google/wiki40b huggingface dataset:
Βούσιρις

Ο μύθος

Αναφέρεται ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Λυσιάνασσας ή της Λιβύης ή της Ανίφρας ή Ανίππης (κόρης ή εγγονής του Νείλου). Ο Βούσιρις ήταν σκληρός και αφιλόξενος, αφού θανάτωνε κάθε ξένο που έφθανε στο βασίλειό του. Η αφορμή ήταν το εξής γεγονός: όταν η Αίγυπτος υπέφερε κάποτε από ακαρπία επί εννέα χρόνια, έφθασε στη χώρα ο Κύπριος μάντης Φράσιος, που συμβούλεψε τον Βούσιρι να θυσιάζει κάθε χρόνο ένα ξένο στον Δία για να σταματήσει το κακό. Ο Αιγύπτιος βασιλιάς σκότωσε τότε πρώτο-πρώτο τον Φράσιο και έπειτα όλους τους ξένους που έρχονταν στην Αίγυπτο.
Στη σκληρότητα του Βούσιρι έβαλε τέλος ο Ηρακλής όταν πέρασε από την Αίγυπτο στο ταξίδι του για τον άθλο των μήλων των Εσπερίδων ή των βοδιών του Γηρυόνη. Τον συνέλαβαν τότε και τον έδεσαν καλά με πέτσινα λουριά για να τον θυσιάσουν, αλλά ο Ηρακλής έσπασε τα δεσμά του, σκότωσε τον Βούσιρι, τον γιο του Αστυδάμαντα, και όλους τους ανθρώπους του βασιλιά.
Στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ο Βούσιρις είναι ένας από τους 50 γιους του Αιγύπτου, που παντρεύτηκαν τις ισάριθμες Δαναΐδες. Ο Ευριπίδης και ο Επίχαρμος έγραψαν με βάση τον μύθο του Βούσιρι ομώνυμα δράματα, ενώ και ο Ισοκράτης είχε συγγράψει φερώνυμο έργο για την «ψεύτικη ιστορία του Ηρακλή και του Βούσιρι» Με το όνομα του βασιλιά αυτού ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες πόλεις της Αιγύπτου, ενώ ο ίδιος φαίνεται προϊόν της ελληνικής μυθοπλασίας, ετυμολογούμενο από τη λέξη Όσιρις. Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι οι πριν από τον Ψαμμήτιχο φαραώ της Αιγύπτου «έπασχαν από ξενηλασία», από όπου και ο μύθος. Τη σχετική όμως με τον Ηρακλή παράδοση την αποκρούει ο Ηρόδοτος ως ανόητη.
Αθηνά Κυριακίδου

Βιογραφικά στοιχεία

Η Αθηνά Κυριακίδου γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1953. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε φαρμακευτική (ειδικότητα στη βιομηχανική φαρμακευτική) στη Φαρμακευτική Σχολή Παρισίων με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης. Μέχρι την εκλογή της στη θέση του βουλευτή εργαζόταν ως φαρμακοποιός και ως Διευθυντικό Στέλεχος στην Kyriakides Mushrooms.
Ήταν αθλήτρια στον κλασικό αθλητισμό. Έχει πετύχει παγκύπρια και πανελλήνια ρεκόρ. Το 1968 και το 1969 βραβεύτηξε από την Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου ως «Αθλήτρια της Χρονιάς». Έχει τιμηθεί από τον Δήμο Αθηναίων για την προσφορά της στον αθλητισμό.
Είναι νυμφευμένη με τον Ρήσο Κυριακίδη και έχει δύο υιούς και μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Το 1979 έγινε μέλος του ΔΗΚΟ.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με το ΔΗΚΟ. Επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2001. Την περίοδο 1994-1997 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης. Επιπλέον, διετέλεσε βοηθός γενικός γραμματέας του ΔΗΚΟ. Το 1993 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ και το 2005 μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του κόμματος. Ακόμη, διετέλεσε μέλος της ΓΟΔΗΚ Λεμεσού και πρόεδρος της Κυπριακής και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Αθλητισμός και Γυναίκα».
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΔΗΚΟ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή του ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού, Μάριου Ματσάκη ως ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές του 2004, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 20 Ιουλίου 2004 η Αθηνά Κυριακίδου ως πρώτη επιλαχούσα. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 και στις βουλευτικές εκλογές του 2011. 
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρώτρια πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, αναπληρώτρια πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών. μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας. Επιπλέον, ήταν μ έλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης.
Στις 16 Νοεμβρίου 2016 διορίστηκε από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, ως μέλος της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας για εξαετή θητεία.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2018 διαγράφηκε από το ΔΗΚΟ.
Αστυάγης

Γέννηση Κύρου

Ο Αστυάγης είχε για κόρη του την Μανδάνη που εξαιτίας ενός ονείρου που είδε την πάντρεψε με έναν Πέρση, τον Καμβύση. Αργότερα είδε ένα άλλο όνειρο που σήμαινε, σύμφωνα με τους ερμηνευτές, ότι ο γιος της Μανδάνης θα του έπαιρνε τον θρόνο. Έτσι όταν το παιδί γεννήθηκε ο Αστυάγης ανέθεσε στον Άρπαγο, συγγενή του και διαχειριστή της ιδιοκτησίας του, να το θανατώσει. Ο Άρπαγος μη θέλοντας να αναμειχθεί σε τέτοιο φόνο διέταξε έναν από τους βοσκούς του βασιλιά, τον Μιτραδάτη να παρατήσει το βρέφος στο βουνό. Όμως εκείνος το λυπήθηκε και παρουσίασε στον Άρπαγο όχι τον νεκρό Κύρο, αλλά τον γιο του που είχε γεννηθεί νεκρός.

Νεανικά χρόνια

Όταν ο Κύρος έφτασε σε ηλικία δέκα ετών η ταυτότητα του αποκαλύφθηκε. Ο Κύρος έκανε τον βασιλιά σ ’ένα παιχνίδι που έπαιζε με άλλα παιδιά. Ο γιος ενός επιφανούς Μήδου όμως δεν τον υπάκουσε και έτσι ο Κύρος τον μαστίγωσε. Μετά από παράπονα του πατέρα του παιδιού ο Αστυάγης κάλεσε τον Κύρο και τον βοσκό στο παλάτι του και έτσι κατάλαβε ποιος ήταν. Μετά από αυτά ο Αστυάγης για να τιμωρήσει τον Άρπαγο έσφαξε τον γιο του και του τον έδωσε να τον φάει. Επίσης έστειλε τον Κύρο πίσω στην Περσία, στους γονείς του, επειδή οι μάγοι του είπαν ότι δεν υπήρχε πια κίνδυνος να του πάρει τον θρόνο, με τη δικαιολογία ότι έγινε ήδη βασιλιάς στο παιχνίδι που έπαιζε με τα άλλα παιδιά.

Ο Κύρος κατακτά την Μηδική αυτοκρατορία

Τα επόμενα χρόνια ο Άρπαγος για να εκδικηθεί τον Αστυάγη έπεισε τους Μήδους ευγενείς να εκθρονίσουν τον Αστυάγη για χάρη του Κύρου. Έτσι, όταν οι Πέρσες έκαναν εκστρατεία εναντίον της Μηδίας στην μάχη που έγινε οι Μήδοι που ήταν μπλεγμένοι στην συνωμοσία αυτομόλησαν στους Πέρσες και έτσι οι Πέρσες νίκησαν. Σ ’αυτή την μάχη ο Αστυάγης όρισε αρχηγό τον Άρπαγο ξεχνώντας προφανώς πώς του είχε φερθεί. Στην συνέχεια έγινε και άλλη μάχη όπου οι Μήδοι ηττήθηκαν εκ νέου και ο Αστυάγης πιάστηκε αιχμάλωτος. Έτσι η βασιλεία του Αστυάγη έλαβε τέλος μετά από τριάντα πέντε χρόνια.
Συναξάριο

Γενικά με την ονομασία Συναξάρια, στον πληθυντικό, παράγωγος όρος της Σύναξης, δηλαδή της συνάθροισης των πιστών στους ναούς προς τιμή κάποιου αγίου ή κάποιου εκκλησιαστικού γεγονότοςφέρονται ειδικά χριστιανικά λειτουργικά βιβλία που περιλαμβάνουν σύντομες ή εκτενείς διηγήσεις σχετικά με τον βίο γενικά και τα μαρτύρια που υπέστησαν Άγιοι και Οσιομάρτυρες. Οι διηγήσεις αυτές φέρονται κατά εορτολογική σειρά και αναγιγνώσκονται σε ιερουργίες - θρησκευτικές συνάξεις. Συλλογές τέτοιων διηγήσεων ονομάζονται «Συναξαριστές». Με την ίδια αυτή ονομασία φέρονται και οι συγγραφείς των Συναξαρίων ή οι συντάκτες των βιβλίων με τα Συναξάρια.

Εξέλιξη και χρήση

Στα Συναξάρια προστέθηκαν με τον καιρό και βίοι οσίων, ιεραρχών, μοναχών κ.λπ. με καθαρά εποικοδομητικό χαρακτήρα καθώς και περιγραφές άλλων εκκλησιαστικών γεγονότων όπως ανακομιδές λειψάνων, θαύματα  και σχετικοί σεισμοί ή άλλες καταστροφές, με συνέπεια, έχοντας ευρύ περιεχόμενο, τα συναξάρια να διακρίνονται επιμέρους σε ιστορικά, εγκωμιαστικά και δημώδη.
Τα Συναξάρια περιλαμβάνονται στα βιβλία λειτουργικής και χρησιμοποιούνται κυρίως στις ακολουθίες του Όρθρου μετά την 6η ωδή των κανόνων.

Κυριότερες συλλογές και πηγές

Κυριότερες συλλογές συναξαρίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι του Συμεών του Μεταφραστού, το Μηνολόγιο του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου που φέρει την ονομασία «Βασιλειανό Συναξάριο», του Νικόδημου του Αγιορείτη, που πρωτοεκδόθηκε στη Βενετία, του Κ. Δουκάκη κ.ά.
Παρόμοια βιβλία υφίστανται και στη Καθολική Εκκλησία, με την ονομασία "Synaxarium" (εκ της ελληνικής), σε διάκριση όμως του Μαρτυρολογίου που αφορά Μάρτυρες εποχής των Διωγμών.
Σημαντικές πηγές για τα κείμενα αυτά αποτελούν οι εκδόσεις των Βολλανδιστών: Το πολύτομο έργο Acta Sanctorum και το ειδικό περιοδικό τους με τίτλο Analecta Bollandiana. Επίσης η συλλογή του Jacques-Paul Migne, Patrologia Graeca με 161 τόμους .
Απαιτήσεις θεώρησης εισόδου (βίζα) για Έλληνες πολίτες

Οι απαιτήσεις θεώρησης εισόδου (βίζα) για τους Έλληνες πολίτες είναι διοικητικοί περιορισμοί εισόδου, από τις αρχές άλλων κρατών, που έχουν τοποθετηθεί στους πολίτες της Ελλάδας. 
Από τις 26 Μαρτίου 2019, οι Έλληνες πολίτες μπορούν να ταξιδέψουν σε 184 χώρες και εδάφη χωρίς την ανάγκη έκδοσης βίζας, κατατάσσοντας το Ελληνικό διαβατήριο 6ο (ισόψηφο με το Βελγικό, το Καναδικό, το Ιρλανδικό και εκείνο των ΗΠΑ) σε ό, τι αφορά την δυναμική του στην ελευθερία ταξιδιού, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Passport Index
Ιόνιο Πέλαγος

Ιόνιο Πέλαγος, θαλάσσια περιοχή δυτικά της Ελλάδας, βρέχει τις Ιταλικές ακτές της Καλαβρίας, της Απουλίας και της Σικελίας, προς νότο από το τμήμα της Μεσογείου μεταξύ Μάλτας και Κρήτης και προς ανατολάς από τη νότια Αλβανία και την δυτική Ελλάδα. Στο Ιόνιο πέλαγος βρίσκεται το μεγαλύτερο βάθος ολόκληρης της Μεσογείου. Στο Ιόνιο βρίσκονται κοντά στη ηπειρωτική Ελλάδα πολλά νησιά, όπως η Κέρκυρα, οι Παξοί, η Λευκάδα, η Κεφαλονιά, η Ιθάκη, η Ζάκυνθος, και τα Κύθηρα, καθώς και αρκετά άλλα μικρότερα.  Το Ιόνιο πέλαγος είναι από τις πιο σεισμογενείς περιοχές του κόσμου, καθώς βρίσκεται στο σημείο σύγκλισης τριών τεκτονικών πλακών (της Ευρασιατικής, της Αφρικανικής και της Απουλιανής).
Είναι ολιγοτροφική θάλασσα, όπως όλες οι υποθάλασσες της Μεσογείου, δηλαδή έχει πολύ μικρούς πληθυσμούς ψαριών και θαλασσινών. Δεδομένων όμως των κλιματικών συνθηκών που επικρατούν, υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία θαλάσσιας ζωής, γι' αυτό και η αλιεία εκεί είναι αρκετά ανεπτυγμένη. Επίσης, η διαφάνειά της είναι μεγάλη. 
Η αλατότητά της είναι 32‰, και τα νερά της ανανεώνονται κάθε 100 χρόνια. Ο τουρισμός είναι πολύ ανεπτυγμένος τόσο στα παράλια της ηπειρωτικής Ελλάδας όσο και στα Επτάνησα.
Σύμφωνα με τον επικρατέστερο μύθο, έλαβε την ονομασία του από την Ιώ, την οποία ερωτεύτηκε ο Δίας, το αντηληφθηκε η Ήρα, την μεταμόρφωσε σε αγελάδα και έβαλε τον «Πανόπτη» Άργο να την φυλάει. Ο Δίας τότε έστειλε τον Ερμή να την ελευθερώσει και ο οποίος σκότωσε με πέτρα τον Άργο. Μόλις το αντελήφθη αυτό η Ήρα, έστειλε την αλογόμυγα ("οίστρο") και την τσίμπαγε συνέχεια. Μη δυνάμενη να σταθεί η Ιώ, έφυγε προς τον Ιόνιο κόλπο (σημερινό Ιόνιο Πέλαγος), στη συνέχεια προς Ιλλυρία, πέρασε στη Θράκη και μέσω του Βοσπόρου πέρασε στην Ασία. Άλλος μύθος λέει πως πήρε την ονομασία του από τους Ίωνες που χάθηκαν εκεί.
Πωλ Γκωγκέν

Ζωή και έργο

Ο Γκωγκέν, με καταγωγή από Ισπανούς αποίκους στη Λατινική Αμερική, γεννήθηκε στο Παρίσι αλλά πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην πρωτεύουσα του Περού, Λίμα. Σπούδασε στην Ορλεάνη της Γαλλίας και αμέσως μετά ταξίδεψε ανά τον κόσμο με εμπορικά πλοία και αργότερα με το Γαλλικό Ναυτικό για ένα διάστημα περίπου έξι ετών. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1870, όπου και εργάστηκε ως βοηθός χρηματιστή. Παράλληλα με αυτή την ιδιότητά του, ο Γκωγκέν περνούσε μέρος του χρόνου του ζωγραφίζοντας με τον Καμίλ Πισαρό και τον Πωλ Σεζάν. Αν και οι πρώτες προσπάθειές του ήταν αδέξιες, σημείωσε σταδιακά αξιοσημείωτη πρόοδο. Την περίοδο 1876–1886, ο Γκωγκέν βρίσκονταν σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές καλλιτέχνες και συμμετείχε με έργα του στις εκθέσεις τους.
Το 1884 μετακόμισε με την οικογένειά του στην Κοπεγχάγη, όπου προσπάθησε να ακολουθήσει, χωρίς όμως  επιτυχία, επαγγελματική σταδιοδρομία στις επιχειρήσεις. Τελικά, επέστρεψε στο Παρίσι το 1885, αφήνοντας την οικογένειά του στη Δανία και αποφασισμένος να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική. Χωρίς επαρκείς πόρους επιβίωσης, η σύζυγος και τα παιδιά του επέστρεψαν στην οικογένειά της. 
Την περίοδο 1886–1891, ο Γκωγκέν έζησε κυρίως στην περιοχή της Βρετάνης, όπου ζούσαν επίσης αρκετοί πειραματικοί ζωγράφοι που εντάσσονται συχνά στη λεγόμενη «Σχολή της Pont-Aven». Επηρεασμένος από τον ζωγράφο Εμίλ Μπερνάρ, ο Γκωγκέν μετάβαλε σημαντικά το ύφος της ζωγραφικής του. Τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ζωγραφικής του έγιναν η χρήση μεγάλων επιφανειών και έντονων χρωμάτων. Ο Γκωγκέν δήλωνε πλέον απογοητευμένος από τον ιμπρεσιονισμό και στράφηκε περισσότερο στην αφρικανική τέχνη και την τέχνη της Ασίας. Παράλληλα γύρω στο 1888, ήρθε σε επαφή με το έργο του Βίνσεντ βαν Γκογκ, έργο το οποίο αναγνώρισε ως ιδιαίτερα σημαντικό, και συνδέθηκε φιλικά μαζί του, τόσο ώστε να συγκατοικήσουν για 2 μήνες στην Αρλ. Εξαιτίας όμως της κατάθλιψης από την οποία έπασχαν αμφότεροι, η συγκατοίκηση αυτή κατέληξε σε έντονη διαμάχη μεταξύ τους με αποτέλεσμα ο βαν Γκογκ να κόψει μέρος του αριστερού αυτιού του, αφού προηγουμένως είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν.
Σε κακή ψυχολογική κατάσταση, ο Γκωγκέν εγκατέλειψε την Ευρώπη το 1891, για να ταξιδέψει στην Πολυνησία. Αρχικά εγκαταστάθηκε στην Ταϊτή και αργότερα στις νήσους Μαρκέζας. Εκεί πέρασε σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή του, πραγματοποιώντας μόνο μία μόνον επίσκεψη στην Γαλλία. Τα έργα της περιόδου αυτής θεωρούνται ίσως τα καλύτερα δείγματα της εργασίας του και ξεχωρίζουν για τον έντονο συμβολισμό τους και τον πολλές φορές θρησκευτικό χαρακτήρα τους, εμφανώς επηρεασμένα από τον πολιτισμό των ιθαγενών της Πολυνησίας. Το σύνολο του έργου του Γκωγκέν και κυρίως οι πειραματισμοί του γύρω από τη χρήση των χρωμάτων, θεωρείται πως επηρέασε σημαντικά τα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ού αιώνα και ειδικότερα τον φωβισμό.
Οι πίνακες του Γκωγκέν ανέρχονται σε εκατοντάδες.
Γλυκέριος

Η βασιλεία

Με την ανάρρησή του στο θρόνο απαγόρευσε την εμπορία των εκκλησιαστικών αξιωμάτων, πρακτική που είχε κλονίσει την αξιοπιστία της εκκλησίας εκείνη την εποχή. Δέχθηκε επίθεση από τους Οστρογότθους τους οποίους απώθησε προσφέροντας τους δώρα και  στρέφοντας τους σε φραγκικές περιοχές. Κατόπιν συνελήφθη από τον Ιούλιο Νέπωτα τον οποίο είχε αποστείλει ο Λέων Α΄.  Παραιτήθηκε του θρόνου και αντάλλαξε τη βασίλεια του με μία επισκοπή στη Δαλματία. Τον διαδέχτηκε ο Ιούλιος Νέπως.
Πόλεμος Ερυθραίας-Αιθιοπίας

Χάγη

Σύμφωνα με την απόφαση διεθνούς επιτροπής στη Χάγη, η Ερυθραία παρέβη το διεθνές δίκαιο και πυροδότησε τον πόλεμο, εισβάλλοντας στην Αιθιοπία.

Κατάληξη

Στο τέλος του πολέμου, η Αιθιοπία διατήρησε τα αμφισβητούμενα εδάφη και προωθήθηκε στην Ερυθραία. Μετά το τέλος του πολέμου η Επιτροπή Συνόρων της Αιθιοπίας, οργανισμός που ιδρύθηκε από τον ΟΗΕ, διαπίστωσε ότι το Μπάντμε, το αμφισβητούμενο έδαφος στην καρδιά της σύγκρουσης, ανήκει στην Ερυθραία. Από το 2015, η Αιθιοπία κατέχει ακόμα τα αμφισβητούμενα εδάφη.
Στις 19 Ιουνίου, οι δύο χώρες υπέγραψαν μια παύση εχθροπραξιών πριν επιτευχθεί ειρηνευτική συμφωνία στις 12 Δεκεμβρίου 2000, στο Αλγέρι. Η Ειρηνευτική Συμφωνία του Αλγερίου καθιέρωσε προσωρινή ζώνη ασφαλείας εύρους 25 χιλιομέτρων στα επίμαχα σύνορα από την πλευρά της Ερυθραίας, παρακολουθούμενη από την Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στην Αιθιοπία και την Ερυθραία (UNMEE), που δημιουργήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τον Ιούλιο του 2000. Η συμφωνία του Αλγερίου προβλέπει τη δημιουργία μιας Κοινής Επιτροπής για τα σύνορα Ερυθραίας-Αιθιοπίας (EEBC) υπό την αιγίδα του Διαρκούς  Διαιτητικού Δικαστηρίου, με σκοπό την έκδοση οριστικής απόφασης για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών.
Call of the Wild (τραγούδι)

Σινγκλ

Το σινγκλ γνώρισε μικρή επιτυχία, καταφέρνοντας να μπει σε χαμηλές θέσεις των βρετανικών τσαρτ, ενώ δεν αποτέλεσε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος, εκτός από τις πρώτες συναυλίες τους κατά την περιοδεία για την προώθηση του "The House of Blue Light".

Ζωντανές εκτελέσεις

Ηχογραφημένη ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού υπάρχει μόνο στο "The Bootleg Series" του 2001, σε ηχογράφηση που έγινε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, στις 28 Ιανουαρίου του 1987.
Πατριάρχης Αναστάσιος

Βιογραφία

Διαδέχθηκε τον Πατριάρχη Γερμανό Α΄, ο οποίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, λόγω της αντίθεσής του στην εικονομαχική πολιτική του Αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ του Ίσαυρου. Ο Αναστάσιος, ο οποίος ήταν σύγγελος του Πατριαρχείου, δέχτηκε να καλύψει την πολιτική των Εικονομάχων. Έστειλε συνοδική επιστολή στους άλλους Πατριάρχες, αναγγέλλοντάς τους την προσκόλησή του στη διδασκαλία του Αυτοκράτορα. Δεν αναγνωρίστηκε όμως ούτε από τον Πάπα Γρηγόριο Β΄, ούτε από τους υπόλοιπους Πατριάρχες της Ανατολής, ούτε από το Ορθόδοξο ποίμνιο.
Το 742 αναγκάστηκε να στέψει Αυτοκράτορα τον Αρμένιο στρατηγό Αρτάβασδο, γαμπρό από αδελφή του νόμιμου διαδόχου Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρώνυμου. Ο Αρτάβασδος εμφανίστηκε ως προστάτης της Ορθοδοξίας και εισήγαγε ξανά τη λατρεία των ιερών εικόνων με τη βοήθεια του Αναστασίου, ο οποίος στο μεταξύ είχε αλλάξει τις απόψεις του. Όταν ο Κωνσταντίνος Ε΄ ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, εκδικήθηκε τον Αναστάσιο με δημόσια διαπόμπευση στον ιππόδρομο, με τύφλωση και εκθρόνιση.
Σύντομα όμως τον επανέφερε στο Θρόνο, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 754.
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2019

Σύστημα διεξαγωγής

Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2019 συμμετείχαν 29 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι. Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για την ανάδειξη της 3ης και 4ης θέσης, καθώς και αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5-8.
Οι ομάδες που προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση προβιβάστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2019-20.

Θέσεις 3-4

Για την κατάκτηση της 3η θέσης αναμετρήθηκαν οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ημιτελική φάση, Κόρνος FC 2013 και ΑΕΠ Πολεμιδιών. Ο Κόρνος FC 2013 κέρδισε με 5-1 και κατέκτησε την 3η θέση ενώ η ΑΕΠ Πολεμιδιών κατέκτησε την 4η θέση.
Προγκρές Μ-24Μ

Αποστολή

Εκτοξεύτηκε στις 23 Ιουλίου 2014 (21:44 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν και συνδέθηκε με το τμήμα Πιρς περίπου έξι ώρες αργότερα (03:31 GMT). Μετέφερε 2322 kg φορτίου, συμπεριλαμβανομένων προμηθειών για το πλήρωμα του σταθμού και εξοπλισμού.
Παναγιώτης Παυλίδης (καθηγητής)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1837. Φοίτησε στην Ριζάρειο Σχολή (1856-1860) και εν συνεχεία σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τη Γερμανία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν με ειδίκευση στην εβραϊκή γλώσσα.
Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε στο Υπουργείο Παιδείας και καθηγητής γυμνασίου. Το 1868 έγινε υφηγητής ιστορίας των οικουμενικών συνόδων, γραμματικής της εβραϊκής γλώσσας και ιστορίας των δογμάτων. αργότερα το 1869 έγινε έκτακτος και το 1875 τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου, διδάσκοντας εισαγωγή και ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης. Διετέλεσε 3 φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής (1880-1881, 1885-1886 και 1889-1890) και πρύτανης του Πανεπιστημίου κατά το ακαδημαϊκό έτος 1893-1894.
Απεβίωσε στις 18 Νοεμβρίου 1894 στην Αθήνα. Μετά το θάνατό του παραχωρήθηκε στο Πανεπιστήμιο και στο Αρεταίειο Νοσοκομείο μέρος της κληρονομιάς του, και ένα άλλο μέρος για την αποκατάσταση ορφανών κοριτσιών.
Άλβα Μίρνταλ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ουψάλα στις 31 Ιανουαρίου του 1902 και σπούδασε κοινωνιολογία στα Πανεπιστήμια της Ουψάλας, της Στοκχόλμης και της Γενεύης. Ήταν διευθύντρια στο Τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας(1949-50), καθώς επίσης και στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών του ΟΗΕ, (1950-56), πρέσβειρα της Σουηδίας στην Ινδία, τη Βιρμανία και την Κεϋλάνη (1955-61) και ειδική σύμβουλος για θέματα αφοπλισμού στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Εξελέγη βουλευτής το 1962 με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, οπότε ανέλαβε την ηγεσία της επιτροπής της Σουηδίας στη Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό στη Γενεύη (1962-73). Την περίοδο 1966-73 χρημάτισε υπουργός αρμόδια για θέματα αφοπλισμού και εκκλησιαστικών υποθέσεων. Η Μίρνταλ πέθανε την 1η Φεβρουαρίου του 1986.
Για τους αγώνες της για τον πυρηνικό αφοπλισμό, τα δικαιώματα των λαών του Τρίτου Κόσμου και την ισότητα των δύο φύλων τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1982, από κοινού με τον Αλφόνσο Γκαρσία Ρόμπλες από το Μεξικό. Εκτός αυτού, βραβεύτηκε με το Δυτικογερμανικό Βραβείο Ειρήνης το 1970 μαζί με το σύζυγό της Γκούναρ Μίρνταλ, με το Βραβείο Ειρήνης Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1980 και με το Βραβείο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού για τη Διεθνή Κατανόηση (1981).
Ναός του Απόλλωνα (Ορτυγία)

Ιστορική αναδρομή

Η κατασκευή του ανάγεται στο 570 π.Χ. περίπου. Είναι ο αρχαιότερος γνωστός ναός μεγάλου μεγέθους στη Σικελία. Συγκαταλέγεται στους αρχαιότερους μεγάλους δωρικούς περίπτερους ναούς της Μεγάλης Ελλάδας και σύγχρονος των ναών της Κέρκυρας. Το κρηπίδωμα της εισόδου ανακατασκευάστηκε στους μεταγενέστερους χρόνους, και από μια κολυμπήθρα που βρίσκεται υποθέτουμε ότι στα χρόνια του Βυζαντίου είχε μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία. Αργότερα μετατράπηκε σε τζαμί από τους Άραβες, και ξανά έγινε χριστιανική εκκλησία του Αγίου Σαλβατόρε. Αργότερα ερήμωσε και κατέπεσε η οροφή και όλο το κτίριο, ενώ τα υλικά της λεηλατήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν για άλλα κτίρια. Σήμερα σώζεται μόνη η μυτερή αψίδα της εισόδου και μερικά ερείπια. Ανακαλύφθηκε το 1860 και ανασκάφτηκε από αρχαιολόγους το 1939 ως το 1942.

Αρχιτεκτονική περιγραφή

Ο ναός είχε αρχικά μήκος 58,10 μ και πλάτος 24,50 μέτρα. Είχε έξι κίονες στις μικρές πλευρές και 17 κίονες στις μεγάλες. Ο σηκός είναι μεγάλος και διαιρείται σε τρία κλίτη από δύο κιονοστοιχίες. Οι κίονες της περίστασης είναι μονολιθικοί και είναι στημένοι σε μικρές αποστάσεις ο ένας από τον άλλο. Έχουν ρηχά αυλάκια, ενώ τους λείπει η χαρακτηριστική ένταση. Ήταν διακοσμημένοι και πολύχρωμα ψηφιδωτά, από τα οποία σώζονται μικρά ευρήματα που φιλοξενούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάολο Όρσι.
Feldgendarmerie

H Φέλντζανταρμερί (γερμανικά:Feldgendarmerie, από το Γαλλικό gens d' armée, άνδρες του στρατού -> gendarmerie, χωροφυλακή και το Γερμανικό Feld, πεδίο), ήταν η στρατονομία του γερμανικού στρατού από το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ιστορία

Η Feldgendarmerie σχηματίστηκε από τη συνένωση γερμανικών στρατιωτικών μονάδων, κυρίως κατά την πολεμική περίοδο από το 1866 έως το 1870. Στην αρχή των εχθροπραξιών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, αποτελούταν από 33 μονάδες, που έφτασαν τις 150 κατά το τέλος του πολέμου.

B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

H Feldgendarmerie (γνωστή πλέον και με το ψευδώνυμο Kettenhunde, δηλαδή "δεμένα σκυλιά", λόγω του κολάρου που φορούσαν οι στρατονόμοι) έπαιξε σημαντικό ρόλο μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όντας υπεύθυνη για τη σύλληψη δεκάδων χιλιάδων λιποτακτών και την εκτέλεση πολλών απ' αυτούς, σύμφωνα με τη "φόρμουλα" του Χίτλερ που όριζε πως "οι στρατιώτες μπορούν να πεθάνουν, αλλά οι λιποτάκτες πρέπει να πεθάνουν". 
Προς το τέλος του πολέμου, καθώς η υποστήριξη του λαού σε αμυντικές ενέργειες άρχισε να μειώνεται, ανατέθηκαν στη Feldgendarmerie αποστολές που αμαύρωσαν την εικόνα των στρατονόμων. Αυτές οι αποστολές περιελάμβαναν κυρίως την έρευνα για λιποτάκτες μεταξύ των προσφύγων και την αποστολή προσφύγων στο μέτωπο.
Σε άλλες περιοχές, μονάδες της Feldgendarmerie στάλθηκαν ως δυνάμεις κατοχής, κυρίως σε διοικητικά κέντρα της Βέρμαχτ. Ασχολούνταν επίσης με τη διευθέτηση της κυκλοφορίας, περιπολίες, εκτελέσεις αντιστασιακών και στρατιωτών του εχθρού, έλεγχο του κυνηγιού, της αλιείας και της αγροτικής παραγωγής, καθώς και παρεμπόδιση λήψης από τους τοπικούς πληθυσμούς φυλλαδίων που ρίπτονταν με εχθρικά αλεξίπτωτα.
Η συμμετοχή της Feldgendarmerie στα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι άνδρες των SS δεν έχει αποδειχθεί επίσημα, αν και αυτή η ενότητα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχει γίνει αντικείμενο πολλών δημοσιεύσεων και ερευνών.

Μεταπολεμική οργάνωση

Μετά την επανίδρυση του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στρατού (Bundeswehr), το 1955, πολλές μονάδες άλλαξαν τα ονόματά τους για να αποφεύγεται οποιαδήποτε ταύτιση με τις αντίστοιχες της Βέρμαχτ. Έτσι, η νέα στρατονομία του γερμανικού στρατού ονομάστηκε Φέλντγιέγκερ (Feldjäger), το οποίο ήταν επίσης το όνομα της παλαιάς πρωσικής στρατονομίας).