google/wiki40b huggingface dataset:
Σπύρος Μουστάκας

Βιογραφικές πληροφορίες

Ο Σπύρος Μουστάκας γεννήθηκε στο Λιβαδοχώρι Λήμνου το 1914. Οι γονείς του ονομάζονταν Παναγιώτης και Φανιώ και ήταν μοναχοπαίδι. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και στο Γυμνάσιο Λήμνου. Στη συνέχεια φοίτησε στη Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρούπολης, την περίοδο που ήταν διευθυντής της ο κορυφαίος Έλληνας παιδαγωγός και λόγιος Ευάγγελος Παπανούτσος.
Στη συνέχεια υπηρέτησε ως δάσκαλος σε τέσσερα χωριά της Σαμοθράκης και σε πέντε χωριά της Λήμνου. Επίσης, υπηρέτησε στην Αλεξανδρούπολη, στο Γραφείο της Επιθεώρησης Δημοτικών Σχολείων.
Στη Λήμνο επέδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην καταγραφή λαογραφικού υλικού, το οποίο συγκέντρωνε με πολύ μεράκι. Το πλουσιότατο υλικό του το έχει ταξινομήσει σε ενότητες και το έχει καταχωρήσει σε είκοσι δύο (22) χειρόγραφα βιβλία, με το γενικό τίτλο: "Λαογραφικοί Θησαυροί της Λήμνου". Κατάφερε να εκδώσει τα τέσσερα ενώ τα υπόλοιπα τα έχει καταθέσει στην Καρατζάδειο Βιβλιοθήκη της Μύρινα.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Χαλκίδα κοντά στην κόρη του. Εκεί πέθανε σε βαθύ γήρας το 2002.
Προσωπογραφία

Η Προσωπογραφία ως αυτοσκοπός, σε αντίθεση με τη γενικότητα της ζωγραφικής, είναι κατά κύριο λόγο η εύστοχη απεικόνιση ενός προσώπου σε ζωγραφικό πίνακα, σε φωτογραφία, ή με τη γλυπτική, ή άλλη καλλιτεχνική τέχνη, αλλά παράλληλα και η απεικόνιση της προσωπικότητας, των συναισθημάτων και του ψυχικού κόσμου του προσώπου που απεικονίζεται όπως το αντιλαμβάνεται ο δημιουργός.

Στην Ιστορία

Η προσωπογραφία ήταν ευρύτατα διαδομένη στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Ονομαστές στην αρχαιότητα, για τον ρεαλισμό και την τεχνική τους αρτιότητα ήταν οι προσωπογραφίες του Αρχέλαου, του Αντίγονου του Μονόφθαλμου, όπως και η απεικόνιση του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον ζωγράφο Απελλή (380/370 π.Χ). Σύμφωνα με τον Πλίνιο, ο Μέγας Αλέξανδρος ζήτησε από τον Απελλή να φιλοτεχνήσει μία προσωπογραφία της παλλακίδας Καμπάσπης και εκείνος την ερωτεύτηκε. Ο πίνακας εντυπωσίασε τόσο τον Αλέξανδρο ώστε αργότερα την παραχώρησε ως δώρο στο ζωγράφο. Κατά τον Πλίνιο μία προσωπογραφία του Μέγα Αλεξάνδρου, που φιλοτέχνησε ο Απελλής δεν άρεσε στον βασιλέα. Το άλογο του Αλέξανδρου, βλέποντας την προσωπογραφία του Αλεξάνδρου χλιμίντρισε, και ο Απελλής με θάρρος είπε "Βασιλιά, το άλογο από τέχνη ξέρει καλύτερα από εσένα". 
Στα χριστιανικά χρόνια η τέχνη της προσωπογραφίας παραμελήθηκε, για να ξαναεμφανιστεί το 13ο αιώνα στην Ιταλία, με πρωτοπόρο το Φλωρεντινό ζωγράφο Τζιότο. Γρήγορα διαδόθηκε στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και χαρακτήρισε όλους τους επόμενους αιώνες. 
Η εξέλιξη της προσωπογραφίας το 15ο αιώνα ήταν σημαντική, ζωγράφοι όπως οι Φλαμανδοί Βαν Αικ και Μέμλιγκ, ο Γάλλος Φουκέ, οι Ιταλοί Μπελίνι, Μποτιτσέλι, Πιέρο ντέλλα Φραντσεσκα και ο Πορτογάλος Γκονσάλβες έδωσαν αριστουργήματα του είδους.
Ο 16ος αιώνας σφραγίστηκε από τα έργα σπουδαίων καλλιτεχνών όπως του Ραφαήλ, του Τιτσιάνο, του Λεονάρντο ντα Βίντσι, του Βερονέζε, του Τιντορέττο στην Ιταλία, του Κράναχ και του Ντύρερ στη Γερμανία και του Ελ Γκρέκο στην Ισπανία. Παράλληλα διάφοροι Ευρωπαίοι ηγεμόνες, όπως ο Φραγκίσκος Α’ της Γαλλίας, η Αικατερίνη των Μεδίκων και διάφοροι Ιταλοί μεγιστάνες, υποστήριζαν αυτή την τάση και απέκτησαν αξιόλογες συλλογές προσωπογραφιών.
Τον 17ο αιώνα η τέχνη της προσωπογραφίας απέκτησε καθαρά πνευματικό χαρακτήρα. Οι καλλιτέχνες έστρεψαν την προσοχή τους στην απόδοση των εσωτερικών στοιχείων του ατόμου, αγνοώντας τα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Σημαντικοί εκπρόσωποι του αιώνα αυτού ήταν ο Βαν Ντάικ, ο Ρούμπενς, ο Ρέμπραντ, ο Βελάσκεθ και ο Μουρίλο.
2043 Ορτουτάι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ορτουτάι εκτιμάται σε 44,7 ± 3,0 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0423.
Μπακολέτ

Γεωγραφία

Η Μπακολέτ είναι ένας λιμένας τη Γρενάδας. Έχει πολύ ωραίες παραλίες. Βρίσκεται 125 πόδια (38 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Τομέας Υγειονομικών ΕΤΑΑ

Από το 2008 ο ασφαλιστικός φορέας των υγειονομικών (ιατροί, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί και κτηνίατροι) είναι το Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολούμενων (Ε.Τ.Α.Α.) και πιο συγκεκριμένα ο "Τομέας Υγειονομικών".
Σκοπός του είναι η παροχή συντάξεων γήρατος, θανάτου, ανικανότητας, περιοδικών μηνιαίων βοηθημάτων, εξόδων κηδείας, προσθέτων αποζημιώσεων, εφάπαξ χρηματικών βοηθημάτων ή οικονομικών ενισχύσεων, εφάπαξ κλάδου πρόνοιας, ιατροφαρμακευτικής, οδοντιατρικής και νοσοκομειακής περίθαλψης. Επίσης, η χορήγηση δανείων πρώτης επαγγελματικής εγκατάστασης, η φιλοξενία παιδιών ασφαλισμένων σε κατασκηνώσεις και η φιλοξενία συνταξιούχων στη Στέγη Υγειονομικών.
Τα γραφεία της Κεντρικής Υπηρεσίας βρίσκονται στην οδό Αχαρνών 27, στην Αθήνα ενώ υπάρχουν και τοπικά υποκαταστήματα σε αρκετές πρωτεύουσες νομών όλης της χώρας.

Ταμείο Συντάξεων και Αυτασφάλισης Υγειονομικών

Πριν τη συγχώνευση των ταμείων, οι υγειονομικοί ήταν ασφαλισμένοι στο Ταμείο Συντάξεων και Αυτασφάλισης Υγειονομικών (ΤΣΑΥ). Το ΤΣΑΥ αποτελούσε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου εποπτευόμενο από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Νικόλαος Μακρής (ευεργέτης)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1790. Ήταν ανεψιός του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'. Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στην Μονή Φιλοσόφου και μετά πήγε στο Κισνόβιο της Βεσσαραβίας. Εκεί απόκτησε την μεγάλη του περιουσία, την οποία διέθεσε σε ευεργετικούς σκοπούς. Απεβίωσε στην Βραΐλα το 1854.

Ευεργετικό έργο

Το 1847 έκτισε και κατάρτισε τα σχολεία της Δημητσάνας. Το 1851 ευεργέτησε την Αρχαιολογική Εταιρεία. Κληροδότησε όλη του την περιουσία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στα σχολεία της Δημητσάνας.
Ahnenerbe

Οργάνωση

Η Εταιρία Κληρονομιάς των Προπατόρων αποτελούνταν από 46 συνολικά τομείς. Οι επικεφαλής και υπεύθυνοι του κάθε τομέα ήταν επιστήμονες με πολύ σοβαρή κατάρτιση και ερευνητές σε διάφορους άλλους τομείς όπως Ανθρωπολογία, Ψυχολογία, Ιστορία, Βιολογία, Ιατρική και άλλα. Έτσι δεκάδες ιδρύματα λειτουργούσαν υπό την σκέπη της παράγοντας ένα σημαντικό έργο. Ως έδρα η Εταιρία Κληρονομικότητας Προπατόρων είχε είτε το Βερολίνο είτε την έδρα της Ές-Ές στο κάστρο Βέβελσμπουργκ, στο οποίο βρίσκονταν 12.000 τόμοι σπάνιων βιβλίων που κατά την Ahnenerbe απεδείκνυαν την ανωτερότητα της Λευκής Φυλής όπως και άλλο υλικό.

Έρευνες

Οι έρευνες τις οποίες έκανε η Ahnenerbe ήταν πολύμορφες και ξεκινούσαν από έρευνες για την εύρεση του  Άγιου Δισκοπότηρου μέχρι και την αναζήτηση της προελεύσεως των Αρίων. Μετά το 1939, η Ahnenerbe διεύρυνε την έρευνά της και στης χώρες οι οποίες τελούσαν υπό κατοχή. Σκοπό είχαν να ερευνήσουν και να εξετάσουν αρχαιολογικά μνημεία, ιστορικά κειμήλια και έργα τέχνης πολλά εκ των οποίων πολλά μεταφέρθηκαν είτε στο Βερολίνο είτε στην έδρα της Ές-Ές.

Μύηση Στην Ahnenerbe

Για να ενταχθεί ένας νέος αξιωματικός στην Ahnenerbe αρχικά παρακολουθούσε ειδικό σεμινάριο πολιτικής και ιδεολογικής αγωγής. Το σεμινάριο αυτό λάμβανε χώρα στα πλαίσια της επικείμενης ορκωμοσίας με έντονο το στοιχείο της άριας θρησκευτικότητας, αντλώντας θρησκευτικά στοιχεία από τους βόρειους λαούς. Πηγές υποστηρίζουν ότι επί πέντε μέρες λάμβανε χώρα ειδικό σεμινάριο του ίδιου του Χάινριχ Χίμλερ με απόλυτη περισυλλογή και με ασκήσεις για την πνευματικότητα και την περισυλλογή.

Μεταπολεμικά

Μετά το τέλος του πολέμου φροντίστηκε να καταστραφούν όλα τα τεκμήρια και το έργο της Ahnenerbe. Τα περισσότερα στοιχεία και ανακαλύψεις σε διαφόρους τομείς καταστράφηκαν. Ο τότε διοικητής της Εταιρίας Κληρονομιάς Προπατόρων, καταδικάστηκε σε θάνατο και έτσι σβήστηκε κάθε ίχνος της. Σήμερα ό,τι διασώθηκε φυλάσσεται σε ειδικά αρχεία σε ένα ιδιαίτερο ομοσπονδιακό τμήμα και είναι αδύνατο για οποιονδήποτε έρθει σε επαφή και να πάρει πληροφορίες από το διασωθέν υλικό.
Γεώργιος Βήχος

Σπουδές και προσωπική ζωή

Σπούδασε Νομικά, Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν εκδότης της παράνομης εφημερίδας Ελεύθερη Σκέψη και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Παντρεύτηκε την Αλίκη Σταθάτου και απέκτησαν 1 κόρη.

Ως αθλητής

Ο πατέρας του, Ανδρέας (γ. 1877), ήταν πρωταθλητής της σκοποβολής (1916-25) και έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 και του 1924. Ο Γεώργιος αγωνίστηκε στα 50μ. με καραμπίνα πρηνηδόν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 και εν συνεχεία σε εκείνους του 1948 στα 25μ πιστόλι ταχείας βολής (ήρθε 36ος) και ξανά στα 50μ καραμπίνα πρηνηδόν , όπου ήρθε 40ός. Προπολεμικά, διακρίθηκε στο πιστόλι ταχύτητας, τόσο σε φοιτητικούς όσο και σε παγκόσμιους αγώνες. Την περίοδο 1935-1947 ο Γιώργος Βήχος κατέκτησε 5 μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (2 ασημένια και 3 χάλκινα).

Ως παράγοντας

Το 1931 έγινε πρόεδρος του Πανεπιστημιακού Ομίλου Αθηνών δια την Βαλκανικήν Συνενόησιν. To 1946 ανέλαβε -παράλληλα με την αθλητική του δραστηριότητα- την αρχηγεία του τμήματος σκοποβολής του Παναθηναϊκού και το οδήγησε σε σημαντικές επιτυχίες. 
Διορίστηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή πρώτος Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, με σκοπό να ανεξαρτητοποιηθεί ο αθλητισμός από το υπουργείο Παιδείας. Κατά τη θητεία του ως ΓΓΑ μεταξύ άλλων θεσμοθέτησε το ΠΡΟΠΟ και τον πρώτο Αθλητικό Νόμο. Το 1987 ίδρυσε την ΕΣΟΑ και την περίοδο από το 1985 ως το 1988 ήταν γενικός γραμματέας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Σε διεθνές επίπεδο, υπήρξε ο πρώτος Έλληνας Πρόεδρος παγκόσμιας αθλητικής ομοσπονδίας σε ολυμπιακό άθλημα, καθώς ανέλαβε επικεφαλής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Σκοπευτικών Αθλημάτων.

Στα χρόνια της Κατοχής

Ο Γεώργιος Βήχος πολέμησε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Τον Φεβρουάριο του 1941 η υγεία του κινδύνευσε σοβαρά και νοσηλεύθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο με κρυοπαγήματα δευτέρου βαθμού. Επί Κατοχής, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης Εθνικό Κομιτάτο και έλαβε μέρος σε σαμποτάζ κατά των Γερμανών. Τον Οκτώβριο του 1942 έγινε γενικός γραμματέας του Εθνικού Κομιτάτου. «Όργανο» του Κομιτάτου ήταν η παράνομη εφημερίδα Ελεύθερη Σκέψη, την οποία εξέδιδε ο Βήχος.

Πολιτική δραστηριότητα

Ο Γεώργιος Βήχος χρημάτισε νομάρχης Τρικάλων (1949), Κεφαλληνίας, Κορινθίας, Κοζάνης  (1949-1954) και  Χανίων (1956-58) με μεγάλη επιτυχία.
Κατήλθε στις εκλογές του 1974 και του 1977 με το Δημοκρατικό Κέντρο , χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής.
Ζωόφυτα

Τα Ζωόφυτα αποτελούσαν παλαιότερη συνομοταξία ζώων που είχε δημιουργήσει ο Ζίεμπολ και ο οποίος είχε συμπεριλάβει σ΄ αυτή τους σπόγγους, τα κοιλεντερωτά, τα κτενοφόρα, τα εχινόδερμα και τα βρυόζωα, αποσπώντας αυτά από τη συνομοταξία των ακτινωτών που είχε προηγουμένως ιδρύσει ο Κυβιέρος.
Τα ζωόφυτα που οφείλουν το όνομά τους στην ομοιότητα της μορφής τους προς τα φυτά, διέσπασε το 1847 ο Λόυκαρτ και σχημάτισε δύο συνομοταξίες: τα κοιλεντερωτά και τα εχινόδερμα. Στη συνέχεια το 1888 ο Χάτσεκ χώρισε τα κοιλεντερωτά σε τρεις επιμέρους συνομοταξίες, τα ποροφόρα, τα κνιδόζωα και τα κτενοφόρα.
Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος Γεώργιος Χρυσοστόμου

Σπουδές

Έχει πάρει πτυχίο από τη Θεολογική και τη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. το 1986 και το 1990, αντίστοιχα. Έχει παραλάβει δίπλωμα στη θεολογία το 1989 με ειδικότητα στη λειτουργική. Επιπλέον, είναι Διδάκτωρ της Φιλολογίας από το 1994 με ειδικότητα στη βυζαντινή φιλολογία. Και τα δύο είναι στο Α.Π.Θ. Έχει παρακολουθήσει περισσότερες σπουδές στη Γαλλία και στην Ιταλία αντίστοιχα. Η Διδακτορική του διατριβή εκδόθηκε από τον "Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης - Θεσσαλονίκη 1997" το έτος 1997 με τίτλο ¨Ο Υμνογράφος Γεράσιμος Μοναχός Μικραγιαννανίτης και οι Ακολουθίες του σε Αγίους της Θεσσαλονίκης : Συμβολή στη μελέτη του βίου και του έργου του".

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Διετέλεσε καθηγητής της Ανώτερης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας της Θεσσαλονίκης μεταξύ των ετών 1995-2007 και της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας της Θεσσαλονίκης, πρώτα, στην τάξη του Αναπληρωτή Καθηγητή από το 2008 έως το 2012 και ύστερα, του Τακτικού Καθηγητή που βρίσκεται από το 2012 και συνεχίζει να διατελεί έως σήμερα. Έχει υπηρετήσει ως Επισκέπτης Καθηγητής στη Σχολή Θεολογίας που βρίσκεται στο Ορθόδοξο Πανεπιστήμιο της Δημοκρατίας του Κονγκό το 2010 και στην Ακαδημία Θεολογίας στην πόλη του Κιέβου το 2011 και το 2013.Το 2016 έγινε ο πρόεδρος της Ανωτέρης 
Εκκλησιαστικής Ακαδημίας.

Ιερατική Σταδιοδρομία

Το 1989 χειροτονήθηκε διάκονος στη Θεσσαλονίκη, όπου και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση στον Ι.Ν.Αγίου Δημητρίου της ομώνυμης πόλης για ένα χρόνο. Το 1990 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ι.Ν.Άγιων Ανάργυρων Θεσσαλονίκης έως το 1994. Το 1995 μετατέθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Βέροιας, Ναούσης και Καμπανίας όπου υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ι.Ν.Άγιων Ανάργυρων της Βέροιας έως την εκλογή του σε Μητροπολίτη. Κατά της διάρκεια της διακονίας του στην ενορία Αγίων Αναργύρων Βέροιας εξωραΐστηκαν το σύνολο των παρεκκλησίων της, καθώς πραγματοποιήθηκε και πλήθος άλλων ανακαινιστικών έργων. Παράλληλα, διετέλεσε Πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης κατά το χρονικό διάστημα 1995-2014.
Γιόχαν Γιάκομπ Μπερνούλι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1831 στη Βασιλεία, μέλος της φημισμένης οικογένειας Μπερνούλι. Σπούδασε γερμανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Αργότερα συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της αρχαιολογίας το 1854. Εργάστηκε ως καθηγητής σε διάφορα γυμνάσια στην Βασιλεία. Εκεί διορίστηκε μέλος της επιτροπής της νεοσύστατης Αίθουσας Γλυπτών της Βασιλείας (γερμ. Skulpturhalle Basel), και ως έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, όπου ανέλαβε την έδρα της αρχαιολογίας το 1895. Από το 1892 διετέλεσε μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Απεβίωσε στις 22 Ιουλίου 1913 στην γενέτειρά του.
Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας

Γάμος με τον Θεοβάλδο Δ΄ της Καμπανίας

Η Μαργαρίτα σε ηλικία 15 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου 1232 έγινε η τρίτη σύζυγος του 32χρονου χήρου Θεοβάλδου Δ΄ κόμη της Καμπανίας. Ο Θεοβάλδος είχε χωρίσει την πρώτη σύζυγο του Γερτρούδη του Ντάγκσμπουργκ λόγω στειρότητας και η δεύτερη σύζυγος του κόμη Αγνή του Μποζέ απεβίωσε πρόωρα, αφήνοντας μόνο μια κόρη γι'αυτό ο κόμης αναζητούσε επειγόντως τον διάδοχο. Ο γάμος ήταν η δεύτερη περίπτωση, στην οποία ο κόμης της Καμπανίας παντρεύτηκε γυναίκα με μεγάλη διαφορά ηλικίας, η άλλη περίπτωση ήταν ο γάμος του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας με την Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας. Η Μαρία πήρε μεγάλη προίκα, αλλά έγινε και μια αυστηρή σύμβαση, στην οποία αναφέρεται ότι: μόνο ένα μικρό τμήμα της προίκας θα επέστρεφε στον πατέρα της, αν πέθαινε τα εννιά πρώτα χρόνια του γάμου της χωρίς απογόνους και τίποτε αν πέθαινε μετά· μονάχα αν χώριζε, θα επέστρεφε ολόκληρη η προίκα στον πατέρα της.

Βασίλισσα της Ναβάρρας

Ο γάμος ήταν ευτυχής αποκτώντας με τον Θεοβάλδο Δ΄ επτά παιδιά. Ο σύζυγός της κληρονόμησε από τον εκ μητρός θείο του Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας το βασίλειο της Ναβάρρας και η ίδια έγινε βασίλισσα. (1234). Λίγα είναι γνωστά για τον ρόλο της Μαργαρίτας του Μπουρμπόν ως βασίλισσας της Ναβάρρας μέχρι τον θάνατο του συζύγου της (1253). Στην συνέχεια ξέσπασε κρίση, αφού η αριστοκρατία της Ναβάρρας αρνήθηκε να δεχτεί τον γιο της ως νέο βασιλιά. Η Μαργαρίτα αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Παμπλόνα· για να αντιμετωπίσει την κρίση, συμμάχησε με τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας.  Κληρονόμησε επιπλέον την διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον σύζυγό της και στους Ναΐτες Ιππότες, οι οποίοι κατείχαν μεγάλες εκτάσεις στην Καμπανία· η Μαργαρίτα τους απαγόρευσε να αποκτήσουν άλλες. Το 1254 πείστηκε από τον γιο της να πραγματοποιήσει τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Το 1256 με την ενηλικίωση του γιου της αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην τεράστια προίκα της, η οποία περιείχε 7 καστελίες. Απεβίωσε την ίδια χρονιά και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ιωσήφ του Κλερβάλ.
Αλμπέρτο Φερνάντες

Πολιτική καριέρα

Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 2 Απριλίου του 1959 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Σταδιοδρόμησε ως Καθηγητής Ποινικού Δικαίου.
Στις 7 Ιουνίου του 2000 εξελέγη βουλευτής με το μικρό κόμμα Δράση για τη Δημοκρατία, που είχε αρχηγό τον τότε Υπουργό Οικονομίας, Ντομίνγκο Καβάγιο.
Στις 25 Μαΐου του 2003 διορίστηκε από τον Πρόεδρο Νέστορ Κίρχνερ επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου. Παραιτήθηκε στις 23 Ιουλίου του 2008 και τον διαδέχθηκε ο Σέρχιο Μάσα.
Πέτρος Ίτσκος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Κατράνιτσα (Πύργοι) Εορδαίας της Κοζάνης. Η οικογένειά του καθώς και η γενέτειρά του είχαν μεγάλη παράδοση στο εμπόριο. Μετανάστευσε στη Σμεντέρεβα Παλάνκα (βόρεια του Βελιγραδίου) και στη συνέχεια στο Σεμλίνο, όπου υπήρχε μεγάλη Ελληνική παροικία. Σπούδασε νομικές επιστήμες. Απέκτησε περιουσία και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα της εκεί Ελληνικής κοινότητας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1780 μετακόμισε στο Βελιγράδι. Εκεί, έγινε μέλος της τοπικής τεκτονικής στοάς. Λόγω της καλής γνώσης της ελληνικής, τουρκικής, σερβικής, αγγλικής, γαλλικής και ρωσικής προσλήφθηκε ως δραγουμάνος του τοπικού Χατζή Μουσταφά πασά. Τότε, συνδέθηκε με τους τοπικούς Σέρβους προύχοντες που μάχονταν κατά των Γενίτσαρων. Στη συνέχεια προσλήφθηκε διερμηνέας στην Οθωμανική διπλωματική αποστολή στη Βιέννη (1797) και στο Βερολίνο (1799). Το 1802 επικράτησαν οι Γενίτσαροι στο Βελιγράδι και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Σεμλίνο, που βρίσκονταν τότε υπό τον έλεγχο της Αυστρουγγαρίας. Το 1804, κατά την Πρώτη Σερβική Επανάσταση, κλήθηκε από τον ηγέτη των επαναστατών, Καρά Γιώργη Πέτροβιτς να εκπροσωπεί τους Σέρβους στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις. Το 1806 οι επαναστάτες τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να διαπραγματευτεί τους όρους της ειρήνης με τους Οθωμανούς. Στη διαπραγματευτική ομάδα συμπεριλαμβάνονταν και ένας άλλος Έλληνας, ο Ναούμ Καρνάρας από τη Μοσχόπολη, δεξί χέρι του Καραγιώργη. Με τη βοήθεια του πατριάρχη Καλλίνικου του Ε΄, ο Ίτσκος πέτυχε συμφωνία με όρους ευνοϊκούς για τους Σέρβους που ονομάστηκε "Ειρήνη του Ίτσκου" και έδινε ουσιαστική αυτονομία στη Σερβία. Η επιστροφή του στο Βελιγράδι συνοδεύτηκε από την καταξίωσή του στο νέο Σερβικό κράτος που προετοιμάζονταν και το 1807 διατέλεσε πρόεδρος του πρώτου Σερβικού δικαστηρίου. Πέθανε το 1808 από δηλητηρίαση, πιθανόν από Ρωσικό δάκτυλο.
Ιλαρίων Κιγάλας

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την οικογένεια Κιγάλα. Γεννήθηκε στην Λευκωσία της Κύπρου. Εκπαιδεύτηκε στο Φροντιστήριο της Ρώμης, όπου και δίδαξε θεολογία, ρητορική και ποιητική. Τον έστειλαν στην Ανατολή να κάνει περιοδεία και να κηρύξει το ευαγγέλιο. Πέρασε από πολλούς τόπους, ιδίως την Ήπειρο, όπου και έμεινε για μεγάλο διάστημα κάνοντας κήρυγμα. Επέστρεψε στην Ρώμη και διορίστηκε προεστός και διδάσκαλος στην Κουτούνιο Σχολή. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η Μεγάλη Εκκλησία τον ονόμασε «οικουμενικό διδάσκαλο», «μέγα θεολόγο» και «έξαρχο των απανταχού διδασκάλων», φέρων μανδύα, βακτρία και υακινθόχρομο σκιάδιο. Περί το 1660 χειροτονήθηκε επίσκοπος Κύπρου. Εκεί όμως άλλαξε τακτική, συνεννοήθηκε με τους δυτικούς και συγκρότησε αυθαίρετα σύνοδο στην Λευκωσία περί του θείου βαπτίσματος, και του μυστηρίου της ευχαριστίας. Όταν έγινε γνωστό αυτό, η Μεγάλη Εκκλησία τον καθήρεσε της ιεροσύνης, και οι οργισμένοι συμπατριώτες του θα τον σκότωναν αν δεν έφευγε να γλυτώσει.
Βιβλιοθήκη Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Συλλογή

Η συλλογή της καλύπτει όλους τους τομείς της Οικονομικής Επιστήμης και των θεμάτων που διδάσκονται στο πανεπιστήμιο σύμφωνα με τα προγράμματα σπουδών. Είναι οργανωμένη σύμφωνα με τα διεθνή βιβλιοθηκονομικά πρότυπα και εμπλουτίζεται διαρκώς με νέο υλικό που ανταποκρίνεται στις ανάγκες των χρηστών και τους παρέχει επικαιρότητα. Η συλλογή της αποτελείται από 120.000 τόμους βιβλίων, 1.583 τίτλους ελληνικών και ξενόγλωσσων περιοδικών, οπτικοακουστικό υλικό με 380 CD-ROM, 27.000 τόμους διδακτικά συγγράμματα καθηγητών και συλλογή κρατημένων βιβλίων που έχουν προταθεί από τον αρμόδιο διδάσκοντα ως βοήθημα σε συγκεκριμένο μάθημα. Περιλαμβάνει, επίσης, περίπου 7.000 ερευνητικά δοκίμια στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα σε έντυπη μορφή, πληροφοριακά βιβλία, διδακτορικές διατριβές που έχουν εκδοθεί από το Πανεπιστήμιο, ημερήσιο τύπο που χρονολογείται από το 1995, διπλωματικές εργασίες των  μεταπτυχιακών φοιτητών, βιβλία γενικής παιδείας (βιβλία τέχνης, ιστορίας, γεωγραφίας και λογοτεχνίας), 1.000 μικροκάρτες καθώς και στατιστικό υλικό για την Ελληνική και Διεθνή Οικονομία. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού είναι στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, ενώ περιορισμένος αριθμός στη γαλλική και γερμανική. Επιπρόσθετα, η βιβλιοθήκη διαθέτει στα μέλη της ενημερωτικούς οδηγούς και φυλλάδια σχετικά με τη χρήση του καταλόγου της και των υπολοίπων ηλεκτρονικών πηγών πληροφόρησης που διαθέτει.
Βεράτιον

Το λεγόμενο επίσημα στην ελληνική "βεράτιον", ή απλούστερα βεράτιο, ή και βεράτι εκ της τουρκο-περσικής "βεράτ" ήταν ένα επίσημο δημόσιο έγγραφο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το οποίο αναγνωριζόταν ή επικυρωνόταν υψηλόβαθμη διοικητική θέση καθώς και τα προνόμια που αποδίδονταν για τη συγκεκριμένη θέση.
Αρχικά το βεράτιο είχε χαρακτήρα αξιόγραφου που κατά τη χρήση του στο διάβα των αιώνων έλαβε τελικά χαρακτήρα επικύρωσης και ακόμη είδος σύγχρονου διαπιστευτηρίου στον χορηγούμενο, ή τον κατέχοντα τούτο. Το βεράτιο εκδιδόταν κατ' εφαρμογή ειδικού διατάγματος (φιρμάνι) με εκτελεστικό χαρακτήρα, είτε από τον Σουλτάνο, είτε συνηθέστερα από τον Μέγα Βεζίρη, φέροντας αντίστοιχα υπογραφή στην αρχή του κειμένου ως επικεφαλίδα, όπως και το φιρμάνι.

Τα βεράτια εκδίδονταν κυρίως σε πατριάρχες, ως επικύρωση εκλογής και αναγνώρισης προνομίων, σε επισκόπους και επισκοπές, ομοίως σε αναγνώριση αυτών καθώς και σε ιερές μονές, σε αναγνώριση προνομίων και των υπαγομένων σ' αυτά εκτάσεων, εγκαταστάσεων, νήσων, νησίδων, λιμνών κ.λπ.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 δημιουργήθηκε παράλληλα ένας μεγάλος αριθμός από επισκοπές - μητροπόλεις που βρέθηκαν να μη καλύπτονται με βεράτια, αλλά με υπόσχεση έκδοσης ή μελλοντικής αναγνώρισής τους από το Πατριαρχείο. Την κατάσταση αυτή που άφησε να διαιωνίζεται ο Ι. Καποδίστριας αποκατέστησε δυναμικά ο Βασιλεύς Όθων ορίζοντας μία μητρόπολη ανά νομό, (για παράδειγμα μόνο στο νομό Λακωνίας την περίοδο εκείνη υπήρχαν πέντε επίσκοποι με ισάριθμες επισκοπικές έδρες), φθάνοντας μάλιστα και σε κατάργηση μοναστηριών που λειτουργούσαν με ελάχιστους μοναχούς.

Τη θέση του βερατίου στη σύγχρονη Ελλάδα, μετά την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος κάλυψε αρχικά εκδιδόμενο σχετικό κατά περίπτωση Βασιλικό Διάταγμα, ή στη συνέχεια Προεδρικό Διάταγμα όπως υφίσταται η έκδοσή του σήμερα χωρίς ιδιαίτερη επί τούτου ονομασία.
Το 1870 όταν εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη το σχετικό φιρμάνι ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας με ειδικό επί τούτου βεράτιο ορίσθηκε και επικυρώθηκε ο εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας της. Στη συνέχεια όμως η συνεχής έκδοση βερατίων επί νέων βουλγαρικών επισκοπών δημιούργησε τεράστιο ζήτημα συνέπεια του οποίου ήταν η ανάδειξη φυλετικού μίσους μεταξύ των λαών της Βαλκανικής.
Τέλος σημειώνεται ότι τα βεράτια καθώς και τα όποια προνόμια αποδίδονταν μ' αυτά κατά περίπτωση, καταργήθηκαν και στην Τουρκία, με τη Συνθήκη της Λωζάνης
CocoRosie

Οι CocoRosie είναι ένα μουσικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2003 από τις αδελφές
Bianca «Coco» και Sierra «Rosie» Casady. Οι δύο αδελφές γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στις ΗΠΑ, αλλά σχημάτισαν το συγκρότημα τους στο Παρίσι μετά που συναντήθηκαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Η μουσική τους αποκαλείται freak folk (ένα είδους Φολκ), και ενσωματώνει στοιχεία από ποπ μουσική, μπλουζ, όπερα, electronica και χιπ χοπ.
Οι CocoRosie ξεκίνησαν σαν ντουέτο, με τη Sierra να τραγουδά, να παίζει κιθάρα, πιάνο και άρπα και τη Bianca να τραγουδά και να χειρίζεται διάφορα παιδικά παιχνίδια, ηλεκτρονικά και κρουστά, καθώς και άλλα εξωτικά όργανα ήχου. Συχνά, στο συγκρότημα προστίθενται διάφοροι μουσικοί, συνήθως μπασίστας, keyboardis και beatboxer. Πραγματοποιούν περιοδείες σε όλη την Ευρώπη, της ΗΠΑ και αλλού. Έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ: La maison de mon rêve (2004), Noah's Ark (2005), The Adventures of Ghosthorse and Stillborn (2007) και Grey Oceans (2010).