Ξένες εισβολές στη ρωσική επικράτεια (1237-1941)

Οι ξένες εισβολές στη ρωσική επικράτεια από το 1237 έως το 1941 ήταν μεγάλες πολεμικές εκστρατείες που αναλήφθηκαν από ισχυρούς αντιπάλους, εναντίον του ρωσικού έθνους. Τις εισβολές πραγματοποίησαν είτε στρατοί, είτε στρατιωτικοί συνασπισμοί ξένων εθνών ή κρατών, που επιβουλεύθηκαν την εδαφική ακεραιότητα της ρωσικής επικράτειας. Μόνο ελάχιστες από αυτές τις εισβολές ήταν επιτυχείς, με τη συντριπτική πλειονότητα των υπολοίπων να αποδεικνύεται καταστροφική για τους επιτιθέμενους, ενώ σε μια περίπτωση συνομολογήθηκε ανακωχή.
Τα αίτια των αποτυχημένων εχθρικών εισβολών στο ρωσικό έδαφος θα πρέπει να αναζητηθούν στην δυνατότητα των αμυνομένων να παρατάξουν αποφασιστική άμυνα λόγω τεράστιας έκτασης του κράτους τους αλλά και λόγω της -ιστορικά- αποδεδειγμένης αντοχής τους στα πεδία των μαχών, στην δυνατότητα της κινητοποίησης πολυάριθμου στρατού και εφεδρειών
, αλλά και στις γενικότερες κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν, στις οποίες είναι περισσότερο εξοικειωμένοι από τους αντιπάλους τους.

Εισβολή των Σουηδών στο Νόβγκοροντ

Το 1240 οι Σουηδοί - Βάραγγοι επιχείρησαν την κατάλυση της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, αλλά συνάντησαν την πεισματική αντίσταση των Ρως, που με ηγέτη τους τον δούκα Αλέξανδρο Γιαροσλάβιτς τους κατατρόπωσαν στη Μάχη του Νέβα στις όχθες του ομώνυμου ποταμού, χάρις στην οποία νίκη ο Γιαροσλάβιτς απέκτησε έκτοτε το  προσωνύμιο "Νιέφσκι" (δηλ. του Νιέβα)

Εισβολές στη Μοσχοβία (1368 - 1382)

Κατά τη διάρκεια του δευτέρου ημίσεως του 14ου αιώνα και συγκεκριμένα από το 1368 έως το 1382,
όταν το Κράτος των Ρως είχε διαδεχθεί η Μοσχοβία (για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα αναφέρεται σαν 'Μέγα Δουκάτο της Μόσχας' 1340 - 1547, μετεξέλιξη του 'Πριγκηπάτου της Μόσχας' 1276 - 1340) σημειώθηκαν αλλεπάλληλες ξένες εισβολές στη ρωσική επικράτεια.

Λιθουανική εισβολή

Το 1368 και με αφορμή τη διεκδίκηση της διοικητικής περιφέρειας του εκλειπόντα ηγέτη της περιοχής Σεμιόν Κονσταντίνοβιτς, εξεράγη εμφύλιος πόλεμος στο Δουκάτο του Τβερ της Μοσχοβίας μεταξύ οπαδών του Βασίλι Μιχάηλοβιτς Κάσινσκι και του ανιψιού του, Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς. Στην προσπάθειά του να μεσολαβήσει προκειμένου να τερματισθεί η σύγκρουση, ο μέγας Δούκας της Μοσχοβίας Ντμίτρι Ιβάνοβιτς τάχθηκε στο πλευρό του Βασίλι Μιχάηλοβιτς, γεγονός που υποχρέωσε τον Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς να καταφύγει στη Λιθουανία ζητώντας τη στρατιωτική συνδρομή του γαμβρού του και ηγέτη της χώρας, δούκα Αλγκίρντας. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, ο Βασίλι Μιχαήλοβιτς και ο Ιβάνοβιτς διαμοίρασαν τα εδάφη της περιφέρειάς του. Τότε ο Μιχαήλ -ενισχυόμενος από τους Λιθουανούς- εξεστράτευσε εναντίον τους, κατέλαβε την πόλη Τβερ και τους εξεδίωξε, αφού πρώτα αυτοαποκλήθηκε "Μέγας Δούκας του Τβερ", επιδιώκοντας την εκ νέου ανεξαρτοποίηση του δουκάτου. Τότε ο Ντμίτρι Ιβάνοβιτς, κατόπιν υπόδειξης των συμβούλων του, τον προσκάλεσε στη Μόσχα όπου και τον φυλάκισε. Ο Μιχαήλ απελευθερώθηκε όμως, λόγω παρέμβασης του πρεσβευτή του Χανάτου. Ακολούθως και προκειμένου να ξεπλύνει την προσβολή που υπέστη, ο Μιχαήλ ζήτησε και πάλι τη βοήθεια του Λιθουανού γαμβρού του. Ο δούκας Αλγκίρντας, επικεφαλής μεγάλης δύναμης, κινήθηκε τώρα προς τη Μόσχα και στις 21 Νοεμβρίου 1368, στον ποταμό Τόστνα κόντα στη Μόσχα, οι Μοσχοβίτες ηττήθηκαν από τους εισβολείς Λιθουανούς. Ωστόσο, η πρωτεύουσά τους άντεξε, με συνέπεια, αφού πρώτα λεηλάτησαν τα εδάφη του δουκάτου επί τριήμερο, τελικά οι Λιθουανοί να αποχωρήσουν.

Πρώτη Μογγολική εκστρατεία

Οκτώ χρόνια αργότερα (1376) η Μοσχοβία, επιδιώκοντας να επεκτείνει την κυριαρχία της στην περιοχή Βολσκό-Κάμσκαγια (της σημερινής Βουλγαρίας), ξεκίνησε εμπορικές διαπραγματεύσεις -και προέβη σε παραχωρήσεις- με το γειτονικό -αυτόνομο- Νόβγκοροντ, σκοπεύοντας να το χρησιμοποιήσει σαν σύμμαχο εναντίον του Τβερ. Τότε, ο Μογγόλος ηγεμόνας της Μπλε Ορδής, Χάνος Μαμάι της Κριμαίας, ανήσυχος για τις βλέψεις του μοσχοβίτη δούκα, εξεστράτευσε εναντίον των Μοσχοβιτών. Στη μάχη στον ποταμό Πιάνα το ρωσικό στράτευμα ηττήθηκε από τον δούκα της ορδής, Αράπσι. Τον επόμενο χρόνο (1377) ο Μαμάι έστειλε ισχυρές δυνάμεις στη Μόσχα με στόχο τη λεηλασία και πυρπόλησή της.
Ο Ντμίτρι Ιβάνοβιτς συνάντησε τους μογγόλους στον ποταμό Βοζσά, όπου τους νίκησε για πρώτη φόρα σε περίοδο 150 χρόνων.

Δεύτερη Μογγολική εκστρατεία

Ο Μαμάι, επιμένοντας, προετοίμασε «νέα μεγάλη εκστρατεία στη Ρωσία», επί έναν ολόκληρο χρόνο. Κινητοποιώντας μισθοφόρους από τη Γένοβα, την Τσερκεσία και αλλού, αλλά και με την προσχώρηση στο στράτευμά του των δυνάμεων του λιθουανού δούκα Γιαγκάϊλο αλλά και του δούκα του Ριαζάν, Όλεγκ (που είχε συμφωνήσει μυστικά μαζί του να διαμοιράσουν οι δυο τους τα υπό κατάληψη εδάφη της Μοσχοβίας), ετοιμάσθηκε για εισβολή, το καλοκαίρι του 1380. Το εκστρατευτικό του σώμα περιελάμβανε έναν αριθμό 100-120.000 ανδρών.
Συνασπισμένα στρατιωτικά τμήματα των περισσότερων ρωσικών δουκάτων ενώθηκαν στην περιοχή της Κολόμνα, όπου βρισκόταν ο Ιβάνοβιτς με τους επιτελείς του.
Οι αντίπαλοι συγκρούσθηκαν στην εκβολή του ποταμού Νεπριάντβα στον ποταμό Ντον, για την τελική επικράτηση στις 8 Σεπτεμβρίου του 1380.
Αφού δέχθηκαν πρώτα την ευλογία του Αγίου Σέργιου Ραντονέτσκι, οι ρώσοι στρατιώτες κατενίκησαν τον Μαμάι και τους άντρες του, αναγκάζοντάς τους σε άτακτη φυγή. Τιμητικά, στον Ντμίτρι Ιβάνοβιτς (που τραυματίσθηκε βαριά, αλλά επέζησε) δόθηκε το προσωνύμιο "Ντονσκόι" (από το όνομα του ποταμού Ντον). Οι Γιαγκάϊλο και Ολέγκ αναγνώρισαν την πρωτοκαθεδρία του, ενώ τα υπολείμματα των δυνάμεων του Μαμάϊ (που κατόρθωσε να διαφύγει) κατατροπώθηκαν από τον Μογγόλο στρατηλάτη Τοχταμίς, απόγονονο του Τσένγκις Χαν και νέο ηγέτη της Ορδής.

Τρίτη Μογγολική εκστρατεία

Το επόμενο έτος (1381) ο Ιβάνοβιτς αρνήθηκε να ενταχθεί στην Ορδή και ο Τοχταμίς, με τη συμβολή του Ολέγκ, εξεστράτευσε στη Μοσχοβία απειλώντας την ίδια τη Μόσχα (1382).
Αυτή τη φορά ο Ντμίτρι "Ντονσκόι" απέτυχε να αντιτάξει αποτελεσματική άμυνα (καθώς δεν πρόλαβε να ανασυντάξει έγκαιρα τις δυνάμεις του) και οι Μογγόλοι κατέκαυσαν την πρωτεύουσά του, αιχμαλωτίζοντας ή σκοτώνοντας την πλειονότητα του άμαχου πληθυσμού.