google/wiki40b huggingface dataset:
Ερυθρά

Τρόπος μετάδοσης και ανοσία

Η ερυθρά συνήθως μεταδίδεται μέσω του αέρα, με μολυσμένα σταγονίδια βήχα. Οι νοσούντες είναι μεταδοτικοί κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πριν και μετά την εμφάνιση του εξανθήματος. Τα μωρά με συγγενή ερυθρά μπορούν να μεταδώσουν τον ιό για πάνω από ένα χρόνο. Τα έντομα δεν μεταδίδουν την πάθηση. Ο ιός προσβάλλει μόνο ανθρώπους. Μετά την ανάρρωση, έχει αποκτηθεί ανοσία για μελλοντικές μολύνσεις. Υπάρχει έλεγχος ο οποίος μπορεί να πιστοποιήσει την ανοσία. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με την ανίχνευση του ιού στο αίμα, στον λαιμό ή στα ούρα. Ο έλεγχος για την παρουσία αντισωμάτων στο αίμα μπορεί να είναι χρήσιμος.
Η ερυθρά μπορεί να προληφθεί με το εμβόλιο της ερυθράς με τη μονή δόση να είναι πάνω από 95% αποδοτική. Συχνά δίνεται σε συνδυασμό με το εμβόλιο της παρωτίτιδας και της ιλαράς, γνωστό ως εμβόλιο MMR. Με πληθυσμό εμβολιασμένο σε ποσοστό μικρότερο του 80% όμως, περισσότερες γυναίκες μπορεί να φτάσουν σε ηλικία γονιμότητας χωρίς να έχουν αναπτύξει ανοσία. Δεν υπάρχει εξειδικευμένη θεραπεία για την ερυθρά.

Επιδημιολογία

Η ερυθρά είναι κοινή λοίμωξη σε πολλές περιοχές του κόσμου. Κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου 100.000 περιπτώσεις συγγενούς ερυθράς. Η ασθένεια είναι πιο σπάνια σε πολλές περιοχές λόγω του εμβολιασμού. Υπάρχουν συνεχείς προσπάθειες για την εξάλειψη της νόσου παγκοσμίως. Τον Απρίλιο του 2015, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε ότι η Αμερική είναι ελεύθερη της μετάδοσης ερυθράς. Το όνομά της προέρχεται από την λέξη ερυθρό (κόκκινο). Περιγράφηκε ως ξεχωριστή νόσος από Γερμανούς γιατρούς το 1814.
Χαρά Καφαντάρη

Βιογραφία

Εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο στη δεύτερη εκλογική περιφέρεια της Αθήνας με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις  εκλογές του Ιουνίου 2012, του   Ιανουαρίου 2015, και του Σεπτεμβρίου 2015 .
Στις εκλογές του 2019, επανεξελέγη ως βουλευτής του Β2΄ Δυτικού Τομέα Αθηνών.
Νίκος Γαλανός (πολιτικός)

Συνδικαλιστικά χρόνια

Γεννήθηκε το 1957 στην Κίμωλο. Κατά τα χρόνια της Χούντας δραστηριοποιείται στο Αντιδικτατορικό Κίνημα. Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Εργάστηκε στα Ναυπηγεία της Ελευσίνας. Εκεί ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση και αναδείχτηκε σε Γενικό Γραμματέα, αρχικά, και έπειτα σε Πρόεδρο του Συνδικάτου Εργατών Μετάλλου. Την περίoδο 1984-1988 διετέλεσε Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου καθώς και στέλεχος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εργατών Μετάλλου, ενώ την περίοδο 1987-1989 διετέλεσε και μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ.

Κοινοβούλιο και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Το 1989 εκλέγεται βουλευτής με τον -πολυκομματικό ακόμα- Συνασπισμό. Με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, ο Γαλανός αναλαμβάνει μέλος του. Το 1993 αποχωρεί από το Συνασπισμό για να προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο θα εκλεγεί βουλευτής στις εκλογές του '93. Την περίοδο 1997-2001 θα διετελέσει δημοτικός σύμβουλος Πειραιά. Το 2010 θα επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο ως υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά με τον Γιάννη Δημαρά και την παράταξη "Άρμα Πολιτών".
Αργότερα, ο Γαλανός θα συμμετάσχει στην ίδρυση του Πανελληνίου Άρματος Πολιτών, στο οποίο θα εκλεγεί μέλος της Πολιτικής του Γραμματείας.
Ντανίλα Κοζλόφσκι

Βίος

Ο Ντανίλα Κοζλόφσκι γεννήθηκε στις 3 Μάη του 1985 στη Μόσχα . Η μητέρα του, Ναντέζντα Ζβινιγκορόντσκαγια, είναι ηθοποιός και ο πατέρας του, Βαλέρι Κοζλόφσκι, ήταν καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Γεγκόρ, και έναν μικρότερο αδερφό, τον Ιβάν. Από νεαρή ηλικία , ο Ντανίλα έμαθε χορό, μουσική, μαθαίνοντας να παίζει σαξόφωνο και άλτο. Κατά τα πρώτα χρόνια του, άλλαζε συχνά σχολεία, πιθανόν λόγω ζητημάτων πειθαρχίας. Έκανε το μεγάλο ντεμπούτο του στη μικρή οθόνης  το 1994, παίζοντας έναν προβληματικό νέο, τον Ντένις στην τηλεοπτική ρωσική σειρά Простые истины (Simple Truths-Απλές Αλήθειες).
Το 1996 έγινε δεκτός στη Ναυτική Στρατιωτική Σχολή, στην οποία μαθήτευσε μέχρι την αποφοίτησή του, το 2002. Μετά την αποφοίτησή του εγγράφηκε στην Αγία Πετρούπολη, στο Θέατρο Arts Academy, στην υποκριτική/σκηνοθεσία και καθηγητής του ήταν ο Λεφ Ντόντιν. Κατά τη διάρκεια του τέταρτου έτους  έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή του Μικρού Δραματικού Θεάτρου, που παίζει το ρόλο του Έντγκαρ στον "Βασιλιά Ληρ" του 2006. Ο ρόλος του του έδωσε το πρώτο θεατρικό του βραβείο, ένα ειδικό βραβείο Εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της "Gold Sofit" (το κορυφαίο βραβείο θεάτρου στην Αγία Πετρούπολη) για το καλύτερο ντεμπούτο.
Έχει λάβει το εθνικό βραβείο Χρυσού Αετού για το Soulless (Духless), κερδίζοντας την υποψηφιότητα καλύτερου ηθοποιού.
Το 2014 έπαιξε τον Ντιμίτρι Μπελίκοβ στην πρώτη αμερικανική ταινία του, Vampire Academy μαζί με τη Ζόι Ντόιτς, τη Λούσι Φράι και τον Ντόμινικ Σέργουντ. Το 2015 θα παίξει τον ρόλο του Έραστ Φαντόριν, στο "The Decorator", βασισμένο στο μυθιστόρημα του Μπαρίς Ακούνιν. Έπαιξε τον ρόλο του Ίγκορ Ντόριν, στην ταινία The Spy (Шпион) μαζί με τον Φιόντορ Μπονταρτσούκ, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ακούνιν.

Προσωπική Ζωή

Έχει δύο αδέρφια, τον Γιεγκόρ και τον Ιβάν. Στα τέλη του 2008 παντρεύτηκε την ηθοποιό Ούρσουλα Μαγκνταλένα Μάλκα. Το διαζύγιο του ζευγαριού βγήκε το 2011. Το 2012 αρραβωνιάστηκε τη Ρωσίδα ηθοποιό και μοντέλο Γιούλια Σνιγκίρ αλλά η σχέση τους τελείωσε στις αρχές του 2013. Το 2014 αρραβωνιάστηκε την ηθοποιό, μοντέλο και συγγραφέα Όλγκα Ζούεβα.
Ο Κοζλόφσκι συμμετέχει ενεργά σε φιλανθρωπικές οργανώσεις.
Τουμπελέκι

Το τουμπελέκι είναι ένα ελληνικό κρουστό όργανο χωρίς λαβή, γνωστό από την αρχαιότητα, που το συναντούμε συχνά στην ελληνική  παραδοσιακή, λαϊκή και ρεμπέτικη μουσική. Ονομάζεται επίσης ταραμπούκα, στάμνα, ντουμπελέκι, τσιμπουρλέκι ή τουμπερλέκι. 
Το τουμπελέκι είναι μια μικρογραφία τυμπάνου. Είναι ανοικτό από κάτω και καλυμμένο με τεντωμένο δέρμα από πάνω. Η βάση του δεν είναι πήλινη σαν της ταραμπούκας, αλλά συνήθως από μέταλλο. Παίζεται με τα χέρια, καθώς το δεξί χέρι "μαρκάρει" τους ισχυρούς χρόνους και το αριστερό τους ασθενείς και συχνά περιλαμβάνει και κουδουνάκια περιμετρικά κρεμασμένα.
Άλυς

Ιστορικά στοιχεία

Ο ποταμός Άλυς αποτελούσε την καρδία του αρχαίου βασιλείου των Χετταίων οι οποίοι αποκαλούσαν τον ποταμό Maraššantiya. Στις όχθες του ήταν χτισμένη η Χαττούσα, η πρωτεύουσα του βασιλείου. Στην κλασική αρχαιότητα και συγκεκριμένα τον 6ο αιώνα π.Χ. ο ποταμός αποτελούσε το σύνορο του ισχυρού βασιλείου των Λυδών με το βασίλειο των Περσών
Τζεμπέλ Μπαρκάλ

Περιγραφή

Το 2003 το βουνό, μαζί με την ιστορική πόλη Νάπατα η οποία βρίσκεται στους πρόποδές του, ανακηρύχθηκαν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Περί το 1450 π.Χ., ο Αιγύπτιος Φαραώ Τούθμωσις ο 3ος επέκτεινε την αυτοκρατορία του σε αυτή την περιοχή και το Τζεμπέλ Μπαρκάλ αποτέλεσε το νοτιότερο όριό της. Εκεί εκστράτευσε κοντά στην πόλη Ναπάτα η οποία, 300 χρόνια αργότερα, αποτέλεσε την πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Βασιλείου του Κους. Ο βασιλιάς Πιανκί της 25ης Νουβιακής Δυναστείας αργότερα επέκτεινε τον Ναό του Νέου Βασιλείου του Άμμωνα της πόλης και ανέγειρε Εικοσαετή Νικηφόρα Στήλη (Year 20 Victory stela) του μέσα στο ναό.
Τα ερείπια γύρω από το Τζεμπέλ Μπαρκάλ περιλαμβάνουν τουλάχιστον 13 ναούς και 3 παλάτια, τα οποία αναφέρονται για πρώτη φορά από Ευρωπαίους εξερευνητές κατά τη δεκαετία του 1820. Το 1862 πέντε επιγραφές της Τρίτης μεταβατικής περιόδου ανακτήθηκαν από έναν Αιγύπτιο αξιωματικό και μεταφέρθηκαν στο Μουσείο του Καΐρου, όμως μόλις το 1916 άρχισαν επιστημονικές αρχαιολογικές ανασκαφές, με μία συνδυασμένη αποστολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης, υπό την καθοδήγηση του Τζορτζ Ράισνερ. Από τη δεκαετία του 1970 οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από μία ομάδα του Πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης, υπό την καθοδήγηση του Σέρτζιο Ντοναντόνι, στην οποία προστέθηκε μία ακόμα ομάδα από το μουσείο της Βοστώνης τη δεκαετία του 1980, υπό την καθοδήγηση του Τίμοθι Κένταλ ). Οι μεγαλύτεροι ναοί, όπως αυτός του Άμμωνα, ακόμα και σήμερα θεωρούνται ιεροί από τον ντόπιο πληθυσμό.
Το βουνό έχει ύψος 98 μέτρα, έχει επίπεδη κορυφή και χρησιμοποιούνταν ως σημείο αναφοράς από τους εμπόρους στη σημαντική διαδρομή ανάμεσα στην Κεντρική Αφρική, την Αραβία και την Αίγυπτο, ως το σημείο όπου ο Νείλος ήταν ευκολότερος να διασχιστεί.
Το Τζεμπέλ Μπαρκάλ χρησιμοποιήθηκε ως βασιλικό νεκροταφείο του βασιλείου της Μερόης. Οι νεώτερες ταφές χρονολογούνται στον 3ο αιώνα πΧ.
Ιωάννης Μάνος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν γιος του Μέγα Δραγουμάνου Αλέξανδρου Μάνου και αδελφός του πρωτεργάτη της Επανάστασης Γεώργιου Μάνου, της μεγάλης Φαναριώτικης οικογένειας των Μάνων, με απώτερη καταγωγή από την Καστοριά. Ήταν εξάδελφος του Αλέξανδρου Υψηλάντη (η μητέρα του Ραλλού Υψηλάντη ήταν κόρη του παππού του Αλέξανδρου Υψηλάντη, Αλέξανδρου), με τον οποίον διατηρούσε στενές επαφές και φίλος του Ιωάννη Καποδίστρια. Ως γλωσσομαθής διατελούσε επίσημος μεταφραστής της Βρετανικής πρεσβείας στην Αγία Πετρούπολη. Ο Ιωάννης Μάνος ήταν μυημένος στη Φιλική Εταιρεία και από τα πρώτα μέλη. Ήταν αυτός που είχε αναλάβει να πείσει τον εξάδελφό του Αλέξανδρο Υψηλάντη να αναλάβει την αρχηγία της Ελληνικής Επανάστασης. Τον Ιανουάριο του 1820 τον επισκέφτηκε στην Αγία Πετρούπολη ο Εμ. Ξάνθος με συστατικές επιστολές, προκειμένου να τον δεχτεί και να τον φέρει σε επαφή με τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.  Μετά από τη συνάντηση του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του Ιωάννη Μάνου και του Εμ. Ξάνθου, υπογράφηκε το πρωτόκολλο της ανάληψης της αρχηγίας από τον Αλ. Υψηλάντη.
Τα κόκκινα φανάρια

Πλοκή

Εφτά γυναίκες, εφτά ιστορίες. Η Ελένη (Τζένη Καρέζη) μια κοπέλα που μεγάλωσε στις όχθες του Δούναβη και σπούδασε γλυπτική στο Βουκουρέστι, αλλά ο πόλεμος την έφερε στην Ελλάδα. Η «πριγκιπέσα», όπως την αποκαλούν, που συναντά κρυφά ένα νεαρό φοιτητή τον Πέτρο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), ο οποίος δεν γνωρίζει τη ζωή που κάνει. Η Ελένη είναι έρμαιο στα χέρια του Μιχαήλου (Γιώργος Φούντας), του αδυσώπητου πατρώνου της που απειλεί να τα πει όλα αν δεν υποκύψει στις επιθυμίες του. Η Μαίρη (Μαίρη Χρονοπούλου) που ερωτεύεται παράφορα τον Άγγελο (Φαίδων Γεωργίτσης), ένα ξανθό αγόρι το οποίο μαζί της γνώρισε για πρώτη φορά τον έρωτα. Η Μαρίνα (Κατερίνα Χέλμη) παράφορα ερωτευμένη με ένα σωματέμπορο, τον Ντόρη (Κώστας Κούρτης), εξαρτά όλη της την ύπαρξη απ' αυτόν. Η Άννα (Αλεξάνδρα Λαδικού) που κρατάει καλά φυλαγμένο το μεγάλο μυστικό της, την ύπαρξη ενός παιδιού, το οποίο εκείνη σπουδάζει κρυφά και αγαπά τον καπετάν Νικόλα (Μάνος Κατράκης) και χρόνια πελάτη της. Η Μυρσίνη (Ελένη Ανουσάκη), μια νεόκοπη ιερόδουλη, η μόνη που βλέπει τις αλλαγές που έρχονται. Η Μαντάμ Παρί (Δεσπω Διαμαντίδου), η μεγαλύτερη σε ηλικία, είναι η "μάνατζερ" των κοριτσιών και είναι ερωτευμένη με τον Μιχαήλο. Η Κατερίνα (Ηρώ Κυριακάκη), η καθαρίστρια του σπιτιού, είναι μια ταλαιπωρημένη και μεσόκοπη γυναίκα, που περιμένει τον γέρο άντρα της (Νότης Περγιάλης) να βγει από το άσυλο και ονειρεύεται να φύγουν και να ζήσουν ειρηνικά στην παράγκα τους.  Τα κορίτσια ζουν και εργάζονται στο "σπίτι" με τα κόκκινα φανάρια της Μαντάμ Παρί,  που βρίσκεται στην Τρούμπα του Πειραιά και ονομάζεται Phryne's Bar. Λίγο αργότερα θα έρθουν τα πάνω κάτω. Θα κλείσουν όλα τα σπίτια της Τρούμπας και τα κορίτσια αναγκάζονται να φύγουν. Ο Πέτρος μαθαίνει τα πάντα για την Ελένη και γίνεται έξαλλος. Ο Άγγελος αποφασίζει να χωρίσει με τη Μαίρη για χάρη της οικογένειάς του και της κοινωνικής κατακραυγής. Η Μαίρη καταρρακώνεται. Η Άννα δέχεται την πρόταση γάμου του ναυτικού, αλλά εκείνος πεθαίνει σε ναυάγιο λίγο πριν το γάμο. Η Μυρσίνη σηκώνει κεφάλι και κάνει προτάση στα υπόλοιπα κόριτσια να συνεργαστούν μαζί της. Ο Ντόρης εγκαταλείπει την Μαρίνα και εκείνη γίνεται ράκος. Ο Μιχαήλος ζητάει συγγνώμη από την Ελένη και της προσφέρει βοήθεια. Το τέλος βρίσκει τους ήρωες χωριστά και σκορπισμένους. Η Άννα σταματάει τη δουλειά και μένει με το παιδί της. Η Μαρίνα και η Μαίρη φεύγουν για νέο σπίτι με αρχηγό την Μυρσίνη. Η Κατερίνα πραγματοποιεί τα σχέδιά της και φεύγει με τον άντρα της για την παράγκα τους. Η Μαντάμ Παρί μένει πίσω πληγωμένη και μόνη, ενώ η Ελένη τα ξαναβρίσκει με τον Πέτρο και φεύγουν μαζί.

Πληροφορίες

Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 473.686 εισιτήρια. To 1964 ήταν υποψήφια για βραβείο Όσκαρ, στην κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Τo Όσκαρ κέρδισε η ταινία του Φελίνι "8 1/2". Τα Κόκκινα Φανάρια κατέλαβαν την 3η θέση σε 92 ταινίες.
Επαρχίες της Ισπανίας

Οργάνωση των επαρχιών

Επιπροσθέτως με τις αυτόνομες κοινότητες της, η Ισπανία διαιρείται σε πενήντα επαρχίες. Αυτές σχεδόν ακολουθούν το σχέδιο της εδαφικής διαίρεσης της Ισπανίας του 1833· η μόνη μεγάλη διαφορά των επαρχιακών συνόρων από εκείνη την εποχή είναι η διαίρεση των Καναρίων Νήσων σε δύο επαρχίες αντί μίας.
Παλαιότερα μεγαλύτερης σημασίας από την υιοθέτηση του συστήματος των αυτόνομων κοινοτήτων κατά την Ισπανική μετάβαση στη δημοκρατία, οι επαρχίες έχουν πλέον λιγότερες εξουσίες. Χρησιμοποιούνται ακόμη ως εκλογικές περιφέρειες, στις ταχυδρομικές διευθύνσεις, τους τηλεφωνικούς κώδικες, και ως γεωγραφικά σημεία αναφοράς. (Μια μικρή πόλη θα προσδιοριζόταν ότι είναι στην επαρχία Βαγιαδολίδ παρά ότι είναι στην Καστίλη και Λεόν, για παράδειγμα.) Καμία επαρχία δεν διαιρείται μεταξύ δύο ή περισσότερων αυτόνομων κοινοτήτων.
Οι περισσότερες επαρχίες ονομάζονται από τις βασικές τους πόλεις με την εξαίρεση της Άραμπα/Άλαβα, οι Αστούριες, η Bizkaia/Vizcaya, η Κανταβρία, η Γκιπούθκοα, τα Illes Balears/Islas Baleares, η Λα Ριόχα και η Nafarroa/Ναβάρρα. Υπάρχουν μόνο δύο πόλεις που είναι πρωτεύουσες των αυτόνομων κοινοτήτων χωρίς να είναι πρωτεύουσες επαρχιών: η Μέριδα στην Εξτρεμαδούρα και το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στη Γαλικία.
Επτά αυτόνομες κοινότητες περιέχουν μόνο μια επαρχία: οι Αστούριες, οι Βαλεαρίδες Νήσοι, η Κανταβρία, η Λα Ριόχα, η Μαδρίτης, η Μούρθια, και η Ναβάρρα. Αυτές αναφέρονται μερικές φορές ως "ανεπαρχιακές" κοινότητες.
Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών

Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών δόθηκε στη δημοσιότητα από την UNESCO και είναι ολοκληρωμένος κατάλογος των απειλούμενων με εξαφάνιση γλωσσών του κόσμου. Έχει αντικατασταθεί από το Παγκόσμιος Άτλαντας Απειλούμενων Γλωσσών, επίσης της UNESCO. Σύμφωνα την UNESCO (2003) η γλώσσα κινδυνεύει όταν οι φυσικοί ομιλητές της παύουν να τη χρησιμοποιούν σε διακριτούς τομείς της ανθρώπινης επικοινωνίας και ταυτόχρονα παύουν να εξασφαλίζουν την επιβίωση από γενεά σε γενεά και στερώντας τη από νέους ομιλητές, είτε αυτοί είναι παιδιά είτε ενήλικες

Ιστορία

Το 1992 στο «Διεθνές Συνέδριο Γλωσσολογίας» (CIOL) στο Κεμπέκ συζητήθηκε το θέμα των απειλούμενων γλωσσών. Το αποτέλεσμα της συζήτησης ήταν ο σχηματισμός μιας επιτροπής που θα ασχολείτο με το ζήτημα της εξαφάνισης των γλωσσών. Έγινε διεθνής συνάντηση, επίσης, το 1992 στο Παρίσι ώστε να δημοσιοποιηθεί το θέμα και να αναληφθεί δράση. Η συνάντηση θεωρήθηκε αρκετά σημαντική, ώστε να τεθεί υπό την αιγίδα της UNESCO.
Με προτροπή του Στήβεν Βουρμ (Stephen Wurm), η επιτροπή αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ερευνητικό κέντρο, το Διεθνές Γραφείο Ερευνών για τους Απειλούμενες Γλωσσών (ICHEL) και να δημοσιεύσει μέσω της UNESCO το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών βάσει συλλογής δεδομένων. Ο Σιγκέρου Τσουκίντα (Shigeru Tsuchida) ξεκίνησε το ερευνητικό κέντρο το 1994 στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο με τον Ταζάκου Τσουνόντα (Tasaku Tsunoda) διευθυντή του. Εν τω μεταξύ συλλέχθηκαν οι πρώτες αναφορές που υποβλήθηκαν για απειλούμενες γλώσσες από ειδικούς το 1993. Το Διεθνές Γραφείο δημιούργησε ιστοσελίδα για το Κόκκινο Βιβλίο, που ανανεώνεται τακτικά βάσει νέων αναφορών.
Η online έκδοση του Άτλαντα ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2009 από την UNESCO παρέχοντας δεδομένα από όλον τον κόσμο, με πολύ περισσότερες πληροφορίες από ό,τι οι προηγούμενες έντυπες εκδόσεις και προσφέροντας τη δυνατότητα στους χρήστες να παρέχουν σε απευθείας σύνδεση σχόλια, ενόψει της διαρκούς ενημέρωσής του.
American Alpine Journal

Ιστορία

Το περιοδικό πρωτοεκδόθηκε το 1929. Το 1957 και το 1958 εκδότης ήταν ο Φράνσις Π. Φάρκιουχαρ. Από το 1960 έως το 1995 εκδότης ήταν ο Χ. Άνταμς Κάρτερ, που έφερε το περιοδικό διεθνή αναγνώριση. Από το 1996 έως 2001 εκδότης ήταν ο Κρίστιαν Μπέκγουιθ. Από το 2002 είναι ο Τζον Χάρλιν Γ΄. Το συνολικό φορμά του περιοδικού έχει αλλάξει λίγο από τη δεκαετία του 1970, αλλά τα νέα εκδοτικά σχέδια περιλαμβάνουν παγκόσμια κάλυψη (ιδιαίτερα σε Ευρώπη και Νέα Ζηλανδία) και ηλεκτρονική/online πρόσβαση.

Παρόμοια περιοδικά

Άλλο παρόμοιο περιοδικό για την ορειβασία είναι το Canadian Alpine Journal που εκδίδεται από την Αλπική Λέσχη του Καναδά, το Alpine Journal που εκδίδεται από την Αλπική Λέσχη Ηνωμένου Βασιλείου, το Himalayan Journal και το Iwa To Yuki, Ιαπωνικό αντίστοιχο περιοδικό. Όλα αυτά τα περιοδικά χρησιμοποιούνται από ορειβάτες που σχεδιάζουν αποστολές, ιδιαίτερα εκείνους που επιθυμούν να πιστοποιήσουν ότι η προτεινόμενη διαδρομή είναι νέα. Καταχωρίσεις που σχετίζονται με τις κορυφές των Ιμαλαΐων καταλογογραφούνται στον Κατάλογο Ιμαλαΐων.

Online πρόσβαση

Τον Μάρτιο του 2007, το American Alpine Journal ανακοίνωσε την ελεύθερη, πλήρη, αναζητήσιμη online πρόσβαση για τα τεύχη του έως το 1966 και στόχο την πρόσθεση όλων των παλαιότερων εκδόσεων. Επίσης, υπάρχει πλήρης κατάλογος τευχών διαθέσιμος για ελεύθερη ανάκτηση.
Σημαία της Μεγάλης Κομόρας

Η σημαία της Μεγάλης Κομόρας περιγράφεται ως σύμβολο στο Σύνταγμα (άρθρο 3) του νησιού, το οποίο εγκρίθηκε το 2002. Το φόντο της είναι μπλε. Η ισλαμική θρησκεία, που ακολουθείται από την πλειονότητα των κατοίκων, τονίζεται με την παρουσία της ημισελήνου που είναι στραμμένη προς τα δεξιά και των τεσσάρων άστρων, στα αριστερά της σημαίας, που είναι ευθυγραμμισμένα κάθετα και σε χρώμα λευκό. Τα σύμβολα της Μεγάλης Κομόρας είναι τα ίδια με το ανεξάρτητο κράτος των Κομόρων. Ο αριθμός των αστεριών θυμίζει τον αρχικό αριθμό των Κομόρων, προτού γίνουν ανεξάρτητες (εκτός από τα τρία σημερινά νησιά που απαρτίζουν την Ένωση των Κομόρων, ήταν και η γαλλική σήμερα Μαγιότ).

Προηγούμενη σημαία

Η σημαία του Σουλτάνου της περιόδου 1886-1911 ήταν κόκκινη με χρυσό περίγραμμα και με ένα μισοφέγγαρο στραμμένο προς τα δεξιά, χρώματος λευκού. Σε αυτό κοντά βρίσκονταν και 7 αστέρια επίσης λευκά, τα οποία συμβόλιζαν τα επτά σουλτανάτα της εποχής, τα οποία τελικά ενώθηκαν. Η διάταξη των αστεριών φέρνει στο νου το σχήμα του νησιού στο χάρτη. Προτεκτοράτο από το 1886, η Μεγάλη Κομόρα προσαρτήθηκε στη Γαλλία το 1911 και το σουλτανάτο καταργήθηκε.
Βαθύ Σάμου

Ιστορικά στοιχεία

Το Βαθύ θεωρείται από τους παλαιότερους οικισμούς της Σάμου. Για την προέλευση της ονομασίας του, κυριαρχεί η άποψη που την αποδίδει στη θέση του οικισμού, στο βάθος μεγάλου κόλπου.  Στην αρχική σύνθεση του πληθυσμού του οικισμού περιλαμβάνονται πληθυσμιακές ομάδες από την Πελοπόννησο άλλα και την Χίο. Το Βαθύ εξελίχθηκε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα σε έναν από τους μεγαλύτερους οικισμούς του νησιού. Στην απογραφή του 1828, είχε 4.073 κατοίκους. Από το Βαθύ κηρύχτηκε στις 20 Απριλίου του 1821 η επανάσταση του 1821 στη Σάμο. Ακολούθησε και επισήμως η κήρυξή της από τον Λυκούργο Λογοθέτη, στο Μεσαίο Καρλόβασι στις 8 Μαΐου 1821. Ο οικισμός αποτέλεσε διοικητικό κέντρο του νησιού κατά την περίοδο της Καποδιστριακής διοίκησης (1828-1830).

Αξιοθέατα

Το Βαθύ διατηρεί αναλλοίωτα στοιχεία της τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Στεγάζεται σε αυτό το αρχαιολογικό μουσείο και διατηρείται εκκλησιαστική συλλογή της βυζαντινής περιόδου. Στο δημαρχείο φυλάσσεται αξιόλογη συλλογή πινάκων και το Σύνταγμα της Σάμου. Το Βαθύ είναι σήμερα χαρακτηρισμένος τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1964-65

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1964-65 ήταν η όγδοη κατά σειρά διοργάνωση του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 25 ομάδων, με έναν προκριματικό, έναν πρώτο γύρο, προημιτελικούς, ημιτελικούς και διπλό Τελικό. Η κάτοχος του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης συμμετείχε απευθείας στην προημιτελική φάση.

Η ελληνική συμμετοχή

Η ΑΕΚ σημείωσε την πρώτη σημαντική, για τα μέτρα της εποχής, επιτυχία, καθώς προκρίθηκε στους προημιτελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών. Απέκλεισε την Μακάμπι Τελ Αβίβ (67-74, 64-53) και την βελγική Αντβέρπ (72-71, 85-70). Ήρθε, όμως, μετά η πανίσχυρη γιουγκοσλαβική Μπέογκραντ και ανέκοψε την πορεία της, χάνοντας μεν στην Αθήνα με 78-85, νικώντας, όμως, στο Βελιγράδι 101-84.
Breguet Atlantique

Σχεδίαση και εξέλιξη

Το Breguet Br.1150 Atlantique είναι το μόνο αεροπλάνο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε αποκλειστικά για θαλάσσια επιτήρηση, αντί να τροποποιηθεί κάποιο υπάρχον σχέδιο. Παρόλο που η πρωταρχική αποστολή του Atlantique είναι ο ανθυποβρυχιακός πόλεμος και ο πόλεμος κατά στόχων επιφανείας, είναι ικανό να εκτελέσει αποστολές έρευνας και διάσωσης, πόντισης ή ανίχνευσης ναρκών και ναυτική επιτήρηση μακράς ακτίνας.

Απώλειες

Το 1999 ένα Atlantique του Ναυτικού του Πακιστάν καταρρίφθηκε από την Ινδική αεροπορία.
I'm the Man

Τραγούδια

1. I'm the Man (censored) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:03

2. I'm the Man (uncensored) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:04

3. Sabbath Bloody Sabbath (Osbourne, Iommi, Butler, Ward) - 5:48

4. I'm the Man (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 4:39

5. Caught in a Mosh (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:34

6. I Am the Law (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Lilker) - 5:48

Βραβεία

I'm the Man (ΕΡ σινγκλ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification) : Χρυσός
Ελένειος Σχολή

Η Ελένειος Σχολή ή Ελένειον Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον υπήρξε πρότυπο σχολείο αρρένων στους Επιβάτες, κτισμένο από την σύζυγο του Εθνικού Ευεργέτη Σαράντη Αρχιγένη, Ελένη, η οποία για τον σκοπό αυτό πούλησε όλα της τα κοσμήματα.
Σε κοντινή απόσταση από τα Αρχιγένεια Εκπαιδευτήρια, εντός περιφραγμένου οικοπέδου 40 στρεμμάτων, εκτεινόταν σύμπλεγμα μεγαλόπρεπων νεοκλασσικών κτιρίων, το οποίο αποτελούσε μέρος των Αρχιγενείων Εκπαιδευτηρίων. Eκεί λειτουργούσαν Αστική Σχολή, Γυμνάσιο και Οικοτροφείο ενώ υπήρχε και ξεχωριστό κτίριο για την στέγαση των καθηγητών και των δασκάλων.
Στη Σχολή αυτή, η οποία παρείχε Ανώτερη μόρφωση, φοιτούσαν δωρεάν αποκλειστικά ορφανά ή άπορα παιδιά. Τα έξοδα της φοίτησης τα είχε αναλάβει η Ελένη και ένα μέρος τους ο συζυγός της.
Η Ελένειος Σχολή λειτούργησε μέχρι το 1894, οπότε και έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Κατά το 1910 εκεί ετοιμαζόταν η εγκαθίδρυση των Ζαριφείων Διδασκαλείων αλλά τα σχέδια αναχαιτίστηκαν λόγω των Βαλκανικών Πολέμων, οπότε και τα κτίρια χρησιμοποιήθηκαν ως στρατώνες των Συμμαχικών στρατευμάτων. Όλα κατεδαφίστηκαν μετά το 1922.
NGC 2451

Το NGC 2451 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Πρύμνη. Πιθανόν να τον ανακάλυψε πριν το 1654 ο Τζοβάνι Μπατίστα Οντιέρνα (Giovanni Battista Hodierna), όμως αυτός που τον κατέγραψε τελικά ήταν ο Τζων Χέρσελ (John Herschel), ο οποίος το ανακάλυψε ανεξάρτητα το 1835. Το 1994 προτάθηκε και το 1996 επιβεβαιώθηκε ότι πρόκειται για δύο διακριτά ανοικτά σμήνη, τα οποία ειδόμενα από την Γη φαίνονται το ένα πίσω από το άλλο. Τα δύο σμήνη ονομάζονται NGC 2451 A και NGC 2451 B και απέχουν 600 και 1.200 έτη φωτός από την Γη αντίστοιχα.
Το NGC 2451 έχει φαινόμενο μέγεθος +2,8 και μπορεί να παρατηρηθεί ακόμη και με γυμνό οφθαλμό. Στο κέντρο δεσπόζει ο πορτοκαλί γίγαντας c Πρύμνης, με φαινόμενο μέγεθος +3,6. Σε μικρή απόσταση είναι και το πιο μακρινό ανοικτό σμήνος NGC 2477.
2896 Πράις

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Πράις είναι άγνωστα.
Άρνσμπεργκ (διοικητική περιφέρεια)

H διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ (γερμ. Regierungsbezirk Arnsberg) είναι μια από τις πέντε διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Έχει 3.723.712 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2007) και έκταση 8.249,34 χμ².

Γεωγραφία

Η διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Οι πέντε μεγαλουπόλεις στο βορειοδυτικό τμήμα της περιφέρειας αποτελούν σημαντικό μέρος της πυκνοκατοικημένης κοιλάδας του Ρουρ. Ο νότος και η ανατολή της περιφέρειας εντούτοις σχετικά χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού.

Γειτονικές περιφέρειες και κρατίδια

Η διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ συνορεύει στο βορρά με την διοικητική περιφέρεια Μίνστερ και την διοικητική περιφέρεια Ντέτμολντ, στην ανατολή με το κρατίδιο της Έσσης, στο νότο με το κρατίδιο της  Ρηνανίας-Παλατινάτου και στη δύση με τις περιφέρειες Κολωνίας και Ντίσελντορφ.