Σαφαβίδες

Γενεαλογία

Οι βασιλιάδες της δυναστείας των Σαφαβιδών ισχυρίζονταν ότι ήταν Σαγίντ, δηλ. απόγονοι του προφήτη Μωάμεθ, παρόλο που πολλοί λόγιοι το αμφισβητούν. Σήμερα δείχνει να υπάρχει συναίνεση μεταξύ των λογίων ότι η οικογένεια των Σαφαβιδών προέρχεται από το περσικό Κουρδιστάν, και αργότερα μετακόμισε στο περσικό Αζερμπαϊτζάν, εγκαθιστάμενη τελικώς τον 11ο αιώνα στην πόλη Αρνταμπίλ. Σαφαβιδικά ιστορικά γραπτά πριν το 1501 ανάγουν την καταγωγή της οικογένειας στον Κούρδο αξιωματούχο, Φιρούζ Σαχ Ζαρίν-Κουλάχ. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, συμπεριλαμβανομένου του Ρίτσαρντ Φράι, οι Σαφαβίδες ήταν ιρανικής καταγωγής που είχαν εκτουρκιστεί: Οι ομιλητές τουρκικών γλωσσών στο Αζερμπαϊτζάν κατάγονται κυρίως από πρώην ιρανόφωνους, αρκετοί θύλακες των οποίων υπάρχουν ακόμη στην περιοχή. Μια μαζική μετανάστευση Ογούζων Τούρκων (Τουρκομάνων) τον 11ο και 12ο αιώνα όχι μόνο εκτούρκισε το Αζερμπαϊτζάν αλλά και τη Μικρά Ασία. Οι Αζέροι Τούρκοι είναι Σιίτες και ιδρυτές της δυναστείας των Σαφαβιδών.
Άλλοι ιστορικοί, όπως ο Βλαντίμιρ Μινόρσκυ και ο Ρότζερ Σάβορυ, υποστηρίζουν ότι: Από αποδείξεις διαθέσιμες στoν παρόντα χρόνο, είναι βέβαιo ότι η οικογένεια των Σαφαβιδών ήταν ιθαγενής ιρανική οικογένεια, και όχι τουρκικής καταγωγής, όπως κάποιες φορές τίθεται ως ισχυρισμός. Είναι πιθανό ότι η οικογένεια προέρχεται από το περσικό Κουρδιστάν (σημ.: δηλ. κουρδικής καταγωγής, καθώς οι Κούρδοι είναι επίσης ιρανογενής λαός), και αργότερα μετακινήθηκε στο Αζερμπαϊτζάν, όπου υιοθέτησε την αζέρικη τουρκική γλώσσα που ομιλείτο εκεί, και τελικώς εγκαταστάθηκε στη μικρή πόλη Αρνταμπίλ κάποια στιγμή τον 11ο αιώνα. .
Τον καιρό της ίδρυσης της αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών, τα μέλη της οικογένειας ήταν γηγενείς τουρκόφωνοι και εκτουρκισμένοι, και κάποιοι εκ των σάχηδων συνέθεταν ποιήματα στη μητρική τους πλέον τουρκική γλώσσα. Παράλληλα, οι σάχες υποστήριζαν οι ίδιοι την περσική λογοτεχνία, ποίηση και τέχνη, όπως το έργο "Σαχναμέχ" του σάχη Ταχμάσπ Α΄, ενώ μέλη της βασιλικής οικογένειας και κάποιοι σάχες συνέθεταν ποίηση στην περσική γλώσσα. Η εξουσία των Σαφαβιδών βασιζόταν στη θρησκεία, και η νομιμοποίησή τους εδραζόταν στον ισχυρισμό ότι ήταν άμεσοι απόγονοι του Αλί, ξαδέλφου και γαμπρού του Μωάμεθ, ο οποίος Αλί θεωρείται από τους Σιίτες ο πρώτος ιμάμης.
Επιπλέον, η δυναστεία από τα πρώτα κιόλας χρόνια είχε προβεί σε επιγαμίες με ελληνικούς ποντιακούς και γεωργιανούς δυναστικούς οίκους. Επιπρόσθετα, από την επίσημη εγκαθίδρυση της δυναστείας το 1501 και μετά, συνεχίστηκαν οι πολλές επιγαμίες τόσο με κιρκασιανούς όσο και με γεωργιανούς  δυναστικούς οίκους, κυρίως με την ανάρρηση στο θρόνο του σάχη Ταχμάσπ Α΄.

Υπόβαθρο - Το σουφικό τάγμα των Σαφαβιδών

Η σαφαβιδική ιστορία ξεκινά με την ίδρυση των Σαφαβιδών (Σαφαβίγια) από τον σουφιστή Σαφί αντ-Ντιν Αρνταμπίλι (1252-1334, από την πόλη Αρνταμπίλ, εξ ου και το σχετικό επώνυμο). Το 1301, ο Σαφί αντ-Ντιν κατέλαβε την ηγεσία των Ζαχεντιδών (Ζαχεντίγιε), ενός σημαντικού τάγματος σουφιστών στο Γκιλάν, από τον προηγούμενο πνευματικό αρχηγό του τάγματος και πεθερό του, Ζαχέντ Γκιλάνι. Εξαιτίας του εξαιρετικού πνευματικού χαρίσματος του Σαφί αντ-Ντιν, το τάγμα πήρε το όνομά του αργότερα  και έγινε γνωστό ως Σαφαβίγια. Σύντομα το τάγμα κέρδισε σημαντική επιρροή στην πόλη του Αρνταμπίλ, και ο Χαμντουλλάχ Μουστάουφι σημείωσε ότι οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης Αρνταμπίλ ήταν ακόλουθοι του Σαφί αντ-Ντιν. Μάλιστα, σπαράγματα της θρησκευτικής ποίησης του Σαφί αντ-Ντιν, γραμμένης στην Αρχαία Αζέρικη γλώσσα (μιας εκλείψασας σήμερα βορειοδυτικής ιρανικής διαλέκτου) και συνοδευμένης από μια παράγραφο στα Περσικά που βοηθά στην κατανόησή της, έχει επιζήσει έως σήμερα και έχει σημαντική γλωσσολογική αξία.
Μετά τον Σαφί αντ-Ντιν, η αρχηγία του τάγματος πέρασε στον Σαντρ αντ-Ντιν Μουσά (1391–1392). Το τάγμα εκείνο τον καιρό μεταμορφώθηκε σε ένα θρησκευτικό κίνημα που διεξήγε θρησκευτική προπαγάνδα στην Περσία, Συρία, και Μικρά Ασία, και το πιο πιθανό ήταν ότι διατηρούσε ακόμα τις σουνιτικές σαφεϊτικές (μία από τις δικαιικές σχολές του Ισλάμ) καταβολές του εκείνο τον καιρό. Η ηγεσία του τάγματος πέρασε από τον Σαντρ αντ-Ντιν Μουσά στον υιό του, Χβάντζα Αλί (1429), και αργότερα στον υιό του τελευταίου, Ιμπραχίμ (1429–1447).
Όταν ο σεΐχης Τζουναΐντ, υιός του Ιμπραχίμ, κατέλαβε την ηγεσία των Σαφαβίγια το 1447, η ιστορία του κινήματος άλλαξε ριζικά. Σύμφωνα με τον Ρ.Μ. Σάβορυ: ο σεΐχης Τζουναΐντ δεν ήταν ευχαριστημένος με την πνευματική εξουσία και αναζητούσε την υλική ισχύ. Εκείνο τον καιρό, η πιο ισχυρή δυναστεία στην Περσία ήταν εκείνη της συνομοσπονδίας τουρκομανικών φυλών των Καρά Κογιουνλού, οι λεγόμενοι "Μαυροπροβατάδες", τον οποίων ο ηγέτης σάχης Τζαχάν διέταξε τον Τζουναΐντ να εγκαταλείψει την Αρνταμπίλ, ειδάλλως θα κατέστρεφε την πόλη του. Ο Τζουναΐντ αναζήτησε καταφύγιο στον αντίπαλο του σάχη Τζαχάν, τον ηγέτη της συνομοσπονδίας τουρκομανικών φυλών Ακ Κογιουνλού (οι λεγόμενοι "Ασπροπροβατάδες"), τον περιώνυμο χάνο Ουζούν Χασσάν, και παγίωσε τη σχέση τους νυμφευόμενος την αδερφή του Χασσάν, Χαντιτζά Μπέγκουμ. Ο σεΐχης Τζουναΐντ σκοτώθηκε στη διάρκεια μιας εισβολής στα εδάφη του σάχη του Σιρβάν στον Καύκασο και τον διαδέχθηκε στην κεφαλή του κινήματος ο υιός του, Χαϊντάρ Σαφαβί.
Ο Χαϊντάρ παντρεύτηκε τη Μάρθα Αλαμσάχ Μπέγκουμ, εξ αγχιστείας θεία του και επίσης αδελφή του Ουζούν Χασσάν, που γέννησε τον Ισμαήλ Α΄, ιδρυτή της δυναστείας των Σαφαβιδών. Η μητέρα της Μάρθας, Θεοδώρα (γνωστότερη ως Δέσποινα Χατούν), ήταν Ελληνίδα ποντιακής καταγωγής, η κόρη του αυτοκράτορα Ιωάννη Δ΄ Κομνηνού της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Είχε παντρευτεί τον Ουζούν Χασσάν σε αντάλλαγμα για την προστασία του πατέρα της από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Μετά το θάνατο του Χασσάν, ο υιός του Γιακούμπ ένιωσε απειλή από την αυξανόμενη θρησκευτική επιρροή του τάγματος των Σαφαβιδών. Ο Γιακούμπ συμμάχησε με τον σάχη του Σιρβάν και εκτέλεσε τον Χαϊντάρ το 1488. Εκείνο τον καιρό, ο πυρήνας των Σαφαβιδών αποτελείτο από νομαδικές φατρίες που κατάγονταν από την Ανατολία και το Αζερμπαϊτζάν, μιλούσαν ογουζικά τουρκικά, και ήταν γνωστοί ως Κιζίλ Μπας ("Κοκκινοκέφαλοι"), από το ιδιαίτερο, σε κόκκινο χρώμα κάλυμμα κεφαλιού που έφεραν. Οι Κιζίλ Μπας ήταν πολεμιστές, πνευματικοί ακόλουθοι του Χαϊντάρ, και πηγή της στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος των Σαφαβιδών.
Μετά το θάνατο του Χαϊντάρ, οι Σαφαβίδες συσπειρώθηκαν γύρω από τον υιό του, Αλί Μιρζά Σαφαβί (μιρζά=πρίγκιπας σε μουσουλμανικές χώρες), ο οποίος επίσης διώχθηκε και εκτελέστηκε από τον Γιακούμπ. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία των Σαφαβιδών, πριν πεθάνει, ο Αλί είχε ορίσει ως πνευματικό αρχηγό του τάγματος τον νεότερο αδελφό του, Ισμαήλ.