google/wiki40b huggingface dataset:
Ρενέ Φαβαλόρο

Καριέρα και ζωή

Ήταν γιος ξυλουργού και μοδίστρας από την αργεντίνικη επαρχία. Εργάστηκε για δέκα χρόνια στην Αμερική όπου απέκτησε ειδίκευση στην χειρουργική του θώρακα.

Πρώτο χειρουργείο μπαϊπάς

Στην κλινική του Κλίβελαντ, πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη επέμβαση μπαϊπάς στην καρδιά 51χρονης τον Μάιο του 1967.  
Αργότερα, ο Φαβαλόρο επέστρεψε στην πατρίδα του και ίδρυσε ένα ίδρυμα με το όνομά του. Λόγω της οικονομικής κρίσης η οποία ξεκίνησε το 1998, το ίδρυμα ήταν υπερχρεωμένο (τα χρέη του έφταναν τα 18 εκατομμύρια δολάρια). Λόγω του οικονομικού αδιεξόδου του αυτοκτόνησε το 2000. Η σύζυγός του Μαρία Α. Ντελγάδο πέθανε το 1998. Δεν απέκτησε παιδιά.
Θέατρο σκιών

Το θέατρο σκιών είναι ένα από τα αρχαιότερα είδη θεατρικού θεάματος.
Το θέατρο σκιών παίζεται κυρίως με ημιδιαφανείς ζωγραφισμένες εικόνες συνήθως πάνω σε ταπερ αλλά και σε δέρμα και σε άλλα ημιδιάφανα υλικά, τις λεγόμενες φιγούρες. Ο καραγκιοζοπαίχτης χειρίζεται τις φιγούρες μπροστά από μία άσπρη οθόνη, συνήθως ένα τεντωμένο άσπρο σεντόνι (μπερντές), που φωτίζεται από πίσω. Έτσι ο θεατής ξεχωρίζει εύκολα τα περιγράμματα των εικόνων ή ανάλογα την κατασκευή τους ξεχωρίζει και τα χρώματα.
Για την διαχείριση των φιγούρων χρειάζεται ειδικές λαβίδες που είναι επάνω σε καίρια σημεία και προσφέρουν την αίσθηση της ευλυγισίας και της ζωντάνιας. Πολλές φορές η παράσταση συνοδεύεται από μουσικά από ζωντανή ορχήστρα για να γίνει πιο ωραία.
Αβάτσινσκι

Το Αβάτσινσκι (ρωσικά: Ава́чинская со́пка) είναι ενεργό ηφαίστειο στην χερσόνησο Καμτσάτκα. Το ηφαίστειο βρίσκεται 25 χιλιόμετρα βορειανατολικά από την πόλη Πετροπάβλοφσκ Καμτσάτσκι, την μεγαλύτερη της Καμτσάτκας. Είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της περιοχής, με την πιο πρόσφατη έκρηξη να έλαβε χώρα το 2001. Εξαιτίας των ισχυρών του εκρήξεων και της εγγύτητάς του κοντά σε μεγάλο αστικό κέντρο, το Αβάτσινσκι μαζί με το γειτονικό Κοριάκσκι αναγνωρίζονται ως ηφαίστεια δεκαετίας.

Γεωγραφία

Το Αβάτσινσκι ανήκει στην ομάδα ηφαίστειων της Καμτσάτκας. Αυτά τα ηφαίστεια είναι το αποτέλεσμα της καταβύθισης της πλάκας του Ειρηνικού κάτω από την Ευρασιατική τεκτονική πλάκα. To Αβάτσινσκι αποτελείται από μια καλντέρα που δημιουργήθηκε κατά το Πλειστόκαινο μέσα στην οποία δημιουργήθηκε το Αβάτσινσκι, ύψους 2.741 μέτρων, και ο παρασιτικός κώνος Κοζέλσκι, οποίος βρίσκεται στις πλαγιές του κύριου κώνου. Το Κοζέλσκι έχει ύψος 2.189 μέτρα. Η καλντέρα δημιουργήθηκε πριν από 30.000 με 40.000 χρόνια, όταν μια μεγάλη κατολίσθηση κάλυψε 500 τετραγωνικά χιλιόμετρα νότια του Πετροπάβλοφσκ. Μέσα στην καλντέρα άρχισε να αναπτύσεται πριν 18.000 χρόνια ο κώνος του Αβάτσινσκι. Το Αβάτσινσκι λόγω αυτής της διαμόρφωσης μοιάζει πολύ με το ηφαιστειακό οικοδόμημα Βεζούβιος-Σόμμα στην Ιταλία, και γι αυτό το λόγο το παλιότερο τμήμα του ηφαιστείου αποκαλείται και Αβάτσινσκι Σόμμα.

Ηφαιστειακή δραστηριότητα

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο Αβάτσινσκι χωρίζεται σε δύο περιόδους μια που άρχισε πριν 18.000 χρόνια και μια που άρχισε πριν 7.250 χρόνια περίπου. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα την περίοδο 7.250 με 3.500 χρόνια ήταν εκρηκτική και περιλάμβανε την παραγωγή κίσσηρη και πυροκλαστικές ροές. Αυτή η ηφαιστειακή δραστηριότητα θεωρείται ότι σχημάτισε μια σειρά από ηφαιστειακούς δόμους μέσα στην καλντέρα, όπως συμβαίνει σήμερα στο Σιβελούτς. Η τέφρα από τις εκρήξεις έφτασε σε απόσταση 200 με 400 χιλιομέτρων. Πριν 3.500 χρόνια άρχισε η ανάπτυξη του Νέου Κώνου. Η αρχή αυτή συνοδεύτηκε από μια ισχυρή έκρηξη γνωστή ως AV₁. Η έκρηξη αυτή είχε ισχύ στην κλίμακα VEI 5 και είχε ως αποτέλεσμα την παραγωγή 4 κυβικών χιλιομέτρων ανδεσιτικής-βασαλτικής τέφρας.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στον νέο κώνο περιλαμβάνει συχνές εκρήξεις, οι οποίες παράγουν πυροκλαστικές ροές και λαχάρ, τα οποία κινούνται νοτιοδυτικά της καλντέρας. Πιο πρόσφατα έχουν παρατηρηθεί μικρές ροές λάβας. Υπάρχουν τουλάχιστον 16 εκρήξεις έλαβαν χώρα κατά την καταγεγραμμένη ιστορία του Αβάτσινσκι. Η έκρηξη που έλαβε χώρα το 1779 παρατηρήθηκε από τον Τζον Λεντγιάρντ, ο οποίος ήταν μέλος της τελευταίας αποστολής του Κουκ. Η έκρηξη του 1945 είχε ισχύ 4 στην κλίμακα VEI και είναι η πιο πρόσφατη ισχυρή έκρηξη του ηφαιστείου. Από τότε το ηφαίστειο εξεράγει το 1991 και το 2001.
Σύμβαση της Χαλέπας

Η Σύμβαση της Χαλέπας, (ή και Χάρτης της Χαλέπας) είναι μία ιστορική συμφωνία μεταξύ της Οθωμανικής κυβέρνησης και της Επαναστατικής Συνέλευσης των Κρητών που συνομολογήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1878, στην ομώνυμη συνοικία των Χανίων της Κρήτης, απ΄ όπου έλαβε και την ονομασία της.
Η Σύμβαση αυτή υπήρξε προϊόν της διεθνούς  Συνθήκης του Βερολίνου που συνομολογήθηκε τρεις μήνες πριν, στις 13 Ιουλίου του 1878 στο Βερολίνο μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Ρωσίας, Ιταλίας αφενός, και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφετέρου,  κατά την οποία η τελευταία υποχρεώνονταν να εισάγει «διοικητικές μεταρρυθμίσεις» σε όσες επαρχίες της Ευρωπαϊκής Τουρκίας υπήρχε ισχυρό χριστιανικό στοιχείο.

Συμβαλλόμενοι

Τη σύμβαση αυτή προσυπόγραψαν εκ μέρους του Σουλτάνου οι παραπάνω αναφερόμενοι εκπρόσωποί του, εκ μέρους δε της Επαναστατικής Συνέλευσης η  ενδεκαμελής Επαναστατική Επιτροπή που τη συγκροτούσαν οι: Αντώνιος Μιχελιδάκης, (πρόεδρος της επιτροπής), Γρηγ. Παπαδοπετράκης, Κ. Βολουδάκης, Κ. Μητσοτάκης, Ι. Σφακιανάκης, Χαρ. Ασκούτσης, Στυλ. Σταυρούδης, Αντ. Σήφακας, Κυρ. Χατζηδάκης, Α. Μενεγίδης και Ζ. Θειακάκης,.

Παρατηρήσεις

Η Σύμβαση της Χαλέπας είχε μεγάλη ιστορική σημασία αφού με την συνομολόγησή της η Κρήτη γινόταν πλέον αυτόνομη πολιτεία.

Η Σύμβαση αυτή αν και τερμάτιζε όλα τα επαναστατικά κινήματα που είχαν εκδηλωθεί από το 1868 και νεότερα και ειδικά της περιόδου 1875-1878, δεν τηρήθηκε απόλυτα με συνέπεια ν΄ ακολουθήσουν νεότερες εξεγέρσεις, ειδικότερα μετά το 1889 όπου και ανεστάλη, με συνέπεια να ξεσπάσει η Κρητική Επανάσταση (1895-1898)  που είχε ως επακόλουθο αφενός τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και αφετέρου την οριστική επίλυση της αυτονομίας της Κρήτης και την ίδρυση της Κρητικής Πολιτείας (1898).
 
Τελικά η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα έγινε πραγματικότητα πολύ αργότερα, στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο με επίσημη τελετή της έπαρσης της ελληνικής σημαίας παρουσία του Βασιλέως Κωνσταντίνου του Α΄ και του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ε. Βενιζέλου.
Αφρικανικός χαμαιλέοντας

Γεωγραφική κατανομή

Απαντάται στο Σαχέλ (από το Μάλι μέχρι τη Μαυριτανία και στο Σουδάν), μέχρι βόρεια την κοιλάδα του Νείλου. Το είδος εντοπίζεται και στον νομό Μεσσηνίας, όπου θεωρείται ότι έχει προέλθει από αρχαία εισαγωγή.
Το Κόσμημα των Εφτά Αστεριών

Yπόθεση

Ένας πάμπλουτος αιγυπτιολόγος, ο Άβελ Τρελόνυ, βρίσκεται τραυματισμένος μέσα στο σπίτι του, μπροστά στο χρηματοκιβώτιό του. Έχει περιέλθει σε κατάσταση καταληψίας και κανείς δεν ξέρει ποιος και γιατί προσπάθησε να τον δολοφονήσει. Η κόρη του Μαργαρίτα καλεί σε βοήθεια ένα νεαρό δικηγόρο με τον οποίο είχε μια πρόσφατη γνωριμία. Έτσι ξεκινάει ένα συναρπαστικό ταξίδι στη χώρα του Νείλου, που αναζητεί και παρουσιάζει τις μεταφυσικές αρχαίες δοξασίες και πρακτικές των Αιγυπτίων Φαραώ και του Ιερατείου για την απόκτηση της αθανασίας, οι οποίες είχαν συναρπάσει τους λογίους της Βικτωριανής Αγγλίας.
Στην δεκαετία του 1970, η νουβέλα έγινε βάση για την ταινία Blood from the Mummy's Tomb. Σε μια άλλη κινηματογραφική μεταφορά, The Awakening, πρωταγωνιστούσαν οι Τσάρλτον Χέστον και Στέφανι Ζίμπαλιστ.
Θεόδωρος Μήτρας

Σπουδές και πολιτική καριέρα

Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κατερίνης.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ και εξελέγη βουλευτής. Υπηρέτησε για την περίοδο 1993-1996. Το Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.
Τζέιμς Π. Μάλορυ

Ζωή και έργο

Ο Μάλορυ γεννήθηκε το 1945 στο Μπέλφαστ και πήρε πτυχίο ιστορίας από το Κολέγιο Occidental της Καλιφόρνια το 1967. Στη συνέχεια υπηρέτησε επί τριετία στον αμερικανικό στρατό ως λοχίας της στρατιωτικής αστυνομίας. Πήρε διδακτορικό στις ινδοευρωπαϊκές σπουδές από το UCLA το 1975. Η μετέπειτα σταδιοδρομία του ήταν στο Πανεπιστήμιο Κουήνς του Μπέλφαστ, από το 1977, φθάνοντας στον βαθμό του Καθηγητή της Προϊστορικής Αρχαιολογίας το 1998.
Η έρευνα του Μάλορυ εστιάσθηκε στην Ευρώπη της νεολιθικής περιόδου και της Εποχής του Ορείχαλκου, στο πρόβλημα της αρχικής κοιτίδας των Πρωτο-ινδοευρωπαίων (ήταν το θέμα και της διδακτορικής διατριβής του), και στην αρχαιολογία της Ιρλανδίας. Προτιμούσε μια διεπιστημονική προσέγγιση αυτών των θεμάτων, συγκρίνοντας φιλολογικές, γλωσσολογικές και αρχαιολογικές ενδείξεις προκειμένου να προσεγγίσει ιστορικά αινίγματα.
Μια συνέπεια της ολοκληρωμένης αυτής προσεγγίσεως ήταν ότι ο Μάλορυ υπήρξε έντονα επικριτικός για τη θεωρία του Κόλιν Ρένφριου, κατά την οποία η κοιτίδα των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών πρέπει να βρισκόταν στην πρώιμη νεολιθική Ανατολία και η εξάπλωσή της συνδέεται με την εξάπλωση της γεωργίας. Το βιβλίο των Μάλορυ και Ντάγκλας Κ. Άνταμς με τίτλο The Oxford Introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European World (Oxford University Press 2006) προσφέρει μία περιεκτική  παρουσίαση της ανακατασκευασμένης Πρωτο-ινδοευρωπαϊκής γλώσσας και εκτιμά το τι μπορεί να μάς πληροφορήσει σχετικά με την κοινωνία που τη μιλούσε.
Φραγκοστάφυλο

Το φραγκοσταφυλο (επιστ. ονομ.: Ribes rubrum ή Ribes nigrum) του γένους (Ribes ― Ριβήσιο) είναι μικρός θυσανώδης θάμνος εύκολης καλλιέργειας, ανθεκτικός στο κρύο, που ευδοκιμεί σε υγρά και δροσερά κλίματα και σε όλα τα εδάφη εκτός των πολύ υγρών.

Συγκομιδή και χρήση

Η συγκομιδή τους γίνεται βαθμιαία Ιούλιο-Αύγουστο, αφού πάρουν το χρώμα τους, που ανάλογα την ποικιλία μπορεί να είναι: πρασινωποί, κίτρινοι, κοκκινωποί ή μαύροι (ποικιλία nigra) χωρίς κουκούτσι και χνούδι. Έχουν γλυκειά υπόξινη πολύ ευχάριστη γεύση και καταναλώνονται φρέσκοι ή χρησιμοποιούνται σε τούρτες, μαρμελάδες, αλλά και χυμούς φρούτων. Το συγκεκριμένο φρούτο μπορεί να γίνει ζελέ πλούσιο σε πηκτίνη που η περιεκτικότητά του σε βιταμίνη C είναι σχεδόν ίση με εκείνη των πορτοκαλιών.

Διάκριση

Το φραγκοστάφυλο δεν πρέπει να συγχέεται με το λαγοκέρασο (Ribes uva-crispa συν. Ribes grossularia), που είναι διαφορετικό είδος, περισσότερο μεγαλόκαρπο.
Μάχη των Βρυσακίων

Η εξέλιξη των γεγονότων

Ο Βρυώνης, ερχόμενος στην Χαλκίδα, είχε πληροφορηθεί ότι οι επαναστάτες Έλληνες είχαν καταστραφεί σε δύο μάχες έξω από την Χαλκίδα από τον Σινάν Αγά. Οι Έλληνες όμως, μετά την ήττα τους προσκάλεσαν τον καπετάνιο της Εύβοιας Αγγελή, ο οποίος έλαβε την αρχηγία των Ελλήνων επαναστατών της Εύβοιας. Συνεργάτη του πήρε τον Θηβαίο Κότσο. Σχημάτισε στρατόπεδο στην παραλία της Εύβοιας, στα Βρυσάκια. Στην θέση αυτή ήρθε ο Βρυώνης με τον στρατό του να περάσει έχοντας μαζί του και τους Οθωμανούς από την Χαλκίδα. Επιτέθηκε στα οχυρώματα των Ελλήνων με απαραδειγμάτιστη ορμή, αλλά ο αρχηγός Αγγελής τους απέκρουσε κατά κράτος, βοηθούμενος και από το πλοίο του Αλέξανδρου Κριεζή που είχε αράξει στην παραλία και κανονιοβολούσε τους εχθρούς.
Στην Χαλκίδα είχε έρθει και ο Ομέρ Βέης Καρύστιος, ο οποίος στην επαρχία της Καρύστου είχε καταστρέψει τους επαναστάτες και πυρπόλησε και την Κούμη. Ο Βρυώνης και ο Καρύστιος έμαθαν από μερικούς Τούρκους που είχαν διασπάσει την πολιορκία της Ακρόπολης, ότι στην Αθήνα είχαν τελειώσει οι τροφές, και κινδύνευαν. Αμέσως λοιπόν ο Βρυώνης και ο Καρύστιος έτρεξαν στην Αθήνα και έλυσαν την πολιορκία. Ο Βρυώνης έμεινε στην Αττική καταστρέφοντας τα πάντα, ενώ ο Ομέρ Βέης με τετρακόσιους Καρυστινούς επέστρεψε στην Χαλκίδα.
Αμυθαονίδες

Στην ελληνική μυθολογία οι Αμυθαονίδες ήταν το γένος που καταγόταν από τον Αμυθάονα και τους γιους του, Μελάμποδα και Βίαντα, που κατέφυγαν στην αργολική πεδιάδα και ίδρυσαν κατά μία εκδοχή τα βασίλεια του Άργους και των Μυκηνών.
Οι Αμυθαονίδες γνώριζαν τη μαντική τέχνη και θαυμάζονταν για την ευφυία τους. Απόγονός τους ήταν και ο γνωστός από τον Τρωικό Πόλεμο μάντης Κάλχας. Ο Ησίοδος (225) γράφει ότι ξεκίνησαν από την Πισάτιδα χώρα και την Τριφυλλία, και έφθασαν στο Άργος, όπου ήρθαν σε επιμιξία με τους απογόνους του Δαναού. Τα δύο βασίλεια που ίδρυσαν είχαν κοινό ιερό το Ηραίον στον μεταξύ τους δρόμο, στο εσωτερικό του οποίου είχαν τοποθετήσει τα ξόανα του Πολυκλείτου.
Με την πάροδο του χρόνου, οι Αμυθαονίδες άρχισαν ανταγωνισμό με τους απογόνους του Περσέως (Περσείδες), ο οποίος εξελίχθηκε λίγο μετά σε πόλεμο, που είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των δεύτερων. Από τους Αμυθαονίδες του Άργους είναι γνωστότερος ο Αμφιάραος, απόγονος του Μελάμποδα, ενώ στη Σικυώνα περίφημος ήταν ο Άδραστος, απόγονος του Βίαντα.
Τεχνικό Πανεπιστήμιο Αμβούργου - Αρβούργο

Ιστορία

Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Αμβούργου - Αμβούργο δημιουργήθηκε το 1978 με στόχο να προάγει τη δομική αλλαγή της περιοχής. Περί το 1982-83 στο πανεπιστήμιο ξεκίνησε να γίνεται έρευνα. Στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του μαθήματα παραδίδονταν σε μπυραρίες ή ταβέρνες, αλλά παράλληλα άρχισαν να χτίζονται νέα κτίρια. Ένα από αυτά είναι το Audimax (αμφιθέατρο), στο οποίο χωράνε γύρω στους 700 φοιτητές.
Το 1998 δημιουργήθηκε μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου το «Βόρειο Ινστιτούτο Τεχνολογίας» (Northern Institute of Technology NIT), στο οποίο προς το παρόν φοιτούν 70 φοιτητές από 42 χώρες. Αυτοί οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα παράλληλα με τις σπουδές τους στο TUHH, να αποκτήσουν ένα πτυχίο MBA. Το TUHH είναι ένα αρκετά διεθνές πανεπιστήμιο. Το καλοκαιρινό εξάμηνο του 2004, το 28% των φοιτητών κατάγονταν από χώρα εκτός Γερμανίας.

Μεταπτυχιακές σπουδές

Οι διπλωματικές σπουδές στο πανεπιστήμιο αυτή τη στιγμή αναμορφώνονται σύμφωνα με τη συμφωνία της Μπολόνια. Οι σπουδές τακτοποιούνται σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς Πόντων (European Credit Transfer System ECTS). Επίσης η κατάληξη των σπουδών θα είναι στο μέλλον, όπως είναι και στο παρόν σε αρκετές περιπτώσεις, το πτυχίο Μάστερ.

Επιθέσεις 11ης Σεπτεμβρίου 2001

Από το Φθινόπωρο του 2001 το πανεπιστήμιο έχει «συνδεθεί» με τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο πιο γνωστός αντιπρόσωπος του κελιού του Αμβούργου είναι ο Μοχάμεντ Άτα, ο οποίος σπούδασε από το 1993 μέχρι το 1999  Μηχανικός Χωροταξίας (Stadtplanung) στο πανεπιστήμιο.
Γερμανική λογοτεχνία

Πρώιμος μεσαίωνας (750-1100)

Η λογοτεχνία στον πρώιμο μεσαίωνα υπήρχε μόνο προφορική και για αυτόν τον λόγο έχει χαθεί εντελώς. Το να καταγράφει κανείς γνώσεις σήμαινε πάντα μία μεταφορά στα λατινικά και κέντρα πνευματικά εκείνη την εποχή ήταν μόνο τα μοναστήρια.
Τα αρχαιότερα γερμανικά δείγματα γραφής προέρχονται από τον 8ο αιώνα και οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στις ιεραποστολές εκχριστιανισμού που διαδίδονταν στην Ευρώπη. Γύρω στο 830 καταγράφηκε σε περγαμηνή η Ωδή του Χίλντεμπραντ, ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα γερμανικά κείμενα. Περί το 1000 μ.Χ έγινε η πρώτη μετάφραση στα αρχαία γερμανικά κειμένων από την αρχαιότητα.
Έτσι στον 11ο αιώνα δημιουργούνται θρησκευτικά κυρίως κείμενα αλλά και ιστορίες με θρύλους όπως το Άνολιντ(Annolied,1077). Αλλά ακόμη η λογοτεχνία είναι αποκλειστικά θέμα μοναστηριών και του υψηλού κλήρου. Ο απλός λαός δεν είχε καμία πρόσβαση σε λογοτεχνικά κείμενα.

Μεσαίωνας (1100-1250)

Στα μέσα του 12ου αιώνα συνέβη μία σημαντική αλλαγή. Τα θέματα και οι μορφές της λογοτεχνίας έγιναν πιο ποικίλα και η καταγραφή περιλάμβανε από δω και πέρα και υλικό που μέχρι τότε θεωρούνταν ως ανάξιο καταγραφής, όπως προφορικές αφηγήσεις.
Τότε άρχισε να κερδίζει έδαφος και η ιστορική ποίηση. Το πιο σημαντικό έργο, Τα χρονικά του αυτοκράτορα(Kaiserchronik) με περίπου 17.000 στίχους, αφηγείται με επεισόδια την ιστορία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από την ίδρυση της Ρώμης και την παρακμή της ως τον Γερμανό αυτοκράτορα Κονραντ Γ΄.
Το Τραγούδι του Ρολάνδου(Rolandslied) αφηγείται τις μάχες του Καρλομάγνου ενάντια στους Σαρακηνούς και τον θάνατο του Ρολάνδου από προδοσία. Με τον Ρολάνδο ξεκίνησε η γαλλική επιρροή στην μεσαιωνική γερμανική λογοτεχνία.
Στις δεκαετίες μετά το 1150 σημειώθηκε άνθηση στη μεσαιωνική λογοτεχνία. Στις φεουδαρχικές αυλές ηγεμόνων αναπτύχθηκε ένα νέο εκλεπτυσμένο είδος λογοτεχνίας, η αυλική λογοτεχνία
Σοχά Αλί Χαν Χέμου

Βιογραφία

Η Σοχά είναι η νεώτερη κόρη της ηθοποιού Σαρμίλα Ταγκόρ και του Μανσούρ Αλί Χαν Πατάουντι, του 9ου Ναβάμπ του Πατάουντι. Τόσο ο πατέρας της όσο και ο πατρικός παππούς, ο Ιφφιχάρ Αλί Χαν Πατάουντι, είναι πρώην αρχηγοί της ινδικής ομάδας κρίκετ. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Σάιφ Αλί Χαν είναι επίσης ηθοποιός του Μπόλυγουντ και η μεγαλύτερη αδελφή της, Σαμπά Αλί Χαν, είναι σχεδιάστρια κοσμημάτων.
Η Σοχά παρακολούθησε τη Βρετανική Σχολή του Νέου Δελχί και σπούδασε σύγχρονη ιστορία στο Κολλέγιο Μπάλλιολ της Οξφόρδης και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις από τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου.
Η Σοχά έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία Dil Maange More του Μπόλυγουντ (2004). Συμμετείχε στην βεγγαλόγλωσση ταινία Antar Mahal (2005) και Rang De Basanti (2006). Εμφανίστηκε στην ταινία Khoya Khoya Chand και στην ταινία 99 του 2009. Η επόμενη ταινία της ήταν η Tum Mile εναντίον του Εμράαν Χάσμι.
Η Σοχά ήταν οικοδεσπότρια στο τηλεπαιχνίδι Godrej Khelo Jeeto Jiyo. Εμφανίστηκε επίσης στη ταινία Mr Joe B. Carvalho.
Η Χαν και η ηθοποιός Κουνάλ Χέμου αρραβωνιάστηκαν τον Ιούλιο του 2014 στο Παρίσι και παντρεύτηκε στη Βομβάη στις 25 Ιανουαρίου 2015.
Η Σοχά Αλί Χαν ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος με τον σύζυγό της, τον Χέμου τον Απρίλιο του 2017 και γέννησαν μια κόρη στις 29 Σεπτεμβρίου 2017. Στις 30 Ιανουαρίου 2017, η Χαν ανακοίνωσε το βιβλίο της, Οι Κίνδυνοι του το Να Είσαι Μετρίως Διάσημη, που θα περιέχει μια συλλογή χιουμοριστικών ανέκδοτων σχετικά με τη ζωή της ως βασιλική πριγκίπισσα. Το βιβλίο θα εκδοθεί από την Penguin India και πρόκειται να κυκλοφορήσει αργότερα το 2017.
Τόμας Χέρεν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στο Ντίνσλαγκεν (Dinslaken). Από το 1980 έως το 1987 ο Thomas Hoeren σπούδασε Θεολογία και Νομικά στο Μίνστερ (Münster, Westfallen), στο Τύμπινγκεν και στο Λονδίνο. Το 1986 απέκτησε το βαθμό του εκκλησιαστικού προλύτη στην Θεολογία και το 1987 πέρασε τις πρώτες κρατικές εξετάσεις στη Νομική. Το 1989 έκανε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Μίνστερ (Westfälischen Wilhelms-Universität Münster) με θέμα Εκχώρηση Λογισμικού ως αντικείμενο αγοράς. Το 1991 έδωσε τις δεύτερες κρατικές εξετάσεις της Νομικής. Μετά από την υφηγεσία του το 1994, που πραγματοποιήθηκε επίσης στο Μίνστερ με θέμα την αυτοδιαχείριση στο Τραπεζικό και Ασφαλιστικό Δίκαιο, έγινε ο Hoeren το 1995 καθηγητής πανεπιστημίου στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Χάινριχ- Χάινε (Heinrich-Heine-Universität) στο Ντίσελντορφ, στο οποίο ανέλαβε την διδασκαλία του Αστικού Δικαίου και του Διεθνούς Εμπορικού Δικαίου.
Από τον Απρίλιο του 1996 ο Hoeren είναι δικαστής στο Εφετείο του Ντίσελντορφ (OLG Düsseldorf). Το 1997 απέκτησε έδρα σε σχέση με το Δίκαιο της Πληροφόρησης (μέσω Ίντερνετ) και στη Νομική Επιστήμη των Υπολογιστών στη νομική σχολή του Μίνστερ (Westfälischen Wilhelms-Universität in Münster) και δραστηριοποιήθηκε ως ερευνητής στο εκεί τμήμα European Research Center for Information Systems. Κατέχει την άδεια διδασκαλίας στο Αστικό Δίκαιο, Εμπορικό Δίκαιο, Πολιτική Δικονομία και στην Νομική Επιστήμη των Υπολογιστών.
Μέχρι το 1997 ο Hoeren ήταν νομικός σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής/DG XIII στο Legal Advisory Board on Information Technology, μέλος της Task Force Group on Intellectual Property της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Είναι μέλος του επιστημονικού γνωμοδοτικού συμβουλίου της DENIC και μέλος της Επιτροπής του Research Center for Information Law του Πανεπιστημίου Σαιν Γκάλεν (Universität St. Gallen).
Από τον Ιούνιο του 2000 εργάζεται ο Hoeren στην World Intellectual Property Organization ως Domain Name Panelist. Είναι επίσης από το 2004 μέλος (Research Fellow) στο Oxford Internet Institut/Balliol College, μέλος της Τεχνικής Επιτροπής Επικοινωνιών της Γερμανικής Επιτροπής της UNESCO, μέλος της ομάδας εργασίας „Καινούρια Μέσα Ενημέρωσης“ της Πανεπιστημιακής Διάσκεψης Πρυτάνεων και μέλος της Τεχνικής Επιτροπής για Δίκαιο Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Δημοσίευση Νόμων της Γερμανικής Ένωσης Προστασίας της Εμπορίας und Πνευματικής Ιδιοκτησίας.
Ο Hoeren είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, διαμένει στο Στάινφουρτ (Steinfurt).
Γιάννης Χρυσοστόμου

Αγωνιστική σταδιοδρομία

Ο Χρυσοστόμου ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1961 από το εφηβικό τμήμα του Αιγάλεω και την περίοδο 1967-68 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική με την ανδρική ομάδα.
Αγωνίζονταν στη θέση του ακραίου επιθετικού. Διέθετε ιδιαίτερη ικανότητα στις ντρίπλες, καθώς ήταν λεπτοκαμωμένος, ταχύς και ευλύγιστος, ενώ αναδείχθηκε σε έναν σημαντικό σκόρερ.
Έως και τη σεζόν 1975-76, που μετεγγράθηκε στον Αχαρναϊκό, είχε συμπληρώσει 9 συνεχή έτη στην ομάδα, παίρνοντας μέρος σε 167 αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής (σημειώνοντας παράλληλα και 26 τέρματα), ενώ την τελευταία του χρονιά έπαιξε και στη Β΄Εθνική. Την εποχή της μεγάλης ακμής του, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, είχε συγκεντρώσει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ.
Την επόμενη τριετία ήταν στέλεχος της ομάδας του Μενιδίου, την οποία βοήθησε να ανέβει στη Β΄ Εθνική, ενώ το καλοκαίρι του 1979 τερμάτισε την καριέρα του και έκτοτε αφοσοιώθηκε στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις.

Προσωπική ζωή

Ασκεί το επάγγελμα του χρυσοχόου στο Αιγάλεω, είναι παντρεμένος (έχει δυο κόρες), ενώ τυγχάνει βασικό μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων της ομάδας.
Νικόλας Άσιμος (δισκογραφία)

Ο Νικόλας Άσιμος (1949-1988) ήταν Έλληνας ροκ μουσικός, τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός.

Νικόλας Άσιμος: Μια παράσταση

Ζωντανή ηχογράφηση στο Rodeo Club (26/02/1986). Κυκλοφόρησε στις 7/3/2009 από τη ΛΥΡΑ.
Νόρα Αναγνωστάκη

Βιογραφία

Η Νόρα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και μεγάλωσε στη Μαγκουφάνα (σημερινή Πεύκη), έχοντας καταγωγή από την Κρήτη και τη Μικρά Ασία. Σπούδασε νομικά, όμως δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα αυτό. Παντρεύτηκε με τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη το 1956, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Ανέστη. Το 1957 μετακόμισαν οικογενειακά στη Θεσσαλονίκη. Το 1978 η οικογένεια μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα, λόγω της καταστροφής του ακτινολογικού εργαστηρίου του Μανόλη Αναγνωστάκη από σεισμούς, και έκτοτε διέμεναν στην Πεύκη. Έχοντας χάσει τον σύζυγό της το 2005, η ίδια απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 2013, στην Αθήνα.

Σταδιοδρομία

Το 1959 έδρασε ως άμεσος και βασικός συνεργάτης του ποιητή συζύγου της, στο περιοδικό «Κριτική» που αυτός εξέδιδε, αναλαμβάνοντας την επιμέλεια, τη μετάφραση και τις διορθώσεις κειμένων. Τότε ξεκίνησε και τη συγγραφή δικών της δοκιμιακών κειμένων για το περιοδικό, ενώ κατά καιρούς συνεργάστηκε και με τα περιοδικά «Ενδοχώρα», «Νέα Πορεία» και «Χρονικό». Το 1970, κατά τη Δικτατορία, συμμετείχε στην έκδοση «Δεκαοκτώ κείμενα». Την ίδια χρονιά άνοιξε, με ομάδα συνεργατών, το βιβλιοπωλείο «Βιβλιοθήκη» στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Έργο - βραβεύσεις

Το κριτικό έργο της Νόρας Αναγνωστάκη χαρακτηρίζεται από υψηλή θεωρητική κατάρτιση. Ακολούθησε τα νεότερα λογοτεχνικά ρεύματα της δεκαετίας του 1950, το γαλλικό «Νέο Μυθιστόρημα» και άσκησε πρωτότυπη και διεισδυτική κριτική σε προπολεμικούς και μεταπολεμικούς Έλληνες δημιουργούς όπως η Ελένη Βακαλό, ο Κλείτος Κύρου, ο Δ.Π. Παπαδίτσας, ο Μίλτος Σαχτούρης, ο Γιώργος Σεφέρης, κ.ά.
Για το συνολικό της έργο τιμήθηκε το 1996 με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.