google/wiki40b huggingface dataset:
Πηγή Αχαΐας

Ιστορία

Κατά τη βενετική απογραφή του 1700 είχε 388 κατοίκους και στην πρώτη ελληνική απογραφή του 1828 είχε 51 οικογένειες. Είχε επίσης 51 κατοίκους στην απογραφή του 1829 που διεξήχθη από την Εκστρατεία του Μωριά (1828-1833). Κατά την απογραφή του 1889 είχε 88 κατοίκους. Τόσο στην απογραφή του 2001 όσο και σε αυτήν του 2011 δεν είχε μόνιμους κατοίκους.
Αναφέρεται και ως Τζουμπάτα και Ζαμπάτα. Είναι η πατρίδα του προδότη της Επανάστασης 1821 Νενέκου, του οπλαρχηγού Σαγιά και του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου. Στις αρχές του 1829 καταφτάνει στην περιοχή της Ζουμπάτας ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για να καταδιώξει το φαινόμενο της ληστείας στην περιοχή.
Στα 1885 αναφέρεται ότι ο οικισμός απείχε τότε δυο ώρες και τρία τέταρτα δρόμο από την Χαλανδρίτσα, την έδρα του τότε δήμου Φαρών στον οποίο ανήκε διοικητικά.

Τα Ζουμπατοχώρια

Από το όνομα «Ζουμπάτα» έχουν ονομαστεί όλα τα γειτονικά χωριά ως Ζουμπατοχώρια, δηλ. οικισμοί με αρβανίτικους πληθυσμούς οι οποίοι ασχολούνταν ως επί το πλείστον με τη κτηνοτροφία. Στα Ζουμπατοχώρια θεωρούνται το δυτικό τμήμα της περιοχής της Ρακίτας, το Άνω Μαζαράκι, τα Άνω Θωμαίικα, ο Οβρυόκαμπος, η Γκούρα, το (Άνω) Γολέμι, τα Βεταίικα, τα Κουναβαίικα, το παλιό Γκέρμπεσι, η Σάπια Βρύση, ενώ ο γεωγραφικός όρος «Ζουμπάτα» εκτείνεται πέρα από τα «Ζουμπατοχώρια» και σε περιοχές όπως το Δέντρο Γιαννιά, οι Πουρνάρες και όλα τα γύρω βουνά του Παναχαϊκού π.χ. το βουνό Βίδοβα, το βουνό Καυκαριά κ.λπ.
Πληθυσμοί από τα Ζουμπατοχώρια στα μέσα του 19ου αι. μετανάστευσαν στα πεδινά της δυτικής Αχαΐας και έφτιαξαν νέους μόνιμους οικισμούς, χωριά όπως η Λακκόπετρα, το Λιμνοχώρι, η Παραλίμνη κ.λπ.

Λαογραφία

Έχει καταγραφεί η παροιμία «μήπως είσαι από τη Ζουμπάτα;» η οποία χρησιμοποιείται στην περιοχή της Πάτρας και αναφέρεται στην άποψη που υπήρχε ότι οι κάτοικοι της Ζουμπάτας (και των Ζουμπατοχωρίων εν γένει), επειδή ζούσαν στα βουνά, δηλαδή στον ορεινό όγκο του Παναχαϊκού, ότι ήταν άνθρωποι που ζούσαν μέσα στην άγνοια για όσα συνέβαιναν στον κόσμο.
Κυβερνείο Ντοχούκ

Το Κυβερνείο Ντοχούκ (κουρδικά: پارێزگای دھۆک‎, συριακά: ܗܘܦܲܪܟܝܵܐ ܕܕܸܗܘܟ , αραβικά: محافظة دهوك‎ Muḥāfaẓat Dahūk) είναι κυβερνείο στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη του Ντοχούκ. Περιλαμβάνει την πόλη της Ζάχο, η οποία έχει κατά καιρούς υπηρέτησε ως ένα σημείο ελέγχου στα σύνορα με τη Τουρκία. Πριν από το 1976, ήταν μέρος του κυβερνείου Νινευής, το οποίο ονομαζόταν Κυβερνείο Μοσούλης. Το Κυβερνείο Ντοχούκ κατοικείται κυρίως από Κούρδους και Ασσύριους, με μικρό αριθμό Γιαζίντι (που ταξινομούνται ως Κούρδοι) και Αρμένιοι. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός το 2017 ήταν 1.511.585 κάτοικοι ενώ περίπου το 15% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί.
Assassin's Creed Odyssey

Gameplay

Το Assassin's Creed Οdyssey δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα στοιχεία του RPG από τους προηγούμενους τίτλους της σειράς.  Περιλαμβάνει επιλογές διαλόγων, διακλαδωμένες αποστολές και πολλαπλά τέλη. Ο παίκτης δύναται να επιλέξει το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα, παίζοντας ως Αλέξιος ή ως Κασσάνδρα. Υπάρχει επίσης η επιλογή να συνάψει ρομαντικές σχέσεις με non-playable characters και των δύο φύλων, άσχετα με το ποιο φύλο επιλέχθηκε. Εάν ο παίκτης διαπράξει εγκλήματα όπως φόνο ή κλοπή, θα κυνηγηθεί από άλλους μισθοφόρους.
Ο χαρακτήρας του παίκτη, ο Αλέξιος ή η Κασσάνδρα, είναι μισθοφόρος και απόγονος του Σπαρτιάτη βασιλιά Λεωνίδα Α'. Κληρονομεί το σπασμένο του δόρυ, το οποίο έπειτα από την μετατροπή του σε λόγχη χαρίζει στον παίκτη ειδικές ικανότητες στη μάχη.Το παιχνίδι επίσης χρησιμοποιεί ένα δέντρο ικανοτήτων που μπορούν να ξεκλειδωθούν με τη συλλογή εμπειρίας.
Γιουγκοσλαβικό πραξικόπημα

Πριν το πραξικόπημα

Οι Γερμανοί ανησυχούσαν ήδη εδώ και πάρα πολύ καιρό για την κατάσταση στα Βαλκάνια. Γι αυτό, εκτός από τη συμμαχία με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, είχαν ως στόχο να συνάψουν σύμφωνο μη επιθέσεως και με τη Γιουγκοσλαβία. Παρόλα αυτά, το πραξικόπημα της 27ης Μαρτίου 1941 στη χώρα αυτή δημιούργησε καινούργια δεδομένα στην περιοχή. Μια ομάδα κατώτερων στρατιωτικών υπό την καθοδήγηση του πτέραρχου Bora Mirkovic κατέλαβε τα στρατηγικά σημεία του Βελιγραδίου και φυλάκισε όσα μέλη της προηγούμενης Κυβέρνησης κατοικούσαν στην πόλη. Δεν είναι αυτοσκοπός η εμμονή της συγκεκριμένης έρευνας στις επιχειρησιακές λεπτομέρειες. Αυτές θα αναλυθούν όταν, όπου και όποτε χρειάζεται για να γίνει κατανοητό το ευρύτερο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, κάτω από το οποίο ξετυλίγεται το νήμα των γεγονότων.

Πίσω από όλα η Βρετανία

Αντιδράσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό δημιουργούσαν την εντύπωση ότι πίσω από το πραξικόπημα βρίσκονταν οι Βρετανοί. Οι Σέρβοι το δέχτηκαν ενθουσιωδώς, διότι εξυπηρετούσε τις θέσεις τους. Έγιναν αντιγερμανικές εκδηλώσεις ακόμη και συλλήψεις γερμανόφιλων δημοσιογράφων, πράγμα που οδήγησε τη Γερμανική Πρεσβεία σε διαμαρτυρίες. Ο Simovic υποσχέθηκε να μην τις ανεχθεί περαιτέρω. Γενικά, ήταν προσεκτικός και ήθελε με κάθε τρόπο να αποφύγει την αντιπαράθεση με τους Γερμανούς αλλά δεν το κατάφερε. Αυτοί θεώρησαν το πραξικόπημα σαν ήττα τους. Όταν έφτασε η είδηση για το πραξικόπημα στην Αθήνα, σύμφωνα με τον Αμερικανό πρέσβη Mac Veagh, οι Βρετανοί και οι Έλληνες ήταν πολύ χαρούμενοι. Στο Λονδίνο, ο Churchill εκφώνησε έναν ενθουσιώδη λόγο όπου ανέφερε ότι το γιουγκοσλαβικό έθνος ξαναβρήκε τον αυτοπροσδιορισμό του.

Συνομιλίες του Χίτλερ με την Βουλγαρία

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του Χίτλερ με τους συμμάχους του, οι οποίες έλαβαν χώρα εκείνη τη μέρα, τα της εισβολής ετίθεντο ολοένα και περισσότερο έντονα. Στη συνάντηση με τον Ούγγρο απεσταλμένο Döme Sztöjay, την πρώτη από όλες επεσήμανε ότι οι εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία καθιστούν την υπόθεση "Βαλκάνια" ευκολότερη για τον Άξονα. Του πρότεινε να συμμετάσχει η Ουγγαρία στις επιχειρήσεις, με εδαφικά ανταλλάγματα, όπως και η Βουλγαρία, που θα κέρδιζε τη Μακεδονία. Υπό την προυπόθεση ότι αυτό θα το ήξερε μόνο ένας στενός κύκλος, μπορούσε ο Βούλγαρος απεσταλμένος Draganoff να το ανακοινώσει στη Σόφια. Η Κροατία θα αποκτούσε αυτονομία. Και ο Βούλγαρος απεσταλμένος εξέφρασε την ικανοποίηση του.
Βερνάρδος Β΄ της Σαξονίας-Ιένας

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Ελεονόρας-Δωροθέας, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσσάου.
Γενί Τζαμί Κομοτηνής

Το Γενί Τζαμί Κομοτηνής (Τουρκικά: Yeni Camii), μεταφράζεται ως το Νέο Τέμενος είναι ένα οθωμανικό μνημείο το οποίο σύμφωνα με τη μουφτεία, χρονολογείται από το 1585  ή σωστότερα, αν κρίνουμε από το όνομα του ιδρυτή του, λίγο μετά το 1600 . Βρίσκεται στο κέντρο της Κομοτηνής και δίπλα βρίσκεται η Μουφτεία της Ροδόπης. Το Τέμενος έχει τετράγωνη αίθουσα προσευχής και αρχιτεκτονικά έχει επηρεαστεί από την αισθητική του νεοκλασσικισμού.  Δίπλα στο Τζαμί εφάπτεται ο Πύργος του Ωρολογιού και σε γειτονικούς χώρους έχουν βρεθεί τμήματα οθωμανικού χαμάμ.

Ιστορία

Η ίδρυσή του αποδίδεται στον Αχμέτ Πασά Εκμεκτζόγλου (Ekmekçi-zade Ahmed Pasha) αρχιντεφτερδάρη (υπεύθυνος επί των οικονομικών) το διάστημα 1606-1613 του σουλτάνου Αχμέτ Α' (1603-1617) και Οσμάν Β' (1618-1622).  Το τζαμί ήταν μέρος του βακουφιού του Εκμεκτζόγλου Αχμέτ και περιελάμβανε ιεροδιδασκαλείο (μεντρεσέ), ένα διπλό χαμάμ και ένα μεκτέμπ (σχολείο βασικής εκπαίδευσης).  Η σημερινή μορφή συμπεριλαμβάνει και την διερεύνηση η οποία έγινε το 1902. Το διάστημα 2007-8 έγινε ανακαίνιση.   Ερείπια του χαμάμ Αχμάντ Πασά βρίσκονται ανατολικά του Τζαμιού στην πλατεία Ήφαιστου και καταλαμβάνει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Η περιοχή όπου βρίσκεται το χαμάμ είναι ιδιοκτησία της Μουφτείας Κομοτηνής. Η αρχαιολογική υπηρεσία μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει καταγραφή ή ανασκαφική έρευνα.
Χαλιφάτο της Κόρδοβας

Ιστορικό

Τον Ιανουάριο του 929 μ.Χ., ο εμίρης Αμπντ αρ-Ραχμάν Γ΄ αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης της Κόρδοβας, μετατρέποντας έτσι το έως τότε εμιράτο σε χαλιφάτο. Ο Αμπντ αρ-Ραχμάν Γ΄ ήταν μέλος της δυναστείας των Ομαγιαδών, τα μέλη της οποίας κατείχαν διαδοχικά τον τίτλο του Εμίρη της Κόρδοβας από το 756 μ.Χ., λίγα χρόνια δηλαδή αφού καταλύθηκε το Χαλιφάτο των Ομαγιαδών της Δαμασκού από τους Αββασίδες της Βαγδάτης και οι αρχηγοί του κατέφυγαν στην Ισπανία, ιδρύοντας αρχικώς, το Εμιράτο της Κόρδοβας.
Το Χαλιφάτο πρακτικώς αποσαθρώθηκε εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου (Φίτνα αλ-Ανταλούς) ανάμεσα στους απογόνους του τελευταίου νόμιμου χαλίφη Χισάμ Β΄ και τους διαδόχους του πρωθυπουργού του (χατζίμπ), αλ-Μανσούρ.
Διατηρήθηκε έως το 1031, όταν μετά από χρόνια εσωτερικών συγκρούσεων, αποσυντέθηκε σε μια σειρά ανεξάρτητων βασιλείων. Παρά τις κατατμήσεις του πολιτικώς σε διάφορα κρατίδια, ο ισλαμικός πολιτισμός της Ιβηρικής συνεχίστηκε έως το 1492, όταν το τελευταίο έρεισμά του, η Αλάμπρα στη Γρανάδα, παραδόθηκε επίσημα στους Χριστιανούς, γεγονός που σήμανε το τέλος της περιόδου της "Ανακατάληψης" (Ρεκονκίστα) στην Ιβηρική Χερσόνησο.
Ιωάννης Στούρτζας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αλεξάνδρου (Sandu) Στούρτζα. Μετά την Επανάσταση του 1821 ο σουλτάνος δεν τοποθέτησε Φαναριώτη στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες, αλλά τον Ιωάννη που ήταν Μολδαβός. Αυτός δραστηριοποιήθηκε στην καθυπόταξη των περιπλανώμενων ομάδων της Φιλικής Εταιρείας και άλλαξε την Ελληνική γλώσσα των σχολείων σε Ρουμανική. Ίδρυσε ανώτερη Σχολή στο συγκρότημα των Τριών Ιεραρχών της μητρόπολης στο Ιάσιο, θέτοντας έτσι το θεμέλιο για την επιστημονική ανάπτυξη της χώρας. Τις μεταρρυθμίσεις του αυτές συνέχισε ο διάδοχός του Μιχαήλ Στούρτζας. Την πρόθεσή του να κατασχέσει μερικές ιδιοκτησίες της Εκκλησίας, προσπάθησε να εμποδίσει η Ρωσία, αλλά τελικά ο Ιωάννης τις επέβαλλε.
Κατά την περίοδο της στρατιωτικής ηγεμονίας του Αλεξάνδρου Υψηλάντη στη Μολδαβία, οι ευγενείς (boyars) διέφυγαν στη Ρωσία, αλλά μετά επέστρεψαν. Το 1826 στο Άκερμαν της Ουκρανίας συμφωνήθηκε οι πρίγκιπες των Παραδουναβίων Ηγεμονιών να εκλέγονται από το τοπικό συμβούλιο ευγενών (divan) για 7 έτη και να εγκρίνονται από τους Οθωμανούς και τη Ρωσία. Ο Ιωάννης, για να μη χάσει το θρόνο του, ενέδωσε στις απαιτήσεις των ευγενών για φορολογικές περικοπές και εξαιρέσεις στράτευσης. Μπόρεσε να διατηρήσει τα αξιοκρατικά κριτήρια πρόσβασης στις δημόσιες υπηρεσίες.
Το Σύνταγμα που πρότεινε ο Ιονίτσα Τάουτου δεν έγινε αποδεκτό από τους υψηλόβαθμους ευγενείς της Μολδαβίας. Εν τω μεταξύ ο σουλτάνος δεν αποδέχθηκε τη συνθήκη του Άκερμαν, με αποτέλεσμα τον Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο (1828-1829) και την κατάληψη της χώρας από τη Ρωσία. Ο Ιωάννης αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε στη Βεσαραβία, όπου απεβίωσε. Τάφηκε στο Ιάσιο.
896 Σφιγξ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Σφιγγός εκτιμάται σε 13,07 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,197. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σφιγξ γύρω από τον εαυτό της.
Λαοδίκη Δ΄ της Συρίας

Βιογραφικά στοιχεία

Παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 196 π.Χ. τον αδελφό της Αντίοχο, όταν ο τελευταίος αναγορεύτηκε Διάδοχος του θρόνου των Σελευκιδών. Το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη, τη Νύσσα, η οποία στα χρόνια της βασιλείας του Αντίοχου Δ', παντρεύτηκε το βασιλιά του Πόντου, Φαρνάκη. Ο Αντίοχος ωστόσο άφησε την τελευταία του πνοή το 193 π.Χ. και τότε η Λαοδίκη έγινε πρωθιέρεια της (θεοποιημένης από το κράτος) μητέρας της, Λαοδίκης Γ'. 
Το 187 π.Χ. πέθανε ο πατέρας της και στην εξουσία τον διαδέχτηκε ο γιος του και αδελφός της Λαοδίκης, Σέλευκος Δ' Φιλοπάτωρ. Ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με την αδελφή του και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: τον Αντίοχο, το Δημήτριο, που αργότερα βασίλεψε με την επωνυμία Δημήτριος Α' Σωτήρ, καθώς και μία κόρη, την Λαοδίκη Ε'. Η τελευταία το 178 π.Χ. έγινε βασίλισσα της Μακεδονίας, στο πλευρό του τελευταίου βασιλιά της, του Περσέα. 
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Σέλευκος καταφέρνει να πείσει τους Ρωμαίους να απελευθερώσουν το μικρότερο αδελφό του, Αντίοχο Δ', που κρατείτο όμηρος, υπό τον όρο να στείλει στη Ρώμη το γιο και διάδοχό του, το Δημήτριο. Το 175 π.Χ., υπουργός του ο Ηλιόδωρος θανάτωσε το Σέλευκο. Με το Δημήτριο να βρίσκεται ακόμη στη Ρώμη, τη βασίλισσα Λαοδίκη παντρεύτηκε κατά πάσα πιθανότητα ο αδελφός του Σέλευκου, που τον διαδέχτηκε ως Αντίοχος Δ' Επιφανής. Πριν συμβεί αυτό, ο θρόνος πέρασε για λίγο στα χέρια του μικρού της γιου, του Αντίοχου, που δολοφονήθηκε το 170 π.Χ.
Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα

Λαϊκή παράδοση

Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτή το έχτισε μια όμορφη κυρά, η Ρήγαινα, η οποία όμως είχε κακή καρδιά και βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Βουφαβέντιου και το Κάστρο της Καντάρας.
Μία δεύτερη παράδοση λέει ότι το πολιορκούσαν εχθροί δύο χρόνια και κατάφεραν να το πάρουν με δόλο αφού ήταν απόρθητο. Έντυσαν έναν στρατιώτη γυναίκα που έκανε τη έγκυο και φώναζε από τους πόνους της γέννας, τότε η Ρήγαινα τη λυπήθηκε και άνοιξε την πύλη να περάσει μέσα. Σαν άνοιξε η πύλη όλος ο εχθρικός στρατός μπήκε μέσα και η Ρήγαινα για να μην πιαστεί αιχμάλωτη πήδηξε στον γκρεμό.
Ατίκ Μουσταφά Πασά Τζαμί

Αρχιτεκτονική

Αν η πρώιμη χρονολόγηση του μνημείου τον 9ο αιώνα είναι ορθή, τότε αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα απλού τετράστυλου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού που διασώζεται, καθώς και την πρωιμότερη εκκλησία της μετεικονομαχικής περιόδου, διαστάσεων 15 μέτρων κατά πλάτος και 17,5 μέτρων σε μήκος. Ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς, σχετικά μικρότερου όγκου συγκριτικά με άλλα παραδείγματα μεταβατικών τρουλαίων βασιλικών. Υπάρχουν ίχνη που φανερώνουν πως κατά τη βυζαντινή περίοδο υπήρχε νάρθηκας, με πρόσβαση στον κυρίως ναό που δινόταν από τρεις θύρες. Σήμερα διασώζονται μόνο τμήματα των πλάγιων τοίχων του.
Μετά τη μετατροπή του σε τζαμί, στις αρχές του 16ου αιώνα, ο βυζαντινός ναός υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις. Προστέθηκε μιναρές στο νοτιοδυτικό τμήμα του ναού, ενώ στο νοτιοανατολικό διαμέρισμα διαμορφώθηκε ιερό, προς τιμή του πολεμιστή και συντρόφου του προφήτη Μωάμεθ Καμπίρ ιμπν Αμπντουλάχ (ή Χαζρετί Καμπίρ), προσδίδοντας έκτοτε ιδιαίτερη ιερότητα στο χώρο. Κατά την οθωμανική περίοδο, ο τρούλος αντικαταστάθηκε με νέο, στηριζόμενο σε οκταγωνικό τύμανο, ενώ οι δύο πλάγιες είσοδοι από το νάρθηκα προς τον κυρίως ναό μετατράπηκαν σε παράθυρα.

Αρχική αφιέρωση

Ως προς την αρχική αφιέρωση του ναού έχουν προταθεί διαφορετικές εκδοχές για τις οποίες, όμως, υπάρχουν σημαντικά αντεπιχειρήματα. Το 19ο αιώνα, ο Πατριάρχης Κωνστάντιος Α' ταύτισε το ναό με την εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Μάρκου των Βλαχερνών. Σύμφωνα με το Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως, η κτίση του ναού αυτού ανάγεται τον 5ο αιώνα, συνεπώς πολύ παλαιότερα συγκριτικά με τη χρονολόγηση του τζαμιού του Ατίκ Μουσταφά Πασά.
Πιθανή θεωρείται η ταύτιση του μνημείου με το ναό της Αγίας Θέκλας του παλατίου των Βλαχερνών, που χρονολογείται τον 9ο αιώνα και χτίστηκε από την κόρη του αυτοκράτορα Θεοφίλου Θέκλα. Αν και η χρονολόγηση του ναού ταιριάζει με αυτή την εκδοχή, δε συμβαίνει το ίδιο ως προς τη σχετική τοπογραφία, καθώς θεωρείται αδύνατο να επεκταθούν τα όρια του παλατιού ώστε να συμπεριλαμβάνουν τη θέση του σημερινού τεμένους Η προτεινόμενη ταύτιση με τη Μονή των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού στις Βλαχέρνες, προσκρούει επίσης σε αρχαιολογικά δεδομένα, καθώς είναι γνωστό πως η μονή ανακαινίστηκε το 1425-8, ωστόσο στο μνημείο δεν υπάρχουν τα ίχνη μιας τέτοιας παρέμβασης. Άλλη πρόταση ταύτισης είναι αυτή με το ναό του Αγίου Ηλία του Πετρίου, για τον οποίο είναι γνωστό πως ανακαινίστηκε από τον Βασίλειο Α', ωστόσο παραμένει άγνωστο αν η θέση του εκτεινόταν μέχρι τα όρια του σωζόμενου μνημείου.
Σάτρες Θράκης

Οι Σάτρες ήταν πολεμική θρακική φυλή που κατοικούσε πέραν του Παγγαίου επί υψηλοτάτων ορέων. Ο Ηρόδοτος θαύμαζε τον ηρωισμό τους, με τον οποίο διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, όπως και οι Αγριάνες και οι Οδόμαντες. 
Οι Σάτρες λάτρευαν τον ορεινό Βάκχο, σε αντιδιαστολή από τον πεδινό. Σε υψηλότατη κορυφή υπήρχε το μαντείο του Διονύσου, το οποίο ήταν το γενικό προσκύνημα των Θρακών. Ίσως στο μαντείο αυτό αναφέρονται και οι στίχοι του Ευριπίδη ή σε άλλο επί του Παγγαίου ιερό του Διονύσου:
Βάκχος προφήτης ώστε πέτραν Παγγαίου ώκησε σεμνός τοίσιν ειδόσιν θεός.
Οι Σάτρες λέγονταν και Σατροκένται, ονομασία η οποία υποστηρίζει την εικασία του Χάρισον και άλλων, οι οποίοι ταύτιζαν τους Σάτρες με τους Σάτυρους, ακόλουθους του Διονύσου. Απαντά ο τύπος -κένται και σε άλλα θρακικά ονόματα, όπως Επταί-κενθος, Δινί-κενθος. Επίσης Βερέ-κυνθες ή Βερε-κύνται ή Βερέ-κυντες, αρχαιότατη φρυγική φυλή, από τους οποίους αργότερα και οι Φρύγες ονομάσθηκαν γενικότερα από τους υπόλοιπους Έλληνες Βερεκύνθαι ή Βερέκυνθοι.
Ολυμπιάδα Νεάπολης (πετοσφαίριση γυναικών)

Ιστορία

Η Ολυμπιάδα αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Η γυναικεία ομάδα της Ολυμπιάδας το 1992 κατέκτησε το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών στην Κύπρο, ενώ υπήρξε τρεις φορές φιναλίστ στο κύπελλο.
Η πετοσφαιρική ομάδα γυναικών της Ολυμπιάδας ιδρύθηκε το 1976. Έχει αναδειχθεί μία φορά πρωταθλήτρια Κύπρου (1991-92), ενώ συμμετείχε άλλες τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου (1986-87, 1987-88, 1990-91) αποτυγχάνοντας να κατακτήσει το τρόπαιο.
The Definitive Collection (άλμπουμ, Μάικλ Τζάκσον)

Τσαρτ

Το The Definitive Collection έφθασε στη 30η θέση του Billboard 200 και στη 17η θέση στο R&B/Hip Hop Albums.
Βασίλειος Ορφανός (βουλευτής Δράμας)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1889. Εξελέγη βουλευτής Δράμας το 1935 με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα ( ΕΡΚ) του Κονδύλη.
Πέθανε στη Δράμα το 1963.
Τηλέφεια τραύματα

Ονομάσθηκαν Τηλέφεια τραύματα τα τραύματα που προξένησε στον Τήλεφο ο Αχιλλέας κατά τη μεταξύ τους μονομαχία στη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο τραυματισμός έγινε όταν οι Έλληνες στάθμευσαν στη Μυσία στο ταξίδι προς την Τροία (ο Τήλεφος ήταν βασιλιάς της Μυσίας). [Ο Τήλεφος δεν συμμετείχε στα Τρωικά αλλά ο γιός του Ευρύπυλος, ο οποίος και σκοτώθηκε. Οι Έλληνες δεν στάθμευσαν στη Μυσία, αλλά επέπεσαν εναντίον της Μυσίας νομιζοντας ότι είναι η Τροία. Απωθήθηκαν από τον Τήλεφο, ο οποίος τραυματίστηκε από τον Αχιλλέα. Επέστρεψαν στην Ελλάδα και επανέλαβαν την εκστρατεία δέκα χρόνια αργότερα, αφού θεράπευσαν τον Τήλεφο ο οποίος τούς απεκάλυψε τον δρόμο για την Τροία.]
Τα τραύματα αυτά δεν θα θεραπεύονταν παρά μόνο, σύμφωνα με χρησμό, από εκείνον που τα προκάλεσε (είναι γνωστή η σχετική φράση στα αρχαία ελληνικά: «ο τρώσας και ιάσεται»). 
[Η φράση 'ὁ τρώσας ἰάσεται' προέρχεται από σχόλιο στον στίχο 919 των Νεφελών του Αριστοφάνη, όπου λέει: ἀποροῦντα (τὸν Τήλεφον) τοῦ θεραπεύσαντος, τῆς Πυθίας ὁ τρώσας ἰάσεται ἀνελούσης, παραγενόμενον εἰς Θετταλίαν τῷ χρησμῷ πεισθείς, θεραπείας ἠξίωσε]
Σύμφωνα με αναφορές για το ομώνυμο χαμένο έργο του Ευριπίδη, ο Τήλεφος πήγε στην Αυλίδα μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο και ζήτησε από τον Αχιλλέα να τον γιατρέψει. Ο Αχιλλέας του αρνήθηκε, ισχυριζόμενος ότι δεν είχε ιατρικές γνώσεις. Εναλλακτικά, [μόνο στον Υγίνο]  ο Τήλεφος κράτησε τον Ορέστη όμηρο [με την συμβολή της ίδιας της Κλυταιμνήστρας] με αντάλλαγμα τη βοήθεια του Αχιλλέα στη θεραπεία των πληγών. [Ο Αχιλλέας αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν ξέρει ιατρική, αλλά ] Ο Οδυσσέας συμπέρανε πως το δόρυ δημιούργησε τις πληγές, άρα το δόρυ θα έπρεπε να τις γιατρέψει. Πραγματικά, τα τραύματα επουλώθηκαν μόνο όταν έβαλαν πάνω τους σκουριά από τη λόγχη του Αχιλλέως. Ο όρος «Τηλέφεια τραύματα» έμεινε για να χαρακτηρίζει γενικώς τα αθεράπευτα τραύματα.
[Καλό είναι να γράφουμε άρθρα γνωρίζοντας επαρκώς το θέμα]
Κωνσταντίνος Γ΄

Βιογραφία

Διάδοχος του αυτοκράτορα Ηρακλείου και γιος του από την πρώτη του γυναίκα Ευδοκία, ο Κωνσταντίνος Γ΄ έμεινε στο βυζαντινό θρόνο για τρεις μήνες, μέχρι το θάνατό του το 641 σε ηλικία 29 ετών. Ο Κωνσταντίνος Γ΄, συναυτοκράτορας του ετεροθαλούς από μητέρα αδελφού του Ηρακλεωνά, φέρεται να είχε εκμυστηρευθεί πριν το θάνατό του σε πολιτικούς του φίλους την ανησυχία του για ενδεχόμενη απόπειρα θανάτωσής του από τη μητέρα του συναυτοκράτορα Μαρτίνα. Μετά το θάνατό του, η γερουσία κατηγόρησε τη Μαρτίνα ότι συνωμότησε και δηλητηρίασε τον Κωνσταντίνο, καθαίρεσε το γιό της, και τους καταδίκασε σε εξορία και ακρωτηριασμό. Όρισε επίσης ως διάδοχό του το γιο του Κωνσταντίνου και της συζύγου του Γρηγορίας Κώνστα, που κυβέρνησε ως αυτοκράτορας Κώνστας Β΄. Δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο αν ο θάνατος του Κωνσταντίνου Γ' επήλθε όντως από δηλητηρίαση ή από φυματίωση, όπως αναφέρουν άλλες πηγές.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 3 Σεπτεμβρίου.
Φίλιππος Β΄ του Νασσάου - Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου Α΄ και της Αδριάνας των Γκλύμες, κόρη του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Μπέργκεν οπ Τσουμ.
Το 1558 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε το 1566 στο Βήσμπαντεν, στο κάστρο Ζόννενμπεργκ, σε ηλικία 50 ετών. Ήταν άγαμος· ο επόμενος αδελφός του Αδόλφος είχε αποβιώσει από το 1556 έχοντας μόνο θήλεα τέκνα, έτσι τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Βαλτάσαρ.
Αστέριος Αμασείας

Βίος

Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με τη ζωή του Αστέριου. Πότε και που γεννήθηκε δεν το γνωρίζουμε. Η πρώτη αναφορά γύρω από το πρόσωπό του γίνεται στην Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουλιανού πρέπει να ήταν έφηβος,διότι σε ομιλία του περιγράφει με έντονα χρώματα τις αποστασίες των Χριστιανών κατά τους διωγμούς που είχε εξαπλύσει. Έτσι η γέννησή του τοποθετείται λίγο μετά το 340 μ.Χ μάλλον στην Καππαδοκία. Σπούδασε κοντά σε ένα διάσημο Σκύθη δάσκαλο στην Αντιόχεια. Οι επιμελημένες νομικές σπουδές του του εξασφάλισαν ανάλογη επαγγελματική σταδιοδρομία. Από τα ομιλιτικά έργα του συμπεραίνουμε την επιμελημένη του μόρφωση, τη γνώση του ελληνορωμαϊκού κόσμου, της φιλοσοφίας, της ηθικολογίας του, της θρησκείας και των επιστημών του. Η έρευνα εντοπίζει επιρροές από τους Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο, Γρηγόριο Νύσσης.Είναι επίσης χαρακτηριστικό της επιμελημένης του παιδείας το ότι ανοίγει την ομιλία του στην Αγία Ευφημίαν με το πρώην μεν, ω άνδρες, Δημοσθένην είχον εν χερσίν δεινόν.
Ο Αστέριος μαθήτευσε κοντά στον ασκητή Ιουλιανό και έγινε και ηγούμενος μοναστηριού. Μεταξύ 380 και 390 έγινε επίσκοπος Αμασείας Πόντου, μετά το θάνατο του Ευλαλίου. Τα καθήκοντά του δεν τα άσκησε πέραν του  415 μ.Χ. Πέθανε σε πολυ μεγάλη ηλικία.περί τα 420

Απήχηση

Υπήρξε σχεδόν αγνοημένος από του συγχρόνους του και τους μεταγενεστέρους του. Όμως η Ζ' Οικουμενική Σύνοδοςτον 8ο αιώνα τον έφερε εκ νέου στην επιφάνεια όταν για να χρησιμοποιήσει την περιγραφή εικόνας του μαρτυρίου της αγίας Ευφροσύνης, αναφέρθηκε σε ομιλία του Αστέριου που την είχε συντάξει προς τιμήν της.
Η ομιλία αυτή του Αστέριου συνιστούσε πολύτιμη μαρτυρία για την οφειλόμενη τιμή προς τις εικόνες.

Θεολογία

Τα ζέοντα θεολογικά θέματα της τριαδολογίας και της χριστολογίας που απασχολούν την Εκκλησία της εποχής του δεν τον απασχολούν. Αντίθετα ασχολέιται με κοινωνικά θέματα όπως η φτώχεια, ο πλούτος, ο γαμος και η άδικη νομοθεσία σε βάρος των γυναικών. Για τον πλούτο αναφέρεται στη σωστή του χρήση από τον πλούσιο ο οποίος πρέπει να λειτουργεί ως οικονόμος αυτού. Συμπαραστέκεται στις γυναίκες οι οποίες υποφερουν σε ένα γάμο που ο άντρας τους τις απατά και μένει ανεύθυνος, ενώ οι ίδιες τιμωρούνται αν διαπράξουν το ίδιο.Ο γάμος υφίσταται για σωφρονισμό των δύο φύλων και χάριν παιδοποιΐας.
Επικρίνει ορισμένες συνήθειες-ευσεβιστικές καταχρήσεις  των πλουσίων, οπως το να φορούν ρούχα τα οποία φέρουν κεντημένες παραστάσεις του Χριστού.