google/wiki40b huggingface dataset:
Γαβριήλ Ποπώφ (πολιτικός)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1963 στη Μόσχα. Είναι Έλληνας στην καταγωγή. Οι γονείς του ήταν Έλληνες της Αζοφικής, ο πατέρας είναι από την πόλη Τσερμαλίκ και η μητέρα από τη Γιάλτα. Αποφοίτησε με άριστα από το λύκειο της πόλης Νοβοτσερκάσκ. Σημειώνεται ότι στην επιλογή του να σπουδάσει στο μέλλον τα οικονομικά έπαιξε μεγάλο ρόλο η συζήτηση στη χώρα της εργασίας του Στάλιν, «Τα Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ».

Οικονομική σχολή

Αποφοίτησε από τη Σχολή Οικονομικών του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας του Λομονόσοφ με ειδικότητα του «δάσκαλου της πολιτικής οικονομίας» (1954-1959) με άριστα, ενώ ήταν υπότροφος υποτροφίας του Στάλιν και του Λένιν. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο (1959-1963). Το 1957 και το 1960-1961 έγινε γραμματέας της επιτροπής Κομσομόλ του Κρατικού Πανεπιστήμιου της Μόσχας.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του παρέμεινε στο Οικονομικό Τμήμα του Κρατικού Πανεπιστημίου Μόσχας κατά τα έτη 1963-1971 ήταν Αναπληρωτής Καθηγητής Σχεδιασμού, Επικεφαλής του Εργαστηρίου διαχείρισης της παραγωγής. Έχει δώσει διαλέξεις σχετικά με τα βασικά προβλήματα της θεωρίας ελέγχου (διαχείριση της παραγωγής), πραγματοποίησε σεμινάριο σχετικά με τη θεωρία της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ. Από το 1978 έως 1981 διετέλεσε κοσμήτορας της σχολής. Το 1973-1974 ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Κοινωνικών Επιστημών. Το 1980 έγινε Καθηγητής του Οικονομικού Τμήματος του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. ενώ τα έτη 1988-1991 αρχισυντάκτης του περιοδικού «Οικονομικά θέματα» όπου δημοσίευε άρθρα για την κοινωνικό-οικονομική κατάσταση της σοβιετικής κοινωνίας και την ανάγκη για βαθιά μεταρρύθμιση και ως εκ τούτου είναι ένας από τους πρώτους που εισήγαγε την έννοια του συστήματος διοίκησης.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το Μάρτιο του 1989 εξελέγη ως αναπληρωτής της ένωσης των επιστημονικών κοινοτήτων και της μηχανικής, ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της Περιφερειακής Ομάδας Αντιπροσώπων και στις 30 Ιουνίου 1989 εξελέγη ως συμπρόεδρος αυτής.
Τον Μάρτιο του 1990 εξελέγη στο Δημοτικό Συμβούλιο με την παράταξη «Δημοκρατική Ρωσία» και στις 20 Απριλίου του ίδιου έτους έγινε ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Μόσχας.
Τον Ιούνιο του 1991 εξελέγη ως πρώτος δήμαρχος της Μόσχας. Παραιτήθηκε όμως αργότερα στις 6 Ιουνίου του 1992.
Ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων «Πόντος» (1989), επικεφαλής του ρωσικού υποκαταστήματος της εταιρίας του World League για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία (1991).
Από το 2002 - Πρόεδρος του ιδρύματος Πλεχάνοφ.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2011 διορίζεται ως σύμβουλος Δήμαρχου Σομπιάνιν.

Προσωπική ζωή

Είναι επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Νότιας Γιούτα (ΗΠΑ 1991) και Dowling College (Νέα Υόρκη 1997), επίτιμος απόφοιτος του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Επίτιμος Δημότης του Τόκιο, Σεούλ και του Μέριλαντ. Είναι παντρεμένος με τη καθηγήτρια οικονομικών. Έχουν δύο γιους: τον Χαρίτωνα και τον Βασίλειο. Και οι δύο σπούδασαν στις Η.Π.Α., τώρα ο νεότερος γιος του είναι πρύτανης του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Μόσχας.
Άγιος Σάββας (συνοικία Λευκωσίας)

Τοποθεσία

Στα βορειοανατολικά συνορεύει με την Ομεριέ, στα ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη, στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Αντώνιο, στα νότια και δυτικά με τον Τρυπιώτη και στα βορειοδυτικά με τη Φανερωμένη.
Σοφοκλής Ευστρατιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ακολούθησε νομικές σπουδές και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1961 με την ΕΡΕ. Αργότερα, στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής  με 13.555 ψήφους στη Λάρισα με τη Νέα Δημοκρατία. 
Πέθανε σε ηλικία 64 ετών το 1977 από πνευμονικό οίδημα, ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και την έδρα του κατέλαβε ο πρώτος επιλαχών, Ελευθέριος Κυριακού  Κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλείου στη Λάρισα. ενώ η ταφή του έγινε στην Αγιά.
Ιωάννης Παπαγεωργίου (βουλευτής)

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στο Πέτα της Άρτας το 1904.  Ήταν εκδότης της εφημερίδας «Αθηναϊκή», το 1951. Επίσης, εξέδωσε τα περιοδικά «Ατλαντίς», «Θησαυρός» (1937), «Θεατής» και «Φαντάζιο» και την εφημερίδα «Ελεύθερος Λόγος» (1952). Το 1962 καταδικάστηκε σε φυλάκιση για δημοσίευμα της εφημερίδας του, που αφορούσε τη Φρειδερίκη. Στις εκλογές του 1963 εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στην Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Υπηρέτησε ως τη σύλληψή του, το 1967, από τη χούντα και το κλείσιμο της «Αθηναϊκής».
Πέθανε το 1983 και κηδεύτηκε στις 16 Ιανουαρίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ονούφριος

Βιογραφία

Πατέρας του ήταν ο Παινμού. Έφερε τους τίτλους «Προφήτης του Γερακιού Νεκτανέβου Β'» και «Διευθυντής της Λατρείας της Σερκετ», ενώ ήταν και «Ιερέας της Ίσιδος». Ο Ονούφριος έγραψε την αυτοβιογραφία του, στην οποία αναφέρει ότι με τον Φαραώ Ταχώ το 359 π.Χ. πολέμησε τους Πέρσες στη Φοινίκη. Αρχικά κατηγορήθηκε για προδοσία, αλλά αργότερα αποκαταστάθηκε η φήμη του. Η επιγραφή που περιέχει την αυτοβιογραφία του σώζεται αποσπασματικά και η ερμηνεία της αποτελεί ακόμα θέμα μελέτης.
Νικόλαος Δίκας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Λιβάδι Ολύμπου. Καταγόταν από τη μεγάλη παροικία των Λιβαδιωτών στην Κατερίνη, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα και εγκαταστάθηκε. Επιδόθηκε στο εμπόριο και απέκτησε περιουσία.
Ανέπτυξε σημαντική εθνική και κοινωνική δράση. Ειδικότερα, υπηρέτησε ως γραμματέας του Μακεδονικού Αγώνα και αρχειοφύλακας της αλληλογραφίας των Μακεδονομάχων. Ήταν στενός συνεργάτης του Παύλου Μελά και του Καπετάν Ματαπά. Παντρεύτηκε και απέκτησε 8 παιδιά.
Εξελέγη Δήμαρχος της Κατερίνης το 1929 σχεδόν παμψηφεί. Η δημαρχία του χαρακτηρίζεται από πολλά έργα, με σημαντικότερα την απαλλαγή της πόλης από το πρωτόγονο υδραγωγείο του Πέλεκα και την ύδρευσή της από τις περίφημες Πηγές της Βρυάζας, στα Πιέρια Όρη.
Απεβίωσε ξαφνικά το Φεβρουάριο του 1957. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κατερίνης συνεδρίασε εκτάκτως και εξέδωσε ψήφισμα στις 7 Φεβρουαρίου 1957 και η κηδεία έγινε στις 10 Φεβρουαρίου 1957 υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου, με το Δήμαρχο Σολομώντα Παπαδόπουλο να εκφωνεί τον επικήδειο κατά τη νεκρώσιμη ακολουθία του στο ναό της Θείας Ανάληψης. Το όνομά του φέρει οδός στην πρωτεύουσα της Πιερίας, στην περιοχή του Μοσχοπόταμου.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1960

Οι 19οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1960 έγιναν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, από 23 ως 25 Σεπτεμβρίου. Μετείχαν οι πέντε βαλκανικές χώρες εκτός από την Αλβανία. Στα γυναικεία αγωνίσματα δεν μετείχε ούτε η Ελλάδα. Νικήτρια στους άνδρες αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία και στις γυναίκες η Ρουμανία.
2690 Ρίστιινα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ρίστιινα εκτιμάται σε 20,12 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1585 ± 0,024.
Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ

Βίος

Γεννήθηκε στη Γκότα της Θουριγγίας. Ολοκλήρωσε την εγκύκλιο παιδεία του στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Κατόπιν έγινε privatdozent στην Ιένα το 1802. Το 1805 έγινε καθηγητής της κλασικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της βαυαρικής πόλης Λάντσχουτ, όπου παρέμεινε έως το 1826, οπότε μετέβη στο πανεπιστήμιο του Μονάχου. Έζησε εκεί έως τον θάνατό του, το 1841. Σε αναγνώριση του έργου του έγινε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών.

Συμβολή στις πλατωνικές σπουδές

Ο Αστ, που ήταν οπαδός του Σέλινγκ, εισήγαγε ως πλατωνιστής ερμηνείες που την εποχή του θεωρήθηκαν ανατρεπτικές των καθιερωμένων απόψεων για τον έργο του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου. Προχωρώντας πέρα από τον Φρίντριχ Σλάιερμαχερ (Friedrich Daniel Ernst Schleiermacher), διερεύνησε την εσωτερική σχέση των πλατωνικών διαλόγων, διακρίνοντάς τους σε τρεις κατηγορίες. Τους σωκρατικούς, που χαρακτηρίζονταν από την παρουσία ποιητικού και δραματικού στοιχείου, τους διαλεκτικούς, των οποίων η ποιητικότητα ήταν περιορισμένη και, τέλος, τους καθαρά επιστημονικούς («σωκρατικοπλατωνικούς»), όπου διαλεκτική και ποίηση συνδυαζεται αρμονικά. Η κατηγοριοποίηση χρησιμοποιηθηκε από τον Αστ προκειμένου να κρίνει την αυθεντικότητα των πλατωνικών διαλόγων, θεωρώντας ως νόθους εκείνους που δεν ενέπιπταν σε καμιά από τις τρεις ομάδες. Η μέδοδος αυτή θεωρήθηκε από αρκετούς μελετητές ως υπερβολική και προκρούστεια.
Ειρήνη Μερκούρη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου 1981. Κατάγεται από μουσική οικογένεια (από Ρομά γονείς) και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με το τραγούδι. Έπειτα από επιτυχή συμμετοχή της σε διαγωνισμό ταλέντων, υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Music. Η Ειρήνη Μερκούρη κυκλοφόρησε αργότερα το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ, με τίτλο "Να φυσάει η Άνοιξη", στo οποίο περιλαμβάνεται και το ντουέτο με τον Αντώνη Ρέμο, "Δυο μας". Το 2005 κυκλοφόρησε η τρίτη προσωπική της δουλειά με τίτλο "Άνετα" και το 2006 ακολούθησε ο δίσκος "Άργησες". Ακολούθησε η κυκλοφορία του cd single με τίτλο "Ναι", τον Ιανουάριο του 2008.
Νέωνες

Οι Νέωνες, ή Νέων, ή Νεών, ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φωκίδας που βρισκόταν στους ανατολικούς πρόποδες της Τιθορέας μιας από τις κορυφές του Παρνασσού.
Οι Νέωνες καταστράφηκαν από τον Ξέρξη και ανοικοδομήθηκαν αργότερα παραπλήσια της προηγουμένης θέσης τους όπου έλαβαν το όνομα Τιθορέα. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται κοντά στη σημερινή Τιθορέα πρώην Βελίτσα.
Προεδρικές εκλογές στο Καζακστάν 2015

Πρόωρες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καζακστάν στις 26 Απριλίου 2015, με αρχική προγραμματισμένη ημερομηνία διεξαγωγής τους το έτος 2016. Αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον επί μακρόν πρόεδρο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ από το κόμμα Νουρ Οτάν, με ποσοστό 97,7% των ψήφων, κερδίζοντας και 5η θητεία.

Πλαίσιο

Στις 14 Φεβρουαρίου 2015 με ομόφωνη απόφαση η Συνέλευση του Λαού αποφασίστηκε να διεξαχθούν πρόωρα οι προεδρικές εκλογές το 2015. Ένα βασικό κίνητρο για την απόφαση ήταν η πεποίθηση ότι η πρόωρη εκλογική αναμέτρηση θα επιτάχυνε την ανάπτυξη στη χώρα. Επίσης, σημειώθηκε ότι ήταν μειονέκτημα το να διεξαχθούν ταυτόχρονα την ίδια χρονιά (2016) οι προεδρικές και οι βουλευτικές εκλογές. Στις 18 Φεβρουαρίου η Mazhilis με ομόφωνη απόφαση ζήτησε από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ να μεταφέρει χρονικά τις εκλογές. Στις 19 Φεβρουαρίου η Γερουσία αποφάσισε το ίδιο. Στην πρώτη ψηφοφορία υπήρχε μία αρνητική ψήφος για την πρωτοβουλία και οι γερουσιαστές κλήθηκαν να ξαναψηφίσουν. Στην δεύτερη ψηφοφορία όλοι οι γερουσιαστές υπερψήφισαν. Επίσημα, οι αρχές έκαναν λόγο για τεχνικό λάθος αναφορικά με την μοναδική αρνητική ψήφο κατά την πρώτη ψηφοφορία.
Ο Ναζαρμπάγεφ υπέγραψε το διάταγμα για τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών στις 25 Φεβρουαρίου 2015 και οι εκλογές ορίστηκαν για τις 26 Απριλίου. Επίσης, επιβεβαίωσε την υποψηφιότητά του.

Διεξαγωγή

Ο ΟΑΣΕ επέκρινε τις εκλογές, σημειώνοντας ότι "χαρακτηρίστηκαν από την έλλειψη αξιόπιστης αντιπολίτευσης στη χώρα" και ότι "οι ψηφοφόροι δεν είχαν μια αληθινή ευκαιρία μεταξύ πολιτικών εναλλακτικών,", ενώ επισημάνθηκαν και οι περιορισμοί στα ΜΜΕ.
Ψηφιδωτά της Πάφου

Η Πάφος περιέχει σημαντικές κατοικίες με ψηφιδωτά δάπεδα του 3ου αιώνα π.Χ.. Μία από αυτές είναι η «οικία του Διονύσου», που ονομάστηκε έτσι γιατί σε πολλά από τα ψηφιδωτά της εικονίζεται ο Διόνυσος. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είναι ο «Θρίαμβος του Διονύσου»: ο θεός Διόνυσος εικονίζεται πάνω σε άρμα που το σέρνουν δύο πάνθηρες και τον συνοδεύουν ο Βάκχος, που έχει στα χέρια του ένα μεγάλο κρατήρα με κρασί, και οι ακόλουθοί του. Υπάρχει ακόμη ένα μεγάλο πλήθος ψηφιδωτών ψηφιδωτών στο αίθριο και στις αίθουσες της οικίας, με σκηνές από την ελληνική μυθολογία (Διόνυσος και Ικάριος, Ποσειδώνας και Αμυμώνη, Απόλλων και Δάφνη, Δίας και Γανυμήδης, Ιππόλυτος και Φαίδρα, Οι 4 εποχές, Νάρκισσος κτλ.), καθώς και με σκηνές από κυνήγι και άλλα ποικίλα και πολύχρωμα γεωμετρικά μοτίβα. Η «οικία του Θησέα», επίσης στην Πάφο, πήρε το όνομά της από το ψηφιδωτό που παριστάνει τον Θησέα να σκοτώνει τον Μινώταυρο. Η κεντρική παράσταση βρίσκεται μέσα σε ευρύ κυκλικό πλαίσιο, που αποτελεί σχηματική απόδοση του λαβύρινθου. Στο κέντρο του κύκλου εικονίζεται ο Θησέας να έχει γονατίσει τον Μινώταυρο και να είναι έτοιμος να τον χτυπήσει με το ρόπαλο που κρατάει στο υψωμένο δεξί του χέρι. Υπάρχει ακόμη η μορφή ενός γέροντα, προσωποποίηση του Λαβύρινθου, και δύο γυναικείες μορφές, η Αριάδνη και η Κρήτη. Τα ονόματα όλων των προσώπων που εικονίζονται είναι γραμμένα στο ψηφιδωτό. Μια άλλη οικία που υπάρχει επίσης στην ίδια πόλη είναι και η «οικία του Αιώνα», που ονομάστηκε έτσι από την ψηφιδωτή παράσταση του «Αιώνιου Χρόνου». Στην ίδια οικία ένα άλλο ενδιαφέρον ψηφιδωτό είναι η παράσταση του Απόλλωνα με τον Μαρσύα. Εικονίζεται ο θεός καθισμένος με τη λύρα του, ο ηττημένος Μαρσύας που τον απάγουν δύο Σκύθες, μια γυναικεία μορφή, η Πλάνη, και στα πόδια του θεού προσωποποιημένος ο Όλυμπος. Τα ονόματα όλων των προσώπων, που έχουν χαρακτηριστικές τάσεις και εκφράσεις, είναι και αυτά γραμμένα στο ψηφιδωτό.
Πολλές κατοικίες με ψηφιδωτά δάπεδα υπάρχουν και στο Κούριο. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η μεγάλη και πολυτελής «οικία του Ευστόλιου», με ψηφιδωτά δάπεδα του 5ου αιώνα μ.Χ., η «οικία του Αχιλλέα», η «οικία των Μονομάχων», κ.ά..
Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί και το περίφημο ψηφιδωτό του 3ου αιώνα μ.Χ. από τα Κούκλια (Παλαίπαφο), που εικονίζει τη Λήδα με τον κύκνο (Δία) και βρίσκεται στο Κυπριακό Μουσείο της Λευκωσίας.
Μαλς

Ιστορία

Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος της αρχαίας Via Claudia Augusta, το 2011 σε ανασκαφές που διεξάγονται από το πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ στην αγροικία "Παούλιχοφ" (Paulihof) αποκάλυψαν αρχαιολογικά ευρήματα, αγροικία, ρωμαϊκής περιόδου. Έξω από την κωμόπολη υπάρχουν πολλά οχυρά από μπετόν τμήμα της αμυντικής γραμμής που κατασκευάστηκε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Το όνομα Malles αναφέρεται για πρώτη φορά το 1094 , και με το Mals το 1266. Πιστεύεται ότι προέρχεται από το προ ρωμαϊκό "altura" ή "monte".

Μνημεία-Αξιοθέατα

Έξω από την πόλη υπάρχει η μονή του όρους Μαρία ,ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων, που χτίστηκε γύρω στο 1200. Η εκκλησία του Αγίου Βενέδικτου, για τις τοιχογραφίες της καρολίγγειας περιόδου. Η εκκλησία chiesa di Tarces

Δήμος

Ο δήμος χωρίζεται σε 10 διαμερίσματα, Αλσάγκο (Alsago-Alsack), Μπουργκούσιο (Burgusio-Burgeis), Κλούζιο (Clusio-Schleis), Laudes (Laatsch),Μάζια (Mazia-Matsch), Πιάβενα (Piavenna-Plawenn), Πλανόλ (Planol-Planeil), Slingia (Schlinig), Tarces (Tartsch), Ουλτίμο (Ultimo-Ulten).
Νικόλαος Δράμαλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νικόλαος Δράμαλης γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην περιοχή Δράμας. Συμμετείχε με το σώμα του στις μάχες του 1821 στην Κεντρική Μακεδονία υπό τον Εμμανουήλ Παπά. Μετά την αποτυχία των επαναστατών εκεί, κατέβηκε στη νότια Ελλάδα όπου συμμετείχε με το σώμα του σε πολλές μάχες. Από την πολεμική του δράση τραυματίστηκε αρκετές φορές. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο και μετά τη δημιουργία του τακτικού στρατού, κατατάχτηκε στη Β΄ τάξη υπαξιωματικών. Εκεί έλαβε και επισήμως το επώνυμο "Δράμαλης", δηλωτικό της καταγωγής του. Επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828 - 1831) προήχθη σε αξιωματικό. Το 1831 μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, ο Νικόλαος Δράμαλης μαζί με τους αξιωματικούς που υπηρετούσαν τότε στην εθνική φρουρά, Δ. Πανά, Γ. Π. Φαρμάκη, Πηνειό, Βασίλειο Αθανασίου, Αναστάσιο Βούλγαρη, Β. Μπούσγο, Τριανταφυλλίνα και Γ. Καλατζή συντάχθηκαν με την αντικυβερνητική πλευρά που είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση τελικά του Αυγ. Καποδίστρια στις 23 Μαρτίου του 1832.
Πότε Σαράσιν

Βιογραφία

Η οικογένειά του ήταν παλαιά και ασχολείτο με το εμπόριο. Είχαν επίσης μεγάλες εκτάσεις γης στην ιδιοκτησία τους. Ο πατέρας του ήταν γιατρός. και έμπορος ρυζιού. Ο ίδιος ο Πότε σπούδασε Νομικά στην Ακαδημία Γουιλμπράχαμ της Μασαχουσέτης και μετά στο Μιντλ Τεμπλ του Λονδίνου. Έγινε μέλος της ένωσης δικηγόρων της Αγγλίας. Από το 1933 ως το 1945 εργάστηκε στο δικηγορικό επάγγελμα στην Μπανγκόκ.
Υπήρξε στενός φίλος του πρωθυπουργού Πλαέκ Φιμπουνσονγκράμ. Ο Πότε διορίστηκε υφυπουργός Εξωτερικών το 1948. Ως υπουργός Εξωτερικών ο Πότε αντιτάχθηκε στην αναγνώριση του καθεστώτος του Μπάο Ντάι στο Βιετνάμ. Στο τέλος, ο Πλαέκ αψήφησε όλες τις παραινέσεις του υπουργού και αναγνώρισε επίσημα τις βασιλικές κυβερνήσεις του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ στις 28 Φεβρουαρίου. Ο Πότε φανερά ενοχλημένος από τις εξελίξεις, παραιτήθηκε. Ήταν η μοναδική φορά που ένας υπουργός Εξωτερικών στην Ταϊλάνδη παραιτήθηκε για λόγους αρχής.Αμέσως μετά ανέλαβε ξανά πρεσβευτής στην Ουάσινγκτον.
Το 1957 μετά την εγκαθίδρυση νέας κυβέρνησης με πραξικόπημα του στρατού, ο Πότε επιλέχθηκε ως επικεφαλής, εξαιτίας των καλών σχέσεων που είχε με τους Αμερικανούς. Επί της πρωθυπουργίας του Σαράσιν διεξήχθησαν κατά πολύ ελεύθερες και δίκαιες εκλογές το Δεκέμβριο. Παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και ανέλαβε γενικός γραμματέας του SEATO.
Νταλίλ Μπουμπακέρ

Βιογραφία

Γιος της Ζουμπιντά Κιουάν και του Σι Χαμζά Μπουμπακέρ, πρώην εφημέριου του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού, γεννήθηκε στην Αλγερία όπου και πέρασε την παιδική του ηλικία προτού μεταβεί στην Μητροπολιτική Γαλλία με την οικογένειά του το 1957 στη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας. Μαθητής στο Λύκειο Λουί-λε-Γκραν, συνέχισε τις σπουδές του ιατρικής και έγινε ο ίδιος ιατρός, εργαζόμενος στο Νοσοκομείο της Πιτιέ-Σαλπετριέρ. Είναι, επίσης, κάτοχος διπλώματος Γραμμάτων και Τεχνών του Πανεπιστημίου Αλ-Αζάρ στην Αίγυπτο, διδάκτωρ ''honoris causa'' του Ισλαμικού Πανεπιστημίου της Ζιτουνά στην Τυνησία. Στην συνέχεια, διετέλεσε καθηγητής ιατρικής στα πανεπιστήμια Παρισιού-Κρετέιγ, του Κρεμλέν-Μπισέτρ, καθώς και στην Πιτιέ-Σαλπετριέρ. Είναι μέλος του Συμβουλίου του Κλάδου των Ιατρών στο Παρίσι από το 1972. Γνωρίζει καλώς την γαλλική, την αραβική και την γερμανική γλώσσα.
Το 1985, ανέλαβε πρόεδρος της Εταιρείας των Χαμπούς και Ιερών Τόπων του Ισλάμ, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε πρόεδρος μεταξύ του 1987 και του 1992. Το 1992, ανέλαβε εφημέριος του Μουσουλμανικού Ινστιτούτου του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού, διαδεχόμενος του δύο εφημέριους, που είχαν διαδεχθεί με τη σειρά τους τον πατέρα του, το 1982 και το 1992 (Σεΐκ Αμπάς και Τιντζανί Χαντάμ). Στις 14 Φεβρουαρίου 2002 το Πανεπιστήμιο του Άλστερ του απένειμε τον τιμητικό τίτλο του Δόκτορα Δικαίου για τον αγώνα του υπέρ της ανοχής και της συμφιλίωσης μεταξύ των διάφορων θρησκειών. Στις 23 Απριλίου του ιδίου έτους, ήταν ειδικός προσκεκλημένος στην μασονική στοά Aequitas.
Το 1997, επιθυμώντας τον διάλογο μεταξύ Μουσουλμάνων και Βουδιστών, υποδέχτηκε στο Μεγάλο Τζαμί του Παρισιού τον 14ο Δαλάι Λάμα τον οποίο έχει συνολικά συναντήσει πάνω από δέκα φορές.
Τον Απρίλιο του 2003, έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Γαλλικού Συμβουλίου του Μουσουλμανικού Θρησκεύματος το οποίο είχε μόλις δημιουργηθεί με την ενεργή στήριξη του Νικολά Σαρκοζί, τότε Υπουργού Εσωτερικών. Εξελέγη εκ νέου τον Απρίλιο του 2005. Αντικαταστάθηκε εκ νέου το 2008, ενώ εξελέγη εκ νέου στην θέση του προέδρου το 2013. 
Διετέλεσε, επίσης, μέλος της εφορευτικής επιτροπής της Γαλλική Συνεργασία για την Δεκαετία για την προώθηση της ειρήνης και της μη-βίας, καθώς και αντιπρόεδρος του (Νομαρχιακού) Συμβουλίου του Κλάδου των Ιατρών της Πόλεως του Παρισιού.
Βρίσκεται υπό τον διπλό έλεγχο του Γαλλικού Κράτους και του Αλγερινού Κράτους, κατόπιν σχετικής συμφωνίας, μέσω της οποίας η οικογένειά του επανέκτησε την πλειονότητα της περιουσίας της, η οποία της είχε κατασχεθεί κατά την Ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας, λόγω υποψιών για την συμμετοχή του στο κίνημα χαρκί το οποίο ήταν κάθετα αντίθετο στον έλεγχο που επιθυμούσε να έχει το Αλγερινό Κράτος στο Μεγάλο Τζαμί του Παρισιού.
Είναι τιμητικό μέλος του Παρατηρητηρίου Θρησκευτικής Κληρονομιάς (OPR), μιας πολυθρησκευτικής οργάνωσης η οποία εργάζεται με στόχο την διατήρηση και ανάδειξη της γαλλικής πολιτισμικής κληρονομιάς.

Αμφισβήτηση

Οι θέσεις του κατά του ερχομού στην Γαλλία του Σαλμάν Ρασντί το 1996 και στη διάρκεια της υπόθεσης των σκίτσων του Μωάμεθ, είχαν ως αποτέλεσμα την άσκηση δριμείας κριτικής σε βάρος του.
Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Αλγέρι)

Κατασκευή της εκκλησίας

Η κατασκευή της εκκλησίας ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1858, όταν επίσκοπος στην αλγερινή πρωτεύουσα ήταν ο Λουί-Αντουάν-Ωγκυστέν Παβύ (Louis-Antoine-Augustin Pavy), και ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Ζαν-Εζέν Φρομαζώ (Jean-Eugène Fromageau), που ήταν ο επικεφαλής αρχιτέκτονας στην κατασκευή όλων των κτιρίων της Επισκοπής του Αλγερίου. Οι εργασίες κατασκευής του ναού ολοκληρώθηκαν το 1872 και η εκκλησία καθαγιάστηκε, από τον μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Αλγερίου μονσινιόρ Λαβιζερί (monsignor Lavigerie) στις 7 Ιουλίου 1872.
Στις 30 Απριλίου 1876 έγινε νέα τελετή καθαγιασμού του ναού, αφού ο Πάπας Πίος Θ΄ παραχώρησε στην εκκλησία τον τίτλο της βασιλικής.
Τη φροντίδα της εκκλησίας ανέλαβαν η Società dei missionari d'Africa (αλλιώς ονομάζονται Padri bianchi) και η Suore missionarie di Nostra Signora d'Africa (αλλιώς ονομάζονται Suore bianche) που δημιουργήθηκαν το 1868 και το 1869 αντίστοιχα.
Η Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής υπέστη μεγάλες ζημιές από το σεισμό του 2003, ο οποίος προκάλεσε το θάνατο σχεδόν 3.000 ατόμων. Το 2007 ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης των ζημιών και στις 13 Δεκεμβρίου 2010 εγκαινιάστηκε η ανακαινισμένη εκκλησία.
Η Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής γιορτάζει στις 30 Απριλίου.

Αρχιτεκτονική και διακόσμηση

Η Παναγία της Αφρικής είναι χτισμένη σε βυζαντινό ρυθμό και έχει μήκος 54 μ. Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις περισσότερες εκκλησίες, το ιερό της Παναγίας της Αφρικής βλέπει προς τη δύση ενώ στην ανατολική πλευρά βρίσκεται η είσοδος της εκκλησίας. Στο επάνω μέρος της ανατολικής πλευράς, ανάμεσα σε δύο πυργίσκους, είναι τοποθετημένο το άγαλμα της Παναγίας της Αφρικής, ύψους τριών μέτρων.
Στο εσωτερικό της εκκλησίας, πάνω σε ένα βάθρο, βρίσκεται ένα χάλκινο άγαλμα της Παναγίας, που κατασκευάστηκε το 1840 από το γλύπτη Charles Gallien Choiselat.
Πάνω από το ιερό βρίσκεται ο μεγάλος τρούλος της εκκλησίας, ο οποίος είναι τοποθετημένος πάνω σε ένα κυλινδρικό τύμπανο. Το τύμπανο πατάει πάνω σε τέσσερις καμάρες, οι οποίες με τη σειρά τους στηρίζονται σε ισάριθμες παραστάδες. Η κορυφή του τρούλου απέχει από το έδαφος 48μ. 
Στην αψίδα που βρίσκεται πίσω από το άγαλμα της Παναγίας υπάρχει μια τοιχογραφία της Παναγίας μέσα στη δόξα, ενώ γύρω της βρίσκονται ο Άγιος Κυπριανός και ο Άγιος Αυγουστίνος, η Αγία Περπέτουα και  η Αγία Φηλικίτη, ο μονσινιόρ Λαβιζερί, οι μάρτυρες της Ουγκάντα (1866), ο πατήρ Siméon Lourdel, ο Charles de Foucauld και ο καρδινάλιος Ντυβάλ, που τιμούν τη μητέρα του Χριστού. Επίσης είναι γραμμένη η φράση: «Notre Dame d'Afrique priez pour nous et pour les musulman» (Η Παναγία της Αφρικής προσεύχεται για μας και για τους μουσουλμάνους).
Αριστερά και δεξιά του αγάλματος βρίσκονται άλλες δύο αψίδες: Στην αριστερή (για κάποιον που κοιτά το άγαλμα) βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγίου Αυγουστίνου και στη δεξιά το παρεκκλήσι της Αγίας Μόνικας, που ήταν η μητέρα του Αγίου Αγουστίνου. Σ’ αυτό αποτίεται φόρος τιμής και στους δεκαεννιά πιστούς και ιερείς που σκοτώθηκαν τη δεκαετία του ενενήντα στην Αλγερία.
Κάτω Καρίτσα Ευρυτανίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Καρίτσα βρίσκεται στις υπώρειες του όρους Χελιδόνα, ανατολικά του ποταμού Καρπενησιώτη και απέχει 39 χλμ. νοτιοδυτικά από το Καρπενήσι. Αξιοθέατα της περιοχής είναι ο "μύλος του Δήμου" και το κοντινό μονότοξο "γεφύρι της Κάτω Καρίτσας" που εξυπηρετούσε ανθρώπους και ζώα της περιοχής (ημιονικός δρόμος). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στη τότε κοινότητα Καρίτσης Καρπενησίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Καρίτσα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Καρίτσης Καρπενησίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ποταμιάς του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 6 κατοίκους.
Εθνόσημο του Μπρουνέι

Το εθνόσημο του Μπρουνέι εμφανίζεται κυρίως στη σημαία του Μπρουνέι που είναι εξ ολοκλήρου ερυθρό. Η αρχική του καθιέρωση έγινε το 1932. Υπάρχουν πέντε κύρια στοιχεία στο εθνόσημο, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης. Αυτά είναι η βασιλική σημαία, η βασιλική ομπρέλα για τον ήλιο, οι οριζόντια αναπεταμένες πτέρυγες, οι ικετευτικές χείρες και η αντεστραμένη ημισέληνος. Πάνω στην ημισέληνο, που αποτελεί σύμβολο του Ισλάμ, φέρονται με χρυσά γράμματα οι λέξεις (στα αραβικά) ""Πάντα στην υπηρεσία με τη βοήθεια του Θεού" (το εθνικό ρητό της χώρας). Κάτω από αυτό φέρεται ταινία με την ονομασία της χώρας στα αραβικά επίσης με χρυσά γράμματα "Brunei Darussalam" που σημαίνει Μπρουνέι, Γη της Ειρήνης.
Οι πτέρυγες συμβολίζουν την προστασία της δικαιοσύνης και της ειρήνης. Κάτω από αυτές υπάρχει η μουσουλμανική ημισέληνος, καθώς το Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία στο Μπρουνέι. Τα χέρια της ικεσίας που φέρονται αντιτακτά της ημισελήνου υπενθυμίζουν αφενός μεν το ρητό, αλλά και κατ΄ επέκταση το καθήκον της κυβέρνησης να προστατεύει το λαό.