google/wiki40b huggingface dataset:
Τσάλκα

Γεωγραφία

Η περιοχή βρίσκεται στο οροπέδιο Τριαλέτι, 1.450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και το καλοκαίρι ο τόπος παραμένει δροσερός ενώ το χειμώνα το κλίμα είναι ψυχρό. Μέσα από την πόλη περνά σιδηροδρομική γραμμή Τιφλίδα-Αχαλκαλάκη. Η πόλη διαθέτει έναν υδροηλεκτρικό σταθμό (Υ.Η.Σ.) που βρίσκεται στη λίμνη της Τσάλκας. Η λίμνη είναι τεχνητή και δημιουργήθηκε με σκοπό την ηλεκτροδότηση της περιοχής. Η λίμνη δημιουργήθηκε πάνω σε ένα χωριό που ονομαζόταν Σαναμέρ που προέρχεται από λέξεις "σαν" και "ημέρα" οι κάτοικοι του οποίου αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Η περιοχή είναι περικυκλωμένη από βουνά, πλούσια δάση με μεγάλη πυκνότητα δέντρων. Ο χειμώνας στην Τσάλκα είναι ψυχρός με πολλές χιονοπτώσεις και θύελλες, ενώ ο καιρός το καλοκαίρι είναι ζεστός την ήμερα και δροσερός τη νύχτα.

Ιστορία

Ιστορικά, η περιοχή ονομαζόταν Τριαλέτι και αργότερα, το 1830, αναφερόταν ως Παρμακσίζ που στα τουρκικά σημαίνει χωρίς δάκτυλα, μέχρι το 1930 όταν μετονομάστηκε σε Τσάλκα που σημαίνει «απομακρυσμένη». Στη περιοχή αυτή περίπου 200 χρόνια έως και σήμερα εξακολουθούν να ζουν Έλληνες - Πόντιοι οι οποίοι προέρχονται από χωριά του Ερζερούμ, του Καρς, του Μπαϊμπούρτ, της Τραπεζούντας, της Αργυρούπολης και του Αρνταχάν. Οι Έλληνες της Τσάλκας στην πλειοψηφία τους είναι τουρκόφωνοι και είναι γνωστοί ως Ουρούμ, υπάρχουν όμως και χωριά οπού οι κάτοικοι ομιλούν την ποντιακή διάλεκτο. Στο παρελθόν αποτελούσαν την πλειοψηφία της πόλης και των γύρω χωριών, αλλά τώρα ο πληθυσμός τους μειώθηκε σημαντικά λόγω της μετανάστευσης κυρίως στην Ελλάδα, τη Ρωσία και την Κύπρο.

Πληθυσμός των Ελλήνων της Τσάλκας

Η περιοχή της Τσάλκας το 1979 αριθμούσε 30.811 χιλιάδες Έλληνες, το 2005  ο αριθμός αυτός έφτασε σε 1.500 χιλιάδες ενώ η τελευταία απογραφή που πραγματοποιήθηκε το έτος 2014 έδειξε περαιτέρω μείωση σε 1.292 χιλιάδες.

Ελληνικά χωριά

Τα Ελληνικά χωριά της Τσάλκας είναι: Αβρανλό, Αχαλίκ, Γεντί-Κιλσέ, Γκούνια-καλά, Ημέρα, Καρακόμ, Κιαριάκ, Κιουμπάτ, Λιβάδ, Μπεντιάνι, Μπεστασένι, Μπασκόφ, Νέον Χαραμπά, Ολιάνκ, Σάντα, Σιπιάκ, Τσιντσκαρό, Τριαλέτι, Τσατάχι, Τσαπάεβκα, Ταρσόν, Τζινίς, Χαραμπά, Χαντίκ, Χαντό, Τεκ-Κιλσέ και το Χράμ-ΥΗΣ.
Πύρρα Τρικάλων

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Ιστορικά, συγκαταλέγεται μεταξύ των βλαχοχωρίων της περιοχής του Ασπροποτάμου. Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα και τις αρχές του 19ου, ο οικισμός ελεγχόταν ουσιαστικά από την ισχυρή οικογένεια των Πυργιωταίων, ενώ αρκετοί κάτοικοι της Πύρρας εργάζονταν ως πλανόδιοι τεχνίτες. Λίγο αργότερα, η Πύρρα (όπως και αρκετά από τα χωριά της ευρύτερης περιοχής) έγινε τσιφλίκι του Αλή Πασά.
Το 1806, ο Γάλλος περιηγητής Φ. Πουκεβίλ ανέφερε πως στον οικισμό ζούσαν 200 οικογένειες. Ωστόσο το 1820, ο κώδικας της Τρίκκης, που συντάχτηκε με εντολή του Αλή Πασά για φορολογικούς λόγους, κατέγραψε μόλις 75 οικογένειες. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης η Πύρρα καταστράφηκε το 1823 από τα στρατεύματα του Αλβανού οπλαρχηγού Σιλιχτάρ Μπόντα που είχαν εισβάλει στον Ασπροπόταμο. Οι καταστροφές της περιόδου, οδήγησε μερίδα κατοίκων της Πύρρας στην απόφαση να καταφύγουν στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, όπου εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή της Θήβας. Το 1881, η Πύρρα προσαρτήθηκε μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Θεσσαλίας, στην Ελλάδα.
Αξιοθέατα του χωριού είναι τα απομεινάρια της μονής του Προφήτη Ηλία ή Αγίου Μοδέστου (1859), ο ναός του Αγίου Νικολάου που χρονολογείται ανάμεσα στον 17ο και 18ο αιώνα και ο ναός της Αγίας Παρασκευής (1892). Ακόμη, κοντά στην Πύρρα βρίσκεται το σπήλαιο Σαρμανίτσα.
Magnum opus

Η φράση magnum opus (κατά λέξη μέγα έργο, εναλλακτικά έργο ζωής, προφέρεται μάγκνουμ όπους, πληθυντικός: magna opera) προέρχεται από τη λατινική γλώσσα και χρησιμοποιείται στη φιλολογία της τέχνης (κριτικές, πονήματα, μονογραφίες κλπ) για να περιγράψει το θεωρούμενο μεγαλύτερο, καλύτερο, ή ευρέως γνωστότερο έργο ενός καλλιτέχνη, συγγραφέα, συνθέτη ή άλλου τεχνίτη. Διαφέρει από τον όρο αριστούργημα (αγγλ. masterpiece, γαλλ. chef d'œuvre), καθώς το τελευταίο μπορεί να είναι μεν ένα μεγάλης κλίμακας έργο, αλλά δεν ενέχει τη αναγνωρισιμότητα του προηγούμενου. 
Με βάση τον παραπάνω ορισμό θα μπορούσαν να αναγνωσθούν ως magna opera η Καπέλα Σιξτίνα του αναγεννησιακού ζωγράφου Μικελάντζελο, η Συμφωνία αρ. 9 του Μπετόβεν, η τριλογία του Άρχοντα των Δακτυλιδιών του Πίτερ Τζάκσον κλπ.
Στην αλχημεία η έκφραση είχε πιο εξειδικευμένο νόημα. Το μέγα έργο ενός αλχημιστή ήταν η αναζήτηση της φιλοσοφικής λίθου, η απελευθέρωση της ψυχής και η θέωση.
Ογκίεγκ

Κτηματικές Αντιπαραθέσεις

Οι Ογκίεκ (Ogiek) έχουν υποβάλλει πολλές αξιώσεις εναντίον της κυβέρνησης της Κένυα, προβάλλοντας την άδικη μεταχείριση, ειδικότερα ότι έχουν διωχθεί παρανόμως από τα εδάφη τους. Η Timsales Ltd. εδώ και πολύ καιρό, ασχολείται με την αποψίλωση των δασών στην περιοχή. Ανήκει εν μέρει στους συγγενείς των πρώην προέδρων Κενυάτα (Kenyatta) και Μόι (Moi).
Πυρρίχιος

Ιστορική αναδρομή

Οι ιστορικές αναφορές προσδιορίζουν τον Θαλήτα ως δημιουργό του πυρρίχιου. Ο ίδιος προερχόταν από την Κρήτη, και τον εισήγαγε στους Σπαρτιάτες.
Ο Πυρρίχιος χορευτόταν από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι την Κύπρο και την Κρήτη, ενώ οι Σπαρτιάτες τον θεωρούσαν ένα είδος πολεμικής προπόνησης και τον μάθαιναν από μικρά παιδιά. Στον Πυρρίχιο αναφέρονται ο Όμηρος και ο Ξενοφώντας. Ο δεύτερος κάνει λόγο και για μια άλλη, πιο «ελαφριά» ή «εκφυλισμένη» εκδοχή του Πυρρίχιου, την «πύρριχη». Αυτή η νεότερη εκδοχή του χορού υποβιβάζεται σε χορό συμποσίων, δε χορεύεται από ομάδες πολεμιστών χωρισμένους σε αμυνόμενους και επιτιθέμενους αλλά από μία ομάδα χορευτών (ανδρών και γυναικών) σε κύκλο. Ο "Επικρίδιος" και ο "Ορσίτης" ήταν άλλα δύο διαδεδομένα είδη πυρρίχιου χορού κατά την αρχαιότητα.
Στη σύγχρονη πραγματικότητα, τον Πυρρίχιο έχουν διασώσει οι Πόντιοι, σε μία μορφή που πλησιάζει την πύρριχη, χωρίς οπλισμό, με άνδρες, (οι γυναίκες απαγορευόταν να χορέψουν τον Πυρρίχιο) αλλά αντί οι χορευτές να σχηματίζουν κύκλο, σχηματίζουν ευθεία γραμμή. 
Τα μόνα χαρακτηριστικά του αρχαίου χορού που μπορούν να εξαχθούν από τις πήγες είναι ότι χορεύονταν με οπλισμό και ότι οι χορευτές σχημάτιζαν κύκλο, κανένα από τα δυο αυτά χαρακτηριστικά δεν διασώζει ο ποντιακός χορός, όποτε ίσως είναι ο πιο ελάχιστα σχετιζόμενος από όλους τους σύγχρονους παραδοσιακούς χορούς της Ελλάδας.
Πέτρος Σουγαράκης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Πέτρος Σουγαράκης γεννήθηκε το 1881 στην Ήβενη ή Ήβαινα Μοριχόβου. Είχε μία αδελφή και έναν αδελφό, το Χρήστο.
Πέρα Βάχλια Αρκαδίας

Τοποθεσία

Βρίσκεται χτισμένη σε μια τοποθεσία με πλούσια βλάστηση και τρεχούμενα νερά, στο Αφροδίσιο Όρος και στην ανατολική πλαγιά της κοιλάδας που ρέει του «Κούκου το ρέμα», το οποίο σε κοντινή απόσταση νοτιοανατολικά του χωριού συμβάλει με τον ποταμό Λάδωνα, ενώ πηγάζει επίσης σε κοντινή απόσταση βόρεια του χωριού· στην περιοχή κάτω από την κορυφή «Γούπατα». Είναι έναντι ακριβώς της Βάχλιας με την οποία συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βάχλιας (άλλοτε ανεξάρτητη κοινότητα και πρώην δημοτικό διαμέρισμα του τέως Δήμου Κοντοβάζαινας)· η απόσταση των δύο οικισμών μέσω του οδικού δικτύου είναι 2 χιλιόμετρα. Το υψόμετρο του οικισμού ανέρχεται περίπου σε 620 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Σε κοντινή απόσταση προς τα δυτικά (Δ) βρίσκεται το χωριό Δήμητρα (Δίβριτσα), προς τα βόρεια-βορειοδυτικά (ΒΒΔ) η Μονή Αγίας Παρασκευής που είναι επισήμως χαρακτηρισμένη ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, και προς τα νοτιοανατολικά (ΝΑ) το Φράγμα Λάδωνα όπου ουσιαστικά αποτελεί τεχνητή λίμνη.
Η Πέρα Βάχλια απέχει περίπου: 12 χιλιόμετρα από την Κοντοβάζαινα, 14 χιλιόμετρα από τα Τρόπαια, καθώς και 88 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Επιπλέον, απέχει περί τα 18 χιλιόμετρα από το κεφαλοχώρι Δάφνη (Στρέζοβα) του όμορου πρώην Δήμου Παΐων της Αχαΐας, ο οποίος πλέον (από το 2011) ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων ως δημοτική ενότητα αυτού.

Διοικητικές μεταβολές

Η Πέρα Βάχλια αναγνωρίστηκε επισήμως ως οικισμός στις 19/03/1961· ως μέρος της τότε Κοινότητας Βάχλιας. Το 1997 (ΦΕΚ 244Α) σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας» (Ν. 2539/97) προσαρτήθηκε στον Δήμο Κοντοβάζαινας, ενώ από το 2011 και πλέον (ΦΕΚ 87Α) με την Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010), το χωριό αποτελεί οικισμό του Δήμου Γορτυνίας.

Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής

Κεντρική εκκλησία της Πέρα Βάχλιας είναι ο Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής, όπου βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του οικισμού και πανηγυρίζει την Παρασκευή του Διακαινησίμου (κατά την λεγόμενη Εβδομάδα της Λαμπρής).
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 1998-99

Το πρώτο πρωτάθλημα Α1΄ Εθνικής κατηγορίας πόλο γυναικών της περιόδου 1998-99 διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην τελική φάση μετείχαν τέσσερις ομάδες και είχε συναρπαστική εξέλιξη, καθώς ο πρωτοπόρος της κανονικής περιόδου Ολυμπιακός τερμάτισε τρίτος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του  Α.Ν.Ο. Γλυφάδας.
Εκλογική Εναλλακτική για την Κοινωνική Δικαιοσύνη

Ιστορία

Το 2004, μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), μεταξύ αυτών και ο κατοπινός πρόεδρος Κλάους Ερνστ, ανέλαβαν πρωτοβουλία για την ίδρυση του νέου κόμματος, επειδή δεν συμφωνούσαν με την πολιτική της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους και τα μέτρα φιλελευθεροποίησης της οικονομίας της τότε κυβέρνησης Σρέντερ. Αρχικά οργανώθηκαν σε σύλλογο, μέσα από τον οποίο ιδρύθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2005 το νέο κόμμα στο Γκέτιγκεν.
Τα μέλη του κόμματος δεν ήταν μονάχα πρώην μέλη του SPD όπως ο Όσκαρ Λαφοντέν, αλλά συχνά και άλλων αριστερών οργανώσεων. Ακόμη όμως και παλαιότερα μέλη του CDU   βρίσκονταν στο WASG.
Στις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2005, το WASG συνεργάστηκε με το ανατολικογερμανικό Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS) (μετονομασία του πρώην κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας) σε ενιαία λίστα με όνομα Κόμμα της Αριστεράς. Τη συνεργασία αυτή χαρακτήρισε ο τότε πρόεδρος του SPD, Φραντς Μιντεφέρινγκ, ως "καθαρή πρόκληση" για το κόμμα του (εφημερίδα Handelsblatt στις 25 Μαΐου 2005).
Στις 16 Ιουνίου 2007 το WASG ενοποιήθηκε με το PDS και δημιουργήθηκε νέο αριστερό κόμμα «Η Αριστερά», το οποίο με 76.139 μέλη (30 Σεπτεμβρίου 2008) είναι το τρίτο μεγαλύτερο στη χώρα.

Κοινοβουλευτικές εκλογές 2005

Η συμμαχία των αριστερών κομμάτων PDS και WASG είχε ως αποτέλεσμα να πάρουν σαν Κόμμα της Αριστεράς 8,7% των ψήφων (54 έδρες). Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2002, πριν δηλαδή από την ίδρυση του WASG το PDS είχε πάρει 4% των ψήφων. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2005 ο Όσκαρ Λαφοντέν ορίστηκε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Εκλογές στην Πορτογαλία

Στην Πορτογαλία διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Προεδρικές εκλογές

Από το 1910, αρχηγός κράτους είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα. 
Ο Σίλβα εξελέγη για πρώτη φορά το 2006 από τον πρώτο γύρο και επανεξελέγη τον Ιανουάριο του 2011.

1995

Οι σοσιαλιστές του Αντόνιο Γκουτιέρρες κέρδισαν τις εκλογές την 1η Οκτωβρίου του 1995 τερματίζοντας τη δεκαετή κυριαρχία των κεντροδεξιών σοσιαλδημοκρατών, μετά την αποχώρηση του Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα.

1999

Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1999 το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Αντόνιο Γκουτέρρες κέρδισε την πλειοψηφία με 44% αλλά εξέλεξε 115 έδρες από 230 χάνοντας για μία μόνο έδρα την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Αναλυτικά τα αποτελέσματα : 1. Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS), (Αντόνιο Γκουτέρρες) 44% και 115 έδρες.
2. Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (PSD) (Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο) 32,3% και 81 έδρες.
3. Δημοκρατικός Συνασπισμός (CDU), (Κάρλος Καρβάλιας) 9% και 17 έδρες.
4. Λαϊκό Κόμμα (CDS/PP), (Πάουλο Πόρτας) 8,3% και 15 έδρες.
5. Συνασπισμός της Αριστεράς (BE), (Φρανσίσκο Λούκα) 2,4% και 2 έδρες.

2005

Στις 20 Φεβρουαρίου του 2005 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές.
Οι σοσιαλιστές με επικεφαλής τον Ζοζέ Σόκρατες εξασφάλισαν την απόλυτη πλειοψηφία (120 από τις 230 έδρες).
Αναλυτικά τα αποτελέσματα :
1. Σοσιαλιστικό Κόμμα (κεντροαριστερό) 45,1% και 120 έδρες
2. Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (κεντροδεξιό) 28,7% και 72 έδρες
3. Ενωτικός Δημοκρατικός Συνασπισμός, αποτελούμενος από το Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας και τους Πράσινους 7,6% και 14 έδρες.
4. Λαϊκό Κόμμα (δεξιό) 7,3% και 12 έδρες
5. Μπλοκ της Αριστεράς 6,4% και 8 έδρες.
Αθερινίδες

Ταξινόμηση

Οι Αθερινίδες ανήκουν στην υπόταξη των Μουγιλοειδών.
Ξινό Νερό Φλώρινας

Αξιοθέατα

Στην κορυφή Ραντόσι υπάρχει διαμορφωμένος χώρος αναψυχής. Στο χωριό υπάρχουν 4 εκκλησίες των Αγ. Γεωργίου, Αγ. Αθανασίου, Αγ. Νικολάου και Αγ. Βαρβάρας. Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου είναι ένα από τα σημαντικότερα οικοδομήματα της περιοχής και κοσμεί την πλατεία του χωριού, χτίστηκε πριν το 1880 και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο. Στο χωριό, οι διάλεκτοι των Ανατολικών Νοτιοσλαβικών γλωσσών εισάχθηκαν μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, γεγονός που το κατέστησαν στόχο των Βουλγαρικών διεκδικήσεων. Στα χρόνια αυτά χτίστηκε και το σχολείο με τη συνδρομή των κατοίκων του χωριού και τεχνίτες από την Πελαγονία. Σχεδιάστηκε δε, από Γάλλους.
Παλαιότερα υπήρχε και ο νερόμυλος του χωριού, ο οποίος καταστράφηκε από το πέρασμα του χρόνου.

Ξινό Νερό

Το φυσικό μεταλλικό νερό σήμερα εμφιαλώνει και εμπορεύεται η «Αμιγής Δημοτική Επιχείρηση και Βιομηχανική Ξινό Νερό», η οποία είναι υπεύθυνη και για την παραγωγή την εμφιάλωση ένώ φυσικά εμπορεύεται αναψυκτικά, με πανελλήνια αναγνώριση. 
Αποτελεί το πιο φημισμένο τοπικο προϊόν του νομού Φλώρινας.
Επιστημονικές έρευνες έχουν εξάρει την ιαματική δράση του νερού αυτού κυρίως στα νεφρά αλλά και στο συκώτι των ανθρώπων. 
Τα νερά που προέρχονται απο τις πηγές του Ξινού Νερού, εμφιαλώνονται στο εργοστάσιο αυτόματης εμφιάλωσης που λειτουργεί απο το 1958. Ανήκουν στη κατηγορία των ψυχρών υδρογονανθρακικών οξυπηγών. Αυτή η ευχάριστη όξινη ιδιότητά τους και η παρουσία σε κανονικές αναλογίες των αλάτων ασβεστίου και μαγνησίου τα κατατάσουν στην κατηγορία των πολύ σημαντικών μεταλλικών νερών. Η καθαρότητα και η ιδιαιτερότητα της γεύσης τους οφείλεται στο φυσικό εμπλουτισμό των πηγών με ελεύθερο διοξέιδιο του άνθρακα.

Καρναβάλι

Ο παράγοντας που κάνει γνωστό το Ξινό Νερό σε όλη την Ελλάδα, είναι οι εκδηλώσεις του καρναβαλιού που γίνονται κάθε χρόνο στα τέλη Φεβρουαρίου και αρχές Μαρτίου. Οι εκδηλώσεις αυτές είναι γνωστές για το κέφι, το χορό, την πρωτοτυπία αλλά και την ζωντάνια αυτών που λαμβάνουν μέρος κάθε χρόνο αφιλοκερδώς. Οι εκδηλώσεις αυτές ξεκινούν την Τσικνοπέμπτη όπου γίνεται χορός μασκέ με ορχήστρα και παραδοσιακή μουσική. Επίσημα όμως ξεκινούν την επόμενη Πέμπτη με χορό στην πλατεία του χωριού και διαγωνισμό καλύτερης αμφίεσης σε επίπεδο γκρουπ. Το ίδιο γίνεται την Παρασκευή και το Σάββατο ενώ την Κυριακή το μεσημέρι διεξάγεται η παρέλαση των αρμάτων και των πεζοπόρων τμημάτων που πολλές φορές τα μέλη του κάθε γκρουπ ξεπερνούν τα είκοσι!
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1962

Τόπος

Ο διαγωνισμός του 1962 φιλοξενήθηκε στη Βίλα Λουβινί, που βρίσκεται στην Πόλη του Λουξεμβούργου.Στο εν λόγω κτήριο βρισκόταν η έδρα της Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion, προδρόμου του καναλιού RTL Group.  Η τοποθεσία του είναι στο Δημοτικό Πάρκο στη Βιλ Οτ στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Προβλήματα

Μετά την ερμηνεία του τραγουδιού της γαλλικής συμμετοχής, έγινε σύντομη διακοπή ρεύματος και σκοτείνιασαν οι οθόνες. Ανάλογη αλλά μικρότερη σε διάρκεια διακοπή έγινε και κατά την εκτέλεση του τραγουδιού της συμμετοχής της Ολλανδίας, όταν οι τηλεθεατές στην Ευρώπη είδαν μόνο σκοτάδι στους τηλεοπτικούς δέκτες τους. Η διακοπή εκείνη φαίνεται να επηρέασε τη βαθμολογία για την Ολλανδία. Ωστόσο, το τραγούδι ήταν πολύ δημοφιλές στην Ευρώπη μετά τον διαγωνισμό.

Συμμετέχουσες χώρες

Όλες οι χώρες που συμμετείχαν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1961 επέστρεψαν για δεύτερη συνεχή χρονιά, χωρίς νέες χώρες να κάνουν ένα ντεμπούτο, ούτε να επιστρέψουν ή να αποσυρθούν.

Καλλιτέχνες που επανήλθαν

Συνολικά 4 καλλιτέχνες επέστρεψαν στον διαγωνισμό του 1962, από τους οποίους οι 3 (Καμίλο Φέλγκεν για το Λουξεμβούργο, Φρανσουά Ντεγκέλ με το Μονακό και Φιντ Λεκλέρ για το Βέλγιο) είχαν πάρει μέρος στον διαγωνισμό του 1960. Ο Λεκλέρ έκανε την 4η εμφάνισή του στον διαγωνισμό, καθώς είχε λάβει μέρος και το 1956 και 1958.  Ο Ζαν Φιλίπ, που είχε συμμετάσχει προηγουμένως και το 1959, εκπροσωπώντας τη Γαλλία, επέστρεψε ως εκπρόσωπος της Ελβετίας.

Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία

Κάθε ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε έναν σχολιαστή για το διαγωνισμό, προκειμένου να γίνει κάλυψη στην αντίστοιχη γλώσσα της χώρας.
O Jogo

Ιστορία

Η O Jogo κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 22 Φεβρουαρίου 1985, από την εταιρεία Jornal de Notícias με έδρα το Πόρτο, ενώ θεωρείται ως φίλα προσκείμενη στην ΦΚ Πόρτο, γεγονός το οποίο έχει οδηγήσει στο να της ασκηθεί κριτική από την Μπενφίκα, αν και θεωρείται πως καλύπτει το κενό που αφήνουν οι υπόλοιπες δύο εθνικής κυκλοφορίας αθλητικές εφημερίδες, η A Bola και η Record. Η O Jogo, επίσης, διαθέτει μία έκδοση με τόπο έκδοσης την Λισαβόνα.
Η O Jogo εκδίδεται υπό την μορφή εφημερίδας μικρού σχήματος. Το 1995, η εφημερίδα πωλήθηκε στη θυγατρική της Lusomundo Media, την Jornalinveste, η οποία, στη συνέχεια, απορροφήθηκε από την Controlinveste, το 2005, κατόπιν της συγχώνευσης της Lusomundo Media με την Olivedesportos, προ της μετονομασίας της ως Global Media Group, το 2015.

Κυκλοφορία

Η κυκλοφορία της O Jogo ήταν της τάξεως των 34.837 αντιτύπων το 2002, 40.677 αντιτύπων το 2003 και 49.809 αντιτύπων το 2004. Η κυκλοφορία της εφημερίδας ήταν της τάξεως των 44.878 αντιτύπων το 2005, 41.473 αντιτύπων το 2006 και 35.976 αντιτύπων το 2007. Η κυκλοφορία της για το 2010 ήταν της τάξεως των 28.900 αντιτύπων.

Ομάδα της Χρονιάς

Με σημείο εκκίνησης το 2012, η O Jogo διοργανώνει το βραβείο της Ομάδας της Χρονιάς, το οποίο απονέμεται στους κορυφαίους έντεκα παίκτες του ημερολογιακού έτους της Πριμέιρα Λίγκα.
Κωνσταντίνος Γεράκης

Ιστορικό

Γεννήθηκε από Ελληνορθόδοξους γονείς στο Κάστρο της Άσσου, στην περιοχή της Ερίσου (pertinenza di Erisso) της βόρειας Κεφαλονιάς.  Η οικογένεια Γεράκη (Gerachi) ήταν εγκατεστημένη στο χωριό Πλαγιά ήδη από τον 16ο αιώνα.  Σε ηλικία 12 ετών, για άγνωστο λόγο, εγκατέλειψε το νησί, έγινε ναύτης και ξεκίνησε την τυχοδιωκτική δράση του, υπηρετώντας σε διάφορα αγγλικά πλοία και ταξιδεύοντας κυρίως στις Ινδίες. Το 1669 εγκατέλειψε το επάγγελμα του ναύτη κι έγινε υπάλληλος της αγγλικής Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών, εργαζόμενος στις αποθήκες της, στο Μπάνταμ της Ινδονησίας. Ο Γεράκης, σαν υπάλληλος της Εταιρείας έκανε πολλά ταξίδια σε χώρες της Ασίας και έκανε φιλίες με υψηλόβαθμα στελέχη της. Το 1675 εγκαταστάθηκε στο Σιάμ, εξακοιλουθώντας να εργάζεται για την Εταιρεία. Εκεί έμαθε τη γλώσσα και άρχισε να δημιουργεί στενές σχέσεις με σημαντικούς αξιωματούχους της βασιλικής αυλής.
Το 1679 και μετά από δολοπλοκίες της Εταιρείας, ο Γεράκης έγινε υπεύθυνος εμπορίου του βασιλείου του Σιάμ. Γρήγορα κατέλαβε τη θέση του διερμηνέα στη βασιλική αυλή, καθώς ήταν πολύγλωσσος. Το 1680 εγκατέλειπει την Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών και το 1683 διορίστηκε πρωθυπουργός του Σιάμ. Το 1684 ξεκίνησαν οι συνομιλίες με τη Γαλλία για εμπορική συνεργασία, που τελικά επιτεύχθηκε το επόμενο έτος και οδήγησε σε πόλεμο το Σιάμ με την Εταιρεία, ο οποίος έληξε με την αποβίβαση, στη χώρα του Σιάμ,γαλλικής στρατιωτικής δύναμης. Ο Γεράκης τιμήθηκε από τον Γάλλο βασιλιά με τον τίτλο του «Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ».
Οι Γάλλοι έγιναν αντιδημοφιλείς με την ρατσιστική συμπεριφορά τους. Ο Γεράκης, έχοντας αποκτήσει μεγάλη περιουσία, άρχισε πλέον να ανησυχεί γιατί έβλεπε ότι θα περιορίζονταν τα δικά του κέρδη. Το 1688 ο βασιλιάς Ναράι αρρώστησε βαριά από άγνωστη ασθένεια δίνοντας την ευκαιρία στους αντιπάλους του να δράσουν. Τον Μάιο ο Γεράκης προσκλήθηκε στην πρωτεύουσα του Σιάμ, Αγιουτάγια, σε συνάντηση με τον Φεράτσα ο οποίος ήταν ο ηγέτης της αντιβασιλικής παράταξης. Ο Φεράτσα αιχμαλώτισε τον Γεράκη και το Διάδοχο με την κατηγορία της προδοσίας, και τελικά τους δολοφόνησε. Στις 11 Ιουλίου πέθανε και ο Βασιλιάς Ναράι, έξαλλος με τα νέα που είχε μάθει αλλά ανήμπορος  να αντιδράσει. Ο Φεράτσα αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς ηγούμενος ενός ξενοφοβικού καθεστώτος.
Το Μάιο του 1682 παντρεύτηκε την Μαρία Γκυομάρ ντε Πίνια (Maria Guyomar de Pinha), μιγάδα γιαπωνεζο-πορτογαλικής καταγωγής.  Από το γάμο τους απέκτησαν δύο γιούς, τον João (Γιάννη) και τον Jorge (Γιώργο), ο πρώτος από τους οποίους απεβίωσε πριν τον φρικτό θάνατό του.
Το σπίτι του Γεράκη στο Λοπμπούρι υπάρχει ακόμα και σήμερα και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο. Οι ιστορικοί διχάζονται για το ρόλο που διαδραμάτισε, αν δηλαδή ήταν όντως καιροσκόπος που επεδίωκε την ανέλιξή του στο θρόνο του Σιάμ, ή αν χρησιμοποιήθηκε ως αποδιοπομπαίος τράγος από τον επίσης καιροσκόπο Φεράτσα, για την εξουδετέρωση του νόμιμου Διαδόχου.
Έμπερχαρτ Γ΄ δούκας της Βυρτεμβέργης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης και της Βαρβάρας-Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωακείμ-Φρειδερίκου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Το 1674 απεβίωσε στη Στουτγάρδη σε ηλικία 60 ετών. Από τους επτά γιούς του ο Γουλιέλμος-Λουδοβίκος τον διαδέχθηκε στο δουκάτο, ενώ ο Φρειδερίκος-Κάρολος έλαβε το Βίννενταλ.
Μεταφράσεις της Βίβλου στα Βεγγαλικά

Ο Ναθάνιελ Μ. Χάλχεντ της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών δημοσίευσε μια Βεγγαλική γραμματική για τους Βρετανούς αξιωματούχους το 1776. Ο Ουίλιαμ Κάρεϊ του Σεραμπόρ μετέφρασε τη Βίβλο στη Βεγγαλική γλώσσα και τη δημοσίευσε το 1793 και 1801. Η υψηλή γλώσσα στη Βεγγαλική μετάφραση σε χρήση στο Μπαγκλαντές προέρχεται από την έκδοση του Κάρεϊ, ενώ οι εκδόσεις "κοινής γλώσσας" είναι νεότερες μεταφράσεις. Ο Κριστιάν Μινιόν, Βέλγος Ιησουίτης, τελείωσε μια αναθεωρημένη έκδοση της Βίβλου στα βεγγαλικά, με το όνομα Μανγκαλμπάρτα που έχει άφθονες υποσημειώσεις.
Αξιόκαστρο Κοζάνης

Γεωγραφία

Το χωριό βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα νότια της πόλης Νεάπολη (Lappishta).

Οθωμανική Αυτοκρατορία

Ένας παλιός οικισμός που ήταν 2 χιλιόμετρα βορειότερα. Το χωριό αυτό καταστράφηκε από τους Αλβανούς το 1770 κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του αετού. 2 χλμ. Νότια, ανάμεσα στο Αξιόκαστρο και το Κλήμα ήταν το χωριό Τσιρομπόρι. Ένας άλλος οικισμός εντοπίστηκε στην περιοχή της Κερασιάς, 4 χλμ. από το Αξιόσκαστρο προς την Πεπόνια, που επίσης ξετυλίχτηκε από την εξέγερση του αετού.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vassil Kanchov το 1900, 75 χριστιανοί χριστιανοί ζουν στο Σουρδάνιο. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το χωριό βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τον γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας, Δημήτρη Μίσεφ, υπάρχουν 375 Έλληνες. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου στην Ελασσόνα το 1904, 80 Έλληνες χριστιανοί ζουν στο Σουρδάνιο.

Ελλάδα

Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το χωριό μπήκε στην ελληνική επικράτεια. Το 1913 κατά την πρώτη απογραφή της νέας εξουσίας στο χωριό καταγράφονται 116 κάτοικοι. Το 1927 το όνομα του χωριού άλλαξε σε Αξιόκαστρο. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος.
Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Πρωσίας (1944-1977)

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου-Φερδινάνδου τιτουλάριου αυτοκράτορα της Γερμανίας και της Κίρας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Κυρίλλου Βλαδιμήροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας.
Το 1977 απεβίωσε στη Βρέμη σε ηλικία 33 ετών και τάφηκε στο Φίσερχουντε του Όττερσμπερκ.