google/wiki40b huggingface dataset:
Σιράλι Μουσλίμοφ

Ζωή

Σύμφωνα με τον μύθο, δούλευε σκληρά κάθε μέρα, περίπου 167 χρόνια, δεν κάπνιζε ούτε έπινε, έτρωγε μόνο φρούτα, λαχανικά, ψωμί ολικής αλέσεως, ζωμό κοτόπουλου, τυρί με χαμηλά λιπαρά και γιαούρτι. Είχε πολλούς συζύγους στην ζωή του. Αρρώστησε από πνευμονία το 1972 ή το 1973, αλλά πέθανε το 1973. 
Η ιστορία του μαθεύτηκε το 1973 από το National Geographic, που είπε ότι είχε ιππεύσει και είχε φυτέψει έναν οπωρώνα την δεκαετία του 1870. Αργότερα ανακάλεσε την αίτηση. Το βιβλίο ρεκόρ Γκίνες δεν την τοποθέτησε, καθώς αυτό είναι αμφισβητήσιμο μαζί με άλλες παρόμοιες αιτήσεις.
Η οικογενειακή του κατάσταση είναι αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με το National Geographic, είχε μια σύζυγο 120 ετών που παντρεύτηκαν 102 χρόνια. Το περιοδικό Τάιμ έχει την θεωρία ότι είχε μια σύζυγο 107 ετών. Μια άλλη θεωρία, λέει ότι στην ηλικία των 136 παντρεύτηκε και είχε μια κόρη. 
Το μόνο αποδεκτό στοιχείο στην θεωρία σχετικά με την ηλικία του είναι ότι το επίσημο πιστοποιητικό του είχε την ημερομηνία γέννησης του. Ωστόσο, δεν είχε γνωστό πιστοποιητικό γέννησης. 

Φήμη

Η περίπτωσή του έγινε γνωστή το 1963 όταν ο νεαρός φωτορεπόρτερ του TASS, Καλμάν Κασπίγιεφ πήγε στο χωριό για να του κάνει συνέντευξη. Αυτό δημοσιεύτηκε στον σοβιετικό τύπο, από το National Geographic και την Danone, επειδή στην δίαιτα του περιελάμβανε το γιαούρτι. Αυτό άλλαξε την ζωή του χωριού, καθώς συνδέθηκε σε αυτήν το ηλεκτρικό ρεύμα και δεχόταν ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. 
Πολλοί δυτικοί στην δεκαετία του 1970 γνωστοποίησαν τον ισχυρισμό στο Αζερμπαϊτζάν και στην περιοχή του Καυκάσου όταν η εταιρεία Danone έκανε μια διαφήμιση που έκανε αρκετούς ανθρώπους να το προτείνουν καθώς η διάρκεια ζωής τους μπορεί να μεγαλώσει με κατανάλωση γιαουρτιού.
HMS Concord (1916)

Κατασκευή

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε παραγγείλει δύο ταχέα αναγνωριστικά καταδρομικά το 1914, όμως με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου η κατασκευή τους ανεστάλη. Παρόλα αυτά σημαντικές ποσότητες υλικού είχαν διατεθεί ήδη για τη ναυπήγησή τους και μεγάλο μέρος αυτού αξιοποιήθηκε τελικά για την δημιουργία του Concord και του αδελφού πλοίου HMS Centaur. Τη ναυπήγηση ανέλαβε η Vickers Limited, με τις εργασίες να ξεκινούν τον Φεβρουάριο του 1915 και την καθέλκυση να λαμβάνει χώρα την 1η Απριλίου 1916.

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Το Concord ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1916 και εντάχθηκε στην 5 Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών, που αποτελούσε τμήμα της Δύναμης Χάργουιτς (Harwich Force). Ο σχηματισμός αυτός επιχειρούσε στην Βόρεια Θάλασσα με αποστολή την προστασία των ανατολικών προσβάσεων στο στενό του Ντόβερ και το κανάλι της Μάγχης. Παρέμεινε σε όλη την διάρκεια του πολέμου και μετά από αυτόν, μέχρι το Μάρτιο του 1919. Μετά από την συνθηκολόγηση της Γερμανίας έπλευσε τον Δεκέμβριο του 1918/Ιανουάριο του 1919 στην Βαλτική για να πραγματοποιήσει μαζί με το καταδρομικό HMS Cardiff εθιμοτυπική επίσκεψη στην Κοπεγχάγη και για να παραλάβει απελευθερωθέντες Βρετανούς αιχμαλώτους πολέμου από το Ντάντσιχ και το Στσέτσιν.

Μεταπολεμική περίοδος

Το Concord εντάχθηκε στην 3η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών του Στόλου της Μεσογείου μέχρι τον Ιούλιο του 1923, οπότε και στάλθηκε για επισκευές και ανανέωση. Τον Μάιο του 1924 επέστρεψε στην Μεσόγειο, ξανά στην 3η Μοίρα. Το 1925 στάλθηκε στον Σταθμό Αυστραλίας (Australian Station) για να αντικαταστήσει το HMAS Brisbane και από το 1925 ως το 1926 ήταν στον Σταθμό Κίνας (China Station). Το 1926 επέστρεψε στην 3η Μοίρα στην Μεσόγειο και παρέμεινε επιχειρησιακό με αυτήν μέχρι να σταλεί στην εφεδρεία στο Πόρτσμουθ τον Οκτώβριο του 1917. Τον Φεβρουάριο του 1928 μετέφερε στρατεύματα στην  Κίνα και την περίοδο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε ανανέωση και επισκευή του. Εν συνεχεία αξιοποιήθηκε από το σχολείο διαβιβάσεων στο Πόρτσμουθ μέχρι τον Ιανουάριο του 1933. Το 1932 ανέλαβε επίσης την μεταφορά του εξόριστου νεκρού βασιλιά Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας στην Λισαβόνα.
Παροπλίστηκε το 1933 και πωλήθηκε για σκραπ το 1935.
Αρρηφόριον

Μορφολογία

Σύμφωνα με τις ανασκαφές, μπορούμε να διακρίνουμε τρεις διαφορετικές οικοδομικές φάσεις. Η πρώτη ανάγεται πιθανότατα στους χρόνους του Πεισίστρατου καθώς το τμήμα του κλασικού βόρειου τείχους της Ακρόπολης στο οποίο εφάπτεται έχει χαμηλότερη ευθυντηρία. Στην δεύτερη φάση του διακρίνεται μεγάλη βιασύνη κατά την κατασκευή καθώς αυτή έγινε αμέσως μετά τους Περσικούς Πολέμους. Η τελική τρίτη φάση βασίστηκε στην ολική διαμόρφωση του εδάφους της βόρειας πλευράς, σε συνδυασμό με την κατασκευή του Ερεχθείου και κατά συνέπεια το κτήριο θεμελιώθηκε κατά 3 μέτρα ψηλότερα από το προηγούμενο. Το Αρρηφόριον ήταν κατασκευασμένο από πωρόλιθο και είχε τέσσερις πλευρές με μήκος 12,5 μέτρα η κάθε μία. Στην νότια πλευρά όπου και η κεντρική είσοδος, υπήρχε κιονοστοιχία με δύο ή τέσσερις Δωρικούς κίονες. Στα δυτικά, υπήρχε μία τειχισμένη αυλή όπου οι Αρρηφόρες έπαιζαν και ονομαζόταν Σφαιρίστρα των Αρρηφόρων. Πολύ σημαντικό ρόλο στο κτίριο αλλά και στις γιορτές τις οποίες εξυπηρετούσε, ήταν η σκαλισμένη στην βόρεια πλαγιά της Ακρόπολης κλίμακα η οποία συνέδεε το Αρρηφόριο με την πόλη. Από αυτήν την κλίμακα γινόταν η «Κάθοδος των Αρρηφόρων» κατά τα Αρρηφόρια

Σημερινή Κατάσταση

Το κτήριο εντοπίστηκε το 1886 από τους Γκέοργκ Κάβεραου και Παναγιώτη Καββαδία αλλά αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό αρχαιολόγο Βίλελμ Δαίρπφελντ το 1920. Σώζονται μόνο τα θεμέλια των τριών φάσεων τα οποία λόγω της έκθεσής τους από την περίοδο της ανασκαφής διαβρώθηκαν σημαντικά. Για τον λόγο αυτό αποφασίστηκε η πλήρης κατάχωση των ευρημάτων ώστε να προστατευθούν. Αυτό πραγματοποιήθηκε το 2006 από την Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως και σήμερα τα ίχνη του κτηρίου αυτού δεν είναι ορατά.
Αποένζυμο

Αποένζυμο είναι το πρωτεϊνικό τμήμα ορισμένων ενζύμων, το οποίο μόνο του είναι ανενεργό. Στις περιπτώσεις αυτές, που είναι και οι περισσότερες, καταλυτική δράση εμφανίζεται μόνο με τη μορφή του ολοενζύμου, δηλ. ενός συμπλόκου του αποενζύμου με ένα συνένζυμο που αποτελεί το καταλυτικό ενεργό τμήμα του ενζύμου
Ανδρέας Ζάκκας

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1892 στον Πειραιά και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρχικά εισήλθε στην υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας. Το 1923 ανέλαβε διευθυντής Εργασίας και Κοινωνικής Προνοίας. Απολύθηκε το 1935 για τα πολιτικά του φρονήματα και επανήλθε στην υπηρεσία τον Απρίλιο του 1945, οπότε διορίστηκε διευθυντής στο Υπουργείο Εργασίας. Από τις 11 Απριλίου ως την 1η Νοεμβρίου 1945 ήταν υπουργός Εργασίας στην πρώτη και στην δεύτερη κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη και μετά στην κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Στην ντε φάκτο κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη ανέλαβε  υφυπουργός Εργασίας από τις 10 Δεκεμβρίου 1945 ως τις 4 Απριλίου 1946.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών το 1950 με την ΕΠΕΚ (Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων) και επανεξελέγη το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση (ΔΚΕΛ). Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ. Στα επόμενα χρόνια ανέπτυξε φιλειρηνική δράση και το 1962 επανεξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη.
Απεβίωσε το 1971. Ήταν παντρεμένος με την Πολυξένη Ριμενά, η οποία απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1985.
Ηλίας Κουλουκουντής (1856-1926)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κάσο το 1858. Αφού αποπεράτωσε εκεί τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στη Ναυτική Εμπορική Σχολή, όπου έλαβε δίπλωμα πλοιάρχου. Ακολούθησε τις επαγγελματικές ενασχολήσεις του πατέρα του στη ναυτιλία, ο οποίος ήταν καπετάνιος και καραβοκύρης.
Ο Κουλουκουντής, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες εφοπλιστές του καιρού του, απέκτησε σημαντική περιουσία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έχοντας, έτσι, σημαντικά ποσά στην κατοχή του, αποφάσισε τον Οκτώβριο του 1917 να ιδρύσει τράπεζα, διαθέτοντας για το σκοπό αυτόν 5 εκ. δραχμές, η οποία έλαβε το όνομα Τράπεζα Ηλία Μ. Κουλουκουντή. Ένα χρόνο αργότερα, μέσω αυτής, συνέστησε την Ελληνικήν Τράπεζαν Εμπορίου, Βιομηχανίας και Ναυτιλίας, με μετοχικό κεφάλαιο 15 εκ. δραχμές. Ίδρυσε επίσης μια ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία Ποσειδών.
Ο Ηλίας Κουλουκουντής απεβίωσε το 1926. Ο (τέταρτος) γιος του, Μανώλης Κουλουκουντής, υπήρξε ένας από τους «πατριάρχες» του ελληνικού εφοπλισμού, ιδρυτής -μαζί με τον Μηνά Ρεθύμνη- της ναυτιλιακής εταιρείας Rethimnis-Kulukundis Ltd. το 1921 στο Λονδίνο.
Η Σταύρωση (9ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο

Περιγραφή

Η απεικόνιση της Σταύρωσης είναι η μία όψη από την αμφιπρόσωπη εικόνα που φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι διαστάσεις της είναι 105Χ 65 εκ. Οι άγγελοι ανήκουν στον 9ο αι. ενώ είναι επιζωγραφισμένη σε τεχνοτροπία του 13ου αι. Η θλίψη εκφράζεται στα πρόσωπα "με τρόπο απλό και ρυθμικό, αλλά δυνατό που θυμίζει το 13ο ιταλικό αιώνα. Στην παράσταση της Σταύρωσης που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό στο Εργαστήριο Συντήρησης του Βυζαντινού Μουσείου από τον Α Μαργαριτώφ το 1960. διακρίνοντας τρία διαφορετικά στρώματα ζωγραφικής Από τον 9ο αι. διατηρείται ο σταυρός, οι δύο άγγελοι με τα πόδια πτηνού, το σώμα του Εσταυρωμένου, το χέρι του Ιωάννησε δέηση, και στον αριστερό ώμο της Παναγίας δοχείο που κρατούσε ο άγγελος (συμβολισμός της Εκκλησίας) Ο κάμπος με τα άστρα και οι επιγραφές θεωρούνται προσθήκες του 10ου αι. Τέλος στη ζωγραφική φάση του 13ου αι. ανήκει η Παναγία, ο Ιωάννης και η κεφαλή του Χριστού. Σύγχυση επικρατεί σχετικά με την ακριβή προέλευση της πίσω όψης της εικόνας, η οποία απεικονίζει την Παναγία Παμμακάριστο. Στο βιβλίο καταγραφής του Βυζαντινού Μουσείου (1915) αναφέρεται πως παραχωρήθηκε από τη μονή Ευεγγελιστρίας του Δήμου Πέτα , χωρίς καμία άλλη διευκρίνηση σχετικά με τη γεωγραφική θέση. Ο Γεώργιος Σωτηρίου ανέφερε πως προερχόταν από τη βυζαντινή μονή της Κόιμησης της Θεοτόκου στη Σκριπού της Βοιωτίας, και δωρήθηκε από τη Μονή Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα. Η Μαρία Σωτηρίου θεωρεί ότι προέρχεται από τη Μονή Ευεγγελιστρίας στο χωριό Πέτα κοντά στην Άρτα της Ηπείρου και αποδίδει την επιζωγράφησή της σε εργαστήριο της περιοχής αυτής. Η αρχαιολόγος Χρ. Μπαλτογιάννη υπέθεσε πως προερχόταν από τη μονλη Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα Θηβών και μεταφερθηκε εκεί από τη γειτονική εκκλησία της Σκριπούς.
Κώστας Πρέκας

Θεατρική πορεία

Ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στη Σχολή Θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη το 1964. Τον ίδιο χρόνο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θεατρικό "σανίδι" στο έργο "Τρεις αδελφές" του Τσέχοφ, μετέχοντας στο θίασο του Κώστα Μουσούρη.
Το 1971 ίδρυσε το δικό του θίασο ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του '80 στράφηκε ολοκληρωτικά στο θέατρο, υπηρετώντας κυρίως το κλασικό ρεπερτόριο. Αρκετά νωρίτερα είχε ξεκινήσει να αναπτύσσει καλλιτεχνικές συνεργασίες με διαφόρους θιάσους, ενώ συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.
Ο Πρέκας έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός και από τον κινηματογράφο, όπου πρωταγωνίστησε σε περίπου 20 ταινίες, κάποιες από τις οποίες ήταν υπερπαραγωγές. Για την ερμηνεία του στην ταινία του Ντ. Δαδήρα «Στα Σύνορα της Προδοσίας» τιμήθηκε με το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1968.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας ο Κώστας Πρέκας έλαβε μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές παραγωγές. Ο ίδιος σε κατά καιρούς δηλώσεις και εμφανίσεις του στα ΜΜΕ δεν έχει κρύψει ότι παραμένει λάτρης εκείνης της περιόδου όπως και παλαιότερων καταστάσεων εκτροπής.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2010 είχε αποκτήσει ιδιόκτητο χώρο, το θέατρο "Όραμα" στην περιοχή του Παπάγου.

Αθλητική καριέρα

Ο Κώστας Πρέκας ήταν πρωταθλητής Ελλάδας στις καταδύσεις στο αναπηδητήριο το 1963, 1964, 1965, 1966 και 1967, καθώς και από τραμπολίνο 3 μέτρων το 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966 και 1967.
Τέιτ Μπρίταιν

Ιστορία

Η πινακοθήκη στεγάζεται σε κτήριο που χτίστηκε το 1897, επί της τοποθεσίας όπου παλαιότερα βρίσκονταν η φυλακή του Μίλιμπανκ η οποία κατεδαφίστηκε το 1890. Η κατασκευή του κτηρίου της πινακοθήκης χρηματοδοτήθηκε από τον έμπορο ζάχαρης Χένρι Τέιτ. Ξεκίνησε να κτίζεται το 1893 και τα εγκαίνιά του έγιναν στις 21 Ιουλίου 1897 ως Εθνική Πινακοθήκη Βρετανικής Τέχνης, ήταν γνωστό όμως ως Πινακοθήκη Τέιτ. Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της, η πινακοθήκη υπέστη καταστροφές από πλημμύρες του Τάμεση και από βομβαρδισμούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Πινακοθήκη Τέιτ φιλοξενούσε έργα παλαιών και σύγχρονων καλλιτεχνών μέχρι το 2000, όταν και δημιουργήθηκε η Πινακοθήκη Σύχρονης Τέχνης Τέιτ.
To 1928 η πινακοθήκη πλημμύρισε μετά από υπερχείλιση του Τάμεση και την κατάρρευση των φραγμάτων που ακολούθησε, και προκλήθηκαν σημαντικές φθορές σε πολλά έργα τέχνης. 
Εκτεταμένες φθορές στο κτήριο σημειώθηκαν κατά τον συνεχόμενο βομβαρδισμό του Λονδίνου από την γερμανική αεροπορία στον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο τα περισσότερα έργα τέχνης είχαν μεταφερθεί σε ασφαλείς τοποθεσίες, ενώ για έναν μεγάλου μεγέθους πίνακα (Resurrection) του Στάνλεϋ Σπένσερ  ο οποίος δεν ήταν δυνατό να μετακινηθεί, χτίστηκε ένας τοίχος από τούβλα μπροστά του ώστε να προστατευτεί.
Το 1970, το κτήριο κρίθηκε ως διατηρητέο (Grade II*) κατά το βρετανικό σύστημα αξιολόγησης.
Το 2012, κατέστη δυνατό να συγκεντρωθεί το ποσό των 45 εκατομμυρίων λιρών για την διενέργεια μεγάλης ανακαίνισης, εκ των οποίων το 1 εκατομμύριο προήλθε από δωρεές των μελών της πινακοθήκης, και 4.9 από τον βρετανικό οργανισμό τυχερών παιχνιδιών.Κατά την διάρκεια των εργασιών το μουσείο παρέμεινε ανοικτό, ενώ με την ολοκλήρωση τους το 2013 το κτήριο είχε συνολικά 9 νέες αίθουσες με ενισχυμένο ξύλινο δάπεδο ώστε να μπορούν να τοποθετηθούν αγάλματα, νέα είσοδο προς την πλευρά του Τάμεση και νέα σπειροειδή σκάλα στην κεντρική αίθουσα η οποία ενώνει τον 1ο με τον 2ο όροφο κάτω από τον γυάλινο τρούλο του κτηρίου.

Εγκαταστάσεις

Στο κτήριο υπάρχουν 3 εστιατόρια, ένα πολυτελείας, ένα το οποίο λειτουργεί επίσης ως καφετέρια, και ένα μόνο για τα μέλη στην αντίστοιχη αίθουσα του 2ου ορόφου. Στο κτήριο επίσης στεγάζονται η αίθουσα εκτυπώσεων και ζωγραφικής, καθώς και η βιβλιοθήκη και το αρχείο της Τέιτ τα οποία διαθέτουν το δικό τους αναγνωστήριο.
Υπάρχει απευθείας πλωτή σύνδεση μεταξύ της Τέιτ Μπρίταιν και του Τέιτ Μόντερν μέσω ταχύπλοου οχήματος επί του ποταμού Τάμεση, το οποίο αναχωρεί από την προβλήτα του Μίλιμπανκ μπροστά από το κτήριο της πινακοθήκης.
Στο πίσω μέρος του κτηρίου της πινακοθήκης, υπάρχουν τα κτήρια όπου στεγάζονται οι διοικητικές υπηρεσίες για όλο τον οργανισμό Τέιτ. Εκεί στεγάζεται και το καφεκοπτείο της πινακοθήκης όπου παράγεται καφές και κατόπιν διατίθεται προς πώληση.

Σύγχρονη τέχνη

Μέρος της πινακοθήκης φιλοξενεί επίσης γενικά έργα σύγχρονης τέχνης, τα οποία ανανεώνονται συχνά και δεν αποτελούν μέρος της μόνιμης συλλογής.
Στην πινακοθήκη επίσης εκθέτονται οι καλλιτεχνικές συμμετοχές του βραβείου Τέρνερ.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1920

Το ΙΕ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο από τις 23 ως τις 26 Απριλίου 1920, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Πολυνίκης των αγώνων και πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. "Συναισθηματικός νικητής" των αγώνων αναδείχθηκε ο Πανιώνιος, οι αθλητές του οποίου κατέκτησαν πέντε νίκες και δώδεκα βραβεία (μετάλλια) συνολικά, με αποτέλεσμα να αποθεωθούν από τους χιλιάδες θεατές. Για άλλη μια χρονιά δεν διεξήχθη Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: μετάλλιο, δίπλωμα και κλαδί δάφνης.

Χρονικό των αγώνων

Τους αγώνες παρακολούθησε πλήθος κόσμου, ενώ επίτιμος πρόεδρος της ελλανοδίκου επιτροπής τοποθετήθηκε ο ιδιαίτερα λαοφιλής βασιλιάς Αλέξανδρος, που έδωσε το παρόν πολλές φορές στο Στάδιο. Το παρόν έδωσε και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος την τρίτη ημέρα των αγώνων καθώς και διάφοροι υπουργοί. Εκτός των μελών του ΣΕΓΑΣ και της ΕΟΑ στην τεχνική επιτροπή αναφέρονται για πρώτη φορά και δυο Αμερικανοί γυμναστές, ο Μάγιερς και ο Μάριοτ. Οι αγώνες αποτέλεσαν πρόκριμα για την συγκρότηση της ομάδας που θα μετείχε στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας, που διεξήχθη τον Αύγουστο του 1920. Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση "Μετέχουν οι αθληταί των Σωματείων όλης της Ελλάδος, Παλαιάς και Νέας". Στους αγώνες προστέθηκαν νέα αγωνίσματα, όπως τα 10χλμ και οι σκυταλοδρομίες 4Χ100 και 4Χ400, ενώ εντάχθηκε ξανά μετά από χρόνια η άρση βαρών με ένα και δύο χέρια. Όμως, οι αγώνες στιγματίστηκαν από αδικίες σε βάρος κάποιων αθλητών, με αποτέλεσμα να υπάρχουν διαμαρτυρίες και "εις ολόκληρος σύλλογος απέσχε των αγώνων προς μεγάλην ζημίαν του αθλητισμού", χωρίς να διευκρινίζεται ποιος σύλλογος ήταν αυτός. Για το λόγο αυτό τα αποτελέσματα των πανελληνίων τελικά δεν αποτέλεσαν κριτήριο επιλογής για τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες και διοργανώθηκαν ειδικοί αγώνες πρόκρισης, στις 21 Ιουνίου 1920 στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Ντιφενμπάχια

Ιδανικές συνθήκες για εσωτερικούς χώρους

Η Ντιφενμπάχια μπορεί να αναπτυχθεί σε τροπικά κλίματα, αλλά όχι και στην περίπτωση της ανάπτυξης σε εσωτερικό χώρο. Θερμοκρασίες κάτω των 5˚C μπορούν να σκοτώσουν το φυτό. Η κατάλληλη θερμοκρασία για τη διατήρησή του είναι από 18 έως 30˚C. Χρειάζεται φωτισμό αλλά φιλτραρισμένο φως ηλίου, για παράδειγμα μέσω ενός παραθύρου. Όταν το φυτό φτάσει στο σπίτι από το θερμοκήπιο, θα χρειαστεί μεταφύτευση. Ο ψεκασμός στα φύλλα και το συχνό πότισμα είναι απαραίτητα για την ευεξία του φυτού. Επίσης χρειάζεται υγρό χώμα, στο οποίο πρέπει να προστίθεται λίπασμα είτε υγρό είτε στερεό. Τα φύλλα περιοδικά αναδιπλώνονται και πέφτουν για να δημιουργηθούν νέα. Το κιτρίνισμα των φύλλων είναι γενικά σημάδι προβληματικών συνθηκών, όπως έλλειψη τροφής στο χώμα.
Έρνεστ Μπάι Κορόμα

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1953 στο Μακένι της επαρχίας Μπομπάλι, στα βόρεια της χώρας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της χώρας του το 1976. Στη συνέχεια εργάστηκε στην Εθνική Ασφαλιστική Εταιρεία, ως το 2002 και σταδιοδρόμησε ως επιχειρηματίας. Είναι παντρεμένος με τη βιοχημικό Σία Κορόμα και έχουν δύο παιδιά.

Πολιτική καριέρα

Ο Κορόμα εξελέγη ηγέτης του APC στις 24 Μαρτίου 2002, στη διάρκεια του συνεδρίου του κόμματος, χωρίς αντίπαλο, με 370 υπέρ και 12 κατά . Την ίδια χρονιά, εκπροσώπησε το κόμμα στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Με 22,3% των ψήφων, έχασε τις προεδρικές εκλογές από τον Αχμάντ Τετζάν Κάμπαχ από το Κόμμα του Λαού της Σιέρα Λεόνε, (SLPP), ο οποίος κέρδισε γύρω στο 70% . Στις βουλευτικές ο Κορόμα εξελέγη βουλευτής στη γενέτειρά του.
Τον Ιούνιο του 2005 καθαιρέθηκε από την προεδρία του κόμματός του με απόφαση του Ανωτάτου Διακστηρίου αλλά επαναφέρθηκε στη θέση το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Στις 23 Ιουλίου 2007, ένοπλοι άνδρες αποπειράθηκαν να εισέλθουν στο διαμέρισμα του ξενοδοχείου του, σε μια πιθανή δολοφονική απόπειρα εναντίον του πολιτικού . Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή, δεν υπήρξε καμία δολοφονική απόπειρα.
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2007 στις 11 Αυγούστου ο Κορόμα πήρε 44,3% έναντι 38,3% για τον υποψήφιο του κυβερνώντος κόμματος SLPP, Σολομόν Μπερέουα. Ωστόσο, χρειάστηκε να διεξαχθεί και δεύτερος γύρος, στις 8 Σεπτεμβρίου.
Στις 17 Σεπτεμβρίου η Εθνική Εφορευτική Επιτροπή ανακήρυξε τον Κορόμα νικητή του τελικού γύρου των προεδρικών εκλογών, με 54,6% των ψήφων, παρ' όλο που το SLPP αμφισβήτησε τα αποτελέσματα. Ο Κορόμα ορκίστηκε πρόεδρος την ίδια ημέρα, σε τελετή που παρακολούθησαν τόσο ο Κάμπαχ όσο και ο Μπερέουα.
O Κορόμα επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 58,7% των ψήφων κερδίζοντας τις γενικές εκλογές στις 17 Νοεμβρίου 2012.
Το Παλλαϊκό Κογκρέσο (APC) κέρδισε 67 έδρες επί συνόλου 112 εκλεγμένων εδρών στο Κοινοβούλιο.
Αλεξάνδρεια Ημαθίας

Ιστορία

Η Αλεξάνδρεια παλιότερα ονομαζόταν Γιδάς. Ο οικισμός Γιδά αναγνωρίστηκε σε Κοινότητα Γιδά Β Δ 28-6-1918, Φ Ε Κ Α 152/1918. Περιελάμβανε τους οικισμούς με τον αντίστοιχο πληθυσμό απογραφής 1920: Γιδά - 844, Λιανοβέριον - 373, Παλαιοχώριον - 260, Πλατύ - 61 (μόνο υπάλληλοι του Σ. Σταθμού. Ο οικισμός Πλατέος ιδρύθηκε με τους πρόσφυγες), Σιδ. Σταθμός Γιδά - 22, Σχοινιά - 279. Η κοινότητα Γιδά υπήχθη στην Επαρχία Ημαθίας από την Επαρχία Θεσσαλονίκης ΝΔ 325/10-7-1941, ΦΕΚ Α257/1941. Αναγνωρίστηκε σε Δήμο ΒΔ 9-2-1948, ΦΕΚ Α56/1948. Η πόλη "Γιδά" μετονομάστηκε σε "Αλεξάνδρεια" και ο "Δήμος Αλεξανδρείας" ΒΔ 6-1-1953, ΦΕΚ Α10/1953.
Το 1997 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκαν στον Δήμο οι κοινότητες (μετέπειτα Δημοτικά Διαμερίσματα) με τον αντίστοιχο πληθυσμό απογραφής 1991: Αλεξάνδρείας (έδρα) 13.319, Βρυσακίου 700, Καμποχωρίου 916, Λουτρού 1290, Νεοχωρίου 759, Νησίου 1.661. Σύνολο 18.645.  Με το πρόγραμμα Καλλικράτης ο δήμος Αλεξάνδρειας επεκτάθηκε εκ νέου με την συγχώνευση και των Δήμων Πλατέος, Μελίκης και Αντιγονιδών.
Για την προέλευση του παλιού ονόματος έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις όπως η προέλευση από την τουρκική λέξη gida (τροφή), από τη βυζαντινή οικογένεια των Γίδων, καθώς και από το γνωστό οικόσιτο ζώο. Κατά την άποψη τοπικού ερευνητή, η παλαιά ονομασία είναι Γηδάς και όχι Γιδάς, ανάγεται στο Βυζάντιο και σημαίνει "Γη Οδός".
Οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ζήσης Γηδιώτης. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, σπουδαίοι Αλεξανδρινοί Μακεδονομάχοι ήταν οι οπλαρχηγοί Τζόλας Περήφανος, Θεοχάρης Κούγκας (καπετάν Γηδιώτης) και Απόστολος Ματόπουλος, καθώς και ο δάσκαλος Θωμάς Κουκουλούδης.

Οδικές μεταφορές

Σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από την πόλη διέρχεται η Εγνατία Οδός, η οποία ενώνει την πόλη με την Ηγουμενίτσα και τα Ιωάννινα προς τα δυτικά και την Θεσσαλονίκη, την Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη προς τα ανατολικά.

ΚΤΕΛ

Η Αλεξάνδρεια εξυπηρετείται από τα ΚΤΕΛ Ημαθίας, με συχνά τοπικά και υπεραστικά δρομολόγια.

Σιδηροδρομικές μεταφορές

Η Αλεξάνδρεια εξυπηρετείται από τον ομώνυμο σιδηροδρομικό σταθμό, που εγκαινιάστηκε το 1894, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Φλωρίνης. Από το 2008 εξυπηρετείται από τον Προαστιακό Θεσσαλονίκης, ο οποίος συνδέει την πόλη με τη Θεσσαλονίκη και, κατόπιν, με την Έδεσσα.
Γκεντίμινας Κιρκίλας

Προφίλ

Γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου του 1951. Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου ήταν εκπρόσωπος Τύπου. Εξελέγη βουλευτής το 1992, 1996, 2000, και το 2004 με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Ως το 2006 ήταν Υπουργός Άμυνας.
Διορίστηκε Πρωθυπουργός της Λιθουανίας στις 4 Ιουλίου 2006 διαδεχόμενος τον προσωρινό Πρωθυπουργό Ζίγκμαντας Μπαλκίτις (Zigmantas Balčytis). Το 2004 επαινέθηκε από τον "Εκόνομιστ"  Το συντηρητικό του κόμμα ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 12 και στις 28 Οκτωβρίου του 2008.
Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία, το Νοέμβριο του 2008, ο Άντριους Κουμπίλιους.
Συγκοινωνίες για το Λονδίνο

Συγκοινωνίες για το Λονδίνο (αγγλ. Transport for London, συντομ. TfL) είναι το όνομα του φορέα που έχει συστήσει ο Δήμαρχος του Λονδίνου προκειμένου να ελέγχει και να συντονίζει καλύτερα τις δημόσιες μεταφορές στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο φορέας αυτός είναι υπεύθυνος για την πλειονότητα των μέσων μαζικής μεταφοράς στην πόλη και έχει ως στόχο την υλοποίηση της στρατηγικής μεταφορών που καθορίζει ο Δήμαρχος.
Δημήτρης Τσιάμης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1982 στην Καρδίτσα. Είναι κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ, τόσο στον ανοιχτό όσο και στον κλειστό στίβο, στο αγώνισμά του. Έχει καλύτερη επίδοση στον ανοικτό στίβο 17,55 μέτρα και στον κλειστό στίβο 17,12 μέτρα. Ανήκει στον Ολυμπιακό και γυμνάζεται με τον προπονητή  Δημήτρη Σιούντρη, προπονητή αθλητών με μεγάλες διακρίσεις. Στο παρελθόν έχει γυμναστεί και με τον προπονητή Ελλήνων Ολυμπιονικών, όπως η Χρυσοπηγή Δεβετζή, τον Θανάση Σιούντρη.
Το 2006, ξεκινώντας τους αγώνες του στον κλειστό στίβο, σημείωσε ατομικό ρεκόρ με επίδοση 16,90 μέτρα, πιάνοντας το όριο για το επικείμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας. Στις 18 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, στα πλαίσια του Πανελληνίου Πρωταθλήματος σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ με επίδοση στα 17,12 μέτρα. Στον προκριματικό των αγώνων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος σημείωσε επίδοση 16,95 μέτρα και κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τον πρώτο μεγάλο αγώνα της καριέρας του. Εκεί, με προσπάθεια στα 16,94 μέτρα κατέλαβε τελικά την 8η θέση. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών – Γυναικών που διεξήχθη στα Τρίκαλα κατετάγη 2ος με άλμα στα 16,80μ. Μία εβδομάδα όμως αργότερα στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Α’ Κατηγορίας με άλμα στα 17,55μ. συνέτριψε το προηγούμενο πανελλήνιο ρεκόρ και σημείωσε μία από τις 3 καλύτερες επιδόσεις στον κόσμο και την 1η μέχρι τότε στην Ευρώπη.
Μία μέρα, όμως πριν την αναχώρηση της ελληνικής ομάδας για το Γκέτεμποργκ, διαπιστώθηκε ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα τραυματισμού με αποτέλεσμα να είναι ένας από τους άτυχους που δεν ταξίδεψαν στο Γκέτεμποργκ, χάνοντας την ευκαιρία για διάκριση.