google/wiki40b huggingface dataset:
Αδελφοί Σισμανόγλου

Οι αδελφοί Κωνσταντίνος και Αναστάσιος Σισμανόγλου ήταν Έλληνες επιχειρηματίες και ευεργέτες. 
Ασχολήθηκαν από νωρίς με τις τραπεζικές επιχειρήσεις του πατέρα τους, του μεγαλοεπιχειρηματία και ευργέτη Ιωάννη Σισμανόγλου. Μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη και πήγαν στο Παρίσι όπου ίδρυσαν χρηματιστηριακό γραφείο. Αργότερα, όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. 
Τα δύο αδέρφια είχαν κληρονομήσει από τον πατέρα τους μια τεράστια περιουσία την οποία κατάφεραν να μεγαλώσουν κι άλλο με τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Έτσι μπόρεσαν να κάνουν μεγάλες δωρεές σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό. Όσο ζούσαν στη γαλλική πρωτεύουσα βοηθούσαν οικονομικά Έλληνες φοιτητές. Είχαν δόσει 4.000 χρυσές λίρες για την ίδρυση Ελληνικού Γυμνασίου στην Άγκυρα αλλά τα σχέδια τους δεν υλοποιήθηκαν λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής. Όταν, μετά την καταστροφή, ήρθαν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, δώρησαν ένα κτήμα που διέθεταν στην Καβάλα προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί 300 οικογένειες προσφύγων.
Στα μέσα της δεκαετίας του είκοσι, όταν χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν από φυματίωση (μεταξύ αυτών και μέλη της οικογένειας Σισμανόγλου) ο Κωνσταντίνος και ο Αναστάσιος Σισμανόγλου αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα μεγάλο σανατόριο για την περίθαλψη των ασθενών και για την καταπολέμησή της ασθένειας. Το 1936, και ενώ στο μεταξύ είχε πεθάνει από τη φυματίωση και ο Αναστάσιος Σισμανόγλου, θεμελιώθηκε στα Μελίσσια Αττικής το «Φυματολογικόν Ινστιτούτον Ιωάννου Α. Σισμανόγλου και του Οίκου αυτού» (βλ. Σισμανόγλειο Νοσοκομείο). Την ίδια χρονιά ο Κωνσταντίνος Σισμανόγλου ίδρυσε στην Κομοτηνή το Σισμανόγλειον Γενικόν Νοσοκομείον. 
Ο Κωνσταντίνος Σισμανόγλου (23 Μαΐου 1857, Χαλκηδόνα, Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία - 26 Ιουνίου 1951, Αθήνα, Ελλάδα) είχε τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.

Πηγή

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.46
Γιόβαν Μίσκοβιτς

Βιογραφία

Το 1865 αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία , τότε σχολή πυροβολικού, του Βελιγραδίου , συμμετείχε στον πρώτο Σερβοτουρκικό πόλεμο του 1876-1877 στην ταξιαρχία του Ούζιτσε. Μετά από αυτό ήταν διοικητής του στρατού στο Κνέζεβατς. Στον δεύτερο Σερβοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 ήταν αρχηγός επιχειρήσεων στο Τιομόσκι.
Το 1878 διορίζεται υπουργός άμυνας και το 1885 αρχηγός του επιτελείου στρατού. Σον σερβοβουλγαρικό πόλεμο το 1885 ήταν διοικητής του τμήματος του Ντρίνα και πήρε μέρος στη Μάχη της Κλιβίνιν και στην μάχη στο Πίροτ. Το 1888 ήταν και πάλι αρχηγός του γενικού επιτελείου του.
Ήταν πλήρες μέλος της Σερβικής ακαδημίας μαθηματικών, μέλος της Σερβικής ακαδημίας επιστημών. Πρόεδρος και γραμματέας της ακαδημίας κοινωνικών επιστημών.
Μαρία Αντωνίου

Βιογραφία

Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Καστοριάς. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Αμφορέας του Διπύλου

Ιστορία της εύρεσής του

Βρέθηκε το 1891 στις αρχαιολογικές ανασκαφές που διηύθυνε ο Βαλέριος Στάης στο Δίπυλο του Κεραμικού.

Περιγραφή

Το αγγείο είναι εξολοκλήρου διακοσμημένο με αλλεπάλληλες παράλληλες οριζόντιες ζωφόρους γεωμετρικού διάκοσμου από μαιάνδρους και ρόμβους. Η κυρίως ζωφόρος περιέχει δύο εικόνες που πλαισιώνονται από τις δύο μικρές λαβές. Περιέχει συνολικά 19 ανθρώπινες σιλουέτες. Η εικόνα στην μπροστινή έχει μεγαλύτερο μήκος από την εικόνα στην πίσω όψη. Είναι πλαισιωμένη από δύο μικρούς κάθετους μαιάνδρους. Εικονίζει μια παράσταση πρόθεσης και θρήνου μιας νεκρής γυναίκας, όπως συμπεραίνουμε από την φούστα που φοράει. Είναι τοποθετημένη σε οριζόντια κλίνη με νεκρικό σενδόνι. Μπροστά στην κλίνη δύο γονατιστές γυναίκες προς τα δεξιά θρηνούν, ενώ δεξιά κάθονται σε καρέκλα ένας άνδρας και μια γυναίκα προς τα αριστερά που θρηνούν και αυτοί. Ακόμα πιο δεξιά ίστανται πέντε γυναίκες, και δύο άνδρες θρηνούμενοι και αυτοί, ενώ ένα παιδί αγγίζει με το χέρι του την κλίνη της νεκρής. Αριστερά της κλίνης ίστανται άλλες έξι γυναίκες και ένα παιδί που θρηνούν, ενώ το παιδί αγγίζει και αυτό με το χέρι του την κλίνη. Οι άνδρες διακρίνονται από το σπαθί και μαχαίρι που φοράνε στη μέση. Η παράσταση στην πίσω όψη είναι πλαισιωμένη από δύο μεγάλα αστέρια. Ο λαιμός του αγγείου περιέχει δύο παραστάσεις με ελάφια που βόσκουν και κατσίκες που ξεκουράζονται.

Καλλιτεχνική ερμηνεία

Ο θώρακας των ανθρώπων έχει σχήμα τρίγωνο, από το οποίο τα χέρια αυτών που θρηνούν σχηματίζουν προέκταση. Οι παλάμες και τα δάκτυλα εικονίζονται μόνο όταν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία για την εικονιζόμενη παράσταση. Τα χέρια και τα δάκτυλα των νεκρών εκδηλώνουν το άψυχο σώμα. Ανάμεσα στις ανθρώπινες σιλουέτες είναι τοποθετημένα διακοσμητικά στοιχεία που συνδέουν οπτικά τη σκηνή με τον όλο διάκοσμο του αγγείου, σχηματίζοντας έτσι μια γέφυρα ανάμεσα στα γεωμετρικά σχήματα και την ανθρώπινη σκηνή. Τα διακοσμητικά στοιχεία στην κοιλιά και τον λαιμό του αγγείου είναι άριστης ποιότητας. Χρησιμεύουν στον επιπλέον τονισμό του σχήματος του αγγείου. Στο κέντρο του λαιμού του αγγείου, καθώς και στους ώμους του και στο κέντρο της κοιλιάς παρατηρούμε έναν διπλό μαίανδρο, επινόηση του Αγγειογράφου του Διπύλου. Μια άλλη επίσης σημαντική καινοτομία είναι οι ζωφόροι με τα ελάφια, ίσως ανατολικής επιρροής με πρότυπο χρυσά ελάσματα.

Ερμηνεία

Ο αμφορέας ήταν σήμα γυναικείου τάφου, ενώ στους ανδρικούς τάφους τοποθετούνταν μνημειώδης κρατήρας.

Ιστορική τοποθέτηση

Χρονολογείται στην υστερογεωμετρική εποχή, 760-750 π.Χ. Το εργαστήριο του Αγγειογράφου του Διπύλου είχε εξειδικευτεί στην κατασκευή αυτού του μνημειώδους αγγείου. Ο Αγγειογράφος του Διπύλου μπορεί να ήταν ταυτόχρονα και ο κεραμεύς του αγγείου αυτού. Το Δίπυλο είναι μεταγενέστερης κατασκευής. Το αγγείο μπορεί να είχε μεταφερθεί εκεί από κάποιο άλλο μέρος μετά την καταστροφή της πόλης το 490 π.Χ. και τοποθετήθηκε στο σημείο εκεί που βρέθηκε.
Μόρντρεντ

To ιστορικό του Μόρντρεντ

Ο Μόρντρεντ ήταν νόθος γιος, αλλά προερχόταν και από αιμομιξία. Στις περισσότερες εκδοχές του μύθου, οι γονείς του αγνοούσαν τη συγγένειά τους. Κατά μια εκδοχή, η Μοργκάουζ πέρασε τον Αρθούρο για το σύζυγό της, που ήρθε στο δωμάτιό της μες στο βράδυ. Σε μια άλλη εκδοχή, ο Αρθούρος βιάζει την αδερφή του, αφού την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα. Σε κάθε περίπτωση, η αποκάλυψη της αλήθειας είναι καταστροφική, ενώ κάποιες φορές συνοδεύεται και από μια προφητεία, σύμφωνα με την οποία ο Αρθούρος και το βασίλειό του θα καταστραφούν από κάποιον που γεννήθηκε ανήμερα Πρωτομαγιά, οπότε γεννήθηκε κι ο Μόρντρεντ.
Γιώργος Πετράκος

Ο Γεώργιος Πετράκος γεννήθηκε στην Αρτεμισία Καλαμάτας το 1939 από τον Ιωάννη και την Ελένη και πέθανε στους Αγίους Αναργύρους Αττικής στις 19 Μαρτίου του 2019.
Αφιέρωσε την ζωή του για την προβολή της γενέτειράς του και έγραψε πολλά άρθρα αφήνοντας παρακαταθήκη τρία βιβλία λαογραφικού και ιστορικού περιεχομένου.
Θεώρημα Αλπερίν–Μπράουερ–Γκορενστείν

Στα μαθηματικά, το θεώρημα  Alperin–Μπράουερ–Γκορενστείν χαρακτηρίζει τις πεπερασμένη απλές ομάδες με quasidihedral ή Sylow 2-υποομάδες. Αυτές είναι ισόμορφες είτε με τρισδιάστατες προβολικές ειδικές γραμμικές ομάδες ή με προβολικές ειδικές ενιαίες ομάδες πάνω από πεπερασμένα σώματα περιττής τάξης, βασισμένο στην συγκεκριμένη αντιστοιχία, ή με την Mathieu ομάδα . Οι Alperin, Brauer & Gorenstein (1970) απέδειξαν, κατά τη διάρκεια των 261 σελίδων την υποδιαίρεση με χρήση 2-fusion που δόθηκε ως άσκηση στον Gorenstein (1968, Ch. 7), και παρουσιάστηκε λεπτομερώς στο Kwon και άλλοι (1980).
Επαρχία Γκάμπροβο

Δημογραφία

Η επαρχία είχε πληθυσμό 144.150 σύμφωνα με την απογραφή του 2001, εκ των οποίων το 48.4% ήταν άνδρες και 51.6% γυναίκες. Στα τέλη του 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας, που ανακοινώθηκε από το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, αριθμεί 130.001 εκ των οποίων το 30,4% είναι κάτοικοι ηλικίας άνω των 60 ετών.
Μαρμάρινη πλάκα επιστυλίου τέμπλου (β' μισό 10ου αι.)Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Περιγραφή

Μαρμάρινη πλάκα επιστυλίου τέμπλου είναι διαστάσεων 47,5 εκ ύψους, 94 εκ μήκους και 3 εκ πάχους. Είναι από παράσταση Μεγάλης Δέησης Σε τρία ορθογώνια διάχωρα εικονίζονται οι μορφές των αποστόλων Ιακώβου του Αλφαίου, Φιλίποου και Λουκά. Εγχάρακτες επιγραφές αναφέρουν αντίστοιχα τα ονόματά τους. Τεχνικά συνδυάζει επιπεδογλυφία και ζωγραφική σε κυρομαστίχη. Προέρχεται από τη Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη και χρονολογείται στο β μισό του 10ου αι.Η χρονολόγηση βασίζεται στη μνημειακή στάση των μορφών και τα τεχνοτροπικά της χαρακτηριστικά. Το αντικείμενο καταγράφηκε στις 18 Ιουλίου 1917 ως δωρεά του πρίγκηπα Νικολάου. Ο Αδαμάντιος Αδαμαντίου σχολιάζει πως δεν πρόκειται πλέον περί γλυπτικής , αλλά μάλλον περί ζωγραφιάς.
Αλφαβητισμός

Προέλευση του αλφαβητισμού

Ο αλφαβητισμός θεωρείται ότι έχει πρώτα προκύψει από την ανάπτυξη της αριθμητικής και των υπολογιστικών συσκευών, από το 8.000 π.Χ. Η γραφή αναπτύχθηκε ανεξάρτητα τουλάχιστον τέσσερις φορές στην ανθρώπινη ιστορία, στην Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο, στις πεδινές εκτάσεις της Κεντρική Αμερικής και στην Κίνα.
Οι πρώτες μορφές της γραπτής επικοινωνίας, αναπτύχθηκαν στη Σουμέρια, που βρίσκεται στη νότια Μεσοποταμία, περίπου το 3500-3000 π.Χ. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, ο αλφαβητισμός είχε «σε μεγάλο βαθμό λειτουργική σημασία, που ωθούνταν από την ανάγκη διαχείρισης των νέων ποσοτήτων πληροφοριών και των νέων μορφών διακυβερνήσεων που δημιουργήθηκε από το εμπόριο και του μεγάλου βαθμού παραγωγές.»
Π.Α.Ο. Διοικητηρίου

Ιστορικό

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1929 με την ονομασία «Ένωση Διοικητηρίου» και κατόπιν μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρικός Όμιλος Προφήτη Ηλία». Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Διοικητηρίου» και λίγα χρόνια αργότερα έλαβε τη σημερινή του ονομασία, «Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Διοικητηρίου».
Εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έκτοτε αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 1966 για πρώτη φορά και το 2006. Επίσης κατέκτησε 3 φορές (2008, 2009 και 2010) το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Τη σεζόν 1966-67 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής πλησιάζοντας την άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία. Πιο συγκεκριμένα συμμετείχε στον Γ' Όμιλο όπου ισοβάθμησε στην 1η θέση με τον Θερμαϊκό Θεσσαλονίκης και οδηγήθηκαν σε αγώνα κατάταξης που διεξήχθη στις 2 Ιουλίου του 1967 όπου ηττήθηκε με 2-1 και έχασε την κατάκτηση της πρώτης θέσης και κατ' επέκταση την άνοδο στην Β' Εθνική. Τις χρονιές 1993-94, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής.
Έκτοτε μέχρι και σήμερα αγωνίζεται στις τοπικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Το 2018 κέρδισε την επάνοδο στην Α' Κατηγορία του πρωταθλήματος της Μακεδονίας.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης

Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Διοικητηρίου το 1958 ίδρυσε τμήμα καλαθοσφαίρισης. Έδρασε συνεχώς μέχρι και το 2000 όποτε και ανέστειλε τη λειτουργία του και επανιδρύθηκε στα μέσα της ίδιας δεκαετίας. 
Υψηλότερη διάκριση του συλλόγου είναι οι συμμετοχές του στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής τις χρονιές 1984-85 και 1985-86 και στο πρωτάθλημα της νεοσύστατης τότε Α2' Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε για 6 συνεχή χρόνια τις χρονιές 1986-87, 1987-88, 1988-89, 1989-90, 1990-91 και 1991-92. Μάλιστα κατέχει και το ρεκόρ της μεγαλύτερης εκτός έδρας νίκης στην ιστορία της Α2' Εθνικής, όπου σημειώθηκε τη σεζόν 1988-89 επικρατώντας εκτός έδρας την 11η αγωνιστική (07/01/1989) της ΜΕΝΤ Θεσσαλονίκης στο γήπεδο Μίκρας με σκορ 114-61.
Κατόπιν ξεκίνησε η καθοδική πορεία της ομάδας με τελευταίες παρουσίες της στις εθνικές κατηγορίες τη σεζόν 1995-96 στην Β' Εθνική και τη σεζόν 1996-97 στην Γ' Εθνική. Ανέστειλε τη λειτουργία του το 2000 αγωνιζόμενος πλέον στην Α' ΕΚΑΣΘ και έπειτα από την επανίδρυση του στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο «ΠΑΟΔ» αγωνίζεται μόνιμα στις τοπικές κατηγορίες της ΕΚΑΣΘ.
Βίκτορ Μπανκς

Βιογραφία

Το μεγαλύτερο από 6 παιδιά, ο Μπανκς μεγάλωσε στην Δε Βάλεϊ της Ανγκουίλας. Ο πατέρας του απεβίωσε όταν εκείνος ήταν έφηβος. Εργάστηκε στην αρχή ως καθηγητής στο Γυμνάσιο της Βάλεϊ από το 1964 ως το 1968. Εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων, όπου απέκτησε μπάτσελορ στις κοινωνικές επιστήμες το 1972. Έπειτα φοίτησε στη Νέα Σχολή Κοινωνικών Ερευνών στη Νέα Υόρκη, από όπου απέκτησε πτυχίο Μάστερ στις πολιτικές επιστήμες. 
Έγινε μέλος του Εθνικού Συνασπισμού Ανγκουίλας και εξελέγη βουλευτής στη Βόρεια Βάλεϊ το 1981. Σε ηλικία 33 ετών έγινε ο νεότερος σε ηλικία υπουργός όταν διορίστηκε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών. Προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας προτού διεξαχθούν οι γενικές εκλογές του 1984, κατά τις οποίες έχασε την έδρα του και το υπουργικό του αξίωμα.
Έπειτα από τη διεξαγωγή επαναληπτικής εκλογής το 1985 εξελέγη βουλευτής στη Νότια Βάλεϊ με το ADP. Επέστρεψε στην έδρα της Βόρειας Βάλεϊ μέχρι και τις γενικές εκλογές του 2010. Από το 1994 μέχρι και την απώλεια της έδρας του, μετά τις εκλογές του 2010, υπηρέτησε σε οικονομικό χαρτοφυλάκιο.
Μετά τη νίκη του AUF στις εκλογές του 2015 (με 6 από τις συνολικά 7 έδρες) επανέκτησε την έδρα στη Νότια Βάλεϊ και έγινε επικεφαλής υπουργός (μετονομάστηκε σε Premier -πρωθυπουργό- στις 13 Μαΐου 2019).
Σημαία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο

Η σημαία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1962. Το κόκκινο συμβολίζει τη γενναιοδωρία των κατοίκων και το φως του ηλίου, το λευκό είναι για την ισότητα και για τη θάλασσα ενώ το μαύρο αποτελεί σύμβολο επιμονής και ενότητας. Η σημαία σχεδιάστηκε από τον Καρλάιλ Τσανγκ (1921-2001).

Αποικιακή σημαία

Πριν από την ανεξαρτησία το 1962 το Τρινιντάντ και Τομπάγκο χρησιμοποιούσε το μπλε έμβλημα με τη βρετανική σημαία παραμορφωμένη με ένα στρογγυλό σχήμα που απεικόνιζε την άφιξη ενός πλοίου εμπρός από ένα βουνό.
Ερρίκος Β΄ του Νεμούρ

Βιογραφία

Ως τρίτος γιος ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία· το 1651 έγινε αρχιεπίσκοπος της Ρενς. Το 1632 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρώτος αδελφός του Λουδοβίκος Α' που όμως απεβίωσε το 1641 άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός Κάρολος-Αμεδαίος. Όταν και αυτός απεβίωσε το 1652 χωρίς άρρενα τέκνα, ο Ερρίκος Β' εγκατέλειψε τους ιερατικούς όρκους του και ανέλαβε 7ος δούκας του Νεμούρ και κόμης της Γενεύης. 
Απεβίωσε χωρίς απογόνους και το δουκάτο επέστρεψε στο Στέμμα. Την κομητεία της Γενεύης την κληρονόμησε η ανιψιά του Μαρία-Ιωάννα-Βαπτιστή, σύζυγος του Καρόλου-Εμμανουήλ δούκα της Σαβοΐας.

Οικογένεια

Το 1657 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Βαλουά-Λονζβίλ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λονζβίλ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Τζιτζάκ

Αυτοκράτειρα

Στα πλαίσια μιας συμμαχίας, ο Λέων Γ΄ συμφώνησε με τον χαγάνο Μπιχάρ να παντρέψει τον γιο του Κωνσταντίνο με την κόρη του, Τζιτζάκ. Η Τζιτζάκ οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για το γάμο της. Ο Κωνσταντίνος ήταν περίπου δεκατεσσάρων ετών, ενώ η Τζιτζάκ μπορεί να ήταν ακόμη νεότερη δεδομένου ότι δεν γέννησε για δεκαοχτώ χρόνια. Η Τζιτζάκ βαπτίστηκε χριστιανή  με το όνομα Ειρήνη. Το χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή καταγράφει ότι η Τζιτζάκ έμαθε να διαβάζει θρησκευτικά κείμενα. Την περιγράφει ως ευσεβή και έρχεται σε αντίθεση της με την «ασέβεια» του πεθερού και του συζύγου της. Οι αυτοκράτορες Λέων Γ΄ και Κωνσταντίνος Ε΄ ήταν εικονοκλάστες, ενώ ο Θεοφάνης ήταν ένας εικονολάτρης μοναχός. Έπαινο του αντανακλούσε μάλλον το γεγονός ότι η Ειρήνη συμμερίστηκε τις απόψεις του.  Ο Λέων Γ 'πέθανε στις 18 Ιουνίου 741. Ο Κωνσταντίνος τον διαδέχθηκε με την Ειρήνη ως αυτοκράτειρα-σύζυγό του. Ωστόσο, ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε σχεδόν αμέσως με τον Αρταβάσδο, κουνιάδο του Κωνσταντίνου,που διεκδίκησε το θρόνο για τον εαυτό του. Ο ρόλος της Τζιτζάκ δεν αναφέρεται από τον Θεοφάνη.
Στις 25 Ιανουαρίου 750, ο Κωνσταντίνος και η Τζιτζάκ έκαναν ένα γιο, τον Λέοντα, ο οποίος θα διαδεχθεί τον πατέρα του ως αυτοκράτορα Λέων Δ΄-περισσότερο γνωστός ως «Λέων του Καζάρ». Η γέννηση του Λέοντα είναι η τελευταία αναφορά της Ειρήνης-Τζιτζάκ στο ιστορικό ρεκόρ. Μέχρι το επόμενο έτος, ο Κωνσταντίνος είχε ήδη παντρευτεί με τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία. Η Λίντα Γκάρλαντ πιστεύει ότι η Τζιτζάκ πέθανε στη γέννα.
Κάρμεν (όνομα)

Το όνομα Κάρμεν (Carmen) είναι ένα γυναικείο αλλά και ανδρικό όνομα, που προέρχεται από την Ιταλία και την Ισπανία. Φέρεται να έχει δύο διάκριτες ετυμολογήσεις (ρίζες), που αλληλοεπηρεάσθηκαν και έδρασαν αλληλοενισχυτικά. Η πρωταρχική είναι μια υποκοριστική παραλλαγή του ονόματος Κάρμελ (ιταλ.) / Καρμέλο (ισπαν.), το οποίο προέρχεται από την εβραϊκή φράση karm-el = «αμπελώνας του Θεού», γνωστή ως η ονομασία (εξελληνισμένα) του όρους Κάρμηλος.
Η δεύτερη χρονικά ετυμολόγηση είναι από τη λατινική λέξη carmen, που σημαίνει «τραγούδι», «μελωδία» ή «ποίημα», γνωστό από τα Κάρμινα Μπουράνα (στον πληθυντικό). Το όνομα της ρωμαϊκής θεότητας Καρμέντα βασίζεται σε αυτή τη λέξη.
Στην αγγλική γλώσσα το όνομα Κάρμεν είναι γυναικείο και ανδρικό, ενώ στην ιταλική και στην ισπανική είναι γενικώς γυναικείο.

Το ισπανικό όνομα

Ως ισπανικό βαφτιστικό όνομα, αποτελεί συνήθως μέρος σύνθετων θρησκευτικών ονομάτων, όπως τα María del Carmen, Nuestra Señora del Carmen (= «Παναγία του Κάρμεν») και Virgen del Carmen (η Παναγία του Όρους Κάρμηλος), που προέρχονται από το όραμα της Παναγίας στις 16 Ιουλίου 1251 που είδε ο Σίμων Στοκ, επικεφαλής του Τάγματος των Καρμηλιτών.
Χριστόφορος Στεφανίδης

Καριέρα

Ο Στεφανίδης ξεκίνησε την καριέρα του φορώντας τα χρώματα του Παλαιού Φαλήρου στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής. Το 2004 έλαβε μεταγραφή στο Μαρούσι όπου παρέμεινε επί πέντε αγωνιστικές περιόδους. Με την αθηναϊκή ομάδα αγωνίστηκε σε τρεις διαφορετικές περιόδους σε αγώνες του EuroCup, σε 27 παιχνίδια στο σύνολο. Το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στην Ε.Κ. Καβάλας ξεκινώντας μια δεύτερη μακροχρόνια θητεία σε ομάδα της Α1 Εθνικής. Το 2013, κατόπιν υποβιβασμού της Καβάλας, ο Στεφανίδης υπέγραψε συμβόλαιο με τον Κολοσσό Ρόδου.
Μετά από δύο χρόνια στον Κολοσσό, υπέγραψε στους τότε ''νεοφώτιστους'' της Α1, τον Αρκαδικό όπου παρέμεινε μία σεζόν
Ερνστ Ρέις

Η ανάβαση

Στις 18 Μαΐου 1956, οι Ρέις και Λούσινγκερ ως μέλη ελβετικής αποστολής κατέκτησαν το Λότσε. Ο Ρέις ήταν μέλος της ελβετικής αποστολής στο Έβερεστ και το Λότσε. Τέλη Απριλίου έως αρχές Μαΐου η αποστολή δημιούργησε σταδιακά κατασκηνώσεις μεγάλου υψομέτρου. Από την τελευταία κατασκήνωση στο "Τζενίβα Σπουρ" στις 18 Μαΐου, οι Ρέις και Λούσινγκερ κατέκτησαν την κορυφή του Λότσε. Οι συμπατριώτες τους Ερνστ Σμιντ και Γιουργκ Μάρμετ στις 23 Μαΐου και μία ημέρα αργότερα οι Ντολφ Ρέιστ και Χανσρούεντι φον Γκίντεν πραγματοποίησαν τη δεύτερη και την τρίτη ανάβαση στο Έβερεστ.

Θάνατος

Ο Ρέις πέθανε στη Βασιλεία, στις 3 Αυγούστου 2010, σε ηλικία 90 ετών
Άγιος Στέφανος Ωλενίας Αχαΐας

Ιστορία

Αναφέρεται, η τότε Περιστέρα, ήδη από το 1700 στη βενετική απογραφή Grimani ενώ το 19ο εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κάτοικοι από τα Κλουκινοχώρια της Νωνάκριδας. Κάτοικοι από την τότε Περιστέρα δημιούργησαν τη δεκαετία του 1950 έναν νέο οικισμό, το σημερινό χωριό του Αγίου Στεφάνου, και το αρχικό χωριό απέκτησε τον επιθετικό προσδιορισμό "παλιός" και ονομάστηκε πλέον Παλαιά Περιστέρα σε αντιδιαστολή με τη "νέα" Περιστέρα.
Με το ΦΕΚ 119Α της 03/07/1957 άλλαξε το παλιό όνομα του χωριού από Περιστέρα σε Άγιος Στέφανος. Το τωρινό όνομα του χωριού οφείλεται στον ομώνυμο ναό που βρίσκεται αμέσως μετά τη γέφυρα "Ρουμπιέκα" του ποταμού Πείρου στην περιοχή "Κατσουλαίικα" στην είσοδο της ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας, ο οποίος χρονολογείται από τα πρωτοβυζαντινά χρόνια και ονομάζεται στον προφορικό λόγο ως "Άγιος Στέφανος Κατσούλα".
Στην πρώην κοινότητα ανήκε την πενταετία 1946-1951 και ο μικρός οικισμός των Διδαχαίικων.

Λοιπά στοιχεία

Δεν πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη συνοικία της Πάτρας που ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Σαραβαλίου.
Κάζιμιρ Φάγιανς

Η ζωή του

Ο Φάγιανς γεννήθηκε στη Βαρσοβία από γονείς Εβραϊκής καταγωγής. Μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σπούδασε χημεία αρχικώς στη Γερμανία (στα πανεπιστήμια της Λειψίας και της Χαϊδελβέργης) και μετά στη Ζυρίχη, παίρνοντας το διδακτορικό του το 1909.
Το 1910 προσλήφθηκε στο εργαστήριο του Έρνεστ Ράδερφορντ στο Μάντσεστερ, όπου ανακαλύφθηκε ο πυρήνας του ατόμου. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Γερμανία, όπου πήρε θέση βοηθού και αργότερα επίκουρου καθηγητή στο Πολυτεχνείο της Καρλσρούης. Εκεί ερεύνησε τη ραδιενέργεια. Το 1917 ανέλαβε καθηγητής στο Τμήμα Φυσικοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το 1932 τέθηκε επικεφαλής του Ινστιτούτου Φυσικοχημείας που ίδρυσε το Ίδρυμα Ροκφέλερ. Το 1935 έφυγε από τη Γερμανία εξαιτίας των αντιεβραϊκών διακρίσεων του ναζιστικού καθεστώτος. Αφού παρέμεινε επί ένα διάστημα στο Κέιμπριτζ, μετανάστευσε στο Ανν Άρμπορ των ΗΠΑ, όπου έγινε μέλος του διδακτικού προσωπικού του Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και συνέχισε να εργάζεται εκεί μέχρι τον θάνατό του. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών.

Το επιστημονικό του έργο

Στο εργαστήριο του Ράδερφορντ ο Φάγιανς ερεύνησε τις ιδιότητες των σειρών ραδιενεργών στοιχείων του περιοδικού πίνακα. Προσδιόρισε τους χρόνους ημιζωής της σειράς ουρανίου-ακτινίου και των ισοτόπων του θορίου. Τότε ανεκάλυψε το φαινόμενο της ηλεκτροχημικής διακλαδώσεως των ραδιενεργών σειρών. Στη συνέχεια εργάσθηκε πάνω στις ηλεκτροχημικές ιδιότητες των στοιχείων που σχετίζονταν με τις ραδιενεργές μεταβολές των πυρήνων, διατυπώνοντας τον νόμο της ραδιενεργού μετατοπίσεως, που αργότερα ονομάσθηκε «νόμος των Φάγιανς και Σόντυ» (ο Φρέντερικ Σόντυ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1921 για τις έρευνές του στα ισότοπα). Το 1913 ο Φάγιανς μαζί με τον Γερμανό φοιτητή του `Οσβαλντ Χέλμουτ Γκέρινγκ (Oswald Helmuth Göhring, 1889-1915;) ανεκάλυψαν τον ραδιενεργό πυρήνα ενός νέου στοιχείου της ύλης, που αργότερα αποκλήθηκε πρωτακτίνιο. Εξάλλου, οι Φάγιανς και Ότο Χαν ανεκάλυψαν τη σχέση που κυβερνά τις συνθήκες καθιζήσεως και απορροφήσεως των ραδιενεργών ουσιών. Αυτός ο τύπος είναι πολύ σημαντικός για τις ραδιοχημικές μεθόδους διαχωρισμού και καθαρισμού και των μικρότερων ιχνών ραδιενεργών ουσιών.
Το 1919 ο Φάγιανς άρχισε να ερευνά τη δομή σωματιδίων και κρυστάλλων με χρήση θερμοχημικών και διαθλασιμετρικών μεθόδων. Η «Συσχέτιση των Μπορν-Φάγιανς-Χάμπερ» είναι ένας από τους βασικούς κανόνες της θερμοχημείας. Ο Φάγιανς, βασιζόμενος στα ερευνητικά του δεδομένα, διετύπωσε τα ουσιώδη συμπεράσματα σχετικώς με την ισχύ των χημικών δεσμών και την παραμόρφωση ιοντικών πλεγμάτων, όπως αυτά για τη θερμότητα ενυδατώσεως, τους δείκτες διαθλάσεως και τη θερμότητα εξαχνώσεως. Το 1923 διετύπωσε τους «κανόνες του Φάγιανς» στην ανόργανη χημεία, που χρησιμοποιούνται για να προβλεφθεί εάν ένας χημικός δεσμός θα είναι ομοιοπολικός ή ετεροπολικός.
Στις ΗΠΑ ο Φάγιανς ερεύνησε τις πυρηνικές αντιδράσεις με τη χρήση ενός κυκλότρου, ενώ ανεκάλυψε ένα νέο ραδιενεργό ισότοπο του μολύβδου (μαζί με τον Voigt) και ένα νέο ισότοπο του ρηνίου (μαζί με τον Σάλιβαν). Ανέπτυξε επιπλέον τη θεωρία των quanticules για την ερμηνεία του κανόνα των χημικών δεσμών.
Λεπουιάι

Γεωγραφία

Η Λεπουιά'ι βρίσκεται νοτιοδυτικά του νησιού.

Δημογραφία

Η Λεπουιά'ι έχει πληθυσμό 223 κατοίκων (2006). Είναι το δεύτερο μικρότερο σε πληθυσμό, αλλά μεγαλύτερο σε έκταση χωριό από τα τέσσερα του Μανόνο, μετά το Φαλέου.
Αργύρης Παπαπέτρου

Καριέρα

Ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Πιερικό. Αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό το 1984 και στο τέλος της σεζόν 1984-1985 ήταν φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας. Το 1986 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας και στον τελικό ήταν ο δεύτερος σκόρερ του ΠΑΟ με 16 πόντους στη νίκη απέναντι στον Ολυμπιακό 88-78. Το 1993 ήταν και πάλι κυπελλούχος με τον Παναθηναϊκό αγωνιζόμενος με συμπαίκτη το Νίκο Γκάλη. Την επόμενη χρονιά παραχωρήθηκε στον Απόλλων Πατρών ως αντάλλαγμα για το Γιάννη Παπαγιάννη και υπήρξε ένας από τους βασικούς αθλητές του Απόλλωνα για τα επόμενα χρόνια. Τελευταία του ομάδα ήταν ο Ο.Α.Α Ηράκλειο, όπου και σταμάτησε την καριέρα του το 1997. 
Χρόνια μετά την αποχώρηση του ανέλαβε προπονητής της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού για μία σεζόν το 2005-06.
Στις 14 Ιουνίου 2019, τιμήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στην ιστορία της ομάδας που συμπλήρωσε το 2019, 100 χρόνια μπασκετικής ιστορίας.

Εθνική Ελλάδος

Υπήρξε διεθνής 30 φορές και σκόραρε 73 πόντους (2,4 μ.ο). Συμμετείχε με την εθνική στο Μουντομπάσκετ του 1994 όπου κατέκτησε την 4η θέση στον κόσμο.