google/wiki40b huggingface dataset:
Σύστημα αυτόματης μίσθωσης ποδηλάτων

Σύστημα αυτόματης μίσθωσης δημόσιας χρήσης ποδηλάτων είναι ένα πρόγραμμα ενοικίασης ποδηλάτων το οποίο τυγχάνει μεγάλης αποδοχής από πολίτες πόλεων της Ευρώπης αλλά και της Βορείου Αμερικής. Είναι ιδιαίτερα εύχρηστο και βολικό λόγω του ότι το ποδήλατο δεν αντιμετωπίζει προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης, απαιτεί μηδαμινό χώρο στάθμευσης, έχει τη δυνατότητα να μετακινείται και εκτός οδικού δικτύου ενώ παράλληλα δε μολύνει το περιβάλλον με κανένα τρόπο (καυσαέρια, ηχορύπανση).

Στην Ελλάδα

Το πρώτο σύστημα αυτόματης ενοικίασης ποδηλάτων δημόσιας χρήσης που εγκαταστάθηκε σε πόλη της Ελλάδας ήταν της Κέρκυρας. Εγκαταστάθηκε και ξεκίνησε την πιλοτική του λειτουργία στα μέσα του μήνα Νοεμβρίου 2010. Το πρόγραμμα είναι πλήρως αυτοματοποιημένο, ενώ περιλαμβάνει εκατό ποδήλατα που είναι κατανεμημένα σε οκτώ σταθμούς μίσθωσης στην πόλη. Ο τρόπος λειτουργίας του είναι πανομοιότυπος με άλλα τέτοια συστήματα της Ευρώπης. Οι μόνιμοι κάτοικοι μπορούν να αποκτήσουν από τον Δήμο μια ειδική ηλεκτρονική κάρτα συνδρομητή, η οποία τους εξασφαλίζει πρόσβαση στα ποδήλατα ενώ οι περιστασιακοί χρήστες και οι επισκέπτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν την πιστωτική τους κάρτα στους σταθμούς μίσθωσης ώστε να παραλάβουν ένα ποδήλατο.
Από το 2010 έως και σήμερα εγκαταστάθηκαν συστήματα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, ενώ λειτουργούν και μη αυτοματοποιημένα συστήματα. Ειδικότερα, στο πρόγραμμα που εφαρμόζεται στη Νέα Ερυθραία, τα ποδήλατα ενοικιάζονται για μία εβδομάδα έως έξι μήνες, με μοναδική προϋπόθεση την κατάθεση στον δήμο ενός ποσού των 75 ευρώ, ως εγγύηση.

Στην Κύπρο

Στις 26 Οκτωβρίου 2011 εγκαινιάστηκε\]4]5]]\ αυτό που χρησιμοποιήθηκε στην Κέρκυρα, το EasyBike. Περιλαμβάνει περισσότερα από 320 ποδήλατα κατανεμημένα σε 27 σταθμούς που καλύπτουν την Μείζονα Λευκωσία.  Μάλιστα, συστάθηκε η Διαδημοτική Εταιρεία Ποδηλάτων Λευκωσίας (ΔΕΠΛ) από τους δήμους της Ευρύτερης Λευκωσίας (Αγλαντζιά, Στρόβολος, Λευκωσία, Δάλι, Άγιος Δομέτιος, Έγκωμη και Λατσιά) η οποία θα έχει υπό την ευθύνη της την λειτουργία του συστήματος και την βιωσιμότητα του. Το σύνολο των σταθμών θα είναι μόνιμα συνδεδεμένα με κατάλληλο τραπεζικό οργανισμό, ώστε να αποδέχονται εγγραφή και χρέωση των χρηστών σε πραγματικό χρόνο με χρήση πιστωτικής κάρτας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο έργο κοινόχρηστων ποδηλάτων που έχει γίνει στην νοτιοανατολική Ευρώπη.

Στην Ευρώπη

Στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι ένας ευρέως διαδεδομένος και δημοφιλής τρόπος μετακίνησης μέσα στις πόλεις. Η Γαλλία είναι η χώρα με τις περισσότερες πόλεις που διαθέτουν τέτοιο σύστημα στην Ευρώπη αλλά και στον κόσμο. Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο σύστημα στον κόσμο είναι αυτό του Παρισιού, το Vélib'. Το Vélib' άρχισε τη λειτουργία του στις 15 Ιουλίου 2007, με 10.000 ποδήλατα και 650 αυτόματους σταθμούς ενοικίασης. Σήμερα, διαθέτει συνολικά 1.800 χώρους ενοικίασης και 20.000 ποδήλατα.
Διαλεχτή

Διαλεχτή (τρισύλλαβο: δjalextí), «λόγια» γραφή Διαλεκτή (τετρασύλλαβο: δialektí), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.

Ονομαστική εορτή

Το όνομα Διαλεχτή δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων  (κινητή εορτή, 56 ημέρες, 8 εβδομάδες, μετά το Πάσχα).

Αντρικός τύπος του ονόματος

Διαλεχτός, Διαλεκτός.

Διάδοση

Σύμφωνα με τον Αθ. Μπούτουρα το όνομα έχει καταγραφεί στη βόρεια Ελλάδα και την Αίνο (Ενέζ) της Θράκης.
Από τα πιο σπάνια ονόματα σήμερα το Διαλεχτή, ενδεικτικά, στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, το όνομα με 8 εμφανίσεις συνολικά παρουσιάζεται ανάμεσα στις θέσεις 462η–487η (332ο–347ο ανάμεσα στα γυναικεία) σε σύνολο 97.072 του δείγματος και το φέρουν 613 Ελληνίδες ή ποσοστό 0,008%. Ως Διαλεχτή βρίσκεται ανάμεσα στις θέσεις 519η–561η (373ο–408ο ανάμεσα στα γυναικεία), με 6 εμφανίσεις σε σύνολο 97.072 του δείγματος ή ποσοστό 0,006% και ως Διαλεκτή ανάμεσα στις θέσεις 791η–1010η (581ο–734ο ανάμεσα στα γυναικεία), με 2 εμφανίσεις σε σύνολο 97.072 του δείγματος ή ποσοστό 0,002%.

Πρόσωπα με το όνομα

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου (1907–1996), ποιήτρια, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1971.
Ανάνταπουρ νομός

Ο Νομός Ανάνταπουρ, ή Ανανταπούρ, είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι 19.130 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του από 2.115.300 το 1971, έφθασε τους 4.083.300 κατοίκους (2011). Βρίσκεται στο νότιο-δυτικό τμήμα της πολιτείας, στα σύνορα με την πολιτεία Καρνάτακα. Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη Ανάνταπουρ, ή Ανανταπούρ, απ΄ όπου και το όνομά του, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των τριών επαρχιών του νομού.
Ο νομός Ανάνταπουρ περιλαμβάνει 3 επαρχίες (ζώνες), στις οποίες κατανέμονται 63 δήμοι και κοινότητες, την επαρχία Ανάνταπουρ (20), την επαρχία Νταρμάβαραμ (17) και την επαρχία Πινούκοντα (26), που εδρεύουν στις ομώνυμες πόλεις. Επίσημη γλώσσα είναι η Τελούγκου.
Ένα μέρος της έκτασής του αποτελεί μέρος του οροπεδίου Ντέκαν παρουσιάζοντας μια ποικιλομορφία λόφων, μικρών λεκανοπεδίων και πεδιάδων. Κύρια αγροτικά προϊόντα είναι το βαμβάκι, αραχίδες και όσπρια. Ένα μεγάλο μέρος του στεατίτη της Ινδίας που εξάγεται ή χρησιμοποιείται στα λιπάσματα εξορύσσεται σ΄ αυτόν το νομό. Παρά ταύτα, λόγω των περιορισμένων βροχοπτώσεων η αγροτική παραγωγή στο νομό είναι πολύ μικρή, ενώ οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις ελάχιστες. Συνέπεια αυτών είναι ο νομός να έχει κριθεί ένας από τους φτωχότερους της χώρας και να έχει ενταχθεί σε ειδικό κυβερνητικό πρόγραμμα οικονομικής στήριξης.
Σφηνοειδής γραφή

Η σφηνοειδής γραφή είναι το αρχαιότερο γνωστό σύστημα γραφής στον κόσμο, το οποίο χαρακτηρίζεται από τους χαρακτήρες σε σχήμα σφήνας στις πήλινες πλακέτες που χρησιμοποιούνταν για την γραφή του, με τη χρήση ενός αμβλέος καλαμιού ως γραφίδα.

Ιστορία

Χρησιμοποιήθηκε από τους Σουμέριους στα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ., και ξεκίνησε ως ένα σύστημα πικτογραφημάτων. Στην 3η χιλιετία π.Χ., οι αναπαραστάσεις απλοποιήθηκαν και έγιναν πιο γενικές και ο αριθμός των συμβόλων έγινε μικρότερος: από περίπου 1.000 στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού σε περίπου 400 στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού (σφηνοειδής των Χετταίων).
Το Σουμεριακό αυτό σύστημα γραφής, αργότερα χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη γραφή των Ακκαδικών, Ελαμιτικών, Χεττιτικών, και άλλων γλωσσών, και ενέπνευσε τα Ουγκαριτικά και αρχαία Περσικά αλφάβητα. Με την πάροδο του χρόνου, η σφηνοειδής γραφή αντικαταστάθηκε από το Φοινικικό αλφάβητο κατά τη διάρκεια της Ασσυριακής αυτοκρατορίας. Έως τον 2ο αιώνα μ.Χ., η γραφή αυτή είχε εξαφανιστεί και όλη η γνώση που περιείχαν τα γραπτά της είχε χαθεί, έως ότου αποκρυπτογραφήθηκε τον 19ο αιώνα από συλλογικές προσπάθειες Γάλλων και Άγγλων γλωσσολόγων.

Σημερινή εποχή

Έχουν βρεθεί μεταξύ 500.000 και 2.000.000 ταμπλέτες με σφηνοειδή γραφή έως τώρα, και από αυτές περίπου 30.000 με 100.000 μόνο έχουν διαβαστεί ή δημοσιευτεί. Το Βρετανικό Μουσείο έχει την μεγαλύτερη συλλογή, περίπου στις 130.000, και ακολουθείται από το αρχαιολογικό μουσείο του Βερολίνου, το Λούβρο και το αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης . Τα περισσότερα από αυτά τα κείμενα βρίσκονται σε αυτές τις συλλογές για πάνω από έναν αιώνα, χωρίς να έχουν μεταφραστεί και μελετηθεί, καθώς υπάρχουν μόνο λίγες εκατοντάδες μεταφραστές παγκοσμίως που είναι ικανοί να διαβάσουν τη σφηνοειδή γραφή.
2111 Τσελίνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Τσελίνα εκτιμάται σε 24,5 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,194 ± 0,054. Η Τσελίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 34 λεπτά.
Μεστά Χίου

Αρχιτεκτονική

Το ιδιαίτερο στοιχείο του χωριού είναι η αρχιτεκτονική του, καθώς τα σπίτια είναι χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο, ενώ επικοινωνούν μεταξύ τους με πολύ στενά, σκεπαστά δρομάκια, τους «θόλους». Λόγοι αμυντικοί επέβαλαν την δυνατότητα κινήσεως πάνω στα δώματα των σπιτιών, την ενιαία δηλαδή στάθμη τους σ' όλο τον οικισμό. Αυτό σε συνδυασμό με το πυκνό συνεχές σύστημα δόμησης, την κάποια ανεξαρτησία κατόψεων ισογείου και ορόφου και την δημιουργία κατοικήσιμων χώρων πάνω από τους δρόμους (στο ύψος του ορόφου) δημιουργεί την εντύπωση της μεγακατασκευής. Οι δρόμοι που συνδέουν την κεντρική πλατεία του πύργου και στις πύλες του οικισμού είναι λίγοι και στενοί. Απ' αυτούς ξεκινούν άλλοι, ακόμα στενότεροι που καταλήγουν σε αδιέξοδο ή σε cul-de sac και από τους οποίους γίνεται η προσπέλαση των σπιτιών.     
Το χωριό αποτελεί πόλο έλξης τουριστών, τόσο για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του που παραπέμπει στο Μεσαίωνα, όσο και για την ιδιαίτερη φυσική ομορφιά της περιοχής, αφού σε κοντινή απόσταση βρίσκονται μερικές από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού.
Συία

Η Συία ήταν αρχαία πόλη της νοτιοδυτικής Κρήτης. Βρίσκεται στο χωριό Σούγια, 70 χιλιόμετρα νότια των Χανίων.
Όπως και η Λισός η Συία αποτελούσε ευρύχωρο και ασφαλές επίνειο της Ελύρου. Ο Στράβωνας ονομάζει την πόλη «Σύβα». Το όνομά της πιθανόν να προέρχεται από την αρχαία λέξη Συς που σημαίνει χοίρος, εξαιτίας της πιθανής ύπαρξης δασών βελανιδιάς τα οποία αποτελούν τη βασική τροφή των χοίρων. Η Συία γνώρισε άνθηση κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής και πρώτης Βυζαντινής περιόδου. Υπάρχουν ρωμαϊκά ερείπια και τρεις παλαιοχριστιανικές βασιλικές. Πιθανόν η πόλη να καταστράφηκε να καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς. Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ (Robert Pashley) εντόπισε στα βορειοδυτικά της Ελύρου ερείπια ρωμαϊκού δικτύου ύδρευσης και λουτρών. Στη Συία υπάρχουν επίσης ερείπια αρχαίων κτιρίων, τειχών, θολωτών τάφων και θεμέλια ρωμαϊκών σπιτιών.
Η Συία είχε δημιουργήσει οικονομική ένωση με την Υρτακίνα, την Έλυρο, τη Λισσό και την Τάρρα, ενώ συμμετείχε και στην Ένωση των Ορέων τον 3ο αιώνα π.χ. α, μια ομοσπονδίας ορεινών πόλεων όπου τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Η ομοσπονδία αυτή αποτελούνταν από τις πόλεις Λισό, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πάλης 2007

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ελληνορωμαϊκής πάλης ανδρών 2007 διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο Γ. Κακούρης. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Π.Ο. Ηρακλής Περιστερίου.
Αλέξανδρος του Ώλστερ

Βιογραφία

Είναι ο μόνος γιος του Ριχάρδου δούκα του Γκλόστερ και της Μπιγκίττε φαν Ντόιρς, κόρης του Άσγκερ Πρέμπεν Βίσινκ Χένρικσεν και της Βίβιαν φαν Ντόιρς.
Ήταν αξιωματικός του Βρετανικού στρατού· τώρα έχει αποσυρθεί. Σπούδασε στο Κλέγιο Ήτον και μετά στο Κινγκς Κόλιτζ του Λονδίνου πολεμικές σπουδές και έλαβε πτυχίο στις Τέχνες (ΒΑ). Έπειτα παρακολούθησε την Β. Στρατιωτική Ακαδημία του Σάνντχερστ. Είναι διάδοχος του πατέρα του στον τίτλο του δούκα του Γκλόστερ.

Διακρίσεις

Του έχουν απονεμηθεί στρατιωτικά μετάλλια και αυτά της Ελισάβετ Β΄ για το Χρυσό Ιωβηλαίο (50 έτη) και το Αδαμάντινο Ιωβηλαίο (60 έτη) της βασιλείας της.
Γιαζντ

Αρχιτεκτονική

Το Γιαζντ είναι διάσημο για την αρχιτεκτονική (παραδοσιακή αρχιτεκτονική με λάσπη και τούβλα επηρεασμένη από τις γεωγραφικές συνθήκες) αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο της ερήμου.  Τα σπίτια στο Γιαζντ έχουν επίπεδες ή ημισφαιρικές οροφές ενώ στο πλάι έχουν μικρούς ανεμόπυργους (Μπαντγκίρ) οι οποίοι παγιδεύοντας τον αέρα  χρησιμοποιούνται για το κλιματισμό στο εσωτερικό του οικήματος. Παραδοσιακά το πιο δροσερό δωμάτιο στο οίκημα είναι ένα καλυμμένο αίθριο με ένα συντριβάνι στο κέντρο.

Σύστημα ύδρευσης

Το Γιαζντ είναι χτισμένο στους πρόποδες το βουνού Shir και το νερό της πόλης ερχόταν (χωρίς αντλίες, χρησιμοποιώντας την κλίση του εδάφους) για αιώνες μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου υπόγειων καναλιών (Κανάτ) από το βουνό. Τα κανάλια τροφοδοτούσαν υπόγειες δεξαμενές νερού μέσα στην πόλη. Οι πύργοι παγιδεύματος αέρα (Μπαντγκίρ) γύρω από την δεξαμενή κρατούσαν το νερό δροσερό.
Γοδεφρείδος Β΄ του Λουβαίν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Λουβαίν, λαντγκράβου της Βραβάνδης, δούκα της Κάτω Λωρραίνης & μαργράβου της Αμβέρσας και της Ίντας των Καρολιδών, κόρης του Άρνολντ κόμη του Σινύ.
Νυμφεύτηκε τη Λιούτγκαρντ, αδελφή της Βέρθας, που παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Γκέρτρουντ, που παντρεύτηκε τον Κορράδο Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας. Ο τελευταίος τού επιβεβαίωσε τον τίτλο του δούκα: ο Γοδεφρείδος Α΄, όταν είχε απωλέσει το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης, είχε κρατήσει τον ψιλό τίτλο του δούκα. 
Ο Γοδεφρείδος Β΄ διαδέχθηκε τον Βάλεραν των Αρντέν, όταν αυτός απεβίωσε το 1139, ως δούκας της Κάτω Λωρραίνης και μάργραβος της Αμβέρσας. Ο γιος του Βάλεραν όμως, ο Ερρίκος διεκδίκησε το δουκάτο και πολέμησε, αλλά ηττήθηκε αποφασιστικά. Έπειτα από δύο έτη ο Γοδεφρείδος Β΄ ασθένησε στο ήπαρ και απεβίωσε. Τάφηκε στο ναό του Αγ. Πέτρου στο Λουβαίν (ολλανδ. Λόιβεν).
Παγκόσμιος χάρτης του Πτολεμαίου

Ο παγκόσμιος χάρτης του Πτολεμαίου είναι γεωγραφικός χάρτης που εικονίζει όλα τα μέρη της Γης όπως ήταν γνωστά κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ.

Ιστορική αναδρομή

Ήταν μέρος του πεντάτομου βιβλίου του Πτολεμαίου «Γεωγραφικὴ Ὑφήγησις» που γράφτηκε το 150 μ.Χ. και πιθανόν να συνοδευόταν από λεπτομερείς επιμέρους χάρτες, όπως συμπεραίνουμε από την αναλυτική τους περιγραφή που σώζεται. Το γνήσιο χάθηκε στην πάροδο των αιώνων, επειδή οι βιβλιογράφοι, όταν αντέγραφαν το βιβλίο, για ευκολία παραμελούσαν τον χάρτη, επειδή ήταν δύσκολο να αντιγραφεί. Κατά το Μεσαίωνα, το έργο του Πτολεμαίου «ανακαλύφθηκε» εκ νέου και μελετήθηκε εκτενώς την εποχή των εξερευνήσεων. Ο χάρτης ανατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1475 στην Ιταλία και το 1482 στη Γερμανία.

Περιγραφή

Σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, η κατοικήσιμη περιοχή της Γης είχε πλάτος εβδομήντα μοίρες και εκτείνονταν από την Δυτική Ευρώπη μέχρι την Καθαία (Κίνα). Εσφαλμένα παρουσιάζει τη νότιο Αφρική ενωμένη με την ανατολική Ασία, και τη Μεσόγειο θάλασσα μεγαλύτερη του πραγματικού. Τα σχήματα της Ινδίας και της Σκωτίας δεν είναι σωστά. Υπερβάλλει επίσης ως προς την απόσταση της θάλασσας Αζόφ από τη Βαλτική.
Πεύκος Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο και οφείλεται στο μεγάλο πεύκο που υπήρχε στον άνω συνοικισμό .Το χωριό  αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ97) το 1583 με το όνομα Pefco και με 220 κατοίκους.
Ο Πεύκος πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Στο χωριό  οι Γερμανοί, που είχαν διανυκτερεύσει εκεί το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου του 1943 συγκέντρωσαν τους κατοίκους και συνέλαβαν 13 άνδρες τους οποίους εξετέλεσαν.
Τρεις Ιεράρχες (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Περιγραφή

Η εικόνα των Τριών Ιεραρχών είναι διαστάσεων 126Χ90 εκ. Πρόκειται για την σκαφάτη πίσω όψη μιας αμφιπρόσωπης εικόνας στην οποία οι Τριες Ιεράρχες εικονίζονται όρθιοι κατ΄ενώπιον φορώντας μονόχρωμα φελόνια, και κρατώντας κλειστά ευαγγέλια. Τον Χρυσόστομο στο μέσο πλαισιώνουν ο Γρηγόριος αριστερά και ο Βασίλειος δεξιά. Οι σταυροί των ωμοφορίων τους απολήγουν σε μονογράμματα , όπως Φ(ως)Χ(ριστου)Φ(αίνει)Π(άσι), ενώ τα κατάκοσμα επιγονάτιά τους έχουν καμπύλη απόληξη.

Η παράσταση των Τριών Ιεραρχών αποκαλύφθηκε μετά την απομάκρυνση επιζωγράφισης του 18ου αι.με το ίδιο θέμα που κάλυπτε το αρχικό στρώμα.
Καπρολακτάμη

Ασφάλεια

Η καπρολακτάμη είναι ερεθιστική και ήπια τοξική, με μια LD50 1,1 g/kg (επίμυς, από το στόμα). Το 1991, συμπεριελήφθη στον κατάλογο των επικίνδυνων ρυπαντών του αέρα από τις ΗΠΑ (Clean Air Act of 1990). Στη συνέχεια, αφαιρέθηκε από τον κατάλογο το 1996. Στο νερό, η καπρολακτάμη υδρολύεται σε αμινοκαπροϊκό οξύ, που χρησιμοποιείται ιατρικά.
Από το 2014 η καπρολακτάμη έχει την ασυνήθιστη κατάσταση να είναι η μοναδική χημική ουσία στην χαμηλότερη κατηγορία κινδύνου της ομάδας 4 "προφανώς μη καρκινογόνος για ανθρώπους" του Διεθνούς Οργανισμού Ερευνών για τον Καρκίνο, .
Προς το παρόν, δεν υπάρχει κανένα επίσημο επιτρεπτό όριο έκθεσης που να έχει οριστεί για τους εργαζόμενους που χειρίζονται την καπρολακτάμη στις ΗΠΑ. Το συνιστώμενο όριο έκθεσης έχει οριστεί σε 1 mg/m³ για μια οκτάωρη εργασία για τους ατμούς και τις σκόνες της καπρολακτάμης. Το όριο βραχυχρόνιας έκθεσης έχει οριστεί σε 3 mg/m³ για τις σκόνες και τους ατμούς της καπρολακτάμης.
Τριφύλλι Πέλλας

Ιστορική Εξέλιξη

Το Τριφύλτσοβο (όπως έλεγαν το Τριφύλλι) ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα (1912) όπου είχε λίγα σπίτια και περιτριγυριζόταν από βάλτους. Αποτελούνταν από από 50 σπίτια εκ των οποίων στα 45 ήταν μουσουλμανικές οικογένειες και στα 5 χριστιανικές Σλαβικές. Οι κάτοικοι ήταν 315 (200 μουσουλμάνοι Τούρκοι και 115 εξαρχικοί).
Το 1913 στην περιοχή έμεναν 208 κάτοικοι (110 άντρες και 98 γυναίκες).
Το 1924 υπήρξε υποχρεωτική μετανάστευση των μουσουλμάνων κατοίκων στην Τουρκία αλλά εγκαταστάθηκαν στο χωριό 62 οικογένειες χριστιανών προσφύγων από την Θράκη και τον Πόντο (213 κάτοικοι).
Το 1928 μετονομάστηκε σε Τριφυλλι όπου είναι το έως τώρα όνομά του.
Το 1947 και για μία δεκαετία ακόμη στο Τριφύλλι λειτουργούσε ο Αστυνομικός Σταθμός λόγω της καταστροφής του Δροσερού όπου στεγαζόταν παλιά εκεί.
Το 1955 με βασιλικό διάταγμα ιδρύθηκε το έως και σήμερα δημοτικό σχολείο αντικαθιστώντας το παλιό διώροφο δημοτικό σχολείο όπου κάηκε κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Από το 1963 έως το 1978 υπήρξε έντονο το μεταναστευτικό κύμα των κατοίκων προς Γερμανία, Αμερική και Αυστραλία διότι οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να ζήσουν από τα λίγα στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων όπου διέθεταν.
Ο οικισμός μέχρι το 1951 υπαγόταν στην κοινότητα Δροσερού, οπότε και περιήλθε στην κοινότητα Γυψοχωρίου με συνοικισμό το Τριφύλλι. Όμως, το 1977 οι αρμοδιότητες μετατέθηκαν στο Τριφύλλι και έτσι δημιουργήθηκε η κοινότητα Τριφυλλίου με συνοικισμό το Γυψοχώρι.
Το 1998 καταργήθηκε η κοινότητα και το Τριφύλλι αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από τον Οκτώβριο του 2010 με το σχέδιο Καλλικράτης το Τριφύλλι ανήκει πλέον διοικητικά στο Δήμο Πέλλας με έδρα τα Γιαννιτσά.

Ασχολίες Κατοίκων

Από την ίδρυση του χωριού και για περίπου μισό αιώνα οι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και κυρίως με την καλλιέργεια τριφυλλιού, καλαμποκιού, σιταριού, αμπελιών και την παραγωγή κρασιού.
Από το 1970 έως και σήμερα η κτηνοτροφία έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό και η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια ροδάκινων. Εξαίρεση αποτελούν οι δεκαετίες '80 - '90 όπου έχουμε έντονη την καλλιέργεια σπαραγγιών.
Πρίγκιπας Φίλιππος, κόμης της Φλάνδρας

Τιμές και Διακρίσεις

Ήταν ο 1033ος ιππότης στο τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Ισπανία (1872) και ο 70ος μεγάλος Ιππότης του τάγματος του Πύργου και του Σπαθιού.
2603 Τέιλορ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τέιλορ είναι άγνωστα.
Οδός Ονασαγόρου

Ιστορία

Η οδός Ονασαγόρου ήταν η θέση των πιο πλούσιων Κυπριακών σπιτιών κατά τη διάρκεια του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Κατά τα τέλη του 20ου αιώνα η οδός εγκαταλείφθηκε λόγω της ευημερίας της Οδού Λήδρας, η  οποία γινόταν όλο και πιο δημοφιλής, φιλοξενώντας περισσότερες επιχειρήσεις.
Κανονικές συνθήκες

«Κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος»

O όρος κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος ή συνηθισμένες συνθήκες αναφέρεται σε θερμοκρασία 25°C (298,15 K) και πίεση στα 101,325 kPa). (1 atm).

«Συνθήκες δωματίου»

O όρος συνθήκες δωματίου ή θερμοκρασία δωματίου αναφέρεται σε θερμοκρασία 20°C (293,15 K) και πίεση στα 101,325 kPa (1 atm).
Διμάλη

Ιστορία

Σύμφωνα με τον Βρετανό μελετητή της αρχαίας Ελλάδας N. G. L. Hammond, η Διμάλη ήταν μάλλον ιδρυμένη από τον Πύρρο της Ηπείρου ή από εποίκους από την κοντινή ελληνική αποικία της Απολλώνιας. Αρκετοί μελετητές και ιστορικοί πιστεύουν ότι η πόλη στην αρχή άνηκε στους Ιλλυρίους αλλά μετά επηρεάστηκε από τον πολιτισμό της αρχαίας Ηπείρου και κατέληξε Ελληνιστική. Παρόλο που η πόλη συχνά συνδέεται με τους Παρθήνους (Ιλλυρική φυλή) σε διάφορες πηγές, ποτέ δεν δηλώθηκε ρητά ότι είναι πόλη αυτής της φυλής.
Κατά τον Πρώτο Μακεδονικό πόλεμο, το 213 ή 212 π.Χ., ο Φίλιππος Ε΄ κατάφερε να πάρει τον έλεγχο της πόλης, αλλά μετά από μια αποτυχημένη ρωμαϊκή επίθεση που οδήγησε ο στρατηγός Σερμπρόνιος Τουνιτάνος το 205 π.Χ., η πόλη εγκαταλείφθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ στη συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ρώμης και της Μακεδονίας στη Φοινίκη τον ίδιο χρόνο.

Αρχαιολογικά ευρήματα

Η ταυτοποίηση του χώρου με την αρχαία πόλη έγινε δυνατή χάρη στην ανακάλυψη αρχαίων πλακιδίων με σφραγίδα της Δωρικής λέξης "ΔΙΜΑΛΙΤΑΝ". Η επιγραφική στο Δήμημα αναφέρει ορισμένα Ελληνικά αξιώματα όπως τους πρυτανείς, το γραμματέο και το φυλαρχο, καθώς και μια μοναδική αφιέρωση στον Απόλλων. Η πόλη φιλοξενεί μια σειρά από μνημεία, χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, όπως μια στοά.
Βιργινάλι

Το Βιργινάλι , παρά την ονομασία του (λατ. Virgula, αγγλ. Virginal= Παρθένια), είναι ένα είδος Τσέμπαλου πληκτροφόρου και χορδόφωνου.
Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της όψιμης Αναγέννησης και στις αρχές του Μπαρόκ.

Κίνησε το ενδιαφέρον και των ζωγράφων εκείνης της εποχής, ιδιαίτερα του Βερμέερ που αποθανάτισε μια σειρά σκηνών με κεντρικό θέμα το βιργινάλι.
Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων

Οργάνωση

Η ΕΑΑΕΣ αποτελείται από το συμβούλιο εποπτών, το συμβούλιο διοίκησης, τον Πρόεδρο, τον Εκτελεστικό διευθυντή. 
Διαθέτει κοινά όργανα με τις άλλες Ευρωπαϊκές Εποπτικές Αρχές: τη Μεικτή Επιτροπή Ευρωπαϊκών Εποπτικών Αρχών και το Συμβούλιο προσφυγών.

Προϋπολογισμός

Τα έσοδα της ΕΑΑΕΣ προέρχονται από υποχρεωτικές εισφορές των εθνικών δημόσιων αρχών οι οποίες είναι αρμόδιες για την εποπτεία χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων, από επιχορήγηση από την Ένωση (που εγγράφεται στον γενικό προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και τυχόν τέλη που καταβάλλονται στον οργανισμό.Στα έξοδα του οργανισμού περιλαμβάνονται οι δαπάνες προσωπικού, οι αμοιβές, οι διοικητικές δαπάνες, οι δαπάνες υποδομής, οι δαπάνες επαγγελματικής επιμόρφωσης και οι λειτουργικές δαπάνες.
Μαζούρκες, Op. 59 (Σοπέν)

Οι Μαζούρκες, Op. 59 είναι τρεις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν το 1845. Μία τυπική εκτέλεση όλου του έργου διαρκεί περίπου 11 λεπτά. Η πρώτη είναι γραμμένη σε Λα ελάσσονα, η οποία αποδίδεται με χρωματισμούς, με moderato τέμπο στα 3/4. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Λα ύφεση μείζονα, με allegretto τέμπο, στα 3/4, η οποία χρησιμοποιεί ένα ευκολομνημόνευτο θέμα, το οποίο ο συνθέτης το παραλλάσσει προς τέρψη του ακροατή. Η τρίτη και τελευταία του σετ, είναι γραμμένη σε Φα δίεση ελάσσονα, με vivace τέμπο στα 3/4.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Ιρλανδίας

Λογότυπο

Το λογότυπο του πρωταθλήματος άλλαξε το 2014.
Γιώργος Κονιτόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933. Γονείς του ήταν ο Μιχάλης Κονιτόπουλος, επίσης φημισμένος βιολιτζής, από τον Κινίδαρο και η Μαρία Φυρογένη από την Κεραμωτή.
Το 1940 επιστρέφει οικογενειακώς στη Νάξο.
Αρχίζει από πολύ μικρός να ασχολείται με το βιολί. Στο τέλος της δεκαετίας του '40, μαθητής ακόμα, κάνει την πρώτη του δημόσια εμφάνιση.
Μαζί με την αδελφή του και το θείο του Μήτσο Φυρογένη, δίνουν εξετάσεις στην ΕΙΡ σαν κομπανία, τις οποίες περνούν με επιτυχία. Είναι η εποχή που αρχίζει η σύνδεση του οικογενειακού ονόματός του με το νησιώτικο τραγούδι.
Το 1960 ηχογραφεί δύο δίσκους 45 στροφών με παραδοσιακά τραγούδια διασκευασμένα από τον ίδιο.
Συνέθεσε πολλά τραγούδια ανάμεσα στα οποία και το γνωστό «Η αγάπη μου στην Ικαριά», που συχνά αναφέρεται ως «Ικαριώτικο» αν και δεν είναι κανένα από τα παραδοσιακά Ικαριώτικα. Είχε εμφανιστεί στο χαρακτηριστικό μαγαζί που βρίσκονταν κάτω από τις κερκίδες του γηπέδου της ΑΕΚ. Επίσης στο «Σιντριβάνι» στην Αχαρνών, στο «Μουράγιο» στην Καυταντζόγλου ενώ το 1979 μεταφέρονται σε πρώην κινηματογράφο, στο τέρμα της Πατησίων που ονομάστηκε επίσης «Μουράγιο».
Κρις Τουμάζου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χριστόφορος Τουμάζου γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1961 στο Τσέλτεναμ της Οξφόρδης από Κύπριους γονείς. Οι γονείς του, Μάρκος και Αντριάννα, μετανάστευσαν στην Αγγλία από τη Γιαλούσα της Κύπρου τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Σπούδασε Ηλεκτροτεχνικός στο τοπικό ΙΕΚ (City & Guilds), πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού στο Oxford Brookes Univercity, διδακτορικό στο ίδιο πανεπιστήμιο και μεταδιδακτορικό στο Imperial College. Σε αυτόν οφείλονται πρωτοποριακές καινοτομίες στον τομέα της βιοϊατρικής τεχνολογίας. Είναι καθηγητής σχεδιασμού κυκλωμάτων στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Imperial College του Λονδίνου, κύριος επιστήμονας στο Ινστιτούτο Βιοϊατρικής Μηχανικής, κάτοχος σημαντικού αριθμού ευρεσιτεχνιών και ιδρυτής εταιρειών νέων τεχνολογιών. Έχει λάβει σημαντικό αριθμό διακρίσεων και βραβείων.