google/wiki40b huggingface dataset:
Ορειβατικό καταφύγιο Τύμφης

Το ορειβατικό καταφύγιο Τύμφης (Αστράκας) "Δ. Γεωργούλης" είναι το μοναδικό καταφύγιο στον ορεινό όγκο της Τύμφης και λειτουργεί από το 1966. Κατασκευάστηκε με πρωτοβουλία του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Ιωαννίνων, και της Ορειβατικής Ομάδας του Παπίγκου. Το 2004 ανακαινίστηκε και λειτουργεί στη σημερινή μορφή του. Περιλαμβάνει 51 θέσεις φιλοξενίας και λειτουργεί τους από Μάιο μέχρι Οκτώβριο.

Θέση

Βρίσκεται στη θέση Ροδόβολη του όρους Τύμφη, στα 1950m βορειότερα και χαμηλότερα από την κορυφή της Αστράκας (2436m) πάνω στον αυχένα μεταξύ των κορυφών Αστράκα και Λάπατο. Η κοντινότερη και καλύτερα σημαδεμένη προσέγγισή του γίνεται μέσω του εθνικού μονοπατιού Ο3, ενώ το κοντινότερο μέρος που πλησιάζει όχημα είναι το Μικρο Πάπιγο. Λόγω της θέσης του αποτελεί σημείο συνάντησης αρκετών ορειβατικών μονοπατιών. Οι πεζοπόροι έχοντας ως σταθμό ανάπαυσης το καταφύγιο αυτό και ακολουθώντας τα μονοπάτια μπορούν να επισκεφθούν τη Δρακόλιμνη, τη μονή Στομίου καθώς και τις κορυφές της Τύμφης, Λάπατο(2251m), Αστράκα(2436m), Πλόσκο(2377m), Γκαμήλα(2947m), Καρτερός(2478m), Μεγάλα Λιθάρια(2476m) και Τσούκα Ρόσσα(2377m).

Οργάνωση

Το καταφύγιο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1966 και λειτουργεί από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο. Τους χειμερινούς μήνες παραμένει κλειστό και ανοίγει κατόπιν συνεννοήσεως με τον διαχειριστή. Από το 2013 το ορειβατικό καταφύγιο Αστράκας μέσω ευρωπαϊκού προγράμματος έγινε ενεργειακά αυτόνομο με συνδυασμό φωτοβολταϊκών πάνελ και ανεμογεννητριών συνολικής ισχύος 13KW. Ο ανεφοδιασμός γίνεται μέσω του μονοπατιού Ο3 και συνήθως χρησιμοποιούνται δύο άλογα και δύο μουλάρια, με δύο οδηγούς.
Τάκης Λιάλιος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του αλευροβιομήχανου Λουκά Λιάλιου και της Αικατερίνης Καλετζιώτη. Αδελφός του ήταν ο διάσημος συνθέτης Δημήτριος Λιάλιος. Ανέλαβε την βιομηχανία του πατέρα του, έχοντας στην κατοχή του ένα εργοστάσιο στο κέντρο της Πάτρας, το οποίο αγοράστηκε σε δημοπρασία απο την Εθνική Τράπεζα το 1898, και έναν αλευρόμυλο στον Γλαύκο.
Ασχολήθηκε με τις αθλητικές και μουσικές δραστηριότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Το 1923 έγινε πρόεδρος του Παναχαϊκού Γυμναστικού συλλόγου και στη συνέχεια ανέλαβε πρώτος πρόεδρος της Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης (1924) μέχρι να γίνουν νέες αρχαιρεσίες. Επίσης σημαντική ήταν η συμβολή του στην δημιουργία Ωδείου, στου οποίου την ίδρυση πρωτοστάτησε.
Απεβίωσε στην Πάτρα το 1937.
Ζακ Πιερ Μπρισό

Τα πρώτα χρόνια, η Αγγλία και η φυλάκιση

Ο Μπρισό γεννήθηκε στη Σαρτρ το 1754. Ο πατέρας του ήταν εστιάτορας. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως υπάλληλος σε δικηγορικά γραφεία στη γενέτειρά του και μετέπειτα στο Παρίσι. Τον Φεβρουάριο του 1783 πήγε στο Λονδίνο, όπου έμεινε για 9 μήνες. Εκεί δημοσίευσε φιλολογικά άρθρα και ίδρυσε δύο περιοδικά επιστημονικού περιεχομένου, τα οποία όμως σταμάτησαν σύντομα να εκδίδονται. Με την επιστροφή του στη Γαλλία, φυλακίστηκε στη Βαστίλη μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1784. Ο λόγος ήταν η διακίνηση προπαγανδιστικών φυλλαδίων, τα οποία εναντιώνονταν στη βασίλισσα και την κυβέρνηση. Επηρεάστηκε από το αντιδουλοκτητικό κίνημα, με αποτέλεσμα να ιδρύσει την Εταιρεία Φίλων των Μαύρων (Φεβρουάριος 1788). Τον Μάιο του ίδιου έτους μετέβη στις ΗΠΑ.

Επιστροφή στη Γαλλία και Επανάσταση

Επέστρεψε στην πατρίδα του όταν συγκλήθηκε η Εθνική Συντακτική Συνέλευση. Ξεκίνησε την έκδοση της εφημερίδας Ο Γάλλος Πατριώτης και έγινε μέλος του πρώτου Δημοτικού Συμβουλίου μετά από εκλογές. Ήταν εκείνος που παρέλαβε τα κλειδιά μετά την κατάληψη της Βαστίλης. Η σφοδρή εναντίωση του Μπρισό στα δικαιώματα του συλληφθέντα βασιλιά Λουδοβίκου απωτυπώθηκε στον εκτενή λόγο που απηύθυνε στους Ιακωβίνους (Ιούλιος 1791). Στην ομιλία αυτή έκανε αναφορές στα σχέδια που μετέπειτα έθεσε σε εφαρμογή, με την εκλογή του στη Νομοθετική Συνέλευση, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Πίστευε πως ο μόνος τρόπος για να εδραιωθεί η Επανάσταση ήταν ο πόλεμος, καθώς έτσι θα αποκαλύπτονταν οι εχθροί της. Στις απόψεις αυτές εναντιώθηκε μόνον ο ηγέτης των Ιακωβίνων, Ροβεσπιέρος, με αποτέλεσμα την κήρυξη του πολέμου κατά της Αυστρίας. Ο Μπρισό ήθελε να περιορίσει το κίνημα της Επανάστασης, αλλά οι πρώτες γαλλικές ήττες το αναζωπύρωσαν.

Εσωτερικές διαμάχες, σύλληψη και θάνατος

Μετά τις αποτυχημένες προσπάθειές του για την προσωρινή κατάργηση της μοναρχίας, ο Ροβεσπιέρος αποκήρυξε τον Μπρισό ως «ελευθεροκτόνο» (Σεπτέμβριος 1792). Εκείνος, στην Εθνοσυνέλευση, αντιπροσώπευσε το Ερ-ε-Λουάρ, γιατί δεν ήταν πια αρεστός στους Παριζιάνους, ενώ αργότερα του επιτέθηκαν και οι Ορεινοί. Παρ'όλα αυτά συνέχισε να ασκεί έντονη επιρροή στη διπλωματική επιτροπή και κατάφερε να κηρυχθεί πόλεμος ενάντια στη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία (Φεβρουάριος 1793). Τον Απρίλιο, ο Μπρισό κατηγορήθηκε από τον Ροβεσπιέρο ως κύριος υπαίτιος για τον πόλεμο και φίλος με τον προδότη στρατηγό Σαρλ-Φρανσουά Ντυμουριέ. Εκείνος απάντησε αποκηρύσσοντας τους Ιακωβίνους και προτείνοντας να διαλυθεί το Δημοτικό Συμβούλιο του Παρισιού. Ακολούθησε σύγκρουση μεταξύ Γιρονδίνων και Ορεινών, στην οποία η παρουσία του δεν ήταν έντονη, όμως δόθηκε διαταγή και για τη δική του σύλληψη. Ο Μπρισό εν τέλει συνελήφθη στη Μουλέν, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει. Οδηγήθηκε στην πρωτεύουσα, όπου καταδικάστηκε από το Επαναστατικό Δικαστήριο και εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα στις 31 Οκτωβρίου του 1793.
Όπερα της Δρέσδης

Ανέγερση

Το πρώτο κτίριο, στην ίδια τοποθεσία του τωρινού, χτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκότφρηντ Ζέμπερ. Βρίσκεται στην Πλατεία Θεάτρου στο κέντρο της Δρέσδης, στις όχθες του ποταμού Έλβα. Η αρχιτεκτονική του βασιζόταν στον κορινθιακό ρυθμό του νεοκλασικισμού με στοιχεία από την Αναγέννηση και το μπαρόκ. Ήταν το πρώτο σημαντικό έργο του Ζέμπερ και καθιέρωσε τη φήμη του ως αρχιτέκτονα. Καλλιτεχνικός στόχος του ήταν η λειτουργία και η εσωτερική δομή του κτιρίου να αντανακλάται στην εξωτερική του εμφάνιση, κάτι που δημιούργησε τάση στην κατασκευή των θεάτρων του 19ου αιώνα.
Η σκηνή άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες στο κοινό στις 13 Απριλίου 1841 με μια όπερα του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ. Η πρώτη όπερα που ανέβηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα ήταν ο Ριέντσι του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Η επιτυχία ήταν τέτοια ώστε ο συνθέτης αναγορεύτηκε σε Αρχιμουσικός της Αυλής (Kapellmeister). Έχασε το αξίωμα αυτό λόγω της εμπλοκής του στις εξεγέρσεις του 1948-9 και μάλιστα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Δρέσδη.

Πυρκαγιά και 1η ανοικοδόμηση

Μια καταστροφική πυρκαγιά του 1869 ισοπέδωσε το κτίριο και ο βασιλιάς Ιωάννης της Σαξονίας υπό την πίεση των πολιτών της Δρέσδης, κάλεσε τον Ζέμπερ, που ήταν εξόριστος, λόγω της εμπλοκής του στην εξέγερση του 1849, για την ανοικοδόμηση του θεάτρου. Χρησιμοποιήθηκαν τα δικά του σχέδια αλλά την εποπτεία ανέλαβε ο γιος του Μάνφρεντ Ζέμπερ, που ήταν επίσης αρχιτέκτονας. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1878. Το κτίριο θεωρείται χαρακτηριστικό δείγμα της Μπαρόκ αρχιτεκτονικής της Δρέσδης. Στην κορυφή της κεντρικής εισόδου ένα άγαλμα του Διονύσου οδηγεί μαζί με την Αριάδνη ένα τέθριππο από πάνθηρες. Την πρόσοψη κοσμούν αγάλματα του Γκαίτε, του Σίλερ, του Σαίξπηρ, του Μολιέρου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη κ.ά. Το εσωτερικό, πλούσιο σε κάθε είδους διακοσμητικά στοιχεία, δημιουργήθηκε από αρχιτέκτονες της εποχής, όπως ο Johannes Schilling.
O Ernst von Schuch διορίστηκε το 1882 διευθυντής ορχήστρας και από το 1889 έως τον θάνατό του το 1914 καλλιτεχνικός διευθυντής (Generalmusikdirektor). Τον διαδέχτηκε ο Fritz Reiner και το 1922 ο Fritz Busch, ο οποίος εγκατέλειψε τη Γερμανία το 1933 καθώς η εχθρική του συμπεριφορά προς το ναζιστικό καθεστώς τον είχε κάνει ανεπιθύμητο. Από το 1934 μέχρι το 1942 τα ηνία του θεάτρου πέρασαν στον Karl Böhm και από το 1943 μέχρι το 1945 στον Karl Elmendorff.

Βομβαρδισμός και 2η ανοικοδόμηση

Στις 13 Φεβρουαρίου 1945 το κτίριο καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό και πάλι, αυτή τη φορά κατά τον βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους Συμμάχους. Από την επακόλουθη πυρκαγιά, σώθηκε μόνο το εξωτερικό κέλυφος. Ακριβώς 40 χρόνια μετά, στις 13 Φεβρουαρίου 1985, η ανακατασκευή ολοκληρώθηκε. Το κτίριο διατήρησε τη μορφή που είχε πριν τον πόλεμο αλλά βελτιώθηκαν τα συστήματα ήχου και ο μηχανισμός σκηνής, μειώθηκαν οι θέσεις από 1700 σε 1300, προστέθηκε δε ένα παράρτημα για τις πρόβες και τα γραφεία της διοίκησης. Το θέατρο ξανάνοιξε με την όπερα "Ελεύθερος σκοπευτής" του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, που ήταν η τελευταία παράσταση πριν την καταστροφή του κτιρίου το 1945. Όταν ο Έλβας πλημμύρισε το 2002, το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές. Με την ουσιαστική βοήθεια από όλο τον κόσμο, ξανάνοιξε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Ανδρέας Δρακόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Κωνσταντίνου Δρακόπουλου και της Ελένης Μερκάτη. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την οικογένεια Νιάρχου και είναι εγγονός της Μαρίας Νιάρχου, αδελφής του εφοπλιστή Σταύρου Νιάρχου, ενώ από την πλευρά της μητέρας του κατάγεται από την παλαιά ζακυνθινή οικογένεια Μερκάτη και είναι δισέγγονος του Αλέξανδρου Μερκάτη, κτηματία και αυλάρχη του βασιλιά Κωνσταντίνου. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε οικονομικές επιστήμες στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας.
Υπήρξε ο αγαπημένος ανηψιός του Σταύρου Νιάρχου, ο οποίος του κληροδότησε το 10% των μετοχών της εταιρείας Willow Trust Company.  Η τελευταία διαχειριζόταν το σύνολο της περιουσίας του Σταύρου Νιάρχου που αποτελείτο από ναυτιλιακές εταιρείας και συμμετοχές σε μετοχικά κεφάλαια και ομόλογα. Με την ίδια διαθήκη ιδρύθηκε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στο οποίο κληροδοτήθηκε το 20% της Willow Trust Company και στο διοικητικό συμβούλιο του οποίου τοποθετήθηκε πρόεδρος. Επί προεδρίας του το Ίδρυμα έχει πραγματοποιήσει πληθώρα δωρεών μεταξύ των οποίων το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος κ.α.
Έχει διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου (2003 - 2010) της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης ενώ σήμερα είναι μέλος των διοικητικών συμβουλίων του Πανεπιστημίου Ροκφέλλερ, του Πανεπιστημίου John Hopkins, του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών στην Ουάσιγκτον καθώς και του Ντάλτον School στη Νέα Υόρκη. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος από την Ελληνική Δημοκρατία. Στις 26 Μαρτίου 2018 τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο. 
Κατοικεί στη Νέα Υόρκη. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Dogs of Berlin

Πλοκή

Οι αστυνομικοί Ερόλ Μπιρκάν και Κουρτ Γκρίμερ διερευνούν τη δολοφονία του Γερμανότουρκου σταρ του ποδοσφαίρου, Ορκάν Έρντεμ. To γεγονός φέρνει το Βερολίνο σε μία κατάσταση αναβρασμού, καθώς η λίστα των πιθανών υπόπτων είναι μεγάλη: οι νεοναζί από το Μαρτσάν του Βερολίνου, η συμμορία της λιβανέζικης οικογένειας από την ίδια γειτονιά με τον ποδοσφαιριστή, οι Τούρκοι εθνικιστές που είναι θυμωμένοι με τον σούπερ σταρ που παίζει για τη Γερμανία αντί της Τουρκίας, οι οπαδοί του ποδοσφαίρου, η μαφία του Βερολίνου ή μήπως η αλυσίδα των αποδεικτικών στοιχείων οδηγεί ακόμη και στις υψηλότερες βαθμίδες; Προκειμένου να αποκαλυφθεί η αλήθεια, οι δύο αστυνομικοί πρέπει να αναμιχθούν με τον υπόκοσμο του Βερολίνου.
Ραϊτσιχίνσκ

Το Ραϊτσιχίνσκ (ρωσικά: Райчи́хинск‎) είναι πόλη στην περιφέρεια Αμούρ στη Ρωσία, κοντά στους ποταμούς Ζέγια και Μπερέγια, περίπου 40 χιλιόμετρα από το Αμούρ και 165 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά του Μπλαγκοβεστσένσκ, διοικητικό κέντρο της περιφέρειας. Πληθυσμός: 20,534 (απογραφή 2010).

Ιστορία

Η πόλη είναι κοντά σε κοίτασμα λιγνίτη που είναι γνωστό από τα τέλη της δεκαετίας του 1800. Η εξόρυξη άρχισε το 1913, με την ίδρυση του μόνιμου οικισμού το 1932, με το όνομα Ραϊτσίχα (Райчиха). Σήμερα προσφέρει αρκετή συνεισφορά στην οικονομία της πόλης.
Την περίοδο 1938-42 φιλοξενούσε ένα γκουλάγκ, όπου πάνω από 11.000 κρατούμενοι δούλευαν στην εξόρυξη λιγνίτη.
Το 1944 χορηγήθηκε το καθεστώς της πόλης με το σημερινό όνομα της πόλης.
Heinkel He 51

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το 1931 η Heinkel προσέλαβε τους χαρισματικούς σχεδιαστές αεροσκαφών Βάλτερ και Ζίγκφριντ Γκύντερ, οι οποίοι αρχικά ανέλαβαν την ανάπτυξη του He 49. Επισήμως το He 49 ήταν απλώς ένα αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης, όμως στην πραγματικότητα επρόκειτο για πλήρως λειτουργικό μαχητικό. Το αρχικό πρωτότυπο, το He 49a, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Νοέμβριο του 1932 και στην συνέχεια ακολούθησαν δύο ακόμα αεροσκάφη δοκιμών.
Το He 49 εντάχθηκε σε παραγωγή ως He 51 για την Luftwaffe, η ύπαρξη της οποίας παρέμενε ακόμη μυστική, με τα πρώτα αεροσκάφη προπαραγωγής να παραδίδονται τον Μάιο του 1933. Μαζικές παραδόσεις σε επιχειρησιακές μονάδες ξεκίνησαν τον επόμενο χρόνο. Το He 51 ήταν διπλάνο συμβατικής σχεδίασης. Ήταν μεταλλικής κατασκευής και οι επιφάνειες του είχαν υφασμάτινη επικάλυψη. Προωθούνταν από κινητήρα BMW VI και ήταν οπλισμένο με δύο πολυβόλα των 8 mm. Τα νέα μαχητικά αντικατέστησαν τα παλαιότερα διπλάνα Arado Ar 65 και αποτέλεσαν μαζί με τα Arado Ar 68 τον κορμό της δύναμης μαχητικών της Luftwaffe εκείνη την περίοδο. Παρόλα αυτά το Heinkel ήταν ήδη παρωχημένο όταν ξεκίνησαν οι παραδόσεις του στις μονάδες: μετά από 150 αεροσκάφη της αρχικής έκδοσης, παρουσιάστηκε το τροποποιημένο He 51B και στην συνέχεια το αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης He 51C. Επίσης ολοκληρώθηκαν 46 υδροπλάνα-μαχητικά He 51B-2.

Επιχειρησιακή ιστορία

Στις 6 Αυγούστου 1936 έφτασαν στην Ισπανία τα πρώτα έξι He 51 προς υποστήριξη των Εθνικιστών. Η 18η Αυγούστου ήταν η πρώτη μέρα που τα Heinkel συμμετείχαν ενεργά σε πολεμικές επιχειρήσεις και στέφθηκε με επιτυχία: τέσσερα μαχητικά των Δημοκρατικών καταρρίφθηκαν. Οι παραδόσεις αεροσκαφών συνεχίστηκαν καθώς η σύρραξη εξελίσσονταν στον αιματηρό Ισπανικό Εμφύλιο. Συγκροτήθηκαν δύο Σμήνη με ισπανικά πληρώματα καθώς και η Λεγεώνα Κόνδορ που ήταν επανδρωμένη από Γερμανούς "εθελοντές". Η κατάσταση στον αέρα άλλαξε άρδην με την μαζική έλευση των σύγχρονων σοβιετικών μαχητικών Polikarpov I-15 και Polikarpov I-16 στην Ισπανία. Στο οπλοστάσιο των Δημοκρατικών προστέθηκε επίσης το ταχύ βομβαρδιστικό αεροσκάφος Tupolev SB, που ήταν κατά 110 km/h ταχύτερο από το Heinkel. Τα He 51 αποδείχθηκαν ολοσχερώς ανεπαρκή και τελικά ανέλαβαν νυκτερινές επιχειρήσεις. Σταδιακά αξιοποιήθηκαν κυρίως για την υποστήριξη των χερσαίων δυνάμεων, ενώ κύριο μαχητικό των Εθνικιστών έγινε για μεγάλο διάστημα το ιταλικό Fiat CR.32, με την Λεγεώνα να επιστρέφει στις επιχειρήσεις με μαχητικά τον Απρίλιο του 1937 οπότε και παρέλαβε τα πρώτα Messerschmitt Bf 109.
Παρόλο που ως μαχητικό δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο, το He 51 αποδείχθηκε πολύ χρήσιμο σαν αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης. Ο περίφημος Βόλφραμ φον Ριχτχόφεν (Wolfram von Richthofen) αξιοποίησε την εμπειρία από την χρήση των He 51 στην Ισπανία για να αναπτύξει το επιχειρησιακό δόγμα και τις τακτικές αεροπορικής υποστηρίξεως των χερσαίων δυνάμεων που αποδείχθηκαν τόσο επιτυχείς στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά το τέλος του πολέμου αριθμός αεροσκαφών παρέμεινε σε υπηρεσία με την Ισπανική Πολεμική Αεροπορία. Η Luftwaffe απέσυρε όλα τα Heinkel από τις μονάδες μαχητικών μέχρι το 1938, ενώ αρκετά παρέμειναν σε χρήση ως εκπαιδευτικά για αρκετά χρόνια ακόμα.
Μπούντεσλιγκα

Ιστορία

Πριν την ίδρυση της Μπούντεσλιγκα το γερμανικό ποδόσφαιρο ήταν ερασιτεχνικό και οι ομάδες αγωνίζονταν σε διάφορα περιφερειακά πρωταθλήματα. Οι κατά τόπους πρωταθλητές αγωνίζονταν σε μια σειρά αγώνων για την ανάδειξη του πρωταθλητή.
Το 1900 ιδρύθηκε η εθνική ομοσπονδία και το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γερμανίας ξεκίνησε το 1903. Πρώτος νικητής ήταν η Λειψία (VfB Leipzig).
Τη δεκαετία του ’50 άρχισαν συζητήσεις για την ίδρυση μιας εθνικής επαγγελματικής κατηγορίας, όπως είχε συμβεί σε πολλές άλλες χώρες. Ήδη οι καλύτεροι Γερμανοί παίκτες αναζητούσαν την τύχη τους σε επαγγελματικές ομάδες άλλων χωρών. Εν τω μεταξύ στην Ανατολική Γερμανία ιδρύθηκε ξεχωριστή ομοσπονδία, η οποία το 1958 ξεκίνησε εθνικό πρωτάθλημα, την DDR-Oberliga με 14 συλλόγους.

Λογότυπο

Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. To 1996 παρουσιάστηκε ένα λογότυπο το οποίο χρησιμοποιήθηκε έως και την περίοδο 2001/2002. Την περίοδο 2002/2003 χρησιμοποιήθηκε ένα νέο λογότυπο, ενώ το 2006 παρουσιάστηκε μία νέα εκδοχή του. Ένα νέο λογότυπο χρησιμοποιήθηκε από την περίοδο 2010/2011 έως και την περίοδο 2016/2017. Για να γιορτάσει την 50ή επέτειο της Bundesliga, δημιουργήθηκε ένα ειδικό λογότυπο για τη σεζόν 2012-13, με τον αριθμό "50" και το διάστημα "1963-2013". Το Δεκέμβριο του 2016 ανακοινώθηκε ότι θα χρησιμοποιηθεί ένα νέο λογότυπο για την σεζόν 2017-18, ελαφρώς τροποποιημένο για λόγους ψηφιοποίησης, με νέα εμφάνιση.
Πάρις Λιαρούτσος

Βιογραφία

Καταγόταν από την Τήνο, γιος του Κωνσταντίνου Λιαρούτσου. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, το 1950. Εξελέγη βουλευτής Τήνου με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952. Στη συνέχεια έγινε μέλος της ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων, το 1956 και το 1958.
Πέθανε κατά την περίοδο της δικτατορίας, το 1972.
Ζακ-Εντουάρ Αλεξίς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γκονάιβες στις 21 Σεπτεμβρίου του 1947. Έκανε σπουδές Αγρονομικής και Κτηνιατρικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της χώρας του. Υπήρξε πρώτος πρύτανης του Πανεπιστημίου της Κουίσκεγια, την περίοδο 1990-1995.

Πρωθυπουργίες

Χρημάτισε Υπουργός Εθνικής Παιδείας και επί θεμάτων Νεολαίας και Αθλητισμού. Ήταν Πρωθυπουργός από τις 26 Μαρτίου του 1999 ως τις 7 Φεβρουαρίου του 2001. Το 2001 τον διαδέχθηκε ο Ζαν Μ. Σερεστάλ. Διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία από τον Πρόεδρο Ρενέ Πρεβάλ στις 21 Μαΐου του 2006. Ο ίδιος και η κυβέρνησή του ορκίστηκαν στις 9 Ιουνίου του 2006. Το κυβερνητικό σχήμα αποτελείται από υπουργούς προερχόμενους από έξι συνολικά κόμματα, μεταξύ των οποίων το κόμμα Lespwa του Ρενέ Πρεβάλ και το Fanmi Lavalas του Ζαν-Μπερτράντ Αριστίντ.
Την άνοιξη του 2008 η κυβέρνησή του ήρθε αντιμέτωπη με ταραχές που ξέσπασαν αναφορικά με τις υψηλές τιμές σε βασικά είδη διατροφής. Επισήμως σκοτώθηκαν πέντε άτομα. Στις 12 Απριλίου του 2008 η Γερουσία με 16 ψήφους υπέρ ψήφισε υπέρ της αποπομπής του Αλεξίς.
Γιώργος Στρουμπουλόπουλος

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Οντάριο του Καναδά από Έλληνα Αιγυπτιώτη πατέρα, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και Ουκρανή μητέρα. Ξεκίνησε ως ραδιοφωνικός παρουσιαστής για να ασχοληθεί αργότερα με την τηλεόραση σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της Κέλοουνα της Βρετανικής Κολομβίας και στο Τορόντο. Αργότερα, η μουσική ραδιοφωνική του εκπομπή "The Strombo Show" που είχε τη μορφή τοκ σόου, μεταδιδόταν ταυτόχρονα στο CFRB του Τορόντο και στο CJAD του Μόντρεαλ, και αναμεταδίδοταν και σε άλλες πόλεις του Καναδά. Έγινε γνωστός στην τηλεόραση με την παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών στο μουσικό κανάλι MuchMusic.

Στο CBC και στο CNN

Σήμερα είναι παρουσιαστής στον δημόσιο καναδικό τηλεοπτικό οργανισμό CBC. Στην τηλεοπτική εκπομπή του, που αρχικά με τον τίτλο "The Hour" και έπειτα μετονομάστηκε στον 7ο κύκλο με τον κανονικό του ονοματεπώνυμο "George Stroumboulopoulos Tonight", έχουν φιλοξενηθεί γνωστά ονόματα της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου, προσωπικότητες της πολιτικής και της κοινωνίας. Από τον Ιούλιο του 2013, παρουσιάζει τη δική του εκπομπή στο CNN με τίτλο "Stroumboulopoulos" με διάρκεια μιας ώρας και με αντικείμενο παραπλήσιο με αυτό που είχε και στο CBC, όπου κάθε Παρασκευή σε τηλεοπτικό στούντιο του Λος Άντζελες θα παίρνει συνεντεύξεις από διάφορες προσωπικότητες.

Κοινωνικό έργο

Έπειτα από τις καταστροφικές πλημμύρες στο Πακιστάν το 2010, επισκέφτηκε τις πληγείσες περιοχές έπειτα από συνεννόηση με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτισης (WFP) των Ηνωμένων Εθνών και ζήτησε από τους Καναδούς πολίτες να συνδράμουν στην ανακούφιση των κατοίκων των περιοχών αυτών. Αργότερα το 2011, ονομάστηκε πρέσβης του Παγκοσμίου Προγράμματος Σίτισης.
Γκαμπί του Λισίτσιν

Ονομασία

Έγινε ευρύτερα γνωστό το 1931, όταν παίχτηκε (και πιθανότατα πρωτοπαίχτηκε σε επίσημο αγώνα) από τον Γκεόργκι Λισίτσιν εναντίον του Νικολάι Ριούμιν στον αγώνα τους στη Μόσχα κατά τον πρώτο γύρο του Σκακιστικού Πρωταθλήματος της Σοβιετικής Ένωσης.

Θεωρία

Το Γκαμπί του Λισίτσιν έχει καταχωρηθεί στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τον κωδικό A04.
Πρόκειται για ένα γκαμπί που εναλλακτικά μπορεί να μεταφερθεί στις βαριάντες της Ολλανδικής άμυνας και είναι αρκετά εύκολο στην εκμάθηση των γραμμών του σε σχέση με τις γραμμές της Ολλανδικής.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα λευκά μπορούν να καθυστερήσουν το γκαμπί τους κατά μία κίνηση, παίζοντας πρώτα την κίνηση 2.δ3 όπου τα μαύρα συχνά συνεχίζουν με 2...δ6, ή οποιαδήποτε άλλη κίνηση, ανάλογα με τη βαριάντα της Ολλανδικής που προσπαθούν να εφαρμόσουν. Στη συνέχεια τα λευκά μπορούν να κάνουν και πάλι το γκαμπί παίζοντας την κίνηση 3.ε4. Η βαριάντα αυτή αναφέρεται από ορισμένους μελετητές της ως βελτιωμένο γκαμπί του Λισίτσιν.
Φορεσιά του Τρικεριού

Η φορεσιά του Τρικεριού ήταν η γυναικεία τοπική ενδυμασία που φορέθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στον ομώνυμο οικισμό της Μαγνησίας κατά τους γάμους και τις υπόλοιπες επίσημες περιστάσεις. Η συγκεκριμένη γυναικεία ενδυμασία είναι νησιωτικού τύπου και διατηρεί έντονα τα γνωρίσματα των παραδοσιακών φορεσιών των Βόρειων Σποράδων.

Περιγραφή

Η φορεσιά του Τρικεριού περιλάμβανε δύο λευκά πουκάμισα από λεπτό βαμβακερό ύφασμα (χασεδένια) και πολυάριθμα μεσοφόρια από τα οποία τα κυριότερα ήταν η μαλλίνα και το κολοβόλι. Το καλό εξωτερικό πουκάμισο κατασκευαζόταν από λινό ή μεταξωτό ύφασμα και διέθετε ποικιλία χρωμάτων. Άλλο μέρος της φορεσιάς ήταν το πολύπτυχο, κοντό και αμάνικο φουστάνι. Στη μέση τοποθετούσαν μια φαρδιά χρυσοκέντητη ζώνη και στο ίδιο σημείο εφάρμοζε και το μαντήλι του κόρφου. Ως κάλυμμα του κεφαλιού χρησιμοποιούσαν ένα κατά κανόνα κίτρινο μαντήλι. Τη φορεσιά συμπλήρωναν διάφορα κοσμήματα όπως ο σταυρός του στήθους και τα ασημένια στολίδια του κεφαλιού και των πλεξίδων.
Άβα Γαλανοπούλου

Βιογραφικά στοιχεία

Μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Βεάκη, παράλληλα με τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Αθηνών. Επίσης έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής με το Μ. Βολανάκη και τον Θ. Παπαγεωργίου.
Πρωτοεμφανίστηκε στην ελληνική τηλεόραση παίζοντας στην σειρά "Η Ελίζα και οι άλλοι". Άλλες τηλεοπτικές της δουλειές είναι : Δύο Ξένοι, Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή, Η τράπεζα, Πενήντα-Πενήντα, Λατρεμένοι μου γείτονες. 
Έχει συνεργαστεί για τη συγγραφή του σεναρίου στις σειρές, Η Ελίζα και οι άλλοι, Πάτερ ημών, Σερσέ λα φαμ, Δύο ξένοι, Υπεράνω όλων η πατρίς και Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή.
Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στους Βώρους Ηρακλείου το 1889. Υπήρξε μέλος της οργάνωσης του Αντιστασιακού αγώνα στο νομό Ηρακλείου κατά την Ναζιστική Κατοχή.
Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία.

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την Ένωση Φιλελευθέρων το 1926 (από την δεύτερη κατανομή) με 3.020 ψήφους  και επανεξελέγη το 1928 και το εκλογές του 1936 με το κόμμα των Φιλελευθέρων.  
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1946 με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 4.126 ψήφους.
Απεβίωσε στο Ηράκλειο σε ηλικία 82 ετών στις 20 Σεπτεμβρίου 1971. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Μελισσουργού (1903-1981).