Emden (καταδρομικό)

Περιγραφή

Βάσει του Άρθου 181 της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Γερμανία δεν μπορούσε να διαθέτει το πολύ έξι ελαφρά καταδρομικά. Βάσει του Άρθρου 190 αυτά θα έπρεπε να έχουν εκτόπισμα το πολύ 6.000 LT και η ναυπήγηση νέων σκαφών επιτρέπονταν μόνο προς αντικατάσταση παλαιοτέρων ηλικίας τουλάχιστον 20 ετών. Οι εργασίες πάνω στο πρώτο ελαφρύ καταδρομικό, το , ξεκίνησαν το 1921.  Το σκάφος προορίζονταν για αποστολές μεγάλων αποστάσεων και διάρκειας, συνεπώς οι σχεδιαστές έδωσαν έμφαση στην μεγάλη ακτίνα δράσης και στην δημιουργία ευρύχωρων χώρων διαμονής για το πλήρωμα. Ήθελαν επίσης να εγκαταστήσουν οκτώ πυροβόλα των 150 mm, ανά δύο σε τέσσερις πύργους, όμως η συμμαχική επιτροπή επέμεινε οι πύργοι να έχουν από ένα μόνο όπλο. Με αυτή την διάταξη μπορούσαν να βάλουν ανά πάσα στιγμή μέχρι έξι όπλα, αντί για τα οκτώ που προβλέπονταν αρχικά.
Σχεδιαστικά βασίζονταν σε αντίστοιχα σκάφη από τα τελευταία στάδια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Παρόλα αυτά ενσωματώθηκαν διάφορες καινοτομίες, όπως η εκτεταμένη χρήση της συγκόλλησης στην κατασκευή και η αύξηση της αποδοτικότητας του συστήματος πρόωσης, χάρη στην οποία η ακτίνα δράση του ήταν κατά 50% μεγαλύτερη από των παλαιότερων πλοίων. Η ναυπήγηση του Emden ξεκίνησε στις εγκαταστάσεις Reichsmarinewerft στο Βιλχελμσχάφεν την 8η Δεκεμβρίου 1921. Καθελκύστηκε στις 7 Ιανουαρίου 1925 και εντάχθηκε στην δύναμη του στόλου στις 15 Οκτωβρίου 1925.
Το Emden είχε μήκος 150,5 m στην γραμμή της ισάλου και 155,1 m ολικό. Το πλάτος του ήταν 14,2 m και το βύθισμα του 5,3 m με κανονικό φορτίο και 5,93 m με πλήρη φόρτο μάχης. Το εκτόπισμα του ήταν 5.900 LT και έφτανε τους 6.990 LT με πλήρη φόρτο μάχης. Η κύρια ζώνη θωράκισης είχε πάχος 50 mm, η θωράκιση του καταστρώματος κυμαίνονταν από τα 20 μέχρι τα 40 mm ενώ στις πλευρές της γέφυρας ήταν 100 mm.
Το πλήρωμα αποτελούνταν από δεκαεννέα αξιωματικούς και 464 ναύτες, ενώ όταν ενεργούσε ως εκπαιδευτικό ήταν 29 αξιωματικοί και 445 ναύτες (εκ των οποίων οι 162 ήταν δόκιμοι/εκπαιδευόμενοι). Μετά το 1940 αυξήθηκε σε 26 και 556 αντίστοιχα, ενώ αργότερα έφτασε τους 30 αξιωματικούς και 653 ναύτες.
Προωθούνταν από δύο σειρές ατμοστροβίλων. Οι μηχανές απέδιδαν 46.500 shp και η μέγιστη ταχύτητα ήταν 29 kn. Προβλέπονταν η μεταφορά 300 t κάρβουνου, όμως η ποσότητα αυτή μπορούσε να αυξηθεί μέχρι τους 875 t. Κανονικά μεταφέρονταν 200 t πετρελαίου, αλλά ήταν δυνατό να φτάσουν μέχρι και τους 1170 t σε επιπρόσθετες αποθήκες καυσίμων. Η ακτίνα δράσης ήταν 6.700 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ πυροβόλα των 150 mm, εγκατεστημένα σε ισάριθμους πύργους. Για την αντιαεροπορική του προστασία, το καταδρομικό διέθετε δύο (αργότερα τρία) πυροβόλα των 88 mm. Αργότερα αναβαθμίστηκε ο αντιαεροπορικός οπλισμός: προστέθηκαν ως και 18 πυροβόλα των 20 mm καθώς και τέσσερα πυροβόλα των 37 mm. Υπήρχαν επίσης τέσσερις τορπιλοσωλήνες των 50 cm, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν αργότερα από ανώτερους των 53,3 cm. Επί του σκάφους μεταφέρονταν δώδεκα τορπίλες. Το 1942 αφαιρέθηκαν δύο τορπιλοσωλήνες και αντικαταστάθηκαν τα πυροβόλα των 150 mm από πιο σύγχρονα ίδιου διαμετρήματος. Τέλος ήταν δυνατή η μεταφορά 120 ναρκών.

Επιχειρησιακή ιστορία

Μετά την ένταξη του σε υπηρεσία το 1925, το Emden χρησιμοποιήθηκε σαν εκπαιδευτικό πλοίο για τους ναυτικούς δοκίμους. Πραγματοποίησε επίσης αρκετά εκπαιδευτικά ταξίδια ανά την υφήλιο. Στα 1925-26 έγιναν διάφορες τροποποιήσεις. Το διάστημα Σεπτεμβρίου 1928 - Οκτωβρίου 1930 ήταν ο Lothar von Arnauld de la Perière. Τον Απρίλιο του 1933 αντικαταστάθηκαν οι λέβητες άνθρακα από λέβητες πετρελαίου, που ήταν περισσότερο αποδοτικοί, ενώ το επόμενο έτος ακολούθησε νέος κύκλος τροποποιήσεων. Τον Σεπτέμβριο του 1934 ανέλαβε την διοίκηση του ο Καρλ Ντένιτζ (Karl Dönitz), μελλοντικός Αρχηγός της Δύναμης των Υποβρυχίων και Αρχηγός του Kriegsmarine. Το 1936 το καταδρομικό στάλθηκε ξανά για δεξαμενισμό κατά την διάρκεια του οποίου έγιναν επιπλέον τροποποιήσεις και τοποθετήθηκε το τρίτο πυροβόλο των 88 mm.  Από τις 30 Ιουλίου 1937 μέχρι τις 15 Ιουνίου 1938 ανέλαβε διοικητής ήταν ο Λέοπολντ Μπύρκνερ (Leopold Bürkner). Μετά το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τοποθετήθηκε αντιμαγνητικό καλώδιο για προστασία από τις μαγνητικές νάρκες.
Η πρώτη αποστολή του Emden μετά την έναρξη του πολέμου πραγματοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου. Επρόκειτο για επιχείρηση πόντισης ναρκοπεδίου στην Βόρεια Θάλασσα στα ανοιχτά των γερμανικών ακτών. Συμμετείχαν επίσης τα ελαφρά καταδρομικά Nürnberg, Leipzig, Köln και Königsberg καθώς και δεκαέξι αντιτορπιλικά. Αφού πόντισε όλες τις νάρκες του, επέστρεψε στο Βιλχελμσχάφεν για να παραλάβει νέο φορτίο. Ενώ ήταν αγκυροβολημένο, δέχτηκε επίθεση από πέντε βρετανικά βομβαρδιστικά. Οι αεράμυνα κατέρριψε τα τέσσερα, όμως ένα εξ αυτών συνετρίβη πάνω στο Emden. Εικοσιεννιά άνθρωποι τραυματίστηκαν ή έχασαν την ζωή τους.
Το Emden έλαβε μέρος στην Επιχείρηση Weserübung, όντας μέρος ναυτικής μοίρας με αντικειμενικό σκοπό το Όσλο. Ναυαρχίδα της δύναμης ήταν το νεότευκτο βαρύ καταδρομικό Blücher,  το οποίο βύθισαν όμωςμε τα πυρά τους οι νορβηγικές παράκτιες πυροβολαρχίες. Ύστερα από την βαρύτατη αυτή απώλεια τα Emden και Lützow (πρώην Deutschland) αποβίβασαν τα στρατεύματα που μετέφεραν. Όταν οι δυνάμεις αυτές κατέλαβαν την πόλη, το Emden εισήλθε στον λιμένα για να αποτελέσει κέντρο επικοινωνιών για τον συντονισμό των δυνάμεων του Στρατού, της Αεροπορίας και του Ναυτικού. Όταν ολοκληρώθηκε η κατάκτηση της Νορβηγίας, επέστρεψε στην Γερμανία και ανέλαβε καθήκοντα εκπαιδευτικού πλοίου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1941.
Είχε ξεκινήσει ήδη από τον Ιούνιο η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η γερμανική επίθεση στην Σοβιετική Ένωση. Το ελαφρύ καταδρομικό παρείχε υποστηρικτικά πυρά για τα γερμανικά στρατεύματα που κατέλαβαν την Ρίγα. Στις 16 Σεπτεμβρίου βρίσκονταν στα ανοιχτά του Dagö, μαζί με το Leipzig και τρεις τορπιλακάτους, όταν δέχτηκαν πυρά από σοβιετικές παράκτιες πυροβολαρχίες -χωρίς να υποστούν ζημιές. Τέσσερις σοβιετικές τορπιλάκατοι επίσης επιχείρησαν ανεπιτυχώς να πλήξουν τα γερμανικά πλοία. Μετέπειτα εντάχθηκε στην δύναμη του Γερμανικού Στόλου της Βαλτικής, που είχε ως πυρήνα το περίφημο θωρηκτό Tirpitz. Ο Στόλος παρέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα ανενεργός: στις 29 Σεπτεμβρίου τα πλοία ανακλήθηκαν στο Γκότενχαφεν.
Ακολούθησαν εκπαιδευτικά ταξίδια μέχρι και το 1944, με εξαίρεση την παρατεταμένη συντήρηση του στο Βιλχελμσχάφεν το 1942. Τον Σεπτέμβριο του 1944 στάλθηκε στη Νορβηγία ως ναυαρχίδα των δυνάμεων ναρκοθέτησης στην περιοχή. Πόντισε αρκετά ναρκοπέδια μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε και ανέλαβε την συνοδεία νηοπομπών από και προς το Όσλο. Τον Δεκέμβριο προσάραξε στα αβαθή μέσα στο Όσλοφιορδ. Έγιναν επισκευές στα ναυπηγεία Schichau-Werke στην Ανατολική Πρωσία. Πριν να αποχωρήσει από εκεί παρέλαβε τα λείψανα του στρατάρχη φον Χιντενμπουργκ τα οποία, συνοδεία της συζύγου του, μετέφερε στην Γερμανία για να μην πέσουν στα χέρια του προελαύνοντος Ερυθρού Στρατού. Οι επισκευές του δεν είχαν ολοκληρωθεί ακόμη και έτσι το πλοίο ρυμουλκήθηκε στο Πίλαου όπου και παρεδόθησαν τα λείψανα του στρατάρχη. Έγιναν επισκευές στις μηχανές του προκειμένου να καταστούν λειτουργικές, και την 1η Φεβρουαρίου 1945 εγκατέλειψε το Πίλαου με προορισμό το Κίελο. Έφτασε στον προορισμό του στις 7 Φεβρουαρίου και στάλθηκε για δεξαμενισμό στις εγκαταστάσεις της Deutsche Werke. Εκεί δέχτηκε τα πλήγματα δύο αεροπορικών επιθέσεων της RAF και υπέστη βαρύτατες ζημιές. Ρυμουλκήθηκε έξω από το λιμάνι και στις 3 Μαΐου αποφασίστηκε η ανατίναξή του για να μην πέσει στα χέρια των Συμμάχων. Το κύτος του διαλύθηκε για σκραπ το 1949.