google/wiki40b huggingface dataset:
Σοφία Κοκοσαλάκη

Βιογραφικό

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αρχικά, σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αργότερα έγινε δεκτή στο Κεντρικό Κολλέγιο Τεχνών και Διακόσμησης Αγίου Μαρτίνου (Central Saint Martins College of Art and Design) του Λονδίνου από όπου αποφοίτησε το 1998. Ενδιάμεσα είχε συνεργαστεί με το ελληνικό περιοδικό Γυναίκα σε θέματα μόδας ενώ ήδη δημιουργίες της πωλούνταν καταστήματα μόδας της Ελλάδας. Το 1999 παρουσίασε την πρώτη της συλλογή για άντρες και γυναίκες. Το 2002 έλαβε το βραβείο του περιοδικού ELLE, και την ίδια χρονιά της ανατέθηκε ο σχεδιασμός των κοστουμιών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Το 2004 κέρδισε το βραβείο New Generation Designer.
Tα ρούχα της Κοκοσαλάκη χαρακτηρίζονται από το διεθνή κυρίως τύπο ως βαθιά επηρεασμένα από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό σε συνδυασμό με σύγχρονη στοιχεία αλλά ταυτόχρονα διατηρούν ένα διαχρονικό στιλ αντίθετα με τις εφήμερες προσταγές της μόδας. Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι υψηλής ποιότητας υφάσματα και δέρματα, τα οποία συνήθως ράβονται χειρωνακτικά.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 14 Οκτωβρίου 2019.
Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός

Βιογραφία

Ήταν ο πρώτος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Βρόκλαβ και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας.
Καρς

Ετυμολογία ονόματος

Στο κείμενο του Στράβωνα η πόλη αναφέρεται ως η πόλη με το όνομα Χορζηνή της Αρχαίας Αρμενίας. Για την ετυμολογία του ονόματος μερικές προτείνουν ότι το όνομα προέρχεται από την Γεωργιανή λέξη ყარსი («κάρι») που σημαίνει «η πύλη» ενώ άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι προέρχεται από την Αρμένικη λέξη "հարս" («χαρς») που σημαίνει «νύφη».
Γενικό Νοσοκομείο Κατερίνης

Ιστορικό

Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1944. Μέχρι τότε, δεν υπήρχε κανένα νοσηλευτικό ίδρυμα στην Πιερία. Αρχικά στεγάστηκε σε ένα πεπαλαιωμένο οίκημα στην πόλη της Κατερίνης, διαθέτοντας 15 κλίνες. Λόγω της ακαταλληλότητας του κτιρίου και των ολοένα αυξανόμενων αναγκών, αποφασίστηκε η ανέγερση νέων κτιριακών εγκαταστάσεων σε άλλο σημείο της πόλης (σε οικόπεδο που παραχώρησε ο Δήμος Κατερίνης). Προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για την υλοποίηση του έργου, αποφασίστηκε η διενέργεια εράνου το 1950 στους κατοίκους της Πιερίας. Το 1952 η συνεισφορά αυτή έλαβε υποχρεωτικό χαρακτήρα (καταβάλλοντας ο αγροτικός πληθυσμός του νομού Πιερίας ένα ποσοστό 0,5% επί της τιμής του σιταριού και ανάλογη παρακράτηση στα καπνά). Οι οικοδομικές εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1957. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων και καθυστερήσεων, το νοσοκομείο ξεκίνησε να λειτουργεί το 1960. Στα τέλη του 2010, το νοσοκομείο μεταφέρθηκε στις νέες και υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις στο 6ο χλμ. Κατερίνης – Αρωνά, Νέο Κεραμίδι.
Λουομένη (Γεώργιος Βρούτος)

Η λουομένη είναι γλυπτό νεοκλασικής τέχνης και έργο του Γεωργίου Βρούτου.

Περιγραφή

Η λουομένη αρχικά έφερε το όνομα Φαληρίς, αφού η αρχική ιδέα την προέβλεπε να κατεβαίνει τα σκαλάκια φαληρικού λουτρού έτοιμη να εισέλθει στην θάλασσα. Ο καλλιτέχνης αντικατέστησε όμως το σκηνικό, έτσι ώστε η λουομένη να κάθεται σε βράχο. Πρόκειται για ωραιότατο δημιούργημα. Η στάση της κόρης είναι σεμνή και καλλιτεχνικότατη, το γυμνό σώμα είναι ανατομικά άψογο. Η άκρη του ενός ποδιού αγγίζει το νερό, αρχή πολύ φυσική και ψυχολογημένη.

Ερμηνεία

Το έργο είναι αλληγορική εικόνα που μας παρουσιάζει τον στιγμιαίο δισταγμό λίγο πριν από την ιδέα της ευδαιμονίας.

Ιστορική τοποθέτηση

Ο καλλιτέχνης δημιούργησε την λουόμενη το έτος 1893.
Τουρκικές γενικές εκλογές (2007)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στην Τουρκία στις 22 Ιουλίου 2007. Αναδείχθηκαν τα μέλη του 23ου Κοινοβουλίου. Το αποτέλεσμα ήταν να επανεκλεγεί η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. 
Δεύτερο στις εκλογές ήταν το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, με ποσοστό 20,8% και 112 έδρες, ενώ το Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος ήρθε 3ο, με 14,3% και 71 έδρες.
Σύστημα υποκαύστων

Σύστημα υποδαπέδιας θέρμανσης στις ρωμαϊκές λουτρικές εγκαταστάσεις (Θέρμες), κατά την οποία ζεστός αέρας και καπνός κυκλοφορούσαν σε ένα υπόγειο χώρο κάτω από το πάτωμα/δάπεδο των χώρων.

Λειτουργία συστήματος

Στις αίθουσες του θερμού λουτρού(«θερμόν») η θερμότητα διοχετευόταν απο έναν θερμαντικό κλίβανο (praefurnium) και από τα υπόκαυστα.
Το σύστημα των υποκαύστων κατασκευαζόταν συνήθως από σειρές κιονίσκων (με τη χρήση τετράγωνων τούβλων), διατομής περίπου 20x20 εκ. και ύψους 70-90 εκ., που τοποθετούνταν ανά αποστάσεις 60 εκ. Στο πάχος της τοιχοποιίας τοποθετούνταν κατά την κατασκευή των θερμών πήλινοι σωλήνες ορθογωνικής διατομής και συνήθων διαστάσεων από 8,5x13 cm μέχρι 14x24cm, οι λεγόμενοι tubuli, που διοχέτευαν τον καπνό από τα υπόκαυστα στον εξωτερικό χώρο.
Στην κατασκευή των υπόκαυστων  βασικό μέλος αποτελούσαν κεραμικά πλακίδια τετραγωνικής κάτοψης ή ορθογωνικής κάτοψης, που φέρουν στις τέσσερεις γωνίες τους μαστοειδείς απολήξεις, tegulae mammatae.
Τα ειδικά αυτά στοιχεία δίνουν τη δυνατότητα ύπαρξης κενού ανάμεσα στις δύο επιφάνειες της τοιχοποιίας, μέσω του οποίου διαχέεται ο καπνός από τα υπόκαυστα.
Μαμνούν Χουσαΐν

Προσωπική ζωή

Ο Μαμνούν Χουσαΐν γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1940 στην Άγκρα της σημερινής Ινδίας. Αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Καράτσι μετά τον Διαχωρισμό της Ινδίας το 1949. Απέκτησε το πτυχίο του από το Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Καράτσι κατά τη δεκαετία του 1960. Διετέλεσε πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εμπορίου και Βιομηχανίας του Καράτσι, ενώ διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα κυβερνήτης του Σιντ το 1999.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο σημερινός πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εμπορίου και Βιομηχανίας του Καράτσι Αζάρ Χαρούν δήλωσε: «Δεν ανήκε σε κάποιο κόμμα μέχρι το 1999, αλλά η ευγενική του ομιλία και οι επαγγελματικές δυνατότητές του εντυπωσίασαν τον Ναουάζ Σαρίφ, ο οποίος τον διόρισε ως κυβερνήτη του Σιντ». Θεωρείται ως μία λιγότερο γνωστή πολιτική φιγούρα, καθώς και πιστός στον Ναουάζ Σαρίφ. Εξελέγη πρόεδρος του Πακιστάν στις 30 Ιουλίου 2013 ως η επίσημη υποψηφιότητα του Μουσουλμανικού Συνδέσμου του Πακιστάν (Ναουάζ). Στις εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν, στο οποίο συμμετέχουν τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης του Πακιστάν, οι Γερουσιαστές και τα μέλη των συνελεύσεων των περιφερειών, ο Χουσαΐν κέρδισε τον μοναδικό του αντίπαλο Ουατζιχουντίν Αχμέντ του Κινήματος Δικαιοσύνης του Πακιστάν με 432 ψήφους έναντι 77 του Αχμέντ.
Otenet

Δίκτυο

Το δίκτυο της Otenet είναι εξοπλισμένο με εξήντα τέσσερις ιδιόκτητους κόμβους, σε όλες τις πρωτεύουσες των νομών της Ελλάδας. Για τη διασύνδεση αυτών, χρησιμοποιούνται κυκλώματα μέγιστης ταχύτητας 310 Mbps (για τη ζεύξη Αθήνας-Θεσσαλονίκης) και ελάχιστης ταχύτητας 4 Mbps, 2 Mbps και 1 Mbps. Η διασύνδεση του δικτύου με το διεθνές διαδίκτυο, επιτυγχάνονται μέσω κυκλωμάτων οπτικών ινών συνολικής χωρητικότητας 3.5 Gbps και με σημεία διασύνδεσης τους κόμβους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Υπηρεσίες

Η Otenet προσφέρει σύνδεση στο διαδίκτυο μέσω γραμμών PSTN, ISDN, ADSL και μισθωμένων κυκλωμάτων. Επίσης διαθέτει ιδιόκτητο κέντρο δεδομένων όπου παρείχε φιλοξενία εξοπλισμού, φιλοξενία ιστοσελίδων, ενοικίαση εξοπλισμού, διαχείριση εξοπλισμού και εφαρμογών, και υπηρεσίες streaming ήχου/εικόνας.

Κριτική

Ο ίδιος ο ΟΤΕ έχει κατηγορηθεί και έχουν κατατεθεί αιτήσεις για ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του στην ΕΕΤΤ από άλλους παρόχους διαδικτυακών υπηρεσιών, για την προνομιακή συμπεριφορά του και την εκμετάλλευση της de facto δεσπόζουσας θέσης του για την προώθηση των συμφερόντων της Otenet.

Ιστορικό

Η εταιρεία συστάθηκε στις 30 Μαΐου 1996 αρχικά ως Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Παροχής Προϊόντων και Υπηρεσιών Internet με το διακριτικό τίτλο Otenet και έδρα την Αθήνα. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, η Otenet μεταφέρεται στο Μαρούσι. Στα τέλη του 1999, η εταιρεία μετατρέπεται σε Otenet Α.Ε. Στα μέσα του 2004, η Otenet συγχωνεύτηκε με την Ανώνυμη Εταιρεία Παροχής Τουριστικών Προϊόντων και Υπηρεσιών μέσω Internet με τον διακριτικό τίτλο Travel GR by Otenet απορροφώντας την εξολοκλήρου ενώ στις αρχές του 2008, η ίδια η Otenet απορροφήθηκε εξολοκλήρου από τον ΟΤΕ. Τον Μάιο του 2008, απέκτησε το 100% της Voice@net, εταιρείας υπηρεσιών τηλεφωνίας στην οποία είχε τότε η Τροπαία Συμμετοχική σύνολο συμμετοχής 15,93% (έναντι του 50% που απέκτησε τον Νοέμβριο του 1999), έναντι 1,3 εκατομμυρίων ευρώ.
Γκρεγκ Γουίλτζερ

Ερασιτεχνική σταδιοδρομία

Ο Γουίλτζερ μεγάλωσε στο Βανκούβερ και ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό ασχολούμενος με το Χόκεϊ και το ποδόσφαιρο. Με το μπάσκετ ξεκίνησε την απασχόλησή του στο Γυμνάσιο. Φοίτησε στο North Idaho College (1979-80 και 1980-81), όπου οι επιδόσεις του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των υπευθύνων αθλητισμού του Πανεπιστήμιου του Όρεγκον, στο οποίο και μεταπήδησε σύντομα. Με την ομάδα των North Idaho College, έχοντας συμπαίκτες του τους A. C. Green και Charlie Sitton και υπό την τεχνική καθοδήγηση του Ralph Miller, ο Γουίλτζερ έφτασε στην 8άδα του τουρνουά NCAA του 1982. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Victoria, κερδίζοντας εν συνεχεία το Καναδικό πρωτάθλημα (CIAU) του 1984, ως μέλος της ομάδας Vikes, που επί 5 έτη πρώτευε στην εθνική διοργάνωση.

Επαγγελματική καριέρα

Ο Γουίλτζερ επιλέχθηκε στο 2ο γύρο των Draft του 1984 από τους Σικάγο Μπουλς αλλά δεν κατόρθωσε να αγωνισθεί ποτέ στο NBA. Στον αντίποδα, πήρε μέρος σε προετοιμασίες ομάδων (καμπ), όπως των Ιντιάνα Πέισερς στα 1990, Λος Άντζελες Κλίπερς (1991) και Κλίβελαντ Καβαλίερς (1993). Ωστόσο, πραγματοποίησε μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη παίζοντας για λογαριασμό ιταλικών, ισπανικών και ελληνικών συλλόγων, επί μια ολόκληρη 12ετία.
Κέρδισε με τη Μπαρτσελόνα το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 1986, ενίσχυσε τον Άρη Θεσσαλονίκης από το 1987 έως το 1989 (με τον οποίο κέρδισε 2 πρωταθλήματα Ελλάδας και ισάριθμα κύπελλα τα έτη 1988 και 1989) συμμετέχοντας στην τελική τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης στα 1988 (Γάνδη) και στα 1989 (Μόναχο).
Την περίοδο 1991-92 πήρε μέρος στην Καναδική Ηπειρωτική Ένωση καλαθοσφαίρισης με το σύλλογο των Omaha Racers.
Από το 2004 έως το 2006 ήταν προπονητής διαφόρων ομάδων στην Ευρώπη.

Διεθνής

Ήταν κορυφαίος ριμπάουντερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, τερματίζοντας με την ομάδα του Καναδά στην 4η θέση του τουρνουά καλαθόσφαιρας. Επίσης, ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας του Καναδά, η οποία αντιμετώπισε για πρώτη φορά την αυθεντική Ντριμ Τιμ στο τουρνουά που διοργάνωσε η FIBA το 1992.
Μπιρόλ Ουνέλ

Βιογραφία

Γεννημένος στη Σελεύκεια της επαρχίας της Μερσίνης στη νότια Τουρκία, μετανάστευσε το 1968 με τους γονείς του στη Γερμανία όπου η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Στουρ, κοντά στη Βρέμη. Ο Ουνέλ σπούδασε την υποκριτική τέχνη παρακολουθώντας μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Θεάτρου Αννόβερου.
Το ντεμπούτο του το έκανε στον κινηματογράφο το 1987 με τη ταινία The Passenger – Welcome to Germany, όπου πρωταγωνίστησε ο Τόνι Κέρτις. Ακολούθησαν διάφοροι μικροί ρόλοι, ώσπου το 1998 η συμμετοχή του στην ταινία Dealer τον έκανε περισσότερο γνωστό. 
Το ντεμπούτο του ως ηθοποιός του θεάτρου έκανε το 1992 στο Kunsthaus Tacheles του Βερολίνου, όπου εργάστηκε και ως σκηνοθέτης και μεταξύ άλλων πρωταγωνίστησε στη θεατρική παράσταση Caligula. 
Η συμμετοχή του στην κινηματογραφική ταινία Η Ιουλία τον Αύγουστο το 2000 ήταν η πρώτη του συμμετοχή σε ταινία του Φατίχ Ακίν. Τη μεγαλύτερη επιτυχία του είχε ως αλκοολικός στην ταινία Μαζί ποτέ το 2004, για την οποία τιμήθηκε ως καλύτερος πρωταγωνιστής με το German Movie Award. Το 2009 συμμετείχε με τους Αδάμ Μπουσδούκος και Μόριτς Μπλάιμπτροϊ στην κωμωδία Κουζίνα με ψυχή, επίσης σε σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν.
Acer Iconia Tab A210

Εξωτερικά χαρακτηριστικά

Οι διαστάσεις του Acer Iconia Tab A210 είναι 259,1×175,3×12,2 χιλ   (10,20×6,90×0,48 ίντσες) ενώ κυκλοφορεί με οθόνη  TFT capacitive , 256 χιλιάδες χρώματα 800×1280εικονοστοιχεία στις 10,1 ίντσες (~149 ppi).Τέλος το βάρος του φτάνει τα 685 γρ. (1,51 lb).

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Το Acer Iconia Tab A210 εφοδιάζεται με λειτουργικό σύστημα  Android, v4.0 (Ice Cream Sandwich), με δυνατότητα αναβάθμισης σε v4.1 (Jelly Bean) και εσωτερική μνήμη  8 ή 16  GB με δυνατότητα επέκτασης με κάρτα  microSD, μέχρι 32 GB.
H Acer επέλεξε για το συγκεκριμένο μοντέλο το Chipset   Nvidia Tegra 3  με τετραπύρηνο επεξεργαστή  στα 1,2 GHz  και την  ULP GeForce  κάρτα γραφικών με το σετ να ολοκληρώνεται με  1 GB RAM.Όλα τα παραπάνω λειτουργούν με την ισχύ της  μη αποσπώμενης μπαταρίας λιθίου-πολυμερών(Li-Po) 3260 mAh  .
Σημαία της Αζαρίας

Η σημαία της Αζαρίας παρουσιάζει 7 γραμμές χρώματος μπλε σκούρου και λευκού, με τη σημαία της Γεωργίας στο πάνω αριστερά τετράγωνο.
Οι μπλε σκούρες γραμμές συμβολίζουν τον Εύξεινο Πόντο και οι λευκές συμβολίζουν την αγνότητα. Η σημαία καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου του 2004 από το Ανώτατο Συμβούλιο της Αζαρίας.

Προηγούμενες σημαίες

Μεταξύ του Ιουνίου του 2000 και Ιουλίου του 2004, μια διαφορετική σημαία χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση του Ασλάν Αμπασίτζε. Το μπλε φόντο συμβολίζει τον Εύξεινο Πόντο και τα επτά αστέρια αντιπροσωπεύουν τις δύο πόλεις (Μπατούμι και Κομπουλέτι) και τις πέντε επαρχίες (Κέντα, Κομπουλέτι, Μπατούμι, , Σουαχέβι και Χούλο).
Υπό το καθεστώς της ΕΣΣΔ, η αυτόνομη σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία της Αζαρίας (AASSR) είχε τη δική της σημαία την περίοδο 1921-1950 και το 1978-1991. Το μοτίβο της ήταν παρόμοιο με το μοτίβο της σημαίας της σοβιετικής Γεωργίας με επιπρόσθετα τα αρχικά της AASSR στα γεωργιανά.
Ηλέκτρα (Σοφοκλή)

Τα πρόσωπα

Τα πρόσωπα του έργου είναι η Ηλέκτρα, το κεντρικό πρόσωπο, η κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, η Κλυταιμνήστρα, η οποία είχε δολοφονήσει τον άνδρα της Αγαμέμνονα και είχε παντρευτεί τον εξάδελφο του νεκρού Αίγισθο, ο Αίγισθος, η Χρυσόθεμις, αδελφή της Ηλέκτρας, ο Ορέστης, ο αδελφός τους, ο φίλος του Πυλάδης και ο παιδαγωγός του.

Η πλοκή του έργου

Η Ηλέκτρα ζει στο Άργος θρηνώντας τον πατέρα της, Αγαμέμνονα, και κατηγορώντας ανοιχτά τη μητέρα της, Κλυταιμνήστρα, και τον άντρα της, Αίγισθο, για τη δολοφονία του. Η αδελφή της, η Χρυσόθεμις, συμμερίζεται τη στενοχώρια της Ηλέκτρας και εύχεται και αυτή να επιστρέψει ο αδελφός τους, ο Ορέστης, και να εκδικηθεί, αλλά φέρεται με πολύ πιο συμβατικό τρόπο αποδεχόμενη την κατάσταση, καθώς βλέπει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Ο Ορέστης, με σύμβουλο τον παιδαγωγό του και βοηθό τον φίλο του, Πυλάδη, επιστρέφει από τη Φωκίδα (όπου τον μεγάλωσε ο παιδαγωγός του, για να τον σώσει από τους δολοφόνους του πατέρα του) με σκοπό να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και να πάρει τη θέση του ως Βασιλιάς. Προκειμένου να πλησιάσουν στο παλάτι χωρίς να κινδυνέψουν, εμφανίζεται πρώτα ο παιδαγωγός, για να αναγγείλει στην Κλυταιμνήστρα ότι ο Ορέστης έχασε τη ζωή του σε ιππικό αγώνα, και έπειτα ο ίδιος ο Ορέστης με τον Πυλάδη κουβαλώντας ένα αγγείο που υποτίθεται πως περιείχε τις στάχτες του Ορέστη.
Στο άκουσμα του θανάτου του αδελφού της και έχοντας χάσει πια κάθε ελπίδα η Ηλέκτρα θρηνεί τόσο σπαρακτικά, ώστε ο Ορέστης συγκινημένος από τον θρήνο της αναγκάζεται να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα. Στη συνέχεια, μπαίνει στο σπίτι και σφάζει τη μητέρα του, την Κλυταιμνήστρα. Βγάζει το σώμα της έξω σκεπασμένο με ένα σεντόνι και όταν έρχεται ο Αίγισθος, του δείχνει το σώμα λέγοντάς του ότι είναι το σώμα του Ορέστη. Όταν αυτός το αποκαλύπτει και αντιλαμβάνεται ότι είναι το σώμα της Κλυταιμνήστρας, ο Ορέστης του λέει ότι ήλθε να εκδικηθεί και τον οδηγεί μαζί με τον Πυλάδη στο ανάκτορο για να τον σκοτώσει.
Πριμέρα Ντιβισιόν

Δομή

Η δομή του πρωταθλήματος ακολουθεί τη συνήθη μορφή εντός και εκτός έδρας αγώνων. Κατά τη διάρκεια της περιόδου, η οποία διαρκεί από το Σεπτέμβριο έως τον Ιούνιο, κάθε ομάδα αγωνίζεται με κάθε άλλη ομάδα δύο φορές, μία φορά εντός και μία εκτός έδρας, για συνολικά 38 παιχνίδια. Οι ομάδες λαμβάνουν τρεις βαθμούς για τη νίκη, ένα για την ισοπαλία, και κανένα βαθμό για την ήττα. Η ομάδα με την υψηλότερη κατάταξη, με βάση τη συνολική βαθμολογία, στέφεται πρωταθλήτρια.

Λογότυπο

Το λογότυπο όπως έχει εξελιχθεί με βάση τον εκάστοτε χορηγό.
Λόρο Μπορίτσι

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1922 στη Σκόδρα της Αλβανίας και ξεκίνησε την καριέρα του το 1937 από την τοπική Βλάζνια. Τη σεζόν 1941/42 εκμεταλλεύτηκε το γεγονός πως η χώρα του τελούσε υπο ιταλική κατοχή και μεταγράφηκε στην Σ.Σ. Λάτσιο. Το 1943 επέστρεψε στη Βλάζνια και το 1948 πήγε στην Παρτιζάνι Τιράνων όπου έκλεισε την καριέρα του το 1957. Με την Εθνική Αλβανίας είχε 24 συμμετοχές και σημείωσε 6 τέρματα.
Απεβίωσε στις 28 Απριλίου του 1984 στα Τίρανα ενώ το γήπεδο της Σκόδρας φέρει το όνομα του.
Χαβιέρ Χιμένες

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο ξεκίνησε την καριέρα του στην Ματάνζας της Κούβας. Τον Δεκέμβριο του 2014 πήρε μεταγγραφή για την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. και αποτέλεσε έναν από τους παίκτες κλειδιά για τις επιτυχίες του συλλόγου, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κατάκτηση του νταμπλ του 2015, καθώς και του πρωταθλήματος του 2016. Το 2016, αγωνίστηκε στην Ιταλική Μολφέττα και το 2017 στο πρωτάθήμα της Αργεντινής με την Όμπρας. Τον Ιούνιο του 2018 επέστρεψε στον Π.Α.Ο.Κ. για δεύτερη φορά.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Χαβιέρ Χιμένες αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κούβας από το 2014.
Τζον Μπάτσαρ

Βίος

Ο Μπάτσαρ γεννήθηκε το 1957. Μεγάλωσε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και ξεκίνησε την αναρρίχηση στο Στόνι Πόιντ (Stoney Point), Καλιφόρνια. Παρακολούθησε το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA), όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως καθηγητής μαθηματικών. Αργότερα εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο για να ασχοληθεί επαγγελματικά με την αναρρίχηση. Αποκτώντας εμμονή με το άθλημα, βούτηξε κυριολεκτικά σε βιβλία φυσικής άσκησης και διατροφής, που τον βοήθησαν να ξεπεράσει τους αναρριχητές εκείνης της εποχής.
Ο Τζον Λονγκ (John Long), που συναντήθηκε με τον Μπάτσαρ στις αρχές της δεκαετίας του '70, έδειχνε το ίδιο ενδιαφέρον για τη φυσική άσκηση και έπεισε τον Μπάτσαρ να δοκιμάσει την ελεύθερη μοναχική αναρρίχηση, ξεκινώντας με την κλασική διαδρομή Double Cross (5.7) στο Εθνικό πάρκο Τζόσουα Τρι (Joshua Tree National Park). Ο Μπάτσαρ έθεσε διάσημα προς επίλυση ζητήματα μπούλντερινγκ στο Τζόσουα Τρι, όπως το Planet X (V6) και το So High (V5).
Αργότερα ο Μπάτσαρ διέμενε στο Τουίν Λέικς (Twin Lakes) κοντά στο Μαμούθ Λέικς της Καλιφόρνια και ήταν διευθυντής σχεδιασμού της  Acopa International LLC, μιας εταιρείας που παράγει αναρριχητικά υποδήματα.
Στις 13 Αυγούστου, 2006, ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο ατύχημα στο οποίο υπέστη σοβαρά κατάγματα. Δύο χρόνια μετά στις 5 Ιουλίου του 2009 σκοτώθηκε σε ατύχημα κατά τη διάρκεια ελεύθερης μοναχικής αναρρίχησης στο Ντάικ Γουόλ, στο Μαμούθ Λέικς της Καλιφόρνια

Αξιοσημείωτες αναρριχήσεις

Ο Μπάτσαρ τράβηξε το ενδιαφέρον του αναρριχητικού κόσμου για τις αναρριχήσεις του στο Γιοσέμιτι, όταν σκαρφάλωσε μοναχικά τη διαδρομή   New Dimensions (5.11a) και στο The Nabisco Wall, τις Waverly Wafer (5.10c), Wheat Thin (5.10c), Butterballs (5.11c R) και την Butterfingers (5.11a). Γνωστός για τη φυσική του κατάσταση, το πεδίο κατασκήνωσής του ήταν γεμάτο προπονητικό εξοπλισμό, στον οποίο συμπεριλαμβανόταν οι κρεμαστές κλίμακες, γνωστές ως Κλίμακες Μπάτσαρ.  Στην κορυφή της φυσικής του κατάστασης ο Μπάτσαρ μπορούσε να εκτελέσει έλξη στο μονόζυγο με το ένα χέρι κρατώντας βάρη 12.5 lbs στο άλλο.
Ήταν τόσο σίγουρος για τη φυσική του κατάσταση, ώστε το 1981 υποσχέθηκε «$10,000 ανταμοιβή για οποιονδήποτε μπορούσε να τον ακολουθήσει για μια ολόκληρη μέρα». Κανείς δεν αποκρίθηκε στην πρόκληση. Την ίδια χρονιά άνοιξε τη διαδρομή Bachar-Yerian (5.11c R/X) στο Τουόλουμν Μίντοους (Tuolumne Meadows) με τον Ντέιβ Γιέριαν (Dave Yerian), εξέχουσα ως πρώτη διαδρομή για την εποχή της. Ο Μπάτσαρ ήταν επικριτικός σε αναρριχητικές τακτικές όπως η χρήση μπουλονιών στο ραπέλ, που έγινε τους συρμού κατά τη δεκαετία 1980.
Το 1986, Ο Μπάτσαρ μαζί με τον Πίτερ Κροφτ διασύνδεσαν τη διαδρομή Ελ Καπιτάν και Χαλφ Ντομ, αναρριχώμενοι ένα κάθετο μίλι σε λιγότερο από 14 ώρες. Στη δεκαετία 1990 ο Μπάτσαρ σκαρφάλωσε μοναχικά την Enterprise (5.12b) στο Όουενς Ρίβερ Γκορτζ (Owens River Gorge) και την The Gift (5.12c) στο Ρεντ Ροκς (Red Rock Canyon National Conservation Area) για το βίντεο της σειράς Masters of Stone. Εμφανίστηκε επίσης στο ντοκιμαντέρ Bachar: One Man, One Myth, One Legend (2005), του Μάικλ Ρέαρντον.
Μονρεάλε

Ιστορία

Όταν οι Άραβες κατέλαβαν το Παλέρμο ιδρύοντας το Εμιράτο της Σικελίας ανάγκασαν τον επίσκοπο να μεταθέσει την έδρα του έξω από την πρωτεύουσα, μητρόπολη έγινε ο μικρός ναός της Αγίας Κυριακής κοντά στο Παλέρμο στην μικρή κώμη του Μονρεάλε. Το 1072 οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη νήσο και η μητρόπολη αποκαταστάθηκε στον Καθεδρικό ναό του Παλέρμο. Φαίνεται πως ο ρόλος της κώμης ως προσωρινό εκκλησιαστικό κέντρο ήταν ο λόγος που ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας αποφάσισε να κτίσει έναν Καθεδρικό ναό εκεί. Το Μονρεάλε έμεινε μικρή κώμη για πολύ καιρό ώσπου οι Νορμανδοί βασιλείς της Σικελίας επέλεξαν την περιοχή ως κυνηγετικό κατάλυμα, περισσότεροι άνθρωποι και έμποροι ήρθαν όταν οι ηγεμόνες έκτισαν ένα ανάκτορο, μάλλον το σημερινό δημαρχείο. Υπό τον Γουλιέλμο Β΄ ήλθαν Βενεδικτίνοι από το Κάβα ντε Τιρρένι του Σαλέρνο και ίδρυσαν ναό και μεγάλη μονή, τους παραχωρήθηκαν μεγάλες ιδιοκτησίες. Το οικοδόμημα των μοναχών είχε σημαντική αμυντική λειτουργία, το Μονρεάλε έγινε η έδρα της αρχιεπισκοπής Σικελίας που άσκησε σημαντική επιρροή στη νήσο.
Τον 19ο αιώνα στην περιοχή γινόταν γάμοι με ανήλικες ή χωρίς την ευλογία των γονέων της νύφης, η Ελίζα Λυνν Λίντον (1822-1898) τους ονόμασε "γάμους του Μονρεάλε", γίνονταν σε απομονωμένα μέρη όπου η ακριβής εφαρμογή του νόμου ήταν λιγότερο παρατηρήσιμη.

Ο καθεδρικός ναός

Ο Καθεδρικός Ναός του Μονρεάλε είναι ένα από τα σωζόμενα παραδείγματα Νορμανδικής αρχιτεκτονικής. Ξεκίνησε το 1174 από τον Γουλιέλμο Β΄ και ολοκληρώθηκε τέσσερα έτη μετά. Το 1182 ο ναός, αφιερωμένος στο Γενέθλιο της Παρθένου Μαρίας, με βούλα του πάπα Λούκιου Γ΄ αναβαθμίστηκε σε έδρα καθεδρικού μητρόπολης.
Ο ναός είναι ένα εθνικό μνημείο της Ιταλίας και ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της Σικελίας. Οι διαστάσεις του είναι 102 μ. επί 40 μ. Η πρόσοψη χαρακτηρίζεται από δύο μεγάλα κωδωνοστάσια (το ένα καταστράφηκε μερικά από κεραυνό το 1807) και η είσοδος έχει ρωμανικές, ορειχάλκινες θύρες διακοσμημένες από τον Μπονάννο Πιζάνο. Το εσωτερικό έχει κάτοψη σταυρού και αποτελείται από οξυκόρυφες στοές με νωπογραφίες, που εκτελέστηκαν κατά τη βασιλεία του Γουλιέλμου Β΄ και του διαδόχου εξαδέλφου του Τανκρέδου (απεβ. το 1194). Η στοά γύρω από τη γειτονική εσωτερική αυλή έχει 228 μικρούς κίονες, καθεμία με διαφορετικό διάκοσμο, επηρεασμένο από τη μεσαιωνική τέχνη της Προβηγκίας, της Βουργουνδίας, των Αράβων και του Σαλέρνο.

Αδελφές πόλεις

Το Μονρεάλε έχει αδελφοποιηθεί με την Μπιέλσκο-Μπιάβα της Πολωνίας.
Οχυρό Νυμφαίας

Το Οχυρό Νυμφαίας είναι ένα στρατιωτικό μουσείο το οποίο βρίσκεται 17 χιλιόμετρα βορείως της Κομοτηνής κοντά στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.  Το οχυρό κατασκευάστηκε το 1936-1940 και αποτελεί ένα από τα έργα οχύρωσης του Ιωάννη Μεταξά. Το οχυρό της Νυμφαίας είναι διάσημο σήμερα για την μάχη όπου έγινε στις 6-9 Απριλίου 1941 όταν ο Γερμανικός στρατός επιτέθηκε και τελικά κατέκτησε το οχυρό. Από το 2000 το Οχυρό Νυμφαίας λειτουργεί ως στρατιωτικό μουσείο .
Βορειοδυτικά του οχυρού κάθε χρόνο οργανώνονται οι ποντιακές πολιτιστικές εκδηλώσεις Παρχάρια .
Δήμος Δίου

Πολιτισμός και αξιοθέατα

Ο Δήμος παρουσιάζει ιστορικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον, καθώς συνδέεται με την αρχαιότητα.  Το αρχαίο θέατρο του Δίου και το Αρχαιολογικό Μουσείο του απηχούν την αρχαία ελληνική παράδοση. 
Εξέχουσα θέση στην πολιτιστική δραστηριότητα του Δήμου κατέχει το Φεστιβάλ του Ολύμπου, το οποίο διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι κυρίως στο χώρο του Δίου, με παραστάσεις αρχαίου δράματος και μουσικές συναυλίες. 
Κάθε Ιούνιο διεξάγεται ο Μαραθώνιος του Ολύμπου, που είναι διεθνής αγώνας ορεινού τρεξίματος και την ίδια περίπου εποχή η νεολαία αλλά και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συρρέουν στο ρέμα της Αγίας Τριάδας, στην Παλαιά Βροντού, όπου γίνεται «ρίβερ πάρτι».
Ευρύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και το Βροντινό καρναβάλι, η Γιορτή του Αγρότη στην Καρίτσα, στα τέλη Σεπτεμβρίου και η αναβίωση εθίμων, όπως ο Οβρηός, στην Κονταριώτισσα.
Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει και πολλά βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου, όπως το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κονταριώτισσα, το παλαιότερο μνημείο στο είδος του σε ολόκληρη την Πιερία (του 10ου αιώνα) και τους μεταβυζαντινούς ναούς του Αγίου Δημητρίου στις παρυφές του αρχαιολογικού χώρου στο Δίον, το Ναό του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου στη Νέα Έφεσο, τον Άγιο Νικόλαο στην Παλαιά Βροντού (περίπου 18ος αι.) και την Αγία Κόρη με το θαυματουργό αγίασμα.