Μηλολόνθη

Χαρακτηριστικά του ακμαίου

Τα είδη μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους. Η απόληξη της κοιλιάς (Pygidium, εικόνα του ταξινομοπλαισίου) είναι επιμήκης και κυρτή προς τα κάτω. Μοιάζει λίγο με κεντρί. 
Το κεφάλι δείχνει προς τα μπροστά.  Οι άνω γνάθοι και το άνω χείλος δεν είναι ορατά από πάνω, καλύπτονται από την μπροστινή πλάκα της κεφαλικής κάψας.  Οι κεραίες  είναι ελασματοειδείς και συνίστανται από δέκα άρθρα. Το πρώτο μέρος, το μαστίγιο, αποτελείται από το γερό σκάπο, το μικρό δεύτερο άρθρο (ποδίσκος)  και το σχετικά επίμηκες τρίτο άρθρο. Στο αρσενικό τα ακόλουθα επτά άρθρα είναι αρκετά επεκταμένα προς τα μπροστά  και μπορούν να κινούνται μεταξύ τους. Στο σύνολο  αποτελούν μια βεντάλια με επτά ελάσματα (Εικ. 10). Στο θηλυκό το τέταρτο άρθρο των κεραιών είναι μόνο λίγο επεκταμένο και η βεντάλια αποτελείται από έξι ελάσματα. 
Στην κοιλία από κάτω διακρίνονται μόνο έξι στερνίτες (Εικ. 10).  Η τελευταία πλάκα χιτίνης είναι πια μέρος του  Pygidium.  Η οπίσθια άκρη του κάθε κοιλιακού στέρνου συντήκεται στη μέση με την μπροστινή άκρη του ακόλουθου στερνίτη.  Στην πλευρά του κάθε κοιλιακού δακτυλίου φαίνεται ένα άσπρο τρίγωνο, το οποίο είναι αποτέλεσμα πυκνού άσπρου τριχώματος.  Στο σύνολο τα τρίγωνα αυτά σχηματίζουν τεθλασμένη γραμμή (Εικ. 4, 8, 12). 
Τα  μπροστινά πόδια είναι σκαπτικού τύπου. Η μπροστινή κνήμη είναι διευρυμένη και έχει δυο φαρδιά δόντια στην άκρη της έξω πλευράς  (Εικ. 9). Οι  οπίσθιες κνήμες  έχουν αυλάκωση για τους ταρσούς. Δίπλα στο στόμα αυτής της αυλάκωσης στην οπίσθια άκρη της κνήμης υπάρχουν δυο γερά αγκάθια, το ένα πολύ κοντά στο άλλο ( βλέπονται το καλύτερο στην εικόνα του ταξινομοπλαισίου αριστερά). Οι ταρσοί όλων των ποδιών είναι  πενταμερείς (Εικ. 10).

Καταπολέμηση

Κατά την προβιομηχανική περίοδο τα κολεόπτερα μαζεύονταν με τα χέρια και χρησιμοποιούνταν για ζωοτροφές. Σε ορισμένα μέρη, οι άνθρωποι κατανάλωναν και οι ίδιοι τα έντομα αυτά. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν εντομοκτόνα χημικά προϊόντα.  Σήμερα είναι γνωστά και τα μειονεκτήματα των εντομοκτόνων στην γεωργία και δασοκομία και η χρήση τους περιορίζεται όσο είναι δυνατόν. Για τα ακμαία γίνεται ψεκασμός των δέντρων, καμιά φορά από αεροπλάνα ή ελικόπτερα. Για τις προνύμφες γίνεται ψεκασμός των χωραφιών. Πάντοτε θα έπρεπε να γίνει μια προσεκτική ζύγιση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων. Για τα σπάνια ή ενδημικά είδη μπορεί να προκύπτει το ζήτημα της προστασίας.

Melolontha melolontha

Η πρώτη περιγραφή της Melolontha melolontha δόθηκε από τον Λινναίος το 1758. Γι αυτό το πλήρες όνομά της είναι Melolontha melolontha (Linneus, 1758) (Εικ. 8, 9, 10). Είναι το πιο κοινό είδος του γένους γι αυτό ένα από τα πολλά συνώνυμα είναι Melolontha vulgaris (Fabricius 1775). Τα βόρεια σύνορα του χώρου διαμονής συμπίπτουν περίπου με το βόρειο πλάτος των 58° . Προς τα νότια  οι καλοκαιρινές ξηράνσεις περιορίζουν τη γεωγραφική εξάπλωση του είδους. Πληθυσμιακές εκρήξεις  παρατηρούνται όμως μόνο βόρεια από τα 39° βόρειου γεωγραφικού πλάτους.
Το είδος αναγνωρίζεται από το μακρύ Pygidium, στα αρσενικά  λίγο μακρύτερο, παρά στα Θηλυκά (Εικ. 1, 8, 10 και εικόνα του ταξινομοπλαισίου).

Melolontha pectoralis

Το πλήρες όνομά του είδους αυτού είναι Melolontha melolontha (Megerle, 1812) (Εικ. 11, 12, 13). Είναι σπάνιο είδος και σε μερικά μέρη απειλείται με εξαφάνιση. Η προνύμφη για την ανάπτυξη θέλει σχετικά υγρό έδαφος. Τα θηλυκά αναγνωρίζονται εύκολα, γιατί το Pygidium είναι χωρίς προέκταση (Εικ.12, 13). Στα αρσενικά η προέκταση του Pygidium  μοιάζει πολύ με αυτήν της Melolontha melolontha, είναι όμως πιο ασθενής. Οι πιο δυτικές αναφορές είναι από τη Γαλλία, οι πιο ανατολικές προέρχονται από τη Νότια Ρωσία. Δεν υπάρχουν αναφορές από την Ουκρανία, τη Βουλγαρία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Ελβετία.