
Λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών της περιοχής, οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί παραδοσιακά τιμώνται από τη ρωσική κυβέρνηση με υψηλότερους μισθούς από τους εργαζόμενους των άλλων περιφερειών. Ως αποτέλεσμα του κλίματος και του περιβάλλοντος, οι αυτόχθονες λαοί της περιοχής έχουν αναπτύξει ορισμένες γενετικές διαφορές που τους επιτρέπουν να αντιμετωπίσουν καλύτερα το περιβάλλον της περιοχής.

Μεγαλύτερες πόλεις

Οι μεγαλύτερες πόλεις είναι το Μούρμανσκ (με πληθυσμό 302.468 κατοίκων), το Γιακούτσκ (με πληθυσμό 286,456 κατοίκων), το Νόριλσκ (με πληθυσμό 175.365 κατοίκων), το Νόβι Ουρενγκόι (με πληθυσμό 116.450 κατοίκων), και το Μαγκαντάν (με πληθυσμό 95.048 κατοίκων). Το μεγαλύτερο και πιο νότιο Αρχάγγελσκ (με πληθυσμό 350.985 κατοίκων) είναι η μεγαλύτερη από τις πόλεις και τα εδάφη που "εξισώνονται" στον Άπω Βορρά.

Νομικό καθεστώς

Ο Βορράς είναι γνωστός για το εξαιρετικά σκληρό κλίμα. Οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί, εκτός από τους αυτόχθονες πληθυσμούς που συμμετέχουν σε παραδοσιακά επαγγέλματα, και οι κρατούμενοι των στρατοπέδων εργασίας (π. χ., τα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης), λαμβάνουν ένα επιπλέον βαθμό πληρωμής, και αναφέρεται ως "Βόρειο Μπόνους" (ρωσικά: северные надбавки, severnye nadbavki). Οι επιπλέον παροχές περιλαμβάνουν έξτρα διακοπές, επιπλέον παροχές αναπηρίας, επιπλέον συνταξιοδοτικές παροχές και επιδόματα στέγασης, ως αποζημίωση για τις δύσκολες συνθήκες εργασίας. Η αποζημίωση αυτή είχε αρχίσει στο πλαίσιο της πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης, και έχει διατηρηθεί από τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Τον Ιανουάριο του 2007, η Επιτροπή της Κρατικής Δούμας για Θέματα της Βόρειας και της Άπω Ανατολής ενέκρινε ένα σχέδιο νόμου για τον ορισμό περιοχών εντός του Άπω Βορρά, η οποία θα προσδιοριστεί η έκταση της αποζημίωσης για τους εργαζόμενους. Οι περιοχές καθορίστηκαν με βάση το γενικό κλίμα, με τις σκληρότερες περιοχές να συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη αποζημίωση σε σχέση με ηπιότερες περιοχές.
Ιστορίδα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιστορίδα (Ιστορίς) είναι γνωστή μία θυγατέρα του μάντη Τειρεσία στην υπηρεσία της Αλκμήνης. Σύμφωνα με μία τοπική παράδοση που αναφέρει ο Παυσανίας (Θ΄ 11, 3), η Ιστορίδα έκανε ό,τι η Γαλινθιάδα: Την εποχή που η Αλκμήνη ήταν έγκυος στον Ηρακλή, η ζηλιάρα θεά Ήρα, σύζυγος του Δία, του οποίου νόθος γιος ήταν ο Ηρακλής, είχε απαγορεύσει στην Ειλείθυια, τη θεότητα του τοκετού, να βοηθήσει την Αλκμήνη να γεννήσει. Το αντίθετο μάλιστα, έστειλε την Ειλείθυια να εμποδίσει τη γέννα. Η Ειλείθυια πήγε και κάθισε στο πεζούλι σταυρώνοντας τα δάχτυλα των χεριών της πάνω στα γόνατά της. Πάνω από μία εβδομάδα πέρασε έτσι και η Αλκμήνη κόντεψε να πεθάνει. Τότε η Ιστορίδα σκέφθηκε ένα τέχνασμα για να εξουδετερώσει τα μάγια της Ειλείθυιας: βγήκε έξω από το παλάτι προσποιούμενη τη χαρούμενη και ανήγγειλε ότι η Αλκμήνη είχε γεννήσει με τη βοήθεια του Δία. Η Ειλείθυια ακούγοντας τις φωνές της Ιστορίδας πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένη, νιώθοντας τις αρμοδιότητές της παραβιασμένες. Εκείνο όμως που είχε σημασία είναι ότι ξέμπλεξε τα δάχτυλά της και έτσι έλυσε χωρίς να το θέλει τα μάγια. Αμέσως η Αλκμήνη «ελευθερώθηκε» και γέννησε τον Ηρακλή, αλλά και τον Ιφικλή, γιο του συζύγου της Αμφιτρύωνα.
Ναμπαρίν Ενχμπαγιάρ

Καριέρα

Γεννήθηκε στο Ουλάν Μπατόρ, την 1η Ιουνίου του 1958. Ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1975 και σπούδασε στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας το 1980. Εργάστηκε ως μεταφραστής έργων κλασικών συγγραφέων, όπως ο Ντίκενς. Από το 1985 ως το 1986 παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Λιντς, στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Έγινε ο πρώτος εκλεγμένος βουλευτής στη χώρα το 1992 και την περίοδο 1992-96 ήταν Υπουργός πολιτισμού. Το 2000 το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές, κερδίζοντας 72 επί συνόλου 76 εδρών στη Βουλή. Στις 26 Ιουλίου του ιδίου έτους εξελέγη ομόφωνα στην πρωθυπουργία. Το 2004, μετά την ήττα του κόμματός του στις εκλογές, παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός. Εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής (2004-05).
Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 22 Μαΐου του 2005, εξελέγη Πρόεδρος με 53,4% των ψήφων και διαδέχτηκε τον Νατσαγκίν Μπαγκαμπάντι. Ο αντίπαλός του στις εκλογές, Μεντσαϊχάν Ενχσαϊχάν (Mendsaikhan Enkhsaikhan), πήρε 20%. Ανέλαβε Πρόεδρος στις 24 Ιουνίου του 2005. Η κυβέρνησή του ήρθε αντιμέτωπη με επικριτές και με διαδηλώσεις, κατά τις οποίες ζητήθηκε η παραίτησή του, Διεκδίκησε τη διατήρησή του στην προεδρία και στις επόμενες εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου του 2009. Ηττήθηκε στις εκλογές από τον υποψήφιο της Αντιπολίτευσης, Τσαχιάγκιϊν Ελμπεγκντόρζ, ο οποίος έλαβε 51,24% των ψήφων έναντι 47,44% για τον Ενχμπαγιάρ με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 73,52%. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Ελμπεγκντόρζ, στις 18 Ιουνίου του 2009.
Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου

Στόχος - Όραμα

Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου έχει ως στόχο την προσφορά ποιότητας πανεπιστημιακών σπουδών και αριστείας στην διδασκαλία, στην έρευνα και ιδιαίτερα στην κοινωνική προσφορά. Δομημένο σε ευρωπαϊκά και αμερικάνικα πρότυπα αποτελεί σήμερα την κορυφαία επιλογή χιλιάδων νέων.

Διεθνείς Διαπιστεύσεις, Αναγνωρίσεις

Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου είναι το πρώτο και το μοναδικό ιδιωτικό Πανεπιστήμιο της Κύπρου που πέτυχε να εγκριθεί από τον ΔΟΑΤΑΠ (Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών & Πληροφόρησης). ως ομοταγές και ισότιμο προς τα Ελληνικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
To Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου αξιολογήθηκε και βραβεύθηκε με το “Investors in People”.
Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου σύνφωνα με το U-Multirank, είναι ανάμεσα στα πρώτα 150 Πανεπιστήμια της Ευρώπης στην κατηγόρια Εφαρμοσμένης Γνώσης (Applied Knowledge Partnership) και στα πρώτα 300 Πανεπιστήμια στην κατηγόρια Έρευνας (Research and Research Linkages). Το U-Multirank παρέχει πληροφορίες για περισσότερα από 1,200 ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, 1,800 σχολές και 7,500 προγράμματα σπουδών σε 80 χώρες, παρουσιάζοντας με σαφή τρόπο τις επιδόσεις ενός ευρύτερου φάσματος πανεπιστημίων, καθώς και των δυνατοτήτων τους να συμβάλουν στην ανάπτυξη.
Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου συγκαταλέγεται στα 100 καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως για το δείκτη «Ενέργεια και Κλιματική Αλλαγή», σύμφωνα με το Σύστημα Αξιολόγησης Πανεπιστημίων UI GreenMetric 2016. Πρόκειται για παγκόσμια αναγνώριση των πρακτικών που εφάρμοσε το πανεπιστήμιο για την φιλική προς το περιβάλλον διαχείριση και βιωσιμότητα της πανεπιστημιούπολης.
Επίσης το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου είναι μέλος του δικτύου European Foundation for Quality Management (EFQM).
Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου είναι πλέον ένα από τα 816 διακεκριμένα και ιστορικά πανεπιστήμια που συγκροτούν τον διεθνούς κύρους οργανισμό Observatory Magna Charta Universitatum.

Φοιτητική Ζωή

Στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου λειτουργούν 26 φοιτητικοί όμιλοι που διοργανώνουν διάφορες εκπαιδευτικές, πολιτιστικές, καλλιτεχνικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Από το Πανεπιστήμιο διοργανώνονται μουσικές βραδιές, φεστιβάλ εθνικοτήτων, έκδοση φοιτητικής εφημερίδας, εκπαιδευτικές επισκέψεις κα. Στο Πανεπιστήμιο υπάρχουν ομάδες Φουτσαλ, Χάντμπολ, Βόλεϊ και Μπάσκετ. Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου διαθέτει Κλειστό Αθλητικό Κέντρο και Γυμναστήριο

Σχολές, Τμήματα και Προγράμματα Σπουδών

Στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου λειτουργούν 4 Σχολές με προγράμματα σπουδών στην Ελληνική και Αγγλική γλώσσα:

Επικοινωνία

Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου
Διογένους 6

Έγκωμη

Τ.Θ.22006

Τ.Κ. 2404 Λευκωσία

Κύπρος 
Τηλ: 00357-22713000 & 00357-22713001, Φαξ: 00357-22713172 & 00357-22662051

Ιστοσελίδα: www.euc.ac.cy
Στήλη των Λαβυαδών

Η στήλη ή επιγραφή των Λαβυαδών είναι μία από τις πρώτες επιγραφές που βρέθηκαν στους Δελφούς και φαίνεται να καθορίζει τους κανόνες που καθόριζαν τη λειτουργία της φρατρίας των Λαβυαδών.

Περιγραφή

Το 1893, λίγο μετά την έναρξη της Μεγάλης Ανασκαφής στους Δελφούς, εντοπίστηκε μια στήλη τετραγωνικής κάτοψης που έφερε και στις τέσσερις πλευρές της επιγραφές. Ο διευθυντής ανασκαφών Th. Homolle  ήταν ο πρώτος που μελέτησε την επιγραφή και αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για ένα σύνολο κανόνων που αφορούσαν στην εύρυθμη λειτουργία και τις εσωτερικές σχέσεις μιας φρατρίας, αυτής των Λαβυαδών. Για χρόνια η στήλη έμενε κυριολεκτικά στην αφάνεια, καθώς στο πρώτο μουσείο η θέση της στήλης ήταν σε σημείο σκοτεινό. Η μεταφορά της στην Επιγραφική Στοά του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των ερευνητών, που μπορούσαν πλέον να διαβάσουν καλύτερα την επιγραφή . Προέκυψαν αρκετά ερωτήματα, όπως αν οι Λαβυάδαι ήταν πράγματι μια φρατρία, καθώς πουθενά στην επιγραφή δεν κατονομάζονται ως τέτοια. Η αναφορά όμως στον "Ποσειδώνα Φράτριο" εξακολουθεί να συνηγορεί υπέρ της θεωρίας της φρατρίας. Η επιγραφή χρονολογείται στην ύστερη κλασική εποχή. Ιδιαίτερα εκτεταμένη είναι η αναφορά στις επικήδειες τελετουργίες, όπου αναφέρεται ότι ο νεκρός έπρεπε να συνοδεύεται στην τελευταία του κατοικία με απόλυτη ησυχία, χωρίς θρήνους.
Γουέλφος ΣΤ΄ της Τοσκάνης

Βιογραφία

Ήταν ο 3ος γιος του Ερρίκου Θ΄ του μαύρου δούκα της Βαυαρίας και της Βουλφχίλντας των Μπίλουνγκ, κόρης του Μάγκνους δούκα της Σαξονίας, κυρίας του Λύνεμπουργκ. Ο πρωτότοκος Κορράδος ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ο αδελφός του Ερρίκος Ι΄ ο υπερήφανος έλαβε τα δουκάτα της Βαυαρίας και της Σαξονίας και ο Γουέλφος ΣΤ΄ τις πατρικές κτήσεις στη Σουηβία, δηλ. τις κομητείες του Άλτορφ και του Ράβενσμπουργκ.
Μετά από πρόταση του αδελφού του Ερρίκου Ι΄, νυμφεύτηκε μια από τις πιο πλούσιες κληρονόμους της Γερμανίας, την Ούτα κόμισσα του Σάουενμπεργκ, κόρη του Γκόντφριντ του Καλφ, παλατινού κόμη του Ρήνου. Όταν το 1311 απεβίωσε ο πεθερός του, διαφώνησε με τον ανιψιό του Γκόντφριντ για το ποιος θα κληρονομήσει το Καλφ. Η αδελφή του Γουέλφου ΣΤ΄, η Ιουδήθ, είχε γιο τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν μετέπειτα βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος ήταν μόλις 7 έτη μικρότερός του.
Το 1142 ο Κορράδος Γ΄, βασιλιάς της Γερμανίας, κατάσχεσε το δουκάτο της Βαυαρίας και ο Γουέλφος ΣΤ΄ ενώθηκε με τον αδελφό του εναντίον του βασιλιά, όμως στη μάχη του Φλόχμπεργκ (1150) ηττήθηκαν. Το 1152 οι Γουέλφοι ειρήνευσαν με τους Χοενστάουφεν. Το ίδιο έτος ο Φρειδερίκος Α΄ εκλέχθηκε βασιλιάς και απέδωσε το 1156 το δουκάτο της Βαυαρίας στον Ερρίκο τον λέοντα. Στον Γουέλφο ΣΤ΄, αρχηγό των Γουέλφων, έδωσε το δουκάτο του Σπολέτο, τη μαρκιωνία της Τοσκάνης, το πριγκιπάτο της Σαρδηνίας και άλλες κτήσεις στην Ιταλία, που πριν είχαν αφαιρεθεί από τον αδελφό του.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1150 ο Γουέλφος ΣΤ΄ και ο γιος του Γουέλφος Ζ΄ ήρθε σε διαμάχη με τον Ούγο παλατινό κόμη της Σουηβίας. Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε το 1164-66 και έληξε με απόφαση του βασιλιά, ο οποίος ήταν με το μέρος του Γουέλφου ΣΤ΄.
Ο γιος του Γουέλφος Ζ΄ ακολούθησε τον Φρειδερίκο Α΄ στην εκστρατεία εναντίον του πάπα Αλεξάνδρου Γ΄, αλλά εκεί ασθένησε από ελονοσία και απεβίωσε το 1167. Ήταν ο μόνος γιος του Γουέλφου ΣΤ΄. Όταν έμαθε το συμβάν ο Ερρίκος ο λέων, ζήτησε να κληρονομήσει τις κτήσεις στη Σουηβία, που ανήκαν από παλιά στους Γουέλφους. Ο Γουέλφος ΣΤ΄ πρότεινε να τις πωλήσει σε αυτόν, αλλά ο ανιψιός του δεν μπόρεσε να μαζέψει το ποσό, που ήταν μεγάλο. Ανέλαβε πάλι τις Ιταλικές κτήσεις, αλλά το 1173 τις έδωσε στον ανιψιό του Φρειδερίκο Α΄.
Το 1176 ο Ερρίκος ο λέων δεν ακολούθησε τον Φρειδερίκο Α΄ στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Ο βασιλιάς υπέστη εκεί πανωλεθρία και όταν επέστρεψε το 1179, του αφαίρεσε τα δουκάτα της Βαυαρίας και της Σαξονίας. Του έμεινε το Μπράουνσβαϊκ (από τη μητέρα του) και το Λύνεμπουργκ (από τη μάμμη του Βουλφχίλντα των Μπίλουνγκ), που ήταν ελεύθερα φεουδαρχικά (μη υποτελή). Το 1191 απεβίωσε ο Γουέλφος ΣΤ΄ και κληροδότησε τις πατρικές κτήσεις της Σουηβίας στο γιο του Φρειδερίκου Α΄, Φίλιππο.
Ο Γουέλφος ΣΤ΄ ήταν δωρητής εκκλησιών και ίδρυσε το αβαείο Σταϊνγκάρντεν στη Βαυαρία, των ιερέων που ζούσαν με τον Κανόνα του Πρεμοντρέ. Εκεί ετάφη ο γιος του και έπειτα ο ίδιος. Ήταν αυτός που παρήγγειλε τη συγγραφή της Ιστορίας των Γουέλφων, ένα μεσαιωνικό χρονικό για τον Οίκο του.
Πολ Κάλας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κάλας γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 13 Αυγούστου 1967. Οι γονείς του ήταν ο Γεώργιος και η Μαρία Καβαλλίνη, που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από το Ηράκλειο της Κρήτης. Ο Πολ παρακολούθησε μαθήματα στο γυμνάσιο Detroit Country Day School στο Μίσιγκαν και σπούδασε φυσική και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, στο Ανν Άρμπορ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές και πήρε το διδακτορικό του στην αστρονομία το 1996 από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης υπό την επίβλεψη του Ντέιβιντ Τζούιτ.
Στη συνέχεια ο Κάλας εργάσθηκε ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για την Αστρονομία στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας, στο Επιστημονικό Ινστιτούτο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου (Βαλτιμόρη) και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Το 2006 εκλέχθηκε καθηγητής της αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Σήμερα ζει στο Μπέρκλεϊ με τη σύζυγό του Ασπασία Γκίκα και τις κόρες τους Μαρία-Νικολέττα και Ναταλία.
Βαγγέλης Σειληνός

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αίγινα το 1936, μεγάλωσε στο Μεταξουργείο.
Εμφανίστηκε σε ταινίες μεταξύ των οποίων οι: Γοργόνες και Μάγκες, Μαριχουάνα stop!, Η Παριζιάνα, Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι και Ξυπόλητος Πρίγκηψ.
Υπήρξε δύο φορές παντρεμένος και με τη δεύτερη σύζυγό του απέκτησαν δύο παιδιά. Πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαρία Ιωαννίδου.
Απεβίωσε στις 2 Μαΐου του 1998 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών κατά τη διάρκεια εγχείρησης ανοιχτής καρδιάς.
Σωρειτομελανίας

Xαρακτηριστικά

Οι Σωρειτομελανίες είναι νέφη συνήθως ογκώδη και πυκνά. Η βάση τους σχεδόν ακουμπά στο έδαφος. Έχουν πολύ μεγάλη κατακόρυφη ανάπτυξη και συνήθως την μεγαλύτερη όλων των ειδών των νεφών. Μοιάζουν περισσότερο με βουνά ή τεράστιους πύργους. Ένα τμήμα της κορφής τους παρουσιάζει οριζόντια ινώδη μορφή που μοιάζει με αμόνι. Η μεγάλη κατακόρυφη ανάπτυξή τους οφείλεται στα βίαια ανοδικά ρεύματα του αέρα, που ανυψώνουν τις κορυφές τους ακόμα και ως τα 15.000 μέτρα, εκτεινόμενα έτσι και μέσα στην τροπόπαυση, ενώ η βάση τους είναι πολύ χαμηλότερα.
Σχηματίζονται κυρίως στις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού, τότε που οι κορυφές τους μοιάζουν σαν να κοχλάζουν κατά την συνεχή ανύψωσή τους. Λόγω δε του μεγάλου κατακόρυφου αναπτύγματός τους σχηματίζονται επίσης και στα ανώτερα στρώματα των νεφικών συστημάτων, δηλαδή στα ανώτερα στρώματα των θερμών και ψυχρών μετώπων λόγω ακριβώς της μεγάλης αστάθειας που παρουσιάζουν στις μάζες τους καθ΄ ύψος. Έτσι μέσα σ΄ αυτή την τεράστια μάζα τους παρατηρούνται ανοδικά και καθοδικά αέρια ρεύματα που μεταφέρουν υδροσταγόνες ή παγοκρυστάλλους αντίστοιχα ή και χαλάζι. Στη σκοτεινή βάση τους (εξ ου και μελανίες) υπάρχουν τεμαχισμένα νέφη.

Φαινόμενα που προκαλούν

Όταν αυτά τα νέφη σκεπάζουν όλο τον ουρανό τότε παρατηρείται μόνο η βάση τους και έτσι μοιάζουν πολύ με τα μελανοστρώματα. Ξεχωρίζουν τότε μόνο από το είδος της βροχής, αν ακολουθήσει. Από τους σωρειτομελανίες πέφτουν βίαιες και διαλείπουσες καταρρακτώδεις βροχές που συνοδεύονται συχνά και από χαλάζι. Κατ' αποτέλεσμα, αν ακολουθήσουν τέτοια καιρικά φαινόμενα, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να υποστηρίξουμε ότι: …ήταν σωρειτομελανίες! Η διεθνής σύντμηση των νεφών αυτών είναι Cb. Οι περισσότεροι σωρειτομελανίες διαλύονται ύστερα από 15 με 20 λεπτά. Όμως όταν η ηλιακή ενέργεια είναι αρκετή, εξαιτίας της εξατμιζόμενης υγρασίας, ένα νέο νέφος μπορεί να δημιουργηθεί κοντά στο άλλο, με αποτέλεσμα η καταιγίδα να διαρκεί για ώρες. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι σωρειτομελανίες δημιουργούν και σίφωνες.
Fiume (καταδρομικό)

Επιχειρησιακή ιστορία

Το καταδρομικό πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη, η οποία σήμερα ονομάζεται Ριέκα και ανήκει στην Κροατία. Η ναυπήγηση του ξεκίνησε στην Τεργέστη, στα ναυπηγεία Stabilimento Tecnico Triestino, στις 29 Απριλίου 1929. Καθελκύστηκε μαζί με το αδελφό πλοίο Zara ένα χρόνο αργότερα, στις 27 Απριλίου 1930. Ολοκληρώθηκε και εντάχθηκε στη δύναμη του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού (Regia Marina) στις 23 Νοεμβρίου 1931. Τον Ιανουάριο του 1935 διεξήχθησαν επί του Fiume δοκιμές αυτόγυρων. Τον Μάιο 1938, συμμετείχε στη μεγάλη ναυτική επίδειξη, που διοργανώθηκε προς τιμήν του Αδόλφου Χίτλερ. Μαζί με το Zara πραγματοποίησαν επίδειξη με πυρά, την οποία παρακολούθησαν οι Χίτλερ και Μουσολίνι από το θωρηκτό Conte di Cavour.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Με την είσοδο της Ιταλίας στον Πόλεμο, στις 10 Ιουνίου 1940, το Fiume εντάχθηκε μαζί με το Zara και τέσσερα αντιτορπιλικά στην 1η Μεραρχία του Στόλου. Η μονάδα υπάγονταν στην 1η Μοίρα, υπό τον ναύαρχο Ίνιγκο Καμπιόνι (Inigo Campioni). Δύο ημέρες αργότερα η 1η και η 9η Μεραρχία απέπλευσαν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν βρετανικές επιθέσεις ενάντια σε θέσεις των Ιταλών στη Λιβύη. Ενώ κατευθύνονταν προς τους στόχους τους, το βρετανικό υποβρύχιο HMS Odin, επιχείρησε ανεπιτυχώς να πλήξει το Fiume και το Gorizia. Στις 7 Ιουλίου, ιταλικά αναγνωριστικά ανέφεραν την ύπαρξη βρετανικής μοίρας καταδρομικών στη Μάλτα, με αποτέλεσμα να διαταχθεί ο απόπλους της 1η Μοίρας και άλλων ναυτικών δυνάμεων προκειμένου να καλυφθεί νηοπομπή που είχε ξεκινήσει το ταξίδι της προς τη βόρεια Αφρική την προηγουμένη. Τα θωρηκτά Conte di Cavour and Giulio Cesare, παρείχαν κάλυψη από απόσταση. Δύο ημέρες αργότερα έγινε σύντομη εμπλοκή ανάμεσα στον ιταλικό και τον βρετανικό στόλο, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα, για κάποια από τις δύο πλευρές (ναυμαχία της Καλαβρίας).
Στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο ιταλικός στόλος, συμπεριλαμβανομένου του Fiume, επιχείρησε χωρίς επιτυχία να αναχαιτίσει βρετανική νηοπομπή που είχε αποπλεύσει από την Αλεξάνδρεια με προορισμό τη Μάλτα. Τη νύχτα 11-12 Νοεμβρίου, το καταδρομικό βρίσκονταν στον ναύσταθμο του Τάραντα, αλλά δεν επλήγη κατά τη διάρκεια της βρετανικής αεροπορικής επίθεσης.
Μονή των Αμαλφηνών

Η Μονή των Αμαλφηνών ή Αμαλφιών υπήρξε το σημαντικότερο από τα τρία, γνωστά έως σήμερα, λατινικά Αββαεία (Μοναστήρια) του Άθω. Βρισκόταν στα μισά της διαδρομής μεταξύ των μοναστηριών της Μεγίστης Λαύρας και της Καρακάλλου, του Αγίου Όρους

Ιστορία

Ιδρύθηκε κατά τον 10ο αιώνα από μοναχούς που κατάγονταν από το Αμάλφι της Ιταλίας, οι οποίοι ακολουθούσαν τον κανόνα του Αγίου Βενέδικτου και των οποίων η λειτουργική γλώσσα ήταν τα λατινικά.
Η ίδρυση της μονής εντοπίζεται χρονολογικά μεταξύ του 985 και 990, ενώ οι ιδρυτές της οι Βενεδικτίνοι μοναχοί, 7 τον αριθμό, ήταν μέλη του Τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου, που είχε ιδρυθεί το 529 από τον άγιο Βενέδικτο στην Ιταλία. 
Έρημη από μοναχούς το 1287, η Μονή του Αμαλφηνού παραχωρήθηκε από το βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο στην Μονή Μεγίστης Λαύρας, όπου και διασώζεται σήμερα και το αρχείο της.
Η ευρύτερη περιοχή των Κελιών της Μορφωνούς ή Αμαλφινούς, που υπάγονται διοικητικά στην Μονή της Μεγίστης Λαύρας, όπως άλλωστε και η παλαιά ερειπωμένη αυτή μονή, οφείλει την ονομασία της στη παλαιότερη αυτή μονή των Αμαλφηνών και έχει την ονομασία Μορφωνού. Σήμερα κατοικούν 5 μοναχοί της Μεγίστης Λαύρας, που απασχολούνται με διάφορες καλλιέργειες.
Το μοναστήρι παρέμεινε ενεργό έως τον 13ο αιώνα, δηλαδή, αρκετό καιρό μετά το Σχίσμα του 1054. Σήμερα, είναι ερειπωμένο, ωστόσο η ονομασία του εξακολουθεί να υφίσταται στα ελληνικά υπό τον όρο Μορφωνού.