Βραχοκιρκίνεζο

Συστηματική ταξινομική

Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο ως Falco Tinnunculus (Σουηδία, 1758). Πιθανόν, σχηματίζει ιδιαίτερη ταξινομική «ομάδα» με τα είδη F. newtoni, F. punctatus και F. araeus, όπου ίσως περιλαμβάνονται και τα είδη F. moluccensis, F. cenchroides και F. sparverius.
Τα βραχοκιρκίνεζα της Ευρώπης, κατά τη διάρκεια των παγετώνων της Τεταρτογενούς Περιόδου διέφεραν ελαφρά σε μέγεθος από τους σημερινούς πληθυσμούς και, μερικές φορές, αναφέρονται ως παλαιοείδος (paleosubspecies) F. t.atavus. Τα απολιθώματα αυτών των πτηνών, τα οποία προφανώς ήσαν οι άμεσοι πρόγονοι των σημερινών F. t. tinnunculus (ίσως και άλλων υποειδών), βρίσκονται σε όλη την -τότε-μή καλυπτόμενη από πάγους Ευρώπη, από την Πλειόκαινο Εποχή (ELMA Villanyian / ICS Piacenzian, MN16) περίπου 3 εκατομμύρια χρόνια πριν, έως τη Μέση Πλειστόκαινο (Saalian) παγετωνική Εποχή, η οποία έληξε περίπου 130.000 χρόνια πριν, και που έδωσε τελικά τα αρτίγονα πτηνά.

Μορφολογία

Το βραχοκιρκίνεζο, όπως όλα τα μικρά και μεσαία γεράκια, εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό, ιδιαίτερα στους χρωματισμούς. Επίσης, το θηλυκό είναι μεγαλύτερο και βαρύτερο από το αρσενικό.
Το κήρωμα είναι κίτρινο, ενώ υπάρχουν χαρακτηριστική μαύρη ταινία στα μάγουλα, κάτω από τα μάτια και κίτρινος οφθαλμικός δακτύλιος. Το P1, είναι πολύ βραχύτερο από το P3, με εμφάνιση εσωτερικής εγκοπής μαζί με το Ρ2. Η πτέρυγα δεν φθάνει στο άκρο της ουράς. Το ράμφος είναι αγκιστρωτό, με γκριζοκυανή χροιά. Οι ταρσοί είναι κίτρινοι και γυμνοί, ενώ τα πόδια φέρουν μαύρους γαμψώνυχες.
Αρσενικό: Κεφάλι, τράχηλος και ουρά γκρίζα-μπλέ με πλατιά, έντονη μαύρη οριζόντια λωρίδα στην κάτω επιφάνειά της. Ράχη καστανοκόκκινη με μαύρες, διάσπαρτες πιτσιλιές, αλλά χωρίς ραβδώσεις. Πτέρυγες οξείες, με το χρώμα της υπόλοιπης ράχης στο πάνω μέρος, λευκωπές στο κάτω, επίσης πιτσιλωτές. Κάτω μέρος σώματος ωχρόξανθο με σκούρες καφέ ραβδώσεις. 
Θηλυκό: Κεφάλι, ράχη, τράχηλος και ουρά καστανοκόκκινα με χαρακτηριστικές μαυροκαφέ ραβδώσεις. Ουρά με αχνή σκουρόχρωμη οριζόντια λωρίδα στην κάτω επιφάνεια και πολλές αχνές, παράλληλες κατά πλάτος γραμμές). Πτέρυγες πιο στρογγυλεμένες, κάτω μέρος ωχρόξανθο με σκούρες καφέ ραβδώσεις.
Νεαρά άτομα: Σαν το θηλυκό, αλλά με πιο κιτρινωπή απόχρωση στο πάνω μέρος και με πιο στικτό από ραβδώσεις στήθος

Αναπαραγωγή

Το βραχοκιρκίνεζο ξεκινά την αναπαραγωγή του την άνοιξη (κανονικά από τον Μάρτιο, αλλά στα Κανάρια από τον Φεβρουάριο και από τον Απρίλιο στην Β. Αφρική ). Στις βόρειες επικράτειες παρατείνεται μέχρι τον Ιούνιο  ή κατά την έναρξη της εποχής της ξηρασίας στους τροπικούς. Η καθυστέρηση στο φώλιασμα εμφανίζει κάποια κανονικότητα, της τάξης των 6 ημερών ανά 10° γεωγραφικού πλάτους στην Δ. Παλαιαρκτική.
Προτιμάει να φωλιάζει σε κοιλότητες, τρύπες στα βράχια σε γκρεμούς ή σε δέντρα (σπανιότερα), αλλά όταν βρίσκεται σε κατοικημένες περιοχές, συχνά φωλιάζει σε κτήρια, σε πυλώνες μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ακόμη και σε τεχνητές φωλιές (Ελβετία, Ολλανδία ). Γενικά, μπορεί να επαναχρησιμοποιεί τις παλιές φωλιές από κορακοειδή, αν είναι διαθέσιμες. Δεν χρησιμοποιείται κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο. Η γέννα αποτελείται από (3-) 4-5 (-7, 9) βραχέως ελλειπτικά ή βραχέως υποελλειπτικά αβγά, διαστάσεων 39,7 Χ 31,8 χιλιοστών  και βάρους 21 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 8% είναι κέλυφος. Η εναπόθεση των αβγών γίνεται ανά 2 έως 3 (-4) ημέρες. Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του 1ου ή 2ου αβγού, διαρκεί περίπου (27-) 28 έως 29 ημέρες και την αναλαμβάνει μόνο το θηλυκό (πολύ περιστασιακά το ♂). Το αρσενικό είναι υπεύθυνο για την τροφοδότηση της φωλιάς και, για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την εκκόλαψη, αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει.
Οι νεοσσοί είναι ισχυρά φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων, οι οποίοι μοιράζονται το μεγάλωμα των νεοσσών και το κυνήγι, μέχρι αυτοί να πτερωθούν, μετά από 27 έως 32 (-37) ημέρες. Η οικογένεια μένει κοντά για μερικές εβδομάδες ακόμη, μέχρι και ένα μήνα περίπου, διάστημα κατά το οποίο οι νεοσσοί μαθαίνουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους. Τα νεαρά αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα την επόμενη αναπαραγωγική περίοδο.

Απειλές

Στο παρελθόν, οι καθοδικές τάσεις των πληθυσμών του είδους οφείλονταν στην βαριά χρήση οργανοχλωριωμένων και άλλων φυτοφαρμάκων (δεκαετίες 1950, 1960 ). Στην Μάλτα, το είδος είχε εξοντωθεί από τους λαθροθήρες, αν και έχει «επιστρέψει» στα τελευταία χρόνια. Ο πληθυσμός στο μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης, ωστόσο, εμφανίζει σταθερή μείωση, κάτι που πιστεύεται ότι οφείλεται στην αγροτική εντατικοποίηση. Επίσης, το είδος είναι ευάλωτο στις επιπτώσεις πιθανής ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος παραμένει η λαθροθηρία με σκοπό την ταρίχευση. Μάλιστα, το βραχοκιρκίνεζο αποτελεί εύκολο στόχο, λόγω της σχετικής αφθονίας του, της συγκατοίκησής του με τον άνθρωπο και της τεχνικής του hovering, την οποία χρησιμοποιεί συχνά.

Κατάσταση πληθυσμού

Παρά την λαθροθηρία, το βραχοκιρκίνεζο παραμένει από τα κοινότερα ημερόβια αρπακτικά στο ευρύτερο φάσμα κατανομής του και η γενική του κατάσταση είναι καλή. Η IUCN κατατάσσει το είδος στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη διαθέτουν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία.
Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.

Κατάσταση στην Ελλάδα

Παρά τις διώξεις που υφίσταται σε ορισμένες περιοχές, με αποτέλεσμα να έχει γίνει μέχρι και σπάνιο (π.χ. Λέσβος), το βραχοκιρκίνεζο παραμένει το πιο κοινό γεράκι στην χώρα, τόσο στα ηπειρωτικά, όσο και στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Περιστασιακά, μπορεί να σχηματίζει χαλαρές αποικίες, όπως σε κάποια φαράγγια της Πελοποννήσου.
Το είδος είναι πιο κοινό κατά τη διάρκεια του χειμώνα, προφανώς λόγω προσθήκης διαβατικών και διαχειμαζόντων ατόμων από τις βόρειες επικράτειες. Ωστόσο, η φύση των μετακινήσεων που ακολουθούνται δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς, οπότε δεν είναι γνωστό εάν πρόκειται για πραγματικές ή άλλης φύσης μεταναστεύσεις (λ.χ. υψομετρικές.

Άλλες ονομασίες

Στον ελλαδικό χώρο, το Βραχοκιρκίνεζο απαντά και με άλλες ονομασίες, Αερογάμης, Ανεμογάμης, Καντ(δ)ηνέλι, Νταμαρογέρακο, Πετρογέρακας, Πετρογέρακο, Πετροκιρκινέζι  και Κίτσης (Κύπρος).
Είναι, πιθανότατα, το πτηνό Κεγχρηίς (ή Κέρχνη) των αρχαίων Ελλήνων (Αριστοτέλης).