google/wiki40b huggingface dataset:
Θαλάσσια Μακροφύκη για την αντιμετώπιση της ανδρογενούς αλωπεκίας

Για την αντιμετώπιση της ανδρογενούς αλωπεκίας έχει μελετηθεί η χρήση θαλάσσιων μακροφυκών και συγκεκριμένα ροδοφυκών, όπως τα είδη Eucheuma cottonii Weber-van Bosse και Grateloupia elliptica Holmes. Επίσης, έχουν κατοχυρωθεί πατέντες που σχετίζονται με θεραπείες του τριχωτού της κεφαλής οι οποίες προτείνουν τη χρήση πολλών μακροφυκών, και κυρίως φαιοφυκών, όπως Pelvetia canaliculata, Laminara digitata, Fucus vesiculosus, Ascophyllum nodosum, Ecklonia kurome, Eisenia bicyclis, Laminaria japonica, Padina pavonia, Undaria pinnalifda.
Το ροδοφύκος E. cottonii είναι βρώσιμο είδος στη Μαλαισία πλούσιο σε διαιτιτικές ίνες, βιταμίνη C, α-τοκοφερόλη (βιταμίνη Ε), άλατα, λιπαρά οξέα και πρωτεΐνες. Η χρήση εκχυλίσματος αιθανόλης του E. cottonii φαίνεται να προκαλεί την επαναδημιουργία τριχών σε πειραματόζωα στα οποία προκλήθηκε πληγή στο δέρμα, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και επούλωση της πληγής. Δομές του δέρματος, όπως θυλάκια τριχών, ιδρωτοποιοί και σμηγματογόνοι αδένες που καταστρέφονται δεν ξαναδημιουργούνται. Αποτελέσματα της δράσης αυτής παρατηρούνται 15 μέρες μετά την αρχή της θεραπείας, με τις κύριες δομές των τριχοθυλακίων να βρίσκονται σε ώριμη φάση (χοντρός βολβός τρίχας και μέγιστο μήκος). Ταυτόχρονα με χρήση υδατικού εκχυλίσματος παρατηρούνται θυλάκια, σε μικρότερα ποσοστά, τα οποία βρίσκονται και σε πρώιμη φάση ανάπτυξης, με μικρότερη ρίζα και μικρότερο μήκος. Επίσης, το E. cottonii περιέχει φλαβονοειδή (αντιοξειδοτικά) και άλλες απροσδιόριστες ουσίες που μπορεί να προκαλούν πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών.
Το εκχύλισμα G. elliptica ενισχύει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων των αναδύσεων του χορίου (θηλές), τα οποία σχετίζονται θετικά με την ανάπτυξη των τριχοθυλακίων. Το ίδιο εκχύλισμα περιορίζει τη δραστηριότητα της 5 α-ρεντουκτάσης που μετατρέπει την ορμόνη τεστοστερόνη σε διυδροτεστοστερόνη. Η διυδροτεστοστερόνη εισέρχεται στα τριχοθυλάκια, επιδρά στους υποδοχείς τους και προκαλεί μεταβολές στη λειτουργία τους. Ως αποτέλεσμα, τα τριχοθυλάκια συρρικνώνονται βαθμιαία, σε κάθε κύκλο ζωής της τρίχας, γι’ αυτό και στόχος κατά τη θεραπεία της αλωπεκίας είναι η μείωση των επιπέδων διυδροτεστοστερόνης στον οργανισμό. Ταυτόχρονα, η παρατεταμένη χρήση αναστολέων της 5 α ρεντουκτάσης διαπιστώθηκε πως είναι πιθανό να σχετίζεται σε μικρό βαθμό με στυτική δυσλειτουργία. Επιπλέον, το εκχύλισμα G. elliptica ενισχύει τη φύτρωση μαλλιών, πιθανώς μέσω της αύξησης παραγωγής της προσταγλανδίνης Ε2. Επίσης, συνεισφέρει στην ελάττωση της ανδρογενούς αλωπεκίας μέσω μείωσης της παραγωγής της κυτοκίνης που προκαλεί φλεγμονή (pro-inflammatory cytokine). Τέλος, το εκχύλισμα του G. elliptica μπορεί να προλαμβάνει την τριχόπτωση μέσω της ανασταλτικής δράσης στο πολλαπλασιασμό του Pityrosporum ovale, ενός μολυσματικού μύκητα του δέρματος που σχετίζεται με την τριχόπτωση και την πιτυρίδα.
Vespa LX 150

Η Vespa LX 150 είναι ένα σκούτερ που κατασκευάζεται από την Piaggio. 
Χρησιμοποιεί το ίδιο πλαίσιο με το μοντέλο LX 50, αλλά διαθέτει κινητήρα 150 cc με δυνατότητα μέγιστης ταχύτητας 95 χιλιομέτρων/ώρα. Το LX 150, όπως και όλα τα μοντέρνα σκούτερ της Vespa, διαθέτει έναn τετράχρονο εκκεντροφόρο μονό κύλινδρο και πλαίσιο από χάλυβα. Η Vespa ισχυρίζεται πως έχει 70–75 miles per US gallon (3,4–3,1 L/100 km; 84–90 mpg‑imp) απόδοση καυσίμου.  
Τα μοντέλα LX διαθέτουν αυτόματη μετάδοση ροπής στρέψης και φρένα στον εμπρόσθιο δίσκο, όπως και στον πίσω. 
Κυκλοφόρησε το 2006 και το LX είναι από το ρωμαϊκό αριθμό  για το 60, το οποίο σημάδεψε την εξηκοστή επέτειο της κατασκευής του πρώτου σκούτερ Vespa το 1946.
Πτήση Air France 447

Λεπτομέρειες Πτήσης

Το Airbus A330-300, με αριθμό νηολογίου F-GZCP, πέταξε για πρώτη φορά στις 25 Φεβρουαρίου 2005. Απογειώθηκε για τη μοιραία πτήση από το Ρίο ντε Τζανέιρο στις 31 Μαΐου στις 7:03 μ.μ. τοπική ώρα (22:03 UTC) και αναμενόταν για προσγείωση στο Παρίσι στις 11:10 πμ τοπική ώρα (09:10 UTC).
Η τελευταία προφορική επικοινωνία με το αεροπλάνο ήταν στις 01:33 UTC, όταν το αεροσκάφος βρισκόταν 565 χλμ. (360 μίλια) από την βορειοανατολική ακτή της Βραζιλίας. Το πλήρωμα ανέφερε ότι ανέμεναν να εισέλθουν στον εναέριο χώρο της Σενεγάλης μέσα σε 50 λεπτά και ότι το αεροσκάφος πετούσε κανονικά, σε ύψος 10.670 μ. (35.000 πόδια) και με ταχύτητα 840χαω (520μαω). Λίγο μετά, το αεροπλάνο άφησε την επιτήρηση του ραντάρ του Ατλαντικού της Βραζιλίας, στις 01:48 UTC. 
Η τελευταία επικοινωνία με το αεροσκάφος ήταν στις 02:14 UTC, τέσσερις ώρες μετά την απογείωση, όταν το σύστημα ηλεκτρονικών αναφορών (ACARS) του Airbus έστειλε αυτόματα 24 μηνύματα, τα οποία δήλωναν απώλειες πολλαπλών συστημάτων. Το πρώτο από αυτά, στις 02:10 UTC, ανέφερε ότι ο αυτόματος πιλότος είχε αποσυνδεθεί και ότι οι υπολογιστές πτήσης είχαν μεταβεί σε εναλλακτικό τρόπο λειτουργίας που χρησιμοποιείται στο ενδεχόμενο πολλαπλών βλαβών σε συστήματα του αεροσκάφους. Στη συνέχεια, μεταδόθηκαν αρκετά μηνύματα τα οποία υποδείκνυαν αστοχίες της Μονάδας Δεδομένων Αδρανειακής Αναφοράς (Air Data Inertial Reference Unit), του Ολοκληρωμένου Συστήματος Εφεδρικών Οργάνων (Integrated Standby Instrument System, εφεδρικό σύστημα που παρέχει βασικά όργανα πτήσης) και δύο εκ των τριών υπολογιστών πτήσης. Το τελευταίο μήνυμα, που μεταδόθηκε στις 02:14 UTC, υποδείκνυε υπερβολική κάθετη ταχύτητα της καμπίνας στη θέση 3.5777°N 30.3744°W.  
Το αεροσκάφος αντιμετώπισε έντονες αναταράξεις κατά την διάρκεια της πτήσης καθώς πέρασαν μέσα από έντονη καταιγίδα. Εκτιμήσεις αναφέρουν πως πιθανό αίτιο του ατυχήματος ήταν το πάγωμα των αισθητήρων ταχύτητας (σωλήνες Pitot), καθώς το αεροσκάφος διερχόταν μέσα από την καταιγίδα. Κάτι τέτοιο μπορεί να οδήγησε τους πιλότους να αυξήσουν την ταχύτητα του Α330 πάνω από τα επιτρεπτά όρια, με αποτέλεσμα την καταστροφή του. Η Air France αντιδρώντας σε αυτές τις εκτιμήσεις, επιτάχυνε το πρόγραμμα αντικατάστασης των αισθητήρων, το οποίο είχε ξεκινήσει πέντε βδομάδες πριν το ατύχημα. Στο παρελθόν έχουν συμβεί τουλάχιστον δύο πολύνεκρα αεροπορικά δυστυχήματα, λόγω δυσλειτουργίας των αισθητήρων ταχύτητας, σε πτήσεις των εταιρειών Birgenair (189 νεκροί) και Aeroperu (70 νεκροί), αν και εκεί η φραγή των αισθητήρων είχε προέλθει από λάθος συντήρηση στο έδαφος.
Καθεδρικός Ναός της Μπέντια

Ιστορία

Ο καθεδρικός ναός του μοναστηριού της Μπέντια χτίστηκε το 999 με εντολή του Βασιλιά Μπαγκράτ Β' της Αμπχαζίας (βασ. 978-1008), ο οποίος το 1008 έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της ενωμένης Γεωργίας με το όνομα Μπαγκράτ Γ' (βασ. 1008-1014). Ο βασιλιάς δώρισε στο ναό ένα εξαιρετικό χρυσό δισκοπότηρο για τις λειτουργίες της εκκλησίας. Έχει ύψος 14 εκ., διάμετρο 14 εκ. και ζυγίζει 752 γρ. Στο εξωτερικό του είναι διακοσμημένος με ανάγλυφες μορφές, που απεικονίζουν τον Χριστό Παντοκράτωρ, την Παναγία Οδηγήτρια και 10 Αποστόλους. Ο βασιλιάς ενταφιάστηκε στο μοναστήρι της Μπέντια μετά το θάνατό του, το 1014.
Το καμπαναριό χρονολογείται του 12ου-14ου αιώνα και το κτίριο της Επισκοπής είναι του 16ου αιώνα. Ο καθεδρικός ναός έχει υποβληθεί σε εργασίες ανακατασκευής και ανακαίνισης, και η υφιστάμενη δομή χρονολογείται του 13ου-14ου αιώνα. Στο εσωτερικό του ναού έχουν διασωθεί τοιχογραφίες από 3 ιστορικές περιόδους: του 10ου-11ου αιώνα, του 13ου-14ου αιώνα και του 16ου-17ου αιώνα.
Το μοναστήρι ήταν σημαντικό θρησκευτικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο κατά το Μεσαίωνα. Στη βιβλιοθήκη του έχουν γίνει εργασίες συντήρησης και αντιγραφής χειρόγραφων και βιβλίων, και μεταφράσεις θεολογικών έργων.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο θόλος είχε καταρρεύσει. Το 1968-69 έγιναν εργασίες ανακατασκευής και στεγανοποίησης στο επισκοπικό ανάκτορο. Επί του παρόντος, το μοναστήρι λειτουργεί.

Περιγραφή

Το μοναστήρι της Μπέντια είναι χτισμένο σε μία περιοχή που περιβάλλεται στις 3 πλευρές από βουνά και μόνο στα δυτικά ανοίγεται το τοπίο. Η αρχιτεκτονική του κτιριακού συγκροτήματος είναι τυπική μεσαιωνική Γεωργιανή.
Καθεδρικός Ναός: είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση. Ο θόλος βρίσκεται στο κέντρο του ναού και στηρίζεται στις δύο γωνίες του ιερού με την Αγία Τράπεζα και σε δύο κολόνες στα δυτικά. Το τύμπανο του θόλου έχει 14 πλευρές και 14 παράθυρα. Στα ανατολικά το κτίριο καταλήγει σε αψιδωτό ημικύκλιο που στεγάζει το ιερό με την Αγία Τράπεζα, και εκατέρωθεν αυτού υπάρχουν δύο μικρά δωμάτια που προορίζονται για εκκλησιαστική χρήση. Ο ναός έχει 3 εισόδους, στα βόρεια, νότια και δυτικά. Η δυτική είσοδος διαθέτει πύλη και πρόναο. Ο ναός διαθέτει δεύτερο όροφο που είναι προσβάσιμος μέσω σκάλας. Στο εσωτερικό του είναι τοιχογραφημένος και διαθέτει αρκετές Γεωργιανές επιγραφές με στοιχεία για την ιστορία του ναού. Στο εξωτερικό, τα παράθυρά του είναι φθαρμένα και δεν έχουν διακοσμήσεις. Είναι αφιερωμένος στην Παναγία Βλαχερνίτισσα. 
Πέτρινος φράχτης: είναι ερειπωμένος. Είχε μήκος 300 μ., πάχος 0,6 μ. και μέσο ύψος 0,8 μ. 
Πύλη - Καμπαναριό: βρίσκεται στα δυτικά του τείχους. Είναι τετράγωνο κτίριο διαστάσεων 6,65 x 6,65 μ. και ύψους 7 μ. Είναι επενδυμένο με λίθινες πλάκες. Η πύλη είναι αψιδωτή. Το καμπαναριό βρίσκεται στον πάνω όροφο και είναι προσβάσιμο μέσω πέτρινης σκάλας, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της πύλης και έχει 13 σκαλιά. 
Επισκοπικό ανάκτορο: το ερειπωμένο κτίριο βρίσκεται 50 μ. δυτικά του καθεδρικού ναού. Αρχικά ήταν διώροφο, αλλά ο πάνω όροφος έχει καταρρεύσει.
Ηλίας Γεωργάκης

Βραβεύσεις

Το 2004 τιμήθηκε με το Βραβείο Ιδρύματος Προαγωγής Δημοσιογραφίας Μπότση για την εγκυρότητα των ρεπορτάζ που έχουν σχέση με την ασφάλιση και τα εργασιακά δικαιώματα. Εκλεγμένος εκπρόσωπος στο Μικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ (Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών), το 2005 βραβεύτηκε για τη δημοσιογραφική συμβολή του κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, στο πλαίσιο της κοινοτικής πρωτοβουλίας EQUAL.
Υπηρεσία Στρατιωτικής Ασφάλειας

Η Υπηρεσία Στρατιωτικής Ασφάλειας (ΥΣΑ) ήταν το σώμα στρατιωτικής αστυνομίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) κατά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Αποτέλεσε το ένα από τα δύο αστυνομικά σώματα που δημιούργησε το ΚΚΕ εκείνη την περίοδο: το άλλο ήταν η Λαϊκή Πολιτοφυλακή, με δικαιοδοσία στους κατοίκους των περιοχών υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ. Αντίθετα, η ΥΣΑ είχε ως καθήκον την ασφάλεια εντός του ΔΣΕ, στον οποίο ανήκαν διοικητικά και τα μέλη της.

Ιστορία και δράση

Πρόδρομος της ΥΣΑ υπήρξε η Υπηρεσία Τάξεως Ομάδας (ΥΤΟ), η οποία λειτούργησε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης ανταρτών του Μπούλκες στην Γιουγκοσλαβία. Οι άνδρες της ΥΤΟ φορούσαν γιουγκοσλαβικές στρατιωτικές στολές με περιβραχιόνια και είχαν ως επικεφαλής τον Μιχάλη Πεχτασίδη (ανηψιό του κορυφαίου στελέχους του ΚΚΕ Γιάννη Ιωαννίδη) ο οποίος με την σειρά του είχε ως βασικό βοηθό και σύμβουλο έναν «πενηντάρη παλιό αξιωματικό του ελληνικού Στρατού» γνωστό μόνο με το παρατσούκλι «Καπετάν Αλέξης». Η ΥΤΟ αποτελείτο από περίπου 300 άνδρες, όταν το σύνολο των Ελλήνων στο Μπούλκες κυμαινόταν από 3 χιλιάδες (Ιούνιος 1946) έως και 25 χιλιάδες (Δεκέμβριος 1948).
Με την δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του ΔΣΕ το 1947 υπό τον Μάρκο Βαφειάδη (στα πρότυπα των γενικών επιτελείων των τακτικών στρατών) δημιουργήθηκε η Διεύθυνση Προσωπικού του ΔΣΕ, την οποία ήλεγχε απόλυτα ο Γιάννης Ιωαννίδης, και στην οποία εντάχθηκε και η ΥΣΑ. Στην ΥΣΑ υπηρετούσαν έμπιστοι αντάρτες, με καθήκον την εσωτερική ασφάλεια του ΔΣΕ, την αντικατασκοπεία, την καταπολέμηση της δολιοφθοράς και της εχθρικής προπαγάνδας. Μεταξύ άλλων η ΥΣΑ διατηρούσε φακέλους με προσωπικά στοιχεία των μαχητών του ΔΣΕ, δημιούργησε δίκτυο πολιτικών επιτρόπων (κομισαρίων) σε όλες τις Μονάδες, ήταν υπεύθυνη για την πειθαρχία και το ηθικό των μαχητών, επέβλεπε την πολιτική καθοδήγηση εντός του ΔΣΕ και συνέτασσε δελτία πληροφοριών για την στρατιωτική ηγεσία.
Από τις πλέον σημαντικές λειτουργίες της ήταν και ο χειρισμός των επαφών με Σοβιετικές και λοιπές Ανατολικοευρωπαϊκές υπηρεσίες για την μεταφορά και διανομή στρατιωτικού εξοπλισμού και προμηθειών στον ΔΣΕ.
Ο Ιωαννίδης ενέπλεκε την ΥΣΑ και σε καθαρά επιχειρησιακά θέματα, παρά τις διαμαρτυρίες του Βασίλη Βενετσανόπουλου (διευθυντή της Διεύθυνσης Επιχειρήσεων του Γενικού Στρατηγείου) και του Στέφανου Παπαγιάννη (γενικού επιτελάρχη).
Αντώνιος Τζίζης

Βιογραφία

Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964.
Μετά τη Μεταπολίτευση πήρε μέρος στις εκλογές του 1974 στη Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις και συγκέντρωσε 4.608 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1983, σε ηλικία 82 ετών. Κηδεύτηκε στις 9 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Κυψέλης και η ταφή του έγινε στο νεκροταφείο Νέας Μάκρης.
Λίμνη Αρζάνη

Ιστορικά στοιχεία

Το όνομά της είναι παραφθορά του ονόματος του Βυζαντινού τιμαριούχου Χαρίσιου (που διατηρούσε κτήματα στην περιοχή) που με διάφορες παραλλαγές (Χαριζάνη, Αριζάνη, Αρζάνη, Αρζάν, Αρτζάν), κατέληξε στη σημερινή του μορφή. Αποτελεί τον πυρήνα παλαίας ομώνυμης λίμνης που αποξηράθηκε τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Η παλαιά λίμνη ήταν το βόρειο τμήμα των δίδυμων λιμνών Αρτζάν - Αματόβου, οι οποίες συχνά αναφέρονταν ως μία, λόγω του ότι επικοινωνούσαν μεταξύ τους με στενή φυσική διώρυγα. Τη δεκαετία του 2000 κατασκευάστηκε ο σημερινός Ταμιευτήρας Αρζάν, με επιχωμάτωση της όχθης ύψους 8 μέτρων, ώστε αφενός να ανυψώσει τον υδροφόρο ορίζοντα, και αφετέρου να χρηασιμοποιηθεί για την άρδευση της γύρω περιοχής μέσω του κατασκευασθέντος αρδευτικού δικτύου. Τα νερά της προέρχονται από τα ρέματα Αγιάκι και Σηλιμλή που ενώνονται λίγο βορειότερα και διοχετεύονται μέσω αντλιών εντός της λίμνης Αρζάν.
Παιδικά παιχνίδια (Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος)

Ιστορία

Η πρώτη αναφορά στον πίνακα γίνεται το 1604  στο έργο του Φλαμανδού ζωγράφου και ιστορικού τέχνης Κάρελ φαν Μάντερ. Είχε αγοραστεί το 1594 από τον αρχιδούκα Ερνστ της Αυστρίας, όταν ήταν κυβερνήτης των Αψβουργικών Κάτω Χωρών και ο οποίος αφού γνώρισε και εκτίμησε την αξία των έργων του Μπρίγκελ, τον σύστησε στον αδελφό του Ροδόλφο Β΄, προστάτη των τεχνών. Από τον Ροδόλφο Β΄ ξεκίνησε η συλλογή πινάκων του Μπρίγκελ που τώρα ανήκει στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης.

Περιγραφή

Το έργο είναι ελαιογραφία σε δρύινο ξύλο. Στο κάτω δεξιό άκρο του είναι ζωγραφισμένο ένα κάθετο τούβλο, το οποίο φέρει την υπογραφή του καλλιτέχνη "BRVEGEL 1560".
Στο πλάτωμα ενός χωριού παρουσιάζονται ομάδες παιδιών που παίζουν περίπου γύρω στα ογδόντα παιδικά παιχνίδια. Το θέμα, που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί σε μεσαιωνικές μινιατούρες, για πρώτη φορά εδώ ξεδιπλώνεται ολόκληρο σε μια και μοναδική σκηνή. Αυτή η πολυπρόσωπη αναπαράσταση γίνεται εφικτή χάρη σε μια γεωμετρική εφαρμογή προοπτικής του 15ου αιώνα, που μοιράζει ισορροπημένα στο χώρο τις μορφές σε ομάδες και μεμονωμένα πρόσωπα με μια οργάνωση ανά περιοχές που διευκολύνεται από την ποικιλία χρωματισμών του εδάφους, άλλοτε σκονισμένο, άλλοτε λασπωμένο, άλλοτε με γρασίδι, στο φως ή στη σκιά. 
Τα ενήλικα πρόσωπα των παιδιών, στερούμενων οποιασδήποτε χαράς την ώρα που παίζουν, ερμηνεύτηκαν σαν μια αναφορά στην ματαιότητα των ανθρωπίνων πράξεων, που εκτελούνται με μηχανικό τρόπο και χωρίς καμία χαρά. Τα παιχνίδια αυτά ήταν λοιπόν μια μίμηση της ζωής των μεγάλων. Γι’ αυτό, το παιδάκι που εμφανίζεται στο παράθυρο επάνω αριστερά φοράει μια μάσκα ενήλικα για να τρομάζει τους περαστικούς. Η αριστερή πλευρά του πίνακα, στην οποία εκτός από μια κατοικία με κοκκινωπούς τοίχους βλέπουμε έναν κήπο και πιο μακριά μια δροσερή όαση στις όχθες ενός ποταμού, προσφέρει ένα σημείο ξεκούρασης και ανάσας για τον νου του παρατηρητή, μαζί με την ευχάριστη θέα των πιο μακρινών σπιτιών του χωριού.
Ο Μπρίγκελ θεωρείται από τους σημαντικότερους Φλαμανδούς ζωγράφους του 16ου αιώνα που ειδικεύτηκαν στις ρωπογραφίες για να ξεπεράσουν την κρίση της Μεταρρύθμισης, που τους στέρησε τη δυνατότητα να ζωγραφίζουν εκκλησιαστικά θέματα. Οι πίνακες του Μπρίγκελ μας παρουσιάζουν σκηνές από τη ζωή των αγροτών και των απλών ανθρώπων γενικότερα, που πέρα από την πιστή απεικόνιση της φύσης και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων που απεικονίζονται σε αυτούς, αποτελούν ένα σχόλιο για την κοινωνία, τα ήθη και τις ανθρώπινες σχέσεις. Οι πλούσιες σκηνές με τις απειράριθμες λεπτομέρειες είναι χαρακτηριστικά της δουλειάς του αυτής της περιόδου. Στον πίνακα αυτό, πέρα από κάθε αλληγορική πρόθεση, μας δίνει ένα πλήθος πληροφοριών για τα παιδικά παιχνίδια και γενικότερα τον τρόπο ψυχαγωγίας των παιδιών του 16ου αιώνα.
Εθνικός ύμνος του Καναδά

Το τραγούδι Ω Καναδά (γαλλ., Ô Canada· αγγλ., O Canada) είναι ο εθνικός ύμνος του Καναδά.
Τους στίχους του τραγουδιού έγραψε ο κεμπεκιώτης νομικός και λογοτέχνης Αδόλφος Βασίλειος Ρουτιέ (1839–1920) και την μουσική ο κεμπεκιώτης συνθέτης Καλιξά Λαβαλλέ (1842–1891).
Το τραγούδι γράφτηκε για την γαλλοκαναδική εθνική οργάνωση «Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής» (Société Saint-Jean-Baptiste) και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πόλη του Κεμπέκ στις 24 Ιουνίου του 1880.
Τους αγγλικούς στίχους τούς έγραψε το 1908, ο Ρόμπερτ Στάνλεϋ Γουίαρ (αγγλ., Robert Stanley Weir), δικηγόρος από το Μόντρεαλ.
Το τραγούδι έγινε επισήμως εθνικός ύμνος του Καναδά πολλές δεκαετίες αργότερα: την 1η Ιουλίου του 1980.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1955

Το 10ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Ιταλία, στις πόλεις Φλωρεντία, Νάπολι και Ρώμη, από 20 ως 27 Μαρτίου 1955. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Τουρκίας.

Σύστημα διεξαγωγής

Η τελική φάση διεξήχθη σε όμιλο με βαθμολογία, από την οποία προέκυψε η τελική κατάταξη. Σε περίπτωση ισοβαθμίας υπερτερούσε η χώρα με τον καλύτερο συντελεστή τερμάτων.
Οδός Αράμ

Ιστορία

Η οδός εγκαινιάστηκε το 1837, και ονομάστηκε Οδός Τσάρσκαγια προς τιμήν του τσάρου Νικολάου Α΄ που επισκέφθηκε την πόλη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1919, μετά το θάνατο του πρώτου υπουργού εσωτερικών της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας, του Αράμ Μανουκιάν, η οδός μετονομάστηκε επίσημα προς τιμήν του. Μετά την σοβιετοποίηση της Αρμενίας, οι κομμουνιστές μετονόμασαν την οδό προς τιμήν του μπολσεβικικού ακτιβιστή Σουρέν Σπανταριάν το 1921. Με την ανεξαρτησία της Αρμενίας το 1991, το όνομα Αράμ Μανουκιάν αποκαταστάθηκε και η οδός μετονομάστηκε επίσημα ως Οδός Αράμ (αρμενικά: Arami Poghots).
Ανάμεσα στο 1917 και το 1919 ο Μανουκιάν έζησε στο κτίριο που βρίσκεται στην Οδο Αράμ 9. Το κτίριο που άνηκε στον Φέιντι Καλανταριάν, χρονολογείται από το 1910 και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Μπόρις Μεχραμπιάν.
Στην οδό Αράμ βρίσκονταν παλιά και παραδοσιακά κτίρια του Ερεβάν. Ωστόσο, μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας, η πλειοψηφία των ιστορικών κτιρίων της οδού καταστράφηκαν εντελώς ή μετασχηματίστηκαν σε σύγχρονες πολυκατοικίες με την προσθήκη προσθετων ορόφων. Διατηρήθηκαν μόνο λίγα κτίρια, κυρίως στο τμήμα που εκτείνεται από την οδό Αμποβιαν προς την οδό Μαστότς.

Έργο «Παλαιό Ερεβάν»

Το 2005, το δημοτικό συμβούλιο του Ερεβάν πρότεινε ένα σχέδιο για να επαναφέρει τα παλιά κτίρια στην Οδό Αράμ, μέσα στα πλαίσια του έργου «Παλαιό Ερεβάν». Το αρχικό σχέδιο πρότεινε την επανακατασκευή στο τμήμα μεταξυ της οδού Αμποβιάν και του πάρκου Μαστότς, με μήκος 320 μέτρων. 
Ωστόσο, το σχέδιο αναβλήθηκε για πολλά χρόνια λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων. Το προϋπολογισθέν ποσό για την επένδυση σε αυτό το έργο είναι περίπου 150 εκατομμύρια δολάρια, με διάρκεια μεταξύ 3 και 5 ετών.
Τον Απρίλιο του 2013, το έργο αναβίωσε καθώς ξεκίνησε η διαδικασία ανασυγκρότησης μερικών παλαιών κτιρίων. Με βάση το αναθεωρημένο σχέδιο, το «Παλαιό Ερεβάν» θα υλοποιηθεί σύμφωνα με το κύριο σχέδιο του Ερεβάν. Έτσι, η αποκατεστημενη επικράτεια θα δημιουργήσει ένα αστικό περιβάλλον που θα χαρακτηρίζει την ιστορική σκηνή του Ερεβάν, ενσωματωμένο εμπορικά και πολιτιστικά στην σύγχρονη ζωή της πόλης.
Αλ Αΐν ΦΚ

Ιστορία

Το σωματείο ιδρύθηκε το 1968 από παίκτες στο Αλ Αΐν, μέλη μιας ομάδας ανταλλαγής φοιτητών από το Μπαχρέιν και της κοινότητας εργαζομένων από το Σουδάν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Μυρτιά

Περιγραφή

Η μυρτιά είναι αειθαλής θάμνος, με ύψος που μπορεί να φτάσει ως τα 5 μέτρα. Έχει λευκά άνθη με τον καρπό να είναι ράγα, σχεδόν σφαιρική ή ελλειψοειδής. Τα φύλλα της είναι λογχοειδή, πτερόνευρα, οξύληκτα και αρωματικά. Πολλαπλασιάζεται με σπορά ή και με μοσχεύματα.

Μύθοι και παραδόσεις

Η μυρτιά δοξαζόταν στις σημιτικές θρησκείες και ήταν το ιερό φυτό της Πάφιου Αφροδίτης, η οποία όταν βγήκε γυμνή από τη θάλασσα κρύφτηκε πίσω από μια μυρτιά. Η μυρτιά ήταν το σύμβολο της ομορφιάς και της νεότητας. Η μυρτιά ήταν γνωστή από την αρχαιότητα, όταν χρησιμοποιούταν ως καλλωπιστικό φυτό στους ναούς. Η μυρτιά συσχετίζεται επίσης με το γάμο. Ένας άλλος μύθος περιγράφει τη Φαίδρα να τρύπα τα φύλλα της μυρτιάς είτε από στενοχώρια είτε για να εκδικηθεί της Αφροδίτη, επειδή δεν την ερωτεύθηκε ο Ιππόλυτος. Αυτός ο μύθος προσπαθεί να εξηγήσει γιατί τα φύλλα της μυρτιάς μοιάζουν τρυπημένα όταν φαίνονται στον Ήλιο. Αυτά τα διαφανή στίγματα στην πραγματικότητα είναι αδένες με αιθέριο έλαιο.
Ο Διοσκουρίδης κατέταξε τις μυρτιές σε αυτές με μπλε και σε αυτές με λευκούς καρπούς, οι οποίοι έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες. Τους έδινε ως αντίδοτο για τσιμπήματα σκορπιών και αραχνών και για να θεραπεύσει ασθένειες της κύστης και την διάρροια, σε μορφή βρασμένου χυμού. Η συνταγή αυτή χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα στη παραδοσιακή ιατρική.
Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1722 τη Λουίζα-Ελισάβετ των Βουρβόνων (1709-1742), κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης· η προίκα της ήταν τεράστια: 4.000.000 λίβρες. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Δυτικό Γκοντάβαρι

Ο Νομός Δυτικό Γκοντάβαρι είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι  7.700 τ.χλμ (ή 3.000 τετρ. μίλια), και ο πληθυσμός του 3.934.782 κάτοικοι (2011). Βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της πολιτείας, στη περιφέρεια Άντρα, ΝΔ. του Ανατολικού Γκοντάβαρι και είναι παράλιος νομός στον οποίο περιλαμβάνεται το μεγάλο Δέλτα που σχηματίζουν οι ποταμοί Γκοντάβαρι και Κρίσνα μετά τις μεγάλες διώρυγες που έχουν κατασκευαστεί. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ελούρου, ή Ελάπουν, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των 2 επαρχιών του νομού. Το κλίμα είναι τροπικό. Κυρίαρχη γλώσσα είναι η Τελούγκου.
Το Δυτικό Γκοντάβαρι είναι ένας από τους πλέον αγροτικούς παραγωγικούς νομούς της πολιτείας. Περιλαμβάνει 2 επαρχίες (ζώνες), στις οποίες κατανέμονται 46 δημοτικά διαμερίσματα με 7 δήμους.
Ντιμλάμα

Το Ντιμλάμα ή Ντιμντάμα είναι τουρκικό στιφάδο το οποίο παρασκευάζεται με διάφορους συνδυασμούς που περιλαμβάνουν κρέας, πατάτες, κρεμμύδια, λαχανικά, και μερικές φορές φρούτα. Το κρέας (αρνίσιο ή μερικές φορές μοσχαρίσιο ή βοδινό) και τα λαχανικά κόβονται σε μεγάλα κομμάτια και τοποθετούνται σε στρώματα σε ένα ερμητικά σφραγισμένο δοχείο για να σιγοβράσει αργά μέσα στο ζουμί τους. Στο ντιμλάμα τα λαχανικά επίσης περιλαμβάνουν, εκτός από πατάτες και κρεμμύδια, καρότα, λάχανο, μελιτζάνες, ντομάτες, πιπεριές καρυκευμένες με σκόρδο και μια ποικιλία από βότανα και καρυκεύματα. Το Ντιμλάμα μαγειρεύεται συνήθως κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν υπάρχει ευρεία επιλογή των λαχανικών. Σερβίρεται σε ένα μεγάλο πιάτο και τρώγεται με το κουτάλι. Τρώγεται κυρίως στο Ουζμπεκιστάν και τη Κιργιζία.
Δεύτερη Κινεζική κυριαρχία του Βιετνάμ

Η δεύτερη Κινεζική κυριαρχία σηματοδοτεί μια περίοδο, όταν το Βιετνάμ ήταν υπό τον έλεγχο της Κίνας για δεύτερη φορά, από το τέλος των Αδερφών Τρουνγκ μέχρι την αρχή της Πρώιμης Δυναστείας Λι. 

Διακυμάνσεις μέσα από επτά δυναστείες

Η ανεξάρτητη κυβέρνηση των Αδερφών Τρουνγκ ήταν μία από τις λίγες σύντομες διακοπές κατά τη διάρκεια της Κινεζικής κυριαρχίας του Βιετνάμ, η οποία συνεχίστηκε από το 111 π.Χ. έως το 939. 
Μετά την ήττα των αδελφών Τρουνγκ, η Δυναστεία των Ανατολικών Χαν δυναστείας ενίσχυσε τον έλεγχό της στην περιοχή σε 43 και τη μετονόμασε σε Γκιάο Τσι (ή Τζιαοζί). Καθώς η δυναστεία των Χαν αποδυναμωνόταν, ο νομάρχης του Γκιάο Τσι, ο Σι Ξιέ, κυβέρνησε το Βιετνάμ ως αυτόνομος πολέμαρχος και μεταθανάτια θεοποιήθηκε από αργότερους Βιετναμέζους αυτοκράτορες.
Ακόμα και όταν η Ανατολική δυναστεία των Χαν διαιρέθηκε στα Τρία Βασίλεια το 220, το Βιετνάμ παρέμεινε υπό τον έλεγχο του κράτους των Γου. Μια θηλυκή αντάρτισσα, η Τριέου Θι Τριν, ανέλαβε για λίγο τον έλεγχο του Βιετνάμ το 248, αλλά σύντομα ανατράπηκε. Στη συνέχεια, το Βιετνάμ ήταν υπό τον έλεγχο της Δυναστείας Τζιν και στο πρώτο μισό των Νότιων και Βόρειων Δυναστείων. Η κυριαρχία έληξε το 544, όταν ο Λι Ναμ Ντε ανέλαβε την εξουσία.