Τζων Μπάλλιολ

Βασιλιάς της Σκωτίας

Ο Μπάλλιολ παρακολούθησε την συνεδρίαση του Κοινοβουλίου της Σκωτίας στην Σκον που όρισε την μικρή Μαργαρίτα διάδοχο του παππού της Αλέξανδρου Γ΄ της Σκωτίας στον θρόνο. Ακολούθησαν οι θάνατοι του Αλεξάνδρου Γ΄ (1286) και της μικρής Μαργαρίτας (1290) αφήνοντας τον θρόνο της Σκωτίας κενό, οι δυο διεκδικητές του θρόνου ήταν ο ίδιος ο Τζων Μπάλλιολ και ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ος κόμης του Άναντεϊλ παππούς του μετέπειτα θρυλικού βασιλιά Ροβέρτου Μπρους. Ο Μπάλλιολ διεκδίκησε τον θρόνο ως τετρασέγγονος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας με πλεονέκτημα μια γενιά από τον Ρόμπερτ ντε Μπρους αλλά δεν είχε προτεραιότητα στο βασιλικό αίμα. Οι εκλέκτορες συνεδρίασαν στις 6 Ιουνίου 1291 στο Μπέργουικ-απόν-Τουίντ υπό την προεδρία του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Η απόφαση των εκλεκτόρων ήταν η εκλογή του Τζων Μπάλλιολ στην θέση του νέου βασιλιά, η απόφαση ανακοινώθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1292 στην μεγάλη αίθουσα του κάστρου του Μπέργουικ. Στις 30 Νοεμβρίου 1292 την ημέρα της εορτής του Αγίου Ανδρέα ο Μπάλλιολ στέφτηκε στην Σκον νέος βασιλιάς της Σκωτίας. 
Ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας που αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την απόφαση των εκλεκτόρων υπονόμευσε στην συνέχεια σε μεγάλο βαθμό τον Τζων Μπάλλιολ. Απαιτούσε πέρα από τον όρκο υποτέλειας νομική εξουσία απέναντι στον βασιλιά της Σκωτίας, οικονομική συμβολή των Σκωτσέζων στην κάλυψη των Αγγλικών εξόδων και στρατιωτική συμμετοχή των Σκωτσέζων στους πολέμους με την Γαλλία. Οι ασταμάτητες ταπεινώσεις εξόργισαν τους Σκωτσέζους οι οποίοι καθαίρεσαν τον βασιλιά τους και τον αντικατέστησαν με ένα 12μελές συμβούλιο τον Ιούλιο του 1295 στο Στέρλινγκ. Οι Σκωτσέζοι προχώρησαν κατόπιν σε συνθήκη αμοιβαίας υποστήριξης με την Γαλλία γνωστή ως Παλαιά Συμμαχία.

Παραίτηση

Ο Εδουάρδος Α΄ απαντώντας οργάνωσε επίθεση και ξεκίνησε τους Πολέμους της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας, στις 27 Απριλίου 1296 οι Άγγλοι νίκησαν τους Σκωτσέζους στο Ντάνμπαρ και κατέλαβαν το κάστρο του Ντάνμπαρ, ο Τζων παραιτήθηκε στο Μοντρος στις 10 Ιουλίου 1296. Οι Σκωτσέζικοι βραχίονες σκίστηκαν από το χιτώνιο του Τζων Μπάλλιολ, αυτό του έδωσε το προσωνύμιο Τουμ Ταμπάρντ το οποίο μεταφράζεται άδειο παλτό.
Ο Τζων αιχμαλωτίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου, τον Ιούλιο του 1299 του επέτρεψαν να πάει στην Γαλλία. Στις αποσκευές του στο Ντόβερ βρέθηκαν το χρυσό στέμμα της Σκωτίας, η σφραγίδα του βασιλείου, μεγάλες ποσότητες από χρυσά και ασημένια δοχεία και πολλά χρήματα. Ο Εδουάρδος Α΄ διέταξε να μεταφερθεί το χρυσό στέμμα στον ναό του Αγίου Θωμά του Μάρτυρα και να επιστραφούν τα χρήματα, στον ίδιο τον Τζων επέτρεψε να κρατήσει μόνο την βασιλική σφραγίδα. Ο Τζων Μπάλλιολ μπήκε στην συνοδεία του πάπα Βονιφάτιο Η΄ υπό τον όρο να μείνει υπό περιορισμό σε παπική κατοικία, ελευθερώθηκε το καλοκαίρι του 1301 και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του στα οικογενειακά του κτήματα στην Γαλλική Πικαρδία. 
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν πολλές εξεγέρσεις εναντίον του Εδουάρδου όπως του ήρωα Γουίλιαμ Γουάλας και του Μόρεϊ. Οι εξεγέρσεις των Σκωτσέζων έγιναν στο όνομα του βασιλιά Ιωάννη με τον ισχυρισμό ότι η παραίτηση του βασιλιά έγινε υπό πίεση συνεπώς ήταν άκυρη. Διεκδίκησαν την απελευθέρωση του και την επιστροφή του στον θρόνο κάτι αδύνατο επειδή ο Τζων είχε παραιτηθεί από τα δικαιώματα του και έγινε κατάσχεση στο σπίτι του, συνεπώς οι πιέσεις που άσκησαν στο Παρίσι και την Ρώμη παρέμειναν άκαρπες, ο θρόνος της Σκωτίας έμεινε κενός μέχρι την εμφάνιση του Ροβέρτου Μπρους (1306)

Θάνατος

Ο Τζων Μπάλλιολ πέθανε στα τέλη του 1314 στον οικογενειακό του πύργο στο Γαλλικό Έλικουρ. Στις 4 Ιανουαρίου 1315 ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας έστειλε γράμμα στον Λουδοβίκο Ι΄ της Γαλλίας στο οποίο έγραψε ότι είχε ακούσει για τον θάνατο του Σερ Τζων ντε Μπάλλιολ και ζητούσε πίστη και όρκο υποτέλειας από τον Έντουαρντ Μπάλλιολ.
Ο Τζων Μπάλλιολ τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Βάαστ στο Μπαγιέ. Ο γιος του Έντουαρντ Μπάλλιολ έγινε αργότερα διεκδικητής του θρόνου της Σκωτίας, είχε την υποστήριξη του ισχυρότατου Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας αλλά οι επιτυχίες του ήταν ελάχιστες.