google/wiki40b huggingface dataset:
Στυλιανός Πελεκανίδης

Βίος

Γεννήθηκε το 1909 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.Εισήλθε το 1923 στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1923 και αποφοίτησε το 1931 λαμβάνοντας το σχετικό δίπλωμα και αναγορευθείς σε διδάσκαλος της ορθοδόξου θεολογίας το 1935 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην κλασική και Βυζαντινή αρχαιολογία, στις 13 Ιουλίου 1939 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Βερολίνου με διατριβή Die fruhchristlichen Fuβbodenmosaiken Griechenlands (Τα παλαιοχριστιανικά ψηφιδωτά δάπεδα της Ελλάδος). Τον Μαιο του 1943 διορίστηκε στη θέση του έφορου Βυζαντινών Αρχαιοτήτων στη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε μέλος της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας , της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και του Βυζαντινού νεοελληνικού Ινστιτούτου του Παλέρμου Πέθανε στις 28 Μαΐου 1980.

Επιστημονικό έργο

Το αρχαιολογικό έργο του Πελεκανίδη υπήρξε πολυεπίπεδο: ερευνητικό, ανασκαφικό, αναστηλωτικό και συγγραφικό. Περιήλθε τη Μακεδονία και Θράκη ανακαλύπτοντας νέα μνημεία στις περιοχές Εορδαίας, Ορεστιάδος, Ελιμείας, Αλμωπίας και Βέροιας. Μελέτησε τα βυζαντινά μνημεία της Πρέσπας. Στην Καστοριά εκτέλεσε εργασίες συντήρησης τοιχογραφιών και αναστήλωσης εκκλησιών, συγκέντρωσε σε αρχαιολογική συλλογή αριθμό φορητών εικόνων και χειρόγραφα. Στο Άγιο Όρος καταλογράφησε τα κειμήλια των μονών  Παντοκράτορος,  Σταυρονικήτα,  Κουτλουμουσίου, Ξενοφώντος, Δοχειαρίουκαι Ξηροποτάμου
Η ανασκαφική δραστηριότητά περιεάμβανε τον τρίκογχο ναό του μαρτυρίου του β μισού του 4ου αι. στην Ακρινή Κοζάνης, τον κάτω από τη βασιλκή αρχαιότερο ναό  στο Δίον της Πιερίας και στους Φιλίππους: στην πρώτη ερεύνησε την αρχαιότερη παλιοχριστιανική βασιλική και στους Φιλίππους συνέχισε την ανασκαφή του κτηριακού συγκροτήματος του Οκταγώνου και τον κάτω από αυτόν αρχαιότερο χριστιανικό λατρευτικό χώρο, αφιερωμένο στη μνήμη του απόστολου Παύλου.Αναστήλωσε την Αγία Αικατερίνη τον Προφήτη Ηλία, τον Άγιο Νικόλαο Ορφανό, τους Ταξιάρχες  και μεγάλα τμήματα των τειχών στη Θεσσαλονίκη, τις εκκλησίες στην Καστοριά: Αγίους Αναργύρους, Άγιο Νικόλαο του Κασνίτζη,Παναγία Κουμπελίδικη, Ταξιάρχη της Μητροπόλεως, Άγιο Αθανάσιο του Μουζάκη και Παναγία Μαυριώτισσα. Την εκκλησία της Αναστάσεως του Χριστού στη Βέροια και το καθολικό της μονής της Παναγίας της Πορφύρας στη Μικρή Πρέσπα.  
Δίδαξε βυζαντινή αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1962 έως το 1975.
Ήταν μέλος επιστημονικών επιτροπών για την αποκατάσταση των μνημείων της Θεσσαλονίκης μετά τους σεισμούς του 1978 και για την διοργάνωση του 10ου Διεθνούς Συνεδρίου Χριστιανικής Αρχαιολογίας στη Θεσσαλονίκη το 1980.

Τιμητικές διακρίσεις

Τιμήθηκε με από την Ελληνική Πολιτεία με το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως  με τον Χρυσόν Σταυρόν της Χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους και από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης με το Βραβείο Χέρντερ (1973).
Δήμος Βιάννου

Πολιτιστικός Σύλλογος

Ο Σύλλογος Βιάννου Ηρακλείου «Ο Πατούχας» ιδρύθηκε το 1957. Σκοποί του Συλλόγου αποτελούν η σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ των Βιαννιτών που διαμένουν στο Ηράκλειο, η προβολή της επαρχίας Βιάννου παλαιότερα - του δήμου Βιάννου σήμερα - και η συμπαράσταση του Συλλόγου στην προβολή και στην επίλυση των προβλημάτων της περιοχής του δήμου. Το Δ.Σ. του Συλλόγου αποτελείται από τα παρακάτω μέλη: Γ. Αγαπάκη, Λ. Λιακάκη, Μ. Καραγιωργάκη, Μ. Καρακωνσταντάκη, Μ. Κυριακάκη, Μ. Λουλάκη και Σ. Μαργαριτάκη.
Ανατολική Ασία

Ορισμός

Το Τμήμα Στατιστικής του ΟΗΕ (United Nations Statistics Division, UNSD) ορίζει την ανατολική Ασία μόνο βάσει κριτηρίων που διευκολύνουν τη στατιστική έρευνα,  όμως και άλλοι διαδεδομένοι ορισμοί εντάσσουν σε αυτή την περιοχή τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, την Ιαπωνία, τη Βόρεια και τη Νότια Κορέα, τη Μογγολία και τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν).
Σε πολιτιστικούς όρους, ως ανατολική Ασία νοείται η Κίνα, η Ιαπωνία, η Κορέα, η Ταϊβάν αλλά και το Βιετνάμ.
Άβρα (θεά)

Κατά τη ρωμαϊκή μυθολογία η Αύρα, και στην ελληνική αποδιδόμενη ως Άβρα ήταν θεά των Ρωμαίων, προφανώς άσχετη με την ελληνική απόδοση του ονόματος, εξ ου και η διαφορετική γραφή. Η θεά Άβρα ήταν συριακής καταγωγής και ταυτίζονταν περισσότερο με τη σημιτική Εβέδ, δηλαδή άβρα = υπηρέτρια (των θεών και των ανθρώπων).
Αρχίας ο Βυζάντιος

Ο Αρχίας ο Βυζάντιος ήταν επιγραμματοποιός, που περιλαμβανόταν, κατά τον Menk, στον Στέφανο του Φιλίππου. Κατά τον Hermann Beckby ταυτίζεται με τον Αρχία τον Αντιοχέα. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζεται το VII 278 επίγραμμά του.
Καστράκι Φωκίδας

Γεωγραφία

Το Καστράκι ανήκει στο δυτικό τμήμα του Δήμου Δωρίδος και στο νοτιοδυτικό του Νομού Φωκίδας. Είναι η πύλη εισόδου μεταξύ του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και του νομού στον οποίο υπάγεται. 
Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στους πρόποδες του λόφου Πάτημα και μπροστά του απλώνεται η πεδιάδα του ποταμού Μόρνου. Απέχει 3 χλμ. από το Ευπάλιο, και 6 χλμ. από τη Ναύπακτο. Έχει τρεις εισόδους: από δυτικά μέσω της παλαιάς εθνικής οδού Ναυπάκτου - Λιδορικίου -  Άμφισσας, μετά την παλαιά γέφυρα Μόρνου (μοναδικού κάλους με καμάρες), από νότια με κόμβο στο 3° χλμ της εθνικής οδού Ναυπάκτου - Ιτέας και από ανατολικά με την οδό Πευκακίου - Ευπαλίου - Ναυπάκτο.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός δημοσίων υπαλλήλων. Οι επιχειρήσεις της γύρω περιοχής απασχολούν μεγάλο τμήμα των κατοίκων. Αρκετές είναι και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έχουν αναπτυχθεί στο χωριό, απασχολώντας ικανό αριθμό εργαζομένων. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ανεργία στο χωριό είναι σχεδόν μηδενική.
Στο Καστράκι υπάρχουν δυο εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο και την Αγία Παρασκευή. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος, του οποίου ο ναός ανακαινίστηκε μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του Αιγίου. Παρ' όλα αυτά η θρησκευτική πανήγυρις πραγματοποιείται στις 26 Ιουλίου, στη γιορτή της Αγίας Παρασκευής. Η αναβίωση του πανηγυριού τα τελευταία χρόνια γινόταν έως το 2007 από τον Πολιτιστικό - Εξωραϊστικό και Αιμοδοτικό Σύλλογο Καστρακίου. Ο Σύλλογος διαθέτει τράπεζα αίματος για την ανάγκη των κατοίκων.

Ιστορία

Το Καστράκι επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Ομέρ Αφέντη ή Μαραφέντη από το όνομα του Τούρκου αξιωματούχου στον οποίο ανήκε και μέχρι το 1927 διατηρούσε αυτό το όνομα, οπότε μετονομάστηκε σε Καστράκι εξ΄αιτίας των ερειπίων αρχαίου πύργου που εντοπίστηκαν ΒΑ της γέφυρας του Μόρνου. Το 1993 εντάχθηκε σε σχέδιο οικισμού σύμφωνα με το Φ.Ε.Κ. 1202Δ/28-9-1993 και άρχισε η γρήγορη ανοικοδόμηση του.
Τον Ιούνιο του 1822, ο Τριαντάφυλλος Αποκουρίτης, με τους Δωριείς αγωνιστές του, λίγα χλμ ανατολικά του χωριού, εμπόδισε τον προερχόμενο από τη Ναύπακτο Ομέρ Βρυώνη να κινηθεί προς τα Σάλωνα, όπου υποχώρησε με αρκετούς νεκρούς. Το Δεκέμβριο του 1826, ο Βελής Αγάς της Ναυπάκτου χτύπησε το χωριό. Ο οπλαρχηγός του Καραϊσκάκη, Χατζή Μιχάλης, ήρθε από το Λιδωρίκι και κυνήγησε τους Τούρκους μέχρι τη Ναύπακτο.
Τουίτι

Ιστορία

Ο Τουίτι βασίστηκε σε έναν χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων, τον Όρσον, που ήταν καναρίνι με χρώμα ροζ-πορτοκαλί και δεν είχε πούπουλα. Ο Όρσον δεν ήταν καλός χαρακτήρας και το καρτούν απαγορεύτηκε για ανήλικους.
Στη συνέχεια ο Τουίτι έγινε ένα κίτρινο καναρίνι με πούπουλα, που το κυνηγάει ένας γάτος, ο Silvester, όμως ο σκύλος, φίλος του Τουίτι, το προστατεύει, καθώς επίσης και η γιαγιά. Έτσι ο Τουίτι καταφέρνει πάντα να ξεφεύγει.

Δημιουργοί, ερμηνεία

Τον tweety τον δημιούργησαν:Μπομπ Κλάμπετ και Φράιζ Φρέλενγκ.
Η Ερμηνεία Μελ Μπλανκ , Τζόι  Αλάσκει ,Μπομπ Μπέργκνε , Σαμιουελ Βινσεντ,Ερικ Γκολμπεργκ

Βραβεύσεις

Το 1998 βραβεύτηκαν οι φιγούρες τους από τα Αμερικάνικα ταχυδρομεία με γραμματόσημα , που απεικόνιζε τις φιγούρες.

Περιγραφή

Ο Τουίτι είναι ένα κίτρινο καναρίνι με μεγάλο κεφάλι, μικρά φτερά, μικρόσωμος, μικρά πορτοκαλί πόδια και μπλε μάτια.

Φύλο

Παρότι ο Τουίτι έχει λεπτή φωνή και μακριές βλεφαρίδες είναι αρσενικός.

Χαρακτήρας

Ο Τουίτι φαίνεται να είναι ανήμπορος αλλά είναι πονηρός και καταφέρνει πάντα να ξεγλυστρά από τον Συλβέστερ που τον κυνηγά.

Χαρακτήρες

Η Γιαγιά ,ο Σκύλος, ο Silvester και ο Τουίτι.
Επαρχία Κουμκουργκάν

Γεωγραφία - Πληθυσμός

Η επαρχία έχει έκταση 2,200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και έχει πληθυσμό 158,300 κατοίκων. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 72 κάτοικοι.
Μπάρτελ Μπρυν ο πρεσβύτερος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν συγγενής του ζωγράφου Jan Joost Van Kalcar (περ. 1455 – 1519), στο εργαστήριο του οποίου πιθανώς πραγματοποίησε τη μαθητεία του γύρω στο 1506. Αναφέρεται στα αρχεία της Κολωνίας το 1512, όπου εργάζεται αρχικά ως βοηθός και από το 1515 ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης. Το 1522 πληροφορούμαστε πως εργαζόταν στην αυλή της Δούκισσας Μαρίας στο Ντύσελντορφ. Απολαμβάνοντας μεγάλη εκτίμηση στην Κολωνία εκλεχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος το 1549 και το 1553 και απεβίωσε εύπορος. 
Ο Μπρυν φιλοτέχνησε ρετάμπλ ολλανδικής και ιταλικής επιρροής. Με τη σειρά του άσκησε σημαντική επιρροή μέσω της θρησκευτικής του τέχνης στους Φλαμανδούς ζωγράφους του όψιμου 16ου αιώνα. Το παλαιότερο καταγεγραμμένο του ρετάμπλ είναι μια «Στέψη της Παρθένου» (1515-16), παραγγελία του Δρ. Πέτερ φον Κλάπις, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγονται ένα ρετάμπλ στην πόλη της Έσσης (1525) και η δημιουργία ενός έργου για την Αγία Τράπεζα του Αγίου Βίκτορ στην πόλη Xanten της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (1529-1534). Από τη δεκαετία του 1520, λάμβανε επίσης παραγγελίες για πορτραίτα σημαντικών προσώπων της τάξης των ευγενών της Κολωνίας. Κανένα από αυτά δεν φέρει υπογραφή, έχουν αποδοθεί στον Μπρυν εξαιτίας των ομοιοτήτων στην τεχνοτροπία με τα ρετάμπλ της Έσσης και του Xanten, τα οποία αμφότερα περιλαμβάνουν ομαδικά πορτραίτα. Οι πρώτες προσωπογραφίες του καλλιτέχνη φανερώνουν ομοιότητες με το έργο του φίλου του Γιόος βαν Κλέιφε (περ. 1485 - περ. 1540), ωστόσο από το 1539 και μετά καθίσταται εμφανές πως μελέτησε το έργο του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου (περ. 1497 - 1543).
Όπερα του Σίδνεϋ

Περιγραφή

Η όπερα του Σύδνεϋ είναι ένα σύγχρονο εξπρεσιονιστικό σχέδιο, με μια σειρά μεγάλων προκατασκευασμένων «κοχυλιών», που διαμορφώνει τις στέγες της δομής. Η όπερα καλύπτει 1.8 εκτάρια (4.5 στρέμματα) εδάφους. Έχει 183 μέτρα (605 πόδια) μήκος και περίπου 120 μέτρα (388 πόδια) πλάτος στο ευρύτερο σημείο του. Υποστηρίζεται σε 580 αποβάθρες που βυθίζονται μέχρι 25 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματός της είναι ισοδύναμη για μια πόλη 25.000 ανθρώπων και διανέμεται από 645 χιλιόμετρα ηλεκτρικού καλωδίου.
Οι στέγες καλύπτονται με 1.056 εκατομμύρια στιλπνά σουηδικά κεραμίδια μεταλλικού κρεμ-λευκού χρώματος, εν τούτοις από μια απόσταση τα κεραμίδια φαίνονται μόνο άσπρα. Παρά την αυτοκαθαριζόμενη φύση τους, υπόκεινται ακόμα στην περιοδική συντήρηση και αντικατάσταση. 
Το θέατρο της όπερας και η αίθουσα συναυλιών βρίσκονται στις δύο μεγαλύτερες ομάδες κοχυλιών και τα άλλα θέατρα βρίσκονται στις πλευρές των σχηματισμών ομάδας κοχυλιών. Η μορφή των κοχυλιών επιλέγεται για να απεικονίσει τις εσωτερικές απαιτήσεις ύψους, που αυξάνονται από τις εισόδους, πέρα από τις θέσεις και μέχρι τους υψηλούς σκηνικούς πύργους.
Το εσωτερικό του κτηρίου αποτελείται από ρόδινο γρανίτη που εξάγονται από το Tarana και ξύλο και κοντραπλακέ που παρέχεται από τη βόρεια Νότια Νέα Ουαλία.
Υδρογεωλογία

Η Υδρογεωλογία είναι μία σύγχρονη επιστήμη, επιμέρους κλάδος της Γεωλογίας και Υδρολογίας της οποίας αντικείμενο έρευνας και μελέτης είναι το νερό υπό την επιφάνεια της Γης, ανεξαρτήτου βάθους στη λιθόσφαιρα.

Γενικά

Το ενδιαφέρον της επιστήμης αυτής εστιάζεται κυρίως στις διεργασίες συμπεριφοράς του νερού μέσα στο έδαφος και τα πετρώματα καθώς και η προστασία αυτού από ανεξέλεγκτη υδροληψία. Η υδρογεωλογία άρχισε ν΄ αναπτύσσεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μετά το 1960, με την αυξανόμενη ζήτηση νερού καλής ποιότητας σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ρύπανση του περιβάλλοντος. Φαίνεται να καθορίστηκε αρχικά ως αναγκαιότητα ανάπτυξης ιδιαίτερης επιστήμης από τον Αμερικανό υδρολόγο Ο. Μάινζερ το 1939.
Σήμερα ένα ιδιαίτερο πεδίο έρευνας της επιστήμης αυτής είναι ο τομέας των γεωθερμικών εφαρμογών χαμηλής και μέσης ενέργειας που βασίζονται στους μεγάλου βάθους υδροφόρους ορίζοντες. Σπουδαίος επιμέρους κλάδος της υδρογεωλογίας είναι η "Κλαστική υδρογεωλογία" που εξετάζει το υπόγειο υδραυλικό δίκτυο κυρίως σε εκτεταμένες περιοχές ασβεστολίθων.

Σημείωση

Δεν υφίσταται σαφής διαχωρισμός μεταξύ γεωυδρολογίας, υδρογεωλογίας και γεωλογίας υπόγειου νερού όπου και οι τρεις αυτοί όροι χρησιμοποιούνται σήμερα ως συνώνυμοι.
Στρατονίκη του Πόντου

Βιογραφία

Ήταν από την πόλη Καβείρα τού Πόντου. Αρχικά ήταν γυναίκα μεσαίας κοινωνικής θέσης, καθώς ο πατέρας της ήταν αρπιστής. Ήταν και η ίδια αρπίστρια στην Αυλή τού Μιθριδάτη ΣΤ΄. Έγινε μία από τις ερωμένες του και τελικά ο βασιλιάς τη νυμφεύτηκε ως μία από τις συζύγους του το 86 πΧ. Έκανε έναν γιο, τον Ξιφάρη. Έγινε μία από τις αγαπημένες συζύγους του και απέκτησε μεγάλη επιρροή επάνω του. Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ εξαναγκάστηκε να αρχίσει την επικίνδυνη απόσυρσή του στον Εύξεινο Πόντο, άφησε τη Στραονίκη υπεύθυνη ενός ισχυρού φρουρίου, στο Κοινόν, στο οποίο είχε αποθηκεύσει ένα μεγάλο ποσό θησαυρού.
Η Στρατονίκη προκλήθηκε να προδώσει το φρούριο και τον θησαυρό στα χέρια τού στρατηγού Γναίου Πομπήιου, με τον όρο ο Πομπήιος να φεισθεί τη ζωή τού γιού της. Αλλά ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ την τιμώρησε για την προδοσία της, με το να σκοτώσει τον Ξιφάρη μπροστά στα μάτια της. Η Στρατονίκη απεβίωσε το 63 πΧ, όταν το βασίλειο τού Πόντου προσαρτήθηκε από τον Πομπήιο.
Νικολά Μαρέν

Βιογραφία

Προϊόν των ποδοσφαιρικών ακαδημιών της ΑΖ Οσέρ, όπου όμως δεν έλαβε καμία ευκαιρία, ο Νικολά Μαρέν αποχώρισε με προορισμό την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, η οποία αγωνιζόταν, τότε, στην Λιγκ 2, στα τέλη της σεζόν 2002-2003. Καθιερώθηκε ως βασικός στέλεχος της επίθεσης των Stéphanois και ήταν σημαντικό μέλος της ομάδας των Verts που κατάφερε να επανέλθει στην Λιγκ 1 πετυχαίνοντας έξι τέρματα στη διάρκεια αυτής της σεζόν. Έχοντας κερδίσει την αναγνώριση του κοινού για τον σεβασμό του προς την φανέλα και την μαχητικότητα που έβγαζε στον αγωνιστικό χώρο, ωστόσο, είχε πολύ λίγες ευκαιρίες να δείξει το ταλέντο του και στην πρώτη κατηγορία, καθώς είχε μπροστά του τον Πασκάλ Φεϊντουνό. Πάραυτα, κατάφερε να σημειώσει τρία τέρμα, των οποίων το ένα στη διάρκεια του τοπικού ντέρμπι με αντίπαλο την Ολιμπίκ Λυών. 
Τελικώς, ο Μαρέν αποχώρισε με προορισμό την ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2005, με την οποία ανέβηκε για δεύτερη φορά στην Λιγκ 1. Άλλαξε, τότε, θέση μετατοπιζόμενος στον χώρο της μεσαίας γραμμής. Έπειτα από δύο σεζόν, αποχώρησε για την ΦΚ Λοριάν, η οποία αγωνιζόταν στην Λιγκ 1. Είχε μια "γεμάτη" πρώτη σεζόν, αλλά σημείωσε λίγα τέρματα, με αποτέλεσμα τον δανεισμό του στην αγγλική Πλύμουθ Αργκάιλ, ομάδα της Λιγκ Του, από τον Σεπτέμβριο έως το τέλος του 2008, κι έπειτα στην ΣΚ Μπαστιά, στην Λιγκ 2, από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 2009.
Το 2009, ο Μαρέν εγκατέλειψε την Λοριάν και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ελβετική ΦΚ Σιόν. Το 2011, η ομάδα του κατέκτησε το Κύπελλο Ελβετίας, χωρίς όμως ο παίκτης να συμμετάσχει στον τελικό. Μεταγράφηκε στη συνέχεια για έναν χρόνο στην ΦΚ Λωζάν-Σπορ, νεοπροβιβασθείσα στην πρώτη κατηγορία. Έπειτα από μόλις έξι μήνες στη διάρκεια των οποίων σημείωσε 4 τέρματα σε συνολικά 15 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, έμεινε ελεύθερος και εντάχθηκε στην ομάδα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Ντουμπάι Κλαμπ. Σημείωσε ένα τέρμα σε 17 αγώνες προτού αποχωρίσει με προορισμό το ελληνικό πρωτάθλημα και την Σκόντα Ξάνθης, στα τέλη Αυγούστου του 2012. Έπειτα από διάστημα παρουσίας δύο ετών στην Ελλάδα, επέστρεψε στη Γαλλία, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με την ΟΣ Μπουλόν, τον Ιούλιο του 2014. Τραυματίας κατά την διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της σεζόν, δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε κάποια αναμέτρηση του Νασιονάλ, με αποτέλεσμα την αποχώρησή του από τον σύλλογο με προορισμό την Σπορτίνγκ Τουλόν Βαρ μετά το πέρας της σεζόν.
Τον Ιανουάριο του 2017, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας έξι μηνών με την ομάδα της ΑΣ Μαζεντά (Νέα Καληδονία).
Γλίνος Τρικάλων

Γενικά Στοιχεία

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι το Γλίνος πήρε το όνομα του από τα ψάρια (γλίνια). Μία άλλη εκδοχή που υφίσταται από παλαιότερα είναι ότι υπήρχαν στη περιοχή βάλτοι και έντονη λάσπη, αφού το χωριό βρίσκεται στις όχθες του Πηνειού ποταμού(γλίνια). 
Πάντως το χωριό αρχικά βρισκόταν σε άλλη περιοχή, και συγκεκριμένα στη θέση Παλιοκόπρια, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από το σημερινό χωριό. Μεταφέρθηκε στη σημερινή θέση δίπλα στον Πηνειό κατά τον 19ο αιώνα, λόγω έλλειψης νερού. Το Γλίνος υπήρξε μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 2010 δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Μεγάλων Καλυβίων, ενώ τώρα είναι τοπική κοινότητα του Δήμου Τρικκαίων.

Πολιτισμός

Στο Γλίνος γίνεται επιπλέον πανηγυρική εκδήλωση στις 30 Ιουνίου, παραμονή της θρησκευτικής εορτής των Αγίων Αναργύρων. Το απόγευμα πραγματοποιείται μέγας πανηγυρικός εσπερινός και στη συνέχεια ακολουθεί η λιτανεία της εικόνας των αγίων. Έπειτα αρχίζουν μουσικές εκδηλώσεις, όπου συμμετέχουν χορευτικά συγκροτήματα. Στους επισκέπτες προσφέρεται παραδοσιακό φαγητό και κρασί .
Επιπλέον, κάθε χρόνο στην εορτή του Αγίου Γεωργίου (που είναι ο πολιούχος του χωριού) γίνεται αναπαράσταση του καραγκούνικου γάμου και επιδείξεις παραδοσιακών χορών από τις πολιτιστικές ομάδες χορού του χωριού και άλλων περιοχών.

Εκπαίδευση

Στο Γλίνος λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Οι μαθητές ανώτερων βαθμίδων της υποχρεωτικής εκπαίδευσης εξυπηρετούνται από τα σχολεία των Μεγάλων Καλυβίων και Τρικάλων.

Αθλητισμός

Απο το Γλινος καταγεται ο επι σειρα ετων πρωταθλητης Ελλαδος στην ποδηλασια ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΡΑΤΣΑΝΗΣ...Στο Γλίνος υπάρχει γήπεδο ποδοσφαίρου, που αποτελεί έδρα της ομώνυμης ομάδας Α.Ο. Γλίνος.
(Τελευταία Ενημέρωση : Φλεβάρης 2015 )
Έτος ιδρυσης είναι το 1976 , και η ομάδα με τις πράσινες-λευκές εμφανίσεις επανασυγκροτήθηκε το 2006 επειτα από μια εξαετία "ξηρασίας". 
Εκ τότε η ομάδα δίνει το παρόν στις : 
Α1 ( για 6 ετη / 2008 10η ,2009 5η ,2010 4η ,2011 17η ,2014 14η , 2015 ) και 
Β1 ( για 3 έτη / 2006 5η , 2007 2η , 2012 1η )  κατηγορίες της ΕΠΣ Τρικαλων , εχοντας κατακτήσει την χρονιά 2012-13 το Πρωτάθλημα της Β1 , ενώ η καλύτερη τελική της θεση ειναι η 4η , την χρονιά 2010-11 .
Πλατανιά Κοζάνης

Γεωγραφία

Το χωριό βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Νεάπολης, στα σύνορα με την Άργος Ορεστικό. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Αλιάκμονα και στα βορειοανατολικά, συνορεύει με το χωριό Βογατσικό.

Οθωμανική Αυτοκρατορία

Σύμφωνα με τον Βούλγαρο γεωγράφο και πολιτικό Vasil Kanchov («Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστικά στοιχεία») το 1900 στον οικισμό ζούσαν 300 ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (Βαλαάδες).

Ελληνικό Κράτος

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το χωριό κατελήφθη από τον Ελληνικό Στρατό. Το καλοκαίρι του 1922, σύμφωνα με την αναφορά του Έλληνα υποδιοικητή Ανασελίτσης, η Πλατανιά διέθετε 55 οικίες και κατοικείτο αποκλειστικά από ελληνόφωνους Τούρκους σουνίτες.
Στα μέσα της δεκαετίας του '20, οι μουσουλμάνοι του χωριού μετανάστευσαν υποχρεωτικά στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν Έλληνες πρόσφυγες. Το 1928 παρουσιάστηκε ως ένα εξ ολοκλήρου ελληνικό προσφυγικό χωριό με 236 κατοίκους.
Πρόμαχος ο Μακεδόνας

Βιογραφία

Έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.. Ήταν πολεμιστής στον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος το 324 π.Χ. έφτασε στην Σούσα, ο Καλανός ο γυμνοσοφιστής του αρρώστησε και γι' αυτό αυτοπυρπολήθηκε για να εξαγνιστεί. Ο Αλέξανδρος, ακολουθώντας την τελευταία θέληση του Καλανού έστησε γλέντι για να γιορτάσει την λύτρωση του Καλανού. Στο γλέντι απάνω έγινε διαγωνισμός οινοποσίας. Ο Αλέξανδρος έταξε ένα τάλαντο στον νικητή. Ο Πρόμαχος νίκησε πίνοντας δεκατρία λίτρα κρασιού. Μετά από την οινοποσία ο Πρόμαχος αρρώστησε βαριά και πέθανε μέσα σε λίγες ημέρες.
Ιάκωβος Δ΄ της Μαγιόρκας

Βιογραφία

Ο πατέρας του είχε αποβιώσει το 1349 στο Llucmajor προσπαθώντας να ανακτήσει το βασίλειό του, που έχασε πέντε έτη πριν από τον Πέτρο Δ´ βασιλιά της Αραγωνίας. Τότε ο νεαρός Ιάκωβος κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον Πέτρο Δ', που ήταν αδελφός της Κωνσταντίας Βαρκελώνης, και φυλακίσθηκε σε σιδερένιο κλουβί. Κατάφερε να αποδράσει και να καταφύγει στη Ιωάννα Α' Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Νάπολης, που είχε βοηθήσει τον πατέρα του στην τελευταία του απόπειρα για τη Μαγιόρκα. Η Ιωάννα Α', αν και είχε πιο πριν δύο γάμους, δεν είχε απογόνους. Έτσι τον παντρεύτηκε στο κάστρο Νουόβο· πάντως στο συμβόλαιο του γάμου αποκλείσθηκε προσεκτικά από τη διακυβέρνηση του βασιλείου. Ο γάμος δεν ήταν επιτυχής, μια και σπάνια έβλεπε ο ένας τον άλλο. Δεν έκαναν παιδιά.

Προσπάθεια για τη Μαγιόρκα

Ήταν αποφασισμένος να ανακτήσει το βασίλειο του πατέρα του· σύντομα αναχώρησε για να πολεμήσει το βασίλειο της Αραγωνίας, αλλά ηττήθηκε και διέφυγε στο Μπορντό. Εκεί κέρδισε την υποστήριξη του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκιπα, που ήλπιζε ότι θα τον επαναφέρει στη Μαγιόρκα μετά την επαναφορά του εξωσθέντος Πέτρου Ιβρέας βασιλιά της Καστίλης. Έτσι συμμετείχε στην εισβολή στην Καστίλη και έλαβε μέρος στη μάχη της Νάχερα. Αλλά στη Βαγιαδολίδ επλήγη από σοβαρή ασθένεια και επειδή δεν μπορούσε να ιππεύσει δεν έφυγε από την πόλη· έτσι συνελήφθη από τον Ερρίκο Β΄ Τραστάμαρα, το νέο βασιλιά της Καστίλης. Εξαγοράσθηκε από τη σύζυγό του Ιωάννα Α' και επέστρεψε στη Νάπολη. 
Έπειτα ο Ερρίκος Β' ξεκίνησε πόλεμο με τον Πέτρο Δ' και ο Ιάκωβος ήλπισε να επωφεληθεί και να καταλάβει το Ρουσιγιόν και τη Σερδάνια, τις ηπειρωτικές κτήσεις του βασιλείου της Μαγιόρκας. Αλλά η Καστίλη έκανε συμφωνία ειρήνης με την Αραγωνία και έτσι όλη η δύναμη του στρατού του Πέτρου Δ' έπεσε επάνω στον Ιάκωβο και τον νίκησε. Απεβίωσε στη Σόρια από ασθένεια ή δηλητήριο. Κληροδότησε τις διεκδικήσεις του στο βασίλειο της Μαγιόρκας και στο πριγκιπάτο της Αχαΐας στην αδελφή του Ισαβέλλα της Μαγιόρκας, σύζυγο του Ιωάννη Β' Παλαιολόγου μαρκησίου του Μονφερά.
Κώστας Ζηλεμένος

Βίος

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομική και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και το Παρίσι, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου των Παρισίων (Panthéon). Παράλληλα, επί δύο χρόνια, παρακολούθησε μαθήματα στο Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών (Institut des Ètudes Internationales), επίσης στο Παρίσι, καθώς επίσης στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης  με υποτροφία «Νικολάου Πολίτη»  που επιφυλάσσει το Πανεπιστήμιο των Παρισίων για τους αριστούχους διδάκτορές του. Στη συνέχεια μετέβη στο Λονδίνο και τη Ρώμη όπου μελέτησε το αγγλοσαξονικό Δίκαιο και το ιταλικό Δημόσιο Δίκαιο.
Από το 1957 έως το 1962 διατέλεσε διευθυντής και αρχισυντάκτης της στρατιωτικής εφημερίδας «Στρατιωτικά Νέα», ενώ από το 1966 έως το 1971 ήταν προϊστάμενος στο Τμήμα Διαφωτίσεως και Ψυχολογικού Πολέμου του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ). Λόγω αυτών των δραστηριοτήτων του κατηγορήθηκε ως χουντικός στην μεταπολίτευση.
Διατέλεσε νομικός σύμβουλος της εφημερίδας «Αυριανή»,  του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, μεταξύ άλλων. Το 1989-90 ήταν δικηγόρος του διοικητή του ΟΤΕ, Θεοφάνη Τόμπρα (ο οποίος είχε κυνηγηθεί από την χούντα ως μέλος του ΑΣΠΙΔΑ)· ο Τόμπρας εξήρε την συμβολή του Ζηλεμένου στην υπεράσπισή του (τελικά απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες).
Το 1994  ίδρυσε το Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών και Σπουδών «Ιωάννης Καποδίστριας». Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 1997.
Ζουρίδι Ρεθύμνου

Αξιοθέατα

Η ενοριακή εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Παντελεήμονα. Το τέμπλο του χρονολογείται από το 1886 και οι εικόνες του από το 1892. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τις Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Ανάληψη Κυρίου, Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Άγιος Αντώνιος, Άγιος Νικόλαος και Ζωοδόχος Πηγή. Στο Χριστοχώρι σώζονται οι ναοί της Αγίας Παρασκευής και Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Ο ναός της Μεταμόρφωσης είναι αγιογραφημένος. Οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται από τις αρχές του 14ου αιώνα, και έχουν σχεδιαστεί σε γραμμικό στυλ από Κρητικό καλλιτέχνη.
Οι περιοχή του χωριού είναι πλούσια σε πηγές και σώζονται σε αυτό πολλές κρήνες. Μια από αυτές είναι η Κρήνη του Μουσταφά Μπέη, κοντά στο νεκροταφείο. Φέρει επιγραφή στην παλιά οθωμανική γραφή η οποία γράφει «Δόξα τω Θεό αξίωσε ο πλάστης και έκανε την τερπνή κρήνη να τρέξει (νερό) . Ο αγαθοεργός Μουσταφά Μπέη, γιός του Αρίφ Αγά, κεχαγιάς των εθελοντών της αριστερής πτέρυγας /μονάδας του Ρεθύμνου, κατασκεύασε (την κρήνη) για την αγάπη του Θεού, και των δύο Ιμάμηδων. 15 Ραμαζάν, έτος 1255» (1838-1839).