google/wiki40b huggingface dataset:
Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1828-1829)

Οι συγκρούσεις

Τον Ιούνιο του 1828 οι κύριες ρωσικές δυνάμεις με επικεφαλής τον αυτοκράτορα  Νικόλαο Α΄ διέσχισαν τον  Δούναβη και προωθήθηκαν στην Δοβρουτσά.
Στη συνέχεια οι Ρώσοι πολιόρκησαν τρεις βασικές ακροπόλεις το Σούμεν, τη Βάρνα  και τη Σηλυμβρία με τη βοήθεια του στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Η πολιορκία του Σούμεν αποδείχθηκε πολύ πιο προβληματική, καθώς η ισχυρή  τουρκική δύναμη 40.000 ανδρών ήταν υπέρτερη των ρωσικών δυνάμεων. Επιπλέον οι Τούρκοι πέτυχαν να περιορίσουν τους Ρώσους από τις προμήθειές τους. Η έλλειψη τροφίμων και η αύξηση των ασθενειών είχαν προκαλέσει περισσότερους θανάτους από ότι οι εχθροπραξίες και καθώς πλησίαζε ο χειμώνας ο ρωσικός στρατός αναγκάστηκε να αφήσει το Σούμεν και να οχυρωθεί στην Βεσσαραβία. Στις 7 Μαΐου 60.000 στρατιώτες με επικεφαλής τον στρατάρχη Ντιέμπιτς (Diebitsch) διέσχισε το Δούναβη και ξαναπολιόρκησε την Σηλυμβρία. Μέσα σε μερικές εβδομάδες η Σηλυμβρία έπεσε στα χέρια των Ρώσων (19 Ιουνίου). Μέχρι τις 28 Αυγούστου ο ρωσικός στρατός είχε προσεγγίσει σε απόσταση 68 χιλιομέτρων την Κωνσταντινούπολη, προκαλώντας πανικό στους δρόμους της πρωτεύουσας και διαπράττοντας μεγάλη λεηλασία και καταστροφές στην πορεία του.

Επίλογος

Ο Σουλτάνος ​​δεν είχε άλλη επιλογή από το να διαμηνύσει για την ειρήνη, η οποία συνήφθη στη Αδριανούπολη στις 14 Σεπτεμβρίου 1829. Η Συνθήκη της Αδριανούπολης έδωσε στη Ρωσία το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας και τις εκβολές του Δούναβη.  Η Τουρκία αναγνώρισε ρωσική κυριαρχία της Γεωργίας και τμήματα της σημερινής Αρμενίας, ενώ στη Σερβία παραχωρήθηκει αυτονομία και η Ρωσία είχε τη δυνατότητα να καταλάβει τη Μολδαβία και Βλαχία (εγγυάται την ευημερία τους, και την πλήρη «ελευθερία του εμπορίου») μέχρις ότου η Τουρκία καταβάλει τις πολεμικές αποζημιώσεις. Η Μολδαβία και τη Βλαχία παρέμειναν υπό ρωσικό επικυριαρχία μέχρι το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου.
Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική

Σύγκριση με άλλα Πρεσβυτεριανά δόγματα

Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, κοινωνικά και θεολογικά είναι πιο συντηρητική από την μεγαλύτερη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ). Εν γένει είναι λιγότερο συντηρητική από την Ορθόδοξη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αλλά πιο συντηρητική από την Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αν και οι διαφορές μπορεί να ποικίλουν από πρεσβυτέριο σε πρεσβυτέριο, ή ακόμη και από συνάθροιση σε συνάθροιση. Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, δεν αναγνωρίζει τη χειροτονία γυναικών ως ποιμένες, πρεσβύτερους και διακόνους. Η Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία θεωρεί ότι αυτό το θέμα ως μη ουσιώδες, όπου εναπόκειται στην κάθε τοπική εκκλησία. Επίσης, οι συναθροίσεις των εκκλησιών της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στην Αμερική έχουν διάφορα είδη λατρείας (παραδοσιακό Πρεσβυτεριανό, λειτουργικό, σύγχρονο), ενώ οι περισσότερες της Ορθόδοξης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας κρατούν το παραδοσιακό Σκωτσέζικο και Ιρλανδικό στυλ, με την υμνωδία μόνο ψαλμών και παλαιών ύμνων.
Άγιος Ευθύμιος ο Μέγας

Βίος

Ο Ευθύμιος γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας. Σύμφωνα με τη Χριστιανική παράδοση, οι γονείς του Παύλος και Διονυσία που ήταν άτεκνοι, είχαν παρακαλέσει για να αποκτήσουν ένα γιο στην εκκλησία του Άγιου Πολύευκτου στην Μελιτηνή, και έδωσαν σ’ αυτόν το όνομα Ευθύμιο από τη μεγάλη χαρά και αγαλλίαση που προκάλεσε η εκπλήρωση των προσευχών τους.
Ο Ευθύμιος έλαβε μόρφωση από τον Επίσκοπο Μελιτηνή Ευτρώιο, ο οποίος αργότερα και τον χειροτόνησε και τον τοποθέτησε υπεύθυνο όλων των μοναστηριών στην Επισκοπή της Μελιτηνής. Περίπου 30 χρονών ξεκίνησε κρυφά για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ και παρέμεινε για κάποιο καιρό σε ένα σπήλαιο κοντά σε στη λαύρα Φαράν όπου διαβιούσαν μοναχοί, περίπου 10 χιλιόμετρα ανατολικά της Ιερουσαλήμ.
Το 411 ο Ευθύμιος αποσύρθηκε στην ερημιά με τον επίσης ερημίτη Άγιο Θεόκτιστο, ζώντας σε ένα σπήλαιο στις πλαγιές ενός χειμάρρου. Όταν μαζεύτηκαν γύρω του πολλοί, μετέτρεψαν το σπήλαιο σε εκκλησία και έχτισαν μοναστήρι ηγούμενος του οποίου έγινε ο Άγιος Θεόκτιστος. Ο Ευθύμιος παρόλο που διατήρησε την απομόνωσή του, έδινε οδηγίες στους άλλους.
Μια θαυματουργή θεραπεία που πιστευόταν ότι επιτέλεσε ο Ευθύμιος έκανε γνωστή τη φήμη του πέρα από τα όρια της Παλαιστίνης, και μεγάλα πλήθη έρχονταν να τον επισκεφτούν στην απομόνωσή του, αποσύρθηκε με τον μαθητή του Δομιτιανό στην ερημιά τις Ρούμπα, κοντά στη Νεκρά Θάλασσα, ζώντας για κάποιο καιρό σε ένα βουνό, και αποσυρόμενος κατόπιν στην έρημο.   
Όταν τον ακολούθησαν και εκεί μεγάλα πλήθη, επέστρεψε στην περιοχή του μοναστηριού του Θεόκτιστου, όπου κατοίκησε σε σπήλαιο. Κάθε Κυριακή ερχόταν στο μοναστήρι για να λάβει μέρος στη Θεία Λειτουργία. Καθώς πολλοί μαθητές των ήθελαν πνευματικό τους, το 420 ίδρυσε μία λαύρα παρόμοια με εκείνη του Φαράν, στη δεξιά πλευρά του δρόμου από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ. Η εκκλησία που συνδέθηκε με αυτή τη λαύρα αφιερώθηκε το 428 από τον Ιουβενάλιο, πρώτο Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Ιεροσολύμων.   
Όταν η Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδος (451) καταδίκασε τα λάθη των Ευτύχιου και Διόσκορου, ήταν κυρίως χάρη στο σεβασμό και την αυθεντία του Ευθύμιου το γεγονός ότι η περισσότεροι Ανατολικοί αναχωρητές αποδέχτηκαν τις αποφάσεις της, όπως και χάρη στην αγιότητα και το βίο του πολλοί αιρετικοί Μανιχαίοι, Νεστοριανοί και Ευτυχιανοί να επιστρέψουν στα δόγματα της Ορθόδοξης πίστης. Μεταξύ αυτών και η Αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία, η οποία μεταστράφηκε στην ορθόδοξη πίστη από την πιεστικότητα και τις προσπάθειες του Αγίου

Θαύματα

Μεταξύ των θαυμάτων που αποδίδονται στον Άγιο από την παράδοση και την υμνογραφία είναι ο χορτασμός με ελάχιστα ψωμιά 400 ατόμων που ήρθαν στο μοναστήρι σε μία μέρα, η μεσίτευση προς άτεκνες μητέρες οι οποίες απέκτησαν παιδιά, η εμφάνιση θείου φωτός απάνω του καθώς τελούσε τη θεία ευχαριστία, και άλλα. Προβλέποντας την ημέρα του θανάτου του προέτρεψε τους μοναχούς να προσευχηθούν μαζί του, και κοιμήθηκε εν ειρήνη την ημέρα Σάββατο 20 Ιανουαρίου 473, επί βασιλείας Λέοντος του Μεγάλου.

Μνήμη

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 20 Ιανουαρίου (2 Φεβρουαρίου στις Ορθόδοξες Εκκλησίες που ακολουθούν το Παλαιό Ημερολόγιο), την ημέρα του θανάτου του.
Χρίστος Παπαδημητρίου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα ενώ οι γονείς του κατάγονται από δυο κωμοπόλεις του νομού Αρκαδίας στο κέντρο του οροπεδίου της Τρίπολης, την Ασέα και την Τεγέα.
Ο ίδιος σπούδασε μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο από όπου αποφοίτησε το 1972. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, προχώρησε σε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον (ΗΠΑ, 1974) από όπου πήρε και το διδακτορικό δίπλωμά του πάνω στην ηλεκτρολογία και την πληροφορική το 1976.
Από το 1976 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ενώ έχει επίσης διδάξει στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και στο Μπέρκλεϋ και στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ και ένας από τους συγγραφείς του κόμικ Logicomix (2006). 
Ο Παπαδημητρίου είναι πολύ γνωστός για τα διδακτικά εγχειρίδια που έχει συγγράψει ενώ το 2002 τιμήθηκε με Βραβείο Κνουθ. Το 2012 εκδόθηκαν από τις Εκδόσεις Πατάκη τρία μυθιστορήματά του με θέμα την Ανεξαρτησία.
Λεβάντες (άνεμος)

Όροι

Ο όρος λεβάντες προέρχεται από την ισπανική λέξη levante, που σημαίνει ανατολή. Η άλλη του ονομασία, απηλιώτης είναι ελληνική, και προέρχεται από τις λέξεις από και ήλιος, δηλαδή ο άνεμος που φυσάει από εκεί που βγαίνει ο ήλιος, την ανατολή.

Ναυτιλία

Στη ναυτιλία, με το όνομα Απηλιώτης χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα η διεύθυνση του αζιμούθ των 90 μοιρών. Συνεπώς όταν γίνεται αναφορά στο παραπάνω αζιμούθ ως προς το σημείο ορίζοντος, εννοείται η Ανατολή, όταν γίνεται αναφορά στον άνεμο που πνέει από το ίδιο σημείο, εννοείται ο Απηλιώτης ή Ανατολικός. Και οι δύο όροι (Ανατολή – Απηλιώτης) συμβολίζονται με το ελληνικό κεφαλαίο γράμμα Α. Αυτό είχε ως συνέπεια, επειδή πολλές φορές παρατηρείται σύγχυση των δύο εννοιών, να έχουν καθιερωθεί σήμερα ως ταυτόσημες.
Ο Απηλιώτης χαρακτηρίζεται «αληθής» όταν το «αζιμούθ των 90 μοιρών» υπολογίζεται από τον αληθή Βορρά και «μαγνητικός» όταν υπολογίζεται από τον μαγνητικό Βορρά της (μαγνητικής) πυξίδας.
Ο όρος λεβάντες χρησιμοποιείται στη ναυτική διάλεκτο από την αντίστοιχη χρήση του ισπανικού όρου levante.
Εθνική Μεγάλης Βρετανίας (ράγκμπι λιγκ ανδρών)

Πρώτα χρόνια

Αρχικά η Μεγάλη Βρετανία εκπροσωπήθηκε από μια ομάδα αποτελούμενη από παίκτες της Βόρειας Ένωσης Ράγκμπι και ήταν γνωστή απλά ως η ομάδα της «Βόρειας Ένωσης». Στις 18 Ιανουαρίου 1908, πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας δοκιμών στη Μεγάλη Βρετανία στο Χέαντινγκλι Ράγκμπι Στέιντιουμ του Λιντς, έναντι της Νέας Ζηλανδίας. Εκείνη την περίοδο, κατά την οποία η Μεγάλη Βρετανία αναφερόταν ως «Βόρεια Ένωση», επικράτησε με 14–6 μπροστά σε 8.000 θεατές. Η δεύτερη δοκιμή πραγματοποιήθηκε στη Νέα Ζηλανδία με 18–6, μπροστά σε 14.000 θεατές στο Στάμφορντ Μπριτζ του Λονδίνου. Η τρίτη δοκιμή διεξήχθη στο Τσέλτεναμ, μπροστά σε 4.000 θεατές επικρατώντας επί της Νέας Ζηλανδίας με 8–5.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1991-1992

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1991-92 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ο.Α.Α. Ηρακλείου και ανέβηκε στην Α2΄ Εθνική κατηγορία. Επίσης, ανέβηκαν η Νήαρ Ηστ και ο Μίλων Νέας Σμύρνης.
Κορινθιακός κρατήρας, Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου

Περιγραφή

Ως κρατήρας χρησίμευε στην ανάμειξη κρασιού και νερού πριν το σερβίρισμα. Στον πόδα είναι διακοσμημένος με ακτίνες. Φέρει τρεις αγγειογραφίες οι οποίες είναι διατεταγμένες σε δύο ζωφόρους και μια εικόνα κάτω από την αριστερή λαβή.

Αναχώρηση του Αμφιάραου

Το θέμα της άνω ζωφόρου είναι η αναχώρηση του Αμφιάραου για την γνωστή μάχη «Επτά επί Θήβας». Η εικόνα που εκτυλίσσεται βρίσκεται σε αρμονία με τον μύθο όπως μας τον μεταφέρει ο Παυσανίας, στην περιγραφή της Λάρνακας του Κυψέλου στον ναό της Ήρας στην αρχαία Ολυμπία.
Στο κέντρο εικονίζεται ο Αμφιάραος πάνοπλος με το γυμνό σπαθί στο δεξί χέρι, τη στιγμή που ανεβαίνει στο πολεμικό του άρμα. Ένα δεύτερο σπαθί που είναι ακόμα στη θήκη του μαζί με την ασπίδα κρατάει στο αριστερό του χέρι. Με θυμό στρέφει το βλέμμα του προς την αίθουσα του παλατιού, όπου είναι συγκεντρωμένη η οικογένειά του. Πρώτη από δεξιά ίσταται η σύζυγός του, Εριφύλη, ντυμένη με το μανδύα επάνω στην κεφαλή της ως ένδειξη των τύψεων. Κρατάει το μοιραίο περιδέραιο στο αριστερό της χέρι. Ακολουθούν προς τα δεξιά οι θυγατέρες Δημώνασσα και Ευριδίκη, μαζί με τον μικρό Αλκμαίωνα, η τροφός με τον βρεφικό Αμφίλοχο. Όλοι μαζί ξεπροβοδούν τον Αμφιάραο με υψωμένα τα χέρια ικετεύοντάς τον.
Στο δεξιό μισό της εικόνας βρίσκεται η πέτρινη πύλη την οποία πρέπει να περάσει ο Αμφιάραος για να εγκαταλείψει το παλάτι. Στο άρμα είναι ήδη ανεβασμένος ο ηνίοχος Βάτον. Φοράει μακρύ διακοσμημένο χιτώνα και έχει περασμένη την ασπίδα στην πλάτη. Η Λεοντίδα προσφέρει στον Βάτονα το ποτό του αποχαιρετισμού, ενώ ο ιπποκόμος Ιπποτίον συγκρατεί τα άλογα που ανυπομονούν να καλπάσουν. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται την τραγωδία που πρόκειται να συμβεί φαίνεται να είναι ο γέρος υπηρέτης Αλιμήδης, που κάθεται θλιμμένος στο έδαφος.
Ανάμεσα στους χαρακτήρες, πλήθος μικρών ζώων και ζωυφίων συμπληρώνει την σκηνή δίνοντας ίσως κάποια συμβολική έννοια στην όλη εικόνα.

Σκηνή πάλης

Κάτω από την αριστερή λαβή βρίσκεται μια εικόνα παλαιστών. Αγωνίζονται ο πατέρας του Αχιλλέα, Πηλέας εναντίον του Αργοναύτη Ιππάλκμου. Φύλλα φοινικιάς που συμβολίζουν τον ηρωισμό διακοσμούν τους κενούς χώρους ανάμεσα στα πόδια των αθλητών.

Άθλα επί Πελία

Η αγγειογραφία της κάτω ζωφόρου έχει ως θέμα την επίσημη νεκρώσιμη τελετή με αγωνίσματα που διοργάνωσε ο Άκαστος προς τιμή του νεκρού πατέρα του. Την σκηνή αυτή μας την μεταφέρει και ο Παυσανίας στην περιγραφή του της λάρνακας του Κυψέλου. Στην τελετή παρευρέθηκαν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι ήρωες της εποχής. Μια σκηνή αρματοδρομίας προς τα αριστερά καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ζωφόρου. Στα αριστερά κάθονται οι τρεις ηλικιωμένοι άνδρες διαιτητές, Φέρης, Αργέος και Άκαστος σε πολυτελείς καρέκλες. Ο Αργέος ίσως να είναι ο θρυλικός ναυπηγός της Αργούς, ενώ οι δύο άλλοι είναι ο γιος και γαμπρός του νεκρού Πελία. Ανάμεσα στους διαιτητές και στους αρματοδρόμους εικονίζεται ως έπαθλο ένας τρίποδας. Πρώτος φαίνεται να τερματίζει ο περίφημος ιδρυτής της Κυρήνης Εύφημος, ακολουθούμενος από τον Διόσκουρο Κάστωρα και τον Άδμητο.

Σκηνή ιππέων και πολεμιστών

Μια άλλη μικρότερη ζωφόρος εικονίζει πλήθος ιππέων και πολεμιστών.
Ρομβικό δωδεκάεδρο

Ιδιότητες

Ως δυϊκό ενός από τα στερεά του Αρχιμήδη, το ρομβικό δωδεκάεδρο είναι μεταβατικό ως προς τις έδρες, δηλαδή η ομάδα συμμετρίας του στερεού δρα μεταβατικά στο σύνολο των εδρών του. Έτσι, για κάθε δύο έδρες Α και Β, υπάρχει κάποια περιστροφή ή κατοπτρισμός του στερεού που του επιτρέπει να καταλαμβάνει τον ίδιο χώρο, ενώ μεταβαίνει η έδρα Α στην έδρα Β.
Το ρομβικό δωδεκάεδρο ανήκει στην ειδική κατηγορία των εννέα κυρτών πολυέδρων με μεταβατικές ακμές. Τα άλλα είναι τα πέντε πλατωνικά στερεά, το κυβοκτάεδρο, το εικοσιδωδεκάεδρο και το ρομβικό τριακοντάεδρο.
Μια ακόμη ιδιότητα που έχει το ρομβικό δωδεκάεδρο είναι ότι με αυτό μπορούμε να καλύψουμε πλήρως τον τριδιάστατο χώρο, κάτι ανάλογο με την κάλυψη (πλακόστρωση) του επίπεδου από εξάγωνα.
Σύμβαση της Μιναμάτα

Η Σύμβαση της Μιναμάτα υπογράφηκε από εκπροσώπους 140 χωρών την Πέμπτη 10-10-2013, και έχει σαν σκοπό τη μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος από υδράργυρο, ένα βαρύ μέταλλο που ευθύνεται για την τραγωδία της ομώνυμης ιαπωνικής πόλης Μιναμάτα και ανιχνεύεται πλέον στους ωκεανούς και τις λίμνες όλου του κόσμου,

Περιγραφή της Σύμβασης

Η Σύμβαση είναι η πρώτη δεσμευτική συμφωνία για τον έλεγχο του υδραργύρου, και καλύπτει μια πληθώρα ζητημάτων, όπως η εξόρυξη, η εμπορία, η χρήση στη χημική βιομηχανία και οι εκπομπές από την καύση ορυκτών καυσίμων.

Ιστορία

Η Σύμβαση, η οποία είχε συμφωνηθεί τον Ιανουάριο, παίρνει το όνομα της Μιναμάτα, της μαρτυρικής ιαπωνικής πόλης στην οποία δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι δηλητηριάστηκαν τρώγοντας θαλασσινά από νερά τα οποία μολύνονταν με υδράργυρο από ένα τοπικό εργοστάσιο. Όπως σχολιάζει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στην Ιαπωνία η λέξη Μιναμάτα είναι συνώνυμο της κυβερνητικής αδράνειας και της οικονομικής ανάπτυξης σε κάθε κόστος. Κρούσματα δηλητηρίασης άρχισαν να αναφέρονται τη δεκαετία του 1950, το εργοστάσιο όμως που μόλυνε την πόλη έκλεισε μόλις το 1968.

Η τοξικότητα του Υδραργύρου

Παρά την τοξική του δράση στο νευρικό σύστημα και τους νεφρούς, ο υδράργυρος βρίσκει ακόμα και σήμερα μια πληθώρα εφαρμογών, όπως η εξόρυξη χρυσού σε μικρά ορυχεία -ο υδράργυρος είναι το μόνο στοιχείο που μπορεί να διαλύει τον χρυσό και να σχηματίζει αμάλγαμα. Μεγάλες ποσότητες υδραργύρου απελευθερώνονται επίσης στην ατμόσφαιρα από την καύση ορυκτών καυσίμων, τα οποία συχνά περιέχουν μικρές ποσότητες του μετάλλου από το υπέδαφος. Αν και έχει μεγάλο ειδικό βάρος, ο υδράργυρος είναι υγρός σε θερμοκρασία δωματίου και εξατμίζεται εύκολα. Κυκλοφορεί έτσι στην ατμόσφαιρα, το νερό και το έδαφος και διανύει μεγάλες αποστάσεις. Έχει επίσης την τάση να συσσωρεύεται σε ιστούς μεγαλόσωμων σαρκοφάγων ζώων, κυρίως σε μεγάλα ψάρια όπως ο τόνος και ο ξιφίας, τα οποία οι έγκυες καλούνται να μην καταναλώνουν συχνά.

Εφαρμογή της Σύμβασης - Οικολογικές οργανώσεις

Η Σύμβαση δίνει στις κυβερνήσεις που την έχουν αποδεχτεί περιθώριο 15 ετών για να σταματήσουν την εξόρυξη υδραργύρου. Θέτει επίσης το χρονοδιάγραμμα για τη σταδιακή κατάργηση μιας σειράς προϊόντων έως το 2020. Ένα από τα προϊόντα αυτά είναι τα θερμόμετρα υδραργύρου, τα οποία όμως έχουν ήδη απαγορευτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις διαμαρτύρονται ωστόσο για το γεγονός ότι η Σύμβαση δεν βάζει τέλος στη χρήση υδραργύρου σε μικρά ορυχεία χρυσού. Το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ (UNEP), το οποίο οργάνωσε την τελευταία συνάντηση στην Ιαπωνία, είχε δημοσιεύσει νωρίτερα φέτος έκθεση για τη ρύπανση από υδράργυρο σε παγκόσμια κλίμακα. Προειδοποιούσε τότε ότι οι εκπομπές υδραργύρου αυξάνονται στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και ειδικά στη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ η συγκέντρωσή του σε ένα στρώμα 100 μέτρων κάτω από την επιφάνεια των ωκεανών διπλασιάστηκε στη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, οι βλάβες που προκαλεί ο υδράργυρος στο περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία έχουν κόστος 22 δισ. δολαρίων το χρόνο. Η Σύμβαση της Μιναμάτα θα τεθεί σε ισχύ εφόσον την επικυρώσουν τουλάχιστον 50 από τις χώρες που την έχουν υπογράψει,
Αλκαϊκό μέτρο

Εξάπλωση του αλκαϊκού μέτρου

Ο Λατίνος λυρικός ποιητής Οράτιος (γενν.το 65 π.Χ.) υιοθέτησε το αλκαϊκό μέτρο στις 'Ωδές του' το οποίο όμως προσάρμοσε στο λατινικό στυλ. Πολύ αργότερα τον ακολούθησαν Άγγλοι και Γάλλοι ποιητές κατά την Αναγέννηση. Δείγματα αλκαϊκού μέτρου συναντώνται και στην Ουγγρική ποίηση διαχρονικά.

Τύποι

Ελληνική εκδοχή:

    ¯ ˘ ¯ : ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ¯ 
    ¯ ˘ ¯ : ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ¯ 
    ¯ ˘ ¯ : ¯ ˘ ¯ ¯ 
   ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ¯ ¯ 
Λατινική εκδοχή:

_ _ u _ _ : _ u u _ u _
_ _ u _ _ : _ u u _ u _
_ _ u _ _ _ u _ _
_ u u _ u u _ u _ _
Τζινγκίζ Αϊτμάτωφ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1928 από οικογένεια υπαλλήλων στο Σεκέρ (Κιργίζικα: Шекер (Şeker)), κοντά στο Tαλάς της Κιργιζίας. Τα παιδικά του χρόνια συνέπεσαν με την περίοδο του ενεργού περάσματος του κιργίζικου λαού στο σοσιαλιστικό τρόπο ζωής. Πρόλαβε όμως και το νομαδικό τρόπο ζωής, όπως οι πρόγονοί του.
Ήταν μαθητής στο σοβιετικό σχολείο του χωριού του. Άρχισε να δουλεύει από πολύ μικρός και στα 14 του ήταν ήδη γραμματέας στο σοβιέτ του χωριού του. Αργότερα έκανε και άλλες δουλειές: φοροεισπράκτορας, φορτωτής, βοηθός μηχανοδηγού και συνέχισε με άλλες δουλειές. Το 1937, ο πατέρας του συνελήφθη στη Μόσχα ως υποστηρικτής του "αστικού εθνικισμού" και εκτελέστηκε από το σταλινικό καθεστώς το 1938.
Το 1946 άρχισε να σπουδάζει στο παράρτημα Ζωικής Παραγωγής του Ινστιτούτου Αγορανομίας της Κιργιζίας στο Φρούνζε (σημ. Μπισκέκ), αλλά αργότερα τα παράτησε για να φοιτήσει στο Ινστιτούτο Λογοτεχνίας Γκόρκι στη Μόσχα, από το 1956 ως το 1958. Τα επόμενα οχτώ χρόνια εργάστηκε στην εφημερίδα Πράβντα. Οι δύο πρώτες δημοσιεύσεις του εμφανίστηκαν το 1952 στα ρωσικά: "Ο εφημεριδοπώλης Ντζιούο" και "Ašym". Η πρώτη του δουλειά στα κιργίζικα ήταν η "Λευκή βροχή" (Ak Ğaan) το 1954. Το πολύ γνωστό έργο του "Τζαμίλια" (Ğamijla; Παραλλαγές: Τζαμιλά ή Τζαμίλα) εμφανίστηκε το 1958.
Απεβίωσε στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, στις 10 Ιουνίου του 2008, από πνευμονία.

Έργα

Ο Τζινγκίζ Αϊτμάτωφ ανήκει στη μεταπολεμική γενιά συγγραφέων. Τα έργα του πριν τη "Τζαμίλια" δεν ήταν σημαντικά: μερικά διηγήματα και μια μικρή νουβέλα με τίτλο "Πρόσωπο με Πρόσωπο". Αλλά ήταν η "Τζαμίλια" που τον καθιέρωσε. Ο Λουί Αραγκόν χαρακτήρησε τη "Τζαμίλια" ως την "ωραιότερη ερωτική ιστορία του κόσμου", λέγοντας πως είναι καλύτερη από την "Ωραιότερη ερωτική ιστορία του κόσμου" του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. Στα αντιπροσωπευτικά έργα του Αϊτμάτωφ ανήκουν επίσης οι μικρές νουβέλες "Αντίο, Γκιουλσαρί!", "Το λευκό πλοίο", "Μια μέρα ένας αιώνας", και "Το ικρίωμα". 
O Αϊτμάτωφ τιμήθηκε το 1963 με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν για τη "Τζαμίλια" και αργότερα με το κρατικό βραβείο για το "Αντίο, Γκιουλσαρί!". Η δουλειά του Αϊτμάτωφ λατρεύτηκε από τους θαυμαστές του, ενώ ακόμη και όσοι επέκριναν τον Αϊτμάτωφ αναγνώρισαν την υψηλή ποιότητα στις νουβέλες του.

Πολιτική καριέρα

Εκτός από τη λογοτεχνία ο Τζινγκίζ Αϊτμάτωφ ήταν μέλος του κοινοβουλίου και πρέσβης της Κιργιζίας στις χώρες της Μπενελούξ. Είναι επίσης πατέρας του πρώην υπουργού εξωτερικών της Κιργιζίας, Askar Aitmatov.
Νεολαία Δημοκρατικού Συναγερμού

Ιστορικό

Η Νεολαία Δημοκρατικού Συναγερμού ιδρύθηκε το 1978, δύο χρόνια μετά την ίδρυση του Δημοκρατικού Συναγερμού, με πρωτεργάτη τον Μανώλη Χριστοφίδη, στεγάζοντας ελληνοκύπριους εθνικόφρωνες και δημοκρατικούς νεολαίους της εποχής. Από το 1978 μέχρι σήμερα η ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. είχε ενεργό ρόλο και συμμετοχή σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες του ΔΗ.ΣΥ..
Σύμφωνα με το καταστατικό του ΔΗ.ΣΥ. η Νεολαία του Δημοκρατικού Συναγερμού αποτελεί τμήμα και μέρος του κόμματος, εμφορείται από τις αρχές και την ιδεολογία του και ακολουθεί την πολιτική και το πρόγραμμά του. Συμμετέχει έτσι σε όλα τα συλλογικά όργανα του ΔΗ.ΣΥ. εκτός από την Επιτροπή Δεοντολογίας και την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας.
Κυρίαρχο κομμάτι της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. αποτελούν, σύμφωνα με το καταστατικό της, η Μαθητική Κίνηση και η Φοιτητική Παράταξη Κυπρίων Πρωτοπορία, που ιδρύθηκε το 1981.
Το 1987 στελέχη της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. προχώρησαν στη δημιουργία της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων του ΔΗ.ΣΥ.. Το 2010 η Ο.Ν.Ε μετά από καταστατικές τροποποιήσεις, τόσο της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., όσο και του ΔΗ.ΣΥ. αυτονομήθηκε από τη νεολαία και από τότε λειτουργεί ως συνδεδεμένη με το κόμμα οργάνωση.
Την τετραετία 1989-1993 ο Τάσος Μητσόπουλος διετέλεσε Αντιπρόεδρος και Γενικός Γραμματέας της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και μετά την εκλογή του Γλαύκου Κληρίδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. και η Πρωτοπορία διαφοροποίησαν με επίσημες τοποθετήσεις τους την στάση και τις θέσεις τους από ακραίες και εθνικιστικές προσεγγίσεις στο Κυπριακό, ερχόμενες σε ρήξη με τον αντιομοσπονδιακό χώρο.
Το 2004, η ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., με πρόεδρο το Θανάση Τσόκκο και Γενικό Γραμματέα τον Δημήτρη Πιτσιλλή παρά τις διαφωνίες στην βάση του κόμματος, ακολούθησε την απόφαση της ηγεσίας του ΔΗ.ΣΥ. και τάχθηκε υπέρ της υποστήριξης του Σχεδίου Ανάν στο δημοψήφισμα του 2004. Το ίδιο έπραξε και η ΦΠΚ Πρωτοπορία δια μέσω του τότε Προέδρου της Εκτελεστικής Επιτροπής της παράταξης, Χαράλαμπου Σταυρίδη.
Η ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. είναι αδελφοποιημένη με την οργάνωση νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, Ο.Ν.ΝΕ.Δ. και συμμετέχει με εκπροσώπους της στα συλλογικά όργανα της Νεολαίας Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Μετά τον Τάσο Μητσόπουλο, το 2011 ο τότε Πρόεδρος της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., Χαράλαμπος Σταυρίδης, έγινε ο δεύτερος Κύπριος που εκλέχτηκε στην θέση του Αντιπροέδρου της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ενώ τον Μάιο του 2013 ο  Χριστόδουλος Ιωάννου, τότε μέλος της Γραμματείας Διεθνών Σχέσεων της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., εκλέχτηκε επίσης στη θέση του Αντιπροέδρου της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Επίσης, συμμετέχει από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 στην οργάνωση των Ευρωπαίων Δημοκρατών Φοιτητών (European Democrat Students - EDS) με τον Στέλιο Γεωργίου να εκλέγεται τον Ιούλιο του 2012 πρώτος Αντιπρόεδρος του EDS και τον Γιώργο Χατζηγεωργίου το 2015 στην προεδρία του EDS.
Λεπτοκαρυά Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Λεπτοκαρυά είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις δυτικές απολήξεις των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Το χωριό βρίσκεται βόρεια της Ναυπάκτου σε απόσταση 34 χλμ. από αυτήν. Τον Δεκέμβριο του 1965, έγινε ισχυρός σεισμός με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα περισσότερα σπίτια μαζί με τις δύο εκκλησίες του και να αρχίσει η σταδιακή εγκατάλειψή του. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 28 κάτοικοι, ενώ με την απογραφή του 2011 έχει μόνο 10 και να συμπεριλαμβάνεται στα "έρημα" χωριά της Ελλάδας. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ανθόφυτο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ανθοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.
Το πιο αξιοσημείωτο αξιοθέατο είναι ο ναός της Αγίας Κυριακής, ανάμεσα στα έλατα, όπου κάθε χρόνο στις 7 Ιούλιου, διοργανώνεται διήμερο προσκύνημα και πανηγύρι που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου από όλη τη Ναυπακτία. Άλλη σημαντική εκδήλωση που γίνεται είναι η γιορτή μανιταριών, στις 26 και 27 Αυγούστου.
Αριθμός Ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου

Μορφή

Στην πιο στοιχειώδη του μορφή, ο αριθμός περιλαμβάνει μία χρονολογία και έναν αύξοντα αριθμό. Η χρονολογία έχει δύο ψηφία για το 1898-2000, και τέσσερα ψηφία που αρχίζουν από το 2001. Τα τρία διφορούμενα έτη διακρίνονται από το μέγεθος του αύξοντος αριθμού. Υπάρχουν επίσης ορισμένες ιδιαιτερότητες σε αριθμούς που αρχίζουν με το "7", λόγω του ανεπιτυχούς πειράματος που εφαρμόστηκε μεταξύ του 1969 και του 1972.
Οι σειριακοί αριθμοί έχουν μήκος έξι ψηφίων και πρέπει να περιλαμβάνουν μηδενικά ως συμπλήρωση των ψηφίων τους. Η παύλα, που συχνά χωρίζει το έτος και τον αύξοντα αριθμό της σειράς, είναι προαιρετική. Πολύ πρόσφατα, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου έδωσε εντολή στους εκδότες να μην συμπεριλαμβάνουν την παύλα.