Σαλβατόρε Ανταμό

Οικογένεια και απαρχές

Ο Ανταμό γεννήθηκε στην πόλη Κομίζο της νότιας Σικελίας. Ο πατέρας του, Αντόνιο, έσκαβε πηγάδια στη Σικελία και τον Φεβρουάριο του 1947 μετανάστευσε στο Βέλγιο για να εργασθεί στα ανθρακωρυχεία του Μαρσινέλ στο Σαρλερουά. Μερικούς μήνες αργότερα μπόρεσαν να εγκατασταθούν στο Βέλγιο και η σύζυγός του Κοντσέττα και ο γιος τους Σαλβατόρε, και η οικογένεια έζησε στη Μονς.
Οι γονείς του Σαλβατόρε δεν ήθελαν ο γιος τους να γίνει ανθρακωρύχος και έτσι τον έγραψαν σε θρησκευτικό σχολείο της πόλης. Μέχρι το 1960 η οικογένεια είχε αποκτήσει επτά παιδιά. Ο Σαλβατόρε ήταν επιμελής μαθητής, διακρινόμενος στη μουσική και στις τέχνες γενικότερα.

Σταδιοδρομία

Οι πρώτες επιδράσεις του Ανταμό υπήρξαν η ποίηση του Βίκτωρος Ουγκώ και του Ζακ Πρεβέρ, η μουσική Γάλλων τραγουδοποιών όπως του Ζωρζ Μπρασένς, και η ιταλική καντσονέττα. Είχε αρχίσει να τραγουδά και να συνθέτει δικά του τραγούδια από νεαρή ηλικία. Πρωτοεμφανίσθηκε σε έναν διαγωνισμό του Radio Luxembourg, όπου συμμετέσχε ως ερμηνευτής και συνθέτης του τραγουδιού «Si j'osais» (= «Αν τολμούσα»), κερδίζοντας στον τελικό, που έγινε στο Παρίσι στις 14 Φεβρουαρίου 1960.
Η πρώτη εμπορική επιτυχία του Ανταμό ήταν το «Sans toi, ma mie» (1963), από το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο 63/64. Ακολούθησε μία σειρά επιτυχιών, με την πλέον διάσημη να είναι το «Tombe la neige» (= «Το χιόνι πέφτει», 1963). Το γραμμένο από τον ίδιο τραγούδι «Petit bonheur» πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα μέχρι τον Απρίλιο του 1970 και έγινε «χρυσός δίσκος».
Συνολικά ο Ανταμό έχει πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα δίσκων σε όλο τον κόσμο. Τραγούδησε και ηχογράφησε σε πολλές γλώσσες. Εκτός από το Βέλγιο και τη Γαλλία, σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία στην Ιταλία, στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Τουρκία, αλλά και στην Ιαπωνία, όπου έχει περιοδεύσει επανειλημμένα. Περιοδείες έχει κάνει και στη Λατινική Αμερική, όπως και στη Μέση Ανατολή.
Στη Χιλή το κοινό τού χάρισε ένα βραβείο «εκτιμήσεως» γνωστό ως «Antorcha» (Χρυσός και αργυρός πυρσός) στο ετήσιο φεστιβάλ της Βίνια δελ Μαρ, όπου μια φορά τραγούδησε σε τρεις διαφορετικές sold-out συναυλίες την ίδια νύχτα.
Κατά τη δεκαετία του 1980 η σταδιοδρομία του Ανταμό γνώρισε κάμψη, καθώς το είδος της μουσικής/τραγουδιού που υπηρετούσε έφθινε. Ωστόσο, από την επόμενη δεκαετία, στην κορυφή ενός κύματος νοσταλγίας, επανήλθε με επιτυχία στη σύνθεση, στις ηχογραφήσεις και στις περιοδείες, αρχίζοντας με μια πλήρη σεζόν στο Casino de Paris από τον Απρίλιο του 1990.
Ο Ανταμό δοκίμασε και τις υποκριτικές του ικανότητες παίζοντας το 1967 στην κινηματογραφική ταινία Les Arnaud, όπου πρωταγωνιστούσε ο Μπουρβίλ. Η Αμάλια Ρουδρίγες ηχογράφησε το «Inch'Allah» στα γαλλικά, ενώ η διεθνής επιτυχία του «Tombe la neige» έχει μεταφρασθεί στη βουλγαρική, στην τουρκική («Her Yerde Kar Var»), την ιαπωνική, την πορτογαλική, την ισπανική, την ιταλική και την κινεζική γλώσσα (Cantopop).

Τιμητικές διακρίσεις

Το 2001 ο Ανταμό χρίσθηκε ιππότης (Ridder) από τον βασιλιά Αλβέρτο Β' του Βελγίου, ένας τίτλος αντίστοιχος του βρετανικού «σερ». Το επόμενο έτος τιμήθηκε και με το βελγικό παράσημο του Τάγματος του Στέμματος. Το 2014 τιμήθηκε με το γαλλικό βραβείο Victoires de la Musique.

Προσωπική ζωή

Το 1969 ο Ανταμό νυμφεύθηκε τη Νικόλ, με την οποία απέκτησαν τρία τέκνα: τον Αντονύ (γενν. 1969), τον Μπενζαμέν και μετά την Αμελί. Στις 7 Αυγούστου 1966 ο πατέρας του Ανταμό πέθανε από πνιγμό. Η μικρότερη αδελφή του τραγουδιστή, η Délizia, είναι επίσης τραγουδίστρια με ηχογραφήσεις στο ενεργητικό της. Ο Σαλβατόρε έγραψε μερικά τραγούδια για αυτή, όπως την πρώτη της επιτυχία, το «Prends le chien» (1974).
Το 1984 ο Ανταμό αντιμετώπισε καρδιακά προβλήματα, για τα οποία χρειάσθηκε εγχείρηση μπαϊπάς και προσωρινή πλήρη αποχή από τις δραστηριότητές του. Από το 1993 είναι «πρέσβης καλής θελήσεως» της UNICEF και με αυτή του την ιδιότητα επισκέφθηκε χώρες όπως το Βιετνάμ, τον Λίβανο, τη Βοσνία, το Αφγανιστάν και άλλες.