google/wiki40b huggingface dataset:
Συμφραστικός πίνακας

Συμφραστικός πίνακας λέξεων είναι ένας αλφαβητικά οργανωμένος κατάλογος των σημαντικότερων λέξεων ή φράσεων ενός βιβλίου ή ολόκληρου του σώματος ενός γραπτού έργου. Τα λήμματα, τα οποία συνήθως περιλαμβάνουν όλους τους παραδειγματικούς τους τύπους (λημματοποίηση) συνοδεύονται από τα άμεσα συμφραζόμενά τους, έκτασης συνήθως ενός στίχου ή και ολόκληρης πρότασης, καθώς και τις αντίστοιχες παραπομπές. Πριν από την ψηφιακή εποχή μόνο για έργα πολύ μεγάλης σπουδαιότητας δημιουργήθηκαν συμφραστικοί πίνακες λόγω του απαιτούμενου χρόνου, του κόστους και της δυσκολίας που απαιτεί η δημιουργία τους. Ο πρώτος στην ιστορία συμφραστικός πίνακας δημιουργήθηκε για τη Βουλγάτα, τη λατινική μετάφραση της Αγίας Γραφής από τον Hugh of St Cher (1200 – 1263), ο οποίος επιστράτευσε 500 μοναχούς για να τον βοηθήσουν στο έργο του. Σήμερα οι συμφραστικοί πίνακες δημιουργούνται ηλεκτρονικά και υπηρετούν μια ολόκληρη σειρά από διαφορετικούς σκοπούς των επιστημών, κυρίως της γλωσσολογίας και της φιλολογίας.

Αποκατάσταση Κειμένων

Οι ΣΠ αποτελούν αναντικατάστατο εργαλείο των φιλολόγων για την αποκατάσταση, την ανάλυση και τη μελέτη της μικροδομής και της μακροδομής των κειμένων. Χειροποίητοι ΣΠ δημιουργήθηκαν για τη συστηματική μελέ­τη των Γραφών και για τα έργα όλων των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

Συμφραστικοί Πίνακες Λέξεων για τη νεοελληνική γραμματεία

Ελάχιστοι είναι ακόμη οι Συμφραστικοί Πίνακες Λέξεων για τη νεοελληνική γραμματεία. Το πρώτο ηλεκτρονικό με ελληνική τεχνογνωσία σχετικό έργο στη χώρα μας, υπήρξε το Λεξιλόγιο του Μακρυγιάννη των Ι. Ν. Καζάζη, Ν. Κυριαζίδη και J. Brehier,  Επρόκειτο για έναν πίνακα λέ­ξεων (index verborum) με τις παραπομπές τους. Η ίδια ομάδα εκπόνησε και Τα ελληνικά του Μακρυγιάννη  Εκδόθηκαν επίσης "Η θυσία του Αβραάμ στον Υπολογιστή: Λεξιλογικοί πίνακες και υφολογικά σχόλια  και "Του κύκλου τα γυρίσματα: Ο Ερωτόκριτος σε ηλεκτρονική ανάλυση". Ας αναφερθεί ακόμη το επίσης ηλεκτρονικό έργο των Roderick Beaton, James Kelly και Τίνας Λεντάρη, Πίνακες Συμ­φραζομένων του “Διγενή Ακρίτα” Το Κέντρο Ελληνικής γλώσσας παρουσίασε σε ηλεκτρονική μορφή το ΣΠ του έργου του Γιώργου Σεφέρη ενώ ακολούθησαν και ΣΠ για τον Μανόλη Αναγνωστάκη, τον Κώστα Βάρναλη, τον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον Ανδρέα Κάλβο, τον Κώστα Καρυωτάκη και τον Μίλτο Σαχτούρη.
Το χαμένο νησί

Η υπόθεση του μυθιστορήματος

Κάπου στο Αιγαίο γίνεται ένα ναυάγιο, από το οποίο σώζεται μόνο ο δεύτερος πλοίαρχος, ο Γερόλυμος Αβάρατος. Τον φροντίζουν σε ένα νησί ο Αντώνης με την κόρη του Ελένη. Μαζί της ο ναυαγός αναπτύσσει μια σκοτεινή ερωτική σχέση. Καθώς τα διάφορα εγκλήματα τα οποία σχετίζονται με τις συνθήκες του ναυαγίου αποκαλύπτονται και δυναμώνει το ερωτικό πάθος του για την Ελένη, αρχίζει σταδιακά και το φυσικό περιβάλλον να αλλάζει. Έτσι, θυελλώδεις άνεμοι αποκόβουν το νησί. Η θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει σε υψηλά για την περίοδο επίπεδα, η βλάστηση κι αυτή με τη σειρά της αλλάζει κι ο ήρωας παρασύρεται σε ένα νέο ερωτικό παραλήρημα με μια άλλη γυναίκα. Το νησί από αιγαιοπελαγίτικο μετατρέπεται σε τροπικό. Έχει γίνει ένα πλωτό νησί και ταξιδεύει στις θάλασσες του Ειρηνικού, κι από Τήλος γίνεται Ταϊλί, όπως θα επιβεβαιώσει και μια γαλλική επιστημονική αποστολή.

Παρατηρήσεις

Το Χαμένο νησί δεν είναι άσχετο με το όλο λογοτεχνικό κλίμα της Κατοχικής περιόδου που αναδεικνύει σε μοτίβο τον συμβολισμό του νησιού ως τόπου φυγής. Σύμφωνα με τον κριτικό και ιστορικό της λογοτεχνίας Απόστολο Σαχίνη δεν θα μπορούσε να καταταχτεί το συγκεκριμένο έργο σε καμία από τις μορφές του μυθιστορήματος περιπέτειας. Εδώ ο Καραγάτσης συγκεντρώνει πολλά από τα γνώριμα χαρακτηριστικά της πεζογραφίας του: εικόνες φυσικού τοπίου, έξαρση του ερωτικού και σεξουαλικού στοιχείου, αναπαράσταση φρικιαστικών στιγμών. Πρόκειται για μια νουβέλα η οποία ανήκει στο χώρο του φανταστικού μια και αναφέρεται σε ένα γεγονός εξωπραγματικό, όπως είναι το ταξίδι ενός νησιού. Πρόκειται για μια φανταστική τοπιογραφία. Όμως η σύνθεση των χαρακτήρων της προσδίδει χαρακτήρα ηθογραφικού ρεαλισμού. Πιο συγκεκριμένα αποτυπώνει την τυπική εικόνα ενός ελληνικού νησιού: άντρες ταξιδευτές και απόντες, γυναίκες μόνες και δέσμιες της απομόνωσής τους. Από όλο αυτό το σκηνικό τοποθετεί ως εξαιρέσεις δύο γυναίκες, την Ελένη και την τυφλή γριά Χουχού. Η πρώτη αρνείται να παντρευτεί και η δεύτερη κατακρίνει την υποκρισία των ντόπιων, προμαντεύοντας μελλοντικές συμφορές, κάνοντάς την πιο μυστηριακή. Κάθε στοιχείο φυγής προς το άγνωστο υπονομεύεται ακριβώς από το στοιχείο του εγκλεισμού. Ο κεντρικός ήρωας, ο Γερόλυμος, και οι συμπρωταγωνιστές του είναι ακινητοποιημένοι στον ίδιο τόπο. Έτσι ο Καραγάτσης, όπως λέει η Βασιλειάδη, δεν στηρίζεται στην ψυχογραφία των προσώπων, αλλά στην αλλοίωση των φυσικών στοιχείων που τα περιβάλλουν. Αλλοίωση παθολογική κι όχι ειδυλλιακή. Το νησί και οι άνθρωποι που το κατοικούν, μαζί με τον ναυαγό, κινούνται σε α-χρονικές και α-τοπικές διαστάσεις. Αυτή η μυστηριώδης εξαφάνιση του νησιού υπακούει σε ένα Καραγατσικό λογοτεχνικό τόπο: ότι οι ήρωές του είναι θύματα ενός αναπόφευκτου πεπρωμένου. Κάθε τι ξένο, όπως ο Λιάπκιν ή η Μαρίνα Ρεΐζη της Μεγάλης Χίμαιρας, έτσι κι εδώ ο Γερόλυμος, αποβάλλονται από μια άρρωστη κοινωνία ή πάλι αρνούνται να ενταχθούν σ' αυτήν.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1997

Μορφή

Έπειτα από τον αμφιλεγόμενο προκριματικό για τον διαγωνισμό του 1996, η ΕΒΘ εισήγαγε ένα νέο σύστημα για το 1997: οι χώρες με τη χαμηλότερη κατά μέσο όρο βαθμολογία των τελευταίων 4 ετών αποκλείστηκαν από τον διαγωνισμό του 1997, ενώ εκείνες με τις χαμηλότερες βαθμολογίες κατά μέσο όρο των τελευταίων 5 ετών θα αποκλείονταν από τους μελλοντικούς διαγωνισμούς. Έτσι, ο αριθμός των χωρών που ελάμβαναν μέρος κάθε χρόνο θα μειωνόταν στις  25.
Το Ισραήλ δεν έλαβε μέρος, επειδή ο διαγωνισμός έγινε την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος και αντί αυτού επιτράπηκε στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη να συμμετάσχει. Για μία ακόμη φορά το RTÉ επεφύλασσε μία υψηλού επιπέδου παραγωγή, με τη σκηνή να είναι μικρότερη για τους ερμηνευτές σε σύγκριση με τους προηγούμενους διαγωνισμούς. 
Την χρονιά αυτή ακούστηκαν πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής. Η Δανία έστειλε ένα τραγούδι της ραπ, η Κροατία παρουσίασε τη δική της έκδοση των Spice Girls και η Σουηδία έλαβε μέρος με ένα αντρικό συγκρότημα παρόμοιο με εκείνα των μέσων της δεκαετίας του '80. Γενικά, η μουσική ήταν πιο σύγχρονη από τις προηγούμενες φορές και για πρώτη φορά έπειτα από 6 χρόνια κέρδισε ένα τραγούδι σε ανεβασμένο τέμπο (up-tempo). Σε πέντε χώρες εφαρμόστηκε δοκιμαστικά η ψηφοφορία των τηλεθεατών: Αυστρία, Γερμανία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο και Σουηδία. Τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν αρκετά διαφορετικά από εκείνα των χωρών που διέθεταν κριτικές επιτροπές. Η Ισλανδία έλαβε τους 16  από τους συνολικά 18 βαθμούς από αυτές τις 5 χώρες.
Επίσης, για πρώτη φορά στην ιστορία της Eurovision, η βαθμολογία δόθηκε από δύο εκπροσώπους μιας χώρας: ήταν η Γαλλία. Έτσι, τις βαθμολογίες έδωσαν με τη σειρά ο Φρεντερίκ Φερέρ, δημοσιογράφος της τηλεόρασης και η νικήτρια του διαγωνισμού του 1977  Marie Myriam. Ο Ιρλανδός μαέστρος Νόελ Κέλιαν δεν ήταν ο διευθυντής ορχήστρας της διοργανώτριας χώρας αυτήν τη φορά. Μαέστρος ήταν ο Φρανκ Μακνάμαρα.

Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ

Για πρώτη φορά, παρουσιάστηκε από τους οπαδούς της Eurovision το βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ, ένα χιουμοριστικό βραβείο για το χειρότερο κοστούμι. Η ονομασία του βραβείου οφείλεται στη Βελγίδα καλλιτέχνιδα Μπάρμπαρα Ντεξ, η οποία ήρθε στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό του 1993, στον οποίο φορούσε ένα φόρεμα, που είχε σχεδιάσει η ίδια. Η ομάδα House of Eurovision συνέχισε να απονέμει το βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ μέχρι τον διαγωνισμό του 2016, οπότε ένας άλλος ιστοχώρος οπαδών της Eurovision, το songfestival.be, ανέλαβε την παρουσίαση του βραβείου, ξεκινώντας από τον διαγωνισμό του 2017.
Το πρώτο πρόσωπο που κέρδισε το βραβείο ήταν η συμμετοχή της Μάλτας το 1997, η Ντέμπι Σέρι.
Άιτελ Φρειδερίκος Γ΄ του Χοεντσόλερν

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Άιτελ-Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου κυρίου του Άλτμαρκ.
Το 1525 απεβίωσε στην Παβία σε ηλικία 31 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Α΄.
Ληστεία του τρένου στο Δοξαρά

Ξημερώματα της  10ης Απριλίου 1924 ομάδα ληστών λήστεψε στο Δοξαρά, στη Λάρισα, τους επιβάτες τρένου που κατευθυνόταν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Η λεία της ληστείας υπολογίζεται σε 400.000 δραχμές. 
Λόγω του επικείμενου δημοψηφίσματος για την Αβασίλευτη Δημοκρατία υπήρξαν  υπόνοιες ότι σκοπός των δραστών δεν ήταν η ληστεία αλλά η απαγωγή του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπαναστασίου, που επρόκειτο να περάσει λίγο νωρίτερα από το σταθμό του Δοξαρά αλλά το τρένο του καθυστέρησε.

Η ληστεία

Στις 8.30 το βράδυ της 9ης Απριλίου δώδεκα ληστές κατέλαβαν τον σταθμό του Δοξαρά, και αφού φίμωσαν το σταθμάρχη και κατέστρεψαν τη τηλεγραφική μηχανή του σταθμού, διέκοψαν τη σιδηροδρομική συγκοινωνία. 
Στη μια τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου πλησίαζε στο σταθμό το τρένο που είχε ξεκινήσει στις 9.30 το προηγούμενο βράδυ από την Αθήνα με τελικό προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Στο τρένο επέβαιναν μεταξύ άλλων ο υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας Πάζης και ο τέως διοικητής της Μακεδονίας, Ιωάννης Βαλαλάς. Οι ληστές, που ήταν μεταμφιεσμένοι και κρατούσαν τυφέκια Μάνλιχερ, σταμάτησαν το τρένο, κατέβασαν τον οδηγό, και αφαίρεσαν από τους επιβάτες χρήματα και κοσμήματα.

Έρευνες και συλλήψεις

Οι αρχές πίστευαν ότι πίσω από τη ληστεία ήταν ο λήσταρχος Γιαγκούλας και τα αδέρφια Παπαγεωργίου, που συμμετείχαν στη συμμορία του. Την επομένη της ληστείας καταδιωκτικά αποσπάσματα της χωροφυλακής βγήκαν στην περιοχή ενώ έφτασε στη Λάρισα και  ο υπουργός Έννομης Τάξης Θεόδωρος Πάγκαλος.
Η ληστεία στο Δοξαρά πήρε και πολιτική διάσταση καθώς υπήρχαν υπόνοιες ότι σκοπός των ληστών ήταν η απαγωγή του πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Παπαναστασίου. Ειδικότερα στις 12.20 τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου, επρόκειτο να περάσει από το Δοξαρά το τρένο που μετέφερε τον Πρωθυπουργό από το Βόλο στη Θεσσαλονίκη. Ο Παπαναστασίου βρισκόταν στο Βόλο προκειμένου να έρθει σε συνεννόηση με τους καπνεργάτες, που βρισκόταν σε απεργία, όμως καθυστέρησε με αποτέλεσμα να μη βρίσκεται στο Δοξαρά την προαναφερθείσα ώρα. Οι υπόνοιες αυτές ενισχύθηκαν και από τις μαρτυρίες ότι  οι ληστές είχαν ζητήσει  από τους υπαλλήλους του σταθμού στο Δοξαρά τα ονόματα των επιβατών και πληροφορίες για τους επισήμους ανάμεσα στους επιβάτες στο τρένο που σταμάτησαν. Οι υποψίες για σχέδιο απαγωγής του Παπαναστασίου σχετίζονταν με το προγραμματισμένο δημοψήφισμα, της 13ης Απριλίου, για την υιοθέτηση ή όχι της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, που είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις  των βασιλοφρόνων. Εντωμεταξύ ο Θεόδωρος Πάγκαλος υποστήριξε ότι στόχος των ληστών ήταν ο ίδιος και όχι ο Παπαναστασίου καθώς επρόκειτο να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη με το εν λόγω τρένο αλλά ακύρωσε το ταξίδι του τη τελευταία στιγμή.
Μετά το δημοψήφισμα η αστυνομία συνέλαβε τέσσερις από τους ληστές που καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι επιβάτες του τρένου αποζημιώθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση όχι όμως εξίσου: οι ξένοι επιβάτες αποζημιώθηκαν πλήρως ενώ οι Έλληνες κατά το ήμισυ.
Γουλιέλμος Γ΄ της Προβηγκίας

Βιογραφία

Ο Γουλιέλμος Γ΄ ήταν γιος του Ρότμπολντ Β΄ της Προβηγκίας κόμη & μαργάβου της Προβηγκίας και της Ερμενγάρδης.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του στους τίτλους του, αλλά στην πραγματικότητα διαδέχθηκε τον 2ο εξάδελφό του Γουλιέλμο Δ΄ κόμη της Προβηγκίας. Η χήρα μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροδόλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων της Βουργουνδίας. Η πιο παλαιά αναφορά στον Γουλιέλμο Ε΄ είναι του 1032, που αποκαλείται μαγδράβος (marchio) και η πιο νέα αναφορά είναι του 1037, όπου δωρίζει ιδιοκτησίες στο Κλυνύ. 
Δεν είχε (γνωστούς) απογόνους και άφησε την μαγδραβία στην αδελφή του Έμμα, σύζυγο του Γουλιέλμου Γ΄ κόμη της Τουλούζης. Έτσι η μαγδραβία πέρασε στον Οίκο των Ρουέργκ.
Ιάκωβος Γιακουμής

Καριέρα

Ο Γιακουμής καθιερώθηκε στην ομάδα των "κιτρινόμαυρων" το καλοκαίρι του 1925 και ήταν βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του Άρη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1926. Την επόμενη χρονιά, ο Άρης έχασε το πρωτάθλημα από τον Ηρακλή, χάνοντας στα δύο ντέρμπι της χρονιάς με 3-1 στις 13 Φεβρουαρίου και με 1-2 στις 15 Μαΐου 1927.
Στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1928, συμμετείχε σε όλους τους αγώνες, με τον Άρη να κατακτά τον τίτλο, πριν συνεχίσει στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, με τον Άρη να στέφεται πρώτος πρωταθλητής Ελλάδος. Ο Γιακουμής έπαιξε και στους τέσσερις αγώνες, από τις 24 Μαΐου μέχρι τις 24 Ιουνίου 1928, όπου η ομάδα της Θεσσαλονίκης κέρδισε με 1-3 και 3-1 τον Ατρόμητο και με 3-1 τον Εθνικό, από τον οποίο γνώρισε την μοναδική του ήττα στον Πειραιά με 3-2.
Το καλοκαίρι του 1928, ο Γιακουμής μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην Αθήνα και τον Αύγουστο του 1929 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό.
Μπίλι Μπίνγκαμ

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην ιρλανδική Γκλεντόραν, στην οποία αγωνίστηκε από το 1948 έως το 1950, όταν και αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στην Αγγλία. Αγωνίστηκε για οκτώ χρόνια στη Σάντερλαντ, για να ακολουθήσει το 1958 η μεταγραφή του στη Λούτον.
Το 1961 μετακινήθηκε στην Έβερτον όπου και παρέμεινε για δύο χρόνια. Το 1963 συμφώνησε με την Πορτ Βέιλ, στην οποία και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 1965, σε ηλικία 34 ετών. Είχε προηγηθεί την προηγούμενη περίοδο ένας σοβαρός τραυματισμός, που ουσιαστικά τον ώθησε στην απόφαση να εγκαταλείψει την ενεργό δράση.

Στην εθνική ομάδα της Β. Ιρλανδίας

Από το 1951 έως το 1963, συμμετείχε σε 56 αγώνες με τη Βόρεια Ιρλανδία πετυχαίνοντας δέκα τέρματα. Υπήρξε μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 1958.

Καριέρα ως προπονητής

Σημαντική ήταν η καριέρα του και από τη θέση του προπονητή. Βρέθηκε στον πάγκο αρκετών βρετανικών συλλόγων, μεταξύ των οποίων η Σάουθπορτ, η Λίνφιλντ, η Πλίμουθ, η Έβερτον και η Μάνσφιλντ. Το 1977 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του ΠΑΟΚ
Σε εθνικό επίπεδο υπήρξε προπονητής της Βόρειας Ιρλανδίας, σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, 1967-1971 και 1980-1993, οδηγώντας την στις τελικές φάσεις των Μουντιάλ 1982 και 1986. Το διάστημα 1971-1973 βρέθηκε στον πάγκο της Ελλάδας.

Καριέρα ως τεχνικός διευθυντής και σκάουτερ

Στη συνέχεια υπήρξε τεχνικός διευθυντής της Μπλάκπουλ, ενώ από το 2008 εργάζεται ως σκάουτερ στην Ιρλανδία για λογαριασμό της Μπάρνλεϊ.
Καλλιθέα Αττικής

Οριοθέτηση

Η Καλλιθέα καταλαμβάνει μία μακρόστενη εν γένει έκταση: εκτείνεται από τις οδούς Λαγουμιτζή και Καλλιρρόης στα βόρεια ως τον Φαληρικό όρμο στα νότια. Από βορρά προς νότο, διατρέχεται από την κεντρική της λεωφόρο, τη λεωφόρο Θησέως, συνολικού μήκους τεσσάρων χιλιομέτρων. Στα ανατολικά οριοθετείται από τη λεωφόρο Ανδρέα Συγγρού η οποία τη χωρίζει από τον Νέο Κόσμο, τη Νέα Σμύρνη και το Παλαιό Φάληρο. Στα δυτικά, η τεχνητή κοίτη του Ιλισού και οι γραμμές του Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου (Γραμμής 1 του Μετρό) τη χωρίζουν από το Μοσχάτο και τον Ταύρο. Σημειώνεται ότι από την περιοχή δυτικά των σιδηροδρομικών γραμμών, μόνο το οικοδομικό τετράγωνο που περιλαμβάνει το κτίριο της Σιβιτανιδείου Σχολής εντάσσεται στα όρια του Δήμου Καλλιθέας.

Ιστορία

Ο οικισμός της Καλλιθέας κατοικήθηκε τον 19ο αιώνα, από την δεκαετία του 1870 και εντεύθεν. Ο έμπορος Λάσκαρις Λασκαρίδης, ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Γεώργιος Π. Κρέμος και ο νομικός Γεώργιος Φιλάρετος ήταν ανάμεσα στους πρώτους οικιστές (1884-1885) της Καλλιθέας. Από το 1922 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες, ύστερα από την Μικρασιατική Καταστροφή. Η κοινότητα Καλλιθέας ιδρύθηκε το 1925, οπότε ο οικισμός αποσπάσθηκε από τον Δήμο Αθηναίων και το 1933 ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος δήμος.
Στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Καλλιθέα συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση (ΕΛΑΣ). Μεταξύ των κυριοτέρων γεγονότων της περιόδου υπήρξε η Μάχη της Οδού Μπιζανίου, μεταξύ 10 ΕΠΟΝιτών και κατοχικών δυνάμεων, τον Ιούλιο του 1944, καθώς και το Μπλόκο του Αυγούστου του ιδίου έτους.
Την δεκαετία του 1990, μετά τη διάλυση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, ο δήμος υποδέχθηκε Πόντιους παλιννοστούντες.
Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011, ουδεμία μεταβολή επήλθε σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού.

Εκπαίδευση

Στην Καλλιθέα εδρεύουν δύο πανεπιστήμια, το Πάντειον Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών και το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, καθώς και η ιστορική Σιβιτανίδειος Δημόσια Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων.
Στο δήμο υπάρχουν 11 παιδικοί δημοτικοί σταθμοί, 25 δημόσια νηπιαγωγεία, 28 δημόσια δημοτικά σχολεία, 14 δημόσια γυμνάσια, 7 δημόσια λύκεια, παράλληλα λειτουργεί και 1 εσπερινό γυμνάσιο-λύκειο και 1 ιδιωτικό.

Έμβλημα

Ο δήμος Καλλιθέας έχει ως έμβλημά του τον Θησέα, γιο του Αιγέα, ο οποίος σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, όταν επέστρεψε από την Κρήτη όπου είχε σκοτώσει τον Μινώταυρο, αποβιβάστηκε στις ακτές της σημερινής Καλλιθέας.
Γεώργιος Αντωνόπουλος (πανεπιστημιακός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο στις 22 Αυγούστου του 1920. Το 1938 τελείωσε το πρακτικό τμήμα της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής και στη συνέχεια γράφτηκε στο Χημικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1944. Από το 1946 και για τρία χρόνια παρακολούθησε ως ακροατής μαθήματα φιλοσοφίας του Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλου και άλλων καθηγητών στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1952 πήγε στη Γερμανία για μεταπτυχιακές σπουδές φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και της Κολωνίας, από όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας το 1956 με θέμα διδακτορικής διατριβής "Ο άνθρωπος ως πολίτης δύο κόσμων". Το 1968 εξελέγη υφηγητής και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής Φιλοσοφίας στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών), στην οποία δίδαξε επί 21 χρόνια τα μαθήματα "Εισαγωγή στη φιλοσοφία" και "Ιστορία της φιλοσοφίας και του πολιτισμού", έως ότου συνταξιοδοτήθηκε το 1989.
Κατά τη διάρκεια της φιλοσοφικής του πορείας υπήρξε μέλος πολλών διεθνών και ελληνικών φιλοσοφικών εταιρειών (και κυρίως της Διεθνούς Εταιρείας Καντιανών Σπουδών), ενώ ο ίδιος υπήρξε ιδρυτής του Τμήματος της Ελληνικής Εταιρείας Kant καθώς και της Εταιρείας του Αρχαίου Ελληνικού Φιλοσοφικού Λόγου.
Υπήρξε συγγραφέας σημαντικού αριθμού βιβλίων σχετικά με την φιλοσοφική σκέψη και αρθρογράφος σε πλήθος ελληνικών και ξένων περιοδικών.
Ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο και δύο εγγονές. Πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 2010 στο σπίτι του στο Παλαιό Ψυχικό σε ηλικία 90 ετών.
Αβοκάντο

Χαρακτηριστικά

Το ύψος του δέντρου συνήθως είναι 5 με 15 μέτρα, αλλά με κατάλληλες συνθήκες μπορεί να φτάσει τα 20 μέτρα. Τα φύλλα του είναι ελλειπτικά ως ωοειδή, χρώματος κόκκινου όταν είναι αναπτυσσόμενα και μικρά και πράσινου στην πάνω επιφάνεια, θαμπού πράσινου στην κάτω, όταν μεγαλώσουν.
Τα άνθη του είναι λευκά ή κιτρινωπά μαζεμένα στις κορυφές των βλαστών. Σε κάθε βλαστό σχηματίζονται πάνω από 1000 άνθη και τελικά εμφανίζονται 1 έως 2 καρποί.
Ο καρπός του δέντρου έχει γεύση βουτυρώδη και δεν τρώγεται αμέσως μετά την συγκομιδή, αλλά αφού πρώτα ωριμάσει μετά από μία βδομάδα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος ( 15°C - 25°C) ή 2 - 8 βδομάδες στο ψυγείο (θερμοκρασία 4,4°C - 13°C και σχετική υγρασία 85 - 90%). Το σχήμα του είναι ωοειδές με μακρύ κωνικό λαιμό και ο φλοιός του χρώματος πράσινου. Η σάρκα του παχιά, ελαφρώς κίτρινη ως κιτρινοπράσινη. Χρησιμοποιείται σε σαλάτες και τρώγεται και ως ορεκτικό με λεμόνι και αλάτι.
Ευδοκιμεί, εκτός από τις τροπικές περιοχές και σε αυτές που ευδοκιμούν και τα εσπεριδοειδή και κυρίως οι λεμονιές. Προτιμά τα γόνιμα και βαθιά εδάφη με καλή στράγγιση γιατί δεν αντέχει την υγρασία.
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο και εμβολιασμό.
Η παραγωγική ζωή των δέντρων είναι από το 5ο έτος έως περίπου το 30ο.

Διατροφή

Ο καρπός περιέχει περίπου 70% νερό, 25% έλαια 2,5% πρωτεΐνες  και 2,5% ζάχαρα. Οι λιπαρές ουσίες του βοηθούν στη μείωση της χοληστερόλης. Περιέχει λιποδιαλυτές βιταμίνες που δύσκολα και σε μικρές ποσότητες συναντώνται σε άλλα φρούτα, αλλά υστερεί σε βιταμίνη C.
Επειδή περιέχει μεγάλο ποσοστό πρωτεϊνών και λιπαρών με λίγα σάκχαρα θεωρείται πολύ καλή τροφή για διαβητικούς.

Εξάπλωση

Στην Κεντρική Αμερική καλλιεργείται από τα αρχαία χρόνια. Οι Ισπανοί το είδαν για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Στην Ισπανία ήλθε το 1601. Στις ΗΠΑ μεταφέρθηκε μετά το 1800, αλλά η εκμετάλλευσή του για εμπορικό σκοπό ξεκίνησε γύρω στο 1900. Στο Ισραήλ έφτασε το 1930, αλλά η καλλιέργειά του αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια. Γενικότερα στις μεσογειακές χώρες η συστηματική καλλιέργειά του ξεκίνησε μετά το 1950.

Στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα οι πρώτοι σπόροι ήλθαν από τις ΗΠΑ το 1910. Προσπάθειες συστηματικής καλλιέργειας ξεκίνησαν από την Κρήτη με εγκατάσταση πειραματικού οπωρώνα 14 στρεμμάτων το 1966. Τα τελευταία χρόνια μετά από την αυξημένη ζήτηση του από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η καλλιέργειά του αναπτύχθηκε πολύ. Καλλιεργείται δε σε περιοχές της Κρήτης όπου καταλαμβάνει οπωρώνες με πάνω από 50,000 δέντρα που καλύπτουν έκταση 2,500 στρεμμάτων. Η μέση ετήσια παραγωγή είναι περίπου 1 τόνος το στρέμμα. Η καλλιέργειά του αποδίδει αρκετό κέρδος.
Μίχκελ Λούντιγκ

Επιχειρηματική δραστηριότητα

Ο Λούντιγκ ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Έστο-Μούουσικα. Ήταν η πιο επιτυχημένη επιχείριση παροχής μουσικής στην Εσθονία. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του βραχύβιου μηνιαίου περιοδικού Χέλικουντ, με επιμέλειες από τον Έντουαρντ Βίσναπουου.

Καριέρα

Το 1918–1924, ο Λούντιγκ εργάστηκε ως οργανίστας του κίρικ του Κάαρλι. 
Το 1920–1922, ο Λούντιγκ ήταν καθηγητής οργάνων στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του Ταλίν, στην οποία ήταν ένας από τους ιδρυτές της το 1919. Ο Λούντιγκ εργάστηκε επίσης ως διευθυντής της σχολής για τα έτη 1919–1923.
Το 1925, ο Λούντιγκ μετακόμισε στην Αργεντινή, ελπίζοντας να βρει καλύτερη εργασία. Ωστόσο, οι φήμες για έλλειψη οργανιστών στο Μπουένος Άιρες αποδείχθηκε σοβαρά παραφουσκωμένη, οπότε η καριέρα του ξεκίνησε σε θέση πιανίστα σε ένα ξενοδοχείο, ενώ αργότερα έπαιξε το ρόλο του διευθυντή για μια τοπική γερμανική ανδρική χορωδία. Το 1929, ο Λούντιγκ επέστρεψε πίσω στην Εσθονία. Μέχρι το 1932, δίδαξε το παίξιμο οργάνων και εξασκούταν με αυτά στο Ταλίν. Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στο Πάρνου και έγινε διευθυντής στην κοινωνία της Έντλα. Από το 1934 έως το τέλος της ζωής του, το 1958, έζησε και εργάστηκε στην Βάντρα, όπου πέθανε στην ηλικία των 78 ετών.
Αναστασία Καλαργυρού

Καριέρα

Αναδείχθηκε με την ομάδα της πρωταθλήτρια Ευρώπης Νεανίδων του 2011, η Αναστασία Καλαργυρού, ήταν τα δύο τελευταία χρόνια μέλος του Τρίτωνα Αμαρουσίου, που ήταν τρίτος στην Α1.
Ήταν επίσης η παίκτρια που στέρησε από τον Ολυμπιακό την ευκαιρία να διεκδικήσει την πρώτη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Νέων Γυναικών, βάζοντας τέσσερα γκολ από τα πέντε του Τρίτωνα, και το νικητήριο στην παράταση.
Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Νέων Γυναικών του Τσέλιαμπινσκ, όπου η Εθνική Ελλάδος κατέλαβε την τέταρτη θέση, και μεταπήδησε στον Ολυμπιακό με υποσχετική από τον ΝΟ Χίου.
Μαχατζάνγκα

Γεωγραφία

Η Μαχατζάνγκα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης, της Μαχατζάνγκα και κεντρικά της Μποένι. Βρίσκεται δυτικά της Μανγκά.

Δημογραφία

Η Μαχατζάνγκα είχε 160.000 κατοίκους (2004). Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης, μετά την Ανταναναρίβο, την Τοαμασίνα και την Φιαναραντσόα.

Μεταφορές

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα.