google/wiki40b huggingface dataset:
Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ

Το Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ (Coupe des régions de l'UEFA ή UEFA Regions' Cup) είναι μια διεθνής ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική διοργάνωση για ερασιτέχνες, στην οποία κάθε χώρα μετέχει με μια μικτή ομάδα ερασιτεχνών από κάποια επαρχία ή περιφέρειά της. Η Ελλάδα εκπροσωπείται από την τοπική Ε.Π.Σ. που κατακτά το Κύπελλο Περιφερειών ποδοσφαίρου ανδρών της ΕΠΟ. Η διοργάνωση ξεκίνησε το 1999 και διεξάγεται ανά διετία. Την πρώτη διοργάνωση του 1999 κέρδισε η επαρχία Βένετο της Ιταλίας όπως και την πιο πρόσφατη του 2013. Το Κύπελλο Περιφερειών αντικατέστησε κατά κάποιον τρόπο το παλιό Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ που είχε διακοπεί από το 1978.

Συμμετοχές

Η διοργάνωση δημιουργήθηκε το 1996 καθώς δεν υπήρχε κάποια ευρωπαϊκή διοργάνωση για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο μετά την διακοπή του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Εθνικών Ομάδων ΟΥΕΦΑ το 1978, λόγω της μικρής ανταπόκρισης του κοινού. Έτσι το Κύπελλο Περιφερειών αποτελεί τη μοναδική ευρωπαϊκή διοργάνωση ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.
Η πρωτοτυπία της διοργάνωσης είναι ότι δεν μετέχουν ποδοσφαιρικά σωματεία ούτε Εθνικές ομάδες ερασιτεχνών. Κάθε εθνική ομοσπονδία δηλώνει μια μικτή ερασιτεχνική ομάδα, η οποία αντιπροσωπεύει κάποια επαρχία ή τοπική ένωση, με την προϋπόθεση ότι έχει κερδίσει τη συμμετοχή της έπειτα από αγώνες σε εθνικό επίπεδο. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλες οι ομοσπονδίες-μέλη της UEFA, αρκεί να διοργανώνουν κάποια σχετική εθνική διοργάνωση για την πρόκριση στο Κύπελλο Περιφερειών της ομάδας που θα συμμετάσχει. Εξαιρούνται τα μικρά κράτη σε πληθυσμό, τα οποία μετέχουν με την Εθνική Ερασιτεχνική τους ομάδα.
Σημαία της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας

Η σημερινή σημαία της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας καθιερώθηκε επίσημα από την νομοθετική συνέλευση του διαμερίσματος το 1993. Η χρήση της ως επίσημης σημαίας για όλη την Αυστραλία υποστηρίζεται από πολλούς Αυστραλούς.
Η σημαία διαφέρει από τις αυστραλιανές πολιτειακές σημαίες στο ότι δεν έχει την προσθήκη της βρετανικής σημαίας μαζί με άλλα σύμβολα. Παρουσιάζει ομοιότητες με τη [σημαία της Βόρειας Επικράτειας]]. Στη σημαία χρησιμοποιούνται τα χρώματα της πόλης της Καμπέρα (μπλε και χρυσαφί , τα οποία επίσης χρησιμοποιούνται στην αυστραλιανή σημαία). Ο Σταυρός του Νότου εμφανίζεται με τη μορφή πέντε λευκών αστεριών σε μπλε πλαίσιο στο προσίστιο τμήμα, ενώ στο κέντρο του χρυσαφί πεδίου στο δεξί μέρος που ίπταται είναι το τροποποιημένο εθνόσημο της Πόλης της Καμπέρα, στο οποίο βλέπουμε δύο κύκνους, έναν μπλε και έναν λευκό, αριστερά και δεξιά του εθνόσημου. Η σημαία σχεδιάστηκε από τον Ίβο Όστιν.
Παρότι η Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας υπάρχει από το 1909 της παραχωρήθηκε αυτοδιοίκηση μόλις το 1989 και δεν είχε μέχρι τότε δική της σημαία. Συνακόλουθα η κυβέρνηση αποφάσισε ότι έπρεπε να υιοθετηθεί μια σημαία. Κατά τη διάρκεια των διαγωνισμών του 1988 και του 1992 για μία νέα πρόταση για σημαία, καλλιτέχνες και κάτοικοι της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας πρότειναν τα σχέδιά τους για τη νέα σημαία. Τελικά επικράτησε το σημερινό σχέδιο και το 1993 η σημαία εγκρίθηκε επίσημα από τη νομοθετική συνέλευση της Επικράτειας.

Τροποποιημένη πρόταση Σημαία

Δεδομένου ότι η σημαία τέθηκε για πρώτη φορά το 1993, προτάσεις για την τροποποίηση συμβεί κατά καιρούς ο σχεδιασμός.
Δύο αξιόλογες προτάσεις που δημιουργήθηκε από σχεδιαστή του νόμου περί σημαίας, Ίβο Όστιν. Αυτές οι προτάσεις (ένα εκ των οποίων απεικονίζεται) και αντικαταστήστε το παλτό Καμπέρα των όπλων, η οποία Όστιν υποστηρίζει ότι είναι υπερβολικά πολύπλοκο για ένα αποτελεσματικό σχεδιασμό της σημαίας.
Επιπλέον, Όστιν έχει δηλώσει ότι το τυποποιημένο εθνόσημο ήταν υποχρεωμένη αποτελεσματικά από την κύριος Υπουργός κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού του, και οδήγησε σε μια «υπο-πρότυπο σημαία".
Καζιμίρ του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Σοφίας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζιμίρ Δ΄ της Πολωνίας.
Το 1527 απεβίωσε στη Βούδα σε ηλικία 46 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλβέρτος Αλκιβιάδης.
Citroën C15

Χαρακτηριστικά

Το Citroën C15 παρουσιάστηκε και λανσαρίστηκε τον Οκτώβριο του 1984, ως ο αντικαταστάτης του εμφανώς γηρασμένου πλέον Citroën Acadiane Το C15 βασίστηκε στο Citroën Visa, που κυκλοφορούσε ήδη από το 1978. Το τεχνολογικό του υπόβαθρο ήταν σχετικά φθηνό, αλλά αυτό το έκανε εξαιρετικά  αξιόπιστο, εύκολο στη συντήρηση και το ενδεχόμενο μηχανικής βλάβης απεδείχθη πολύ σπάνιο. Όλα αυτά τα προσόντα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα σε επαγγελματικό αυτοκίνητο και ως αποτέλεσμα το C15 συμπλήρωσε 21 χρόνια στην παραγωγή, σε αντίθεση με το μη επαγγελματικό Visa που συμπλήρωσε μόνο 10 έτη. Μεταξύ του 1985 και του 2000, ο κυριότερος ανταγωνιστής του C15 ήταν το Renault Express.
Το φορτίο που μπορούσε επισήμως να μεταφέρει το C15 στην πίσω καμπίνα ήταν αρχικά 500 κιλά, ενώ 1 χρόνο μετά το λανσάρισμά του άρχισαν να προσφέρονται εκδοχές των 600, 765 και 800 κιλών. Υπήρξε και μία έκδοση με 20 εκατοστά μακρύτερη πίσω καμπίνα, ωφέλιμο φορτίο 600 κιλά και πίσω ενιαίο κάθισμα, καθώς και μία σπάνια ειδική έκδοση κατά 50 εκατοστά μακρύτερη. Η τελική ταχύτητα στις περισσότερες εκδόσεις ήταν 135 χιλιόμετρα την ώρα.
Τα πρώτα μοντέλα είχαν μία μεγάλη μονοκόμματη πίσω πόρτα, η οποία όμως στην πράξη απεδείχθη δύσκολη στο άνοιγμα σε στενούς χώρους και, επιπλέον, συχνά έκλεινε βιαίως ή άνοιγε ανεξέλεγκτα όταν έπνεαν ισχυροί άνεμοι, με κίνδυνο ζημιάς ή και τραυματισμού. Για τους λόγους αυτούς, από το 1986 και μετά, όλα τα C15 εφοδιάστηκαν με δίφυλλο πίσω άνοιγμα της καμπίνας φόρτωσης, αποτελούμενο από δύο πόρτες ίδιου σχήματος και μεγέθους.
Ένα αξιοσημείωτο πλεονέκτημα του Citroën C15, ήταν ότι προσφερόταν και σε μία εκδοχή με πλήρες σαλόνι, αλλά εντελώς «άδειο» το πίσω μέρος του αμαξώματος και μόνο με το δάπεδο του σασί, επιτρέποντας έτσι την διαμόρφωση του πίσω μέρους και σε άλλες εκδοχές που δεν υπήρχαν στον επίσημο εργοστασιακό κατάλογο. Υπήρξαν μάλιστα και σπάνιες aftermarket μετατροπές ακόμα και σε εκδοχές με δύο πίσω άξονες ή και σε μίνι τροχόσπιτα του ενός δωματίου.

Αντικατάσταση του C15

Ο επίσημος διάδοχος του C15 λανσαρίστηκε τον Ιούλιο του 1996 και ήταν το Citroën Berlingo. Ωστόσο, η δημοτικότητα του C15 ακόμα και τότε ήταν τόσο μεγάλη, ώστε η παραγωγή του συνεχίστηκε για σχεδόν μία δεκαετία, στις σχετικές εγκαταστάσεις στη Βίγο της Ισπανίας και τελικώς έληξε τον Δεκέμβριο του 2005. Συνολικά παρήχθησαν 1.181.471 αντίτυπα σειράς C15 στα 21 έτη παραγωγής του. Τον Ιανουάριο του 2008, λανσαρίστηκε και ένας ακόμα επίσημος αντικαταστάτης, το Citroën Nemo, που κατασκευάστηκε έως τον Δεκέμβριο του 2017.
Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Νέμπρος Κισάμου)

Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Νέμπρος Κισάμου). Στις Βουκολιές Κισάμου, στο συνοικισμό Νέμπρος, σώζεται ο μικρός μονόχωρος ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Κτίσμα των χρόνων της τουρκοκρατίας, σήμερα λειτουργεί στη μνήμη των Αγίων Παντελεήμονα και Σπυρίδωνα.
Γαλακτοκομικά προϊόντα

Γαλακτοκομικά προϊόντα ονομάζουμε τα προϊόντα, τα οποία παράγονται από γάλα. Οι βιομηχανίες που παράγουν γαλακτοκομικά προϊόντα ονομάζονται γαλακτοβιομηχανίες. Το γάλα, το οποίο θα επεξεργαστεί στις γαλακτοβιομηχανίες προέρχεται από αρκετά ζώα, όπως είναι η αγελάδα, το κατσίκι, το πρόβατο, καθώς και από άλλα όπως το άλογο, η καμήλα, τα βουβάλια κ.ά. Τα γαλακτοκομικά προϊόντα τα βρίσκουμε συνήθως σε κουζίνες, όπως η ευρωπαϊκή, η ινδική, αυτή της Μέσης Ανατολής, ενώ δεν είναι γνωστά στην κουζίνα της Ανατολικής Ασίας. Η κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων έχει αυξηθεί σημαντικά σε όλο τον κόσμο από τις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Το γάλα, και γενικά τα γαλακτοκομικά προϊόντα χρησιμοποιούνται πολύ στη μαγειρική, μιας και είναι συστατικά πολλών φαγητών και γλυκών, όπως είναι το κέικ, τα μπισκότα κ.ά.
Ίγκμπο (φυλή)

Η Ίγκμπο  (μερικές φορές Ντι Ίγκμπο ή Ίμπο), είναι εθνική ομάδα της Αφρικής και μία από τις τρεις μεγαλύτερες εθνικές ομάδες της
Νιγηρίας, οι οποία συναντάται κυρίως στο νοτιανατολικό τμήμα της χώρας και είναι κατακερματισμένη σε διάφορες υποομάδες
Ίγκμπο μπορεί επίσης να βρεθούν στο Καμερούν και την Ισημερινή Γουινέα, καθώς και σε άλλες αφρικανικές χώρες σε μικρότερο βέβαια αριθμό. Απαντώνται πλέον και σε άλλες χώρες λόγω μετανάστευσης και του ατλαντικού δουλεμπορίου. Ο ακριβής αριθμός των Ίγκμπο που ζουν εκτός της Αφρικής δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί.
Οι Ίγμπο μιλούν τη γλώσσα Ίγκμπο, η οποία περιλαμβάνει εκατοντάδες διαφορετικές διαλέκτους.
Το 1967 μία ομάδα αυτονομιστών Ίγκμπο ανακήρυξε την ανεξαρτησία της και σχημάτισε το κράτος της Μπιάφρας. Η ενέργεια τους αυτή προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 1970 και στοίχισε τη ζωή σε περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους.
Αρχιδούκισσα Μαρία Ιωσηφίνα της Αυστρίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1751. Η Μαρία Ιωσηφίνα ήταν η ένατη αλλά η έκτη επιζήσασα κόρη του Φραγκίσκου Α΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας της Ουγγαρίας και της Βοημίας.
Μετά το θάνατο της νύφης της Πριγκίπισσας Ισαβέλλας της Πάρμας, η Ιωσηφίνα ήταν η πιο σημαντική γυναίκα στο δικαστήριο μετά τη μητέρα της, Μαρία Θηρεσία, και την αδελφή της Αρχιδούκισσα Μαρία Αμαλία Έχασε τη θέση αυτή τον Μάιο του 1767, όταν ο μεγάλος αδελφός της, Αρχιδούκας Ιωσήφ παντρεύτηκε μια δεύτερη ξαδέρφη, τη Μαρία Ιωσηφίνα της Βαυαρίας.
Η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία ήθελε να παντρέψει την τέταρτη μεγαλύτερη κόρη της, την Αρχιδούκισσα Μαρία Αμαλία, με τον Φερδινάνδο της Σικελίας και της Νάπολης για πολιτικούς λόγους. Αφού ο πατέρας του Φερδινάνδου, Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας, διαμαρτυρήθηκε για την πενταετή διαφορά ηλικίας, η Μαρία Ιωσηφίνα, ως η επόμενη μεγαλύτερη κόρη, έμεινε η προφανής υποψήφια για νύφη του Φερδινάνδου. Η ίδια και ο Φερδινάνδος ήταν συνομήλικοι, ενώ η Μαρία Ιωσηφίνα θεωρήθηκε "απολαυστικά όμορφη και φιλική", και η αγαπημένη του αδελφού της Ιωσήφ.
Η Μαρία Ιωσηφίνα φοβόταν ότι θα πεθάνει από ευλογιά από το θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της Ιωάννας Γαβριέλλας το 1762. Οι φόβοι της πραγματοποιήθηκαν όταν πέθανε από την ευλογιά την ίδια μέρα που έφευγε από τη Βιέννη για να παντρευτεί τον Φερδινάνδο. Η λαϊκή πεποίθηση υποστηρίζει ότι κόλλησε ευλογιά γιατί η μητέρα της, Μαρία Θηρεσία, επέμενε να προσευχηθεί στον ακατάλληλα σφραγισμένο τάφο της νύφης της, Μαρίας Ιωσηφίνας της Βαυαρίας (που είχε πεθάνει πρόσφατα από την ασθένεια) καθώς είχαν το ίδιο όνομα. Ωστόσο, το εξάνθημα εμφανίστηκε δύο ημέρες μετά την επίσκεψη της Ιωσηφίνας στον τάφο και υπάρχει μια περίοδος περίπου μιας εβδομάδας μετά την αρχική μόλυνση προτού εμφανιστούν συμπτώματα της ασθένειας. Ως εκ τούτου, η Αρχιδούκισσα πρέπει να είχε μολυνθεί πριν επισκεφθεί το θησαυροφυλάκιο.
Είναι θαμμένη στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Μετά το θάνατό της, η αδερφή της Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας δόθηκε ως νύφη στο βασιλιά της Νάπολης στη θέση της.
1750 Έκερτ

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του `Εκερτ είναι S (λιθώδης). Ο `Εκερτ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 375 ώρες (15,6 γήινες ημέρες), μια εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Νίκος Κουμπούρης

Ο Νίκος Κουμπούρης (1944 - 2013) ήταν Έλληνας διαιτητής καλαθόσφαιρας, από τις γνωστότερες μορφές του αθλήματος. Ασχολήθηκε πολλές δεκαετίες με το σπορ και διεύθυνε έναν πολύ μεγάλο αριθμό αγώνων, όλων των κατηγοριών, ανδρών και γυναικών.
Διατηρούσε ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ κινήσεων στην άσκηση των καθηκόντων του, ενώ ήταν αναγνωρίσιμος και φυσιογνωμικά, λόγω της μεγάλης του ομοιότητας με τον ηθοποιό Θανάση Βέγγο.
Παρά την μεγάλη του προσφορά, με το θάνατό του, που ήρθε το 2013 οι επίσημοι φορείς του μπάσκετ τον ξέχασαν
Είμαστε Διεφθαρμένοι;

Υπόθεση

Στην αμερικάνικη ύπαιθρος κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της ποτοαπαγόρευσης, ένας πλανόδιος πωλητής, ο Έλμερ Γκάντρι (Μπαρτ Λάνκαστερ), μέθυσος και γυναικάς, συναντά την αδερφή Σάρον Φάλκονερ (Τζιν Σίμονς), μια ιεραπόστολο που περιοδεύει στην ύπαιθρο κηρύττοντας το λόγο του Θεού και "πουλώντας" τη θρησκεία σε απελπισμένα άτομα που έχουν ανάγκη από ελπίδα προκειμένου να συνεχίσουν τη ζωή τους. Ο Γκάντρι όντας γοητευμένος από το χρήμα κι από την αδερφή Φάλκονερ αποφασίζει να την ακολουθήσει στις περιοδίες της και σύντομα οι δυο τους γίνονται ένα ισχυρό δίδυμο. Ο Γκάντρι πείθει κάποια στιγμή τη Φάλκονερ να δοκιμάσουν την τύχη τους με το σεμινάριο της θρησκευτικής αναβίωσης και σε μεγαλουπόλεις κι έτσι φθάνουν στο Ζίνιθ, μια πόλη της αμερικάνικης δύσης και το σεμινάριο τους στέφεται με επιτυχία. Την επιτυχία επακολουθεί η σύγκρουση του ζευγαριού με τον Τζιμ Λέφερτς (Άρθουρ Κένεντι) ένα δημοσιογράφο τοπικής εφημερίδας, ο οποίος μυρίζεται την απάτη που κρύβεται πίσω από τους δυο ιεραποστόλους. Παράλληλα μια γυναίκα από το παρελθόν του Γκάντρι, μια πόρνη ονόματι Λούλου Μπέινς (Σίρλεϊ Τζόουνς), εμφανίζεται κι απειλεί με αποκαλύψεις. Ο Γκάντρι τότε δοκιμάζεται.

Πληροφορίες

Βασισμένη στο αμφιλεγόμενο ομώνυμο μυθιστόρημα του, η ταινία Elmer Gantry πραγματεύεται με σατιρικό τρόπο την αμερικανική πραγματικότητα όσον αφορά τη θρησκεία. Όταν κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του βραβευμένου με νόμπελ Σίνκλερ Λιούις το 1927 υπέστη λογοκρισία, ενώ καμιά εταιρία παραγωγής δε δεχόταν να χρηματοδοτήσει την κινηματογραφική μεταφορά ενός έργου με τόσο σκληρή γλώσσα και σχετικά βλάσφημου αντικείμενου. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Ρίτσαρντ Μπρουκς, είχε δουλέψει επί σειρά ετών για την Metro-Goldwyn-Mayer κι είχε σκηνοθετήσει ταινίες όπως τη Λυσσασμένη Γάτα (Cat On A Hot Tin Roof, 1958) και το Αδελφοί Καραμαζόφ (The Brothers Karamazov, 1958) όταν αποφάσισε να αναλάβει την παραγωγή, τη διασκευή του σεναρίου και τη σκηνοθεσία της μεταφοράς του μυθιστορήματος του Λίουις. Είχε την ευφυΐα να μη διασκευάσει ολόκληρο το μυθιστόρημα αλλά μόνο τα πρώτα του κι ίσως πιο καίρια κεφάλαια αφήνοντας στην άκρη τις περιττές λεπτομέρειες.

Διανομή Ρόλων

Πρώτη επιλογή για το ρόλο του απατεώνα με τη χρυσή καρδιά Έλμερ Γκάντρι ήταν ο Πατ Χινγκλ, ο οποίος μετά από ατύχημα που είχε πέφτοντας από ύψος 54 ποδιών έχασε την ευκαιρία να ενσαρκώσει τον αμφιλεγόμενο ήρωα αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για τον Μπαρτ Λάνκαστερ. Η Τζιν Σίμονς, που ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο της αδελφής Σάρον Φάλκονερ, ερωτεύτηκε το σκηνοθέτη της και μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων τον παντρεύτηκε. Η Σίρλεϊ Τζόουνς, η οποία έγινε αργότερα ευρύτερα γνωστή για τη συμμετοχή της στην οικογενειακή σειρά The Partridge Family, προτάθηκε για το ρόλο της πόρνης από τον Λάνκαστερ, ο οποίος κατάφερε να πείσει το διστακτικό Μπρουκς να την προσλάβει. Ο Μπρουκς δεν είχε εμπιστοσύνη στο ταλέντο της και δεν ασχολήθηκε πολύ μαζί της κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, με αποτέλεσμα να ερμηνεύσει μια από τις δυσκολότερες σκηνές της στην ταινία ολομόναχη. Η σκηνή εκείνη της χάρισε το όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου.
Κάρολος Α΄ του Μπίρκενφελντ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Νόυμπουργκ και ήταν ο πέμπτος γιος του Βόλφγκανγκ, παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν και κόμη μέρους του Σπόνχαϊμ. Το 1569 απεβίωσε ο πατέρας του και τα αδέλφια μοίρασαν τις κτήσεις του· ο Κάρολος Α΄ πήρε το μέρος της κομητείας του Σπονχάϊμ που είναι γύρω από το Μπίρκενφελντ. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ.
Απεβίωσε στο Μπίρκενφελντ το 1600 και ετάφη στο Μάιζενχαϊμ. Η περιοχή εξουσίας του ήταν ασήμαντη, αλλά οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν -από πρεσβύτερους κλάδους των Βίττελσμπαχ- το Παλατινάτο και το δουκάτο της Βαυαρίας, που θα αναβαθμιστεί σε βασίλειο.
Γιώργης Δήμου

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1911 στο Κάιρο από φτωχή οικογένεια Αιγυπτιωτών με καταγωγή από τη Θράκη. Η πρώτη του επαφή με τη χαρακτική ήταν στο εργαστήριο του πατέρα του που ήταν μαρμαράς. Φοίτησε στη Αμπέτειο Σχολή όπου γνώρισε τον Στρατή Τσίρκα με τον οποίο συνδέθηκε με μακροχρόνια φιλία. Το 1925 ήρθε σε πρώτη επαφή με τον κομμουνισμό μέσω του Κύπριου καλλιτέχνη Νίκου Νικολαΐδη. Το 1928 εξέθεσε για πρώτη φορά τα έργα του στην Διεθνή Έκθεση του Καΐρου. Το 1930 φοίτησε με υποτροφία του ομογενή μεγαλοεπιχειρηματία Δημήτρη Σπετσερόπουλου,  στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών υπό τις οδηγίες του Κωνσταντίνου Παρθένη και έπειτα στο εργαστήριο του Γιάννη Κεφαλληνού, συνεργαζόμενος ταυτόχρονα με τα περιοδικά: Πρωτοπόροι, Νέοι Πρωτοπόροι, Πρωτοπορία του Φώτο Γιοφύλλη,Νέα Εστία. Το 1934, έτος αποφοίτησης, επιστρέφει στην Αίγυπτο και συμμετέχει στην κομμουνιστική κίνηση της ομογένειας. Συγκεκριμένα συμμετέχει στη διεθνή Ειρηνσιτική Ένωση και αρθρογραφεί στο αλεξανδρινό περιοδικό Παναιγύπτια.  Το 1938 παντρεύτηκε την Μαρία Κουκουδάμη, μέλος του ΚΚΕ, στην Αθήνα. Το 1939 γνώρισε διώξεις από τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου; η σύσζυγός του κρατείται στις φυλακές Αβέρωφ και ο ίδιος στην Ασφάλεια. Όταν ο Θεολόγος Νικολούδης επισκέπτεται την Αίγυπτο γνωστός του Δήμου  μεσολαβεί και αποφυλακίζεται,ενώ η σύζυγός του μετά από εντολή της κομματικής καθοδήγησης έκανε δήλωση και απελευθερώθηκε. Μαζί επιστρέφουν στην Αίγυπτο.
Στη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στο ΕΑΜ. Χαράσσει ένσημα, τη  σφραγίδα της ΠΕΕΑ και αναλαμβάνει την επιμέλεια σειράς εντύπων. Στον Εμφύλιο, επιστρέφει για λίγο στην Αίγυπτο και μέσω Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας εντάσσεται στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού.  Το 1948 κατέφυγε στην Ουγγαρία και έπειτα στη  Ρουμανία όπου έζησε μέχρι το 1965, σχεδιάζοντας Έλληνες πρόσφυγες και Ρουμάνους εργάτες, μέχρι που  επέστρεψε στην Ελλάδα με ενέργειες του Χρήστου Καπράλου. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε για ένα διάστημα ως συντηρητής τοιχογραφιών βυζαντινών ναών στο Μουσείο Βυζαντινής Τέχνης. Αν και δεν έλαβε οργάνωσε ποτέ κάποια έκθεση με τις δημιουργίες του, το έργο του έλαβε σημαντικής αναγνώρισης και το 2005 το ΜΙΕΤ οργάνωσε αναδρομική έκθεση με τα έργα του. Πέθανε στην Αθήνα το 2006.
Διονύσης Ν. Μουσμούτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 24 Φεβρουαρίου 1960 και είναι γιος του διαπρεπούς οικονομολόγου και καθηγητή Νικολάου Δ. Μουσμούτη (1901-1991), με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Κατά τη δεκαετία του 1980 εργάστηκε στο Κέντρο Τύπου Μείζονος Ελληνισμού, ενώ από το 1995 έχει εργασθεί ως διευθυντικό στέλεχος διαφόρων επιχειρήσεων. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έχει συμμετάσχει σε πολλά επιστημονικά συνέδρια, ενώ παράλληλα έχει δημοσιεύσει μια σειρά μελετών και άρθρων που αφορούν τα νεοελληνικά γράμματα και το θέατρο, καθώς και πολλές κριτικές. 
Τα κείμενά του (μελετήματα, δοκίμια και κριτικές) έχουν δημοσιευθεί σε ποικίλα περιοδικά και εφημερίδες (ενδεικτικά αναφέρονται οι εφημερίδες: Η Καθημερινή, Το Βήμα, Ελευθεροτυπία, και οι περιοδικές εκδόσεις: Ελληνικός Κόσμος, Επίλογος, Επτανησιακά Φύλλα, Πόρφυρας, Κεφαληνιακά Χρονικά, Νέα Εστία, Οδός Πανός, Περίπλους, Κ (Περιοδικό Κριτικής Λογοτεχνίας και Τεχνών), Διαβάζω, Ιστορία Εικονογραφημένη, Επίλογος, Index, Ακτή, Πάροδος, Μουσικός Ελληνομνήμων, Ιονικά Ανάλεκτα, Νέα Ευθύνη, Σίσυφος, Φρέαρ, κ.ά.), καθώς και σε πρακτικά συνεδρίων, επετειακούς, αφιερωματικούς τόμους και συλλογικά έργα. Έχει επιμεληθεί αφιερώματα για τους Διονύσιο Σολωμό, Ανδρέα Κάλβο, Ούγκο Φόσκολο, Νίκο Καββαδία, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Οδυσσέα Ελύτη, καθώς και για το ιστορικό και το αστυνομικό μυθιστόρημα, την ταξιδιωτική λογοτεχνία κ.ά., τα οποία δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Διαβάζω και την εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Από το 1975 αρθρογραφεί στον τοπικό Τύπο της Ζακύνθου (στις εφημερίδες Πρόοδος, Ερμής, Ημέρα τση Ζάκυθος), ενώ έχει συνεργαστεί και με την εφημερίδα της Κέρκυρας Ενημέρωση. Από το 2000 έως το 2002 εξέδιδε την ετήσια έκδοση Ζάκυνθος, Λογοτεχνικό Ιστορικό και Λαογραφικό Ημερολόγιο. Έχει ανθολογήσει σύγχρονους ζακυνθινούς ποιητές στο Ελληνομουσείον/Ακτή. Παράλληλα, κείμενά του φιλοξενούνται τακτικά στους ιστότοπους Στον ίσκιο του Ήσκιου (http://www.iskiosiskiou.com/) και [www.diavasame.gr Diavasame.gr].
Ο Διονύσης Ν. Μουσμούτης είναι μέλος πολλών εταιρειών, επιστημονικών σωματείων, οργανισμών και πολιτιστικών φορέων, όπως της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας Ελλάδος, της Εραλδικής και Γενεαλογικής Εταιρείας, της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών, του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, του Μουσικού και Δραματικού Συλλόγου “Ωδείον Αθηνών”, του Κέντρου Έρευνας και Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου-Θεατρικό Μουσείο, κ.ά., ενώ έχει εκλεγεί στα Διοικητικά Συμβούλια της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, του Συλλόγου “Ούγος Φώσκολος”, Ρ.E.N. Ελλάδος (πρόεδρος). Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Το 2011 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο Δοκιμίου του Ιδρύματος Ουράνη για το βιβλίο του Ούγκο Φόσκολο, Ιστορικά και βιογραφικά παραλειπόμενα.
Ιωάννης Κιγάλας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Λευκωσία της Κύπρου. Πατέρας του ήταν ο Ματθαίος Τσιγάλας. Σπούδασε μαζί με τους αδελφούς του Δημήτριο και Ιερώνυμο στο Φροντιστήριο της Ρώμης. Διορίστηκε το 1668 καθηγητής της Λογικής στο Γυμνάσιο της Πάδοβας, όπου και απεβίωσε. Ο Ιωάννης Κιγάλας φημολογείται ότι είχε «την γλώσσα του Μαιονίδη και του Πλάτωνα τον νου». Έγραψε διάφορα επιγράμματα στα Ελληνικά.
Μονοστεατικός εστέρας της γλυκερίνης

Δομή, σύνθεση και εμφάνιση

Το μονογλυκερίδιο του στεατικού οξέος υπάρχει ως τρία στερεοϊσομερή, το εναντιομερές ζευγάρι 1-μονογλυκερίδιο στεατικού οξέος και 2-μονογλυκερίδιο στεατικού οξέος. Συνήθως αυτά συνατνώνται ως ένα μείγμα καθώς πολλές από τις ιδιότητές τους είναι παρόμοιες.
Η εμπορική μορφή της ουσίας που χρησιμοποιείται στα τρόφιμα παράγεται βιομηχανικά με την αντίδραση της γλυκερόλυσης μεταξύ τριγλυκεριδίων (είτε από φυτικά ή από ζωικά λίπη) και γλυκερίνη.
Το μονογλυκερίδιο του στεατικού οξέος εμφανίζεται φυσικά στο σώμα, ως προϊόν της διάσπασης των λιπών από την παγκρεατική λιπάση. Υπάρχει σε πολύ χαμηλά συγκεντρώσεις σε ορισμένα σπορέλαια.

Χρήσεις

Το GMS είναι ένα πρόσθετο τροφίμων που χρησιμοποιείται ως πυκνωτικό, γαλακτωματοποιητής, αντισυσσωματικό, και συντηρητικός παράγοντας. Ενας γαλακτωματοποιητής για έλαια, κηρούς, και διαλύτες. Ενα προστατευτικό επίστρωμα για υγροσκοπικές σκόνες. Ενας στερεοποιητής και παράγοντας ελέγχου απελευθέρωσης σε φαρμακευτικά προϊόντα, και ένα λιπαντικό ρητίνης. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε καλλυντικά και προϊόντα περιποίησης.
Το GMS χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό σε ψημένα τρόφιμα για να προσθέσει "σώμα" στο φαγητό. Είναι κατά κάποιο τρόπο αυτό που δίνει στο παγωτό και τη σαντιγί την ομαλή τους υφή. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ως ένα συντηρητικό για να μη μπαγιατεύει το ψωμί.