google/wiki40b huggingface dataset:
Μπεκίμ Φεχμίου

Καριέρα

Γεννήθηκε το 1936 στο Σαράγεβο της Γιουγκοσλαβίας (νυν πρωτεύουσα της Βοσνίας) και προερχόταν από αλβανική οικογένεια με καταγωγή από την Τζιακόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου. Αργότερα, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στο Πρίζρεν. Αρχικά ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως ερασιτέχνης πυγμάχος, δουλεύοντας παράλληλα ως εργάτης. Κατά την ηλικία των είκοσι ετών στράφηκε προς την υποκριτική και το 1960 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Βελιγραδίου.
Αν και πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1957, έγινε ευρύτερα γνωστός μερικά χρόνια αργότερα μέσω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στην ταινία Skupljači perja του Σάσα Πέτροβιτς, η οποία γνώρισε διεθνή επιτυχία και ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για το 1967. Κατόπιν πρωταγωνίστησε μαζί με την Ειρήνη Παππά στη μίνι σειρά της RAI, Η Οδύσσεια, όπου ενσάρκωσε τον Οδυσσέα (1968), ενώ το 1970 συμπρωταγωνίστησε με τον Σαρλ Αζναβούρ και την Καντίς Μπέργκεν στη δραματική περιπέτεια Επικίνδυνοι τυχοδιώκτες. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε ταινίες όπως Οι αετοί πεθαίνουν δύο φορές (1971), το Permission to Kill μαζί με τους Άβα Γκάρντνερ και Ντιρκ Μπόγκαρντ (1975), το Black Sunday (1977) κ.ά.
Συνολικά, έλαβε μέρος σε περισσότερες από 40 ταινίες διεθνών παραγωγών (ΗΠΑ, Ιταλίας, συμπαραγωγές κλπ), ενώ διακρίθηκε και για τις εμφανίσεις του στο θέατρο, που ήταν ο κύριος τομέας της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας.

Ύστερα χρόνια

Το 1987 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πρακτικές του τότε προέδρου της Ένωσης Κομμουνιστών της Σερβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Οι τελευταίες δεκαετίες της ζωής του Φεχμίου σημαδεύτηκαν από την απογοήτευσή του για τις πολιτικές εξελίξεις της Γιουγκοσλαβίας και τους καταστροφικούς πολέμους που ακολούθησαν, ενώ στις αρχές του 2010 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας.
Αυτοκτόνησε στις 15 Ιουνίου του 2010 στο Βελιγράδι. Κατόπιν προσωπικής του επιθυμίας, η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της σκορπίστηκαν στον ποταμό Μπίστριτσα κοντά στο Πρίζρεν. Ήταν παντρεμένος με τη Σέρβα ηθοποιό Μπράνκα Πέτριτς, με την οποία είχε αποκτήσει δύο γιους.
10η μέρα

Πλοκή

Στην ταινία, που βασίζεται σε πραγματική ιστορία, παρουσιάζεται η ιστορία ενός Αφγανού μετανάστη στην Ελλάδα. Μαζεύει παλιοσίδερα για να ζήσει και να κατακτήσει το δυτικό όνειρο, ενώ περιβάλλεται από τις μνήμες της πατρίδας του, το ταξίδι του ως την Ευρώπη και τους «εφιάλτες» του. Μετά από μια πραγματική οδύσσεια σε Ιράν, Τουρκία ο ήρωας της ταινίας Αλί φτάνει στην Ελλάδα που αντιμετωπίζει τη μισαλλοδοξία και το ρατσισμό. Και καταλήγει να αποζητά την επιστροφή στην πατρίδα του. 
Σημειώνει ο Μάκης Λακταρίδης το doctv.gr: 
Ο Βασίλης Μαζωμένος, ο πιο «ιδιαίτερος» απ’ όλους τους έλληνες σκηνοθέτες της γενιάς του, αφήνει στην άκρη, προς στιγμήν, τους εικαστικούς πειραματισμούς (ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την ψηφιακή τεχνολογία για τη δημιουργία κινηματογραφικών κολάζ στο εγχώριο σινεμά) και τις επιρροές του από τον πρώιμο γερμανικό εξπρεσιονισμό, για να μας διηγηθεί μια πραγματική ιστορία, όπως συμβαίνει τώρα. 
 Ενώ ο Νίκος Κουλαυτάκης έγραφε στο cinemad.gr:
Συγκλονιστική ταινία που στοιχειώνεται από την αλήθεια ενός πραγματικού ντοκιμαντέρ αλλά χρησιμοποιώντας κανονικούς, αν και ερασιτέχνες, ηθοποιούς στους ρόλους των μεταναστών. Που για να σωθούν αποφασίζουν να μπουν στο μαρτύριο ενός εξαιρετικά επικίνδυνου ταξιδιού. Ταξιδιού που τους οδηγεί αντί για την σωτηρία, σε μια απείρως χειρότερη μοίρα.

Διακρίσεις - Βραβεία

Ήταν η επίσημη ελληνική συμμετοχή στα διεθνή φεστιβάλ Μόντρεαλ (Καναδά), (Πορτογαλία), Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (Ελλάδα), London Greek Film Festival (U.K.), CYIFF (Κύπρος) Human Rights Film Festival (Βαρκελώνη, Παρίσι, Νέα Υόρκη). Το 2012 απέσπασε το ειδικό βραβείο της επιτροπής στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (Ελλάδα), ενώ έλαβε τρεις υποψηφιότητες το 2013 στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας κινηματογράφου: Μοντάζ, ήχου και ειδικών εφέ. Έλαβε επίσης τρία βραβεία: καλύτερης ταινίας καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερης φωτογραφίας στο London Greek film festival το 2013 καθώς και το Ειδικό Βραβείο στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κύπρου 2013. Το 2014 η «10η Μέρα» εκπροσώπησε την Ελλάδα στη μεγάλη ευρωπαϊκή κινηματογραφική διοργάνωση στο 4ο Human Rights Film Festival στην Τουρκία . Το 2015 έλαβε υποψηφιότητα για το "βραβείο Μικελάντζελο Αντονιόνι" στο BLOW-UP · Chicago International Arthouse FILM FEST στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Κρατιδιακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (2000)

Οι κρατιδιακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας 2000, διεξήχθησαν στις 14 Μαΐου 2000, για να εκλέξουν τα μέλη του Κοινοβουλίου (νομοθετικό σώμα του κρατιδίου) της ΒΡ-Β.

Μετά τις εκλογές

Ο Βόλφγκανγκ Κλέμεντ παρέμεινε πρωθυπουργός, κυβερνώντας με έναν συνασπισμό SPD-Πρασίνων.
Εθνική Βραζιλίας (ποδόσφαιρο γυναικών)

Ιστορία

Ο πρώτος αγώνας της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου γυναικών της Βραζιλίας, ήταν αυτός απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 22 Ιουλίου του 1986, στον οποίο οι Αμερικανίδες επικράτησαν με 2–1.

Στατιστική

Στις 25 Μαρτίου του 2016, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών της Βραζιλίας βρισκόταν στην 8η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της ΦΙΦΑ (FIFA Women's World Rankings).
Στάραγια Λάντογκα

Ιστορία

H επιστημονική μέθοδος της δενδροχρονολόγησης έδειξε πως η πόλη ιδρύθηκε από τους Βαράγγους το 753 μ.Χ. και έφερε το όνομα Λάντογκα από τη λίμνη. Η σύνθεση του πληθυσμού ήταν πολυεθνική, για αυτό και έφερε πολλά διαφορετικά ονόματα - Αλόντε Γιόκι (κάτω λιμάνι) για τους φίννους, Αλντέιγκιουμποργκ για τους σκανδιναβούς, Λάντογκα για τους σλάβους.
Μέχρι το 950 η Λάντογκα είχε εξελιχθεί σε έναν από τους σπουδαιότερους εμπορικούς σταθμούς του Κράτους των Ρως και ολόκληρης της ανατολικής Ευρώπης. Τα βαραγγικά πλοία ξεκινούσαν από τη Σκανδιναβία, διέπλεαν την ανατολική Βαλτική και έφθαναν στη λίμνη μέσω του ποταμού Νέβα. Στην πόλη τα εμπορεύματα μεταφορτώνονταν σε ποταμόπλοια ή καραβάνια με προορισμό το Νόβγκοροντ και την Κωνσταντινούπολη. Η εμπορική αυτή οδός λειτούργησε για πολλούς αιώνες και έμεινε στην ιστορία ως Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων. .
Το μεσαιωνικό Πρώτο Χρονικό τοποθετεί την ίδρυση της Λάντογκα αργότερα, στο 862, από τον Βάραγγο βασιλιά Ρούρικ. Αν και η ακρίβεια του εν λόγω χρονικού είναι αμφισβητήσιμη, γύρω από την πόλη έχουν βρεθεί βασιλικοί τάφοι παρόμοιοι με αυτούς που συναντώνται στη Σκανδιναβία. Αυτό κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι εκεί είναι πράγματι θαμμένος ο Ρούρικ και ο διάδοχός του Όλεγκ. Επίσης, νορβηγικές πηγές αναφέρουν ότι λίγο πριν το 1000 ο βασιλιάς τους Έιρικρ Χακονάρσον λεηλάτησε και πυρπόλησε την πόλη.
Η επόμενη φορά που συναντάμε τη Λάντογκα σε ιστορικές πηγές, είναι για το γάμο του Γιαροσλάβ του Σοφού, ηγεμόνα Κιέβου και Νόβγκοροντ, με την σουηδή πριγκίπισσα Ίνγκερ-γκερντ το 1019. Ο Γιαροσλάβ παραχωρεί την πόλη (μαζί με την ευρύτερη περιοχή Βοντ) στη σύζυγό του, η οποία διορίζει διοικητή το θείο της Ράγκβαλντ Ούλφσον. Η απόπειρα "εκσουηδισμού" της Βοντ επιβεβαιώνεται από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και την μετονομασία της ευρύτερης περιοχής σε Ίνγκρια. Οι ιστορικοί είναι επίσης βέβαιοι πως οι σουηδοί βασιλείς Στένκιλ και Ίνγκε Α΄, ίσως και ο Άνουντ Γκάρντσκε, πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια ως πρίγκηπες στη Λάντογκα.
Κατά το 12ο και 13ο αι. οι ρώσοι της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ ξαναπαίρνουν το πάνω χέρι - κτίζουν την ακρόπολη και χρησιμοποιούν το λιμάνι ως πύλη εξόδου των εμπορευμάτων τους προς το βορρά. To 1311 οι Σουηδοί κάνουν απόβαση στην πόλη και την πυρπολούν, ως προειδοποίηση για να σταματήσουν οι ρωσικές αξιώσεις στη Φινλανδία. Από εκείνη τη χρονιά μέχρι και το 17ο αι. η πόλη αλλάζει πολλές χέρια μεταξύ ρώσων και σουηδών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ακολουθήσει καθοδική πορεία και να μην ξαναβρεί ποτέ πια τη χαμένη της αίγλη.
Η Ρωσία ανέκτησε τη Λάντογκα οριστικά το 1703 κατά το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Αμέσως μετά την ανάκτησή της, ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε δίπλα στην παλαιά πόλη τη Νόβαγια (Νέα) Λάντογκα. Από τότε η παλαιά πόλη ονομάζεται Στάραγια (παλαιά) εξ αντιδιαστολής.
Μπαχάρ

Υπόθεση

Η Μπαχάρ είναι μια νεαρή κοπέλα που ζει στην Κωνσταντινούπολη, με την μητέρα της Νουράν, τον πατέρα της Ιλγιάς και την αδελφή της Εφσούν. Λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς της, η Μπαχάρ εγκαταλείπει το σχολείο και να αρχίζει να εργάζεται σε ένα ζαχαροπλαστείο για να βγάλει χρήματα. Είναι μια ωραία, αισιόδοξη και καλόκαρδη κοπέλα σε αντίθεση με την αδελφή της.
Η Μπαχάρ στην πραγματικότητα είναι υιοθετημένη. Είναι κόρη του πλούσιου και επιτυχημένου επιχειρηματία, Μεχμέτ Εμίρ Αταχάν. Είναι ένα μυστικό για πολλούς ανθρώπους και για την Μπαχάρ.
Μια φορά κι έναν καιρό, ο πραγματικός παππούς της, Γιούσουφ, δεν ήθελε η κόρη του, Χασρέτ, να παντρευτεί τον Μεχμέτ Εμίρ. Τους χωρίζει και αποκρύπτει την εγκυμοσύνη της από τον Μεχμέτ Εμίρ. Κατά τη διάρκεια του τοκετού, η Χασρέτ, η μητέρα της Μπαχάρ, μαθαίνει ότι η Μπαχάρ πέθανε αλλά στην πραγματικότητα την χώρισαν από την κόρη της. 
Ο βιολογικός παππούς της Μπαχάρ, ο Γιούσουφ, λέει ψέματα στον Μεχμέτ Εμίρ ότι η Χασρέτ αυτοκτόνησε επειδή τους χώρισε, αλλά στην πραγματικότητα είναι ζωντανή.
Ο Γιούσουφ έδωσε την Μπαχάρ στον Ιλγιάς, έναν άξιο εργάτη του, στον οποίο ζήτησε να αναλάβει την Μπαχάρ σαν να είναι δική του κόρη. Χρόνια αργότερα, όταν ο Γιούσουφ μαθαίνει ότι πεθαίνει, η τελευταία του επιθυμία είναι να δει την εγγονή του. Τότε επισκέπτεται τον Μεχμέτ Εμίρ και του λέει ότι έχει κόρη.
Εν τω μεταξύ, η Νουράν και ο Ιλγιάς δεν έχουν πει στην Μπαχάρ την αλήθεια για το ποιά είναι και ότι η οικογένεια Αταχάν έρχεται να αναζητήσει την Μπαχάρ, και τοτέ η Νουράν και ο Ιλιγιάς στέλνουν την Εφσούν για να παραστήσει την κόρη του Μεχμέτ Εμίρ και της Χασρέτ. Η Εφσούν αρχίζει στη συνέχεια να ζήσει τη ζωή που ανήκει στην Μπαχάρ.
￼Στην πορεία όμως τα πράγματα αλλάζουν καθώς, μία γιορτινή νύχτα, ο αγαπημένος της Μπαχάρ, Ατές Τζέρμαν, της αποκαλύπτει πως είναι η πραγματική εγγονή του Γιούσουφ.
Ούντο Ντιρκσνάιντερ

Τα πρώτα χρόνια

Ο Ντιρκσνάιντερ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1952 στο Βούπερταλ της Γερμανίας και είχε την πρώτη του επαφή με την ροκ μουσική στα δώδεκα του χρόνια, όταν οι γονείς του, του δώρισαν τον ομώνυμο δίσκο των Beatles. Δύο χρόνια αργότερα πήρε τα πρώτα του πλήκτρα και στα δεκαέξι του δημιούργησε τους Band X, με τους οποίους έπαιζε για τρία χρόνια σε τοπικά κλαμπ πριν αλλάξουν το όνομα τους σε Accept.

Επιστροφή στους U.D.O.

Το 1996, οι U.D.O. επέστρεψαν με τον Στέφαν Κάουφμαν ως κιθαρίστα, όπως και τον Γιούργκεν Γκραφ (κιθάρα), τον Φίτι Βίνχολντ (μπάσο) και τον Στέφαν Σβάρτσμαν (τύμπανα), σύνθεση η οποία ηχογράφησε την διασκευή στο "Metal Gods" των Judas Priest για την συλλογή "Tribute to Judas Priest". Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το "Solid", ακολουθούμενο από το "No Limits" του 1998.
Με τον Ίγκορ Τζιαλόλα στην ρυθμική κιθάρα ηχογράφησαν το "Holy", ακολουθούμενο από το "Live from Russia" του 2001, έχοντας τον Λορέντζο Μιλάνι στα τύμπανα. Το "Man and Machine" του 2002 περιείχε το τραγούδι "Dancing With An Angel", όπου ο Ούντο συνεργάστηκε με την Ντόρο Πες των Warlock. Ακολούθησαν τα "Thunderball" και "Mission No. X" με το συγκρότημα να περιοδεύει στην ανατολική Ευρώπη και τη Νότια Αμερική.
Το 2007 κυκλοφόρησαν το "Mastercutor" μπαίνοντας στο Top-40 της πατρίδας τους για πρώτη φορά μετά το 1989, ενώ ο Ντιρκσνάιντερ συνεργάστηκε με τους Lordi για τον δίσκο "The Arockalypse". Τα δύο επόμενα άλμπουμ τους, "Dominator" και "Rev-Raptor" έφθασαν στο # 27 και το # 20, αντίστοιχα, αλλά το 2012 ο Στέφαν Κάουφμαν αποχώρησε λόγω προβλημάτων υγείας. Την θέση του πήρε ο Αντρέι Σμιρνόφ για το άλμπουμ "Steelhammer", το οποίο γνώρισε ανάλογη επιτυχία με τους δύο προκατόχους του.

Άλλες συνεργασίες

Εκτός από την συνεργασία του με την Ντόρο Πες και τους Lordi, ο Ντιρκσνάιντερ ηχογράφησε το 1983 τα φωνητικά για την διασκευή των Raven στο "Born to Be Wild" των Steppenwolf. To 2011 συνεργάστηκε με τους Sabaton κατά τις ζωντανές τους εμφανίσεις, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρία τραγούδια των Hammerfall και έχει συνεργαστεί με τους AnJ, Empires of Eden, Kissin' Dynamite, Lion Twin, Lujuria, Majesty, Sturm und Drang, Alex Parche Project, Thomsen, Warcry και Ария.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1980

Το 45ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1980 διεξήχθη από 26 ως 28 Σεπτεμβρίου στο "Μακάρειο" Στάδιο, στη Λευκωσία της Κύπρου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1980. Στους αγώνες υπήρξε περιορισμένη συμμετοχή αθλητών από την Ελλάδα για οικονομικούς προφανώς λόγους, αφού το πρωτάθλημα διεξήχθη στην Κύπρο. Όμως, υπήρξε πολυπληθής κυπριακή παρουσία, κάτι που φάνηκε και στα αποτελέσματα, όπου κυριάρχησαν οι κυπριακοί σύλλογοι. Το πρωτάθλημα πεντάθλου έγινε στην Καβάλα, στις 12-13 Απριλίου, μαζί με το αντίστοιχο των νεανίδων και το δέκαθλο ανδρών-εφήβων. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με διαφορά 11 β. από τον δεύτερο ΠΑΟΚ.
Λαβράκι

Περιγραφή

Το λαβράκι έχει σύνηθες μήκος 40 με 65 εκατοστά και βάρος 5 με 7 κιλά, ενώ μπορεί να φτάσει σε μήκος το ένα μέτρο και βάρος τα 15 κιλά. Έχει καταγραφεί ότι μπορεί να ζήσει μέχρι 15 χρόνια. Το σώμα του είναι επιμήκες. Το όνομα δικέντραρχος έχει να κάνει με την παρουσία δύο ραχιαίων πτερυγίων, το πρόσθιο τριγωνικό και το οπίσθιο τραπεζοειδές. Έχει ασημί χρώμα, ενώ τα μικρά ιχθύδια φέρουν μαύρα στίγματα σε πλάτη και πλευρά. Το ασημί είναι λίγο πιο σκούρο στη ράχη και πιο ανοικτό στη κοιλιά (φαινόμενο της αντισκίασης).

Βιολογία

Το λαβράκι είναι ένα είδος ωκεανόδρομο που απαντάται στην Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα και τον Ατλαντικό από τη Νορβηγία μέχρι τη Σενεγάλη. Ζει σε παραλιακά ύδατα, σε βάθος μέχρι 100 μέτρων. Είναι ψάρια ευρύαλα και ευρύθερμα, αντέχουν δηλαδή σε μεγάλες μεταβολές αλατότητας και θερμοκρασίας του νερού. Είναι κυρίως ψάρι της ανοικτής θάλασσας, αλλά πλησιάζει σε υφάλμυρα και γλυκά νερά, όπως σε λιμνοθάλασσες και εκβολές ποταμών. Θεωρείται ότι έχει καλή όραση και βλέπει καθαρά και στο σκοτάδι, ώρα στην οποία κυνηγάει. Τρέφεται αδηφάγα κυρίως με άλλα ψάρια, ενώ τα μικρότερα ψάρια του είδους περισσότερο με ασπόνδυλα, όπως μαλάκια και γαρίδες.
Περουλάδες Κέρκυρας

Ιστορία

Πρόκειται για ενετικό χωριό με αρχοντικά  με βενετσιάνικα οικόσημα και ψηλές μάντρες με ξύλινα πορτόνια (αυλόπορτες), μεταξύ των οποίων και τα απομεινάρια του σπιτιού του ποιητή Ανδρέα Κάλβου. 
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το επώνυμο Περούλης.οι ντόπιοι μεγάλοι σε ηλικία του χωριού ονομαζουν το χωριο τους και περλαδα και κάποιοι θα σας πουν οτι το ονομα ήρθε λογο οτι ειναι το τελευταίο σημείο της Ελλάδας και απο το πέρα Ελλάδα ηρθε το περλαδα και με τα χρόνια περουλαδες..

Τεκμήρια υποδηλώνουν την κατοίκιση της περιοχής από την υστεροπαλαιολιθική εποχή (πριν 12.000 χρόνια).
Οι Περουλάδες γνώρισαν μεγάλη ακμή κατά το Μεσαίωνα και δεν υπέστησαν μεγάλες καταστροφές καθώς η φρουρά διέθετε πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς εναντίον των πειρατών. Τη μεγαλύτερη καταστροφή την έφεραν το 1403 οι Γενουάτες.

Παραλίες

Στις παραλίες του χωριού συγκαταλέγονται οι Κανάλ ντ' Αμούρ, Λογγάς και Αποτρυπητή.
Κοίμηση της Θεοτόκου- Μονή Παλαιοπαναγιάς Λακωνία (1305)Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Περιγραφή

Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι από τη Μονή Παλαιοπαναγιάς στη Λακωνια. Είναι πολυπρόσωπη σύνθεση η οποία βάσει της επιγραφής τοποθετείται χρονικά στα 1305. Κοσμούσε τον βόρρειο τοίχο του καθολικού της Μονής Είναι έργο του Κωνσταντίνου Μανασσή. Στο έργο έχουμε στοιχεία συντηρητικά: σχηματοποιημένη απόδοση κόμης και νεότερα στοιχεία, όπως ογκηρή απόδοση σωμάτων, ταραγμένη πτυχολογία και πολύπλοκα αρχιετεκτονήματα.Οι διαστάσεις της είναι 222, 5 εκ Χ202 εκ.
Κοσμάς Τσαντσάνογλου

Ο Κοσμάς Τσαντσάνογλου ήταν πρωτοπόρος της ραδιοφωνίας στην Ελλάδα και ο πρώτος τεχνικός ραδιοφωνικού σταθμού. Εργάστηκε στον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό της Ελλάδας, το Ράδιο Τσιγγιρίδη.
Ο Κοσμάς Τσαντσάνογλου εργάζονταν ως τεχνικός στο εργαστήριο επισκευής ραδιοφώνων του Κλήμη Έπογλου, προμηθευτή του Ράδιο Τσιγγιρίδη,  το πρώτο εργαστήριο του είδους του στη Θεσσαλονίκη. Κατείχε πτυχίο ηλεκτρολογίας, ωστόσο ως ραδιοτεχνίτης ήταν αυτοδίδακτος. Λόγω των γνώσεών του επί της πρακτικής λειτουργίας του ραδιοφώνου, προσελήφθη από το Χρίστο Τσιγγιρίδη το 1929 προκειμένου να τον βοηθήσει στη λειτουργία του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού. Εκεί, ανέλαβε την τεχνική διεύθυνση του σταθμού. 
Εκείνη τη χρονιά η Γερμανία είχε αρχίσει να αντικαθιστά τους παλιούς πομπούς μεσαίων κυμάτων με άλλους ισχυρότερους. Ο Χρίστος Τσιγγιρίδης, με την οικονομική ενίσχυση του αδερφού του, Νίκου και βάζοντας υποθήκη το σπίτι του, προέβη στην αγορά του ραδιοφωνικού πομπού της γερμανικής πόλης Μουλάκερ. Του πομπού αυτού ανέλαβε υπεύθυνος ο Κοσμάς Τσαντσάνογλου, μετά την εγκατάστασή του από το Γερμανό μηχανικό Δρ. Χανς Κράουτερ.
Ο τεχνικός Κοσμάς Τσαντσάνογλου παρέμεινε στη θέση του στο ραδιοφωνικό σταθμό μέχρι και την διακοπή  της λειτουργίας του, λόγω αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, στο τέλος του 1946, οπότε εξαναγκάζεται να θέσει σε λειτουργία τον Αγγλικό στρατιωτικό πομπό MARCONI C-43 250 watt, στην εγκατάσταση βραχέων ΤΤΤ στη Δόξα Τριανδρίας , με τον οποίο εγκαινιάζεται την 1η Μαρτίου 1947 ο κρατικός πλέον Ραδιοσταθμός Θασσαλονίκης του ΕΙΡ, με στούντιο στο Σπίτι του Στρατιώτη στο στρατιωτικό θέατρο της πόλης . Παρότι είχε δοθεί η υπόσχεση ότι όλοι οι υπάλληλοι του Ράδιο Τσιγγιρίδη θα προσλαμβάνονταν στον κρατικό ραδιοσταθμό, κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ με μόνη εξαίρεση τον τεχνικό βοηθό Απόστολο Κωσταντέλλη.

'Αλλες Πληροφορίες

Γεννημένος σε ένα ελληνικό χωριό της Καππαδοκίας, ο Κοσμάς Τσαντσάνογλου άφησε μόνος του το σπίτι του στην ηλικία των 12 ετών και πήγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί πέρα, σπούδασε και έζησε έως ότου τον ανακάλυψε η αδερφή του και μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη.
Κρισναμούρτι

Παραλλαγές

Τα παρακάτω είναι μια ενδεικτική λίστα. Ορισμένες παραλλαγές διαχωρίζουν τα στοιχεία ονόματος, π.χ. Κρίσνα Μούρτι.
Krishnamoorthi, Krishnamoorthy, Krishnamoorti, Krishnamoorty, Krishnamurthi, Krishnamurthy, Krishnamurty.

Ετυμολογία και χρήση

Προέρχεται από την λέξη Κρίσνα, μια από τις ινδουιστικές θεότητες, και από τον σανσκριτικό όρο μούρτι. Μια βασική λεξιλογική έννοια του μούρτι είναι "μορφή" ; ωστόσο η λέξη αυτή μεταφράζεται ως "στη μορφή του Κρίσνα". Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ένα δεδομένο όνομα. Μπορεί επίσης να είναι ένα οικογενειακό όνομα ή μπορεί να έχει δυτικοποιηθεί σε επώνυμο.
Δημοψήφισμα κυριαρχίας του Ταταρστάν

Ιστορία

Στις 6 Αυγούστου 1990, ο επικεφαλής του Ανώτατου Σοβιέτ της ΡΣΟΣΔ, Μπορίς Γέλτσιν, έκανε μια δήλωση στην Ουφά: "Λέμε στο Ανώτατο Συμβούλιο, την κυβέρνηση της Μπασκιρίας: παίρνετε το μερίδιο της εξουσίας που εσείς μπορείτε να καταπιείτε", που στα μέσα ενημέρωσης έγινε γνωστό ως "πάρτε τόση κυριαρχία, όσο μπορείτε να καταπιείτε". Στις 30 Αυγούστου 1990, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ταταρικής ΑΣΣΔ ενέκρινε τη Διακήρυξη για την κρατική κυριαρχία της Ταταρικής ΣΣΔ. Η διακήρυξη, σε αντίθεση με κάποιες συμμαχικές και σχεδόν όλες τις άλλες αυτόνομες ρωσικές δημοκρατίες (εκτός από την Τσετσενο-Ινγκουσική), δεν ανέφερε ρητά την παρουσία της δημοκρατίας ούτε στην ΡΣΟΣΔ και ούτε στην ΕΣΣΔ και ανακοινώθηκε ότι το Σύνταγμα και οι νόμοι της Ταταρικής ΣΣΔ έχουν κυριαρχία σε ολόκληρη την επικράτεια της Ταταρικής ΣΣΔ.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1991, σε σχέση με τη συμφωνία Μπελοβέζα σχετικά με τον τερματισμό της ύπαρξης της ΕΣΣΔ και τη σύσταση της ΚΑΚ, εγκρίθηκε δήλωση σχετικά με την είσοδο του Ταταρστάν στην ΚΑΚ ως ιδρυτικό μέλος .
Στις 7 Φεβρουαρίου 1992, η Ταταρική ΑΣΣΔ - Δημοκρατία του Ταταρστάν μετονομάστηκε σε Δημοκρατία του Ταταρστάν, το οποίο δεν ήταν σύμφωνο με το Σύνταγμα της ΡΣΟΣΔ μέχρι τις 16 Μαΐου 1992. Στις 21 Μαρτίου 1992 διεξήχθη δημοψήφισμα για το καθεστώς της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Στο ερώτημα: "Συμφωνείτε ότι η Δημοκρατία του Ταταρστάν είναι ένα κυρίαρχο κράτος και υποκείμενο του διεθνούς δικαίου που οικοδομεί τις σχέσεις της με τη Ρωσική Ομοσπονδία και άλλες δημοκρατίες και κράτη με βάση διεθνείς συνθήκες;". Το 61.4% των ερωτηθέντων συμφώνησε στο ερώτημα.
Ωστόσο, πριν ληφθεί η απόφαση Αρ. 3-Ρ της 13ης Μαρτίου 1992 του Συνταγματικού Δικαστηρίου της ΡΣΟΣΔ βρέθηκε να είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα της ΡΣΟΣΔ της 1978 για μια σειρά από διατάξεις της Διακήρυξης για την κρατική κυριαρχία της Ταταρικής ΑΣΣΔ από τις 30 Αυγούστου 1990, περιορίζοντας την επίδραση των νομοθεσιών της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο έδαφος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, καθώς και το διάταγμα του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Ταταρστάν της 21ης Φεβρουαρίου 1992 «σχετικά με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν για την κατάσταση του καθεστώτος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν», όπου όριζε ότι η Δημοκρατία του Ταταρστάν είναι ένα υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και τις εγκαθιδρύει τις σχέσεις της με τη Ρωσική Ομοσπονδία και άλλες δημοκρατίες με βάση τις διεθνείς συνθήκες.
Στις 22 Μαΐου, το Ανώτατο Συμβούλιο ενέκρινε ψήφισμα σχετικά με το καθεστώς του Ταταρστάν ως κυρίαρχου κράτους.
Στις 30 Νοεμβρίου 1992, εισήχθη ένα νέο Σύνταγμα στη Δημοκρατία του Ταταρστάν, το οποίο δήλωνε ότι είναι κυρίαρχο κράτος.
Στις 19 Απριλίου 2001, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας αναγνώρισε ότι οι διατάξεις για την κυριαρχία του Ταταρστάν δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στις 19 Απριλίου 2002 το Κρατικό Συμβούλιο του Ταταρστάν υιοθέτησε μια νέα έκδοση του Συντάγματος της Δημοκρατίας, που ευθυγραμμίζεται με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Δίκη Μάξι

Η Δίκη Μάξι(ιταλικά: Maxi processo) ήταν μια ποινική δίκη  κατά της Σικελικής Μαφίας που πραγματοποιήθηκε στο Παλέρμο της Σικελίας. 
Ξεκίνησε στις 10 Φεβρουαρίου του 1986 και διήρκεσε μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 1992. Η δίκη διεξήχθη σε δικαστικό μέγαρο ειδικά κατασκευασμένο για το σκοπό αυτό μέσα από τα τείχη της φυλακής του Παλέρμο.
Οι Εισαγγελείς του Παλέρμο κατηγορήσαν 475 μαφιόζους για μια πληθώρα εγκλημάτων που σχετίζονταν με τις δραστηριότητες της μαφίας, που  βασίστηκαν κυρίως σε μαρτυρίες και αποδεικτικά στοιχεία από πρώην αφεντικά της μαφίας που έγιναν πληροφοριοδότες, γνωστοί ως Πεντίτο, ιδίως ο Τομάζο Μπουσκέτα και ο Σαλβατόρε Κοντόρνο. Οι περισσότεροι καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη και, προς έκπληξη πολλών, οι καταδίκες έγιναν δεκτές τον Ιανουάριο του 1992, μετά το τελικό στάδιο της έφεσης. 
Η σημασία της δίκης ήταν ότι η ύπαρξη της Κόζα Νόστρα τελικά δικαστικώς επιβεβαιώθηκε.
Η δίκη Μάξι Θεωρείται ότι είναι η πιο σημαντική δίκη ποτέ κατά της μαφίας της Σικελίας, καθώς  και η μεγαλύτερη δίκη στην παγκόσμια ιστορία.

Ιστορικό υπόβαθρο

Η ύπαρξη και τα  εγκλήματα της  μαφίας είχαν αγνοηθεί ή απλώς υποβάθμιστει από πολλούς ανθρώπους στην αρχή για δεκαετίες, παρά την απόδειξη των εγκληματικών δραστηριοτήτων της, που χρονολογούνται  από τον 19ο αιώνα. 
Αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρει σε συγκεκριμένες μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τη Μαφία για να παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον στα μέλη της. 
Η δολοφονία ανθρώπων- κλειδιά, και η εξάλειψη πραγματικών ή αντιληπτων διαρροών στη δική τους οργάνωση, και απειλώντας ή ακόμα και σκοτώνοντας ανθρώπους- κλειδιά (δικαστές, δικηγόρους, μάρτυρες, πολιτικοί) έχουν  χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για  να κρατήσουν πολλές προσπάθειες δίωξης κατά της μαφίας.
Στην πραγματικότητα, ήταν μόνο το 1980, που υπήρξε η πρώτη νομοθετική παρέμβαση, ότι αν κάποιος είναι μέλος της Μαφίας θα πρέπει να έχει ένα συγκεκριμένο ποινικό αδίκημα. 
Η νομοθετική πρωτοβουλία ξεκίνησε από τον πολιτικό του  Κομμουνιστικό Κομμάτος, Πio Λα Τόρε. Ο νόμος τέθηκε σε  ισχύ μόνο δύο χρόνια αργότερα, και μετά την δολοφονία του Λα Τόρε, εξαιτίας της πρωτοβουλίας του. 
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μαινόνταν ο δεύτερος πολέμος της μαφίας, με επικεφαλής τον Σαλβατόρε"Τοτό" Ριίνα της φατρίας των Κορλεόνεζι,  ο οποίος είχε ξεκίνησει έναν αιματηρό πολέμο εναντιων άλλων φατρίων της Σικελικής μαφίας με δεκάδες νεκρούς. 
Αναμέσα τους ήταν και ο Στρατηγός των καραμπινιέρων, Κάρλο Αλμπέρτο Ντελα Κιέζα, ο οποίος  μετά την επιτυχία που είχε στην εξαρθρώση των  Ερυθρών Ταξιάρχιών,ανελάβε την αποστολή ως Νομάρχης του Παλέρμο, να σταμάτησει τον αιματηρό πολέμο και να στείλει στην φυλακή τα αφεντικά της Μαφίας. Η προσπάθεια του Ντελα Κιέζα δεν κατελήξε πουθενά αφού η μαφία φροντίσε να τον δολοφόνησει στις 3 Σεπτεμβρίου 1982. 
Οι έντονες δημόσιες αντιδράσεις από την ιταλική κοινωνία, έδωσαν την απαραίτητη ώθηση στους δικαστές, όπως ο Τζοβάνι Φαλκόνε και ο Πάολο Μπορσελίνο, να προσπαθήσουν να δώσουν ένα σοβαρό πλήγμα στην εκτεταμένη εγκληματική οργάνωση στη Σικελία.