BMW E38

Εξέλιξη και παρουσίαση

Η εξέλιξη του μοντέλου είχε ξεκινήσει ήδη από τις αρχές του 1988, με την παρουσίαση να έχει αρχικά οριστεί για το 1993. Μετά το λανσάρισμα του Mercedes-Benz W140 όμως, που έγινε το καλοκαίρι του 1991, σημειώθηκε μια καθυστέρηση, καθώς προστέθηκαν επειγόντως μερικά ακόμα στοιχεία εξοπλισμού, προκειμένου να ανταπεξέλθει επιτυχώς απέναντι στην S-Class W140 της «αιώνιας αντιπάλου» εταιρείας.
Τελικώς, η BMW E38 παρουσιάστηκε επίσημα στις 13 Μαΐου 1994, αν και τα πρώτα πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής είχαν αρχίσει να κατασκευάζονται από τις 23 Ιουλίου 1993 και η τυπική παραγωγή της είχε ξεκινήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1994, ενώ η μαζική παραγωγή τον Απρίλιο. Το αυτοκίνητο έγινε για πρώτη φορά διαθέσιμο στο ευρύ κοινό τον Ιούνιο του 1994, ως μοντέλο της σεζόν του 1995. Τους πρώτους μήνες, προσφερόταν μόνο στις 8-κύλινδρες εκδόσεις 730i και 740i, με τον V8 βενζινοκινητήρα M60, σε εκδοχές 3.0 και 4.0 λίτρων αντίστοιχα. Τον Σεπτέμβριο του 1994, η E38 άρχισε να προσφέρεται σε εκδοχή με μακρύτερο κατά 14 εκατοστά μεταξόνιο (730iL και 740iL), ενώ τον ίδιο μήνα ξεκίνησε και η παραγωγή της 12-κύλινδρης BMW 750i/750iL με βενζινοκινητήρα 5.4 λίτρων V12. Σύντομα ακολούθησε πληθώρα εκδόσεων, που αναλύονται στην επόμενη ενότητα.

Εκδόσεις

Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε στις εξής εκδόσεις: 725tds, 728i/iL, 730i/iL, 730d, 735i/iL, 740i/iL, 740d και 750i/iL. Αντιθέτως, μόλις 3 εκδόσεις κυκλοφόρησαν στη Βόρεια Αμερική: 740i, 740iL και 750iL, με βασικές τιμές το 2001 (το τελευταίο έτος παραγωγής της E38) στα 62.900 δολάρια για την 740i, στα 66.900 δολάρια για την 740iL και στα 92.100 δολάρια για την 750iL.
Σε όλα τα κράτη διεθνώς, η ναυαρχίδα της Ε38 και γενικότερα της BMW, ήταν η ιδιαίτερα ακριβή και σχετικά σπάνια 12-κύλινδρη BMW 750i/750iL με βενζινοκινητήρα 5.4 λίτρων V12, ισχύος 322 hp (326 PS; 240 kW). Ο συγκεκριμένος κινητήρας αποδείχθηκε εξαιρετικά αξιόπιστος και δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιήθηκε και στην Rolls-Royce Silver Seraph, η οποία παρήχθη από το 1998 έως το 2002, όπως επίσης και στην BMW E31 850Ci του 1994 - 1999. Δεν είναι ασυνήθιστο να βρεθούν αντίτυπα αυτών των μοντέλων που να έχουν διανύσει περισσότερα από 200.000 μίλια / 320.000 χιλιόμετρα χωρίς ανακατασκευή του κινητήρα.
Τα μοντέλα με κινητήρες βενζίνης ήταν διαθέσιμα και με μακρύτερο κατά 14 εκατοστά μεταξόνιο, που ξεχώριζαν από ένα επιπλέον «L» στο όνομα, όπως π.χ. 750iL. Ο επιπλέον χώρος ήταν αποκλειστικά για τους πίσω επιβάτες.
Από το 1997 έως το 2001, παρήχθη και μια εξαιρετικά σπάνια έκδοση λιμουζίνας, με κινητήρα 5.4 λίτρων V12 και 25 εκατοστά μεγαλύτερο μεταξόνιο από την 750iL και διατέθηκε ως BMW L7. Η υπερπολυτελής έκδοση L7 είχε το εντυπωσιακό μήκος των 5.374 χιλιοστών και βάρος 2.215 κιλά. Κατασκευαζόταν και στις δύο διεθνείς εκδοχές πλευράς οδήγησης, αριστεροτίμονη και δεξιοτίμονη, και προοριζόταν κυρίως για τις αγορές των ΗΠΑ, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής, αν και ένας μικρός αριθμός διατέθηκε και στην Ευρώπη, όπου η τιμή πώλησης ήταν 246.000 γερμανικά μάρκα. Διέθετε ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα μπροστινά και πίσω καθίσματα, τραπεζάκια για τους πίσω επιβάτες, ψυγείο, κινητό τηλέφωνο, τηλεόραση, ξεχωριστές οθόνες με τηλεόραση και video player για τους πίσω επιβάτες, φαξ, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και, κατόπιν παραγγελίας, ένα πλήρες «γραφείο» στα πίσω καθίσματα. Τα μοντέλα των 2 τελευταίων ετών, μπορούσαν να παραγγελθούν και με ένα συρόμενο διαχωριστικό τζάμι μεταξύ των εμπρός και των πίσω καθισμάτων. Συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 899 αντίτυπα σειράς L7 και σήμερα είναι άκρως δυσεύρετα και με ιδιαίτερα υψηλές τιμές πώλησης ως προς την παλαιότητά τους.
Τις σεζόν του 2000 και του 2001, η BMW παρήγαγε και τεθωρακισμένες εκδόσεις, όλες σε συνδυασμό με τις 740iL και 750iL, με αντίστοιχες τιμές 99.100 και 124.400 δολάρια. Τα μοντέλα αυτά, γνωστά με το όνομα Protection Line, έφεραν και ελαστικά run-flat.

Ανανέωση του 1998

Τον Σεπτέμβριο του 1998, το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά ανανέωση στην εξωτερική εμφάνιση, προκειμένου να αντέξει τον ανταγωνισμό από την τότε επερχόμενη Mercedes-Benz S-Class W220, που λανσαρίστηκε τον Δεκέμβριο. Οι πιο εμφανείς διαφορές ήταν τα δύο «δάκρυα» στον καθένα από τους μπροστινούς προβολείς, τα πιο μακρόστενα μπροστινά φλας και τα πιο διάφανα κρύσταλλα των πίσω φώτων. Επίσης, υπήρξαν και περαιτέρω βελτιώσεις στον εξοπλισμό. 
Η παραγωγή της E38 έληξε στις 27 Ιουλίου 2001 και το τελευταίο αντίτυπο ήταν μια 740i με ασημί εξωτερική βαφή και μαύρο δερμάτινο σαλόνι, όπως το μοντέλο της διπλανής φωτογραφίας.

Δυνατότητες αναβάθμισης του εξοπλισμού

Αν και λόγω της παλαιότητας του μοντέλου δεν υπήρξε ποτέ έκδοση με DVD-ROM για το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, ούτε με MP3 για το ηχοσύστημα, ωστόσο τα συστήματα της Ε38 μπορούν να αναβαθμιστούν εύκολα, με μικρές τροποποιήσεις, ώστε να υπάρξει aftermarket συμβατότητα με νεότερες τεχνολογίες της BMW, όπως DVD για το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, MP3 για το 6-δισκο CD-changer και hands-free κινητό τηλέφωνο, με τεχνολογία Bluetooth χωρίς καλώδια.