google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωάννης Παπαδάκης (φυσικομαθηματικός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1825. Έγινε έκτακτος καθηγητής των Μαθηματικών και της Αστρονομίας στις 3 Μαΐου 1850, επίτιμος καθηγητής στις 5 Σεπτεμβρίου 1852, και τακτικός καθηγητής στις 17 Αυγούστου 1954. Διετέλεσε δύο φορές (1859-1860 και 1873-1874) κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής και πριν τον θάνατό του το 1876 εξελέγη πρύτανης για το ακαδημαϊκό έτος 1876-1877.
Εργάστηκε επίσης ως βοηθός αστρονόμος στο Αστεροσκοπείο Αθηνών από το 1850, και διετέλεσε προσωρινός Διευθυντής του Αστεροσκοπείου όταν αποχώρησε λόγω ασθένειας ο πρώτος διευθυντής Γεώργιος Βούρης, το 1855 μέχρι το 1858 οπότε και ανέλαβε ως τρίτος Διευθυντής ο Ιούλιος Σμιτ.
Γιάννης Σιδεράκης

Τα πρώτα βήματα

Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού και ως το 2006 ήταν μέλος της ομάδας Κ-17. Το 2007 παραχωρήθηκε στον Α.Ο. Χαϊδαρίου, όπου αγωνίστηκε 2,5 χρόνια. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης το β΄ μισό της περιόδου 2009-10 και το 2010-11 είχε μια γεμάτη χρονιά στον Θρασύβουλο Φυλής.

Πανιώνιος

Το καλοκαίρι του 2011 εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιώνιου, με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 28 Αυγούστου, την πρώτη αγωνιστική της περιόδου 2011-12, κατά του Εργοτέλη (2-2) στο στάδιο Νέας Σμύρνης. Μια από τις κορυφαίες του στιγμές στον νεοσμυρνιώτικο σύλλογο υπήρξε στις 11 Ιανουαρίου 2012 στον εντός έδρας αγώνα κυπέλλου εναντίον του Παναθηναϊκού (0-0, 4-3 πέναλτι), όταν με τις αποκρούσεις δύο πέναλτι που εκτέλεσαν ο Καραγκούνης και ο Λέτο έδωσε την πρόκριση στον Πανιώνιο.

Καλλονή, Κύπρος και επιστροφή

Την περίοδο 2013-14 υπερασπίστηκε την εστία της Καλλονής, όπου είχε 25 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, για να ακολουθήσει ένα πέρασμα ενός χρόνου στο κυπριακό πρωτάθλημα (2014-15) όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα της Δόξας Κατωκοπιάς. Την επόμενη περίοδο (2015-16) επέστρεψε στην Καλλονή, αλλά πριν αγωνιστεί μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Το 2016 μεταγράφηκε στον Α.Ο. Τρικάλων, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 2017, όποτε και έλυσε τη συνεργασία του. Τον Ιανουάριο του 2018 πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου Περιστερίου, με τον οποίο αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς 2017-18 στην Γ΄ Εθνική, κλείνοντας ουσιαστικά και την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα.
Τον Ιανουάριο του 2019 αποκτήθηκε από τον Α.Ο. Ποταμιάς και με τη φανέλα της ομάδας του Μεγάλου Χωριού Ευρυτανίας, αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας.
Αγόρι (περιοδικό)

Το Αγόρι (αρχικά: Δυναμικό Αγόρι) είναι εβδομαδιαίο ελληνικό περιοδικό κόμικς. Εκδόθηκε ως Δυναμικό Αγόρι από τις 26 Ιουλίου του 1975 έως τις 19 Μαΐου του 1987, και ως Αγόρι από τις 20 Μαΐου του 1987 έως τις αρχές της δεκαετία του 1990, από τις Εκδόσεις 2001.
Στο περιοδικό παρουσιάσθηκαν σειρές κυρίως βρετανικών, ισπανικών και αμερικανικών κόμικς, όπως Battle Picture Weekly, Valiant, Tiger και Lion της Fleetway Publications, με χιουμοριστικά αποσπάσματα (strip) από τις Whizzer and Chips, IPC Media, Selecciones Ilustradas, Editorial Bruguera, 2000 AD και οδηγό της έκδοσης τις ιστορίες του Ελ Ζαμπάτο, του Δικαστή Ντρεντ και του Roy of the Rovers που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το περιοδικό συνοδευόταν συνήθως και από αφίσες, σιδερότυπα κ.ά. Υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού ήταν ο Νικόλαος Δεληγιώργης.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1979-80

Την περίοδο 1979-80 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Βαλένθια ΚΦ κερδίζοντας στον τελικό την Άρσεναλ.
Νόμος Αποζημίωσης (Μπανγκλαντές)

Ο Νόμος Αποζημίωσης του Μπαγκλαντές σχεδιάστηκε για να δώσει ασυλία από νομικές ενέργειες για τα πρόσωπα που εμπλέχθηκαν στην δολοφονία του προέδρου Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν. Η δολοφονία έλαβε χώρα στις 15 Αυγούστου 1975 Καθώς του Κοινοβούλιο του Μπαγκλαντές δεν ήταν σε σύνοδο, ο Νόμος ψηφίστηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1975, με μορφή διατάγματος από τον πρόεδρο Χοντακέρ Μόστακ Αχμάντ, στενός πολιτικός συνεργάτης του Σέιχ Μουτζίμπ και Υπουργός, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος της χώρας μετά τη δολοφονία του Σέιχ Ματζίμπ. Είχε το τίτλο Διάταγμα Αποζημίωσης 1975, και ήταν το διάταγμα αρ. 50 του 1975. Αργότερα επικυρώθηκε από το κοινοβούλιο το 1979, και έγινε νόμος, δηλαδή, τυπικό καταστατικό μετά την επικύρωση. Με το σκεπτικό του 5ου άρθρου του συντάγματος που φέρθηκε στις 9 Ιουλίου του 1979, ο νόμος κατοχυρώθηκε στο Σύνταγμα του Μπαγκλαντές. Αφού η ομάδα Αουάμι σχημάτισε κυβέρνηση με Σέιχ Χασίνα Ουαζέντ, κόρη του Σεΐχ Μουτζίμπ, ως Πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές, το Κοινοβούλιο έχει κατήργησε το νόμο στις 12 Νοεμβρίου 1996. Αυτό άνοιξε το δρόμο για τη δίκη των δολοφόνων του Σεΐχ Μουτζίμπ. Τον φεβρουάριο του 2010 η 5η τροποποίηση του συντάγματος κηρύχθηκε παράνομη από το ανώτατο Δικαστήριο του Μπαγκλαντές.
Γκούσταβ Σβαμπ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1792. Πατέρας του ήταν ο Γιόχαν Κρίστοφ Σβαμπ, επίσης καθηγητής πανεπιστημίου. Μητέρα του ήταν η Φρειδερίκη, κόρη σημαντικού εμπόρου της Στουτγκάρδης και ανηψιά του Γιόχαν Χάινριχ Ντάννεκερ. Το πατρικό του σπίτι ήταν στην οδό Κένιγκστράσε 51 στη Στουτγκάρδη.
Σχολείο πήγε στη γενέτειρά του, όπου πήρε απολυτήριο γυμνασίου. Σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και θεολογία στο πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν, όπου και αποφοίτησε το 1809. 
Διορίστηκε τον Δεκέμβριο του 1817 καθηγητής κλασικής φιλολογίας στην ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Στουτγάρδη. 
Από το 1825 εργάστηκε επί εικοσαετίας στον εκδοτικό οίκο F. A. Brockhaus της Λειψίας, και διορίστηκε το 1828 συντάκτης του εκδοτικού οίκου του Johann Friedrich Cotta. 
Το 1837, ανέλαβε ιερέας στην ενορία Γκομαρρίγκεν αφοσιώθηκε στο ποιμαντικό του έργο. Στη διάρκεια αυτή ασχολήθηκε με τους μύθους της κλασικής αρχαιότητας και μετέφρασε στα γερμανικά ελληνικούς και ρωμαικούς συγγραφείς. 
Απεβίωσε στις 4 Νοεμβρίου 1850 στη Στουτγάρδη από λάθος ιατρική θεραπεία. Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα στη Στουτγκάρδη. 
Προς τιμή του στήθηκε προτομή του στη γενέτειρά του, ενώ ένας άλλος θεμέλιος λίθος στο Φρίντριχσχάφεν είναι αφιερωμένος στο όνομά του.
Πουατιέ

Αρχαιότητα

Η πόλη υπήρχε ήδη πριν τον ερχομό του Ιουλίου Καίσαρα, καθώς στην περιοχή υπήρχαν φυλές Πίκτων. Τον 2ο αιώνα μ.Χ., το Πουατιέ ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας της Ακουιτανίας.

Μεσαίωνας

Στη μεσαιωνική εποχή, το Πουατιέ αποκτάει το μεγαλύτερο μέρος των αμυντικών του κατασκευών και της γεωγραφικής του τοποθέτησης, μακριά από το κέντρο εξουσίας των Φράγκων, ενώ είναι επίσης πρωτεύουσα του Πουατού.
Τον 12ο αιώνα, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας έχτισε ένα νέο τείχος 6 χιλιομέτρων, που περικλείει όλη την πόλη, ενώ χτίστηκε και το πρώτο κωδωνοστάσιο στην Ευρώπη. Έκανε επίσης εργασίες στο Παλάτι των Δουκών και κατασκεύασε νέα αγορά.
Τον 14ο αιώνα, η πόλη περνάει στα χέρια του δούκα του Berry, ο οποίος εξωραΐζει το μεσαιωνικό Παλάτι των Δουκών. Στις πιο σκοτεινές ώρες του Εκατονταετούς Πολέμου, η πόλη υποδέχθηκε το βασιλικό κοινοβούλιο το 1418. Στο Πουατιέ επίσης διεξήχθη κι η προανάκριση της Ζαν ντ' Αρκ το 1429. Το 1432, ο βασιλιάς Κάρολος Ζ΄ ιδρύει το Πανεπιστήμιο του Πουατιέ.

20ός αιώνας

Η πόλη του Πουατιέ υπέστη μεγάλες καταστροφές από βομβαρδισμούς κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδιαίτερα στην περιοχή γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό.
Η πόλη είναι επίσης γενέτειρα του Γάλλου φιλόσοφου Μισέλ Φουκώ.
Σπήλαιο Aillwee

Ιστορικό της ανακάλυψης

Ο Ιρλανδός χωρικός Jacko McGann ανακάλυψε το σπήλαιο το έτος 1940 κατά τύχη. Εξερεύνησε το σπήλαιο και χάραξε τα κεφαλαία του γράμματα. Αργότερα ακολούθησε μια εξερευνητική αποστολή του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ υπό την διεύθυνση του Δρ. Τράτμαν. Το σπήλαιο είναι ανοικτό για το κοινό από το 1976.

Γεωλογική περιγραφή

Έχει μήκος 30 χιλιομέτρων.
ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Τροχαίο Υλικό

Το σύνολο του τροχαίου υλικού που χρησιμοποιείται από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ ενοικιάζεται από την ΓΑΙΑΟΣΕ, διαχειρίστρια του τροχαίου υλικού του ΟΣΕ, στο πλαίσιο ειδικής σύμβασης. Ωστόσο, έχει αναφερθεί η έλευση τροχαίου υλικού στην Ελλάδα για χρήση από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, από την μητρική Ferrovie Dello Stato Italiane, στο πλαίσιο των επενδύσεων της εταιρείας.Σε πρώτη φάση αναμένεται να μεταφερθούν συρμοί τύπου Pendolino για την εκτέλεση δοκιμών και την πιστοποίηση τους στο Ελληνικό δίκτυο, έως ότου ολοκληρωθούν τα εναπομείναντα έργα στον άξονα Θεσσαλονίκης-Αθηνών, και καταστεί δυνατή η κανονική δρομολόγησή τους.
Αρχαίο θέατρο Μυτιλήνης

Τοποθεσία

Το Αρχαίο Θέατρο Μυτιλήνης βρίσκεται στον Δήμο Μυτιλήνης, λίγο έξω από την πόλη, σε καταπράσινο τοπίο που θυμίζει την πατρίδα της Σαπφούς, του Αρίωνα και του Αλκαίου, αλλά και του Πιττακού - ενός απ' τους επτά σοφούς. Κατασκευασμένο στους πευκόφυτους λόφους στα βόρεια της πόλης, απέναντι από το κάστρο.

Αρχαιολογική σκαπάνη

Το 1958 αποκαλύφθηκε η ορχήστρα που έχει διάμετρο 24.20 μ., η σκηνή και μέρος από το κοίλο, με διάμετρος στη βάση του 107 μ. Το θέατρο είχε χωρητικότητα 15.000 θέσεων και εξαιρετική ακουστική. Ανακαινίστηκε από τους Ρωμαίους και όταν το 62 μ.Χ. το επισκέφθηκε ο Πομπήιος, εντυπωσιάστηκε τόσο, ώστε διέταξε να χτιστεί ένα παρόμοιο στη Ρώμη.
Φραγκίσκος του Σαιν-Πολ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου δούκα του Βαντόμ και της Μαρίας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης και κληρονόμου του Πέτρου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ. 
Το 1515, μετά τη μάχη του Μαρινιάνο χρίστηκε ιππότης από τον Πιέρ Τεράιγ κύριο του Μπαγιάρ. Έλαβε μέρος στην άμυνα του Μεζιέρ το 1521. Υπό τους Γκιγιώμ Γκουφιέ κύριο του Μπονιβέ και Πιέρ Τεράιγ συμμετείχε στην μάχη της Σεζιά που ηττήθηκαν (1524). Μετά τη μάχη της Παβία, το επόμενο έτος, αιχμαλωτίστηκε. 
Το 1527 έγινε κυβερνήτης του Δελφινάτου και υπεύθυνος των Γαλλικών επιχειρήσεων εναντίον της Σαβοΐας και του Πεδεμοντίου. Στη μάχη του Λαντριάνο ο στρατός του καταστράφηκε και ο ίδιος φυλακίστηκε ως τη Συνθήκη του Καμπραί (1529). Ήταν παρών στη συνάντηση του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας και του πάπα Κλήμη Ζ΄ στη Μασσαλία (1533). 
Ακολούθησε τον διάδοχο (δελφίνο) στην Πικαρδία και στο Λουξεμβούργο (1542). Το επόμενο έτος συμμετείχε στη διοίκηση του στρατού εναντίον των Άγγλων και των Ισπανών στην Πικαρδία. Στον Ιταλικό Πόλεμο (1542-46) ανέλαβε την κατάκτηση της Σαβοΐας. Συμβούλεψε να   μη γίνει η μάχη του Σερεζόλ, αλλά ακολουθήθηκε η συμβουλή του Μπλαίζ ντε Λεσράν-Μασενκόμ κυρίου του Μονλύκ, ο οποίος νίκησε στη μάχη.
Χρύσα Κλούβα

Βιοφραφία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα και στην εφηβεία της μετακόμισε στη Γλυφάδα όπου διαμένει μέχρι και σήμερα. Καταγωγή και από τους δυο γονείς της έχει από τη Χίο. Απόφοιτος με υποτροφία της δραματικής σχολής Β.Διαμαντόπουλου (Ίασμος) το 2010 και επίσης απόφοιτος Διαιτολογίας-διατροφολογίας και απόφοιτος Σχεδιάστρια αρχιτεκτονικού σχεδίου. Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση το 2007 όταν ήταν πρωτοετής δραματικής σχολής στο σηριαλ 50-50.

Προσωπική ζωή

Οι γονείς της είναι ο Μάκης (Μιχάλης) Κλούβας επιχειρηματίας και η Νίτσα (Στέλλα) Κλούβα. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή τη Δέσποινα που είναι παντρεμένη απο την οποία έχει και έναν ανηψιό.

Κινηματογράφος

Το 2017 έκανε το ντεμπούτο της και στο κινηματογράφο στην ταινία ΤΖΑΜΑΙΚΑ του Γ.ΦΕΙΔΑ σε σκηνοθεσία του Α.ΜΟΡΦΟΝΙΟΥ, δίπλα στους Σπύρο Παπαδόπουλο και Φάνη Μουρατίδη.
Κορντονάτα

Περιγραφή

Σχεδιάστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο (Michelangelo Buonarroti) τον 16ο αιώνα, μετά από παραγγελία του Πάπα Παύλου Γ΄, κατά την περίοδο των εργασιών αναμόρφωσης του Καπιτωλίου. Η Κορντονάτα προσφέρει εύκολη πρόσβαση στο Καπιτώλιο και είναι έτσι κατασκευασμένη ώστε να μπορεί να την ανέβει ακόμη και αναβάτης με άλογο. Παρόλο που ένας πεζός αισθάνεται κάπως ασυνήθιστα ενώ την χρησιμοποιεί εξαιτίας της μεγάλης οριζόντιας απόστασης των σκαλοπατιών, αν την κοιτάξει κανείς από τη βάση της, οι αποστάσεις του φαίνονται φυσιολογικές, χάρις σε μια προσεκτικά κατασκευασμένη οφθαλμαπάτη.
Κοντά στην κορυφή της, η κορντονάτα μεγαλώνει ελαφρά, και εκεί έχουν τοποθετηθεί δύο μεγάλα αγάλματα των Διόσκουρων, του Κάστορα και του Πολυδεύκη, και ένα γλυπτό σύμπλεγμα γνωστό ως I Trofei di Mario. Τη βάση της διακοσμούν δύο αιγυπτιακά αγάλματα λεόντων από γρανίτη. Στα αριστερά είναι τοποθετημένο ένα μνημείο προς τιμήν του Κόλα ντι Ρέντσο, που εκτελέστηκε κοντά στο σημείο αυτό. Το 1998 η κλίμακα αυτή αναπαλαιώθηκε και η διάρκεια των εργασιών έφτασε το ένα έτος.

Άλλες Κλίμακες της Ρώμης γνωστές ως Κορντονάτα

Στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης, μια άλλη κορντονάτα βρίσκεται κοντά στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε, χαρίζοντας το όνομά της σε μία παραπλήσια οδό: τη Via della Cordonata. Ανάμεσα σε άλλες αξιοσημείωτες κορντονάτες της Ρώμης, βρίσκεται και αυτή που ενώνει τη λεωφόρο Europa με τη Βασιλική των Αγίου Πέτρου και Παύλου.
Βία ντέι Κορονάρι

Η Βία ντέι Κορονάρι (ιταλικά: Via dei Coronari) είναι μια διάσημη οδός της Ρώμης, μήκους περίπου 500 μέτρων, που ξεκινά από το Βίκολο ντελ Κουράτο και καταλήγει στο Σαντ' Αγκοστίνο στη συνοικία Πόντε, σε μικρή απόσταση από την Πιάτσα Ναβόνα.
Κατασκευάστηκε όταν ο Πάπας Σίξτος Δ΄ διέταξε την ανακατασκευή της ευρύτερης περιοχής που ένωνε το κέντρο της πόλης με τη Γέφυρα Σαντ' Άντζελο, ώστε να δημιουργηθεί δρόμος που να οδηγεί απευθείας στην Πόλη του Βατικανού.
Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα οι προσκυνητές που κατευθύνονταν στον Άγιο Πέτρο διένυαν αυτό το δρόμο ώστε να διασχίσουν τον ποταμό Τίβερη από τη Γέφυρα Σαντ' Άντζελο. Εξαιτίας του πλήθους αυτού, άνοιξαν στην περιοχή πολυάριθμα μαγαζιά που πουλούσαν θρησκευτικά αντικείμενα, κυρίως προσευχητάρια και ροζάρια (θρησκευτικά κομπολόγια που χρησιμοποιούνται από τους Καθολικούς κατά την προσευχή). Καθώς τα αντικείμενα αυτά αποκαλούνται στα ιταλικά corone del rosario, ο δρόμος μετονομάστηκε από Βία Ρέκτα, που ήταν το παλαιό του όνομα, σε Βία ντέι Κορονάρι.
Το Άγιο Έτος 1450, περίπου 200 προσκυνητές έχασαν τη ζωή τους καθώς είτε ποδοπατήθηκαν είτε έπεσαν στον Τίβερη από το συνωστισμό. Μετά από αυτήν την τραγωδία, ο Πάπας Νικόλαος Ε΄ κατεδάφισε την αψίδα στην είσοδο της Γέφυρας Σαντ' Άντζελο.
Από τις αρχές του 16ου αιώνα η οδός και η γύρω περιοχή κατοικήθηκε από διάσημες εταίρες της εποχής, ανάμεσα στις οποίες συναντούμε την Ιμπέρια και τη Φιαμμέττα, ερωμένη του Καίσαρα Βοργία.
Την ίδια περίοδο ο δρόμος παραδοσιακά χωριζόταν σε δύο τμήματα: το πρώτο ονομαζόταν Σκορτικλάρια, από τους πολυάριθμους πωλητές δερμάτινων ειδών που έδρευαν εκεί, ενώ το δεύτερο Ιμμάτζινε ντι Πόντε, από το θρησκευτικό ανάθημα που κατασκεύασε εκεί το 1523 ο Αντόνιο ντα Σάνγκαλλο ο νεότερος (1484–1546) στον τοίχο της κατοικίας του καρδιναλίου Σέρρα ντι Μονσερράτο. Η εικόνα που απεικονίζει μια Στέψη της Παρθένου - σήμερα αχνοφαίνεται αλλά βρίσκεται ακόμη εκεί - έγινε παραγγελία από τον ντα Σάνγκαλλο στον Περίνο ντελ Βάγκα (1501-1547).
Σήμερα τα μαγαζιά θρησκευτικών αντικειμένων έχουν πλέον αντικατασταθεί από καταστήματα με αντίκες, ενώ ο ίδιος ο δρόμος είναι από τους πολυτελέστερους της πόλης με πολλά αυθεντικά κτίρια του 15ου και 16ου αιώνα.
Αρτούρ Σμολγιανίνοφ

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ντάρια Μέλνικοβα.
Γεώργιος Ρούσσος (υπουργός)

Βίος

Ο Γεώργιος Ρούσσος καταγόταν από την Λέρο. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στη Λυών και άσκησε τη δικηγορία στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1917 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδας στην Ουάσινγκτον για μια εξαετία. Το 1923 εξελέγη βουλευτής Αθηνών και βρέθηκε στην ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Ελευθερίου Βενιζέλου από 11/01/1924 έως 06/02/1924, Αλέξανδρου Παπαναστασίου από 31/03/1924 έως 14/06/1924 και Θεμιστοκλή Σοφούλη και Ανδρέα Μιχαλακόπουλου έως 21/01/1925.Τον Ιανουάριο του 1924 είχε προταθεί από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως επικεφαλής για τον σχηματισμό κυβέρνησης και για να τον επιβάλει ως διάδοχό του στην ηγεσία του κόμματος των Φιλελευθέρων. Οι εφημερίδες της 10ης Ιανουαρίου τον ήθελαν πρωθυπουργό και Υπουργό εσωτερικών. Όμως οι Μιχαλακοπουλος και Καφαντάρης δεν ήθελαν άλλον επικεφαλής από τον ίδιο τον Βενιζέλο, αλλά και οι πιο συντηρητικοί από τους φιλελεύθερους δεν τον ήθελαν. Αργότερα (1943-1944) διατέλεσε αντιπρόεδρος και υπουργός Ναυτικών στην εξόριστη κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού.
Debian

Ιστορία

Το Debian ως σχέδιο εργασίας άρχισε το 1993 από τον Ίαν Μέρντοκ, φοιτητή τότε του πανεπιστημίου Purdue, όταν έγραψε το Μανιφέστο Debian το οποίο καλούσε για τη δημιουργία μιας διανομής linux η οποία θα αναπτύσσονταν με τρόπο ανοιχτό στο πνεύμα του GNU/Linux. Διάλεξε το όνομα συνδυάζοντας το όνομα της τότε φιλενάδας του Ντέμπρα (Debra) με το δικό του (Ian).

Διανομές Linux βασισμένες στο Debian

Ο αριθμός των διανομών που βασίζονται στο Debian είναι πολύ μεγάλος. Ανάμεσα τους συγκαταλέγονται πολύ επιτυχημένα συστήματα γενικής χρήσης, όπως τα Ubuntu, Knoppix, MEPIS, Damn Small Linux και Kanotix, καθώς και πολλά συστήματα με μεγάλο βαθμό εξειδίκευσης όπως για παράδειγμα το Floppix που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την εκπαίδευση σε Λειτουργικά Συστήματα Linux ή το grml, το οποίο απευθύνεται κυρίως σε system administrators. Οι περισσότερες από τις διανομές αυτές αναπτύσσονται ανεξάρτητα από το Debian και μερικές αποτελούν την βάση για πληθώρα άλλων διανομών, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με το Ubuntu και το Knoppix. Η κοινότητα του Debian ενθαρρύνει την δημιουργία παράγωγων του, προτρέποντας παράλληλα τις ομάδες ανάπτυξης να υποστηρίξουν το εγχείρημα του Debian δίνοντας πίσω σε αυτό την τεχνογνωσία και τις αλλαγές που κάνουν. Στα πλαίσια της προσπάθειας βελτίωσης της επικοινωνίας και της συνεργασίας ανάμεσα στο εγχείρημα και όσους αναπτύσσουν διανομές βασισμένες στο Debian και επιθυμούν να συνεισφέρουν τις αλλαγές που έκαναν πίσω σε αυτό, έχει δημιουργηθεί το Debian Derivatives Front Desk.
Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κορράδος ήταν γιος ευγενούς μεσαίας τάξης από την Φρανκονία, του Ερρίκου κόμη του Σπάιερ και της Αδελαΐδας της Αλσατίας. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε, ο Κορράδος Β΄  κληρονόμησε τους τίτλους του κόμη της Σπάιερ και του Βoρμς, ενώ ήταν σε νηπιακή ακόμη ηλικία. Ο Κορράδος Β΄ επέκτεινε την κυριαρχία του πέρα ​​από τα εδάφη που κληρονόμησε, λαμβάνοντας την εύνοια των πριγκίπων-εκλεκτόρων του βασιλείου της Γερμανίας. Όταν η -κατά βάση Σαξωνική- Δυναστεία των Οθωνιδών βασιλέων έχασε τη διαδοχή του θρόνου, λόγω της ατεκνίας του Ερρίκου Β΄, ο Κορράδος Β΄ εκλέχθηκε για να τον διαδεχθεί ως βασιλιάς το 1024 σε ηλικία 34 ετών. Ο Κορράδος Β΄ ίδρυσε τη δική του δυναστεία ηγεμόνων, που είναι γνωστή ως δυναστεία των Φράγκων (Σαλίων) και η οποία κυβέρνησε τη Γερμανία για περισσότερο από έναν αιώνα.
Ο Κορράδος Β΄ συνέχισε τις πολιτικές και τα επιτεύγματα του Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών στα ζητήματα της Καθολικής Εκκλησίας και της Ιταλίας. Συνέχισε να δομεί την Εκκλησία ως ένα κέντρο της αυτοκρατορικής εξουσίας, προτιμώντας να διορίζει επισκόπους της εκκλησίας σε σημαντικές θέσεις σε όλη τη Γερμανία και επάνω από τους κοσμικούς άρχοντες. Όπως και ο Ερρίκος Β΄ πριν από αυτόν, ο Κορράδος Β΄ συνέχισε επίσης μία πολιτική «καλοήθους παραμέλησης», όσο αφορούσε την Ιταλία και ειδικά την πόλη της Ρώμης. Η βασιλεία του σηματοδότησε ένα σημαντικό ρόλο της αυτοκρατορικής μεσαιωνικής ηγεμονίας και μία σχετικά ειρηνική περίοδο για την αυτοκρατορία. Μετά τον θάνατο του Ροδόλφου Γ΄ του Νωθρού, βασιλιά της Βουργουνδίας το 1032, ο Κορράδος Β΄ διεκδίκησε την κυριαρχία επάνω στο Βασίλειο της Αρλ, το οποίο τελικά ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία. Τα τρία βασίλεια (Γερμανίας, Ιταλίας, και Βουργουνδίας) αποτέλεσαν τη βάση της αυτοκρατορίας ως «βασιλική τριάδα» (regna tria).
Αλτρέι

Όνομα

Το όνομα του Αλτρέι μαρτυρείται για πρώτη φορά το 1321 ως "Antereu, Altreu" και "Altreu" και το 1406 ως "Antrew" . Προέρχεται από τη λατινική "rivum", δηλαδή "μπροστά από το ποτάμι".
Με το όνομα "Έμπεν" (Eben) κι "Hof in der Eben" βεβαιώνεται το 1410 και προέρχεται από γερμανική "Ebene". Το 1406 αναφέρεται σαν "Guggal" ή "Kukal" και το 1463 ως «de Wölfl Gugkal" και προέρχεται από τη γερμανική "Kuckuck", δηλαδή "κούκος".

Ιστορία

Το είναι το τελευταίο προπύργιο των γερμανικών οικισμών ανατολικά του Αδίγη. Οι οικισμοί αυτοί από το 1321 ανήκαν στον κόμη του Τιρόλο και τον Ενρίκο Β' όπου έδωσε την περιοχή για εκμετάλλευση στον Vasallo Gottschalk από το Μπολτζάνο. Αυτός έφτιαξε δέκα αγροκτήματα που ήταν ο πυρήνας της δημιουργίας της σημερινής κωμόπολης.

Δημογραφία

Το 91,44% των κατοίκων της Αλτρέι έχουν μητρική γλώσσα τα γερμανικά, και το 8,56% τα ιταλικά. Το 1921 είχε 517 κατοίκους κι από τότε έχει συνέχεια μείωση του πληθυσμού της έως σήμερα, το 2001 είχε 387 κατοίκους.
Ορτάκιοϊ Κωνσταντινούπολης

To Ορτάκιοϊ (τουρκικά: Ortaköy), γνωστό στα ελληνικά και ως Μεσάχωρο ή Μεσαχώρι, είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, επί της ευρωπαϊκής όχθης του κάτω Βοσπόρου, στα όρια της περιοχής Μπεσίκτας. Το τούρκικο όνομά της που μεταφράζεται Μεσοχώρι, οφείλεται στη θέση της ανάμεσα στο κάστρο Ρούμελι Χισάρ και του Κουρού Τσεσμέ, ή Ξηροκρήνης. 
Στη θέση του Ορτάκιοϊ βρισκόταν στην αρχαιότητα η πόλη Αρχίας ή Αρχείον που ονομάσθηκε από τον Αρχία τον Αριστώνυμο, όταν εμποδίστηκε από τους Χαλκηδονίους (Έλληνες άποικοι που έκτισαν τη Χαλκηδόνα, το σημερινό Καντίκιοϊ) να κατοικήσει στην αντίπερα όχθη, όπου έφθασε στη τοποθεσία αυτή και δημιούργησε πόλη. Στη βυζαντινή περίοδο ονομαζόταν Άγιος Φωκάς λόγω της ομώνυμης μονής που είχε οικοδομηθεί εκεί από τον Βασίλειο τον Μακεδόνα, στη θέση πολυτελούς οικίας του εικονομάχου πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννου του Ζ΄ στη δε βόρεια εσχατιά της πόλης υπήρχε ναΐσκος του Αγίου Γεωργίου με αγίασμα. 
Το Ορτάκιοϊ αποτελεί την τρίτη παραλιακή κοιλάδα βορειοανατολικά της κοιλάδας του Ντολμαμπαχτσέ, το εσωτερικό της οποίας περικλείεται από λοφοσειρά των οποίων τα νερά φέρονται στον χείμαρρο Ανμπαρλί-ντερέ που εκβάλει στο Βόσπορο. Οι λόφοι του Ορτάκιοϊ και η κοιλάδα του καλύπτονταν άλλοτε με πλούσιες καλλιέργειες αμπελώνων και κερασώνων καθώς και με συκομουριές, ενώ ονομαστές ήταν οι φράουλες και διάφορα λαχανικά της περιοχής. 
Μέχρι την εποχή του Σουλεϊμάν Α' (16ος αι.), κυρίαρχο ήταν το ελληνικό στοιχείο, ενώ κατά το 17ο αιώνα στο Ορτάκιοϊ εγκαταστάθηκαν πολλοί Εβραίοι, όπως και αργότερα κατά τον 20ό αιώνα. Οι κοινότητες Ελλήνων, Αρμενίων και Εβραίων που διατηρήθηκαν μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, σταδιακά παρήκμασαν δημογραφικά, κυρίως μετά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955. Η ορθόδοξη ελληνική κοινότητα του Μεσοχωρίου διατηρούσε άλλοτε σχολές αρρένων και θηλέων καθώς και μικτή σχολή.
Το Ορτάκιοϊ είναι γνωστό για την Μονή του Αγίου Φωκά που υφίσταται μέχρι και σήμερα ο ναός της οποίας ανοικοδομήθηκε το 1856 με δωρεά πλούσιας καππαδοκικής οικογένειας, ενώ παλαιότερα ήταν ένας μικρός και σκοτεινός ναΐσκος, περισσότερο όμως γνωστό είναι από το ομώνυμο τέμενος, τεχνοτροπίας νεο-μπαρόκ, που χτίστηκε το 19ο αιώνα. Με τα γεγονότα της ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας, στο προάστιο αυτό συνήλθε το 1871 το «βουλγαρικό εκκλησιαστικό και εθνικό συμβούλιο» οι εργασίες του οποίου ξεκίνησαν στις 23 Φεβρουαρίου και έληξαν στις 24 Ιουλίου.
 
Σήμερα το Ορτάκιοϊ αποτελεί κοσμοπολίτικο προάστιο της Κωνσταντινούπολης, που φέρεται ν' αναπτύχθηκε γρήγορα μετά την ανέγερση του ανακτόρου Τσιραγάν (Çırağan Sarayı) κατ' εντολή του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ όπου και αποτέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα την κατοικία του, ενώ σήμερα έχει μετατραπεί σε πολυτελές ξενοδοχείο, καθώς και από άλλα σουλτανικά οικοδομήματα που στολίζουν την πόλη. Επίσης εδώ βρίσκεται και το Πανεπιστήμιο Γαλατασαράι. Παρά την παραλία του Ορτάκιοϊ βρίσκεται ο μεγάλος πυλώνας της πρώτης μεγάλης Γέφυρας του Βοσπόρου.
Ιερώνυμος Ναπολέων Βοναπάρτης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιερώνυμου βασιλιά της Βεστφαλίας και 1ου πρίγιπα του Μονφόρ και της Ελισάβετ, κόρης του Γουλιέλμου Πάττερσον, ιδιοκτήτη σιδηροδρόμων στη Βαλτιμόρη του Μέιρυλανντ. Γεννήθηκε στο Κάμπεργουελλ Γκρόουβ του Λονδίνου και έζησε στις ΗΠΑ, χώρα της πλούσιας μητέρας του. 
Ο γάμος των γονέων του ακυρώθηκε από τον Ναπολέοντα Α΄. Αυτό αρχικά προκάλεσε την ακύρωση του δικαιώματός του να φέρει το επώνυμο των Βοναπάρτη, αλλά ο μετέπειτα Ναπολέων Γ΄ το επανέφερε. 
Εκτιμάται ότι ο ενδεχόμενος τίτλος του, έγινε η αιτία που το 11ο Συνέδριο των ΗΠΑ το 1810 πρότεινε την "Τροποποίηση περί των τίτλων ευγενείας" στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, κατά την οποία όποιος κρατούσε τίτλο ευγενείας άλλης χώρας, δεν μπορούσε να έχει υπηκοότητα των ΗΠΑ, αλλά δεν εγκρίθηκε.