google/wiki40b huggingface dataset:
Douglas DC-4E

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Η ανάπτυξη του αεροσκάφος ξεκίνησε το 1935, προκειμένου να καλυφθεί παραγγελία της United Air Lines. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός αεροσκάφους που θα αντικαθιστούσε το DC-3 και θα ήταν πολύ πιο προηγμένο και μεγαλύτερο σε διαστάσεις από αυτό. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο σχεδιασμός του DC-4E ξεκίνησε πριν ακόμα το DC-3 πραγματοποιήσει την παρθενική του πτήση. Εκτός από την United, έδειξαν ενδιαφέρον για το νέο αεροσκάφος και άλλες αεροπορικές εταιρείες: οι American Airlines, Eastern Air Lines, Pan American Airways και Transcontinental and Western Air (TWA) συνέβαλαν οικονομικά (με $100000 έκαστη) στην ανάπτυξη του. Οι Pan American και TWA απέσυραν αργότερα την υποστήριξή τους διότι το αεροσκάφος αποδείχθηκε πιο περίπλοκο και ακριβό από το αναμενόμενο και στράφηκαν στο ανταγωνιστικό Boeing 307.
Το DC-4E προωθούνταν από τέσσερις κινητήρες Pratt & Whitney R-2180-A Twin Hornet των 1450 hp και θα μετέφερε 42 επιβάτες ή 30 που θα μπορούσαν να κοιμηθούν σε πτυσσόμενες θέσεις. Θα είχε δηλαδή διπλάσια ικανότητα μεταφοράς επιβατών από το μικρότερο DC-3. Επίσης θα ήταν το πρώτο αεροσκάφος μεγάλων διαστάσεων με τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης. Ενσωματώθηκαν πολλές καινοτομίες, συμπεριλαμβανομένων εφεδρικών γεννητριών, ηλεκτρικού συστήματος με εναλλασσόμενο ρεύμα και κλιματισμού. Ο χώρος των επιβατών θα ήταν συμπιεζόμενος στα αεροσκάφη παραγωγής. Το ουραίο, που αποτελούνταν από τρία κάθετα σταθερά σχετικά μικρού ύψους, επέτρεπε την χρήση των υπαρχόντων υποστέγων αεροσκαφών που δεν είχαν σχεδιαστεί για αεροσκάφη τέτοιων διαστάσεων. Επίσης επέτρεπαν στο αεροσκάφος να απογειωθεί με μονάχα δύο από τους τέσσερις κινητήρες σε λειτουργία και μάλιστα στην ίδια πτέρυγα. Η πτέρυγα ήταν παρόμοια σχεδιαστικά με του DC-3, είχε οπισθοκλινές χείλος προσβολής και σχεδόν ευθύ χείλος εκφυγής.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το πρωτότυπο (NX18100, s/n 1601) πραγματοποίησε χωρίς προβλήματα την παρθενική του πτήση στις 7 Ιουνίου 1948 στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια με χειριστή τον Carl Cover. Διάφορα ζητήματα καθυστέρησαν την πιστοποίηση του για εμπορικές πτήσεις μέχρι τον Μάιο του 1939. Σε όλη την διάρκεια του έτους η United Air Lines διεξήγαγε αξιολόγηση του τύπου. Παρόλο που δεν εμφανίστηκαν ιδιαίτερα προβλήματα, αποδείχθηκε περίπλοκο και ακριβό στην συντήρηση. Επίσης οι επιδόσεις αποδείχθηκαν κατώτερες των προσδοκιών με την κατάσταση να επιδεινώνεται όταν οι θέσεις των επιβατών έγιναν 52 και το βάρος έφτασε τα 29484 kg.
Τελικά η ανάπτυξη του επιβατηγού ακυρώθηκε για χάρη ενός απλούστερου σχεδίου μικρότερων διαστάσεων. Το νέο αεροσκάφος επίσης ονομάστηκε DC-4 ενώ το προγενέστερο μετονομάστηκε σε DC-4E (όπου "Ε", από το "Experimental" -πειραματικό). Στα τέλη του 1939 το μοναδικό DC-4E πωλήθηκε στις Ιαπωνικές Αυτοκρατορικές Αερογραμμές, που αγόραζαν εκείνη την περίοδο αμερικανικά αεροσκάφη με σκοπό την μεταφορά τεχνογνωσίας. Το DC-4E αποτέλεσε σχεδιαστικά την βάση για το βομβαρδιστικό Nakajima G5N. Ιαπωνικές εφημερίδες ανέφεραν ότι συνετρίβη στον Κόλπο του Τόκιο λίγο καιρό μετά την αγορά του.
Ιφίνοος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιφίνοος είναι γνωστός ένας από τους Αχαιούς πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον πόλεμο εναντίον των Τρώων. Ο Ιφίνοος, που ήταν γιος του Δεξίου, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Γλαύκο, τον γιο του Ιππολόχου. Σχετικά, ο `Ομηρος αναφέρει στην Ιλιάδα (Η 13-16): «Και των Λυκίων ο αρχηγός, ο Ιππολοχίδης Γλαύκος, / τον Δεξιάδην κτύπησεν Ιφίνοον στην πλάτην, / ως εις τ' αμάξι ανέβαινε στην ταραχήν της μάχης, / κι έπεσεν απ' την άμαξαν κι εβγήκεν η ψυχή του.» (μετάφραση Ι. Πολυλά).
Λόγγος Φωκίδας

Γεωγραφία

Ο οικισμός είναι δίπλα ακριβώς με τη Μανάγουλη στον κάμπο που σχηματίζεται στις εκβολές του ποταμού Μόρνου και βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Μοναστηρακίου - Μαλάματα σε απόσταση περίπου 6 χλμ. ΝΔ του Ευπαλίου.

Ιστορία

Σε απόσταση 3 χλμ. ανατολικά του Λόγγου, στη θέση Γουβός, τοποθετείται η αρχαία πόλη Ερυθρές, για την οποία ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι ήταν κατάφυτη από ελαίες, αριθμούσε 14.000 κατοίκους και διέθετε λιμένα στον Κορινθιακού κόλπου από τον οποίο το 1104 π.Χ., οι Δωριείς, αφού ναυπήγησαν στόλο, πέρασαν στην Πελοπόννησο. Υπήρχε ακόμα ναός αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα με άλσος από ελιές, τον οποίο οι Χριστιανοί μετέτρεψαν σε ναό της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου». Σύμφωνα με κάποιους μπροστά από το ναό αυτό σώζεται αιωνόβια ελιά, η ηλικία της οποίας υπολογίζεται έως και 2.000 ετών.
Τσούπρια

Ιστορία

Στην περιοχή που βρίσκεται η Τσούπρια οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει τον οικισμό "Horreum Margi", ένας εμπορικός σταθμός σε στρατηγικό σημείο. Η πόλη αναπτύχθηκε σε σημαντικό κέντρο της περιοχής, η μεγαλύτερη πόλη της Άνω Μοισίας, κι ήταν γνωστή σαν η σιταποθήκη του Μοράβα. Οι Ρωμαίοι έχτισαν πρώτη φορά και γέφυρα στο σημείο. Η πόλη καταστράφηκε από τους Ούννους τον 5ο αιώνα για να ανακατασκευαστεί από τον Ιουστινιανό Α΄ τον 6ο αιώνα μ.Χ.
Κατά την διάρκεια της Οθωμανομανοκρατίας αποτελούσε σημαντικό σταθμό για τους ταξιδιώτες που πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη. Τον 17ο αιώνα ο Μεχμέτ Πασάς Τσουπρία έχτισε γέφυρα και από αυτήν πήρε το σημερινό της όνομα. Από το 1459 αποτελούσε έδρα του Ναχαγιέ Τσούπρισκα και συνέχισε από το 1818 έως στα 1833 στα πλαίσια του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

Δημογραφία

Στην Τσούπρια ζουν 16.558 ενήλικοι και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 40,1 χρόνια (38,6 για τους άνδρες και 41,5 για τις γυναίκες). Έχει 6.891 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,98. Σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002 .
Νάκος Πανουργιάς

Βιογραφία

Ο Νάκος Πανουργιάς ήταν γυιός του αρματολού  Πανουργιά. Πήρε μέρος στις μάχες των Βασιλικών, της Άμπλιανης και της Βόργιαννης. Με αρχηγό τον Γκούρα, τον Δεκέμβριο του 1824, πήγε στην Κόρινθο για να υποστηρίξει την κυβέρνηση Κουντουριώτη στη διαμάχη της με τους Πελοποννήσιους οπλαρχηγούς και τον Κολοκοτρώνη (βλ. Ελληνικός Εμφύλιος 1823 - 1825}. Τον Νοέμβριο του 1826 συμμετείχε στη μάχη της Αράχωβας και το 1829 στη μάχη της Πέτρας. Τη διάρκεια της κυβέρνησης Καποδίστρια αλλά και της βασιλείας του Όθωνα ανέλαβε ανώτατα στρατιωτικά αξιώματα. Το 1826 με 1827 συνεκστράτευσε μαζί με τον Καραϊσκάκη στην Στερεά Ελλάδα Στον Κριμαϊκό πόλεμο του 1854 ήταν επικεφαλής μικρού στρατιωτικού τμήματος το οποίο εισέβαλε στην τουρκοκρατούμενη τότε Θεσσαλία, αλλά απέτυχε.
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Γεωργίου Δυοβουνιώτη και είχαν αποκτήσει έναν γιό τον Πανουργιά Πανουργιά.
Λονδίνο Μετά τα Μεσάνυχτα

Εναλακτικες

Εάν κάποιος θέλει να δει πως ήταν η ταινία έχει προς το παρόν  δύο επιλογές η πρώτη ειναι να δει την αναδημιουργία της  Turner Classic films η οποία έγινε από φωτογραφιες παραγωγής της ταινίας.Η δεύτερη είναι να δει την άλλη αναδημιουργία της ταινίας The mark of the vampire με τον Μπελά Λουγκοζι

Η αφίσα

Πριν μερικά χρόνια στο Ντάλας της Αμερικής πωλήθηκε μία διαφημιστική άφησα της ταινίας για 478,000 Δολλάρια κάνοντας την ποιο ακριβή αφίσα ταινίας που έχει πωληθει σε δημόσια δημοπρασία
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1977

Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1977 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Πήραν μέρος συνολικά 47 ομάδες και διεξήχθη σε οκτώ ομίλους. Οι πρωταθλητές των ομίλων ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Ήταν η τελευταία σεζόν που διεξήχθη αυτό το ιδιότυπο πρωτάθλημα μεταξύ των πρωταθλητών των τοπικών ενώσεων για την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Από την επόμενη σεζόν 1977-78 καθιερώθηκε μόνιμη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, στην οποία μετείχαν οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε Ένωσης και από κάποιες ενώσεις και οι δευτεραθλήτριες.

8ος όμιλος

¹ Οι δυο σύλλογοι είχαν την ίδια διαφορά τερμάτων (+25) αλλά ο Ιωνικός είχε μικρότερο συντελεστή τερμάτων (0,13 έναντι 0,19) που ήταν το επόμενο κριτήριο κατάταξης και πήρε την πρώτη θέση.
Πενταγωνικό εξηκοντάεδρο

Γεωμετρικά χαρακτηριστικά

Η κάθε έδρα του πολυέδρου είναι ένα μη κανονικό πεντάγωνο το οποίο διαθέτει δύο ειδών πλευρές, τρεις μικρές (που είναι γειτονικές μεταξύ τους) και δύο μεγάλες. Αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του στερεού είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού πεπλατυσμένου δωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε τα μήκη των ακμών του πενταγωνικού εξηκοντάεδρου είναι κατά προσέγγιση s₁  0,5829 και s₂  1,02.
Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s₁) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε η συνολική επιφάνεια και ο όγκος του στερεού κατά προσέγγιση είναι αντίστοιχα S  162,699 και V  189,79.
Το πενταγωνικό εξηκοντάεδρο είναι χειρικό, δηλαδή εμφανίζεται σε δύο αντικατοπτρικές μορφές, τα εναντιόμορφα (δεξιόστροφο και αριστερόστροφο).
Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Ιστορία

Το 1952 ιδρύθηκε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Παλαιστίνης (Palestine Football Federation). Η διάδοχός της, η Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, που ιδρύθηκε το 1962, έγινε μέλος της Ένωσης Αραβικών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UAFA) από τότε που συστάθηκε το 1974.
Έγινε αποδεκτή ως μέλος της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) το 1998, μετά τη σύσταση της Παλαιστινιακής Αρχής. Η ομοσπονδία είναι επίσης μέλος της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC) από το 1998 και στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Δυτικής Ασίας (WAFF).
Στις 11 Φεβρουαρίου 2011, η ομοσπονδία δημιούργησε το πρώτο γυναικείο πρωτάθλημα.
Άννα Δημητρίεβιτς

Βιογραφία

Το 2001 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα για μια διαφήμιση για γαλακτοκομικό προϊόν. Έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές ενώ έχει αρνηθεί πολλές προτάσεις για συνεργασίες. 
Τα τελευταία χρόνια έχει αποσυρθεί από την τηλεόραση και εργάζεται ως βοηθός μαίας. Ο σύζυγος της είναι ο Έλληνας ηθοποιός Θανάσης Ευθυμιάδης με τον οποίο έχουν αποκτήσει δυο κόρες, την Σόφη και την Ζωή.
Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού

Το Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού (ουκρανικά: Орден князя Ярослава Мудрого‎) είναι ένα βραβείο στην Ουκρανία. Απονέμεται σε πρόσωπα για ξεχωριστές υπηρεσίες στο κράτος και πολίτες της Ουκρανίας. Ιδρύθηκε στις 23 Αυγούστου 1995 από τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Λεονίντ Κούτσμα.
Απονέμεται σε πέντε βαθμίδες. Έχει μια μπλε κορδέλα με μια κίτρινη λωρίδα σε κάθε άκρη.
Νεκρικοί κώνοι

Νεκρικοί κώνοι ονομάζονται πήλινα αντικείμενα που συναντάμε τοποθετημένα κατά σειρές στις προσόψεις των αρχαίων αιγυπτιακών τάφων την εποχή του Νέου Βασιλείου και ιδιαίτερα στις Θήβες. Είχαν μέγεθος μέχρι 50 εκατοστά τα μεγαλύτερα, ενώ συνήθως ήταν πιο μικρά. Η βάση τους φέρει επιγραφή με το όνομα του ιδιοκτήτη του τάφου, ενώ σπάνια συναντάμε προσευχές. Τα αρχαιότερα ανεπίγραφα δείγματα είναι της 11ης δυναστείας, ενώ τα νεώτερα φτάνουν μέχρι την 26η δυναστεία. Δεν είναι γνωστό ποιο σκοπό εξυπηρετούσαν. Διακρίνουμε περίπου 400 διαφορετικούς ρυθμούς νεκρικών κώνων, ενώ μόλις για ογδόντα από αυτούς είναι εξακριβωμένο σε ποιο τάφο ανήκουν.
Μπούρτζι (Αίγινας)

Επιθαλάσσιο Φρούριο τετραγώνου βάσεως που είχε ανεγερθεί στην ομώνυμη νησίδα (της αρχαίας Σαρωνίδας) παρά το στόμιο του σύγχρονου λιμένα της Αίγινας ακριβώς απέναντι από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου του Θαλασσινού, δεξιά κατά τον εισπλέοντα.
Το Φρούριο (Μπούρτζι) αυτό, αρχαίας ελληνικής κατασκευής, επισκευάσθηκε από τον Φραντζέσκο Μοροζίνι και τον Αλοΐσιου Μοτσενίγο. Κατεδαφίσθηκε όμως το 1897, οπότε η μικρή νησίδα ενώθηκε προς το νότιο κυματοθραύστη του λιμένα και, αφού ισοπεδώθηκε, μετατράπηκε σε όμορφη πλατεία περιπάτου.
Σάλσα (χορός)

Κούβα / Κασίνο (Κούβα και Μαϊάμι)

Χορεύεται στην Κούβα και στο Μαϊάμι, αλλά επίσης είναι διαδεδομένο στην Ευρώπη και την Κίνα. Στο Κούβα στυλ βασίζεται και ο κυκλικός χορός της Ρουέδα

Σάλσα Φιλλιπίνα (Ρόντα Μανίλα)

Είναι ένας χορός επηρεασμένος από την Ρουέδα. Είναι ένας συνδυασμός από παραδοσιακούς χορούς των Φιλιππίνων και το Κασίνο.

Νέας Υόρκης και Πουέρτο Ρίκο

Ο χορός αυτός αναπτύχθηκε στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, στο Πουέρτο Ρίκο και στην Δομινικανή Δημοκρατία.
Χορεύεται στο 2 (μέτρημα 4/4).
Εκτός από την ανατολική ακτή των ΗΠΑ το στυλ Νέας Υόρκης χρησιμοποιείται από τους επαγγελματίες χορευτές και τους δασκάλους χορού σε όλο τον κόσμο.

Λος Άντζελες

Αυτό το στυλ χορεύεται στο 1 (μέτρημα 4/4). Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι η μπρος πίσω κίνηση των χορευτών.
Οι πρωτεργάτες που διαμόρφωσαν αυτό το στυλ είναι μερικοί από τους πιο γνωστούς χορευτές παγκοσμίως όπως ο Άλπερτ Τόρρες, η Λάουρα Κανέγιας και ο Τζος Κασσίνι. Αργότερα διάφοροι χορευτές όπως ο Άλεξ ντα Σίλβα, ο Έντι Λούις, η Λιζ Λίρα, ο Τζόμπι Μαρτίνεζ και ο Φρανσίσκο Βάσκεζ μαζί με τους αδελφούς του Λούις και Τζόννυ διαμόρφωσαν το Στυλ Λος Άντζελες όπως είναι σήμερα.

Κούμπια (Κεντρική και Νότια Αμερική)

Το βασικό στυλ που χορεύεται στο μεγαλύτερο τμήμα της Λατινικής Αμερικής, όπως στο Μεξικό την Κεντρική και την Νότια Αμερική. Είναι γνωστό και ως Στυλ Κολομβίας ή Στυλ Βενεζουέλας. Στην Κούμπια στον έξτρα χρόνο 4 (ο οποίος αποτελεί παύση σε άλλα στυλ) γίνεται ένα ελαφρύ πάτημα (tap).
Η Κούμπια χορεύεται εκτός από την μουσική Σάλσα και με την μουσική Κούμπια που παίζεται συχνά στα λάτιν νυχτερινά κέντρα.

Κάλι (Κολομβία)

Η Κολομβιανή πόλη Κάλι είναι γνωστή και ως "η πρωτεύουσα της Σάλσα". Εκεί έχει διαμορφωθεί ένα ξεχωριστό στυλ Σάλσας, το οποίο σπάνια συναντάται εκτός Κολομβίας. Βασικό του χαρακτηριστικό είναι ότι το άνω μέρος του κορμού είναι σταθερό και χαλαρό, ενώ με τα πόδια εκτελούνται συνεχείς γρήγορες φιγούρες.
Μεταλλικότητα

Υπολογισμοί

Σε πολλές περιπτώσεις, επειδή δεν μπορούν να μετρηθούν από τα φάσματα οι αφθονίες όλων των μετάλλων, υπολογίζεται μόνο αυτή του σιδήρου (Fe). Έτσι η μεταλλικότητα υπολογίζεται συνήθως με τη διαφορά του λογαριθμικού ποσοστού του σιδήρου προς το υδρογόνο από το αντίστοιχο λογαριθμικό ποσοστό του Ήλιου. Η μεταλλικότητα του Ηλίου είναι περίπου 1,8% της μάζας του. Για τα υπόλοιπα σώματα υπολογίζεται ως εξής:
όπου  και  είναι οι αριθμοί των ατόμων σιδήρου και υδρογόνου ανά μονάδα όγκου για το κάθε αστέρι. Σε αυτή τη κλίμακα ο Ήλιος έχει μεταλλικότητα [Fe/H]=0 dex, ενώ ένα αστέρι με 10 φορές χαμηλότερη μεταλλικότητα θα έχει [Fe/H]=-1.0 dex.
Αναλόγως, η ίδια τύπου φόρμουλα χρησιμοποιείται για να εκφραστούν και διαφορές στην αφθονία συγκεκριμένων μετάλλων σε σχέση με την Ηλιακή αφθονία. Για παράδειγμα, σημειώνουμε «[O/Fe]» τη διαφορά αφθονίας οξυγόνου και σιδήρου σε σχέση με τον Ήλιο με τον εξής τρόπο:
Με αυτή τη γραφή, μία μάζα αερίου η οποία θα αραιωθεί με καθαρό υδρογόνο, θα έχει χαμηλότερο ποσοστό [Fe/H] (διότι θα υπάρχουν λιγότερα άτομα σιδήρου ανά άτομο υδρογόνου μετά την αραίωση), αλλά για όλα τα άλλα άτομα Χ, το ποσοστό [X/Fe] θα παραμείνει το ίδιο. Αντιστρόφως, εάν μία μάζα αερίου μολυνθεί με ποσότητες καθαρού οξυγόνου, τότε το ποσοστό [Fe/H] θα παραμείνει το ίδιο αλλά το [O/Fe] θα αυξηθεί. Γενικά, οι αστρικές πυρηνικές διαδικασίες αλλοιώνουν τα ποσοστά λίγων μόνο ατόμων, οπότε, ένα άστρο ή αέριο με [X/Fe] διαφορετικό του μηδέν είναι κατά πάσα πιθανότητα ένδειξη μίας συγκεκριμένης πυρηνικής διαδικασίας που συνέβη είτε μέσα στο ίδιο στο άστρο είτε από προηγούμενες γενεές άστρων.
Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία

Η Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία (International Astronautical Federation, IAF) είναι μία διεθνής μη κυβερνητική οργάνωση για την προαγωγή της αστροναυτικής με έδρα το Παρίσι, όπου ιδρύθηκε το 1951.
Η Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία έχει σήμερα περισσότερα από 270 μέλη από 64 διαφορετικές χώρες. Τα μέλη αυτά είναι διαστημικές υπηρεσίες (κρατικές ή ιδιωτικές) και οργανισμοί, επιστημονικές εταιρείες και επαγγελματικές ενώσεις. Τα μέλη αυτά καταβάλλουν μία ετήσια συνδρομή σε ελβετικά φράγκα. Συνδέεται με τη Διεθνή Ακαδημία Αστροναυτικής (IAA) και με το Διεθνές Ινστιτούτο Διαστημικού Δικαίου (IISL, επίσης με έδρα το Παρίσι), μαζί με τα οποία η IAF διοργανώνει το ετήσιο Διεθνές Αστροναυτικό Συνέδριο (IAC).
Στο συνέδριο αυτό η Ομοσπονδία απονέμει κάθε χρόνο τρία βραβεία: το «Βραβείο στη μνήμη του Allan D. Emil», το «Μετάλλιο Αστροναυτικής Franck J. Malina» και το «Βραβείο Luigi G. Napolitano».
Εργαζόμενη σε στενή συνεργασία με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία διοργανώνει επίσης το Εργαστήριο Διαστήματος για τις Αναπτυσσόμενες Χώρες (Space Workshop for Developing Nations). Από κοινού με την Επιτροπή Διαστημικών Ερευνών (COSPAR) και με το Διεθνές Ινστιτούτο Διαστημικού Δικαίου, η IAF συντάσσει επίσης μία ετήσια επισκόπηση των εξελίξεων της διαστημικής για λογαριασμό του ΟΗΕ.

Δημοσιεύσεις

Η Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία εκδίδει τα πρακτικά του Διεθνούς Αστροναυτικού Συνεδρίου σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και ενημερώσεις για τις εξελίξεις στον χώρο της αστροναυτικής υπό τη μορφή αναφορών.
Οστιάριος

Ο Οστιάριος (από το λατινικό ostiarius, "θυροφύλακας, κλητήρας") ήταν βυζαντινό αυλικό αξίωμα αποκλειστικά για ευνούχους αυλικούς αξιωματούχους.

Ιστορία και αρμοδιότητες

Στα «Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως» αναφέρεται ως οστιάριος κάποιος Αντίοχος στην διάρκεια του 6ου αιώνα, πιο συγκεκριμένα κατά την περίοδο βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565), ενώ σε σφραγίδα του 7ου αιώνα αναφέρεται ένας "οστιάριος και κουβικουλάριος" (υπηρέτης της αυτοκρατορικής κρεβατοκάμαρας). Ως καθαρά τιμητικός τίτλος, ο οποίος φερόταν παράλληλα με ενεργά αξιώματα, ο οστιάριος αναφέρεται για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές το έτος 787. Εκείνη την περίοδο, ο τίτλος φαίνεται ότι είχε πια καθιερωθεί ως τιμητικός, αν και υπάρχουν αναφορές για εξακολούθηση της ύπαρξής του ως ενεργού αξιώματος, όπως στο «Κλητορολόγιον» του Φιλοθέου το 899, όπου γίνεται αναφορά σε έναν "βασιλικό οστιάριο", με ρόλο θυρωρού.
Το αξίωμα αποτελούσε απονεμόμενο τίτλο (διὰ βραβείου ἀξία), με έναν χρυσό στέφανο με διακοσμημένη λαβή ως χαρακτηριστικό του «βραβείον», του οποίου η απονομή σηματοδοτούσε και τηνα πονομή του τίτλου. Αποτελούσε το τέταρτο χαμηλότερο αξίωμα για ευνούχους, πάνω από τον σπαθαροκουβικουλάριο και κατώτερο του πριμικηρίου, ενώ ήταν αποκλειστικά δεσμευμένο για ευνούχους. Συνήθως δινόταν σε μεσαίας τάξεως δημόσιους λειτουργούς, όπως οι πρωτονοτάριοι.
Το αξίωμα αναφέρεται για τελευταία φορά το 1086. Ο Νικόλαος Οικονομίδης συμπεραίνει πως έπαυσε να υφίσταται προς τα τέλη του 11ου αιώνα, παρά το γεγονός πως ακόμη μια αναφορά σε οστιάριο γίνεται το 1174, ενώ ορισμένες σφραγίδες έχουν χρονολογηθεί στον 12ο ή, ακόμη και στον 13ο αιώνα.
Νώλα

Ιστορία

Νομίσματα της πόλης με ελληνικές επιγραφές και παραστάσεις της Αθηνάς και του Απόλλωνα ανάγονται στην εποχή από το 340 μέχρι το 268 π.Χ. και μοιάζουν πολύ με τα νομίσματα της Νάπολης. Το έτος 313 η Νώλα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Η Νώλα είναι η γενέτειρα πόλη του φιλόσοφου της Αναγέννησης Τζορντάνο Μπρούνο.
Μισαήλ Αποστολίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1789 στο Μελισσουργιό Κισσάμου Κρήτης. Το 1800 εκάρη μοναχός και διάκονος στη Μονή Θεοτόκου Γωνιάς της Κρήτης. Εκεί ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση. Σπούδασε επίσης στο Φιλολογικό Γυμνάσιο της Σμύρνης με δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Οικονόμο εξ Οικονόμων και κατόπιν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.
Από το 1815 έως το 1833 περίπου διακόνησε ως ιερέας και δάσκαλος στις ελληνικές κοινότητες της Ευρώπης, ξεκινώντας από τη Βιέννη, συνεχίζοντας στην Τεργέστη και τελικά στο Μόναχο το 1830. Εκεί παρακολούθησε επίσης μαθήματατα Θεολογίας και Φιλοσοφίας, ως ακροατής. Προηγουμένως, το 1827, βοήθησε να συγκεντρωθούν χρήματα από τους έλληνες της διασποράς προκειμένου να ιδρυθούν ορφανοτροφεία στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα, μετά από παράκληση του Ιωάννη Καποδίστρια. Το 1833 επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά από σχετική πρόσκληση του πατέρα του Όθωνα, βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄, προκειμένου να διδάξει ελληνική γλώσσα και ιστορία στο γιο του, που μόλις είχε εγκατασταθεί ως βασιλιάς στην Ελλάδα.
Στην Αθήνα δίδαξε επίσης στο Θεολογικό Σχολείο και στο Διδασκαλείο, ενώ το 1837 διορίστηκε διορίστηκε ως ο πρώτος τακτικός καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στη Δογματική θεολογία, τη Χριστιανική ηθική και την Ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης. Χρημάτισε πρώτος κοσμήτορας της Σχολής το ακαδημαϊκό έτος 1837-1838 και Πρύτανης του Πανεπιστημίου κατά τα έτη 1842-1843 και 1850-1851, ενώ το 1852 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής.
Ο Μισαήλ υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας και ο πρώτος καθηγητής της Ριζαρείου Σχολής, της οποίας κατόπιν εγινε διευθυντής. Συμμετείχε ενεργά στο πιο φλέγον εκκλησιαστικό ζήτημα της εποχής, αυτό της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία είχε μεν αυτοανακηρυχθεί Αυτοκέφαλη, δεν είχε όμως αναγνωριστεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Μισαήλ ήταν εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη και από τη θέση αυτή συνετέλεσε στην έκδοση του Συνοδικού Τόμου το 1850, με τον οποίο αναγνωρίστηκε το υπάρχον ως σήμερα εκκλησιαστικό καθεστώς της Ελληνικής Εκκλησίας.
Το 1852 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας. Στις 2 Δεκεμβρίου 1861 εξελέγη Μητροπολίτης Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε για λίγους μόλις μήνες, ως τον θάνατό του στις 21 Ιουλίου 1862. Ως Μητροπολίτης Αθηνών τέλεσε τα εγκαίνια του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών ενώ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανέγερση μνημείου για τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄.
Ραδιοσταθμός UVB-76

Τοποθεσία και σκοπός της λειτουργίας - Τεχνικά χαρακτηριστικά

Ο πομπός του σταθμού βρίσκεται στο Ποβάροβο της Ρωσίας, το οποίο είναι περίπου στα μισά μεταξύ του Zelenograd και Solnechnogorsk και 40 χλμ βορειοδυτικά της Μόσχας.
Εκεί κοντά βρίσκεται ένα μικρό χωριό που το λένε Lozhki.
Η τοποθεσία και το όνομα του σταθμού ήταν άγνωστες μέχρι την μετάδοση του πρώτου μηνύματος το 1998. 
Ο σκοπός του σταθμού δεν είναι γνωστός. Μια ιστοσελίδα υποστηρίζει ότι σκοπός του σταθμού είναι «να διαβιβάζει διαταγές στις στρατιωτικές μονάδες και στα κέντρα στρατολόγησης της στρατιωτικής περιοχής της Μόσχας». Αυτό, εντούτοις, δεν έχει επιβεβαιωθεί και είναι κάπως απίθανο.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο σταθμός βρίσκεται σε περιοχή σταθμών αναμετάδοσης επικοινωνιών του γενικού προσωπικού του ρωσικού στρατού. Μια άλλη εκδοχή είναι πιθανόν ότι ο σταθμός αυτός ανήκει σε μια οργάνωση κατασκόπων στέλνοντας διάφορα κρυπτογραφημένα μηνύματα που μόνο αυτοί μπορούν να τα καταλάβουν.
Λόγω της φύσης των μηνυμάτων, και αυτής της τελευταίας εκδοχής, ο UVB-76 θεωρείται ευρέως ότι εξυπηρετεί έναν σκοπό παρόμοιο με τον πιθανό σκοπό των διαφόρων ραδιοσταθμών αριθμών που εκπέμπουν στα βραχέα.
Ο σταθμός χρησιμοποιεί πομπούς τύπου Molniya-2M (PKM-15) και Molniya-3Μ (PKM-20) και έναν εφεδρικό πομπό Viaz-M2.
Η κεραία του είναι ένα οριζόντιο δίπολο VGDSh h ≈ 20 m.
Γιόχαν Άλτενμπουργκ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Άλτενμπουργκ γεννήθηκε στην πόλη Βάισενφελς της Σαξονίας. Ο πατέρας του, Γιόχαν Κάσπαρ (1688-1761), εργαζόταν από το 1709 ως τρομπετίστας στην ορχήστρα του Γιόχαν Άντολφ ΙΙ, Δούκα του Σαξ-Βάισενφελς, και από το 1711 ως κορυφαίος (ενν. τρομπετίστας) για τον αδελφό του Κρίστιαν, επίσης Δούκα του Σαξ-Βάισενφελς. Από την ηλικία των 18 χρόνων είχε χρισθεί επίσημα ως τρομπετίστας. Εκείνη την εποχή, όμως, η «μπαρόκ» κοινωνική τάξη ήταν σε πλήρη παρακμή, με πολλές μικρές και μεγαλύτερες Αυλές να έχουν διαλυθεί, μεταξύ των οποίων και εκείνη τού Βάισενφελς (1746), ένα σημαντικό κέντρο για τους σολίστ τρομπέτας. Έτσι, ο Άλτενμπουργκ δεν εύρισκε θέση ως αυλικός τρομπετίστας. Γι’ αυτό, σπούδασε και εκκλησιαστικό όργανο για δύο χρόνια με τον Γ. Ρούμχιλτ (Johann Theodor Roemhildt) και τον Γ. Αλτνίκολ (Johann Christoph Altnikol). 
Επέστρεψε στο Βάισενφελς το 1766 και, ένα χρόνο αργότερα, βρήκε μια θέση ως οργανίστας στο Λάντσμπεργκ, και το 1769 στο Μπίτερφελτ. Εκεί, πέθανε πικραμένος και φτωχός, το 1801.