google/wiki40b huggingface dataset:
Αστική Περιοχή Κιγκόμα

Λιμήν Κιγκόμα

Η Κιγκόμα (Kigoma), είναι ένας από τους πλέον πολυσύχναστους λιμένες στη Λίμνη Τανγκανίκα, δεδομένου ότι ιστορικά ήταν ο μόνος ο οποίος είχε εν λειτουργία σιδηροδρομική σύνδεση (ο άλλος στο Kalemie στο Κονγκό δεν λειτουργεί), μια άμεση σύνδεση με τον θαλάσσιο λιμένα στο Νταρ ες Σαλαάμ (Dar-es-Salaam). Ο Λιμήν Κιγκόμα στον Κόλπο Κιγκόμα, έχει μια αποβάθρα διακοσίων μέτρων και αρκετούς γερανούς και είναι εξοπλισμένοι για τον χειρισμό ναυτιλιακών κοντέινερ. Ωστόσο, ο κόλπος υποφέρει από προσχώσεις, ως αποτέλεσμα της διάβρωσης του εδάφους από τους γύρω λόφους και το βάθος του νερού στην πλευρά της αποβάθρας έχει μειωθεί από 6 m σε 1,8 m, απειλώντας το οικονομικό μέλλον του λιμένος. Τον Μάιο του 2007, η Κυβέρνηση της Τανζανίας, ανακοίνωσε ένα σχέδιο για τη δημιουργία μιας οικονομικής ζώνης στο λιμάνι για την τόνωση του εμπορίου.
Το «MV Liemba», πλέει κάθε εβδομάδα από την Κιγκόμα (Kigoma) προς το Mpulungu στη Ζάμπια, στο νότιο άκρο της λίμνης, σταματώντας κατά τη διαδρομή της, σε μια σειρά από άλλες παραλίμνιες πόλεις της Τανζανίας. Το «MV Mwongozo»«» πλέει από την Κιγκόμα (Kigoma) προς Μπαράκα (Baraka), Ουβίρα (Uvira) και Μπουζουμπούρα (Bujumbura) στο βόρειο άκρο της λίμνης Τανγκανίκα.
Οι οδικές συνδέσεις προς την Κιγκόμα (Kigoma) είναι φτωχές. Ένας χαλικόστρωτος δρόμος, ο οποίος συνδέει την πόλη βορειοανατολικά του εθνικού οδικού δικτύου και χωμάτινα τμήματα συνδέουν βόρεια το Μπουρούντι (Burundi) και νοτιοανατολικά τη Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga).

Σιδηροδρόμος Κιγκόμα-Νταρ ες Σαλαάμ

Η Κεντρική Σιδηροδρομική Γραμμή της Τανζανίας συνδέει την Κιγκόμα με το λιμάνι του Νταρ ες Σαλαάμ (Dar-es-Salaam), στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού, μέσω Ταμπόρας (Tabora) και Ντοντόμα (Dodoma). Ολοκληρώθηκε το 1915, όταν η Κιγκόμα ήταν τμήμα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής. Στην Ταμπόρα (Tabora), υπάρχει σύνδεση με τη Μουάνζα (Mwanza) στη Λίμνη Βικτόρια (Lake Victoria), με ακτοπλοϊκές συνδέσεις με την Ουγκάντα (Uganda). Στην Ταμπόρα (Tabora) επίσης, υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση με τη Μπάντα (Mpanda). Στις αρχές του 2010, η γραμμή ήταν κλειστή για ένα διάστημα, αλλά, οι υπηρεσίες έχουν πλέον αποκατασταθεί.

Αεροδρόμιο

Αρκετά έξω από την πόλη, υπάρχει μικρό αεροδρόμιο με την ίδια ονομασία (ICAO: HTKA και IATA: TKQ) και εξυπηρετείται από τις αεροπορικές εταιρείες Air Tanzania, Auric Air και Precision Air.
Αλεξάντρα Νταντάριο

Παιδικά χρόνια

Η Αλεξάντρα Νταντάριο γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη των Η.Π.Α., και είναι το μεγαλύτερο παιδί της δικηγόρου Χριστίνα Νταντάριο, με τον εισαγγελέα και πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής μονάδας NYPD της Νέας Υόρκης, Ρίτσαρντ Νταντάριο. Έχει επίσης ένα αδελφό, τον Μάτθιου Νταντάριο όπου είναι επίσης ηθοποιός και μια αδελφή που ονομάζεται Κάθριν. Έχει Αμερικανική υπηκοότητα, ενώ έχει Ιταλική, Τσέχικη, Αγγλική και Ιρλανδική καταγωγή. Ο παππούς της από τη μεριά του πατέρα της, είναι ο Εμίλιο Ε. Νταντάριο, όπου ήταν Δημοκρατικός πολιτικός και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Αμερικής για την πολιτεία του Κονέκτικατ, από το έτος 1959 έως το έτος 1971. Η Αλεξάντρα είναι απόφοιτος των κολεγίων Brearley και Professional Children’s School, καθώς και του Marymount Manhattan College.

Καριέρα

Σε ηλικία έντεκα ετών, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, ενώ λίγα χρόνια αργότερα σε ηλικία δεκαέξι ετών έπαιξε τον πρώτο της ρόλο, στη σαπουνόπερα «All My Children». Ο πρώτος σημαντικός ρόλος της, ήταν τo 2010 ως Annabeth Chase, στη ταινία επιστημονικής φαντασίας και περιπέτειας «Percy Jackson & Olympians: The Lightning Thief». Το 2012, εμφανίστηκε στο μουσικό βίντεο του τραγουδιού των Imagine Dragons, “Radioactive” και ως guest star στη σειρά «It’s Always Sunny in Philadelphia», στο ρόλο της Ruby Taft. Στην ταινία τρόμου «Texas Chainsaw 3D», όπου προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 2013, η Αλεξάντρα Νταντάριο πρωταγωνίστησε σε αυτή την ταινία, στο ρόλο της Heather Miller. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε ως Annabeth Chase στο τελευταίο μέρος της ταινίας «Percy Jackson: Sea of Monsters» και στη κωμωδία «Burying the EX». Το 2014, έγινε ευρέως γνωστή με τη συμμετοχή της στη σειρά «True Detective», στο ρόλο της Lisa Tragnetti  όπου εμφανίστηκε σε τέσσερα επεισόδια του πρώτου κύκλου της σειράς. Το επόμενο έτος, πρωταγωνίστησε μαζί με το Ντουέιν Τζόνσον, στην ταινία περιπέτειας και δράματος, «San Andreas». Επίσης, το 2015, εμφανίστηκε ως guest star σε δύο ακόμα τηλεοπτικές σειρές, στη «The Last Man on Earth» και στη «American Horror Story: Hotel».  Το 2016, έπαιξε στην ταινία του Νίκολας Σπάρκς, «The Choice» και ένα χρόνο αργότερα, το 2017, πρωταγωνίστησε ξανά μαζί με τον ηθοποιό Ντουέιν Τζόνσον, στην κωμωδία δράσης, «Baywatch». Τον Φεβρουάριο του 2017, ο ηθοποιός Χένρι Κάβιλ ανακοίνωσε μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ότι θα πρωταγωνιστήσει μαζί με την Αλεξάντρα Νταντάριο, στο ψυχολογικό θρίλερ «Nomis». Επιπλέον, μέσα στο έτος 2017, η Αλεξάντρα Νταντάριο θα πρωταγωνιστήσει μαζί με το μοντέλο Κέιτ Άπτον στη σέξι-κομεντί «The Layover», καθώς και στις κωμωδίες «When We First Met» και «We Have Always Lived in the Castle».

Προσωπική ζωή

 Από το 2006 μέχρι το 2009, η Αλεξάντρα Νταντάριο ήταν σε μακροχρόνια σχέση με τον ηθοποιό, Τζέισον Φουξς. Από το 2009, είχε σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της στις ταινίες «Percy Jackson», Λόγκαν Λέρμαν όπου και αρραβωνιάστηκαν στις 16 Δεκεμβρίου του 2016.
Εντφού

Ιστορία

Στην Αιγυπτιακή μυθολογία εδώ ο Ώρος σκότωσε τον Σεθ και στο σημείο εκείνο δημιουργήθηκε ένας οικισμός.
Στην αρχαιότητα εδώ βρισκόταν ο αρχαίος οικισμός της Μπεχτντέτ όπου οι Πτολεμαίοι πάνω σε λόφο έχτισαν τον ναό του Ώρου ο οποίος ολοκληρώθηκε το 57 πχ. Την εποχή αυτή ονομάστηκε Απολλινόπολις και πρωτεύουσα της Νομής Απολλινόπολις. Με την επικράτηση του χριστιανισμού ιδρύθηκε επισκοπή, βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Πτολεμαΐδας, της πρωτεύουσας της ρωμαϊκής επαρχίας της Θηβαΐδας Σεκούντα. Πάπυρος αναφέρει τα ονόματα ίσως πέντε επισκόπων της. Σήμερα η επισκοπή, δεν υπάρχει και ο τίτλος δίνεται τιμητικά από την Καθολική Εκκλησία.
Κίνημα της 26ης Ιουλίου

Το Κίνημα της 26ης Ιουλίου (ισπανικά: Movimiento 26 de Julio, M-26-7) ήταν μία επαναστατική ομάδα με ηγέτη τον Φιντέλ Κάστρο, που σχεδίασε και πέτυχε το 1959 την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα. Η ονομασία του προήλθε μετά από μία αποτυχημένη πολεμική επιχείρηση στη Μονκάδα, η οποία έλαβε χώρα στις 26 Ιουλίου 1953. Μετά από αυτή την επίθεση, η ομάδα ανασυγκροτήθηκε στο Μεξικό, το 1955, έχοντας ως μέλη 82 εξόριστους επαναστάτες, μεταξύ αυτών ο Φιντέλ Κάστρο, ο αδελφός του Ραούλ καθώς και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, με αποστολή τον σχηματισμό ενός αντάρτικου στρατού για την ανατροπή του καθεστώτος της Κούβας. Άλλα μέλη του κινήματος, όπως ο Φρανκ Παΐς και ο Αρμάντο Χαρτ, παρέμειναν στην Κούβα, σχεδιάζοντας δολιοφθορές. Σε ό,τι αφορά στο πολιτικό του πρόγραμμα, το κίνημα της 26ης Ιουλίου ήταν υπέρ μίας γεωργικής μεταρρύθμισης αναδιανομής της γης.
Στις 25 Νοεμβρίου του 1956, η ομάδα των ανταρτών επιβιβάστηκε στο πλοιάριο Γκράνμα και αποβιβάστηκε στην Κούβα στις 2 Δεκεμβρίου. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες ανάγκασαν το πλήρωμα να προσαράξει στις ακτές του νησιού καθυστερημένα και σε διαφορετικό σημείο από το αρχικά συμφωνημένο. Κατά την απόβασή τους, δέχθηκαν επίθεση από τα στρατεύματα του καθεστώτος του Μπατίστα, από την οποία επέζησαν τελικά 15-20 αντάρτες. Η ολιγάριθμη αυτή ομάδα ανασυντάχθηκε καταφεύγοντας στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα και αποτέλεσε τον πρώτο πυρήνα της Κουβανικής Επανάστασης, που διήρκεσε για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια και οδήγησε τελικά στην ανατροπή του Μπατίστα. Μετά την επιτυχία της επανάστασης, το κίνημα της 26ης Ιουλίου συνενώθηκε με άλλες πολιτικές ομάδες, σχηματίζοντας τον Ιούλιο του 1961 ένα νέο πολιτικό κόμμα, τις Ενωμένες Επαναστατικές Οργανώσεις (Organizaciones Revolucionarias Integradas, ORI), οι οποίες μετεξελίχθηκαν το 1965 στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας.
Ριτσερκάρε

Το ριτσερκάρε ή ριτσερκάρ (από το ιταλικό ρήμα ricercare που σημαίνει αναζητώ) είναι οργανικό μουσικό είδος, που άνθισε την εποχή της ύστερης Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Όπως προκύπτει και από την ετυμολογία του όρου, το ριτσερκάρε χρησιμοποιούνταν ως εισαγωγικό κομμάτι, εν είδει αναζήτησης (και εδραίωσης) της τονικότητας του κομματιού που το ακολουθούσε. Αντίστοιχα εν πολλοίς στη λειτουργία του αυτή είναι και το πρελούδιο, η φαντασία, η τοκάτα κ.ά.· αυτό που διαφοροποιεί το ριτσερκάρε είναι η αντιστικτική του δομή, γεγονός που το καθιστά συγγενικό είδος του κανόνα και της μεταγενέστερης φούγκας.
Υπάρχουν δύο ειδών ριτσερκάρε: το ένα είναι κατά βάση ομοφωνικό και -κατ' αντιστοιχία της τοκάτας- περιέχει περιστασιακά διανθίσματα, με κλίμακες και δεξιοτεχνικά περάσματα. Ο δεύτερος τύπος κινείται σε πολυφωνικό ύφος, χρησιμοποιώντας τα μέσα της μίμησης και της αντίστιξης· στην εποχή του Μπαρόκ επικράτησε ο δεύτερος τύπος, απόγονος της οποίας αποτέλεσε εν συνεχεία η φούγκα. Παραδείγματα και των δύο τύπων υπάρχουν στα έργα του Ιταλού συνθέτη Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι, ειδικότερα δε στο Recercari et canzoni franzese fatte sopra diverse oblighi in partitura, libro primo, που εκδόθηκε στη Ρώμη το 1615.
Ο αντιστικτικός τύπος του ριτσερκάρε εμφανίζεται στα μέσα του 16ου αιώνα και αναπτύσσεται παράλληλα με το μοτέτο, με το οποίο μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία, κυρίως όσον αφορά στην πολυφωνική γραφή. Η μεταγραφή μοτέτων για οργανικά σύνολα ή πληκτροφόρα ήταν κοινή πρακτική της εποχής, κάτι που οδήγησε τους συνθέτες να γράφουν οργανικά κομμάτια παρόμοιου χαρακτήρα, κυρίως δε για εκκλησιαστικό όργανο ή λαούτο. Στην εξέλιξή των μεταγραφών το αρχικό κείμενο εξαλείφθηκε και εν τέλει οδήγησε στην εδραίωση του ριτσερκάρε ως οργανικό αντίστοιχο του μοτέτου.
Στην εποχή του Μπαρόκ, το αντιστικτικά εξελιγμένο ριτσερκάρε σταδιακά παρέδωσε τα σκήπτρα στη φούγκα, όπως και στην περίπτωση της καντσόνας που εξελίχθηκε στη σονάτα. Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη και του ύστερου Μπαρόκ, το ριτσερκάρε δεν έχει ουσιώδεις διαφορές με τη φούγκα· η ειδοποιός τους διαφορά συνίσταται στο ότι στο ριτσερκάρε οι νότες είναι μεγαλύτερες σε αξία, ενώ ο χαρακτήρας του είναι πιο σοβαρός και επίσημος. Το πλέον γνωστό παράδειγμα αποτελεί ίσως το Ριτσερκάρε για έξι φωνές από τη Μουσική Προσφορά (1747) του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.
Φρανς Κράμπε φαν Έσπλεχεμ

Δάσκαλος της καραβίδας

Οι πρώτοι καλλιτέχνες δεν ανέγραφαν το όνομά τους στα έργα τους ούτε προσδιόριζαν με κάποιο τρόπο ότι ήταν οι δημιουργοί τους. Σε κάποια χρονική στιγμή άρχισαν να προσθέτουν κρυφά λογότυπα, μονογράμματα, αρχικά κτλ. στα έργα τους αλλά σε αρκετές περιπτώσεις δεν έχει ακόμη γίνει δυνατή η ταυτοποίηση έργου - δημιουργού. Στα έργα που ο δημιουργός δεν έχει προσδιοριστεί, συνάγεται ότι όσα φέρουν το συγκεκριμένο διακριτικό (λογότυπο κλπ) έχουν δημιουργηθεί από τον ίδιο καλλιτέχνη και ως δημιουργός τους αναφέρεται ο "Δάσκαλος του...", π.χ. "Δάσκαλος του Ι.Β. με το πτηνό".
Ο Κράμπε ήταν αρχικά γνωστός ως "Δάσκαλος της καραβίδας". Αυτό βασίστηκε σε λογότυπο που απεικόνιζε μια καραβίδα στα έργα του. Σε αυτό το λογότυπο οφείλεται και μέρος του ονόματός του (Crabbe = καραβίδα στα Φλαμανδικά).
Είναι πιθανόν ο Κράμπε συναντήθηκε με τον Ντύρερ και επηρεάστηκε από αυτόν. Το 1539 ο Κράμπε απέκτησε το εργαστήριο του Νικολάας Χοχενμπερχ (Nicolaas Hogenberg) και καταγράφεται στο Μέχελεν ως μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά και επικεφαλής της Αδελφότητος της Παναγίας. Τα έργα του θεωρούνται μεταβατικά, με μορφή και τεχνική που καταδεικνύουν την επίδραση της ιταλικής Αναγέννησης. Το στυλ της σημαντικής μέριμνας του βάθους τόσο στην ατμόσφαιρα όσο και στο τοπίο φαίνεται ότι οφείλει στον Λούκας φαν ντερ Λέιντεν (Lucas van Leyden) και την ιταλική λεπτότητα στις μορφές στον Γιαν Γκόσσαερτ (Jan Gossaert) ή Γιαν Μαμπούζε.
Ο Κράμπε εργάστηκε τόσο ως χαράκτης και ξυλογράφος όσο και ως χαλκογράφος, αλλά είναι αξιοσημείωτος ως προς την τελευταία του αυτή ιδιότητα για την ασυνήθιστη επιτυχία που είχε σε αυτό το μέσον, το οποίο κρινόταν από τους συγχρόνους του ότι είχε περιορισμένες δυνατότητες. Η μεγάλη του επιτυχία έγκειται στο ότι κατάφερνε να συνθέτει δημιουργίες που είχαν σχεδόν την ίδια εικόνα με κανονικά ζωγραφισμένους πίνακες, δημιουργίες που καταδεικνύουν την ικανότητά του να απεικονίζει εκπληκτικά τις συνθήκες του φωτισμού και της ατμόσφαιρας. Δυστυχώς τα έργα του που έχουν διασωθεί είναι ελάχιστα. Σχεδόν τα ίδια αναφέρει και ο Α. Μ. Χιντ (A. M. Hind), ο οποίος προσθέτει ότι αναγνωρίζει την επίδραση και του Κουέντιν Μασσάις εκτός από αυτήν του φαν ντερ Λέιντεν, ενώ στα έργα που έχει δημιουργήσει με τη χρήση μιας τεχνικής με μικρές τελείες αναγνωρίζει την επίδραση του Ντίρικ Φέλλερτ (Dirick Vellert). Ο Φριντλέντερ αναγνώρισε με βεβαιότητα τον Φρανς Κράμπε ως τον "Δάσκαλο της καραβίδας" το 1921.
Νικόλαος Κοντολέων

Ο Νικόλαος Κοντολέων (1910-1975) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.

Βίος

Ο Νικόλαος Κοντολέων γεννήθηκε το 1910 στη Χίο. Χάρη στο κληροδότημα του Σταμάτη Πρωΐου σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1932 έγινε αριστοβάθμιος πτυχιούχος και το 1933 εισήχθη κατοπιν εξετάσεων στην αρχαιολογική υπηρεσία. Μέχρι το 1938 υπηρέτησε στις Κυκλάδες και τότε έλαβε υποτροφία από το Γερμανικό κράτος και σπούδασε στην Κολωνία και στο Μόναχο. Ως επιμελητής και έφορος αρχιοτήτων στις Κυκλάδες και στο Ανατολικό Αιγαίο, συνέβαλε στην οργάνωση αρχαιολογικών μουσείων, όπως στην Τήνο και τη Νάξο.
Το 1953 εξελέγη τακτικός εταίρος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, το 1956 τακτικός καθηγητής της Έδρας Αρχαιολογίας Β και δύο φορές κοσμήτορας (1964-1965 και 1974-1975). Το 1967 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Μονπελιέ.
Δημοκρατικό Κόμμα Ακ Ζολ

Ιστορία

Το Ακ Ζολ ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2002 όταν μια ομάδα από μετριοπαθείς αποσπάστηκε από το πιο ριζοσπαστικό Κίνημα Δημοκρατικής Επιλογής του Καζακστάν, το οποίο ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2001 από ακτιβιστές κατά του Ναζαρμπάγιεφ. Το νέο πιο μετριοπαθές κόμμα προώθησε σε μια πλατφόρμα υπέρ των μεταρρυθμίσεων, υπέρ των επιχειρήσεων, και σε αντίθεση με το Κίνημα Δημοκρατικής Επιλογής, οι ηγέτες του απέφυγαν να αντιμετωπίσουν ανοιχτά τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Το Ακ Ζολ ιδρύθηκε από τους Οράζ Ζαντόσοφ, Μπουλάτ Αμπίλοφ και Αλιχάν Μπαϊμένοφ. Ο πρώην υπουργός πληροφοριών Αλτινμπέκ Σαρσενμπάγιεφ προσχώρησε αργότερα στο κόμμα.

Εκλογική απόδοση

Το Ακ Ζολ έλαβε το 12% των ψήφων στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2004. Ο Αλιχάν Μπαϊμένοφ αρνήθηκε να αποδεχθεί τη μοναδική έδρα που έλαβε το κόμμα στη 77μελή Ματζλίς μέχρι τον Οκτώβριο του 2006 όταν άλλαξε τη θέση του και εντάχθηκε στο κοινοβούλιο ως ο μοναδικός βουλευτής αντιπολιτευόμενου κόμματος. Το κόμμα υποστήριξε τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος, ιδιαίτερα τις εκλογές των διοικητών (ακίμ) σε όλα τα επίπεδα του διοικητικού συστήματος.

Διάσπαση

Την άνοιξη του 2005, οι Σαρσενμπάγιεφ, Αμπίλοφ και Ζαντόσοφ χωρίστηκαν από το κόμμα για να σχηματίσουν μια αντιφρονούντα φράξια που ονομάζεται Ναγκίζ Ακ Ζολ (Σωστό Φωτεινό Μονοπάτι). Κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου 2005, το Ακ Ζολ δεν συμμετείχε στον συνασπισμό των δυνάμεων της αντιπολίτευσης Για ένα Δίκαιο Καζακστάν και όρισε τον Αλιχάν Μπαϊμένοφ, τον πρόεδρο, ως υποψήφιο του κόμματος. Ο Μπαϊμένοφ κέρδισε το 1,61% της λαϊκής ψηφοφορίας. Ένας από τους αρχηγούς των κομμάτων που αργότερα εντάχθηκαν στο κόμμα Ναγκίζ Ακ Ζολ, Αλτινμπέκ Σαρσενμπάγιεφ, σκοτώθηκε κοντά στο Αλμάτι τον Φεβρουάριο του 2006 λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές. Στις εκλογές της 18ης Αυγούστου 2007, το κόμμα κέρδισε το 3.27% της λαϊκής ψηφοφορίας και δεν έλαβε έδρες. Όλες οι θέσεις κερδήθηκαν από το κυβερνών κόμμα Νουρ Οτάν. Στις εκλογές της Ματζιλίς του 2012, το κόμμα κέρδισε 8 έδρες και έτσι έγινε ένα από τα τρία κόμματα που εκπροσωπούνταν στο νομοθετικό σώμα. Ωστόσο, έξι από τα επτά κόμματα που αμφισβητούν τις εκλογές λέγεται ότι είναι πιστοί στον Πρόεδρο Ναζαρμπάγιεφ.
Αλεξάντερ Χάλιφμαν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χάλιφμαν είναι εβραϊκής καταγωγής. Όταν ήταν έξι ετών, ο πατέρας του τον δίδαξε σκάκι.

Σκακιστική καριέρα

Ο Χάλιφμαν κέρδισε το Πρωτάθλημα Παίδων Σοβιετικής Ένωσης το 1982, το Πρωτάθλημα Νέων Σοβιετικής Ένωσης το 1982, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (κάτω των 20 ετών) το 1985 στο Γκρόνινγκεν, Το Πρωτάθλημα Μόσχας το 1985 και το 1987, τα τουρνουά του Γκρόνινγκεν το 1990, του Τερ Απέλ το 1993, του Έουπεν το 1994 και της Αγίας Πετρούπολης το 1995, το Ρωσικό Πρωτάθλημα το 1996, το Πρωτάθλημα Αγίας Πετρούπολης το 1996 και το 1997, το τουρνουά των γκρανμαίτρ της Αγίας Πετρούπολης το 1997, του Άαρχους το 1997, του Bad Wiessee το 1998 και του Hoogeveen το 2000.
Ήταν μέλος της Ρωσικής ομάδας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στις Σκακιστικές Ολυμπιάδες το 1992, 2000 και 2002, καθώς και το Παγκόσμιο ομαδικό σκακιστικό πρωτάθλημα το 1997.
Ο Χάλιφμαν κέρδισε τον τίτλο του γκρανμαίτρ το 1990 με ένα ιδιαίτερα καλό και γρήγορο αποτέλεσμα όταν κατέκτησε την πρώτη θέση στο τουρνουά της Νέας Υόρκης το 1990 μπροστά από πολλούς ισχυρούς παίκτες. Το σημαντικότερο επίτευγμά του ήταν η κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της FIDE το 1999, ενώ κατατασσόταν βαθμολογικά 44ος στον κόσμο την εποχή εκείνη, ενώ ο «κλασικός» Παγκόσμιος Πρωταθλητής Γκάρι Κασπάροφ κατατασσόταν 1ος. Το επόμενο έτος ο Χάλιφμαν έπαιξε στο τουρνουά του Λινάρες με απόδοση κατά τρόπον αξιόπιστη, αν και κατατάχθηκε κάτω από τον Κασπάροβ. Τον Οκτώβριο του 2001 σημείωσε την ανώτερη βαθμολογία του, 2702 ΕΛΟ.

Προπονητική καριέρα

Από το Νοέμβριο του 1998, μαζί με τον εκπαιδευτή του Γκενάντι Νέσις, έκαναν μια σκακιστική ακαδημία στην Αγία Πετρούπολη, που ονομάζεται «Σχολή των Γκρανμαίτρ του Σκακιού». Εκεί εκπαιδεύει σκακιστές από όλο τον κόσμο, έχοντας το σύνθημα «σκάκι = διάνοια + χαρακτήρας».
Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου

Αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας

Ο Ιάκωβος ήταν ευνοούμενος γιος του πατέρα του και διορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας (1456). Μετά την δολοφονία του βασιλικού Καγκελάριου Γιάκομπο Ουρρί (1 Απριλίου 1457) στερήθηκε την αρχιεπισκοπή και δραπέτευσε για την Ρόδο με το πλοίο του Χουάν Ταφούρες αλλά ο πατέρας του τον συγχώρεσε και τον επανέφερε.
Ο πατέρας του πέθανε (1458) και τον διαδέχθηκε η νόμιμη κόρη του με την δεύτερη σύζυγο του Ελένη Παλαιολογίνα Καρλόττα της Κύπρου.

Βασιλιάς της Κύπρου

Ο Ιάκωβος Β΄ με την υποστήριξη του Μαμελούκου σουλτάνου της Αιγύπτου πολιόρκησε την Καρλόττα τρία χρόνια στην Κερήνεια (1460 - 1463) και την ανάγκασε να δραπετεύσει στην Ρώμη, ο Ιάκωβος στέφτηκε νέος βασιλιάς (1464). Ο Ιάκωβος Β΄ διόρισε τον Χουάν Ταφούρες κύριο του νοικοκυριού του και επίτιμο κόμη της Τρίπολης. Παντρεύτηκε με πολιτική υποστήριξη στην Βενετία (30 Ιουλίου 1468) την 14χρονη Αικατερίνη Κορνάρο, ο γάμος έγινε στην Αμμόχωστο τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 1472.

Θάνατος

Ο Ιάκωβος πέθανε σε λίγους μήνες στην Αμμόχωστο με πολλές υποψίες ότι δηλητηριάστηκε από Βενετούς προσκεκλημένους πιθανότατα θείους της Αικατερίνης. Η Αικατερίνη ήταν έγκυος και σύμφωνα με την διαθήκη του Ιακώβου ήταν αντιβασίλισσα και κηδεμόνας του γιου τους μέχρι την ενηλικίωση του. Ο νεογέννητος βασιλιάς Ιάκωβος πέθανε σε περίεργες συνθήκες πριν κλείσει το πρώτο του έτος αφήνοντας την Αικατερίνη μοναδική αντιβασίλισσα της Κύπρου. Η Κύπρος πέρασε 
την εποχή της Αικατερίνης στον απόλυτο έλεγχο των Βενετών εμπόρων, την πίεσαν έντονα και πούλησε το νησί στην Βενετική Δημοκρατία (1489). Η Κύπρος παρέμεινε στους Βενετούς μέχρι την χρονιά που κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1571).
Σπύρος Μούρτος

Σταδιοδρομία

Ο Μούρτος ξεκίνησε να ασχολείται συστηματικά με το άθλημα, στα τμήματα υποδομής του Γ.Σ. Ιτέας, συμμετέχοντας στην παιδική, εφηβική, αλλά και την ανδρική ομάδα του συλλόγου. Έχει στεφθεί Πρωταθλητής Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. τόσο με την παιδική, όσο και με την εφηβική ομάδα της Ιτέας. Τον Ιούλιο του 2007 εντάχθηκε στο δυναμικό της εφηβικής ομάδας του Άρη Θεσσαλονίκης, μετά την προτροπή του νομικού -τότε- συμβούλου της Κ.Α.Ε., κ. Αρχανιωτάκη. Ο σύνδεσμος βετεράνων καλαθοσφαιριστών του Αρη πίστεψε στο ταλέντο του και, μάλιστα, για ένα διάστημα τον βοήθησε οικονομικά, καλύπτοντας έξοδα των σπουδών του (είχε περάσει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων). Την περίοδο αυτή, συμμετείχε στον τελικό του Εφηβικού Πρωταθλήματος της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. κόντρα στο Μαντουλίδη.
Σε ηλικία 18 ετών, ο Αντρέα Ματσόν εισηγήθηκε την υπογραφή επαγγελματικού συμβολαίου με τον Άρη τον Ιανουάριο του 2009. Το επόμενο καλοκαίρι ο παίκτης συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών στη Ρόδο όπου κατέκτησε με τους συμπαίκτες του το χρυσό μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε και πάλι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της Κρικβένιτσα. Σε συλλογικό επίπεδο δεν πήρε πολλές συμμετοχές, με αποτέλεσμα να δοθεί δανεικός το 2010-11 στον ΟΦΗ με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Β' Εθνικής. Το 2011-12, εστάλη στους Ικάρους Σερρών που αγωνίζονταν στην Α2 Εθνική. Το καλοκαίρι του 2012 έληξε ο δανεισμός του και ο παίκτης ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Α1 Εθνική με τον Άρη, όπου και την περίοδο 2014-2015, με προπονητή τον Δημήτρη Πρίφτη, έγινε αρχηγός της ομάδας.
Στις 7 Ιουνίου 2016, ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον Άρη για τρία ακόμη χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2018 συμφώνησε με τον Ήφαιστο Λήμνου, και έγινε ο αρχηγός της ομάδας.
Έντου Ντρασένα

Καριέρα

Γεννήθηκε στην πόλη Ντρασένα της Βραζιλίας. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Βραζιλιάνικη Γκουαρανί με την οποία κατέκτησε το São Paulo Youth Cup και 3 Copa de Futebol Juvenil Champion. Την περίοδο 2002-2003 αγωνίστηκε για ένα εξάμηνο, ως τον Ιανουάριο του 2003 ως δανεικός στον Ολυμπιακό.
Επέστρεψε στη Βραζιλία, όπου κατέκτησε το εθνικό πρωτάθλημα και το κύπελλο το 2003 με την Κρουζέιρο, καθώς και 2 τοπικά πρωταθλήματα.
Το 2006 μεταπήδησε στην Φενερμπαχτσέ, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Σούπερ Καπ Τουρκίας το 2007. Στις 19/5/2007 σημείωσε το 500ο τέρμα της Φενερμπαχτσέ απέναντι στη Γαλατασαράι.
Το 2009 εντάχθηκε στη Σάντος.

Εθνική Βραζιλίας

Με την Εθνική Βραζιλίας έχει αγωνιστεί στην ομάδα κάτω των 20 ετών. Με την ομάδα κάτων των 23 ετών συμμετείχε στα προκριματικά για την Ολυμπιάδα του 2004. Από το 2003 είναι διεθνής με την ομάδα των ανδρών και ήταν μέλος της αποστολής στο Κύπελλο Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής (CONCACAF Gold Cup) το 2003 και στο Confederations Cup του 2003.
Απολλώνιος ο Κιτιεύς

Ιστορικό

Η φήμη του διαδόθηκε σε όλο τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, και ήταν ο σημαντικότερος όλων των Κυπρίων ιατρών.  Η ιατρική γνώμη του Απολλώνιου θεωρήθηκε έγκυρη και αυθεντική σύμφωνα με τον Ηροδιανό. Σημαντικές προσωπικότητες, όπως Στράβων, ο Κικέρων και ο Διοσκουρίδης έχουν γράψει θετικά σχόλια για τον Απολλώνιο  .

Συγγραφικό έργο

Ο Απολλώνιος έγραψε αρκετά βιβλία για τα φάρμακα  , αλλά το πιο σημαντικό, και αυτό που διασώθηκε, είναι το περί άρθρων  που είναι μια σπουδή για τη διδασκαλία του Ιπποκράτη , ο βιβλίο αυτό γράφτηκε στην Κύπρο. Ένα αντίγραφο του έργου αυτού βρέθηκε στη βιβλιοθήκη του βυζαντινού γιατρού Νικήτα, και  τώρα φυλάσσεται στη Φλωρεντία. Το βιβλίο γράφτηκε υπό την αιγίδα του βασιλιά Πτολεμαίου  (81-58 π.Χ.). Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρία τμήματα και γραμμένο κάθε τμήμα σε διαφορετική εποχή. Κάθε μέρος εξετάζει διαφορετικά μέρη του σώματος ενώ περιέχει και ζωγραφισμένες εικόνες. Το πρώτο μέρος είχε 30 εικόνες, πιστεύεται ότι είχε να αντιγράψει κάποιο βιβλίο του Ιπποράτη.
Πιστεύεται ότι είχε γράψει βιβλίο για την επιληψία , αλλά δεν διασώθηκε. Ο Ηροδίων αναφέρει ότι ο Απολλώνιος έγραψε συνολικά 21 βιβλία. Ένα από αυτά μιλούσε για τις αρνητικές συνέπειες ου οινοπνεύματος και την αλλαγή της φωνής που παράγεται από τη μέθη. Κάποιο άλλο βιβλίο μιλούσε για γενική θεραπεία.

Η σύγχρονη κληρονομιά

Κείμενα του Απολλώνιου χρησιμοποιούνται σήμερα από σπουδαστές της ιατρικής.  Ο Δήμος Λάρνακας έχει δώσει το όνομά του σε δρόμο, και πιο πρόσφατα, αφιέρωσε ένα άγαλμα σε κεντρική πλατεία της πόλης. Τα χειροποίητα ζωγραφισμένα σχέδια του Απολλώνιου από τα βιβλία του στις αρθρώσεις έχουν εκτεθεί σε διάφορες ιατρικές και ιστορικές εκθέσεις. Η Λαυρεντιανή βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας, όπου φυλάσσεται το αρχικό χειρόγραφο έχει συμφωνήσει να επιτρέπει την απομάκρυνση του χειρόγραφου για εκθέσεις , μόνο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις.