Republic P-43 Lancer

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Η Seversky Aircraft Company, που το 1939 μετονομάστηκε σε Republic, δημιούργησε με ίδιους πόρους σειρά μαχητικών με βάση το P-35, που συνδύαζαν διαφορετικούς κινητήρες και διάφορες τροποποιήσεις. Αυτά ήταν τα: AP-2, AP-7, AP-4, AP-9, XP-41 καθώς και το ναυτικό μαχητικό NF-1 (Naval Fighter 1). Σημαντικότερο εξ αυτών ήταν το AP-4, που αποτέλεσε την βάση για τα μελλοντικά μαχητικά της εταιρείας. Το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό του ήταν η χρήση του κινητήρα Pratt & Whitney R-1830-SC2G μαζί με υπερσυμπιεστή, χάρη στον συνδυασμό των οποίων έφτανε τους 1200 hp. Ο υπερσυμπιεστής ήταν βελτιστοποιημένος από την Boeing, που τον αξιοποίησε στο νέο στρατηγικό της βομβαρδιστικό, το περίφημο B-17 Flying Fortress. Ο υπερσυμπιεστής είχε τραβήξει το ενδιαφέρον πολλών άλλων εταιρειών αεροναυπηγικής.
Τα XP-41 και AP-4 ήταν σχεδιαστικά σχεδόν πανομοιότυπα. Το μοναδικό AP-4 συνετρίβη στις 22 Μαρτίου 1939, όταν εν πτήσει έπιασε φωτιά ο κινητήρας και ο πιλότος του αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει. Παρά την απώλεια, η USAAC έδειξε ενδιαφέρον για την συνέχιση του προγράμματος ανάπτυξης του μαχητικού με το συγκεκριμένο προωστικό σύστημα, ζητώντας τον Μάιο του ίδιου έτους την κατασκευή 13 πρωτοτύπων YP-43.

Το YP-43

Το YP-43 διαφοροποιούνταν από το AP-4 στην άτρακτο, που είχε razorback μορφή, με επιμήκη ράχη που εκτείνονταν από το πίσω μέρος του πιλοτηρίου μέχρι το ουραίο. Η εισαγωγή αέρα του κινητήρα μεταφέρθηκε στο κάτω μέρος του, με αποτέλεσμα το μαχητικό να έχει κάλυμμα κινητήρα με χαρακτηριστικό οβάλ σχήμα. Το YP-43 προωθούνταν από αερόψυκτο 14-κύλινδρο αστεροειδή κινητήρα R-1830-35 με υπερσυμπιεστή General Electric B-2. Η μέγιστη ισχύς ήταν 1200 hp. Ο κινητήρας έστρεφε τρίφυλλη έλικα μεταβλητού βήματος. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο συγχρονισμένα πολυβόλα των 12,7 mm στην άτρακτο και από ένα πολυβόλο των 7,62 mm σε κάθε πτέρυγα.
Το πρώτο από τα 13 YP-43 παραδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1940 και το τελευταίο τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Κατά την διάρκεια των δοκιμών τα μαχητικά πολύ συχνά ανατρέπονταν στην προσγείωση και την απογείωση, πρόβλημα που λύθηκε με τον επανασχεδιασμό του ουραίου τροχού. Παρόλο που το αεροσκάφος είχε καλύτερες επιδόσεις από αυτές που ζητούσε η USAAC, το 1941 ήταν σαφές ότι είχε πια ξεπεραστεί τεχνολογικά από τις εξελίξεις στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό. Δεν ήταν ευέλικτο, δεν διέθετε θωράκιση για προστασία του πιλότου, ούτε αυτοφρασσόμενες δεξαμενές καυσίμου. Η USAAC έκρινε ότι το αεροσκάφος και το προγενέστερο P-35 είχαν εξαντλήσει σχεδιαστικά το δυναμικό τους και επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη του σύγχρονου και πολλά υποσχόμενου P-47 Thunderbolt.

Παραγωγή

Τα αεροσκάφη παραγωγής ονομάστηκαν Lancer και ήταν πανομοιότυπα με τα YP-43. Οι παραδόσεις ξεκίνησαν στις 16 Μαΐου και ολοκληρώθηκαν στις 28 Αυγούστου 1941. Καθυστερήσεις στην ανάπτυξη του Thunderbolt οδήγησαν την USAAC στην παραγγελία επιπλέον 80 P-43J, με κινητήρα Pratt & Whitney R-2180-1 Twin Hornet των 1400 hp. Οι επιδόσεις σε μεγάλο ύψος ήταν καλύτερες με αυτόν τον κινητήρα. Επίσης ενισχύθηκε ο οπλισμός, που πλέον αποτελούνταν μόνο από πολυβόλα των 12,7 mm (τα ελαφρύτερα των 7,62 mm στις πτέρυγες αντικαταστάθηκαν). Η USAAC έδωσε νέα ονομασία σε αυτή την έκδοση, καλώντας το αεροσκάφος P-44 Rocket. Παρόλα αυτά η επιχειρησιακή εμπειρία από την Ευρώπη, όπου ο πόλεμος μαίνονταν από το 1939, έδειχνε ότι το P-43 και το προτεινόμενο P-44 ήταν ήδη ξεπερασμένα τεχνολογικά, με συνέπεια την ακύρωση του δεύτερου πριν ακόμα κατασκευαστεί το πρωτότυπο.
Ο Alexander Kartveli και οι ομάδα του εστίασαν τις προσπάθειές τους στο προηγμένο AP-10/XP-47, που εξελίχθηκε στο περίφημο μαχητικό P-47 Thunderbolt. Μέχρι να καταστεί διαθέσιμος ο κινητήρας Pratt & Whitney R-2800 των P-47, αποφασίστηκε η κατασκευή ακόμα 54 P-43 για να παραμείνει η γραμμή παραγωγής της Republic ανοικτή. Σε αυτά προστέθηκαν 125 P-43A-1 που παραδόθηκαν στην Κίνα στα πλαίσια του προγράμματος Lend-Lease. Επί της ουσίας ήταν πανομοιότυπα με τα P-43A και εξωτερικά δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει τις δύο εκδόσεις. Σε πολλά προστέθηκε θωράκιση, όμως το κατά πόσον αυτή προέρχεται από την κατασκευάστρια ή τοποθετήθηκε αυτοσχέδια μετά την παράδοση τους παραμένει ασαφές. Μέχρι το 1942 κατασκευάστηκαν συνολικά 272 P-43 όλων των εκδόσεων.

Επιχειρησιακή ιστορία

Τα P-43 του προγράμματος Lend-Lease παραδόθηκαν στην Κίνα μέσω της περίφημης αεροπορικής μονάδας Flying Tigers, η οποία αποτελούνταν από Αμερικανούς εθελοντές που πολεμούσαν τους Ιάπωνες στην Ασία πριν την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο. Διοικητής των Flying Tigers ήταν ο περίφημος Claire Chennault. Οι Αμερικανοί πιλότοι πετούσαν τα P-43 από τα σημεία παραλαβής στα κινεζικά αεροδρόμια. Έκαναν θετικά σχόλια για τις επιδόσεις των P-43 σε μεγάλο ύψος καθώς και για τον αερόψυκτο κινητήρα τους, που ήταν λιγότερο ευάλωτος συγκριτικά με τον υδρόψυκτο των Curtiss P-40. Από την άλλη πλευρά, ο υπερσυμπιεστής αποδείχθηκε αναξιόπιστος και υπήρχαν συνεχώς διαρροές καυσίμου. Το Ιούνιο του 1942 ο πιλότος Robert L. Scott πετώντας με P-43 φωτογράφησε τις κορυφές του όρους Έβερεστ 13000 m, επιδεικνύοντας για ακόμα μία φορά τις ικανότητες του αεροσκάφους σε μεγάλα ύψη. Σε κινεζική υπηρεσία τα P-43 δεν απέδωσαν καλά διότι ήταν ευάλωτα στα εχθρικά πυρά, με αποτέλεσμα να αποσυρθούν από την ενεργό δράση το 1944. Η στοιχειώδης θωράκιση των P-43A-1 αποδείχθηκε ανεπαρκής. Επιπλέον είχαν ίδιους κινητήρες με τα απολύτως αναγκαία μεταγωγικά Douglas C-47, με συνέπεια τα εναπομείναντα να καθηλωθούν.
Η USAAC θεωρούσε εξ αρχής το P-43 απαρχαιωμένο και το αξιοποίησε μόνο σαν εκπαιδευτικό. Το φθινόπωρο του 1942 όλα τα P-43 σε υπηρεσία με την USAAF (η USAAC έγινε USAAF τον Ιούνιο του 1941) μετονομάστηκαν σε RP-43, με το γράμμα "R" να υποδηλώνει ότι ήταν ακατάλληλα για πολεμικές επιχειρήσεις. Σχεδόν όλα τα αεροσκάφη που δεν στάλθηκαν στην Κίνα μετατράπηκαν σε αναγνωριστικά ενώ παράλληλα συνέχισαν να χρησιμοποιούνται και σαν εκπαιδευτικά. Η USAAF δάνεισε το 1942 οκτώ αναγνωριστικά (τέσσερα P-43A-1 και τέσσερα P-43D) στην Βασιλική Αυστραλιανή Αεροπορία (Royal Australian Air Force, RAAF). Η RAAF τα αξιοποίησε εκτενώς σε αποστολές αναγνώρισης μεγάλης ακτίνας και ύψους πτήσης, μέχρι να επιστρέψει τα έξι που είχαν απομείνει στην USAAF το 1943.