google/wiki40b huggingface dataset:
Ανδρέας Κριεζής (ζωγράφος)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του εμποροπλοιάρχου Δημητρίου Κριεζή, γόνου της αρχοντικής υδραϊκής οικογένειας Κριεζή. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στο εθνικό τυπογραφείο και λιθογραφείο των Αθηνών και το 1839 πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε ζωγραφική και συνέχισε την ενασχόλησή του με τη λιθογραφία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1846 και το 1851 διορίστηκε καθηγητής ιχνογραφίας και αργότερα καλλιγραφίας στο Ελληνικό Γυμνάσιο Σύρου, όπου δίδαξε ως το 1868. 
Σε ότι αφορά την εκθεσιακή του δραστηριότητα, αναφέρονται οι συμμετοχές του στα Ολύμπια του 1859 και του 1875 και στην έκθεση του Παρισιού το 1867 όπου παρουσίασε προσωπογραφία του Λάζαρου Κουντουριώτη. Υπολογίζεται πως πέθανε γύρω στο 1880.

Έργο

Τα γνωστά έργα του Κριεζή χρονολογούνται μεταξύ των ετών 1841 και 1877. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με τις προσωπογραφίες, με τις περισσότερες από αυτές να απεικονίζουν μέλη αρχοντικών οικογενειών των ελληνικών νησιών σε επίσημη και άκαμπτη στάση. Στα έργα του είναι εμφανής η επιρροή του από τη μαθητεία του στη Γαλλία. Το έργο και η τεχνοτροπία του παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες με τις αντίστοιχες του Ιταλού ζωγράφου Φραντσέσκο Πίτζε, με τη διαφορά πως ο Κριεζής αποφεύγει τη διεισδυτική, λεπτομερή και επίπεδη απόδοση του Πίτζε κινούμενος προς μια πιο πλαστική και πιο ευαίσθητη απόδοση. Έργα του φυλάσσονται στο Μουσείο Μπενάκη, στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Ιστορικό Αρχείο Ύδρας κ.α.
Ο Κριεζής υπήρξε και αγιογράφος. Μεταξύ άλλων φιλοτέχνησε τις αγιογραφίες της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης στον Πόρο ενώ άλλη γνωστή του αγιογραφία είναι η Μαγδαληνή, με την οποία συμμετείχε στο διαγωνισμό των Ολυμπίων του 1875.
Επαρχία Ολυμπίας

Η επαρχία Ολυμπίας ήταν μία από τις δύο επαρχίες του νομού Ηλείας. Έδρα της ήταν αρχικά η Παρρασία (Φανάρι) και αργότερα η Ανδρίτσαινα. Καταλάμβανε το νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Ηλείας στα βόρεια με τον νομό Αρκαδίας στα ανατολικά και με τον νομό Μεσσηνίας στα νότια.

Διοικητικές μεταβολές

Δημιουργήθηκε αρχικά από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 σαν μία από τις τέσσερις επαρχίες του Τμήματος Αρκαδίας και με την ονομασία Επαρχία Φαναρίου. 
Με την διοικητική διαίρεση του 1833 μετανομάσττηκε σε Επαρχία Ολυμπίας ως μία από τις έξι επαρχίες του νομού Μεσσηνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 αποτέλεσε μαζί με την επαρχία Τριφυλίας τον νεοσύστατο νομό Τριφυλίας. Ο νομός Τριφυλίας καταργήθηκε το 1909 και η  επαρχία μαζί με την επαρχία Ολυμπίας συνενώθηκε πάλι με την Μεσσηνία. Το 1939, με τον Αναγκαστικό Νόμο 1937/1939 (ΦΕΚ 355/Α΄/2-9-1939 και 395/Α΄/18-9-1939), εντάχθηκε στον νομό Ηλείας, με την εξαίρεση 8 κοινοτήτων της που αποσπάστηκαν και υπήχθησαν στην επαρχία Τριφυλίας. Η επαρχία Ολυμπίας παρέμεινε στον νομό Ηλείας μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστρια δημιουργήθηκαν στην περιοχή οι δήμοι Ανδρίτσαινας και Ζαχάρως.
Σαντζάκι του Αλατζά Χισάρ

Το Σαντζάκι του Αλατζά Χισάρ (σερβικά : Крушевачки санџак, τουρκικά : Alacahisar Sancağı) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στα εδάφη της σημερινής Σερβίας από το 1455 έως το 1830. Διοικητικό κέντρο ήταν η πόλη Αλατσά Χισάρ , το σημερινό Κρούσεβατς, η Τουρκική ονομασία Αλατζά Χισάρ σημαίνει "πολύχρωμη πόλη".

Ιστορία

Μετά τον θάνατο του Δεσπότη Στέφαν Λαζάρεβιτς ο Μουράτ Β΄ εισέβαλε το 1428 στο Σερβικό δεσποτάτο κατέλαβε την πρωτεύουσα του το Κρούσεβατς, το κράτησε για δικό του και άφησε το υπόλοιπο δεσποτάτο στον νέο δεσπότη Μπράνκοβιτς φόρου υποτελή του. Το 1451 όταν ο Μουράτ Β΄ έγινε σουλτάνος, οι Σέρβοι ανακατέλαβαν το Κρούσεβατς και τα περίχωρα του. Ο Μωάμεθ Β τότε εξεστράτευσε στη Σερβία από το 1454 μέχρι το 1459 οπότε κατέλαβε και προσάρτησε το Δεσποτάτο της Σερβίας στην Οθωμανική αυτοκρατορία. 
Στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1455 και 1541 το Σαντζάκι ανήκε στο Βιλαέτι της Ρωμυλίας. Μετά την ίδρυση του Βιλαετίου της Βούδας το 1541 έγινε τμήμα του με πολλά άλλα σαντζάκια. Στις αρχές του 17ου αιώνα το Σαντζάκι ήταν και πάλι μέρος του Βιλαετίου της Ρωμυλίας.
Η πόλη Αλέκσινατς αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1516 τμήμα του Σαντζακίου του Αλατζά Χισάρ. Το ίδιο έτος υπήρχαν 1.000 βοϊνούκοι στην Κρούσεβατς.
Το 16ο αιώνα το Σαντζάκι είχε τους εξής ναχιγιέδες : Αλατζά Χισάρ (Κρούσεβατς), Medvedja , Προκούπλιε, Ζαγκράτα, Ντουμπόκιτσα, Κοζνίκ, Kuršumlija , Πέτρους, Μπόβαν, Πολιανίτσα, Κισλίνα και Ιζμορνικ. Τον 17ο αιώνα το σαντζάκι είχε τους ακόλουθους καζάδες : Αλατζά Χισάρ, Προκούπλιε, Μεντβεντία, Μποβάν, Παρασίν και Κοζνίκ.
Το 1493 σαντζάκ-μπέης ήταν ο Ισμαήλ Μπέης ο οποίος συμμετείχε στη Μάχη του πεδίου Krbava.  Ο Ντελής Χασάν πασάς ήταν σαντζάκ-μπέης από το 1720 μέχρι το 1739. Κατάφερε να συγχωνεύσει πολλά μικρά τσιφλίκια σε ένα μεγάλο με τη δολοφονία πολλών τοπικών σπαχήδων και ζαΐμηδων, χωρίς να υποστεί κυρώσεις, παρά τις πολλές επίσημες έρευνες. Το 1793 μετατέθηκε στην Πρίζρεν και στη συνέχεια στην Οχρίδα. Το 1789 κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1787-1792) ο Sehsuvar Abdi Πασά της Σκόδρας διορίστηκε σαντζάκ-μπέης . Την περίοδο μεταξύ 1794 και 1830 ο σαντζάκ-μπέης ήταν ο Sašit-πασάς.
Το 1455, το σαντζάκι είχε 170 τιμάρια εκ των οποίων 27 ήταν στα χέρια χριστιανών. Οθωμανικές πηγές αναφέρουν ότι ένα κύμα προσφύγων Βλάχων εγκαταστάθηκαν στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο και ένα μεγάλο μέρος της στο Σαντζάκι του Κρούσεβατς και στο Σαντζάκι της Βούδα.
Η Παναγία και το Θείο Βρέφος με το μικρό Άγιο Ιωάννη το Βαπτιστή (Μποτιτσέλι, Λούβρο)

Ιστορία του έργου

Αγοράστηκε από το βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ' το 1824 και αποδόθηκε στον καλλιτέχνη για πρώτη φορά από τον Ούλμαν το 1893. Την ίδια άποψη έχουν υποστηρίξει πολλοί ακόμη συγγραφείς. Έχει επίσης υποστηριχθεί πως πρόκειται για προϊόν συνεργασίας του Μποτιτσέλι με κάποιον βοηθό του  ή ακόμη και προϊόν απλώς του εργαστηρίου του.

Περιγραφή

Αποτελεί ένα από τα πρώτα έργα του καλλιτέχνη στο οποίο, αν και είναι ακόμη εμφανής η επιρροή των Φιλίππο Λίππι (1406-1469) και Αντρέα ντελ Βερρόκκιο (1437-1488), διαφαίνεται ήδη η σαφής και ισχυρή αίσθηση του μνημειώδους που χαρακτηρίζει το ώριμο έργο του. Σύμφωνα με τον Μάντελ, ο οποίος θεωρεί το έργο «αδιαμφισβήτητης ποιότητος», το πρώιμο στυλ του καλλιτέχνη είναι διακριτό μέχρι και στα φύλλα των δένδρων στο βάθος, που δεν έχουν ακόμη «αυτή την ανάμειξη μαύρου και κίτρινου, αξιοσημείωτης έντασης, που χαρακτηρίζει τα μεταγενέστερα έργα του».
Καλλίπολη Απουλίας

Ιστορία

Σύμφωνα με μύθο, η πόλη ιδρύθηκε στην αρχαιότητα από τον Ιδομενέα της Κρήτης. Πιθανότατα ήταν ένας οικισμός των Μεσσαπίοιων. Ιστορικά, αυτό που είναι γνωστό είναι ότι η πόλη Καλλίπολη ήταν πόλη της Μεγάλης Ελλάδας, η οποία κυβέρνησε σε μια μεγάλη περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του σημερινού Πόρτο Κεσαρέο. Το 265 π.Χ. συμπαραστάθηκε με τον Πύρρο της Ηπείρου μαζί με την πόλη του Τάραντα κατά της αρχαίας Ρώμης, υποφέροντας μια ήττα που την μετάτρεψε σε μια ρωμαϊκή αποικία.
Στις αρχές του Μεσαίωνα, πιθανότατα καταλήφθηκε από τους Βανδάλους και τους Γότθους. Αργότερα ανακατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς, εποχή που η Καλλίπολη έζησε μια οικονομικά και κοινωνικά ανθηρή περίοδο λόγω της γεωγραφικής του θέσης. Αργότερα ανήκε στους Ρωμαίους παπάδες και ήταν κέντρο κατά των ελληνικών μοναστικών εντολών.
Το 1268 πολιορκήθηκε από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό, προκαλώντας πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν την πόλη. Η πόλη αναδημιουργήθηκε γύρω στο 1300, υπό τη κυριαρχία του πριγκηπάτου του Τάραντα. Το 1484 οι Βενετοί προσπάθησαν να την καταλάβουν, αλλά χωρίς αποτελέσμα. 
Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών ξεκίνησε την κατασκευή του λιμανιού, το οποίο τον 18ο αιώνα έγινε η μεγαλύτερη αγορά ελαιολάδου στη Μεσόγειο.

Γεωγραφία

Η πόλη βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος, στη δυτική ακτή της χερσονήσου Σαλέντο. Η πόλη Καλλίπολη χωρίζεται σε δύο μέρη, την σύγχρονη και την παλιά πόλη. Η νέα πόλη περιλαμβάνει όλα τα νεώτερα κτίρια συμπεριλαμβανομένου ενός ουρανοξύστη. Η παλιά πόλη βρίσκεται σε ένα ασβεστολιθικό νησί, που συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με μια γέφυρα χτισμένη τον 16ο αιώνα.

Μεταφορικά Μέσα

Το πιο κοντινό αεροδρόμιο βρίσκεται στο Μπρίντιζι, περίπου 88 χιλιόμετρα από την πόλη. Διαθέτει τρένο , λεωφορεία και τρόλεϊ.
Χρήστος Παναγιωτίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χρήστος Παναγιωτίδης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Στρέμπενο ( νυν Ασπρόγεια) Φλώρινας. Αρχικά υπηρέτησε στο σώμα του Ευάγγελου Νάτση και στη συνέχεια συγκρότησε δική του ομάδα που έδρασε στην περιοχή της Φλώρινας τα έτη 1903 και 1904. Έλαβε το προσωνύμιο Μαλέτσκος (Μικρούλης) λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Συνεργάστηκε με τον Παύλο Μελά και τους αξιωματικούς που ήρθαν από το Ελληνικό κράτος στην περιοχή. Ήταν παρών με την ομάδα του στη μοιραία νύχτα που στοίχισε τη ζωή στον Παύλο Μελά στη Στάτιστα (Μελάς Καστοριάς), όπου τελικά συνελήφθη από τις Οθωμανικές αρχές μαζί με έξι Κρητικούς εθελοντές και φυλακίστηκε. Στις αρχές του 1908 απέδρασε από της φυλακές του Μοναστηρίου. Στις 17 Απριλίου του 1927 απέστειλε επιστολή στον Ταχυδρόμο της Θεσσαλονίκης, όπου εξιστορούσε τα γεγονότα της Στάτιστας και όπου σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, οι Οθωμανοί δεν είχαν πυροβολήσει προς την οικία όπου βρίσκονταν ο Παύλος Μελάς.
1700 Ζβέζνταρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ζβέζνταρα εκτιμάται σε 20,68 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0425 ± 0,005. Ο Ζβέζνταρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 7 λεπτά.
Κωνσταντίνος Γ΄ της Αρμενίας

βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Λέων Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας, κόρης του Χετούμ (4ου απογόνου του Οσίν Α΄ κυρίου του Λαμπρόν).
Ο Χετούμ Β΄ (πρώτος γιος του Λέοντα Γ΄) παραχώρησε τον θρόνο του στον Θόρος/Θεόδωρο Γ΄ (δεύτερο γιο του Λέοντα Γ΄). Οι δύο βασιλείς συνόδευσαν την αδελφή τους Ρίτα στην Κωνσταντινούπολη, για να παντρευτεί τον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Ο Κωνσταντίνος Γ΄ συνέδραμε τον μεγαλύτερο αδελφό του Σεμπάντ (τρίτο γιο του Λέοντα Γ΄) να καταλάβει τον θρόνο το 1296, ενόσω τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια τους απουσίαζαν. Όταν επέστρεφαν, ο Σεμπάντ τους αιχμαλώτισε και διέταξε τον στραγγαλισμό του Θόρου Γ΄ και την τύφλωση του Χετούμ Β΄. Δύο έτη μετά ο Κωνσταντίνος Γ΄ μεταστράφηκε υπέρ του Χετούμ Β΄ και τον αποκατέστησε στον θρόνο. Ασκούσε την εξουσία αντί του τυφλού αδελφού του, ώσπου εκείνος να αναρρώσει από τα τραύματα στα μάτια. Αλλά το 1299 συνωμότησε με τον Σαμπάντ για την επάνοδο αυτού: ο Χετούμ Β΄ τους φυλάκισε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Τυρταίος

Γενικά

Ο Τυρταίος έγραψε πολεμικά ποιήματα με στίχους που βοηθούσαν στην εξύψωση του μαχητικού πνεύματος των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης. Με τις ελεγείες και τους παιάνες του τόνιζε τη στρατιωτική τιμή και την αγάπη προς την πατρίδα, φιλοδοξώντας να στηρίξει το σπαρτιατικό στρατό κατά το Β' Μεσσηνιακό πόλεμο (περίπου 670 π.Χ.).
Σύμφωνα με μία παράδοση, ήταν Αθηναίος ή Μιλήσιος δάσκαλος ή γραμματικός, τον οποίο έστειλαν οι Αθηναίοι ως βοήθεια στους Λακεδαιμόνιους. Λέγεται ότι κατέληξε στη Σπάρτη για να εκπληρώσει κάποιο χρησμό, αναπτερώνοντας το ηθικό των Σπαρτιατών και ενισχύοντας το στρατιωτικό τους φρόνημα. Όμως η ανάλυση των έργων του, μαρτυρεί τη σπαρτιατική καταγωγή του Τυρταίου. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή ήταν Σπαρτιάτης στρατηγός του οποίου τα τραγούδια προορίζονταν για τους στρατιώτες του. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης στους Δειπνοσοφιστές αναφέρει απλώς ότι υπό την στρατηγία του οι Λακεδαιμόνιοι επιβλήθηκαν των Μεσσηνίων.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (Νόμοι, 629α) του αποδόθηκε η ιδιότητα του Σπαρτιάτη πολίτη, αν και ο Ηρόδοτος (Θ' 35) δεν τον αναφέρει ανάμεσα στους τιμώμενους ξένους της Σπάρτης. Στηριγμένος στην αναφορά του ίδιου του Τυρταίου για την σπαρτιατική ιδιότητα του πολίτη (Απόσπασμα 2), ο Στράβων (Η 362) τείνει να απορρίψει την ιδέα της αθηναϊκής καταγωγής. Ο Arthur Woollgar Verrall (Classical Review, Ιούλιος 1896, Μάιος 1897) τοποθετεί τον ποιητή στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, ενώ ο Eduard Schwartz (Hermes, 1899, XXXIV) αμφισβητεί παντελώς την ύπαρξή του.

Έργα

Σώζονται αποσπάσματα μόνο των ποιημάτων του Τυρταίου, που εξυμνούν παλιές νίκες και διαβεβαιώνουν για μελλοντικές επιτυχίες, έχοντας ως σκοπό την ανύψωση του ηθικού. Στο λεξικό Σουΐδα αναφέρεται ότι έγραψε για την σπαρτιατική πολιτεία και τον βασιλέα Θεόπομπο ελεγείες και παιάνες. Τα σωζόμενα αποσπάσματα είναι όλα ελεγειακά, γραμμένα στη δωρική διάλεκτο, και αναφέρονται στο σπαρτιατικό σύνταγμα και την πολεμική αρετή. Η απαγγελία της ελεγειακής ποίησης μάλλον συνοδευόταν με τον ήχο αυλού. Δώδεκα αποσπάσματα (3 ολοκληρωμένα ποιήματα) σώζονται στον Στράβωνα, τον Λυκούργο και τον Στοβαίο.
Δελφικές Εορτές

Οι Δελφικές Εορτές ήταν μια σειρά από ποικίλες εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν στο Αρχαίο Θέατρο των Δελφών κατά τη διάρκεια των ετών 1927  - 1930 από τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό και την Αμερικανίδα σύζυγό του Εύα Πάλμερ. Μάλιστα, η οικία του ζεύγους δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο, έχει πλέον μετατραπεί στο αντίστοιχο Μουσείο (Δελφικών Εορτών), το οποίο περιλαμβάνει πολύτιμο υλικό (κοστούμια παραστάσεων, χειρόγραφα, οικιακά σκεύη κλπ)

Οι πρώτες δελφικές εορτές

Αυτές έλαβαν χώρα το τριήμερο 9 έως και 11 Μαΐου 1927 και ήταν επικεντρωμένες στο Δράμα του Προμηθέα. Την παράσταση πλαισίωσε σειρά άλλων εκδηλώσεων, όπως ξεναγήσεις, ομιλίες κλπ. Παράλληλα, οργανώθηκαν και αθλητικοί αγώνες, σε αναπαράσταση των αρχαίων Πυθίων, αλλά και χορευτικές επιδείξεις.

Οι δεύτερες δελφικές εορτές

Αυτές οργανώθηκαν τρία χρόνια μετά τις πρώτες (3 έως 15 Μαΐου 1930) και διαχωρίζονταν σε τρεις φάσεις. Το πρόγραμμά τους ήταν εμπλουτισμένο και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, ωστόσο οι συγκυρίες της εποχής δεν εξασφάλισαν την εσαεί διατήρησή τους.
Ένας επιπλέον λόγος που δεν επέτρεψε τη διαχρονική επιβίωση των Δελφικών Εορτών ήταν η πιστή προσήλωση των εμπνευστών τους στην αρχή ότι θα έπρεπε οι Εορτές να παραμείνουν εκτός εμπορικής προβολής, γεγονός που συνέτεινε στη μη εκμετάλλευση των εκδηλώσεων από φορείς που θα μπορούσαν να αναδειχθούν ως χορηγοί κλπ. Οι διοργανωτές άλλωστε αρνήθηκαν κάθε επιχορήγηση από κρατικούς φορείς. Ο Σικελιανός αλλά και η σύζυγός του ονειρεύονταν την ρομαντική αναβίωση του κλασικού προτύπου και δεν είχαν την παραμικρή πρόθεση να παραχωρήσουν δικαιώματα εμπορικής δραστηριότητας σε ιδιώτες.

Αντιδράσεις και επακόλουθα

Υπέρ των Εορτών γράφτηκαν δεκάδες άρθρα παγκοσμίως. Κατά των Δελφικών Εορτών αναφέρθηκε η εφημερίδα "Ριζοσπάστης", που με άρθρο του στις 5-5-1930 τις χαρακτήρισε υπερφίαλες εκδηλώσεις του αστικού κράτους, ενώ κάποιοι (Δούμας) παραλλήλισαν το Σικελιανό με το Μουσολίνι. Για το ζεύγος πάντως, η διοργάνωση των αγώνων είχε άσχημες επιπτώσεις, καθώς το οικονομικό κόστος τους οδήγησε σχεδόν στη χρεωκοπία, γεγονός που είχε επίπτωση και στη σχέση τους, αφού σύντομα οδηγήθηκαν στον χωρισμό.
Γεγονός πάντως είναι ότι ο βραχύβιος αυτός θεσμός έφερε τους Δελφούς για μια ακόμη φορά στο επίκεντρο του διεθνούς πολιτιστικού γίγνεσθαι, καθώς τις παρακολούθησαν πλήθος προσωπικοτήτων από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Επίσης, σημαντικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες, όπως η φωτογράφος Nelly's παρεβρέθηκαν και αποτύπωσαν με το έργο τους τις δύο αυτές σημαντικές διοργανώσεις. Άλλοι καλλιτεχνικοί θεσμοί, όπως το Φεστιβάλ Επιδαύρου, που καθιερώθηκε το 1955, είχαν τις ρίζες τους στις Δελφικές Εορτές, που εκαινίασαν την επανάχρηση των αρχαίων θεάτρων. Η σημαντικότερη ίσως επίδραση των Δελφικών Εορτών ήταν πάντως το γεγονός ότι έφεραν ξανά στην επιφάνεια τα Δελφικά ιδεώδη, δίνοντας το έναυσμα για την ίδρυση και άλλων θεσμών που σχετίζονται με τις αρχές της συναδέλφωσης, της αλληλεγγύης και του διεθνισμού. Τέτοιοι θεσμοί είναι σήμερα το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών και το Διεθνές Δελφικό Συμβούλιο καθώς και ο Ευρωπαϊκός Όμιλος Εδαφικής Συνεργασίας "Αμφικτυονία".
Έρημος Τενγκέρ

Η Έρημος Τενγκέρ (μογγολικά: Тэнгэр цөл‎, κινεζικά: 腾格里沙漠, πινγίν: Ténggélǐ Shāmò, κυριολεκτικά Έρημος του Ουρανού) είναι ξηρή φυσική περιοχή που καλύπτει περίπου 36.700 τ.χλμ. και βρίσκεται κυρίως στην Αυτόνομη Περιοχή Εσωτερικής Μογγολίας στην Κίνα.
Η έρημος επεκτείνεται σε μέγεθος.
Εθνική Κουβέιτ (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις

Μέχρι σήμερα το Κουβέιτ δεν έχει συμμετάσχει σε καμία μεγάλη διεθνή διοργάνωση. 
Θεωρητικά διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia, καθώς και στο Πρωτάθλημα της GBA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή του Κόλπου. Επίσης, το δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Η ομάδα μετρά μόλις μία συμμετοχή στους Παναραβικούς Αγώνες, και συγκεριμένα στη διοργάνωση του 2011.
Κρίστοφερ Λόικ

Προσωπική ζωή

Γεννήθηκε στην ατόλη  Αϊλινγκλάπλαπ στις 11 Νοεμβρίου 1952. Παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης των Μάρσαλ και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Γκονζάγκα. Ο Λόι μιλά την μαρσαλέζικη γλώσσα και την αγγλική. Είναι παντρεμένος με την Λάιομ Ανόνο Λόικ και έχουν 3 παιδιά και 8 εγγόνια.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Λόικ εξελέγη για πρώτη φορά στη Nitijela το 1985 εκπροσωπώντας την γενέτειρά του.  Υπηρέτησε στην κυβέρνηση του προέδρου Αμάτα Καμπούα ως υπουργός Δικαιοσύνης από το 1988 ως το 1992. Έγινε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών από το 1992 ως το 1996 οπότε ο Κούνιο Λεμάρι έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος και ο Λόικ ανέλαβε υπουργός Παιδείας, χαρτοφυλάκιο στο οποίο έμεινε επί διετία. Επί προεδρίας του Ιμάτα Κμαπούα ανέλαβε στο αξίωμα του Ralik Chain των νησιών το 1998, αξίωμα στο οποίο έμεινε για έναν χρόνο. Παράλληλα ανέλαβε βοηθός υπουργός παρά τω Προέδρω το 1999.
Επανεξελέγη βουλευτής το 2007. Επανήλθε στην κυβέρνηση το 2008 ως βοηθός υπουργός παρά τω Προέδρω Λιτόκουα Τομέινγκ.

Πρόεδρος

Ο Λόικ έγινε πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ στις αρχές του 2012 όταν εξελέγη. Επικράτησε του Τζουρελάνγκ Ζεντκάια με 21 ψήφους έναντι 11. Ο Ζεντκάια συμφώνησε να συνεργαστεί με την νέα κυβέρνηση.
Στια ρχές του 2016 τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Κάστεν Νέμρα.
Κιρίλ Γκαμπούριτς

Πρώιμη καριέρα

Γεννήθηκε στο Λογκανέστι το 1976.
Ήταν ο πρώτος μολδαβός μάνατζερ της εταιρείας Moldcell. Το 2012 εργάστηκε στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Azercell του Αζερμπαϊτζάν.

Πρωθυπουργός

Ήταν ο υποψήφιος με το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα για το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Πρόεδρος του έδωσε εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση στις  14 Φεβρουαρίου 2015. Είχε προθεσμία 15 ημερών για να αποκτήσει κοινοβουλευτική υποστήριξη και να εγκριθεί η κυβέρνησή του. Στις 18 Φεβρουαρίου 2015, το Κοινοβούλιο ενέκρινε τη νέα κυβέρνηση και ο ίδιος ορκίστηκε αυθημερόν.
Στις 12 Ιουνίου 2015 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία έπειτα από την έναρξη εισαγγελικής έρευνας αναφορικά με την γνησιότητα των πτυχίων του.
Γιώργος Δεϊμέζης

Στη Νότιο Αφρική

Το 1963, έπειτα από μια παρεξήγηση, έφυγε στο Κέιπ Τάουν, στη Νότιο Αφρική, μαζί με τον συμπαίκτη του και συγγαμπρό του Αϊδινιώτη. Εκεί έπαιξε σε τοπικούς συλλόγους με επιτυχία και μάλιστα αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της χώρας. Όμως, την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα, πάλι στο Φωστήρα, κυρίως για να μεγαλώσει τη θυγατέρα που είχε αποκτήσει στην πατρίδα. Επίσης, απέκτησε και ένα γιο, το Δημήτρη.

Στην Εθνική

Ο Γιώργος Δεϊμέζης μετείχε με την εθνική ομάδα νέων στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1957 στο Λουξεμβούργο. Έπαιξε και στα τρία ματς του προκριματικού ομίλου και σκόραρε στο ματς με την Ολλανδία (ήττα 2-5). 
Επίσης, αγωνίστηκε μία φορά με την εθνική ομάδα ανδρών. Ήταν στις 18/10/1962 σε φιλικό εντός έδρας παιχνίδι με την Αιθιοπία (σκορ: 3-2). Μπήκε ως αλλαγή στο 40΄ στη θέση του Πανάκη, πέτυχε το τρίτο γκολ της Ελλάδας στο 53΄ και έπαιξε ως το 85΄ που αντικαταστάθηκε.
Ιωσήφ Ρακενδύτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1260 ή το 1280. Μόνασε στην Θεσσαλονίκη και στο Άγιο Όρος και περίπου το 1307 ήρθε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί εντάχθηκε σε μία ακμάζουσα ομάδα διανοουμένων. Είχε φιλικές σχέσεις με τον Θεόδωρο Μετοχίτη και τον Μανουήλ Φιλή, οι οποίοι έγραψαν επικήδειους λόγους προς τιμήν του, καθώς επίσης με τον Θωμά Μάγιστρο. Διατηρούσε ακόμη αλληλογραφία με τον Νικηφόρο Χούμνο, τον Νικηφόρο Γρηγορά, τον Μανουήλ Μοσχόπουλο και τον Μανουήλ Γαβαλά. Παρότι απέφυγε να αναμειχθεί με την πολιτική και αρνήθηκε τέσσερις φορές (1310, 1315, 1320, 1323) την εκλογή του στον πατριαρχικό θρόνο, ο Ανδρόνικος Γ' τον αξιοποίησε ως απεσταλμένο του στον Ανδρόνικο Β' το 1320. Μετά το 1324 αποσύρθηκε σε ένα βουνό κοντά στην Θεσσαλονίκη, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πέθανε γύρω στο 1330.

Έργο

Ο Ιωσήφ είχε ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων που περιλάμβανε την φιλοσοφία, την ρητορική, την φυσική, τα μαθηματικά, την αστρονομία, και την θεολογία. Υπήρξε επίσης επιτυχημένος ιατρός και δάσκαλος του Ιωάννη Ακτουαρίου, ο οποίος του αφιέρωσε το έργο του Περὶ ἐνεργειῶν καὶ παθῶν τοῦ ψυχικοῦ πνεύματος καὶ τῆς κατ' αὐτὸ διαίτης. Το γνωστότερο έργο του Ιωσήφ ήταν η Βίβλος εὐσυνόπτων μαθημάτων, μία «εγκυκλοπαιδική σύνοψη των θεωρητικών επιστημών» Η Βίβλος δεν χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία: το κομμάτι της Λογικής αντλείται από τον Νικηφόρο Βλεμμύδη, εκείνο της Φυσικής από τον Γεώργιο Παχυμέρη, κτλ. Ωστόσο, «η προσφορά του Ιωσήφ συνίσταται στο ότι θέλησε να δείξει την εσωτερική ενότητα όλων των κλάδων της γνώσης και να τους διατάξει κατά τρόπο ώστε ο καθένας να συνεισφέρει όσο το δυνατόν καλύτερα στη κοινή και μοναδική αποστολή τους, την ανύψωση της ψυχής προς τον Θεό» Πάντως, ο Ιωσήφ «στην κορυφή [της εγκυκλοπαίδειάς του] τοποθέτησε την ρητορική» και υπήρξε ο πρώτος που ανέπτυξε μία «θεωρία της επιστολής». Συνέθεσε επίσης ύμνους και προσευχές.
Βαγγέλης Μουρίκης

Βιογραφία

Σπούδασε υποκριτική, κινηματογράφο και ιστορία της τέχνης στην Αυστραλία. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη, του Νίκου Γραμματικού, του Παντελή Βούλγαρη,του Θεόδωρου Μαραγκού, του Σωτήρη Γκορίτσα και της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη.

Βραβεία

Στο 37ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1996 κέρδισε μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του το βραβείο Β' ανδρικού ρόλου για την ταινία Απόντες. Στο 43ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2003 κέρδισε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ταινία Ο βασιλιάς. 
Στο 46ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2006 κέρδισε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ταινία Αγρύπνια. 
Το 2015 έλαβε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ταινία Το μικρό ψάρι από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.
Άγγελος Τσουκαλάς

Βιογραφία

Ο Άγγελος Τσουκαλάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1906 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Τσουκαλά από το Μεσολόγγι, καθηγητή του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε και ο ίδιος. Εργάστηκε ως δικηγόρος Αθηνών, και ήταν ιδιοκτήτης δικηγορικού γραφείου στο Κολωνάκι. 
Διετέλεσε υφυπουργός - γενικός διοικητής Νήσων Ιονίου Πελάγους στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου το 1945.
Στις εκλογές του 1946 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το «Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που κατέβηκε μαζί με το «Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα» του Γεωργίου Παπανδρέου και το «Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων» του Σοφοκλή Βενιζέλου. Δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Το 1951-52 ο Άγγελος Τσουκαλάς ήταν ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης του Νίκου Μπελογιάννη στην πολύκροτη δίκη. Στις εκλογές του 1956 και του 1958 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Από το 1959 ως το 1964 διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων με την υποστήριξη της Αριστεράς (ΕΔΑ), και για το λόγο αυτό διεγράφη από το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Επί χούντας ο Τσουκαλάς συνεργάστηκε με το καθεστώς και μάλιστα διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης από τον Ιούνιο του 1970 ως τον Μάιο του 1973, στις δικτατορικές κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Ως υπουργός Δικαιοσύνης, ο Άγγελος Τσουκαλάς υπέγραψε την θανατική καταδίκη του Βασίλη Λυμπέρη, ο οποίος εκτελέστηκε στις 25 Αυγούστου 1972. Η εκτέλεση του Λυμπέρη έμελλε να είναι η τελευταία στην ιστορία της Ελλάδας. Τα δικαστήρια συνέχιζαν να καταδικάζουν ανθρώπους σε θάνατο και μετά τον Λυμπέρη (με πιο διάσημες τις περιπτώσεις των χουντικών αρχιπραξικοπηματιών αλλά και του Νίκου Κοεμτζή), αλλά σε καμία περίπτωση η ποινή δεν εκτελέστηκε. Η θανατική ποινή τελικά καταργήθηκε από την τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου το Δεκέμβριο του 1993.
Γιος του είναι ο καθηγητής Κοινωνιολογίας και διανοούμενος της ελληνικής Αριστεράς Κωνσταντίνος Α. Τσουκαλάς.