google/wiki40b huggingface dataset:
Επαρχία Μπαλόντ

Η επαρχία Μπαλόντ είναι επαρχία της Ινδικής πολιτείας του Τσατίσγκαρ και έχει την έδρα της στο Μπαλόντ. Έχει έκταση 3.527 τ.χλμ. και πληθυσμό 826.165 κατοίκων στην απογραφή του 2011. 
Έχει Επαρχιακό και Συνεδριακό Δικαστήριο, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 2 Οκτωβρίου 2013 από τον Σουνίλ Κουμάρ Σίνχα. Ο Σρι Ντιπάκ Κουμάρι Τιβάρι προσχώρησε ως πρώτος επαρχιακός και συνεδριακός δικαστής στο Μπαλόντ.

Διοίκηση

Στο Μπαλόντ πρώτος συλλέκτης είναι ο Αμρίτ Χάλκο.
Υδραώτης

Ιστορία

Σύμφωνα με την αρχαία ιστορία που αναφέρουν οι Βέδες, ο Υδραώτης ήταν γνωστός ως Ιραβάτι (इरावती, परुष्णि) Ο Ράβι ονομαζόταν ως Παρουσάνι ή Ιαραβάτι στους Ινδούς της Βεδικής εποχές και ως Υδραώτης στους Αρχαίους Έλληνες.
Μέρος της μάχης των δέκα βασιλιάδων έγινε σε έναν ποταμό, ο οποίος σύμφωνα με το Γιάσκα (Νιρουκτά 9.26) αναφέρεται στον ποταμό Ιραβάτι (Υδραώτης) στο Πουντζάμπ.

Γεωγραφία

Ο ποταμός Υδραώτης, διασυνοριακός ποταμός της Ινδίας και του Πακιστάν, αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της λεκάνης απορροής του Ινδού και αποτελεί το κύριο μέρος της λεκάνης του Ινδού. Τα ύδατα του ποταμού Υδραώτη καταλήγουν στην Αραβική Θάλασσα (Ινδικός Ωκεανός) μέσω του Ινδού στο Πακιστάν. Ο ποταμός πηγάζει στο Μπάρα Μπανγκάλ, στην επαρχία Κάνγκρα στο Χιμάτσαλ Πραντές της Ινδίας. Ο ποταμός απορροφά μια συνολική λεκάνη απορροής μήκους 14.442 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην Ινδία μετά από ροή για 720 χιλιόμετρα. Κινούμενος προς τα δυτικά, περιβάλλεται από τις οροσειρές Πιρ Παντζάλ και Νταουλαντάρ, σχηματίζοντας μια τριγωνική ζώνη.
Αναστάσιος Μάλτος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μεγάροβο Μοναστηρίου Μακεδονίας και ήταν γιος του Νικολάου Μάλτου. Ανηψιός του ήταν ο ιατρός Αλκιβιάδης Μάλτος. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια της Λειψίας και του Μονάχου. Το 1879 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε επί 25ετία στην Οδησσό, όπου εργάστηκε ως φιλόλογος στο Ροδοκανάκειο Παρθεναγωγείο καθώς και στην ελληνική εμπορική σχολή αρρένων Οδησσού (1880 - 1919), του οποίου διετέλεσε διευθυντής. Δίδαξε επίσης μουσική στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Ύστερα από παρακίνηση του Γρηγορίου Μαρασλή ανέλαβε την οργάνωση και την διεύθυνση της "Βιβλιοθήκης Μαρασλή", μέσω της οποίας εξέδωσε πολλά έργα αρχαίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Τον Οκτώβριο του 1905 με αφορμή την συμπλήρωση είκοσι πέντε χρόνων διδασκαλίας η ελληνική κυβέρνηση του απένειμε το παράσημο του Σωτήρος. Υπήρξε μέλος του Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων.
Το 1919 εγκατέλειψε μαζί με την οικογένειά του την Οδησσό και εγκαταστάθηκε για μικρό χρονικό διάστημα στη Θεσσαλονίκη, όπου και δίδαξε, για να καταλήξει τελικά στην Αθήνα. Εκεί δίδαξε ως φιλόλογος στο 6ο Γυμνάσιο Αθηνών (1921 - 1926). Απεβίωσε στην Αθήνα το 1927. Ήταν παντρεμένος με την Μαρίνα Κοαντζάκη και είχε αποκτήσει τρία παιδιά, την Ιφιγένεια Μάλτου, σύζυγο του Ιωάννη Φαβιάτου - Κοκκόλη, τον Αλέξανδρο Μάλτο, χημικό, και τον αρχιτέκτονα Ορέστη Μάλτο.

Επιστημονικό έργο

Ασχολήθηκε με την συγγραφή εγχειριδίων εκμάθησης της γαλλικής, της γερμανικής, της ρωσσικής, της ελληνικής και της ιταλικής γλώσσας και μετέφρασε διάφορα έργα ξένων συγγραφέων. Οι συλλογές ασμάτων Τερψιχόρη και Μελπομένη συνέβαλαν σημαντικά στην διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς της εποχής, επανεκδόθηκαν δε αρκετές φορές. Υπήρξε συνεργάτης των περιοδικών Εικονογραφημένα (Νέα Υόρκη) και Μουσική (Κωνσταντινούπολη). Ήταν οπαδός της δημοτικής γλώσσας.
Ρόμαν ο Μέγας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Μστισλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Αγνής των Πιαστ, κόρης τού Μπολέσλαβ Γ΄ δούκα της Πολωνίας.
Όταν κατέλαβε το θρόνο της Γαλικίας, έγινε κύριος των δυτικών Ρώσων. Έγινε γαμπρός τού Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης τού 1204 οι χρονικογράφοι τού αποδίδουν τον τίτλο τού αυτοκράτορα, αλλά δεν φαίνεται πως ο ίδιος τον ανέλαβε επίσημα. Επιχείρησε δύο εκστρατείες εναντίον των Κουμάνων με επιτυχία και επέστρεψε με πολλούς αιχμαλώτους. Όμως το αποτέλεσμα της νίκης του υπονομεύτηκε από νέες διαμάχες μεταξύ των Ρουρικιδών πριγκίπων.
Στη μάχη εναντίον των Πολωνών στο Ζάβιχοστ, απεβίωσε. Οι απόγονοί του κυβέρνησαν το Βλαντίμιρ της Βολινίας και τη Γαλικία ως το 1340.
Περιοχή Σίχα

Διοικητικές υποδιαιρέσεις

Από το 2012, η Επαρχία Σίχα (Siha District) διαιρείται διοικητικά σε 12 Τμήματα.
Ερνέστο Βαλβέρδε

Βιογραφία

Ο Βαλβέρδε έπαιξε ποδόσφαιρο στην Εσπανιόλ τις αγωνιστικές περιόδους 1986-1988. Μετά πήγε για δύο χρόνια στη Μπαρτσελόνα, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων τη σεζόν το 1989. Το 1990 ο παίρνει μετεγγραφή στην Μπιλμπάο. Ο Βαλβέρδε έμεινε 6 χρόνια στην Αθλέτικ Μπιλμπάο και το 1996 μετακόμισε στη Μαγιόρκα, όπου και σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Εκείνη τη χρονιά (1996-97) η Μαγιόρκα με προπονητή το Βίκτορ Μουνιόθ, ανέβηκε ξανά στην Primera Division.
Όταν ο Βαλβέρδε σταμάτησε το ποδόσφαιρο, η Μπιλμπάο τον πήρε για προπονητή των ακαδημιών ως το 2000. Μετά έγινε βοηθός προπονητή και το 2002-03 ανέλαβε τη β΄ ομάδα της Μπιλμπάο και την οδήγησε στα μπαράζ για την άνοδο στη Segunda, χωρίς όμως επιτυχία. Αυτές οι επιτυχίες οδήγησαν τον Βαλβέρδε στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, ως προπονητή της πρώτης ομάδας, όπου ήταν πριν βοηθός προπονητή. Το 2003-04 η Μπιλμπάο βγήκε πέμπτη στο πρωτάθλημα. Την άλλη χρονιά η Μπιλμπάο ήρθε όγδοη. Το 2005-06 η Μπιλμπάο τέλειωσε το πρωτάθλημα στη δωδέκατη θέση και ο Βαλβέρδε πήγε στην Εσπανιόλ.
Το 2007, η Εσπανιόλ έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου UEFA, το οποίο είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του Βαλβέρδε. Εκεί έχασε από τη Σεβίλλη ΦΚ στα πέναλτι με 3-1 (κανονικός αγώνας 1-1, παράταση 2-2). Η άλλη χρονιά άρχισε καλά με νίκες επί των μεγάλων, αλλά ο δεύτερος γύρος ήταν απογοητευτικός (3 νίκες, 2 ισοπαλίες και 14 ήττες).
Τον Ιούνιο του 2008 ο Βαλβέρδε πήγε στον Ολυμπιακό. Με τον Ολυμπιακό, απέτυχε να περάσει στην φάση των ομίλων του Champions League, αφού αποκλείστηκε από την κυπριακή Ανόρθωση. Κατάφερε να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ελλάδας και το Κύπελλο (απέναντι στην ΑΕΚ), ενώ στο Κύπελλο UEFA αποκλείστηκε στη φάση των 32 από τη γαλλική ομάδα Σεντ-Ετιέν. Το Μάιο του 2009, ο Ολυμπιακός αποφάσισε να μην του ανανεώσει το συμβόλαιο.
Τον Ιούνιο του 2009 ανέλαβε προπονητής της Βιγιαρρεάλ ΚΦ, από την οποία όμως απολύθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2010 λόγω συνεχόμενων κακών αποτελεσμάτων της ισπανικής ομάδας.
Τον Αύγουστο του 2010 επέστρεψε στον πάγκο του Ολυμπιακού, με τον οποίο κατέκτησε εκ νέου το δύο φορές πρωτάθλημα για τη σεζόν 2010-2011 και σεζόν 2011-2012 και ο ίδιος ψηφίστηκε το 2011 ως ο κορυφαίος προπονητής στην Ελλάδα.
Λίμνη Σκόδρας

Γεωγραφία

Το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει σήμερα στο Μαυροβούνιο. Το υψόμετρο της επιφανείας της λίμνης είναι 6 μέτρα ενώ το μέγιστο βάθος της είναι 44 μέτρα. Η λίμνη έχει ελάχιστη και μέγιστη χωρητικότητα υδάτων 370 και 530 τετραγωνικά χιλιόμετρα αντίστοιχα. Γεωμορφολογικά πρόκειται λίμνη που δημιουργήθηκε με καρστική διάβρωση του εδάφους. Τροφοδοτείται με επιφανειακά ύδατα από τον ποταμό Μόρατσα του Μαυροβουνίου και οι εκροές της λίμνης καταλήγουν στον ποταμό Μπογιάνα που αποτελεί το φυσικό διεθνές σύνορο των δύο βαλκανικών κρατών. Υπάρχουν επίσης υπόγειες πηγές νερού στον πυθμένα της λίμνης. Στην έκτασή της υπάρχουν και αρκετές μικρές νησίδες, όπως η νησίδα Μπέτσκα (σερβικά: Бешка, Beška) στην οποία υπάρχουν δύο εκκλησίες, και η νησίδα Γκρεμόζουρ (σερβικά: Грможур, Grmožur) στην οποία υπάρχει ένα παλαιό φρούριο που χρησιμοποιήθηκε παροδικά ως φυλακή. 
Η μαυροβουνιακή πλευρά της λίμνης, έχει χαρακτηριστεί με ενέργειες της τότε Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας ως «εθνικό πάρκο» το 1983. Αργότερα η Αλβανία χαρακτήρισε την αλβανική πλευρά ως περιοχή «διαχείρισης αποθεμάτων φυσικών πόρων» και το 1996 την ενέταξε ως «υγροβιότοπο διεθνούς σημασίας» όπως προέβλεπε η Σύμβαση Ραμσάρ.

Πανίδα

Η λίμνη αποτελεί σημαντικό υγροβιότοπο αγρίων πτηνών της Ευρώπης, με 270 περίπου είδη πτηνών μεταξύ των οποίων και αργυροπελεκάνοι. Αποτελεί δημοφιλή τόπο παρατήρησης πτηνών. Στις όχθες της φωλιάζουν γλάροι και ερωδιοί. Τα ύδατά της θεωρούνται πλούσια σε ιχθυοπαραγωγή, ιδιαίτερα καβουριών, σίρκων και χελιών, ενώ φιλοξενούνται 34 είδη ψαριών, από τα οποία 7 είναι ενδημικά.
Φιρμίκος Ματέρνος

Βίος

Ο Φιρμίκος Ματέρνος γεννήθηκε στη Σικελία και έζησε στις Συρακούσες. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών Ρωμαίων ευγενών. Σπούδασε ρητορική και φιλοσοφία, ελληνική και λατινική. Έγινε ρήτορας ενώ κατέλαβε και δημόσιες θέσεις. Πριν γίνει Χριστιανός ασχολήθηκε ενδελεχώς με την αστρολογία. Η μεταστροφή του στον Χριστιανισμό τοποθετείται χρονικά πριν το 337.
Περιφέρεια Καρά

Πόλεις

Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Καρά και δεύτερη μεγαλύτερη η Μπαφιλό. Άλλες πόλεις είναι η Μπασάρ, η Νιαμτούγκου, η Γκερίν Κουκά¹, η Καντέ και η Παγκουντά.
1. Γκερίν Κουκά υπάρχει και στην νομαρχία Μπασάρ και στη νομαρχία Ντουφέλγκου.

Γεωγραφία

Η Καρά βρίσκται βόρεια της Κεντρικής περιφέρειας και νότια του Σαβάν. Συνορεύει με το Μπενίν στα ανατολικά, συγκεκριμένα τη Ντόνγκα στα νοτιοανατολικά και την Ατακορά στα βορειοανατολικά και τη Βόρεια περιφέρεια της Γκάνα στα δυτικά.
Σαρδίνια Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Σαρδίνια βρίσκονται νοτιοανατολικά του Αμβρακικού κόλπου, σε απόσταση 6 χλμ. από την πόλη της Αμφιλοχίας. Αναφέρονται επίσημα το 1836 με το όνομα Σαρδίνινα να προσαρτούνται στον τότε δήμο Αμβρακίας. Το όνομά τους διορθώνεται σε Σαρδίνια το 1940. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Καλύβια αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σαρδινίων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 625 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 598. στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Παλιότερα, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστρια μαζί με τον οικισμό Καλύβια συναποτελούσαν το Διαμέρισμα Σαρδινίων, με συνολικό πληθυσμό 1.078 κατοίκους, από τους οποίους οι 1.029 ζούσαν στα Σαρδίνια.

Αξιοθέατα

Σε μικρή απόσταση από τα Σαρδίνια, στο χώρο των παλαιών Σαρδηνίων, υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που θεμελιώθηκε γύρω στα 1700 και γιορτάζει στις 26 Ιουλίου. Είναι τύπου σταυροειδούς με οκτάπλευρο τρούλο, σε κάθε πλευρά του οποίου ανοίγεται από ένα μονόλοβο τοξωτό παράθυρο. Η αγιογραφία του Αγίου Βαρβάρου, που βρίσκεται στο ναό, περιστοιχίζεται από ιδιόχειρες σημειώσεις αρματωλών του Βάλτου οι οποίες εξιστορούν τις εμπειρίες τους από την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης.
Άλλος ναός της περιοχής είναι ο Άγιος Αθανάσιος στα Καλύβια, με αξιόλογο τέμπλο.
Καρνόσαυρος 2: Οι Ράπτορες Επιτίθενται

Πλοκή

Μια ομάδα επιστημόνων πηγαίνουν σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο εξόρυξης για να ερευνήσουν μια πιθανή κατάρρευση αλλά κανείς δεν το περίμενε ότι θα βρεθούν πολιορκημένοι από μια ομάδα μεταλλαγμένων δεινόσαυρων οι οποίοι διψούν για αίμα και προσπαθούν να τους σκοτώσουν έναν προς έναν.

Ειδικά εφέ

Ο μηχανικός Τυραννόσαυρος από την πρώτη ταινία χρησιμοποιήθηκε ξανά ενώ νέοι Βελοσιράπτορες με γκρι δέρμα αντικατέστησαν τον Δεινόνυχο από την πρώτη ταινία. Στην ταινία δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου ψηφιακά εφέ. Stock Footage από την πρώτη ταινία καθώς και σκηνές χρησιμοποιήθηκαν.

Υποδοχή

Το Carnosaur 2 γνώρισε αρνητικές κριτικές από το κοινό όπως άλλωστε και ολόκληρη η σειρά Carnosaur. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 3,2/10 βασισμένη σε 1.361 βαθμολογίες. Στο Rotten Tomatoes έχει μια βαθμολογία των 31% από 2.604 χρήστες.

Κυκλοφορία

Το Carnosaur 2 ήταν η τελευταία ταινία της σειράς με κινηματογραφική προβολή. Κυκλοφόρησε σε DVD το 2000 από τη New Horizons. Τα ειδικά χαρακτηριστικά περιλάμβαναν βιογραφίες και το αρχικό τρέιλερ της ταινίας. Κυκλοφόρησε επίσης στις 6 Φεβρουαρίου 2001 ως μέρος της συλλογής The Carnosaur Collection. Πλέον οι τρεις ταινίες καθώς και η ανεπίσημη συνέχεια Raptor έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν.
Νίκος Σκιαθίτης

Βιογραφικό

Ο Νίκος Σκιαθίτης γεννήθηκε  στις 11 Σεπτεμβρίου 1981 στο Βόλο από όπου και κατάγεται. Έχει ύψος 1.83μ.  και είναι απόφοιτος των ΤΕΕ.

Καριέρα

Το 1999 άρχισε να κάνει τα πρώτα του βήματα στο άθλημα της κωπηλασίας και στην ομάδα του Βόλου, ΟΕΑΝΑΒ. Από το 2001 δένει σαν ομάδα με τον Βασίλη Πολύμερο. Μαζί αποτέλεσαν το καλύτερο δίδυμο στο άθλημα της κωπηλασίας. Πολλές διακρίσεις για το άθλημα και όχι μόνο. Το 2004 οι δυο τους γράφουν ιστορία κατακτώντας για την Ελλάδα για πρώτη φορά το χάλκινο μετάλλιο, μετά από μια εξαιρετική κούρσα, μπροστά στο ελληνικό κοινό, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.
Ουμρανίγεσπορ

Στάδιο

Επί του παρόντος, η ομάδα αγωνίζεται στο Στάδιο Ουμράνιγιε Μπελεντίγιεσι Σεχίρ, χωρητικότητας 1,600 θέσεων.
Το λυκόφως των θεών (ταινία)

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά με τη στέψη του Λουδοβίκου. Παρουσιάζονται όλα τα γεγονότα της περιόδου που ήταν βασιλιάς: ο έρωτας με την ξαδέρφη του και ο διαλυμένος αρραβώνας, η καταπιεσμένη ομοφυλοφιλία του, η πίστη του στη θρησκεία, η φιλία του με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, η κακή διαχείριση των οικονομικών της αυτοκρατορίας, η σοβαρή ασθένειά του και εν τέλει, η ψυχολογική κατάρρευσή του. Τότε ο Λουδοβίκος εκτοπίζεται από τον θρόνο και απομονώνεται λόγω ψυχιατρικών προβλημάτων, ώσπου καταλήγει στον μυστηριώδη θάνατό του.
Ομσκ

Ιστορία

Στην αυτοκρατορική Ρωσία, το Ομσκ ήταν πρωτεύουσα του γενικού κυβερνήτη της δυτικής Σιβηρίας και αργότερα του γενικού κυβερνήτη των στεπών. Για μια μικρή περίοδο κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου το 1918-1919, ήταν πρωτεύουσα της Ρωσίας, και κρατούσε τα αυτοκρατορικά χρυσά αποθέματα.
Το Ομσκ είναι το διοικητικό κέντρο των Σιβηριανών Κοζάκων και η έδρα του επισκόπου του Ομσκ και της Τάρας.
Όντο Β΄ του Μπλουά

Συγκρούσεις με γείτονες

Παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο (1003) την Μωντ της Νορμανδίας, κόρη του Ριχάρδου Α΄ κόμη του Ρουέν. Μετά τον θάνατο της χωρίς να αφήσουν απογόνους (1005) ξεκίνησε συνεχείς πολέμους με τον αδελφό της Ριχάρδο Β΄ της Νορμανδίας για την διεκδίκηση της προίκας της, την πόλη του Ντρε την οποία ο Όντο αρνήθηκε να επιστρέψει. Ο βασιλιάς Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας ο οποίος είχε παντρευτεί την μητέρα του Όντο αποφάσισε να παρέμβει σαν διαιτητής στο θέμα (1007), άφησε στον Όντο το κάστρο του Ντρε και επεστράφησαν στον Ριχάρδο οι υπόλοιπες περιοχές. Ο Όντο αμέσως μετά παντρεύτηκε την δεύτερη σύζυγο του Ερμενγάρδη του Οβέρν.
Στην μάχη του Ποντλεβουά τον Ιούλιο του 1016 ηττήθηκε από τον Φούλκων Γ΄ του Ανζού και τον Έρμπερτ Α΄ του Μαιν, επιχείρησε τότε να ανακαταλάβει την Τουραίνη. Ο ξάδελφος του Στέφανος Α΄ του Τρουά πέθανε χωρίς απογόνους (1020), ο Όντο ύστερα από τον θάνατο του ξαδέλφου του κυρίευσε την Τρουά, την Μω και ολόκληρη την υπόλοιπη Καμπανία χωρίς βασιλική έγκριση. Επιτέθηκε στον Έμπλ του Ρουσί αρχιεπίσκοπο του Ρενς και στον Θεοδώριχο Α΄ της Λωρραίνης, ο βασιλιάς και ο Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον πίεσαν να παραδώσει την κομητεία του Ρενς στον αρχιεπίσκοπο.
Του προσφέρθηκε το Ιταλικό στέμμα από τους Λομβαρδούς βαρόνους αλλά στη συνέχεια οι βαρόνοι ανακάλεσαν την απόφασή τους για να μην δυσαρεστήσουν τον βασιλιά της Γαλλίας. Με τον θάνατο του Ροδόλφου Γ΄ της Βουργουνδίας επιτέθηκε στην Βουργουνδία (1032) αλλά οπισθοχώρησε με τον φόβο μην τυχόν υπάρξει νέα συμμαχία ανάμεσα στον νέο βασιλιά Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας και τον αυτοκράτορα Κορράδο Β΄. Πέθανε σε μάχη στο Μπαρ-λε-ντοκ κατά την διάρκεια της νέας επίθεσης του στην Λωρραίνη.
Παρενιαυτοφορία

Παρενιαυτοφορία είναι το φαινόμενο όπου ενώ το δέντρο βρίσκεται σε πλήρη καρποφορία (βεντέμα) και παράγει ικανοποιητικά, την επόμενη χρονιά παρατηρείται απότομα πτώση της παραγωγής που δεν οφείλεται σε παθολογικά ή σε κλιματολογικά αίτια, λόγω κατανάλωσης σε μεγάλο ποσοστό των θρεπτικών αποθεμάτων. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε μη ποτιστικούς δενδρώνες. Μείωση της έντασης του φαινόμενου της παρενιαυτοφορίας μπορεί να γίνει με κατάλληλες τεχνικές κλαδέματος και λίπανσης από τον παραγωγό.
Χαρακτηριστικά το φαινόμενο αυτό είναι πολύ έντονο για τις πορτοκαλιές και ειδικά για τις ποικιλίες Navellina και New Hall.
Οι παράγοντες που επιδρούν στην παρενιαυτοφορία είναι οι εξής: θερμοκρασία, βροχοπτώσεις, ορμονικά αίτια, ηλικία δένδρων, καλλιεργητικές φροντίδες.
Μοναστήρι του Σταυρού

Ιστορία

Το μοναστήρι ανεγέρθηκε τον 11ο αιώνα, στην διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Μπαγκράτ Δ΄ από τον Γεωργιανό Γκιόργκι-Προχόρε του Σαβσέτι. Θεωρείται ότι η τοποθεσία αφιερώθηκε για πρώτη φορά τον 4ο αιώνα κατόπιν επιθυμίας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μέγα, ο οποίος αργότερα την παραχώρησε στον Μιριάν Γ΄ του Καρτλί, έπειτα από τον εκχριστιανισμό του βασιλείου του το 327 μ.Χ.
Ο θρύλος αναφέρει ότι το μοναστήρι ανεγέρθηκε επάνω στον τόπο ταφής της κεφαλής του Αδάμ—αν και δύο άλλες τοποθεσίες στην Ιερουσαλήμ διεκδικούν επίσης την τιμή αυτή—από τον οποίο μεγάλωσε το δέντρο που έδωσε το ξύλο του στον σταυρό πάνω στον οποίο ο Χριστός σταυρώθηκε.
Λόγω σημαντικών χρεών του μοναστηριού, οι Γεωργιανοί το πώλησαν στους Έλληνες το 1685. Σήμερα, κατοικείται από Ελληνορθόδοξους μοναχούς του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Τα υπολείμματα του μοναστηριού της σταυροφορικής περιόδου αποτελούν ένα μικρό τμήμα του σημερινού αρχιτεκτονικού συμπλέγματος, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου έχει ανακαινισθεί και χτιστεί εκ νέου. Το σταυροφορικό του τμήμα φιλοξενεί μία εκκλησία, συμπεριλαμβανομένης μίας σπηλιάς μέσα στην οποία ένα παράθυρο μέσα στο έδαφος επιτρέπει να δει κανείς το σημείο, όπου το δέντρο από το οποίο (φέρεται να) κατασκευάστηκε ο σταυρός. Τα υπολείμματα της κατασκευής του 4ου αιώνα είναι λιγοστά, το σημαντικότερο εκ των οποίων είναι ένα τμήμα ενός μωσαϊκού. Το κυρίως τμήμα του μοναστηριού φιλοξενεί τα κελιά των μοναχών, καθώς και ένα μουσείο και κατάστημα αγοράς ενθυμίων. Η βιβλιοθήκη του μοναστηριού φιλοξενεί αρκετά γεωργιανά χειρόγραφα.
Βερμούτ

Το βερμούτ είναι ενισχυμένο κρασί το οποίο αρωματίζεται με διάφορα φυτικά προϊόντα όπως ρίζες, φλοιούς, άνθη, σπόρους, βότανα και μπαχαρικά. Η σύγχρονη εκδοχή του ποτού άρχισε να παράγεται στα μέσα του 18ου αιώνα στο Τορίνο της Ιταλίας. Ενώ το βερμούτ χρησιμοποιούταν παραδοσιακά για ιατρικούς σκοπούς, έγινε περισσότερο γνωστό ως απεριτίφ, με μοδάτα καφέ στο Τορίνο να το σερβίρουν όλες τις ώρες της ημέρας. Όμως, στα τέλη του 19ου αιώνα έγινε δημοφιλές ως βασικό συστατικό σε πολλά κλασικά κοκτέιλ, όπως το Μαρτίνι, το Μανχάταν και το Νεγκρόνι. Επιπροσθέτως, το βερμούτ μερικές φορές χρησιμοποιείται αντί του λευκού κρασιού στη μαγειρική.
Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι βερμούτ, το γλυκό και το ξηρό. Ως αποτέλεσμα της ζήτησης και του ανταγωνισμού, οι παραγωγοί του βερμούτ έχουν δημιουργήσει επιπλέον τύπους, όπως το έξτρα-ξηρό λευκό, το γλυκό λευκό (μπιάνκο), ερυθρό, κεχριμπαρένιο (άμπερ) και ροζέ. Το βερμούτ παράγεται αρχίζοντας από μία βάση ουδέτερου κρασιού ή μούστου. Κάθε παραγωγός προσθέτει επιπλέον οινόπνευμα και ένα μίγμα ξηρών συστατικών, όπως αρωματικά βότανα, ρίζες και φλοιούς, στο αρχικό κρασί ή απόσταγμα. Μετά το κρασί αρωματίζεται και ενισχύεται. Το βερμούτ γλυκαίνεται με την προσθήκη ζαχαροκαλάμου ή καραμελωμένης ζάχαρης, ανάλογα με τον τύπο. Εταιρίες από τη Γαλλία και την Ιταλία παράγουν το περισσότερο από το βερμούτ που καταναλώνεται στο κόσμο, αν και έχει αρχίσει η παραγωγή στις ΗΠΑ και στην Αγγλία.
Ανχεσνεφεριμπρέ

Βιογραφία

Το 595 π.Χ. η Ανχεσνεφεριμπρέ στάλθηκε στις Θήβες για να υιοθετηθεί από τη θεϊκή σύζυγο του Άμμωνα Νίτωκρι Α΄, όπως καταγράφει μια στήλη από τα αρχεία του Καρνάκ. Η Ανχεσνεφεριμπρέ κατείχε τη θέση της ιερής θεραπαινίδας του Άμμωνα μέχρι το θάνατο της Νίτωκρι Α΄ στο έτος 4 της βασιλείας του Απρίη (586 π.Χ.) , μετά το οποίο έγινε η νέα θεϊκή σύζυγος. Κυβέρνησε από της Θήβες για αρκετές δεκαετίες μέχρι το 525 π.Χ., όταν ο Πέρσης αυτοκράτορας Καμβύσης Β΄ νίκησε τον Ψαμμήτιχο Γ΄ και κατέκτησε την Αίγυπτο, θέτοντας τέλος στην 26η Δυναστεία και στα αξιώματα της ιερής θεραπαινίδας και της θεϊκής συζύγου του Άμμωνα. Μετά από αυτή τη χρονολογία η Ανχεσνεφεριμπρέ χάνεται από την ιστορία ως η τελευταία θεϊκή σύζυγος, όπως και η πιθανή διάδοχός της, η ιερή θεραπαινίδα Νίτωκρις Β΄. Όπως πολλών προκατόχων της, ο τάφος της Ανχεσνεφεριμπρέ βρίσκεται κοντά στο ναό στο Μεντίνετ Χάμπου.     
Για την Ανχεσνεφεριμπρέ είναι γνωστές πολλές μαρτυρίες, και πρωτίστως ένα άγαλμά της που τώρα εκτίθεται στο Μουσείο της Νουβίας στο Ασσουάν (CG 42205), καθώς και η σαρκοφάγος της από μαύρο βασάλτη που κατόπιν επαναχρησιμοποιήθηκε στο Ντέιρ ελ Μεντίνα κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο από κάποιον με το όνομα Πιμεντού και που σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
1498 Λάχτι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λάχτι είναι άγνωστα.
Ναπολέων Μαραβέγιας

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1955 στη Βουδαπέστη. Είναι απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ. Τη διετία 1982-1983 δίδαξε σε αυτό το πανεπιστήμιο. Στη συνέχεια και για τέσσερα χρόνια ήταν ερευνητής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών ενώ το 1989 εξελέγη επίκουρος καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου στη συνέχεια έφτασε έως τη βαθμίδα του καθηγητή το 1997. Από το 2000 διδάσκει στη τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ μεταξύ 2006 και 2008 ήταν αναπληρωτής αντιπρόεδρος του τμήματος αυτού. Από το 2010 είναι ο πρόεδρος του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκου Κέντρου Αριστείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το 1999 έως το 2004 κατείχε τη θέση του προέδρου στο Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ), ενώ το 2001 η Γαλλική Δημοκρατία τον τίμησε με παράσημο για την προσφορά του στην επιστήμη. Κατά τα έτη 2006, 2009 και 2012, διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Πανεπιστημιακής Ένωσης Ευρωπαϊκών Σπουδών (ΕΠΕΕΣ), ενώ επίσης έχει υπάρξει μέλος της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ).
Έχει συγγράψει βιβλία είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, με περιεχόμενο σχετικό με την πολιτική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την αγροτική ανάπτυξη.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ήταν υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παναγιώτη Πικραμμένου.
Από τον Οκτώβριο του 2016 είναι μέλος της Επιτροπής Διαλόγου για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.
Αχιλλέας Καραμανλής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1929 στην Πρώτη Σερρών. Γιος του δασκάλου και Μακεδονομάχου Γεωργίου Καραμανλή και της Φωτεινής, το γένος Δολόγλου (θαν. 1940). Είναι αδελφός του τέως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή.
Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στην Πάντειο και το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Από το 1956 έως το 1963, διετέλεσε διευθυντής του Ιδιαίτερου γραφείου του τότε Προέδρου της Κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή. Εξελέγη, για πρώτη φορά Βουλευτής της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης στην εκλογική περιφέρεια Σερρών το 1963 και επανεξελέγη το 1964.
Από το 1963 και μέχρι το 1974, κατά την περίοδο που ο Κων/νος Καραμανλής διέμενε στην Γαλλία, υπήρξε ο προσωπικός σύνδεσμός του με όλες τις προσωπικότητες του πολιτικού κόσμου, τόσο στη χώρα μας, όσο και το εξωτερικό.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Νέας Δημοκρατίας με την οποία εκλέγονταν συνεχώς Βουλευτής Σερρών από το 1974 μέχρι και το 2007.
Έχει διατελέσει σε κυβερνητικές θέσεις ως Υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ (21/11/1974 – 2/1/1975), Υφυπουργός Προεδρίας [αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού] (2/1/1975 – 17/9/1981), Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (11/4/1990 – 8/8/1991) και Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (8/8/1991 – 13/10/1993)
Είναι Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής». Είναι παντρεμένος με τη Νίκη Διαμαντή και έχει δύο παιδιά, τη Φωτεινή και τον Κωνσταντίνο.