google/wiki40b huggingface dataset:
Limoncello

Περιγραφή και χρήση

Γενικά, για την έγχυση χρησιμοποιείται αιθυλική αλκοόλη με αλκοολικό βαθμό τουλάχιστον 90%, στην οποία έχει γίνει διαβροχή της φλούδας (μόνο το κίτρινο μέρος) δέκα μεγάλων λεμονιών ανά λίτρο αλκοόλης.  Η περίοδος διαβροχής ποικίλει ανάλογα με τις συνταγές, αλλά κατά μέσο όρο ανέρχεται περίπου είκοσι ημέρες, μετά την οποία προστίθεται το σιρόπι, στο οποίο οι αναλογίες είναι περίπου 600-700 γραμμάρια ζάχαρης ανά λίτρο νερού. Το λικέρ κατόπιν φιλτράρεται και εμφιαλώνεται. 
Μετά από τουλάχιστον ένα μήνα, κατά μέσο όρο, ωρίμανσης εντός φιάλης (αλλά για ορισμένες συνταγές η διάρκεια είναι πολύ μικρότερη), το παρασκεύασμα γίνεται το κλασικό κίτρινο λικέρ, ιδιαίτερα κατάλληλο για να απολαύσετε ως χωνευτικό μετά τα γεύματα. 
Η κίτρινη φλούδα, προερχόμενη από τα καλύτερα ελλειπτικά, συμμετρικά και μεσαία ως μεγάλα σε μέγεθος λεμόνια, είναι το κύριο συστατικό του limoncello, η οποία περιέχει αιθέρια έλαια που προσδίδουν στο λικέρ ένα πολύ έντονο άρωμα, καθώς και μια πολύ δυνατή γεύση. 
Σύμφωνα με την παράδοση, το limoncello παρασκευάζεται για πρώτη φορά στις αρχές του εικοστού αιώνα και η πατρότητα του αποτελεί θέμα αντιδικίας  μεταξύ Σορρέντο, Αμάλφι καιΚάπρι:  στην πραγματικότητα,  η παραγωγή αυτού του προϊόντος είναι πολύ δημοφιλής στην Καμπανία με τη χρήση των λεμονιών του Σορρέντο (ποικιλία femminello) ή της ποικιλίας  Sfusato του Αμάλφι.  
Μετά τη δημοτικότητα που πέτυχε το Limoncello στην Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν επίσης να παράγουν limoncello, χρησιμοποιώντας τα λεμόνια της Καλιφόρνια που ισοδυναμούν με το 90% της εθνικής παραγωγής.
Australopithecus garhi

Ο Australopithecus garhi είναι είδος αυστραλοπιθήκου. Το είδος ανακαλύφθηκε το 1996, από μια ομάδα παλαιοντολόγων με επικεφαλής τους Μπερχάν Άσφω και Τιμ Γουάιτ.
Οι ενδείξεις από τα υπολείμματα του δείχνουν ότι εκπροσωπεί τη μεταβατική φάση μεταξύ των ειδών Australopithecus και  Homo.
Περί πολυνομίας

Το Περί πολυνομίας είναι απόσπασμα από Αρεοπαγιτικό του Ισοκράτη, όπου υποστηρίζει ότι η πολυνομία δεν είναι σημείο καλής διοίκησης, αλλά αντίθετα είναι δείγμα κακοδιοικήσεως. Εκείνο που επιβάλλεται είναι η διάπλαση τους ήθους των πολιτών. «ἔπειτα τά γε πλήθη καὶ τὰς ἀκριβείας τῶν νόμων σημεῖον εἶναι τοῦ κακῶς οἰκεῖσθαι τὴν πόλιν ταύτην· ἐμφράγματα γὰρ αὐτοὺς ποιουμένους τῶν ἁμαρτημάτων πολλοὺς τίθεσθαι τοὺς νόμους ἀναγκάζεσθαιδεῖν δὲ τοὺς ὀρθῶς πολιτευομένους οὐ τὰς στοὰς ἐμπιπλάναι γραμμάτων, ἀλλ’ ἐν ταῖς ψυχαῖς ἔχειν τὸ δίκαιον· οὐ γὰρ τοῖς ψηφίσμασιν ἀλλὰ τοῖς ἤθεσιν καλῶς οἰκεῖσθαι τὰς πόλεις, καὶ τοὺς μὲν κακῶς τεθραμμένους καὶ τοὺς ἀκριβῶς τῶν νόμων ἀναγεγραμμένους τολμήσειν παραβαίνειν, τοὺς δὲ καλῶς πεπαιδευμένους καὶ τοῖς ἁπλῶς κειμένοις ἐθελήσειν ἐμμένειν. Την ίδια νύξη κάνει ο Ισοκράτης και στο περί ειρήνης, όπου αναφέρει ότι οι Τριβαλλοί και οι Λευκανοί, ενώ έχουν θεσπίσει πολλούς νόμους (πλείστους δέ τιθέμενοι νόμους ούτως ολίγον αυτών φροντίζομεν) πρβλ και Τάκιτος, Χρονικά (Annales) Corruptissima rebublica plurimae leges (Άκρως διαφθαρμένη η πολιτεία με την πολυνομία). Την ίδια άποψη έχει και ο Πλάτων, ο οποίος αντιτίθεται στην πολυνομία πιστεύοντας ότι οι ισχύοντες νόμοι επιβάλλον εκ των υστέρων και με την απειλή ποινής τη συμμόρφωση των πολιτών, ενώ αυτοί οφείλουν να διαμορφώνουν τις αντιλήψεις τους με βάση τους πρωτογενείς ηθικούς κανόνες και τους άγραφους νόμους.
Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς εξαίρει το σχετικό χωρίο και για τη συμμετρία του , πού έχει ως εξής σε νεοελληνική απόδοση:
«ἔπειτα τά γε πλήθη καὶ τὰς ἀκριβείας τῶν νόμων σημεῖον εἶναι τοῦ κακῶς οἰκεῖσθαι τὴν πόλιν ταύτην· ἐμφράγματα γὰρ αὐτοὺς ποιουμένους τῶν ἁμαρτημάτων πολλοὺς τίθεσθαι τοὺς νόμους ἀναγκάζεσθαιδεῖν δὲ τοὺς ὀρθῶς πολιτευομένους οὐ τὰς στοὰς ἐμπιπλάναι γραμμάτων, ἀλλ’ ἐν ταῖς ψυχαῖς ἔχειν τὸ δίκαιον· οὐ γὰρ τοῖς ψηφίσμασιν ἀλλὰ τοῖς ἤθεσιν καλῶς οἰκεῖσθαι τὰς πόλεις, καὶ τοὺς μὲν κακῶς τεθραμμένους καὶ τοὺς ἀκριβῶς τῶν νόμων ἀναγεγραμμένους τολμήσειν παραβαίνειν, τοὺς δὲ καλῶς πεπαιδευμένους καὶ τοῖς ἁπλῶς κειμένοις ἐθελήσειν ἐμμένειν».

-«Ο μεγάλος αριθμός και η ακριβολογία των νόμων φανερώνουν ότι η πόλη αυτή δεν διοικείται σωστά, γιατί υπάρχει ανάγκη να θεσπίζονται πολλοί νόμοι που μπαίνουν φραγμός στις παρανομίες. Πίστευαν πως όσοι πολιτεύονται με ορθό τρόπο, δεν χρειάζεται να γεμίζουν τις στοές με γραπτούς νόμους, αλλά να έχουν στην ψυχή τους την έννοια του δικαίου, γιατί οι πόλεις διοικούνται καλά με βάση το ήθος των πολιτών και όχι με πολλά ψηφίσματα· οι πολίτες που έχουν κακή αγωγή θα τολμήσουν να παραβούν ακόμα και τους πιο ακριβείς νόμους, ενώ οι πολίτες που έχουν διαπαιδαγωγηθεί σωστά θα υπακούσουν εκούσια και στους απλώς ισχύοντες νόμους».
Νοεμβριανά του 1916

Ιστορικό

Από τις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα πνεύματα ήταν έντονα μεταξύ των κυβερνήσεων της Αντάντ και της Ελλάδας, η οποία επιθυμούσε να διατηρήσει την ουδετερότητά της στη διάρκεια αυτής της πολεμικής σύρραξης. Ωστόσο, ήταν η παράδοση άνευ όρων, τον Μάιο του 1916, του Φρουρίου Ρούπελ, σημαντικής ελληνικής οχυρής θέσης η οποία βρισκόταν στην Μακεδονία, σε γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις, που οδήγησε στην ψύχρανση των σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και των Συμμάχων. Από εκείνη την στιγμή, η Αντάντ, και κυρίως η Γαλλία, άρχισε να υποπτεύεται τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ και την κυβέρνησή του ότι είχαν συνάψει μυστικά συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και ότι απειλούσαν, έτσι, την Γαλλική Στρατιά της Θεσσαλονίκης, η οποία βρισκόταν στρατοπεδευμένη στην Θεσσαλονίκη από τον Οκτώβριο του 1915.
Στη διάρκεια του συνόλου του καλοκαιριού του 1916, διπλωματικές διαπραγματεύσεις διεξάγονταν μεταξύ Αθήνας και Αντάντ, η οποία απαίτησε από τον βασιλιά να της παραδώσει αριθμό αντίστοιχο των όπλων που λεηλατήθηκαν από τους Βούλγαρους στο Φρούριο Ρούπελ. Ωστόσο, η αποτυχία των διαπραγματεύσεων και η κατάληψη τμήματος της Μακεδονίας από τον βουλγαρικό στρατό βοήθησαν στην διακήρυξη Κυβέρνησης Εθνικής Αμύνης από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην Θεσσαλονίκη. Η στήριξη της Αντάντ προς τον Κρητικό πολιτικό προκάλεσε, έτσι, τον Εθνικό Διχασμό και μια ιδιότυπη εμφύλια σύγκρουση μεταξύ βασιλοφρόνων και βενιζελικών. 
Παρ' όλα αυτά, στα τέλη Οκτωβρίου, μια μυστική συμφωνία υπεγράφη μεταξύ της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Α΄ και των συμμαχικών διπλωματών. Οι πιέσεις, ωστόσο, του βασιλικού περιβάλλοντος σε συνδυασμό με ατυχείς χειρισμούς των βενιζελικών οδήγησαν τον βασιλιά στην ακύρωση της συμφωνίας. Πάντα επιθυμώντας να λάβει τα υποσχεθέντα όπλα, ο αντιναύαρχος Λουί Νταρτίζ ντε Φουρνέ αποβιβάστηκε στην Αθήνα επικεφαλής μικρού γαλλο-βρετανικού εκστρατευτικού σώματος, την 1η Δεκεμβρίου (18 Νοεμβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο) του 1916. Οι δυνάμεις της Αντάντ έγιναν τότε δεκτές με καταιγισμό πυροβολισμών. Κύριο ρόλο διαδραμάτησε ο Ιωάννης Μεταξάς ο οποίος είχε οργανώσει ομάδες "επιστράτων", δηλαδή απολυθέντες στρατευσίμους ("επιστράτους") για την απόκρουση των Αγγλογάλλων. Μετά από μια ολόκληρη ημέρα οδομαχιών, μια ανακωχή συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο πλευρών και οι επιζώντες κατάφεραν να επιβιβαστούν ειρηνικά στα πλοία τους. Για τους συμμάχους ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος έγινε πλέον "ο πιο μισητός άνθρωπος στην Ευρώπη μετά τον Κάιζερ". Την αποχώρηση των συμμάχων ακολούθησε, επί τρεις ημέρες, μια άγρια μορφή καταστολής απέναντι στους βενιζελικούς της Αθήνας. 
Στο μακεδονικό μέτωπο, όπως στο Παρίσι και το Λονδίνο, οι επιπτώσεις των «εσπερινών» δεν άργησαν να έρθουν. Ο Λουί Νταρτίζ ντυ Φουρνέ αποπέμφθηκε των καθηκόντων του, ενώ ένας αυστηρός ναυτικός αποκλεισμός επιβλήθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδας οδηγώντας σε λιμοκτονία πολλές πόλεις της Νοτίου Ελλάδος. Η Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης του Βενιζέλου αναγνωρίστηκε εν μέρει από τους Συμμάχους. Στο Λονδίνο, ο πρωθυπουργός Χέρμπερτ Χένρι Άσκουϊθ και ένα τμήμα του πολιτικού του συμβουλίου παραιτήθηκαν στις 5 Δεκεμβρίου, ενώ στο Παρίσι μια σημαντική υπουργική αναδιάρθρωση έλαβε χώρα στις 12 Δεκεμβρίου.
Βραβείο Φραντς Κάφκα

Το βραβείο Φραντς Κάφκα είναι ένα διεθνές ετήσιο λογοτεχνικό βραβείο στην Τσεχία, το οποίο απονέμεται στη μνήμη του Φραντς Κάφκα, εβραϊκής καταγωγής λογοτέχνη, που έγραψε όλα τα βιβλία του στη γερμανική γλώσσα. Το βραβείο απονέμουν από κοινού η Κοινότητα Φραντς Κάφκα και η πόλη της Πράγας. Το βραβείο είναι ένα αγαλματίδιο του Κάφκα, φιλοτεχνημένο από τον Τσέχο γλύπτη Γιάροσλαβ Ρόνα καθώς και ένα χρηματικό έπαθλο ύψους 4.872 ευρώ.
Το βραβείο αυτό δε σχετίζεται με το παραπλήσιας ονομασίας, βραβείο Τζάνετ Χάιντινγκερ Κάφκα, το οποίο απονέμεται από το Πανεπιστήμιο Ρότσεστερ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Και τα δύο βραβεία συχνά αποκαλούνται «βραβείο Κάφκα».
Ταρμπ

Γεωγραφία

Η Ταρμπ βρίσκεται βόρεια των Πυρηναίων, τα οποία δεσπόζουν στον ορίζοντά της και είναι σε κοντινή απόσταση από μεγάλη αριθμό χιονοδρομικών κέντρων. Το μέσο ύψος της περιοχής στην οποία βρίσκεται η Ταρμπ είναι 304 μέτρα από τη θάλασσα.

Ιστορία

Ευρήματα στην περιοχή δείχνουν πως δημιουργήθηκε γύρω στον 3ο π.Χ. αιώνα, και ίσως να δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του εμπορίου του αλατιού στην περιοχή αυτή των Πυρηναίων. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί υπολείμματα από Ρωμαϊκές βίλες και μεγάλα αγροκτήματα ενώ έχουν βρεθεί και ερείπια ενός παλαιοχριστιανικού ναού του 4ου αιώνα.
Κατά την περίοδο των πρώτων μ.Χ. αιώνων και τον Μεσαίωνα η πόλη γνώρισε διάφορες επιδρομές που θα οδηγήσουν και στην οικοδόμηση ενός οχυρού στην περιοχή. Το 840, μετά από μια καταστροφική επιδρομή των Βίκινγκς, ένας νέος Καθεδρικός ναός γύρω από τον οποίο θα αναπτυχθεί η πόλη. Κατά την διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων ο ναό καθώς και γύρω μονές και εκκλησίες θα πυρποληθούν, ενώ οι κάτοικοι σφαγιάστηκαν.
Η πόλη θα αναβιώσει τον 17ο αιώνα μετά την ανακατασκευή του επισκοπικού παλατιού το 1652 την ίδρυση νέων νοσοκομείου και νέων μονών. Τον 18ο αιώνα θα γνωρίσει ανάπτυξη στην βιοτεχνία την γεωργία και το εμπόριο και θα επεκταθεί προς νέες περιοχές. Το 1800 γίνεται έδρα νομού, ενώ το 1859 ενώνεται σιδηροδρομικά με το Παρίσι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1870 στην πόλη εμφανίζονται οι πρώτες μορφές βιομηχανικής ανάπτυξης, με την κατασκευή εργοστασίου κατασκευής όπλων για το Πυροβολικό. Η παραγωγή του εργοστασίου θα ενταθεί κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η βιομηχανία θα αλλάξει.
Σήμερα η πόλη αποτελεί ένα από τα δύο βιομηχανικά κέντρα της περιοχής (το άλλο είναι η Τουλούζη), με την παραγωγή κυρίως να αφορά τον τομέα των σιδηροδρομικών και αεροπορικών μεταφορών. Η κύρια όμως δραστηριότητα ανήκει στον τριτογενή τομέα, ενώ στην πόλη υπάρχουν και πανεπιστημιακά ιδρύματα. Στην πόλη υπάρχει παράρτημα του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Τουλούζ (IUT de Tarbes Toulouse III) καθώς και η Εθνική Πολυτεχνική Σχολή της Τάρμπ (École nationale d'ingénieurs de Tarbes).

Μεταφορές

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Gare de Tarbes προσφέρει απευθείας συνδέσεις με το Παρίσι, το Μπορντώ, την Τουλούζη, την Μπαγιόν και αρκετούς περιφερειακούς προορισμούς. Ο αυτοκινητόδρομος A64 συνδέει την πόλη με την Μπαγιόν και την Τουλούζη. Η πόλη εξυπηρετείται επίσης από το μικρό αεροδρόμιο aéroport de Tarbes-Lourdes-Pyrénées.
Κάστρο του Ρεκεζένς

Ιστορία

Αναφορές του φρουρίου υφίστανται ήδη από τον 11ο αιώνα οπότε και το φρούριο φαίνεται να αποτελεί μήλον της έριδος για τις γειτονικές κομητείες του Ροσελιό και των Εμπούριες λόγω της συνοριακής του θέσης. Υπήρξε πατρική εστία οικογένειας ευγενών με το ίδιο όνομα που φέρουν ορισμένες σημαντικές προσωπικότητες της ιστορίας της Καταλονίας. Υπέφερε δύο πολιορκίες και μία σύντομη κατοχή από γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας της Αραγωνίας το 1285 και 1288 αντίστοιχα. Παρέμεινε στα χέρια των κόμητων των Εμπούριες μέχρι την οριστική ενσωμάτωση της κομητείας στο Στέμμα της Αραγονίας το 1402 και από τότε ανήκε στην οικογένεια των Ροκαβερτί μέχρι τον 19ο αιώνα.
Μεταξύ 1893 και 1899 ο τελευταίος κόμης της Περαλάδα το ανακατασκεύασε ολοκληρωτικά με σκοπό να το μετατρέψει σε καλοκαιρινή του κατοικία. Η ανακατασκευή προσαρμόστηκε στα δεδομένα της περιοχής, την τεχνοτροπία και τα υλικά κατασκευής και σήμερα δεν είναι πολύ εύκολο να διαχωριστεί το μεσαιωνικό (από το οποία διατηρούνται μονάχα μερικές πολεμίστρες, ένας πύργος και μια εσωτερική πύλη) από το ανακατασκευασμένο κτίριο.
Με τον θάνατο των τελευταίων κομητών πέρασε από διάφορα χέρια πλούσιων οικογενειών. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καταληστεύθηκε από μέλη του CNT-FAI ενώ μετέπειτα έγινε έδρα στρατιωτικού αποσπάσματος με σκοπό τον έλεγχο των ανταρτών που μάχονταν εναντίον του Φράνκο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα κυριότερα δείγματα νεο-μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης και ανήκει σε δύο ντόπιους επιχειρηματίες.
Δημοσθένης Βεργής

Καταδίκη για απάτη

Τον Ιούνιο του 2014 καταδικάστηκε σε 37 χρόνια και 6 μήνες κάθειρξη χωρίς αναστολή για απάτη σε βάρος του δημοσίου επειδή διεκδικούσε δασικές ή αναδασωτέες δημόσιες εκτάσεις με πλαστούς τίτλους. Συνελήφθη τον Αύγουστο του 2014 στα Εξάρχεια και αποφυλακίστηκε το 2017 με χρήση του νόμου Παρασκευόπουλου.
1088 Μιτάκα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μιτάκα εκτιμάται σε 18 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της δεν είναι γνωστό με ακρίβεια. Η Μιτάκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 3 λεπτά.
Οδοστρωτήρας

Ο οδοστρωτήρας είναι τύπος οχημάτων για την συμπίεση του υλικού και την ευθυγράμμιση του οδοστρώματος.

Ιστορική αναδρομή

Οδοστρωτήρες χρησιμοποιούνται από το 1830 στην κατασκευή δρόμων και σε άλλες παρεμφερείς εργασίες. Οι πρώτες κατασκευές ήταν απλοί κύλινδροι μεγάλου βάρους που τους έσερναν άλογα. Ο κύλινδρος κατασκευάζονταν από πέτρα. Αργότερα από μαντέμι που το γεμίζαν πέτρες ή νερό. Από την δεκαετία του 1860, και με την ανακάλυψη της ατμομηχανής, κατασκευάστηκαν ατμοκινούμενα οχήματα οδοστρωτήρες. Στις αρχές του 20ού αι. εμφανίστηκαν οι πρώτοι οδοστρωτήρες με μηχανή ντίζελ.
1904 Μάσεβιτς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μάσεβιτς εκτιμάται σε 18,19 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι R, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,161 ± 0,038. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μάσεβιτς γύρω από τον εαυτό της.
Ιαμενός

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιαμενός (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ιάλμενο) είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ιαμενός, που όρμησε μαζί με άλλους 5 πολεμιστές του Ασίου στο τείχος των Αχαιών κατά τον πόλεμο αυτό, σκοτώθηκε από τον Λεοντέα με ακόντιο. Ο Ιαμενός αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Μ, στίχοι 139 και 193).
Άσσεν

Ιστορία

Το 1258, η γυναικεία μοναστική κοινότητα Sancta Maria de Campe (που υπαγόταν στο Τάγμα των Κιστερκιανών μοναχών) μεταφέρθηκε από την πόλη Κουφόρντεν στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το ιστορικό κέντρο του Άσσεν. Τα περισσότερα από τα χράχτεν (αστικά κανάλια) που ανοίχτηκαν τότε, έχουν σήμερα επιχωματωθεί, παραμένουν όμως οι ονομασίες των δρόμων για να θυμίζουν την παρουσία τους εκείνη την εποχή. Η μοναστική κοινότητα διαλύθηκε το 1602. Κατά τον 17ο αιώνα, άρχισε η κυκλική οικοδόμηση γύρω από τον αρχικό οικισμό, με διάμετρο μόλις 300 μέτρων και, μόνον έναν αιώνα μετά, επεκτάθηκε έξω από αυτόν τον αστικό πυρήνα. Τότε ξεκίνησαν να κτίζονται στο Άσσεν οι πρώτες κατοικίες από τους ευκατάστατους των γύρω περιοχών.
Όταν ο Ναπολέων αποφάσισε να την χρησιμοποιεί ως καλοκαιρινό θέρετρο το 1807, η πόλη έγινε αυτοτελής δήμος, ενώ το 1809 απέκτησε Χάρτα Δικαιωμάτων, καθιστώντας την μία από τις νεότερες ολλανδικές πόλεις με το συγκεκριμένο προνόμιο. Ο Βοαναπάρτης είχε μεγάλα σχέδια για το Άσσεν τα οποία όμως, μετά την ενσωμάτωση των Κάτω Χωρών στη Γαλλία, εγκατελείφθησαν. Το 1814 έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας Ντρέντε.
Ως διοικητικό κέντρο, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, προσελκύοντας κυρίως ευκατάστατους επιχειρηματίες από τις γύρω περιοχές. Απέκτησε εφημερίδα το 1823, Λατινική Σχολή το 1825, δικαστήριο το 1840, στρατιωτική φρουρά το 1852 και σιδηρόδρομο το 1870. Τα μεγάλα κανάλια Ντρέντε και Βόρειο-Βίλεμ βοήθησαν πολύ το διαμετακομιστικό εμπόριο της πόλης.
Με την είσοδο του 20ού αιώνα άρχισε η σταδιακή εκβιομηχάνιση του Άσσεν με την απόκτηση κτηνοτροφικών μονάδων και επεξεργασίας σιδήρου. Από το 1930, ήταν το κυριότερο κέντρο υγείας στην περιοχή, με την ίδρυση νοσοκομείων και ψυχιατρείων.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε μία φρενήρης οικιστική ανάπτυξη, που έθεσε διάφορα περιβαλλοντικά προβλήματα επί τάπητος. Πάντως, μετά το 1960, οι αρχές έδωσαν μεγάλη προτεραιότητα στο κυκλοφοριακό της πόλης και, κατόρθωσαν να επιβάλλουν το ποδήλατο ως βασικό μέσο μετακίνησης (άνω του 40% των μετακινήσεων γίνονται με ποδήλατα), ενώ το κέντρο της πόλης είναι κλειστό για τα μηχανοκίνητα οχήματα.

Γεωγραφία

Η πόλη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Ντρέντε, 30 περίπου χιλιόμετρα νοτίως του Χρόνινγκεν, της μεγαλύτερης πόλης στην περιοχή.
Διαιρείται διοικητικά σε 10 διαμερίσματα.

Εραλδική

Ο θυρεός του Άσσεν είναι άμεσα συνδεδεμένος με το γυναικείο μοναστήρι Sancta Maria de Campe, αφού εμπεριέχει τη σφραγίδα του. Η εικόνα της Παναγίας με τον Ιησού στα γόνατά της είναι σχεδόν ίδια με εκείνη στο θυρεό της επαρχίας Ντρέντε.

Αθλητισμός

Το Άσσεν είναι παγκοσμίως γνωστό στους φίλους της μοτοσικλέτας, διότι εκεί διεξάγεται, από το 1949 (το τελευταίο Σάββατο κάθε Ιουνίου), ένας από τους αγώνες που συμπεριλαμβάνονται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Επίσης στην πόλη διεξάγονται σημαντικοί αγώνες ποδηλασίας.
830 Πετρουπολιτανή

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Πετρουπολιτανής εκτιμάται σε 41,22 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,238. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Πετρουπολιτανή γύρω από τον εαυτό της.
Κωνσταντίνος Λόρδος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κωνσταντίνος Λόρδος γεννήθηκε στη Αμμόχωστο το 1940. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε αρχιτεκτονική. Είναι επιχειρηματίας και αρχιτέκτονας. Την περίοδο 1974-1975 ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων.

Πολιτική διαδρομή

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον ΔΗΣΥ. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985.
Ελευθέριος Βούλγαρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1836. Στην αρχή εργάσθηκε στον θίασο του Δ. Αλεξιάδη και στη συνέχεια στο θίασο των αδελφών Ταβουλάρη. Ο Βούλγαρης ενσάρκωνε κατά προτίμηση ρόλους ραδιούργους, με τρομερή παραστατικότητα. Μάλιστα όπως αναφέρει ο Ν. Λάσκαρις, κάποια φορά στο Θέατρο Μπούκουρα όπου εμφανιζόταν ο Βούλγαρης, είχε ζωντανέψει τόσο τον ρόλο του, που προκάλεσε τα αντιπαθητικά αισθήματα των θεατών σε τέτοιο βαθμό που δέχθηκε πυροβολισμό από θεατή, από τον εξώστη του θεάτρου, που εξανέστη εναντίον του με τον ρόλο που ζωντάνευε και παρασυρόμενος ήθελε να προλάβει τη ραδιουργία του.
Όπως διαδόθηκε πολύ αργότερα, η συνεχής αυτή και με υπερβάλλοντα ζήλο επίδοσή του σε ρόλους σκοτεινούς και εμπαθείς υπήρξε η κύρια αιτία να καταστεί γρήγορα φρενοβλαβής και να πεθάνει σε φρενοκομείο το 1887.
Απόστολος Αντωνίου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μουζάκι. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι, όπου ήταν διδάκτορας. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Το 1945 διορίστηκε Νομάρχης Καρδίτσας.
Στη συνέχεια, εξελέγη βουλευτής Τρικάλων το 1946 , το 1950 και το 1951 με το κόμμα των Φιλελευθέρων και έπειτα Καρδίτσας με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1952 και με την Ένωση Κέντρου το 1961, το 1963 και το 1964.
Στην κυβέρνηση Σοφούλη υπηρέτησε ως υφυπουργός Εφοδιασμού, από τις 18 Νοεμβρίου 1948 ως τις 29 Ιανουαρίου 1949. Επίσης, στη βραχύβια κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών, από τις 4 Σεπτεμβρίου ως τις 9 Σεπτεμβρίου 1950.
Πέθανε τον Ιούνιο του 1970 σε ηλικία μόλις 61 ετών και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Ι. Μαύρου και είχαν 1 κόρη.
Βυζαντινός πίνακας κλασμάτων

Περιγραφή

Πρόκειται για το εξώφυλλο πολύπτυχου πινακίδων μαθητικού τετραδίου διαστάσεων 26 x 12 εκατοστών. Στην κοίλη επιφάνεια είναι γραμμένοι με μελάνη δύο πίνακες αριθμητικής για τον πολλαπλασιασμό κλασμάτων 1/15ου και 1/16ου. Το αριθμητικό αυτό σύστημα έβρισκε εφαρμογή στην Αίγυπτο μέχρι τους χριστιανικούς χρόνους και συνεχίστηκε να εφαρμόζεται και στους μοντέρνους Κόπτες. Οι σελίδες φέρουν τρεις οπές στην αριστερή πλευρά, για να συνδέονται. Η εξωτερική πλευρά του εξώφυλλου φέρει χαραγμένη την επιγραφή «ΦΟΙΒΑΜΝ ΔΑVΕΙΤ», το οποίο ίσως να ήταν το όνομα και πατρώνυμο του μαθητή κατόχου του.
Άνω Μούλια Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Κατά το Στέφανο Ξανθουδίδη η ονομασία του χωριού προέρχεται από το ρήμα μύλλω, που σημαίνει στα αρχαία ελληνικά συντρίβω, αλέθω.
Η πρώτη αναφορά στα Μούλια γίνεται σε έγγραφο του 1248, όπου αναφέρεται, ως Casale Mulia. Επίσης, το όνομα το βλέπουμε και σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα του 1379 με τη σημερινή του μάλιστα ονομασία ( Mulia). Στην  τουρκική απογραφή του 1671 βρέθηκε να έχει 60 χαράτσια, δηλαδή υπόδουλους που ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν κεφαλικό φόρο στους Οθωμανούς. Μάλιστα ήταν στην ηλικία από 12 ετών και άνω και κατέβαλλαν το φόρο για να απαλλάσσονται από τη στράτευση. 
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα ‘’’Muglia Apano’’’ με 119 κατ. (Κ 103). 
Το 1881 τα Άνω Μούλια ανήκαν στο Δήμο Ζαρού και ονομάζονταν Μούλια, με 78 Χριστιανούς και 98 Μουσουλμάνους κατοίκους. Με την ίδια ονομασία αναφέρονται μέχρι το 1940, οπότε και απέκτησαν τη σημερινή τους ονομασία. Το 1928 έγιναν αγροτικός δήμος και είχαν 295 κατοίκους. Έπειτα και μέχρι το 1998 ήταν κοινότητα.
Γουίλιαμ Αρβανίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1921 ή 1923 στη Θεσσαλονίκη και αποτέλεσε έναν από τους ελάχιστους αθλητές της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Την ολοκλήρωση της καριέρας του ως παίκτη, ακολούθησε η ενασχόληση με την προπονητική. Απεβίωσε το 1987.

Ποδοσφαιρική πορεία

Άρχισε το άθλημα στη γραμμή των μέσων (χαφ) του Εθνικού Καμάρας το 1936. Σύντομα μετακινήθηκε στον ΠΑΟΚ, όπου παρέμεινε έπειτα και από τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1946 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ και αγωνίστηκε επί μία 8ετία, πριν αποχωρήσει από την ενεργό δράση το 1954.
Οι φίλαθλοι τον αποκαλούσαν Γούλιο (από το Γουλιέλμος), προσωνύμιο που συχνά ο Τύπος της εποχής χρησιμοποιούσε σε αντικατάσταση του ονοματεπωνύμου του. Η αρχική θέση του Αρβανίτη ήταν το αριστερό άκρο της άμυνας, για να προωθηθεί σε αυτή του κεντρικού μέσου ή σέντερ-χαφ, όταν ο ρόλος απέκτησε περισσότερο αμυντικά καθήκοντα στο τότε ποδόσφαιρο (και πριν αποτελέσει οριστικά τον κεντρικό μπακ). Λόγω των έγκαιρων τοποθετήσεών του απέναντι στους αντίπαλους επιθετικούς και της μόρφωσης που διέθετε, έμεινε επίσης γνωστός ως "ο Σοφός".
Μετείχε σε 5 τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας: με τον ΠΑΟΚ το 1939 στην ήττα 1-2 από την ΑΕΚ και με την τελευταία το 1948, 1949, 1950 και 1953. Κατέκτησε δύο φορές το τρόπαιο και σημείωσε το δεύτερο τέρμα στο 4-0 επί του Άρη το 1950.

Εθνική Ελλάδας

Χρίστηκε διεθνής με τα αντιπροσωπευτικά εθνικά συγκροτήματα Ενόπλων και Ανδρών, με 5 μόνο συμμετοχές στην τελευταία, όντας σε εκείνη τη γενιά παικτών που έχασαν τη δυνατότητα για περισσότερες εξαιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πραγματοποίησε ντεμπούτο στις 23 Απριλίου 1948 κατά τον πρώτο μεταπολεμικό αγώνα της Ελλάδας (μία 10ετία από τον προηγούμενο), την ήττα με 1-3 από την Τουρκία στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και 3,5 χρόνια αργότερα διετέλεσε αρχηγός σε ένα άλλο φιλικό με τη Β' Γαλλίας στη Μασσαλία (0-1). Είχε την τιμή να επιλεγεί στην αποστολή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 (τη μοναδική ελληνική εκπροσώπηση στο ολυμπιακό τουρνουά ποδοσφαίρου μεταξύ 1920 στην Αμβέρσα και 2004 στην Αθήνα), με την ήττα 1-2 από τη Δανία στο Τάμπερε να αποτελεί και την τελευταία διεθνή συμμετοχή του.
Κουάρκ

Αντικουάρκ

Τo αντικουάρκ είναι στοιχειώδες σωμάτιο της αντιύλης. Είναι το αντισωμάτιο του κουάρκ. Κουάρκ και αντικουάρκ έχουν ίδια μάζα και χρόνο ζωής αλλά αντίθετο φορτίο, χρώμα και βαρυονικό αριθμό