google/wiki40b huggingface dataset:
ΡΚ Στρασμπούρ

Σήμα

Οι φανέλες των παικτών της ομάδας διαθέτουν σήμα από το 1920. Το πρώτο έμβλημα είχε ωοειδές σχήμα που εμπεριείχε τα αρχικά RCS με βάση την ονομασία του συλλόγου το 1919, κάτω από ένα πλαίσιο με κόκκινη διαγώνια ρίγα σε λευκό φόντο, επηρεασμένη από το έμβλημα της πόλης του Στρασβούργου. Το 1945 έκανε την εμφάνισή του το μπλε χρώμα, σε μια ασπίδα με τη μορφή ρόμβου στην οποία το ακρωνύμιο RCS ήταν εγγεγραμμένο με λευκό χρώμα πάνω σε μπλε λωρίδα. Ο πελαργός, το σύμβολο της Αλσατίας, εμφανίζεται το 1950, δύο πελαργοί που ίπτανται και τα αρχικά του συλλόγου σε φόντο με τα χρώματα της πόλης του Στρασβούργου, με τον οποίο η Ρασίνγκ κέρδισε το πρώτο της Κύπελλο στη Γαλλία το 1951. Το 1960, το σήμα περιλάμβανε την Παναγία του Στρασβούργου (Notre-Dame de Strasbourg), ένα άλλο τοπικό σύμβολο σε μπλε φόντο με λευκή λωρίδα κατά μήκος των αρχικών του συλλόγου. Το τροποποιημένο σήμα του 1971 ακολουθεί την συγχώνευση της Ρασίνγκ Κλαμπ Πιερό Βομπάν (Racing Club Pierrots Vauban) με τα αρχικά του νέου ονόματος RPSM (Racing Club Pierrots Vauban) και το κίτρινο χρώμα της Πιερό Βομπάν.
Η επιστροφή στο παλιό όνομα του συλλόγου το 1976 συνοδεύεται από τη δημιουργία ενός νέου σήματος, με τη μορφή κύκλου, μία κόκκινη λωρίδα σε μπλε φόντο και ένα πελαργό με φτερά γύρω από τον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου και τα αρχικά RCS. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1985-1986 το σήμα αντικαθίσταται από δύο λιοντάρια που περιβάλλουν τα αρχικά SCR και τα δώδεκα αστέρια της ευρωπαϊκής σημαίας. Αυτά τα αστέρια βρίσκονταν επίσης στο λογότυπο που χρησιμοποιήθηκε το 1987-1988. Μετά την πώληση του συλλόγου από την πόλη το 1997, ο Πρόεδρος Πάτρικ Προυαζί υιοθέτησε ένα νέο λογότυπο με τα τρία άστρα σε φόντο μπλε που εκπροσωπούσε τον πελαργό και το κωδωνοστάσιο του καθεδρικού ναού μεταξύ των ορέων Βοζέ (Vosges) και του Μέλανα Δρυμού. Τα τρία αστέρια συμβόλιζαν το πρωτάθλημα της Γαλλίας, το Κύπελλο Γαλλίας και το Λιγκ Καπ, τρία τρόπαια τα οποία κέρδισε η ΡΚ Στρασμπούρ. Το σήμα της ΡΚ Στρασμπούρ από το 2006, με τη συμπλήρωση εκατό χρόνων, βασίστικε σε εκείνο του 1976, το οποία ήταν συνδεδεμένο με τον τίτλο του πρωταθλητή της Γαλλίας το 1979. Εκτός από το όνομα του συλλόγου, τα αρχικά του, και το χρώμα του, το μπλε σήμα παρουσίαζε διαφορετικά στοιχεία ταυτότητας, καθώς η κόκκινη ζώνη και ο καθεδρικός ναός συμβολίζουν την πόλη του Στρασβούργου, ενώ ο πελαργός την Αλσατία. Το 2012, το νέο όνομα του συλλόγου, Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Στρασμπούρ Αλσάκ (Racing Club de Strasbourg Alsace), προστέθηκε με μια μικρή τροποποίηση του λογότυπου, με την ένδειξη «football» να αντικαθίσταται από τη λέξη «Alsace», η οποία έχει ενσωματωθεί στο αρχικό ακρωνύμιο RCS.
Ντέιβιντ Μαζούζ

Καριέρα

Ο Μαζούζ ξεκίνησε την καριέρα του στα οκτώ του πρωταγωνιστόντας σε διαφημίσεις με τον Κίφερ Σάδερλαντ. Το 2012 ο Μαζούζ στον ρόλο του "Τζέικ", ενός βουβού αγοριού, έπαιξε με τον Σάδερλαντ στην τηλεοπτική σειρά "Touch". Άλλες τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει κάνει την εμφάνιση του ο Μαζούζ είναι, το "Mike & Molly", "The Office", "Criminal Minds" και "Private Practice". 
Το 2014 ο Μαζούζ ξεκίνησε να πρωταγωνιστή στην τηλεοπτική σειρά "Γκοθαμ" (Gotham) ως ο Μπρους Γουέιν, που αποτελεί την μεγαλύτερη μέχρι τώρα επιτυχία του. Το 2015 ξεκίνησε να παίζει στην τηλεοπτική σειρά "6 Miranda Drive" και έπαιξε στην ταινία "Incarnate".

Βιογραφία

Ο Μαζούζ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια στις 19 Φεβρουαρίου του 2001. Η μητέρα του, Ρέιτσελ Κόεν, είναι ελληνο-εβραικής καταγωγής και είναι ψυχίατρος,  πατέρας του είναι ο Μισέλ Μαζούζ, τυνησι-εβραικής καταγωγής και είναι φυσικός.
Αλέξανδρος Αναστασιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Το κατάστημά του βρισκόταν στην οδό Αιόλου στην Αθήνα. Υπήρξε πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών (1913 - 1916, 1920), αντιπρόεδρος (1935 - 1941) του ΕΒΕΑ καθώς και πρόεδρος (1925 - 1931) αυτού. Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Λαρίσσης (1909 - 1915) με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και Αθήνας (1915 - 1920) με το ίδιο κόμμα. 
Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 διορίστηκε αριστίνδην γερουσιαστής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935. Στην κυβέρνηση Κονδύλη διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.
Πολ Φορ

Βιογραφία

Σπούδασε στην Ecole Normale, έγινε διδάκτορας και υφηγητής και από το 1967 καθηγητής του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας στο Universite II του Κλερμόν-Φεράν. Είναι ειδικός στον τομέα της προϊστορικής αρχαιολογίας της Κρήτης και της Εγγύς Ανατολής. Βιβλία του όπως Η καθημερινή ζωή στη Μυκηναϊκή εποχή, Η καθημερινή ζωή στην Κρήτη τη Μινωική εποχή, Η καθημερινή ζωή στην Ελλάδα την εποχή του Τρωικού πολέμου, Η καθημερινή ζωή στην εποχή του Ομήρου και Η καθημερινή ζωή στις στρατιές του Αλεξάνδρου έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά.
Σε εργασία του στις αρχές της δεκαετίας του '70-80, ο Φορ ισχυρίστηκε ότι έχει αποκρυπτογραφήσει τη Μινωική Γραμμική Α γραφή και ότι η γλώσσα αυτής της γραφής είναι ελληνική ή ινδοευρωπαϊκή πολύ συγγενική με την ελληνική.
Αλβανοί στη Σερβία

Οι Αλβανοί στη Σερβία (αλβανικά: Shqiptarët në Serbi, σερβικά: Албанци у Србији) είναι μια επίσημα αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα που ζει στη βαλκανική χώρα.

Γεωγραφικά στοιχεία

Στους δήμους του Πρέσεβο και Μπουγιάνοβατς οι Αλβανοί αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού (89,1% στο Πρέσεβο και 54,69% στο Μπουγιάνοβατς, σύμφωνα με την απογραφή του 2002). Στο δήμο της Μέντβετζα οι Αλβανοί είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα (μετά τους Σέρβους) και το ποσοστό τους σε αυτό το δήμο ήταν 32% στην απογραφή του 1981, 28,67% το 1991 και 26,17% το 2002. Η περιοχή του Μπουγιάνοβατς και του Πρέσεβο είναι ευρέως γνωστή ως Κοιλάδα του Πρέσεβο (Прешевска Долина, Lugina e Preshevës).
Υπάρχει μια μικρή κοινότητα Αλβανών στην περιοχή Πέστερ του Σαντζάκ, που τοποθετείται σε χωριά όπως τα Μποροστίτσα, Ντολίτσε και Ουγκάο. Για τις δύο τελευταίες γενιές αυτά τα χωριά έχουν γίνει εν μέρει βοσνιακά, λόγω των σχέσεων επιμειξίας με τον Βόσνιο πληθυσμό που τα περιβάλλει. Ως εκ τούτου και λόγω των γιουγκοσλαβικών πολέμων και των μετέπειτα γεγονότων, επιλέγουν να δηλώνουν τους εαυτούς τους σε απογραφές ως «Μουσουλμάνους» και «Βόσνιους» αντί για Αλβανούς. Οι ηλικιωμένοι σε αυτά τα χωριά εξακολουθούν να μιλούν άπταιστα αλβανικά.

Πολιτισμικά στοιχεία

Εκπαίδευση στην αλβανική γλώσσα παρέχεται για σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Υπάρχουν κάποια πανεπιστημιακού επιπέδου μαθήματα που παρέχονται στα αλβανικά, στην πρωτεύουσα της Σερβίας, το Βελιγράδι, αν και πολλοί φοιτητές επιλέγουν να λαμβάνουν πτυχία σε πανεπιστήμια του Κοσόβου, της Βόρειας Μακεδονίας ή της Αλβανίας.
Η κύρια θρησκεία των Αλβανών στην περιοχή αυτή είναι το Ισλάμ. Πριν από την οθωμανική εισβολή στα Βαλκάνια, ο πληθυσμός της κοιλάδας του Πρέσεβο ​​ήταν ως επί το πλείστον Ρωμαιοκαθολικός. Υπάρχουν ακόμα καθολικές εκκλησίες στα χωριά του Καραδάκ, που βρίσκονται σήμερα στο Κόσοβο.

Δημογραφικά στοιχεία

Ένας εκτιμώμενος αριθμός 50.000–70.000 Αλβανών ζουν σήμερα στη Σερβία, η πλειοψηφία των οποίων διαμένουν στους δήμους του Πρέσεβο, Μπουγιάνοβατς και Μέντβετζα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2002, υπήρχαν 61.467 ιθαγενείς Αλβανοί πολίτες. Οι περισσότεροι Αλβανοί επέλεξαν να μποϊκοτάρουν την απογραφή του 2011, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μόνο 5.809 Αλβανοί να καταγραφούν στη χώρα.
Στην πρωτεύουσα της χώρας, το Βελιγράδι, υπάρχει μια μικρή αλβανική κοινότητα. Στην απογραφή του 1981 καταγράφηκαν 8.212 Αλβανοί, το 1991 4.985, το 2002 μειώθηκε στους 1.492 και σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2011) ο αριθμός είναι 1.252.
Απόλλων της Πάρου

Περιγραφή

Το μαρμάρινο άγαλμα έχει ύψος 1,035 μέτρα, ενώ λείπουν τα δύο κάτω άκρα από το γόνατο. Παρουσιάζει έναν έφηβο (κούρος), στην γνωστή όρθια βηματιστή στάση. Το αριστερό πόδι κάνει ένα βήμα μπροστά. Ο αριστερός βραχίονας έχει φυσικά λυγισμένο τον αγκώνα και αιωρείται με ελαφρά κλίση προς τα εμπρός. Η πυγμή είναι σφιχτή και ακουμπάει με το πίσω της μέρος στον μηρό. Το σώμα είναι καλογυμνασμένο και φέρει τις χαρακτηριστικές αναλογίες όλων των κούρων αγαλμάτων. Η πλάτη είναι φαρδιά, κάνει όμως ιδιαίτερη εντύπωση μόνο από την πίσω άποψη, ενώ από μπροστά παρουσιάζεται φυσική. Ο θώρακας είναι τεταμένος, η σπονδυλική στήλη γερή, η μέση λεπτή. Γενικά οι γραμμές είναι απαλές και αρμονικές χωρίς υπερβολικό τονισμό των ανατομικών λεπτομερειών.
Η κεφαλή είναι φυσική, το πρόσωπο όλο ζωντάνια. Τα μάτια έχουν το χαρακτηριστικό για την αρχαϊκή τέχνη υπερμέγεθος, το πρόσωπο είναι χαμογελαστό και γλυκό. Η πυκνή κόμη είναι καλοχτενισμένη και πέφτει στους ώμους και την πλάτη σαν κοτσίδες, ενώ μπροστά τα μαλλιά είναι δεμένα με κορδέλα. Το κούτελο είναι στολισμένο με μπούκλες όπως αυτές που συναντάμε και στον Απόλλωνα της Θήρας.
Το άγαλμα είναι σμιλευμένο από μάρμαρο της Πάρου. Φέρει μικρά θραύσματα και φθορές στην επιφάνειά του, αλλά γενικά είναι σε καλή κατάσταση. Η μύτη είναι σπασμένη. Ο αριστερός βραχίονας βρέθηκε δίπλα στο σώμα σπασμένος σε τρία κομμάτια και ανασυγκροτήθηκε. Ο δεξιός βραχίονας λείπει από την μασχάλη.

Ερμηνεία

Όλες οι λεπτομέρειες του καλλιτεχνήματος αυτού είναι αναμφίβολα δείγματα της υψηλής τέχνης των γλυπτών του νησιού. Ο κούρος ήταν τοποθετημένος στο ιερό του θεού Απόλλωνα, και είναι ίσως άγαλμα του θεού, ή ανδριάντας ενός ήρωα.

Ιστορική τοποθέτηση

Το άγαλμα προφανώς είχε πέσει στο έδαφος και θάφτηκε στα αρχαία χρόνια, πιθανώς κατά την ανοικοδόμηση του νεώτερου ναού. Είναι έργο τοπικού καλλιτέχνη της εποχής του 6ου αιώνα π.Χ.
Ομαδικά Φάουλ (Καλαθοσφαίριση)

Στην καλαθοσφαίριση με τον όρο ομαδικά φάουλ εννοούμε τα συνολικά φάουλ που κάνει μια ομάδα σε μια μπασκετική περίοδο. Μόλις κάποια ομάδα συμπληρώσει 5 ομαδικά φάουλ η αντίπαλη ομάδα πάει αυτομάτως στην γραμμή ελευθέρων βολών και εκτελεί 2 βολές. Από εκεί και πέρα με κάθε φάουλ δίνονται βολές μέχρι το τέλος της περιόδου.
Δημιουργισμός

Ως δημιουργισμός, στην πιο ευρεία μορφή του, εννοείται η θρησκευτική πίστη πως το σύμπαν και η ζωή δημιουργήθηκε εκ του μηδενός από μια θεϊκή οντότητα, απορρίπτοντας κατά αυτό τον τρόπο τις γνωστές επιστημονικές εξηγήσεις σχετικά με τη δημουργία του κόσμου και ειδικότερα την εξελικτική βιολογία. 
Με δεδομένη την εξέλιξη του δημιουργισμού στην πορεία του χρόνου, οι υπέρμαχοι του δημιουργισμού καλύπτουν σήμερα ένα ευρύ φάσμα απόψεων. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως η Γη δημιουργήθηκε από το Θεό πριν μερικές χιλιάδες χρόνια (6.000-10.000), ερμηνεύοντας κυριολεκτικά το βιβλίο της Γένεσης, ενώ άλλοι αποδέχονται γεωλογικά ευρήματα και επιστημονικές μεθόδους χρονολόγησης της Γης απορρίπτοντας συγχρόνως την εξέλιξη των ειδών. Εκτός από το δημιουργισμό της Νέας και Παλαιάς Γης, όπως συνήθως καλούνται οι δύο θέσεις, ειδικότερες κατηγορίες αποτελούν επίσης η θεϊστική εξέλιξη, η οποία θεωρείται περισσότερο συμβατή με την καθιερωμένη επιστημονική γνώση, και η θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού. 
Τα επιχειρήματα των δημιουργιστών δε στηρίζονται σε αποδείξεις που προκύπτουν μέσα από τη μελέτη του φυσικού κόσμου, ενώ η πίστη σε μία υπερφυσική παρέμβαση δεν υπόκειται σε επιστημονικό έλεγχο μέσω παρατήρησης και πειράματος.
Για αυτό το λόγο, η γενική τάση της επιστημονικής κοινότητας ταυτίζεται με τη θέση πως ο δημιουργισμός αποτελεί ψευδοεπιστήμη. Στον πυρήνα της αντιπαράθεσης μεταξύ των υποστηρικτών του δημιουργισμού και της πλειοψηφίας των επιστημόνων βρίσκονται συνολικά η εξέλιξη των ειδών και ειδικότερα η παραδοχή της κοινής καταγωγής τους, η ηλικία της Γης, η δημιουργία του ηλιακού συστήματος και η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης.
Ως πίστη στη θεϊκή δημιουργία, έχει ιστορία εκατοντάδων ετών και συνδέεται με την ιστορία των θρησκειών, ωστόσο ως γενικός όρος χρησιμοποιείται από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το ενδιαφέρον για το δημιουργισμό ανανεώθηκε μεταξύ συντηρητικών θρησκευτικών ομάδων αμέσως μετά τη δημοσίευση της Καταγωγής των ειδών (1859) του Κάρολου Δαρβίνου. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, η αντιπαράθεση μεταξύ του δημιουργισμού και της εξέλιξης υπήρξε εξέχουσα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Το 1925, σύμφωνα με νομοθετική πράξη του αντιπροσώπου της πολιτείας του Τενεσί Τζον Ουάσιγκτον Μπάτλερ, απαγορεύτηκε η διδασκαλία οποιασδήποτε θεωρίας "αρνείτο την ιστορία της Θεϊκής Δημιουργίας όπως διδάσκεται στη Βίβλο" οδηγώντας στη δίκη τον καθηγητή Τζον Σκόουπς, η οποία και εξέτασε τη νομιμότητα της πράξης. Από τότε αρκετές ανάλογες δικαστικές υποθέσεις στις ΗΠΑ αποφάνθηκαν πως οι διάφορες μορφές δημιουργισμού αποτελούν θρησκευτικές πεποιθήσεις αντί επιστημονικών θεωριών, κρίνοντας αντισυνταγματική τη σχολική διδασκαλία τους.
Σβέτι Μαρτίν να Μούρι

Ιστορία

Το χωριό είναι ένας από τους παλαιότερους οικισμούς σε αυτό το τμήμα του Μετζιμούργιε. Στους ρωμαϊκούς χρόνους οι άνθρωποι από το Πτούι πέρα από τον ποταμό Μούρα προς τη Λεντάβα πέρασαν από την περιοχή και βρέθηκαν ρωμαϊκά νομίσματα και άλλα υλικά. Η περιοχή ήταν σημαντική στη μεσαιωνική εποχή και είχε αρκετές γοτθικές εκκλησίες και παλιά κάστρα, όπως το Γκράντιστσακ και το Λάπσινα. Η εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου χτίστηκε αυτή τη στιγμή και αργότερα αναστυλώθηκε με αρχιτεκτονική μπαρόκ. Υπάρχουν αναφορές στην εκκλησία από το 1334 (Sancti Martini) και έπειτα το 1501 (Sancti Martini Superior) και το 1650 (Sancti Martini στο Κομόρι). Το ιερό είναι πολυγωνικό, τοξοειδές με ύστερο γοτθικό θόλο σταυρού. Το παρόν ιεροφυλάκιο χτίστηκε το 1777.

Τοποθεσία

Το Σβέτι Μαρτίν να Μούρι βρίσκεται σε μια κοιλάδα ανάμεσα στους βόρειους λόφους, κοντά στο σημείο όπου ο ποταμός Μούρα εισέρχεται στην Κροατία. Υπάρχουν πεδινές περιοχές στο βόρειο τμήμα του Δήμου και λοφώδεις περιοχές στο νότο. Ο δήμος χαρακτηρίζεται από ένα μέτριο φρέσκο ηπειρωτικό κλίμα.
Το βορειότερο τμήμα του φυσικού περιβάλλοντος είναι το Προστατευόμενο τοπίο του ποταμού Μούρα. Η βλάστηση στα δάση της περιοχής περιλαμβάνει δρυς, γαύρους, κλήθρες, ιτιές, λεύκες και ακακίες. Χάρη στην ποικιλία των οικοτόπων, η πανίδα στην περιοχή είναι επίσης πλούσια. Η Μούρα και οι παραπόταμοί του, οι βάλτοι και οι λίμνες περιέχουν πολλά είδη ποτάμιων ψαριών, ερπετών και πουλιών, και τα λιβάδια και τα ελαιόδενδρα φιλοξενούν ελάφια. Υπάρχουν περίπου τριάντα είδη ιχθύων που έχουν καταχωρηθεί στα νερά του Μούρα, εκ των οποίων το κυριότερο είναι ο κυπρίνος.
Το γεγονός ότι το Σβέτι Μαρτίν ήταν μέχρι πρόσφατα ένα οικονομικό κέντρο του Μετζιμούργιε χρησίμευσε για να βοηθήσει στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η ταξινόμηση του ποταμού Μούρα ως προστατευόμενου τοπίου προσθέτει περαιτέρω δυναμική στα σχέδια του Δήμου για τη διατήρηση των υφιστάμενων πόρων και την πιο βιώσιμη χρήση. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ευνοϊκά για την ανάπτυξη του τουρισμού, του κολυμβητικού τουρισμού, ιδίως του οικοτουρισμού, της παραγωγής υγιεινών τροφίμων, της παραγωγής φρούτων, της παραγωγής οίνου και της διαχείρισης των περιοχών δίπλα στον ποταμό.

Τουρισμός

Ο δήμος Σβέτι Μαρτίν να Μούρι διαθέτει μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αγροτική τουριστική βιομηχανία. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους αγροτικούς τουριστικούς προορισμούς στην Κροατία και έχει λάβει πολλά περιφερειακά, εθνικά και διεθνή τουριστικά βραβεία. Το 2007, το Σβέτι Μαρτίν να Μούρι επισημάνθηκε ως ένας από τους «10 καλύτερους Αναδυόμενους Ευρωπαϊκούς Αγροτικούς Προορισμούς Αριστείας». Ο κολυμβητικός τουρισμός βασίζεται στην θεραπευτική δύναμη της μεταλλικής πηγής του Βούτσκοβετς.
Διονύσιος Ηλιακόπουλος

Βίος

Ο Διονύσιος Ηλιακόπουλος γεννήθηκε στα 1855 στη Ζάκυνθο.

Λογοτεχνικό έργο

Ξεκινά το λογοτεχνικό του έργο με δυο ολιγοσέλιδες  ποιητικές συλλογές και μια μεγαλύτερη υπό τον τίτλο Μαραμένα Φύλλα. Γραμμένη εξ ολοκλήρου στη δημοτική ενώ η θεματολογία του είναι μάλλον μελαγχολική.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1934

Tο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1934 διεξήχθη στην Αθήνα, στην εξοχική περιοχή της Καισαριανής με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ στις 25 Μαρτίου. Νικητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Παναθηναϊκός Α.Ο..

Η διοργάνωση

Σύμφωνα με την προκήρυξη του ΣΕΓΑΣ, στο ομαδικό βαθμολογούνταν οι τρεις καλύτεροι δρομείς από κάθε ομάδα, αλλά μπορούσαν να μετέχουν περισσότεροι. Ως βαθμός λογίζονταν η σειρά κατάταξης και νικήτρια ομάδα αναδείχθηκε εκείνη με τη μικρότερη αθροιστική βαθμολογία των τριών καλύτερων αθλητών της. Στα περιφερειακά πρωταθλήματα βραβεύτηκαν οι τρεις πρώτοι αθλητές και η νικήτρια ομάδα. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μετείχαν το πολύ πέντε αθλητές από κάθε σύλλογο αλλά βαθμολογούνταν πάλι οι τρεις καλύτεροι, ενώ βραβεύτηκαν οι έξι πρώτοι αθλητές και οι τρεις πρώτες ομάδες.

Η διαδρομή

Η εκκίνηση του αγώνα δόθηκε στο γυμναστήριο της Νήαρ Ηστ Καισαριανής και οι δρομείς ακολούθησαν το δρόμο προς τον Υμηττό μέχρις αποστάσεως 4.500μ. Στη συνέχεια έκαναν αναστροφή και επέστρεψαν ως το γυμναστήριο της Νήαρ Ηστ, όπου τερμάτισαν. Στους αγώνες μετείχαν οι νικητές των περιφερειακών αγώνων ανώμαλου δρόμου που είχαν προηγηθεί καθώς και οι νικήτριες ομάδες.
Μαδρίς

Γεωγραφία

Το Μαδρίς βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και συνορεύει στα νότια με το Εστελί, στα βόρεια με τη Νουέβα Σεγόβια, στα νοτιοδυτικά με την Τσιναντέγα και στα δυτικά με την Ονδούρα.
Άγιος Ιωάννης Πνακά Βουρλιωτών

Ο Άγιος Ιωάννης είναι ναός μονοσκέπαστης βασιλικής  ευρισκόμενος στην Πνακά Βουρλιωτών Σάμου.

Τοποθεσία

Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται στην τοποθεσία Πνακά επάνω στον παλιό πεζόδρομο που οδηγούσε στον οικισμό Βουρλιωτών από την περιοχή του Όρμου και ήταν μετόχι της μονής Βροντιανής.

Περιγραφή

Ανήκει στον τύπο της μικρής μονόκλιτης θολοσκέπαστης βασιλικής (μονόχωρου δρομικού ναού) με εσωτερικές διαστάσεις κάτοψης 2, 85Χ 6,10 μ. και ύψος ως τον κορυφή του θόλου 9,55μ. Η βασική ιδιορρυθμία του είναι οι μεγάλες πλευρικές κόγχες του  που σε ρυθμικές σειρές ανά τρεις ανοίγονται συμμετρικά στις εσωτερικές επιφάνειες των πλάγιων τοιχών στο προ του ιερού τμήματος. Η διατομή της εσωχής τους είναι γενικά ημικυκλική, εκτός από το επάνω μέρος εκείνων του βορινού τοίχου, όπου είναι τραπεζοεδής. Η μικρή κόγχη του ιερού κτισμένη στο κάτω μέρος είναι πλήρως ενταγμένη μέσα στο πάχος του ανατολικού τοίχου , λόγω της εκεί απότομης πτώσης του εδάφους. Προ της εισόδου υπάρχει μεγάλο ξυλόστεγο προστώο, ανοικτό και στις τρεις πλευρές, στηριζόμενο σε τρεις ογκώδεις κτιστούς πεσσούς, στις δύο ελεύθερες γωνίες του και μάλλον είναι μεταγενέστερο. Ο δυτικός τοίχος έχει δυο παράθυρα συμμετρικά ως προς την είσοδο. Στον βορινό τοίχο έχει παράθυρο, στο βάθος της πρώης από τα ανατολικά κόγχης.Στον ανατολικό τοίχο υπάρχουν ανόμοιες δύο μικρές κόγχες, της πρόθεσης και του διακονικού και άλλες δύο μικρές και ασύμμετρες στα εκεί άκρα των πλάγιων τοίχων. Υπάρχει λιτό ξύλινο τέμπλο. Το δάπεδο είναι ελέυθερα παλκωστρωμένο και η στεγη έχει επικεράμωση. Σήμερα έχουν στρωθεί με τσιμέντο. Από μπετόν είναι εξωτερικά υποστηλώματα στις τέσσερις εξωτερικές γωνίες του κτιρίου.
Εφραίμ ο Σύρος

Βίος

Γεννήθηκε στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας και προερχόταν από φτωχή οικογένεια ενώ σε νεαρή ηλικία διετέλεσε εργάτης. Αργότερα έγινε μοναχός και κατάφερε να αποκτήσει καλή μόρφωση. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Νισίβεως Ιάκωβο και τοποθετήθηκε στη θέση του υπεύθυνου της τοπικής θεολογικής σχολής. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Νίσιβης από τα περσικά στρατεύματα συμμετείχε στην άμυνα της πόλης και μετά την παράδοσή της κατέφυγε μαζί με άλλους πρόσφυγες στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Εκεί εγκαταστάθηκε σε μοναστήρι έξω από την πόλη και παράλληλα ίδρυσε νέα θεολογική σχολή. Λίγα χρόνια πριν το θάνατό του φέρεται να ήρθε σε επαφή με τον Μέγα Βασίλειο αλλά και με ασκητές της Αιγύπτου. Απεβίωσε το 373 μ.Χ.

Έργο

Ο Εφραίμ άφησε σημαντικό έργο από το οποίο όμως διασώθηκε μικρό μέρος. Θεωρείται σπουδαίος μελετητής της Αγίας Γραφής και πολέμιος των αιρέσεων της εποχής του. Τόσο οι πραγματείες του όσο και οι ομιλίες του είναι γραμμένες με έμμετρο τρόπο, γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να μην πραγματοποιήσει συστηματική δογματική διατύπωση στα έργα του, τα οποία μεταφράστηκαν από τα συριακά στα ελληνικά, τα αρμένικα και έπειτα στη λατινική, τη γεωργιανή αλλά και τη σλαβονική γλώσσα. 
Ο Μέγας Βασίλειος τον περιέγραψε ως «πάντων ἐλλογιμώτερος» από αυτούς που ζούσαν εκείνη την εποχή. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον περιέγραψε ως εξής: «Ἐφραῒμ ὁ πολὺς, ἡ παραμυθία τῶν ἀθυμούντων, ἡ παιδαγωγία τῶν νέων, ἡ χειραγωγία τῶν μετανοούντων, ἡ κατὰ τῶν αἱρετικῶν ῥομφαία, τὸ δοχεῖον τοῦ Πνεύματος, τὸ σκεῦος τῶν ἀρετῶν». 
Η μνήμη του οσίου Εφραίμ εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 28 Ιανουαρίου. Επίσης θεωρείται άγιος από την Καθολική και από διάφορες Προτεσταντικές εκκλησίες.
Σπανάκι

Ποικιλίες

Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες σπανακιού. Οι πιο γνωστές στην Ελλάδα είναι το κοινό σπανάκι, η πριγκίπισσα Τζουλιάνα, το κοντό σπανάκι και το πλατύφυλλο Άργους. Στην Ελλάδα απαντάται και αυτοφυές, ως άγριο σπανάκι, κοινώς η νάνα. Έχουν αναπτυχθεί και κάποια υβρίδια για μεγαλύτερη παραγωγή.

Στη μαγειρική

Το σπανάκι κυκλοφορεί στην κατανάλωση φρέσκο, κονσερβοποιημένο ή κατεψυγμένο. Ακόμη μπορεί να διατηρηθεί και σε κοινούς καταψύκτες, αφού πρώτα ζεματιστεί, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Τρώγεται μαγειρεμένο (σπανακόρυζο, σουπιές με σπανάκι), γίνεται διάφορες πίτες (σπανακόπιτα) ή ακόμα τρώγεται και ωμό σε διάφορες σαλάτες. Μπορεί να προστεθεί σε θρεπτικούς χυμούς, ενώ όταν καταναλώνεται μαγειρεμένο, χάνει την περιεκτικότητα του σε βιταμίνη C.

Θρεπτική αξία

Έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε σίδηρο, β-καροτένιο βιταμίνες C, Ε και Κ, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, σελήνιο, ψευδάργυρο, ασβέστιο, μαγνήσιο, χλωροφύλλη, άλατα ιωδίου και σαπωνίνες. Είναι πολύ καλό στη σωστή λειτουργία του εντέρου και κατά της αναιμίας. Συμβάλλει στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού και του νευρικού συστήματος.

Καλλιέργεια

Στην Ελλάδα καλλιεργούνται 25.000 στρέμματα περίπου και η ετήσια παραγωγή φτάνει τους 36.000 τόνους.
Έκτωρ Σαραφίδης

Βίος

Ο Έκτωρ Σαραφίδης γεννήθηκε το 1872. Καταγόταν από την περιοχή της Θράκης και το 1875 πήγε στην περιοχή της Κωνστάντζας μαζί με την οικογένειά του. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην Κωνστάντζα και το γυμνάσιο στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Βουκουρέστι (1896-1897) και στο Παρίσι (1912-1913) Το 1897-1905 υπηρέτησε στο Υγειονομικό Τμήμα του Στρατού στην Κωνστάντζα και από το 1913 ιατρός στην Κωνστάντζα. Ο Σαραφίδης ήταν ο πρώτος που συνέταξε στη Ρουμανία λεξικά: ελληνο-ρουμανικό (1935) και ρουμανο-ελληνικό (1922)
Κούλουμα

Γενικά

Η γιορτή αυτή είναι πανελλήνια και κατ' άλλους έχει αθηναϊκή καταγωγή, ενώ κατ' άλλους βυζαντινή. Στην Κωνσταντινούπολη εορταζόταν έντονα από πλήθος κόσμου που συνέρρεε σε έναν από τους επτά λόφους της πόλης και συγκεκριμένα σ' εκείνον του ελληνικότατου οικισμού των «Ταταούλων».
Στην Αθήνα, από πολλές δεκαετίες προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Κούλουμα εορτάζονταν στις πλαγιές του λόφου του Φιλοπάππου, όπου οι Αθηναίοι τρωγόπιναν καθισμένοι στους βράχους από το μεσημέρι  μέχρι τη δύση του ήλιου. Οι περισσότεροι χόρευαν υπό τους ήχους πλανόδιων μουσικών, κατά παρέες, είτε δημοτικούς είτε λαϊκούς χορούς υπό τους ήχους λατέρνας.
Το σούρουπο όλοι οι Ρουμελιώτες γαλατάδες της Αθήνας έστηναν λαμπρό χορό - κυρίως τσάμικο - γύρω από τους στύλους του Ολυμπίου Διός παρουσία των Βασιλέων και πλήθους κόσμου.
Σήμερα, τα Κούλουμα εορτάζονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας μαζί με το κύριο της ημέρας έθιμο του πετάγματος του χαρταετού. Ειδικότερα στην Αθήνα, με την ιστορική συνέχεια της παρουσίας του ανώτατου άρχοντα, τονίζεται ιδιαίτερα η λαογραφική αξία του εθίμου αυτού στο Λόφο του Φιλοπάππου.

Ετυμολογία

Για την ετυμολογία του ονόματος που παραμένει άγνωστη, όπως και η αρχή του εορτασμού, υπάρχουν πολλές απόψεις. Κατά μερικούς προήλθε από τον αναγραμματισμό της λατινικής λέξης cumulus που σημαίνει σωρός, αφθονία ή επίλογος, υποδηλώνοντας έτσι το πολύ φαγοπότι με πολύ χορό, ή το τέλος της εορταστικής περιόδου της αποκριάς. Ειδικότερα όμως ο Α. Καμπούρογλου σημειώνει ότι ο όρος είναι καθαρά αθηναϊκός και προέρχεται από τις κολώνες του ναού του Ολυμπίου Διός που τις αποκαλούσαν στη νεότερη ιστορία οι Αθηναίοι columna, κόλουμνα, κούλoυμνα, κούλουμα, χωρίς όμως αυτό και να προσδιορίζει την αρχή της εορτής που πιθανολογείται κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Ο ίδιος όμως προσθέτει στις σημειώσεις του ότι ο λόφος επί του οποίου βρίσκεται το Θησείο ονομαζόταν στην αρχή της εποχής του Όθωνα «τριάντα δυο κολώνες».
 
Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι στα τουρκικά η γιορτή ονομάζεται Μπάκλα Χοράνι, από τη λέξη «μπακλά» που σημαίνει κουκιά.