google/wiki40b huggingface dataset:
Ζάζα Πατσούλια

Συλλογικό επίπεδο

Γεννήθηκε το 1984 στην Τιφλίδα της Γεωργίας (η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης ως πρωτεύουσα της ΣΣΔ Γεωργίας) ως Ζαούρ Πατσούλια, όνομα το οποίο αργότερα άλλαξε σε Ζάζα. Ξεκίνησε το μπάσκετ στην πατρίδα του και το 1998 μετανάστευσε στην Τουρκία, προκειμένου να ενταχθεί στην Ούλκερ, με την οποία έκανε ντεμπούτο τη σεζόν 1999/00. Στην τουρκική ομάδα αγωνίστηκε μέχρι το 2003 κατακτώντας ένα πρωτάθλημα (2001), ένα κύπελλο και τρία σούπερ καπ (2001, 2002, 2003). Κατά την τελευταία του χρονιά στην Ούλκερ πραγματοποίησε αξιοσημείωτες εμφανίσεις για την Ευρωλίγκα έχοντας, μεταξύ άλλων, 26 πόντους εναντίον του Παναθηναϊκού και 13 πόντους και 17 ριμπάουντ κόντρα στη Φορτιτούντο Μπολόνια. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τουρκία, απέκτησε την τουρκική υπηκοότητα.
Το 2003 επιλέχτηκε στο νούμερο 42 του NBA Draft από τους Ορλάντο Μάτζικ, με τους οποίους αγωνίστηκε τη σεζόν 2003/04 μετρώντας 59 συμμετοχές με μ.ό, 3,3 πόντων και 2,9 ριμπάουντ σε 11,3 λεπτά ανά αγώνα. Κατόπιν έπαιξε για έναν χρόνο στους Μιλγουόκι Μπακς. Τον Αύγουστο του 2005 μεταπήδησε στους Ατλάντα Χοκς, όπου παρέμεινε για 8 αγωνιστικές περιόδους. Ενδιάμεσα, το 2011, αγωνίστηκε προσωρινά στη Γαλατασαράι κατά τη διάρκεια του λοκ άουτ στο NBA. Ακολούθως επέστρεψε για μια διετία στους Μπακς και το 2015/16 ήταν μέλος των Ντάλας Μάβερικς. Στη συνέχεια υπήρξε για δύο χρόνια μέλος των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, με τους οποίους πανηγύρισε την κατάκτηση ισάριθμων πρωταθλημάτων (2017 και 2018). Τον Ιούλιο του 2018 αποκτήθηκε από τους Ντιτρόιτ Πίστονς. Έλαβε μέρος σε 68 αναμετρήσεις και ολοκλήρωσε τη σεζόν του στο Ντιτρόιτ με 3,9 πόντους και ισάριθμα ριμπάουντ σε 14,1 λεπτά ανά αγώνα.

Εθνική ομάδα

Ο Πατσούλια διετέλεσε μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Γεωργίας, ενώ το 2000 πραγματοποίησε τις πρώτες του επίσημες συμμετοχές με την εθνική ανδρών κατά την προκριματική φάση του Ευρωμπάσκετ του 2003. Με την εθνική Γεωργίας συμμετείχε στα Ευρωμπάσκετ του 2011, 2015 και 2017. Τον Σεπτέμβριο του 2017 ανακοίνωσε επίσημα την απόσυρσή του από την εθνική ομάδα.
Φρίντριχ Άκελ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1871 στο Kaubi karja της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (εντός των ορίων της σημερινής Εσθονίας) και ήταν γιος εύπορης αγροτικής οικογένειας (οι γονείς του ονομάζονταν Juhan και Kärt Άκελ). Μετά την ολοκλήρωση της βασικής εκπαίδευσης μετέβη στο Τάρτου προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του, πρώτα στο γυμνάσιο της πόλης και έπειτα στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου από όπου αποφοίτησε το 1897 λαμβάνοντας πτυχίο οφθαλμολογίας. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε σε διάφορες κλινικές στο Ταρτού, στη Βαρσοβία και στη Ρίγα και πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στο Βερολίνο και τη Λειψία, ενώ το 1902 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Ταλίν. Το 1904 - 1905 συμμετείχε στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο ως στρατιωτικός γιατρός και με την επιστροφή του αναδείχτηκε σταδιακά σε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Ταλίν σε επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο.
Μετά την ανεξαρτησία της Εσθονίας ενεπλάκη ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας υποστηρίζοντας από το 1919 το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα. Αρχικά εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος του Ταλίν και κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας υπηρέτησε τρεις φορές ως υπουργός εξωτερικών (τις περιόδους 1923 - 1924, 1926 - 1928 και 1936 - 1938), ενώ τον Μάρτιο του 1924 σχημάτισε, υποστηριζόμενος από τις δυνάμεις του Κέντρου, δική του κυβέρνηση διαδεχόμενος τον Κονσταντίν Πετς ως «Πρεσβύτερος του Κράτους». Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους παραιτήθηκε μαζί με ολόκληρη την κυβέρνηση και τον διαδέχτηκε ευρύς συνασπισμός υπό τον Γιούρι Γιάακσον.
Ως διπλωμάτης, ο Άκελ υπηρέτησε στις πρεσβείες της Εσθονίας στο Ελσίνκι (1922 - 1923), τη Στοκχόλμη (1928 - 1934) και το Βερολίνο (1934 - 1936). Παράλληλα υπήρξε από το 1924 πρόεδρος της Εσθονικής Ολυμπιακής Επιτροπής και από το 1928 μέλος της ΔΟΕ, αξιώματα από τα οποία παραιτήθηκε το 1932 λόγω αυξημένων υποχρεώσεων.
Την 17η Οκτωβρίου του 1940, λίγους μήνες μετά την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στην Εσθονία και την προσάρτηση της χώρας στην ΕΣΣΔ, συνελήφθη από τη NKVD και φυλακίστηκε. Εκτελέστηκε στις 3 Ιουλίου 1941 στο Ταλίν χωρίς να είναι γνωστός ο τόπος ταφής του.

Αποτίμηση

Αν και αρχικά ήταν υπέρμαχος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σταδιακά μεταβλήθηκε σε υποστηρικτή της απολυταρχίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως «Πρεσβύτερος του Κράτους» περιόρισε την οικονομική ύφεση που αντιμετώπιζε το κράτος συμβάλλοντας με την επιβολή σκληρών μέτρων στην προσπάθεια για οικονομική μεταρρύθμιση που ολοκληρώθηκε αργότερα με την αλλαγή του εθνικού νομίσματος από το μάρκο στην κορόνα.
Ως υπουργός εξωτερικών κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Πετς - το οποίο επιβλήθηκε στη χώρα μετά το αυτο-πραξικόπημα του 1934 - κράτησε φιλογερμανική στάση προκειμένου να αναχαιτίσει μια ενδεχόμενη σοβιετική επιθετικότητα και παράλληλα επιδίωξε για τον ίδιο σκοπό την πολιτική προσέγγιση με τη Σουηδία καθώς και τη συνεννόηση των βαλτικών χωρών με την Πολωνία.

Προσωπική ζωή

Ο Άκελ ήταν παντρεμένος από το 1906 με την Αντέλ Καρολίν Τεντς με την οποία απέκτησε τρεις κόρες (τις Βίλμα, Άστα και Λία) και έναν γιο (Φρίντριχ). Ήταν προτεστάντης (λουθηρανικού δόγματος) και είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του Εσθονικού Λουθηρανικού Συμβουλίου.
Κόνγκενς Λίνγκμπι

Ιστορία

Το όνομα Κόνγκενς Λίνγκμπι καταγράφεται για πρώτη φορά το 1893. Την εποχή εκείνη τα μεγάλα τμήματα της Βόρειας Ζηλανδίας ανήκαν στην Καθολική Εκκλησία (εκπροσωπούμενη από τον καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντε και το όνομα Λίνγκμπι συνδέθηκε με πολλά μέρη). Το Στόρε Λίνγκμπι σχετίζεται με την εκκλησία του Άρεσο. Από την άλλη, το Άουρ Λίγνκμπι ήταν γη του στέμματος, επομένως, μπορεί δόθηκε για να το διακρίνει από τις άλλες τοποθεσίες στις οποίες προέκυψε το όνομα.
Όθων Β΄ του Χάρμπουργκ

Βιογραφία

Προερχόταν από τον Οίκο των Γουέλφων. Ήταν ο μόνος γιος (που επέζησε της ενηλικίωσης) του Όθωνα Α΄ του πρεσβύτερου, πρίγκιπα του Χάρμπουργκ και της Μέτα φον Κάμπεν. Η μητέρα του ήταν κατώτερης θέσης και τα παιδιά, από τον μοργανατικό αυτόν γάμο, δεν μπορούσαν να διαδεχθούν τον Όθωνα Α΄. Έτσι, αν και ο Όθων Β΄ μορφώθηκε ως πρίγκιπας, όταν το 1549 απεβίωσε ο πατέρας του, οι συγγενείς του Γουέλφοι δεν αναγνώριζαν τη διαδοχή. Τότε ο Όθων Β΄ έκανε κατ' επανάληψη αιτήματα στον Φερδινάνδο Α΄ των Αψβούργων, που τον υποστήριξε επιβεβαιώνοντας τελικά τη διαδοχή του το 1560.
Επεξέτεινε την περιοχή του με την απόκτηση του Μόιζμπουργκ. Συνέχισε το οικοδομικό σχέδιο του πατέρα του και το μετέτρεψε σε ανάκτορο, στο οποίο εγκαταστάθηκε από το 1551. Το 1560 ξεκίνησε την κατασκευή παρεκκλησίου. Για να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές του αύξησε τους φόρους και επέβαλε άλλους, ειδικούς φόρους, που οδήγησαν σε δυσαρέσκεια. Ως συνέπεια της επιδημίας πανώλης το διάστημα 1561-77, ο πληθυσμός ελαττώθηκε. Δεν επέτρεπε σε Εβραίους και χριστιανούς άλλων δογμάτων να εγκατασταθούν στη χώρα του.
Έκτισε αποθήκη άλατος για την προαγωγή της εμπορίας του, αλλά δεν είχε την προσδοκώμενη επιτυχία. Απεβίωσε το 1603 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος-Αύγουστος που όταν απεβίωσε το 1642 χωρίς απογόνους, εξέλιπε ο κλάδος Γουέλφων-Χάρμπουργκ. Το πριγκιπάτο μοίρασαν τα 2α εξαδέλφια του Αύγουστος Β΄ του Βολφενμπύτελ και Φρειδερίκος Δ΄ του Μπράουνσβαϊχ.
Σημαία της Σομαλιλάνδης

Η σημερινή σημαία της Σομαλιλάνδης, πρώην βρετανικού τμήματος της Σομαλίας, εισήχθη και καθιερώθηκε από την Εθνική Διάσκεψη στις 14 Οκτωβρίου του 1996. Η Σομαλιλάνδη, η οποία αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη το Μάιο του 1991, δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί από καμία άλλη χώρα.
Η σημαία περιέχει γενικά τα χρώματα όλων των Αράβων, δηλαδή: πράσινο, μαύρο, λευκό και κόκκινο. Στην πράσινη λωρίδα- εκ των τριών που είναι οριζόντιες- έχει τη λευκή επιγραφή (Shahada). Η επιγραφή λέει La Ilaha Ill-Allah, Muhammadan Rasulullah, που σημαίνει "Δεν υπάρχει κανένας άλλος Θεός από τον Αλλάχ, ο Μωάμεθ είναι ο απεσταλμένος του Αλλάχ". Αυτή υπάρχει επίσης στη σημαία της Σαουδικής Αραβίας.Η λευκή λωρίδα περιέχει ένα μαύρο πεντάκτινο αστέρι.
Το πράσινο χρώμα στη σημαία συμβολίζει την ευημερία, το λευκό την ειρήνη, το κόκκινο είναι για το αίμα που χύθηκε από τους πεσόντες ήρωες στον αγώνα για απελευθέρωση. Η "Σαχάντα" συμβολίζει το Ισλάμ και το μαύρο αστέρι την παρακμή του ονείρου της "Μεγάλης Σομαλίας".
Οι διαστάσεις και το μοτίβο της σημαίας καθορίστηκαν με το άρθρο 7 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Σομαλιλάνδης, το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα στις 31 Μαΐου του 2001. Με αυστηρότατους νόμους καθορίζεται η χρήση της σημαίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι απαγορεύεται να κυματίζει μεσίστια, ακόμα και σε περιπτώσεις βαθύτατου πένθους.

1903 - 1950

Οι Βρετανοί εισέβαλαν στη Σομαλιλάνδη και την κατέλαβαν το 1903, ιδρύοντας προτεκτοράτο. Υιοθέτησαν νέα σημαία για τη λεγόμενη Βρετανική Σομαλιλάνδη, που ήταν η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου σε μπλε φόντο και η εικόνα μιας αντιλόπης κούντου, ενδημικού ζώου στη χώρα, σε λευκό κύκλο.

1950 - 1960

Το 1950 η σημαία άλλαξε και η αντιλόπη όπως και τα αγγλικά σύμβολα παρέμειναν, ωστόσο άλλαξε η στάση της αντιλόπης και προστέθηκε το βασιλικό στέμμα. Το έμβλημα της σημαίας επίσης άλλαξε και έγινε πράσινο- μπλε. Αποτελούνταν από έναν αρχηγό (φύλαρχο) που κρατούσε χρυσό θυρεό μπροστά από δύο ακόντια σε σχήμα Χ, στραμμένα προς τα κάτω, με φυσικά χρώματα. Το πράσινο μέρος είχε την εικόνα ενός λευκού μιναρέ. Στο μπλε μέρος ήταν ένα αραβικό πλεούμενο (dhow) πάνω στα κύματα της θάλασσας, με χρυσή άγκυρα στη βάση του. Το κεφάλι του Κούντου κοιτούσε μπροστά, προς το θεατή. Πάνω από την αντιλόπη ανάμεσα στα κέρατα ήταν το βασιλικό στέμμα και από κάτω βρισκόταν ένα χρωματιστό στεφάνι (πράσινο και κίτρινο).
Η σημαία υπήρξε βραχύβια καθώς η Βρετανική Σομαλιλάνδη έγινε ανεξάρτητη το 1960 και ενώθηκε με τη Σομαλία, την πρώτη ημέρα του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς.
Εκλογές στην Τυνησία

Με βάση το νέο Σύνταγμα, που τέθηκε σε ισχύ στις 26 Ιανουαρίου 2014, στην Τυνησία διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για βουλή.

1959

Οι πρώτες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου 1959 με νέο σύνταγμα που διακηρύχθηκε την 1η Ιουνίου. Πρόεδρος επανεξελέγη ο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, μοναδικός υποψήφιος, χωρίς αντίπαλο. Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές, το κόμμα Neo Destour κέρδισε όλες τις 90 έδρες, με το Τυνησιακό κομμουνιστικό Κόμμα να αποτελεί το μοναδικό κόμμα που έλαβε μέρος στις εκλογές εκτός από τον νικητή , στην Τύνιδα και στην Γκαφσά. Η συμμετοχή ήταν 91,7%.

2002

Στις 26 Μαΐου 2002 σε δημοψήφισμα εγκρίθηκε σε ποσοστό 99,52% ένα νέο σύνταγμα. Σύμφωνα με αυτό, καταργήθηκε ο τριετής περιορισμός στη θητεία των προέδρων και αυξήθηκε το όριο ηλικίας για να μπορεί να είναι κάποιος πρόεδρος εν ενεργεία από τα 70 στα 75. Επίσης, εισήχθη ένα δεύτερο κοινοβουλευτικό σώμα (Βουλή των Συμβούλων). Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα έφτασε το 95,59%, ωστόσο η αντιπολίτευση κατήγγειλε το αποτέλεσμα σαν φάρσα.
Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι

Βιογραφικά στοιχεία

Ήρθε στην Ελλάδα το 1419 μετά τον θάνατο του πατέρα του, όταν ήταν μόλις τριών ετών. Ονομάστηκε διάδοχος του θείου του Αντώνιου Α΄, αλλά μετά τον θάνατο του θείου του το 1435, αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει την χήρα του Μαρία Μελισσηνή και τον Γεώργιο Χαλκοκονδύλη που διεκδικούσαν το δουκάτο. Ο τελευταίος πήγε στον Οθωμανό σουλτάνο Μουράτ Β΄στις Σέρρες για να το ζητήσει. Ο Μουράτ όμως δε δέχτηκε, θεωρώντας του χεριού του το νεαρό Νέριο. Αλλά και οι Αθηναίοι δε δέχτηκαν το σφετερισμό κι εξόρισαν το Χαλκοκονδύλη και τη Μαρία, οπότε ο Νέριο στα 19 του ανέβηκε στο θρόνο του δουκάτου, ως υποτελής στους Οθωμανούς (καταβαλλοντας υψηλό ετήσιο χρηματικό φόρο). 
Μετά από 4 χρόνια (1439) και πάλι αντιμετώπισε προβλήματα, αυτή την φορά από τον αδελφό του Αντώνιο Β΄. Ο Νέριο διατηρούσε φέουδο στην περιοχή της Τοσκάνης και πήγε εκεί για να λύσει κάποια προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί και πιθανόν παρέστη στο ενωτικό συλλείτουργο ορθοδόξων και καθολικών στις 6 Ιουλίου 1439 στο τέλος της Συνόδου Φερράρας Φλωρεντίας. Στην Αθήνα άφησε επίτροπο τον αδελφό του Αντώνιο Β', αυτός όμως σφετερίστηκε τη εξουσία και δεν επέτρεπε στο Νέριο να την ξαναπάρει.
Σύντομα όμως πέθανε ο Αντώνιο το 1441 κι ο Νέριο επέστρεψε στο δουκάτο και ανακατέλαβε την εξουσία μετά από παραμονή σχεδόν τριών ετών στη Φλωρεντία, εξορίζοντας αμέσως τη χήρα του αδερφού του Μαρία Ζόρζι. Το 1444 δέχτηκε επίθεση από τους Βυζαντινούς από το Δεσποτάτο του Μυστρά υπο τον Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο που εισέβαλε στην Αθήνα και τη Θήβα, υποχρεώνοντας το Νέριο να πληρώνει φόρο υποτελείας. Μετά τη μάχη της Βάρνας (Νοέμβριος 1444) όμως ο Νέριο άλλαξε στρατόπεδο, έστειλε διπλωμάτες στο σουλτάνο Μουράτ Β και ζήτησε την προστασία του. Ο τελευταίος δεν έχασε την ευκαιρία, συμμάχησε με το Νέριο και με μεγάλο τουρκικό στρατό κατέβηκε από τη Μακεδονία στην Αττική και στις 10 Δεκεμβρίου 1446 με τα νέα του κανόνια γκρέμισε το Τείχος του Εξαμιλίου και νίκησε τους Βυζαντινούς. Ο Νέριο έλαβε και πάλι την Αθήνα για να βασιλέψει για άλλα πέντε χρόνια, όχι όμως τη Θήβα. 
Μετά το θάνατό του το 1451 τον διαδέχτηκε ο νεαρός γιος του Φραγκίσκος Α΄ υπό την αντιβασιλεία της χήρας του Κιάρα Ζόρζι.
Ο ιστορικός Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, γιος του Γεωργίου Χαλκοκονδύλη, του οποίου η οικογένεια εξορίστηκε από το Νέριο, τον αποκαλεί "θηλυπρεπή". Δύο φορές υποδέχτηκε στην Αθήνα τον Ιταλό ιστοριοδίφη κι ουμανιστή Κυριακό Αγκωνίτη.
Γ.Α.Σ. Απόλλων Πτολεμαΐδας

Ιστορική ανδρομή

Ο Απόλλωνας ιδρύθηκε στις 10 Αυγούστου του 1989 στην Πτολεμαΐδα για να εισάγει το γυναικείο μπάσκετ στην τοπική κοινωνία και στον αθλητισμό των μικρών κορασίδων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην οργάνωση των τμημάτων υποδομής νεαρών κοριτσιών με αξιόλογα αποτελέσματα. Αθλήτριες του συλλόγου έχουν συμμετάσχει κατά καιρούς στις Εθνικές ομάδες Νεανίδων και Γυναικών.

Ελληνικό πρωτάθλημα

Οι πρώτες διακρίσεις του συλλόγου ήρθαν τις περιόδους 1992-93 και 1993-94 οπότε και κατέκτησε την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλισε τη συμμετοχή του στα πανελλήνια πρωταθλήματα.
Το καλοκαίρι του 1995 ο ισχυρός οικονομικός παράγοντας της Πτολεμαΐδας, Στέφανος Κωνσταντινίδης, αναλαμβάνει τη διοίκηση της ομάδας μαζί με τους συνεργάτες του. Tην περίοδο που ακολούθησε (1995-96), η ομάδα της Πτολεμαϊδας αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της Β' Εθνικής Κατηγορίας (η οποία σήμερα έχει καταργηθεί), πετυχαίνοντας την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία των ελληνικών πρωταθλημάτων. Ο σύλλογος ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο με τη συγχώνευσή του με τον Αρίωνα Πτολεμαΐδας το ίδιο καλοκαίρι.
Την περίοδο 1996-97 υποβιβάστηκε, ωστόσο την άνοιξη της επόμενης χρονιάς, 1997-98, κατέκτησε το πρωτάθλημα της νεοσύστατης Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Έκτοτε συμμετείχε αδιάλλειπτα στο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας για κάτι λιγότερο από μία δεκαπενταετία, κατακτώντας τις περισσότερες από αυτές τις χρονιές κάποια θέση στην αρχική πεντάδα.

Τελικοί Κυπέλλου Ελλάδος

Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος, η ομάδα του Απόλλωνα έχει λάβει μέρος σε τρία Final-4 χωρίς ωστόσο να κατακτήσει ποτέ το τρόπαιο. Αρχικά, στις 22-23 Απριλίου 2000 στις Σέρρες, όπου και αντιμετώπισε διαδοχικά τη Μ.Ε.Ν.Τ. (62-60) στον ημιτελικό και την ομάδα του Παναθηναϊκού στον τελικό, από τον οποίο και ηττήθηκε οριακά με σκορ 74-72. Κατόπιν, στις 15-16 Μαρτίου 2008 στη Βέροια, όπου και αγωνιστικε εναντίον του Παλαιού Φαλήρου (65-52) στον ημιτελικό και της ομάδας των Εσπερίδων Καλλιθέας στον τελικό, οπότε και γνώρισε την ήττα με σκορ 53-67. Πιο πρόσφατα, στις 17-18 Απριλίου 2010, και πάλι στη Βέροια, όπου ηττήθηκε από τον Αθηναϊκό με σκορ 59-47 στον ημιτελικό, κερδίζοντας εν τέλει τον Πανιώνιο Σμύρνης στο μικρό τελικό με σκορ 59-43.

Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος

Κατά την  αγωνιστική περίοδο, 2015-16, ο Γ.Α.Σ. Απόλλων Πτολεμαΐδας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. και τερμάτησε στη δεύτερη θέση.
Ο σύλλογος χρησιμοποιεί ως έδρα το Δημοτικό Γυμναστήριο Πτολεμαΐδας χωρητικότητας 600 ατόμων. Καθήκοντα προπονήτριας ασκεί η Έλενα Παπαδημητρίου.

Τμήματα υποδομών

Η ομάδα των κορασίδων του Απόλλωνα Πτολεμαΐδας αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ελλάδος κατά την περίοδο 2005-06. Η ομάδα των νεανίδων κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος την περίοδο 2011-12.
Ραμούνας Σισκάουσκας

Καριέρα

Γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1978 στην πόλη Καϊσιαντόρυς. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σακαλάι Βίλνιους. Κατόπιν αγωνίστηκε στη Λιέτουβος Ρίτας κερδίζοντας 2 πρωταθλήματα Λιθουανίας και ένα πρωτάθλημα Βαλτικής. Επόμενος σταθμός ήταν η Μπενετόν Τρεβίζο με την οποία πρωταγώνιστησε κατακτώντας πρωτάθλημα και κύπελλο Ιταλίας.
Tη σεζόν 2006-2007 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και ήταν ένας από τους ηγέτες στο τριπλ κράουν που κατέκτησε η ομάδα του ΠΑΟ. Το καλοκαίρι του 2007 αποκτήθηκε από την ΤΣΣΚΑ και κατέκτησε με αυτή την Ευρωλίγκα του 2008. Το 2012 συμμετείχε στον τελικό της Ευρωλίγκα με την ΤΣΣΚΑ στην Κωνσταντινούπολη, όπου έχασε από τον Ολυμπιακό.
Αυστραλιανό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών

Ανασκαφές

Το ινστιτούτο έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές στην Τορώνη Χαλκιδικής, στη Ζαγορά της Άνδρου καθώς και σε μία αναγνωριστική αποστολή στην Παλιόχωρα στα Κύθηρα.
Φιλισταίοι

Ετυμολογία

Για το όνομα τους δεν υπάρχει εξακριβωμένη ετυμολογία. Έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες, μεταξύ των οποίων και ότι το όνομα προέρχεται από την σημιτική ρίζα p-l-sh, που σχετίζεται με την έννοια του μετανάστη ή του εισβολέα.

Ιστορία

Οι Φιλισταίοι ήταν ένας απο τους Λαούς της θάλασσας. Περίπου το 1180 π.Χ κυριάρχησαν στην περιοχή της Χαναάν. Σε επιγραφές αιγυπτιακής ιερογλυφικής γραφής αναφέρεται το όνομα Πε-λε-σετ ανάμεσα στα άλλα φύλα των Λαών της θάλασσας και ταυτίζεται με τους Φιλισταίους.
Οι Φιλισταίοι κατείχαν τις πόλεις Ασκάλων, Γάζα, Αζωτο, Εκρών και Γαθ. Στη Βίβλο, μέσα απο τις ιστορίες του Σαμψών του Σαμουήλ και του Δαυίδ μαθαίνουμε για τις συγκρούσεις τους με τους Ισραηλίτες. Επίσης εικάζεται ότι κατείχαν το μονοπώλιο της επεξεργασίας σιδήρου, κατι που φαίνεται και απο την περιγραφή της πανοπλίας του Γολιάθ.
Οι πόλεις τους είχαν απο έναν βασιλιά (σερανίμ, στην εβραϊκή γλώσσα) και λειτουργούσαν αυτόνομα. Ωστόσο, σε πολέμους με τους Ισραηλίτες, συμμαχούσαν μεταξύ τους. Από το 732 π.Χ. τέθηκαν υπο την κυριαρχία των Ασσυρίων και στη συνέχεια όλων των υπόλοιπων λαών που κυριάρχησαν στην περιοχή.
Το όνομα Παλαιστίνη θεωρείται ότι προέρχεται από τους Φιλισταίους.

Προέλευση

Σήμερα είναι γενικά αποδεκτό ότι οι Φιλισταίοι δεν ήταν αυτόχθων λαός της περιοχής. Αυτό βασίζεται σε αρχαιολογικά ευρήματα και σε γενετική έρευνα. Ιστορικοί 
υποστηρίζουν ότι οι Φιλισταίοι ανήκαν στον συνασπισμό των Λαών της θάλασσας και ότι εγκαταστάθηκαν στη Χαναάν προερχόμενοι από την ανατολική Μεσόγειο. Έρευνα σε υλικό 10 σκελετών της ύστερης Εποχής του Χαλκού έως πρώιμης Εποχής του Σιδήρου, που βρέθηκαν στο Άσκελον, δείχνει ότι τα άτομα αυτά συγγενεύουν με πληθυσμούς της Νότιας Ευρώπης.
Η γλώσσα τους πιθανότατα ανήκε στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια. Έχουν προταθεί ινδοευρωπαϊκές ετυμολογίες για το όνομα του πιο γνωστού Φιλισταίου, του Γολιάθ, σύμφωνα με ευρήματα στην πόλη Γκάθ όπως το λυδικό Αλυάττης ή το ελληνικό Καλλιάδης.

Παλαιστίνιοι

Ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιασέρ Αραφάτ δήλωσε στην Αθήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 1981:
«Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…»

Λοιπά

Στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα οι Φιλισταίοι αναφέρονται ως Φυλιστιείμ.
Βουγιοϊκές γλώσσες

Οι Βουγιοϊκές γλώσσες (Κορεάτικα: 부여어죽, Κινέζικα: 扶余語族) είναι θεωρητική γλωσσική οικογένεια που αποτελείται από τις Κογκουριοϊκές γλώσσες, τις Ιαπωνικές γλώσσες και τις αρχαίες γλώσσες της Κορεατικής Χερσονήσου και της Μαντζουρίας . Σύμφωνα με τα αρχαία κινεζικά αρχεία, οι Βουγιοϊκές γλώσσες, η Γογουριοϊκή, η Δονγεϊκή, η Οκγεϊκή και η Γοζιοσεονική γλώσσα ήταν παρόμοιες μεταξύ τους αλλά πολύ διαφορετικές από τις τουνγκουζικές γλώσσες. Η Γε-Μαικική γλώσσα  μπορεί να ήταν προγονική.
Η υπόθεση είναι τόσο ενδιαφέρουσα, διότι όλες αυτές οι γλώσσες έχουν ορισμένες ομοιότητες με τα αρχαία ιαπωνικά, γι 'αυτό ορισμένοι ερευνητές μιλάνε για γλωσσική οικογένεια Ιαπωνικών-Κογκουριό. Αυτό έμμεσα αμφισβητεί την ύπαρξη της υποτιθέμενης Αλταϊκής οικογένειας γλωσσών, καθώς οι Βουγιοϊκές γλώσσες οριοθετούνται ρητά από τη γλώσσα της αυτοκρατορίας Σίλλα και έτσι από την Παλαιά Κορέα.

Ταξινόμηση των Κογκουριοϊκών και Ιαπωνικών γλωσσών

Ένας αριθμός γλωσσολόγων όπως ο Κιμ Μπανγκχάν , ο Βόβιν και ο Ούνγκερ ταξινομούν τα Κογκουριοϊκά ως Παλαιά Κορεάτικα. Σημειώνουν ότι τα τοπωνύμια που μοιάζουν με Ιαπωνικά εντοπίζονται κυρίως στο κεντρικό τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου και θεωρούν ότι δεν αντικατοπτρίζουν τη γλώσσα Κόγκουριο  αλλά μάλλον τη γλώσσα του πληθυσμού προτέρου των Κόγκουριο στο κεντρικό και νότιο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου . Δεδομένου ότι στην νότια πλευρά της κορεατικής χερσονήσου διανεμήθηκαν επίσης πολλά τοπωνύμια που βρέθηκαν στο Σιλλανικό βασίλειο, οι γλωσσολόγοι πρότειναν πως ομιλούτο μια Ιαπωνική γλώσσα στην κορεατική χερσόνησο, η οποία αποτελεί ένα υπόστρωμα της γλώσσας Σίλλα. Ο Ούνγκερ προτείνει ότι οι πρόγονοι του λαού Γιαγιόι θα εγκαταστάθηκαν στην Ιαπωνία από το κεντρικό ή νότιο μέρος της Κορέας. Κανένα από τα ιαπωνικά τοπωνύμια δεν έχει βρεθεί στην ιστορική πατρίδα του Κόγκουριο στο βόρειο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου ή στη νοτιοδυτική Μαντζουρία. Τα κορεατικά τοπωνύμια, από την άλλη πλευρά, διανέμονται σε όλη την επικράτεια των Τριών Βασιλείων , από τη Μαντζουρία μέχρι τη νότια Κορεατική χερσόνησο.
Ιωάννης Β΄ της Κύπρου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λευκωσία και ήταν μεγαλύτερος γιος του Ιανού των Λουζινιάν και της δεύτερης συζύγου του, Καρλόττας. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Κύπρου.
Κατά την περίοδο της βασιλείας του σημειώθηκε έντονη αύξηση της ελληνικής επίδρασης στην Κύπρο έναντι των Φράγκων. 
Απεβίωσε στις 28 Ιουλίου 1458 σε ηλικία 40 ετών, με την, τότε, δεκατετράχρονη Καρλόττα να τον διαδέχεται στον θρόνο, όπου και παρέμεινε από το 1459 έως το 1464, βασιλεύοντας μαζί με τον σύζυγό της, Λουδοβίκο της Γενεύης, νεότερο υιό του Λουδοβίκου και της Άννας των Λουζινιάν, κόρης του Ιανού της Κύπρου. Να σημειωθεί ότι η βασίλισσα επιχείρησε χωρίς επιτυχία να απομακρύνει από την διαδοχή τον νόθο γιο του συζύγου της, Ιάκωβο, ο οποίος εν τέλει χρίστηκε δεύτερος στη διαδοχή (μετά την Καρλόττα) από τον πατέρα του. Ενταφιάστηκε εντός της Εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, στην Λευκωσία, η οποία και αποτελούσε τον τόπο ταφής των μελών της βασιλικής οικογένειας.

Οικογένεια

Ο Ιωάννης νυμφεύθηκε σε πρώτο γάμο την Αμαδέα Παλαιολογίνα (1429 – 1440) και σε δεύτερο την Ελένη Παλαιολογίνα (1428 – 1458), κόρη του Θεόδωρου Β΄ Παλαιολόγου (1396 – 1448), Δεσπότη του Μωριά και δευτερότοκου γιου του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, Βυζαντινού Αυτοκράτορα (1350 – 1425). Οι απόγονοί του ήσαν, μονάχα, θηλυκού γένους: η Καρλόττα, η οποία και τον διαδέχθηκε, και η Κλεόφα, η οποία απεβίωσε σε νεαρή ηλικία.
Μητέρα της Ελένης ήταν η Κλεόφα Μαλατέστα, κόρη του Μαλατέστα Δ΄, άρχοντα του Πεζάρο και του Φάνο, και της Ελιζαμπέττα ντα Βαράνο, η οποία απεβίωσε μυστηριωδώς το 1433.
Από την εξωσυζυγική του σχέση με την Μαριέττα της Πάτρας απέκτησε έναν υιο, τον Ιάκωβο, γνωστό ως "Νόθο" (1438 – 1473), ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας το 1456 και Βασιλέας της Κύπρου από το 1463 έως το 1473, αφού πρώτα καθαίρεσε την ετεροθαλή αδερφή του, Καρλόττα.
Το 1468, ο Ιάκωβος Β΄ νυμφεύθηκε την Ενετή Αικατερίνη Κορνάρο (1454 – 1510), μαζί με την οποία απέκτησε τον Ιάκωβο Γ΄, Βασιλέα της Κύπρου από το 1473 έως το 1474. Μετά τον θάνατό του τον διαδέχθηκε η Αικατερίνη, η οποία και βασίλευσε από το 1474 έως το 1489, όταν και παρέδωσε το νησί στην Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας.