google/wiki40b huggingface dataset:
Ελληνικά Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Ελληνικά βρίσκονται στα ανατολικά της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού σε απόσταση 17 χλμ. βόρεια του Μεσολογγίου και 26 χλμ. νότια του Αγρινίου. Είναι κτισμένα στις δυτικές πλαγιές του όρους Αράκυνθος (Ζυγός) με θέα δυτικά τη λιμνοθάλασσα Αιτωλικού, νότια τη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου και βόρεια τo φράγμα Στράτου, τα όρη του Βάλτου και του Ξηρομέρου. Το χωριό ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 με την παλιά ονομασία του Σιβίστα να προσαρτάται στον τότε δήμο Κερασιάς. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Σιβίστας. Μετονομάστηκε σε Ελληνικά το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Κάτω Ελληνικά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελληνικών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 443 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 187.

Σημείωση

Στα όρια της σημερινής Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας δίπλα στον ποταμό Αχελώο υπήρχε οικισμός Σιβίστα ή Συβίστα που σκεπάστηκε το 1960 από τα νερά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών και ο οποίος μετακινήθηκε και μετονομάστηκε σε Πρατοβούνι.
Μυτιλήνη

Πληθυσμός και δόμηση

Η έκταση της πόλης είναι σχετικά μεγάλη, αλλά δυσανάλογη ως προς τον πληθυσμό της. Ο σχετικά μικρός πληθυσμός (27.545 κ.) ως προς την έκταση της οφείλεται στο ότι μόνο το νότιο και το νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης έχουν υποστεί τον οικοδομικό οργασμό των δεκαετιών του 80' και του 90'  της πυκνής δόμησης - κατασκευής πολυκατοικιών άρα και τη συγκέντρωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού εκεί, δηλαδή στο 35-40% μόνο όλης της έκτασης της πόλης.
Η υπόλοιπη μεγαλύτερη πιο αραιοκατοικημένη έκταση της Μυτιλήνης αντιπροσωπεύεται σχεδόν ακόμη από χαμηλά, παλαιά κυρίως κτήρια, μεταξύ των οποίων πολλά διατηρητέα νεοκλασικά (αρχοντικά) και κάποια δυτικής ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής κτήρια, από τα οποία ξεχωρίζουν ο Ι.Ν. Αγίου Θεράποντα αναγεννησιακού ρυθμού με το μεγαλοπρεπή μπαρόκ τρούλο του να δεσπόζει στο λιμάνι της πόλης, με χρήματα του Πατριάρχη πρώην Αλεξανδρείας κ.κ. Καλλινίκου από τη Σκοτίνα Πιερίας, το καμπαναριό της μητροπόλεως που είναι νεογοτθικού ρυθμού, το οποίο είναι και το μοναδικό στην Ελλάδα αυτού του ρυθμού, το όμορφο νεο-μπαρόκ 4όροφο κτήριο στην Πλατεία Σαπφούς στην προκυμαία και αρκετά αρχοντικά σε όλη την επικράτεια της πόλης, από τα οποία ξεχωρίζουν αυτά της περιοχής Σουράδα στο Ν.Α τμήμα της πόλης στο δρόμο προς αεροδρόμιο, τα οποία χτίστηκαν από Έλληνες στα τέλη του 19ου αι. και αρχές του 20ού αι. που ζούσαν στο εξωτερικό. Κι έτσι τα κτήρια αυτά φέρουν πάνω τους πολλά δυτικοευρωπαϊκά αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως μπαρόκ, νεογοτθικά, μπελ επόκ, αναγεννησιακά, νεοκλασικά και πολλές φορές αναμεμιγμένα μεταξύ τους συμπληρώνουν μια όμορφη, παράξενη αρχιτεκτονική εικόνα για την πόλη αλλά και για το νησί. Χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα της περιοχής είναι ο αρκετά γνωστός Πύργος Μυτιλήνης μπελ επόκ ρυθμού, πολυτελής ξενώνας σήμερα. Υπάρχει επίσης ιερός ναός στο νησί της Λέσβου, που τιμά τον  Άγιο Συμεών τον νέο στυλίτη τoν Λέσβιο.  Η εκκλησία ονομάζεται Άγιος Συμεών Μυτιλήνης και βρίσκεται κοντά στην παλιά αγορά. Στον προσφυγικός συνοικισμός της Επάνω Σκάλας όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί Μικρασιάτες βρίσκεται το ιστορικό Μνημείο Μικρασιάτισσας Μάνας.

Ακτοπλοϊκές

Το λιμάνι της πόλης, που είναι από τα μεγαλύτερα του Αιγαίου, έχει καθημερινά ακτοπλοϊκή συγκοινωνία με το λιμάνι του Πειραιά μέσω Χίου και ακτοπλοϊκή συγκοινωνία με τη Λήμνο και την Καβάλα όπως επίσης και με τη Θεσσαλονίκη(μόνο για εμπορεύματα, όχι επιβατική). Επίσης το συνδέουν και δρομολόγια με μικρά πλοία με τις πόλεις Αϊβαλί και Δεκελί ή Δικελί στα απέναντι τουρκικά παράλια.

Αεροπορικές

Η Μυτιλήνη διαθέτει το σύγχρονο διεθνές αεροδρόμιο "Οδυσσέας Ελύτης" και συνδέεται με την Αθήνα και αραιότερα με τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη, καθώς και με νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, μέσω των αερογραμμών της Aegean Airlines, της Astra Airlines, της Sky Express και της Minoan Air. Κατά την τουριστική περίοδο πραγματοποιούνται ναυλωμένες πτήσεις (charter) από και προς διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
897 Λυσιστράτη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λυσιστράτης εκτιμάται σε 21,91 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι SI, ενώ το άλβεδό της είναι 0,262.
Χαιρέου κώμη

Η Χαιρέου ήταν αρχαία ελληνιστική κώμη της Αιγύπτου στο Δέλτα του Νείλου και κοντά στη Αλεξάνδρεια στο σημερινό Ελ Κέριουν. Η κώμη αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο, οι κάτοικοι λέγονταν Χαιρεώτις ή Νικιώτης. Κατά τη αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου η Χαιρέου ήταν μία από τις τέσσερις θέσεις γύρω από τη Αλεξάνδρεια όπου έγιναν μάχες και οι αμυνόμενοι Βυζαντινοί αντιστάθηκαν γενναία.
Ιωάννης Κουμανούδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1811 στην Αδριανούπολη της Θράκης. Αδερφός του ήταν ο Στέφανος Κουμανούδης. Ο Ιωάννης Κουμανούδης είχε εγκατασταθεί στο Βελιγράδι και ασχολείτο με το εμπόριο και τα τραπεζιτικά. Ήταν μέλος του ιδιαίτερου συμβουλίου του ηγεμόνα της Σερβίας Μιχαήλ Οβρένοβιτς, ο οποίος τον έστειλε το 1862 στην Αθήνα για να διαπραγματευτεί την συνεννόηση των χριστιανικών λαών των Βαλκανίων εναντίον της Τουρκίας. Απεβίωσε το 1866.
Λιούμπεν Καραβέλοφ

Βιογραφία

Ο Λιούμπεν Καραβέλοφ (Lyuben Karavelov) γεννήθηκε το 1834 στην Κοπρίβστιτσα (Koprivshtitsa), πόλη της σημερινής Βουλγαρίας κοντά στη Σόφια. Ο πατέρας του, ο Στόισκο Καραβέλοφ ήταν έμπορος. Αρχικά ο Καραβέλοφ παρακολουθεί το ενοριακό δημοτικό σχολείο της πόλης του. Κατόπιν ο πατέρας του τον στέλνει να φοιτήσει 2 χρόνια σε ελληνικό σχολείο και ένα χρόνο στο βουλγαρικό γυμνάσιο της Φιλιππούπολης, όπου και διδάσκεται τη ρωσική γλώσσα. Στη συνέχεια συνοδεύοντας τον πατέρα του στις δουλειές του γνωρίζει διάφορες περιοχές της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το 1856 ο Καραβέλοφ εργάζεται στην Κωνσταντινούπολη, όπου και αναπτύσσει τους πολιτικούς του προβληματισμούς για τον Κριμαϊκό πόλεμο. Τον επόμενο χρόνο (1857) πηγαίνει στη Μόσχα για να σπουδάσει. Όμως αποτυγχάνει να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο και αρκείται στο να γραφτεί ως ακροατής στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλολογίας. Το 1862 διακόπτει τις σπουδές του και ασχολείται με τη δημοσιογραφία. Το 1867 πηγαίνει στο Βελιγράδι ως ανταποκριτής ρωσικών εφημερίδων. Οι επαφές του Καραβέλοφ με τη σερβική αντιπολίτευση και η εν γένει δραστηριότητά του είχαν ως αποτέλεσμα να συλληφθεί το 1868 από την αυστριακή αστυνομία με την κατηγορία της συνωμοσίας και να φυλακιστεί για ένα χρόνο περίπου στη Βουδαπέστη.
Αμέσως μετά την απελευθέρωσή του ο Καραβέλοφ το 1869 εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς ξεκίνησε να εκδίδει την εφημερίδα Svoboda (Ελευθερία). Στις αρχές του 1870 πρωτοστατεί στη δημιουργία της Βουλγαρικής Επαναστατικής Κεντρικής Επιτροπής, με κύριο σκοπό τον επαναστατικό ξεσηκωμό των βουλγαρικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1873 ξεκίνησε να εκδίδει την εφημερίδα Nezavisimost (Ανεξαρτησία) και αργότερα το 1874 την αντικατέστησε για ένα χρόνο περίπου από την εφημερίδα Znanie (Γνώση). Το 1876 ξαναγύρισε στο Βελιγράδι και μετά την κήρυξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877 στο Βουκουρέστι. Κατόπιν εγκαταστάθηκε για λίγο στο Τίρνοβο και τέλος στο Ρούσε, όπου και πέθανε από φυματίωση στις 21 Ιανουαρίου του 1879. Είχε προλάβει να ζήσει για λίγο τη χαρά της απελευθέρωσης της Βουλγαρίας και της δημιουργίας Αυτόνομης Βουλγαρικής Ηγεμονίας με τη συνθήκη του Βερολίνου (1878).
Γεώργιος Γ΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Μαργαρίτας των Ποντέμπραντυ, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπερκ-Ελς.
Το 1516 διαδέχθηκε τον πατέρα του αρχικά μαζί με τους αδελφούς του Ιωάννη Ε΄ και Ιωακείμ Α΄, καθώς ο νόμος του Οίκου των Ασκάνια δεν επέτρεπε τη διαίρεση του πριγκιπάτου. Ωστόσο το 1544 μοίρασαν το Ντεσάου: ο Ιωάννης Ε΄ έλαβε το Τσερμπστ, ο Γεώργιος Γ΄ το Πλέτσκαου και ο Ιωακείμ Α΄ το Ντεσάου.
Το 1553 απεβίωσε στο Ντεσάου σε ηλικία 46 ετών, άγαμος. Τον διαδέχθηκαν τα τέκνα του Ιωάννη Ε΄, Κάρολος Α΄, Ιωακείμ-Ερνέστος και Βερνάρδος Ζ΄.
Λάρισσα (δορυφόρος)

Ανακάλυψη

Η Λάρισσα ανακαλύφθηκε από τους Harold J. Reitsema, William B. Hubbard, Larry A. Lebofsky και David J. Tholen, με βάση τυχαίες επίγειες παρατηρήσεις αστρικής απόκρυψης στις 24 Μαΐου του 1981 και ανακοινώθηκε στις 29 Μαΐου του 1981 με την προσωρινή ονομασία S/1981 N 1 . Το 1989 το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2  επιβεβαίωσε ότι είναι το μόνο αντικείμενο σε αυτή την τροχιά και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/1989 N 2 στις 2 Αυγούστου του 1989 . Ενώ το επίσημο όνομα Λάρισσα του δόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1991 .
Δημήτρης Θάνος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1959 στην Καλλιθέα Φωκίδας. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Το 1975 εντάχθηκε στη μαθητική παράταξη ΠΑΜΚ του ΠΑΣΟΚ και το 1977 στη φοιτητική οργάνωση ΠΑΣΠ, επίσης του ΠΑΣΟΚ. Από το 1978 έως το 1981 διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Οδοντιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το 1986 έγινε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Φωκίδας του ΠΑΣΟΚ και το 1990 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος. 
Εκλέχθηκε βουλευτής Φωκίδας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 και του 2000, και διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας από τον Απρίλιο του 2000 μέχρι τον Ιούλιο του 2003.
Δημήτρης Ελευσινιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα και εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1973, απ' όπου και αποφοίτησε με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Την περίοδο 1986 με 1988, παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Naval Postgraduate School στην Καλιφόρνια. Τον Φεβρουάριο του 2010, τοποθετήθηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία υπηρέτησε μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ναυάρχου εν αποστρατεία.
Το 2012, διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Σαμαρά.
Το 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2019 στην τοπική αυτοδιοίκηση. Τέθηκε επικεφαλής του συνδυασμού «Δυνατός Δήμος» και διεκδικεί να εκλεγεί δήμαρχος Σαλαμίνας
Λειλάνι Σαρέλ

Βιογραφία

Γεννημένη στη Βαλέντσια της Σάντα Κλαρίτα στην Καλιφόρνια η Σαρέλ μιλάει Γαλλικά και παίζει πιάνο. Έχει μια αδερφή, την Μελάνι Πολ. 
Από τον γάμο της με τον ηθοποιό Μιγκέλ Φέρερ το 1991 απέκτησε τρία παιδιά, τον Λούκας Φέρερ (γενν.1993), τον Ραφάελ Φέρερ (γενν.1996) και την Σάρα Ρίτα, πρότου πάρουν διαζύγιο το 2003.
Κάτω Επισκοπή Πισκοκεφάλου

Περίληψη

Το 1956, στο πλαίσιο ερευνών της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων ερεύνησε στον οικισμό Κάτω Επισκοπή Πισκοκεφάλου συστάδα τάφων και μέρος κτηρίου ρωμαϊκών χρόνων.

Εισαγωγή

Η Κάτω Επισκοπή είναι οικισμός του Πισκοκεφάλου Σητείας, ευρισκόμενος σε απόσταση περίπου 1 χλμ. νοτιοανατολικά αυτού και στην ανατολική όχθη του ποταμού Στόμιον (σημ. Παντέλης).

Η ιστορία των ανασκαφών

Το 1956 ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων κατά τη διάρκεια της ανασκαφή μινωικής έπαυλης στο Ζου Σητείας για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας ερεύνησε τάφους και λείψανα κτηρίου ρωμαϊκών χρόνων στην περιοχή της Κάτω Επισκοπής.

Τα ευρήματα του 1956

Ο Πλάτων ανέσκαψε σε θέση της Κάτω Επισκοπής που δεν κατονομάζει συστάδα από καλυβίτες τάφους με επίπεδες κεράμους, οι οποίες διέθεταν αναθυρώσεις. Σε μία ταφή βρέθηκαν μερικώς διατηρημένα τα λείψανα του νεκρού, τοποθετημένα σε κατεύθυνση από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά. Αποκαλύφθηκαν και τα ακόλουθα κτερισματικά αγγεία: ακέραιη λοπάς, κυαθόσχημο αγγείο με εμπίεστα κοσμήματα, το οποίο περιείχε πολύ λεπτά οστά πτηνού, καθώς και μια πρόχους με ακρέμονες στη θέση των λαβών. Επιπλέον, ήρθε στο φως και φθαρμένο χάλκινο νόμισμα. Σε μικρή απόσταση από τους τάφους βρέθηκαν λείψανα κτηρίου που απεκαλύφθη σε μικρή έκταση. Διέθετε δάπεδο από κουρασάνι, ενώ καλυπτόταν από άφθονα όστρακα κεραμικής μέτριας ποιότητας, αναμεμιγμένα σε σωρούς. Καθώς δεν δίδονται ειδικότερα χρονολογικά στοιχεία, είναι ασαφές εάν υφίστατο κάποια σχέση μεταξύ κτηρίου και τάφων. Πάντως, στην Κάτω Επισκοπή πρέπει να υπήρχε κάποιος οικισμός ρωμαϊκών χρόνων, καθώς ο Πλάτων ήδη το 1952 στη θέση «Ελληνικά», σε λόφο βόρεια του σύγχρονου οικισμού, παράλληλα με έναν υστερομινωικό τάφο παρατήρησε λείψανα κτηρίων «ελληνικής και ελληνορωμαϊκής εποχής» και περισυνέλεξε νομίσματα των ιδίων χρόνων. Είναι, επομένως, πιθανό και τα ευρήματα του 1956 να ήρθαν στο φως σε αυτή τη θέση. Ας σημειωθεί, επίσης, ότι από την περιοχή της Κάτω Επισκοπής είναι γνωστή επιτύμβια στήλη αυτοκρατορικών χρόνων, η οποία είχε ανευρεθεί παλαιότερα (IC III, VIII 3· ίσως εκεί βρέθηκε και η επιτύμβια στήλη IC III, VIII 4, με προέλευση από την «Επισκοπή»). Σε κάθε περίπτωση, στην ευρύτερη περιοχή υπήρχαν μικρότερες ή μεγαλύτερες εγκαταστάσεις κατά τη ρωμαϊκή εποχή, όπως στην ομώνυμη αλλά διαφορετική θέση «Ελληνικά» στο ύψωμα Κεφάλα Αχλαδιών, δυτικά της Κάτω Επισκοπής, όπου επίσης βρέθηκαν κτηριακά κατάλοιπα και τάφοι ρωμαϊκών χρόνων. Προφανώς, η γεωγραφική εγγύτητα του εύφορου κάμπου με τα βόρεια σητειακά παράλια συνέβαλαν στην δημιουργία μικρών οικιστικών πυρήνων στην περιοχή.
Ζαν-Πιέρ Μελβίλ

Καριέρα

Όταν επέστρεψε από τον πόλεμο, ζήτησε άδεια για να γίνει βοηθός σκηνοθέτη, αλλά απορρίφθηκε. Χωρίς αυτή την υποστήριξη, αποφάσισε να παράγει τις ταινίες του με τα δικά του μέσα και συνέχισε να χρησιμοποιεί το Μελβίλ ως το καλλιτεχνικό του όνομα. Έγινε ανεξάρτητος κινηματογραφιστής και κατείχε το δικό του στούντιο, στο Παρίσι.
Ήταν γνωστός για τις μινιμαλιστικές δραματικές αστυνομικές ταινίες του, όπως Ο Πορτοφολάς,  (1962), Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο (1967) και Ο Κόκκινος Κύκλος (1970) με πρωταγωνιστές  τους μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Αλέν Ντελόν, ο Ζαν  Πολ Μπελμοντό και  ο Λίνο Βεντούρα.
Έχοντας επιρροές από τα φιλμ νουάρ του Χόλυγουντ του 1940, ο Μελβίλ χρησιμοποίησε αξεσουάρ όπως  τα όπλα, τα ρούχα (παλτά) και τα καπέλα φεντόρα, για να διαμορφώσει μια χαρακτηριστική  εμφάνιση στις ταινίες του.
Η ανεξαρτησία του Μελβίλ και η «αναφορά» του κινηματογράφικου του στυλ (ήταν ένας από τους πρώτους Γάλλους σκηνοθέτες που χρησιμοποίησαν τακτικά τις πραγματικές τοποθεσίες) είχαν σημαντική επιρροή στο γαλλικό κινηματογραφικό κίνημα του Νέου κύματος.

Θάνατος

Ο Μελβίλ πέθανε στις 2 Αυγούστου 1973 σε ηλικία 55 ετών από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ γευμάτιζε με τον συγγραφέα Philippe Labro στο εστιατόριο PLM Saint-Jacques de Hôtel στο Παρίσι. 
Ο Μελβίλ έγραφε εκείνη την περιόδο το σενάριο για την  επόμενη ταινία του, "Contre enquo te", ένα θρίλερ κατασκοπείας για τον παραγωγό Ζακ-Ρικ Στράους και με πρωταγωνιστή τον Ύβ Μοντάν. Ωστόσο είχε προλάβει να γράψει ένα σημαντικό μέρος, όπου μετά ο Λαμπρό ελπίζε να τελειώσει το σενάριο και να το σκηνοθέτησει ο ίδιος,
αλλά τελικά το έβαλε στην ταινία Le hasard  et la violence (1974), με πρωταγωνιστή τον Υβ Μοντάν.
Χριστόφορος Ραζής

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Ο Ραζής έπαιξε στις ακαδημίες νέων του Κεραυνού στην Κύπρο, όπου ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του το 2005. Έμεινε στο σύλλογο μέχρι το 2010, όπου κέρδισε το βραβείο του Rookie της Χρονιάς στην Α΄ κατηγορία Κύπρου. Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στην Ένωσις Νέων Αγίου Δομετίου. 
Μετά τις πολύ καλές του εμφανίσεις με την ΕΝΑΔ, ο Ραζής εντάχθηκε στην Όλντενμπουργκ του Πρωταθλήματος Γερμανίας και έγινε ο πρώτος Κύπριος καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε επαγγελματικά σε άλλη χώρα, εκτός της Ελλάδας. 
Το 2012 επέστρεψε στην ΕΝΑΔ και ένα χρόνο αργότερα, έγινε μέλος του ΟΦΗ της Α2 Εθνικής. Μετά από 1,5 χρόνο, αποφάσισε να αποχωρήσει από την ομάδα τον Δεκέμβριο του 2014, προκειμένου να ενταχθεί στους Ρόκετς της ΠροΑ . 
Τον Ιούλιο του 2016, εντάχθηκε στο Ρέθυμνο της Α1 Εθνικής. 
Στις 14 Ιουνίου 2017, εντάχθηκε στην ΣΚ Ράστα Βέχτα της ΠροΑ. 
Στις 18 Ιουνίου 2018, επανεντάχθηκε στο Ρέθυμνο.

Εθνική Κύπρου

Ο Ραζής έχει υπάρξει μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Κύπρου. Αγωνίστηκε για την Εθνική U16 το 2005. Σήμερα, είναι ένας από τους ηγέτες της Εθνικής Κύπρου, στην οποία αγωνίζεται από το 2008.
Ρίτσαρντ Γουέστολ

Βιογραφία

Ο Ρίτσαρντ Γουέστολ ήταν ο πιο επιτυχημένος εκ των δύο ετεροθαλών αδελφών και των δύο γιων του Μπέντζαμιν Γουέστολ από το Νόργουιτς της Αγγλίας, οι οποίοι έγιναν και οι δύο ζωγράφοι. Ο νεότερος του αδελφός ήταν ο Γουίλιαμ Γουέστολ (1781-1850), ένας πολυταξιδεμένος ζωγράφος τοπίων.
Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1765 στο Ρήφαμ της Αγγλίας, όπου και βαπτίστηκε. Το 1772 μετακόμισε στο Λονδίνο μετά το θάνατο της μητέρας του και την πτώχευση του πατέρα του. Το 1779 εργάστηκε ως χαράκτης οικοσήμων και εμβλημάτων ασημιού, οπότε και ενθαρρύνθηκε να γίνει ζωγράφος από τον ζωγράφο πορτρέτων, John Alefounder. Έπειτα, ξεκίνησε να σπουδάζει στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου από τις 10 Δεκεμβρίου του 1785. Εξέθεσε εκεί ανελλιπώς από το 1784 έως το 1836, έγινε Συνέταιρος τον Νοέμβριο του 1972 και εξελέγη Ακαδημαϊκός στις 10 Φεβρουαρίου του 1794. Από το 1790 έως το 1795 έζησε μαζί με τον Τόμας Λόρενς (αργότερα σερ), μελλοντικό Πρόεδρο της Βασιλικής Σχολής, στον αριθμό 57 της Greek Street της πλατείας Σόχο, όπου οι δύο καλλιτέχνες τοποθέτησαν τα ονόματά τους σε μία από τις εισόδους του σπιτιού.

Εργασίες

Τα δημιουργήματά του -τα περισσότερα με υδροχρώματα- προκάλεσαν μεγάλο ενδιαφέρον στα τέλη του 18ου αιώνα όπου θεωρήθηκε από το αφεντικό και εργοδότη του, Ρίτσαρντ Πέιν Νάιτ, ότι είναι ένας απίστευτος καλλιτέχνης του αισθητικού ιδεώδους picturesque. Ζωγράφισε πίνακες σε νεοκλασικό στυλ για τη John Boydell's Shakespeare Gallery και τη Γκαλερί Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι. Οι πίνακές του τού Τζον Μίλτον και των κορών του εκτίθεται στο Sir John Soane's Museum στο Λονδίνο. Ένας αριθμός έργων του Γουέστολ, όπου απεικονίζονται γεγονότα της ζωής του Οράτιου Νέλσον, εκτίθενται στο National Maritime Museum.
Γεώργιος Στ. Κορρές

Βίος - σπουδές

Γεννήθηκε το 1940 και έχει καταγωγή από τη Νάξο. Είναι γιος του καθηγητή της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Στυλιανού Κορρέ. Ο Γιώργος Κορρές ήταν μαθητής στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1946 ως το 1958, όπου και ολοκλήρωσε την υποχρεωτική του εκπαίδευση. Στη συνέχεια, από το  1958 ως το 1963, σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μάλιστα από το 1952 ως το 1962 σαν υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Από το 1963 ως το 1965 πραγματοποίησε αντίστοιχες σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βόννης με υποτροφία της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD).

Σταδιοδρομία - δραστηριότητες

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου διετέλεσε, από το 1966 ως το 1973, βοηθός και επιμελητής, από το 1973 ως το 1982, μόνιμος επίκουρος καθηγητής και από το 1982 ως το 2007 τακτικός καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας. Είναι αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, της Ακαδημίας του Γκέτεμποργκ, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Λάιμπνιτς του Βερολίνου, από το 1996 και των ιδρυμάτων Koldewey Gesellschaft και Winckelmann Gesellschaft.

Αρχαιολογικές έρευνες

Στα πλαίσια της ειδικότητάς του, έχει πραγματοποιήσει πολλές έρευνες σε διάφορες αρχαιολογικές θέσεις στην Ελλάδα και υπήρξε υπεύθυνος ανασκαφών για την Πύλο και τη Μεσσηνία της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, από το 1973. Διεξήγαγε επίσης, κατά το διάστημα 1973 με 2005, αρχαιολογικές και γεωφυσικές ανασκαφές σε διάφορες αρχαιολογικές θέσεις της Μεσσηνίας, όπως στην Κουκκουνάρα, τα Καμίνια Κρεμμυδίων, την Τραγάνα Μεσσηνίας, την Περιστεριά, τη Βοϊδοκοιλιά, τον Άγιο Ιωάννη Παπουλίων, το Ρούτση ή Ρούτσι Μυρσινοχωρίου (κοντά και στην Μεταμόρφωση Μεσσηνίας), το 1989, τα Βολιμίδια της Χώρας Μεσσηνίας, το 2005 και άλλα σημεία.

Διακρίσεις – βραβεύσεις

Έχει τιμηθεί με τα μετάλλια Ερρίκου Σλήμαν των Μουσείων Ankershagen, Neubukow, της Ακαδημίας Επιστημών Βερολίνου, καθώς και το μετάλλιο Winckelmann 50ετίας, του ιδρύματος "Winckelmann-Gesellschaft", στο Στένταλ, το 1990. Έχει λάβει το παράσημο Αξίας της κυβέρνησης της Δυτικής Γερμανίας, το 1992. Επίσης τιμήθηκε, από διάφορους άλλους φορείς, για την ανασκαφή και ανάδειξη των αρχαιοτήτων της Μεσσηνίας και της Τριφυλίας.

Εργογραφία

Εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του, το 1970, με τίτλο: «Τα μετά κεφαλών κριών κράνη: Η κεφαλή κριού ως έμβλημα αρχής», (κριοφόρα κράνη), στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην εργογραφία του περιλαμβάνονται πρωτότυπες έρευνες και πολλά άρθρα σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά, ενώ έχει δημοσιεύσει επίσης αρκετά βιβλία και έχει συμμετάσχει σε διάφορα συλλογικά έργα και διεθνή συνέδρια.
Φωτεινή Βάκη

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα και σπούδασε στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας στο Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατόπιν έκανε μεταπτυχιακό και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ. Διδάσκει από το 2005 Ιστορία της Φιλοσοφίας στο τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 και από τις 4 Οκτωβρίου του 2015 έως τις 16 Ιουλίου του 2019 ήταν κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ. Από τις 23 Οκτωβρίου του 2016 έως τις 14 Οκτωβρίου του 2018 ήταν μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Lake Malawi (συγκρότημα)

Ιστορικό

Οι Lake Malawi δημιουργήθηκαν από τον κύριο τραγουδιστή τους, τον Άλμπερτ Τσερνί, μετά την διάλυση του προηγούμενου συγκροτήματος του, το Charlie Straight, τον Σεπτέμβριο του 2013. Η ονομασία του συγκροτήματος είναι εμπνευσμένη από το τραγούδι "Calgary" του Bon Iver, από το ομώνυμο άλμπουμ του. Αργότερα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, το "Always June" το 2014, το οποίο ερμήνευσαν ζωντανά κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής συνέντευξης με το BBC London. Το 2014, οι Lake Malawi ερμήνευσαν στα μεγάλα Τσεχικά μουσικά φεστιβάλ Colours of Ostrava και Rock for People και στο The Great Escape Festival στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αργότερα κυκλοφόρησαν το πρώτο σίνγκλ τους, το We Are Making Love Again το 2015. Αργότερα, άνοιγαν συναυλίες στην Πράγα για πολλούς διάσημους τραγουδιστές, όπως οι The Kooks, Mika, και Thirty Seconds to Mars. Το 2016, ο ντράμερ και πρώην μέλος των Charlie Straight, Παβέλ Παλάτ, έφυγε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Αντονίν Χράμπαλ.
Το 2017, εκδώσαν από μόνοι τους το πρώτο άλμπουμ τους, το Surrounded by Light. Το άλμπουμ περιείχε επίσης τα σίνγκλ "Surrounded by Light" και "Paris", τα οποία μπήκαν στα τσάρτς Rádio – Top 100 της Τσεχίας. Ο κιθαρίστας Πάτρικ Καρπέντσκι άφησε το συγκρότημα στα τέλη του 2017. Το 2019, ανακοινώθηκε ότι θα λάμβαναν μέρος στον Τσεχικό εθνικό τελικό για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι "Friend of a Friend". Τελικά , στις 28 Ιανουαρίου 2019, το συγκρότημα κέρδισε τον εθνικό τελικό και εκπροσώπησε την Τσεχία στον διαγωνισμό στο Τελ Αβίβ.