google/wiki40b huggingface dataset:
Κένεθ Μαπ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο του Σεν Κρουά το 1973.Παρακολούθησε μαθήματα στο Κολέγιο της Κοινότητας της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων, χωρίς όμως να αποκτήσει τίτλο μπάτσελορ. Έπειτα από τον τερματισμό της θητείας του ως αντικυβερνήτη το 1999, ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό του πρόγραμμα στην Οικονομική Σχολή του Χάρβαρντ και απέκτησε τίτλο Μάστερ στη Δημόσια Διοίκηση από τη Σχολή Διακυβέρνησης Τζον Φ. Κένεντι στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. 
Εργάστηκε ως αστυνομικός στη Νέα Υόρκη και ως αξιωματικός της αστυνομίας στις Παρθένες Νήσους.

Γερουσιαστής

Ο Μαπ εξελέγη 3 φορές γερουσιαστής στο κοινοβούλιο των Παρθένων Νήσων. Για πρώτη φορά εξελέγη το 1982.Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ως το 2001, οπότε έγινε ανεξάρτητος.

Αντικυβερνήτης

Ο Μαπ ήταν υποψήφιος αντικυβερνήτης στις εκλογές του 1994, όταν κυβερνήτης εξελέγη ο Ρόι Λ. Σνάιντερ.Οι Σνάιντερ και Μαπ εξελέγησαν κυβερνήτης και αντικυβερνήτης αντίστοιχα, σε ειδική εκλογή που έγινε στις 22 Νοεμβρίου 1994, επικρατώντας των Δημοκρατικών αντιπάλων τους.

Εκλογές για κυβερνήτη 2006

Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος στις εκλογές για κυβερνήτη το 2006. Στις εκλογές πήρε 26,78% έναντι 49,33% για τον αντίπαλό του, Τζον ντε Γιονγκ, με τον οποίο αναμετρήθηκε σε δεύτερο γύρο στις 21 Νοεμβρίου 2006. Τελικά, κυβερνήτης εξελέγη ο ντε Γιονγκ με 16.644 ψήφους (57,30%) έναντι 12.402 ψήφους (42,70%) για τον Μαπ.

Εκλογές για κυβερνήτη 2010

Ο Μαπ διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του Κυβερνήτη για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος, στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, με υποψήφιο αντικυβερνήτη τον καθηγητή Μαλίκ Σέκου.
Οι γενικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 2 Νοεμβρίου 2010. Ο τότε κυβερνήτης Τζον ντε Τζονγκ κέρδισε τον Μαπ και εξασφάλισε δεύτερη συνεχή θητεία στο αξίωμα.  Ο Ντε Γιονγκ έλαβε 17.535 ψήφους (56,27% των ψήφων) ενώ ο Μαπ ήρθε 2ος με 13.580 ψήφους (43,58%). Αρχικά ο Μαπ αρνήθηκε να παραδεχθεί την ήττα του, επικαλούμενος πιθανές παρατυπίες στην ψηφοφορία και έπειτα από τις συμβουλές του υπεύθυνου για την προεκλογική του εκστρατεία.

Κυβερνήτης

Ο Μαπ εξελέγη κυβερνήτης, κατεβαίνοντας ως ανεξάρτητος, στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 4 Νοεμβρίου 2014. Συγκέντρωσε 47,47% των ψήφων και καθώς κανένας από τους υποψήφιους δεν είχε συμπληρώσει το απαιτούμενο 50%+1 έγινε δεύτερος γύρος στις 18 Νοεμβρίου, όπου αναδείχθηκε νικητής, επικρατώντας με ποσοστό 64% της Ντόνα Κρίστιαν-Κρίστενσεν. 
Η ορκωμοσία του Μαπ έγινε στις 5 Ιανουαρίου 2015.

Εκλογές για κυβερνήτη 2019

Ο Μαπ ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές για κυβερνήτη του 2018. Όμως ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο στις 20 Νοεμβρίου 2018 από τον Δημοκρατικό Άλμπερτ Μπράιαν, τζούνιορ με ποσοστό 54,54% έναντι 44,14% για τον Μαπ. Ο πρώτος γύρος διεξήχθη στις 6 Νοεμβρίου 2018 και σε εκείνον ο Μπράιαν είχε λάβει ποσοστό 38% έναντι 33,4 για τον Μαπ.
Ελισαίος

Ο προφήτης Ελισσαίος στην Ορθόδοξη εκκλησία

Η μνήμη του προφήτη τιμάται στις 14 Ιουνίου. Όπως σημειώνει ο άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, το έτος 415 μ.Χ. το λείψανο του προφήτη Ελισσαίου μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια και κατατέθηκε στη μονή Παύλου του λεπρού. Ο ίδιος θεωρεί ορθή την επιλογή αυτή "διότι λεπρόν ιάτρευσε τον Νεεμάν, λεπρόν εποίησε τον Γιεζήν". Προσθέτει δε ότι από την Αλεξάνδρεια μεταφέρθηκαν πάλι τα λείψανα του προφήτη στην Κωνσταντινούπολη, στον ναό των αγίων Αποστόλων και "η κατάθεσις δε αύτη εορτάζεται κατά την εικοστήν του Ιουνίου".

Υπομνήματα

Εκκλησιαστικοί Συγγραφείς και Πατέρες της Εκκλησίας υπομνημάτησαν το βιβλίο Δ' Βασιλειών, όπως ο Θεοδώρητος Κύρου, o Κύριλλος Αλεξανδρείας, o Προκόπιος Γαζαίος και o Ωριγένης.

Λειτουργική χρήση

Σε ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας διαβάζονται επεισόδια από τη ζωή των προφητών Ηλία και Ελισσαίου (Δ' Βασ. 2:6-14.19-22. 4:8-37. 5:9-14).

Η τιμή του Ελισσαίου στη Λουθηρανική εκκλησία

Η Λουθηρανική εκκλησία τιμά την μνήμη του Ελισαίου στις 14 Ιουνίου.
Τζορτζ Φίνλεϊ

Ελληνική επανάσταση

O Φίνλεϊ, παρόλο που σχημάτισε άσχημη εντύπωση για τους προύχοντες και τους οπλαρχηγούς, δεν έχασε τον αρχικό του ενθουσιασμό για τον σκοπό τους. Όμως εξαιτίας του γεγονότος ότι προσβλήθηκε από σφοδρό πυρετό, εξαναγκάστηκε να περάσει τον χειμώνα του 1824 και την άνοιξη του 1825 στη Ρώμη, τη Νάπολη και τη Σικελία. Κατόπιν επέστρεψε στη Σκωτία ειδικότερα στο Εδιμβούργο όπου έλαβε και το πτυχίο του στο δίκαιο. Ο ενθουσιασμός του όμως τον οδήγησε πίσω στην Ελλάδα, όπου έμεινε πλέον στην οικία της οδού Κέκροπος 8, στην Πλάκα, σε κτίσμα της Τουρκοκρατίας, το οποίο επισκευάστηκε από τον ίδιο το 1835 και όπου έζησε σχεδόν αδιάκοπα έως τον θάνατό του. Έλαβε μέρος στις ανεπιτυχείς προσπάθειες του Κόχραν και του Ρίτσαρντ Τσερτς για την ανακούφιση της Αθήνας το 1827. Όταν διασφαλίστηκε η ανεξαρτησία, αγόρασε μια έκταση στην Αττική (πιθανότατα το τσιφλίκι Λιοσάτι στις Αφίδνες), αλλά όλες οι προσπάθειές του για την εισαγωγή καλύτερων καλλιεργητικών συστημάτων απέτυχαν. Αφιέρωσε τότε τον εαυτό του στη συγγραφή ιστορικών έργων.

Έργα

Ανάμεσα στις πρώτες εκδόσεις του ήταν το Ελληνικό Βασίλειο και το Ελληνικό έθνος (The Hellenic Kingdom and the Greek Nation) το 1836 και το Δοκίμιο στις τραπεζικές αρχές, εφαρμοστέες υπό του Ελληνικού κράτους (Essai sur les principes de banque appliques a l'etat actuel de la Grece) το ίδιο έτος.
Η πρώτη σειρά δοκιμίων στο μεγάλο ιστορικό έργο του ήλθε στο προσκήνιο το 1844 με το Η Ελλάδα υπό τους Ρωμαίους (Greece under the Romans). Τα ταξίδια του στην Ανατολή απέφεραν τη δημοσίευση ενός τόμου του On the Site of the Holy Sepulchre με σχέδιο της Ιερουσαλήμ το 1847. Το 1854 συμπλήρωσε το Ιστορία των Βυζαντινών και Ελληνικών Αυτοκρατοριών από το 716-1453 (The History of the Byzantine and Greek Empires from 716-1453) το οποίο γρήγορα συμπληρώθηκε από το Ιστορία της Ελλάδος υπό την Οθωμανική και Βενετική κυριαρχία (History of Greece under the Ottoman and Venetian Domination) το 1856 και από το Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης the (History of the Greek Revolution) το 1861 (πρώτος μεταφραστής στα Ελληνικά ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).

Δραστηριότητες και αναγνώριση

Επιβαρυμένος από την κακή του υγεία και την πτώση της ζωτικότητάς του πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανανεώνοντας και αναθεωρώντας το ιστορικό του έργο. Από το 1864 έως το 1870 υπήρξε ανταποκριτής της εφημερίδας The Times, ενώ η εμφάνισή του στις ελληνικές εφημερίδες της εποχής είχε ως αποτέλεσμα μια διακριτή επίδραση στην ελληνική πολιτική σκηνή. Το 1854 έλαβε από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου τιμητική διδακτορική διάκριση (LL.D.). Πέθανε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1875. Ο τάφος του βρίσκεται στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ως ιστορικός, ο Φίνλεϊ πιστώνεται με το γεγονός ότι εισήλθε σε έναν τομέα έρευνας αγνοημένο από τους Άγγλους συγγραφείς, εκτός ίσως από τον Γκίμπον.
Όμιλος Β΄ Κόπα Αμέρικα 2015

Ο Όμιλος Β΄ του Κόπα Αμέρικα 2015 ήταν ένας από τους τρεις ομίλους των εθνικών ομάδων που έλαβαν μέρος στο Κόπα Αμέρικα 2015. Περιλάμβανε την Αργεντινή, την Ουρουγουάη (κάτοχος του τίτλου), την Παραγουάη και την Τζαμάικα (προσκεκλημένη ομάδα). Οι αγώνες του ομίλου έλαβαν χώρα από τις 13 Ιουνίου του 2015 έως τις 20 Ιουνίου του 2015.

Αγώνες

Όλες οι ώρες είναι τοπικές, CLT (UTC−3).
Μηνίσκος (γεωμετρία)

Παράδειγμα

Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., ο Ιπποκράτης ο Χίος έδειξε ότι ορισμένοι μηνίσκοι μπορούσαν να τετραγωνιστούν ακριβώς με κανόνα και διαβήτη.
Ιωάννης (Τζων) Πετρόπουλος

Βίος

Ο Ιωάννης (Τζων) Πετρόπουλος γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1929 στο Λιούιστον της πολιτείας Μέιν των Η.Π.Α., από Έλληνες μετανάστες. Αποφοίτησε με τιμητική διάκριση από το Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1951 και έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα της ιστορίας από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1963. Από το 1958 θα διδάσκει στο Κολλέγιο Άμχερστ της Μασσαχουσέτης βαλκανική και ανατολικομεσογειακή ιστορία. Διετέλεσε πρόεδρος της Modern Greek Studies Association (1974-1976), μέλος της συντακτικής επιτροπής του Byzantine and Modern Greek Studies, μόνιμος συνεργάτης της Επιθεώρησης Κοινωνικών Ερευνών, επίτιμο μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, και μέλος της American Historical Association και του Middle East Studies Association.
Πέθανε στις 3 Μαΐου του 1999 μέσα στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο την ώρα που διόρθωνε γραπτά φοιτητών του.
Ιωάννης Δούμπας

Βιογραφία

Γεννημένος στις Σέρρες, ακολούθησε ιατρικές σπουδές στην Αθήνα. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα υπηρέτησε ως δάσκαλος σε σχολεία της Ζίχνης και ήταν σύνδεσμος του Ελληνικού Προξενείου στη γενέτειρά του. Παράλληλα ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού.
To 1912-13 πολέμησε ως εθελοντής στην Ήπειρο.
Εξελέγη γερουσιαστής Σερρών και υπηρέτησε επί 9 έτη από το 1929 ως το 1935.
Ως κυβερνητικός αντιπρόσωπος ήταν Γενικός Διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από το 1944 ως το 1945, και υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη από τις 10 Δεκεμβρίου 1945 ως τις 4 Απριλίου 1946.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1946 εξελέγη βουλευτής Σερρών με το κόμμα των Φιλελευθέρων, συγκεντρώνοντας 3.411 ψήφους. Επανεξελέγη και το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Υπηρέτησε και ως πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 3 Δεκεμβρίου 1949 ως τις 8 Ιανουαρίου 1950.
Πέθανε το 1966.
Γιαλικά Μεσσηνίας

Ιστορικό

Τα Γιαλικά αναγνωρίστηκαν ως οικισμός μόλις κατά το 2011 υπαγόμενο στον καλλικρατικό δήμο Πύλου - Νέστορος (ημερομηνία μεταβολής: 09/05/2011). Διοικητικά ανήκουν στην τοπική κοινότητα Βουναρίων, της δημοτικής ενότητας Κορώνης ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, η ομώνυμη περιοχή Γιαλικά, στην οποία οικοδομήθηκε σταδιακά ο σύγχρονος οικισμός, αποτελούμενος κυρίως από τουριστικές και εξοχικές κατοικίες που είναι απλωμένες σε σχετικά μεγάλες μεταξύ τους αποστάσεις, ανήκε με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας στον δήμο Κορώνης. Οι κάτοικοι του οικισμού απασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και δευτερευόντως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, όπως η παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας.
Κλεισούρα Αιτωλοακαρνανίας

Το Φαράγγι της Κλεισούρας ή συνηθέστερα Κλεισούρα της Αιτωλοακαρνανίας είναι ένας γεωλογικός σχηματισμός στο όρος Αράκυνθος ή Ζυγός του νομού Αιτωλοακαρνανίας.

Ιστορία

Κατά τους προϊστορικούς χρόνους τα όρη Αράκυνθος και Παναιτωλικό περιόριζαν τα νερά του ποταμού Αχελώου να καταλήξουν στην θάλασσα και σχημάτιζαν έτσι μια μεγάλη λίμνη. Το νερό έπειτα διερχόταν από το φαράγγι της Κλεισούρας και χύνονταν στην λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού. Με την πάροδο των αιώνων και ύστερα από γεωλογικές ανακατατάξεις στην περιοχή, ο ποταμός άλλαξε πορεία με αποτέλεσμα το φαράγγι της Κλεισούρας να γίνει μια ξερή κοίτη και η μεγάλη λίμνη να περιοριστεί σε έκταση, σχηματίζοντας, προς την έξοδό του, τις υπάρχουσες λίμνες της Τριχωνίδας, του Οζερού, της Αμβρακίας και της Λυσιμαχίας. Στην ίδια κατεύθυνση βρισκόταν η αρχαία αιτωλική πόλη Πυλήνη, την οποία όπως αναφέρει ο Στράβωνας μεταφέρθηκε στη βόρεια πλευρά του Αράκυνθου κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και την μετονόμασαν σε Πρόσχιον, ενώ στη δυτική πλευρά του φαραγγιού βρίσκεται η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής ή Αγία Ελεούσα Αιτωλοακαρνανίας.

Περιβάλλον

Στην περιοχή παλαιότερα ζούσαν μερικά ζευγάρια γυπαετών ενώ σήμερα η περιοχή φιλοξενεί μεγάλο πληθυσμό όρνεων, αλλά και αμφίβιων/ερπετών όπως: Κιτρινοβομβίνες (Bombina variegata scabra), Πρασινόφρυνους (Bufo viridis viridis), Δεντροβάτραχους (Hyla arborea arborea) και Ονυχοχελώνες (Testudo hermanni hermanni). Το φαράγγι μαζί με το βουνό Αράκυνθος είναι ενταγμένο στο δίκτυο Φύση 2000.
Θιβετιανό αλφάβητο

Το θιβετιανό αλφάβητο είναι αμπουγκίντα χρησιμοποιείται για να γράψει τις θιβετικές γλώσσες, όπως τα θιβετιανά, καθώς και τις γειτονικές Ντζόνγκα, Σικιμέζικα, Λαντάχι και μερικές φορές τα Μπάλτι. Η έντυπη μορφή του αλφαβήτου ονομάζεται ουτσέν, ενώ η χειρόγραφη καλλιγραφική μορφή που χρησιμοποιείται στην καθημερινή γραφή ονομάζεται ουμέ.
Το αλφάβητο συνδέεται στενά με την ευρεία εθνική θιβετιανή ταυτότητα, που εκτείνονται σε περιοχές του Θιβέτ, του Μπουτάν, της Ινδίας και του Νεπάλ. Το θιβετιανό αλφάβητο έχει Ινδική καταγωγή έχει διάφορα παράγωγα, όπως τα αλφάβητα Λίμπου, Λέπτσα, και το πολύγλωσσο Φαγκς-πα.

Ιστορία

Η δημιουργία του θιβετιανού αλφαβήτου αποδίδεται στον Θόμνι Σαμπότα στα μέσα του 7ου αιώνα. Η παράδοση θεωρεί ότι ο Θόμνι Σαμπότα, υπουργός του Σονγκτσάν Γκάμπο (569-649) στάλθηκε στην Ινδία για να μελετήσει την τέχνη της γραφής, και κατά την επιστροφή του, εισήγαγε το αλφάβητο. Η μορφή των γραμμάτων είναι βασισμένη σε Ινδικό αλφάβητο της περιόδου.
Απολλωνίς της Περγάμου

Βιογραφικά στοιχεία

Η Απολλωνίς, γεννημένη στην Κύζικο της Μυσίας, δεν ήταν ευγενικής καταγωγής. Ωστόσο υπήρξε, κατά τα λεγόμενα του Πολύβιου ιδιαίτερα αξιόλογη και αξιέπαινη γυναίκα, ένας άνθρωπος που επεδείκνυε αξιοπρέπεια και καλούς τρόπους. Έφερε στον κόσμο τέσσερις γιους: τον Ευμένη Β', τον Άτταλο Β', το Φιλέταιρο και τον Αθήναιο, καθένας από τους οποίους έδειξε μεγάλη αφοσίωση στο πρόσωπό της, παρόλο που έζησε πολλά χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της. Μνημονέυεται μάλιστα μια επίσκεψή της με τους γιους της στην πατρίδα της, την Κύζικο, όπου την τοποθέτησαν ανάμεσά τους και κρατώντας τα χέρια της περιόδευσαν την πόλη, με το πλήθος να συγχαίρει τους νέους για το σεβασμό που έδειχναν.

Από την πλευρά του ο Πλούταρχος αναφέρει πως η ίδια συχνά δόξαζε τους θεούς, όχι για τον πλούτο και την ισχύ της οικογένειάς της, όσο για το γεγονός ότι οι τρεις νεότεροι γιοι της, στήριζαν το μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, αποτελώντας πολύτιμους συμβούλους και σωματοφύλακες, αντίθετα με το σύνηθες φαινόμενο της αιματοχυσίας ανάμεσα σε αδέρφια για την εξουσία.
Μετά το θάνατό της, οι Ευμένης και Άτταλος, αφιέρωσαν σε έναν ναό στην Κύζικο μια επιγραφή με στίχους προς τιμήν της. Μια πόλη ονόματι Απολλωνίς ιδρύθηκε από τους πρώτους προς τιμήν της.
LNB

Γιατί χρειάζεται το LNB

Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του δορυφόρου δεν μπορούν να διαπεράσουν τα τοιχώματα ενός κτηρίου. Άρα, θα πρέπει να τοποθετηθεί η κατάλληλη κεραία σε κάποιο ανοιχτό χώρο και το σήμα να μεταφερθεί στο εσωτερικό του κτηρίου μέσω καλωδίου. Όμως, οι συχνότητες της δορυφορικής λήψης είναι υψηλές και απαιτούν ειδικό καλώδιο χαμηλών απωλειών. Η μετάδοση μέσω τέτοιου καλωδίου θα ήταν δαπανηρή και προβληματική. Η χρήση κυματοδηγού αντί καλωδίου είναι επίσης δαπανηρή και προβληματική και, επιπλέον, δεν είναι εφικτή για οικιακή εγκατάσταση. Το LNB παρακάμπτει τα παραπάνω προβλήματα υποβιβάζοντας την λαμβανόμενη συχνότητα από τον δορυφόρο σε συχνότητα που είναι δυνατόν να μεταφερθεί από το κλασσικό ομοαξονικό τηλεοπτικό καλώδιο των 75 Ωμ (Ohm) στον δορυφορικό δέκτη.
Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι

Βιογραφία

Η Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1876 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Σαμί Μπέη Ατσμπά και της συζύγου του Φατιμά Ισμαηλίεβνα Μαμλίεβα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Φατμά Καντριγιέ. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά. Ο πατέρας της ήταν ανιψιός της Βερντιτζανάν Καντινεφέντι, συζύγου του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. 
Σε νεαρή ηλικία η Πεσέντ ήρθε σε επαφή με την τέχνη, και άρχισε να ζωγραφίζει σε ηλικία επτά ετών. Εκτός από την ζωγραφική λάτρευε και την ιππασία. Ωστόσο, πριν ο πατέρας της μπορέσει να την στείλει στους συγγενείς της στην Ευρώπη για εντατικότερες σπουδές, δόθηκε στο παλάτι όπου έμαθε την δικαστική κοινωνία. Παρόλα αυτά η Πεσέντ τράβηξε γρήγορα την προσοχή του Αμπντούλ Χαμίτ και στις 20 Ιουλίου 1896 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ, παρότι ο σουλτάνος ήταν 34 χρόνια μεγαλύτερος της. 
Ένα χρόνο αργότερα γέννησε το μοναδικό της παιδί, την Χατιτζέ Σουλτάν, αλλά το παιδί πέθανε οκτώ μήνες μετά. Μετά το θάνατο της Χατιτζέ, ο Αμπντούλ Χαμίτ θρήνησε πολύ το παιδί του και για αυτό διέταξε να χτίσουν ένα παιδιατρικό νοσοκομείο. Στην Πεσέντ ανατέθηκε η ηγεσία του νοσοκομείου μετά την ολοκλήρωση του.
H Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι πέθανε στη βίλα της στο Βανικόϊ στις 5 Νοεμβρίου 1924 σε ηλικία 48 ετών. Είναι θαμμένη δίπλα στη μητέρα της, στο κοιμητήριο Καρατζαχμέτ στο Σκούταρι, μετά από αίτημα των αδελφών της.
1317 Σιλβρέττα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Σιλβρέττας εκτιμάται σε 59,30 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι CX (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,054. Η Σιλβρέττα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 3 λεπτά.
Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια

Εκδόσεις

Η πρώτη από τις τρεις εκδόσεις αποτελούνταν από 65 τόμους (65.000 λήμματα συν ένα συμπληρωματικό τόμο για την Σοβιετική Ένωση) και εκδόθηκε στο διάστημα 1926 με 1947. Αρχισυντάκτης μέχρι το 1941 ήταν ο Ότο Σμιτ. Η δεύτερη έκδοση 50 τόμων (100.000 λήμματα συν ένας συμπληρωματικός τόμος) εκδόθηκε μεταξύ 1950 και 1958 με αρχισυντάκτες του Σεργκέι Βασίλοφ (τόμοι 1-7, 1949—1951) και Μπορίς Ββεντένσκι (τόμοι 8-51, 1951—1958). Στην έκδοση προστέθηκαν δύο τόμοι ευρετηρίων το 1960. Η τρίτη έκδοση 30 τόμων (100.000 λήμματα συν ένας τόμος ευρετήριο που εκδόθηκε το 1981) εκδόθηκε μεταξύ 1969 και 1978. Ο τόμος 24 αποτελούνταν από δύο βιβλία, το ένα εκ των οποίων ήταν αφιερωμένο αποκλειστικά στη Σοβιετική Ένωση. Αρχισυντάκτης, μέχρι το 1969 ήταν ο Αλεξάντρ Πρόχοροφ. Εκτός από τη ρωσική και την αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε και σε σε μια ελληνική έκδοση.
Από το 1957 έως το 1990, η Επετηρίδα της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας που κυκλοφορούσε ετησίως περιείχε γεγονότα του έτους σχετικά με τη Σοβιετική Ένωση και όλες τις χώρες του κόσμου.

Αγγλική έκδοση

Η τρίτη έκδοση μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στα αγγλικά σε 31 τόμους από το 1974 έως το 1983 από την Macmillan Publishers. Κάθε τόμος μεταφράστηκε ξεχωριστά, απαιτώντας την χρήση του ευρετήριου στο μέτωπο του κάθε τόμου για την εύρεση συγκεκριμένων λημμάτων, έτσι η γνώση των ρωσικών μπορεί να είναι χρήσιμη για τον εντοπισμό του σωστού τόμου την πρώτη φορά. Δεν έχουν μεταφραστεί όλα τα λήμματα στα αγγλικά, και αυτά αναφέρονται στο ευρετήριο. Τα λήμματα από την αγγλική έκδοση είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο στην ιστοσελίδα TheFreeDictionary.com.

Ελληνική έκδοση

Η τρίτη έκδοση μεταφράστηκε στα ελληνικά και δημοσιεύτηκε σε 34 τόμους μεταξύ του 1977 και του 1983. Όλα τα άρθρα που είχαν σχέση με την Ελλάδα ή την ελληνική ιστορία, τον πολιτισμό και την κοινωνία επεκτάθηκαν και εκατοντάδες νέα γράφτηκαν ειδικά για την ελληνική έκδοση. Έτσι, η εγκυκλοπαίδεια περιέχει, για παράδειγμα, τόσο το ρωσικό λήμμα για την Ελλάδα, καθώς και ένα πολύ μεγαλύτερο, που γράφηκε από Έλληνες συντελεστές.
Τέλος, ένας συμπληρωματικός τόμος που καλύπτει την δεκαετία του 1980 δημοσιεύθηκε το 1989. Περιέχει μεταφρασμένα και ελληνικά άρθρα που, μερικές φορές, δεν υπάρχουν στο σετ των 34 τόμων.

Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια

Η δημοσίευση της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας ανεστάλη το 1990 και σταμάτησε το 1991, αλλά το 2002 ξανάρχισε με διάταγμα του Βλαντιμίρ Πούτιν. Το 2003 και το 2004 μια ομάδα συνεισφέροντων ανανέωσαν την παλιά εγκυκλοπαίδεια με την ενημέρωση γεγονότων και με την αφαίρεση των περισσότερων παραδειγμάτων πολιτικής προκατάληψης. Επίσης, η εγκυκλοπαίδεια άλλαξε το όνομά της σε Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Πολλά ξεπερασμένα άρθρα ξαναγράφτηκαν από την αρχή. Το 2004 δημοσιεύτηκε ο πρώτος τόμος της καινούριας Μεγάλης Ρωσικής Εγκυκλοπαίδειας. Σύμφωνα με τον συντάκτη της εγκυκλοπαίδειας, τον Σεργκέι Λεονίντοβιτς Κράβετς, η ολοκληρωμένη έκδοση των 35 τόμων θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μέχρι το 2016.
Στο ανώνυμο ύψος

Πλοκή

Το 1944 στο δάσος της Λευκορωσίας, Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η σκοπευτής Όλγκα και ο ιδιωτικός Κόλια Μαλάχοφ συναντιούνται και ερωτεύονται κατά τη διάρκεια της αιματηρής μάχης για τον «Άγνωστο λόφο». Ξέρουν και οι δυο τους ότι μπορεί να μην επιβιώσουν στον πόλεμο.
Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας

Βιογραφία

Ο Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη της Προβηγκίας & Αρλ και της Γκέρμπεργκα των Ιβρέα, κόρης του Όθωνα-Γουλιέλμου κόμη της Βουργουνδίας. Ίσως δεν είχε τον τίτλο του κόμη ως το 1030, οπότε απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Γουλιέλμος Δ΄ της Προβηγκίας. Δευτερότοκος ήταν ο Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας. 
Το 1032 έγινε κόμης της Αρλ και μαζί με τον Φουλκ-Βερτράνδο έκαναν δωρεά στο Κλυνύ το 1037. Όσο ζούσε ο Φουλκ-Βερτράνδος, ο Γοδεφρείδος Α΄ είχε τη δεύτερη θέση, όταν όμως ο πρώτος απεβίωσε το 1051, έμεινε μόνος κόμης και μάργραβος (marchio).
Οι προηγούμενες επιδρομές των Σαρακηνών είχαν καταστρέψει τις εκκλησίες και ο Γοδεφρείδος Α΄ έκτισε πολλές από αυτές, όπως το αββαείο του Σπάρρο. Όπως οι πρόγονοί του, ήταν και αυτός προστάτης του αββαείου του Αγ. Βίκτωρος στη Μασσαλία: το 1055 και το 1057 μαζί με τη σύζυγό του Στεφανία και τον γιο του Βερτράνδο δώρισαν ιδιοκτησίες στο αββαείο. Ήταν πολύ πιο γενναιόδωρος από τους προκατόχους του και αν κάποιος υποτελής του ήθελε να δώσει γαίες στο ναό, ο Γοδεφρείδος Α΄ απεποιείτο του δικαιώματός του, ώστε οι γαίες γινόταν φεουδαλικά ελεύθερες. 
Το 1038 έκανε αρκετούς κόμητες ελεύθερους φεουδαλικά, έτσι έχασε τις προσόδους, των οποίων η είσπραξη είχε δοθεί στον πάππο του από τον Κορράδο Α΄ της Βουργουνδίας. Με τον τρόπο αυτό έχασε πολλά κάστρα και η κομητεία της Προβηγκίας άρχισε να εξασθενεί.
Περί το 1062 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι δυο ανιψιοί του Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας και Γοδεφρείδος Β΄ της Προβηγκίας και ο γιος του Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας.
Αντρέι Μπογκολιούμπσκι

Βιογραφία

Άφησε το Βίσγκοροντ το 1155 για το Βλαντίμιρ και μετά το θάνατο του πατέρα του (1157) έγινε πρίγκιπας του Βλαντίμιρ, Ροστόβ και Σούζνταλ.
Ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι προσπάθησε να ενώσει υπό την κυριαρχία του όλα τα εδάφη του Κράτους των Ρως, που βρισκόταν σε διαδικασία αποσύνθεσης. Από το 1159 αγωνίστηκε με επιμονή να υποτάξει το Νόβγκοροντ και διεξήγαγε ένα σύνθετο διπλωματικό και στρατιωτικό παιχνίδι με τους Ρως του νότου. Το 1169 τα στρατεύματά του κατέλαβαν το Κίεβο, επέστρεψε όμως μετά τη νίκη του στα βορειονατολικά, πράγμα που υπογραμμίζει την παρακμή της παλιάς πρωτεύουσας. Απέκτησε επίσης το δικαίωμα να εισπράττει φόρο από τον πληθυσμό της Ντβίνσκαγια. Όταν έγινε κυρίαρχος όλης της γης του Σούζνταλ, μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Βλαντίμιρ, το ενδυνάμωσε και έχτισε τον μεγαλοπρεπή Καθεδρικό της Κοιμήσεως και άλλους ναούς και μοναστήρια. Κάτω από την ηγεσία του το Βλαντίμιρ επεκτάθηκε και χτίστηκαν οχυρώσεις γύρω από την πόλη. 
Την ίδια εποχή χτίστηκε κοντά στο Βλαντίμιρ το φρούριο Μπογκολιούμποβο και έγινε ο αγαπημένος τόπος διαμονής του, εξ ου και το παρωνύμιο «Μπογκολιούμπσκι». 
Επειδή προσπάθησε να ενισχύσει την κεντρική εξουσία και συγκρούστηκε με εξέχοντες Βογιάρους, καταστρώθηκε εναντίον του ένα σχέδιο, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του τη νύχτα της 28ης προς 29 Ιουνίου 1174. Το πολεμικό τσεκούρι του, διακοσμημένο με ενθέματα από ασήμι, βρίσκεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας.
Γκυ Α΄ του Σουασόν

Βιογραφία

Ήταν ο έκτος γιος του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά, Μω, Σουασόν και της Αδέλας, κόρης του Ροβέρτου Α΄ Ροβερτιδών της Γαλλίας. Το 943 απεβίωσε ο πατέρας του και οι έξι γιοί του μοιράστηκαν τις κτήσεις του: ο Γκυ Α΄ έλαβε το Σουασόν.
Υπάρχει η εκδοχή ότι ο Γκυ Α΄ είναι γιος τού Αδαλβέρτου Α΄, δηλ. εγγονός τού Ερβέρτου Β΄, αλλά ο Αδαβέρτος Α΄ δεν αναφέρεται ως κόμης του Σουασόν, πουθενά.
Το όνομά του εμφανίζεται σε ένα καταστατικό όπου ο Λοθάριος Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας επιβεβαιώνει προνόμια της μονής του Σαιν-Τιερύ, κοντά στο Ρενς. Ο Λοθάριος αφιέρωσε τη μονή του Σαιν-Ελουά ντε Νογιόν στη μνήμη του Λιούντολφ του Βερμαντουά επισκόπου του Νογιόν (ήταν ανιψιός του Γκυ Α΄). Ο ίδιος ο Γκυ Α΄ ίδρυσε το αββαείο του Σαιν-Καντέν κοντά στο Περόν. Επισκέφθηκε τη Ρώμη περί το 985. Δεν είχε άρρεν τέκνο και τον διαδέχθηκε η κόρη του Αντελίζα.
Χρώμα δέρματος

Το χρώμα δέρματος είναι φυσικό χαρακτηριστικό που χαρακτηρίζει την εμφάνιση του επιδερμίδας. Υπάρχει μια ταξινόμηση των ανθρώπινων πληθυσμών με βάση το χρώμα της επιδερμίδας.
Το χρώμα δέρματος μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται από τα ζώα για να προστατευτούν από εχθρούς ή να προσελκύσουν ερωτικούς συντρόφους.

Χρώμα δέρματος στους ανθρώπους

Το χρώμα δέρματος των ανθρώπων διαφέρει σημαντικά από πληθυσμό σε πληθυσμό, από ανοικτό άσπρο- κοκκινωπό μέχρι σκούρο καφέ- μαύρο. Στους ιθαγενείς πληθυσμούς των βόρειων χωρών τείνει το δέρμα να είναι ανοικτότερο, ενώ στων νοτίων χωρών σκοτεινότερο.