google/wiki40b huggingface dataset:
Μπουλέντ Ετζεβίτ

Σπουδές

Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη και φοίτησε στη Ροβέρτειο Σχολή (American Robert College), το πιο σπουδαίο εκπαιδευτικό Ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την αποφοίτησή του παράλληλα των στρατιωτικών του υποχρεώσεων διορίστηκε στη τουρκική πρεσβεία του Λονδίνου κατά το χρονικό διάστημα 1946 - 1950, όπου και τελειοποίησε τις γνώσεις του στην αγγλική γλώσσα. Όταν επέστρεψε στη Τουρκία διέμενε πλέον στην Άγκυρα όπου και άρχισε ν΄ ασχολείται με τη δημοσιογραφία, τη λογοτεχνία και την ποίηση. Δεν σπούδασε όμως ποτέ σε πανεπιστήμιο, γεγονός που τον εμπόδισε αργότερα να αναλάβει την προεδρία της χώρας λόγω σχετικού νομοθετικού περιορισμού.

Κάθοδος στην πολιτική

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1957. Το 1974 διαδέχτηκε τον Ισμέτ Ινονού στην ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (Cumhuriyet Halk Partisi) και έγινε Πρωθυπουργός μιας βραχύβιας Κυβέρνησης συνεργασίας από τον Ιανουάριο ως το Νοέμβριο του 1974. Στους Έλληνες έγινε γνωστός ως ο "Πρωθυπουργός της εισβολής", καθώς επί πρωθυπουργίας του, τον Ιούλιο του 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλαβε μέσω της στρατιωτικής επιχείρησης "Αττίλας" το βόρειο τμήμα της νήσου, το οποίο κατέχει παράνομα , κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, μέχρι σήμερα.

Πολιτική καριέρα

Το 1980, ο Ετζεβίτ φυλακίστηκε από την στρατιωτική δικτατορία του Κενάν Εβρέν και επτά χρόνια αργότερα ήρθη με δημοψήφισμα η απαγόρευση πολιτικών δικαιωμάτων που του είχε επιβληθεί. Έγινε πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς (Demokratik Sol Parti), διαδεχόμενος τη σύζυγό του. Απέτυχε πολλές φορές να εισέλθει στη Βουλή, και εξελέγη τελικά το 1995. Ήταν αντιπρόεδρος της τελευταίας κυβέρνησης του Μεσούτ Γιλμάζ και υπηρεσιακός πρωθυπουργός για τη διενέργεια των εκλογών του 1999. Σε αυτές τις εκλογές το κόμμα του απέσπασε το μεγαλύτερο αριθμό εδρών στο Κοινοβούλιο, και ο Ετζεβίτ έγινε πρωθυπουργός τρικομματικής κυβέρνησης συνεργασίας που σχηματίστηκε με το κόμμα του, το κόμμα της Μητέρας Πατρίδας του Μεσούτ Γιλμάζ (Anavatan Partisi) και το Εθνικιστικό Κόμμα (Milliyetçi Hareket Partisi) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.
Η κυβέρνηση Ετζεβίτ έλαβε κάποια μέτρα στην κατεύθυνση της σταθεροποίησης της τουρκικής οικονομίας και των μεταρρυθμίσεων που χρειάζονταν για την έναρξη ενταξιακών συνομιλιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η θητεία της κυβέρνησής του έληξε το 2002.

Ασθένεια και θάνατος

Μετά από ένα εγκεφαλικό που έπαθε στις 19 Μαΐου 2006 έπεσε σε κώμα, από το οποίο δεν ανένηψε ποτέ. Πέθανε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Gülhane, όπου νοσηλευόταν, την Κυριακή 5 Νοεμβρίου του 2006.
Παρά τη μουσουλμανική παράδοση, που θέλει την κηδεία να γίνεται εντός 48ώρου από το θάνατο, η κηδεία του Ετζεβίτ προγραμματίστηκε και έγινε το Σάββατο, 11 Νοεμβρίου. Κατά κάποιους πολιτικούς παρατηρητές, αυτό έγινε για να ακολουθήσει αμέσως μετά την επέτειο θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (10 Νοεμβρίου). Σε κάθε περίπτωση, η κηδεία του εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Αντίδραση προσθήκης

Αντιδράσεις προσθήκης - απόσπασης

Στις αντιδράσεις προσθήκης - απόσπασης μια αντίδραση προσθήκης ακολουθείται (αμέσως μετά) από μια αντίδραση απόσπασης. Η πλειοψηφία αυτών των αντιδράσεων περιλαμβάνει την πυρηνόφιλη προσθήκη σε καρβονυλικές ενώσεις που ονομάζεται πυρηνόφιλη υποκατάσταση ακυλίου.
Άλλα είδη αντιδράσεων προσθήκης-απόσπασης είναι η αντίδραση προσθήκης μιας αλειφατικής αμίνης σε μια ιμίνη και η αντίδραση μιας αρωματικής αμίνης σε μια βάση του Σχιφ (Schiff base, R₂N=CR), σε μια αλκυλαμινοδεοξοδισαντικατάσταση. Επίσης, η υδρόλυση νιτριλίων (RC≡N) προς καρβοξυλικά οξέα είναι επίσης μια μορφή αντίδρασης προσθήκης - απόσπασης.
Λεμπίρα

Ιστορία

Το λεμπίρα εισήχθη το 1931, αντικαθιστώντας το Πέσο της Ονδούρας, με ίση αξία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ισοτιμία ήταν 2 λεμπίρα για 1 Δολάριο των ΗΠΑ. Το 2006 το λεμπίρα έχει την ισοτιμία 18,8932 HNL για 1 USD έναντι του αμερικανικού δολαρίου.

Τραπεζογραμμάτια

Η Τράπεζα της Ονδούρας και η Banco Atlantida τύπωσαν τα πρώτα χαρτονομίσματα λεμπίρα το 1932 σε ονομαστική αξία των 1, 2, 5, 10 και 20 lempiras. Η Κεντρική Τράπεζα της χώρας ανέλαβε εν συνεχεία την έκδοση των χαρτονομισμάτων, το 1950, εισάγοντας τραπεζογραμμάτια των 50 lempiras το 1951. Το 1975 προστέθηκαν τα χαρτονομίσματα των 100 λεμπίρα και στη συνέχεια αυτά των 500 λεμπίρα το 1995.
Βαλτικό Δημοκρατικό Κόμμα

Το Βαλτικό Δημοκρατικό Κόμμα (BRP) είναι πρώην πολιτικό κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1993 στην Περιφέρεια Καλίνινγκραντ και έχασε το επίσημο καταστατικό του ως πολιτικό κόμμα στις 26 Μαρτίου 2003, λόγω του νέου Ρωσικού Νόμου αναφορικά με τα πολιτικά κόμματα, σύμφωνα με τον οποίο κάθε κόμμα θα πρέπει να έχει τοπικό παρακλάδι το λιγότερο στο μισό των εκλογικών περιφερειών της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ελάχιστο αριθμό μελών τα 10.000 μέλη σε εκλογική δύναμη. Μια προσφυγή χάθηκε τον Φεβρουάριο του 2005 ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσίας. Κύρια πολιτική επιδίωξη του κόμματος ήταν η ίδρυση μιας αυτόνομης Βαλτικής Δημοκρατίας στην θέση της περιοχής του Καλίνινγκραντ, με πιθανή πλήρη ανεξαρτησία. Επιθυμούσε, επίσης, την επαναφορά της παλαιάς ονομασίας του Κένιγκσμπεργκ. Ηγέτες του ήταν οι Σεργκέι Πάσκο και Ρουστάμ Βασίλιεβ.
Τον Φεβρουάριο του 2005, το ιδρυτικό συνέδριο του Κοινωνικού Κινήματος του Καλίνινγκραντ – Ρεσπούμπλικα έλαβε χώρα στο Καλίνινγκραντ. Το νέο αυτό κόμμα έχει τις ίδιες επιδιώξεις με το BRP, συμπρόεδροί του είναι οι Σεργκέι Πάσκο και Βιτάουτας Λοπάτα, ανεξάρτητος βουλευτής της τοπικής Δούμας και τοπικός πρόεδρος της αντιπολιτευόμενης Ρωσικής Λαϊκής Δημοκρατικής Ένωσης.
Κινέζοι Χαν

Προϊστορία

Η προϊστορία της εθνότητας των Χαν είναι στενά περιπεπλεγμένη τόσο με τα γραπτά αρχεία όσο και με τη μυθολογία. Οι Κινέζοι Χαν έλκουν την καταγωγή τους από μια συνομοσπονδία γεωργικών φυλών της Νεολιθικής/πρώιμης Eποχής του Xαλκού, οι οποίες ζούσαν κατά μήκος του λεκανοπεδίου Γκουαντζόνγκ και του λεκανοπεδίου του Κίτρινου ποταμού στη σημερινή βόρεια Κίνα.
Συγγραφείς της περιόδου των δυναστειών των Δυτικών Τζόου και Χαν ανάγουν την αρχαία καταγωγή των Κινέζων Χαν σε πληροφορίες βασισμένες σε υλικό θρύλων και μύθων της περιόδου της δυναστείας Σανγκ, ενώ ο διάσημος Κινέζος ιστορικός Σιμά Τσιεν τοποθετεί τη βασιλεία του "Κίτρινου Αυτοκράτορα" (Χουάνγκ Ντι), του μυθικού ηγέτη της συνομοσπονδίας φυλών Γιοουσιόνγκ, στην αρχή της κινεζικής ιστορίας. Ο "Κίτρινος Αυτοκράτορας" παραδοσιακά θεωρείται ότι ενσωμάτωσε στις δυνάμεις του τις δυνάμεις της γειτονικής συνομοσπονδίας φυλών Σεννόνγκ, μετά την ήττα του αρχηγού της δεύτερης, "Αυτοκράτορα-Φλόγα" (Γιεν Ντι) στη μάχη της Μπαντσιουέν (Banquan). Η νεοδημιουργηθείσα από τη συγχώνευση συνομοσπονδία φυλών Γιενχουάνγκ, νίκησε τον εχθρό από τα ανατολικά, ήτοι τη φυλή Τσιγιόου από τη συνομοσπονδία φυλών Τζιουλί, στη μάχη στην περιοχή Τζουολού, και επέβαλαν την πολιτιστική τους κυριαρχία στην περιοχή των Κεντρικών Πεδιάδων. Μέχρι σήμερα, οι Κινέζοι Χαν αναφέρονται στους εαυτούς τους ως απογόνους των Γιεν και Χουάνγκ (δηλ. των δυνάμεων των αυτοκρατόρων Γιεν Ντι και Χουάνγκ Ντι από τις οποίες προέκυψε η συνομοσπονδία φυλών Γιενχουάνγκ).
Κομνηνάδες Καστοριάς

Γεωγραφία - Ιστορία

Οι Κομνηνάδες βρίσκονται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία σε απόσταση 17,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Νεστόριο και 28 Δ. από την Καστοριά. Η παλιά ονομασία τους είναι Σιάκι και έτσι αναφέρονται το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάζονται σε Κομνηνάδες. Το 1941 με το ΦΕΚ 257Α - 31/07/1941 αποσπούνται στο νομό Καστοριάς. Το χωριό ήταν ένα από τα πέντε χωριά της Καστοριάς μαζί με το Ακόντιο (τότε Τέρσικα), τη Διποταμία, τον Μυροβλήτη (Μυρόβλιστα) και τη Νίκη (τότε Βίτσιστα) με καθαρά μουσουλμανικό πληθυσμό. Από τον Ν. Σχινά αναφέρεται: "Σιάκι Καστορίας: «Χωρίον έχον 300 κατοίκους οθωμανούς, χάνιον και δεξαμενάς». Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κομνηνάδων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νεστορίου του δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 76 κατοίκους.
Έλια Καλλιγεράκη

Πρώιμα χρόνια

Η Καλλιγεράκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947 από πατέρα Κρητικό και μητέρα Αιγυπτιώτισσα. Είναι ανιψιά του ηθοποιού Δήμου Σταρένιου.
Τελειώνοντας το σχολείο, τα πρωινά εργαζόταν ως δακτυλογράφος σε δικηγορικό γραφείο και τα απογεύματα φοίτησε στη σχολή Μανεκέν της Αντουανέτας Ροντοπούλου.

Modeling

Έλαβε μέρος στα Καλλιστεία και εξελέγη Σταρ Ελλάς 1967. Ταξίδεψε στο Μαϊάμι και συμμετείχε στο διαγωνισμό για τον τίτλο «Μις Υφήλιος», όπου κέρδισε μια θέση στην τελική δεκάδα αλλά και τον τίτλο «Μις Φωτογένεια». Εκεί, έκλεισε συμβόλαιο με την Comité Français De L'élégance και πειόδευσε δουλεύοντας ως μοντέλο σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Σπουδές

Στη συνέχεια, γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Γρηγόρη Βαφιά ενώ παράλληλα εργάστηκε στο θέατρο με προσωρινή άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Επίσης παρουσίασε το πρόγραμμα σε ρεβύ πίστας στα κοσμικά κέντρα «Βράχος» στην Πλάκα και «Παγκόσμιο» στο Ελληνικό. Αποφοίτησε με άριστα από τη σχολή, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο στην Αντιγόνη του Ανούιγ, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα.

Θέατρο

Από το 1968 εργάστηκε στα θέατρα Εθνικού Κήπου, Βέμπο, Γκλόρια, Φλορίντα και Ρεξ. Ο Κώστας Πρετεντέρης την επέλεξε για έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, στο ξεκίνημα της τηλεοπτικής σειράς «Η Γειτονιά μας», και ερμήνευσε τη Νόρα Κασανδρή. Μαζί με το Βάσο Δελακοβία (Βάσος Αδριανός) αποτέλεσαν το ρομαντικό ζευγάρι της "Γειτονιάς". Ταυτόχρονα εμφανίστηκε και σε άλλες τηλεοπτικές εκπομπές.

Κινηματογράφος

Στον κινηματογράφο ξεκίνησε με τις ταινίες της Φίνος Φιλμ Πανικός του Σταύρου Τσιώλη και Διακοπές στο Βιετνάμ του Πάνου Γλυκοφρύδη. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον οργανισμό Καραγιάννης-Καρατζόπουλος στις ταινίες «Ένας τρελός, τρελός Αεροπειρατής», Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη, Τι 30, τι 40, τι 50, Τον Αράπη κι αν τον πλένεις.

Προσωπική ζωή

Το 1974 εγκατέλειψε την καριέρα της για προσωπικούς λόγους. Εξακολούθησε να εργάζεται πίσω από την κάμερα μαζί με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Πέτρο Πανταζή, τον αγαπημένο «Καπετάν Γιασό» της «Γειτονιάς μας», κάνοντας εκπομπές για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο αλλά και εκφωνήσεις σε διαφημιστικά σποτ και ντοκιμαντέρ.
Το 1976 παντρεύτηκε με τον Πέτρο Πανταζή και το 1979 απέκτησαν το γιο τους. Έζησαν μαζί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μέχρι το Δεκέμβριο του 2008, όταν ο Πανταζής απεβίωσε λόγω καρκίνου.
Δημοτική γλώσσα

Ριζοσπαστικός δημοτικισμός

Ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς υποστηρικτές μιας γλώσσας που έπρεπε να καθαριστεί από όλα τα "ξενόγλωσσα" στοιχεία ήταν ο Γιάννης Ψυχάρης, που έζησε στη Γαλλία και κέρδισε φήμη στο έργο του Το ταξίδι μου. Ο Ψυχάρης όχι μόνο διαδίδει την αποκλειστική χρήση της ήδη αναπτυσσόμενης καθαρεύουσας, αλλά στην πραγματικότητα επέλεξε την απλοποίηση της μορφολογίας της.
Για παράδειγμα, ο Ψυχάρης πρότεινε να αλλάξει η μορφή του ουδέτερου ουσιαστικού. Τέτοιες ριζοσπαστικές μορφές είχαν περιστασιακό προηγούμενο κατά τις αναγεννησιακές προσπάθειες και αντανακλούσαν τη γλωσσολογική εκπαίδευση του Ψυχάρη. Επιπλέον, ο Ψυχάρης υποστήριξε επίσης την ορθολογική μεταρρύθμιση, η οποία θα σήμαινε την κατάργηση των έξι διαφορετικών τρόπων γραφής του φωνήεντος και όλων των περιπτώσεων των διπλών συμφώνων. Ως εκ τούτου, έγραψε το δικό του όνομα ως Γιάνης, αντί του Γιάννης.
Η τυποποιημένη μορφή της Δημοτικής που αναπτύχθηκε τις επόμενες δεκαετίες έκανε πιο συμβιβάσιμη με την Καθαρεύουσα (όπως αντικατοπτρίζεται στο σύγχρονο πρότυπο), η ριζοσπαστική πτυχή τελικά περιθωριοποιήθηκε.
Ματτάις Κοκ

Βιογραφία

Ο Ματτάις γεννήθηκε στην Αμβέρσα σε οικογένεια καλλιτεχνών. Πατέρα του ήταν ο ζωγράφος από το Λέιντεν Γιαν Βέλλενς ντε Κοκ (1490-1527) και ο μικρότερος αδελφός του, Χιερόνυμους Κοκ ήταν διάσημος χαράκτης και εκδότης. Είναι πιθανόν ο Ματτάις να πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία.
Καταγράφεται ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1540 Μαθητές του διετέλεσαν ο ανεψιός του Βίλλεμ φαν Σάντφοορτ, ο Γιάκομπ Χρίμμερ και ο Γιαν Καϊνόογκε.
Πορτρέτο του Ματτάις Κοκ περιλήφθηκε στη συλλογή πορτρέτων των πρώιμων Φλαμανδών ζωγράφων, που έφερε τον τίτλοPictorum aliquot celebrium Germaniae inferioris effigies του 1572, μαζί με ποίημα σχετικά με τα τοπία του, από τον Ντομίνικους Λαμψόνιους.

Έργο

Μόνον ένας πίνακας ενός τοπίου φτιαγμένος από αυτόν είναι γνωστός. Ο ίδιος είναι περισσότερο γνωστός για τα σχέδια τοπίων που φιλοτέχνησε. Ο μικρότερος αδελφός του, Χιερόνυμους, δημιούργησε 13 χαρακτικά από σχέδιά του και τα εξέδωσε το 1558 με τον τίτλο "Τοπία με Βιβλικές και Μυθολογικές Σκηνές". 
Από άποψη τοπιογραφίας, ο Ματτάις, με τα σχέδια που φιλοτέχνησε, αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του Γιοάχιμ Πατινίρ και του Χέρρι μετ ντε Μπλες.
Ο πρώιμος βιογράφος Κάρελ φαν Μάντερ αναφέρει στο Schilderboeck του (= βιβλίο των ζωγράφων) του 1604 ότι ο Κοκ ήταν ο πρώτος που έφερε στις Κάτω Χώρες τον τρόπο με τον οποίο ζωγράφιζαν τα τοπία στον Νότο. Τα τοπία του μαρτυρούν ότι είχε γνώση των έργων του Τιτσιάνο και του Βενετού σχεδιαστή Ντομένικο Καμπανιόλα. Ήταν ο πρώτος που ειδικεύτηκε στην απεικόνιση χωριών και "αποδράσεων" στην εξοχή.
Ο Ματτάις Κοκ έχει προταθεί ως ένας από τους πιθανούς σχεδιαστές του τετραδίου με σχέδια Errara sketchbook που βρίσκεται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται εν γένει αποδεκτό.
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας και Ανατολικής Αττικής

Διοργανώσεις

Η ΕΣΠΑΑΑ διοργανώνει δυο κατηγορίες Ανδρών και τριών Γυναικών ενώ σε επίπεδο υποδομών διοργανώνει πρωταθλήματα Εφήβων, Κορασίδων, Παίδων, Νεανίδων, Παμπάιδων και Παγκορασίδων.
Εθνόσημο του Τζέρσεϊ

Το εθνόσημο του Τζέρσεϊ είναι κόκκινος θυρεός με τρία χρυσά λιοντάρια (παραδοσιακά γνωστά ως λεοπαρδάλεις), τα οποία λέγονται στα γαλλικά les trois léopards. Παραχωρήθηκε στο νησί με τη μορφή σφραγίδας, από τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας το 1279.
Από το 1981 στο εθνόσημο έχει συμπεριληφθεί και το έμβλημα των όπλων.
Ισκολάτ

Το Ισκολάτ (ρωσικά: Исколат‎) ήταν η Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και των Ακτημόνων στη Λετονία (Исполнительный комитет Совета рабочих, солдатских и безземельных депутатов Латвии) το 1917-18.

Ιστορία

Το Ισκολάτ ιδρύθηκε στη Ρίγα στις 29-30 Ιουλίου του 1917, (νέο ημερολόγιο: 11-12 Αυγούστου 1917), με πρωτοβουλία της Κεντρικής Επιτροπής της Λετονικής Κοινωνικής Δημοκρατίας και στη συνέχεια, ελεγχόταν από τους Μπολσεβίκους, με σκοπό την διάδοση της Οκτωβριανής Επανάστασης στην επικράτεια της Λετονίας που δεν ήταν κατειλημμένη από την Γερμανία. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Ρίγα, η Ισκολάτ μετακινήθηκε στο Σέσις και αργότερα στην Βάλκα, όπου ανέλαβε την εξουσία στην Επαρχία Βάλκα, διαλύοντας τα όργανα που ιδρύθηκαν από τη Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1917 το Συνέδριο των Σοβιέτ της Λετονίας συνεδρίασε στην Βαλμιέρα και εξέλεξε νέο Ισκολάτ με πρόεδρο τον Φρίτσις Ρόζινς. 
Το Ισκολάτ κατέφυγε στη Μόσχα μετά την κατάληψη της Λετονίας από τις γερμανικές δυνάμεις το Φεβρουάριο του 1918 και διαλύθηκε το Μάρτιο του 1918.

Ιστοριογραφία

Η Σοβιετική ιστοριογραφία θεωρεί το Ισκολάτ ότι είναι η Σοβιετική κυβέρνηση της κυρίαρχης Λετονίας από το Δεκέμβριο του 1917 έως τον Φεβρουάριο του 1918, αλλά ιστορικός Άντριου Εζεργκαΐλις έχει δείξει ότι η αυτονομία ή ανεξαρτησία για την "Δημοκρατία Ισκολάτ" δεν ήταν ποτέ ο στόχος για τους Λετονούς Μπολσεβίκους, που είχαν επικεφαλής τον ομοσπονδιακό ιδεολόγο Πέτερις Στούτσκα.
Στράντζα

Γεωγραφία και κλίμα

Το κλίμα της περιοχής επηρεάζεται σημαντικά από τη Μαύρη Θάλασσα και κατά κύριο λόγο είναι υγρό ηπειρωτικό στα βουνά και υγρό υποτροπικό στην ακτή. Σημαντικοί ποταμοί στην περιοχή είναι ο Βέλεκας (μήκους 147 χλμ.) και ο συνοριακός ποταμός του Ρεζόβου (μήκους 112 χλμ.).

Φυσικό Πάρκο Στράντζας

Το Φυσικό Πάρκο Στράντζας, το οποίο ιδρύθηκε το 1995 στο βουλγαρικό τμήμα του ορεινού όγκου, είναι η μεγαλύτερη προστατευόμενη περιοχή στη Βουλγαρία, η οποία περιλαμβάνει 1.161 τ.χλμ. ή περίπου το 1% της συνολικής επικράτειας της Βουλγαρίας.
Χερσόνησος Όσα

Η Χερσόνησος Όσα (ισπανικά: Península de Osa) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χερσόνησος της Κόστα Ρίκα μετά τη Χερσόνησο Νικόγια. Ανήκει στην στην Επαρχία Πουνταρένας. Πήρε το όνομά της από το καντόνι Όσα. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 8.55, -83.5.

Γεωγραφία

Η Χερσόνησος Όσα βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα, σε συντεταγμένες 8.55, -83.5. Στα δυτικά, στα νότια και στα ανατολικά βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (αγγλικά e-mail, email ή mail προφέρεται /ˈiːmeɪl/ (ιμέιλ) ή /ˈmeɪl/ (μέιλ) αντίστοιχα) είναι μια Υπηρεσία του Διαδικτύου, η οποία επιτρέπει τη συγγραφή, αποστολή, λήψη και αποθήκευση μηνυμάτων με χρήση ηλεκτρονικών συστημάτων τηλεπικοινωνιών. Γενικά ο όρος «ηλεκτρονικό ταχυδρομείο» αναφέρεται στο σύστημα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Διαδικτύου που χρησιμοποιεί το Simple Mail Transfer Protocol πρωτόκολλο, σε δικτυακά συστήματα που βασίζονται σε άλλα πρωτόκολλα μεταφοράς μηνυμάτων, αλλά και σε διάφορα συστήματα μηνυμάτων σε μικρά δίκτυα, υπερυπολογιστές, κλπ που επιτρέπου στους χρήστες τους να στέλνουν μηνύματα μεταξύ τους για την υποστήριξη ομαδικής συνεργασίας. Τα συστήματα σε τοπικά δίκτυα ή σε δίκτυα intranet είναι πιθανόν να βασίζονται σε ιδιωτικά πρωτόκολλα, που υποστηρίζονται από το συγκεκριμένο σύστημα, ή να είναι τα ίδια πρωτόκολλα που χρησιμοποιούνται στα δημόσια δίκτυα. Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο χρησιμοποιείται συχνά για τη μεταφορά ανεπιθύμητων μηνυμάτων σε μεγάλο όγκο (σπαμ (spam)), αλλά υπάρχουν προγράμματα που μπορούν να «φιλτράρουν» και να σταματήσουν ή να σβήσουν αυτόματα τα περισσότερα από αυτά.

Ιστορική αναδρομή

Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο προϋπήρχε της έναρξης του Διαδικτύου, και ήταν στην πραγματικότητα ένα κρίσιμο εργαλείο για τη δημιουργία του . Η  ιστορία της σύγχρονης, παγκόσμιας υπηρεσίας διαδικτυακού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου  φτάνει πίσω στις αρχές του ARPANET. Πρότυπα για την κωδικοποίηση μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προτάθηκαν ήδη από το 1973 (RFC 561). Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που αποστέλλονταν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 φαίνεται αρκετά παρόμοιο με ένα βασικό μήνυμα κειμένου που αποστέλλονται στο διαδίκτυο σήμερα.
Η μετατροπή του ARPANET στο Διαδίκτυο στις αρχές του 1980 συνοδεύτηκε και από τη δημιουργία του πυρήνα των σημερινών υπηρεσιών ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Νίκολα Ντομπρόβιτς

Βιογραφικό

Μετά την αποφοίτησή του, πήγε στο Βελιγράδι με σκοπό να εγκατασταθεί και να εργαστεί ως αρχιτέκτονας, ενθουσιασμένος από το κλίμα των καλλιτεχνικών κύκλων, με τους οποίους ήρθε σε επαφή μέσω του αδερφού του Πέταρ, που ήταν ζωγράφος. Καθώς οι προσπάθειές του να βρει δουλειά εκεί απέβησαν άκαρπες, επέστρεψε στην Πράγα, συνεχίζοντας ωστόσο να επισκέπτεται συχνά το Βελιγράδι. Αρχικά εργάστηκε σε δύο μεγάλες εταιρείες, ενώ από το 1929 άρχισε να εργάζεται μόνος του. Ο φονξιοναλισμός της Τσεχίας, τον οποίο προωθούσε ο Κάρελ Τάιγκε (Karel Teige) και το κίνημα Devětsil, τον επηρέασαν στα πρώτα έργα του.  Το σημαντικότερο έργο του κατά την περίοδο αυτή, ήταν η Εστία Φοιτητών της Γιουγκοσλαβίας King Aleksandar I College στην Πράγα (1932-1933). Όλο αυτό το διάστημα διατηρούσε επαφή με την πατρίδα του μέσα από εκθέσεις της δουλειάς του. Παράλληλα συμμετείχε σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς όπου έλαβε διακρίσεις, με σημαντικότερο το 1ο βραβείο για το Terazije Terrace στο Βελιγράδι το 1930. 
Το 1934, όταν του ανατέθηκε η κατασκευή του "Grand Hotel" στο νησί Λόπουντ κοντά στο Ντουμπρόβνικ, εγκατέλειψε την Πράγα και εγκαταστάθηκε στο Ντουμπρόβνικ μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.  Εκτός από το αριστούργημα Grand Hotel, στο Ντουμπρόβνικ κατασκεύασε και μια σειρά από ιδιωτικές κατοικίες από τις οποίες ξεχωρίζει η Villa Vesna. 
Το 1945 έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Πολεοδομίας της Σερβίας και το 1946-1947 έγινε διευθυντής του Τμήματος Πολεοδομίας της πόλης του Βελιγραδίου. 
Σύμφωνα με τον Theo van Doesburg, ο Νίκολα Ντομπρόβιτς μαζί με τον Σλοβένο Jože Plečnik και τον Κροάτη Βίκτορ Κόβατιτς, είναι οι τρεις σημαντικότεροι εκπρόσωποι του πνεύματος χειραφέτησης της αρχιτεκτονικής στην Γιουγκοσλαβία.
Βροχή

Περιγραφή

Η ποικιλία της ζωής, η καλή καρποφορία της Γης εξαρτώνται από την ποσότητα του νερού που θα πέσει στη Γη. Το νερό της βροχής δεν είναι απόλυτα καθαρό, ιδίως στις βιομηχανικές περιοχές. Επειδή το νερό έχει πολλές διαλυτικές ιδιότητες, διαλύει ακόμη και τα αέρια που βρίσκονται στην ατμόσφαιρα έχει ως συνέπεια να παρουσιάζει γεύση όξινη, εξ ου και ο όρος «όξινη βροχή». Επίσης, καθώς πέφτει παρασύρει και άλλες ουσίες που δεν διαλύονται στο νερό ή δεν πρόλαβε να διαλύσει. Έτσι, η βροχή κατά την πτώση της παρασύρει κονιορτό, καπνιές καθώς και άλλα συστατικά που μολύνουν την ατμόσφαιρα. Και αυτό γίνεται αντιληπτό από τα λασπώδη κατάλοιπα με τα οποία λερώνονται αντικείμενα, αυτοκίνητα κ.λπ. όταν βρίσκονται σε ακάλυπτους χώρους.
Μερικές φορές η βροχή είναι κοκκινωπή. Τέτοια βροχή παρατηρείται και στην Ελλάδα όπως και σε άλλες Μεσογειακές Χώρες, γνωστές και ως «αιματοειδείς βροχές». Αυτές οφείλονται σε ανέμους νοτίων διευθύνσεων, που μεταφέρουν από την Β. Αφρική πολύ λεπτή κοκκινωπή άμμο, που όμως η βροχή την παρασύρει κατά την πτώση της.
Η βροχή σχηματίζεται όταν τα μόρια των υδρατμών που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα δημιουργούν τα νέφη ή σύννεφα, τα οποία με την σειρά τους συμπυκνώνονται πάνω σε ένα κέντρο συμπύκνωσης, συνήθως έναν κόκκο σκόνης, αρχίζοντας έτσι να σχηματίζουν σταγόνες. Όταν η μάζα της σταγόνας ξεπεράσει ένα συγκεκριμένο όριο, έλκεται λόγω βαρύτητας και πέφτει στη γη. Μερικές φορές, η βροχή δεν φθάνει στο έδαφος όταν ο αέρας ανάμεσα στα σύννεφα και στο έδαφος είναι πολύ ξηρός.
Η διάμετρος των σταγονιδίων της βροχής που φθάνουν μέχρι την επιφάνεια της Γης κυμαίνεται από 0,05 - 0,06 εκατοστά. Όταν βεβαίως έλθουν σε επαφή με ψυχρή επιφάνεια, μπορεί και να παγώσουν.
Τα νέφη που δίνουν βροχές είναι από μεν τα στρωματόμορφα: οι σωρειτομελανίες και οι στρωματοσωρείτες που δίνουν μεγάλης διάρκειας κανονική βροχή ή βροχή ψεκάδων, ενώ από τα σωρειτόμορφα νέφη: τα μελανοστρώματα και τα υψιστρώματα πέφτει ραγδαία βροχή ή όμβροι, αλλά μικρής διάρκειας.
Ζωφόροι Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό ήταν φέουδο του Ανδρέα Κορνάρου και το δώρισε στην ανιψιά του, κόρη του Βιτσέντζου Κορνάρου, ο οποίος πιστεύεται ότι έγραψε τον "Ερωτόκριτο" . Στην απογραφή του Καστροφύλακα οι Ζωφόροι αναφέρονται με την ονομασία Sofforus με 109 κατοίκους.  . Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας στο χωριό κατοικούσαν κυρίως Τούρκοι, στην περιοχή που σήμερα λέγεται Αρχοντικά.
Η ονομασία του χωριού προέρχεται πιθανότατα από το "ζωή +φέρω" και υποδηλώνει ότι οι κάτοικοι του χωριού με το να κατοικήσουν εκεί το γέμισαν ζωή. 
Στη διάρκεια της ναζιστικής επέλασης, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί προσπάθησαν να βομβαρδίσουν από αέρος τον τόπο αυτό, όμως κατά θαυμαστό τρόπο ένα σύννεφο καπνού τους εμπόδισε και έτσι οι Ζωφόροι δε βομβαρδίστηκαν.