Τυραννόσαυρος

Περιγραφή

Ο Tyrannosaurus rex ήταν ένα από τα μεγαλύτερα επίγεια σαρκοφάγα όλων των εποχών. Το μεγαλύτερο ολοκληρωμένο δείγμα FMNH PR2081 ("Sue"), έχει μήκος 12,3 m, και ύψος έως το ισχίο 4.0 m. Οι εκτιμήσεις για τη μάζα ποικίλουν, από πάνω από 8,4 τόννους, έως κάτω από 4,5, με τις πιο σύγχρονες εκτιμήσεις να κυμαίνονται μεταξύ 5,4 και 6,8. Ο Packard et al. (2009) έλεγξαν τις διαδικασίες εκτίμησης μάζας σε ελέφαντες και συμπέρανε ότι οι εκτιμήσεις για τους δεινόσαυρους έχουν σφάλματα και παράγουν υπερεκτιμήσεις, έτσι το βάρος του Τυραννόσαυρου θα μπορούσε να είναι μικρότερο από αυτό που εκτιμάται συνήθως.
Αν και ο Tyrannosaurus rex ήταν μεγαλύτερος από το καλά γνωστά θηριόποδο του Ιουράσιου, τον Αλλόσαυρο, ήταν ελαφρώς μικρότερος από άλλα σαρκοφάγα του Κρητιδικού, όπως ο Σπινόσαυρος και ο Γιγανοτόσαυρος.
Ο λαιμός του Tyrannosaurus rex είχε καμπύλο σχήμα-S όπως αυτός των άλλων θηριόποδων, αλλά ήταν κοντός και μυώδης ώστε να υποστηρίζει το ογκώδες κεφάλι. Τα εμπρόσθια άκρα του είχαν μόνο δύο δάκτυλα με νύχια, μαζί με ένα μετακάρπιο, κατάλοιπο του τρίτου δακτύλου. Εν αντιθέσει, τα οπίσθια άκρα ήταν από τα μεγαλύτερα αναλογικά με το μέγεθος τους σώματος, από οποιοδήποτε θηριόποδο. Η ουρά ήταν μακριά και βαριά, και κάποιες φορές περιλάμβανε πάνω από 40 σπόνδυλους, ώστε να ισορροπεί το ογκώδες κεφάλι και τον θώρακα. Για να αντισταθμιστεί το τεράστιο μέγεθος του σώματος, πολλά οστά ήταν κούφια, μειώνοντας έτσι το βάρος χωρίς σημαντική απώλεια δύναμης.
Τα μεγαλύτερα γνωστά κρανία Tyrannosaurus rex έχουν μήκος έως και 1.5 m. Μεγάλες θυρίδες (ανοίγματα) στο κρανίο μείωναν το βάρος και παρείχαν περιοχές για την προσκόλληση μυών, όπως σε όλα τα σαρκοφάγα θηριόποδα. Από άλλες απόψεις όμως το κρανίο του Τυραννόσαυρου ήταν διαφορετικό από τα μεγάλα μη-τυραννοσαυροειδή θηριόποδα. Ήταν εξαιρετικά ευρύ στο πίσω μέρος αλλά είχε στενό ρύγχος, επιτρέποντάς του ασυνήθιστα καλή διόφθαλμη όραση. Τα οστά του κρανίου ήταν ογκώδη, και το ρινικό μαζί με κάποια άλλα οστά ήταν συνοστεωμένο, αποτρέποντας τη μεταξύ τους κίνηση. Πολλά οστά όμως ήταν πνευματικά (περιέχουν μικρούς αεροθάλαμους) όντας έτσι πιο εύκαμπτα και ελαφρά. Αυτά και άλλα χαρακτηριστικά ενίσχυσης του κρανίου, είναι μέρος της τάσης των τυραννοσαυρίδων προς ένα αυξανόμενα ισχυρό δάγκωμα, που ξεπερνούσε οποιοδήποτε άλλο μη-τυραννοσαυρίδη. Η άκρη της άνω γνάθου είχε σχήμα U (τα περισσότερα μη-τυραννοσαυροειδή σαυρκοφάγα είχαν άνω γνάθο σχήματος V), αυξάνοντας έτσι το ποσό ιστού και οστών που μπορούσε να αποσπάσει ο τυραννόσαυρος με ένα δάγκωμα, αυξάνοντας όμως και την τάση στα μπροστινά δόντια.
Τα δόντια του Tyrannosaurus rex παρουσίαζαν ετεροδοντία (διαφορές στο σχήμα). Τα προγναθιαία δόντια στο εμπρόσθιο μέρος της άνω γνάθου ήταν τοποθετημένα κοντά το ένα στο άλλο, είχαν σχήμα D σε τομή, είχαν ενισχυτικές αυλακώσεις στην πίσω επιφάνεια, οι άκρες τους ήταν μυτερές σαν λεπίδες και ήταν καμπυλωμένα προς τα πίσω. Το σχήμα D σε τομή, οι ενισχυτικές αυλακώσεις και το προς τα πίσω καμπύλωμα μείωναν τον κίνδυνο να σπάσουν απότομα τα δόντια όταν ο Τυραννόσαυρος δάγκωνε και τραβούσε προς τα πίσω. Τα υπόλοιπα δόντια ήταν γεροφτιαγμένα, σαν «θανατηφόρες μπανάνες» περισσότερα παρά σαν ξιφίδια, πιο αραιά τοποθετημένα και είχαν επίσης ενισχυτικές αυλακώσεις. Αυτά στην άνω γνάθο ήταν τα μεγαλύτερα από όλα εκτός από τα πίσω δόντια της κάτω γνάθου. Το μεγαλύτερο δόντι που έχει βρεθεί μέχρι τώρα εκτιμάται ότι είχε μήκος 30 cm μαζί με τη ρίζα όταν το ζώο ζούσε, κάνοντάς το έτσι το μεγαλύτερο δόντι οποιουδήποτε σαρκοφάγου δεινόσαυρου που έχει βρεθεί μέχρι τώρα.

Ταξινόμηση

Ο Τυραννόσαυρος είναι το τυπικό γένος της υπεροικογένειας Τυραννοσαυροειδή (Tyrannosauroidea), της οικογένειας Τυραννοσαυρίδες (Tyrannosauridae), και της υποοικογένειας Τυραννοσαυρίνες (Tyrannosaurinae), είναι δηλαδή το πρότυπο με βάση το οποίο αποφασίζεται αν θα συμπεριληφούν άλλα είδη στην ίδια ομάδα. Άλλα μέλη της υποοικογένειας των τυρανοσαυρίννων είναι ο Δασπλητόσαυρος από τη Βόρεια Αμερική, και ο Ταρμπόσαυρος από την Ασία, Αμφότεροι έχουν κατά καιρούς θεωρηθεί συνώνυμα του Τυραννόσαυρου. Κάποτε οι τυραννοσαυρίδες θεωρούνταν απόγονοι παλαιότερων μεγάλων θηριόποδων όπως τα μεγαλοσαυροειδή και τα καρνοσαύρια, ωστόσο πιο πρόσφατα επαναταξινομήθηκαν με τα εν γένει μικρότερα κοιλουροσαύρια.
το 1955, ο σοβιετικός παλαιοντολόγος Εβγένι Μαλέγιεφ ονόμασε ένα νέο είδος, το Tyrannosaurus bataar, από τη Μογγολία. Το 1965, αυτό το είδος μετονομάστηκε σε Tarbosaurus bataar. Παρά τη μετονομασία, πολλές φυλογενετικές αναλύσεις διαπίστωσαν ότι ο Tarbosaurus bataar είναι αδελφικό τάξο του Tyrannosaurus rex, και συχνά θεωρείται ασιατικό είδος τυραννόσαυρου. Μια πρόσφατη εκ νέου περιγραφή του κρανίου του Tarbosaurus bataar έδειξε ότι είναι πολύ πιο στενό από αυτό του Tyrannosaurus rex, και ότι κατά τη διάρκεια ενός δαγκώματος η κατανομή πιέσεων στο κρανίο θα ήταν πολύ διαφορετική, πιο κοντά σε αυτή του Αλιόραμου, ενός άλλου τυραννοσαυρίδη από την Ασία. Μία σχετική κλαδιστική ανάλυση έδειξε ότι ο αλιόραμος, και όχι ο τυραννόσαυρος, είναι το αδελφικό τάξο του ταρμπόσαυρου, το οποίο αν αληθεύει, σημαίνει ότι ο ταρμόσαυρος και ο τυραννόσαυρος πρέπει να παραμείνουν ξεχωριστά γένη.
Άλλα απολιθώματα τυραννοσαυρίδων που βρέθηκαν στους ίδιους σχηματισμούς με τον Tyrannosaurus rex αρχικά ταξινομήθηκαν ως ξεχωριστά τάξα, όπως ο Aublysodon και ο Albertosaurus megagracilis, με τον τελευταίο να μετονομάζεται το 1995 σε Dinotyrannus megagracilis. Εντούτοις αυτά τα απολιθώματα, είναι πλέον κοινώς αποδεκτό, ότι ανήκουν σε νεαρά άτομα Tyrannosaurus rex. Ένας μικρός αλλά σχεδόν ολόκληρος σκελετός από τη Μοντάνα, μήκους 60 cm, ενδέχεται να αποτελεί εξαίρεση. Το κρανίο αρχικά ταξινομήθηκε ως είδος γοργόσαυρου (Gorgosaurus lancensis) από τον Τσαρλς Γ. Γκίλμορ το 1946, όμως αργότερα αποδόθηκε στο νέο γένος, Νανοτύραννος (Nanotyrannus). Οι διαφωνίες συνεχίζονται ως προς την εγκυρότητα του N. lancensis. Πολλοί παλαιοντολόγοι θεωρούν ότι το κρανίο ανήκει σε νεαρό Tyrannosaurus rex. Υπάρχουν μικρές διαφορές μεταξύ των δύο ειδών, όπως ο μεγαλύτερος αριθμός δοντιών στον N. lancensis, πράγμα που οδήγησε κάποιους επιστήμονες στο να προτείνουν να παραμείνουν τα δύο γένη ξεχωριστά έως ότου περαιτέρω έρευνα ή ανακαλύψεις διαλευκάνουν την κατάσταση.

Μανοσπόνδυλος

Το πρώτο απολιθωμένο δείγμα που ονομάστηκε και μπορεί να αποδοθεί στον Tyrannosaurus rex αποτελείται από δύο αποσπασματικούς σπόνδυλους (ο ένας από τους οποίους έχει χαθεί) που βρέθηκαν από τον Έντουαρντ Ντρίκερ Κόουπ το 1892. Ο Κόουπ πίστευε ότι άνηκαν σε «αγαθαυμίδη» (κερατοψίδη) δεινόσαυρο, και τα ονόμασε Manospondylus gigas, που σημαίνει «γιγάντιος πορώδης σπόνδυλος», λόγω των πολλών ανοιγμάτων για αιμοφόρα αγγεία που βρίσκονταν στο οστό. Τα κατάλοιπα του M. gigas αναγνωρίστηκαν αργότερα ως κατάλοιπα θηριόποδου παρά κερατοψίδη, και ο Χ.Φ. Όσμπορν αναγνώρισε την ομοιότητα μεταξύ του M. gigas και του Tyrannosaurus rex από 1917. Ωστόσο, λόγω της αποσπασματικής φύσης των σπονδύλων του Manospondylus, ο Όσμπορν δεν μπορούσε να καταστήσει συνώνυμα τα δύο γένη.
Τον Ιούνιο του 2000, το Ινστιτούτο Black Hills εντόπισε την τοποθεσία του M. gigas στη Νότια Ντακότα και ανέσκαψε και άλλα οστά τυραννόσαυρου από εκεί. Κρίθηκε ότι αυτά ήταν επιπλέον κατάλοιπα του ιδίου ατόμου, και ότι ανήκαν όντως σε Tyrannosaurus rex. Σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Κώδικα Ζωολογικής Ονοματολογίας (ICZN), το σύστημα που καθορίζει την επιστημονική ονομασία των ζώων, το όνομα Manospondylus gigas θα έπρεπε να έχει προταιρεότητα ως προς το Tyrannosaurus rex, γιατί δόθηκε πρώτο. Εντούτοις, η τέταρτη έκδοση του ICZN, η οποία ίσχυσε από την 1η Ιανουαρίου 2000, ορίζει ότι «η επικρατούσα χρήση πρέπει να διατηρείται» όταν «το πρεσβύτερο συνώνυμο ή ομώνυμο δεν έχει χρησιμοποιηθεί ως έγκυρο όνομα μετά το 1899» και «το νεότερο συνώνυμο ή ομώνυμο έχει χρησιμοποιηθεί για ένα συγκεκριμένο τάξο, ως το έγκυρο όνομά του για τουλάχιστον 25 έργα, που δημοσιεύτηκαν από τουλάχιστον 10 συγγραφείς τα αμέσως 50 προηγούμενα χρόνια ...». Έτσι το όνομα Tyrannosaurus rex είναι το έγκυρο όνομα και θεωρείται nomen protectum («προστατευμένο όνομα») ενώ το Manospondylus gigas θεωρείται nomen oblitum («ξεχασμένο όνομα»).

Οντογένεση

Η αναγνώριση διάφορων δειγμάτων ως νεαρά άτομα Tyrannosaurus rex έχει επιτρέψει στους επιστήμονες να καταγράψουν οντογενετικές αλλαγές στο είδος, να εκτιμήσουν την αναμενόμενη διάρκεια ζωής, και να καθορίσουν το πόσο γρήγορα μεγάλωναν αυτά ζώα. Το μικρότερο γνωστό άτομο (LACM 28471, Jordan theropod) εκτιμάται ότι ζύγιζε μόλις 30 kg, ενώ το μεγαλύτερο, όπως το FMNH PR2081 («Sue») κατά πάσα πιθανότητα ζύγιζε πάνω από 5400 kg. Ιστολογικές αναλύσεις των οστών του Tyrannosaurus rex έδειξαν ότι το LACM 28471 ήταν ηλικίας μόνο 2 ετών όταν πέθανε, ενώ η «Sue» ήταν 28 ετών, ηλικία που πιθανώς να ήταν κοντά στη μέγιστη για το είδος.
Η ιστολογία έχει επιτρέψει τον καθορισμό της ηλικίας και άλλων δειγμάτων. Μπορούν έτσι να αναπτυχθούν αναπτυξιακές καμπυλες όταν οι ηλικίες διαφορετικών δειγμάτων σχεδιαστούν ανάλογα με τη μάζα τους. Η αναπτυξιακή καμπύλη ενός Tyrannosaurus rex έχει σχήμα S, με τα νεαρά άτομα να παραμένουν κάτω από τα 1800 kg μέχρι περίπου την ηλικία των 14 ετών, όταν το μέγεθος του σώματος αρχίζει να αυξάνεται δραματικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της ραγδαίας ανάπτυξης, ένας νεαρός Tyrannosaurus rex θα αποκτούσε κατά μέσο όρο 600 kg τον χρόνο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια της ζωής του. Σε ηλικία 18 ετών, η καμπύλη ισιώνει ξανά, υποδεικνύοντας ότι η ανάπτυξη ελαττώνεται δραματικά. Για παράδειγμα, μόλις 600 kg ήταν η διαφορά της 28 χρονου δείγματος «Sue» από το 22 ετών δκαναδικό δείγμα (RTMP 81.12.1). Μία άλλη πρόσφατη ιστολογική μελέτη που έγινε από διαφορετικούς μελετητές επιβεβαιώνει αυτά τα αποτελέσματα, βρίσκοντας ότι η ραγδαία ανάπτυξη ξεκινά να επιβραδύνεται σε ηλικία 16 ετών. Αυτή η ξαφνική αλλαγή στην ανάπτυξη μπορεί να υποδηλώνει φυσική ωριμότητα, υπόθεση που υποστηρίζεται από την ανακάλυψη μυελικού ιστού στο μηριαίο οστό ενός 16-20 ετών Tyrannosaurus rex από τη Μοντάνα (MOR 1125, γνωστό και ως «B-rex»). Ο μυελικός ιστός βρίσκεται μόνο στα θηλυκά πτηνά κατά την ωοριξία, υποδεικνύοντας ότι ο «B-rex» ήταν σε αναπαραγωγική ηλικία. Περαιτέρω μελέτη έδειξε ηλικία 18 ετών για αυτό το δείγμα. Άλλοι τυραννοσαυρίδες παρουσιάζουν εξαιρετικά παρόμοιες καμπύλες ανάπτυξης, αν και με μικρότερους ρυθμούς ανάπτυξης που αντιστοιχούν στο μικρότερο μεγεθός τους.
Πάνω από τα μισά γνωστά δείγματα Tyrannosaurus rex φαίνεται ότι απεβίωσαν εντός έξι ετών από τη στιγμή που έφτασαν στη σεξουαλική ωριμότητα, μοτίβο που φαίνεται και σε άλλα τυραννοσαυροειδή καθώς και σε κάποια μεγάλα μακρόβια πτηνά και θηλαστικά σήμερα. Αυτά τα είδη χαρακτηρίζονται από υψηλή βρεφική θνησιμότητα, που ακολουθείται από σχετικά χαμηλή θνησιμότητα στα νεαρά άτομα. Η θνησιμότητα αυξάνεται ξανά μετά τη σεξουαλική ωρίμανση, εν μέρει λόγω των πιέσεων της αναπαραγωγής. Μία μελέτη υποθέτει ότι η σπανιότητα απολιθωμάτων νεαρών ατόμων Tyrannosaurus rex οφείλεται εν μέρει στη χαμηλή θνησιμότητα μεταξύ των νεαρών ατόμων, και καθώς τα άτομα δεν πέθαιναν μαζικά σε αυτές τις ηλικίες η πιθανότητα απολίθωσης ήταν μικρότερη. Ωστόσο αυτή η σπανιότητα μπορεί να οφείλεται στην ατέλεια του αρχείου απολιθωμάτων ή στην προκατάληψη των συλλεκτών απολιθωμάτων στο να συλλέγουν μεγαλύτερα και πιο θεαματικά δείγματα.

Φυλετικός διμορφισμός

Καθώς ο αριθμός των δειγμάτων αυξήθηκε, οι επιστήμονες άρχισαν να αναλύουν την ποικιλία ανάμεσα στα άτομα και ανακάλυψαν ότι εμφανίζονταν δύο διακριτοί τύποι σώματος, ή μορφές, κατά παρόμοιο τρόπο με άλλα είδη θηριόποδων. Καθώς η μία από τις μορφές ήταν πιο συμπαγής, ονομάστηκε «στιβαρή» (robust) μορφή, ενώ η άλλη ονομάστηκε «χαριτωμένη» (gracile). Χρησιμοποιήθηκαν αρκετές μορφολογικές διαφορές των δύο μορφών για να αναλυθεί ο φυλετικός διμορφισμός στον Tyrannosaurus rex, με τη στιβαρή μορφή να θεωρείται συνήθως θηλυκή. Για παράδειγμα, η λεκάνη αρκετών «στιβαρών» δειγμάτων ήταν ευρύτερη, πιθανώς για να μπορούν να περνούν τα αβγά. Πιστεύονταν επίσης ότι η «στιβαρή» μορφολογία συσχετίζονταν με μειωμένη αιματική αψίδα στον πρώτο σπόνδυλο της ουράς, επίσης για τη διευκόλυνση της εξόδου των αβγών από την αναπαραγωγική ατραπό, όπως λανθασμένα είχε αναφερθεί και για τους κροκόδειλους.
Τα τελευταία χρόνια, τα στοιχεία για φυλετικό διμορφισμό έχουν εξασθενήσει. Μία μελέτη του 2005 έδειξε ότι οι προηγούμενοι ισχυρισμοί για φυλετικό διμορφισμό στην αιματική αψίδα των κροκοδείλων ήταν εσφαλμένη, εγείροντας αμφιβολίες για την ύπαρξη παρόμοιου διμορφισμού στα φύλα του Tyrannosaurus rex. Ανακαλύφθηκε ένα κανονικού μεγέθους τμήμα της αιματικής αψίδας στον πρώτο σπόνδυλο της ουράς της «Sue», ενός εξαιρεικά στιβαρού ατόμου, υποδεικνύοντας ότι αυτό το χαρακτηριστικό δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πλέον για τη διαφοροποίηση των δύο μορφών. Καθώς δείγματα Tyrannosaurus rex έχουν βρεθεί από το Σασκάτσουαν έως το Νέο Μεξικό, οι διαφορές μεταξύ των ατόμων μπορεί να είναι ενδεικτικές της γεωγραφικής ποικιλομορφίας παρά φυλετικού διμορφισμού. Επιπλέον οι διαφορές μπορεί να έχουν σχέση με την ηλικία, και τα πιο «στιβαρά» άτομα να είναι απλώς μεγαλύτερης ηλικίας.
Μόνο ένα δείγμα Tyrannosaurus rex έχει αποδειχθεί οριστικά ότι ανήκει σε συγκεκριμένο φύλο. Η εξέταση του «B-rex» έδειξε ότι είχε διατηρηθεί μαλακός ιστός εντός αρκετών οστών. Τμήμα αυτών των ιστών αναγνωρίστηκε ως μυελικός ιστός, ένας εξειδικευμένο είδος ιστού που αναπτύσσεται μόνο στα σύγχρονα πτηνά ως πηγή ασβεστίου για την παραγωγή κέλυφος αβγού κατά την ωορρηξία. Καθώς μόνο τα θηλυκά πτηνά κάνουν αβγά, ο μυελικός ιστός βρίσκεται μόνο στα θηλυκά υπό κανονικές συνθήκες, αν και τα αρσενικά είναι ικανά για την παραγωγή του αν δεχτούν θηλυκές αναπαραγωγικές ορμόνες όπως οιστρογόνα. Αυτό υποδεικνύει έντονα ότι ο «B-rex» ήταν θηλυκός, και ότι πέθανε κατά την ωορηξία. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι ο μυελικός ιστός δεν βρίκεται ποτέ στους κροκόδειλους, η οποίοι πιστεύεται ότι είναι οι στενότεροι ζώντες συγγενείς των δεινοσαύρων, εκτός από τα πτηνά. Η κοινή παρουσία μυελικού ιστού στα πτηνά και στους θηριόποδους δεινόσαυρους είναι ακόμα ένα στοιχείο για τη στενή εξελικτική σχέση μεταξύ των δύο.

Στάση

Όπως πολλοί δίποδοι δεινόσαυροι, ο Tyrannosaurus rex ιστορικά παρουσιάζονταν ως «ζωντανό τρίποδο», με το σώμα σε κλίση 45 μοιρών ή λιγότερο από την κατακόρυφο και την ουρά να σέρνεται στο έδαφος κατά παρόμοιο τρόπο με τα καγκουρώ. Αυτή η αντίληψη χρονολογείται από την αναπαράσταση του αδρόσαυρου από τον Τζόσεφ Λέιντι το 1865, την πρώτη που παρουσίαζε δεινόσαυρο σε όρθια στάση. Ο Χένρι Φέρφιλντ Όσμπορν, πρώην πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας (AMNH) στη Νέα Υόρκη, ο οποίος πίστευε ότι το ζώο στέκονταν όρθιο, ενίσχυσε περαιτέρω αυτή την αντίληψη με το στήσιμο του πρώτου ολόκληρου σκελετού Tyrannosaurus rex το 1915. Ο σκελετός στέκονταν σε αυτή τη στάση για 77 χρόνια μέχρι που αποσυναρμολογήθηκε το 1992. Μέχρι το 1970, οι επιστήμονες είχαν συνειδητοποιήσει ότι αυτή η στάση ήταν λανθασμένη και ότι δεν θα μπορούσε να τη διατηρεί ένα ζωντανό ζώο, καθώς θα είχε ως αποτέλεσμα την εξάρθρωση ή την εξασθένιση αρκετών αρθρώσεων, όπως του ισχίου, καθώς και την άρθρωση του κρανίου με τη σπονδυλική στήλη. Η ανακριβής τοποθέτηση του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας ενέπνευσε παρόμοιες απεικονίσεις σε πολλές ταινίες και ζωγραφικά έργα (όπως η διάσημη τοιχογραφία του Ρούντολφ Ζάλινγκερ, The Age Of Reptiles (Η εποχή των ερπετών) στο Peabody Museum of Natural History του Πανεπιστημίου Γέιλ) μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν ταινίες όπως το Τζουράσικ Παρκ εισήγαγαν πιο ακριβή απεικόνιση της στάσης στο ευρύ κοινό. Οι σύγχρονες αναπαραστάσεις σε μουσεία, στην τέχνη και στον κινηματογράφο, απεικονίζουν τον Tyrannosaurus rex με το σώμα του σχεδόν παράλληλο με το έδαφος και την ουρά να εκτείνεται πίσω από το σώμα για την εξισορρόπηση του κεφαλιού.

Χέρια

Όταν πρωτοανακαλύφθηκε ο Tyrannosaurus rex, το βραχιόνιο οστό ήταν το μόνο τμήμα των εμπρόσθιων άκρων που ήταν γνωστό. Για τον πρώτο συναρμολογημένο σκελετό όπως τέθηκε σε δημόσια θέα το 1915, ο Όσμπορν τοποθέτησε μακρύτερα άκρα με τρία δάκτυλα, όπως αυτά του αλλόσαυρου. Ωστόσο, ένα χρόνο νωρίτερα, ο Λόρενς Λάμπε περιέγραψε τα κοντά εμπρόσθια άκρα με δύο δάκτυλα του στενού συγγενικού γένους, γοργόσαυρος. Αυτό έδινε ισχυρότατες ενδείξεις ότι ο Tyrannosaurus rex είχε παρόμοια άκρα, αυτή όμως η υπόθεση δεν επαληθεύτηκε παρά μόνο μετά την αναγνώριση των πρώτων ολόκληρων εμπρόσθιων άκρων Tyrannosaurus rex το 1989, που ανήκαν στο δείγμα MOR 555 («Wankel rex»). Τα κατάλοιπα της «Sue» επίσης περιλάμβαναν εμπρόσθια άκρα. Τα χέρια του Tyrannosaurus rex είναι πολύ μικρά σε σχέση με το συνολικό μέγεθος του σώματός του, έχοντας μήκος μόλις 1 m. Ωστόσο, δεν είναι υπολειμματικά αλλά αντιθέτως έχουν μεγάλες επιφάνειες για προσάρτηση μυών, υποδεικνύοντας υπολογίσιμη δύναμη. Αυτό αναγνωρίστηκε ήδη από το 1906 από τον Όσμπορν, ο οποίος υπέθεσε ότι τα εμπρόσθια άκρα θα χρησιμοποιούνταν για το άρπαγμα του συντρόφου κατά το ζευγάρωμα. Έχει υποτεθεί επίσεις ότι τα εμπρόσθια άκρα χρησιμοποιούνταν για να βοηθούν το ζώο να σηκωθεί από στάση πρηνιδόν. Μία άλλη πιθανότητα είναι ότι με τα εμπρόσθια άκρα κρατούσε το θήραμα ενώ το φόνευμε με σαγόνια. Η τελευταία υπόθεση ενδέχεται να υποστηρίζεται από βιομηχανικές ανάλυσεις.
Τα οστά των εμπρόσθιων άκρων παρουσιάζουν εξαιρετικά παχύ φλοιώδες οστό, υποδεικνυόντας ότι αναπτύχθηκαν γιανα αντέχουν μεγάλα φορτία. Ο δικέφαλος βραχιόνιος μυς ενός πλήρως αναπτυγμένου Tyrannosaurus rex ήταν ικανός να σηκώνει 199 kg από μόνος, ενώ άλλοι μυς όπως ο βραχιόνιος δουλεύοντας μαζί με τον δικέφαλο έκαναν την κάμψη του αγκώνα ακόμια πιο ισχυρή. Ο δικέφαλος του T. rex ήταν 3,5 φορές πιο ισχυρός από τον αντίστοιχο ανθρώπινο. Ο πύχης είχε επίσης μειωμένη ακτίνα κίνησης, με τις αρθρώσεις του ώμου και του αγκώνα να επιτρέπουν μόλις κινήσεις μόλις 40 και 45 μοιρών, αντίστοιχα. Αντιθέτως, οι ίδες αρθρώσεις του δεινόνυχου επέτρεπαν κινήσεις 88 και 130 μοιρών αντίστοιχα, ενώ το ανθρώπινο χέρι μπορεί να περιστραφεί κατά 360 μοίρες στον ώμο και να κινηθεί κατά 165 μοίρες στον αγκώνα. Η ισχυρή δομή των οστών, η εξαιρεική ισχύς των μυών και η περιορισμένη ακτίνα κίνησης μπορεί να υποδεικνύουν ένα σύστημα που εξελίχθηκε για να κρατάει γερά ένα θήραμα το οποίο παλεύει για να ξεφύγει. Οι Κάρπεντερ και Σμιθ, απέρριψαν υποθέσεις ότι τα εμπρόσθια άκρα ήταν άχρηστα ή ότι ο Tyrannosaurus rex ήταν αποκλειστικά πτωματοφάγος.

Μαλακός ιστός

Στο τεύχος του Μαρτίου του 2005 του Science, η Μαίρη Χίγκμπι Σβάιτσερ από Κρατικό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας και οι συνάδελφοί της ανακοίνωσαν την ανάκτηση μαλακού ιστού από τη μυελική κοιλότητα ενός απολιθωμένου οστού ποδιού από έναν Tyrannosaurus rex. Το οστό είχε θραυστεί επίτηδες, αν και απρόθυμα, για μεταφορά, και έπειτα δεν συντηρήθηκε με τον κανονικό τρόπο επειδή η Σβάιτσερ ήλπιζε να το εξετάσει για μαλακό ιστό. Ο δεινόσαυρος είχε εκσκαφεί από τον Σχηματισμό Χελ Κρικ και το ονομάστηκε ως δείγμα του Museum of the Rockies 1125 ή MOR 1125. Αναγνωρίστηκαν διακλαδώσεις αιμοφόρων αγγείων και ινώδης αλλά ελαστικός ιστός θεμέλιας οστικής ουσίας. Επιπροσθέτως, μέσα στη θεμέλια ουσία και τα αγγεία βρέθηκαν μικροδομές που έμοιαζαν με αιμοκύτταρα. Οι δομές αυτές έμοιαζαν με τα αιμοκύταρα και τα αγγεία της στρουθοκαμήλου. Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν αν το υλικό είναι αυθεντικό ή αν διατηρήθηκε εξαιτίας κάποιας άγνωστης διεργασίας διαφορετικής από την κανονική απολίθωση, έτσι δεν γίνονται οριστικοί ισχυρισμοί για τη διατήρηση. Αν διαπιστωθεί ότι είναι αυθεντικό υλικό, οποιαδήποτε από της διατηρημένες πρωτεΐνες μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την έμμεση πρόβλεψη μέρους του DNA των δεινοσαύρων που μπλέκονται, γιατί κάθως πρωτεΐνη τυπικά δημιουργείται από συγκεκριμένο γονίδιο. Η απουσία προηγούμενων ευρημάτων ενδέχεται απλώς να είναι αποτέλεσμα της αντίληψης ότι η διατήρηση του ιστού ήταν αδύντη, και έτσι δεν αναζητούνταν. Μετά τον πρώτο, τέτοιες δομές ιστού έχουν βρεθεί σε δύο τυρανόσαυρους και ένα αδρόσαυρο. Σύμφωνα με έρευνα σε κάποιους από αυτούς τους ιστούς, τα πτηνά είναι πιο στενοί συγγενείς με τους τυραννόσαυρους από ότι με οποιοδήποτε σύγρονο ζώο.
 
Σε μελέτες που δημοσιεύθηκαν στο περιδικό Science τον Απρίλιο του 2007, ο Ασάρα και οι συνάδελφοί του συμπέραναν ότι ανιχνεύθηκαν επτά ίχνη πρωτεΐνών κολλαγόνου σε οστό Tyrannosaurus rex που ταιριάζουν περισσότερο με αυτές των κοτόπουλων, των βατράχων και των σαλαμάνδρων, με αυτή τη σειρά. Η ανακάληψη πρωτεϊνών από ένα πλάσμα δεκάδων εκατομμυρίων ετών, μαζί με παρόμοια ίχνη που βρέθηκαν σε ένα οστό μαστόδοντου τουλάχιστον 160.000 ετών, ξεπαρνάει την παραδοσιακή αντίληψη για τα απολιθώματα, και ενδέχεται να μετατοπίσει την εστίαση των παλαιοντολόγων, από το κυνήγι οστών στη βιοχημεία. Μέχρι να βρεθούν αυτά τα ευρήματα, οι περισσότεροι επιστήμονες υπέθεταν ότι η απολίθωση αντικαθιστούσε όλο τον ζωντανό ιστό με ανόργανη ύλη. Ο παλαιοντολόγος Χανς Λάρσον του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ του Μόντρεαλ, ο οποίος δεν έλαβε μέρος σε αυτές τις μελέτες, αποκάλεσε τα ευρήματα «ορόσημο», και υπέθεσε ότι οι δεινόσαυροι θα μπορούσαν να «εισέλθουν στο πεδίο της μοριακής βιολογίας και πραγματικά να εκτοξεύσουν την παλαιοντολογία στον σύγχρονο κόσμο.»
Επακόλουθες μελέτες τον Απρίλιο του 2008 επιβεβαίωσαν τη στενή συγγένεια του Tyrannosaurus rex με τα σύγχρονα πτηνά. Ο μεταδιδακτορικός ερευνητής Κρις Όργκαν από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ανακοίνωσε ότι "Με περισσότερα δεδομένα, θα μπορούν πιθανότατα να τοποθετήσουν τον T. Rex στο εξελικτικό δέντρο ανάμεσα στους αλιγάτορες και τα κοτόπουλα και τις στρουθοκαμήλους." Ενώ ο Ασάρα προσέθεσε ότι "Αποδεικνύουμε επίσης ότι κατηγοριοποιείται καλύτερα με τα σύγχρονα πτηνά από ότι με τα σύγχρονα ερπετά όπως οι αλιγάτορες και οι σαάρες του γένους των πολυχρωτίδων."
Ο εκλαμβανόμενος ως μαλακός ιστός αμφισβητίθηκε από τον Τόμας Κέι (Thomas Kaye) του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον και τους συνεργάτες του το 2008. Διαφώνησαν, θεωρώντας ότι αυτό που βρέθηκε στο εσωτερικό των οστών του τυραννόσαυρου στην πραγματικότητα ήταν βιοταινία που δημιουργήθηκε από βακτήρια τα οποία κάλυψαν τα κενά που κάποτε καταλάμβαναν τα αιμοφόρα αγγεία και τα αιμοκύτταρα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτά που προηγουμένως είχαν εκληφθεί ως κατάλοιπα αιμοκυττάρων, εξαιτίας της παρουσίας σιδήρου, ήταν στην πραγματικότητα framboid, μικροσκοπικές ορυκτές σφαίρες που φέρουν σίδηρο. Βρίκαν παρόμοιες σφαίρες σε ποικιλία άλλων απολιθωμάτων από διάφορες περιόδους, συμπεριλαμβανομένου ενός αμμωνίτη. Στον αμμωνίτη, οι σφαίρες βρέθηκαν σε σημείο όπου ο σίδηρος που περιέχουν δεν θα μπορούσε να έχει κάποια σχέση με την παρουσία αίματος. Ωστόσο, η Σβάιτσερ, άσκησε έντονη κριτική στους ισχυρισμούς του Κέι, και επιμένει ότι βρήκε όντως αιμοκύτταρα, αντιτείνοντας ότι δεν υπάρχουν στοιχείο ότι οι βιοταινίας μπορούν να παραγουν διακλαδώσεις όπως αυτές που σημείωσε στη μελέτη της. Ο Σαν Αντόνιο, η Σβάιτσερ και συνάδελφοί τους, δημοσίευσαν μία ανάλυση το 2011 σχετικά με το ποια μέρη του κολλαγόνου ανακτήθηκαν, διαπιστώνωντας ότι ήταν τα εσωτερικά μέρη της έλικας του που διατηρήθηκαν, όπως θα ήταν αναμενόμενο μετά από τόσο μακρά περίοδο αποικοδόμησης των πρωτεϊνών.

Δέρμα και πούπουλα

Το 2004, το επιστημονικό περιοδικό Nature δημοσίευσε μία αναφορά που περιέγραφα ένα πρώιμο τυραννοσαυροειδές, το Dilong paradoxus, από τον διάσημο Σχηματισμό Yixian της Κίνας. Όπως και πολλά άλλα θηριόποδα που ανακαλύφθηκαν στο Yixian, ο απολιθωμένος σκελετός είχε διατηρηθεί με ένα περίβλημα νηματοειδών δομών που κοινώς αναγνωρίζονται ως οι πρόγονοι των πούπουλων. Έχει επίσης προταθεί ότι ο Τυραννόσαυρος και άλλοι στενα συγγενικοί τυραννοσαυρίδες είχαν τέτοιου είδους πρωτοπούπουλοα. Ωστόσο, αποτυπώματα δέρματος μεγάλων δειγμάτων τυραννοσαυροειδών δείχουν μωσαικό φολίδων. Ενώ είναι πιθανό να υπήρξαν πρωροπούπουλα σε τμήματα του σώματος που δεν έχουν διατηρηθεί, η απουσία μονωτικού στρώματος είναι συνεπείς με τα σύγχρονα μεγάλα θηλαστικά όπως οι ελέφαντες, οι ιπποπόταμοι, και τα περισσότερα είδη ρινόκερων. Καθώς ένα αντικείμενο αυξάνει το μέγεθός του, η ικανότητά του να διατηρεί τη θερμοκρασία του, αυξάνεται λόγω του μειωμένου λόγου επιφάνειας προς όγκο. Έτσι, καθώς μεγάλα ζώα εξελίσσονται ή διασπείρονται σε θερμά κλίματα, η κάλυψη με γούνα ή πούπουλα χάνει το επιλεκτικό πλεονέκτημα της θερμομόνωσης και μπορεί αντιθέτως να γίνει μειονέκτιμα, καθώς η μόνωση παγιδεύει επιπλέον θερμότητα στο σώμα, υπερθερμαίνοντας πιθανώς το ζώο. Τα πρωτοπούπολα μπορεί επίσης να χάθηκαν δευτερευόντων κατά την εξέλιξη των μεγάλων τυραννοσαυρίδων όπως ο Τυρανόσαυρος, ειδικά στα θερμά κλίματα του Κρητιδικού.

Θερμορρύθμιση

Ο Τυραννόσαυρος, όπως και οι περισσότεροι δεινόσαυροι, πιστεύονταν για καιρό ότι είχε εκτοθερμικό (ψυχρόαιμο ζώο) μεταβολισμό. Αυτή η ιδέα ωστόσο αμφισβητήθηκε από επιστήμονες όπως ο Ρόμπερτ Τ. Μπάκερ και ο Τζον Όστρομ στα πρώτα χρόνια της «Αναγέννησης των Δεινοσαύρων», που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ο Τυραννόσαυρος έτσι θεωρήθηκε ενδοθερμικό ζώο (θερμόαιμο), πράγμα που υποδείκνυε έντονο τρόπο ζωής. Έκτοτε, διάφοροι παλαιοντολόγοι επιχειρούν να καθορίσουν την ικανότητα του Τυραννόσαυρου να ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματός του. Ιστολογικά στοιχεία υψηλών ρυθμών ανάπτυξης σε νεαρούς Tyrannosaurus rex, συγκρίσιμων με αυτούς των θηλαστικών και των πτηνών, ενδέχεται να υποστηρίζουν την υπόθεση του υψηλού μεταβολισμου΄. Οι καμπύλες ανάπτυξης υποδεικνύουν ότι, όπως στα θηλαστικά και τα πτηνά, η ανάπτυξη του Tyrannosaurus rex περιορίζονταν κυρίως ανώριμα ζώα, παρά στην ακαθόριστη ανάπτυξη όπως γίνεται στα περισσότερα άλλα σπονδυλωτά.
Κάποιες φορές ρησιμοποιούνται οι αναλογίες των ισότοπων του οξυγόνου για τον καθορισμό της θερμοκρασίας στην οποία αποτέθηκε το οστό, καθώς η αναλογία μεταξύ συγκεκριμένων ισοτόπων συσχετίζεται με τη θερμοκρασία. Σε ένα δείγμα οι αναλογίες ισοτόπων σε οστά από διάφορα μέρη του σώματος υποδεικνύουν διαφορά θερμοκρασίας όχι μεγαλύτερη από 4 μρ 5 °C μεταξύ των σπονδύλων του θώρακα και την κνήμη του ποδιού. Αυτή η μικρή διακύμανση μεταξύ του κορμού του σώματος και των άκρων σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο Ρις Μπάρικ και τον γεωχημικό Ουίλιαμ Σάουερς υποδεικνύει ότι ο Tyrannosaurus rex διατηρούσε σταθερή εσωτερική θερμοκρασία σώματος (ομοιοθερμία) και ότι είχε μεταβολισμό που ήταν μεταξύ αυτού των εκτοθερμικών ερπετών και των ενδοθερμικών θηλαστικών. Άλλοι επιστήμονες έχουν επισημάνει ότι η αναλογία ισοτόπων οξυγόνου στα απολιθώματα σήμερα δεν αναπαριστά κατ' ανάγκη την ίδια αναλογία στο μακρυνό παρελθόν, και εν΄δεχεται να έχει αλλά κατά τη διάρκεια ή μετά την απολίθωση (διαγένεση). Οι Μπάρικ και Σάουερς υποστήριξαν τα συμπεράσματά τους σε επακόλουθες εργασίες τους, βρίσκοντας παρόμοια αποτελέσματα και σε άλλον θηριόποδο δεινόσαυρα από διαφορετική ήπειρο και δεκάδες εκατομμύρια χρόνια πριν στον χρόνο (Γιγαντόσαυρος). Στοιχεία ομοιοθερμίας έδειξαν επίσης και οι ορνιθίσχιοι δεινόσαυροι, όχι όμως και σαύρες της οικογένειας των βαρανίδων από τον ίδιο σχηματισμό. Ακόμα και αν ο Tyrannosaurus rex όντως παρουσιάζει στοιχεία ομοιοθερμίας, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ήταν ενδοθερμικός. Τέτοιου είδους θερμορύθμιση θα μπορούσε να εξηγηθεί και ως γιγαντοθερμία, όπως σε κάποιες ζώσες θαλάσσιες χελώνες.

Αποτυπώματα

Δύο απομονωμένα απολιθωμένα αποτυπώματα έχουν διστακτικά αποδοθεί σε Tyrannosaurus rex. Το πρώτο ανακαλύφθηκε στο Philmont Scout Ranch, του Νέου Μεξικού, το 1983 από τον αμερικανό γεωλόγο Τσαρλς Πίλμορ. Αρχικά πιστεύονταν ότι ανήκε σε αδροσαυρίδη, ωστόσο η εξέταση του αποτυπώματος αποκάλυψε μεγάλη «φτέρνα» που δεν έχουν τα ίχνη των ορνιθόποδων, και σημάδια από κάτι που θα μπορούσε να είναι το τέταρτο υποτυπώδες δάκτυλο του τυραννόσαυρου. Το αποτύπωμα δημοσιεύθηκε ως ιχνογένος Tyrannosauripus pillmorei το 1994 από τον Μάρτιον Λόκλεϊ και τον Άντριαν Χαντ. Οι Λόκλεϊ και Χαντ πρότειναν ότι είναι πολύ πιθανό το αποτύπωμα να έγινε από Tyrannosaurus rex, πράγμα που θα το έκανε το πρώτο γνωστό αποτύπωμα του είδους. Το αποτύπωμα αποτυπώθηκε σε υγρό περιβάλλον γεμάτο βλάστηση με αβαθή λάσπη. Έχει διαστάσεις 83 cm επί 71 cm.
Ένα δεύτερο αποτύπωμα που ενδέχεται να έγινε από τυραννόσαυρο αναφέρθηκε το 2007 από τον βρετανό παλαιοντολόγο Φιλ Μάνινγκ, από τον σχηματισμό Χελ Κρικ της Μοντάνα. Το δεύτερο ίχνος έχει μήκος 76 cm, μικρότερα από αυτό που περιγράφηκε από τους Λόκλεϊ και Χαντ. Το αν όντως έγινε από τυραννόσαυρο δεν είναι ξεκάθαρο, αν και ο τυραννόσαυρος και ο νανοτύραννος είναι τα μόνα μεγάλα θηριόποδα που είναι γνωστό ότι υπήρξαν στον σχηματισμό Χελ Κρικ. Περαιτέρω μελέτη του αποτυπώματος (πλήρης περιγραφή δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα) θα το συγκρίνει με αυτό που βρέθηκε στο Νέο Μεξικό.

Κίνηση

Υπάρχουν δύο κύρια ζητήματα σχετικά με την ικανότητα κίνησης του τυραννόσαυρου: πόσο καλά μπορούσε να στρίψει, και ποια ήταν η μέγιστη δυνατή ταχύτητά του στην ευθεία. Και τα δύο ερωτήματα είναι σχετικά με τη διαμάχη για το αν ήταν θηρευτής ή πτωματοφάγος.
Ο Τυραννόσαυρος ενδέχεται να ήταν αργός στο να στρίψει, ενδεχομένως να ήθελε ένα με δύο δευτερόλεπτα για να στρίψει μόλις 45°, κίνηση που οι άνθρωποι όντας σε όρθια στάση και χωρίς ουρά είναι ικανοί να πράξουν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η αιτία αυτής της δυσκολίας είναι η ροπή αδράνειας, καθώς μεγάλο ποσοστό της μάζας του τυραννόσαυρου είχε κάποια απόσταση από το κέντρο βάρους του, αν και ενδέχεται να μείωνε την απόσταση καμπυλώνοντας την πλάτη και την ουρά του και κρατώντας το κεφάλι και τα εμπρόσθια άκρα κοντά στο σώμα, κατά τον τρόπο που οι παγοδρόμοι μαζεύουν τα χέρια τους ώστε να περιστρέφονται ταχύτερα.
Οι επιστήμονες έχουν κάνει μεγάλη ποικιλία εκτιμήσεων για την ταχύτητα του τυραννόσαυρου, κυρίως γύρω στα 11 m/s (40 km/h), λίγες μικρότερες στα 5-11 m/s (18-40 km/h) και λίγες  υψηλότερες στα 30 m/s (72 km/h). Οι ερευνητές πρέπει να βασιστούν σε διάφορες τεχνικές εκτιμήσεων διότι, ενώ υπάρχουν πολλές ακολουθίες ιχνών μεγάλων θηριόποδων από βάδισμα, μέχρι τώρα δεν έχουν βρεθεί ακολουθίες από θηριόποδα που τρέχουν και αυτή η απουσία ενδέχεται να υποδεικνύει ότι δεν έτρεχαν. Οι επιστήμονες που θεωρούν ότι ο τυραννόσαυρος ήταν ικανός να τρέχει, επισημαίνουν ότι τα κούφια οστά και άλλα χαρακτηριστικά θα έκαναν ελαφρύτερο το σώμα και θα κρατούσαν το βάρος ενός ενήληκα περίπου στους 4,5 τόνους, ή ότι άλλα ζώα όπως οι στρουθοκάμηλοι και τα άλογα με μακρυά και εύκαμπτα πόδια είναι ικανά να επιτυγχάνουν υψηλές ταχύτητες με βραδύτερους αλλά μακρύτερους διασκελισμούς. επιπροσθέτως, κάποιοι έχουν επισημάνει ότι ο τυραννόσαυρος είχε σχετικά μεγαλύτερους μύες από οποιοδήποτε σημερινό ζώο, πράγμα που θα μπορούσε να του επιτρέπει να τρέξει με ταχύτητες 40-70 km/h.
Οι Τζακ Χόρνερ και Ντον Λέσεμ αντέτειναν το 1993 ότι ο τυραννόσαυρος ήταν βραδυκίνητος και ότι πιθανότατα δεν μπορούσε να τρέξει (σε καμία φάση των διασκελισμών του και τα δύο πόδια να είναι στον αέρα), επειδή η αναλογία του μηρού με την κνήμη ήταν μεγαλύτερη από 1, όπως στα περισσότερα μεγάλα θηριόποδα και αντίστοιχα με τους σύγχρονους ελέφαντες. Ωστόσο το 1998 ο Χολτς επισήμανε ότι οι τυραννοσαυρίδες και κάποιες στενά συγγενικές ομάδες είχαν σημαντικά μακρύτερα συστατικά του ακραίου ποδιού σε σχέση με το μήκος του μηρού από ότι τα περισσότερα άλλα θηριόποδα, και ότι οι τυραννοσαυρίδες και οι στενοί συγγενείς του είχαν σφιχτά αρθρωμένο μετατάρσιο ο οποίος μετέδιδε πιο αποδοτικά κινητικές δυνάμεις από την πατούσα στο κάτω πόδι από ότι στα πρωιμότερα θηριόποδα. Συνεπώς συμπέρανε ότι οι τυραννοσαυρίδες και οι στενοί συγγενείς τους ήταν τα ταχύτερα μεγάλα θηριόποδα.
Ο Κρίστιανσεν το 1998 εκτίμησε ότι τα οστά του ποδιού του τυραννόσαυρου δεν ήταν σημαντικά πιο ισχυρά από αυτά των ελεφάντων, οι οποίοι έχουν σχετικά περιορισμένη μέγιστη ταχύτητα και στην πραγματικότητα δεν τρέχουν ποτέ (δεν υπάρχει φάση όπου όλα τα πόδια βρίσκονται στον αέρα), και έτσι πρότεινε ότι η μέγιστη ταχύτητα του δεινόσαυρου θα ήταν περίπου 11 m/s (40 km/h), η οποία είναι περίπου η ταχύτητα ενός ανθρώπου δρομέα. Σημείωσε επίσης όμως ότι τέτοιου είδους εκτιμήσεις βασίζονται σε πολλές αμφίβολες υποθέσεις.
Ο Φάρλοου και οι συνάδελφοί του το 1995 διατύπωσαν την άποψη ότι ένας τυραννόσαυρος βάρους 5,4 έως 7,3 τόννων θα τραυματίζονταν κρίσιμα ή θανατηφόρα αν έπεφτε καθώς κινούνταν γρήγορα, καθώς ο θώρακάς του θα χτυπούσε στο έδαφος δεχόμενος επιβράδυνση της τάξεως των 6 g (έξι φορές η επιτάχυνση της βαρύτητας ή περίπου 60 m/s²) ενώ τα μικροσκοπικά χέρια του δεν θα μπορούσαν να μειώσουν τις επιπτώσεις της σύγκρουσης. Ωστόσο είναι γνωστό ότι οι καμηλοπαρδάλεις καλπάζουν με ταχύτητα 50 km/h παρά το ρίσκο να σπάσουν κάποιο πόδι ή κάτι χειρότερο, το οποίο μπορεί να αποβεί θανατηφόρο ακόμα και σε ένα ασφαλές περιβάλλον όπως ένας ζωολογικός κήπος. Συνεπώς είναι αρκετά πιθανό ότι ένας τυραννόσαυρος επίσης κινούνταν γρήγορα αν αυτό ήταν αναγκαίο παρά τους κινδύνους.
Πιο πρόσφατη έρευνα στην κίνηση του τυραννόσαυρου δεν υποστηρίζει ταχύτητες πάνω από 40 km/h, ήτοι μέτρια ταχύτητα τρεξίματος. Για παράδειγμα σε μία εργασία του 2002 στο περιοδικό Nature χρησιμοποιήθηκε ένα μαθηματικό μοντέλο (βαθμονομημένο με βάση τρία σύγχρονα ζώα, αλιγάτορες, κοτόπουλα και άνθρώπους, και αργότερα σε άλλα οκτώ όπως εμού και στρουθοκάμηλους) ώστε να υπολογιστούν οι απαιτούμενοι μύες των ποδίών για γρήγορο τρέξιμο (πάνω από 40 km/h). Διαπίστωσαν ότι μέγιστες ταχύτητες άνω των 40 km/h ήταν μη εφικτές καθώς θα απαιτούνταν πολύ μεγάλοι μύες ποδιών (πάνω από το 40-86% της συνολικής μάζας σώματος). Ακόμα και μέτρια γρήγορες ταχύτητες θα απαιτούσαν μεγάλου μύες στα πόδια. Το ζήτημα είναι δύσκολο να επιλυθεί καθώς δεν είναι γνωστό πόσο μεγάλοι ήταν οι μύες στην πραγματικότητα. Αν ήταν μικρότεροι από αυτό που εκτιμάται, πιθανή θα ήταν μόνο ταχύτητα 18 km/h βαδίζοντας.
Μία μελέτη του 2007 χρησιμοποίησε μοντέλα σε υπολογιστή για την εκτίμηση της ταχύτητας τρεξίματος, βασίστηκε σε δεδομένα που πάρθηκαν κατευθείαν από απολιθώματα ώστε να εξάγει το συμπέρασμα ότι ο Tyrannosaurus rex είχε μέγιστη ταχύτητα τρεξίματος περίπου 8 m/s (29 km/h). Ένας μέσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής μπορεί να τρέξει ελαφρώς βραδύτερα ενώ ένας δρομές μπορεί να φτάσει τα 12 m/s (43 km/h). Τα ίδια υπολογιστικά μοντέλα προβλέπουν μέγιστη ταχύτητα για κομψόγναθο 3 kg, 17,8 m/s (64 km/h). (πιθανώς νεαρό άτομο).
Αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Τυραννόσαυρος δεν ήταν ικανός να τρέξει υπολογίζουν τη μέγιστη ταχύτητά του σε περίπου 17 km/h. Και έτσι η ταχύτητα παραμένει μεγαλύτερη από αυτή την οποία θα ανέπτυσσαν τα πιθανά θηράματά του, αδροσαυρίδες και κερατόψια. Επιπροσθέτως, κάποιοι υποστηρικτές της ιδέας ότι ο τυραννόσαυρος ήταν θηρευτής, ισχυρίζονται ότι η ταχύτητα τρεξίματός του δεν είναι σημαντική, καθώς μπορεί να ήταν χαμηλή, ωστόσο θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη από τα πιθανά θηράματά του. Εντούτοις το 2000 οι Πολ και Κρίστιανσεν διατύπωσαν την άποψη ότι τα μεταγενέστερα κερατόψια είχαν όρθια εμπρόσθια άκρα και ότι τα μεγαλύτερα είδη ενδεχομένως να ήταν τόσο γρήγορα όσο οι σύγχρονοι ρινόκεροι. Επουλωμένες πληγές από δαγκώματα τυραννόσαυρου σε απολιθώματα κερατόψιων έχουν ερμηνευθεί ως στοιχεία επιθέσεων σε ζώντα κερατόψια. Αν λοιπόν τα κερατόψια που ζούσαν μαζί με τον τυραννόσαυρο ήταν γρήγορα, το γεγονός αυτό δημιουργεί αμφιβολίες για το επιχείρημα ότι ο Τυραννόσαυρος δεν θα πρέπει να ήταν ταχύς ώστε να συλλάβει τη λεία του.

Κανιβαλισμός

Μία μελέτη των Κούρι, Χόρνερ, Έρικσον και Λόνγκριτς το 2010 προέταξε τα στοιχεία για κανιβαλισμό στο γένος Tyrannosaurus. Μελέτησαν κάποια δείγματα τυραννόσαυρου με σημάδια από δόντια στα οστά, τα οποία αποδίονται στο ίδιο γένος. Τα σημάδια αναγνωρίστηκαν στον μηρό, στα οστά της πατούσας και στα μετατάρσια, και αυτό θεωρήθηκε στοιχείο ευκαιριακής πτωματοφαγίας παρά ως στοιχείο ενδοειδικής αψιμαχίας. Σε μία αψιμαχία, θα ήταν πολύ δύσκολο ο ένας τυραννόσαυρος να καταφέρει να δαγκώσει τον άλλον στα πόδια, και έτσι το πιθανότερο είναι οι δαγκωματιές να έγιναν σε πτώμα. Καθώς τα σημάδια παρατηρήθηκαν σε τμήματα του σώματος με σχετικά λίγη ποσότητα σάρκας, έχει υποτεθεί ότι ο τυραννόσαυρος τρεφόταν σε ένα πτώμα του οποίου οι περισσότερες σάρκες είχαν ήδη φαγωθεί. Η ομάδα ήταν ανοιχτή στην πιθανότητα  ότι και άλλοι τυρανοσαυρίδες προέβαιναν σε κανιβαλισμό.

Ιστορία

Ο Χένρι Φέρφιλντ Όσμπορν, πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, ονόμασε τον Τυραννόσαυρο ρεξ το 1905. Το όνομα γένους προέρχεται από τα ελληνικά τύραννος και σαύρος. Ο Όσμπορν χρησιμοποίησε τη λατινική λέξη rex, που σημαίνει βασιλιάς, για το όνομα είδους. Αμφότερα δόθηκαν για να δοθεί έμφαση στο μέγεθος του ζώου και την αντιλαμβανόμενη κυριαρχία του στα υπόλοιπα είδη της εποχής του.

Τα πρώτα ευρήματα

Δόντια που πλέον θεωρείται ότι ανήκουν σε Tyrannosaurus rex βρέθηκαν στο 1874 από τον Α. Λέικς κοντά στο Γκόλντεν του Κολοράντο. Τη δεκαετία του 1890, ο Τζ. Μπ. Χάτσερ συνέλεξε μετακρανιακά στοιχεία στο ανατολικό Γουαϊόμινγκ. Τα απολιθώματα θεωρήθηκε ότι ανήκαν σε ένα μεγάλο είδος Ορνιθόμιμου (Ornithomimus grandis) αλλά πλέον πιστεύεται ότι ανήκουν σε Tyrannosaurus rex. Θραύσματα σπονδύλων που βρέθηκαν από τον Ε. Ντ. Κόουπ στη δυτική Νότια Ντακότο το 1892 και ονομάστηκαν Manospondylus gigas, επίσης έχουν αναγνωριστεί ως σπόνδυλοι Tyrannosaurus rex.
Ο Μπάρνουμ Μπράουν, βοηθός διευθυντή του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, βρήκε τον πρώτο τμηματικό σκελετό ενός Tyrannosaurus rex στο ανατολικό Γουαϊόμινγκ το 1900. Ο Χ.Φ. Όσμπορν αρχικά ονόμασε τον σκελετό Dynamosaurus imperiosus σε μία διατριβή του το 1905. Ο Μπράουν βρίκε ακόμα ένα τμηματικό σκελετό στον Σχηματισμό Χελ Κρικ στη Μοντάνα το 1902. Ο Όσμπορν χρησιμοποίησε αυτόν τον σκελετό ως ολότυπο για να περιγράψει τον Tyrannosaurus rex στην ίδια διατριβή στην οποία περιέγραψε τον D. imperiosus. Το 1906, ο Όσμπορν αναγνώρισε τα δύο ως συνώνυμα, και επέλεξε το Tyrannosaurus ως έγκυρο όνομα. Το αρχικόυλικό του Dynamosaurus βρίσκεται στις συλλογές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο.
Συνολικά, ο Μπράουν βρήκε πέντε τμηματικούς σκελετούς Τυραννόσαυρου. Το 1941, ο σκελετός που βρήκε ο Μπράουν το 1902 πουλήθηκε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κάρνεγκι του Πίτσμπουργκ της Πενσιλβάνιας. Ο τέταρτος και μεγαλύτερος σκελετός που βρήκε ο Μπράουν εκτίθεται στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκ.
Αν και υπάρχουν πολυάριθμοι σκελετοί ανά τον κόσμο, μόνο ένα ίχνος έχει καταγραφεί, και αυτό στο Philmont Scout Ranch στο βορειοανατολικό Νέο Μεξικό. Ανακαλύφθηκε το 1983 και αναγνωρίστηκε και καταγράφηκε το 1994.

Αξιοσημείωτα δείγματα

Η Σου Χέντρικσον, ερασιτέχνης παλαιοντολόγος, ανακάλυψε τον πλέον ολοκληρωμένο (περίπου 85%) και, μέχρι το 2001, τον μεγαλύτερο σκελετό Τυραννόσαυρου στον Σχηματισμό Χελ Κρικ κοντά στο Φέιθ της Νότιας Ντακότας, στις 12 Αυγούστου του 1990. Αυτός ο Τυραννόσαυρος, που πήρε το παρατσούκλι «Sue» προς τιμήν της, ήταν το αντικείμενο μεγάλης διαμάχης για την ιδιοκτησία του. Το 1997 η διαμάχη διευθετήθηκε υπέρ του Μόρις Ουίλιαμς, ιδιοκτήτη της γης όπου βρέθηκε. Τα απολιθώματα αγοράστηκαν από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Φιλντ (Field Museum of Natural History) σε πλειστηριασμό για 7,6 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντας έτσι τη «Sue» τον πιο ακριβό σκελετό δεινοσαύρου έως τώρα. Από το 1998 έως το 1999 οι παρασκευαστές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Φιλντ ξόδεψαν πάνω από 25.000 εργατοώρες για να αποσπάσουν από τον βράχο κάθε ένα από τα οστά. Έπειτα αυτά στάλθηκαν στο Νιου Τζέρσεϊ όπου συναρμολογήθηκαν, και στάλθηκαν πίσω στο Σικάγο. Ο συναρμολογημένος σκελετός παρουσιάστηκε στο κοινό στις 17 Μαΐου του 200 στη μεγάλη αίθουσα του μουσείου (Stanley Field Hall). Μελέτη στα απολιθωμένα οστά του δείγματος έδειξε ότι η «Sue» έφτασε το πλήρες μέγεθός της σε ηλικία 19 ετών και πέθανε σε ηλικία 28, η μεγαλύτερη ηλικία τυραννόσαυρου που είναι γνωστή. Προηγούμενες υποθέσεις ότι η Sue πέθανε από δάγκωμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού δεν επιβεβαιώθηκαν. Αν και μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν πολλές παθολογίες στον σκελετό, δεν βρέθηκαν σημάδια από δάγκωμα. Τα τραύματα στο πίσω μέρος του κρανίου μπορεί να προκλήθηκαν από ποδοπάτημα μετά θάνατον. Σύμφωνα με πρόσφατες υποθέσεις η Sue ενδέχεται να πέθανε από ασιτία μετά από παρασιτική μόλυνση που προήλθε από κατανάλωση ασθενούς σάρκας. Η επακόλουθη μόλυνση θα προκάλεσε φλεγμονή του λάρυγγα, οδηγώντας τελικώς την Sue στη λιμοκτονία λόγο αδυναμίας κατάποσης. Αυτή η υπόθεση στηρίζεται στις λείες οπές στο κρανίο της που είναι παρόμοιες με αυτές που προκαλούνται σε σύγχρονα πτηνά που μολύνονται από το ίδιο παράσιτο.
Ένας άλλος Τυραννόσαυρος με το παρατσούκλι «Stan» προς τιμήν του ερασιτέχνη παλαιοντολόγου Σταν Σάκρισον (Stan Sacrison) βρέθηκε στον σχηματισμό  Χελ Κρικ κοντά στο Μπάφαλο της Νότιας Ντακότας την άνοιξη του 1987. Δεν συνελέγη παρά το 1992, καθώς από λάθος θεωρήθηκε σκελετός τρικεράτοπα. Ο Stan είναι ολοκληρωμένος σε ποσοστό 63% και εκτίθεται στο Ινστιτούτο Γεωλογικών Ερευνών Μπλακ Χιλς ( Black Hills Institute of Geological Research) στο Χιλς Σίτι της Νότιας Ντακότας, μετά από εκτεταμένη παγκόσμια περιοδεία που διήρκεσε από το 1995 έως το 1996. Και σε αυτόν τον Τυραννόσαυρο έχουν βρεθεί πολλές παθολογίες στα οστά του, όπως σπασμένα και γιατρεμένα πλευρά, σπασμένος και γιατρεμένος λαιμός και μία θεαματική οπή στο πίσω μέρος του κρανίου, σχεδόν όσο το μέγεθος ενός δοντιού Τυραννόσαυρου.
Το καλοκαίρι του 2000, ο Τζακ Χόρνερ ανακάλυψε πέντε σκελετούς Τυραννόσαυρου κόντά στο Φράγμα Φορτ Πεκ της Μοντάνα. Ένα από δείγματα, το αποκαλούμενο «C. rex» έχει αναφερθεί ότι είναι πιθανός ο μεγαλύτερος Τυραννόσαυρος που βρέθηκε ποτέ.
To 2001, ανακαλύφθηκε ένας κατά 50% πλήρης σκελετός  νεαρού Τυραννόσαυρου στον σχηματισμό Χελ Κρικ στη Μοντάνα, από μία ομάδα του 
Burpee Museum of Natural History από το Ρόκφορντ του Ιλινόις. Ο δεινόσαυρος ονομάστηκε Jane, και αρχικά θεωρήθηκε ότι πρόκειται για τον πρώτο γνωστό σκελετό του πυγμαίου τυραννοσαυρίδη Νανοτύρρανου, όμως επακόλουθη έρευνα έδειξε ότι είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για νεαρό Τυραννόσαυρο. Είναι ο πλέον ολοκληρωμένος και καλύτερα διατηρημένος σκελετός νεαρού ατόμου που είναι γνωστός έως σήμερα. Η Jane εξετάστηκε από τον Τζακ Χόρνερ, τον Πετ Λάρσον, τον Ρόμπερτ Μπάκερ, τον Γκρεγκ Έρικσον και άλλους αναγνωρισμένους παλαιοντολόγους, εξαιτίας της μοναδικότητας της ηλικίας της. Ο σκελετός εκτείθεται σήμερα στο Burpee Museum of Natural History στο Ρόκφορντ του Ιλινόις.
Σε ένα δελτίο τύπου που εκδόθηκε στις 7 Απριλίου του 2007, το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μοντάνα αποκάλυψε ότι κατέχει το μεγαλύτερο κρανίο Τυραννόσαυρου που έχει ανακαλυφθεί. Το κρανίο ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1960 και ανακατασκευάστηκε μόλις πρόσφατα ενώ έχει μήκος 141 cm και συγκρινόμενο με τo κρανίο της Sue έχει διαφορά 6.5%.

Εμφανίσεις στη μαζική κουλτούρα

Από την πρώτη φορά που περιγράφηκε το 1905, ο Tyrannosaurus rex έχει γίνει το πλεον ευρέως αναγνωριζόμενο είδος στη μαζική κουλτούρα. Είναι ο μόνος δεινόσαυρος που είναι κοινώς γνωστός στο ευρύ κοινό με το πλήρες επιστημονικό του όνομα (διώνυμο) (Tyrannosaurus rex), ενώ η επιστημονική συντομογραφία T. rex τυγχάνει επίσης ευρείας χρήσης. Ο Ρόμπερτ Μπάκερ το αναφέρει αυτό στο έργο του The Dinosaur Heresies και εξηγεί ότι ένα όνομα όπως το «Tyrannosaurus rex είναι απλώς ακαταμάχητο για τη γλώσσα.»