google/wiki40b huggingface dataset:
Conception

Βιογραφία

Οι Conception σχηματίστηκαν στο Ράουφος στα τέλη της δεκαετίας του '80 από τον τραγουδιστή Νταγκ Έστμπι, τον κιθαρίστα Τόρε Έστμπι, τον μπασίστα Φρέντι Σάμσονστεν και το ντράμερ Βέρνερ Σκόγκλι. Το 1990, την θέση του Σκόγκλι πήρε ο Άρβε Χάιμνταλ, αφού το συγκρότημα είχε ηχογραφήσει ήδη δύο ντέμο. Την επόμενη χρονιά, ο Νταγκ Έστμπι αποχώρησε και μετά από αρκετές οντισιόν τα φωνητικά των Conception ανέλαβε ο Ρόι Καν, πρώην τραγουδιστής όπερας. Την ίδια περίοδο, ο Ίνγκαρ Άμλιεν ανέλαβε το μπάσο του συγκροτήματος.
Τον Δεκέμβριο του 1991, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "The Last Sunset" σε παραγωγή του κιθαρίστα των Victory, Τόμι Νιούτον. Το συγκεκριμένο άλμπουμ επανεκδόθηκε το 1993 από την "Noise Records".
Το 1993, οι Conception συμπεριλήφθηκαν στο βίντεο "The Power of Metal" μαζί με τους Gamma Ray και τους Rage. Στη σύνθεση του συγκροτήματος εντάχθηκε ο κιμπορντίστας Χανς Γκιέστβανγκ και κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ, "Parallel Minds", τον Σεπτέμβριο του 1993. Ο δίσκος συνοδευόταν από το μοναδικό βίντεο κλιπ των Conception, αυτό του τραγουδιού "Roll the Fire".
Στις αρχές του 1994, οι Conception άνοιγαν τις εμφανίσεις των Threshold στην Ευρώπη, των Skyclad στην Μεγάλη Βρετανία όπως και των Trouble. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, ο Γκιέστβανγκ αντικαταστάθηκε από τον Χάλβορ Χόλτερ και εκείνος με την σειρά του από τον Τροντ Νάγκελ-Νταλ. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το άλμπουμ "In Your Multitude", το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995. Ακολούθησε ο τέταρτος και τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος, με τίτλο "Flow", τον Απρίλιο του 1997. Το συγκρότημα έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές στην Ευρώπη, εκτός από την Βρετανία.
Οι Conception διαλύθηκαν το 1998, με τον Ρόι Καν να γίνεται μέλος των Kamelot και τους Τόρε Έστμπι και Ίνγκαρ Άμλιεν να σχηματίζουν τους Ark.
Το 2005, επανενώθηκαν για μία εμφάνιση στο "ProgPower festival" και το φεστιβάλ του νορβηγικού περιοδικού "Scream Magazine" για τα δεκαπέντε χρόνια και εκατό τεύχη του.
Εθνική Νότιας Κορέας U20 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Νότιας Κορέας U20 εκπροσωπεί τη Νότια Κορέα στις διεθνές ποδοσφιαρικές διοργανώσεις για ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 και στο AFC U-19 Championship. Ψηλότερη θέση που κατέκτησε στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η 4η το 1983. Το AFC U-19 Championship το έχει κατακτήσει 12 φορές.
Χώρα των Βάσκων

Ετυμολογία

Είναι στην γλωσσολογική ενότητα ενός μεγάλο μέρους των κατοίκων της που το σύνολο της περιοχής οφείλει την ονομασία του. Στα βασκικά, η ονομασία της περιοχής έχει, επίσης, στενή σχέση με αυτή της γλώσσας της. Χώρα των Βάσκων μεταφράζεται ως Euskal Herria (Χώρα των Βάσκων) = Euskararen Herria (η χώρα της βασκικής γλώσσας), και Βάσκος ως euskaldun = Euskara dun (αυτός που γνωρίζει την βασκική γλώσσα). Λίγοι είναι οι λαοί που αυτοπροσδιορίζονται και προσδιορίζουν την χώρα τους με βάση την γνώση της γλώσσας τους. Όσο για την λέξη Euzkadi, η οποία εφευρέθηκε από τον πατέρα του βασκικού εθνικισμού, Σαμπίνο Αράνα, στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ορίζει το βασκικό έθνος. Οι δύο όροι αυτοί, λοιπόν, έχουν διαφορετική σημασία. Το «Euskal Herria» είναι ένας περισσότερο γεωγραφικός και πολιτισμικός όρος, ενώ το «Euzkadi» είναι όρος πολιτικού περιεχομένου : ορίζει το βασκικό κράτος. Στις μέρες μας, ο όρος Euskadi είναι η βασκική ονομασία της Αυτόνομης Κοινότητας της Χώρας των Βάσκων η οποία αποτελείται από τις επαρχίες της Άλαβα, της Μπιθκάια και της Χιπούθκοα.

Βασκική ορθογραφία για τα εδάφη του Euskadi

Η ολομελής συνεδρίαση του Συμβουλίου των Βουλευτών Ισπανών πραγματοποίησε το πρώτο βήμα για την μετονομασία των επίσημων τοπωνυμίων των τριών επαρχιών της Αυτόνομης Κοινότητας της Χώρας των Βάσκων, τα οποία, πλέον, θα γράφονται με τον ακόλουθο τρόπο : Araba-Alava, Gipuzkoa και Bizkaia.
Κιζιλορντά

Γεωγραφία

Βρίσκεται στο νότιο Καζακστάν και η πόλη έχει 201.719 κατοίκους. Την πόλη διαρρέει ο Συρ Ντάρια και η πόλη χωρίζεται από την πόλη Τασμπουγκέτ από έναν ποταμό. Η πόλη είναι πρωτεύουσα της Περιφέρειας Κιζιλορντά και σε αυτήν βρίσκεται το κοσμοδρόμιο Μπαικονούρ, που χρησιμοποιείται από την Ρωσία.
Πλατφόρμες συνεργασίας

Σημαντικοί πωλητές

Η αναφορά από το περιοδικό Forrester το 2006 κατονομάζει αρχικά την IBM και τη Microsoft ως τους ηγέτες της αγοράς, όμως πολλά αλλάζουν σε 5 χρόνια. Η EMC είναι ένας διεκδικητής αυτής της θέσης στην αγορά μαζί με την Oracle Corp και την πλατφόρμα συνεργασίας της Oracle Beehive. Άλλη μία νέα είσοδος είναι η εταιρία Cisco η οποία έδωσε μία στρατηγική έμφαση στον τομέα της διαδικτυακής συνεργασίας, διότι αυτού του τύπου εφαρμογές τρέχουν με υψηλή ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων μέσω του διαδικτύου και επιτρέπουν απευθείας πρόσβαση στους καταναλωτές, βοηθώντας έτσι στη διακίνηση από μία κατάσταση ΟΕΜ (όταν μία επιχείρηση μεταπουλά ένα προϊόν μίας άλλης εταιρίας με το δικό της όνομα και άδεια)(“Original Equipment Manufacturer”) σε πωλητή του επικοινωνιακού εξοπλισμού που βρίσκεται στη διάθεση του καταναλωτή (CPE) σε μία σχέση αλληλεπίδρασης επιχείρησης-καταναλωτή (Β2Β, business to consumer).

Επιχειρηματικά μοντέλα

Οι πλατφόρμες συνεργασίας ξεκίνησαν στην αγορά σαν ενσωματωμένο λογισμικό στον εξυπηρετητή (server) που υποστήριζε μόνο τοπικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Οι χρήστες αγόραζαν μία άδεια χρήσης του κατεβασμένου λογισμικού και μπορεί ακόμα να πλήρωναν επιπλέον ανάλογα με τον αριθμό των σταθμών εργασίας που χρησιμοποιούσαν με τη ταχύτητα μεταφοράς των δεδομένων και τη χρήση που γίνεται με βάση άλλα γνωρίσματα.
Το τρέχον μοντέλο αποτελείται από μία διαδικτυακή υπηρεσία είτε είναι ολοκληρωτικά βασισμένη στο διαδίκτυο είτε σε μικρούς εξυπηρετητές (clients). Αυτό το μοντέλο λέγεται λογισμικό σαν υπηρεσία SaaS (Software as a service) όπου οι χρήστες πληρώνουν μια συνδρομή ή/και ένα κόστος χρήσης. Αυτό το λογισμικό (SaaS) μπορεί να χτιστεί όπως ένας περιφραγμένος κήπος, μερικές φορές με εφαρμογές ή σαν συνδυασμός υπηρεσιών με σκοπό να παραδοθούν ευρύτερου φάσματος ευέλικτα και ευκολόχρηστα προσαρμοζόμενα εργαλεία.
Στην αναφορά του περιοδικού ‘Forrester’ το 2006 η IBM και η Microsoft ήταν οι ηγέτες στην αγορά, όμως νέοι και σκληροί ανταγωνιστές εισήλθαν στην αγορά. Η νέα έλευση ήταν της εταιρίας Cisco που έδωσε στρατηγική έμφαση στη διαδικτυακή συνεργασία επειδή αυτές οι εφαρμογές είχαν καλό ρυθμό μεταφοράς δεδομένων και την ανάγκη για ψηφιακά δίκτυα.
Κωνσταντίνος Νικολαΐδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Φεβρουαρίου 1802. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και μόλις εκ θαύματος σώθηκε από τις σφαγές που επακολούθησαν μετά τον απαγχονισμό του Γρηγορίου του Ε'. Κατέφυγε στην Οδησσό της Ρωσίας, αφού προηγουμένως φρόντισε να φυγαδεύσει για το ίδιο μέρος και τα παιδιά του, Κωνσταντίνο, Ιωάννη και Αλέξανδρο με ένα καράβι από την Κεφαλλονιά.
Ο Κωνσταντίνος στην Οδησσό μπήκε σε ρωσικό σχολείο και παρέμεινε εκεί σπουδάζοντας μέχρι το 1822. Έμαθε άριστα τα Γαλλικά και κατά τα άλλα ήταν πολύ καλός μαθητής, αλλά καιγόταν από την επιθυμία να γυρίσει στην πατρίδα του. Μια μέρα το έσκασε από την σχολή και μπήκε σε καράβι που τον έβγαλε στο Ναύπλιο το 1824. Εκεί κατατάχτηκε ως εθελοντής στον τακτικό στρατό και τοποθετήθηκε στον Α' λόχο υπό τις διαταγές του φιλέλληνα Γερμανού Δουζουρδουί.
Συμμετείχε σε όλες τις μάχες του τακτικού στρατού και πήρε προαγωγή μέχρι τον βαθμό του λοχαγού.
Μετά από την επανάσταση έμεινε στον στρατό και εξακολούθησε να υπηρετεί πιστά την πατρίδα του και ανερχόμενος μέχρι τον βαθμό του υποστράτηγου.
Τιμήθηκε με το παράσημο των Ανώτατων Ταξιαρχών.
Απεβίωσε στις 8 Μαρτίου 1890.
Γκρεγκόριο Αλλέγκρι

Βιογραφικά στοιχεία

Ως παιδί υπήρξε χορωδός στην εκκλησία του San Luigi dei Francesi, υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τζιοβάννι Μπερναντίνο Νανίνο, αδελφού του Τζιοβάννι Μαρία Νανίνο, ο οποίος διατηρούσε σχολή μουσικής στην οποία δίδασκε μεταξύ άλλων και ο Τζιοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα. Έγινε ιερέας στον καθεδρικό ναό του Φέρμο ώσπου το 1629, κατά διαταγή του Πάπα Ουρβανού Η΄, διορίστηκε τραγουδιστής (στη φωνή της κοντράλτο) στη χορωδία της Καπέλα Σιξτίνα. Έγραψε πλήθος θρησκευτικών έργων, που περιλαμβάνει μοτέτα, ψαλμούς και λειτουργίες.
Στα έργα του περιλαμβάνονται δύο τόμοι με κοντσέρτα για πέντε φωνές (εκδ. 1618 και 1619), δύο τόμοι με μοτέτα για έξι φωνές (εκδ. 1621), μια τετράφωνη συμφωνία, πέντε λειτουργίες, δύο μελοποιήσεις των Θρήνων του Ιερεμία, καθώς και άλλα έργα που δεν βρήκαν το δρόμο του τυπογραφείου. Θεωρείται ένας από τους πρώτους συνθέτες που έγραψαν για έγχορδα, δείγμα του οποίου μνημονεύει και ο Ατανάζιους Κίρχερ στο έργο του Musurgia. Στυλιστικά, τα φωνητικά έργα του Αλλέγκρι εντάσσονται στο ύφος του Παλεστρίνα, εντούτοις τα οργανικά του ακροβατούν ανάμεσα στο ύφος της ύστερης αναγέννησης και του όψιμου μπαρόκ -ειδικότερα δε τη μανιέρα του κοντσερτάτο.

Το Miserere

Το Μιζερέρε αποτελεί το πλέον γνωστό έργο του Αλλέγκρι· γράφτηκε για δύο χορωδίες, η μία πεντάφωνη και η άλλη τετράφωνη. Συστηματική είναι η χρήση του ψευδοβάσιμου (fauxbourdon) και για τις δύο χορωδίες, βασισμένο πάνω σε ένα γρηγοριανό μέλος του Tonus peregrinus ("ξένος τόνος" - τονοδοτική μελωδία στην αρχή μιας ψαλμωδίας).
Αποτελούσε για πολλά χρόνια καθιερωμένο κομμάτι για την Καπέλα Σιξτίνα την Μεγάλη Εβδομάδα, η φήμη του οποίου ξεπερνούσε τα σύνορα της Ιταλίας. Το Βατικανό, θέλοντας να διατηρήσει μια αύρα μυστικότητας γύρω απ' αυτό, απαγόρεψε την αντιγραφή του και επέβαλλε στους τραγουδιστές την εκτέλεσή του από μνήμης. Μάλιστα, η αντιγραφή του και η κυκλοφορία του επείχε την ποινή του αφορισμού. Ο θρύλος λέει πως ο δεκατεσσάρων ετών Μότσαρτ, επισκεπτόμενος το 1770 την Ιταλία, ακούγοντάς το μόλις δύο φορές κατάφερε να το αποτυπώσει, δημιουργώντας έτσι το πρώτο πειρατικό αντίγραφο.
Η παρτιτούρα αυτή μεταφέρθηκε στην Αγγλία και εξεδόθη από τον περιηγητή και μουσικό ιστορικό Δρ. Charles Burney. Η έκδοση αυτή, ωστόσο, αποτυπώνει μόνο τη βασική αρμονία του κομματιού, καθώς απουσιάζουν οι καλλωπισμοί, χάρη στους οποίους έγινε τόσο γνωστό. Κατά τη συνήθη πρακτική της εποχής, οι καλλωπισμοί αφήνονταν στη φαντασία των εκτελεστών, οι οποίοι με τη σειρά τους άλλαζαν κατά περιόδους, αλλοιώνοντας έτσι το πρωτότυπο. Η σημερινή έκδοση προέρχεται από ένα αντίγραφο του 1880, το οποίο περιέχει ένα περίεργο λάθος: η μετατροπία από τη Σολ ελάσσονα στη Ντο ελάσσονα, αποτελεί απλώς μεταφορά του αυθεντικού, αποκλείοντας έτσι την ύπαρξη του περίφημου ψηλού Ντο.
Ολόκληρη η μουσική της Μεγάλης Εβδομάδας στο Βατικανό έχει εκδοθεί πλέον στη Λειψία, από τον οίκο Breitkopf und Härtel, ενώ ενδιαφέρουσες είναι οι εντυπώσεις που αναφέρει ο Φέλιξ Μέντελσον στην αλληλογραφία του.
Νύμφαι ορχούμεναι (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 259, 260 και 267)

Οι ορχούμενες Νύμφες είναι σύνολο τριών ανάγλυφων που βρέθηκαν το 1862 στο Διονυσιακό Θέατρο Αθηνών και φυλάγονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με τους αύξοντες αριθμούς 259, 260 και 2267.

Ερμηνεία

Οι παραστάσεις εικονίζουν τις Ώρες. Ανήκουν σε πολυαριθμότερο σύμπλεγμα αναγλύφων πλακών που στο σύνολό τους διακοσμούσαν το βήμα των θυμελικών αγώνων του Διονυσιακού θεάτρου. Τα δύο πρώτα ανάγλυφα που έχουν υπόκοιλη επιφάνεια βρίσκονταν στην στρογγυλή στεφάνη της ορχήστρας του Διονυσιακού Θεάτρου, ενώ η τρίτη και επίπεδη κοσμούσε μία από τις δύο πλάγιες, επίπεδες όψεις.

Ιστορική τοποθέτηση

Στο πρώτο ανάγλυφο (αριθμός 259) ανακαλύπτουμε μεταγενέστερο στρογγυλό διαμπερές άνοιγμα, το οποίο έγινε κατά την τροποποίηση του θεάτρου στους Ρωμαϊκούς χρόνους, όταν καταργήθηκε η θυμέλη και τα υλικά της χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή υδρορροής των βρόχινων νερών. Οι πλάκες όμως είναι προγενέστερες και ανήκουν στην τελευταία ελληνιστική εποχή. Οι παραστάσεις αυτές καθεαυτές είναι ακόμα προγενέστερες. Είναι αντίγραφα παλαιότερων αναγλύφων που στην εποχή τους στόλιζαν μία από τις πλευρές της θυμέλης του θεάτρου της Μαντινείας. Η κόμμωση στο πρώτο ανάγλυφο (αριθμός 259) μαρτυράει, ότι τα αρχικά πρότυπα ανάγονται εις την εποχή της πρώτης Συμπολιτείας των Αχαιών, και πιθανώς είναι έργα της σμίλης του περίφημου Πραξιτέλη.
Εθνική Καμερούν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Σενεγάλη το 1984.
Δεκάγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δέκα και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με δέκα πλευρές και δέκα κορυφές. Ωστόσο ο όρος συνήθως αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 144 μοίρες (°) η καθεμιά, ενώ οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκαγώνου έχουν άθροισμα 1440 μοίρες ακριβώς. Το σύμβολο Schläfli του δεκαγώνου είναι {10}.

Πλευρές

Η πλευρά ενός κανονικού δεκαγώνου που είναι εγγεγραμμένο σε κύκλο ακτίνας 1 έχει μήκος:
\tfrac{-1+\sqrt{5}}{2}=\tfrac{1}{\phi}, όπου φ είναι η «χρυσή αναλογία»,
\tfrac{1+\sqrt{5}}{2}.
Ώρα στο Αφγανιστάν

Η ώρα στο Αφγανιστάν είναι επίσημα η ζώνη ώρας UTC+04:30. Το Αφγανιστάν δεν εφαρμόζει τη θερινή ώρα.

Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA

Το Αφγανιστάν έχει το αναγνωριστικό ζώνης ώρας Ασία/Καμπούλ.
Χρήστος Βολουδάκης

Καριέρα

Ο Χρήστος Βολουδάκης έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης το 1999 στις ακαδημίες της ΑΕΚ Αθηνών στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 2003. Την περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στον Α.Ο. Δεξαμενή Μεταμόρφωσης, για να επιστρέψει στην ομάδα της ΑΕΚ όπου παρέμεινε μέχρι το 2010, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Την περίοδο 2010-11 αγωνίστηκε με τον Α.Ο. Κηφισιάς και την περίοδο 2011-12 με στον Αίαντα Μαλεσίνας, στη Β' Εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης.
Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό.
Το καλοκαίρι του 2013, ο Χρήστος Βολουδάκης μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι και την περίοδο 2014-15 και με τον οποίο κατέκτησε ενα πρωτάθλημα και ενα κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 2013-14.
Την περίοδο 2015-16 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιώς
Κρεβάτι

Η κλίνη (ή κρεβάτι) είναι ένα έπιπλο στο οποίο πλαγιάζει ο άνθρωπος, για να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί.
Οι πρώτες κλίνες εμφανίστηκαν στην αρχαία Ελλάδα, και στην αρχαία Ρώμη έγινε μόδα ο ύπνος σε κλίνες. Τα σημερινά κρεβάτια είναι συνήθως από ξύλο ή μεταλλικές σωλήνες και υπάρχουν μονά, ημίδιπλα ή διπλά. Διώροφα ή πολυώροφα κρεβάτια -ονομαζόμενα και «κουκέτες»- συνηθίζονται σε περιορισμένους χώρους, (π.χ. καμπίνες πλοίων, σιδηροδρόμων, σε στρατόπεδα κ.λπ.)
Λευκάς-Βαλανέαι

Η πόλη αναφέρεται πρώτα με το όνομα Βαλανέαι και βρισκόταν 55 χλμ. νοτίως της Λαοδικείας και 35 χλμ. βορείως της Ανταράδου (Tartous). 
Σύμφωνα με τον Στράβωνα (XVI, 753) η πόλη ήταν αποικία της Αράδου, κατά την εποχή των Φοινίκων και ανήκε στην Φοινίκη. Και τα δύο όμως ονόματα της πόλεως είναι ελληνικά. Από την αναφορά του Στεφάνου του Βυζαντίου (Βαλανέαι πόλις Φοινίκης, η νυν Λευκάς), συμπεραίνεται ότι το δεύτερο όνομα πρέπει να δόθηκε στην ελληνιστική περίοδο, όπου θα προσήλθαν άποικοι από την νήσο Λευκάδα. Τότε ανήκε όχι πια στην Φοινίκη, αλλά στην επαρχία Πιερία της βορείου Συρίας. Από το 64 π.Χ. ενσωματώθηκε στην ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Στην ρωμαϊκή περίοδο η πόλη είχε τρεις ονομασίες: Balanea-Claudia Leucas. Ο πρώτος γνωστός επίσκοπος της συριακής Λευκάδος έλαβε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ. (Lequien, Oriens Christ., II, 923). Σώζεται από την πόλη ορειχάλκινο νόμισμα του αυτοκράτορα Τιβερίου (περ. 22/3 μ.Χ.) που στην μια όψη φέρει την κεφαλή του αυτοκράτορα και στην άλλη έναν θεό πάνω σε τέθριππο. 
Στα ερείπια της πόλης βρίσκεται η σημερινή Baniyas της βορείου Συρίας.
51 Πηγάσου

Αστροφυσικά χαρακτηριστικά

Ο αστέρας έχει φαινόμενο μέγεθος 5,49 και επομένως είναι ορατός με γυμνό μάτι στον ασέληνο νυχτερινό ουρανό κάτω από ευνοϊκές συνθήκες.
Ο 51 Πηγάσου έχει φασματικό τύπο κίτρινου νάνου. Το γεγονός ότι είναι αστέρας της Κύριας Ακολουθίας υποδεικνύει ότι παράγει την ενέργεια που ακτινοβολεί στο εσωτερικό του με πυρηνική σύντηξη υδρογόνου στις κεντρικές περιοχές του. Η ενεργός θερμοκρασία της χρωμόσφαιράς του (δηλαδή προσεγγιστικά η επιφανειακή του θερμοκρασία) είναι περίπου 5571 K (5298 °C). Η ηλικία του εκτιμάται σε 6,1 ως 8,1 δισεκατομμύρια έτη (ο Ήλιος έχει ηλικία περί τα 4,7 δισεκ. έτη), ενώ η διάμετρός του είναι 24% μεγαλύτερη από αυτή του Ηλίου και η μάζα του 11% μεγαλύτερη της ηλιακής. Ως αποτέλεσμα, έχει απόλυτη (πραγματική) λαμπρότητα 30% μεγαλύτερη της ηλιακής, που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +4,51. Η περιεκτικότητά του σε στοιχεία βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο, γνωστή ως μεταλλικότητα, είναι επίσης μεγαλύτερη της ηλιακής. Οι αστέρες με μεγάλη μεταλλικότητα είναι πιθανότερο να φιλοξενούν πλανήτες. Το 1996 οι αστρονόμοι Baliunas, Sokoloff και Soon μέτρησαν ότι ο αστέρας περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του μία φορά κάθε 37 γήινες ημέρες, αλλά μεταγενέστερες παρατηρήσεις (Simpson, E.K. κ.ά., Νοέμβριος 2010) έδωσαν περίοδο περιστροφής 21,9 ημέρες, μικρότερη της ηλιακής.
Παρότι ο αστέρας περιγράφηκε ως πιθανώς μεταβλητός σε μία εργασία του 1981, μετέπειτα παρατηρήσεις έδειξαν μηδαμινή χρωμοσφαιρική δραστηριότητα μεταξύ του 1977 και του 1989. Περαιτέρω έρευνα ανάμεσα στο 1994 και το 2007 έδειξε παρόμοια αμελητέα επίπεδα δραστηριότητας. Αυτά τα δεδομένα μαζί με τη σχετικώς μικρή εκπομπή ακτίνων X από τον αστέρα υποδεικνύουν ίσως ότι ο αστέρας μπορεί να βρίσκεται σε μία περίοδο αντίστοιχη με το ηλιακό Ελάχιστο Μόντερ, οπότε και δεν παρουσιάζει σχεδόν καθόλου κηλίδες ή άλλη δραστηριότητα.
Ο 51 Πηγάσου πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 33,7 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (121.300 χιλιόμετρα την ώρα).
Βικέντιος της Γκουαστάλα

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ανδρέα κόμη του Σαν Πάολο και της Λάουρα Κρισπιάνο.
Το 1678 ο εξάδελφός του Φερράντε Γ΄ Γκοντζάγκα δούκας της Γκουαστάλα απεβίωσε χωρίς άρρενα απόγονο και τον διαδέχθηκε η πρώτη κόρη του Άννα-Ισαβέλλα με τον σύζυγό της Φερδινάνδο-Κάρολο Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα. Το 1692 όμως ο επικυρίαρχος του δουκάτου Λεοπόλδος Α΄ των Αψβούργων-Αυστρίας παρενέβη και το απέδωσε στον Βικέντιο και τη σύζυγό του Μαρία-Βικτόρια, δεύτερη κόρη του Βερράντε Γ΄.
Απεβίωσε το 1714 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Αντώνιος-Φερδινάνδος, που απεβίωσε άτεκνος και έπειτα ο Ιωσήφ.
Σημαία του Πουέρτο Ρίκο

Η σημαία του Πουέρτο Ρίκο αποτελείται από πέντε ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος κόκκινου (στο επάνω και κάτω μέρος) εναλλάξ με άσπρο (η πρώτη, η μεσαία και η τελευταία λωρίδα είναι κόκκινες). Ένα μπλε ισοσκελές τρίγωνο βρίσκεται στην αριστερή πλευρά και περιέχει ένα άσπρο πεντάκτινο αστέρι στο κέντρο.

Ιστορία

Η εισαγωγή σημαίας στο Πουέρτο Ρίκο μπορεί να αναχθεί στην εποχή του Χριστόφορου Κολόμβου. Με την σημαία του ισπανικού Στέμματος, ο θαλασσοπόρος έφτασε στο νησί το 1492 και το ονόμασε «San Juan Bautista». Ο ίδιος ο Κολόμβος ύψωσε τη βασιλική σημαία, ενώ οι καπετάνιοι των πλοίων του ύψωσαν λευκές σημαίες με πράσινο σταυρό και με τα μαύρα γράμματα 'F' και 'Y', (αμφότερα πράσινα και εστεμμένα με βασιλικές κορόνες) για το Βασιλέα Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα της Καστίλλης. Έπειτα από την κατάληψη του νησιού από τους αποικιοκράτες, σημαία του έγινε η σημαία της Ισπανίας.

Ιστορικές σημαίες του Πουέρτο Ρίκο

Ο ισπανικός στρατός σχεδίασε τη σημαία με το σταυρό της Βουργουνδίας και την καθιέρωσε ως σύμβολό του.
Το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας άρχισε να απλώνεται και ένας αντιστασιακός πρότεινε να ράψουν τη σημαία με ένα κίτρινο αστέρι στην επάνω αριστερή γωνία. Η επαναστατική σημαία του Λάρες χρησιμοποιήθηκε κατά τη βραχύχρονη επανάσταση εναντίον της ισπανικής κυριαρχίας.
Το 1873 το ισπανικό Στέμμα δημιούργησε μια νέα σημαία, παρόμοια με τη σημαία της Ισπανίας, με το έμβλημα του Πουέρτο Ρίκο στη μέση. Αυτή η σημαία χρησιμοποιήθηκε στο νησί ως το 1898. Από τότε και μέχρι το 1952 επιτρεπόταν μόνο η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο νεοεκλεγείς κυβερνήτης Λουίς Μουνιός Μαρίν καθιέρωσε τότε την επίσημη εθνική σημαία του Πουέρτο Ρίκο, η οποία μοιάζει με την αντίστοιχη των ΗΠΑ.
Γκυστάβ-Λεόν Σλυμπερζέ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Γκεμπβιλέ (Guebwiller) της Αλσατίας το 1844. Αρχικά σπούδασε ιατρική, στην οποία μάλιστα ανακηρύχθηκε διδάκτορας το 1872. Γρήγορα όμως απορροφήθηκε στη συλλογή και μελέτη νομισμάτων και ιστορικών μνημείων. Μάλιστα την περίοδο 1877 με 1878, δημοσίευσε τα πορίσματα των μελετών του. Το 1877 έγινε μέλος της Γαλλικής Εταιρείας Αρχαιοδιφών και στη συνέχεια μέλος της Ακαδημίας Επιγραφών και Γραμμάτων. Χάρη στη γλαφυρότητα του λόγου του, έφερε την μελέτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ξανά στα ενδιαφέροντα των επιστημονικών κύκλων.
Τηρούσε συχνή αλληλογραφία  με την Πηνελόπη Δέλτα αποτέλεσμα της οποίας ήταν και το μυθιστόρημά της «Στα χρόνια του Βουλγαροκτόνου» που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1911 σε επιμελημένη έκδοση.
Αφιερωματικό σημείωμα

Το αφιερωματικό σημείωμα στις εκδόσεις είναι σημείωμα που δηλώνει τη φιλική σύνδεση ή ευχαριστία εκ μέρους του συγγραφέα προς κάποιο άλλο πρόσωπο. Συγκεκριμένα, απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, ως δείγμα σεβασμού, εκτίμησης και αγάπης εκ μέρους του συγγραφέα. Το αφιερωματικό σημείωμα έχει τη δική του θέση σε αντίστοιχη σελίδα (σελίδα αφιέρωσης) και αποτελεί μέρος της εισαγωγικής ενότητας ενός βιβλίου, που προτάσσεται του κυρίως κειμένου.

Θέση και λειτουργία του αφιερωματικού σημειώματος

Σε νεότερα βιβλία, το αφιερωματικό σημείωμα εντοπίζεται μόνο του στη σελίδα αφιέρωσης, συνήθως στην πρόσθια όψη της σελίδας, μετά την Σελίδα Τίτλου, στο εσωτερικό της εισαγωγικής ενότητας του βιβλίου. Μπορεί να εκτείνεται σε μία ή περισσότερες σειρές ανάλογα με τη σπουδαιότητά του, ενώ μπορεί να εμφανίζεται και σε εκτενέστερη εκδοχή ως αφιερωματικό γράμμα ή αφιερωματικός πρόλογος στην αρχή του βιβλίου. Σήμερα, το αφιερωματικό σημείωμα λειτουργεί κυρίως ως μέρος της αυτοέκθεσης του συγγραφέα απέναντι στους αναγνώστες του.

Ιστορία

Δείγματα αφιερώσεων παρέχονται ήδη από την Κλασική Αρχαιότητα. Ωστόσο, τα αφιερωματικά σημειώματα άρχισαν να τυπώνονται συστηματικά από τη δεκαετία του 1460, με διαφορετικούς τίτλους (Πρόλογος, Προς τους Αναγνώστες) και άλλες παρόμοιες προσφωνήσεις προς κληρικούς ή ηγεμόνες. 
Πέρα από την επιθυμία να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, οι συγγραφείς συχνά είχαν και άλλους λόγους να αφιερώσουν το έργο τους σε κάποιο πρόσωπο, όπως να γνωστοποιήσουν κάποιο επικείμενο σχέδιό τους, που έχρηζε οικονομικής ενίσχυσης. 
Τον 18ο αιώνα, δεν ήταν σύνηθες οι εκδότες να αμείβουν τους συγγραφείς. Οι συγγραφείς είχαν την τάση να αμείβονται στο πλαίσιο κάποιας πελατειακής σχέσης, κατά την οποία ο συγγραφέας-πελάτης απέδιδε φόρο τιμής μέσω της αφιέρωσης, στον προστάτη ή την προστάτιδά του. Ένας τυπικός συγγραφέας συνήθως αφιέρωνε το βιβλίο του σε μια υψηλού κύρους προσωπικότητα - Πρίγκιπες ή Επισκόπους- ή σε μια πόλη και προσπαθούσε να κερδίσει κάποια χρήματα μέσω αυτής της πρακτικής. Σε πολλές περιπτώσεις ο αιτών ήταν τυχερός και λάμβανε κάποιο δώρο από τον προστάτη. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα ο συγγραφέας υποτασσόταν στον προστάτη και μια επίσημη αφιέρωση περιέκλειε συχνά μια πολύ περίτεχνη και υποτακτική αγάπη. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις δεν ήταν μόνο οι συγγραφείς που προσπαθούσαν να κερδίσουν λίγα χρήματα, αλλά και οι τυπογράφοι προσπαθούσαν μέσω των αφιερωματικών σημειωμάτων να καλύψουν ένα μέρος των εξόδων τους.
Άλλος ένας σκοπός των αφιερωματικών αυτών σημειωμάτων ήταν να κάνουν ευρύτερα γνωστά τα άτομα που εργάστηκαν ποικιλοτρόπως για την ολοκλήρωση της έκδοσης. Λόγου χάριν να εκφράσουν ευχαριστίες προς τον συλλέκτη που παραχώρησε το πρωτότυπο και συχνά μοναδικό χειρόγραφό του, προς τον φιλόλογο που επιμελήθηκε την έκδοση ή κάποιον λόγιο που έτεινε χείρα βοηθείας στην φιλολογική αποκατάσταση του κειμένου.
Το αφιερωματικό σημείωμα δεν πρέπει να συγχέεται με την χειρόγραφη αφιέρωση ενός και μόνο αντιτύπου (υπογεγραμμένο αντίτυπο).