google/wiki40b huggingface dataset:
Λαγερστροιμία η μεγαλοπρεπής

Εγγενής Θρύλοι και ονόματα

Το γένος Λαγερστροιμία (Lagerstroemia) περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Κάρολο Λινναίο (Carl Linnaeus). Το όνομα Λαγερστροιμία (Lagerstroemia), προέρχεται από τον Magnus von Lagerstroem, ένα Σουηδό φυσιοδίφη που παρείχε στον Λινναίο, δείγματα από την Ανατολή.

Ανάπτυξη

Είναι ένα μικρό έως μεσαίου μεγέθους δέντρο, που αναπτύσσεται έως και 20 μέτρα (66 πόδια) ψηλά, με λείο, λεπιοειδή φλοιό. Τα φύλλα είναι φυλλοβόλα, οβάλ προς ελλειπτικά, μήκους 8-15 εκατοστά (3,1 έως 5,9 in) και πλάτους 3-7 εκατοστά (1,2 - 2,8 in), με μια οξεία κορυφή. Τα άνθη παράγονται σε όρθιες ανθήλες (panicles) μήκους 20-40 εκατοστών (7,9-15,7 in), κάθε λουλούδι με έξι λευκά προς μωβ πέταλα μήκους 2-3,5 εκατοστών (0,79-1,38 in).

Καλλιέργεια και χρήσεις

Καλλιεργείται στη Νότια Ασία, την Ινδία  και τις Φιλιππίνες. Καλλιεργείται επίσης, ευρέως ως καλλωπιστικό φυτό στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Τα φύλλα της banabá και άλλα μέρη της, χρησιμοποιούνται ευρέως στις Φιλιππίνες, την Ταϊβάν  και την Ιαπωνία  για την προετοιμασία του τσαγιού. Το βότανο banabá είναι ένα από τα 69 βότανα που προωθούνται από το Υπουργείο Υγείας των Φιλιππίνων.

Χημεία

Οι χημικές ενώσεις που έχουν απομονωθεί από το εκχύλισμα, περιλαμβάνουν: κοροζολικό οξύ, lager-stroemin, flosin Β και reginin Α.

Στο Βουδισμό

Στον Τ(θ)εραβάντα Βουδισμό (Theravāda Buddhism), αυτό το φυτό λέγεται ότι έχει χρησιμοποιηθεί ως το δέντρο για την επιτευχθείσα διαφώτιση ή Μπόντι (Bodhi) από τον ενδέκατο Κύριο Βούδα ("Paduma - පදුම") και το δωδέκατο Κύριο Βούδα ("Naarada - නාරද"). Το φυτό αυτό είναι γνωστό ως මුරුත (Murutha) στα Σινχάλα και "Mahaasona - මහාසොණ" στα Σανσκριτικά.
Ιωάννης Κουνενός

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο Λασίθι με τη ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου του 1989. Επανεξελέγη στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989 και του Απριλίου του 1990.
Εν συνεχεία προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο κατήλθε υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές μετά το 2000, χωρίς επιτυχία
Το 2015, στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν 25 Ιανουαρίου ήταν υποψήφιος μετά από χρόνια με την Νέα Δημοκρατία όπου διαλέχτηκε υποψήφιος από τη βάση του κόμματος αλλά και πάλι απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.
Έντιθ Κόρμπετ

Βιογραφικά στοιχεία

H Κόρμπετ γεννήθηκε στο Γκούλμπερν, στη Νέα Νότια Ουαλία, της Αυστραλίας και ήταν η δεύτερη κόρη και το πέμπτο παιδί του Χένρι Εντενμπόρουφ και της Μάργκαρετ Στέντμαν. Η οικογένεια των Εντενμπόρουφ καταγόταν από το Λέστερσαϊρ, όμως μετακόμισε στο Λονδίνο όπου έγιναν εύποροι έμποροι  είδων καλτσοποιίας και μεταξιού. Ο Χένρι Εντενμπόρουφ ήταν καπετάνιος και έκανε αρκετά ταξίδια στην Αυστραλία μεταξύ του 1833 και του 1837, παίρνοντας την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα το 1840. Απέκτησε μια φάρμα νότια στο Γκούλμπερν γνωστό ως Wollogorang και έχτισε «ένα όμορφο διώροφο σπίτι από πέτρα και σπασμένο χαλίκι που ξεχώριζε για τις ενδιαφέρουσες μπαλκονόπορτες και τα εντυπωσιακά εξωτερικά κτίσματά του». Αυτό ήταν το σπίτι της οικογένειας μέχρι το 1854 όταν ο Χένρι και η Μάργκαρετ το πούλησαν στον Τζον Γουίλιαμ Τσίσολμ, και επέστρεψαν στην Αγγλία μαζί με τα έξι τους παιδιά. Ο Χένρι πέθανε το 1855 στο Chesham Lodge στο Σάρεϊ, σε ηλικία 43 ετών. Το 1861 τα Βρετανικά αρχεία απογραφής δείχνουν ότι η Έντιθ που ήταν τότε 14 ετών, ζούσε με τη χήρα μητέρα της στο Κένσινγκτον. Τα αρχεία την δείχνουν το 1871 να μένει μαζί με την αδελφή της Άννι, η οποία έχει αναλάβει τη διαχείριση του νοικοκυριού, στην οδό 5 Sheffield Gardens στο Κένσινγκτον, τη χρονιά δηλαδή που έκανε έκθεση με τα έργα της στο Λονδίνο.
Παντρεύτηκε τον Βικτοριανό ζωγράφο Άρθουρ Μάρτς και μετακόμισε στη Ρώμη, όπου ζωγράφιζε μαζί με τον Τζοβάνι Κόστα αρχηγό της ομάδας των  Μακιαγιόλι. Το 1876 και οι δύο έμεναν στη Βενετία. Η Ολίβια Ροσέτι Αγκρέστι έγραψε: «Ο Κόστα έχει σε υψηλή εκτίμηση τις δυνατοτήτες αυτής της ζωγράφου και θυμάται με ευχαρίστηση όταν πήγαν να ζωγραφίσουν μαζί στο ύπαιθρο τη φύση του Φουσίνο» (Αγκρέστι, 1904).
Η Έντιθ Μάρτς έκανε συχνά εκθέσεις με τα έργα της από το 1880 μέχρι το 1890 στη Grosvenor Gallery και στη New Gallery. Το 1891, ύστερα από το θάνατο του πρώτου της συζύγου, παντρεύτηκε τον Μάθιου Ρίντλεϊ Κόρμπετ, ένα από τα αρχηγικά μέλη της ομάδας Μακιαγιόλι και μετέπειτα εξέθετε τα έργα της στην Βασιλική Ακαδημία, επισκεπτόταν την Ιταλία και παρέμεινε στο Λονδίνο για το υπόλοιπο της ζωής της. Πέθανε στο Hampstead, Βόρεια του Λονδίνου.
1749 Τελαμών

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Τελαμώνος εκτιμάται σε 81,1 ± 7 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0562 ± 0,011. Ο Τελαμών περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 16 ώρες και 58,5 λεπτά.
Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος Πρωτοπαπάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1948 στην Πλατιά της Τήνου. Σπούδασε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία αποφοίτησε αριστούχος το 1972. 
Διάκονος χειροτονήθηκε το 1973 και Πρεσβύτερος το 1975.  Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και Ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Χαλκίδας (1973 - 1975). Καθηγητής της Εκκλησιαστικής Σχολής Τήνου (1975 - 1978) και Ιεροκήρυκας του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος της Ευαγγελίστριας Τήνου (1975 - 1984). Μεταφέρθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Σεραφείμ στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, διετέλεσε Διευθυντής Υπηρεσιών και του θεολογικού Οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας (1984 - 1996),  Γενικός Διευ­θυ­ντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας (1990 - 1996) και Ιεροκήρυκας του Ναού Αγίου Ελευθερίου Άρεως. Συνέγραψε πολλές μελέτες θεομητορικού, ιστορικού και λογοτεχνικού περιεχομένου και δημοσίευσε πολλά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά.
Εξελέγη Μητροπολίτης Φθιώτιδος από την Ιεραρχία τον Οκτώβριο του 1996, χειροτονήθηκε στις 6ην Οκτωβρίου στον Ναό Αγίου Ελευθερίου Άρεως και ενθρονίστηκε στην Λαμία στις 17 Νοεμβρίου 1996. 
Πέθανε στις 27 Ιουλίου 2019 ύστερα από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 71 ετών.
Κόλπος του Λέοντα

Ο Κόλπος του Λέοντα (Γαλλικά: golfe du Lion, Ισπανικά: golfo de León, Οξιτανικά: golf del/dau Leon, Καταλανικά: golf del Lleó, Μεσαιωνικά Λατινικά: sinus Leonis, mare Leonis, Κλασσικά Λατινικά: sinus Gallicus) είναι ένας μεγάλος κόλπος της ακτογραμμής του Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν και της Προβηγκίας στην Γαλλία στην Μεσόγειο, εκτεινόμενος από τα σύνορα με την Καταλονία στα δυτικά μέχρι την Τουλόν.
Ο κύριος λιμένας του κόλπου είναι η Μασσαλία. Η Τουλόν είναι άλλο ένα σημαντικό λιμάνι. Η αλιευτική βιομηχανία στον κόλπο βασίζεται στον μπακαλιάρο (Merluccius merluccius).
Οι κυριότεροι ποταμοί που εκβάλλουνν στον κόλπο είναι ο Τες, ο Τετ, ο Ωντ, ο Ορμπ, ο Ερώ, ο Βιντούρλ, και ο Ροδανός.
Προγκρές Μ-54

Αποστολή

Το Προγκρές Μ-54 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 8 Σεπτεμβρίου 2005 (13:07:54 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 10 Σεπτεμβρίου (14:42:03 GMT) όπου και παρέμεινε για έξι μήνες, μέχρι τις 3 Μαρτίου 2006 (13:05:00 GMT). Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό περίπου μία ώρα αργότερα.
Μπέρτραντ Γκόλντμπεργκ

Ζωή και σταδιοδρομία

Ο Γκόλντμπεργκ γεννήθηκε στο Σικάγο και σπούδασε στο "Cambridge School of Landscape Architecture". Σε ηλικία 18 ετών, το 1932, πήγε στην Γερμανία να σπουδάσει στο Μπάουχαους και εργάστηκε στο γραφείο του Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε. Γυρνώντας στο Σικάγο εργάστηκε για τους μοντερνιστές αρχιτέκτονες Keck and keck, Paul Schweikher και Χάουαρντ Φίσερ. To 1937 ανοίγει το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Ο ίδιος αποτέλεσε τον μεταφραστή μεταξύ του Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε και του Φρανκ Λόιντ Ράιτ.
Ο Γκόλντμπεργκ ήταν γνωστός για τις καινοτόμους κατασκευαστικές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα, ιδιαίτερα για θέματα που αφορούσαν σχεδιασμό κατοικίας, ιδρυμάτων και βιομηχανικών κτηρίων. Τομή στο έργο του αποτελούν οι δίδυμοι 60οροφοι ουρανοξύστες, γνωστοί ως Μαρίνα Σίτι, στην ακτή του ποταμού στο Σικάγο όπου κατάφερε να οργανώσει της χρήσεις μιας πόλης, όπως κατοικία, εμπόριο, αναψυχή και πάρκινγκ, σε κατακόρυφη διάταξη. Επιπλέον η αναζήτηση του ελάχιστου χώρου αλλά και της καλυύτερης δυνατής διαβίωσης σε περιβάλλον ουρανοξυστών είναι έκδηλη στα σκίτσα και στα γράπτα που άφησε πίσω του.
Οικογένεια Σαχίνη

Ιστορικό

Γενάρχης της οικογένειας είναι ο Δημήτρης Κιοσσές - Σαχίνης, γιος του Αντωνίου Κιοσσέ, προκρίτου Ύδρας. Το Σαχίνης αποτελεί παραφθορά του παρωνυμίου Σαχίν (σαΐνι, εκ του τουρκικού sahin = γεράκι), το οποίο του δόθηκε καθώς λάμβανε μέρος με ιδιόκτητο ταχύπλοο πλοίο στην διεκπεραίωση της αλληλογραφίας.
Άρβη Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Σύμφωνα με τον Ξανθουδίδη, η Μονή του Αγίου Αντωνίου οικοδομήθηκε στη θέση του Αρβίου Διός, της ελληνικής περιόδου , τον οποίο αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος.
H περιοχή κατοικείται από την προϊστορική εποχή και αυτό καταδεικνύεται από τα λείψανα και τα όστρακα που έχουν ανακαλυφθεί. Βρέθηκαν επίσης πήλινα και λίθινα αγγεία, σφραγίδες και άλλα. 
Ανακαλύφθηκαν επίσης τελευταία πιθάρια και παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα, που πιστοποιούν την ύπαρξη παλαιοχριστιανικής βασιλικής.  Στη θέση Απηγανιά ή Κισσοπόταμος βρέθηκαν τάφοι που χρονολογούνται από τα βυζαντινά χρόνια.
Κοντά στην ακτή βρέθηκε μαρμάρινη σαρκοφάγος με ανάγλυφη πομπή του Διονύσου, όπου παριστάνεται ο Διόνυσος με το αμπέλι σε άρμα. Στην ίδια παράσταση βλέπουμε Βάκχες, Σιληνούς, ελέφαντες, πάνθηρες και άλλα. Σήμερα εκτίθεται στο ΜουσείοΦιτς-Γουίλιαμ.
Φίλιπ Χάινριχ Έρλεμπαχ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Έρλεμπαχ γεννήθηκε στην κωμόπολη Έζενς της Κάτω Σαξονίας και ήταν γιος μουσικού, του Γιόχαν Φίλιπ Έρλεμπαχ, ο οποίος ήταν μέλος της αυλής του Κόμη Ούλριχ Β΄ της Ανατολικής Φρισίας (1605-1648). Στην περιοχή αυτή ο Φίλιπ Χάινριχ έλαβε την πρώτη του μουσική εκπαίδευση.
Με βάση τις ικανότητές του στη μουσική, ο Έρλεμπαχ μετέβη «δανεικός» στην αυλή του πρίγκιπα Αλβέρτου Αντωνίου του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ (1641-1710), κόμη της Θουριγγίας, το 1678. Το 1681 διορίσθηκε στη θέση του αρχιμουσικού (Kapellmeister) της αυλής της Θουριγγίας, μία θέση στην οποία παρέμεινε επί 33 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 56 ετών, στο Ρούντολστατ της Θουριγγίας.

Το έργο του

Οι συνθέσεις του Έρλεμπαχ περιλαμβάνουν ορχηστρικά έργα, μουσική δωματίου, όπερες, καντάτες, Λειτουργίες και ορατόρια. Παρά το ότι δεν πήγε μάλλον ποτέ στο Παρίσι, η επίδραση του Γάλλου συνθέτη Λυλί στο έργο του είναι τόσο έντονη, ώστε μερικοί να τον θεωρούν μαθητή του.
Συνέθεσε πολλά έργα, πάνω από χίλιες συνθέσεις, αλλά τα περισσότερα από αυτά, που είχε αποκτήσει η αυλή από τη χήρα του συνθέτη, καταστράφηκαν το 1735 από πυρκαγιά στο Ρούντολστατ. Αυτό συνετέλεσε πολύ στο να ξεχαστεί η μουσική του και ο συνθέτης. Λιγότερο από το ένα δέκατο περίπου της μουσικής παραγωγής του σώθηκε, μέρος αυτού σε χειρόγραφα που έπρεπε αργότερα να μεταγραφούν.
Περί τις 90 από τις περισσότερες από 400 θρησκευτικές καντάτες του σώζονται ακόμα. Τα χαμένα έργα περιελάμβαναν 24 Λειτουργίες και τουλάχιστον 6 πλήρεις κύκλους καντάτες για τολουθηρανικό εκκλησιαστικό έτος. Ο Έρλεμπαχ συνέθεσε επίσης μη θρησκευτική φωνητική μουσική και τραγούδια, που συμπεριελήφθηκαν σε μία συλλογή η οποία εκδόθηκε το 1697 υπό τον τίτλο «Harmonische Freude musicalischer Freunde». Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει πάνω από 75 τέτοια κομμάτια. Τα τραγούδια του ξεχωρίζουν για τη θέρμη και την εκφραστική τους δύναμη.
Κονάκια Άρτας

Διοικητικές μεταβολές

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγνάντων. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αγνάντων και το 2010 εντάχθηκε στο Δήμο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

Τοποθεσία και πρόσβαση

Ο οικισμός γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Αγνάντων.

Δημογραφικά στοιχεία

Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 22 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 47 κατοίκους. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων

Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων είναι ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε το 1958 από τέσσερις εκπροσώπους της Γενιάς του ’30, τους Άγγελο Τερζάκη, Στρατή Μυριβήλη, Ηλία Βενέζη και Μ. Καραγάτση. 
Εμπνευστής του μυθιστορήματος ήταν ο Γιάννης Μαρής και σύμφωνα με μαρτυρίες οι συγγραφείς πείσθηκαν να συμμετάσχουν στην απόπειρα μετά από αρκετές αμφιβολίες. Όρος της συμφωνίας ήταν να μην υπάρχει καμία συνεννόηση των συγγραφέων σχετικά με την εξέλιξη της πλοκής: ο κάθε συγγραφέας θα συνέχιζε την αφήγηση από εκεί που την άφησε ο προηγούμενος εκμεταλλευόμενος με όποιον τρόπο ήθελε το υλικό των προηγουμένων ενοτήτων. Η δημοσίευση του έργου θα γινόταν στην εφημερίδα Ακρόπολις σε οκτώ εβδομαδιαίες συνέχειες και η σειρά θα καθοριζόταν με κλήρωση, ενώ ο τίτλος δόθηκε κατόπιν προτάσεων των αναγνωστών της εφημερίδας. 
Οι συνέχειες του μυθιστορήματος δημοσιεύθηκαν από τις 2 Μαρτίου 1958 έως τις 26 Απριλίου 1958 και η σειρά των συγγραφέων ήταν η εξής: Μυριβήλης, Καραγάτσης, Τερζάκης, Βενέζης για τον πρώτο κύκλο των τεσσάρων εβδομάδων και αμέσως ακολούθησε ο δεύτερος κύκλος με την ίδια σειρά.
Αμεντέο Αμαντέι

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ο Αμαντέι γεννήθηκε στο Φρασκάτι, κοντά στη Ρώμη, ο γιος ενός αρτοποιού. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 2 Μαΐου 1937 με τη Ρόμα, σε ηλικία 15 ετών και 280 ημερών (το νεότερο ντεμπούτο στην ιστορία της Σέριε Α, που ισοφαρίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από τον Πιέτρο Πελέγκρι).   Μια εβδομάδα αργότερα, σκόραρε στην ήττα με 5-1 από τη Λουκέζε Λιμπερτάς 1905 στις 9 Μαΐου 1937, γίνοντας ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία της Σέριε Α, ένα ρεκόρ που κατέχει μέχρι σήμερα. Έπαιξε επίσης στη Σέριε Β με την Αταλάντα, την Ίντερ και τη Νάπολι. Κέρδισε ένα πρωτάθλημα με τη Ρόμα τη σεζόν 1941-42, το οποίο ήταν το πρώτο πρωτάθλημα του συλλόγου. Με τη Ρόμα αγωνίστηκε σε 386 αγώνες και σημείωσε 101 γκολ. Συνολικά, σε όλη τη σταδιοδρομία του αγωνίστηκε σε 423 αγώνες και σκόραρε 174 γκολ.

Διεθνής σταδιοδρομία

Ο Αμεντεί εκπροσώπησε την Εθνική Ιταλίας 13 φορές μεταξύ 1949 και 1953, σημειώνοντας 7 γκολ. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 με την Ιταλία, όπου έκανε μία εμφάνιση κατά τη διάρκεια του τουρνουά, στη νίκη με 2-0 επί της Παραγουάης.

Προπονητική σταδιοδρομία

Μετά την ποδοσφαιρική συνταξιοδότηση του το 1956, εργάστηκε ως προπονητής για τη Νάπολι, τον τελευταίο του σύλλογο ως ποδοσφαιριστής. Αργότερα, προπόνησε τη Λουκέζε Λιμπερτάς και την Εθνική γυναικών Ιταλίας.
Ιρλανδικός εμφύλιος πόλεμος

Ο Ιρλανδικός εμφύλιος πόλεμος ήταν στρατιωτική σύγκρουση που έλαβε χώρα εντός της επικράτειας της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας μεταξύ της προσωρινής δημοκρατικής κυβέρνησης της χώρας (που είχε συσταθεί μετά την επίτευξη της Ιρλανδικής ανεξαρτησίας από τη Μεγάλη Βρετανία) και των πολέμιων της συνθήκης ειρήνης (εθνικιστές), που δε συμφωνούσαν με τους εδαφικούς, κυρίως, όρους της συμφωνίας που είχε υπογραφεί με τους Άγγλους. Ο πόλεμος διήρκεσε επί 11 συνεχόμενους μήνες, από τις 28 Ιουνίου 1922 έως τις 23 Μαΐου 1923 και προκάλεσε περισσότερα θύματα από ότι ο προηγηθείς αγώνας της Ιρλανδικής ανεξαρτησίας. Νικήτρια αναδείχθηκε η προσωρινή κυβέρνηση της χώρας, η οποία μάλιστα ενισχύθηκε στρατιωτικά από τους Άγγλους, μέσω του Βασιλικού Ναυτικού.
Περγαμόντο

Καλλιέργεια

Καθώς είναι ευαίσθητη στο ψύχος, η περγαμοντιά καλλιεργείται κυρίως σε θερμά κλίματα, όπως στην Καλαβρία, στην Ακτή Ελεφαντοστού και στην Ελλάδα στην Κορινθία, στην  Αργολίδα,  στην Κέρκυρα, στην Κεφαλλονιά,στην Ανδρο και στην Κρήτη.

Ιστορία

Το περγαμόντο δεν έχει σαφή καταγωγή και οι περισσότεροι ειδικοί εκτιμούν ότι πρόκειται για μετάλλαξη άλλων εσπεριδοειδών. Βάσει γενετικών αναλύσεων πιθανολογείται ότι είναι υβρίδιο δύο ειδών κιτριάς των Citrus limetta και Citrus aurantium. Όσο για τη χώρα προέλευσής του υπάρχουν διάφορες θεωρίες, επικρατέστερες των οποίων είναι οι ακόλουθες: Κίνα, Ελλάδα, Ισπανία, Κανάριοι Νήσοι, Μπαρμπάντος. Όσον αφορά στην ονοματολογία, λέγεται ότι το περγαμόντο προέρχεται από την τουρκική λέξη "μπεγκ - άρμοντι" (το αχλάδι του κυρίου).

Χρήσεις ως τρόφιμο

Το εσωτερικό του καρπού του περγαμόντου δεν τρώγεται ωμό, όμως γίνεται γλυκό του κουταλιού  και μαρμελάδα. Το ξύσμα του φλοιού χρησιμοποιείται ευρύτατα στη ζαχαροπλαστική. Το άρωμα του περγαμόντου είναι ξεχωριστό και έντονο και χρησιμοποιείται σε τεράστια ποικιλία τσαγιών, με διασημότερο το τσάι Earl Grey, καθώς και στα λουκούμια. Επίσης το περγαμόντο χρησιμοποιείται ως συστατικό σε κουλουράκια, σε σοκολάτες, στον χαλβά, σε φρουί γλασέ,  σε αρωματισμένο γάλα (Χιώτικο γάλα), καθώς και σε σοκολάτα κουβερτούρα. Τέλος, το περγαμόντο χρησιμοποιείται περιορισμένα ως συστατικό και στη Μαγειρική, κυρίως ως συνοδευτικό κρέατος. Στην Άνδρο παρασκευάζεται και έχει ιδιαίτερη αξία το πράσινο, ολόκληρο περγαμόντο, όπως και καρουλάκι φλοιού περγαμόντο στο τέλος του χειμώνα.

Άλλες χρήσεις

Μία από τις σημαντικότερες εφαρμογές του είναι στην καλλυντική βιομηχανία, στην οποία χρησιμοποιείται εδώ και περίπου τρεις αιώνες, σε σαπούνια, αρώματα, λοσιόν, αποσμητικά κ.ά. Η χρήση του τοποθετείται χρονικά στην εποχή που εμφανίστηκε και η κολόνια (νερό της Κολωνίας). Οι θεραπευτικές του ιδιότητες είναι πολλές: αναλγητικές, αντικαταθλιπτικές, αντισηπτικές, αποχρεμπτικές και κατευναστικές. Το αιθέριο έλαιο του περγαμόντου είναι περιζήτητο και χρησιμοποιείται στην αρωματοθεραπεία.
Πάμπλο Γκαρσία

Σταδιοδρομία

Ο Γκαρσία ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τη Μοντεβιδέο Γουόντερερς ΦΚ. Την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στην Πενιαρόλ και μετά από έξι μήνες μεταγράφηκε στην Ατλέτικο Μαδρίτης, που τότε αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας. 
Μετά από δύο καλές περιόδους μετακόμισε στην Ιταλία και τη ΑΚ Μίλαν από την οποία, μετά από μόλις πέντε εμφανίσεις στο Καμπιονάτο και έντεκα συνολικά, δόθηκε δανεικός στη Βενέτσια κάνοντας αρκετά καλές εμφανίσεις, παρά τον υποβιβασμό της ομάδας στη δεύτερη κατηγορία.
Την επόμενη περίοδο επέστρεψε στην Ισπανία και την Κλαμπ Ατλέτικο Οσασούνα. Εκεί έμεινε τρεις περιόδους και οι καλές, αν και πολλές φορές σκληρές και αντιαθλητικές εμφανίσεις του με την ομάδα, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης με την οποία σύναψε τριετές συμβόλαιο με τον Ουρουγουανό αμυντικό μέσο το καλοκαίρι του 2005. Την πρώτη του περίοδο έκανε 25 εμφανίσεις με τη Ρεάλ που τερμάτισε δεύτερη στο Πρωτάθλημα. 
Την επόμενη περίοδο ο νέος προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης, Ιταλός Φάμπιο Καπέλλο τον έστειλε δανεικό στη Θέλτα Βίγο, όπου  είχε μια άτυχη σεζόν, αφού ήταν τραυματίας το μεγαλύτερο διάστημα. Η επόμενη χρονιά τον βρίσκει δανεικό στη νεοφώτιστη στην Α΄ Εθνική Ισπανίας Ρεάλ Μούρθια, που δεν καταφέρνει να γλιτώσει τον υποβιβασμό. 
Με το τέλος του συμβολαίου του το καλοκαίρι του 2008 ο Γκαρσία υπογράφει συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης και γρήγορα έγινε ο αγαπημένος παίκτης των φανατικων  οπαδών της ομάδας.
Στις αρχές του 2014 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα της Ξάνθης.

Ως διεθνής

Ο Γκαρσία έκανε την πρώτη επίσημη εμφάνιση με την φανέλα της Ουρουγουάης στις 13 Δεκεμβρίου 1997 σε ένα παιχνίδι εναντίον των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Έγινε γρήγορα μέλος την ομάδας και συμμετείχε στο Κόπα Αμέρικα το 1999. Συμμετείχε επίσης με την εθνική ομάδα της χώρας του και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002.
Παραδοσιακή ενδυμασία Πυργίου Χίου

Ως παραδοσιακή ενδυμασία του Πυργίου αναφέρεται ο τρόπος ένδυσης που καθιερώθηκε κατά τους παλαιότερους αιώνες στον οικισμό Πυργί της νήσου Χίου του Ανατολικού Αιγαίου.

Ανδρική ενδυμασία

Η ανδρική παραδοσιακή ενδυμασία του Πυργίου ονομάζεται ρασοζίπουνα. Παρά το γεγονός πως στην υπόλοιπη Χίο σε ότι αφορά την ανδρική ενδυμασία ήταν κυρίαρχη η βράκα, στο Πυργί οι άνδρες φορούσαν στα παλιότερα χρόνια τη λεγόμενη ποδιά. Τα υπόλοιπα μέρη της ενδυμασίας ήταν λευκό πουκάμισο μαζί με παντελόνι ίδιου χρώματος που λεγόταν σουρέλο, η πουκαμίσα, οι μπλέτες (οριζόντιες φαρδιές πιέτες) καθώς και πολύχρωμα κοφτά κεντήματα (πλούμια) που στόλιζαν τα μανίκια. Φορούσαν επίσης ένα αμάνικο γιλέκο, το γουνέλι και ένα μαντήλι στο λαιμό. Οι νέοι συνήθιζαν να φορούν στο κεφάλι τους ένα βαμβακερό σκουφί ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία φορούσαν πάνω από το σκουφί φέσι το οποίο συχνά περιτύλιγαν με σαρίκι.

Γυναικεία ενδυμασία

Η γυναικεία σχολιανή ή γιορτινή φορεσιά αποτελείται από το λευκό υφαντό πουκάμισο, το γιλέκο, το φόρεμα, γνωστό ως πριστίδα ή ασπρούδα, που έχει ως χαρακτηριστικό του γνώρισμα τις τσακιστές πιέτες στην πλάτη, τη ζώνη που τυλίγεται γύρω από τη μέση και ένα σταμπωτό μαντήλι το οποίο ονομάζεται γεμενί.
Το κεφάλι στολιζόταν με το σαρίκι, το οποίο αποτελούταν από το στρουγγί (σκληρός βαμβακερός σκούφος) και το σαρίκωμα (ουγιωτό μαντήλι από μετάξι). Τη διακόσμηση του κεφαλόδεσμου συμπλήρωναν ταινίες από μεταξωτά υφάσματα, κρόσια, ψεύτικα λουλούδια, χάντρινες φούντες και καρφοβελόνες.
Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη

Βίος

Γεννήθηκε το 1931 στην Λευκάδα όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές. Στη συνέχεια φοίτησε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1955 και στη συνέχεια διορίστηκε ως βοηθός στην έδρα της Ιστορίας των Μέσων και των Νεωτέρων Χρόνων με μια σύντομη διακοπή μέχρι το 1958. Παράλληλα δίδαξε στη μέση εκπαίδευση, ιδιωτική ημερήσια (Σχολή Φεσοπούλου στο Χαλάνδρι το 1959, Παρθεναγωγείο Ν. Μακρή από το 1961 ως το 1962), και δημόσια εσπερινή (Νέα Ιωνία). Το 1968 ξεκίνησε τη διδασκαλία της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος ενώ στη συνέχεια μετατάγη και εργάστηκε στο Κέντρο Έρευνας της Ιστορίας του Νέωτερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών, όπου ασχολήθηκε με την κατάταξη του αρχείου του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή. Το 1970 υπέβαλε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα «Η δίωξις της πειρατείας και το Θαλάσσιον Δικαστήριον κατά την πρώτην Καποδιστριακήν περίοδον 1828-1829. Μέρος Α΄: Η δίωξις της πειρατείας. Μέρος Β΄: Το Θαλάσσιον Δικαστήριον. Το 1975 ονομάσθηκε μόνιμη επιμελήτρια στην έδρα της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος όπου δίδαξε αμισθί μέχρι το 1977 και αργότερα ως έμμισθη καθηγήτρια. Μαζί με ομάδα άλλων ιστορικών ίδρυσε την Εταιρεία Μελέτης του Νέου Ελληνισμού. 
Έχει συνεργαστεί ως συντάκτρια με διάφορες εγκυκλοπαίδειες, όπως η Πάπυρος-Λαρούς (1963-1965), Χάρη-Πάτση (1966-1967) και Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια.
Απεβίωσε το 1988.
Ιππώνιον

Το Ιππώνιον ή πιο σωστά Ειπώνιον ή λατινικά Veiponium ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μεγάλης Ελλάδας στην Ιταλία η οποία σήμερα ονομάζεται Βίμπο Βαλέντια (Ιταλικά: Vibo Valenzia).

Ιστορία

Το Ιππώνιον, σύμφωνα με τον Στράβωνα, ήταν αποικία των Λοκρών και βρίσκονταν στην δυτική παραλία της Βρεττίας. Η πόλη εκτεινόταν σε μια έκταση διακοσίων εκταρίων με τείχη έξι χιλιομέτρων και με φυσικά οχυρωμένη ακρόπολη. Διέθετε επίσης σημαντικό επίνειο στην Τυρρηνική θάλασσα και μεγάλες πεδινές εκτάσεις. Έφθασε στη μέγιστη ακμή της το δευτέρο μισό του 5ου π.Χ. αιώνα χάρη στα πλούτη της που προήρχοντο από το εμπόριο, την αλιεία και τη γεωργική εκμετάλλευση.
Το 385 π.Χ. το Ιππώνιον λεηλατήθηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο Α΄ και οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στις Συρακούσες. Δέκα χρόνια αργότερα οι Καρχηδόνιοι την ξανάκτισαν και την παρέδωσαν στους κατοίκους της. Περί τα 350 π.Χ. η πόλη κυριεύθηκε από τους Βρέττιους, και ξανά ελευθερώθηκε το 330 - 325 π.Χ. από τον Αλέξανδρο τον Ηπειρώτη. Ξανά κατακτήθηκε το 296 π.Χ. από τον Αγαθοκλή, αλλά οι Βρέττιοι την απελευθέρωσαν γρήγορα και την κατείχαν μέχρι το 272 π.Χ. οπότε έγινε ρωμαϊκή αποικία και μετονομάστηκε σε Vibo Valentia.
2443 Τομεϊλήν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Τομεϊλήν εκτιμάται σε 30,89 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,154 ± 0,017. Ο Τομεϊλήν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ως 5 ώρες περίπου.