google/wiki40b huggingface dataset:
Τζέιμι Ντόρναν

Καριέρα

Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 2006, όταν έπαιξε στην ταινία Marie Antoinette. Επίσης, έχει εμφανιστεί στις ταινίες: Shadows in the Sun, Flying Home και Anthropoid.
Το 2015 έπαιξε στην ταινία Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι και του δόθηκαν δύο Χρυσά Βατόμουρα. Στη συνέχεια, έπαιξε στις Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι (2017) και Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: Απελευθέρωση (2018).
Στην τηλεόραση, έχει παίξει στις σειρές Once Upon a Time και The Fall.

Προσωπική ζωή

Το 2010 γνώρισε τη μουσικό Αμέλια Γουόρνερ, την οποία αρραβωνιάστηκε το 2012 και νυμφεύθηκε το 2013. Έχουν αποκτήσει δύο κόρες.
Πηγάδια Ξάνθης

Ιστορία

Ο οικισμός ανεγέρθηκε από πρόσφυγες, οι οποίοι έφτασαν στην περιοχή από το Χατζηγύρι της Κεσσάνης στην Ανατολική Θράκη.
Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον

To Πανεπιστήμιο Τζόρτζ Ουάσινγκτον είναι ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Foggy Bottom, γειτονιά της πρωτεύουσας των ΗΠΑ Ουάσινγκτον, αλλά έχει και δύο άλλες πανεπιστημιουπόλεις, την πανεπιστημιούπολη Mount Vernon στη γειτονιά Foxhall, καθώς και την πανεπιστημιούπολη Βιρτζίνια Επιστήμη&Τεχνολογία στο Loudoun County της Βιρτζίνια. Το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον είναι το μεγαλύτερο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Περιφέρεια της Κολούμπια.
Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε δηλώσει στο Κογκρέσο μέσω διαφόρων επιστολών, καθώς και στη διαθήκη του, ότι ήθελε να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα του κράτους. Ο Ουάσινγκτον άφησε πενήντα μετοχές της Εταιρείας POTOWMACK από την περιουσία του για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου στην Περιφέρεια της Κολούμπια. Ωστόσο, λόγω της οικονομικής κατάστασης της εταιρείας, το πανεπιστήμιο δεν έλαβε ποτέ τις μετοχές. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε εν τέλει με μια Πράξη του Κογκρέσου στις 9 Φεβρουαρίου του 1821 ως Κολλέγιο του Κολόμβου στην Περιφέρεια της Κολούμπια. Το 1904, άλλαξε το όνομά του σε Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον προς τιμήν του πρώτου προέδρου των Η.Π.Α., Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Γεώργιος Στεφάνου

Καταγωγή και συμμετοχή στην επανάσταση του 1878

Ο Στεφάνου γεννήθηκε το 1824 στο Κηπαρό της Χειμάρρας και σταδιοδρόμησε στις τάξεις της Ελληνικής Χωροφυλακής. Το 1877, φέροντας τον βαθμό του αντιμοίραρχου, ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Αλβανών οπλαρχηγών της ΝΔ Αλβανίας στην προσπάθεια επίτευξης κοινής δράσης εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια του ρωσοτουρκικού πολέμου.
Το επόμενο έτος ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της Ηπειρωτικής επανάστασης αναλαμβάνοντας την ηγεσία του τομέα Δελβίνου. Με εντολές της υποεπιτροπής που έδρευε στην Κέρκυρα αποβιβάστηκε την 11η ή 12η Φεβρουαρίου στη θέση Μπορτενέζι, επικεφαλής σώματος 460 ή 700 ενόπλων που απαρτιζόταν κυρίως από Ηπειρώτες που κατοικούσαν στα Επτάνησα (συμμετείχαν επίσης Κρητικοί και Πελοποννήσιοι εθελοντές όπως και μερικοί Ιταλοί).
Παρά τις αρχικές επιτυχίες που περιλάμβαναν την κατάληψη των Αγίων Σαράντα και μέρος του καζά Δελβίνου, η αδυναμία συνεννόησης με τους ντόπιους μουσουλμάνους πρόκριτους, η αποχή της Χειμάρρας και οι διενέξεις μεταξύ των οπλαρχηγών αποδυνάμωσαν τους επαναστάτες. Η εξέγερση κατεστάλη ουσιαστικά μετά τη μάχη του Λυκουρσίου όπου στις 23 - 24 Φεβρουαρίου οι επαναστάτες νικήθηκαν από πολυάριθμο οθωμανικό εκστρατευτικό σώμα που ήρθε από τα Ιωάννινα και είχε τη συνδρομή ντόπιων Αλβανών ενόπλων. Μετά από αυτήν την εξέλιξη ο Στεφάνου κατέφυγε με λίγους άνδρες μέσω της Θεσπρωτίας στον ποταμό Λούρο από όπου μετέβη στα Τζουμέρκα προκειμένου να ενισχύσει το εκεί κίνημα, το οποίο όμως είχε παρόμοια αποτυχία με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Ύστερη δράση

Τον Σεπτέμβριο του 1878 διατάχτηκε με εγκύκλιο του υπουργείου Στρατιωτικών η απόταξή του ώστε να μην εκτεθεί το κράτος έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τελικά όμως παρέμεινε στο σώμα της χωροφυλακής παίρνοντας μετάθεση το επόμενο έτος στη Λακωνία προκειμένου να βρίσκεται μακριά από τα σύνορα. Αργότερα μετατέθηκε στην Αθήνα, ενώ αποστρατεύτηκε τον Μάιο του 1894 με τον βαθμό του συνταγματάρχη. Απεβίωσε στις 13 Μαΐου του 1901.
2047 Σμέτανα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σμέτανα είναι άγνωστα. Ο Σμέτανα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ως 3 ώρες περίπου, μία πολύ γρήγορη περιστροφή. Η σύντομη περίοδος περιστροφής υποδεικνύει πιθανώς ότι είναι διπλός αστεροειδής.
Άννα Τόμοβα-Σίντοφ

Βιογραφία

Η Τόμοβα-Σίντοφ άρχισε να μελετά πιάνο στην ηλικία των έξι. Στα δεκαέξι κέρδισε ένα εθνικό διαγωνισμό. Αργότερα φοίτησε στο Εθνικό Ωδείο της Σόφιας, όπου σπούδασε φωνητική με τον Καθηγητή Γκεόργκι Ζλάτεφ-Τσέρκιν και τη σοπράνο Κάτια Σπιριντόνοβα και αποφοίτησε με διπλώματα στη φωνή και πιάνο, κάνοντας ντεμπούτο (για τις εξετάσεις ως μάστερ) ως Τατιάνα στον Ευγένιο Ονέγκιν του Τσαϊκόφσκι. Μετά την αποφοίτησή του, εντάχθηκε στο Στούντιο Όπερας της Όπερας της Λειψίας, όπου το 1967 έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο της ως Αμπιγκέηλ στο Ναμπούκο του Βέρντι. Ύστερα έπαιξε στο ρεπερτόριο της κορυφαίους ρόλους, όπως τα Μαντάμα Μπατερφλάι και Μανόν Λεσκώ του Πουτσίνι, τα Τραβιάτα, Τροβατόρε, και Οθέλος του Βέρντι, τον Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ, την Αραμπέλα του Στράους και το Ντι Τσαουμπεργκάιγκε του Βέρνερ Εγκ. Για πολλούς από αυτούς τους ρόλους σπούδασε με το μουσικό διευθυντή της εταιρείες, τον καθηγητή Πολ Σμιτς, ο οποίος είχε σπουδάσει με τον Ρίχαρντ Στράους.
Το 1972, είχε προσκληθεί να προσχωρήσει στην Γερμανική Κρατική Όπερα του Βερολίνου, όπου ονομάστηκε Καμμερσενγκερίν (γερμανικά: Kammersängerin, μετάφραση: τραγουδίστρια της αίθουσας) κατά το πρώτο έτος. Στο Βερολίνο, συνέχισε να διευρύνει το ρεπερτόριό της, παίζοντας ηγετικούς ρόλους σε διάφορα έργα, όπως Οι γάμοι του Φίγκαρο και Έτσι κάνουν όλες του Μότσαρτ, την Άιντα του Βέρντι, τη Τόσκα του Πουτσίνι, τον Ευγένιο Ονιέγκιν του Τσαϊκόφσκι, τις Τανχάουζερ και Λόενγκριν του Βάγκνερ, τις Αριάδνη στη Νάξο και Ο ιππότης με το ρόδο του Στράους.
Είναι επίσης Καμμερσενγκερίν της Κρατικής όπερας της Βιέννης.
Το 1973, η Τόμοβα-Σίτνοφ έκανε οντισιόν για τον μαέστρο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν για την επερχόμενη παγκόσμια πρεμιέρα του Ντε τεμπόρουμ φίνε κομέντια του Καρλ Ορφ στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Την προσέλαβε αμέσως, και για τα επόμενα δεκαεπτά χρόνια (μέχρι τον Κάραγιαν θανάτου), οι δύο δούλευαν συχνά μαζί σε όπερες, συναυλίες και στούντια ηχογραφήσεων σε όλο τον κόσμο. Ο Κάραγιαν αποκάλεσε την Τόμοβα-Σίντοφ ως "το μεγαλύτερο ταλέντο που έχει συναντήσει τα τελευταία χρόνια." Από το 1973 μέχρι το 1991, η Τόμοβα-Σίντοφ ήταν μόνιμη καλεσμένη του Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Με αυτό το μαέστρο, κατέγραψε τις Λε Νότσε ντι Φίγκαρο (1978), Λόενγκριν (απέναντι από τους Ρενέ Κόλλο και Ντούνια Βέιζοβιτς, 1976-81) και Ο ιππότης με το ρόδο (με την Αγνή Μπάλτσα και Τζάνετ Πέρρι, 1982).
Η Τόμοβα-Σίντοφ έκανε το ντεμπούτο της στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο το 1974, ως Ντόνα Άννα στο Ντον Τζιοβάνι. Το 1975 έκανε ντεμπούτο στο Κόβεντ Γκάρντεν παίζοντας τον ρόλο της Φιορντιλίτζι στο Έτσι κάνουν όλες. Έκανε το ντεμπούτο της στη Μητροπολιτική Όπερα το 1976 και έκανε ντεμπούτο στη Λυρική Όπερα του Σικάγο το 1980, ως Ντόνα Άννα. Το 1982 έκανε το ντεμπούτο της στη Λα Σκάλα ως Έλσα στο Λόενγκριν.
Η συμμετοχή της στο Αριάδνη στη Νάξο με τον Τζέιμς Λεβίν και τη Φιλαρμονική της Βιέννης ήταν αυτή που κέρδισε το Βραβείο Γκράμι για την Καλύτερη Εγγραφή Όπερας το 1988.
Θεοδώρητος Βρεσθένης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Νεμνίτσα (σημ. Μεθύδριο) της Αρκαδίας. Ήταν αφιλοκερδής και άκρως πατριωτικός. Διετέλεσε επίσκοπος στην επισκοπή Βρεσθένης με έδρα τα Βρέσθενα της Λακωνίας. Υπήρξε από τους πρώτους μυηθέντες στην Φιλική Εταιρεία και αναδείχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους παράγοντες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Πολέμησε στο Βαλτέτσι, στη Βέρβαινα και στα Δολιανά. Στα Βέρβαινα από τα τέλη Μαρτίου 1821 είχε στηθεί το πρώτο σταθερό Ελληνικό στρατόπεδο το οποίο ήταν και το κέντρο εφοδιασμού των επαναστατικών δυνάμεων. Εκεί ο Θεοδώρητος μαζί με τον Κρεββατά, τον επίσκοπο Έλους Άνθιμο και τον Μαλτζίνης (Μέλισσα-Μαλτσίνα Λακωνίας) Ιωακείμ είχαν ηγετικό ρόλο. Όπως γράφει ο Νικητάράς "δεσποτάδες στα Βέρβενα εδιοικούσανε". Ο Κολοκοτρώνης σε μια επιστολή του προς τον Θεοδώρητο τον προσφωνεί "καπετάν δεσπότη". Επίσης αναφέρεται ότι αντί για ράσα φορούσε φουστανέλλα, όπως και ο Παπαφλέσσας και ο Έλους Άνθιμος.

Ένα περιστατικό από την παρουσία του Θεοδώρητου στις μάχες αναφέρει ο Αμβρόσιος Φραντζής σχετικά με τη μάχη Βερβένων-Δολιανών της 18 Μαΐου 1821. Σε κάποια κρίσιμη φάση της μάχης οι Τούρκοι είχαν καταλάβει ένα σημαντικό ύψωμα όπου έστησαν την ημισέληνο και έβαλαν κατά των Ελλήνων. Τότε δύο Έλληνες παρουσιάστηκαν στους αρχηγούς του στρατοπέδου και υποσχέθηκαν να φονεύσουν τον Τούρκο σημαιοφόρο, ζητώντας για αντάλλαγμα φυσέκια και την ευχή του επισκόπου Βρεσθένης. Πράγματι, σκότωσαν τον σημαιοφόρο και τον βοηθό του, έριξαν την Τουρκική σημαία και έστησαν την Ελληνική. Οι προληπτικοί Τούρκοι οπισθοχώρησαν και έχασαν τη μάχη.
Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας, αντιπρόεδρος της Β' Εθνοσυνελεύσεως στο Άστρος και αντιπρόεδρος του Βουλευτικού, μέχρι τον θάνατό του.
Απεβίωσε στις 23 Απριλίου 1843, εγκαταλελειμμένος στη Μονή Πετράκη των Αθηνών.
Κώστας Μαγκουνής

Η αγωνιστική καριέρα του

Από το 1972-73 -σε ηλικία μόλις 13 ετών- έως το 1980-81 και από το 1983-84 έως και το 1986-87 αγωνίσθηκε στον Αιγάλεω Α.Ο., συνολικά 13 σεζόν. Έπαιξε με την ομάδα αυτή στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής (τη διετία 1975-1976) και τις υπόλοιπες χρονιές στην Α΄ τοπική (ΕΣΚΑ). Τη διετία 1982-1983 ήταν παίκτης του Αίολου Ταύρου (Β΄Εθνικής). Τερμάτισε την αγωνιστική του σταδιοδρομία με τη φανέλα της Ολυμπιάδας '73, την περίοδο 1987-88 στη Β΄κατηγορία ΕΣΚΑ.
Κύρια προσόντα του ήταν οι περίτεχνες διεισδύσεις του στην αντίπαλη ρακέτα, οι προσποιήσεις του και η μεγάλη του ευστοχία από μέση και κοντινή απόσταση. Την περίοδο 1978-79, ήταν πρώτος σκόρερ στην Α΄ κατηγορία ΕΣΚΑ, με 870 πόντους.
Κυρβία

Κατά την Ελληνική Μυθολογία η Κυρβία ήταν τοπική θεότητα της νήσου Ρόδου, απόγονος του κατ' εξοχή προστάτη της, θεού Ηλίου.
Φέρονταν κόρη του Ρόδιου Βασιλέα Οχίμου του οποίου διάδοχος ήταν ο αδελφός του Κέρκαφος. Μετά το θάνατο του πατέρα της παντρεύτηκε το θείο της με τον οποίο και απέκτησε τρεις γιους τους Λίνδο, Ιαλυσό και Κάμειρο, οι οποίοι και υπήρξαν στη συνέχεια οι επώνυμοι των τριών σπουδαιότερων πόλεων της Ρόδου.
Amader Shomoy

Η Amader Shomoy (βεγγαλικά: আমাদের সময়) είναι μια Βεγγαλόγλωσση καθημερινή εφημερίδα από το Μπαγκλαντές. Η Amader Shomoy άρχισε να δημοσιεύεται το 2003 από τον Ναγιμούλ Χαν.
Γ΄ Βασιλειών

Εισαγωγικά

Το βιβλίο Γ' Βασιλειών αναφέρεται στη ζωή και τα έργα του Σολομώντα, του τελευταίου βασιλιά του ενιαίου βασιλείου και στους βασιλείς του Ισραήλ και του Ιούδα έως τον Οχοζία και τον Ιωσαφάτ. Μετά την εδραίωση του στο θρόνο και την οργάνωση του κράτους του, ο Σολομώντας προχώρησε στην οικοδόμηση του ναού της Ιερουσαλήμ, που συνιστά αναμφίβολα το σπουδαιότερο έργο της βασιλείας του. Και σε αυτό, όπως και στο Δ' βιβλίο, παρουσιάζεται η από μέρους των αρχόντων των δυο ανεξαρτήτων ισραηλιτικών βασιλείων αρνητική στάση απέναντι στον Γιαχβέ και τη λατρεία του, γεγονός που επιφυλάσσει δεινά για το λαό τους. Παρ' όλ' αυτά, ο Θεός παραμένει ανεκτικός αναμένοντας μετάνοια. Εντωμεταξύ, οι αληθινοί προφήτες και όχι οι ψευδοπροφήτες είναι οι γνήσιοι εκφραστές μονοθεϊσμού και επικρίνουν με παρρησία όσους έπραξαν «το πονηρόν εν οφθαλμοίς Κυρίου» εξαγγέλλοντας την τιμωρία του αποστάτη λαού τους από τον Γιαχβέ. Η αμαρτία του Ισραήλ προέρχεται κυρίως από την αδυναμία του να ακούσει τους προφήτες.
Στον αρχαίο εβραϊκό κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, τα βιβλία Γ' Βασιλειών και Δ' Βασιλειών αποτελούσαν ενιαίο έργο, το οποίο οι Ο' μεταφραστές για λόγους μάλλον πρακτικούς το διχοτόμησαν.

Συγγραφέας, τόπος, χρόνος

Ο συγγραφέας των βιβλίων Γ' και Δ' Βασιλειώνδεν αναγράφεται σε αυτά (ούτε άλλωστε στα Α' και Β' Βασιλειών). Ιουδαϊκή, Ταλμουδική παράδοση, διασώζει ότι τα βιβλία Γ' και Δ' Βασιλειών γράφτηκαν από τον προφήτη Ιερεμία γεγονός που αποδέχονται και κάποιοι νεώτεροι ερευνητές. Άλλοι τα απέδωσαν σε πρόσωπο που βρισκόταν κοντά στον Ιερεμία και άλλοι τον Έσδρα. Σύμφωνα με τον καθ. Παν. Μπρατσιώτη «ο συμπιλητικός χαρακτήρ του ιστορικού τούτου έργου τυγχάνει ενταύθα προφανής». Μαζί με το βιβλίο Δ' Βασιλειών, αποκτά τη σημερινή του μορφή πιθανόν κατά τη διάρκεια της βαβυλώνιας αιχμαλωσίας (586-538 π.Χ.).

Γεγονότα που ξεχωρίζουν

Οικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα: Έτσι λεγόταν ο ναός του Κυρίου, που βρισκόταν στον ιερό λόφο Αμωρία (της θυσίας του Αβραάμ κατά την ιουδαϊκή παράδοση), στην Ιερουσαλήμ. Ήταν κέντρο λατρείας και εθεωρείτο ως ο μόνος τόπος, όπου προσκυνείται ο αληθινός θεός («έσται το όνομά μου εκεί», Γ' Βασ. 8:29). Η πρώτη σκέψη για την ανέγερσή του ανήκει στον Δαβίδ όμως τελικά οικοδομήθηκε από τον γιο και διάδοχό του Σολομώντα (Α' Παραλ. κεφ. 28). Η περιγραφή του βρίσκεται κυρίως στο βιβλίο Γ' Βασιλειών.
Ντικ Μπαβέτα

Το ξεκίνημά του

Ο Μπαβέτα πρωτοασχολήθηκε με τη διαιτησία σε ηλικία 27 ετών, ξεκινώντας από τις χαμηλότερες κατηγορίες των αμερικανικών πρωταθλημάτων (αρχικά το CBA και στην συνέχεια το ABA) και το καλοκαίρι του 1975, ύστερα από προσπάθειες 9 ετών, έγινε δεκτός να συμμετάσχει στην κορυφαία διοργάνωση του αμερικανικού μπάσκετ, το N.B.A. Διαιτήτευσε τον πρώτο του αγώνα στις 2 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, οκτώ μέρες πριν συμπληρώσει τα 36 του χρόνια. Ήταν η αναμέτρηση των Νιού Γιορκ Νικς με τους Μπόστον Σέλτικς, που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη. Μέχρι και την περίοδο 1981-82, ο Μπαβέτα βρίσκονταν μεταξύ "φθοράς και αφθαρσίας", κινδυνεύοντας να υποβιβαστεί σε χαμηλότερο επίπεδο, καθώς οι αξιολογήσεις του ήταν μετριότατες.

Η μεταμόρφωσή

Το καλοκαίρι του 1982 άλλαξε δραστικά τον τρόπο διατροφής του, τις καθημερινές του συνήθειες και με διαρκή άσκηση πέτυχε να εξελιχτεί σε έναν από τους κορυφαίους διαιτητές. Η λεπτή σιλουέτα του, που αρχικά αποτέλεσε μειονέκτημα, σταδιακά τον βοήθησε, σε συνδυασμό και με τη βελτίωση της φυσικής του κατάστασης, να επιτυγχάνει επιδόσεις πολύ υψηλότερες ακόμη και από νεώτερους συναδέλφους του. Από το 1983 έχει προβιβαστεί και διατηρηθεί σε θέση πρώτου διαιτητή, κάτι που του εξασφάλισε έκτοτε το προνόμιο να έχει τον τελικό λόγο σε περιπτώσεις διαφωνίας με τους βοηθούς του μέσα στον αγώνα.

Η καθιέρωση

Οι ετήσιες απολαβές του για το 2012 βρίσκονται στο ύψος των 250.000 δολαρίων. Παρά τις φήμες που κατά καιρούς έχουν κυκλοφορήσει σχετικά με την ακεραιότητά του ως διαιτητού, αλλά και τις στενές σχέσεις του με τον κομισάριο του N.B.A. Ντέιβιντ Στερν, ο Μπαβέτα, γενικά, απολαμβάνει της αποδοχής, σαν ένας από τους πλέον αμερόληπτους και ακριβοδίκαιους παράγοντες του αθλήματος.
Ελευθερία θαλασσών

Ο όρος Ελευθερία θαλασσών (freedom of the seas) ή αρχή ελευθερία θαλασσών προέρχεται από τις θέσεις του H. Grotius (από το βιβλίο του mare liberum), σύμφωνα με την οποία, η ανοικτή θάλασσα είναι ελεύθερη γα όλους και κανένα κράτος δεν μπορεί να θέση κυριαρχία  σ΄ αυτή.
Έτσι στην ανοικτή θάλασσα, καλούμενη και διεθνή ύδατα, εφαρμόζεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα (ελευθερία ναυσιπλοΐας) καθώς και της αλιείας και το μόνο κράτος που μπορεί να ασκήσει έλεγχο σε ένα πλοίο είναι ακριβώς το ίδιο το κράτος του οποίου τη σημαία φέρει το πλοίο.

Στην ανοικτή θάλασσα ο εντοπισμός υφάλου και η αγκυροβολία σ΄ αυτόν δημιουργεί την έννοια του πλωτού αγκυροβολίου σημαίας του πλοίου που είναι αγκυροβολημένο. Όταν το πλοίο το εγκαταλείψει τότε και πάλι ο ύφαλος είναι ελεύθερος για αγκυροβολία άλλης εθνικότητας πλοίου.

Αυτό συμβαίνει στα 10 περίπου μίλια δυτικά των Κυθήρων όπου και βρίσκεται το πλωτό αγκυροβόλιο του ρωσικού πολεμικού ναυτικού.
Τίνα Λιβανού

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν κόρη του Σταύρου Λιβανού, εφοπλιστή και πατριάρχη της εφοπλιστικής οικογένειας Λιβανού, και της Αρριέτας Ζαφειράκη. Αδέρφια της ήταν οι Γιώργος Λιβανός και Ευγενία Λιβανού. Φοίτησε στο μοναστήριο Villa Maria στο Μόντρεαλ και στη συνέχεια σε οικοτροφείο στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ. Το 1946 παντρεύτηκε τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση, με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά τον Αλέξανδρο και την Χριστίνα. Το 1960 θα χωρίσει με τον σύζυγο της και έναν χρόνο αργότερα θα παντρευτεί τον Τζων Σπενσερ - Τσώρτσιλ,  Μαρκήσιο του Μπλάντφορντ και μετέπειτα 11ο Δούκα του Μάρλμπορο, με τον οποίο όμως θα χωρίσει το 1971. Το ίδιο έτος παντρεύεται τον Σταύρο Νιάρχο, πρώην σύζυγο της αδερφής της, Ευγενίας, η οποία είχε αυτοκτονήσει ένα χρόνο νωρίτερα. 
Πέθανε ξαφνικά το 1974, ένα χρόνο μετά το θάνατο του γιου της Αλέξανδρου. Ο θάνατός της αποδόθηκε σε χρήση βαρβιτουρικών.
Ναύσταθμος Ακσάζ

Ο ναύσταθμος Ακσάζ (τουρκικά: Aksaz Deniz Üssü) είναι βάση του τουρκικού ναυτικού στη νοτιοανατολική ακτή του Αιγαίου Πελάγους στη Μαρμαρίδα, στα Μούγλα. Εκτός από τα στρατιωτικά κτίρια, η βάση στεγάζει στρατόπεδα και κοινόχρηστους χώρους που εκτείνονται σε έκταση 32 στρεμμάτων . Έξι ελικόπτερα βρίσκονται επίσης στο Ακσάζ.

Ιστορία

Για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας ισχυρής παρουσίας του Τουρκικού Ναυτικού στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, άρχισε εκτενής σχεδιασμός στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για την αναζήτηση της θέσης μιας ναυτικής βάσης. Η επιλεγμένη περιοχή ήταν ο κόλπος Καράαγατς στο Ακσάζ, 13χλμ. ανατολικά της Μαρμαρίδας στην επαρχία Μούγλων. Ο τόπος αναφέρθηκε από τον Πίρι Ρέις στα οθωμανικά ιστορικά έγγραφα ως το καταλληλότερο φυσικό λιμάνι ικανό να φιλοξενήσει μεγάλο ναυτικό στόλο.  Η κατασκευή της ναυτικής βάσης ξεκίνησε το 1983. Με την ολοκλήρωση της υποδομής το 1992, άρχισαν να κινούνται μονάδες και πλοία του ναυτικού. Η βάση έφθασε στο τελικό της στάδιο το 2000. Η ναυτική βάση Ακσάζ είναι σήμερα μια σύγχρονη εγκατάσταση, η οποία προτιμάται και από ναυτικά άλλων χωρών για εφοδιαστική υποστήριξη.

Ειδικές Δυνάμεις

Στον ναύσταθμο Ακσάζ υπάρχει επίσης έδρα των υποθαλάσσιων ειδικών δυνάμεων άμυνας και επίθεσης (SAS - SAT)
Γκαρτσία των Μεδίκων

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ελεονώρας, κόρης τού Πέτρο Άλβαρεθ δε Τολέδο μαρκησίου της Βιγιαφράνκα. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία.
Οι γονείς του τον προόριζαν για στρατιωτική σταδιοδρομία και ήδη στα 13 έτη του ονομάστηκε Τιμητικός Διοικητής και Ανώτερος Διοικητής των Τοσκανικών γαλερών. Το 1562 συνόδευσε τους γονείς του και τους αδελφούς του Τζοβάνι και Φερδινάνδο στην ακτή της Τοσκάνης για να ταξιδέψουν στην Ισπανία, όπου ζούσε ο άλλος αδελφός του Φραγκίσκος. Όμως η Ελεονώρα και τα παιδιά ασθένησαν από ελονοσία και σε λίγες εβδομάδες απεβίωσαν, εκτός τού Φερδινάνδου.
Αιώνες μετά δημιουργήθηκε ο μύθος ότι ο Γκαρτσία, σε διαφωνία που είχε με τον Τζοβάνι, τον σκότωσε. Ο πατέρας του θυμωμένος, με τη σειρά του σκότωσε τον Γκαρτσία με το ξίφος του. Στην εποχή μας έγιναν εκταφές των σορών τους, που δεν έδειξαν σημάδια βίας στο σώμα, αλλά ότι απεβίωσαν από ελονοσία.
Ντίλι

Αξιοθέατα

Τα περισσότερα από τα κτήρια καταστράφηκαν στις ταραχές του 1999, που οργάνωσε ο στρατός της Ινδονησίας και οι παραστρατιωτικοί, στα πλαίσια της επιχείρησης "Καμμένη Γη".
Ωστόσο, στην πόλη υπάρχουν πολλά κτίρια από την εποχή της πορτογαλικής αποικιοκρατίας. Η έδρα του πρώην Κυβερνήτη του Ανατολικού Τιμόρ, όταν το τελευταίο ήταν πορτογαλικό, στεγάζει σήμερα το Γραφείο του Πρωθυπουργού. Επίσης ο καθολικός ναός στο Μοταέλ παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Στο Ντίλι βρίσκουμε και μνημεία ινδονησιακά, που θυμίζουν την ινδονησιακή κατοχή. Ανάμεσα σε αυτά είναι και ο μεγαλύτερος καθεδρικός ναός στη Νοτιοανατολική Ασία.

Ιστορία

Το Ντίλι κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους Πορτογάλους στα 1520 και το 1769 έγινε πρωτεύουσα του Πορτογαλικού Τιμόρ. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες και στις 28 Νοεμβρίου 1975 κηρύχθηκε μονομερώς ανεξάρτητο από την Πορτογαλία. Ωστόσο, εννέα ημέρες μετά, στις 7 Δεκεμβρίου του 1975 το Ντίλι καταλήφθηκε από τον ινδονησιακό στρατό. Η Ινδονησία προσήρτησε το Ανατολικό Τιμόρ το 1976 και το ανακήρυξε επαρχία της με το όνομα Timor Timur και με το Ντίλι ως πρωτεύουσα.
Έπειτα από τον ανταρτοπόλεμο (1975-1999) μεταξύ του ινδονησιακού στρατού και των δυνάμεων πο επιζητούσαν ανεξαρτησία, οπότε σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες του Ανατολικού Τιμόρ αλλά και ξένοι, το Ανατολικό Τιμόρ τέθηκε υπό το διεθνή έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών (1999) και τελικά στις 20 Μαΐου του 2002 έγινε ανεξάρτητο κράτος.
Προηγουμένως, στο Ντίλι έλαβε χώρα το 1991 μεγάλη σφαγή από τον ινδονησιακό στρατό, που προκάλεσε τον αποτροπιασμό της Διεθνούς Κοινότητας και την εστίαση του διεθνούς ενδιαφέροντος στην περιοχή. Το Μάιο του 2006 στη διάρκεια εσωτερικών ταραχών, το Ντίλι υπέστη σοβαρές ζημιές και προκλήθηκε διεθνής επέμβαση με σκοπό την αποκατάσταση της τάξης.

Εκπαίδευση

Στην πόλη εδρεύουν πολλά σχολεία ,ενώ το ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Τιμόρ (Universidade Nacional de Timor-Leste).
Σιέντ Εμντάντ Αλί

Ζωή

Εργάστηκε για πολλά τμήματα. Είναι απόγονος του ντόπιου ποιητή Καϋκομπάντ  (1857). Ήταν ο αρχισυντάκτης της μηνιαίας έκδοσης 'Nabanur' (1903-06) με συνεργασίες με τους Μ. Ασάντ Αλί, Μ. Χενταγιετουλάχ και Καζί Ιμνταντούλ Χακ.

Έργα

Έργα του έχουν περιληφθεί στο πρόγραμμα σπουδών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Μπανγκλαντές.
Εμμανουήλ Βαζαίος

Στρατιωτική σταδιοδρομία

Φοίτησε στην Ελληνογαλλική Εμπορική Σχολή Σαντορίνης και κατόπιν δούλεψε ως διερμηνέας στη γαλλική ναυτική αποστολή και έπειτα στο εμπορικό γραφείο της γαλλικής πρεσβείας. Το 1919 κατετάγη στο στρατό όπου και παρέμεινε έως και τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1932 παρακολούθησε τη Σχολή Τοπογραφίας της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Παντρεύτηκε στη Θήρα το 1936 την Μαρουσώ Σιγάλα και εγκαταστάθηκαν  στην Κόρινθο.  Το 1937 στάλθηκε στη Γαλλία για μετεκπαίδευση. Έλαβε μέρος και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ως Ταγματάρχης του 40ου συντάγματος Ευζώνων και διακρίθηκε για τις διοικητικές ικανότητες και την αυτοθυσία του κερδίζοντας το σεβασμό και την εκτίμηση των στρατιωτών του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τιμήθηκε με το με αριστείο ανδρείας το 1941.

Αντιστασιακή δράση

Συνδέθηκε με την οργάνωση Ε.Σ. («Εθνικός Στρατός») και συγκρότησε ανεξάρτητη ομάδα στα όρια Κορινθίας και Αργολίδας η οποία αργότερα αυτοδιαλύθηκε, κατόπιν απαίτησης του ΕΛΑΣ σύμφωνα με το Σύμφωνο του Δυρραχίου. Ο Βαζαίος με λίγους αξιωματικούς και οπλίτες του Ε.Σ προσχωρούν στον ΕΛΑΣ, όπου διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος  της III Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες με τον ΕΛΑΣ όπως η Μάχη της Στυμφαλίας, ενώ στην απελευθέρωση του Αχλαδόκαμπου έδωσε μάχη με τα τάγματα ασφαλείας αφού προηγουμένως τα κάλεσε ανεπιτυχώς να παραδοθούν. Πολέμησε και στα Δεκεμβριανά (ως διοικητής του 6ου Συντάγματος(έφθασε στην Αθήνα στις 6/12/44).

Μεταπολεμικά

Φυλακίστηκε 10 μήνες στην Κόρινθο λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ενώ από το 1946 εξορίστηκε στη Σέριφο, την Ικαρία, τη Θήρα και τη Μακρόνησο. Το 1947 παραπέμφθηκε σε δίκη με το αίτημα της απόταξης και την κατηγορία ότι συμμετείχε στο ΕΑΜ -ΕΛΑΣ. Η απόφαση ήταν καταδικαστική και ξαναεξορίστηκε στην Μακρόνησο ως το 1951. Λόγω της συμμετοχής του στο ΕΑΜ υπέστη έκπτωση του βαθμού του και στέρηση της στρατιωτικής του σύνταξης. Το 1952 αποκαταστάθηκε στον ΕΣ ως αντ/χης ε.α, αφού έκανε δήλωση εγγράφως ότι παρασύρθηκε και κακώς έπραξε παραμένοντας στον ΕΛΑΣ.  Τις εμπειρίες του από τον αγώνα κατά των κατακτητών τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο του "Τα άγνωστα παρασκήνια της Εθνικής Αντιστάσεως εις την Πελοπόννησον"(σελ.137) που εκδόθηκε στην Κόρινθο το 1961 από την "Εφημερίδαν της Κορίνθου".
Ραζντάν

Ετυμολογία

Η ονομασία (Χ)ραζντάν προέρχεται από τη μέση περσική ονομασία Φραζντάν, που σχετίζεται με τη μυθολογία του Ζωροαστρισμού. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Ποταμό Ραζντάν.