google/wiki40b huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Καλλάρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1858 και ήταν γιος του Φρούραρχου Αθηνών Γεωργίου Καλλάρη. Εξήλθε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1880 και κατατάχθηκε στο κλάδο του Μηχανικού. Μετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και το 1905 τοποθετήθηκε ως ταγματάρχης στο νέο Σώμα των Γενικών Επιτελών μέχρι το 1909. Το 1911 διορίσθηκε διοικητής των στρατιωτικών σχολών Ευελπίδων και Υπαξιωματικών μέχρι το 1912. Μετά από πρόταση της γαλλικής στρατιωτικής αποστολής διορίσθηκε διοικητής της 2ης Μεραρχίας την οποία και κατέστησε υποδειγματική, για τον λόγο και τον οποίο προάχθηκε σε υποστράτηγο.
Με την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου επικεφαλής της μεραρχίας του μετείχε αρχικά στο μέτωπο της Μακεδονίας. Στη συνέχεια στις επιχειρήσεις του Μπιζανίου ανέπτυξε νικηφόρο δράση που τον έκανε ιδιαίτερα γνωστό. Κατά τη διάρκεια του αγώνα της Ηπείρου ο μεγαλύτερος γιος του Σπυρίδων, έφεδρος ανθυπολοχαγός, σκοτώθηκε πολεμώντας.
Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Κ. Καλλάρης στη μάχη της Κρέσνας έπεσε από το άλογό του και τραυματίσθηκε. Μετά τον πόλεμο χρημάτισε για κάποιο διάστημα πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου και όταν συστάθηκαν τα Σώματα Στρατού ανέλαβε, ως αντιστράτηγος, διοικητής του Α΄ Σώματος (1914). Το 1916 ανέλαβε υπουργός των Στρατιωτικών και στις 29 Ιουνίου του 1918 παραιτήθηκε κατόπιν αιτήσεώς του. Στο γήρας του ο Κ. Καλλάρης δοκιμάσθηκε ακόμη μια φορά με το χαμό του δεύτερου γιου του, Άγγελου, λοχαγού του πυροβολικού, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος το 1922 στη Μικρασιατική εκστρατεία. Πέθανε το 1940.
Ντιναμό Τιφλίδας (καλαθοσφαίριση)

Ιστορία

Η Ντιναμό Τιφλίδας ιδρύθηκε το 1934, ως μέρος της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε μία από τις πρωταγωνίστριες ομάδες καλαθοσφαίρισης της Σοβιετικής Ένωσης, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα, ενώ τέσσερις ακόμη φορές τερμάτισε δεύτερη στο σοβιετικό πρωτάθλημα.
Στην πρώτη της συμμετοχή στο κύπελλο πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης το 1960, η Ντιναμό έφθασε ως τον τελικό, όπου ηττήθηκε δύο φορές από την επίσης σοβιετική ομάδα τότε και δύο φορές συνεχόμενη πρωταθλήτρια Ευρώπης, την ΑΣΚ Ρίγα. Δύο χρόνια αργότερα το '62, κέρδισε σε μονό τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης με 90-83, στην Γενεύη,  ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά το '63 δεν κατάφερε να υπερασπιστεί το στέμμα της αφού αποκλείστηκε στον ημιτελικό της διοργάνωσης από τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στα τέλη της δεκαετίας ('69), έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από τη Σλάβια Πράγας με 90-84 στην Βιέννη.
Στο νεοσύστατο πρωτάθλημα Γεωργίας του 1991, η Ντιναμό υπήρξε και πάλι πρωταγωνίστρια, κατακτώντας τους δύο πρώτους τίτλους, πριν επιστρέψει στις επιτυχίες το 2003 και το 2014. Μετά την τελευταία της επιτυχία, έφθασε δύο συνεχόμενες φορές στον τελικό του πρωταθλήματος, αλλά ηττήθηκε και στις δύο προσπάθειες της.
Υπεργίγαντας

Χαρακτηριστικά

Ο υπεργίγας μπορεί να έχει μάζα από 10 έως 70 ηλιακές μάζες και φωτεινότητα από 30.000 μέχρι εκατοντάδες χιλιάδες πολλαπλάσια της ηλιακής φωτεινότητας. Ποικίλλουν πολύ στα μεγέθη της πλανητικής ακτίνας: Συνήθως έχουν ακτίνα από 30 έως 500 ή ακόμα και περισσότερο από 1000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Ο νόμος Στέφαν - Μπόλτζμαν (Stefan-Boltzmann) υπαγορεύει ότι οι σχετικά ψυχρές επιφάνειες των ερυθρών υπεργιγάντων ακτινοβολούν πολύ λιγότερη ενέργεια ανά περιοχή μονάδων από εκείνη των γαλάζιων υπεργιγάντων. Κατά συνέπεια, για μια δεδομένη φωτεινότητα οι ερυθροί υπεργίγαντες είναι παλαιότεροι από τους γαλάζιους αντιστοίχους τους. Λόγω των ακραίων μαζών τους έχουν σύντομη διάρκεια ζωής, περίπου 30 εκατομμυρίων ετών. Παρατηρούνται κυρίως στις νέες γαλαξιακές δομές, όπως οι ανοικτές συστάδες, τα άκρα των σπειροειδών γαλαξιών και στους ανώμαλους γαλαξίες. Είναι λιγότερο άφθονοι στις σπειροειδείς διογκώσεις γαλαξιών και παρατηρούνται σπάνια στους ελλειπτικούς γαλαξίες ή τις σφαιροειδείς συστάδες, οι οποίες θεωρείται ότι αποτελούνται από παλαιούς αστέρες. Οι υπεργίγαντες ανήκουν σε όλες τις φασματικές κατηγορίες, από τους νέους, γαλάζιους αστέρες κατηγορίας Ο μέχρι την ιδιαίτερα εξελιγμένη κατηγορία των Μ υπεργιγάντων. Ο Ρίγκελ (Rigel), ο φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού του Ωρίωνος είναι χαρακτηριστικός γαλάζιος - λευκός υπεργίγας, ενώ οι Μπετελγκέζ (Betelgeuse) και Αντάρης (Antares) είναι ερυθροί υπεργίγαντες .

Έρευνα

Η διαμόρφωση των υπεργιγάντων είναι ακόμα ενεργός τομέας έρευνας, ενώ η έρευνα γίνεται δυσχερέστερη από ζητήματα όπως η αστρική απώλεια μάζας. Παρά τη διαμόρφωση των μεμονωμένων αστέρων, η πρόσφατη τάση είναι να διαμορφωθούν οι συστάδες των αστεριών και να συγκριθεί έπειτα η διανομή των προκυπτόντων προτύπων με τις παρατηρηθείσες κατανομές υπεργιγάντων στους γαλαξίες όπως τα Νέφη του Μαγγελάνου.

Παραγωγή Στοιχείων

Τα πρώτα αστέρια στον κόσμο θεωρούνται ότι ήταν αρκετά φωτεινότερα και περισσότερο ογκώδη από τα αστέρια στο σύγχρονο κόσμο. Αυτά τα αστέρια ήταν μέρος του θεωρητικού πληθυσμού ΙΙΙ των αστεριών. Η ύπαρξή τους είναι απαραίτητη για να εξηγηθούν οι παρατηρήσεις των στοιχείων εκτός από το υδρογόνο και το ήλιο στα κβάζαρ. Ο αριθμητικά επικρατέστερος πληθυσμός ΙΙ, πρόγονος υπερκαινοφανών, είναι, πιθανόν, ερυθροί υπεργίγαντες. Εντούτοις, ο πρόγονος του υπερκαινοφανούς 1987A ήταν ένας γαλάζιος υπεργίγας. Θεωρείται ότι ήταν ερυθρός υπεργίγας πριν χάσει τα εξωτερικά στρώματά του από τον ισχυρό αστρικό άνεμο.
Ζωρζ Γκριζόν

Βιογραφία

Ο Ζωρζ Γκριζόν ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος για λογαριασμό του Figaro, του Gil Blas, καθώς και του L'Écho de Paris.
Ήταν ο συγγραφέας αριθμού έργων τεκμηρίωσης, πλούσιων ως προς τον αριθμό πληροφοριών τους και καλογραμμένων. Εξέδωσε, επίσης, θεατρικά έργα, καθώς και αστυνομικά και αισθηματικά μυθιστορήματα.

Θέατρο

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Υστεροφημία

Το μυθιστόρημά του υπό τον τίτλο L'ami du commissaire περιλαμβάνει την πρώτη ιστορικά τεκμηριωμένη εμφάνιση της φράσης: «δεν υπάρχει ώρα για τους γενναίους» (γαλλικά: «il n'y a pas d'heure pour les braves»).
Αίσθηση

Φιλοσοφικές θέσεις

Διάφοροι Μαχιστές, Θετικιστές και άλλοι Ιδεαλιστές φιλόσοφοι δηλώνουν ότι οι ανθρώπινες αισθήσεις δεν αντανακλούν τις ιδιότητες και τα φαινόμενα του υλικού κόσμου αλλά είναι σημάδια που δεν ανταποκρίνονται σε αυτές τις ιδιότητες. Αν ίσχυε αυτό ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί τις ιδιότητες και τα φαινόμενα των πραγμάτων που λειτουργούν έξω και ανεξάρτητα από αυτόν, πράγμα που μάλλον καταρρίπτεται από την πρακτική δραστηριότητα του ανθρώπου.
Βίκτωρ Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι του Τορίνο στις 26 Ιουνίου 1726 και ήταν γιος του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας και της Πολυξένης της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Η εκπαίδευσή του ανατέθηκε στον καρδινάλιο Τζατσίντο Σιτζισμόντο Τζέρντιλ με ιδιαίτερη έμφαση στον στρατιωτικό τομέα. Ως νέος πρίγκιπας περιβαλλόταν με διανοούμενους και υπουργούς, πολλοί από τους οποίους ήρθαν σε εξέχουσα θέση κατά την μετέπειτα βασιλεία του.
Νυμφεύτηκε την Μαρία-Αντωνία-Φερδινάνδη των Βουρβόνων, νεότερη κόρη του Βασιλιά Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της Ελισάβετ Φαρνέζε. Παντρεύτηκαν στις 31 Μαΐου 1750 στο Ουλξ και απέκτησαν δώδεκα παιδιά. Ο γάμος αυτός χρησιμοποιήθηκε για την ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ της Μαδρίτης και του Τορίνο, καθώς τα δύο βασίλεια είχαν ακολουθήσει αντίπαλα στρατόπεδα στον πόλεμο της αυστριακής διαδοχής.
Όταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ ανέβηκε στο θρόνο το 1773 άρχισε να εργάζεται πάνω σε γραφειοκρατικά και στρατιωτικά θέματα, που απασχολούσαν το βασίλειο. Ήταν καχύποπτος για οτιδήποτε καινοτόμο. Ωστόσο, υλοποίησε πολλά δημόσια έργα και κατέβαλε μεγάλη προσοχή σε θέματα της διοίκησης και του στρατού.
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο στρατός του Πεδεμοντίου ηττήθηκε από τον γαλλικό στις μάχες του Μοντενότε (12 Απριλίου 1796), του Μιλέζιμο (13-14 Απριλίου 1796) και του Μοντοβί (21 Απριλίου 1796). Στις 26 Απριλίου οι Γάλλοι ανακήρυξαν την ίδρυση της Δημοκρατίας της Άλμπα στις κατεχόμενες περιοχές. Δύο ημέρες αργότερα, με την Ανακωχή του Κεράσκο, η Δημοκρατία επιστράφηκε στον Βίκτωρ-Αμεδαίο. Στις 15 Μαΐου αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη των Παρισίων, με την οποία η Σαρδηνία αναγνώριζε την Γαλλική Δημοκρατία, στην οποία παραχωρούσε εδάφη από το αρχικό Δουκάτο της Σαβοΐας και την Κομητεία της Νίκαιας, ενώ έδινε στο γαλλικό στρατό δικαίωμα ελεύθερης διέλευσης από τα εδάφη του Βασιλείου της Σαρδηνίας.
Λίγες εβδομάδες μετά την υπογραφή της ταπεινωτικής συνθήκης, ο Βίκτωρ Αμαδαίος Γ΄ απεβίωσε στο Κάστρο του Μονκαλιέρι, έχοντας υποστεί αποπληξία. Ενταφιάστηκε στη Βασιλική της Σουπέργκα του Τορίνο.
Επαρχία Μουναΐλι

Η επαρχία Μουναΐλι (καζακικά: Мұнайлы ауданы ‎) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Μανγκιστάου στο νοτιοδυτικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της περιοχής είναι το σέλο (χωριό) του Μανγκιστάου. Πληθυσμός: 112,201 (εκτίμηση 2013) 74,294 (απογραφή 2009) 13,300 (απογραφή 1999). Ακόμη, ο πληθυσμός έχει αυξηθεί έντονα τα τελευταία χρόνια.
Μπούλου

Προφορά - συλλαβισμός

Η Αγγλική-Σουαχίλι ονομασία Mbulu, στα Ελληνικά γράφεται «Μπούλου» και προφέρεται «Μ-μπού-λου», καθότι η Αγγλική-Σουαχίλι ορθογραφία, είναι Mbulu και αντιστοίχως ο συλλαβισμός της Mᵘ-bu-lu.
Το Μπούλου (Mbulu), επίσης (γνωστό ως Ιμπόρου [Imboru] μεταξύ των  Ιράκου [Iraqw]), είναι πόλη στη βόρεια Τανζανία. Η πόλη αποτελεί τον πυρήνα της μειονότητας των κουσιτικών ομιλουμένων (άτομα iraqw) στην Τανζανία.

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 1907 από τους Γερμανούς, όταν αποίκισαν την πρώην Γερμανική Ανατολική Αφρική (Τανγκανίκα, Μπουρούντι και Ρουάντα). Το κλίμα του Μπούλου (Mbulu) άρεσε στους Γερμανούς, καθώς επίσης και η φιλοξενία των αυτοχθόνων. Οι Γερμανοί ήσαν λιγότερο σκληροί με τους Iraqw απ'ότι με τους υπόλοιπους κατοίκους της Τανγκανίκας. Έτσι οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τους Iraqw σε  θέσεις εργασίας γραφείου. Σήμερα, οι περισσότεροι Αφρο-γερμανοί με καταγωγή από την Τανζανία είναι Iraqw από το Μπούλου (Mbulu).

Οικονομία

Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες στο Μπούλου (Mbulu) είναι η γεωργία και το εμπόριο. Η Περιοχή Μπούλου (Mbulu District) είναι μια από τις πρώτες φυτείες καλλιέργειας σίτου.
Κατά τη διάρκεια του Βρετανικού καθεστώς, οι αγρότες του Μπούλου ήταν σε θέση να σχηματίσουν συνδικάτα, ιδιαίτερα το «Mbulu Wheat Growers Association» (1923).
Γκάμπορ Μπάμπος

Καριέρα

Ο Μπάμπος ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1993 στην ομάδα της γενέτειράς του, στην οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Το 1995 πήγε στην ΜΤΚ Βουδαπέστης όπου έπαιξε για 5 χρόνια. Από το 2000 μέχρι το 2004 αγωνίστηκε στην ΝΑΚ Μπρέντα, ενώ το 2004 πήρε μεταγραφή για την Φέγενορντ. Εκεί έπαιξε για μία σαιζόν, αφού την χρονιά 2005-2006 αγωνίστηκε ως δανεικός στην N.E.C.. To 2006 αγοράστηκε από την N.E.C., στην οποία παίζει μέχρι σήμερα.
Κύπελλο Ιντερτότο 1981

Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1990 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.

Ομίλοι

Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 9 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Ανδρέας Γκοντζάγκα

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Φερράντε Β΄ δούκα της Γκουαστάλα και του Αμάλφι και της Βιττόρια Ντόρια, κόρης του Τζοβάννι-Αντρέα ναυάρχου της Γένουας, ναυάρχου της Ισπανίας και μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου της Ισπανίας.
Αδέλφια του ήταν ο Βικέντιος αντιβασιλιάς της Καταλωνίας και η Ζηνοβία, σύζυγος του ντον Τζοβάνι Ταλιαβία ντ' Αραγκόνα, δούκα της Τερανόβα. Το 1630 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Καίσαρ Β΄. Το 1626 αγόρασε από τον πατέρα του τα φέουδα του Σαν Πάολο ντι Τζιβιτάτε, Σερακαπριόλα και Κιέουτι, που βρισκόταν στην επικράτεια της Νάπολης, γενόμενος κόμης του Σαν Πάολο.
Απεβίωσε το 1686 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης και έπειτα ο Βικέντιος ως κόμητες του Σαν Πάολο. Ο Βικέντιος αργότερα έγινε δούκας της Γκουαστάλα.
Βαρωνία του Λέλο

Η Βαρωνία του Λέλο ήταν φέουδο της Πελοποννήσου υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Αναφέρεται μόνο στην αραγωνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως, αλλά δεν αναφέρεται ούτε στη γαλλική ούτε και στην ελληνική έκδοση, οι οποίες ήταν προγενέστερες. Τίποτε επίσης δεν είναι γνωστό για την μετέπειτα ιστορία του.
Η αραγωνική έκδοση του χρονικού αναφέρει ότι ιδρύθηκε το 1209, μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου, από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη. Συγκεκριμένα, αναφέρει πως έδωσε 8 τιμάρια στον Γάλλο ιππότη Γκυ ντε Λέλε (Γκυ της Λιλ), 4 στη Λακεδαιμονία και 4 στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου. Κατά το χρονικό, ο Λέλε έχτισε το κάστρο «Λέλο», άγνωστης θέσης σήμερα, στη Λακεδαιμονία, από το οποίο πήρε την ονομασία του το φέουδο. Οι λέξεις Λέλο και Λέλε είναι εξελληνισμός του «Λιλ», της γαλλικής πόλης από την οποία καταγόταν ο Γκυ.
Σύμφωνα όμως με τη γαλλική και την ελληνική έκδοση του Χρονικού του Μωρέως, ο Γκυ ντε Λιλ πήρε τη βαρωνία της Βοστίτσας και οι απόγονοί του είναι ιστορικά εξακριβωμένο πως ήταν οι μετέπειτα βαρώνοι της. Η Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο, βρίσκεται στον Κορινθιακό κόλπο. Πιθανόν να είχε και τιμάρια στη Λακεδαιμονία που μετέπειτα έχασε και απέμεινε με αυτά στη Βοστίτσα.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990

Προκριματικά

Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 συμμετείχαν 116 εθνικές ομάδες από 5 Ηπείρους. Για πρώτη φορά εξασφάλισαν συμμετοχή στην τελική φάση , η Κόστα Ρίκα , η Ιρλανδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Φάση Ομίλων

Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Ιταλίας UTC +2

Υπόμνημα

Α=Αγώνες

Ν=Νίκες

Ι=Ισοπαλίες

Η=Ήττα

ΓΥ=Γκολ Υπέρ

ΓΚ=Γκολ Κατά

ΓΔ=Διαφορά Γκολ

Β=Βαθμοί
Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ

Βιογραφία

Γεννήθηκαν στην Μπεζανσόν της Γαλλίας ενώ μεγάλωσαν στην πόλη της Λυών. Ο πατέρας τους ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου, το οποίο κατασκεύαζε φωτογραφικές πλάκες και άλλα φωτογραφικά είδη, στο οποίο εργάστηκαν και οι δύο: ο Λουί Λυμιέρ ως φυσικός και ο Ωγκύστ Λυμιέρ με την ιδιότητα του διευθυντή. Μετά την απομάκρυνση του πατέρα τους το 1892, ξεκίνησαν τις προσπάθειές τους πάνω στην εξέλιξη του κινηματογράφου και κατοχύρωσαν αρκετές ευρεσιτεχνίες, μεταξύ αυτών το διάτρητο φιλμ, το οποίο έδινε την δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μία μηχανή προβολής.
Βασιζόμενοι στην εφεύρεση του κινητοσκοπίου, κατασκεύασαν την φορητή συσκευή του κινηματογράφου, την οποία κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, στις 13 Φεβρουαρίου του 1894. Ο κινηματογράφος των αδελφών Λυμιέρ, αποτελούσε ταυτόχρονα μηχανή λήψεως και προβολής, καθώς επίσης και εκτύπωσης του φιλμ. Η πρώτη ταινία που δημιούργησαν ήταν η Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ (La sortie des usines Lumière), στις 19 Μαρτίου του 1895 και αποτύπωνε την έξοδο των εργατών από το εργοστάσιό τους.
Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια προβολή ταινιών, επί πληρωμή, στο Παρίσι, ενώ τον επόμενο χρόνο, προώθησαν την εφεύρεση τους στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής. Οι ίδιοι θεώρησαν πως ο κινηματογράφος ήταν ήσσονος σημασίας και πούλησαν την εφεύρεσή τους στον Ζωρζ Μελιέ. Αργότερα στράφηκαν στην έγχρωμη φωτογραφία και το 1903 επινόησαν την πρώτη έγχρωμη φωτογραφική διαδικασία (Autochrome Lumière), η οποία άρχισε να διατίθεται εμπορικά το 1907.
Η επιχείρηση των αδελφών Λυμιέρ υπήρξε από τις μεγαλύτερες εταιρείες φωτογραφικών ειδών στην Ευρώπη, μέχρι την συγχώνευσή της με την εταιρεία Ilford.
Λιλίκα Νάκου

Βιογραφία

Η Λιλίκα Νάκου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904, όπου και πέθανε το 1989. Ήταν κόρη του δικηγόρου και υπουργού επί κυβερνήσεων Βενιζέλου Λουκά Νάκου και της Ελένης Παπαδοπούλου, αδελφής της λογοτέχνιδας Αρσινόης Παπαδοπούλου. 
Στη Γενεύη, όπου εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της μετά το χωρισμό των γονιών της, τέλειωσε το γυμνάσιο, πήρε μαθήματα πιάνου και σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του ομώνυμου Πανεπιστημίου. Στο Παρίσι σπούδασε γαλλική λογοτεχνία στη Σορβόννη, και εργάστηκε σε γαλλικούς εκδοτικούς οίκους. Στη Γαλλία ήρθε σε επαφή με σοσιαλιστικούς κύκλους και γνωρίστηκε με τους Romain Rolland και Miguel de Unamuno. Στην Ελλάδα επέστρεψε στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Εργάστηκε από το 1934 ως δασκάλα Ωδικής για βιοποριστικούς λόγους, αρχικά στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια στα Πατήσια. 
Δύο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε τη διδασκαλία και αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία. Έγραψε στην εφημερίδα Ακρόπολις και Έθνος, καθώς και στα περιοδικά Νέα Εστία, Νεοελληνικά Γράμματα, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Ο κύκλος κ.ά. 
Πέρασε ιδιαίτερα δύσκολα χρόνια στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής όπου έχασε τη μητέρα της από την πείνα, ενώ η ίδια σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό. Σ' αυτό το διάστημα βοήθησε τους διωκόμενους κομμουνιστές, ενώ εργάστηκε εθελοντικά στο Νοσοκομείο Παίδων της Ριζαρείου. Μετά την απελευθέρωση ταξίδεψε ξανά στο εξωτερικό για αρκετά χρόνια. Τη δεκαετία του '60 εμφάνισε έντονα προβλήματα υγείας, τα οποία την συνόδευσαν μέχρι το τέλος της ζωής της.
Δώρισε την προσωπική της βιβλιοθήκη στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με δημοσιεύσεις διηγημάτων, νουβελών σε περιοδικά του Παρισιού όπως τα Monde, Clarté, Nouvelles Litteraires. 
Στην Ελλάδα εξέδωσε το 1932 την συλλογή διηγημάτων Η Ξεπάρθενη, ενώ την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με το Νίκο Καζαντζάκη και τους λογοτέχνες της Δεξαμενής (Βάρναλης, Θεοτόκης, Καμπύσης κ.ά.). 
Πηγή των έργων της ήταν τα προσωπικά της βιώματα, και είχε έντονες επιρροές από το φεμινιστικό κίνημα γραφής.
Δύο από τα ιδιαίτερα γνωστά μυθιστορήματα της Νάκου είναι: η Κυρία Ντορεμί  και το Για μια καινούργια ζωή  διασκεύασε τηλεοπτικά ο συγγραφέας Γιάννης Κανδήλας και προβλήθηκαν από την κρατική τηλεόραση στη δεκαετία του '80.
Πέθανε στα 84 της χρόνια έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο στην οικία της στους Αμπελοκήπους, στις 25 Μαΐου 1989.

Εργογραφία

Η ημερομηνία αφορά τις πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις/
Αγία Χρυσή η Νεομάρτυς

Βιογραφία

Τα υπάρχοντα βιογραφικά στοιχεία της Χρυσής καταγράφηκαν για πρώτη φορά από τον διαπρεπή Έλληνα μοναχό και σύγχρονό της, Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο οποίος στηρίχτηκε στη μαρτυρία του προηγουμένου της Ι.Μ. Σταυρονικήτα Τιμοθέου που γνώριζε προσωπικά τη Χρυσή.
Τόπος καταγωγής της φέρεται το χωριό Σλάτενα ή Σλάτινα της περιοχή των Μογλενών (νυν Χρυσή Πέλλας) και η ίδια αναφέρεται ως βουλγαρικής καταγωγής. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν μια από τις τέσσερις κόρες μιας φτωχής και πολύτεκνης οικογένειας. Κάποια μέρα, ενώ μάζευε ξύλα στην ύπαιθρο, κίνησε το ερωτικό ενδιαφέρον ενός ισχυρού μουσουλμάνου, ο οποίος αφού την απήγαγε της άσκησε αρχικά ασφυκτική πίεση και κατόπιν απειλές προκειμένου εκείνη να ασπαστεί το Ισλάμ ώστε να μπορέσει να την λάβει ως σύζυγό του.
Από την πλευρά της, η Χρυσή παρέμεινε σταθερή στην πίστη της παρά τις προτροπές ακόμη και των συγγενών της που δεχόμενοι και οι ίδιοι απειλές, την προέτρεψαν να εξισλαμιστεί προκειμένου να σώσει τη ζωή της. Η ακλόνητη στάση της Χρυσής είχε ως αποτέλεσμα την εξαγρίωση των Οθωμανών και τον μαρτυρικό της θάνατο μετά από σκληρά και πολυήμερα βασανιστήρια. Ως ημερομηνία του θανάτου της αναφέρεται η 13η Οκτωβρίου του 1795. Μετά τον θάνατό της, η σορός της παρελήφθη και θάφτηκε κρυφά από μερικούς χριστιανούς.

Υστεροφημία

Η Χρυσή τιμάται ως αγία από αρκετές ορθόδοξες εκκλησίες, από τις οποίες άλλες τιμούν τη μνήμη της στις 13 Οκτωβρίου και άλλες στις 18 του ίδιου μήνα. Το 2009 ανακηρύχτηκε από τη βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία ως προστάτιδα των Βούλγαρων του εξωτερικού. Παράλληλα, το ίδιο έτος, το βουλγαρικό κράτος θέσπισε το ετήσιο βραβείο του «Βούλγαρου της Χρονιάς» που φέρει το όνομά της.
Μεταποσειδώνιο αντικείμενο

Μεταποσειδώνια ή υπερποσειδώνια ονομάζονται τα ουράνια σώματα του Ηλιακού Συστήματος που βρίσκονται πέρα από την τροχιά του πλανήτη Ποσειδώνα. Χωρίζονται στα αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ, τα Αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου και στο Νέφος του Όορτ.
Το πρώτο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε ήταν ο Πλούτωνας το 1930, ενώ το επόμενο ήταν το (15760) 1992 QB1, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1992. Μεσολάβησε η ανακάλυψη του δορυφόρου του Πλούτωνα, Χάροντα, το 1978. Έως τώρα έχουν ανακαλυφθεί πάνω από 1000 αντικείμενα με διαφορετικά μεγέθη, τροχιές και σύσταση. Τα υπερποσειδώνια σώματα έχουν συντονισθεί βαρυτικά με τον πλανήτη Ποσειδώνα, που τα επηρεάζει σημαντικά με τη βαρύτητά του. Τα υπερποσειδώνια σώματα παραμένουν στις συντονισμένες τροχιές διότι είναι ευσταθείς τροχιές και έτσι δεν επηρεάζονται πολύ για να αλλάξουν τροχιά. Οι πλέον ευσταθείς συντονισμοί είναι 1/2, 2/3 (Πλούτων) και 2/5. Το μεγαλύτερο υπερποσειδώνιο αντικείμενο είναι η Έρις με διάμετρο 2.330 χιλιόμετρα.

Μεγαλύτερα μεταποσειδώνια αντικείμενα

Τα μεγαλύτερα μεταποσειδώνια αντικείμενα είναι: ο Πλούτωνας, η Έρις, ο Μακεμάκε, η Χαουμέια, ο Κουάοαρ, ο Όρκος, η Σέντνα, το 2007 OR10, το 2002 MS4, η Σαλάσια και ο Βαρούνα. Ο Πλούτωνας, η Χαουμέια, ο Μακεμάκε και η Έρις είναι πλανήτες νάνοι.
Βασίλης Μπούσγος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1796 στο Απόκουρο. Πριν την Επανάσταση του 1821 υπηρέτησε στην αυλή του Αλή Πασά, υπό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Αθανάσιο Διάκο. Λίγο πριν ξεσπάσει η Επανάσταση στάλθηκε στην Πάτρα προκειμένου να συναντήσει τον εκεί πρόξενο της Ρωσίας Ιωάννη Βλασσόπουλο και να μάθει τη στάση που θα κρατούσε η ρωσική πλευρά απέναντι στην ελληνική επανάσταση, η έναρξη όμως των επιχειρήσεων τον βρήκε στο Γαλαξίδι και έτσι γύρισε πίσω. Στην επιστροφή ξεσήκωσε τους κατοίκους της Αράχωβας και περνώντας από το Χάνι του Ζεμενού σκότωσε ένα Τούρκο ταχυδρόμο και το συνοδό του.
Παρόλο ότι τραυματίστηκε σοβαρά στις μάχες για την κατάληψη της Λιβαδειάς πήρε μέρος στην Μάχη της Αλαμάνας και μετά το θάνατο του Διάκου έγινε αρχηγός των 1.000 περίπου αγωνιστών της περιοχής της Λιβαδειάς μέχρι την έλευση του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Πήρε επίσης μέρος στην Μάχη των Βασιλικών στις 26 Αυγούστου του 1821 και στην Μάχη της Αράχωβας υπο τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στις 23 Νοεμβρίου του 1826 καθώς και στην εκστρατεία κατά του Κιουταχή. Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια ο Μπούσγος υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη συμμετείχε στην απελευθέρωση της Βοιωτίας. Μετά την έλευση του Όθωνα παρέμεινε στο στράτευμα και έφτασε μέχρι το βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Πέθανε στην Λιβαδειά στα 1860.
Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής (Αλικιανός Κυδωνίας)

Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής είναι χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται στον Αλικιανό, στο δήμο Πλατανιά. Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, ή του Αη κυρ-Γιάννη από το όνομα του κτήτορα του, Ιωάννη Ξένου, κτίστηκε περί το 1030 μεταξύ των οικισμών Αλικιανός και Κουφός. Είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο και φέρει εσωτερικό τοιχογραφικό διάκοσμο σε δύο στρώματα. Το πρώτο χρονολογείται στον 11ο αι. και αποκαλύφθηκε πρόσφατα στις εργασίες αποκατάστασης του ναού, ενώ το δεύτερο, στο οποίο διακρίνεται και απεικόνιση του Ιωάννη Ξένου μαζί με τους μαθητές του, στις αρχές του 14ου αι.
Ανδρέας Ι. Μεταξάς

Βιογραφία

Αναδείχθηκε ως στρατιωτικός και σύμμαχος των Ενετών με τους οποίους και πολέμησε το 1657 στην Κρήτη κατά των Οθωμανών, επικεφαλής 250 Κεφαλληνίων που συντηρούσε ο ίδιος.

Επίσης, συμμετείχε και στους αγώνες των Ενετών για την κατάληψη της Λήμνου που επιχείρησαν την ίδια εποχή.