google/wiki40b huggingface dataset:
Χρυσηίς της Μακεδονίας

Βιογραφικά στοιχεία

Η Χρυσηίδα είχε παντρευτεί τον Αντίγονο Δώσωνα μέχρι το 227 - 226 π.Χ. οπότε και έκανε μία γενναιόδωρη προσφορά στη Ρόδο, η οποία είχε δοκιμαστεί από σεισμό. Τίποτε περισσότερο δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα για τη ζωή της.
Τρεις αρχαίες πηγές την κατονομάζουν ως μητέρα του βασιλιά Φιλίππου Ε', συνεπώς υπήρξε σίγουρα είτε σύζυγος είτε παλλακίδα του προκατόχου του Αντίγονου, Δημητρίου Β' του Αιτωλικού.
Ο Ευσέβιος αφηγείται πως ο Δημήτριος παντρεύτηκε ένα αιχμάλωτο κορίτσι το οποίο ονόμασε Χρυσηίδα. Μαζί απέκτησαν τον Φίλιππο, ο οποίος ήταν ο πρώτος Μακεδόνας που αντιτάχθηκε στους Ρωμαίους. Όταν ο Δημήτριος απεβίωσε το 229 π.Χ. ο νεαρός πρίγκηπας ήταν ανήλικος, συνεπώς οι Μακεδόνες ευγενείς εξέλεξαν ως αντιβασιλιά τον εξάδερφο του Δημητρίου, Αντίγονο, δίνοντάς του επιπροσθέτως το χέρι της Χρυσηίδας. Η βασίλισσα του χάρισε γιους, ωστόσο εξ αρχής υπήρχε η συμφωνία να μην αναθρέψει προσωπικά κανέναν από αυτούς, ώστε να διασφαλιστεί ο θρόνος του Φιλίππου, όπως και έγινε.
Το Μέγα Ετυμολογικόν, ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά λεξικά, επιβεβαιώνει πως ο Δώσων παντρεύτηκε τη Χρυσηίδα, μητέρα του Φιλίππου.
Ο Γεώργιος Σύγκελλος, βυζαντινός χρονικογράφος, αναφέρει πως ο Δημήτριος ήταν γιος του Δημητρίου και της αιχμάλωτης Χρυσηίδας.
Τρεις άλλες πηγές, οι Πλούταρχος, Ιουστίνος  και Παυσανίας,  συμφωνούν πως ο Αντίγονος πήρε το χέρι της μητέρας του Φιλίππου, χωρίς ωστόσο να αναφέρουν το όνομά της.
Γενικά οι ενδείξεις μας καθιστούν φανερό πως ο Φίλιππος ήταν παντρεμένος με τη Φθία, πριγκίπισσα της Ηπείρου, την εποχή που γεννήθηκε ο Φίλιππος Ε' το 238 π.Χ. Καμία πηγή δεν αναφέρει διαφορετικό όνομα από αυτό της Χρυσηίδος για μητέρα του Φιλίππου, κάτι που μας επιτρέπει να υποθέσουμε πως αυτή υπήρξε πράγματι η μητέρα του. Κατ' επέκταση είτε πρόκειται για την ίδια γυναίκα που ήταν γνωστή με δύο ονόματα, είτε ο Δημήτριος υπήρξε πολύγαμος και ο Δώσων απλά παντρεύτηκε τη σύζυγό του που είχε φέρει στον κόσμο τον διάδοχό του.
Κλεάνθης Θεοφανόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Χρυσοπηγή Αχαΐας και ήταν αδελφός του Ιωάννη Θεοφανόπουλου. Τελείωσε το Β' Γυμνάσιο Πατρών Σπούδασε νομικά, άσκησε την δικηγορία στην Αθήνα και διετέλεσε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών το 1945-46. Ήταν ο πρώτος εισαγγελέας του Πρωτοδικείου Πειραιώς που αργότερα έγινε αντιεισαγγελέας εφετών.
Εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών το 1946 με το Λαϊκό κόμμα παίρνοντας 24.224 ψήφους. Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Παπάγου από τις 11 Απριλίου 1954 ως τις 6 Οκτωβρίου 1955. Είχε διατελέσει Νομάρχης Μυτιλήνης και αντιπρόεδρος της βουλής των Ελλήνων από το 1946 ως το 1947.
Ουνανιμισμός

Ο Ουνανιμισμός είναι ένα ρεύμα στη γαλλική λογοτεχνία που ξεκίνησε από τον Ζυλ Ρομαίν στις αρχές της δεκαετίας του 1900, με το πρώτο βιβλίο του Η ομόφωνη ζωή (La Vie unanime 1904-1907), από όπου έλαβε και το όνομα. Ανάγεται σε μια ιδέα που είχε ο Ρομαίν τον Οκτώβριο του 1903 για ένα «κοινό πνεύμα» ή μια κοινή «ψυχική ζωή» σε ομάδες ανθρώπων  Βασίζεται σε ιδέες συλλογικής συνείδησης και συλλογικής συγκίνησης καθώς και σε συμπεριφορά πλήθους, όπου τα μέλη μιας ομάδας κάνουν ή σκέφτονται κάτι ταυτόχρονα. Ο συγγραφέας πρέπει να επιδιώκει μια επικοινωνία με τα καθημερινά συναισθήματα των απλών ανθρώπων, με την ψυχή του πλήθους, με την ομαδική συνείδηση.
Οι γενικές γραμμές της θεωρίας του Ουνανιμισμού διατυπώθηκαν  στα έργα Μικρή πραγματεία στιχουργικής (Petit traité de versification, 1923) του Ζυλ Ρομαίν και του Ζωρζ Σενεβιέρ και στο Σημειώσεις για την ποιητική τεχνική (Notes sur la technique poétique, 1910) του Ζωρζ Ντυαμέλ και του Σαρλ Βιλντράκ.
Το κυριότερο ουνανιμιστικό έργο είναι ο μυθιστορηματικός κύκλος 27 τόμων, Οι άνθρωποι καλής θέλησης (Les Hommes de bonne volonté, 1932-1947) του Ζυλ Ρομαίν, που δημοσιεύθηκε από το 1932 έως το 1946 και παρουσίαζε το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής και τη γαλλική κοινωνία από το 1908 έως το 1933. Η αφήγηση μεταπηδά από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, αντί να ακολουθεί έναν κάθε φορά, σε μια προσπάθεια να αποκαλύψει τη φύση και την εμπειρία της ομάδας στο σύνολό της. 
Άλλοι συγγραφείς και καλλιτέχνες που είχαν προσχωρήσει στον Ουνανιμισμό - πολλοί σχετίζονται με την καλλιτεχνική ομάδα του Αβαείου ντε Κρετέιγ (Abbaye de Créteil) - περιλαμβάνουν τον Ζωρζ Σενεβιέρ, τον Ανρί-Μαρτέν Μπαρζάν, τον Αλεξάντρ Μερσερέ, τον Πιερ-Ζαν Ζουβ, τον Ζωρζ Ντυαμέλ, τον Λυκ Ντυρταίν, τον Σαρλ Βιλντράκ, τον Ρενέ Ακρό,  τον ζωγράφο Αλμπέρ Γκλεζ, τον μουσικό Αλμπέρ Ντουαγιέν, κ.α..
Alfa Romeo 155

Αμάξωμα

Η Alfa Romeo 155 λανσαρίστηκε τον Μάρτιο του 1992. Η αισθητική της, είχε διαμορφωθεί ως μια έντονη μετεξέλιξη της προκατόχου Alfa Romeo 75, αλλά το τελικό αποτέλεσμα έδειχνε πολύ πιο σύγχρονο από την 75 που είχε αρχίσει τότε να δείχνει έντονα την ηλικία της. Κατά τη σχεδίαση της 155 δόθηκε μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα έναν εντυπωσιακό για την τότε εποχή αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,29 έναντι 0,36 της προκατόχου 75. Επίσης, το αμάξωμα της 155 ήταν κάπως μεγαλύτερο από αυτό της 75, με αποτέλεσμα τη βελτίωση των εσωτερικών χώρων, καθώς και ότι ο χώρος αποσκευών είχε αυξηθεί σημαντικά, φτάνοντας τα 525 λίτρα.
Η σημαντικότερη τεχνική αλλαγή, ωστόσο, ήταν ότι η 155 υιοθέτησε τη διάταξη «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση», σε αντίθεση με το «κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση» της προκατόχου 75 και όλων των παλαιότερων προκατόχων της στην κατηγορία D. Η μεταφορά της μετάδοσης της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς, αντί για τους πίσω, έλαβε χώρα με σκοπό η Alfa Romeo να γίνει πιο ελκυστική σε ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό του νεανικού κοινού. Από την άλλη όμως, πυροδότησε τότε έντονη δυσαρέσκεια έως και πίκρα σε πολλούς σκληροπυρηνικούς οπαδούς της Alfa Romeo, καθώς και σε πολλούς δημοσιογράφους από τον Τύπο αυτοκινήτου, που θεώρησαν «απαράδεκτη» ή ακόμα και «προδοτική» αυτή την κίνηση από μια καθαρόαιμη σπορ εταιρεία.
Μισέλ Μουτόν

Δραστηριότητα

Η Μουτόν συμμετείχε, αρχικά, ως συνοδηγός και συνεργάτης- καθοδηγητής αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε οδηγό εξαιτίας των δυνατότητών της. Ξεκίνησε την καριέρα της στο τιμόνι του Alpine-Renault A110 στους κρατικούς αγώνες (National Rallies) . Ακόμη, συμμετείχε στο World Rally Championship, με την ομάδα της Audi Factory Τeam, και πήρε τέσσερις νίκες και κατάφερε να τερματίσει στον αγώνα Drivers World Championship το 1982.
To 1975 συμμετείχε στο σιρκουΐ και κατέκτησε το (two-litre prototype class) στον αγώνα 24ωρης αντοχής Lemans (24 Hours of Lemans). Αμέσως μετά την επιτυχία, της υπέγραψε με την Fiat για την χρονιά 1977, καταφέρνοντας να τερματίσει, σε υψηλότερη θέση από τον Bernard Darniche, στο European Rally Championship.
Επιπλέον, το 1978 κατάφερε να κερδίσει το Tour de France Automobile.
.
Είναι η τελευταία γυναίκα που πήρε μέρος στο Top-level Ralling.
Τζον Μπόλαντ

Ολυμπιακοί αγώνες

Ο Μπόλαντ πήρε μέρος στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα και ήταν ο πρώτος Ιρλανδός που συμμετείχε σε ολυμπιακούς αγώνες, αλλά και ο πρώτος Βρετανός που κατέκτησε μετάλλιο στο τένις. Κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στο απλό και το διπλό ανδρών. Μάλιστα στην Αθήνα βρέθηκε ως θεατής, φιλοξενούμενος του Θρασύβουλου Μάνου, μέλους της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών, ο οποίος τον προέτρεψε να δηλώσει συμμετοχή για να αγωνιστεί στο τένις. Στο απλό νίκησε στον τελικό τον Δ. Κάσδαγλη με 2-0 και στο διπλό με συμπαίκτη τον Γερμανό Φρίντριχ Τράουν νίκησαν στον τελικό το ζευγάρι Πετροκόκκινου - Κάσδαγλη με 2-1, αφού στα ημιτελικά του διπλού είχαν αποκλείσει το ζευγάρι Αριστείδη και Κωνσταντίνου Ακρατόπουλου.
Φαύνος

Συνοδοί και οικογένεια

Μια θεά με παρόμοιες «αρμοδιότητες», η Φαύνα ή Φάτουα, εμπλεκόταν στη λατρεία του Φαύνου και τη θεωρούσαν σύζυγο ή αδελφή του (κάποτε και κόρη του, απλούστερα ήταν ουσιαστικά η «θηλυκή του πλευρά»). Και όπως ο Πάνας συνοδευόταν από «Πανίσκους», έτσι και οι Ρωμαίοι φαντάζονταν πολλούς «Φαύνους», τοπικά πνεύματα των ακαλλιέργητων ακόμα δασικών εκτάσεων. Στον μύθο ο Φαύνος εμφανίζεται ως γέρος βασιλιάς του Λατίου, γιος του Πίκου και εγγονός του Σατούρνου. Γιος του Φαύνου ήταν ο Λατίνος από τη Νύμφη Μαρίκα (η Μαρίκα κάποτε αναφέρεται και ως μητέρα του Φαύνου). Μετά τον θάνατό του, ο Φαύνος έγινε θεότητα της γης για τις πολλές του υπηρεσίες προς την αγροτιά και την εκτροφή βοοειδών.
Οι μορφωμένοι Ρωμαίοι συνέδεαν τους Φαύνους με τους Σατύρους της ελληνικής μυθολογίας, τους οργιαστικούς και μεθυσμένους ακολούθους του θεού Διονύσου. Στα «Διονυσιακά» του Νόννου ο Φαύνος εμφανίζεται ως συνοδός του Διονύσου στην εκστρατεία του θεού στις Ινδίες.

Εορτές

Ο Χριστιανός συγγραφέας Ιουστίνος ταυτίζει τον Φαύνο με τον Λούπερκους (το όνομα σημαίνει «αυτός που διώχνει τους λύκους»), ακολουθώντας τον Λίβιο. Τα Φαουνάλια εορτάζονταν προς τιμή του Φαύνου δύο φορές το χρόνο, στις 13 Φεβρουαρίου επί της νήσου στον Τίβερη και στις 5 Δεκεμβρίου.

Αρχές

Ο Φαύνος ως θεότητα δημιουργήθηκε στην Ιταλία: ήταν μία από τις di indigetes, τις αυτόχθονες θεότητές της. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο στην Αινειάδα ο Φαύνος ήταν αρχικώς άνθρωπος, ένας βασιλιάς του Λατίου που θεοποιήθηκε μετά τον θάνατό του ως χρησμοδότης θεός με τον οποίο μπορούσε κάποιος να επικοινωνήσει στα άλση του Τιμπούρ.

Ταύτιση με τον Πάνα

Με την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, οι κατακτητές προσπάθησαν να εξισώσουν την καθεμιά θεότητά τους με κάποια αντίστοιχη ελληνική. Ταύτισαν λοιπόν τον Φαύνο με τον Πάνα. Από τότε μάλιστα άρχισαν να αναπαριστούν και τον πρώτο με κέρατα. Ωστόσο, οι δύο οντότητες εξακολούθησαν να θεωρούνται χωριστές από πολλούς, π.χ. από τον Βιργίλιο στην Αινειάδα.

Μεταγενέστερη λατρεία

Ο Φαύνος λατρευόταν σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επί πολλούς αιώνες. Το 1979 ανακαλύφθηκαν στην Αγγλία 32 κουτάλια του 4ου αιώνα μ.Χ. με το όνομά του χαραγμένο επάνω τους συνοδευόμενο από διαφορετικό για κάθε κουτάλι επίθετο για τον θεό. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα κουτάλια αυτά έφεραν και χριστιανικά σύμβολα. Υπάρχει η άποψη ότι ανήκαν αρχικώς σε Χριστιανούς, αλλά αργότερα τα πήραν ειδωλολάτρες και τα αφιέρωσαν στον Φαύνο. Ο 4ος αιώνας σημαδεύτηκε από εκχριστιανισμό μεγάλης κλίμακας και το συγκεκριμένο εύρημα παρέχει ενδείξεις ότι ακόμα και κατά την παρακμή της αρχαίας θρησκείας ο θεός Φαύνος λατρευόταν ακόμα.
Έλβας

Γεωγραφία

Πηγάζει από τα βουνά Καρκονόσζε της Βοημίας και χύνεται στη Βόρεια θάλασσα κοντά στο Αμβούργο, σχηματίζοντας δέλτα. Έχει μήκος 1165 χλμ., κατευθύνεται από ΝΑ προς ΒΔ, περνά από την κωμόπολη Πάρντουμπιτσε, δέχεται τα νερά του ποταμού Χρούντιμκα, του Όχρζε, του Μούλντε, περνά από την πόλη του Μαγδεμβούργου, δέχεται τα νερά του Χάβελ και χωρίζεται στον Β. και Ν. Έλβα. Περνά το Αμβούργο και διευρύνεται πολύ (πλάτος 15 χλμ.). Είναι πλωτός για 842 χλμ. και αποτελεί σπουδαία συγκοινωνιακή αρτηρία της κεντρικής Ευρώπης. Συνδέεται με διώρυγες με τους ποταμούς Εμς, Βέζερ, Ρήνο και Όντερ.

Ιστορία

Υπήρξε σύνορο των κτήσεων του Καρλομάγνου και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά την οθωνική περίοδο του εκγερμανισμού και εκχριστιανισμού των δυτικών Σλάβων. 
Πάνω στον Έλβα, στις 25 Απριλίου 1945, συναντήθηκαν ο αμερικανικός και σοβιετικός στρατός, στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου.
Παναγιώτης Βαρώτσος

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Διετέλεσε πρόεδρος του Φυσικού Τμήματος τα έτη 1994-1996. Από το 1995 είναι διευθυντής του ερευνητικού πανεπιστημιακού «Ινστιτούτου Φυσικής του Στερεού Φλοιού της Γης» στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τον Σεπτέμβριο του 2007 διετέλεσε διευθυντής του Εργαστηρίου Φυσικής του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής.

Έργο - Δημοσιεύσεις

Μαζί με τον Καίσαρα Αλεξόπουλο και τον Κωνσταντίνο Νομικό ανέπτυξε το 1981 τη μέθοδο βραχείας διάρκειας πρόγνωσης σεισμών, γνωστή ως μέθοδο ΒΑΝ και σήμερα ακόμη διευθύνει την έρευνα αυτή.
Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 230 εργασίες σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά (με κριτές), έχει συγγράψει τέσσερα βιβλία και έχουν γίνει περισσότερες από 4000 επιστημονικές αναφορές τρίτων στις εργασίες του.

Βραβεύσεις

Το 1995 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Ωνάση για το περιβάλλον. Ἐχει επίσης βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών (1978) και το Εμπειρίκιο Ίδρυμα (1986). Τον Δεκέμβριο του 2016 του απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών.
Κουνέλι Αλάσκας

Ο Λαγός Αλάσκας είναι μια ράτσα κουνελιού. Παρά το όνομα του, δεν κατάγεται από την Αλάσκα αλλά από τη Γερμανία. Αυτή η φυλή είναι μεσαίου μεγέθους και ζυγίζει 3-4 κιλά. Έχει γυαλιστερή μαύρη γούνα - κάθε χρώμα εκτός από το μαύρο είναι σφάλμα για αυτήν την φυλή.
Αναγνωρίζεται σαν επίσημη ράτσα από το Βρετανικό Συμβούλιο κουνελιών αλλά όχι από τον Αμερικάνικο σύλλογο εκτροφείων κουνελιών.
Εθνική Τζαμάικας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Παγκόσμιο Κύπελλο

Η Τζαμάικα αποτελεί το μικρότερο έθνος, του οποίου η ομάδα κατάφερε να σκοράρει και να κερδίσει σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, στην ήττα με 3-1 εναντίον της Κροατίας και εν συνεχεία στη νίκη επί της Ιαπωνίας με 2-1. Η Τζαμάικα είναι, επίσης, μαζί με τις ΗΠΑ και την Κόστα Ρίκα, μια από τις ελάχιστες ομάδες από την περιοχή της CONCACAF που κατάφεραν να αποσπάσουν ισοπαλία μέσα στο Στάδιο Αστέκα του Μεξικού, σε αγώνα προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Διοργανώσεις CONCACAF

Η εθνική ομάδα της Τζαμάικας έχει καταφέρει να φτάσει έως τα προημιτελικά του Γκολντ Καπ.

Διοργανώσεις CFU

Η Τζαμάικα έχει κατακτήσει 5 φορές το Κύπελλο Καραϊβικής (1991, 1998, 2005, 2008, 2010).

Στατιστικά

Η υψηλότερη θέση στην Παγκόσμια κατάταξη της FIFA ήταν η 27η τον Αύγουστο του 1998, ενώ η χαμηλότερη ήταν η 116η τον Οκτώβριο του 2008.
Λουσία Οινηίδας

Τοποθεσία της αρχαίας Λουσίας

Ο δήμος της Λουσίας, ήταν δήμος, του άστεως. Σύμφωνα με τον John S. Traill το κέντρο του δήμου βρισκόταν στην πεδιάδα του Κηφισού, δυτικά της Αθήνας. Κατά το παρελθόν, οι ερευνητές πίστευαν, ότι η περιοχή του αρχαίου δήμου ήταν στην περιοχή στην οποία βρίσκονται τα σύγχρονα Νέα Λιόσια. Η φαινομενική σχέση των λέξεων «Λουσία» και «Λιόσια» (η δεύτερη θεωρούμενη ως παραφθορά της πρώτης), που δίνεται από τον Διονύσιο Σουρμελή δεν αφορά βέβαια τους δήμους Άνω ή Κάτω Λιόσια, αλλά την περιοχή με την τοπωνυμία «Λιόσι», κοντά στο Τατόι. Την εποχή άλλωστε που γίνεται η καταγραφή, το 1854, δεν είχε ιδρυθεί ακόμη ο οικισμός Κάτω Λιόσια. Στα δε Άνω Λιόσια, ο ίδιος μελετητής τοποθετεί τον αρχαίο δήμο Φρεαρρίων. Χωρίς να γνωρίζει την λεπτομέρεια αυτή, άλλος μελετητής (Ξανθούλης) χρησιμοποιεί την προηγούμενη αναφορά και τοποθετεί το δήμο Λουσίας στα Λιόσια (χωρίς να προσδιορίζει Άνω ή Κάτω). Ένα στοιχείο που θα μπορούσε να ενισχύσει την παραπάνω άποψη, είναι η εύρεση επιγραφής στο εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων, στην περιοχή Ιλίου. Κατά τη γνώμη των σύγχρονων ερευνητών αυτή η θέση όμως είναι επισφαλής και πιθανώς λανθασμένη. Σύμφωνα με άλλα επιγραφικά στοιχεία η νέα πρόταση συγκλίνει στο να τοποθετηθεί ο δήμος αυτός στην ευρύτερη περιοχή στα δυτικά της κοιλάδας του ποταμού Κηφισού. Ο δήμος Λουσίας τοποθετείται λοιπόν κοντά στην Ιερά Οδό, στην περιοχή την οποία βρίσκεται το «Πυριτιδοποιείο», από το οποίο φέρει και το πιο γνωστό όνομά του, ως «Μπαρουτάδικο».

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.) στην αρχαία Βουλή των 500. Τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), συμμετείχε επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι της Λουσίας

Ο δημότης της αρχαίας Λουσίας ονομαζόταν Λουσιεύς.
Βαγγέλης Πλοιός

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Περιστέρι Αττικής. Σπούδασε κλασσικό μπαλέτο στη σχολή της Έλλης Ζουρούδη. Το 1953 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή του Θεάτρου «Ρεξ» σε χορόδραμα της Έλλης Ζουρούδη. Διδάχτηκε υποκριτική από το Δημήτρη Ροντήρη και μαθήματα φωνητικής και σολφέζ από τον Ζοζέφ Ριτσιάρδη. Το 1956 απέκτησε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως εξαιρετικό ταλέντο και άρχισε τη θεατρική του καριέρα.
Το 1998-99 ολοκληρώθηκε ο κύκλος της θεατρικής του διαδρομής στο Ηρώδειο με την κωμωδία του Αριστοφάνη Πλούτος (στο ρόλο του Βλεψείδημου).
Έχει υπηρετήσει σε όλα τα είδη θεάματος: Πρόζα, Επιθεώρηση,  Οπερέτα, Χορόδραμα, Ρεβύ πίστας, Βαριετέ, Κινηματογράφο, Τηλεόραση.
Το 1978, κατ' εντολή της ιδιωτικής σχολής Γουναράκη-Μπάξτερ, σκηνοθέτησε την Ειρήνη του Αριστοφάνη (σε παιδική διασκευή της Σοφίας Ζαραμπούκα) με πρωταγωνιστές τους μαθητές της σχολής. Η  παράσταση πραγματοποιήθηκε στο θέατρο  Ακροπόλ με μεγάλη επιτυχία.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας συνεργάστηκε, στο θέατρο και στον κινηματογράφο, με όλους τους  μεγάλους και καταξιωμένους καλλιτέχνες της εποχής του και υπήρξε αδελφικός φίλος και συνεργάτης του Ντίνου Ηλιόπουλου.
Επίσης συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τον θεατρικό επιχειρηματία Βασίλη Μπουρνέλλη στα θέατρα : Ακροπόλ (Ιπποκράτους), Μπουρνέλλη (Λεωφόρο Αλεξάνδρας), Εθνικός Κήπος (Πλατεία Συντάγματος).
Περιόδευσε ανά την Ελλάδα με τον δικό του θίασο και με άλλους θιάσους, ως βασικό στέλεχος. Επίσης, περιόδευσε στην Κύπρο και στην Αίγυπτο.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ρία Δελούτση.
Γιούλια Νατσάλοβα

Βιογραφία

Η Γιούλια γεννήθηκε στην οικογένεια του συνθέτη Βίκτορ Νατσάλοφ και μιας νοικοκυράς. Σε ηλικία των 5 χρόνων, έκανε το ντεμπούτο της στην Φιλαρμονική του Βορόνεζ. Το 1992, κέρδισε τον τηλεοπτικό διαγωνισμό "Morning Star" και προσκλήθηκε να γίνει παρουσιάστρια στο παιδικό μουσικό πρόγραμμα "Tam-Tam news". Το 1995, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ "Αχ, σχολείο, σχολείο". Το 1995, συμμετείχε στον διεθνή διαγωνισμό φωνητικών "Big Apple-95" και κέρδισε το Grand Prix. Από τότε, η δημοτικότητα της αυξήθηκε-ήταν παρουσιάστρια στην μουσική εκπομπή "Subotniy Betcher" και στο κανάλι "Star". Το 2000, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ "Formula radosti", το 2001 στην ταινία "Geroy eyie romana" και το 2004 στην σειρά "Βόμβα για την νύμφη". Το 2005, κυκλοφόρησε το άλμπουμ της, "Music Love" και συνάντησε τον Ευγκένι Αλντόνιν. Το 2006, κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ "Ας μιλήσουμε για την αγάπη" και "Διάφορα τραγούδια για το κύριο".
Νικήτας Εφραιμίδης

Καριέρα

Ο Νικήτας Εφραιμίδης ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από τις ακαδημίες του Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2002-07) και ακολούθησε ο Επίκουρος Πολίχνης (2007-08) και τα Νέα Μουδανιά (2008-09). Επιστρέφει στον Ηρακλή (2009-11) και μετέπειτα θα φορέσει τη φανέλα της Νίκης Αιγινίου (2011-13), της Λαμίας (2013-14), του Φοίνικα Σύρου (2014-15), του Παμβοχαϊκού (2015-16) και της Κηφισιάς (2016-18). Τον Ιούνιο του 2018 υπέγραψε στον ΠΑΟΚ.
Αναβρυτή Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ονομασία

Η Αναβρυτή είναι κτισμένο στις ΒΑ πλαγιές του Μακρύορους, πάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Καταφυγίου - Άνω Χώρας και απέχει 36,5 χλμ. από την Ναύπακτο. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Μακρύορος, Σύρτα και Μακριά Ράχη. Συνορεύει με τα χωριά Κεντρική, Ασπριά και Καταφύγιο. Το παλαιό της όνομα ήταν Βετοψίστα ή Βελτοψίστα και μετονομάσθηκε το 1928 σε Αναβρυτή, εξ΄αιτίας των πολλών πηγών (32 πηγές) και νερών που αναβρύζουν στην περιοχή. Παλιότερα λειτουργούσαν 4 μύλοι και σύμφωνα με τη παράδοση, την περίοδο της τουρκοκρατίας και ένας μπαρουτόμυλος. Αρχικά η Αναβρυτή βρισκόταν στη θέση "Παλιοχώρια", τοποθεσία απέναντι από τη σημερινή και σε χαμηλότερο υψόμετρο. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, ως Βετοψίστα, στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 40 οικογένειες.

Αξιοθέατα

Αξιοθέατα του χωριού είναι η "Δρακότρυπα", ένα φυσικό λαβυρινθώδες σπήλαιο ανάμεσα στην Αναβρυτή και την Ασπριά στην τοποθεσία "Αγλαντίνια" λίγα μέτρα από τον Αντριβιτσιώτικο χείμαρρο. Το σπήλαιο το διαρρέεται από ένα υπόγειο ποταμό που σχηματίζει μικρές λίμνες και μέσα του υπάρχουν σταλαγμίτες και σταλακτίτες. Ανακαλύφθηκε το 1969 και έχει εξερευνηθεί έκταση 1.600 τ.μ. σε μήκος διαδρόμων περίπου 550 μέτρων.
Η Αναβρυτή έχει πολλά νεόκτιστα σπίτια κτισμένα από παραδοσιακή πέτρα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλιά πέτρινη βρύση του χωριού, ο πέτρινος ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής, κτισμένος το 1891 με την εικόνα της Αγίας του 1847 καθώς και τα ξωκλήσια: Ζωοδόχος Πηγή, Άϊ Γιώργης, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στη θέση Γλας (= Πύργος) και Παναγιά στα Παλιοχώρια. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το “Κρι”, ένα μεγάλο δάσος ποικίλης βλάστησης, το "Χάνι της Παπαδιάς" ενώ υπάρχουν αρκετές διαδρομές πεζοπορίας για φυσιολάτρες ή περιπατητές.
Λουφτετάρι

Ιστορία

Το 1930 η Λουφτετάρι ιδρύθηκε με το όνομα Shqiponja Gjirokastër. Στην πορεία του χρόνου μετονομάστηκε αρκετές φορές: Gjirokastër (1949), Puna Gjirokastër (1951), Luftëtari Gjirokastër (1958), Shqiponja Gjirokastër (1992), ενώ πήρε το σημερινό όνομα ΚΣ Λουφτετάρι το 2002.
Μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου ήταν η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα την περίοδο 1977-78, τρεις βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Βλάζνια. Η ομάδα στο παρελθόν ήταν μια μεγάλη ποδοσφαιρική ακαδημία στη Αλβανία. Πολλοί ποδοσφαιριστές της ομάδας έχουν αγωνιστεί στην εθνική ομάδα της χώρας όπως οι Λευτέρης Μίλος, Άριαν Τζούμπα, Αριάν Μπελάι, Αλτίν Χατζί.
Μπισόουνεν

Ο όρος μπισόουνεν (ιαπωνικά: 美少年, Χέπμπορν: Bishōnen, ελληνικά: ωραίος νέος) είναι ο ιαπωνικός χαρακτηρισμός για την ιδανική εικόνα ενός όμορφου νέου άνδρα, και ιδιαίτερα στα manga και τα anime. Το αντίστοιχο επίθετο για τις γυναίκες είναι μπισόουτζο (bishōjo).
Βενζυλική θειόλη

Φυσική παρουσία

Η βενζυλική θειόλη ταυτοποιήθηκε στο πυξάρι (Buxus sempervirens L.), και είναι γνωστό ότι συμβάλλει στο καπνώδες άρωμα ορισμένων οίνων. επίσης, εμφανίζεται φυσιολογικά και στον καφέ.

Παραγωγή

Μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ανάμεσα σε βενζυλοχλωρίδιο (BnCl) και θειουρία (H₂NCSNH₂):

Εφαρμογές στην οργανική σύνθεση

Αυτή η ένωση έχει χρησιμοποιηθεί ως πηγή της υδροθειομάδας στην οργανική σύνθεση. Εισάγεται με θειοαλκυλίωση για να δώσει ως παράγωγα αλκυλοβενζυλοθειαιθέρες. Μετά, η αποβενζυλίωση (αν αυτό είναι επιθυμητό) μπορεί να επιτευχθεί με τη διάλυση αναγωγικών μετάλλων, που προσβάλλουν τον αποδυναμωμένο δεσμό S-CH₂Ph,, δίνοντας την αντίστοιχη αλκυλοθειόλη (RSH) και τολουόλιο (BnH).
Οι συμπυκνωμένες τανίνες δίνουν όξινα καταλυόμενη διάσπαση, με την παρουσία της βενζυλικής θειόλης.

Αξιοσημείωτα θυγατρικά παράγωγα

Έχουν αναπτυχθεί μεθοξυ- υποκατεστημένες βενζυλικές θειόλες, που διασπούνται εύκολα, είναι ανακυκλώσιμες και είναι άοσμες.
Νικόλαος Γκίκας (αγωνιστής)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα. Πατέρας του ήταν ο Θεόδωρος Γκίκας Γκίκας. Μαζί με τον πατέρα του χρηματοδότησαν τον απελευθερωτικό αγώνα και παρέθεσε τα ιδιόκτητα πλοία του. Μετά την επανάσταση τάχτηκε υπέρ του Ιωάννη Καποδίστρια, και συνεργάστηκε με τον Δημήτριο Τσαμαδό. Πήρε μέρος στην Καποδιστριακή διοίκηση της Ύδρας και προσπάθησε να διατηρήσει την τάξη στο νησί όταν το 1831 στασιαστές που ήταν αντίθετοι με τον Καποδίστρια πήραν υπό τον έλεγχό τους το νησί. Έπειτα από αυτά τα γεγονότα, ο Νικόλαος Γκίκας καταφεύγει στην Αθήνα και στον Πειραιά.