google/wiki40b huggingface dataset:
Σπήλαιο Έβρου

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Σπήλαιο βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Είναι κτισμένο ανάμεσα στον Άρδα ποταμό (νότια) και τον Έβρο (βόρεια). Απέχει 17 χλμ. Δ. από τον Συνοριακό Σταθμό Καστανιών (για Τουρκία), 22 χλμ. ΒΔ. από τον Συνοριακό Σταθμό Ορμενίου (για Βουλγαρία) και 33 χλμ. ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Τα σπίτια του χωριού έχουν κόκκινες στέγες από κεραμίδια και χτιστές καμινάδες με τα δικά τους περιβόλια και δένδρα. Η πλατεία του χωριού έχει υπεραιωνόβια δένδρα. Στο χωριό είναι η έδρα του αγροτουριστικού Συνεταιρισμού Γυναικών Τριγώνου Ν. Έβρου "Γαία" που ειδικεύεται στην παρασκευή παραδοσιακών τοπικών εδεσμάτων. Βόρεια του χωριού, στην τοποθεσία "Κορυφή", υπάρχει το δημοτικό αναψυκτήριο σε χαμηλό ύψωμα με θέα τον κάμπο του Άρδα και την Αδριανούπολη. Στο υπόγειό του υπάρχει η αρχαιολογική εκπαιδευτική έκθεση Σπηλαίου. Πρόκειται για φωτογραφική αρχαιολογική έκθεση με ευρήματα από τις ανασκαφές των τύμβων του Σπηλαίου και άλλων περιοχών του βορείου τμήματος του Έβρου.

Ονομασία - Διοικητικά

Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα "Ισπιτλί". Ως Σπήλαιο αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κομάρων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σπηλαίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 334 κατοίκους.
Αλεξέι Τσουμακόφ

Προσωπική ζωή

Ο Αλεξέι Τσουμακόφ παντρέυτηκε το 2014 την Γιούλια Κοβαλτσούκ.
Penny Dreadful

Παραγωγή και ανάπτυξη

Τον Ιανουάριο του 2013 ανακοινώθηκε ότι το Showtime είχε κάνει μια σειρά δεσμεύοντας το έργο. Οι Logan και Mendes προηγουμένως έγραψαν και σκηνοθέτησαν το Skyfall, αντίστοιχα. Η παραγωγή ξεκίνησε στο Λονδίνο κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2013. Ο πρόεδρος του Showtime, David Nevins δήλωσε ότι το ύφος του συνόλου της σειράς θα είναι "πολύ ρεαλιστικό και πολύ προσγειωμένο, όχι Μπέλα Λουγκόζι. Όλα υπάρχουν σε ανθρώπινη μορφή." Αυτό αντικατοπτρίζεται επίσης κατά την παραγωγή του ήχου για την σειρά, όπου ο Logan  θα τραβήξει πολλές φορές τα πράγματα προς τα πίσω προς περισσότερο ρεαλισμό. Ο Logan, ένας δια βίου οπαδός των λογοτεχνικών τεράτων, έγραψε το έργο για τις κερδοσκοπικές και θέληση σενάριο κάθε επεισόδιο της σειράς. Αρχικά προβλεπόταν ότι ο Mendes θα σκηνοθετούσε επεισόδια, αλλά ο προγραμματισμός απέτρεψε κάτι τέτοιο.
Τον Μάιο του 2013 ο Juan Antonio Bayona ανακοίνωσε ότι θα εργάζονται για τη σειρά ως σκηνοθέτης, με την παραγωγή να αρχίζει τον Σεπτέμβριο του 2013. Ο Bayona σκηνοθέτησε τα δύο πρώτα επεισόδια της πρώτης σεζόν, η οποία θα αποτελείται από οκτώ επεισόδια. Τα επεισόδια 3 και 4 θα σκηνοθετηθούν από τον ιρλανδό σκηνοθέτη Dearbhla Walsh, τα επεισόδια 5 & 6 από τον Coky Giedroyc και τα επεισόδια 7 & 8 από τον James Hawes.
Τον Μάρτιο του 2013 ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα γυριστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, αντικρύζοντας την νέα βρετανική φορολογική πίστωση για υψηλής ποιότητας τηλεοπτικές παραγωγές που προσφέρει έκπτωση 25%. Ωστόσο, αναφέρθηκε τον Αύγουστο ότι η παραγωγή θα λάβει χώρα στα Ardmore Studios στο Bray και άλλες τοποθεσίες γύρω από το Δουβλίνο, Ιρλανδία, λόγω του άρθρου 481 στα φορολογικά κίνητρα της χώρας. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 7 Οκτωβρίου και διήρκεσε 5 μήνες. Οι εκθέσεις δείχνουν ότι η αλλαγή αυτή έγινε διότι δεν υπήρχε επαρκής χώρος διαθέσιμος λόγω των γυρισμάτων κινηματογραφικών ταινιών στο Λονδίνο
Τον Δεκέμβριο του 2013, η Showtime ανακοίνωσε για πρώτη φορά το ιστολόγιο παραγωγής της για μια σειρά με την έναρξη του The Penny Dreadful Production Blog. 
Ο χώρος δίνει στους θεατές μια online, ματιά behind-the-scenes στην παραγωγή της σειράς από τα πρώτα στάδια των γυρισμάτων στην Ιρλανδία μέχρι το τέλος της πρώτης σεζόν, ​​με συνεντεύξεις με το καστ και το πλήρωμα. Το ιστολόγιο έχει δική του ιστοσελίδα και τα βίντεο θα κυκλοφορήσουν στο YouTube.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2014 Showtime κυκλοφόρησε το πρώτο επίσημο trailer πλήρους μήκους για τη σειρά.

Κριτική υποδοχή

Το Penny Dreadful έχει λάβει θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με βαθμολογία στο Metacritic 71 στα 100 με βάση 37 αξιολογήσεις. Κατέχει το 79 τοις εκατό "Certified Fresh" βαθμολογία στο Rotten Tomatoes, με μέσο όρο βαθμολογίας 7,4 στα 10, με βάση 52 κριτικές.

Θεαματικότητα

Η σειρά έκανε το ντεμπούτο της με 872.000 τηλεθεατές (1.44 εκατ. συμπεριλαμβανομένου των επαναλήψεων). Αυτός ο αριθμός δεν περιλαμβάνει τους 900.000 θεατές που παρακολούθησαν τη σειρά στο Showtime on Demand και το Showtime app.
Γκουστάβο Μαντούκα

Καριέρα

Σε ηλικία 18 ετών μετακομίζει στην Φινλανδία για χάρη της ομάδα ΧΓΚ Ελσίνκι. Από κει δίνεται δανεικός σε ομάδα 2ης κατηγορίας της χώρας. Συνεχίζει την πορεία του στην Πορτογαλία παίζοντας στην 2η κατηγορία της χώρας για λογαριασμό της Φελγκέιρας, της Εσποσέντε και της Τσάβες. Ακολούθως παίρνει μετεγραφή στην FC Πάσος ντε Φερέιρα που μόλις ανέβηκε στην 1η κατηγορία. Εκεί μένει για ένα χρόνο και το 2004 μετακομίζει στην Μαρίτιμο όπου με τις εμφανίσεις του τραβά το ενδιαφέρον της Μπενφίκα, η οποία και τον αποκτά έναντι 500.000 ευρώ στην μεταγραφική περίοδο του Γενάρη το 2006.

ΑΕΚ

Στην Μπενφίκα αγωνίζεται μόνο για ένα εξάμηνο και λόγω του ότι δεν ήταν στα πλάνα του προπονητή και δίνεται δανεικός από τον Ιανουάριο του 2007, στην ΑΕΚ Αθηνών με δικαίωμα για αγορά. Η ΑΕΚ χρησιμοποιεί το δικαίωμα αυτό και αγοράζει τον παίκτη και υπογράφουν συμβόλαιο για τρία (3) χρόνια. Αγωνιζόμενος στην "Ένωση" τέσσερις σεζόν, ήταν σε όλες βασικό στέλεχος της ενδεκάδας. Με τον "Δικέφαλο" θα τερματίσει την πρώτη του χρονιά δεύτερος στο πρωτάθλημα και θα φτάσει μια φορά στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, το 2009.

ΑΠΟΕΛ

Με την λήξη του συμβολαίου του με την ΑΕΚ και την δίψα για ένα τίτλο στην καριέρα του ο Μαντούκα υπογράφει τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του ΑΠΟΕΛ που αγωνίζεται στο Κυπριακό Πρωτάθλημα με την ελπίδα να τα καταφέρει. Κάτι τέτοιο συμβαίνει την πρώτη του σεζόν (2010-11), ενώ ταυτόχρονα κατέκτησε και το Σούπερ Καπ. Εκτός των τίτλων, η ομάδα με πρωταγωνιστή τον Μαντούκα, φτάνει ως τα προημιτελικά το Τσάμπιονς Λιγκ, την σεζόν 2011-12, και σημειώνει την μεγαλύτερη διάκριση κυπριακής ομάδας στην Ευρώπη.
Λιμένας του Ελευθερίου

Ο Λιμένας του Ελευθερίου, ο οποίος έγινε αργότερα γνωστός ως Λιμένας του Θεοδοσίου (Λατινικά: Portus Theodosiacus‎) ήταν ένα από τα λιμάνια της παλαιάς Κωνσταντινούπολης, της πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το οποίο ευρίσκεται κάτω από την σημερινή συνοικία του Γιενικαπί της Ιστανμπούλ στην Τουρκία.
Το λιμάνι ευρισκόταν στο νότιο τμήμα της χερσονήσου πάνω στην οποία η πόλη ήταν χτισμένη, με κατεύθυνση προς την Θάλασσα του Μαρμαρά. Τα υπόλοιπα λιμάνια της πόλης ήσαν ο Λιμένας του Ιουλιανού και ο μικρός λιμένας του ανακτόρου του Βουκολέοντα, επίσης επί της νότιας ακτής, καθώς και οι λιμένες των Νεωρίων και του Προσφόριου στο βόρειο τμήμα. Ο λιμένας ανεγέρθηκε κατά τα τέλη του 4ου αιώνα, στην διάρκεια της βασιλείας του Θεοδοσίου Α΄, ενώ αποτέλεσε το σημαντικότερο κέντρο εμπορίου της πόλης κατά την Ύστερη Αρχαιότητα. Η περιοχή αργότερα μετατράπηκε σε αγροτικές γαίες, λόγω των επιπτώσεων της διάβρωσης και των προσχώσεων. Κατά την οθωμανική περίοδο, η περιοχή κατοικήθηκε.
Τον Νοέμβριο του 2005, εργάτες του Σχεδίου Διάβασης του Βοσπόρου ανακάλυψαν επικαλυμμένα με ιλύ κατάλοιπα του λιμένα. Ανασκαφές αποκάλυψαν την ύπαρξη και την ακριβή θέση τού, χρονολογούμενου από τον 4ο αιώνα, Λιμένα του Θεοδοσίου. Εκεί, αρχαιολόγοι ανέσκαψαν κατάλοιπα των τειχών της πόλης από την εποχή του Κωνσταντίνου του Μέγα, καθώς και τα κατάλοιπα άνω των 35 Βυζαντινών πλοίων χρονολογούμενων από τον 7ο έως τον 10ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένου αριθμού Βυζαντινών γαλερών, κατάλοιπα των οποίων ουδέποτε είχαν ανευρεθεί παλαιότερα. Επίσης, οι ανασκαφές αποκάλυψαν την αρχαιότερη ένδειξη κατοίκησης της Κωνσταντινούπολης, καθώς ανευρέθησαν χειροποίητα αντικείμενα, μεταξύ των οποίων αμφορείς, όστρακα, όστρεα, τμήματα οστών, σκελετοί αλόγων, καθώς και εννέα ανθρώπινοι σκελετοί οι οποίοι ανευρέθησαν εντός ενός σάκου, με την χρονολογία τους να ανάγεται στο 6.000 π.Χ.
Γεώργιος Σταυρινάκης

Πολιτική διαδρομή

Στις 9 Οκτωβρίου 1980 διορίστηκε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 19 Απριλίου 1982.
Τον Μάιο του 1982 διορίστηκε Επίτροπος Νομοθεσίας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 31 Οκτωβρίου 2002.
Στις 2 Μαΐου 1996 διορίστηκε υπηρεσιακός Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, λόγω της διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών του 1996, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 30 Μαΐου 1996.
Στις 12 Νοεμβρίου 1997 διορίστηκε υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 27 Φεβρουαρίου 1998. Η ανάγκη για διορισμού υπηρεσιακού υπουργού προέκυψε λόγω της διεξαγωγής των προεδρικών εκλογών του 1998.
Βολφ Χούμπερ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο πατέρας ή ο θείος του κατά πάσα πιθανότητα υπήρξαν ζωγράφοι και, συνεπώς, ο Χούμπερ πραγματοποίησε τη μαθητεία του στη γενέτειρα του, το Φέλντκιρχ της Αυστρίας. Γύρω στο 1505, ο Χούμπερ ταξίδεψε για εκπαιδευτικούς σκοπούς επισκεπτόμενος τις πόλεις Ίνσμπρουκ, Σάλτσμπουργκ και Άουγκσμπουργκ. Κατά τα έτη 1529 και 1531 μετέβη στο Λιντς, τη Βιέννη και το Βάχαου, στην Κάτω Αυστρία. Κατόπιν εργάστηκε στην πατρίδα του, όπως και στο Ράτισμπον και το Πάσσαου, όπου και έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με τη σύζυγό του, Άννα, και δημιούργησε το προσωπικό του εργαστήριο. Από το 1517 και εξής ανέλαβε τη θέση του επίσημου ζωγράφου του Δούκα Ερνέστου της Βαυαρίας και αργότερα, από το 1540, το ίδιο πόστο για τον πρίγκιπα-επίσκοπο Βόλφγκανγκ Α΄ φον Ζαλμ. Μέχρι τότε είχε επίσης αναδειχθεί στον επίσημο αρχιτέκτονα της πόλης του Πάσσαου. 
Το έργο του θαυμάστηκε για τον τρόπο με τον οποίο απεικόνιζε τα αρχιτεκτονικά στοιχεία, δημιουργώντας τόσο θαυμάσιους εσωτερικούς χώρους όσο και επιβλητικά εξωτερικά κτιρίων. Το έργο του μαρτυρά την προσεκτική μελέτη της αρχιτεκτονικής και της προοπτικής, δείχοντας επιρροή από τον Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471 – 1528) και τις νέες ιδέες που εισήγαγαν Ιταλοί καλλιτέχνες της Αναγέννησης, όπως οι Αντρέα Μαντένια (περ. 1431 – 1506) και το Τζιοβάννι Μπελλίνι (περ. 1430 – 1516). 
Το 1521 ο Χούμπερ φιλοτέχνησε το «Ρετάμπλ της Αγίας Άννας» για το Ναό της ιδιαίτερης πατρίδας του, του Φέλντκιρχ. Αποτελείται από οκτώ σκηνές, δύο από τις οποίες φιλοξενούνται σήμερα στο Vorarlberger Landesmuseum του Begrenz. Άλλο αριστούργημα του καλλιτέχνη είναι η «Αλληγορία του Σταυρού» (1543, Kunsthistorisches Museum, Βιέννη). Τη δεκαετία του 1520 ο Χούμπερ ξεκίνησε μία σειρά από πορτραίτα με ελαφρώς χρωματισμένο φόντο και ενδιαφέρουσες καινοτομίες στην απόδοση του χαρακτήρα του εικονιζόμενου προσώπου, από τα οποία το σημαντικότερο είναι το «Πορτραίτο του Γιάκομπ Τσίγκλερ φον Λάνταου» (περ. 1540, Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη), το οποίο και θεωρείται αριστούργημα της γερμανικής προσωπογραφίας. Εξέχουσα θέση στο έργο του καλλιτέχνη κατέχουν τα τοπία του, τα οποία έχουν έντονα εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα.  
Εκτός από θρησκευτικούς πίνακες και πολυάριθμα πορτραίτα, ο Χούμπερ ασχολήθηκε με πολυάριθμες ξυλογραφίες και με απεικονίσεις τοπίων. Οι περιοδείες του στην Κοιλάδα του Δούναβη αποτύπωσαν στο μυαλό του μέρη τα οποία και κατέγραψε στους πίνακές του, συχνά ως φόντο του κυρίως θέματος του εκάστοτε έργου. Με ισχυρό το αίσθημα της ποίησης που αποπνέει το τοπίο, ο Χούμπερ προσπάθησε να κατασκευάσει ήρεμες και δεμένες συνθέσεις με ατμόσφαιρα που εκφράζει λυρισμό και οικειότητα. Ο τρόπος αυτός αντιμετώπισης του τοπίου παρέμεινε ιδιαίτερα χαρακτηριστικός για το έργο του καλλιτέχνη.
Μαθητής του υπήρξε ο Χάννς Λάουτενσακ (1520 - 1565).
Βίκυ Μοσχολιού

Η ζωή της

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1943 στο Μεταξουργείο (Αθήνα). Ξεκίνησε την καριέρα της το Πάσχα του 1962 στην «Τριάνα» του Χειλά δίπλα στο Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Δούκισσα. Καθιερώθηκε το 1964 τραγουδώντας το «Χάθηκε το φεγγάρι» του Σταύρου Ξαρχάκου στην κινηματογραφική παραγωγή «Λόλα». Τον επόμενο χρόνο το τραγούδι της «Ένα αστέρι πέφτει - πέφτει» έγινε μεγάλη επιτυχία. Συνέχισε την πορεία της με συνεργασίες, μεταξύ άλλων, με το Γιώργο Ζαμπέτα, το Γιώργο Κατσαρό, τον Άκη Πάνου, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο, το Δήμο Μούτση, τον Βασίλη Τσιτσάνη, το Μίμη Πλέσσα, το Γιάννη Σπανό, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Τάκη Μουσαφίρη, τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Σπύρο Παπαβασιλείου, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Απόστολο Καλδάρα, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Ζώρζ Μουστακί, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και τον Σταμάτη Κραουνάκη αλλά και με στιχουργούς όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Νίκος Γκάτσος, ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης.
Τρεις μόλις μήνες μετά την επιβολή της  Δικτατορίας του 1967, στις 13 Ιουλίου 1967, η Βίκυ Μοσχολιού μαζί με το Γρ. Μπιθικώτση τραγούδησαν στο νυκτερινό κέντρο «Δειλινά» (Αθήνα), σε πρώτη δημόσια εκτέλεση, τον Ύμνο της 21ης Απριλίου, «Μέσα στ΄ Απρίλη τη γιορτή», (στίχοι Η. Καραμανέα και μουσική Α. Ρεμούνδου), σε εκδήλωση του τότε Ρ/Σ της ΥΕΝΕΔ υπό την καλλιτεχνική παρουσίαση του Γ. Οικονομίδη.
Η Βίκυ Μοσχολιού ήταν από τις πρώτες ερμηνεύτριες που τραγούδησαν σε μπουάτ, κάνοντας τις κυριότερες εμφανίσεις της στο «Ζυγό» και το «Zoom» της Πλάκας στο πλευρό του Δήμου Μούτση, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας της είχε δώσει συναυλίες, ενώ εμφανίστηκε και στις βασιλικές αυλές της Ελλάδας, της Περσίας και της Ιορδανίας.
Την Πρωτομαγιά του 1967 παντρεύτηκε τον ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού Μίμη Δομάζο, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, αλλά το 1979 πήραν διαζύγιο. Έφυγε από τη ζωή το 2005, έπειτα από διετή μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία 62 ετών.
Στα τραγούδια της που έγιναν επιτυχίες συγκαταλέγονται τα: «Πάει, πάει», «Αλήτη», «Έτσι είν' η ζωή», «Τα Ξημερώματα», «Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ», «Θα κλείσω τα μάτια», «Δεν κλαίω για τώρα», «Ναύτης βγήκε στη στεριά», «Τα δειλινά», «Οι μετανάστες», «Άνθρωποι μονάχοι». Δύο επιτυχίες της ονοματοδότησαν νυκτερινά κέντρα της Αθήνας, τα «Δειλινά» και τα «Ξημερώματα».

Έτερα παραφιλολογικά

Το 2008 πωλήθηκε, ύστερα από δημόσια διαμάχη μεταξύ των δύο θυγατέρων της, η μαρμάρινη έπαυλη 1.200 τ.μ., στην οποία έζησε.
To 2010 η στενή συνεργάτης της Βίκυς, Αρετή Γκόρντον, αποφάσισε να κυκλοφορήσει βιβλίο με τη ζωή της τραγουδίστριας, δίχως τη συγκατάθεση της οικογένειάς της. Έτσι οι κόρες της Βίκυς έμαθαν από τον περιοδικό Τύπο ότι πρόκειται να κυκλοφορήσει το βιβλίο "Θυμάμαι τη Βίκυ Μοσχολιού" με προσωπικές λεπτομέρειες από τη ζωή της. Οι κόρες της ήθελαν να ενημερωθούν πριν την έκδοση του βιβλίου και μάλιστα ενοχλήθηκαν από την αναφορά σχετικά με το σπίτι της μητέρας τους. Έτσι έστειλαν εξώδικο στην Αρετή Γκόρντον για τη δημοσιοποίηση στοιχείων της ζωής της μητέρας τους.
The Very Best of Rainbow

Τραγούδια

1. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 4:39
από το δίσκο "Ritchie Blackmore's Rainbow"

2. Catch the Rainbow (Blackmore, Dio) - 6:36
από το δίσκο "Ritchie Blackmore's Rainbow"

3. Starstruck (Blackmore, Dio) - 4:06
από το δίσκο "Rainbow Rising"

4. Stargazer (Blackmore, Dio) - 8:26
από το δίσκο "Rainbow Rising"

5. Kill the King (Blackmore, Dio, Powell) - 4:29
από το δίσκο "Long Live Rock 'n Roll"

6. Long Live Rock 'n' Roll (Blackmore, Dio) - 4:23
από το δίσκο "Long Live Rock 'n Roll"

7. Gates of Babylon (Blackmore, Dio) - 6:49
από το δίσκο "Long Live Rock 'n Roll"

8. Since You've Been Gone (Bullard) - 3:20
από το δίσκο "Down to Earth"

9. All Night Long (Blackmore, Glover) - 3:53
από το δίσκο "Down to Earth"

10. I Surrender (Bullard) - 4:03
από το δίσκο "Difficult to Cure"

11. Can't Happen Here (Blackmore, Glover) - 4:59
από το δίσκο "Difficult to Cure"

12. Jealous Lover (Blackmore, Turner) - 3:10
από το σινγκλ "Jealous Lover"

13. Stone Cold (Blackmore, Glover, Turner) - 5:17
από το δίσκο "Straight Between the Eyes"

14. Power (Blackmore, Glover, Turner) - 4:27
από το δίσκο "Straight Between the Eyes"

15. Can't Let You Go (Blackmore, Turner, Rosenthal) - 4:22
από το δίσκο "Bent Out of Shape"

16. Street of Dreams (Blackmore, Turner) - 4:25
από το δίσκο "Bent Out of Shape"

Μέλη των Rainbow

Οι μουσικοί οι οποίοι εμφανίζονται σε τραγούδια αυτής της συλλογής είναι οι εξής:
Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά
Γκράχαμ Μπονέτ - φωνητικά
Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα
Τόνι Κάρεϊ - πλήκτρα
Μίκι Λι Σουλ - πλήκτρα
Ντέηβιντ Στόουν - πλήκτρα
Ντον Έρεϊ - πλήκτρα
Ντέηβιντ Ρόσενθαλ - πλήκτρα
Τζίμι Μπέην - μπάσο
Γκρεγκ Γκρούμπερ - μπάσο
Μπομπ Ντέισλι - μπάσο
Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο
Κόζι Πάουελ - τύμπανα
Τσακ Μπούρτζι - τύμπανα
Γκάρι Ντρίσκολ - τύμπανα
Μπόμπι Ροντινέλι - τύμπανα
Γραμμή Τόντεν Αρακάουα

Σιδηροδρομικά Βαγόνια

Σειρά 7700 (από τις 31 Μαΐου 2016) 
Σειρά 8500 
Σειρά 8800 
Σειρά 8900 (από τις 18 Σεπτεμβρίου 2015)   
Σειρά 9000

Ιστορία

Η γραμμή κατασκευάστηκε αρχικά από την Oji Electric Tram Company ως μέρος του εκτεταμένου δικτύου τους. Η γραμμή κινδύνευε να κλείσει με τα υπόλοιπα συστήματα τραμ του Τόκιο στη δεκαετία του 1960, αλλά η αντίθεση των κατοίκων εμπόδισε αυτό και τμήματα των γραμμών 27 (Minowabashi-Akabane) και 32 (Arakawa-Waseda) συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν τη γραμμή όπως είναι σήμερα. Η γραμμή πωλήθηκε στο Μητροπολιτικό Γραφείο Μεταφορών του Τόκιο το 1974, η οποία μετονομάστηκε σε γραμμή Toden Arakawa.

Αξιοθέατα

Η γραμμή Toden Arakawa λειτουργεί στο βόρειο και ανατολικό Τόκιο έξω από τις κύριες τουριστικές περιοχές. Ο τελικός σταθμός στο Minowabashi βρίσκεται κοντά στον ιστορικό χώρο της περιοχής Yoshiwara του red-light district του Edo, ο οποίος διαθέτει έναν πλήρως καλυμμένο εμπορικό δρόμο, αρκετά μεγάλο, σε στιλ "Ameyoko" (ένα shōtengai).

Στη λογοτεχνία

Στο μυθιστόρημα του Haruki Murakami ''Norwegian Wood'', ο πρωταγωνιστής Toru Watanabe παίρνει τη γραμμή κοντά στο σταθμό Ōtsuka: «Κάθισα στην τελευταία θέση και παρακολούθησα τα αρχαία σπίτια που διέρχονταν κοντά στο παράθυρο. Το τραμ σχεδόν άγγιξε τις προεξέχουσες μαρκίζες ....".
Σατελερώ

Τοπωνυμία

Η πόλη έλαβε το όνομά της από τον ιδρυτή της, τον υποκόμη Ερώ (Airaud), ο οποίος το 952, κατέστησε την υποκομητεία  κληρονομικό φέουδο και έκτισε το κάστρο του σε αυτά τα εδάφη, Castrum Airaldi στα λατινικά. Η συμπροφορά αυτών των δύο λέξεων, Castrum Airaldi, έγινε Castel Airaud, αργότερα Châtel Airaud, έως το σημερινό όνομα της πόλης:  Σατελερώ, δηλαδή το κάστρο του Ερώ.

Γεωγραφικά στοιχεία

Η πόλη Σατελερώ βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. 
Είναι δεύτερη πόλη του νομού μετά την πρωτεύουσα Πουατιέ, με 32.057 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο αστικής κοινότητας 41.505 κατοίκων (2010) και ευρύτερης αστικής περιοχής 70.145 κατοίκων (2015).
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Βιέν και βρίσκεται σε μια αρκετά επίπεδη περιοχή, περίπου 40 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στο σημείο όπου οι παραπόταμοι Κλαιν, Ανβίνι και Οζόν συμβάλουν στον ποταμό Βιέν.
Η έκταση είναι 51,93 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος της πόλης 134 μέτρα.

Ιστορία

Το Σατελερώ ιδρύθηκε γύρω στο 952 από τον κόμη Ερώ (Airaud). Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η πόλη αναπτύχθηκε, καθώς αποτελούσε σημαντική στάση στο προσκύνημα στο άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλα. Από τον Μεσαίωνα έως τη Γαλλική Επανάσταση, τρεις γνωστές αριστοκρατικές οικογένειες έφεραν τον τίτλο του υποκόμη του Σατελερώ: οι Λαροσφουκώ, οι Λουζινιάν και από τον 13ο αιώνα ο οίκος των Αρκούρ. Το 1482 η πόλη ενσωματώθηκε στο Γαλλικό βασίλειο.
Στη νεότερη εποχή, η πόλη απέκτησε εθνική σημασία μέσω των εργαστηρίων οπλουργίας της (από τον 16ο αιώνα) και αργότερα του εργοστασίου της εθνικής παραγωγής όπλων, το οποίο λειτουργούσε από το 1819 έως το 1968.

Οικονομία

Το Σατελερώ είναι σημαντικό οικονομικό, βιομηχανικό και διοικητικό κέντρο, παρά το κλείσιμο το 1968 του εργοστασίου όπλων, που λειτουργούσε από το 1819, και της σχολής Αξιωματικών το 2009  που είχαν συμβάλει στην ευημερία του. Η πόλη τώρα ειδικεύεται σε κλάδους υψηλής τεχνολογίας (αεροδιαστημική και αυτοκινητοβιομηχανία) και έχει επίσης ανεπτυγμένο τον τριτογενή τομέα (εμπόριο, υπηρεσίες, διοίκηση, εκπαιδευτικά ιδρύματα).
Σήμερα, το Σατελερώ είναι μία από τις κύριες βιομηχανικές περιοχές του βόρειου τμήματος της Νέας Ακουιτανίας: είναι η έδρα εταιρειών που ειδικεύονται στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας και της αεροναυπηγικής. Από το 1982, έχει αναπτυχθεί μια υπερσύγχρονη βιομηχανία κυρίως σε ηλεκτρονικά συστήματα, αεροσκάφη και κινητήρες πυραύλων.
Έρικ του Ρόσενμπορκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Βάλντεμαρ πρίγκιπα και ναυάρχου της Δανίας και της Μαρίας των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρης του Ροβέρτου δούκα του Σαρτρ.
Ο Έρικ-Φρέντερικ-Κρίστιαν-Αλεξάντερ γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη. Νυμφεύτηκε χωρίς τη βασιλική συγκατάθεση με την Λοΐς-Φράνσις Μπουθ, έτσι έχασε τον τίτλο του πρίγκιπα και τη σειρά διαδοχής στο θρόνο και έλαβε τον τίτλο του κόμη του Ρόσενμπορκ. Ο πατέρας τής Λουίς-Φράνισις, ο Τζον-Φρέντερικ Μπουθ από τον Καναδά, ήταν γιος του Τζον-Ρουντόλφους Μπουθ από το Οντάριο, μεγαλοεπιχειρηματία ξυλείας και μεγιστάνα σιδηροδρόμων, που για να μεταφέρει ξυλεία από τη λίμνη Χούρον στο Βερμόντ των ΗΠΑ έφτιαξε τους Σιδηροδρόμους Καναδά Ατλαντικού.
Ο Έρικ απεβίωσε το 1950 στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 60 ετών.
Εικονοστοιχείο

Τυπική έναντι λογικής αντιστοιχίας εικονοστοιχείων σε οθόνες τύπου LCD

Οι οθόνες τύπου LCD κατασκευάζονται με συγκεκριμένη ανάλυση, ανάλογα με την οθόνη. Σε αυτήν την ανάλυση, η ποιότητα εικόνας, που αποδίδουν, είναι η μέγιστη δυνατή. Στην περίπτωση, όμως, που προβάλλεται μία εικόνα διαστάσεων 800x600 πίξελ σε οθόνη ανάλυσης 1280x1024 πίξελ, δεν υπάρχει ακριβής αντιστοιχία εικονοστοιχείου προς εικονοστοιχείο. Έτσι, μειώνεται η ποιότητα της εικόνας.

Φωτεινότητα

Κάθε εικονοστοιχείο σε μια μονοχρωματική εικόνα έχει μία τιμή φωτεινότητας. Μια αριθμητική αντιπροσώπευση μηδενός, συνήθως αντιπροσωπεύει το μαύρο και η μέγιστη τιμή αντιπροσωπεύει το λευκό.
Παραδείγματος χάριν, σε μια εικόνα οκτώ δυαδικών ψηφίων (bits), η μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί από αυτά είναι 2⁸=256, έτσι το 255 είναι η τιμή που χρησιμοποιείται για το λευκό και η τιμή 0 για το μαύρο.
Σε μια έγχρωμη εικόνα, κάθε εικονοστοιχείο μπορεί να περιγραφεί χρησιμοποιώντας την απόχρωση, τον κορεσμό της, και τη φωτεινότητητά του (hue, saturation, and value: HSV) αλλά αντιπροσωπεύεται συνήθως από τιμές για το κόκκινο, πράσινο, και μπλε (RGB).
Γκόλουμπ Πέτροβιτς

Ο Γκόλουμπ Πέτροβιτς (σερβικά : Голуб Петровић) ήταν Σέρβος πολιτικός.
Είχε χρηματίσει μέλος του συμβουλίου της επικρατείας και επεξεργάστηκε το σχέδιο Λαζάρεβιτς μαζί με τους υπουργούς του πριγκιπάτου. Υπουργός παιδείας του πριγκιπάτου της Σερβίας από τις 14 έως τις 26 Ιουνίου 1840.