google/wiki40b huggingface dataset:
Μάλαγκαντ

Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Μάλαγκαντ (αγγλ. Sir Meleagant, Maleagant, Malagant) ήταν αρχικά ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, γιος του Βασιλιά Bagdemagus.
Ο Μάλαγκαντ ήταν κρυφά ερωτευμένος με τη Βασίλισσα Γκουίνιβερ. Τα αισθήματά του αποκαλύφθηκαν κάπως, όταν αναμείχθηκε σε διαμάχη με το Λάμορακ για τη σύγκριση σε ομορφιά μεταξύ της Γκουίνιβερ και της Μοργκάουζ του Όρκνεϊ.
Ο Μάλαγκαντ αποφάσισε να αποκτήσει αυτό που ήθελε με δραστικά και βίαια μέσα. Έστησε ενέδρα στη βασίλισσα και τη συνοδεία της σε έναν από τους περιπάτους της, την απήγαγε και τη μετέφερε στο βασίλειό του. Τα νέα έφτασαν στον αγαπημένο της, Λάνσελοτ, ο οποίος αποφάσισε να τη σώσει. Έφτασε στο κάστρο και απέτρεψε βιαιοπραγία του Μάλαγκαντ απέναντί της. Ο Λάνσελοτ προκάλεσε σε μονομαχία τον Μάλαγκαντ, αλλά εκείνος του έστησε παγίδα και τον φυλάκισε σε ένα υπόγειο κελί. Ο Λάνσελοτ κατάφερε να ελευθερωθεί και στη μονομαχία που ακολούθησε, σκότωσε τελικά το Μάλαγκαντ.
Η ιστορία του Μάλαγκαντ φαίνεται να έχει προγενέστερες ρίζες σε ουαλικές ιστορίες σχετικά με τον Αρθούρο, όπου εμφανίζεται με το συγγενές ετυμολογικά όνομα Melwas.
Πύργοι της σιωπής

Οι Πύργοι της σιωπής είναι μια κυκλική υπερυψωμένη κατασκευή η οποία χρησιμοποιούνταν από τους Ζωροάστρες ως χώρος απόθεσης σορών ώστε σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση να καταναλώνονται από πουλιά. Παρόμοια πρακτική ταφής εφαρμόζεται και από τον Θιβετιανό Βουδισμό, όπου επίσης σύμφωνα με την ταφική θρησκευτική παράδοση το σώμα τεμαχίζεται και αφήνεται στο βουνό για να καταναλωθεί από τα πουλιά . Η ταφή αυτή ονομάζεται "ταφή στον ουρανό" ή "Ντάκχμα" κατά τους Ζωροάστρες.
Τζουζέπε Ταρτίνι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πιράν της χερσονήσου της Ίστρια της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Φαίνεται ότι οι γονείς του τον προόριζαν να γίνει Φραγκισκανός μοναχός και με αυτόν τον τρόπο έλαβε μουσική εκπαίδευση. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πάντουα, όπου έγινε ικανός ξιφομάχος. Έπειτα από το θάνατο του πατέρα του το 1710, παντρεύτηκε την Ελιζαμπέτα Πρεμαζόρε, η οποία ήταν ευνοουμένη του καρδιναλίου Τζόρτζιο Κορνάρ, ο οποίος κατηγόρησε τον Ταρτίνι για απαγωγή (είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας). Ως αποτέλεσμα, ο Ταρτίνι κατέφυγε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, όπου .
επιδόθηκε στο βιολί.
Το 1721 διορίστηκε διευθυντής ορχήστρας (Maestro di Cappella) στη βασιλική του Αγίου Αντωνίου στην Πάντουα. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του, γνωρίστηκε και έγιναν φίλοι με τον επίσης συνθέτη Φραντσέσκο Βαλότι.
Ο Ταρτίνι ήταν ο πρώτος γνωστός ιδιοκτήτης ενός βιολιού που κατασκευάστηκε από τον Αντόνιο Στραντιβάρι το 1715. Το 1726 άνοιξε τη δική του σχολή βιολιού.

Έργα

Σήμερα το γνωστότερο έργο του Ταρτίνι είναι η "σονάτα του διαβόλου". Έγραψε περί τα 135 κονσέρτα για βιολί και σονάτες για το ίδιο μουσικό όργανο. Έγραψε επίσης θρησκευτικά έργα, όπως τον 51ο ψαλμό (Miserere, 1739-41) και ένα Stabat Mater,που συνέθεσε το 1769. Συνέθεσε επίσης τρεις σονάτες και μία συμφωνία σε λα. Η μουσική του παρουσιάζει προβλήματα στους λόγιους της μουσικής και στους ερευνητές, επειδή ο ίδιος δεν χρονολόγησε ποτέ τα χειρόγραφά του.
Συνολικά 62 χειρόγραφα με μουσική του Ταρτίνι βρίσκονται σήμερα στην κοινοτική βιβλιοθήκη Λουτσιάνο Μπενινκάζα , στην Ανκόνα.
Ο Ταρτίνι ήταν επίσης θεωρητικός της μουσικής.
Πασιονιστές

Με την ονομασία Πασιονιστές φέρονται τα μέλη του Ρωμαιοκαθολικού "Τάγματος του Αγιωτάτου Σταυρού και των Παθών του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού". Οι Πασιονιστές φέρουν μαύρα ράσα με δερμάτινη ζώνη, είναι ανυπόδητοι και στο στήθος φέρουν ως έμβλημα καρδιά υπερσκελισμένη από λευκό σταυρό που φέρει τη λατινική ρήση "Jesu XPI Passio" (= Πάθη Ιησού Χριστού).
Το Τάγμα των Πασιονιστών φέρεται να ιδρύθηκε το 1720 από Ιταλό ιεραπόστολο. Πρώτο Μοναστήρι που ίδρυσαν οι Πασιονιστές ήταν στο όρος Αργκεντάριο (Γκροσέτο). Ο Ιερός Κανόνας που διέπει το Τάγμα φέρεται να καθιερώθηκε περί το 1741 βάσει του οποίου τα μέλη του Τάγματος πρέπει να διαδίδουν τη σημασία των Παθών του Ιησού Χριστού, να επιδίδονται σε κηρύγματα σε εσωτερικές συγκεντρώσεις αλλά και σε εξωτερικές ιεραποστολές, καθώς και να αφιερώνουν μεγάλο χρόνο για απόσυρση και πνευματική περισυλλογή. Παράλληλα με το ανδρικό τάγμα υφίσταται και γυναικείο του οποίου τα μέλη ασχολούνται αποκλειστικά με την πνευματική περισυλλογή.
Σήμερα η έδρα του Αρχηγού, εκλεγμένου Ηγούμενου, του Τάγματος αυτού βρίσκεται στη Ρώμη.
Ούροβτσι

Οικονομία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Νάντια Κομανέτσι

Βιογραφία

Η Νάντια Κομανέτσι γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1961 στο Ονέστι της Ρουμανίας. Η μητέρα της, όταν ήταν έγκυος σε αυτήν, έβλεπε μια ταινία που η κύρια πρωταγωνίστρια ονομαζόταν Νάντια, γι' αυτό αποφάσισε να δώσει στην κόρη της αυτό το όνομα. Έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Άντριαν.
Άρχισε την ενασχόληση με τη γυμναστική στα 6 της χρόνια. Στα 7 της, η Κομανέτσι μπήκε στη σχολή γυμναστικής του Μπέλα Κάρολι, που ιδρύθηκε στο Ονέστι. Ο Κάρολι προπόνησε στο μέλλον πολλούς προεξέχοντες Αμερικανούς αθλητές. Στο πρώτο της Εθνικό πρωτάθλημα, το 1969, τερμάτισε στην 13η θέση. Την επόμενη χρονιά, όμως, τερμάτισε πρώτη, γεγονός που την καθιστούσε ως τη νεαρότερη αθλήτρια που κέρδισε το Εθνικό πρωτάθλημα της χώρας της. Η πρώτη της διεθνής επιτυχία ήρθε στα 13 της χρόνια, όπου και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε όλα τα αθλήματα εκτός από τις ασκήσεις εδάφους, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, στο ΠανευρωπαΪκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Σκίεν της Νορβηγίας.
Στα 14 της, συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 του Μόντρεαλ, όπου και έγινε μία από τις σημαντικότερες αθλήτριες των αγώνων. Στις παράλληλες μπάρες σημείωσε τη μεγαλύτερη βαθμολογία όλων των εποχών στο άθλημα, δηλαδή το τέλειο 10. Στην Ολυμπιάδα αυτή κέρδισε άλλα δύο χρυσά μετάλλια, ενώ, μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισε και τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας της Ρουμανίας. Η Κομανέτσι ήταν η νεαρότερη που κέρδισε το βραβείο αυτό κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Νικολάε Τσαουσέσκου. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 στην Μόσχα κέρδισε δύο χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια. Η Κομανέτσι ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ενόργανη γυμναστική το 1981.
Μάρκος Δράκος

Θάνατος

Στις 15 Ιανουαρίου 1957 ο Μάρκος Δράκος και τέσσερις αντάρτες είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν το κρησφύγετό τους στην περιοχή Τρουλινός του χωριού Καλοπαναγιώτης, κατόπιν εκτεταμένων ερευνών που άρχισαν εκεί οι Βρετανοί, την νύχτα τηs 18 Ιανουαρίου 1957 στην περιοχή τηs Ευρύχου ο Μάρκοs και η ομάδα του. Εκεί έχοντας βοήθεια από έναν τροφοδότη από την Τεμβριά (Μιχαήλ Δημητριάδη) έκαναν προσπάθειες για δημιουργία ενος νέου κρησφύγετου. Όμως ενώ κινούνταν μέσα στο σκοτάδι υπό σφοδρή θύελλα , ήλθαν ξαφνικά σε επαφή με τον εχθρό ο οποίοs άνοιξε αμέσως πυρ. Ο Μάρκος Δράκος δέχθηκε ξαφνικές ριπές και έπεσε νεκρός σε ηλικία 25 ετών, τραυματίας της συμπλοκής ήταν ο Κώστας Λοϊζου.
Οπλίτης της Σάμου (αρχαιολογικό μουσείο Βερολίνου, αρ. SK 1752)

Ιστορία της εύρεσής του

Τμήματα του κορμού και της κεφαλής βρέθηκαν αρχικά σε ανασκαφές που διενήργησε το Γερμανικό Ινστιτούτο στη Ηραίο της Σάμου στις αρχές του 20ου αιώνα. Σύμφωνα με το συμφωνητικό περί αρχαιολογικών ανακαλύψεων μεταφέρθηκε στη Γερμανία και τοποθετήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα. Στο ίδιο άγαλμα ανήκουν και με άλλα τμήματα του αριστερού ποδιού που βρέθηκαν σε ανασκαφές που ακολούθησαν στο ίδιο μέρος, και τα οποία βρίσκονται ακόμα στη Σάμο.

Περιγραφή

Είναι από μάρμαρο, που είχε την προέλευσή του στη Σάμο ή στη Λακωνία, αφού μόνο εκεί βρίσκονται κοιτάσματα με την ίδια χαρακτηριστική απόχρωση. Παριστάνει έναν πολεμιστή με ιονικό κράνος, που σκεπάζει αμυντικά ολόκληρο το κεφάλι και το πρόσωπο εκτός των ματιών, της μύτης και του στόματος, δίνοντας απειλητικό χαρακτήρα. Η κόμη είναι σκεπασμένη κάτω από το κράνος, ενώ μια πλεξούδα κρέμεται κατά μήκος της πλάτης μέχρι τον μηρό. Ο θώρακας είναι διακοσμημένος με σπείρες και ομοιάζει με άλλα ευρήματα που εικονίζουν πολεμιστές Λακωνικής προέλευσης. Στις λεπτομέρειες όμως ομοιάζει με εργασίες Σαμίων εργαστηρίων.

Ερμηνεία

Τα ανάμικτα χαρακτηριστικά Λακωνικής και Σαμίας τέχνης είναι αινιγματικά και δεν έχουν ερμηνευτεί εντελώς, δίνοντας ερμηνευτικό περιθώριο για καλλιτεχνικές και ιστορικές ερμηνείες. Από νωρίς αμφισβητήθηκε η Σαμία προέλευση του έργου ετούτου. Ο Στίμπε καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι το άγαλμα είναι έργο κάποιου Σπαρτιάτη που ζούσε στη Σάμο, και κατασκευάστηκε κατά παραγγελία ενός Σαμίου. Η εκδοχή αυτή όμως δεν συμμερίζεται από κανέναν άλλο επιστήμονα. 
Γνωστό όμως είναι ότι η Σάμος και η Σπάρτη υπήρξαν στενοί σύμμαχοι, και γι' αυτό ίσως να υπήρξε κάποια πολιτιστική ανταλλαγή, που να ήταν έντονη ιδίως το πρώτο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ. Η επικρατούσα ερμηνεία υποστηρίζει την εκδοχή, ότι το έργο έχει προέλευση κάποιο εργαστήριο της Σάμου, ενώ μεμονωμένα ενδέχεται να είναι λακωνικό έργο. 
Εκτός αυτού, η ανάρτηση αγαλμάτων ηρωικού και πολεμικού χαρακτήρα στο ιερό (στην προκειμένη περίπτωση στο ιερό της Ήρας) ήταν έθιμο στην Σπάρτη περισσότερο παρά στη Σάμο, όπου τα αναθήματα συνήθως είχαν ειρηνικό χαρακτήρα. Πιθανόν το άγαλμα αυτό να ήταν προειδοποιητικό δώρο των Σπαρτιατών προς τους Σαμίου, συνοδευόμενο με την απειλή, να μην λύσει η Σάμος τη συμμαχία, διότι οι Σπαρτιάτες θα έστελναν οπλίτες. Η ιστορία όμως τους διέψευσε. Η Σάμος διέλυσε τη συμμαχία, οι Σπαρτιάτες ξεκίνησαν πόλεμο με τη Σάμο, αλλά ηττήθηκαν μπροστά στα τείχη της πόλης.

Ιστορική τοποθέτηση

Το έργο είχε τοποθετηθεί στο Ηραίο της Σάμου λίγο πριν το τέλος της συμμαχίας μεταξύ Σπάρτης και του τυράννου της Σάμου Πολυκράτη το έτος 525 π.Χ.
2180 Μαργιαλένα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Μαργιαλένα είναι άγνωστα.
Λεοντόπολις

Ιστορία

Η πόλη βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Ήταν η πρωτεύουσα της 11ης νομής της Κάτω Αιγύπτου γνωστή σαν Λεοντοπολίτικη νομή, και ήταν πιθανώς το κέντρο της φαραωνικής εξουσίας υπό την 23η δυναστεία. Σε επιτύμβια στήλη που βρέθηκε στον τέταρτο καταρράκτη του Νείλου αναφέρεται ο Λουπούντ Β΄ κατακτητής της πόλης και έπειτα κυβερνήτης της. Ο Στράβων είναι ο πρώτος συγγραφέας που αναφέρει είτε τη νομή ή την κύρια πόλη της, από αυτό συμπεραίνεται ότι ήταν σχετικά πρόσφατη πόλη ή τότε απέκτησε σημασία.
Η ελληνική ονομασία της πόλης, «Πόλη των Λεόντων», δίνεται λόγω της παρουσίας των ναών αφιερωμένων στην θεές λέαινες Μπαστέτ και Σεκχμέτ, και τον γιο τους, Μάαχες, ο πρίγκιπας λιοντάρι. Ζωντανά λιοντάρια κρατήθηκαν στους ναούς κατά τη διάρκεια της ελληνικής περιόδου.
Εδώ στα χρόνια της βασιλείας του Πτολεμαίου Φιλομήτορ, ο Εβραίος αρχιερέας Ονίας έχτισε ένα ναό αφιερωμένο στον Γιαχβέ, όπου στη συνέχεια έκλεισε επί Βεσπασιανού.
Οι αρχαιολόγοι είναι διχασμένοι ως προς την πραγματική θέση των ερειπίων της Λεοντόπολις. Σύμφωνα με τον Ντ΄Ανβίλ καλύπτονταν από ένα ανάχωμα που ονομάζεται Τελ ελ Σαμπ, ή λόφο του λιονταριού. Ο Τζομάρντ, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζει ότι ορισμένοι τύμβοι κοντά στο χωριό Ελ Μενγκαλέχ στο Δέλτα, αντιπροσωπεύουν την αρχαία Λεοντόπολη. Αυτή η εκδοχή συμφωνεί καλύτερα, τη περιγραφή της πόλης που δίνεται από τον Ξενοφώντα της Εφέσου,
The Eagle Has Landed – Part II

Τραγούδια

CD 1

1. Intro / Warlord (Byford, Glockler) - 2:15

2. Dogs of War (Byford, Glockler) - 4:53

3. Forever Free (Byford, Oliverm Quinn) - 4:53

4. Requiem (Saxon) - 5:49

5. Crusader (Byford, Sawson, Oliver, Quinn, Gill) - 6:03

6. Light in the Sky (Byford, Johnson, Quinn) - 4:20

7. Iron Wheels (Byford, Glockler) - 4:13

8. Ain't Gonna Take it (Byford, Oliver, Carter, Glockler) - 4:59

9. Crash Drive (Saxon) - 4:19

10. Refugee (Saxon) - 6:05
CD 2

11. Solid Ball of Rock (Tchaichovsky, Broadbent) - 4:52

12. Great White Buffalo (Byford, Glockler) - 6:35

13. The Eagle Has Landed (Byford, Dawson, Oliver, Quinn) - 7:44

14. Princess of the Night (Byford, Dawson, Oliver, Quinn, Gill) - 5:14

15. Can't Stop Rockin' (Byford, Quinn) - 4:22

16. Denim and Leather (Byford, Dawson, Oliver, Quinn, Gill) - 6:39

17. Wheels of Steel / Demolition Alley (Saxon) - 12:54

Τα μέλη των Saxon

Το The Eagle Has Landed – Part II ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά
Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα
Πωλ Κουήν - κιθάρα
Νιμπς Κάρτερ - μπάσο
Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα
Δημήτρης Κεχαΐδης

Θεατρικές Παραστάσεις

Κατάλογος με τις θεατρικές παραστάσεις των θεατρικών έργων του Κεχαΐδη
Λιμνάτης

Τοποθεσία

Ο Λιμνάτης βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λεμεσού.  Βρίσκεται σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Μάμα, στα βορειοανατολικά με το Καπηλειό, στα ανατολικά με την Κορφή, στα νοτιοανατολικά με την Παραμύθα, στα νοτιοδυτικά με την Άλασσα, στα δυτικά με τον Δωρό και στα βορειοδυτικά με την Λάνια.

Φυσικό περιβάλλον

Ο Λιμνάτης είναι κτισμένος στη δυτική πλαγιά της κοιλάδας του ποταμού Λιμνάτη. Η άγρια βλάστηση της περιοχής περιλαμβάνει σκλήδρους, πλατάνια, μερσινιές, καλαμιώνες, αροδάφνες, πεύκα και διάφορα είδη θαμνώδους βλάστησης. Η καλλιεργήσιμη έκταση αποτελείται από ελιές, χαρουπιές, οπωροφόρα και εσπεριδοειδη δέντρα καθώς και αμπέλια. Το χαρακτηριστικό δέντρο της περιοχής είναι οι αμυγδαλιές.

Ονομασία

Η ονομασία του χωριού πιθανότατα προήλθε από τη λέξη λίμνη, καθώς στην περιοχή υπήρχε μεγάλος αριθμός λιμνών.

Ιστορία

Η περιοχή του Λιμνάτη κατοικείτο από την κλασική εποχή (500 - 323 π.Χ.). Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει μέσα από τάφους της εποχής που ανερεύθηκαν στην περιοχή. Επιπλέον, έχουν ανευρεθεί και τάφοι της ελληνιστικής περιόδου.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας, σύμφωνα με τον Λουί ντε Μας Λατρί, ο Λιμνάτης αποτελούσε φέουδο ευγενών.
Μποζιβόι Β΄ της Βοημίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Βρατισλάου Β΄ δούκα και πρώτου βασιλιά της Βοημίας και της Σβιετοσλάβας των Πιαστ, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Πολωνίας. 
Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπρέτισλαφ Β΄ δούκα της Βοημίας. Αντιτέθηκε στον εξάδελφό του Ούλριχ Α΄ δούκα τού Μπρνο, ο οποίος ανέκτησε το φρούριο, που είχε κατασχεθεί από τον πατέρα του. Ακολούθησε εμφύλια διαμάχη. Ο Ούλριχ/Όλντριχ Α΄ επρόκειτο να αναγνωρίσει την επικυριαρχία τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας για να κερδίσει την υποστήριξή του, αλλά ο Μποζιβόι Β΄ είχε ήδη εκικυρωθεί από τον βασιλιά της Γερμανίας ως υποτελής του. Τελικά ο Ούλριχ Α΄ αναγκάστηκε να διαφύγει στη Μοραβία.
Το 1102 ο Λαδίσλαος Α΄ Χέρμαν δούκας της Πολωνίας απεβίωσε και ακολούθησε έρδια για τη διαδοχή. Ο Μποζιβόι Β΄ και ο εξάδελφός του Σβατοπλούκ υποστήριξαν τον Ζμπιγκιέφ έναντι τού Μπολέσλαφ Γ΄ τού Στραβόστομου. Τότε ο Μπολέσλαφ Γ΄ δωροδόκησε τον Μποζιβόι Β΄, που αποσύρθηκε. Ο Σβατοπλούκ οργίστηκε και έφυγε, παίρνοντας μερικούς άρχοντες μαζί του. Προσπάθηκε να εγείρει τον Κολομάν της Ουγγαρίας εναντίον τού Μποζιβόι Β΄, αλλά δεν επέτυχε ως το 1107. Το έτος αυτό ο αδελφός του Μποζιβόι Β΄, ο Βλαδίσλαος Α΄ εξεγέρθηκε εναντίον του και με τη βοήθεια τού Κολομάν κατέλαβε την Πράγα. Ο Σβατοπλούκ που είχε πρόσφατα αιχμαλωτίσει τον Μποζιβόι Β΄, ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Ο Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας τον ανάγκασε να ελευθερώσει τον Μποζιβόι Β΄.
1740 Πάαβο Νούρμι

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Πάαβο Νούρμι είναι F.
Γουές Μπέντλεϋ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Τζόουνσμπορο του Αρκάνσας από την Τσέρι και τον Ντέιβιντ Μπέντλεϋ. Έχει τρεις αδερφούς: τον Φίλιπ, τον Τζέιμι και τον Πάτρικ. Μεγάλωσε στο Μάουντεν Χόουμ και αργότερα στο Σέργουντ. Φοίτησε στο λύκειο Σύλβιαν Χίλς και αφού νίκησε σε πολλούς τοπικούς διαγωνισμούς υποκριτικής, εισήχθη κατόπιν στη φημισμένη σχολή Τζούλιαρντ στη Νέα Υόρκη. Το 2001 παντρεύτηκε την Τζένιφερ Κουάνζ.
Ενώ ακόμη φοιτούσε στη σχολή έπαιξε σε θεατρικές παραστάσεις όπως ο «Ερρίκος Δ’», «Part 1» και «The Weavers». Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έκανε στην ταινία «Serendipity Lane» το 1995. Ο διασημότερος μέχρι σήμερα ρόλος του ήταν στην βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1999, με τίτλο «American Beauty», όπου υποδύθηκε το Ρίκι, το νεαρό γείτονα του πρωταγωνιστή Κέβιν Σπέισι. Κράτησε το δεύτερο ανδρικό ρόλο στην ταινία «Τα Τέσσερα Φτερά» του Σεχάρ Καπούρ, και πρόσφατα έλαβε μέρος στο ντοκιμαντέρ του T.W. Zierra με τίτλο «My Big Break».
Για την ερμηνεία του στο American Beauty έλαβε μια υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA B’ ανδρικού ρόλου, ενώ κέρδισε το βραβείο του National Board of Review για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο το 1999.
Έντιθ Φάρκας

Νεότητα και Εκπαίδευση

Η Έντιθ Φάρκας (Ουγγρικά: Έντιτ Γκούλαν Φάρκας) γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1921 στο Σεντγκότχαρτ της Ουγγαρίας. Παρακολούθησε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Σεντγκότχαρτ, στο Γκιούρ και στη Βουδαπέστη. Το 1939, η Φάρκας εισήχθη στο πανεπιστήμιο, από όπου αποφοίτησε το 1944, με πτυχίο φυσικομαθηματικού, από το Καθολικό Πανεπιστήμιο Παζμανύ Πήτερ της Βουδαπέστης. Ως πρόσφυγας κατέφυγε το 1949 στη μακρινή Νέα Ζηλανδία, όπου ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στη Φυσική το 1952 στο Βικτωριανό Πανεπιστήμιο στο Ουέλλινγκτον.

Καριέρα

Η Φάρκας ήταν μετεωρολόγος και ερευνήτρια του όζοντος. Ξεκίνησε την εργασία της ως μετεωρολόγος στον ερευνητικό τομέα της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας της Νέας Ζηλανδίας το 1951, όπου συνέχισε το έργο της για 35 σχεδόν χρόνια.
Η Φάρκας επέβλεπε τα επίπεδα του όζοντος από τη δεκαετία του 1950 ως και τη συνταξιοδότησή της το 1986, όντας κορυφαία διεθνώς ερευνήτρια επί του θέματος. Τη δεκαετία του 1960 η εργασία της εστιάστηκε στη μελέτη του ατμοσφαιρικού όζοντος και της μέτρησης του συνολικού όζοντος, με τη χρήση του φασματοφωτόμετρου όζοντος του Ντόμπσον. Έγινε μέλος μιας μικρής διεθνούς ομάδας επιστημόνων που αφοσιώθηκαν στη μελέτη του ατμοσφαιρικού όζοντος, του οποίου το επιστημονικό ενδιαφέρον εκείνη την εποχή περιοριζόταν απλά ως βοηθητικού στοιχείου για μελέτες κυκλοφορίας της ατμόσφαιρας. Η συνεισφορά της στην ανακάλυψη της «Τρύπας του όζοντος» ήταν ουσιαστική, συμβάλλοντας έτσι για πάντα στην αλλαγή της οικολογικής συμπεριφοράς του κοινού σχετικά με την ατμοσφαιρική ρύπανση. Το ενδιαφέρον της για τις μετρήσεις του ατμοσφαιρικού όζοντος είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την εφαρμογή της επιστημονικής της εξειδίκευσης στις μελέτες και μετρήσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και της ατμοσφαιρικής θολότητας.
Το βιβλίο «The Farkas Files» («Οι φάκελοι Φάρκας»), βασίζεται στα δύο ημερολόγια που έγγραψε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Θάνατος και Κληρονομιά

Η Φάρκας ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Χένρυ Χιλλ της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας της Νέας Ζηλανδίας το 1986 μετά τη συνταξιοδότησή της. Το 1988 έλαβε ειδική αναγνώριση για την τριακονταετή συνεισφορά της στη μελέτη του όζοντος, στο συνέδριο όζοντος της Γερμανίας εκείνης της τετραετίας. Η Έντιθ δώρισε ορισμένα προσωπικά της αντικείμενα, σχετικά με τις μελέτες και την καριέρα της στο Μουσείο, συμπεριλαμβανομένων πετρωμάτων από την Ανταρκτική, φωτογραφιών, εκδόσεων και του πρωτοτύπου της νουβέλας της κατά την παραμονή της στην παγωμένη ήπειρο. Απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου του 1993, στο Ουέλλινγκτον, μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο των οστών.
Πατριωτικό Τραγούδι

Ιστορία

Αρχικά, ο ύμνος δεν ήταν ένα τραγούδι, αλλά μια σύνθεση για πιάνο χωρίς στίχους, που γράφτηκε από τον Μιχαήλ Γκλίνκα (1804–1857), ενώ ο γαλλικός τίτλος ήταν ο Motif de chant national. Το τραγούδι έχει μπερδευτεί το κλείσιμο της χορωδίας Μια Ζωή για τον Τσάρο του Γκλίνκα, μάλλον επειδή και τα δύο αρχίζουν με την ίδια λέξη ("Σλάβ'σγια"), αλλά οι δύο συνθέσεις είναι άσχετες μεταξύ τους (αν και η μουσική της όπερας έχει επίσης προταθεί ως υποψήφια για τον Ρωσικό εθνικό ύμνο).
Η μελωδία του "Πατριωτικού τραγουδιού" μοιάζει με την μελωδία του ύμνου Christe, qui lux es et dies, από τον πολωνό συνθέτη Βεντσεσλάους Σαμοτουλίνους (1526-1560). Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς η οικογένεια του Γκλίνκα έχει Πολωνικές ρίζες. 
Το 1990, ο Μπόρις Γιέλτσιν επέλεξε τη μελωδία ως το νέο ρωσικό εθνικό ύμνο και εγκρίθηκε επίσημα στις 23 Νοεμβρίου του 1990 από το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσίας, και αυτό επιβεβαιώθηκε το 1993 όταν ψηφίστηκε το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 1999 ο Βίκτωρ Ραντούγκιν κέρδισε ένα διαγωνισμό για την προσθήκη κατάλληλων λέξεων για τον ύμνο, με το ποίημα Славься, Россия! ("Σλάβ'σγια, Ροσσίγια!" - "Είσαι ένδοξη, Ρωσία!"). Ωστόσο, οι στίχοι του ποιήματος δεν προστέθηκαν ποτέ ως εθνικός ύμνος. 
Επίσης, έχει αποδειχθεί ότι αυτός ο ύμνος δεν ήταν δημοφιλής σε πολλούς πολιτικούς, δημόσια πρόσωπα και το ρωσικό κοινό, λόγω της μελωδίας και της έλλειψης στίχων, που κατά συνέπεια, ο ύμνος αδυναμούσε να εμπνεύσει τους Ρώσους αθλητές κατά την διάρκεια διεθνών διαγωνισμών.
Ο ύμνος του Γκλίνκα αντικαταστήθηκε από τον διάδοχο του Γέλτσιν ως Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τον Βλαντιμίρ Πούτιν όταν ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Μαΐου 2000. Το ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα ενέκρινε την μουσική του Εθνικού Ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης, με νέους στίχους, τον Δεκέμβριο του 2000. Ο Γιέλτσιν επέκρινε τον Πούτιν για την υποστήριξη της επαναφοράς του Σοβιετικού εθνικού ύμνου, αν και οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι πολλοί Ρώσοι ευνοούνταν από αυτή την απόφαση.

Πάνω από την Πατρίδα Μεγαλοπρεπώς

Το Πάνω από την Πατρίδα Μεγαλοπρεπώς (Nad Otchiznoy Velichavo) του Βλαντιμίρ Καλίνκιν, ήταν μια άλλη προτεινόμενη σειρά των στίχων. Γράφτηκε το 1998, ενώ ο ύμνος εκτελούνταν από τον τιμημένο ρώσο καλλιτέχνη Βλαντιμίρ Ντετάγιοφ. Η Δούμα είχε ενημερωθεί για την ύπαρξη του κομματιού τον Απρίλιο του 1999. Με πρωτοβουλία του Υπουργείου Εθνικής Πολιτικής της Ρωσίας, αυτό το κομμάτι παρουσιάστηκε δημόσια για πρώτη φορά στο Πρώτο Συνέδριο της Συνέλευσης των Λαών της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του ίδιου έτους, ο ύμνος εκτελέστηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό "Ράδιο της Ρωσίας" και στο τηλεοπτικό κανάλι "Moskoviya", αφιερωμένο να γράφει το κείμενο του ύμνου της χώρας.
Τον Ιανουάριο του 2000, σε μία ορχηστική διασκευή και ηχογράφηση που εκτελέστηκε από την Εθνική Ακαδημαϊκή Ορχήστρα παραδοσιακών Οργάνων Ρωσίας, εκτελέστηκε ο ύμνος ''Σλάβ'σγια Ροσίγια''. Αν και έλαβε πολύ θετικές κριτικές, το τραγούδι δεν έλαβε ποτέ επίσημη θέση.
Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ

Ιστορία

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ διεξήχθηκε για πρώτη φορά το 1986. 4 όμαδες (Δάφνη Τρούλλων,Δυναμό Περβολιών, ΚΝ Καλού Χωριού, Κούρης Ερήμης) το έχουν κατακτήσει απο δύο φορές.Σε ότι αφορά τις ομοσπονδίες, 6 κατακτήσεις μετρά η ΕΠΕΛ, απο 5 η ΕΠΟΛ και η ΠΑΑΟΚ, 4 η ΕΠΟΠΛ, απο 3 η ΠΟΕΛ,η ΑΟΚΝΕΛ και η ΑΠΟΕΣΠ, απο 2 η ΠΟΑΣΠ και η ΟΠΝ ΣΕΚ Λάρνακας και 1 η ΠΟΑΛ.

Δομή

Στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ συμμετέχουν οι κυπελλούχοι των 12 αγροτικών ομοσπονδιών της Κύπρου. Σε περίπτωση που ο κυπελλούχος είναι ταυτόχρονα και πρωταθλητής, τότε δικαιώμα συμμετοχής στο κύπελλο έχει ο φιναλίστ. Όλοι οι αγώνες και ο τελικός είναι μονοί, νοκ-αουτ και διεξάγονται σε ουδέτερα γήπεδα.
Pollapönk

Οι Pollapönk είναι Ισλανδικό συγκρότημα που εκπροσώπησαν την Ισλανδία  στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2014 στην Κοπεγχάγη, την πρωτεύουσα της Δανίας, με το τραγούδι τους No Prejudice (Όχι Προκαταλήψεις).

Ιστορία

Οι Pollaponk ιδρύθηκαν το 2006 από τον τραγουδιστή Heidar Orn Kristjansson και τον κιθαρίστα Haraldur Freyr Gislason, μέλη του ροκ συγκροτήματος Botnleoja. Και οι δύο, που σπούδαζαν για να εργαστούν ως δασκάλοι, ήθελαν να δημιουργήσουν μουσική που θα μπορούσαν να απολαμβάνουν τα παιδιά και οι οικογένειες τους. Το πρώτο τους άλμπουμ, με τίτλο Pollapönk, δημιουργήθηκε ως πτυχιακή εργασία του ντουέτου για το Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης της Ισλανδίας. Το επόμενο έτος, ο αδελφός του Haraldur ο Arnar Por Gislason και ο Guoni Finnsson μπήκαν στο συγκρότημα, παίζοντας ντραμς και μπάσο αντίστοιχα. Το κουαρτέτο κυκλοφόρησε ένα δεύτερο άλμπουμ, με τίτλο Meira Pollaponk (ελλ. Περισσότερο Pollaponk) το  2010. Ακολούθησε το 2011 το Aoeins Meira Pollaponk (Απλά Περισσότερο Pollaponk).
Το 2014, οι Pollaponk πήραν μέρος μαζί με το τραγούδι τους Enga Fordoma στο Songvakeppnin 2014, το διαγωνισμό για την επιλογή του εκπροσώπου της Ισλανδίας σε αυτήν την χρονιά του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision, νικώντας 297 συνολικά συμμετοχές. Το τραγούδι είναι τραγούδι διαμαρτυρίας για τα κακά της προκατάληψης και του εκφοβισμού.  Το τραγούδι στη συνέχεια μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τον Αμερικανό μουσικό John Grant, υπό τον τίτλο No Prejudice (Όχι Προκαταλήψεις), και το τραγούδησαν σε αυτήν την μορφή για τον 59ο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2014 στην Κοπεγχάγη, στο B&W Hallerne στην Δανία. Οι Pollaponk κατάφεραν να περάσουν την Ισλανδία κατακτώντας στον ημιτελικό την 8η θέση με 61 πόντους, στον Μεγάλο Τελικό του 59ο Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision το 2014 στην Κοπεγχάγη, κατακτώντας την 15η θέση με 58 βαθμούς ανάμεσα σε 26 φιναλίστ.