Λευκοπελαργός

Συστηματική Ταξινομική

Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο ως Ardea ciconia (Σουηδία, 1758). Μεταφέρθηκε στο σημερινό του γένος, από τον Γάλλο φυσιοδίφη και ζωολόγο Ματουρέν Μπρισόν (Mathurin Jacques Brisson, 1723-1806) το 1760.
Απολίθωμα του γένους Ciconia, κάποιο περιφερικό τμήμα του βραχιονίου οστού, έχει ανακτηθεί από στρώματα του Μειόκαινου, στο νησί Ρουσίνγκα της λίμνης Βικτόρια, στην Κένυα, ηλικίας 24-6 εκατ. ετών. Στρώματα από το Μέσο Μειόκαινο στο νησί Μαμπόκο της ίδιας λίμνης, έδωσαν περαιτέρω απολιθώματα.
Στενότερος, φυλογενετικά, συγγενής του λευκοπελαργού είναι το μεγαλύτερο, με μαύρο ράμφος, είδος Ciconia boyciana της ανατολικής Ασίας, το οποίο είχε προηγουμένως ταξινομηθεί ως υποείδος του λευκοπελαργού, καθώς και το C. maguari της Νότιας Αμερικής. Οι στενές εξελικτικές σχέσεις εντός του γένους στηρίζονται σε ομοιότητες ηθολογικής συμπεριφοράς και, βιοχημικά, μέσω της ανάλυσης γονιδιακών αλληλουχιών μιτοχονδριακού κυτοχρώματος b και υβριδισμού DNA-DNA (τεχνική μέτρησης του βαθμού γονιδιακής ομοιότητας μεταξύ δεξαμενών ακολουθιών DNA).

Μεταναστευτική συμπεριφορά

Ο λευκοπελαργός είναι αυστηρά μεταναστευτικό είδος, με την συντριπτική πλειονότητα των πληθυσμών του να πραγματοποιεί μακρινά ταξίδια, από και προς τα εδάφη αναπαραγωγής. Ελάχιστοι θύλακες στο φάσμα κατανομής του αποτελούν περιοχές, όπου παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ως επιδημητικό πτηνό. Αυτές βρίσκονται στο απώτατο νότιο τμήμα της Νότιας Αφρικής, στο Β. Μαρόκο, την Β. Αλγερία και την Α. Σικελία, στις ακτές της Ιβηρικής κοντά στο πέρασμα του Γιβραλτάρ, καθώς και σε κάποιους πολύ μικρούς διάσπαρτους θύλακες της ηπειρωτικής Ευρώπης.
Συστηματική έρευνα για τη μετανάστευση των λευκοπελαργών άρχισε από τον Γερμανό  ορνιθολόγο Γ. Τίνεμαν (Johannes Thienemann, 1863-1938), ο οποίος ξεκίνησε δακτυλιώσεις το 1906, στην -τότε- Ανατολική Πρωσία. Κατά την περίοδο από το 1906 μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δακτυλιώθηκαν πάνω από 100.000 λευκοπελαργοί, κυρίως νεαρά άτομα, με 2.000 περίπου «ανακτήσεις», μεταξύ 1908-1954. Γενικά, ο λευκοπελαργός είναι από τα καλύτερα μελετημένα, ως προς τις μεταναστευτική τους συμπεριφορά, πτηνά.
Ο λευκοπελαργός αποτελεί μεταναστευτικό πτηνό μεγάλων αποστάσεων που ταξιδεύει με τη βοήθεια των θερμικών ανοδικών ρευμάτων, η παρουσία ή η απουσία των οποίων καθορίζει τις μεταναστευτικές διαδρομές του είδους. Για παράδειγμα, τα σμήνη πρέπει να αποφύγουν τις μεγάλες εκτάσεις ανοικτού νερού, όπως είναι η Μεσόγειος Θάλασσα και ως εκ τούτου, πρέπει να την παρακάμψουν σε στενά μέτωπα από τα δυτικά ή από τα ανατολικά. Συγκεκριμένα, είτε ακολουθούν ανατολική διαδρομή με το πέρασμα του Βοσπόρου προς την Τουρκία και το Λεβάντε και, στη συνέχεια, παρακάμπτουν την Σαχάρα, ακολουθώντας την κοιλάδα του Νείλου προς τα νότια, είτε ακολουθούν δυτική διαδρομή πάνω από το Γιβραλτάρ.  Αυτοί οι «διάδρομοι» μεγιστοποιούν την βοήθεια από τα θερμικά ρεύματα και, ως εκ τούτου, γίνεται εξοικονόμηση ενέργειας (βλ. Ενεργειακή εξοικονόμηση).  Η ανατολική διαδρομή είναι, μακράν, η πιο σημαντική  με 530.000 άτομα να την χρησιμοποιούν ετησίως, καθιστώντας το είδος τον δεύτερο σε συχνότητα «μετανάστη», που χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο «διάδρομο», μετά τον σφηκιάρη. Η ανατολική διαδρομή είναι δύο φορές μεγαλύτερη σε απόσταση από την δυτική, αλλά οι λευκοπελαργοί κάνουν τον ίδιο χρόνο για να φθάσουν στις περιοχές διαχείμασης.
Οι νεαροί λευκοπελαργοί ακολουθούν την πρώτη αποδημία τους προς νότον, από κληρονομικό ένστικτο, αλλά, εάν παρεκκλίνουν από αυτόν τον «άξονα» λόγω καιρικών συνθηκών, δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν και, μπορεί να καταλήξουν σε νέα τοποθεσία διαχείμασης. Αντίθετα, οι ενήλικες μπορούν να αντιπαρέλθουν τους ισχυρούς ανέμους και να ρυθμίσουν την κατεύθυνση τους για να φθάσουν στα «κανονικά» εδάφη διαχείμασης, επειδή είναι εξοικειωμένοι με αυτές τις περιοχές. Για τον ίδιο λόγο, όλοι οι εαρινοί «μετανάστες», ακόμα και εκείνοι που προέρχονται από «αλλαγμένες» θέσεις διαχείμασης, μπορούν να βρουν το δρόμο τους πίσω στους παραδοσιακούς τόπους αναπαραγωγής. Ένα πείραμα με νεαρά πτηνά που εκτράφηκαν σε αιχμαλωσία στο Καλίνινγκραντ και απελευθερώθηκαν χωρίς κάποιο άγριο ενήλικο άτομο για «οδηγό», κατευθύνθηκαν από ένστικτο νότια, αν και η διασπορά τους ήταν μεγάλη.
Ο κύριος όγκος των πληθυσμών αναχωρεί από τα ευρωπαϊκά εδάφη αναπαραγωγής τον Αύγουστο κατά μεγάλα σμήνη, αρκετές φορές από πολλές χιλιάδες άτομα, που καταφθάνουν στην Αφρική από τις αρχές Οκτωβρίου και μετά, μετά από ταξίδι 25 ημερών, περίπου. Εκεί, περνούν το χειμώνα στη σαβάνα, από την Κένυα και την Ουγκάντα, νότια μέχρι την επαρχία Κέιπ στη Νότια Αφρική. Σε αυτές τις περιοχές συναθροίζονται κατά μεγάλα σμήνη, τα οποία μπορεί να υπερβαίνουν τα 1.000 άτομα. Μερικοί πληθυσμοί αποκλίνουν, φθάνοντας στο δυτικό Σουδάν, στο Τσαντ, ακόμη και στη Νιγηρία.
Την άνοιξη, τα πουλιά επιστρέφουν βόρεια και καταγράφονται στο Σουδάν και την Αίγυπτο από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο. Καταφθάνουν στην Ευρώπη στα τέλη Μαρτίου και τον Απρίλιο, μετά από ταξίδι 49 ημερών, κατά μέσον όρο. Η φθινοπωρινή αποδημία διαρκεί λιγότερο επειδή οι άνεμοι είναι ούριοι, ενώ η έλλειψη τροφίμων και νερού, καθ 'οδόν, αναγκάζει τα πουλιά να μειώνουν τις στάσεις τους και να αυξήσουν την μέση ταχύτητά τους.  
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Φινλανδία, την Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισλανδία, την Γκάμπια, την Σιέρα Λεόνε και τις Σεϋχέλλες, ακόμη και από Τριστάν ντα Κούνια στον Ν. Ατλαντικό και την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στην Καραϊβική.
Στην Ελλάδα, ο λευκοπελαργός είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος, δηλαδή όλοι οι πληθυσμοί φεύγουν το φθινόπωρο για την Αφρική, για να επανέλθουν την άνοιξη στη χώρα και να φωλιάσουν. Από την Κρήτη αναφέρεται ως σπάνιο διαβατικό πτηνό, ενώ από την Κύπρο ως κοινός διαβατικός επισκέπτης. Έρχονται από την Αφρική τον Μάρτιο, αν και καταγράφονται μεμονωμένα άτομα, ήδη από τον Φεβρουάριο. Αναχωρούν για τα εδάφη διαχείμασης από τα μέσα Αυγούστου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου, χωρίς να είναι γνωστή η διαδρομή που ακολουθούν οι πληθυσμοί της Κ. Ελλάδας (βλ. Μεταναστευτικές οδοί). Ελάχιστα άτομα, παραμένουν για διαχείμαση στην ελληνική επικράτεια.

Αναπαραγωγική περίοδος

Το είδος αναπαράγεται σε ανοικτές εκτάσεις με νερό, αποφεύγοντας γενικά τις περιοχές με επίμονο κρύο και υγρό καιρό ή εκείνες με υψηλή, πυκνή βλάστηση ή  δάση. Για παράδειγμα, μετά το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ, οι εκεί πληθυσμοί των λευκοπελαργών μειώθηκαν αισθητά λόγω της αλλαγής των εκτάσεων, από καλλιεργήσιμες σε υψηλές θαμνώδεις. Συχνάζει σε ρηχά έλη, όχθες λιμνών, λιμνοθάλασσες, πλημμυρισμένες εκτάσεις, ορυζώνες και καλλιεργήσιμη γη, ιδίως όταν υπάρχουν διάσπαρτα δέντρα για να κουρνιάζει.

Μη αναπαραγωγική περίοδος

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα το είδος δείχνει προτίμηση για ξηρότερα ενδιαιτήματα όπως, λιβάδια, στέπες, σαβάνες και καλλιεργούμενα χωράφια, πάλι όμως συναθροίζεται κοντά σε λίμνες, ταμιευτήρες νερού, χαντάκια ή ποτάμια.
Στην Ελλάδα, ο λευκοπελαργός απαντά σε αγρούς, καλλιεργούμενες εκτάσεις και τενάγη. (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).

Μορφολογία

Ο λευκοπελαργός ανήκει στα μεγάλα πτηνά, με το μέγεθός του να υπερτονίζεται από τις μακριές ταρσοκνήμες, το μακρύ, μυτερό ράμφος και τον μακρύ λαιμό. Το χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο πτέρωμά του τον κάνει να ξεχωρίζει από μακριά. Συγκεκριμένα, το σύνολο του πτερώματος τόσο στην άνω, όσο και στην κάτω επιφάνεια του σώματος είναι λευκό, εκτός από τα ερετικά φτερά (πρωτεύοντα, δευτερεύοντα, τριτεύοντα) που είναι μαύρα. Ωστόσο τα σύστοιχα καλυπτήρια φτερά είναι λευκά με μαύρες άκρες. Το ουροπύγιο και τα πηδαλιώδη φτερά της ουράς είναι λευκά και στις δύο επιφάνειες.
Τα φτερά του στήθους είναι μακριά και «δασύτριχα» (shaggy) σχηματίζοντας ένα είδος περιλαιμίου που χρησιμοποιείται σε ορισμένες επιδείξεις φλερταρίσματος. Οι ίριδες έχουν χρώμα θαμπό καφέ ή γκρίζο, ενώ το δέρμα της περιοφθαλμικής περιοχής είναι μαύρο. Οι ενήλικες έχουν ταρσοκνήμες και πόδια φωτεινού κόκκινου χρώματος, το ίδιο με το μακρύ, οξύληκτο ράμφος. Ο χρωματισμός αυτός προέρχεται από την παρουσία αφθόνων καροτενοειδών στη δίαιτα του πτηνού. Ειδικά, σε ορισμένα μέρη της Ισπανίας, οι μελέτες έχουν δείξει ότι η κύρια χρωστική είναι το κετο-καροτενοειδές ασταξανθίνη που λαμβάνεται από ένα εισαγόμενο είδος καραβίδας, το Procambarus clarkii, και το φωτεινό κόκκινο ράμφος εμφανίζεται ακόμη και στους νεοσσούς, σε αντίθεση με εκείνους άλλων περιοχών.
Τα φύλα είναι παρόμοια, τα δε νεαρά άτομα αρχίζουν να αποκτούν το πτέρωμα των γονιών τους ήδη από τότε που πτερώνονται (fledge), αν και το μαύρο χρώμα στις πτέρυγες εμπεριέχει και λίγο καφετί. Επίσης, τα πόδια και το ράμφος δεν είναι φωτεινά κόκκινα, αλλά περισσότερο πορτοκαλί ή καφετί, ενώ το ράμφος φέρει και σκοτεινόχρωμο άκρο. Το ερχόμενο καλοκαίρι, το ράμφος γίνεται κατακόκκινο όπως των ενηλίκων, αλλά μερικά άτομα διατηρούν το σκοτεινόχρωμο άκρο για λίγο ακόμη. Το πτέρωμα των ενηλίκων αποκτάται ολοκληρωτικά μετά το 2ο καλοκαίρι.

Πτήση

Όπως και στους άλλους πελαργούς, οι πτέρυγες των λευκοπελαργών είναι μακριές και πλατιές, βοηθώντας τα πουλιά να αποκτούν μεγάλο ύψος όταν πετούν, εκμεταλλευόμενα και τα ανοδικά θερμικά ρεύματα, όπου είναι εφικτό. Τα φτεροκοπήματα είναι αργά και ρυθμικά. Ο λαιμός τους διατηρείται ευθύς και  τεντωμένος προς τα εμπρός, ενώ τα μακριά πόδια εκτείνονται πολύ πιο πίσω από την άκρη της ουράς. Αυτά τα χαρακτηριστικά διαφοροποιούν τον λευκοπελαργό από τους πελεκάνους και τους ερωδιούς, οι οποίοι πετούν με τον λαιμό τους σε σχήμα S. Οι λευκοπελαργοί γυροπετούν (soar) σε χαλαρά δομημένα σμήνη, αλλά κατά τα μεγάλα μεταναστευτικά ταξίδια, σε V σχηματισμό, δηλαδή ένα άτομο αναλαμβάνει να οδηγήσει και το σμήνος ακολουθεί σε σχήμα σφήνας.

Αναπαραγωγή

Οι λευκοπελαργοί ωριμάζουν σεξουαλικά, όταν είναι περίπου 4 ετών, αν και έχουν καταγραφεί ακραίες περιπτώσεις στα 2 ή στα 7 χρόνια. Αναπαράγονται από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο, στην Παλαιοαρκτική ζώνη, ενώ ο μικρός πληθυσμός αναπαραγωγής στη Νότια Αφρική, φωλιάζει από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο. Στις θέσεις φωλιάσματος καταφθάνουν πρώτα τα αρσενικά. Παρόλο που οι λευκοπελαργοί είναι μονογαμικά πτηνά, πολλές αλλαγές συντρόφων μπορεί να προηγηθούν σε κάποια αναπαραγωγική περίοδο και, μόνον όταν οριστικοποιηθεί η σχέση του ζευγαριού, αρχίζει η διαδικασία φωλιάσματος.

Προσδόκιμο ζωής

Ο γηραιότερος καταγεγραμμένος λευκοπελαργός έζησε επί 39 έτη μετά την δακτυλίωσή του στην Ελβετία, ενώ πτηνά σε αιχμαλωσία έχουν ζήσει για περισσότερα από 35 χρόνια.

Απειλές

Το είδος απειλείται από την αλλοίωση των ενδιαιτημάτων του, κυρίως από την αποστράγγιση των υγρών λιβαδιών, τα αντιπλημμυρικά έργα (φράγματα, αναχώματα, αντλιοστάσια και συστήματα παροχέτευσης ποταμών), την μετατροπή των περιοχών τροφοληψίας, την ανάπτυξη, την εκβιομηχάνιση και την εντατικοποίηση της γεωργίας (π.χ. μηχανοποιημένη άροση των φυσικών βοσκοτόπων για να χρησιμοποιηθούν για σπορά καλλιεργήσιμων φυτών ή παραγωγή γρασιδιού). 
Απειλείται επίσης από την έλλειψη χώρων φωλιάσματος σε ορισμένες περιοχές, όπως είναι για παράδειγμα, οι στέγες των νέων αγροτικών κτιρίων που δεν υποστηρίζουν τις φωλιές, ενώ υπάρχουν και καταστροφές των παλαιοτέρων θέσεων φωλιάσματος στους πυλώνες, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης.
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα στην Αφρική μπορεί να υπάρχουν υψηλά ποσοστά θνησιμότητας που οφείλονται στις αλλαγές των συνθηκών σίτισης λόγω της ξηρασίας, της ερημοποίησης και του ελέγχου των πληθυσμών των ακρίδων από τα εντομοκτόνα. 
Οι λευκοπελαργοί μπορεί, επίσης, να κινδυνεύουν από την υπερβολική χρήση φυτοφαρμάκων (π.χ. στην Αφρική) και μέσω της κατανάλωσης δηλητηριασμένων δολωμάτων που τοποθετούνται για την θανάτωση μεγάλων σαρκοφάγων.
Μια άλλη σοβαρή απειλή είναι η εναέρια σύγκρουση με τις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ειδικά κατά τη μετανάστευση στην Ευρώπη. Τέλος, ενώ το κυνήγι του απαγορεύεται, πολλοί λαθροκυνηγοί προκαλούν απώλειες κατά τη μετανάστευση και στα εδάφη διαχείμασης.

Κατάσταση πληθυσμού

Παρά τους τοπικούς κινδύνους και τις απειλές, το είδος δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερο πρόβλημα σε παγκόσμιο επίπεδο, κυρίως λόγω των γενικότερων καλών σχέσεών του με τον άνθρωπο. Η IUCN το κατατάσσει στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). 
Το μεγαλύτερο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού λευκοπελαργών αναπαράγεται στην Πολωνία, περίπου το 25%. Αντίθετα, ο θύλακας του ασιατικού υποείδους δεν φαίνεται να αριθμεί σε περισσότερα από 1.450 άτομα.
Οι λευκοπελαργοί, πιθανώς ευνοήθηκαν από τις ανθρώπινες δραστηριότητες κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, διότι μεγάλες δασικές εκτάσεις εκκαθαρίστηκαν και δημιουργήθηκαν νέα βοσκοτόπια και χωράφια, οπότε εξαπλώθηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές περιοχές, ως τον μακρινό βορρά στη Σουηδία. Μάλιστα, ο πληθυσμός της Σουηδίας θεωρείται ότι «δημιουργήθηκε» κατά τον 16ο αιώνα, μετά την κοπή δασών, χάριν της γεωργίας.
Τα άτομα που αναπαράγονται ως επιδημητικά στην Νότια Αφρική ήσαν ήδη γνωστά από το 1933, γύρω από το Κάλιτσντορπ (Calitzdorp), ενώ περίπου 10 πουλιά είναι γνωστό από τη δεκαετία του 1990, ότι αναπαράγονται γύρω από το Μπρέντασντορπ (Bredasdorp) στην ίδια περιοχή. Ο μικρός πληθυσμός λευκοπελαργών που ξεχειμωνιάζει στην Ινδία, θεωρείται ότι προέρχεται από το ασιατικό υποείδος, κυρίως, διότι σμήνη μέχρι 200 άτομα έχουν παρατηρηθεί κατά την ανοιξιάτικη μετανάστευση μέσα από την κοιλάδα Κουράμ (Kurram). 
Κάποια μείωση του πληθυσμού των λευκοπελαργών άρχισε τον 19ο αιώνα, λόγω της εκβιομηχάνισης και των αλλαγών στις γεωργικές μεθόδους. Δεν φωλιάζουν πλέον σε πολλές χώρες, με τα «προπύργιά» τους να βρίσκονται στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ουκρανία και την Πολωνία. Στην Ιβηρική χερσόνησο, οι πληθυσμοί συγκεντρώνονται στα νοτιοδυτικά, όπου έχουν επίσης μειωθεί λόγω των γεωργικών πρακτικών.
Mελέτη που δημοσιεύθηκε το 2005, διαπίστωσε ότι η περιοχή Podhale στα υψίπεδα της Ν. Πολωνίας είχε δει εισροή λευκοπελαργών, οι οποίοι πρωτοφώλιασαν στην περιοχή το 1931 και, προοδευτικά, άρχισαν να αναπαράγονται σε μεγαλύτερα υψόμετρα, φθάνοντας μέχρι τα 890 μ., το 1999. Οι συγγραφείς θεώρησαν ότι αυτό σχετίζεται με το κλίμα του πλανήτη, καθώς και την εισροή άλλων ζώων και φυτών σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αποτελούν το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού αναπαραγωγής και παρέμειναν σταθεροί μεταξύ 1970-1990. Αν και υπήρξε μείωση στη Σουηδία κατά τη διάρκεια των ετών 1990-2000, οι απώλειες αυτές αντισταθμίστηκαν από την αύξηση των πληθυσμών στην Γαλλία, όπου καταγράφονται οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί μετά την Ρωσία.

Μέτρα διαχείρισης

Οι εντατικά βοσκημένοι (> 1 αγελάδα ανά εκτάριο) μη-λιπασμένοι λειμώνες βρέθηκε να προσελκύουν μεγαλύτερη αφθονία λευκοπελαργών στην Ουγγαρία, καθώς και οι παραδοσιακές κτηνοτροφικές πρακτικές, όπως η δημιουργία λιβαδιών πλούσιων σε φυτά βόσκησης και η παραγωγή σανού. Ένα μοντέλο που χρησιμοποιείται για να μελετήσει τις επιπτώσεις των διαφορετικών χρήσεων της γης πάνω στο είδος, έδειξε ότι το διαδοχικό (ασύγχρονο) κούρεμα των χορτολιβαδικών εκτάσεων μπορεί να αυξήσει την προμήθεια τροφής για τους νεοσσούς, αυξάνοντας έτσι την αναπαραγωγική επιτυχία (διότι το ασύγχρονο κούρεμα παράγει μικρό αριθμό, αλλά υψηλής ποιότητας, σημείων βόσκησης καθ 'όλη την περίοδο της αναπαραγωγής). 
Έκθεση από το Διεθνές Συμβούλιο για τη Διατήρηση Πτηνών (ICBP) υποδεικνύει ότι η διαχείριση των ενδιαιτημάτων για το είδος, θα πρέπει να περιλαμβάνει την περιοδική κατάκλυση των λιβαδιών, τη δημιουργία μωσαϊκού χορτολιβαδικών εκτάσεων και λιμώνων, καθώς και τη διατήρηση ή τη δημιουργία τάφρων, τεχνητών λιμνών και ταμιευτήρων. Η ίδια έκθεση προωθεί, επίσης, τις στρατηγικές διαχείρισης σε σχέση με τους πυλώνες ηλεκτρικής ενέργειας (π.χ. υπόγεια καλώδια και σήμανση των εναέριων γραμμών για την αποφυγή καταστροφών στις φωλιές κατά τη διάρκεια της συντήρησης) και για να μειωθούν οι κίνδυνοι ηλεκτροπληξίας και σύγκρουσης. 
Λόγω της συνήθειας των λευκοπελαργών να αφοδεύουν στα πόδια τους (βλ. Ηθολογία) για να ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματός τους σε ζεστά κλίματα, καλύτερα να αποφεύγεται η δακτυλίωση των συγκεκριμένων ατόμων για σκοπούς παρακολούθησης. Αντί τούτου, συνιστώνται άλλες μέθοδοι παρακολούθησης, όπως η δορυφορική τηλεμετρία και η ενσωμάτωση ετικετών στο πατάγιο των πτερύγων.

Κατάσταση στην Ελλάδα

Ο λευκοπελαργός φωλιάζει σε πολλές περιοχές από το ύψος της Κ. Ελλάδας και βορειότερα, αποτελώντας τοπικά, κοινό είδος σε Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη. Κατά τον 19ο αιώνα, ήταν πολύ πιο διαδεδομένος, αλλά σήμερα δεν φωλιάζει πλέον στην Πελοπόννησο, την Ν. Εύβοια και την Αττική. Από τα νησιά, αναπαράγεται ακόμη στη Λέσβο και την Λήμνο. Ωστόσο ο συνολικός αναπαραγωγικός πληθυσμός στον ελλαδικό χώρο, εμφανίζει σταθερή μείωση.

Άλλες ονομασίες

Στον ελλαδικό χώρο ο Λευκοπελαργός απαντά και με τις ονομασίες Λελέκι, Λέλεκας, Ασπρολέλεκας, Αρχοντούλα (Κρήτη;)  και Λευκολέλεκας.