google/wiki40b huggingface dataset:
Γιεγκόρ Μπαμπούριν

Σύλλογοι

Απόφοιτος της Ακαδημίας της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα νέων το 2010, στον αγώνα της 30ης αγωνιστικής απέναντι στην Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, αντικαθιστώντας τον Αντρέι Ζάιτσεφ στο 79ο λεπτό. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε 9 αγώνες. Το 2012 κλήθηκε από τον Λουτσιάνο Σπαλέτι στην κύρια ομάδα. Στις 17 Μαρτίου 2013, στη 21η αγωνιστική του πρωταθλήματος, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την κύρια ομάδα στη Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ, αντικαθιστώντας στο 11ο λεπτό του αγώνα με την ΦΚ Μορντόβια τον Γιούρι Ζεβνόφ - ο Μπαμπούριν δεν δέχθηκε τέρματα στον αγώνα. Στον αγώνα της 23 αγωνιστικής, αντικατέστησε τον Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ στον αγώνα με την Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, όταν το αποτέλεσμα ήταν 1:0 υπέρ της Ζενίτ. Στον αγώνα της 24ης αγωνιστικής, απέναντι στη Λοκομοτίβ Μόσχας, αγωνίστηκε 90 λεπτά. Στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος Ρωσίας 2012-2013, όπως και στους προηγούμενους αγώνες, δεν δέχθηκε τέρμα και έσπασε το ρεκόρ του Ρομάν Μπερεζόφσκι για το «ξηρό» (χωρίς να δεχθεί τέρμα) ντεμπούτο (το ρεκόρ είναι 304 λεπτά στους πρώτους αγώνες).

Εθνικές ομάδες

Από το 2009 συμμετείχε σ' αγώνες της εθνικής Ρωσίας κάτω των 17. Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε σε 3 αγώνες, χωρίς να δεχθεί τέρμα, για την εθνική Ρωσίας κάτω των 19. Από το 2013 στην εθνική Ρωσίας κάτω των 21 - μέχρι σήμερα αγωνίστηκε σε 4 αγώνες και δέχθηκε 2 τέρματα.
Ρίγμος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρίγμος είναι γνωστός ένας πολεμιστής από τη Θράκη, γιος του Πείρoou. Ο Ρίγμος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Αχιλλέα, ο οποίος τον χτύπησε με το ακόντιο στην κοιλιά και ο Ρίγμος έπεσε από το άρμα στο οποίο επέβαινε. Ο Ρίγμος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Υ, στίχοι 485 κ.ε.), όπου χαρακτηρίζεται ως «μαχητής εξαίσιος» (μετάφρ. Ι. Πολυλά).
Κεντρική Αμερική

Η Κεντρική Αμερική είναι το τμήμα εκείνο της Αμερικανικής ηπείρου που ενώνει τη Βόρειο με τη Νότιο τμήμα της. Εκτείνεται νοτίως του Κόλπου του Μεξικού και έως στα σύνορα μεταξύ Παναμά και Κολομβίας.

Γεωγραφία

Σύμφωνα με τα παραπάνω η Κεντρική Αμερική έχει έκταση περίπου 540.000 χλμ², και πλάτος μεταξύ του Ειρηνικού Ωκεανού και της Καραϊβικής Θάλασσας μεταξύ περίπου 560 χλμ και περίπου 50 χλμ.
Η γεωλογία της Κεντρικής Αμερικής είναι δραστήρια, με ηφαιστειακές εκρήξεις και σεισμούς να λαμβάνουν χώρα κατά περιόδους. Το 1931 και το 1972 σεισμοί κατέστρεψαν την Μανάγουα, πρωτεύουσα της Νικαράγουας. Τα γόνιμα εδάφη από αποσαρθρωμένη λάβα κατέστησαν δυνατή τη συντήρηση πυκνών πληθυσμών στις αγροτικά παραγωγικές ορεινές περιοχές. Η Καραϊβική πλάκα είναι τεκτονική πλάκα επί της οποίας βρίσκεται η Κεντρική Αμερική.
Η Κεντρική Αμερική, το στενότερο μέρος της Αμερικής, φιλοξενεί τη Διώρυγα του Παναμά καθώς και τη σχεδιασμένη, αλλά ποτέ ολοκληρωμένη Διώρυγα της Νικαράγουας.

Ιστορία

Στις αρχές του 19ου αιώνα υπήρξε ένα έθνος της Κεντρικής Αμερικής, που συνίστατο από τα σημερινά έθνη της Γουατεμάλας, Ονδούρας, Ελ Σαλβαδόρ, Νικαράγουας και Κόστα Ρίκα (και ένα μέρος της σημερινής Μεξικάνικης πολιτείας του Τσιάπας). Η οντότητα αυτή ήταν γνωστή μερικές φορές ως Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Αμερικής ή Ηνωμένες Πολιτείες της Κεντρικής Αμερικής.
Ποντγκόρανι (Μόσταρ)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Μουράτ Δ΄

Βιογραφία

Ο Μουράτ ήταν ο τέταρτος γιος και όγδοο παιδί του Οθωμανού Σουλτάνου Αχμέτ Α΄ (1603-1617) και της Ελληνίδας Χασεκί Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Βαλιντέ Σουλτάν.

Βασιλεία

Ανήλθε στο θρόνο μετά από μια ανακτορική συνωμοσία που εκθρόνισε τον τρελό θείο του Μουσταφά Α’ (1617-1618, 1622-1623) το 1623. Όταν ανήλθε στο θρόνο, σε ηλικία μόλις 11 ετών, χρησιμοποιήθηκε από την παλατιανή κλίκα της μητέρας του Κιοσέμ Σουλτάνας, η οποία στην ουσία κυβερνούσε την αυτοκρατορία στο όνομά του. Την περίοδο εκείνη η αυτοκρατορία περιέπεσε σε αναρχία, οι Πέρσες εισέβαλαν στη Μεσοποταμία, μεγάλο μέρος της Ανατολίας περιήλθε στον έλεγχο επαναστατών και σαν αποκορύφωμα, το 1631 οι γενίτσαροι στασίασαν, εισέβαλαν στο παλάτι και εκτέλεσαν τον Μεγάλο Βεζίρη ενώπιον του Σουλτάνου. Φοβούμενος ότι θα έχει την τύχη του αδελφού του Οσμάν Β΄ (1618-1622) αποφάσισε να ενισχύσει το κύρος του.
Αρχικά επανέφερε το έθιμο της αδελφοκτονίας και εκτέλεσε τρία από τα αδέλφια του, προκειμένου να μην βρεθεί αντιμέτωπος με κάποια παλατιανή συνωμοσία. Επίσης επέβαλε απαγόρευση στη διάθεση καπνού και αλκοόλ στην Κωνσταντινούπολη, θέλοντας να επαναφέρει την πειθαρχία στο στράτευμα. Μάλιστα λέγεται πως πολλές φορές περιπολούσε ο ίδιος στην Πόλη και όταν έβλεπε κάποιον στρατιώτη να πίνει ή να καπνίζει, τον εκτελούσε ο ίδιος, γεγονός που δικαιολογεί τη φήμη για τη σκληρότητα και τη βιαιότητά του. Ο ίδιος ήταν ιδιαίτερα μεγαλόσωμος και δυνατός, και παρά τις απαγορεύσεις ήταν αλκοολικός.

Τελευταία Χρόνια

Κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του ανέπτυξε αξιόλογη στρατιωτική δράση. Ανασυγκρότησε το στρατό, απεκατέστησε την τάξη στην Ανατολία συντρίβοντας του επαναστάτες και επανέλαβε τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά της Περσίας. Οργανώνοντας επιτυχημένη αντεπίθεση κατάφερε να ανακαταλάβει το Αζερμπαϊτζάν, την Ταυρίδα, το Χαμαντάν και τελικά με μια ύστατη επίθεση να ανακτήσει την Βαγδάτη, καταφέρνοντας να κλείσει ευνοϊκή για τους Οθωμανούς συνθήκη ειρήνης με τους Πέρσες το 1639.
Κρόκος Κοζάνης

Γεωγραφία - Ιστορία

Βρίσκεται 5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Κοζάνης, αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Κρόκου και είναι η έδρα της δημοτικής ενότητας Ελίμειας (5.910 κάτοικοι). Σε δημοψήφισμα που έγινε το Σεπτέμβριο του 2006, η πλειοψηφία των κατοίκων του Κρόκου τάχθηκε υπέρ της ένωσης του δήμου τους με αυτόν της Κοζάνης, λόγω των ιστορικών, παραδοσιακών και γεωγραφικών δεσμών που συνδέουν τις δύο περιοχές. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει πληθυσμό 2.977 κατοίκους. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Γκόβλιτσα και με αυτό αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 όταν ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Κρόκος το 1927.
Η κωμόπολη του Κρόκου είναι γνωστή στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, για την παραγωγή του ομώνυμου καρυκεύματος «κρόκος», ο οποίος αποτελεί προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της έντονης γεύσης και ποιότητας του χρώματός του. Είναι η μοναδική κροκοκαλλιεργούμενη περιοχή της Ελλάδας, στην οποία γίνεται συστηματική καλλιέργεια του φυτού που ξεκίνησε τον 17ο αιώνα. Η ετήσια παραγωγή κατά τα τελευταία τρία χρόνια, ήταν γύρω στους 5,7 τόννους κόκκινου και 1,5-2,5 τόννους κίτρινου κρόκου, μεγάλο μέρος του οποίου εξάγεται, μεταξύ άλλων, στην Ε.Ε., τις Η.Π.Α., την Αυστραλία και από τον Μάιο του 2019 στην Κίνα.
2601 Μπολόνια

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μπολόνια εκτιμάται σε 19 χιλιόμετρα περίπου. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,163 ± 0,047.
Εκκλησία Αγίου Γρηγορίου Νύσσης (Τραπεζούντα)

Η Εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης ήταν εκκλησία και μοναστήρι στην Τραπεζούντα. Πιστεύεται πως η εκκλησία ανεγέρθηκε προς το 1280-1297 από την σύζυγο του Ιωάννη Γ΄, Αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Μετά το 1665, ο Άγιος Γρηγόριος κατέστη ο καθεδρικός ναός της πόλης της Τραπεζούντας. Η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης (π. 330-395), Χριστιανό επίσκοπο και άγιο. Η Νύσσα (σημερινό Νεβσεχίρ) είναι πόλη στην Καππαδοκία. Το 1863, ο Μητροπολίτης Κωνστάντιος Τραπεζούντας προχώρησε στην ανακατασκευή της εκκλησίας.
Το 1930, η εκκλησία ανατινάχθηκε προκειμένου να απελευθερωθεί χώρος για την ανέγερση άλλου κτιρίου.
Theatrum Orbis Terrarum

Theatrum Orbis Terrarum (προφέρεται Τεάτρουμ Όρμπις Τεράρουμ, tɛˈɑːtrʊm ˈɔrbɪs tɛˈrːɑːrʊm) ή Χάρτης του Ορτέλιους είναι ο πρώτος παγκόσμιος χάρτης με σύγχρονες προδιαγραφές της χαρτογραφίας. Είναι επίσης ο πρώτος χάρτης που σημείωσε εμπορική επιτυχία.
Εκτυπωτής του ήταν ο Αβραάμ Ορτέλιους από την Αμβέρσα στις 20 Μαΐου 1570. Ο χάρτης ήταν μοιρασμένος σε πολλά φύλλα και συνοδευόταν από ένα φυλλάδιο που περιείχε ό,τι ήταν γνωστό την εποχή του 16ου αιώνα. Ο Ορτέλιους είχε συντάξει και ένα ευρετήριο με τις πηγές του χάρτη, οι οποίες σήμερα ή δεν υπάρχουν πια, ή είναι πολύ σπάνιες.
Ο χάρτης επανακυκλοφόρησε συχνά μέχρι το 1598 όπου και σημειώνεται ο θάνατος του Ορτέλιους.
Στέλιος Μιχαηλίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Στέλιος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1907. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ήταν δημόσιος υπάλληλος, ναυτιλιακός πράκτορας και επιχειρηματίας.
Απεβίωσε το 1974.

Πολιτική διαδρομή

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρειας Λεμεσού με το Πατριωτικό Μέτωπο για την περίοδο 1960-1970. Μετά τη διάλυση του Πατριωτικού Μετώπου το 1969 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ενιαίου Κόμματος.
Ζάκρος

Γεωγραφία

Η Ζάκρος μερικές φορές χωρίζεται Πάνω Ζάκρο, το τμήμα που βρίσκεται ψηλότερα στο λόφο, και Κάτω Ζάκρο, το τμήμα που είναι κοντά στη θάλασσα. Ένα φαράγγι, γνωστό ως το «Φαράγγι των νεκρών» διασχίζει τόσο το πάνω όσο και το κάτω τμήμα της αρχαίας πόλης και φέρει το όνομά του από τους πολυάριθμους τάφους που βρέθηκαν στις σπηλιές κατά μήκος των πλευρών του.  
Η Πάνω Ζάκρος απέχει 38 χιλιόμετρα από τη Σητεία. Ο δρόμος περνάει από το Παλαίκαστρο όπου και στη συνέχεια κατευθύνεται νότια. Το σημερινό δημοτικό διαμέρισμα της Ζάκρου περιλαμβάνει τους οικισμούς Κάτω Ζάκρος, Αδραβάστοι, Αζοκέραμος, Κελλάρια, Κλησίδιον, Άγιος Γεώργιος και Σφάκα.

Αρχαιολογία

Η Ζάκρος ανασκάφηκε πρώτη φορά από τον Ντ. Χόγκαρθ της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών οπότε και αποκαλύφθηκαν δώδεκα σπίτια, όμως η ανασκαφή σταμάτησε. Το 1961 ο Νικόλαος Πλάτων ξεκίνησε εκ νέου την ανασκαφή και ανακάλυψε το Παλάτι της Ζάκρου. Στον χώρο ανακαλύφθηκαν επίσης αγγεία καθώς και αργιλικές πλάκες με επιγραφές σε Γραμμική Α. Τέλος ανακαλύφθηκε αρχαίος λαβύρινθος όμοιος με αυτούς της Κνωσού και της Φαιστού.
1461 Ζαν-Ζακ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ζαν-Ζακ εκτιμάται σε 32,94 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι M (μεταλλικός), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,161. Ο Ζαν-Ζακ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ως 18 ώρες περίπου, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Δορυφόροι γαλαξίες του Γαλαξία

Οι δορυφόροι γαλαξίες του Γαλαξία αποτελούνται από τους μικρότερους σε μέγεθος γαλαξίες οι οποίοι είναι βαρυτικά συνδεδεμένοι στον Γαλαξία αποτελώντας δορυφόρους του. Η συγκέντρωση των γαλαξιών αυτών μαζί με τον Γαλαξία αποτελούν υποομάδα της Τοπικής ομάδας γαλαξιών.

Περιγραφή

Υπάρχουν περίπου 50 μικροί γαλαξίες οι οποίοι βρίσκονται σε απόσταση 420.000 παρσέκ (1,4 εκατομμύρια έτη φωτός) από τον Γαλαξία, χωρίς απαραίτητα να βρίσκονται όλοι σε τροχιά γύρω του. Οι μόνοι οι οποίοι είναι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού είναι το Μεγάλο και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου οι οποίοι είναι γνωστοί ως σχηματισμοί από την αρχαιότητα. Βάσει μετρήσεων του τηλεσκοπίου Χαμπλ το 2006, βρέθηκε πως τα νέφη του Μαγγελάνου ίσως κινούνται υπερβολικά γρήγορα για να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Γαλαξία. Στους εξακριβωμένους γαλαξίες που βρίσκονται πράγματα σε τροχιά γύρω από τον Γαλαξία, βρίσκεται ο Νάνος του Τοξότη Ελλειπτικός, με διάμετρο 2,6 κιλοπαρσέκ (8.500 έτη φωτός), περίπου το 1/5 του Γαλαξία.
Οι γαλαξίες οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά με απόσταση 1.000 έτη φωτός (310 παρσέκ) και λιγότερο από το άκρο του δίσκου του Γαλαξία είναι γενικά φτωχοί σε αέρια υδρογόνου σε σχέση με αυτούς που βρίσκονται πιο μακριά, καθώς το υδρογόνο απορροφάται από τον Γαλαξία.
Ο σφειροειδής γαλαξίας του Νάνου του Τοξότη σταδιακά απορροφάται από τον Γαλαξία και εκτιμάται πως η διαδικασία θα ολοκληρωθεί σε 100 εκατομμύρια έτη. Το Ρεύμα του Τοξότη αποτελεί συστοιχία αστέρων σε πολική τροχιά γύρω από τον Γαλαξία οι οποίοι έχουν αποσπαστεί από τον Νάνο του Τοξότη. Το Ρεύμα της Παρθένου αποτελεί ομάδα αστέρων τα οποία θεωρείται πως κάποτε ανήκαν σε κάποιον γαλαξία ο οποίος πλέον έχει απορροφηθεί από τον Γαλαξία.
1785 Βουρμ

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Βουρμ είναι S (λιθώδης). Ο Βουρμ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 16 λεπτά και 9,5 δευτερόλεπτα, μια γρήγορη περιστροφή.
Αλατιέρα του Τσελίνι

Η Αλατιέρα του Τσελίνι (στη Βιέννη ονομάζεται Σαλιέρα - Saliera, στα ιταλικά η αλατιέρα) είναι ένα μερικώς εμαγιέ επίχρυσο γλυπτό του Μπενβενούτο Τσελίνι. Ολοκληρώθηκε το 1543 για τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας, από μοντέλα που είχαν ετοιμαστεί πολλά χρόνια πριν για τον Καρδινάλιο Ιππόλυτο ντ' Έστε. Η Αλατιέρα του Τσελίνι απεικονίζει μια ανδρική φιγούρα που αντιπροσωπεύει τη θάλασσα και μια θηλυκή φιγούρα που αντιπροσωπεύει τη Γη. Ένα μικρό σκάφος που προορίζεται για να διατηρεί το αλάτι είναι τοποθετημένο δίπλα στην ανδρική φιγούρα. Ένα κουτί για το πιπέρι, με σχήμα ναού, είναι δίπλα στην θηλυκή φιγούρα. Τα πόδια του δύο φιγούρων είναι μπλεγμένα μεταξύ τους σε μια προσπάθεια του δημιουργού να δείξει την αλληλοδιείσδυση μεταξύ γης και θάλασσας.
Ήρθε στην κατοχή των Αψβούργων ως δώρο από τον Κάρολο Θ΄ της Γαλλίας στον Αρχιδούκα Φερδινάνδο Β' του Τιρόλου, ο οποίος ενήργησε ως πληρεξούσιος για τον Κάρολο στο γάμο του με την Ελισάβετ της Αυστρίας. Αρχικά ήταν μέρος της συλλογής έργων τέχνης των Αψβούργων στο κάστρο Αμπράς, αλλά μεταφέρθηκε στο Μουσείο Kunsthistorisches στη Βιέννη κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Η Saliera είναι το μόνο έργο σε πολύτιμο μέταλλο που μπορεί να αποδοθεί αξιόπιστα στον Τσελίνι. Δημιουργήθηκε στο μανιεριστικό ύφος της ύστερης Αναγέννησης και απεικονίζει αλληγορικά την Terra e Mare. Στην περιγραφή του Τσελίνι, η θάλασσα εκπροσωπήθηκε από ανδρική φιγούρα ξαπλωμένη δίπλα σε ένα πλοίο για τη συγκράτηση του αλατιού. Την γη την «διαμόρφωσε σαν μια γυναίκα» και τοποθέτησε ένα ναό κοντά της για να χρησιμεύσει ως δοχείο για το πιπέρι. Η αλατιέρα είναι κατασκευασμένη από ελεφαντόδοντο, έλασμα χρυσού και σμάλτο. Ο χρυσός δεν είναι χυμένος σε καλούπι, αλλά σφυρηλατημένος με το χέρι στη λεπτή μορφή του. Βρίσκεται περίπου στα 26 εκατοστά. Η βάση έχει πλάτος περίπου 33,5 εκατοστών και διαθέτει έδρανα για να περιστρέφεται. Δύο έτη μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου, ο Τσελίνι επέστρεψε στη Φλωρεντία, στην αιγίδα του Κόζιμο Α' των Μεδίκων, Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης.
Στις 11 Μαΐου 2003, η Saliera είχε κλαπεί από το Μουσείο Kunsthistorisches, το οποίο είχε γύρω του σκαλωσιές εκείνη τη στιγμή, λόγω εργασιών ανακατασκευής. Το μουσείο πρόσφερε ανταμοιβή € 1.000.000 για την ανάκτησή της. Η Saliera ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 2006, θαμμένη σε ένα μολυβένιο κουτί σε ένα δάσος κοντά στην πόλη του Ζβετλ, στην Αυστρία, περίπου 90 χλμ βόρεια της Βιέννης. Ο κλέφτης, Robert Mang, παραδόθηκε στην αστυνομία όταν κυκλοφόρησαν φωτογραφίες του υπόπτου από κάμερες επιτήρησης, οι οποίες στη συνέχεια αναγνωρίστηκαν από γνωστούς του.
Χαμαιδικαστής

Ο Χαμαιδικαστής (λατινικά : iudices pedanei) ήταν Βυζαντινός δικαστικός τίτλος που δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Ζήνωνα τον 5ο αιώνα και διατηρήθηκε έως τον 6ο αιώνα που καταργήθηκε από τον Ιουστινιανό.
Ο Χαμαιδικαστής υπήρχε σε κάθε δικαστήριο της αυτοκρατορίας ενώ αναφέρεται αιρετός. Σταδιακά οι αρμοδιότητες άλλαζαν με αποτέλεσμα να προκαλείται μπέρδεμα και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός τον κατάργησε και τον αντικατέστησε από τους Δώδεκα δικαστές οι οποίοι είχαν τις ίδιες αλλά και επιπλέον αρμοδιότητες.
Κάρλος Έβια

Στην προεδρία της Κούβας

Ο Έβια ήταν υπουργός γεωργίας όταν εκδηλώθηκαν εξεγέρσεις στην Αβάνα ενάντια στον πρόεδρο Γκράου. Η δικτατορία απαίτησε την παραίτηση του Γκράου και έχρισε τον Έβια διάδοχό του. Ο Έβια αρχικά αρνήθηκε, εξαιτίας της αντίδρασης του όχλου. Μετά την άφιξη στρατιωτικής δύναμης 1000 αντρών για τη φύλαξη του προεδρικού μεγάρου, ο Έβια ανέλαβε τη θέση στις 5:00 μ.μ. της Δευτέρας . Ο Έβια συναντήθηκε με τον αντίπαλο του Μπατίστα και ηγέτης της ένωσης, Κάρλος Μεντιέτα, νωρίς το πρωί της Τρίτης. Αν και επιθυμούσε τη στήριξη του Μεντιέτα, ο Έβια έφυγε από τη συνάντηση έχοντας αντιμετωπίσει την ουδέτερη στάση. Την ίδια μέρα πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία του από τον πεθερό του, δρ. Χουάν Φεδερίκο Έντελμαν, ο οποίος ήταν πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας  και 21 κανονιοβολισμοί ρίχτηκαν από το φρούριο της ΑΒάνας μετά τη λήξη της τελετής. Την ίδια ώρα, οι εργατικές ενώσεις σχεδίαζαν απεργίες σε ολόκληρη τη χώρα . Την Τετάρτη, ο Έβια αντιλήφθηκε την αδυναμία του να ματαιώσει τα σχέδια των Ηνωμένων ΕΘνών να αποχωρήσουν και αποφάσισε να παραιτηθεί το ίδιο απόγευμα. Περίπου 40 ώρες μετά την ορκωμοσία του, ο Έβια παραιτήθηκε νωρίς το πρωί της Πέμπτης. Εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο στις 2:15 π.μ., δηλώνοντας «Επιστρέφω στα καλαμοχώραφα για να κόψω καλάμια» 
Ο Έβια, ο οποίος ήταν χειρουργός στο επάγγελμα, αποτέλεσε τον πρώτο Κουβανό που αποφοίτησε από τη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ στην Ανάπολη. Φοίτησε στην «Κλάση του 1919».
Αργότερα ήρθε σε ρήξη με τον Μπατίστα και προσχώρησε στο Παρτίδο Αουτέντικο αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες μορφές του κόμματος. Διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της χώρας από το 1948 έως το 1950, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Κάρλος Πρίο Σοκαρράς. Επιλέχτηκε ως ο επίσημος υποψήφιος πρόεδρος του κόμματός του για τις εκλογές του 1952. Ωστόσο, οι εκλογές αυτές, στις οποίες κύριοι αντίπαλοι του Έβια ήταν ο Ρομπέρτο Αγραμόντε και ο Φουλχένσιο Μπατίστα, ακυρώθηκαν μετά το πραξικόπημα του τελευταίου.
Εξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στις αρχές τις δεκαετίας του 1960 συμμετείχε στις ομάδες που εναντιώνονταν στον Φιδέλ Κάστρο, ο οποίος το 1959 κατέκτησε την εξουσία, παραμερίζοντας τον Μπατίστα.

Προσωπική ζωή

Ο πατέρας του ονομαζόταν Αουρέλιο Έβια και ήταν δικηγόρος, ενώ η μητέρα του Σάρα Λος Ρέγιες Γκαβιλάν. Παντρεύτηκε την Ελίσα Έντελμαν με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Αουρέλιο Κάρλος και τη Μαργαρίτα Έβια - Έντελμαν. Ο Έβια, που λειτουργούσε μία ιδιωτική ναυτική σχολή στο Μαϊάμι, πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 2 Απριλίου του 1964
Κομματική πειθαρχία

Η κομματική πειθαρχία είναι η ικανότητα του πεισίματος της κοινοβουλευτικής ομάδας ενός πολιτικού κόμματος να στηρίξουν την πολιτική τους ηγεσία του κόμματος. Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, συνήθως αναφέρεται στον έλεγχο ότι ο αρχηγός του κόμματος έχει εξουσία πάνω από τους υπόλοιπους βουλευτές. Η κομματική πειθαρχία είναι σημαντική για όλα τα συστήματα κυβέρνησης που επιτρέπουν στα κόμματα να κρατήσουν την πολιτική εξουσία, γιατί καθορίζει το βαθμό στον οποίο οι κυβερνητικές υποδομές θα επηρεαστούν από νόμιμες πολιτικές διαδικασίες.
Η αποστασία από την κομματική πειθαρχία σε κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από κυρώσεις, όπως για παράδειγμα η μη προαγωγή στο υπουργικό συμβούλιο ή η απώλεια προνομίων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο βουλευτής μπορεί να διαφωνεί τόσο πολύ που μπορεί να προσχωρήσει σε άλλο κόμμα ή να γίνει ανεξάρτητος.
Ποιοτική μεταβλητή

Οι ποιοτικές μεταβλητές, (qualitatives), καλούμενες και κατηγορικές μεταβλητές, (catégoriques), είναι μία από τις δύο βασικές κατηγορίες των μεταβλητών στο επιστημονικό πεδίο της έρευνας, της παρατήρησης και βασικότερα του πειράματος.
Σε αντίθεση των μεταβλητών της έτερης κατηγορίας των "ποσοτικών μεταβλητών", οι κατηγορικές μεταβλητές είναι αυτές που δείχνουν ότι οι διάφοροι παράγοντες μεταβάλλονται κατά είδος, ειδικότερα σε παρατηρήσεις ενδιαφέροντος των Συμπεριφορικών επιστημών.
Στις κατηγορικές μεταβλητές περιλαμβάνονται για παράδειγμα: το "φύλο", το "χρώμα των ματιών", η "κοινωνική κατάσταση" (παντρεμένος, ανύπαντρος, χήρος κ.λπ.), η "επαγγελματική κατάσταση" (αγρότης, κτηνοτρόφος, έμπορος, διευθυντής, υπάλληλος, τεχνίτης κ.λπ.). Οι τιμές των ποιοτικών μεταβλητών δεν δίδονται με αριθμούς αλλά με διακριτικό είδος, για παράδειγμα το "φύλο" παίρνει τιμές άρρεν θήλυ, η ομάδα αίματος παίρνει τιμές Α, Β, ΑΒ και Ο, οι ψηφοφόροι  με τα ονόματα των κομμάτων και πιθανές άλλες πολιτικές διαθέσεις, ή οι μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με τις τάξεις (Α, Β, Γ, Δ, Ε, Στ τάξης) κ.λπ.. Οι ποιοτικές μεταβλητές συμβολίζονται συνηθέστερα με κεφαλαία γράμματα π.χ. Χ, Υ, Ζ κ.λπ.
Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Βελγίου

Ιστορία

Το δεύτερο τμήμα ποδοσφαίρου του Βελγίου δημιουργήθηκε το 1905. Το 1923 υπήρχαν δύο όμιλοι σε αυτό το τμήμα. Το 1926, το σύστημα αλλάζει καθώς οι δύο όμιλοι ενώνονται σε έναν ενιαίο με 14 ομάδες. Στο τέλος της σεζόν 1930 - 1931, χωρίστηκε σε ξανά σε δύο ομίλους(14 σωματεία το καθένα). Οι δύο τελευταίες ομάδες σε κάθε όμιλο υποβιβάζονταν και δύο πρώτοι από κάθε όμιλο προβιβάζονταν. Το 1952, το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε Β΄ Κατηγορία με 16 ομάδες αποτελούμενες έναν όμιλο. Τέλος, το 1994 η κατηγορία πήρε την τελική της μορφή αποτελούμενη από 18 ομάδες.
Μεταξύ του 2008 και του 2010 ονομάστηκε σε EXQI League λόγω χορηγίας από τον τηλεοπτικό σταθμό Euro1080. Στο τέλος της περιόδου 2009/2010, ο χορηγός αυτός δεν έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα, λόγω των οικονομικών όρων. Ωστόσο, το 2012, το πρωτάθλημα βρήκε ένα νέο χορηγό την Belgacom, και μετονομάστηκε σε Belgacom League. Το πρωτάθλημα μετονομάστηκε εκ νέου σε Proximus League το 2015, λόγο αλλαγής επωνυμίας του χορηγού σε Proximus. Με την αναδιάρθρωση του 2016, η Δεύτερη Κατηγορία καταργήθηκε.
Ιωάννης Καρμίρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1903 ή 1904 στον Μπράλο Φθιώτιδας και σπούδασε Θεολογία και στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Πήρε το πτυχίο του με άριστα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1926. 
Στην αρχή δίδαξε στην Ιερατική Σχολή της Λαμίας, της οποίας υπήρξε διευθυντής την περίοδο 1927-1928. Στη συνέχεια μετατέθηκε στην Αθήνα όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός σε διάφορα γυμνάσια. Παράλληλα, φοίτησε για ένα έτος στο «Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως» και για τρία έτη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1934 μέχρι το 1936 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία στα πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Βόννης στο αντικείμενο της συστηματικής και ιστορικοδογματικής θεολογίας.
Το 1936 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό άριστα. Το 1937 εκλέχθηκε υφηγητής παμψηφεί, ενώ το 1939 έγινε έκτακτος καθηγητής και το 1942 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Ιστορίας των Δογμάτων και Συμβολικής, ιδιότητα που διατήρησε μέχρι και το 1969 που έγινε ομότιμος (λόγω ηλικίας). Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1947-1948, 1953-1954 και 1961-1962. Το 1962 δίδαξε για ένα τρίμηνο μετά από πρόσκληση στα Πανεπιστήμια Λουντ και Ουψάλα στη Σουηδία, καθώς και στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Βλαδίμηρου στη Νέα Υόρκη και Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη το 1968 και στο Θεολογικό Ινστιτούτο Γρηγορίου του Παλαμά στο Μιλάνο του 1970.
Ήταν μάχιμος στη Μικρασιατική εκστρατεία το 1922 υπηρετώντας στη Θράκη καθώς και στον Πόλεμο του 1940. Από το 1945 ως το 1950 υπηρέτησε Γενικός Διευθυντής Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας και από το 1945 ως το 1963 ήταν κυβερνητικός και βασιλικός επίτροπος στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ακόμη, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Εκκλησιών του Υπουργείου Εξωτερικών και πολλών Συνοδικών Επιτροπών της Εκκλησίας της Ελλάδας.
Το 1974 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1981 υπήρξε πρόεδρος αυτής. Το 1968 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής Αγίου Βλαδίμηρου και το 1973 της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ο Ιωάννης Ν. Καρμίρης απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 5 Ιανουαρίου 1992 και κηδεύτηκε στην Αθήνα, δύο ημέρες μετά. Ο γιος του, Νικόλαος Καρμίρης, ήταν επίσης θεολόγος.

Έργο

Έγραψε θεολογικά και παιδαγωγικά έργα και δημοσίευσε πολλές μελέτες. Μελέτησε και ερεύνησε τις σχέσεις των Ορθοδόξων με τους Ρωμαιοκαθολικούς. Στα σημαντικότερα του έργα, τα οποία μεταφράστηκαν και σε ξένες γλώσσες είναι αυτά για τον Μητροφάνη Κριτόπουλο, τον Παχώμιο Ρουσάνο, τον Θωμά Ακινάτη και επίσης, αυτά για την Κάθοδο στον Άδη, για τα Δογματικά-Συμβολικά Μνημεία και την Εκκλησιολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ακόμη εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδας σε πολλά διεθνή εκκλησιαστικά συνέδρια και διασκέψεις καθώς και σε Παγκόσμια Συμβούλια Εκκλησιών.