google/wiki40b huggingface dataset:
Αριστείδης Σκληρός

Βιογραφικό

Ο Σκληρός καταγόταν από την ομώνυμη οικογένεια προεπαναστατικών δημογερόντων. Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους και από το 1915 άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Καθοριστική στάθηκε η γνωριμία του με τον Γεώργιο Παπανδρέου, με τον οποίο συνδέθηκε με μακρά προσωπική φιλία.
Στις 12 Οκτωβρίου 1944 και ενώ οι Γερμανοί αποχωρούσαν από την Αθήνα του προτάθηκε η θέση του δημάρχου της ελληνικής πρωτεύουσας από την τριμελή κυβερνητική επιτροπή, ύστερα από απόφαση της Εθνικής Κυβέρνησης της οποίας πρωθυπουργός ήταν ο Παπανδρέου. Ο Σκληρός, παρά τους δισταγμούς του λόγω των δυσκολιών της περιόδου, δέχθηκε την ευθύνη. Παρουσιάστηκε την ίδια μέρα στο μπαλκόνι του δημαρχείου επευφημούμενος από το πλήθος.
Για επτά μήνες, έως τον Μάιο του 1945, διοίκησε την πόλη χωρίς δημοτικό συμβούλιο. Τον Νοέμβριο του 1945 ήταν ο πρώτος δήμαρχος που ζήτησε οι δαπάνες του Δήμου να ελέγχονται προαιρετικά από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 17 Μαίου του 1947.

Προσωπική ζωή

Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Φαράντου με την οποία απέκτησε ένα γιό. Απεβίωσε το 1976 από πνευμονικό οίδημα, ενώ από το 1958 είχε καρδιακά προβλήματα.
Alitalia

Ιστορία της Alitalia

Η Alitalia ιδρύθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1946 με όνομα Aerolinee Italiane Internazionali (Διεθνείς Ιταλικές Αερογραμμές), έμεινε όμως γνωστή ως Alitalia. Ξεκίνησε τις δραστηριότητές της στις 5 Μαΐου 1947, χρονιά κατά την οποία μετέφερε 10.000 επιβάτες. Η πρώτη πτήση της, έγινε με αεροσκάφος Fiat G-12 Alcione, μεταξύ Τορίνο και Ρώμης. Η πρώτη πτήση εξωτερικού έγινε ένα χρόνο αργότερα, μεταξύ Μιλάνου και πόλεων της Νότιας Αμερικής. Στις 31 Οκτωβρίου 1957 η Alitalia συγχωνεύθηκε με την Linee Aeree Italiane (Ιταλικές Αερογραμμές) και μετονομάσθηκε σε Alitalia Linee Aeree Italiane.
Μέχρι την δεκαετία του 1990, η ΑΖ μετέφερε ήδη 25 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Το 1997 ίδρυσε την θυγατρική της Alitalia Express, ενώ το 2001 έγινε ιδρυτικό μέλος της αεροπορικής συμμαχίας SkyTeam. Το Νοέμβριο του 2003 η εταιρεία ανακοίνωσε την απόλυση 2700 εργαζομένων μέσα στα επόμενα τρία χρόνια για να προετοιμαστεί η εταιρεία για συγχώνευση με την Air France και KLM. Τον Απρίλιο του 2004 η εταιρεία απέκτησε την πτωχευμένη εταιρεία Gandalf Airlines ώστε να αποκτήσει επιπλέον δικαιώματα προσγείωσης/απογείωσης κυρίως στο αεροδρόμιο του Μιλάνου και του Παρισιού.
Τον Σεπτέμβριο του 2004, η εταιρεία βρέθηκε σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και οι διοίκηση αποφάσισε την απόλυση 5000 εργαζομένων και την απόσχιση των εταιρειών σε δύο καινούριες, μία που θα ασχολείται με το πτητικό έργο και μία που θα ασχολείται με την επίγεια εξυπηρέτηση. Επιπλέον, αποφασίστηκε να μην προχωρήσει η συγχώνευση με την Air France, ενώ συνεχίστηκαν οι συζητήσεις με τα εργατικά σωματεία για μειώσεις μισθών και περαιτέρω απολύσεις, ώστε να αποφευχθεί η πτώχευση και πιθανή διάλυση της εταιρείας.
Πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να ξεκινήσει έρευνα για τα σχέδια της Ιταλικής Κυβέρνησης να αναδιοργανώσει την ΑΖ, ώστε να διασφαλίσει ότι δεν θα δίδονταν παράνομες κρατικές επιχορηγήσεις. Η αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και το σχέδιο διάσωσης της Alitalia αναμένεται να ξεκινήσουν την άνοιξη του 2006.
Η Alitalia ανήκει κατά 49% στο Ιταλικό Υπουργείο Οικονομίας, κατά 49% στους εργαζομένους και κατά 2% στην Air France - KLM. Τον Νοέμβριο του 2005, είχε 20.653 εργαζομένους.
Το πρόγραμμα συχνών επιβατών της Alitalia ονομάζεται «MilleMiglia» και προσφέρει στα μέλη την δυνατότητα να εξαργυρώνουν τα μίλια τους σε δωρεάν εισιτήρια για πτήσεις της ΑΖ.

Ιδιωτικοποίηση

Παρότι κατά την προεκλογική περίοδο του 2008 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε ταχθεί κατά της ιδιωτικοποίησης της εταιρείας, τον Ιανουάριο του 2009 προχώρησε στην πραγματοποίησή της εξαιτίας των μεγάλων χρεών. Έτσι η Alitalia συνενώνεται με την ιδιωτική εταιρεία Air One, ενώ ως ξένος εταίρος επελέγη τελικά ο όμιλος Air France-KLM που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον αρκετό καιρό πριν.
ΦΚ Μόσχας

Ιστορία

Στα μέσα δεκαετίας του 1990 η αυτοκινητοβιομηχανία «ЗИЛ» που κατείχε την ομάδα Τορπέντο Μόσχας δεν μπορούσε πλέον να την συντηρήσει και την μεταβίβασε στην εταιρεία Λουζνίκι που κατείχε το ομώνυμο στάδιο. Έτσι η Τορπέντο μετακόμισε σε άλλη συνοικία της Μόσχας εγκαταλείποντας το παλιό της γήπεδο, το «Στάδιο Τορπέντο».
Το 1997 η «ЗИЛ», που παρέμεινε ιδιοκτήτρια του Σταδίου Τορπέντο, αποφάσισε να δημιουργήσει ξανά μια ομάδα, την οποία ονόμασε «Τορπέντο-ΖΙΛ». Έτσι για ένα διάστημα υπήρχαν στη Μόσχα δύο Τορπέντο. Το 2003 η «ЗИЛ» πούλησε τη νέα ομάδα σε μια εταιρεία μεταλλουργίας, με αποτέλεσμα να μετονομαστεί σε «Τορπέντο-Μέταλουργκ». Τον Ιούλιο του 2004 η ομάδα μεταβιβάστηκε στην Διοίκηση της πόλης της Μόσχας και έτσι προέκυψε το νέο όνομα «ΦΚ Μόσχας».
Η καλύτερη θέση που έχει τερματίσει ως τώρα είναι η τέταρτη το 2007. Το ίδιο έτος ο επιθετικός της, Ντιμίτρι Κιριτσένκο, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Στη συνέχεια η ομάδα αγωνίστηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο, όπου έφτασε ως τον 2ο γύρο, πριν αποκλειστεί από τη Χέρτα Βερολίνου.
Στις 28 Δεκεμβρίου του 2010, η ομάδα αποχώρησε από το πρωτάθλημα μετά την απόφαση του βασικού χορηγού της ομάδας, ГМК «Норильский Никель», να διακόψει την οικονομική ενίσχυση.
Ιωάννης της Σλαβονίας

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Στεφάνου δούκα της Κροατίας, Δαλματίας & Σλαβονίας και τη Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.
Ο πατέρας του απεβίωσε λίγο μετά τη γέννησή του και ο Ιωάννης τον διαδέχθηκε ως δούκας της Κροατίας, Δαλματίας & Σλαβονίας. Ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας & της Πολωνίας ήταν άτεκνος, έτσι ο Ιωάννης ήταν και διάδοχος της Ουγγαρίας & της Πολωνίας. Η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος και επειδή υπήρχε πόλεμος με τη Βενετία, όρισε έναν μπάνο για να διοικεί την Κροατία & Δαλματία και έναν λοχαγό για τη Σλαβονία.
Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1360 σε ηλικία έξι ετών. Το 1374 απεβίωσε η μητέρα του Μαργαρίτα και το 1382 ο θείος του Λουδοβίκος Α΄.
Μετατρέψιμο μάρκο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Χαρτονομίσματα

Χαρτονομίσματα εισήχθησαν το 1998 σε ονομαστικές αξίες των 50 πφένιγκ, 1 μάρκου, 5, 10, 20, 50 και 100 μάρκων. Ακολούθησαν τα 200 μάρκα το 2002, ενώ το τραπεζογραμμάτιο των 50 πφένιγκ αποσύρθηκε από την κυκλοφορία στις 31 Μαρτίου του 2003. Τα χαρτονομίσματα τυπώνονται από την Κεντρική Τράπεζα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με ξεχωριστά σχέδια για την Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (Federacija Bosne i Hercegovine) και τη Σερβική Δημοκρατία (Republika Srpska) (με εξαίρεση τα τραπεζογραμμάτια των 200 μάρκων). Παρ' όλα αυτά, όλα τα χαρτονομίσματα είναι νόμιμα σε ολόκληρη τη χώρα.

Κέρματα

Στις 9 Δεκεμβρίου του 1998 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας 10, 20 και 50 πφένιγκ. Ακολούθησαν τα κέρματα του 1 και των 2 στις 31 Ιουλίου του 2000. Τα 5 πφένιγκ και τα 5 μάρκα κυκλοφόρησαν στις 5 Ιανουαρίου του 2006. Από αυτά, τα 2 και τα 5 μάρκα είναι διμεταλλικά.
Προεδρικές εκλογές στην Νότια Οσσετία (2017)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Νότια Οσσετία στις 9 Απριλίου 2017, μαζί με ένα δημοψήφισμα σχετικά με την αλλαγή της επίσημης ονομασίας του κράτους σε "Δημοκρατίας της Νότιας Οσσετίας–Κράτος της Αλανίας", ή "σε Νότιας Οσσετίας–Αλανία" για συντομία. Ο κάτοχος της προεδρίας, Λεονίντ Τιμπίλοφ, κατήλθε ως υποψήφιος για δεύτερη και τελευταία θητεία, αλλά νικήθηκε από τον Ανατόλι Μπιμπίλοφ του κόμματος Ενωμένη Οσσετία.

Πλαίσιο

Η ημερομηνία είχε οριστεί από το Κοινοβούλιο στις 18 Ιανουαρίου 2017. Υποψήφιοι στις εκλογές ήταν ο Λεονίντ Τιμπίλοφ, πρόεδρος της Νότιας Οσσετίας από το 2012, ο Ανατόλι Μπιμπίλοφ , πρόεδρος του Κοινοβουλίου, ο Άλαν Γκαγκλόεφ, αξιωματικός της KGB και ο Αμιράν Μπαγκάγεφ ιδιοκτήτης κατασκευαστικής εταιρείας.
Αποκλείστηκε από υποψήφιος ο Έντουαρντ Κοκόιτι, πρόεδρος της Νότιας Οσσετίας από το 2001 μέχρι το 2011. Η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε μετά τη διαπίστωση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής ότι δεν πληρούσε τους όρους διαμονής (ο υποψήφιος θα πρέπει να ζει στη Νότια Οσετία για τουλάχιστον εννέα μήνες του έτους για 10 έτη πριν από τις εκλογές). Η απόφαση να αποκλειστεί ο Κοκόιτι οδήγησε σε αρκετές διαμαρτυρίες στο Τσχινβάλι, παρότι η απόφαση δεν τροποποιήθηκε.
Βίλα Μορντώχ

Ιστορικό

Κατασκευάστηκε το 1905 και αρχικά αποτέλεσε κατοικία του Τούρκου μεράρχου Σεϊφουλάχ Πασά. Αργότερα πωλήθηκε στον Σαμουήλ Μορντώχ από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αφού άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες στέγασε για περίπου είκοσι χρόνια (από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970) υπηρεσίες του ΙΚΑ. Αργότερα στη Βίλα Μορντώχ στεγάστηκε η Δημοτική Πινακοθήκη της Θεσσαλονίκης, μέχρι την μεταφορά της στην Κάζα Μπιάνκα. Από το 2013 στεγάζει υπηρεσίες του Ε' διαμερίσματος Θεσσαλονίκης και του Οργανισμού Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης.

Περιγραφή

Η Βίλα Μορντώχ είναι διώροφο κτίσμα με ημιυπόγειο και σοφίτα. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, εκτός από τη συνύπαρξη νεοκλασικών, αναγεννησιακών, μπαρόκ και αρτ-νουβώ στοιχείων (η Βίλα Μορντώχ όπως η Κάζα Μπιάνκα και η Βίλα Πετρίδη ακολουθεί το αρχιτεκτονικό ρεύμα του εκλεκτικισμού) είναι ο κρεμμυδόσχημος τρούλος στην νοτιοδυτική γωνία της και η οκταγωνική πυργοειδή απόληξη.
Ντενίζ Δημάκη

Σταδιοδρομία

Ξεκίνησε την ανταγωνιστική σταδιοδρομία της το 1990, ως δρομέας μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Ασχολήθηκε με το τρίαθλο το 2002 και κέρδισε το Ελληνικό Πρωτάθλημα Τριάθλου εννέα διαδοχικές φορές (2002-2010), ενώ ταυτόχρονα κατέγραψε κορυφαίες επιδόσεις σε άλλα αθλήματα, όπως το τρέξιμο και η ποδηλασία.
Φραντσέσκο Κοσίγκα

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1928 στο Σάσαρι (Sassari), στα βόρεια της Σαρδηνίας, στου οποίου το Πανεπιστήμιο διετέλεσε καθηγητής Νομικής. Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα δραστηριοποιούμενος σε ρωμαιοκαθολικής τάσης ομάδες.

Μετά τον πόλεμο

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε πολλές φορές υπουργός της Χριστιανοδημοκρατίας. Ως υπουργός Εσωτερικών προέβη σε αναδιάρθρωση της ιταλικής αστυνομίας, της πολιτικής προστασίας και των μυστικών υπηρεσιών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του απήχθη από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και δολοφονήθηκε ο Άλντο Μόρο, πράγμα που οδήγησε στην παραίτησή του από τη θέση του υπουργού. Διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 4 Αυγούστου 1979 ως τις 18 Οκτωβρίου 1980.

Ως πρόεδρος της Δημοκρατίας

Στις 12 Ιουλίου 1983 εξελέγη Πρόεδρος της Γερουσίας. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 24 Ιουνίου 1985, οπότε εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την πρώτη μάλιστα ψηφοφορία, όπου απαιτούνταν πλειοψηφία 3/4. Το σπάνιο αυτό γεγονός κατάφερε ξανά μόνο ο Κάρλο Ατζέλιο Τσιάμπι το 1999.
Στα πέντε πρώτα χρόνια της Προεδρίας του ακολούθησε την πολιτική των προκατόχων του, αποφεύγοντας να αναμειχθεί, άμεσα ή έμμεσα, στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα. Στα δύο τελευταία χρόνια όμως, άρχισε να εκφράζει απόψεις εναντίον του ιταλικού πολιτικού κατεστημένου, το οποίο, κατά τη γνώμη του, θα έπρεπε να λάβει υπόψη του τις αλλαγές που είχαν επέλθει παγκοσμίως μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και τη λήξη του ψυχρού πολέμου.
Παραιτήθηκε δύο μήνες πριν τη λήξη της θητείας του, στις 28 Απριλίου 1992. Έκτοτε παρέμεινε ισόβιος Γερουσιαστής, όπως όλοι οι διατελέσαντες Πρόεδροι, φέροντας τον τίτλο του επίτιμου Προέδρου της Δημοκρατίας. Το Φεβρουάριο του 1998 σχημάτισε το κόμμα UDR (Unione Democratica per la Repubblica), με το οποίο στήριξε την Κυβέρνηση ντ' Αλέμα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Δήλωσε μάλιστα ότι η στήριξή του αυτή είχε σκοπό να λήξει ο άτυπος αποκλεισμός των αρχηγών του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος από την Πρωθυπουργία.
Πίος Αύγουστος στη Βαυαρία

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Λάντσουτ και ήταν ο γιος του Γουλιέλμου δούκα στη Βαυαρία και της Μαρίας-Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου-Μιχαήλ κόμη του Τσβάιμπρυκεν. 
Το 1815 έγινε τιμητικό μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών και Ανθρωπιστικών σπουδών της Βαυαρίας. Του άρεσε να ταξιδεύει. Απεβίωσε το 1837 στο Μπάϋρόιτ.
Μαρία-Ελένα Παπασωτηρίου

Βιογραφία

Η Παπασωτηρίου γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1990 στο Παρκ Ράιντ του Ιλινόις. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στα διεθνή τουρνουά παγοδρομίας.
Σαν Μιχάλη

Το Σαν Μιχάλη είναι παραδοσιακό ελληνικό τυρί που παράγεται στο νησί της Σύρου εδώ και αρκετές δεκαετίες. Πρόκειται για ένα από τα ακριβότερα τυριά της χώρας, το οποίο έχει αναγνωριστεί από το 1994 ως προϊόν με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Π.Ο.Π.). 
Το τυρί τυροκομήθηκε για πρώτη στις αρχές του '70 από την συνεταιριστική τυροκομική μονάδα ΒΙΟΣΥΡ.  Η ονομασία του τυριού προέρχεται από ένα βουνό στα βόρεια του νησιού όπου βρίσκεται και το ομώνυμο χωριό Σαν Μιχάλης. Παράγονται συνολικά 46 τόνοι τυριού ετησίως.
Παρασκευάζεται αποκλειστικά από αγελαδινό γάλα από το νησί και έχει κατ'ελάχιστο τετράμηνη ωρίμανση. Έχει κυλινδρικό σχήμα και σκληρή υφή, μέγιστη υγρασία 40% κατά βάρος και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού 36%. Η γεύση του είναι αλμυρή και πικάντικη. Τρώγεται αυτούσιο με ψωμί ή φρούτα, ενώ χρησιμοποιείται και σε πολλές συνταγές μαγειρικής.
Όταν οι γυναίκες είχαν ουρά (ταινία)

Πλοκή

Επτά ορφανοί άνθρωποι των σπηλαίων μεγαλώνουν 
σε ένα μικρό νησί ολομόναχοι. Μετά από μια πυρκαγιά που καίει όλη τη βλάστηση, θέτουν ως στόχο να βρουν μια νέα περιοχή για να ζήσουν.
Μια μέρα που παγιδεύουν ένα  παράξενο ζώο,  βλέπουν ότι είνα πολύ παρόμοιο με αυτούς, μόνο που είναι πιο ήπιο και με πιο μακριές τρίχες. 
Εκείνη, η Φίλι (Σέντα Μπέργκερ), έλκεται από έναν από τους αδελφούς, τον Ούλι (Τζουλιάνο  Τζέμα), και τον  πείθει ότι το να παίζουν μεταξύ  τους είναι πολύ πιο ικανοποιητικό από ό, τι αν την φάει. Ο Ούλι φαίνεται να του αρέσει η Φίλι και συμφωνεί. 
Τα αδέλφια του όμως έχουν αλλά σχέδια γι' αυτήν και ψάχνουν να βρουν τρόπο για να την φάνε, χωρίς ωστόσο να το καταφέρνουν, επειδή η Φίλι αποδεικνύεται πολύ πιο έξυπνη από αυτούς.
Νικόλαος Τσάκος

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Νικόλας Τσάκος προέρχεται από μια παραδοσιακή ναυτιλιακή οικογένεια με καταγωγή από το νησί της Χίου, συγκεκριμένα από τα Καρδάμυλα. Είναι γιός του καπετάνιου και εφοπλιστή Παναγιώτη Τσάκου. Έργάζεται στο ναυτιλιακό κλάδο από το 1981 και έχει περάσει συνολικά δύο χρόνια στη θάλασσα. Από το 1982 έως το 1985, διετέλεσε Διευθυντής Ναυτιλίας και Operations της Tsakos Shipping & Trading Ltd στις ΗΠΑ, με έμφαση στον τομέα της υπεράκτιας παραγωγής ενέργειας στην Κεντρική Αμερική και τις ΗΠΑ.
Έλαβε πτυχίο BA στα Οικονομικά και τις Πολιτικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης το 1985 και το μεταπτυχιακό του Masters στη Ναυτιλία και τα Οικονομικά από το Business School του Πανεπιστημίου "City" του Λονδίνου, το 1987. Ο Νικόλας Τσάκος υπηρέτησε ως αξιωματικός στο Ελληνικό Ναυτικό το 1988. Είναι παντρεμένος με τη σχεδιάστρια μόδας Σήλια Κριθαριώτη και έχουν τρία παιδιά.

Επαγγελματική Σταδιοδρομία

Η ΤEN, η εταιρεία που ίδρυσε, εισήχθη αρχικά στη νορβηγική χρηματιστηριακή αγορά, Όσλο Bors, το 1993 και είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (με NYSE σύμβολο:TNP) από τον Μάρτιο του 2002. Τον Δεκέμβρη του 2015 η ΤΕΝ είχε υπό την ιδιοκτησία και διαχείρησή της ένα στόλο από 48 δεξαμενόπλοια μεταφοράς προϊόντων του πετρελαίου και αργού πετρελαίου ναυλωμένα σε εθνικές, μεγάλες και άλλες ανεξάρτητες πετρελαϊκές εταιρείες και διυλιστήρια με ναυλοσύμφωνα μακροπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα, συμπεριλαμβανομένου και ενός πλοίου μεταφοράς Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (με έτος κατασκευής το 2007) και δύο δεξαμενόπλοια τύπου "DP2 shuttle suezmax" (με έτος κατασκευής το 2013). Τον Μάιο του 2019 υπέγραψε, μέσω του Ομίλου Τσάκος, υπέρ της εκστρατείας του εφοπλιστή Philippe Louis-Dreyfus που επιζητεί την θέσπιση ανώτατων ορίων μέσης ετήσιας ταχύτητας για τα containerships, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν ευπαθή αγαθά ταχύτερα όταν χρειάζεται, και ορίων απόλυτης μέγιστης ταχύτητας για τα υπόλοιπα είδη πλοίων, κάτι που θα οδηγήσει στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Φιλανθρωπικές δράσεις

Ο Νικόλας Τσάκος, είναι ο συνιδρυτής, μαζί με τον Καπετάνιο Παναγιώτη Ν. Τσάκο, του ιδρύματος "Μαρία Τσάκου" (το όνομά της αποβιώσασας αδελφής του), μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης για την ευημερία και την εκπαίδευση των νέων ταλαντούχων ανδρών και γυναικών, με έμφαση στις θαλάσσιες μελέτες και παράδοση.
Δάλλεια αθλητικοί αγώνες

Οι αθλητικοί αγώνες «Δάλλεια» ήταν διοργάνωση αγωνισμάτων στίβου, που διεξαγόταν στην Αθήνα ως το 1962 με διοργανωτή τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο. Διεξήχθησαν δέκα φορές και είχαν πανελλήνιο χαρακτήρα. Ονομάστηκαν έτσι στη μνήμη του Δημητρού Δάλλα (1867-1929), ο οποίος υπήρξε διακεκριμένος αθλητικός παράγων και δημοσιογράφος, αντιπρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Αθλητικών Συντακτών. Ο Δάλλας υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Πανιωνίου, ενεργό μέλος του Δ.Σ. από το 1898 και διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου από το 1915 ως το 1928. Με το πείσμα του και τις συντονισμένες ενέργειές του κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό το σύλλογο μετά την καταστροφή της Σμύρνης και να θέσει τα νέα θεμέλια για τη συνέχιση της δράσης του στην Αθήνα.

Ιστορικό

Τα Δάλλεια ξεκίνησαν το 1931 ως αγώνες παίδων και επαναλήφθηκαν το 1933. Έλαβαν λαμπρό χαρακτήρα από το 1937, με εισήγηση του νεοεκλεγμένου προέδρου του Πανιωνίου, Δημητρού Καραμπάτη. Ξεκίνησαν ως ετήσιοι αθλητικοί αγώνες ανδρών και εφήβων, ως συνεισφορά του συλλόγου στο αθλητικό καλεντάρι του ΣΕΓΑΣ, κατ' αναλογία παρόμοιων αγώνων που διεξάγονταν από άλλους αθηναϊκούς συλλογους παλαιότερα, όπως οι αθλητικοί αγώνες «Παναθήναια» που συνδιοργάνωναν ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και ο Εθνικός Γ.Σ. από το 1919 και οι Αβερώφειοι αθλητικοί αγώνες που συνδιοργάνωναν ο Παναθηναϊκός Α.Ο. και ο Γ.Σ. Αμαρουσίου από το 1925.
Τα αναβαθμισμένα Δάλλεια από την πρώτη χρονιά καθιερώθηκαν ως μία σημαντική αθλητική συνάντηση και σε αυτούς συμμετείχε η αφρόκρεμα των Ελλήνων αθλητών. Διεξάγονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, εκτός από δύο φορές που έγιναν στο Στάδιο Νέας Σμύρνης, ως τις αρχές της δεκαετίας του '60 υπενθυμίζοντας σε όλους τον ιστορικό ηγέτη του Πανιωνίου. Οι αγώνες ήταν ενταγμένοι στο επίσημο πρόγραμμα του ΣΕΓΑΣ και συχνά αποτελούσαν ένα από τα κριτήρια επιλογής αθλητών για την εθνική ομάδα. Γι' αυτό συμμετείχαν σε αυτούς οι μεγαλύτεροι Έλληνες πρωταθλητές. Προπολεμικά περιλάμβαναν και αγωνίσματα εφήβων ενώ μεταπολεμικά συμπεριλήφθηκαν γυναικεία αγωνίσματα. Κάποια χρονιά έγινε προσπάθεια να αποκτήσουν διεθνή χαρακτήρα, με την πρόσκληση ξένων αθλητών, χωρίς συνέχεια. Ξεκίνησαν με την προοπτική να είναι ετήσιοι αγώνες. Μεταπολεμικά άρχισαν να τελούνται ανά διετία, εναλλάξ με τους Πανιώνιους Αγώνες, ως το 1950. Στη συνέχεια ο Πανιώνιος έριξε το βάρος στη διοργάνωση διεθνών ημερίδων στίβου σε συνεργασία με άλλα σωματεία και διοργάνωνε τα Δάλλεια περιστασιακά χωρίς σταθερό ρυθμό. Με αυτή τη μορφή διεξήχθησαν άλλες τρεις φορές: το 1954, το 1959 και για τελευταία φορά το 1962. Ακολούθησε ο θάνατος του Καραμπάτη (1964) και δεν επαναλήφθηκαν.
Στους αγώνες δίνονταν ατομικά βραβεία αλλά υπήρχε και ομαδική βαθμολογία στα αγωνίσματα ανδρών για τους συλλόγους που μετείχαν. Στο νικητή σύλλογο απονεμόταν ειδικό τριετές επαμειβόμενο βαρύτιμο έπαθλο που είχε αθλοθετήσει ο Πανιώνιος Γ.Σ. και μεταπολεμικά το Υπουργείο Παιδείας κάποιες χρονιές.
Αγία Πρόκλα

Βίος

Ελάχιστα είναι γνωστά για την ζωή της Αγίας. Η μοναδική της αναφορά στην Καινή Διαθήκη είναι στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, όταν ζητά από τον σύζυγό της να μην καταδικάσει τον Ιησού σε θάνατο. 
«Όπως εκείνος καθόταν στη δικαστική του έδρα, η γυναίκα του, του έστειλε με κάποιον ετούτο το μήνυμα: Μην κάνεις κάτι εναντίον αυτού του αθώου, γιατί πολύ ταλαιπωρήθηκα απόψε στ’ όνειρό μου εξαιτίας του». Εκεί δεν αναφέρεται το όνομά της. Σύμφωνα με μια απόκρυφη επιστολή του Πιλάτου, η γυναίκα του ονομάζεται Πρόκλα. 
Σύμφωνα με την παράδοση, η γυναίκα του Πιλάτου είδε έναν άγγελο που τής είπε ότι ο Χριστός ήταν αθώος.
Τον 3ο αιώνα, ο Ωριγένης πρότεινε στις Ομιλίες του για τον Ματθαίο ότι η σύζυγος του Πιλάτου είχε γίνει Χριστιανή ή τουλάχιστον ότι ο Θεός της έστειλε το όνειρο που ανέφερε ο Ματθαίος για να μετατραπεί. Την εκδοχή αυτή συμμερίζονταν αρκετοί θεολόγοι της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα. Άλλοι θεολόγοι είχαν διαφορετική άποψη: ισχυρίστηκαν ότι το όνειρο στάλθηκε από τον Σατανά σε μια προσπάθεια να αναχαιτιστεί η σωτηρία που επρόκειτο να προκύψει από το θάνατο του Χριστού. 
Μετά τον θάνατο του Πιλάτου, η γυναίκα του φέρεται να έγινε Χριστιανή και να ονομάζεται Πρόκλα (αρχικά την έλεγαν Κλαυδία) κι εργάστηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου μέχρι το ειρηνικό τέλος της ζωής της.
Ναντ Τάτρου σα Μπλίσκα

Προέλευση

Ο ηλικίας 23 ετών Γιάνκο Ματούσκα (Janko Matúška) έγραψε τους στίχους τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1844. Η μελωδία προέρχεται από το λαϊκό τραγούδι "Kopala studienku", που του πρότεινε ο συμφοιτητής του, Γιόζεφ Ποδράντσκι (Jozef Podhradský) (1823-1915), μελλοντικός ακτιβιστής  Ο ύμνος γράφηκε από φοιτητές, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την αποβολή συμμαθητή τους από τη σχολή. Ο αρχικός τίτλος του 1844,που σώζεται σε σημειωματάριο είναι "Σλοβάκοι της Μπρατισλάβα, Μελλοντικοί Λεβοτσιανοί" ("Prešporský Slováci, budaucj Lewočané"). Το Λεβοτσιανοί αναφέρεται στην πόλη Λεβότσα.
Στις 13 Δεκεμβρίου του 1918 η πρώτη στροφή από τους στίχους του Ματούσκα έγινε το ένα μισό από τον εθνικό ύμνο της Τσεχοσλοβακίας.
Μόνο οι δύο στροφές των στίχων του Ματούσκα καθιερώθηκαν με νόμο ως εθνικός ύμνος της Σλοβακίας, μετά την ανεξαρτητοποίησή της το 1993.
Ουΐλιαμ Αλόνσο

Σπουδές και ακαδημαϊκή καριέρα

Ο Ουΐλιαμ Αλόνσο γεννήθηκε το 1933 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
Πήρε το πρώτο πτυχίο του στην Αρχιτεκτονική από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1954, καθώς και μεταπτυχιακό δίπλωμα στον Αστικό Σχεδιασμό από το ίδιο Πανεπιστήμιο το 1956. 
Το 1960 του απονεμήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια διδακτορικό στην Περιφερειακή Ανάπτυξη, στο πρώτο πρόγραμμα Περιφερειακής ανάπτυξης που ιδρύθηκε ποτέ, πρωτοβουλία του Βάλτερ Άισαρντ.
Τη περίοδο 1960 – 1961, ο Αλόνσο εργάστηκε ως διευθυντής και καθηγητής στο τμήμα Περιφερειακού και Αστικού Σχεδιασμού στο Bandung Institute of Technology της Ινδονησίας.
Το 1962 διατέλεσε επισκέπτης καθηγητής στο Universidad Central de Venezuela πριν γίνει acting director του Κέντρου Αστικών Σπουδών στο Χάρβαρντ.
Από το 1963 μέχρι το 1965 εργάστηκε στα πανεπιστήμια του Γέιλ, του Μπέρκλεϋ και του Στάνφορντ.
Από το 1976 ο Αλόνσο ήταν διευθυντής του Κέντρου Πληθυσμιακών σπουδών (Center for Population Studies) του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Το 1978 έγινε καθηγητής στην έδρα Ρίτσαρντ Στάλτονστολ (Richard Saltonstall) της Σχολής Δημόσιας Υγείας και μέλος του Τμήματος Κοινωνιολογίας της Σχολής Τεχνών και Επιστημών.
Η έρευνα του επικεντρώθηκε στις δημογραφικές αλλαγές και κυρίως στις έντονα αστικοποιημένες περιοχές. Ανέπτυξε, λοιπόν, ένα μαθηματικό μοντέλο συνδέοντας τη μετανάστευση και την εξέλιξη της κατανομής του πληθυσμού.
Βαργυλία

Ιστορία

Κατά την παράδοση η πόλη ιδρύθηκε από τον μυθικό ήρωα Βελλεροφόντη προς τιμή του συντρόφου του που ονομαζόταν Βάργυλος, ο οποίος σκοτώθηκε από χτύπημα του Πήγασου. Κοντά στην πόλη βρισκόταν ο ναός της Αρτέμιδος Κινδυάδος, ο οποίος θεωρούνταν θαυματουργός καθώς κατά την αναφορά του Στράβωνα όταν έβρεχε το νερό δεν τον άγγιζε. Η Άρτεμις και ο Πήγασος αποτελούν συχνές παραστάσεις των νομισμάτων της πόλης.
Το 201 με 200 π.Χ. κατά την διάρκεια του Α´ Κρητικού πολέμου ο Φίλιππος Ε´ της Μακεδονίας διαχείμασε με τον στόλο του στην Βαργυλία ενώ βρισκόταν αποκλεισμένος από τις ναυτικές δυνάμεις της Περγάμου και της Ρόδου.Στην περιοχή υπήρχε επίσης μνημείο της ελληνιστικής περιόδου το οποίο απεικόνιζε την Σκύλλα, μυθικό τέρας της θάλασσας. Σήμερα εκτίθεται στο Βρετανικό μουσείο.
Σε μεταγενέστερες περιόδους η πόλη φαίνεται να καλούνταν επίσης και Άνδανος και αργότερα Μαρκιανούπολη.

Διάσημοι κάτοικοι

Ο επικούρειος φιλόσοφος Πρώταρχος καταγόταν από την Βαργυλία, καθώς και ο ολυμπιονίκης του 3ου αιώνα π.Χ. Μενεσθέας.

Σύγχρονη εποχή

Το 2015 αναφέρθηκε από τουρκικά μέσα ενημέρωσης και αναδημοσιεύτηκε από ελληνικά, πως οικόπεδο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Βαργυλίας διατίθονταν προς πώληση από μεσιτικό γραφείο δημόσιο για το ποσό των 22 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών ή 10 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Καθώς σύμφωνα με την τουρκική νομοθεσία δεν επιτρέπεται η ανέγερση οικοδομών σε αρχαιολογικούς χώρους, ακολούθησαν εκκλήσεις από τους Τούρκους αρχαιολόγους προς το τουρκικό δημόσιο ώστε ο χώρος να γίνει προστατευόμενος.