Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

Πρώτα χρόνια

Ο Ντουρρούτι γεννήθηκε στη Λεόν, ορεινή αυτόνομη περιφέρεια στο κέντρο του ισπανικού Bορρά (μετά την ένωσή της με την περιφέρεια της Παλαιάς Καστίλης το 1883 αποτελεί τμήμα της Αυτόνομης Περιφέρειας Καστίλης-Λεόν). Ο πατέρας του ήταν εργάτης των σιδηροδρόμων και αυτοχαρακτηριζόταν ως ελευθεριακός σοσιαλιστής. Στα 14 μόλις του χρόνια, ο μικρός Ντουρρούτι εγκατέλειψε το σχολείο, πηγαίνοντας να εργαστεί στο σιδηροδρομικό σταθμό της Λεόν, ως μαθητευόμενος μηχανικός. 
Το 1917 η σοσιαλιστική συνδικαλιστική Γενική Ένωση Εργατών-U.G.T (ισπανικά: Unión General de Trabajadores) κήρυξε απεργία των εργατών των σιδηροδρόμων του Βορρά. Σε αυτή ο Ντουρρούτι συμμετείχε ενεργά και διακρίθηκε για το πάθος και το δυναμισμό του. Οι εργοδότες και οι εργάτες κατέληξαν τελικώς σε συμφωνία την οποία όμως δεν αποδέχτηκε η κυβέρνηση με αποτέλεσμα να προκληθεί γενική απεργία των σιδηροδρομικών εργατών σε όλη τη χώρα. Γρήγορα επενέβη ο ισπανικός στρατός κατόπιν κυβερνητικής εντολής και η απεργία μετά από τρεις μέρες πνίγηκε στο αίμα, με απολογισμό 70 νεκρούς, 500 τραυματίες και 2.000 σιδηροδρομικούς εργάτες στη φυλακή, ενώ ο ίδιος μόλις που πρόλαβε και δραπέτευσε μέσα από τα βουνά στη Γαλλία.
Στη Γαλλία εργάστηκε από το 1917 έως το 1920 ως μηχανικός και λίγο αργότερα αποφάσισε να επιστρέψει στην Ισπανία. Πέρασε τα σύνορα φτάνοντας στη βασκική πόλη του Σαν Σεμπαστιάν, όπου ήρθε σε επαφή με την τοπική ομάδα αναρχικών. Λίγο καιρό αργότερα τον κάλεσαν οι ηγέτες της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας-C.N.T. (ισπανικά: Confederación Nacional del Trabajo), αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης, να μεταβεί στη Βαρκελώνη για να τους οργανώσει, μιας και το αναρχικό και γενικώς το συνδικαλιστικό κίνημα υφίστατο μια τρομερής έκτασης καταστολή, με τα περισσότερα μέλη του εκτελεσμένα ή στη φυλακή. Η πρωτεύουσα της Καταλωνίας στην κυριολεξία φλεγόταν εκείνες τις μέρες εν μέσω σφοδρών αναταραχών.
Στην Καταλωνία ο Ντουρρούτι ίδρυσε μαζί με τους Φρανθίσκο Ασκάσο, Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ και μια ομάδα αναρχικών, τους Αλληλέγγυους (ισπανικά: Los Solidarios). Μέλη της ομάδας επιχείρησαν λίγο αργότερα, ανεπιτυχώς, να δολοφονήσουν το βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσο ΙΓ΄.
Στο μεταξύ, τον Φεβρουάριο του 1919 οι εργάτες ενός μεγάλου εργοστασίου ηλεκτρικών ειδών, ελεγχόμενου συνδικαλιστικά από τη C.N.T., είχαν κατέβει σε απεργία, σε ένδειξη συμπαράστασης προς επτά συναδέλφους τους που είχαν απολυθεί για πολιτικούς λόγους, καθώς και για να ζητήσουν αύξηση του μισθού ορισμένων κατηγοριών εργατών του εργοστασίου αυτού. Η απεργία ήταν καλά οργανωμένη, κάτι που αποτελούσε μια σημαντική επίδειξη δύναμης της C.Ν.Τ.. Ο Άγγλος διευθυντής ήταν έτοιμος να συμβιβαστεί —ιδιαίτερα επειδή οι μισθοί σ' αυτό το εργοστάσιο ήταν κάτω του μέσου όρου— όμως, κατόπιν συμβουλής του τοπικού στρατηγού διοικητή, άλλαξε γνώμη και αρνήθηκε να συζητήσει με το συνδικάτο για την επανάληψη της εργασίας. Επιπλέον, ο στρατηγός φυλάκισε τα ανώτερα στελέχη της C.Ν.Τ και κήρυξε στρατιωτικό νόμο, μολονότι η απεργία ήταν απολύτως ειρηνική και εντός των νομίμων πλαισίων. Μετά την άρνηση των αρχών της Βαρκελώνης ν' αφήσουν ελεύθερους τους οργανωτές, ξεκίνησε μια γενική απεργία στην ευρύτερη περιοχή της Βαρκελώνης, η οποία διήρκεσε δεκαπέντε ημέρες και στην οποία πήραν μέρος πάνω από 100.000 εργάτες.

Ισπανικός Εμφύλιος

Μετά το πραξικόπημα του Εθνικιστικού στρατού στις 17 Ιουλίου του 1936, στη πόλη της Βαρκελώνης γίνανε οδομαχίες στις 18-20 Ιουλίου όπου οι αναρχικοί πολιτοφύλακες απέκρουσαν επιτυχώς τους εθνικιστές και στη πράξη είχαν την εξουσία στα χέρια τους. Στις 20 Ιουλίου του 1936, ο πρόεδρος της Καταλονίας Λουΐς Κομπανύς, ζήτησε πολιτική ανοχή από τους αναρχικούς ηγέτες (μεταξύ αυτών ο Ντουρρούτι) και ρώτησε αν θα ήθελαν να παραμείνει στη θέση του, τελικά οι αναρχικοί ηγέτες δέκτηκαν να παραμείνει πρόεδρος της Καταλανικής διοίκησης.
Μετά την επιτυχή απόκρουση των πραξικοποιηματιών, στις 23 Ιουλίου έγινε σύσκεψη των επιφανών ηγετών της CNT, όπου ο Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ πρότεινε την κατάληψη της εξουσίας και την ανακύρηξη του "ελευθεριακού κομμουνισμού" στη Βαρκελώνη και  αλλά ο Ντουρρούτι αρνήθηκε μέχρι τουλάχιστον να καταληφθεί η Ζαραγόσα και ευρύτερα η Αραγωνία. 
Διάσημη ρήση, που αποδόθηκε στον Ντουρρούτι από την CNT ήταν το "θυσιάζουμε τα πάντα εκτός από τη νίκη", θέλοντας να καταδειχθεί η αναγκαιότητα νίκης έναντι των εθνικιστών, δίχως να δίνεται προτεραιότητα στην επαναστατική διαδικασία.

Στρατιωτική πειθαρχεία/στρατικοποιήση πολιτοφυλακών

Μετά τις ήττες των Δημοκρατικών το καλοκαίρι του 1936, ο Ντουρρούτι μαζί με άλλους ηγέτες των αναρχικών ζητούσε ενοποιημένη οργάνωση.
Ο Ντουρρούτι επέβαλε αυστηρή πειθαρχεία στο τμήμα του, κάνοντας δύσκολο το να ακολουθήσει κάποιος την αναρχική πρακτική του να φύγει από τη μονάδα του και να επιστρέψει στο σπίτι του, ενώ όποιος δήλωνε τέτοια επιθυμία τον αφόπλιζε ενώ ήταν πολλά χιλιόμετρα μακρυά.  Αποτέλεσμα ήταν οι λιποταξίες στο τμήμα του Ντουρρούτι να ήταν λιγοστές. Αυτή η πρακτική ήταν εκτός της τότε αναρχικής λογικής. Επιπλέον λόγω ευρείας διάδοσης σεξουαλικών νοσημάτων, εκδίωξε πόρνες από το πολεμικό μέτωπο και όταν ορισμένες επέστρεψαν τις εκτέλεσε.

Πολεμική δραστηριότητα

Ηγήθηκε της κατάληψη του στρατώνα Atarazanas στη Βαρκελώνη, όπου οι αναρχικοί πολέμησαν με απαράμιλλη αλλά απελπισμένη γενναιότητα, με αποτέλεσμα πολύ αυξημένες απώλεις (περίπου 600 νεκροί μεταξύ αυτών ο Francisco Ascaso). Ο ηρωισμός που επέδειξαν οι αναρχικοί πέρασε στη κουλτούρα των αναρχικών. 
Ηγήθηκε την αποτυχημένη προσπάθεια κατάληψης της Σαραγόσα πόλης με στρατιωτική σημασία, γεγονός για το οποίο επικρίθηκε έντονα από τους κομμουνιστές. Οι αιτίες της αποτυχίας ενδεχομένως είναι η απειρία του ως στρατιωτικού ηγέτη αλλά και οι ανεκπαίδευτοι πολιτοφύλακες.
Ο Ντουρρούτι με το τμήμα του έφτασε στη πόλη της Μαδρίτης, όπου ήταν αποφασισμένος να συμβάλει στη απόκρουση του Εθνικιστικού στρατού. Στην Μαδρίτη με το τμήμα του περίπου 3.000 άτομα, πολέμησαν στο πιο δύσκολο σημείο της επίθεσης των Εθνικιστών και δέκτηκαν τα συγκεντρωμένες βολές Πυροβολικού με αποτέλεσμα την οπισθοχώρηση τους στις αρχικές θέσεις. 
Σύμφωνα με μεταπολεμικές αναφορές, στη Μαδρίτη ο Ντουρρούτι ήταν να πάρει τον στρατιωτικό βαθμό του Ταγματάρχη (ο μεγαλύτερος βαθμός που θα είχε δοθεί σε έφεδρο) αλλά ακόμη και υποψήφιο για αρχηγική θέση στο Συμβούλιο Άμυνας Μαδρίτης. 

Ο Ντουρροούτι είχε δεκτεί στο στρατιωτικό του τμήμα ως στρατιωτικό σύμβουλο και εκτελούντα χρέη επιμελητείας, τον Λοχία José Manzana.

Θάνατος

Ο Ντουρρούτι πληγώθηκε θανάσιμα από σφαίρα όπλου στις 19/11/1936 ενώ ήταν στη Μαδρίτη και πέθανε την επόμενη ημέρα σε νοσοκομείο. Άμεσα, διαδόθηκε ότι δολοφονήθηκε από μέλος της μονάδας του που αντιδρούσε στην στρατιωτική πειθαρχεία, ενώ οι αναρχικές οργανώσεις για λόγους προπαγάνδας διέδοσαν αντίθετα ότι σκοτώθηκε από βολή εθνικιστή ελεύθερου σκοπευτή.
Παράλληλα μέσα στους κόλπους των αναρχικών κυκλοφόρησε η φήμη ότι δολοφονήθηκε από κομμουνιστές γιατί φοβόντουσαν την δόξα του ως σωτήρα της Μαδρίτης. Αντίθετα οι κομμουνιστές διέδοσαν ότι ο Ντουρρούτι ήταν έτοιμος να γίνει κομμουνιστής, και τον δολοφόνησε κάποιος αναρχικός.
Ως πράξη αντεκδίκησης αναρχικοί πολιτοφύλακες εκτέλεσαν 52 φυλακισμένους την ίδια ημέρα του  θανάσιμου τραυματισμού του.

Κηδεία

Στη κηδεία του Ντουρρούτι βγάλανε επικήδειους λόγους μεταξύ άλλων ο Σοβιετικός σύμβουλος Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο, οι ηγέτες της CNT Jaime Magrina και Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ και ο πρόεδρος της Καταλονίας Λουΐς Κομπανύς.
Η κηδεία του ήταν η μεγαλύτερη που είχε γίνει στη Μαδρίτη ενώ παρευβρέθηκαν μισό εκατομμύριο άνθρωποι.

Εκδοχές Θανάτου

Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για τον Θάνατο του Ντουρρούτι. Στις πιο σύγχρονες εκδόσες οι Ιστορικοί Antony Beevor, Stanley G. Payne, Julius Ruiz, Michael Alpert αναφέρουν ότι σκοτώθηκε σε ατύχημα από φιλικά πυρά. 
Αντίθετα, σε πιο παλιές εκδόσεις, οι ιστορικοί Χιου Τόμας, Pierre Broué και Émile Temime αναφέρουν ότι πιθανότατα δολοφονήθηκε από μέλος της μονάδας του επειδή είχε επιβάλει αυστηρή πειθαρχεία. 
Ο ιστορικός Τζέημς Τζολ αναφέρει ότι το πιο πιθανόν να σκοτώθηκε από κάποιον "ίσως κομμουνιστή, ίσως άναρχικο έξτρεμιστή".

Δημόσια Ιστορία και πολιτική

Αμέσως μετά τον θάνατο του, πολλές πολιτικές πλευρές διεκδίκησαν την μνήμη του Ντουρρούτι ως θιασώτη της πολιτική τους. Οι αναρχικοί υπέρμαχοι της συνεργασίας με τη κυβέρνηση, πρόκριναν την αποδοχή του Ντουρρούτι στην στρατικοποιήση των πολιτοφυλακών, όπως και το δεδομένο ότι ποτέ δεν είχε εναντιωθεί στη συμμετοχή αναρχικών στη κυβέρνηση, για να τον παρουσιάσουν ως οπαδό της πολιτικής της συνεργασίας.
Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο έπραξε και η επαναστατική πλευρά της CNT, ενώ λίγο πριν από τα Γεγονότα του Μαΐου του 1937 στην Ισπανία, συγκροτήθηκε μέσα στους κόλπους της CNT η ομάδα Φίλοι του Ντουρρούτι όπου "χρησιμοποιήσε τη λατρεία της προσωπικότητας ως πολιτικό εργαλείο" καλώντας στη τίμηση της μνήμης του μέσω της υπεράσπισης της επανάστασης, με αναφορές στην επαναστατική περίοδο του Ντουρρούτι πριν το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου.