Ανθοχώρι Αρκαδίας

Οδικό δίκτυο

Το Aνθοχώρι βρισκόταν 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το πλησιέστερο κόμβο του εθνικού αυτοκινητόδρομου GR-7/E65 (Καλαμάτα - Μεγαλόπολη - Τρίπολη), περίπου 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Καλαμάτας και περίπου 39 χλμ. δυτικά-νοτιοδυτικά της Τρίπολης.

Σιδηροδρομικό δίκτυο

Το Aνθοχώρι ήταν ενδιάμεσος σταθμός τρένου μεταξύ του σταθμού 'Λεύκτρον', γνωστού και ως 'Μπιλάλι', και του τερματικού Σιδηροδρομικού Σταθμού Μεγαλόπολης, Eίναι ανενεργός από το 1970. Ο σταθμός 'Λεύκτρον' βρίσκεται στην γραμμή Κόρινθος - Άργος - Τρίπολη - Καλαμάτα (γραμμή εύρους 1.000 mm), που είναι τμήμα του σιδηροδρομικού δικτύου Πελοποννήσου.

Γεωγραφία και τοπογραφία

Το Ανθοχώρι βρισκόταν στην κοιλάδα της Μεγαλόπολης (έτος ίδρυσης της αρχαίας πόλης: 371 π.Χ), με τον Αλφειό ποταμό 1 χλμ στα νοτιοδυτικά του και το όρος Λύκαιον στα βορειοδυτικά του, αμφότερα τα οποία αναφέρονται στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Την ευρύτερη τοπογραφία του Ανθοχωρίου αποτελούσαν καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης οι οποίες κάλυπταν τα κεντρικά, νότια και δυτικά του μέρη· και δάση, τα οποία κάλυπταν κυρίως τα νοτιοανατολικά του μέρη. Από τη δεκαετία του 1970 η θέα του μακρινού ορίζοντα, βορειοδυτικά του Ανθοχωρίου, κυριαρχείτο από το υπαίθριο ορυχείο λιγνίτη της Μεγαλόπολης και τα τεράστια εκσκαπτικά του μηχανήματα. Το ορυχείο παρέχει καύσιμο για το Σταθμό ΔΕΗ Μεγαλόπολης, ένα θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο 850 MW, από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος της στην Ελλάδα. Οικισμοί εγγύτεροι στο Ανθοχώρι ήταν οι: Μεγαλόπολη (βόρεια), Ψαθί (βόρεια), Περιβόλια (βορειοανατολικά), Βρυσούλες (ανατολικά),  Γέφυρα (νοτιοανατολικά), Τριπόταμος (νοτιοδυτικά).

Εκδοχές για την καταγωγή του παραδοσιακού ονόματος 'Καρούμπαλι'

Η λέξη καρούμ σχετίζεται με το δένδρο της καρυδιάς και, κατα μία εκδοχή, 'καρούμ χωριό', ήταν το χωριό που είχε πολλές καρυδιές. Λόγω του ότι οι καρυδιές είναι μακρόβια δένδρα (μπορεί να ξεπεράσουν την ηλικία των 250 ετών) η έκφραση χρησιμοποιείτο για να περιγράψει ένα παλαιό οικισμό. Σύμφωνα με μιά ιστορικο-λαογραφική μελέτη για τον 'καζά' του Λεονταρίου που συνέγραψε ο Θεόδωρος Κατριβάνος, το χωριό κάλυπτε περιοχή που ήταν γνωστή ως Καρούμ Αλή τσιφλίκι που κατά τoν 18ο αιώνα, την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, αποτελούσε τμήμα του Βιλαετίου Λεονταρίου (to βιλαέτι ήταν οθωμανική διοικητική διαίρεση). Το όνομα 'Καρούμπαλι' διατηρήθηκε για σχεδόν ένα αιώνα μετά την δημιουργία του Ελληνικού κράτους, μέχρι το 1927 οπότε και μετονομάστηκε σε 'Ανθοχώριον' στις 20/8/1927 (ΦΕΚ 179/1927).

Η διοικητική ιστορία του χωριού

Οσον αφορά στη διοίκηση του, το Ανθοχώρι (υπο την ονομασία Καρούμπαλι) αναγνωρίστηκε ως αυτοδιοικούμενη κοινότητα το 1912. Τη νομική βάση απετέλεσε ο Νόμος Αριθ.4057 της 10-02-1912 που θέσπισε το θεσμό των διοικητικά ανεξάρτητων κοινοτήτων στην Ελλάδα καθώς και το Βασιλικό Διάταγμα της 18-9-1912 που διευκρίνισε τις ειδικές ρυθμίσεις για την εφαρμογή του Νόμου στο νομό Αρκαδίας  Μετά την μετονομασία του το 1927, το Ανθοχώρι συνέχισε να λειτουργεί ως ανεξάρτητη κοινότητα μέχρι το τέλος του 1997, όταν αρχισε να εφαρμόζεται το πρόγραμμα διοικητικών μεταρρυθμίσεων «Καποδίστριας». Ακολουθώντας την τύχη της συντριπτικής πλειοψηφίας των άλλων κοινοτήτων στην Ελλάδα, το Ανθοχώρι καταργήθηκε ως διοικητικά ανεξάρτητη κοινότητα και από 1ης Ιανουαρίου 1999 έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μεγαλόπολης.

Η καταστροφή του Ανθοχωρίου στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο γεν. γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ακαδημαϊκός Βασίλειος Χ. Πετράκος είπε στον απολογισμό του έργου της Αρχαιολογικής Εταιρείας  για το 2008 (Κυριακή 10 Μαΐου 2009): 
 
«Αν μελετήσει κανείς την ιστορία των μνημείων της Ελλάδος, από τη στιγμή της απελευθέρωσής μας, διαπιστώνει ότι η πορεία προς τη φθορά τους και την καταστροφή τους είναι νομοτελειακή. Ή καταστρέφονται κάποια στιγμή πλήρως, όπως ο Μαραθών, η Ψυττάλεια, η Σαλαμίνα, η Ελευσίνα, η Αυλίδα ή η φθορά τα περισφίγγει σιγά σιγά, όπως έγινε με τα μνημεία και τους τόπους της Αθήνας, με κύριο παράδειγμα την Ακρόπολη. [...]. Αιτία του κακού, η απληστία μερίδας της κοινωνίας μας. Τελευταίο θύμα αυτής της απληστίας η σύγχρονη εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, στο Ανθοχώρι Αρκαδίας, κοντά στη Μεγαλόπολη. Το χωριό ισοπεδώθηκε για την εξόρυξη λιγνίτη αλλά η εκκλησία έμεινε απείραχτη, δείγμα της 'ευλάβειας' και 'πίστης' της ΔΕΗ».  
Στο σημείο αυτό του λόγου του, ο Κος Πετράκος έδειξε την εικόνα  της εκκλησίας πριν από την κατάρρευση και πλήρη καταστροφή της ως «νεοελληνικό παράδειγμα περιφρόνησης της παράδοσης».