Ελεύθερη αγορά

H ελεύθερη αγορά είναι ένα σύστημα της οικονομίας της αγοράς, στο οποίο οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών καθορίζονται ελεύθερα από τη συναίνεση μεταξύ των προμηθευτών και των καταναλωτών και στο οποίο οι νόμοι και οι δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης είναι απαλλαγμένες από οποιαδήποτε παρέμβαση από την κυβέρνηση, το μονοπωλιακό καθορισμό των τιμών, ή άλλη αρχή. Μια ελεύθερη αγορά έρχεται σε αντίθεση με μια ρυθμιζόμενη αγορά, στην οποία η κυβέρνηση παρεμβαίνει στην προσφορά και τη ζήτηση μέσω μεθόδων που δεν υπακούν στους νόμους της αγοράς, όπως οι νόμοι για τη δημιουργία φραγμών εισόδου στην αγορά ή καθορισμού των τιμών. Σε μια οικονομία της ελεύθερης αγοράς, οι τιμές των αγαθών και υπηρεσιών καθορίζονται ελεύθερα από τις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης στις οποίες επιτρέπεται να φτάσουν σε σημείο ισορροπίας χωρίς καμία παρέμβαση από την κυβερνητική πολιτική, και αυτό συνήθως συνεπάγεται στήριξη άκρως σε ανταγωνιστικές αγορές και την ιδιωτική ιδιοκτησία των παραγωγικών επιχειρήσεων.
Αν και συνήθως οι ελεύθερες αγορές συνδέονται στην καθημερινότητα και στη λαϊκή κουλτούρα με τον καπιταλισμό, οι ελεύθερες αγορές επίσης υποστηρίζονται από τους αναρχικούς της ελεύθερης αγοράς, τους σοσιαλιστές της αγοράς, κάποιους υποστηρικτές των συνεταιρισμών και υποστηρικτές της συμμετοχής στα κέρδη.

Γεωϊστές Οικονομολόγοι

Όπως αναλύεται παραπάνω, κατά τους κλασικούς οικονομολόγους όπως ο Άνταμ Σμιθ, ο όρος «ελεύθερη αγορά» δεν αναφέρεται απαραίτητα σε μια αγορά απαλλαγμένη από κάθε παρέμβαση του κράτους· αντίθετα, ο όρος αναφέρεται περισσότερο σε μια αγορά ελεύθερη από κάθε μορφή οικονομικών προνομίων (οικονομικής προσοδοθηρίας), μονοπωλιακών καταστάσεων και τεχνητών ελλείψεων. Με αυτό εννοείται πως κάθε μορφή οικονομικής προσόδου, δηλαδή κάθε μορφή κέρδους που δημιουργείται λόγω της έλλειψης τέλειου ανταγωνισμού πρέπει να μειωθεί ή να εξαλειφθεί κατά το δυνατό μέσω του ελεύθερου ανταγωνισμού.
Η οικονομική θεωρία μάς λέει ότι οι πρόσοδοι από την εκμετάλλευση γης και άλλες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές συνιστούν οικονομικά οφέλη που δεν μπορούν να μειωθούν κατά τέτοιο τρόπο [μέσω του τέλειου ανταγωνισμού] εξαιτίας της τέλειας ανελαστικής προσφοράς. Ορισμένοι οικονομικοί διανοητές δίνουν έμφαση στην ανάγκη αυτές οι πρόσοδοι να διαμοιραστούν ως ένα προαπαιτούμενο για μια αγορά που λειτουργεί καλά. Υποδηλώνεται ότι κατά τον τρόπο αυτό θα μειωθεί η ανάγκη για τακτικούς φόρους, οι οποίοι έχουν αρνητικό αποτέλεσμα στον εμπόριο, ενώ ταυτόχρονα θα επέλθει απελευθέρωση γης και πηγών επί των οποίων ασκείται κερδοσκοπική εκμετάλλευση και που τελούν σε καθεστώς μονοπωλίου: δύο στοιχεία που συμβάλλουν στη βελτίωση του ανταγωνισμού και της λειτουργίας των μηχανισμών της ελεύθερης αγοράς. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ υποστήριξε τη θέση αυτή στην ομιλία του με τίτλο «Η Γη Είναι Η Μητέρα Όλων Των Μονοπωλίων».
Ο Αμερικανός οικονομολόγος και κοινωνικός φιλόσοφος Χένρυ Τζωρτζ, ο πλέον γνωστός υπέρμαχος αυτής της θέσης, επεδίωκε να επιτύχει αυτή την κατάσταση μέσω της επιβολής ενός υψηλού φόρου επί της αξίας της γης που θα αντικαθιστά όλους τους υπόλοιπους φόρους. Οι υποστηρικτές αυτής της ιδέας αποκαλούνται συνήθως ως Γεωργιστές (Georgists) ή Γεωιστές (Geoists) και Γεωελευθεριακοί (Geolibertarians).
Ο Λεόν Βαλράς, ένας εκ των ιδρυτών της Νεοκλασικής Οικονομικής Θεωρίας, ο οποίος βοήθησε στη διαμόρφωση της θεωρίας της γενικής ισορροπίας, είχε μια πολύ παρόμοια άποψη. Υποστήριζε ότι κατάσταση ελεύθερου ανταγωνισμού θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο υπό καθεστώς κρατικής ιδιοκτησίας των φυσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών και της γης. Επιπροσθέτως, η φορολογία εισοδήματος θα μπορούσε να εξαλειφθεί εφόσον το κράτος αποκτούσε έσοδα για τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών μέσω της ιδιοκτησίας και κατοχής αυτών των πηγών και δραστηριοτήτων.

Καπιταλιστικά συστήματα εκτός Laissez-faire

Τα ισχυρότερα κίνητρα για την βελτιστοποίηση της παραγωγής, τα οποία κατά τον Βάνεκ είναι δυνατό να επιτευχθούν σε μια σοσιαλιστική οικονομία που βασίζεται στη συνεργατικότητα και την αυτοδιαχείριση των επιχειρήσεων, θα ήταν δυνατό να επιτευχθούν σε μια ελεύθερη αγορά εφόσον τον κανόνα αποτελούσαν οι επιχειρήσεις που ελέγχονται από τους εργαζόμενους σε αυτές ανθρώπους, όπως το οραματίστηκαν πολλοί διανοητές μεταξύ των οποίων οι Λουίς Ο. Κέλσο και Τζέημς Σ. Άλμπους.

Χαμηλά εμπόδια εισόδου

Μια ελεύθερη αγορά δεν απαιτεί την ύπαρξη ανταγωνισμού, παρ'όλα αυτά χρειάζεται ένα πλαίσιο που να επιτρέπει νεοεισερχόμενους στην αγορά. Ως εκ τούτου, σε συνθήκες έλλειψης καταναγκαστικών φραγμών (εισόδου), και σε αγορές με χαμηλό κόστος εισόδου θεωρείται ότι ο ανταγωνισμός ευδοκιμεί σε περιβάλλον ελεύθερης αγοράς. Συχνά προτείνει την παρουσία του κινήτρου κέρδους, παρόλο που ούτε το κίνητρο κέρδους, ούτε το ίδιο το κέρδος είναι απαραίτητα για μια ελεύθερη αγορά. Όλες οι σύγχρονες ελεύθερες αγορές περιλαμβάνουν καινοτόμους επιχειρηματίες, μεμονωμένα άτομα και επιχειρήσεις. Τυπικά, μια σύγχρονη ελεύθερη οικονομία θα περιελάμβανε και άλλα χαρακτηριστικά, όπως είναι το χρηματιστήριο και ο τομέας χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, αλλά αυτά δεν καθορίζουν την ελεύθερη οικονομία.

Κριτική

Επικριτές της ελεύθερης αγοράς έχουν υποστηρίξει ότι, σε πραγματικές συνθήκες, έχει αποδειχθεί ότι (η ελεύθερη αγορά) είναι επιρρεπής στην ανάπτυξη μονοπωλίων που καθορίζουν τις τιμές. Η συλλογιστική αυτή έχει οδηγήσει σε κυβερνητική παρέμβαση, π.χ. η αντιμονοπωλιακή νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δύο εξέχοντες Καναδοί συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση οφείλει κατά καιρούς να παρεμβαίνει ώστε να διασφαλίσει τον ανταγωνισμό σε μεγάλες και σημαντικές βιομηχανίες. Η Ναόμι Κλάιν περιγράφει περίπου αυτό στο έργο της «Το δόγμα του σοκ» και ο John Ralston Saul το καταδεικνύει πιο χιουμοριστικά μέσα από διάφορα παραδείγματα στο «Η Κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης και η Επανίδρυση του Κόσμου». Αν και οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς υποστηρίζουν ότι μόνον η ελεύθερη αγορά μπορεί να δημιουργήσει υγιή ανταγωνισμό και ως εκ τούτου περισσότερο επιχειρείν και λογικές τιμές, οι αντίπαλοι λένε ότι η ελεύθερη αγορά στην πιο καθαρή της μορφή μπορεί να οδηγήσει στο αντίθετο. Σύμφωνα με την Κλάιν και τον Ράλστον, η συγχώνευση μικρότερων εταιριών σε γιγάντιες εταιρίες ή η ιδιωτικοποίηση των κρατικών βιομηχανιών και των εθνικών περιουσιακών στοιχείων συχνά οδηγούν σε μονοπώλια (ή ολιγοπώλια) οπότε απαιτείται κυβερνητική παρέμβαση για να ωθήσει τον ανταγωνισμό και τις λογικές τιμές. Μια άλλη μορφή της ανεπάρκειας της αγοράς είναι η κερδοσκοπία, όπου οι συναλλαγές πραγματοποιούνται με στόχο το κέρδος από βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις, και όχι από την πραγματική αξία των εταιριών ή προϊόντων.
Ο Αμερικανός φιλόσοφος και συγγραφέας Κόρνελ Γουέστ, έχει ονομάσει κοροϊδευτικά ό,τι αντιλαμβάνεται ως δογματικά επιχειρήματα υπέρ των laissez-faire οικονομικών πολιτικών, ως «φονταμενταλισμό της ελεύθερης αγοράς». Ο Γουέστ υποστήριξε ότι μια τέτοια νοοτροπία «ευτελίζει την ανησυχία για το δημόσιο συμφέρον» και «κάνει τους χρηματικά παρακινούμενους και εμμονικούς με τις δημοσκοπήσεις εκλεγμένους αξιωματούχους ευλαβείς προς τους εταιρικούς στόχους του κέρδους - συχνά εις βάρος του κοινού καλού». Ο Αμερικανός πολιτικός φιλόσοφος Μάικλ Τζ. Σάντελ ισχυρίζεται ότι τα τελευταία 30 χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προχωρήσει πέρα ​​από το απλά να έχουν μια οικονομία της αγοράς και έχουν γίνει μια κοινωνία της αγοράς, όπου στην κυριολεξία τα πάντα είναι προς πώληση, συμπεριλαμβανομένων πτυχών της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, όπως η εκπαίδευση, η πρόσβαση στη δικαιοσύνη και η πολιτική επιρροή. Ο οικονομικός ιστορικός Karl Polanyi ήταν ιδιαίτερα επικριτικός στην ιδέα της κοινωνίας της αγοράς στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Μετάλλαξη», σημειώνοντας ότι οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας της θα υπονόμευε την ανθρώπινη κοινωνία και το κοινό καλό.
Οι επικριτές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς κυμαίνονται από εκείνους που απορρίπτουν τις αγορές εξ ολοκλήρου, υπέρ μιας σχεδιασμένης οικονομίας, όπως αυτή  υποστηρίζεται από διάφορους μαρξιστές, έως εκείνους που επιθυμούν να δουν τις αδυναμίες της αγοράς να ρυθμίζονται σε διάφορους βαθμούς ή να συμπληρώνονται από κυβερνητικές παρεμβάσεις. Οι Κεϋνσιανοί υποστηρίζουν τον ρόλο της κυβέρνησης στην αγορά, όπως για την χρήση της δημοσιονομικής πολιτικής για την τόνωση της οικονομίας όταν δράσεις του ιδιωτικού τομέα οδηγούν σε υπο-βέλτιστα οικονομικά αποτελέσματα, όπως κρίσεις ή υφέσεις. Η Θεωρία του Επιχειρηματικού Κύκλου χρησιμοποιείται από Κεϋνσιανούς για να εξηγήσει ελλείψεις (παγίδες) ρευστότητας, από τις οποίες προκύπτει υποκατανάλωση, ώστε να υποστηρίξουν την παρέμβαση της κυβέρνησης μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής.