google/wiki40b huggingface dataset:
Δρουσίλλα η Νεότερη

Ζωή

Η Δρουσίλλα, που πήρε το όνομά της από την αγαπημένη αδερφή του πατέρα της Δρουσίλλα, γεννήθηκε λίγο μετά τον γάμο των γονιών της (μερικές πηγές την θεωρούν γεννημένη την ίδια ημέρα με τον γάμο). Η ημερομηνία του γάμου των γονιών της δεν έχει καθοριστεί με βεβαιότητα, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν κάποτε το καλοκαίρι του 39 μ.Χ. Όταν η Δρουσίλλα γεννήθηκε, ο Καλιγούλας την πήγε σε ένα ναό που φιλοξενούσε αγάλματα θεών και την έβαλε στην αγκαλιά της Μινέρβας, καθοδηγώντας τη θεά να να εκπαιδεύσει τη μικρή του κόρη. Ο βιαστικός γάμος του με την μη νέα ή όμορφη Καισωνία έγινε για να ορίσει την κόρη του ως διάδοχό του.
Σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Σουητώνιο, ο Καλιγούλας πίστευε ότι η Μινέρβα θα επέβλεπε την ανάπτυξη και την εκπαίδευση της κόρης του. Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται επίσης ότι "Ο Καλιγούλας τη θεωρούσε ως δικό του παιδί μόνο και μόνο από την άγρια ιδιοσυγκρασία της, η οποία ήταν τόσο αδύναμη στην παιδική της ηλικία, που χτύπαγε με τα νύχια της στο πρόσωπο και στα μάτια τα παιδιά που έπαιζαν μαζί της."

Δολοφονία

Στις 24 Ιανουαρίου 41, η Δρουσίλλα και οι γονείς της βρισκόταν στο παλάτι. Μια συνωμοσία για να δολοφονηθεί ο Καλιγούλας και να αντικατασταθεί με τον θείο του Κλαύδιο είχε συζητηθεί εδώ και αρκετό καιρό και εκείνη τη μέρα αποφασίστηκε. Η Πραιτοριανή Φρουρά, με επικεφαλής τον Κάσσιο, εισέβαλε στο αυτοκρατορικό συγκρότημα 
Ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε. Λίγες ώρες αργότερα, η Αυτοκράτειρα Καισωνία χτυπήθηκε θανάσιμα από τον Λούπο, που είχε στείλει ειδικά ο Κάσσιος για να δολοφονήσει τα δύο υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Η Δρουσίλλα δολοφονήθηκε "με τα μυαλά της χτυπημένα σε έναν τοίχο." 
Μετά τη δολοφονία τους, όλες οι εικόνες της αυτοκράτειρας και της κόρης της καταστράφηκαν. Παρόλο που υπήρξαν κάποτε, δεν επιβίωσαν γλυπτά της Καισωνίας και της Δρουσίλλας. Η μόνη εικόνα της Δρουσίλλας που δεν καταστράφηκε είναι ένα νόμισμα που εξέδωσε ο Ηρώδης Αγρίππας ο Μέγας, Βασιλιάς των Εβραίων, που αντιπροσωπεύει τη Δρουσίλλα ως ένα μικρό παιδί που κάθεται δίπλα στη Νίκη. Το νόμισμα έγραφε: "στη Δρουσίλλα, κόρη του Αύγουστου."
Φιλαρμονική Ορχήστρα Βιέννης

Ιστορία

Η ορχήστρα ξεκίνησε το 1842 όταν ο Otto Nicolai δημιούργησε την Φιλαρμονική Ακαδημία, μια πλήρως ανεξάρτητη ορχήστρα η οποία λάμβανε αποφάσεις με την δημοκρατική ψήφο όλων των μελών της. Αυτή την αρχή τη διατηρεί η ορχήστρα μέχρι σήμερα.
Αδόλφος του Λουξεμβούργου

Βιογραφία

Το 1839 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στο δουκάτο του Νασσάου. Έκανε το Βιζμπάτεν πρωτεύουσα του δουκάτου και εγκαταστάθηκε στο νεόδμητο Στάτσλος το 1841. Το 1848 οι πολίτες του Νασσάου του έδωσαν τις "Εννέα Απαιτήσεις" τους στις οποίες συναίνεσε, αλλά αργότερα ανακάλεσε τις φιλελεύθερες αντιλήψεις του υιοθετώντας πιο συντηρητική πολιτική. Γενικά ήταν ένας δημοφιλής ηγεμόνας. Το 1866 στον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο υποστήριξε την Αυστρία· έτσι όταν εκείνη ηττήθηκε, το δουκάτο του προσαρτήθηκε από την Πρωσία.
Το 1879 η Έμμα, κόρη της ετεροθαλούς αδελφής του Ελένης, παντρεύτηκε τον μακρινό συγγενή τους Γουλιέλμο Γ' Νασσάου βασιλιά της Ολλανδίας και μεγάλο δούκα του Λουξεμβούργου, ο οποίος όμως απεβίωσε το 1890. Τον διαδέχθηκε η κόρη του Βιλελμίνη στο βασίλειο της Ολλανδίας, αλλά στο μεγάλο δουκάτο ίσχυε ο Σαλικός νόμος διαδοχής, που εξαιρούσε τις γυναίκες, κατά το Σύμφωνο του Οίκου του Νασσάου του 1783 που καθόριζε την κληρονομικότητα και τη διαδοχή. Ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του Γουλιέλμου Γ' ήταν ο υιός του 17ου εξαδέλφου του, ο Αδόλφος, έτσι εκείνος τον διαδέχθηκε ως μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου. Είναι ο πιο μακρινός συγγενής που διαδέχθηκε ποτέ ηγεμόνα. Ο Αδόλφος είχε αναλάβει την αντιβασιλεία του Λουξεμβούργου κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Γουλιέλμου Γ'.
Όμως ο ίδιος ήταν πια 73 ετών και γνώριζε λίγα από την πολιτική του δουκάτου. Έτσι άφησε το 1888 τη διακυβέρνηση στον πρωθυπουργό Πάουλ Έυσεν και αυτό δημιούργησε την παράδοση του να αφήνει ο ηγεμόνας του Λουξεμβούργου τις καθημερινές υποθέσεις του κράτους στη φροντίδα ενός πολιτικού. Το 1902 όρισε τον υιό του Γουλιέλμο-Αδόλφο αντικυβερνήτη και αντιπρόσωπό του. Απεβίωσε το 1905 στο ανάκτορο Χόχενμπουργκ στο Λενγκρίεζ. Το 1953 η σορός του μεταφέρθηκε στην κρύπτη του παρεκκλησίου του κάστρου Γουέιλμπουργκ. 
Ήταν ετεροθαλής αδελφός της Σοφίας, συζύγου του Όσκαρ Β' Μπερναντότ βασιλιά της Σουηδίας. Το 1892 είχε απονείμει τον κληρονομικό τίτλο του κόμη του Γουίζμποργκ στον ανιψιό του Όσκαρ, που είχε χάσει τους σουηδικούς του τίτλους με το μοργανατικό γάμο που έκανε. Το Γουίζμποργκ (προφ. και Βίζμποργκ) είναι το κάστρο της πόλης Γουίζμπυ του δουκάτου του Γκότλαντ, το δουκάτο που ο Όσκαρ έχασε.

Εταιρεία Εθελοντών Αδόλφου

Το 1842 ιδρύθηκε η Εταιρεία Εθελοντών ο Αδόλφος (Αdelsverein) για την προστασία των Γερμανών μεταναστών στο Τέξας, στο κάστρο Μπίεμπριχ του Αδόλφου στο Ρήνο. Είχε το όνομα του προστάτη της Οργάνωσης και βοήθησε στο μεγάλο κύμα μετανάστευσης του 19ου αι. στο Τέξας των ΗΠΑ. Το 1843 ίδρυσε τη Φυτεία Αδόλφος του Νασσάου στο Tέξας έκτασης 18.000 στρεμμάτων.
Δουκάτο της Στυρίας

Ιστορία

Δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα το 1180, όταν έθεσε τον Μάρτιο την Στυρία ένα δουκάτο ίσης βαρύτητας με τις γειτονικές Καρινθία και Βαυαρία. Ο μαρκήσιος Ότακαρ έγινε ο πρώτος δούκας της Στυρίας, αλλά και ο τελευταίος της αρχαίας δυναστείας Οτακάρ. Μετά το θάνατό του το 1192 η Στυρία πέρασε στον δούκα Λεοπόλδο Β΄ της Αυστρίας.
Το 1254 πέρασε υπό την εξουσία των βασιλέων της Ουγγαρίας έως ότου ο βασιλιάς της Βοημίας την κατέκτησε νικώντας το 1260 στην Μάχη της Kressenbrunn. Το 1278 μετά πέρασε υπό την εξουσία των Αψβούργων έως το 1919 που μοιράστηκε ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και Αυστρία.
Κονσταντίν Μπρανκούζι

Βιογραφία

Σε ηλικία επτά χρονών ήταν βοσκός στα Καρπάθια Όρη. Στα δεκαοκτώ χρόνια του δούλευε ως βοηθός σε ξυλουργείο και εκεί άρχισε να μαθαίνει ανάγνωση και γραφή. Το 1904 πήγε στο Παρίσι. Σκοπός του ήταν να ανακαλύψει "την ουσία των πραγμάτων και όχι την εξωτερική τους φόρμα". Τα γλυπτά του τα επεξεργαζόταν πολλά χρόνια για να βρει τις γραμμές που θα τους έδιναν τη μεγαλύτερη δύναμη διαμορφώνοντας μία φόρμα ελεύθερη από κάθε γήινη βαρύτητα. Τα έργα του είναι φτιαγμένα από ξύλο η από πέτρα. Άσκησε επιρροή στους γλύπτες της γενιάς του αλλά και μεταγενέστερους, όπως τον Χένρυ Μουρ.

Bird in Space

O Μπρανκούζι παρήγαγε μια σειρά γλυπτών αποκαλούμενα «Bird in Space» (Πουλί στο διάστημα). Ο φωτογράφος Edward Steichen αγόρασε ένα από αυτά τα έργα το 1926 και προσπάθησε να το φέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εντούτοις, οι ανώτεροι υπάλληλοι του τελωνείου δεν δέχτηκαν το "πουλί" ως έργο τέχνης και επέβαλαν ένα δασμό για την εισαγωγή του ως βιομηχανικό προϊόν και επέβαλαν υψηλούς δασμούς. Ο Μπρανκούζι, αγανακτισμένος και με τη βοήθεια των φίλων του στην Αμερική, αντέκρουσε την απόφαση του τελωνείου και ενήγαγε το Αμερικανικό Δημόσιο. Αυτοί χρέωσαν τον υψηλότερο φόρο που αφορούσε τα ακατέργαστα μέταλλα, αντί του φόρου για έργα τέχνης.
Ο Μπρανκούζι όμως κέρδισε τη δίκη κι έγινε μεμιάς διασημότητα. Τα έργα του βρήκαν θερμή ανταπόκριση από τους συλλέκτες στις ΗΠΑ, όταν στην Ευρώπη η κριτική ήταν αυστηρή μαζί του. Οι εκθέσεις με έργα του διαδεχόταν η μία την άλλη.
Τελικά έγινε διάσημος και στην Γαλλία και πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Μαρτίου 1957. Εντούτοις, με τη διαθήκη του κληροδότησε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού περισσότερα από 80 γλυπτά, με τον όρο να μεταφερθεί ολόκληρο το εργαστήριό του στο μουσείο, όπως ήταν στην αρχική του μορφή.
Πλέον,το εργαστήριο του έχει ανακατασκευαστεί στον ακάλυπτο χώρο του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού και λειτουργεί ως μουσείο. Συλλογές με έργα του Μπρανκούζι βρίσκονται ακόμη στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας και το Εθνικό Μουσείο του Βουκουρεστίου
Μάινχαρτ της Καρινθίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινχαρτ Α΄ κόμη της Γκορίτσια & του Τυρόλου και της Αδελαΐδας, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ κόμη του Τυρόλου.
Το 1295 απεβίωσε στο Γκράιφενμπουρκ της Καρινθίας σε ηλικία 57 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του.
Όρντουλφ της Σαξονίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας και της Εϊλίκας των Σβάινφουρτ, κόρης τού Ερρίκου μαργράβου τού Νόρντγκαου.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1059. Σε ολόκληρη τη διακυβέρνησή του απασχολήθηκε με πολέμους εναντίων των Βένδων. Συμμάχησε με τους Δανούς στην προσπάθειά του αυτή και ενίσχυσε τη συμμαχία νυμφευόμενος την κόρη τού Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας. Η δεύτερη σύζυγός του Γκέρτρουντε φυλακίστηκε το 1076 στο Μάιντς και απεβίωσε το 1116. Ο γιος του Βερνάρδος έπεσε από το άλογο και τραυματίστηκε μοιραία στο Λύνεμπουργκ.
Απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών και τάφηκε στον ναό του Αγ. Μιχαήλ στο Λύνμεπουργκ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μάγκνους, τελευταίος άρρην του Οίκου.
Χαράλαμπος Δημαρχόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1964. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατέχει επιπλέον πιστοποίηση εκπαιδευτών ενηλίκων του ΕΚΕΠΙΣ και Τεχνολογιών Πληροφορικής. Από το 1985 εντάχθηκε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση θητεύοντας επί τρεις δεκαετίες σε πολλά σχολεία ως δάσκαλος και ως τις εκλογές του Μαΐου του 2014 κατείχε τη θέση του Διευθυντή στο Δημοτικό σχολείο Σταυρούπολης Ξάνθης.
Όλα αυτά τα χρόνια ήταν μέλος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Ξάνθης και του Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Ξάνθης, αλλά και της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Παράλληλα έχει διατελέσει μέλος και πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Παιδείας Ν. Ξάνθης. Έχει επίσης διατελέσει πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Αγροτικών Θεμάτων Ν. Ξάνθης και μέλος του Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης.
Το 2007 εξελέγη Νομαρχιακός Σύμβουλος Ξάνθης με το συνδυασμό του Νομάρχη Γιώργου Παυλίδη. Από το 2009 έως το 2010 άσκησε καθήκοντα Αντινομάρχη Ξάνθης. Στις δημοτικές εκλογές του 2010 έθεσε υποψηφιότητα για δημοτικός σύμβουλος, και εκλέχθηκε στο δημοτικό συμβούλιο. Στις 2 Ιανουαρίου 2011 εκλέχθηκε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ξάνθης, θέση την οποία διατήρησε και μετά την επανεκλογή του τον Ιανουάριο του 2013.
Στις εκλογές του Μαΐου 2014 ίδρυσε τον Συνδυασμό "ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΤΥΠΟ", με τον οποίο και εκλέχθηκε δήμαρχος στο δεύτερο γύρο των εκλογών στις 25-5-2014, συγκεντρώνοντας ποσοστό 51,64%, και 11.710 ψήφους, έναντι του αντιπάλου του Χρήστου Πούλιου, ο οποίος συγκέντρωσε 11.090 ψήφους και ποσοστό 48,36%. Σύμφωνα με το νέο νόμο του Καλλικράτη, ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου του 2014, έπειτα από την ορκωμοσία του στις 24 Αυγούστου 2014, ενώ η θητεία του θα διαρκέσει 5 χρόνια (αντί την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους των εκλογών και 4 χρόνια θητεία που ίσχυε με τον προηγούμενο νόμο).
Τον Οκτώβριο του 2014 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΕΔΕ, καθώς και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οργάνωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης της ΚΕΔΕ.
Το ίδιο διάστημα εξελέγη επίσης πρόεδρος στον Σύνδεσμο Διαχείρισης Απορριμμάτων Νομού Ξάνθης.
Είναι παντρεμένος με την Άννη Δασκαλοπούλου, με την οποία έχει μία κόρη η οποία έχει γεννηθεί το 2002.
Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία

Η Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία (ΠΑΕ) σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία αποτελεί Αθλητική Ανώνυμη Εταιρεία (ΑΑΕ). Η σύστασή της είναι υποχρεωτική, σε περίπτωση κατά την οποία ένα ποδοσφαιρικό σωματείο κερδίσει την άνοδο σε επαγγελματική ποδοσφαιρική κατηγορία. Σε αυτή μετέχει πάντα το ιδρυτικό αθλητικό σωματείο, όταν αυτό διαθέτει ενεργά τμήματα και σε άλλα αθλήματα πέραν του ποδοσφαίρου, κατέχοντας το 10% των μετοχών.
Αμφιλόχιος Παρασκευάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην πόλη των Ιωαννίνων γύρω στο 1725 και σύμφωνα με μια άποψη του αρχικό του όνομα ήταν Αθανάσιος. Σπούδασε στην ονομαστή σχολή του Μπαλάνου Βασιλόπουλου που λειτουργούσε στη γενέτειρά του και αργότερα εκάρη μοναχός στη μονή της Παναγίας Ολυμπιώτισσας της Ελασσόνας, ενώ από το 1754 ως το 1757 υπήρξε εφημέριος της ελληνικής παροικίας του Κεσκεμέτ της Ουγγαρίας. 
Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Μπρατισλάβα και με την επιστροφή του στον ελλαδικό χώρο διετέλεσε δάσκαλος σε σχολεία του Τυρνάβου, της Έδεσσας, της Νάουσας, της Κοζάνης (όπου πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της διδακτικής του σταδιοδρομίας αρχικά ως οικοδιδάσκαλος από το 1779 ως το 1782 και έπειτα ως δάσκαλος στο τοπικό σχολείο μέχρι και το 1797) και του Βελβεντού. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονταν οι Γεώργιος Σακελλάριος, Μιχαήλ Περδικάρης, Χαρίσιος Μεγδάνης κ.ά. Σύμφωνα με τον Γεώργιο Ζαβίρα φέρεται ως ο συγγραφέας τριών συγγραμμάτων (Λογική πραγματεία, Βιβλίον Κάτοπτρον φιλοσοφίας και Ύποτόπωσις ρητορικών ζητημάτων) γραμμένα στην απλή ελληνική τα οποία όμως έμειναν αδημοσίευτα. Το 1798 επέστρεψε στη μονή Ολυμπιώτισσας όπου πέθανε μερικά χρόνια αργότερα σε προχωρημένη ηλικία.

Χαρακτηριστικά

Ο Αμφιλόχιος αναφέρεται ως άνθρωπος εξαιρετικής μόρφωσης. Επηρεασμένος από τη μαθητεία του στη σχολή του Βασιλόπουλου, υπήρξε συντηρητικός ως προς τις απόψεις του αλλά και πολέμιος των νεωτεριστικών απόψεων της εποχής του και κυρίως της διδασκαλίας του Ευγενίου Βούλγαρη. Πέραν του διδακτικού του έργου, ο Αμφιλόχιος ασχολήθηκε και με τη χρησμολογία.
1905 Αμπαρτσουμιάν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αμπαρτσουμιάν είναι άγνωστα.
Ανθρωποζωολογία

Η ανθρωποζωολογία είναι το υποσύνολο της εθνοβιολογίας που ασχολείται με τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ανθρώπων και άλλων ζώων. Πρόκειται για ένα διεπιστημονικό πεδίο που συμπίπτει με άλλες ειδικότητες συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπολογίας, εθνολογίας, ιατρικής, ψυχολογίας, κτηνιατρικής και ζωολογίας. Μια σημαντική εστίαση της ανθρωποζωολογικής έρευνας είναι η ποσοτικοποίηση των θετικών επιπτώσεων των σχέσεων ανθρώπου-ζώου με τη μελέτη των αλληλεπιδράσεών τους. Περιλαμβάνει μελετητές από πεδία, όπως, της ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας, της βιολογίας, της ιστορίας και της φιλοσοφίας.
Καρίτσα Ευρυτανίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Καρίτσα βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Καλιακούδα και δυτικά του ποταμού Καρπενησιώτη. Απέχει 20 χλμ. νοτιοανατολικά από το Καρπενήσι και 9 χλμ. νοτιοανατολικά από το Μεγάλο Χωριό. Αξιοθέατα της περιοχής είναι το "φαράγγι του Βόθωνα" και το μονότοξο "γεφύρι της Καρίτσας" που στηρίζεται στα κάθετα βράχια του Καρπενησιώτη. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1912 με το ΦΕΚ 261Α-31/08/1912 και ο οικισμός ορίστηκε έδρα της. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Κάτω Καρίτσα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Καρίτσης Καρπενησίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ποταμιάς του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει πληθυσμό 42 κατοίκους, ενώ ως κοινότητα 48.
Σημαία των Φίτζι

Η σημαία των Φίτζι καθιερώθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1970. Η σημαία παρέμεινε ίδια παρά το γεγονός ότι το κρατικό εθνόσημο τροποποιήθηκε ελαφρώς.Πρόκειται για το γνωστό Γαλάζιο Έμβλημα που είναι σύμβολο της βρετανικής αποικιοκρατίας. Ο θυρεός που έχει βρίσκεται και στο εθνόσημο της χώρας.

Πρόταση για μια νέα σημαία

Στη διάρκεια του διαγγέλματός του για την Πρωτοχρονιά το 2013, ο πρωθυπουργός Φρανκ Μπαϊνιμαράμα ανακοίνωσε ότι η σημαία σύντομα θα αλλάξει ώστε να "να απηχεί την εθνική ανανέωση, μια νέα φιτζιανή ταυτότητα και την πίστη εκ νέου στο να είναι κάποιος Φιτζιανός στο διεθνές στερέωμα".Έτσι, με βάση την πρόταση τα αποικιακά σύμβολα θα εξαφανιστούν από τη νέα σημαία.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2015 ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε επίσημα ότι η σημαία θα αντικατασταθεί και ότι θα διεξαχθεί διαγωνισμός για μια νέα σημαία. Στόχος είναι να υψωθεί για πρώτη φορά η νέα σημαία στις 11 Οκτωβρίου 2015, ώστε να συμπέσει με την 45η επέτειο της ανεξαρτησίας.
Πλέξιμο με βελονάκι

Το Πλέξιμο με βελονάκι είναι μια μορφή χειροτεχνίας για την κατασκευή πλεκτών διακοσμητικών και χρηστικών αντικειμένων. Στην τεχνική αυτή χρησιμοποιείται μια ειδική βελόνα με κυρτή απόληξη για την πλέξη του νήματος. Για τα διακοσμητικά εργόχειρα συνήθως χρησιμοποιείται ειδικό λευκό νήμα, όμως συχνά χρησιμοποιείται και μάλλινο νήμα, κορδόνι και άλλα υλικά.
Τα εργόχειρα που έχουν φτιαχτεί με την τεχνική αυτή μπορεί να είναι είτε μικρά σε μέγεθος, π.χ. για διακοσμητική κάλυψη μικρών επιφανειών είτε μεγαλύτερα π.χ. για τραπέζια, αλλά ακόμα και για ρούχα.
Η κυριότερη διαφορά της τεχνικής του πλεξίματος με βελονάκι είναι η χρήση μιας βελόνας, ενώ στο πλέξιμο με βελόνες χρησιμοποιούνται δυο βελόνες ή και περισσότερες. Επίσης, στο πλέξιμο με βελονάκι η εργασία προχωράει μια-μια βελονιά, ενώ στο πλέξιμο με βελόνες παραμένει "ανοικτή" την ίδια στιγμή μια ολόκληρη σειρά από βελονιές.

Βελονάκια

Τα βελονάκια κατασκευάζονται σε ποικιλία μεγεθών και υλικών, όπως ξύλο, αλουμίνιο, πλαστικό και μέταλλο. Το μέγεθος καθορίζεται από την διάμετρο. Τα βελονάκια από ατσάλι κατασκευάζονται σε μεγέθη από 0,4 εώς 3,5 χιλιοστά και χρησιμοποιούνται για λεπτομερείς δημιουργίες, όπως δαντέλες και σεμεδάκια. Δεν κατασκευάζονται από άλλα υλικά λόγω του μικρού μεγέθους που απαιτεί υλικό αντοχής.
Βελονάκια από άλλα υλικά είναι διαθέσιμα σε μεγέθη από 2 εώς 20 χιλιοστά. Στην Ευρωπαϊκή αγορά κυκλοφορούν 27 διαφορετικά μεγέθη. Τα πιό διαδεδομένα μεγέθη που χρησιμοποιούνται συχνότερα είναι από 2 εώς 9. Κάθε υλικό προσδίδει διαφορετικά χαρακτηριστικά στο βελονάκι, για παράδειγμα τα μεταλλικά είναι πιό ανθεκτικά και σκληρά στην χρήση, τα πλαστικά και τα ξύλινα είναι ελαφρότερα και πιό "ζεστά" ενώ τα βελονάκια με εργονομική λαβή βοηθούν άτομα που κουράζονται με τη χρήση.

Νήματα

Τα νήματα πωλούνται συνήθως σε κουβάρια, μπάλες ή τυλιγμένα. Κάθε νήμα διαθέτει μια χάρτινη ετικέτα που αναγράφει την μάρκα, το βάρος, το μήκος, την σύσταση των ινών, το χρώμα, την παρτίδα, οδηγίες φροντίδας, προτεινόμενο μέγεθος βελόνας κ.α. Είναι συχνή πρακτική να φυλάσσονται αυτές οι πληροφορίες για μελλοντική χρήση. Τα συνηθισμένα υλικά των νημάτων είναι βαμβάκι, μαλλί, ακρυλικό και προσμίξεις αυτών.
Προτείνεται να χρησιμοποιούνται νήματα τις ίδιας παρτίδας χρώματος σε μια δημιουργία καθώς μπορεί να υπάρχουν μικρές αποκλίσεις στην απόχρωση μεταξύ διαφορετικών παρτίδων. Το πάχος και το βάρος του νήματος είναι σημαντικά γιατί, σε συνδυασμό με το μέγεθος που θα έχει το βελονάκι, καθορίζουν το μέγεθος της πλέξης. Τα λεπτά νήματα μπορούν να πλεχθούν με οποιοδήποτε μέγεθος αλλά τα χοντρά χρειάζονται χοντρό βελονάκι. Τα χοντρά νήματα παράγουν μεγαλύτερο όγκο πλεκτού γρηγορότερα.
Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί αύξηση των ατόμων που ασχολούνται με το πλέξιμο λόγω της ψυχοθεραπευτικής του επίδρασης, σε σημείο που να ασχολούνται και αρκετοί άντρες. Έχουν δημοσιευτεί ιατρικές μελέτες σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά που αποδίδουν την επίδραση αυτή στη ρυθμική κίνηση της βελόνας και στο αίσθημα χαλάρωσης που προσφέρει.
Αχτουμπίνσκ

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1959 από τη συγχώνευση τριών οικισμών: Βλαντιμίροβκα, Πετροπαβλόφσκογιε και Αχτούμπα. 

Διοικητική και δημοτική κατάσταση

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Αχτουμπίνσκ είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αχτουμπίνσκ. Ως διοικητική διαίρεση, μαζί με πέντε αγροτικές περιοχές, ενσωματώνεται στην επαρχία Αχτουμπίνσκι ως πόλη επαρχιακής σημασίας της Akhtubinsk. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη επαρχιακής σημασίας του Αχτουμπίνσκ είναι ενσωματωμένη στο Δημοτικό Διαμέρισμα Αχτουμπίνσκι ως Αστικός Οικισμός Αχτουμπίνσκ.

Οικονομία

Οι μεγάλες επιχειρήσεις στην πόλη περιλαμβάνουν τη ναυπήγηση και μια μονάδα επισκευών, ένα εργοστάσιο γάλακτος, ένα εργοστάσιο κρέατος, ένα φούρνο, και ένα εργοστάσιο μεταλλικού νερού.
Το Αχτουμπίνσκ είναι το σημείο μεταφοράς για το Μπασόλ, το βιομηχανικό συγκρότημα για την αφαλατώνει νερό από την λίμνη Μπασκουντσάκ. 

Στρατός

Ένα κρατικό κέντρο δοκιμών πτήσεων βρίσκεται στο Αχτουμπίνσκ. Ο χώρος στρατιωτικός δοκιμών Γκρόσεβο (Βλαντιμίροφκα) βρίσκεται στα βόρεια του Αχτουμπίνσκ. 
Το 2012 ξεκίνησε η κατασκευή ενός χώρου για δοκιμές πτήσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου διαδρόμου που έχει σχεδιαστεί ειδικά για να φιλοξενήσει πτητικές δοκιμές του Sukhoi Su-57 που βρίσκεται σε ανάπτυξη.
Σύρραξη Ισραήλ-Λιβάνου

PLO

Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) στρατολόγησε μαχητές στο Λίβανο μεταξύ των οικογενειών των Παλαιστινίων προσφύγων που εκτοπίστηκαν ή έφυγαν λόγω της δημιουργίας του Ισραήλ το 1948. Μετά την εκδίωξη της ηγεσίας της PLO και της ταξιαρχίας της Φατάχ με την κατηγορία της υποκίνησης σε εξέγερση, οι οργανώσεις πέρασαν στον Λίβανο και η διασυνοριακή βία αυξήθηκε. Εν τω μεταξύ, οι δημογραφικές εντάσεις του Εθνικού Συμφώνου οδήγησαν στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου (1975-1990).

Εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο

Η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο το 1978 απώθησε την PLO βόρεια του ποταμού Λιτάνι, αλλά η PLO συνέχισε την εκστρατεία της εναντίον του Ισραήλ. Το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο και πάλι το 1982 εκδιώκοντας την PLO. Το Ισραήλ αποσύρθηκε από τον Λίβανο το 1985, αλλά κράτησε τον έλεγχο νεκρής ζώνης ασφαλείας 12 μιλίων, που πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια των μαχητών του Στρατού του Νοτίου Λιβάνου (SLA).

Η ανάμειξη του Ιράν

Το 1985, η Χεζμπολάχ, λιβανική σιιτική ριζοσπαστική οργάνωση χρηματοδοτούμενη από το Ιράν, κάλεσε σε ένοπλο αγώνα, για τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής των λιβανικό έδαφος. Όταν τελείωσε ο λιβανικός εμφύλιος πόλεμος και άλλες εμπόλεμες παρατάξεις συμφώνησαν να αφοπλιστούν, η Χεζμπολάχ και η SLA αρνήθηκαν. Η σύγκρουση με τη Χεζμπολάχ αποδυνάμωσε την ισραηλινή αποφασιστικότητα και οδήγησε στην κατάρρευση του SLA και την αποχώρηση του Ισραήλ το 2000, πίσω από την Μπλε Γραμμή που καθόρισε ο ΟΗΕ στα σύνορα. Εντοπισμένη στον ισραηλινό έλεγχο των αγροκτημάτων Σεμπάα, η Χεζμπολάχ συνέχισε τις διασυνοριακές επιθέσεις στα επόμενα έξι χρόνια. Κατόπιν, ζήτησε την απελευθέρωση των Λιβανέζων πολιτών στις ισραηλινές φυλακές και χρησιμοποίησε με επιτυχία την τακτική της σύλληψης Ισραηλινών στρατιωτών ως μοχλό για ανταλλαγή κρατουμένων το 2004. Η σύλληψη των δύο ισραηλινών στρατιωτών από τη Χεζμπολάχ πυροδότησε τον πόλεμο του Λιβάνου το 2006. Με την κατάπαυση του πυρός ζητήθηκε αφοπλισμός της Χεζμπολάχ και σεβασμός της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας του Λιβάνου από το Ισραήλ.

2015-

Από το 2015 η κατάσταση παρέμεινε γενικά ήρεμη, αλλά και οι δύο πλευρές παραβίασαν τις συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός. Το Ισραήλ σχεδόν καθημερινά επιχειρεί με υπερπτήσεις πάνω από το έδαφος του Λιβάνου ενώ η Χεζμπολάχ αρνείται τον αφοπλισμό.
Πρωτάθλημα γκολφ PGA

Το πρωτάθλημα γκολφ PGA (PGA Championship) αποτελεί μία από τις 4 σημαντικότερες διοργανώσεις του επαγγελματικού γκολφ. Εκτός Βορείου Αμερικής, αναφέρεται ορισμένες φορές ως αμερικανικό πρωτάθλημα γκολφ (U.S. PGA Championship). Διεξάγεται κάθε χρόνο υπό την αιγίδα της Αμερικανικής Ένωσης των Επαγγελματιών (Professional Golfers Association of America) ως μέρος του Τουρνουά PGA (PGA Tour). Συνοδεύεται από ένα μεγάλο ποσό για το νικητή.

Ιστορία

Το πρώτο πρωτάθλημα PGA διεξήχθη το 1916 στο Siwanoy Country Club του Ίστσεστερ της Νέας Υόρκης. Νικητής ήταν ο Τζιμ Μπάρνες, που κέρδισε 500 δολάρια. Ο πιο πρόσφατος νικητής, Γιανγκ Γιονγκ-έουν, κέρδισε 1,35 εκατομμύρια δολάρια. Ο πρωταθλητής βραβεύεται επίσης με το Τρόπαιο Γουαναμέικερ (Wanamaker Trophy), το οποίο ονομάστηκε έτσι από το δωρητή, Ρόντμαν Γουαναμέικερ.
Στην διοργάνωση που διεξήχθη στις 16 Αυγούστου του 2009, στον τελικό γύρο, κέρδισε ο Νοτιοκορεάτης Γιανγκ Γιονγκ-έουν, με νίκη επί του Τάιγκερ Γουντς. Έγινε έτσι ο πρώτος ασιατικής καταγωγής νικητής σε σημαντικό πρωτάθλημα ανδρών στο γκολφ και τερμάτισε το προηγούμενο ρεκόρ συνεχόμενων νικών του Γουντς. Το 2010 νικητής αναδείχθηκε ο Γερμανός Μάρτιν Κάιμερ. To 2014 αναδείχθηκε ξανά νικητής ο Ρόρι Μακιλρόι και το 2015 ο Αυστραλός Τζέισον Ντέι.

Ρεκόρ

Μερικά από τα ρεκόρ που επιτεύχθηκαν στη διοργάνωση αφορούν την ηλικία των συμμετεχόντων, Έτσι, ο μεγαλύτερος σε ηλικία νικητής ήταν ο Τζούλιους Μπόρος το 1968 (σε ηλικία 48 ετών και 142 ημερών), ενώ στον αντίποδα , ο Τζιν Σάραζεν κέρδισε το 1922 σε ηλικία 20 ετών και 174 ημερών.