google/wiki40b huggingface dataset:
Εκλαΐκευση της επιστήμης

Η εκλαΐκευση της επιστήμης είναι η παρουσίαση της επιστήμης με τρόπο κατανοητό από το ευρύ κοινό, τον μέσο δηλαδή άνθρωπο, στον οποίο και απευθύνεται. Η εκλαΐκευση της επιστήμης μπορεί να γίνεται σε γραπτή μορφή από επαγγελματίες επιστημονικούς δημοσιογράφους (η επιστημονική δημοσιογραφία είναι ειδικότητα που δεν διδάσκεται στην Ελλάδα) ή σε κάθε είδους μορφή από τους ίδιους τους επιστήμονες. Οι μορφές εκλαϊκεύσεως περιλαμβάνουν τα βιβλία, τα άρθρα σε περιοδικά και ιστοσελίδες, τα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ, και τα μουσεία φυσικών επιστημών.

Λειτουργία

Η εκλαΐκευση της επιστήμης αποτελεί μία γεφύρωση ανάμεσα στην επιστημονική (ερευνητική) βιβλιογραφία ως επαγγελματικό μέσο επιστημονικής έρευνας και στο πεδίο των γενικών πνευματικών και πολιτικών συζητήσεων. Σκοπός της είναι να περιγράψει με περισσότερο κατανοητή γλώσσα τα επιτεύγματα της επιστήμης, μεταδίδοντας αναλλοίωτες τις μεθόδους, την ακρίβεια και το πνεύμα της. Πολλές αντιγνωμίες πάνω σε επιστημονικά θέματα συζητούνται σε εκλαϊκευτικά βιβλία και άρθρα, που συχνά έχουν και φιλοσοφικές προεκτάσεις, όπως ο βιολογικός ντετερμινισμός και οι βιολογικές συνιστώσες της ευφυΐας. Στην πραγματικότητα, η γενικότερη συζήτηση για αυτά τα θέματα αναζωπυρώθηκε από βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης, όπως τα The Mismeasure of Man και The Bell Curve.
Σκοπός της επιστημονικής βιβλιογραφίας είναι η πληροφόρηση των άλλων ερευνητών για τις νέες ανακαλύψεις και συμπεράσματα, καθώς και να πεισθούν οι τελευταίοι για την εγκυρότητά τους και την αποτελεσματικότητα τυχόν νέων μεθόδων. Η εκλαϊκευμένη επιστήμη επιχειρεί να πληροφορήσει και να πείσει ανθρώπους έξω από τα επιστημονικά δρώμενα για τη σημασία των δεδομένων και των σχετικών συμπερασμάτων, τονίζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας. Οι ισχυρισμοί στην επιστημονική βιβλιογραφία είναι συνήθως υπό όρους και διατυπωμένοι με όχι απόλυτο τρόπο, τονίζοντας το ότι οι νέες παρατηρήσεις και αποτελέσματα είναι σε συμφωνία με την καθιερωμένη γνώση. Αντιθέτως, τα εκλαϊκευτικά κείμενα τονίζουν τη μοναδικότητα και τη γενικότητα, έχοντας ένα ύφος πραγματιστικής αυθεντίας, το οποίο απουσιάζει από την επιστημονική (ερευνητική) βιβλιογραφία. Οι συγκρίσεις ανάμεσα στις αρχικές επιστημονικές δημοσιεύσεις, την επιστημονική δημοσιογραφία και την εκλαϊκευμένη επιστήμη συνήθως αποκαλύπτουν κάποιο βαθμό παραμορφώσεως και υπεραπλουστεύσεως, που μπορεί κάποτε να είναι αρκετά έντονος, ακόμα και σε πολιτικώς ουδέτερα επιστημονικά θέματα.
Τα εκλαϊκευμένα έργα μπορεί να είναι γραμμένα από μη επιστήμονες, οι οποίοι ίσως να έχουν περιορισμένη κατανόηση του θέματος που παρουσιάζουν, οπότε μπορεί να είναι δύσκολο για μη ειδικούς να επισημάνουν τυχόν παραπλανητικό περιεχόμενο. Αυτό μπορεί να θολώσει τα όρια ανάμεσα στην καθαυτό επιστήμη και στην ψευδοεπιστήμη.
Ολγκά Ζωρζ-Πικό

Βιογραφία

Η Ζωρζ Πικό γεννήθηκε στη Σαγκάη, κατά την διάρκεια της Ιαπωνικής Κατοχής και ήταν η κόρη του Guillaume Georges-Picot, γάλλου πρεσβευτή στην  Κίνα και της ρωσίδας μητέρας της Anastasia Vyacheslavovna Mironovich. Παρακολούθησε μαθήματα στο Διεθνές Σχολείο της Γενεύης στις αρχές της δεκαετίας του '50 μαζί με την αδελφή της. Παρακολούθησε  επίσης το Γαλλικό λυκείο στη Νέα Υόρκη (Τάξη του 1958). 
Σπούδασε υποκριτική στο Actors Studio στο Παρίσι. Κατά την διάρκεια της καριέρα της πήρε μέρος σε πολλές γαλλικές και αγγλικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Εμφανίστηκε στο περιοδικό Playboy με θέμα "Sex in Cinema" και επίσης στο μπροστινό εξώφυλλο του περιοδικού Adam. 
Η Ζωρζ-Πικό επάσχε από σοβαρή κατάθλιψη, και την Πέμπτη 19 Ιουνίου 1997 στο Παρίσι όπου διέμενε, πήδηξε  από τον 5ο όροφο μιας πολυκατοικίας στον ποταμό Σηκουάνα και σκοτώθηκε.
Δυσθεϊσμός

Ο δυσθεϊσμός είναι είναι η θεολογική άποψη που αντίκειται στον ευθεϊσμό, και σύμφωνα με την οποία ο Θεός δεν είναι πανάγαθος, όπως περιγράφεται στις περισσότερες θρησκείες, αλλά έχει αρνητικά χαρακτηριστικά, και ιδιαίτερα κακία. Μία χαρακτηριστικότατη θρησκεία της οποίας η θεότητα συμφωνεί με τον δυσθεϊσμό είναι ο θειστικός σατανισμός.
Σημαία της Μολδαβίας

Η εθνική σημαία της Μολδαβίας είναι τρίχρωμη: μπλε, κίτρινη και κόκκινη (κάθετες γραμμές από αριστερά προς δεξιά). Εμπεριέχει επίσης το Μολδαβικό έμβλημα (ένας αετός που κρατά ασπίδα με την εικόνα ενός ταύρου) για να ξεχωρίζει από την τρίχρωμη ίδια Ρουμανική σημαία. Το εθνόσημο υπάρχει μόνο στο μπροστινό μέρος της σημαίας. Η Μολδαβία αποτελούσε μέρος της Ρουμανίας μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Μολδαβική γλώσσα είναι ίδια με τη Ρουμανική, εξ ου και η ομοιότητα των σημαιών.
Ρουμανικό συνταγματικό δημοψήφισμα (1991)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα για την έγκριση νέου συντάγματος πραγματοποιήθηκε στη Ρουμανία στις 8 Δεκεμβρίου 1991. Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε από το 79.1% των ψηφοφόρων.
Ιωάννης Ε΄ του Μεκλεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Αικατερίνης των Ασκάνια, κόρης του Έρικ Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ.
Το 1443 απεβίωσε σε ηλικία 25 ετών και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο μικρανιψιός του Αλβέρτος Ζ΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1436 την Άννα, κόρη του Καζιμίρ Ε΄ δούκα τη Πομερανίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Γοδεφρείδος του Σαιντ-Ομέρ

Βιογραφία

Τα μέλη του Οίκου του ήταν κύριοι του Σαιντ-Ομέρ, που τώρα βρίσκεται στη Γαλλία. Ήταν μάλλον γιος του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Μελισέντ ντε Πικινύ.
Η σχέση του με τον Ούγο Α΄ κύριο του Φωκεμπέργκ δεν είναι σαφής. Ο Γοδεφρείδος μάλλον είναι αδελφός του Ούγου Α΄ (ή γιος του).
Μαζί με τον Γουλιέλμο Α΄ και τον Ούγο Α΄ ήλθε στην Παλαιστίνη και κάποιος Γκωτιέ (Gauhier). Επειδή ο Γκωτιέ, εγγονός του Γουλιέλμου Α΄ δεν είχε ακόμη γεννηθεί, το Gauthier μάλλον είναι εσφαλμένη απόδοση του Gaufred, οπότε ο Γοδεφρείδος μάλλον συνόδευσε τον πατέρα του και τον αδελφό του στην Ιερουσαλήμ το 1099, κατά την Α΄ Σταυροφορία.
Ο Ούγος του Παγιάν, πρώτος μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Ναϊτών, αναφέρει ότι ο Γοδεφρείδος ήταν σε τέτοια πενία, που οι δύο τους είχαν ένα μόνο άλογο, έτσι η σφραγίδα των Ναϊτών παριστά δύο άνδρες να ιππεύουν ένα άλογο.
Κώστας Πασαγιάννης

Οικογένεια

Ο Κώστας Πασαγιάννης γεννήθηκε στην Ανδρούσα της Μεσσηνίας το 1872. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του ειρηνοδίκη Γιώργη Πασαγιάννη και της γυναίκας του Αναστασούλας. Ο αδερφός του Κώστα, ο Σπήλιος ήταν λογοτέχνης. Είχε ακόμα δύο μικρότερα αδέρφια τον Άγη και τη Φαλίτσα. Λόγω του επαγγέλματος ο πατέρας του είχε συνεχείς μεταθέσεις, έτσι  ο Κώστας πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στην Καλαμάτα, τη Σπάρτη και τελικά το Γύθειο, όπου και τέλειωσε το Γυμνάσιο.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κώστας Πασαγιάννης, από το 1894 έως το 1900 έζησε καταρχήν στην Αθήνα, με μόνη εξαίρεση τη διετία 1894 - 1896, που είχε πραγματοποιήσει ταξίδι στη Μάνη, για να ασχοληθεί με τη λαογραφική έρευνα. Στην Αθήνα, ο Κώστας φοίτησε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1898. Κατόπιν, ήρθε σε επαφή με λογοτεχνικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Αναγκάστηκε, για να βγάλει τα προς το ζην, να εργαστεί από το 1900 και για τα επόμενα δώδεκα χρόνια ως ειρηνοδίκης. Ως τέτοιος εργάστηκε αρχικά στην Αθήνα και στη συνέχεια στο Ξυλόκαστρο, την Ιθάκη, τη Φολέγανδρο, την Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο. Κατά την παραμονή του στην Κέρκυρα, παντρεύτηκε την κοντέσσα Ειρήνη Καποδίστρια, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά. Εκεί, επίσης, συνδέθηκε στενά με τον Λορέντζο Μαβίλη, όπως και με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη. Το 1912 παραιτήθηκε από το δικαστικό σώμα και στράφηκε στη δημοσιογραφία ως συνεργάτης της εφημερίδας Ακρόπολις μεταξύ άλλων.
Υπήρξε, επίσης, ιδρυτικό μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου και ένθερμος υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Μετά την έκρηξη του κινήματος της Εθνικής Άμυνας, το 1916 κατευθύνθηκε προς τη Θεσσαλονίκη, όπου ανέπτυξε διαφωτιστική δράση ως ιδρυτικό μέλος του Φιλολογικού και Καλλιτεχνικού Συλλόγου. Στην κυβέρνηση Βενιζέλου διετέλεσε, επίσης, τμηματάρχης στην Υπηρεσία Ξένων και Εκθέσεων του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, θέση από την οποία βοήθησε στην οργάνωση του ελληνικού τουρισμού. Αυτή τη θέση τη διατήρησε ισόβια.
Την εμφάνισή του στα γράμματα την πραγματοποίησε το 1892 με την έκδοση του βραχύβιου νεανικού περιοδικού Ηχώ Αθηνών. Αξιοσημείωτη είναι και η σχέση του με την ιδρυτική ομάδου του περιοδικού Η Τέχνη.
Σέντραλ Παρκ (Νέα Υόρκη)

Το Σέντραλ Παρκ (αγγλικά: Central Park, Κεντρικό Πάρκο) είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο (3,41 km²) στη διοικητική περιφέρεια του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Με 25 περίπου εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο, μεταξύ των οποίων και όλες οι στρατιωτικές και διπλωματικές ξένες αποστολές, είναι το πιο πολυσύχναστο πάρκο στις Η.Π.Α  ενώ οι αμέτρητες εμφανίσεις του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές το κατατάσσουν στα πλέον διάσημα πάρκα του κόσμου, καθιστώντας τους Νεοϋορκέζους υπερήφανους γι΄ αυτό.

Γενικά

Τη διαχείριση του πάρκου έχει αναλάβει η ιδιωτική, μη κερδοσκοπική οργάνωση, Central Park Conservancy, με συμβόλαιο από το Τμήμα Πάρκων και Χώρων Αναψυχής του δήμου της Νέας Υόρκης. Το πάρκο περιβάλλουν από βορρά η 110η οδός, από δυτικά η Σέντραλ Παρκ Γουέστ, από νότια η 59η οδός και από ανατολικά η 5η Λεωφόρος. Το πάρκο αναπτύσσεται μεταξύ 110 περίπου οικοδομικών τετραγώνων, επί της οικοδομικής γραμμής των οποίων υψώνονται ουρανοξύστες που παρέχουν ιδιαίτερη θέα. Το πάρκο έχει σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα κήπων Φρέντερικ Λόου Όλμστεντ και τον αρχιτέκτονα Κάλβερτ Βο, με πολλές υψομετρικές διαφορές παρουσιάζοντας μια εξαιρετική φυσικότητα. Έχει κηρυχθεί εθνικό ιστορικό τοπογραφικό μνημείο από το 1963.

Ιστορικό δημιουργίας

Σημειώνεται ότι μέχρι το 1840 η περιοχή που βρίσκεται σήμερα το πάρκο αυτό ήταν βαλτότοπος με πολλά χοιροστάσια. Η Νέα Υόρκη ήταν πολύ μικρότερη σε έκταση και αριθμούσε περίπου τους 300.000 κατοίκους, πολλοί από τους οποίους ήταν μετανάστες, η δε άκρη της πόλης ήταν στη σημερινή 34η οδό. Το 1850 ο πληθυσμός έφθασε τις 500.000. Για πάρκο την εποχή εκείνη οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν το χώρο του νεκροταφείου Γκρηνγούντ του Μπρούκλιν όπου τα παιδιά έπαιζαν ανάμεσα σε μνημεία ενώ διέκοπταν το παιγνίδι σε κάθε νεκρική πομπή. Ανεξάρτητα όμως αυτού τα μαχαιρώματα που συνέβαιναν εκεί την νύκτα είχαν ξεπεράσει κάθε όριο.
Έτσι στις εκλογές του 1851 ο υποψήφιος δήμαρχος Αμβρόσιος Κίρκλαντ που είχε εξαγγείλει δημιουργία νέου πάρκου κέρδισε τις εκλογές και αμέσως έδωσε εντολή για εύρεση χώρου και ανάπτυξη ενός προτύπου πάρκου. Μετά από πολλές προτάσεις επιλέχθηκε μία χέρσα ζώνη στο μέσον και κατά το διάμηκες της νήσου Μανχάταν όπου και η σημερινή θέση. Η δημιουργία του πάρκου αυτού ξεκίνησε το 1857 υπό την επίβλεψη στρατιωτικού μηχανικού και κόστισε αρχικά, μόνο το χωροταξικό του περίπου τα 5.070.000 δολάρια. Ένα ποσό περίπου 1,5 εκατομμύριο δολάρια εισέπραξε τότε ο δήμος από ειδικό φόρο που επέβαλλε ως υπεραξία των γύρω οικοπέδων.

Περιλαμβανόμενοι χώροι

Αν και στα περισσότερα σημεία το πάρκο φαίνεται φυσικό, πρόκειται για σχεδόν εξ ολοκλήρου διαμορφωμένο χώρο. Περιέχει τεχνητές λίμνες, εκτεταμένα μονοπάτια πεζοπορίας, δυο πίστες για πατινάζ, ένα ζωολογικό κήπο, ένα καταφύγιο άγριας ζωής, ένα ανοιχτό θεατρικό χώρο, μεγάλες περιοχές με γρασίδι για σπορ ή ξεκούραση καθώς και παιδικές χαρές. Ο χώρος του πάρκου αποτελεί μια όαση για τα μεταναστευτικά πουλιά ενώ ο μήκους 10 χιλιομέτρων περιμετρικός δρόμος είναι γεμάτος με τζόγκερς, δικυκλιστές και σκέιτερς ιδίως τα Σαββατοκύριακα και μετά τις 7 το απόγευμα που απαγορεύεται η κυκλοφορία των οχημάτων.
Ζεράρ Φιλίπ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις Κάννες και ήταν γιος του δικηγόρου Marcel Philip. Ο πατέρας του νεαρού ηθοποιού θα καταδικαστεί μετά τον πόλεμο ως συνεργάτης των Γερμανών και θα δραπετεύσει στην Ισπανία, αλλά ο Ζεράρ θα διαγράψει αντίθετη πορεία, με φιλίες και δράση στους κόλπους της Γαλλικής αντίστασης. Ως έφηβος πήρε μαθήματα υποκριτικής, ωσότου βρεθεί  στο Παρίσι το 1943, για να σπουδάσει τη θεατρική τέχνη στη Δραματική Σχολή του Ωδείου των Παρισίων. Ήδη το 1942 και σε ηλικία μόλις 19 ετών είχε πραγματοποιήσει την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο Casino de Nice της Νίκαιας  στη θεατρική παράσταση του Αντρέ Ρουσέν Une grande fille toute simple (Μια μεγάλη κοπέλα αρκετά απλοϊκή). Πρώτη του μεγάλη επιτυχία αποτέλεσε ο ρόλος του άγγελου στο θεατρικό έργο του Ζαν Ζιρωντού Σόδομα και Γόμορρα, στο θέατρο Εμπερτό (Théâtre Hébertot) στο Παρίσι το 1943. Ο νεαρός από τις Κάννες προκάλεσε αίσθηση το 1945 ερμηνεύοντας τον Καλιγούλα, στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλμπέρ Καμύ.
Ταξίδεψε σε φημισμένες αίθουσες και σημαντικά φεστιβάλ του κόσμου και ως μέλος του Λαϊκού Εθνικού Θεάτρου του Jean Vilar, ήδη από το 1951, κατέγραψε σημαντικές θεατρικές επιτυχίες στο Φεστιβάλ της Αβινιόν όπως το Prince de Hombourg του Χάινριχ φον Κλάιστ, Le Cid του Πιέρ Κορνέιγ, Ριχάρδος Β´ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Το 1944, είχε ήδη πραγματοποιήσει την πρώτη εμφάνισή του στον κινηματογράφο, ενώ, τρία χρόνια μετά, κατακτά κοινό και κριτική για την ερμηνεία του στην ταινία Διάβολος στη σάρκα, του Claude Autant-Lara, ενός πολύπλευρου κινηματογραφικού δημιουργού, ηθοποιού, ενδυματολόγου και σκηνοθέτη.
Ο Ζεράρ Φιλίπ παντρεύτηκε την συγγραφέα Nicole Fourcade το 1951 και μαζί της απέκτησε δύο παιδιά. Η Nicole Fourcade έγραψε δύο βιογραφίες για τον σύζυγό της το  Souvenirs (1960) και  Le Temps d'un soupir (1963). Ο Ζεράρ Φιλίπ πέθανε από καρκίνο του ήπατος, σε ηλικία 36 ετών, και τάφηκε στο κοιμητήριο Ramatuelle της Βαρ, στη νότια Γαλλία κοντά στη μεσογειακή ακτογραμμή. Θεοποιήθηκε σχεδόν στην πατρίδα του, ίσως λόγω του πρόωρου χαμού του, ένας "Γίγας" της σκηνής και της οθόνης, ευρωπαϊκό ίσως ανάλογο του Τζέιμς Ντιν άλλου αδικοχαμένου, στην αντίκρυ όχθη του Ατλαντικού.
Τ' όνομά του δόθηκε σ' ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ και σε πολλές θεατρικές αίθουσες, κάποιες μακριά από τη Γαλλία, όπως εκείνη του Γαλλικού Ινστιτούτου της Θεσσαλονίκης, όπου σκηνοθετούσε για χρόνια ένας μεγάλος θαυμαστής του, Έλλην εξ Αιγύπτου, ιδρυτικό στέλεχος  και για χρόνια γενικός γραμματέας του ΚΘΒΕ, ο Γιώργος Ιορδανίδης. Ο Ζεράρ Φιλίπ πρόλαβε να εμφανιστεί μπροστά στο ελληνικό κοινό στην Αθήνα, ερμηνεύοντας τον Σιντ (Le Cid), το 1955.
Ακραία σημεία της Κύπρου

Αυτός είναι ένας κατάλογος με τα ακραία σημεία ή άκρα της Κύπρου. Τα σημεία αυτά είναι το βορειότερο, το νοτιότερο, το δυτικότερο και ανατολικότερο σημείο της νήσου Κύπρος και τα παράπλευρων νησίδων που ανήκουν στη Κυπριακή Δημοκρατία. Για ιστορικούς και πολιτικούς λόγους, η Κύπρος εντάσσεται γεωγραφικά, εκτός από την Ασία, και στην Ευρώπη. Με αυτή την συνθήκη, η Κύπρος αποτελεί το νοτιοανατολικότερο άκρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ψηλότερο κορυφή του είναι ο Όλυμπος (1,952 μ.) στην οροσειρά της Τρόοδου, που από άποψη τοπογραφικής προεξοχής αποτελεί το 32ο ψηλότερο όρος στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Παράλληλα το νησί της Κύπρου είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου μετά τη Σαρδηνία και τη Σικελία, ενώ είναι το 81ο μεγαλύτερο νησί σε έκταση στον κόσμο.
Ο Ροζ Πάνθηρας (ταινία, 1963)

Πλοκή

Η Πριγκίπισσα Ντάλα κληρονομεί το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου, τον Ροζ Πάνθηρα, από τον πατέρα της. Ξεφεύγοντας από τα κοσμικά πλήθη δραπετεύει σε ένα χειμερινό Ιταλικό θέρετρο στην Κορτίνα, όπου γνωρίζει τον διάσημο πλέιμποϊ σερ Τσαρλς Λίτον, ή όπως είναι γνωστός ως ο μυστηριώδης εγκληματίας, το Φάντασμα, ο οποίος έχει βάλει το μάτι του το πασίγνωστο διαμάντι και την γοητευτική ιδιοκτήτριά του. Εν τω μεταξύ, ο γκαφατζής επιθεωρητής αστυνομικός Ζακ Κλουζώ βρίσκεται στα ίχνη του Φαντάσματος και της θηλυκής του βοηθού, η οποία δεν είναι άλλη από την σύζυγο του Κλουζώ και ερωμένη του σερ Τσαρλς, η Σιμόν. Καταφθάνοντας στην Κορτίνα, ο σερ Τσαρλς κινεί τις υποψίες του επιθεωρητή Κλουζώ, και σύντομα, ο ανιψιός του σερ Τσαρλς, ο Τζορτζ, ανακαλύπτει την ταυτότητα του περιβόητου θείου του.
Ομπερναί

Ιστορία

Το Ομπερναί εμφανίζεται για πρώτη φορά σε κείμενα του 778. Η πόλη αναφέρεται, τον 8ο αιώνα, ως ιδιοκτησία των δουκών της Αλσατίας και γενέτειρα της προστάτιδας αγίας της Αλσατίας, της Αγίας Οντίλ (Sainte Odil), θυγατέρας του Δούκα Adalric. Στην περιοχή ιδρύονται δύο μονές, του Οενμπούργκ (Hohenbourg) (μονή της Αγίας Οντίλ) και του Νιντερμύνστερ (Niedermunster), που ίδρυσαν η Αγία και ο πατέρας της.
Στα τέλη του 11ου αιώνα η δυναστεία των Χοενστάουφεν κατασκευάζει ένα κάστρο στην περιοχή. Το 1240 αποδίδει στον οικισμό που δημιουργείται από το κάστρο το προνόμιο δημιουργίας πόλης και το 1280 το Ομπερναί γίνεται αυτοκρατορική πόλη, η οποία ευημερεί. Το 1340 η πόλη συμμετέχει στη δημιουργία της "Δεκαπόλεως", μιας συμμαχίας δέκα πόλεων, την οποία απαρτίζουν οι "αυτοκρατορικές" πόλεις της Αλσατίας Βισενμπούρ (Wissembourg), Αγκνώ (Haguenau), Ροζέμ (Rosheim), Σελεστά (Sélestat), Καϊζερσμπέρ (Kaysersberg), Κολμάρ (Colmar), Τυρκέμ (Turckheim), Μινστέρ (Munster) και Μυλούζ (Mulhouse). Η συνέπεια τού να είναι αυτοκρατορική πόλη σημαίνει ότι εξαρτάται απευθείας από τον αυτοκράτορα, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την οχύρωση και την άμυνά της με την υποχρέωση, από πλευράς πόλης, να τον στηρίζει και να του παρέχει υποτελείς και ένοπλους άνδρες. Κατά τα τέλη του Μεσαίωνα η πόλη είναι περικλεισμένη από τείχος με 38 πύργους και 12 πύλες. Το Ομπερναί γίνεται ένα μικρό κράτος εν κράτει: Αυτοδιοικείται, θεσπίζει κανονισμούς, βάζει φόρους, έχει δική του δικαστική εξουσία και ποινικό σύστημα. Η πόλη φθάνει στο απόγειό της τον 15ο και 16ο αιώνα, ενώ τον 17ο αποκτά λεπροκομείο, νοσοκομείο και τρία λουτρά. Στον τριακονταετή πόλεμο υφίσταται σημαντικές καταστροφές, κυρίως από τους Ελβετούς.
Το 1679 το Ομπερναί, σύμφωνα με τη συνθήκη της Νιμέγκ, γίνεται γαλλική βασιλική πόλη και χάνει την πολιτική αυτονομία που απολάμβανε κατά την υπαγωγή της στην Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, η πόλη συνεχίζει να ευημερεί και κατά το 18ο αιώνα.
Το 1871 η πόλη περνά, όπως και ολόκληρη η Αλσατία, υπό γερμανική κυριαρχία. Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 επανέρχεται υπό γαλλική κυριαρχία. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς και απελευθερώνεται από τα γαλλικά στρατεύματα το 1945.

Σημερινή εικόνα

Η πόλη εξακολουθεί να ευημερεί και ο πληθυσμός της αυξάνεται. Καθώς βρίσκεται κτισμένη στους πρόποδες του όρους της Αγίας Οντίλ αλλά και στο "δρόμο του κρασιού" ("Route de Vin") της Αλσατίας αποτελεί πόλο έλξης των τουριστών που επισκέπτονται το Στρασβούργο, από το οποίο απέχει μόνον 25 χιλμ. και με το οποίο συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Α35 αλλά και με 38 δρομολόγια τρένου ημερησίως. Διαθέτει 12 ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, 40 εστιατόρια (από τα οποία 2 έχουν λάβει "αστέρια της Μισλέν"), χώρο κάμπινγκ και κέντρο διακοπών, ενώ κάθε καλοκαίρι διεξάγονται εκεί αρκετά πολιτιστικά δρώμενα.

Σημείωση

Πολλά τοπωνύμια στην Αλσατία έχουν γερμανική προέλευση, προφέρονται όμως με τρόπο που ελαφρώς ξενίζει, ειδικά τους γερμανομαθείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πόλη του Αγκνώ (Hagenau), η οποία γερμανικά θα προφερόταν Χάγκεναου, ενώ στην αλσατική διάλεκτο προφέρεται "Χαβενά".
Δρομόμετρο

Δρομόμετρο ονομάζεται το ναυτιλιακό όργανο, το οποίο μετράει την ταχύτητα του πλοίου. Πρόκειται για όργανο παρόμοιο με το κοντέρ των αυτοκινήτων και των μοτοσυκλετών. Η μονάδα μέτρησης της ταχύτητας που αποτυπώνεται στα δρομόμετεα είναι ο κόμβος, ο οποίος αντιστοιχεί με ένα ναυτικό μίλι την ώρα.

Ιστορική εξέλιξη

Τα πρώτα δρομόμετρα που χρησιμοποιήθηκαν κατά το 17ο αιώνα ήταν τα λεγόμενα κοινά δρομόμετρα. Το κοινό δρομόμετρο περιλάμβανε το δελτωτό, που ήταν κατασκευασμένο από ξύλο σε σχήμα τεταρτοκυκλίου και δεμένο σε τρία σχοινιά μικρού μήκους στο κύριο σχοινί του δρομομέτρου, ώστε να διατηρείται κατακόρυφο μέσα στο θαλάσσιο νερό. Το κύριο σχοινί τυλιγόταν στο πρόμετρο, για να αφήνεται εύκολα στη θάλασσα και αντιστρόφως, και σε διαστήματα 15,43 μέτρα ή 30,86 μέτρα έφερε κόμβους. Όταν έριχναν το δελτωτό στη θάλασσα και άφηναν ελεύθερο το πρόμετρο να ξετυλιχθεί το σχοινί, μετρούσαν τους κόμβους που έφευγαν στη θάλασσα σε χρόνο 30 ή 60 δευτερολέπτων, που τους έδιναν την ταχύτητα του πλοίου σε ναυτικά μίλια ανά ώρα. Γι΄ αυτό και η ταχύτητα του πλοίου μετριέται σε κόμβους. Ως χρονόμετρο για τη μέτρηση του χρόνου των 30 ή των 60 δευτερολέπτων χρησιμοποιούσαν το αμμωτό.
Κατά το 19ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε το μηχανικό δρομόμετρο, που αποτελείται από ελεύθερα περιστρεφόμενη έλικα, η οποία ρίχνεται στη θάλασσα και ρυμουλκείται από το πλοίο. Η δυναμική πίεση του θαλάσσιου νερού, λόγω της κίνησης του πλοίου, εξαναγκάζει την έλικα σε περιστροφή, ενώ με το σχοινί ρυμουλκήσεως οι στροφές μεταδίδονται σε μειωτήρες τροχούς του κυρίως δρομομέτρου, στους άξονες των οποίων προσαρμόζονται δείκτες που περιστρέφονται μπροστά από κυκλικές κλίμακες αποστάσεως, βαθμολογημένες σε ναυτικά μίλια. Αφού το βήμα της έλικας είναι γνωστό και σταθερό, η ταχύτητα περιστροφής της έλικας είναι ανάλογη με την ταχύτητα του πλοίου. Έτσι, οι υποδιαιρέσεις των κλιμάκων αποστάσεως στις οποίες θα βρίσκονται οι δείκτες που προσαρμόζονται στους άξονες των μειωτήρων τροχών, θα αντιστοιχούν στην απόσταση που διανύθηκε. Από την απόσταση αυτή προκύπτει με υπολογισμό και η ταχύτητα του πλοίου. Η χρησιμοποίηση όμως του μηχανικού δρομόμετρου παρουσίαζε πολλές δυσκολίες και η ακρίβεια των ενδείξεών του δεν ήταν ικανοποιητική. Γι΄ αυτό και έπαψε να χρησιμοποιείται.
Στην αρχή λειτουργίας του μηχανικού δρομόμετρου βασίστηκε η κατασκευή των ηλεκτρικών δρομομέτρων. Αυτά αποτελούνται από μόνιμες εγκαταστάσεις και με ηλεκτρομηχανικά συστήματα παρέχουν ταυτόχρονα την ένδειξη της ταχύτητας και της διανυθείσας απόστασης. Επίσης, έχουν τη δυνατότητα να συνδέονται και να παρέχουν ηλεκτρικώς την πληροφορία της ταχύτητας του πλοίου στους ενδείκτες ραντάρ αληθούς κινήσεως που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία τους.
Βανέσα Αδαμοπούλου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στα Βριλήσσια. Είναι απόφοιτη του τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε μουσική, χορό και τραγούδι, με το οποίο ασχολείται επαγγελματικά. Το πρώτο της άλμπουμ σημείωσε σημαντική επιτυχία, εντάσσοντας την στις αναγνωρίσιμες ερμηνεύτριες του χώρου. Το δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ δεν κατάφερε θα φέρει την αναμενόμενη επιτυχία. Έχει συνεργαστεί με γνωστούς καλλιτέχνες όπως ο Αντώνης Ρέμος, ο Γιάννης Πάριος, η Νατάσα Θεοδωρίδου και η Πέγκυ Ζήνα. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, όπως σε μιούζικαλ και σε παιδικές σκηνές, ενώ συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη σε τηλεοπτικές εκπομπές φιλανθρωπικού χαρακτήρα.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων και παιδικών βιβλίων. Το πρώτο της έργο, με τίτλο Αθώοι στον έρωτα, κυκλοφόρησε το 2011, ενώ το δεύτερο Από ζάχαρη και αλάτι, κυκλοφόρησε το 2017. Έχει μεταφράσει και διασκευάσει έργα ξένων συγγραφέων, ένα εκ των οποίων έχει ανεβεί σε θεατρική σκηνή.
Σύντροφός της είναι ο ηθοποιός Ιωάννης Παπαζήσης, με τον οποίο έχουν ένα υιό, τον Ιάσονα.
Σαντζάι Γκάντι

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Νέο Δελχί και ήταν γιος του Φεροζέ Γκάντι (απλή συνωνυμία με τον Μαχάτμα Γκάντι) και της Ίντιρα Γκάντι, μετέπειτα πρωθυπουργού. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από ισχυρή πολιτική οικογένεια καθώς ο παππούς του, Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός της Ινδίας. Αδερφός του ήταν ο Ρατζίβ Γκάντι. Υπήρξε σύμβουλος της μητέρας του και τον Ιανούαριο του 1980 εξελέγη βουλευτής.
Πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα στις 23 Ιουνίου 1980. Ήταν παντρεμένος με την Μανέκα Γκάντι και μαζί απέκτησαν τον Βαρούν Γκάντι.
ΒΚ Ντιναμό Μόσχας

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1926 ως τμήμα της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Το 1977 πήρε την ονομασία «Ντιναμό Περιφέρειας Μόσχας» (Динамо Московская область) υπό την οποία αγωνίστηκε ως το 1994. Το 2000 μετονομάστηκε σε Ντιναμό-ΜΓΦΣΟ-Ολίμπ Μόσχας (Динамо-МГФСО-Олимп Москва), ενώ το 2002 πήρε τη σημερινή της ονομασία.

Έμβλημα

Το έμβλημα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.