Χανάτο Τσαγκατάι

Μετά το θάνατο του Τζένγκις Χαν

Κατόπιν του θανάτου του Τζένγκις Χαν το 1227, η αχανής αυτοκρατορία του (η μεγαλύτερη σε έκταση που γνώρισε ποτέ ο κόσμος), μοιράστηκε στους τέσσερεις γιους του, τον πρωτότοκο Ζούτσι (στην ουσία στον γιο τού Ζούτσι, Μπατού, καθότι ο Ζούτσι είχε πεθάνει περίπου 6 μήνες πριν τον Τζένγκις Χαν), τον δευτερότοκο Τσαγκατάι, τον τρίτο Ογκεντέι (ή Οκτάι) και τον μικρότερο απ' όλους Τολούι.
Ο Ογκεντέι, αν και τριτότοκος, έλαβε το χρίσμα του Μεγάλου Χάνου από τον πατέρα του. Αυτό σήμαινε ότι έπαιρνε υπό άμεσο έλεγχο τα εδάφη ανατολικά της λίμνης Μπαλκάς μέχρι τη Μογγολία (με πρωτεύουσα το Καρακορούμ), διατηρώντας όμως την επικυριαρχία επί των εδαφών των αδερφών του. Ο Ζούτσι πήρε τα εδάφη βόρεια της λίμνης Αράλης και της Κασπίας Θάλασσας, ο Τσαγκατάι την Υπερωξιανή (την περιοχή μεταξύ των ποταμών Αμού Ντάρυα και Συρ Ντάρια στο σημερινό Ουζμπεκιστάν), καθώς και την περιοχή γύρω από την πόλη Κασγκάρ (Κασγκαρία), και ο μικρότερος Τολούι τη Βόρεια Μογγολία.

Ίδρυση του χανάτου

Ο Τσαγκατάι ίδρυσε την πρωτεύουσά του στο Αλμαλίκ κοντά στο σημερινό Γινίνγκ της βορειοδυτικής Κίνας. Εκτός από τα προβλήματα διαδοχής και κληρονομιάς, η Μογγολική Αυτοκρατορία κινδύνευε από τις μεγάλες πολιτιστικές και εθνικές διαφορές μεταξύ των Μογγόλων και των, κατά κύριο λόγο, μουσουλμάνων τουρκογενών υπηκόων τους.
Όταν ο Ογκεντέι πέθανε πριν πραγματοποιήσει το όνειρο της κατάκτησης του συνόλου των εδαφών της Κίνας, η εξουσία μεταβιβάστηκε στον γιο του, Γκιουγιούκ (γεν. το 1241), υπό την αντιβασιλεία για 5 έτη της χήρας του, Τορεγκένε. Η μεταβίβαση έπρεπε να επικυρωθεί από το Χουρουλτάι (συμβούλιο των ευγενών), που συνεδρίασε χωρίς την παρουσία του γιου τού Ζούτσι, Μπατού, του χάνου της Χρυσής Ορδής, που διακρινόταν για το ανεξάρτητο φρόνημά του και ο οποίος, ξέροντας ότι δεν θα εκλεγόταν ως Μεγάλος Χάνος, προφασίστηκε μια δικαιολογία και δεν παρουσιάστηκε ποτέ. Μετά τον θάνατο του τελικώς εκλεγχθέντα ως Μεγάλου Χάνου Γκιουγιούκ, ο Μπατού έστειλε τον αδελφό του Μπερκέ, που συμμάχησε με τη χήρα του Τολούι, καταφέρνοντας στο επόμενο Χουρουλτάι να μεταβιβάσουν την εξουσία του Μεγάλου Χάνου στον Μόνγκε, γιο του Τολούι, ο οποίος λεγόταν ότι διάκειτο ευμενώς στη χριστιανική αίρεση του Νεστοριανισμού. Η φατρία του Ογκεντέι αποδεκατίστηκε από μέλη, και μόνο αυτοί που δεν πέρασαν αμέσως στην αντιπολίτευση πήραν κάποια μικρότερα φέουδα από τη νέα εξουσία των Τολουιδών.
Ο Τσαγκατάι πέθανε το 1242, λίγο μετά τον αδερφό του Ογκεντέι. Για σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του ιδρυτή του, το χανάτο ήταν λίγο πολύ ένα εξαρτημένο κράτος της μογγολικής κεντρικής κυβέρνησης του Μεγάλου Χαν, η οποία αντικαθιστούσε και διόριζε χάνους στο Τσαγκατάι σύμφωνα με τις ορέξεις της. Οι πόλεις της Υπερωξιανής, παρότι βρίσκονταν μέσα στα όρια του χανάτου Τσαγκατάι, διοικούνταν από αξιωματούχους που έδιδαν λόγο απευθείας στο Μεγάλο Χάνο.
Το καθεστώς αυτό υποτέλειας στην κεντρική κυβέρνηση έληξε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εγγονού του χάνου Τσαγκατάι, Αλγκού (1260-1266), ο οποίος εκμεταλλεύθηκε τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της βασιλικής φατρίας των Τολουιδών ανάμεσα στους αδελφούς Κουμπιλάι (Κουμπλάι Χαν) και Αρίκ Μποκέ, επαναστατώντας κατά του τελευταίου, κατακτώντας νέες περιοχές και κερδίζοντας τη συμμαχία των αξιωματούχων του Μεγάλου Χάνου στην Υπερωξιανή. Οι περισσότεροι από τη φατρία των Τσαγκαταϊδών πρώτα υποστήριξαν τον Κουμπιλάι, αλλά το 1269 ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον βασιλικό Οίκο του Ογκεντέι.
Ο τελικός διάδοχος του Αλγκού, Μπαράκ (1266–1271), αφού ανέτρεψε τον κυβερνήτη του Κουμπιλάι Χαν από την επαρχία Σιντζιάνγκ, ήρθε σύντομα σε σύγκρουση με τον Καϊντού της φατρίας του Ογκεντέι, ο οποίος κέρδισε την υποστήριξη του χανάτου της Χρυσής Ορδής και επιτέθηκε στους υποστηρικτές της φατρίας του Τσαγκατάι.

Το χανάτο Τσαγκατάι και οι γείτονές του στα τέλη του 13ου αιώνα

Ο χάνος Μπαράκ σύντομα περιορίστηκε στην Υπερωξιανή και αναγκάστηκε να γίνει υποτελής του χάνου Καϊντού. Την ίδια ώρα, βρισκόταν σε διαμάχη με τον χάνο Αμπάκα του Ιλχανάτου, που διαφέντευε τα εδάφη της Περσίας. Ο Μπαράκ επιτέθηκε πρώτος, ηττήθηκε όμως από το στρατό του Ιλχανάτου και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Υπερωξιανή, όπου πέθανε λίγο μετά.
Οι επόμενοι Τσαγκαταΐδες χάνοι διορίστηκαν από τον Καϊντού, που διατήρησε την εξουσιαστική λαβή του στο χανάτο Τσαγκατάι μέχρι το θάνατό του. Τελικώς ανακάλυψε τον κατάλληλο χάνο στο γιο του Μπαράκ, χάνο Ντουβά (1282-1307), ο οποίος συμμετείχε στους πολέμους του Καϊντού με τον χάνο Κουμπιλάι και τους διαδόχους του της Δυναστείας Γιουάν της Κίνας. Οι δύο ηγέτες έδρασαν επίσης και κατά του Ιλχανάτου. Μετά το θάνατο του Καϊντού το 1301, ο Ντουβά αποκήρυξε τη συμμαχία και πίστη στο διάδοχο του πρώτου. Συνήψε ειρήνη με τη Δυναστεία Γιουάν και απέδιδε εισφορές στην Αυλή τους. Τον καιρό του θανάτου του, το χανάτο Τσαγκατάι ήταν ένα πραγματικά ανεξάρτητο κράτος.