Ερωτευμένες γυναίκες (ταινία 1969)

Υπόθεση

Η ταινία βάζει στο μικροσκόπιο την αιώνια διαμάχη μεταξύ των δυο φύλων, μέσω της ιστορίας δυο ζευγαριών που ανήκουν σε ανώτατα κοινωνικά στρώματα της Αγγλίας της δεκαετίας του '20. Ο Τζέραλντ Κριτς (Όλιβερ Ριντ) ιδιοκτήτης ορυχείων και ο Ρούπερτ Μπέρκιν (Άλαν Μπέιτς), σχολικός επιθεωρητής είναι επιστήθιοι φίλοι που ερωτεύονται δυο αδελφές: την Γκούντρουν (Γκλέντα Τζάκσον) που εργάζεται ως γλύπτρια και την Ούρσουλα (Τζένι Λίντεν) που εργάζεται ως δασκάλα. Σύντομα ο Ρούπερτ αφήνει την ερωμένη του, τη ζάμπλουτη Ερμάιονι Ρόντις (Έλινορ Μπρον), για την Ούρσουλα, ενώ ο Τζέραλντ χάνει τα μυαλά του για την Γκούντρουν με την οποία συνάπτει μια παθιασμένη σχέση. Παράλληλα, οι δυο φίλοι μεταξύ των οποίων υπάρχει ερωτική έλξη, ορκίζονται αιώνια αγάπη πριν το γάμο του Ρούπερτ με την Ούρσουλα. Ενώ ο Ρούπερτ καταφέρνει να δεσμευτεί με την συγκαταβατική Ούρσουλα, η σχέση του ατίθασου Τζέραλντ με την απαιτητική Γκούντρουν γίνεται ολοένα δυσκολότερη και τον οδηγεί στο θάνατο.

Πληροφορίες παραγωγής

Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντ. Χ. Λόρενς, που πραγματεύεται τη φύση της δέσμευσης καθώς και τις διαφορετικές μορφές της αγάπης. Ο Σίλβιο Ναριζάνο σχεδίαζε να σκηνοθετήσει την διασκευή του μυθιστορήματος του Λόρενς, μετά την επιτυχία της ταινίας του Τζόρτζι, η Αγαπημένη (Georgy Girl, 1966) με την Λιν Ρεντγκρέιβ, τον Άλαν Μπέιτς και τη Σάρλοτ Ράμπλινγκ. Πρότεινε λοιπόν αυτή του την ιδέα στο φίλο του παραγωγό Λάρι Κρέιμερ, ο οποίος αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος για να αναλάβει την παραγωγή. Ο Ναριζάνο όμως αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το σκηνοθετικό τιμόνι μετά το θάνατο του εραστή του, για χάρη του οποίου είχε πρόσφατα εγκαταλείψει τη σύζυγό του.
Ο Κρέιμερ επρόκειτο αρχικά να χρησιμοποιήσει το σενάριο του Ντέιβιντ Μέρσερ, του οποίου η διασκευή διέφερε κατά πολύ από το μυθιστόρημα. Ο Κρέιμερ αποφάσισε να ξαναγράψει το σενάριο και μετά την αποχώρηση του Ναριζάνο έπρεπε να επιλέξει τον κατάλληλο σκηνοθέτη. Οι Τζακ Κλέιτον, Στάνλεϊ Κιούμπρικ και Πίτερ Μπρουκ απέρριψαν την προσφορά, ενώ η τέταρτή του επιλογή Κεν Ράσελ συμφώνησε. Ο Ράσελ μέχρι τότε είχε γυρίσει μόλις δυο ταινίες και έμελλε να γίνει ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες της δεκαετίας του '70, εφόσον οι επιλογές του έσφυζαν από ερωτισμό. Ο Κεν Ράσελ βοήθησε επίσης τον Κρέιμερ να βελτιώσει το σενάριό του.

Διανομή ρόλων

Ο Άλαν Μπέιτς που είχε συμμετάσχει στο Τζόρτζι, η Αγαπημένη ενδιαφερόταν από την αρχή για το ρόλο του Μπέρκιν, ο οποίος αποτελεί το alter ego του Λόρενς. Ο ηθοποιός άφησε μούσι για να μοιάσει περισσότερο στο συγγραφέα. Ο Κρέιμερ ήθελε τον Έντουαρντ Φοξ για το ρόλο του Τζέραλντ, ο οποίος παρουσίαζε ομοιότητες με την περιγραφή του ήρωα από την πένα του Λόρενς (ήταν ξανθός, γαλανομάτης και ψηλός), αλλά η εταιρία United Artists που χρηματοδοτούσε την ταινία, επέβαλε τον Όλιβερ Ριντ, που ήταν εμπορικότερος ηθοποιός παρά το γεγονός ότι δεν έφερε ομοιότητα με την περιγραφή.
Ο Κρέιμερ επέμεινε να δώσει το ρόλο της Γκούντρουν στην Γκλέντα Τζάκσον, ηθοποιό η οποία παρά το νεαρό της ηλικίας της είχε καταφέρει να καθιερωθεί ως σπουδαία σαιξπηρική ερμηνεύτρια στους κύκλους του βρετανικού θεάτρου. Η Τζάκσον είχε ήδη κλέψει τις εντυπώσεις μετά τη συμμετοχή της στην ταινία του Πίτερ Μπρουκ Η Δολοφονία του Μαρά (Marat/Sade) το 1967. Η εταιρία παραγωγής δε θεωρούσε την Τζάκσον αρκετά όμορφη ώστε να μπορεί να οδηγήσει όπως η Γκούντρουν κάποιον στην αυτοκτονία. Όταν όμως ο Κρέιμερ τελικά έδωσε το ρόλο στην Τζάκσον και οι υπεύθυνοι της εταιρίας είδαν την Τζάκσον να ερμηνεύει το ρόλο κατάλαβαν ότι η ηθοποιός είχε το ταλέντο να προσαρμόζεται στο ρόλο και να τον κάνει δικό της. Ενώ είχαν δοθεί οι ρόλοι στους τρεις από τους τέσσερις πρωταγωνιστές, έμενε το πρόσωπο που επρόκειτο να αναλάβει το ρόλο της Ούρσουλα. Οι Βανέσα Ρεντγκρέιβ και η Φέι Ντάναγουεϊ απέρριψαν το ρόλο της Ούρσουλα, φοβούμενες ότι η Τζάκσον που είχε τον καλύτερο ρόλο θα τις επισκίαζε με τις ερμηνευτικές της δυνατότητες. Η Τζένι Λίντεν είχε περάσει από αποτυχημένη ακρόαση για κάποιον ρόλο στην ταινία του Άντονι Χάρβεϊ Το Λιοντάρι του Χειμώνα (Lion in Winter, 1968), στην οποία παρόντες ήταν ο Ράσελ και ο Κρέιμερ που της πρότειναν το ρόλο.
Ο Ράσελ προσπάθησε να μεταφέρει τον ερωτισμό του μυθιστορήματος και ο Όλιβερ Ριντ έπεισε το διστακτικό σκηνοθέτη να γυρίσει την ομοφυλοφιλική σκηνή της γυμνής πάλης μεταξύ του Άλαν Μπέιτς και του ιδίου. Η ταινία φημίζεται για εκείνη την αξιομνημόνευτη σκηνή γυρισμένη με δεξιοτεχνία. Γι' αυτή τη σκηνή η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε στην Τουρκία.

Υποδοχή

Η ταινία προβλήθηκε το 1969 στη Μεγάλη Βρετανία και το 1970 στις Η.Π.Α. και θεωρήθηκε επιτυχημένη μεταφορά του αμφιλεγόμενου μυθιστορήματος του Λόρενς

$4.5 million (Worldwide).