Λεοπόλδος αντιβασιλιάς της Βαυαρίας

Τα νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε στο Βύρτσμπουργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Μαξιμιλιανός Β΄ της Βαυαρίας και ο Όθων της Ελλάδας. Επειδή ο Όθωνας δεν είχε τέκνα, ο Λεοπόλδος ήταν διάδοχος της Ελλάδας. Όμως το 1862 εκτοπίστηκε ο Όθωνας και απεβίωσε μετά από πέντε έτη.
Από τα 14 έτη του εντάχθηκε στον Βαυαρικό στρατό και το 1835 έγινε λοχαγός του πυροβολικού. Κατά την επανάσταση του 1848 μεσολάβησε και κατεύνασε μία μερίδα δυσαρεστημένων πολιτών μαζί με τον πατέρα του. Στη βασιλεία του αδελφού του Μαξιμιλιανού Β΄ (1848-64) δεν είχε κάποια δραστηριότητα. Κατά την περίοδο του ανιψιού του όμως Λουδοβίκου Β΄ (1864-86) έπρεπε να τον εκπροσωπεί, καθώς εκείνος έλειπε συχνά στο εξωτερικό. Το 1866 ήταν αντισυνταγματάρχης και το 1869 έγινε γενικός επιθεωρητής του Βαυαρικού Στρατού. Το 1870-1871 αντιπροσώπευσε τη Βαυαρία στο Γενικό Επιτελείο της Γερμανίας. Με αυτή την ιδιότητα παρέδωσε τη δήλωση του Λουδοβίκου Β΄, που ενέκρινε τη δημιουργία μίας Γερμανικής Αυτοκρατορίας με αυτοκράτορα τον Πρώσο βασιλιά. Ο ίδιος όμως λυπήθηκε για την απώλεια της ανεξαρτησίας της Βαυαρίας και δεν παρευρέθηκε στην ανακήρυξη του Γουλιέλμου ως αυτοκράτορα στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Έτσι τον Λουδοβίκο Β΄ τον εκπροσώπησε ο αδελφός του Όθων, που μετά επέκρινε τον εορτασμό ως επιδεικτικό και άκαρδο. Το 1876 ο Λεοπόλδος ορίστηκε στρατάρχης.

Η περίοδος της αντιβασιλείας του

Στις 10 Ιουνίου 1886 ανακοινώθηκε για τον ανιψιό του Λουδοβίκο Β΄ ότι είναι διανοητικά μη ικανός και ο Λεοπόλδος ανέλαβε αντιβασιλιάς. Η συμμετοχή του Λεοπόλδου σε αυτό είναι ακόμη αμφιλεγόμενη. Έπειτα από λίγες ημέρες ο Λουδοβίκος Β΄ απεβίωσε μυστηριωδώς και ο αδελφός του Όθων τον διαδέχθηκε. Όμως ο Όθων ήταν επίσης, αν όχι περισσότερο, διανοητικά μη ικανός να κυβερνήσει, έτσι ο Λεοπόλδος παρέμεινε αντιβασιλιάς. Ορισμένοι τον κατηγόρησαν ότι συμμετείχε στη δολοφονία του Λουδοβίκου Β΄, αλλά σύντομα ο αξιοπρεπής και καταδεκτικός πρίγκιπας έγινε ένας από τους πιο δημοφιλής ηγεμόνας της Βαυαρίας. Από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να ανοίξουν πολλά από τα ανάκτορα του ανιψιού του στο κοινό (1 Αυγούστου 1886). 
Η πολιτική του ήταν παθητική. Οι κυβερνήσεις σταδιακά απομακρυνόταν από την προηγούμενη αντικαθολική πολιτική. Το 1912 διόρισε πρωθυπουργό τον κεντρώο Γκέοργκ φον Χέρτλινγκ, του οποίου το κόμμα ήταν το μεγαλύτερο του κοινοβουλίου. Οι σχέσεις της Βαυαρίας με την Πρωσία παρέμειναν ψυχρές, αφού η πρώτη είχε αγανακτήσει με την στρατηγική κυριαρχία της δεύτερης επί της Γερμανίας. Το 1912 διαγνώσθηκε βρογχίτιδα και ο Λεοπόλδος απεβίωσε. Ετάφη στην κρύπτη της Τεατίνεκιρχε στο Μόναχο. Στην αντιβασιλεία τον διαδέχθηκε ο γιος του ως το 1913, οπότε εκτόπισε ον Όθωνα και έγινε βασιλιάς ως Λουδοβίκος Γ΄. 
Κατά την εποχή του πρίγκιπα - αντιβασιλιά όπως καθιερώθηκε να λέγεται, η απάθεια του Λεοπόλδου έκανε σταδιακά τα συμφέροντα τη Βαυαρίας να τίθενται πίσω από αυτά της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Το άδοξο τέλος του Λουδοβίκου Β΄ και η τροποποίηση του Συντάγματος του 1913, που μετάτρεψε τη συνταγματική μοναρχία σε κοινοβουλευτική, θεωρούνται από τους ιστορικούς οι δύο αιτίες που έκαναν να λήξη αθόρυβα η βασιλεία στη Βαυαρία: η επανάσταση του 1918 δεν είχε αντίδραση. Έπειτα από το πέρασμα των ετών, αφού κάποιος θρηνήσει για τον παραμυθένιο βασιλιά Λουδοβίκο Β΄, τα 26 έτη της αντιβασιλείας του σεμνού, ικανού και δημοφιλούς Λεοπόλδου μοιάζουν νοσταλγικά ως η χρυσή εποχή της Βαυαρίας.