Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης

Ιστορική αναδρομή

Το ελληνικό βόλλεϋ εισήχθη στην Ελλάδα το 1922 από τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο. Πρώτος που δίδαξε το βόλλεϋ στην Ελλάδα θεωρείται ο γυμναστής διευθυντής του Πανελληνίου  Λευκαδίτης. Στη συνέχεια το άθλημα διαδόθηκε και σε άλλους συλλόγους και έγινε εξαιρετικά αγαπητό με αποτέλεσμα να προκηρυχτούν τα πρώτα πρωταθλήματα 1924-1926 με πρωταθλητή τον Πανιώνιο το 1924, τον Π.Γ.Σ το 1925, τα Διδασκαλία το 1926 κλπ.
Στη συνέχεια από το 1929 ως το 1932 δημιούργησαν τμήματα βόλλεϋ η Νήαρ Ηστ,το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Ιωνικός, ο Πειραϊκός, ο ΠΟΠ και η ΕΑΠ Πατρών. Ακολούθησε η εποχή της δεκαετίας 1930-1940 που το βόλλευ είχε τη μεγαλύτερη διάδοση από τις αλθοπαιδιές στη χώρα μας. Η διάδοση αυτή ανακόπηκε για πολύ χρόνο λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφυλίου. Κατά το 1950-60 το βόλλεϋ άρχισε πολύ αργά να αναπτύσσεται με αποτέλεσμα να γίνονται μόνο ελάχιστα τοπικά πρωταθλήματα. 
Το 1961 διοργανώνεται το 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα βόλλεϋ μεταξύ Αθήνας - Θεσσαλονίκης και Χανίων με πρωταθλητή τον Πανελλήνιο. Τότε προσλαμβάνεται και ο Γιουγκοσλάβος προπονητής Σ. Γκροστάνοβιτς σαν τεχνικός της υποτυπώδους  Εθνικής Ομάδας και ακολουθουν 3-4 διεθνείς συναντήσεις. Το 1965 ιδρύεται η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών (ΕΟΑΠ, μπάσκετ - βόλλεϋ - χόκεϋ) και ακολουθεί μια στάσιμη περίοδος για το βόλλευ μέχρι το 1967.
Το 1968 αρχίζει μια συστηματική προσπάθεια ανάπτυξης του βόλλεϋ από την ΕΟΑΠ. Έτσι το 1969 καθιερώνεται για πρώτη φορά  το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εθνικής Κατηγορίας. Προσλαμβάνεται ο παγκόσμια γνωστός διεθνής προπονητής Stefan Roman, o οποίος θεωρείται ο θεμελιωτής της τεχνικής του βόλλεϋ στη χώρα μας. Δημιουργούνται μόνιμα κλιμάκια εθνικής στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και μετέχει για πρώτη φορά η Ελλάδα στο «Κύπελο Δυτικών Χωρών», το μετέπειτα «Κύπελο Ανοίξεως».

1970: Σταθμός του ελληνικού βόλλεϋ

Το έτος αυτό αποτελεί το σημαντικότερο σταθμό για το ελληνικό βόλλεϋ, γιατί ευοδώνονται οι επί τριετία συνεχείς προσπάθειες του πρώην πρωταθλητού Δ/ρος μηχανικού Καθηγητού Θεόδωρου Δ. Ανδρεάκου και γινεται δεκτή πρόταση του για το διαχωρισμό των αθλημάτων βόλλεϋ και μπάσκετ σε ανεξάρτητες Ομοσπονδίες ΕΟΠΕ και ΕΟΚ από τον τότε  Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού Κ. Ασλανίδη. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει μια επανάσταση στο ελληνικό βόλλεϋ. Το 1ο ΔΣ με πρόεδρο τον Γ. Σακελαριάδη καθιερώνεται και τελούνται στην Αθήνα οι 1οι Βαλκανικοί αγώνες με πρωτοφανή κοσμοσυρροή για το άθλημα.
Εκπονείται από το Θ. Ανδρεάκο και μπαίνει σε εφαρμογή από την ΕΟΠΕ πενταετές σχέδιο ανάπτυξης του βόλλεϋ. Καθιερώνονται αθλητικά κίνητρα(εισαγωγή διεθνών αθλητών στα ΑΕΙ), υποτροφίες στα μέλη των εθνικών ομάδων, ιδρύονται τοπικές επιτροπές βόλλευ σε όλη τη χώρα,λειτουργεί σχολή προπονητών, προγραμματίζεται το μίνι βόλλεϋ, κατασκευάζονται τα πρώτα κλειστά γυμναστήρια από τη ΓΓΑ και γενικά μπαίνουν τα θεμέλια της σε βάθος διάδοσης του βόλλευ.
Ακολουθούν στη συνέχεια οι πρώτες διεθνείς επιτυχίες: 3η θέση για την Εθνική Εφήβων στους Βαλκανικούς του 1971, 3η θέση για την Εθνική Ανδρών στους Μεσογειακούς του ίδιου έτους ,5η στο Κύπελλο Ανοίξεως του 1972, 1η η Εθνική Ενόπλεων Δυνάμεων στο CISM στη Θεσσαλονίκη το 1973, 1η η Εθνική Εφήβων στο Βαλκανικό της Αθήνας (1973).