Ιωάννης Αβεντίνος

Δάσκαλος και ιστορικός

Ο Τούρμάιρ σπούδασε στο Ίνγκολστατ, στη Βιέννη, στην Κρακοβία και στο Παρίσι. Επέστρεψε στο Ίνγκολστατ το 1507 και το 1509 διορίσθηκε δάσκαλος των Λουδοβίκου και Ερνέστου, των δύο μικρότερων αδελφών του δούκα Γουλιέλμου Δ΄ της Βαυαρίας, γιων του Αλβέρτου του Σοφού, ο οποίος είχε μόλις αποβιώσει. Ο Αβεντίνος υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1517, γράφοντας μία λατινική γραμματική (Rudimenta grammaticae latinae, 1512) και άλλα εγχειρίδια για τη χρήση των μαθητών του, ενώ το 1515 ταξίδεψε με τον Ερνέστο στην Ιταλία. Βοήθησε στην ίδρυση της Sodalitas litteraria Angilostadensis, της «Φιλολογικής αδελφότητας του Ίνγκολστατ», υπό την αιγίδα της οποίας πολλά παλαιά χειρόγραφα θα έρχονταν στο φως.
Το 1517 ο Γουλιέλμος διόρισε τον Αβεντίνο ως «επίσημο ιστορικό της Βαυαρίας» και του ανέθεσε τη συγγραφή μιας ιστορίας της χώρας. Πολλές από τις σημαντικές πηγές που συγκέντρωσε ο Αβεντίνος για τον σκοπό αυτό έχουν διασωθεί μόνο από το έργο του. Μία κριτική σύνθεσή τους απετέλεσε μία πλήρη ιστορία της Βαυαρίας, τα Annales Bojorum (Χρονικά της Βαυαρίας). Μία συμπυκνωμένη μετάφρασή τους στη γερμανική γλώσσα (το πρωτότυπο ήταν στη λατινική), το Bayerische Chronik, είναι το πρώτο σημαντικό ιστορικό έργο που γράφηκε ποτέ στη γερμανική.

Ενώπιον της Μεταρρυθμίσεως

Ο Ιωάννης Αβεντίνος παρέμεινε πιστός Ρωμαιοκαθολικός μέχρι τον θάνατό του, παρότι διατηρούσε επικοινωνία με τον Μελάγχθονα και τον Λούθηρο, ενώ έβλεπε θετικά και ορισμένες από τις μεταρρυθμίσεις των Προτεσταντών: Ο Αβεντίνος ήταν αντίθετος με την κατ' ιδίαν εξομολόγηση, τις προσκυνηματικές εκδρομές και τα συγχωροχάρτια, ενώ δεν συμπαθούσε και τους μοναχούς. Με αυτή την τελευταία κατηγορία φυλακίσθηκε το 1528, αλλά οι φίλοι του κατόρθωσαν να τον απελευθερώσουν σύντομα. Το υπόλοιπο της ζωής του πάντως ήταν κάπως άστατο.

Τα Χρονικά της Βαυαρίας

Τα Χρονικά, που είναι γραμμένα σε επτά βιβλία, καταγράφουν την ιστορία της Βαυαρίας σε συνάρτηση με τη γενική ιστορία από τους αρχαιότερους χρόνους μέχρι το έτος 1460. Εργάσθηκε επίπονα για το έργο του και ως κάποιο βαθμό υπήρξε πρόδρομος της σύγχρονης ιστοριογραφίας. Με πρώτη έκδοση στο Ίνγκολστατ το 1554, τα Χρονικά της Βαυαρίας εκδόθηκαν στην πλήρη τους μορφή στη Βασιλεία το 1580 από τον Nicholas Cisner. Ο Ιωάννης Αβεντίνος έχει αποκληθεί «ο Βαυαρός Ηρόδοτος». Συνέγραψε και άλλα έργα μικρότερης σημασίας – μία πλήρης έκδοση των έργων του έγινε στο Μόναχο από το 1881 ως το 1886.

Η τευτονική γενεαλογία του Αβεντίνου

Στα Χρονικά του ο Αβεντίνος συνέταξε μία διαδοχή των Τευτόνων βασιλέων, που κυβερνούσαν μεγάλες εκτάσεις της Γερμανίας και των γύρω περιοχών ως τον 1ο αιώνα π.Χ., εκτεινόμενη προς το παρελθόν μέχρι τον Κατακλυσμό του Νώε. Οι βασιλείς αυτοί υποτίθεται ότι συμμετείχαν σε πολλά γεγονοτα της βιβλικής και της κλασικής αρχαίας ιστορίας. Μερικοί είναι επινοήσεις της φαντασίας του Αβεντίνου, ενώ άλλοι προέρχονται από μυθολογικές, θρυλικές ή και ιστορικές μορφές. Συμπεριλαμβάνονται ακόμα και ο Λαέρτης (ως Λαρέιν, που βασίλευσε κατά τον Αβεντίνο από το 1328 ως το 1277 π.Χ.) με τον θρυλικό γιο και διάδοχό του, τον Οδυσσέα (ως Υλσίνγκ, 1277–1224 π.Χ.). Ιστορικά πρόσωπα από την κεντρική Ευρώπη θεωρούνται οι Μπόιγκερ (Boiger), Κελς Β΄ και Τέουτενμπύχερ (Teutenbuecher), των οποίων η κοινή βασιλεία δίνεται από τον Αβεντίνο στα έτη 127–100 π.Χ.: αυτοί βασίζονται στον βασιλιά Βοϊορίξ των Κίμβρων, στον ανώνυμο βασιλιά των Αμβρόνων και στον βασιλιά Τευτοβόδη (Teutobod) των Τευτόνων, αντιστοίχως.

Η ανάμνησή του

Ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας διέταξε να στηθεί η προτομή του Αβεντίνου στο Μνημείο της Βαλχάλας. Εξάλλου, υπάρχει μία Γερμανική μπίρα από σιτάρι, παρασκευαζόμενη από το 1907 από την εταιρεία G. Schneider & Son, που φέρει το όνομά του (Aventinus).