Κομνηνός Πυρομάγλου

Βιογραφικά

Ο Κ. Πυρομάγλου γεννήθηκε το 1899 στο χωριό Πλάκα της Λήμνου, με πιθανή καταγωγή από Μικρά Ασία, όπως δηλώνει και το επίθετό του. Υπήρξε ένθερμος οπαδός του Νικ. Πλαστήρα, με τον οποίον γνωρίστηκε το 1922, όπου για κάποιο μικρό διάστημα εργάστηκε στο γραφείο του που διατηρούσε ως αρχηγός της Επανάστασης του 1922.
 Το 1916 εντάχθηκε εθελοντικά σε ελληνικές ομάδες δολιοφθοράς που δρούσαν στα μετόπισθεν των τουρκικών γραμμών στη Μικρά Ασία, κατά τη διάρκεια του Α΄Π.Π.. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς τραυματίσθηκε σε επιχείρηση στον κόλπο των Κυδωνιών. Από το Μάρτιο του 1919 έως και το Δεκέμβριο του 1922 υπηρέτησε στο Ελληνικό εκστρατευτικό σώμα της Μικράς Ασίας. Τον Αύγουστο του 1922, μετά την απόφαση του στρατηγού Ν. Τρικούπη να παραδώσει τα όπλα, ο Πυρομάγλου (όντας δεκανέας) συγκρότησε τμήμα 200 στρατιωτών και διέφυγε της σύλληψης μέσω του περάσματος Αλή Βεράν, στη συνέχεια ενώθηκε με το 5/42 Σύνταγμα Πλαστήρα και διασώθηκαν με τη βοήθεια Γάλλων ναυτών. Την περίοδο 1923 - 1927 μετέβη στην Αλεξάνδρεια όπου και εργάστηκε σε διάφορες επιχειρήσεις. Το 1927 μετέβη στο Παρίσι όπου και σπούδασε γαλλική φιλολογία παρακολουθώντας και μαθήματα στη Σχολή Εφαρμογών Ανωτέρων Σπουδών. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το 1931 διορίστηκε καθηγητής στην Αναργύρειο Σχολή των Σπετσών και αργότερα στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών (1934-1938)

Πολιτική δράση

Στο διάστημα 1936-1938, χρημάτισε πρόεδρος του Ενιαίου Αντιδικτατορικού Μετώπου, καθώς και γραμματέας της Επιτροπής Πρωτοβουλίας των Κομμάτων, κατά της κυβερνήσεως της 4ης Αυγούστου. Εξαιτίας των αγώνων του εναντίον του καθεστώτος, το 1938, παύθηκε από το Πειραματικό του Πανεπιστημίου και εκτοπίστηκε στη Σίκινο. Μετά όμως την παρέμβαση "υψηλών κύκλων" ο εκτοπισμός του διακόπηκε και αναχώρησε στη Μασσαλία. Εκεί συναντήθηκε με τον Ν. Πλαστήρα όπου από κοινού ξεκίνησαν δράση κατά του Ι. Μεταξά.
 
Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου δεν επέστρεψε στην Ελλάδα. Επέστρεψε τον Σεπτέμβριο του 1941, στη κατεχόμενη πλέον Ελλάδα, ως σύνδεσμος του Πλαστήρα, και «παρόλο που τα στοιχεία είναι ελλιπή και αντιφατικά, φαίνεται ότι οι οδηγίες του στρατηγού στον Πυρομάγλου στόχευαν στην «ανάπτυξιν μιας οργανώσεως δημοκρατικής με σοσιαλιστικόν περιεχόμενον», ικανής να καλύψει το κενό μεταξύ των αστικών κομμάτων και του ΚΚΕ. Η νέα αυτή δύναμη θα τηρούσε αποστάσεις «και των δύο Ελληνικών Κυβερνήσεων» (Αθηνών και Καΐρου), την δεδομένη στιγμή θα στρεφόταν κατά του κατακτητή και μεταπελευθερωτικά θα εμπόδιζε την πραξικοπηματική επάνοδο της μοναρχίας». Εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση «Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος» (ΕΔΕΣ) του Ναπολέοντα Ζέρβα.

Διετέλεσε γενικός γραμματέας και ουσιαστικός οργανωτής του ΕΔΕΣ, μαζί με το Στυλιανό Γονατά, το Θεόδωρο Πάγκαλο κ.ά. Επίσης υπήρξε γενικός υπαρχηγός του στρατιωτικού σκέλους της οργάνωσης που ονομαζόταν: «Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών» (ΕΟΕΑ) έχοντας διοικητή τον Ναπολέοντα Ζέρβα μέχρι το τέλος της κατοχής.

Το πολιτικό του όραμα ήταν η κατάργηση της μοναρχίας και η εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος σοσιαλιστικής μορφής, σύμφωνα με τις "Πράξεις 1 και 2" του ΕΔΕΣ.

Μεταπολεμική δράση

Μεταπολεμικά δίδαξε στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή. Επίσης, ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1958 εκλέχτηκε βουλευτής με την ΕΔΑ. Κατά τη διάρκεια της επταετίας ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δραστηριότητα ως συντονιστής των αντιχουντικών οργανώσεων. Για την δράση του αυτή έλαβε το Παράσημο του Πολεμικού Στρατού Γ΄ τάξεως. Πέθανε το 1980.
Αν και το επίκεντρο των ενδιαφερόντων του δεν ήταν στη Λήμνο, εν τούτοις παρακολουθούσε την πολιτική και πνευματική κίνηση στο νησί, όπως προκύπτει από τις παρεμβάσεις του με άρθρα, βιβλιοκρισίες κλπ, στο λημνιακό τύπο, ακόμα και από το Παρίσι .