google/wiki40b huggingface dataset:
Μάρκους Ντένμον

Καριέρα στο λύκειο

Στην τελευταία σεζόν του στην προπαρασκευαστική Ακαδημία Χόγκαν είχε μέσο όρο 28,5 πόντους και 5,8 ριμπάουντ, ενώ οδήγησε το σχολείο του στο τοπικό πρωτάθλημα Class 3.  Κέρδισε το βραβείο DiRenna του 2008 ως κορυφαίος φοιτητής του λυκείου Kansas City.

Καριέρα στο κολλέγιο

Ο Denmon δεσμεύτηκε με το Πανεπιστήμιο του Μισσούρι στις 20 Αυγούστου 2007. 
Τα δύο πρώτα έτη ξεκινούσε ως αλλαγή, ενώ το τρίτο ήταν βασικός στους 33 από τους 34 αγώνες, έχοντας μέσο όρο 16,9 πόντους ανά αγώνα, κερδίζοντας τις ατομικές διακρίσεις: All-Big 12 First Team, NABC All-District, και All-District honors της Αμερικάνικης Ένωσης Δημοσιογράφων Καλαθοσφαίρισης. 
Στις 3 Αυγούστου 2011 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ στην Πανεπιστημιάδα του ίδιου έτους. 
Στο τέταρτο έτος του, είχε μέσο όρο 17,7 πόντους και 5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ήταν επίσης φιναλίστ για το βραβείο John R. Wooden. 
Με 107 νίκες, συμμετείχε σε μια τετράδα φοιτητών οι οποίοι χάρισαν περισσότερες νίκες από κάθε άλλη τετραετία στην ιστορία του Πανεπιστημίου τους.

Ευρώπη

Στις 25 Ιουλίου 2012, υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την γαλλική Ελάν Σαλόν.  Στις 5 Οκτωβρίου 2012, υπέστη κάταγμα στο εναρκτήριο παιχνίδι της σεζόν. Μετά από χειρουργική επέμβαση, επέστρεψε στην ενεργό δράση στις 26 Ιανουαρίου 2013. Τον επόμενο χρόνο υπέγραψε με την τουρκική Τόφας.  
Στις 16 Αυγούστου 2014, υπέγραψε με την ιταλική Μπρίντιζι. 
Στις 3 Αυγούστου 2015 επέστρεψε στην Τουρκία για την Μπουγιούκσεχιρ. 
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2016 μεταγράφηκε στην επίσης τουρκική Γκαζιάντεπ. 
Στις 12 Ιουλίου 2017, συμφώνησε για συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών (1+1) με τον Παναθηναϊκό.  Στις 25 Ιουνίου 2018 ο σύλλογος επέλεξε να ανανεώσει τη συνεργασία για την επόμενη σεζόν, ωστόσο τελικά αγοράστηκε από την κινεζική Zhejiang Golden Bulls ένα μήνα αργότερα.

Κίνα

Στις 25 Ιουλίου 2018, ο Denmon υπέγραψε με την κινεζική Zhejiang Golden Bulls.

Δικαιώματα NBA

Στις 28 Ιουνίου 2012 επιλέχθηκε στο νούμερο 59 του NBA Ντραφτ από τους Σαν Αντόνιο Σπερς, οι οποιοι διατήρησαν τα δικαιώματά του μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου 2016, οπότε και παραιτήθηκαν αυτών.

Προσωπική ζωή

Στις 7 Δεκεμβρίου 2010, ο ξάδερφος του Denmon, Μάριον, γνωστός ως "Lil Daddy", πέθανε τρεις μέρες μετά από επίθεση με όπλο που δέχτηκε ενώ οδηγούσε σε ένα αυτοκίνητο.
Αρμοστής

Ο αρμοστής (αρχαία ελληνικά: ἁρμοστής) ήταν σπαρτιατικός όρος που χρησιμοποιήθηκε για τους στρατιωτικούς κυβερνήτες που εμφανίστηκαν μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου το 404 π.Χ, μετά από πρόταση του στρατηγού Λυσάνδρου για την εδραίωση της σπαρτιατικής ηγεμονίας. Στάλησαν σε υποτελείς πόλεις είτε για να τις κρατήσουν υποταγμένες, είτε για να διαλύσουν τη δημοκρατική κυβέρνηση είτε για να επαναφέρουν την ολιγαρχία.
Αν και σ' αρκετές περιπτώσεις στάλησαν για να απομακρύνουν την τυρρανική κυβέρνηση μιας πόλης και να αποκαταστήσουν την ελευθερία, κατηγορήθηκαν πως έπρατταν οι ίδιοι σαν τύρρανοι, ώστε ο γραμματικός του πρώτου αιώνα μ.Χ, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ανέφερε πως η λέξη αρμοστής είναι συνώνυμο της λέξης βασιλιάς.
Στην Ανταλκίδειο ειρήνη, οι Λακεδαιμόνιοι ανέλαβαν την υποχρέωση να επαναφέρουν τις ελεύθερες κυβερνήσεις στις υποτελείς πόλεις τους, ωστόσο συνέχισαν να στέλνουν αρμοστές σ' αυτές. Ο Ξενοφών κατηγορεί τους Σπαρτιάτες για τον τρόπο κυβέρνησης των αρμοστών τους.
Παραμένει άγνωστο πόσο διαρκούσε η θητεία ενός αρμοστή - αν ληφθεί, όμως, υπόψη πως ο άρχοντας (παρόμοιο αξίωμα), ο οποίος είχε αναλάβει τη διοίκηση της Κύθηρας με τον τίτλο του Κυθηροδίκη έμεινε σ' αυτή τη θέση για μονάχα ένα έτος, είναι πιθανό πως η θητεία ενός αρμοστή είχε την ίδια διάρκεια.
Οι Θηβαίοι επίσης χρησιμοποίησαν αυτό τον όρο κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας τους.
Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία

Η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας (κοπτικά: Ϯⲉⲕ̀ⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ̀ⲛⲣⲉⲙ̀ⲛⲭⲏⲙⲓ ⲛⲟⲣⲑⲟⲇⲟⲝⲟⲥ ) είναι μια Ανατολική Ορθόδοξη Χριστιανική εκκλησία με έδρα την Αίγυπτο, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Επικεφαλής της Εκκλησίας και του Θρόνου της Αλεξάνδρειας είναι ο «Πατριάρχης Αλεξανδρείας στην Αγία Έδρα του Αγίου Μάρκου», ο οποίος φέρει και τον τίτλο του Κόπτη Πάπα. Ονομάζεται Θρόνος της Αλεξάνδρειας για ιστορικούς λόγους, αλλά σήμερα ο Κόπτης Πάπας εδρεύει στον Κοπτικό Ορθόδοξο καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου στην περιοχή Abbassia στο Κάιρο. Ο ναός ακολουθεί το Αλεξανδρινό τυπικό για τη λειτουργία, την προσευχή και την παράδοσή του. Με 20-25 εκατομμύρια μέλη παγκοσμίως, από τα οποία περίπου 18 έως 22 εκατομμύρια στην Αίγυπτο, είναι η μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία της χώρας. 
Κατά την παράδοσή της, η Κοπτική Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Άγιο Μάρκο, απόστολο και ευαγγελιστή, κατά τα μέσα του 1ου αιώνα (περί το έτος 42).Τον 4-7ο αιώνα η Κοπτική Εκκλησία επεκτάθηκε βαθμιαία λόγω του εκχριστιανισμού του Βασιλείου του Αξούμ και των δύο από τα τρία βασιλεία της Νουβίας, της Νοβαδίας και της Αλοδίας, ενώ το τρίτο βασίλειο της Νουβίας, η Μακουρία, αναγνώρισε τον Κόπτη Πατριάρχη αφού προηγουμένως είχε στοιχηθεί με την Βυζαντινή Ορθόδοξη Εκκλησία. 
Μετά το 639, η Αίγυπτος πέρασε στην κυριαρχία των Μουσουλμάνων κατακτητών της από την Αραβία και η μεταχείριση των κοπτών χριστιανών κυμαινόταν από ανοχή μέχρι και ανοικτό διωγμό. Τον 12ο αιώνα, η Εκκλησία μετέφερε την έδρα της από την Αλεξάνδρεια στο Κάιρο. Τον ίδιο αιώνα οι Κόπτες έγιναν θρησκευτική μειονότητα. Κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, ο Νουβικός Χριστιανισμός αντικαταστάθηκε από το Ισλάμ. 
Το 1959 χορηγήθηκε αυτοκεφαλία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας. Αυτή επεκτάθηκε και στην Ορθόδοξη Εκκλησίας της Ερυθραίας το 1998 μετά τον επιτυχημένο πόλεμο της Ανεξαρτησίας της από την Αιθιοπία. 
Από την Αραβική Άνοιξη του 2011, οι Κόπτες έχουν υποστεί αυξημένες θρησκευτικές διακρίσεις και βία.
Ούλριχ Α΄ του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάρτγκαρτ και της Αγνής, κόρης του Ούλριχ Β΄ κόμη του Λίντοβ-Ρουππίν.
Το 1417 απεβίωσε στο Στρέλιτς σε ηλικία 35 ετών και τάφηκε στο Μπλάνκενσεε.
Χάιντουκ Σπλιτ

Ιστορία

Ιδρύθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1911 στην Αυστρουγγαρία, επικράτεια της οποίας ήταν τότε η Κροατία. Μέχρι το 1992 συμμετείχε στα πρωταθλήματα της πρώην Γιουγκοσλαβίας και σήμερα στα αντίστοιχα πρωταθλήματα της Κροατίας.
Χρώματα έχει το μπλε και κόκκινο, τα οποία είναι και τα εθνικά χρώματα της Κροατίας. Το ονομά της το οφείλει στους Χαϊντούκους, που ήταν οι Αρματολοί και οι κλέφτες της Κροατίας κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν η περιοχή ήταν επαρχία της.
Πάνος Μπεγλίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1957 στο Βέλο Κορινθίας. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διπλωματία στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, ενώ απέκτησε μεταπτυχιακό στο Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση.
Το 1987 προσελήφθη στην διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Κατά το διάστημα 1992-1996 ήταν μέλος της Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ στο διάστημα 1999-2004 ήταν διευθυντής της υπηρεσίας ενημέρωσης του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 2004 εξελέγη Ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές του 2007 εξελέγη Βουλευτής Κορινθίας με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 2009. 
Τον Οκτώβριο του 2009 ανέλαβε Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009 με Υπουργό τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Με τον ανασχηματισμό της 17ης Ιουνίου 2011 αναβαθμίστηκε στη θέση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, θέση την οποία κράτησε μέχρι την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου το Νοέμβριο του 2011. Ένα από τα σημαντικότερα νομοθετήματα επί υπουργείας του είναι o Ν.3978 "Δημόσιες Συμβάσεις Έργων, Υπηρεσιών και Προμηθειών στους τομείς της Άμυνας και της Ασφάλειας - Εναρμόνιση με την Οδηγία 2009/81/ΕΚ - Ρύθμιση θεμάτων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας" (ΦΕΚ 137/Α).
Το Δεκέμβρη του 2013 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και έγινε μέλος της ΔΗΜΑΡ.
Στις 19 Φεβρουαρίου του 2019 ανέλαβε καθήκοντα, ως επικεφαλής της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας, στη θέση του πρώην πρέσβη Στέλιου Περράκη στο Στρασβούργο.
Είναι παντρεμένος με την Μαρία Γαργάλη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.
MS Norman Atlantic

Περιγραφή

Το πλοίο κατασκευάστηκε το 2009. Έχει μήκος 186 μέτρα, πλάτος 25,6 μέτρα και βύθισμα 6,71 μέτρα. Διαθέτει δύο κινητήρες ντίζελ ΜΑΝ Β & W 9L48 / 60Β που του προσδίδουν τελική ταχύτητα 24 κόμβων (44 km/h).

2014 πυρκαγιά και εκκένωση

Τις 28 Δεκεμβρίου 2014, το πλοίο έπλεε στον πορθμό του Οτράντο, στην Αδριατική Θάλασσα, σε δρομολόγιο από την Πάτρα στην Ηγουμενίτσα και την Ανκόνα. Μια πυρκαγιά ξέσπασε στο κατάστρωμα των οχημάτων λίγο πριν τις 6:00 τοπική ώρα, μισή ώρα μετά την αναχώρησή του από την Ηγουμενίτσα, μια ενδιάμεση στάση, όταν βρισκόταν 44 ν. μ. (81 χλμ.) βορειοδυτικά της Κέρκυρας και 33 ν. μ. (61 χλμ.) βορειοδυτικά από τους Οθωνούς. Η πυρκαγιά εξαπλώθηκε και παρά τις προσπάθειες εκκένωσης σημειώθηκαν 11 θάνατοι από τη φωτιά και υπήρχαν και 18 αγνοούμενοι.
Αικατερίνη της Αγγλίας

Η ζωή της

Η μικρή πριγκίπισσα γεννήθηκε νωρίς το πρωί στο Παλάτι του Ουέστμινστερ, στο Λονδίνο. Περιγράφηκε ως η πιο όμορφη από όλες τις κόρες του Ερρίκου παρόλο που ήταν προφανές ότι κάτι συνέβαινε μαζί της. Ο Μάθιου Πάρις την περιέγραψε ως "το πιο όμορφο κορίτσι, αλλά χαζό και άχρηστο", αν και αυτό δεν είχε σημασία για τους γονείς της. Την λάτρευαν για την ομορφιά και την ευαισθησία της. Βαπτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι, τον Βονιφάτιο της Σαβοΐας, τον εκ μητρός θείο της μητέρας της Αικατερίνης, ο οποίος επίσης έγινε ο νονός της. Έλαβε το όνομα Αικατερίνη επειδή γεννήθηκε στην εορτή της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας. 
Η Αικατερίνη, που πιθανώς είχε έπασχε από κάποια  εκφυλιστική ασθένεια, ήταν είτε κωφάλαλη είτε απλά κωφή και είχε ψυχικά αμφισβητούμενη κατάσταση. Εν πάση περιπτώσει, αυτό κατέστρεψε τις ελπίδες των γονιών τους να την παντρέψουν με αποτέλεσμα να μην  αρραβωνιαστεί ποτέ. Σύντομα μετά από το συμπόσιο της βάπτισής της, η βασίλισσα έπρεπε να φύγει από την Αγγλία και να δει τον σύζυγό της στη Γασκώνη, αφήνοντας την μικρή Αικατερίνη στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Ως γκουβερνάντα διορίστηκε η Έμμα λε Ντεπένσερ της  και βοηθοί της ήταν δύο μαίες, η Αγνή και η Αβίζα. Την επόμενη χρονιά, ο βασιλιάς και η βασίλισσα επέστρεψαν και ο βασιλιάς διέταξε να φέρουν στην Αικατερίνη "χρυσά ρούχα, που είχαν κεντηθεί με το οικόσημο του βασιλιά", στις 2 Μαΐου 1255.

Θάνατος

Το φθινόπωρο του 1254, η Αικατερίνη αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο σπίτι της Έμμα λε Ντεπένσερ στο Swallowfield.  Είχε μερικούς συντρόφους της ηλικίας της και, για τη δική της διασκέδαση, ο βασιλιάς έστειλε έναν από τους άντρες του στο Μέγα Πάρκο του Ουίνδσορ για να πιάσει μια κατσίκα, για να παίξει η κόρη του.  Η αλλαγή φάνηκε να ωφελεί την άρρωστη μικρή πριγκίπισσα, αλλά χειροτέρεψε στα τέλη του 1256. Παρά το τάμα που έκαναν οι γονείς της, η Αικατερίνη πέθανε στις 3 Μαΐου 1257, αφού επέστρεψε επειγόντως στο Κάστρο του Ουίνδσορ.

Ταφή και κληρονομιά

Ο βασιλιάς παρουσίασε στους νοσηλευτές ένα δώρο ίσο με 100 δολάρια. Υπήρξε μια θαυμάσια κηδεία. Η Αικατερίνη θάφτηκε στο περίστωο στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, ανάμεσα στα ξωκκλήσια του βασιλιά Εδουάρδου και του Αγίου Μπενέτ, κοντά στον τάφο του θείου του Γουίλιαμ ντε Βαλένσε. Ο πατέρας της Ερρίκος κατασκεύασε μνημείο πλούσιο σε σερπεντίνη και ψηφιδωτά, στο οποίο τοποθέτησε ασημένια εικόνα του παιδιού του, που κατασκευάστηκε από τον χρυσοχόο του βασιλιά με μεγάλο κόστος και στο οποίο η θανούσα απεικονίζεται ως Αγία Αικατερίνη. Ο ερημίτης του Charing λάμβανε την αμοιβή των πενήντα σελινίων ετησίως για την υπόλοιπη ζωή του, ώστε να βοηθά έναν αρχιεπίσκοπο να προσεύχεται καθημερινά στο παρεκκλήσι της Ερμιτάζ για την ψυχή της Αικατερίνης.
Μετά τον θάνατο της Αικατερίνης, τόσο ο Ερρίκος όσο και η Ελεονώρα ήταν συντετριμμένοι, ενώ η βασίλισσα ήταν άρρωστη από τη θλίψη. Δεν έκαναν άλλα παιδιά.
Ηράκλεια οδός (Ιταλία - Λίμνη Λουκρίνο)

Η Ηράκλεια Οδός στη Νότια Ιταλία, στη λίμνη Λουκρίνο, κοντά στη σημερινή Νάπολη, ήταν ρωμαϊκή οδός που χώριζε την λίμνη Λουκρίνο ((Lacus Lucrinus - σημερινή Lago di Lucrino) από τη θάλασσα της Τοσκάνης και οδηγούσε στο Πουτεόλι (Puteoli) - (σημερινό Ποτσουόλι - Pozzuoli)
.
Υπάρχει και σήμερα δρόμος που διαχωρίζει τη λίμνη Λουκρίνο από τη θάλασσα, αλλά αυτός ο δρόμος δεν είναι η Ηράκλεια οδός. Λόγω βραδείας σεισμικής δραστηριότητας, το επίπεδο του εδάφους έχει κατέβει και σήμερα η Ηράκλεια οδός βρίσκεται 3,5 - 4 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Η θέση της οδού φαίνεται από τη δημιουργία κυμάτων όταν φυσά πολύ επειδή στο σημείο εκείνο ο βυθός είναι ανυψωμένος (δες στην φωτογραφία), και βρίσκεται σήμερα 350-500 μέτρα από την ακτή.
Από τον Στράβωνα αναφέρεται ότι λεγόταν ότι το δρόμο έφτιαξε ο Ηρακλής όταν μετέφερε απ΄ αυτόν τα βόδια του Γηρυόνη. άλλες πληροφορίες που δίνει ο ίδιος είναι ότι είχε μήκος οκτώ σταδίων, πλάτος αμαξιτού και ότι το χειμώνα δεν ήταν δυνατό να περάσει κανείς πεζός λόγω των κυμάτων, καθώς επίσης και ότι τον επισκεύασε ο Αγρίππας (αναφερόμενος στον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα)
.
Τα κύματα που έσκαγαν στην Ηράκλεια οδό έκαναν επίσης εντύπωση στον Βιργίλιο, ο οποίος αναφέρει το φαινόμενο, χωρίς να κατονομάζει την ίδια την οδό, αλλά τη λίμνη του Λουκρίνο
Το 37 π.Χ. ο Αγρίππας, στενός συνεργάτης του Οκταβιανού, έκοψε την Ηράκλεια οδό για να δώσει τη δυνατότητα σε πλοία να μπαίνουν στη λίμνη του Λουκρίνο (αλλά και στη Λίμνη Αβέρνους), δημιουργώντας ένα ασφαλές, εσωτερικό λιμάνι για το στόλο σε μια στιγμή κατά την οποία ο Σήξτος Πομπήιος είχε υπό τον έλεγχό του τις παραθαλάσσιες περιοχές της Ιταλίας. Το σημείο της Ηράκλειας οδού που διέκοψε για τη δίοδο των πλοίων, το κάλυψε με ξύλα (δημιούργησε μια ξύλινη γέφυρα), επιτρέποντας τη χρήση της οδού. Το νέο σύμπλεγμα λιμένων της λίμνης Λουκρίνο και της λίμνης Αβέρνους, ονομάστηκε «Portus Julius» (Πόρτους Ιούλιους) προς τιμήν του Οκταβιανού (Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός).
Βίλα Νόβα ντε Γκάια

Ιστορία

Η Γκάια υπήρχε ήδη από την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ως η πόλη του Κάλε. Αναπτύχθηκε πιθανότατα από ένα προϋπάρχον κελτικό κάστρο ή νεολιθικό οικισμό. Το όνομα Κάλε είναι πιθανόν κελτικό. Στους ρωμαϊκούς χρόνους το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζούσε νότια του ποταμού Ντούρο, και στη βόρεια όχθη υπήρχε ένας μικρότερος οικισμός γύρω από το βαθύ λιμάνι που σήμερα είναι η συνοικία Ριμπέρα του Πόρτο. Το όνομα του Πόρτο, που κατά τον ύστερο Μεσαίωνα ήταν Πόρτους Κάλε, σήμαινε το λιμάνι της πόλης του Κάλε. Λόγω του εμπορίου που διεξαγόταν μέσω του Ντούρο, ο οποίος είναι πλωτός μέχρι τη Ρέγκουα, βαθιά στην πορτογαλική ενδοχώρα, το λιμάνι ξεπέρασε σε ανάπτυξη την πόλη του Κάλε και έγινε το πιο σημαντικό μέρος της περιοχής, όπου εγκαταστάθηκε η Επισκοπή και οι έμποροι.
Μετά τις εισβολές των Μαυριτανών στην Ιβηρική τον 8ο αιώνα, το σύνορο μεταξύ του Ισλαμικού και του Χριστιανικού κράτους ήταν ντε φάκτο ο Ντούρο, μέχρι περίπου το έτος 1000. Με τις συνεχείς επιδρομές και τη λεηλασία και από τις δυο πλευρές, η πόλη του Κάλε ερημώθηκε και οι περισσότεροι κάτοικοί της κατέφυγαν στο Πόρτο.
Όταν οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποχώρησαν στα 1035, αφήνοντας πίσω τους εύφορη γη, στην περιοχή ήρθαν άποικοι από το βορρά που διαπραγματεύτηκαν φέουδα με καλύτερους όρους από τους νέους άρχοντες του τόπου. Επανίδρυσαν την πόλη με το όνομα Βίλα Νόβα ντε Γκάια (νέα πόλη της Γκάια) γύρω από το αρχαίο κάστρο και τα ερείπια της παλιάς πόλης.
Η διπλή πόλη του Οπόρτο και της Γκάια συχνά αναφερόταν στα έγγραφα της εποχής με το όνομα "πόλη του Πορτουκάλε" και το Βασίλειο του Λεόν του οποίου ήταν κέντρο ονομαζόταν Πορτουκαλάνικη Κομητεία (Condado Portucalense). Η κομητεία αυτή σταδιακά επεκτάθηκε και μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της έγινε το Βασίλειο της Πορτογαλίας.
Μάχη των Οινοφύτων

Το προοίμιο της μάχης

Το 457 π.Χ., τον ίδιο χρόνο με τη μάχη των Οινοφύτων, είχε γίνει και άλλη μια μάχη στη Βοιωτία, στην Τανάγρα, με αντιπάλους του Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους. Στη μάχη της Τανάγρας οι Σπαρτιάτες με τους συμμάχους τους κέρδισαν μια πύρρειο νίκη ενάντια στους Αθηναίους και τους Αργείους.

Η μάχη

Εξηνταδύο ημέρες μετά τη μάχη της Τανάγρας, οι Αθηναίοι θα έρθουν με στρατό υπό το Μυρωνίδη στα Οινόφυτα. Οι Θηβαίοι τους είδαν και ετοίμασαν στρατό για να τους αντιμετωπίσουν. Οι δύο αντίπαλοι παρατάχθηκαν για μάχη στα Οινόφυτα. Στην αρχή της μάχης στο αριστερό κέρας των Αθηναίων έγινε αμφίρροπη μάχη, όμως ο Μυρωνίδης με ένα τέχνασμα απώθησε τους αντιπάλους του. Το τέχνασμα ήταν ότι οι στρατιώτες του δεξιού κέρατος θα φώναζαν ότι οι Αθηναίοι νικούν τους Θηβαίους στο αριστερό κέρας. Μόλις το έμαθε το αριστερό κέρας των Θηβαίων, απογοητεύτηκε και αποφάσισε να μη συνεχίσει αυτή τη μάχη. Έτσι και το δεξιό κέρας των Θηβαίων όταν έμαθε ότι έφυγε το αριστερό αποφάσισε να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης. Η νίκη των Αθηναίων ήταν ολοκληρωτική.
Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη

Περιεχόμενο

Η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη αποτελείται από ένα προοίμιο και 4 τίτλους και περιέχει μια σειρά δηλώσεων που εγκρίθηκαν από τη διάσκεψη.

Προοίμιο

Στο προοίμιο αναφέρονται οι θεμελιώδεις στόχοι της Συνθήκης και εκφράζεται η θέληση των συμβαλλόμενων μερών να μεταβάλουν το σύνολο των σχέσεών τους με σκοπό τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο προοίμιο κατοχυρώνεται, επίσης, ο ενιαίος χαρακτήρας της Πράξης, που συγκεντρώνει τους κοινούς κανόνες για τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες και για τη συνεργασία στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Τέλος, τονίζονται οι δύο στόχοι της αναθεώρησης των Συνθηκών, δηλαδή, «η βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης με την επέκταση των κοινών πολιτικών και την αναζήτηση νέων στόχων» και «η διασφάλιση καλύτερης λειτουργίας των Κοινοτήτων».

Τίτλος Ι: Κοινές διατάξεις (Άρθρα 1-3)

Στο 1ο άρθρο αναφέρεται ότι οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες και η ευρωπαϊκή πολιτική Συνεργασία έχουν ως στόχο να συμβάλουν από κοινού στην ουσιαστική πρόοδο της ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι διατάξεις επιβεβαιώνουν και συμπληρώνουν τις διαδικασίες που συμφωνήθηκαν στις εκθέσεις του Λουξεμβούργου ( 1970), της Κοπεγχάγης ( 1973) και του Λονδίνου (1981) καθώς και στην πανηγυρική διακήρυξη για την ευρωπαϊκή Ένωση (1983) και τις πρακτικές που καθιερώθηκαν σταδιακά μεταξύ των κρατών μελών. 
Στο 2ο ορίζεται η σύσταση του Ευρωπαϊκου Συμβουλίου με υποστήριξη από τους Υπουργούς Εξωτερικών και 1 αντιπροσώπου της Επιτροπής, και ο αριθμός των ετήσιων συνεδριάσεων. Για τις εξουσίες και αρμοδιότητες των οργανισμών και σωμάτων, το άρθρο 3 αναφέρεται σε ότι προβλέπεται στις Συνθήκες για την ίδρυση των Κοινοτήτων βάσει των προϋποθέσεων και των στόχων τους.

Τίτλος IV: Γενικές και τελικές διατάξεις (Άρθρα 31-34)

Τα άρθρα 31 και 32 περιέχουν διευκρινίσεις. Το άρθρο 33 αφορά την επικύρωση της Πράξης, ορίζεται ως θεματοφύλακας η Ιταλική Κυβέρνηση και προσδιορίζονται οι όροι που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να τεθεί σε ισχύ. Το άρθρο 34 αναφέρει τις 10 γλώσσες στις οποίες συντάχθηκε το κείμενο της πράξης.
Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας

Η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας (Π.Κ.Σ., συχνά αναφέρονται ως Πανσπουδαστικές Κινήσεις Συνεργασίας ή Πανσπουδαστική) αποτελεί μια φοιτητική πολιτική παράταξη που στηρίζεται κυρίως από μέλη της ΚΝΕ και συσπειρώνει φοιτητές γύρω από το αίτημα για ενιαία ανώτατη δωρεάν παιδεία. Ιδρύθηκε το 1974. Στην αρχή ονομαζόταν ΠΣΚ (Πανσπουδαστικές Συνδικαλιστικές Κινήσεις), αλλά αργότερα μετονομάστηκε σε Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας. Μετά τις φοιτητικές εκλογές του 2014 αναδείχθηκε μετά από πολλά χρόνια ξανά δεύτερη δύναμη τόσο στα Πανεπιστήμια όσο και στα ΤΕΙ.
Πήρε το όνομά της από το περιοδικό της Αντι-ΕΦΕΕ Πανσπουδαστική κατά την περίοδο της Χούντας.
Στις πορείες συμμετέχει ως Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών.

Ιδεολογία

Για το φοιτητικό κίνημα η Π.Κ.Σ. πιστεύει ότι χρειάζεται αγωνιστική διεκδίκηση των φοιτητών στα πλαίσια των Φοιτητικών Συλλόγων και των Γενικών Συνελεύσεων σε Αντιιμπεριαλιστική-Αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πιστεύει ότι πρέπει το φοιτητικό κίνημα να συνδεθεί με τα αιτήματα του εργατικού κινήματος για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της κοινωνίας.
Έχει αίτημα για την επανασύσταση της ΕΦΕΕ, για να έχει το φοιτητικό κίνημα δομή και λειτουργία σε πανελλαδικό επίπεδο.
Επίσης συμμετέχει και διοργανώνει αντιπολεμικές και άλλες δραστηριότητες με μαζικούς φορείς όπως την ΕΕΔΥΕ και το ΠΑΜΕ.
Πιστεύει στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού Πανεπιστημίου στη βάση της Ενιαίας Ανώτατης Δημόσιας και Δωρεάν Εκπαίδευσης και του Ενιαίου Δωδεκάχρονου Σχολείου.

Το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών

Τον Νοέμβριο του 2009 πάνω από 700 αντιπρόσωποι από 110 Επιτροπές Αγώνα και 17 Συλλόγους από πανεπιστήμια και ΤΕΙ, σε πανελλαδική σύσκεψη αποφάσισαν τη δημιουργία του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών, το οποίο αποτελεί τον πόλο συσπείρωσης φοιτητών-σπουδαστών οργανώνοντας τον αγώνα του στο πλευρό του ΠΑΜΕ. Η Πανσπουδαστική αποφάσισε να μετασχηματιστεί αποκλειστικά σε εκλογικό σχήμα.
Τζούλι Χάγκεν-Σβαρτς

Βιογραφία

Η Τζούλι Βιλελμίνε Χάγκεν-Σβαρτς γεννήθηκε το 1824 στο νησί Πράνγκλι που βρίσκεται στον Φινλανδικο κόλπο, σε μικρή απόσταση από τις εσθονικές ακτές και το οποίο τότε αποτελούσε τμήμα της τσαρικής Ρωσίας. Ήταν κόρη του επίσης ζωγράφου Άουγκουστ Ματίας Χάγκεν και ανήκε στη γερμανική μειονότητα της Βαλτικής. Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον πατέρα της και το 1846 μετέβη για περαιτέρω σπουδές στη Γερμανία, πρώτα στη Λειψία όπου υπήρξε μαθήτρια του Φρίντριχ Γκόνε και έπειτα - το 1848 - στο Μόναχο υπό τους Γιόχαν Μόριτζ Ρούγκεντας και Γιόζεφ Μπέρνχαρντ. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στη Ρώμη υπό τον Α. Χ. Ρίεντελ ως υπότροφος της Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης και το 1858 συνέθεσε μαζί με τη Ναταλία Μακούκχινα το δίδυμο των πρώτων γυναικών που έγιναν δεκτές ως μέλη της Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης.
Πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στη Δυτική Ευρώπη, ενώ μέχρι το τέλος της ζωής της ζούσε στο Τάρτου, όπου απεβίωσε στις 7/20 Οκτωβρίου του 1902. Ήταν παντρεμένη από το 1854 με τον αστρονόμο Λούντβιχ Σβαρτς, τον οποίο συνόδευσε στις εξερευνήσεις του στη Σιβηρία.

Αποτίμηση

Ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία και το έργο της είχε ιδιαίτερη απήχηση στην υψηλή κοινωνία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Χαρακτηρίζεται ως σχετικά συντηρητική στις δημουργίες της, ενώ υπολογίζεται πως μεταξύ των ετών 1872 και 1898 φιλοτέχνησε περισσότερα από 500 πορτραίτα, από τα οποία όμως έχουν διασωθεί ελάχιστα. Παράλληλα ζωγράφισε εικονοστάσια, τοπιογραφίες και απεικονίσεις νεκρής φύσης.
Η Χάγκεν-Σβαρτς τιμάται στη σημερινή Εσθονία ως η πρώτη, χρονικά, Εσθονή καλλιτέχνιδα, ενώ το 1988 πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Τέχνης του Τάρτου η πρώτη αναδρομική έκθεση έργων της.