google/wiki40b huggingface dataset:
Ανδρέας - Αναγνώστης Κουντουριώτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα και ήταν γιος του Χατζη-Γιώργου Ζέρβα, ο οποίος λόγω της παραμονής του στα Κούντουρα της Δυτικής Αττικής ή λόγω της χρήσης της τοπικής κουντουριώτικης ενδυμασίας, έλαβε το επίθετο Κουντουριώτης.  
Ο Ανδρέας Κουντουριώτης ασχολήθηκε με το εμπόριο και τη ναυτιλία καταφέρνοντας να αποκτήσει σημαντικό πλούτο αλλά και επιρροή, που αύξησε μέσω του γάμου του με την κόρη του εύπορου και ευυπόληπτου Υδραίου πλοιοκτήτη Λάζαρου Κοκκίνη, Μαρία. Από το γάμο του με την Μαρία Κοκκίνη απέκτησε έξι παιδιά: τον Λάζαρο, την Σκεύω Τζάνη, την Ελένη Δρίτσα, την Αικατερίνη Βώκου, την Φλωρού Ορλάνδου, σύζυγο Ιωάννη Ορλάνδου, και τον Γεώργιο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, είχε αποκτήσει άλλες δύο κόρες: μια που ονομαζόταν επίσης Σκεύω και άλλη μια με το όνομα Κονδύλω. Το 1783 εγκαταστάθηκε για εμπορικούς λόγους στη Γένοβα και μετά από μερικά χρόνια επέστρεψε στη γενέτειρά του, έχοντας επιτύχει να αυξήσει σημαντικά την περιουσία της οικογένειάς του. 
Δολοφονήθηκε τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου του 1801 μέσα στην οικία του από τους Ατέση και Νικολοδήμο, κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για το γάμο του μεγαλύτερου γιου του Λάζαρου με την Σταματία Ευαγγελίδη.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1961

Το 2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 18-24 Σεπτεμβρίου 1961 στον κινηματογράφο Ολύμπιον.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Αντιγόνη: 2 βραβεία (μουσικής και α’ γυναικείου ρόλου)
Συνοικία το όνειρο: 2 βραβεία (φωτογραφίας και β’ ανδρικού ρόλου)
Αλίμονο στους νέους: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου) στον Δημήτρη Χορν
Ερόικα: 1 βραβείο (σκηνοθεσίας)
Εφιάλτης: 1 βραβείο (β’ γυναικείου ρόλου)
Τραγωδία του Αιγαίου: 1 βραβείο (ειδικό βραβείο)

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους

Το κρυφό παλάτι της Μάνης: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)

Ξένο μη διαγωνιστικό

Προβλήθηκαν 5 ταινίες μεγάλου μήκους και 5 μικρού μήκους.

Τιμητικές διακρίσεις στις ταινίες:
L' avventura / Η περιπέτεια (Ιταλία) Michelangelo Antonioni
Seryozha / Σεριόζα (Σοβιετική Ένωση) Georgi Daneliya, Igor Talankin
Narodziny statku / Η γέννηση ενός πλοίου (Πολωνία) Jan Lomnicki
Χρήστος Γαρουφαλής

Βιογραφία

Ο Χρήστος Π. Γαρουφαλής γεννήθηκε το 1959 στο Αγρίνιο. Καλλιτέχνης της γενιάς του ’90 με τετραετείς σπουδές σχεδίου & ζωγραφικής στην Αθήνα, ανήκει στην ομάδα των νεο-παραστατικών ζωγράφων. Η ομάδα διέπεται από την ιδέα της εμμονής στην παράσταση, επιχειρώντας να επαναφέρει στην εικόνα το αμφισβητούμενο κύρος της, την ολοκλήρωση και τελείωσή της. Προσωπογράφος στα πρώτα χρόνια της δουλειάς του (1987-1990), στρέφεται (μετά το 1992) στην απεικόνιση αντικειμένων του καθημερινού λαϊκού βίου, οπότε και εγκαταλείπει τον ιμπρεσιονιστικό χρωματισμό χάριν μιας ρεαλιστικής γραφής, σχεδόν μονόχρωμης, αλλά με ευρύτατη τονική κλίμακα. Πρόθεσή του είναι να υποδηλώσει, συμπυκνωμένη σε σύμβολα, την ελληνική παράδοση, το ήθος και τις αξίες μιας εποχής που χάνεται ή που έχει ήδη χαθεί.  Μέλημά του είναι η αναγωγή του αντικειμένου σε “σήμα”. Το είδος του ρεαλισμού που χειρίζεται ο Γαρουφαλής και η τάση του προς τη μονοχρωμία επιτρέπουν στο θέμα και να διατηρεί την τελειότητα της μορφής και να υποβάλλει το επίπεδο ενός άλλου χρόνου, την αίσθηση του μέτρου και ενίοτε του ταπεινού που ενέχει η ελληνική ζωή  (“άμπελος”, “μήνες-μνήμες”, “καφές ελληνικός”). Μια συνεχής αφαίρεση του περιττού καθιστά τη ζωγραφική του διαρκή πνευματική άσκηση και μιαν επίμονη αναζήτηση του καίριου και του ουσιώδους. Επιδίωξη του ζωγράφου είναι να υπερβεί το χρόνο και το περίβλημα που φέρει το αντικείμενο – σύμβολο. Έτσι, ο ρεαλισμός της γραφής δεν εμποδίζει το θέμα να υπερβεί τον πραγματισμό και να παραπέμπει ευθέως στη ζωή και την πνευματική του διάσταση(“ανθρώπων βλέμματα”).   
Έχει παρουσιάσει το έργο του σε 10 ατομικές εκθέσεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Αγρίνιο), ενώ συμμετείχε σε περισσότερες από 65 ομαδικές σε Ελλάδα, Κύπρο, Γαλλία, Ηνωμ. Πολιτείες, Αγγλία, Γερμανία, Γιουγκοσλαβία, Ιαπωνία.
Το 2005 κυκλοφόρησε από τα ΕΛ.ΤΑ. η αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων “Άμπελος – Οίνος” με αποκλειστική επιλογή έργων του.
Διετέλεσε Καλλιτεχνικός Δ-ντής του Εικαστικού Eργαστηρίου Δήμου Αγρινίου (Δίκτυο Εικαστικών ΥΠ.ΠΟ.), ενώ από το 2013 είναι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής στη Δημοτική Πινακοθήκη Αγρινίου.
Με πλούσια βιβλιογραφία, εικονογραφήσεις και εξώφυλλα εκδόσεων, δημοσιευμένα κείμενα και αφιερώματα σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ομιλίες*,  σε επιλεγμένες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές τέχνης και πολιτισμού στην:  ΕΤ1, ΡΙΚ, ΝΕΤ, ΕΤ3-ραδιόφωνο, κλπ.
Κώστας Βασιλακάκης

Ποδοσφαιρική καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών από τον Πανθρακικό το 1973, όπου αγωνίστηκε ως το 1981 στη Β΄ Εθνική. Λόγω της αξιόλογης απόδοσής του πήρε μεταγραφή στη Δόξα Δράμας που συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, με την οποία αγωνίσθηκε επί 14 χρόνια (1981-1995), ολοκληρώνοντας σ' αυτήν την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. 
Με τον Πανθρακικό αγωνίστηκε 8 περιόδους (1973-1981), 7 στη Β΄ Εθνική και 1 στην Γ΄. Είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών Α' Εθνικής, με 226+ εμφανίσεις (δεν υπάρχουν στοιχεία για την περίοδο 1981-82), της Δόξας Δράμας, αγωνιζόμενος μέχρι την ηλικία των 38. Από το 1981 έως το 1995 αγωνίστηκε 13 περιόδους στην Α' Εθνική και 1 περίοδο στη Β΄. Διατέλεσε αρχηγός και ήταν ηγετική μορφή στις ομάδες που αγωνίστηκε.

Προπονητική καριέρα

Ως προπονητής ποδοσφαίρου οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν την περίοδο από το 2004 έως το 2008 όταν οδήγησε την ομάδα του Πανθρακικού στη μεγάλη ανοδική πορεία της, από την Δ΄ Εθνική στην Γ΄ την περίοδο 2004-05, στη Β΄ Εθνική την επόμενη περίοδο, ως την άνοδο στη Σούπερ Λίγκα την περίοδο 2007-08.
Ως προπονητής της Δόξας Δράμας πέτυχε την άνοδο της στη Β΄ Εθνική την περίοδο 2008-09, παραιτήθηκε όμως τον Μάρτιο του 2010. Ως βασικότερο λόγο της παραίτησης του πρόβαλε την αλλαγή της ψυχολογίας των ποδοσφαιριστών, μετά από συνεχή ατυχή αποτελέσματα. Επανήλθε στον Πανθρακικό καθώς προσελήφθη ως προπονητής για την περίοδο 2010-11, μετά τη μετακίνηση του Παύλου Δερμιτζάκη στον ΠΑΟΚ. Τον Οκτώβριο του 2010 παραιτήθηκε από τον πάγκο της ομάδας εξαιτίας μιας εντός έδρας ισοπαλίας αλλά και την αδυναμία του Πανθρακικού να κερδίσει βαθμούς μακριά από την έδρα του. Για 1,5 και πλέον χρόνο δεν εργάστηκε πουθενά και το καλοκαίρι του 2012 συμφώνησε να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Καβάλας, η οποία εντάχθηκε στη Football League, αποχώρησε όμως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Την περίοδο 2013-14 επέστρεψε για τρίτη φορά ως προπονητής στη Δόξα Δράμας, ενώ το 2014 ανέλαβε τον Πανσερραϊκό.
Χρήστος Βυζοβίτης

Πολιτική σταδιοδρομία

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εν συνεχεία έκανε μετεκπαίδευση στη Διοίκηση Επιχειρήσεων.
Έγινε μέλος πολλών συλλόγων και σωματείων στο νομό Πέλλας και ήταν ιδρυτής και πρόεδρος του Συλλόγου Εδεσσαίων της Αθήνας.
Υπήρξε μέλος της νεολαίας της ΕΡΕ στο β΄ μισό της δεκαετίας του ' 50. 
Όπως αναφέρει το περιοδικό του Λαογραφικού Ομίλου Πολυγύρου στο άρθρο του για τους διατελέσαντες Νομάρχες Χαλκιδικής που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 77 και το υπογράφει ο εκδότης του Γιάννης Κανατάς ο Χρήστος Βυζοβίτης διετέλεσε Νομάρχης Χαλκιδκής (διορισμένος από τη Χούντα) από τον Ιούλιο του 1973 ως τον Αύγουστο του 1974.
Το 1974 εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Έδεσσας , επικεφαλής της μειοψηφίας.
Στις εκλογές τον Ιούνιο του 1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πέλλας και στις 12 Μαρτίου 1990 αντικατέστησε στην έδρα της την Παρθένα Φουντουκίδου. Εξελέγη μετά βουλευτής σε απανωτές αναμετρήσεις, το 1990, το 1993 και το 1996.
Τον Ιανουάριο του 1999 τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα.
Πέθανε το Σεπτέμβριο του 2003 και κηδεύτηκε στην Έδεσσα, όπως ήταν και η δική του επιθυμία.
Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Μάσσα και είχαν μία κόρη και δύο γιους. 
O γιος του, Τάσος (1975 - 2015), απεβίωσε σε ηλικία μόλις 40 ετών τον Απρίλιο του 2015.
Τσεκά

Η Πανρωσική Έκτακτη Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Αντεπαναστάσεως και του Σαμποτάζ παρά το Συμβούλιο Λαϊκών Επιτρόπων της ΡΣΟΣΔ (Всероссийская чрезвычайная комиссия по борьбе с контрреволюцией и саботажем при Совете народных комиссаров РСФСР), πιο γνωστή με τα αρχικά Βε-Τσε-Κα (ВЧК) και Τσε-Κά (ЧК), αποτέλεσε την πρώτη υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας του σοβιετικού καθεστώτος. Ιδρύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου (Ιουλιανό ημερολόγιο) του 1917 από το Σοβναρκόμ της Ρωσικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ), τέθηκε υπό την ηγεσία του Φέλιξ Ντζερζίνσκι, και έπαιξε καίριο ρόλο κατά την λεγόμενη «Ερυθρή Τρομοκρατία» την περίοδο του Ρωσικού Εμφυλίου. Το 1922 αντικαταστάθηκε από την Κρατική Πολιτική Διεύθυνση (Γκε-Πε-Ου), αλλά η ονομασία «Τσεκά», και «Τσεκίστ» (чекист) για τα μέλη της, πέρασε στο ρωσικό λεξιλόγιο ως όρος που αναφέρεται γενικά στα όργανα εσωτερικής ασφάλειας της ΕΣΣΔ, και κατόπιν της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που εν πολλοίς είναι διάδοχοι της Τσεκά. Ομοίως χρησιμοποιήθηκε και στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ.
Σπυρίδων Θ. Μαρκεζίνης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Θήρα από την σημαντική οικογένεια των Μαρκεζίνηδων. Πατέρας του ήταν ο Θωμάς Μαρκεζίνης, πληρεξούσιος της επαρχίας Θήρας στην Εθνική Συνέλευση του 1843 στην Αθήνα.
Ο Σπυρίδων μετά τα πρώτα του γράμματα επιδόθηκε στην εμπορική ναυτιλία και αναδείχτηκε γρήγορα από τους πιο πετυχημένους εμπόρους. Συνδέθηκε δια γάμου με την οικογένεια Νομικού και εγκαταστάθηκε στην Θήρα.
Εκλέχτηκε Βουλευτής Θήρας το 1860 και 1861, πληρεξούσιος της Εθνικής Συνέλευσης το 1862 και βουλευτής το 1882.
Απεβίωσε στην Θήρα στις 17 Ιανουαρίου 1882. Γιος του ήταν ο Βασίλειος Σ. Μαρκεζίνης.
Κεραυνός Στροβόλου (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Η καλαθοσφαιρική ομάδα ανδρών του Κεραυνού Στροβόλου δημιουργήθηκε το 1964. Το σωματείο ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης το 1966. Ο Κεραυνός συναγωνίστηκε για 18 συνεχόμενα χρόνια σε ευρωπαϊκούς αγώνες από το 1995 έως το 2013. Η πρώτη φορά που ο Κεραυνός συμμετείχε σε ευρωπαϊκούς αγώνες ήταν το 1982, όταν η ομάδα έπαιξε εναντίον της Ζαντάρ. Την περίοδο 1997-98 η ομάδα έφτασε για πρώτη φορά στο δεύτερο γύρο ενός ευρωπαϊκού κυπέλλου. Στον δεύτερο γύρο, ο Κεραυνός πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία της κυπριακής καλαθοσφαίρισης, αφού κατάφερε να νικήσει την Ζάλγκιρις Κάουνας με 61-57 στη Λευκωσία. Στον επαναληπτικό, ηττήθηκε στο Κάουνας και τελικά αποκλείστηκε. Η Ζάλγκιρις κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο εκείνο το έτος (1998) καθώς και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το επόμενο έτος (1999), γνωστό ως Ευρωλίγκα.
Το 2001 ήταν εξαιρετικό για τον Κεραυνό. Η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχή χρονιά και κατέγραψε επίσης τη μεγαλύτερη επιτυχία που είχε ποτέ επιτευχθεί από οποιαδήποτε κυπριακή αθλητική ομάδα σε πανευρωπαϊκούς αγώνες, φτάνοντας στα προημιτελικά του Κυπέλλου Σαπόρτα. Νίκησε την ομάδα της Βοσνίας, Μπόρατς Μπάνια Λούκα, πριν αποκελιστεί από την Παμέσα Βαλένθια. Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας, η ομάδα είχε απίστευτη επιτυχία, επικρατώντας μεταξύ άλλων του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και της Παρί. Το 2004, η ομάδα προκρίθηκε στο Final Four της Νότιας Διάσκεψης του FIBA ​​Europe Cup Challenge, όπου η ομάδα τερμάτισε τέταρτη. Προκρίθηκε και πάλι στο final four το επόμενο έτος (2005) και αυτή τη φορά τερμάτησε στην τρίτη θέση.
Το 2007, ο Κεραυνός κατέγραψε και πάλι μια νέα ιστορία επιτυχίας. Η ομάδα προκρίθηκε για τον τελικό του EuroCup Challenge μετά από δύο νίκες στα ημιτελικά επί της Ντνίπρο. Ο Κεραυνός ήταν ο μόνος κυπριακός σύλλογος από οποιοδήποτε άθλημα που έφτασε ποτέ σε ένα μεγάλο τελικό της Ευρώπης. Στον τελικό του EuroCup Challenge, ο Κεραυνός αντιμετώπισε το ρωσικό σύλλογο από τη Σαμάρα, νικώντας με 85-83 στο σπίτι, αλλά οι πόντοι που πέτυχε δεν ήταν αρκετοί για να δώσουν στην ομάδα το τρόπαιο αφού έχασε στη Σαμάρα 101-81.

Λογότυπα

Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Νυμφαίον

Με την ονομασία Νυμφαίο (Νυμφαίον) οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτήριζαν τόπους ιερούς αφιερωμένους στις νύμφες και ειδικότερα στις νύμφες των πηγών που ήταν κυρίως οι Ναϊάδες. Η καθιέρωση αυτή ανάγεται από τους μυθικούς χρόνους όπως αναφέρει ο Όμηρος αλλά και πολλοί ιστορικοί στη συνέχεια όπως ο Στράβων, ο Πλούταρχος και η Σουίδα.

Γενικά

Συνηθέστερα τέτοιοι τόποι ήταν φυσικά σπήλαια μέσα στα οποία ανέβλυζαν πηγές και οι οποίες θεωρούνταν λουτρώνες και χώροι ενδιαίτησης των Νυμφών. Από τέτοια Νυμφαία ήταν κατάσπαρτος όλος ο αρχαίος ελλαδικός χώρος και όπου αναπτύχθηκε ο ελληνικός πολιτισμός. Χαρακτηριστικό ήταν αυτό που αναφέρει ο Όμηρος, το Νυμφαίο της Ιθάκης στο οποίο κατέφυγε ο Οδυσσέας και προσευχήθηκε με την επιστροφή του στο πάτριο έδαφος, ή όπως το σπήλαιο της Καλυψούς που ήταν και αυτό Νυμφαίο.

Ρωμαϊκά Νυμφαία

Τα ρωμαϊκά Νυμφαία καλούμενα Νυμφέουμ (εκ της λατινικής Nympheum) άρχισαν να ανοικοδομούνται περί τον 4ο αιώνα π.Χ.; Ήταν τεχνητά οικοδομήματα και χρησίμευαν ως ιερά, δεξαμένες ή εντευκτήρια. Τα περισσότερα ήταν εξαρτήματα ανακτόρων ή θερμών, όπως το νυμφαίο των κήπων του αυτοκράτορα Γαλλιηνού, το νυμφαίο του ανακτόρου του Δομιτιανού στο Παλατίνο λόφο και άλλα στον Κυρηνάλιο λόφο της Ρώμης. Γνωστό νυμφαίο στον Ελλαδικό χώρο ήταν το  Νυμφαίο της αρχαίας Ολυμπίας ή αλλιώς γνωστό υδραγωγείο του Ηρώδη του Αττικού κτισμένο στην αρχαία Ολυμπία το 160 μ.Χ.
Με την παράλληλη ανάπτυξη των ψηφιδωτών άρχισαν τα νυμφαία της ελληνιστικής περιόδου κυρίως να κοσμούνται με πλούσιες ψηφιδωτές παραστάσεις όπως στην Αντιόχεια και Κωνσταντινούπολη. Έτσι σιγά - σιγά η επιβλητικότητα και ο πλούσιος πλέον διάκοσμός τους άλλαξε και τη χρήση τους μεταβάλλοντας σε τόπους τέλεσης γάμων. Με αυτή την αντίληψη απαντάται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπως σημειώνει  και ο Ιωάννης Ζωναράς «το καλούμενον νυμφαίον οίκον έτερον εις το τους γάμους γίνεσθαι».
Όσκαρ Γουάλεϊ

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Γεννημένος στη Σαραγόσα της Αραγωνίας από Άγγλο πατέρα και Μεξικανή μητέρα, ο Γουάλεϊ πέρασε την πρώτη του σεζόν ως επαγγελματίας με τη Ντεπορτίβο Αραγκόν, την Β΄ ομάδα της Ρεάλ Σαραγόσα, στην Τερθέρα Ντιβισιόν. Στις 31 Μαΐου 2014, καθώς ο Λέο Φράνκο, ο οποίος ήταν η πρώτης επιλογή, δήλωσε την επιθυμία του να εγκαταλείψει τη χώρα και ο αντικαταστάτης του Pablo Alcolea ήταν τραυματίας, ο Γουάλεϊ αγωνίστηκε στον πρώτο του αγώνα ως επαγγελματίας, ξεκινώντας βασικός στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σπόρτινγκ Χιχόν για τη Σεγούντα Ντιβισιόν. 
Την επόμενη σεζόν, ο Γουάλεϊ έπαιξε σε 19 αγώνες, καθώς η Σαραγόσα τερμάτισε 6η και ακόμη έναν στις 11 Ιουνίου 2015, καθώς η ομάδα έχασε εντός έδρας τον πρώτο αγώνα της ημιτελικής φάσης των πλέι οφ με 0-3 εναντίον της Χιρόνα. Στη συνέχεια, έχασε τη θέση του από τον Γιασίν Μπουνού για την υπόλοιπη διοργάνωση, καθώς η ομάδα του κέρδισε την σειρά των αγώνων στα εκτός έδρας γκολ και έχασε τους τελικούς με τον ίδιο τρόπο από τη Λας Πάλμας. 
Στις 10 Ιουλίου 2015, δανείστηκε στη γειτονική Ουέσκα, στην ίδια κατηγορία. Στις 8 Αυγούστου του επόμενου έτους, υπέγραψε με τη Σπόρτινγκ Χιχόν της Πριμέρα Ντιβισιόν, ως τρίτη επιλογή πίσω από τους Ιβάν Κουέγιαρ και Ντιέγκο Μαρίνιο. 
Ο Γουάλεϊ μετακόμισε στο εξωτερικό για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του στις 12 Ιουνίου 2018, υπογράφοντας με την Ώρχους ΓΦ της Σουπερλίγκα Δανίας. Αποχώρησε από το σύλλογο στις 13 Αυγούστου 2019, για να ενταχθεί στον ΟΦΗ με τριετές συμβόλαιο.

Διεθνής σταδιοδρομία

Έχει μία συμμετοχή με την Εθνική Ισπανίας U21, η οποία έγινε στις 12 Νοεμβρίου 2014, παίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο της φιλικής ήττας με 1-4 εναντίον του Βελγίου στο Φερόλ.
Σχίνος Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Σχίνος βρίσκεται βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας σε απόσταση 8 χλμ. βορειοανατολικά από το Αγρίνιο. Είναι κτισμένος στις δυτικές όχθες του χείμαρρου Ερμίτσα, ενώ ανατολικά του χωριού περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Καρπενησίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές του 1900 όταν κάτοικοι από τη Μυρίκη Ευρυτανίας αγόρασαν εκτάσεις της γύρω περιοχής και άρχισαν να εγκαθίστανται μόνιμα σε αυτή. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά από το 1940 να απογράφεται στο δήμο Αγρινίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους.

Σημείωση

Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχει και ο οικισμός Σχίνος Μεσολογγίου.
Γεωργία Παπαναστασίου

Βιογραφικό

Η Γεωργία Παπαναστασίου ξεκίνησε τον αθλητισμό στη γενέτειρά της, τη Ζαχάρω Ηλείας, στον τοπικό αθλητικό σύλλογο, όπου σημείωσε τις πρώτες αθλητικές της επιτυχίες. Όμως, έγινε γνωστή κυρίως ως αθλήτρια του Πανιωνίου στον οποίο εντάχθηκε, όταν εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Ως αθλήτρια έφτασε στις μεγάλες επιτυχίες υπό την καθοδήγηση του Βαγγέλη Βαγιανού και αργότερα του Σπύρου Κοντοσώρου.
Πρωτοεμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 1975 στο Λαϊκό Μαραθώνιο της Αθήνας, τερματίζοντας στη 2η θέση μεταξύ των Ελληνίδων με 4:42΄45΄΄, έξι μόνο δευτερόλεπτα πίσω από την πρώτη Ελληνίδα Λαμπρινή Τζούμα. Στη διοργάνωση του 1976 κατέρριψε το ανεπίσημο ρεκόρ μαραθωνίου στην κλασική διαδρομή με 4 ώρ. 10΄20΄΄ τερματίζοντας 404η στη γενική κατάταξη. Ήταν λάτρης των δρόμων μεγάλων αποστάσεων, οι οποίες ήταν ακόμα ανεπίσημες για τις γυναίκες. Το 1977 έκανε νέο ρεκόρ μαραθωνίου, πάλι στο Λαϊκό Μαραθώνιο στην κλασική διαδρομή, με 4 ώρ. 05΄15΄΄. Μετείχε ξανά στη διοργάνωση του 1980, τερματίζοντας πρώτη μεταξύ των Ελληνίδων με χρόνο 4:11΄48΄΄. Το ίδιο έτο κατέρριψε το ατομικό της ρεκόρ των 5.000. Το 1981 κατεβάζει το ρεκόρ Μαραθωνίου κάτω από 3 ώρες, στην Πάτρα, με 3:56΄09΄΄.
Το 1982 μετέχει δικαιωματικά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Αθήνα, στον πρώτο επίσημο μαραθώνιο διεθνώς σε διοργάνωση της IAAF και συντρίβει το πανελλήνιο ρεκόρ με 3:18΄40΄΄, τερματίζοντας στην 22η θέση. Δυο μήνες αργότερα, σε αγώνα στη Θήβα, θα κατεβάσει το ρεκόρ κοντά στις
τρεις ώρες κάνοντας 3:02΄12΄΄. Ενάμισι χρόνο αργότερα, στα Γιάννενα, θα τρέξει την απόσταση σε χρόνο λιγότερο από τρεις ώρες για πρώτη φορά από Ελληνίδα πετυχαίνοντας χρόνο 2:58΄25΄΄. Το ίδιο έτος θα καταρίψει δυο φορές το πανελλήνιο ρεκόρ των 3.000 μ. φτάνοντάς το στα 9΄42΄΄12 στο βαλκανικό πρωτάθλημα.
Το 1985 θα πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου, στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας, όπου θα τερματίσει στην 77η θέση με 3:07΄03΄΄. Επίσης, θα αναδειχθεί 2η νικήτρια στον Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών με χρόνο 3:09΄53΄΄, νέο ελληνικό ρεκόρ κλασικής διαδρόμής. Το 1987 θα σημειώσει νέα επιτυχία στην ίδια διοργάνωση τερματίζοντας στην 3η θέση με 3:12΄43΄΄ αλλά θα παραλάβει το χάλκινο μετάλλιο με δυο ώρες καθυστέρηση, μιας και από λάθος η τρίτη θέση είχε δοθεί σε έναν Γάλλο, που οι διοργανωτές είχαν καταγράψει λαθεμένα ως γυναίκα.
Το 1988, ενώ αγωνιζόταν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου στο Αγρίνιο, ήρθε αντιμέτωπη με την ατυχία, όταν την τραυμάτισε διερχόμενο αυτοκίνητο χίλια μέτρα πριν από τον τερματισμό, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό αθλητισμό. Έφυγε χορτασμένη από επιτυχίες αλλά πικραμένη για την αδιαφορία που έδειξε ο ΣΕΓΑΣ μετά τον τραυματισμό της.
Εκτός των διεθνών συμμετοχών της σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο μετείχε με την εθνική ομάδα στίβου και στα βαλκανικά πρωταθλήματα στίβου και ανωμάλου δρόμου.
Μετά την αποχώρησή της από το στίβο εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στη Σάμο, όπου εργάζεται στο τελωνείο.
Μαρκ Τζάκσον

Κολλεγιακή καριέρα

Ο Μαρκ Τζάκσον τελείσωσε το Λύκειο Ρομαν Καθόλικ και στη συνέχεια εισήχθη στο Πανεπιστήμιο VCU, στο οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο (1993-94) και με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους VCU Ραμς, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα.
Στη συνέχεια, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Τεμπλ και αγωνίστηκε για δύο χρόνια με την μπασκετική ομάδα του, τους Τεμπλ Όουλς. Το 1997 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ του ίδιου έτους. Η απόδοσή του στα Ντραφτ οδήγησε στο να επιλεγεί στο νούμερο 37 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, ομάδα του ΝΒΑ.

Επαγγελματική καριέρα

Το 1997 αποφάσισε να αφήσει την Αμερική και να ταξιδέψει στην Ευρώπη με προορισμό την τουρκική Τόφας Μπούρσα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο δίχως να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. 
Το 1998 άφησε την Τουρκία και μεταπήδησε στην ισπανική Καντάμπρια Λόμπος, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2000 με μοναδική εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμα από την τουρκική Εφές Πίλσεν. 
Το 2000, ο Μαρκ Τζάκσον επέστρεψε στην Αμερική για να αγωνιστεί για πρώτη φορά στην καριέρα του στο ΝΒΑ. Μάλιστα, κατάφερε να αγωνιστεί με αρκετές ομάδες του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου. Συγκεκριμένα, αγωνίστηκε με τους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς (2000-2002), τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς (2002-2003), τους Φιλαδέλφεια 76ers (2003-2005), τους Μπρούκλιν Νετς (2005-2006) αλλά και τους Νιου Όρλεανς Χόρνετς (2006-2007).
Το 2007, ο Μαρκ Τζάκσον επέστρεψε στην Ευρώπη και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο όμως δεν κατάφερε να προσαρμοστεί, με αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 2008 να μεταγγραφεί στη ρωσική Ούνικς Καζάν. 
Το 2009 επέστρεψε στην Ισπανία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Ομπραντόιρο. 
Μέσα στο 2010 ο Μαρκ Τζάκσον ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση βάζοντας έτσι τέλος στην πλούσια και πολυετή καριέρα του.
Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ

Ιστορία

Ο οργανισμός ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου του 1948 στο Σούλτσμπαχ/Σάαρ από τον Χέρμαν Νόεμπεργκερ ως Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάαρλαντ (Saarländischer Fußballbund, SFB) του τυπικά ανεξάρτητου κρατιδίου Σάαρλαντ το 1948. Από το 1950 έως το 1956, η SFB ήταν ανεξάρτητο μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA) και διατηρούσε τη δική της εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, το Σάαρλαντ αγωνίστηκε εναντίον της Γερμανίας και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου πάνω από τη Νορβηγία.
Η SFB είχε στη σύντομη ιστορία της, μία εκπροσώπηση σε διεθνές διασυλλογικό επίπεδο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Την περίοδο 1955-1956 η ΦΚ Σααρμπρύκεν αγωνίστηκε στο Κυπέλλου Πρωταθλητριών ως πρωταθλήτρια Σάαρλαντ. Εκεί, κέρδισε τη ΑΚ Μίλαν στο πρώτο παιχνίδι με 3-4 μέσα στο Μιλάνο, αλλά αποκλείστηκε μετά από μια ήττα στην έδρα της με 1-4. Στις 8 Ιουλίου 1956 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάαρλαντ (SFB) μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ (SFV). Μετά την προσχώρηση του Σάαρ στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (1η Ιανουαρίου 1957), η Ένωση παραιτήθηκε από τη FIFA και προσχώρησε στην Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Η Ποδοσφαιρική Ένωση του Σάαρλαντ το 2017 είχε 387 εγγεγραμμένους συλλόγους που έχουν συνολικά 114.715 μέλη. 2.954 ομάδες λαμβάνουν μέρος στις διοργανώσεις της Ένωσης. Η έδρα της Ένωσης βρίσκεται στο αθλητικό σχολείο "Χέρμαν Νόεμπεργκερ" στο Σααρμπρύκεν.
Νεσσωνίς

Η Νεσσωνίς (ή Νεσσωνίδα) ήταν γνωστή από την αρχαιότητα, λίμνη της Θεσσαλίας, που κάλυπτε τμήμα του Θεσσαλικού κάμπου κατά την αρχαιότητα, ενώ σήμερα είναι αποξηραμένη κατά το μεγαλύτερο τμήμα της. Το όνομά της το οφείλει στην πόλη Νέσσων που ήταν χτισμένη στις όχθες της και αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή το όνομά της το είχε πάρει από τον κακόφημο Κένταυρο Νέσσο, γιατί η λίμνη πλημμύριζε συχνά και προκαλούσε μεγάλες καταστροφές. Μικρό τμήμα της λίμνης εξακολουθεί να διατηρείται και σήμερα, νοτιοδυτικά του οικισμού Νέσσωνας, το οποίο ονομάζεται Μαυρολίμνη (παλιότερα Καρατσαΐρ). Η σημερινή λίμνη διατηρεί νερό κυρίως τους χειμερινούς μήνες ενώ κατά τους καλοκαιρινούς μετατρέπεται σε βάλτο. Όταν υπερχειλίζει, τα πλεονάζοντα νερά διοχετεύονται στον Πηνειό μέσω ενός καναλιού.
Η λίμνη κατά την αρχαιότητα κάλυπτε πολύ μεγαλύτερη έκταση και πιστεύεται πως ήταν μεγαλύτερη της γειτονικής της Βοιβηίδας (σημερινή Κάρλα). Τις περιόδους που πλημμύριζε κάλυπτε πολύ μεγάλη έκταση και ενωνόταν με την Βοιβηίδα. Ο Στράβων αναφέρει πως η λίμνη Νεσσωνίς όπως και η λίμνη Βοϊβηίς ήταν απομεινάρια της μεγάλης λίμνης που κάλυπτε την Θεσσαλία, πριν τα νερά της ξεχυθούν στην θάλασσα μέσω της κοιλάδας των Τεμπών.