google/wiki40b huggingface dataset:
Μίνθη Ηλείας

Ιστορία

Το παλαιότερο όνομα ήταν Άλβενα και το 1927 με το Β.Δ. 4.11.1927 (ΦΕΚ 306/1927) μετονομάστηκε σε Μίνθη από το ομώνυμο βουνό.
Η πιο παλιά μαρτυρία για το χωριό είναι αυτή που αναφέρεται στη συμμετοχή των Αλβενέων στον Τουρκο-Βενετικό πόλεμο 1463-1479 υπό τους αρχηγούς Μήτρο Αλβενιώτη και Γιάννη Άγριο. Η δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη που δείχνει η χορογραφική καταγραφή από τους Ενετούς το 1689 και το 1700. Τότε είχε 42 και 149 κατοίκους αντίστοιχα.
Η Άλβενα (ή Άλβαινα) μνημονεύεται στο δημοτικό τραγούδι "Του Κοντοβουνήσιου":

"Τρία Πουλάκια κάθονται στο Κάστρο της Πλατιάνας.
 Τό 'να τηρά την Άλβαινα και τ' άλλο την Παλούμπα,

το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:

-Σαν ήθελες να παντρευτείς, να πάρεις την Ελένη,

τα πρόβατα τί τά 'θελες, τα γίδια που μαζώνεις;..."
Γραμματέας Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών

Ο Γραμματέας Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: United States Secretary of Energy) είναι ο επικεφαλής του Τμήματος Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών και βρίσκεται στη δέκατη τέταρτη θέση για την προεδρική γραμμή διαδοχής. Η θέση συστάθηκε στις 1 Οκτωβρίου 1977 με τη δημιουργία του Τμήματος Ενέργειας, όταν ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ υπέγραψε την Οργανωτική Πράξη του Τμήματος Ενέργειας. Αρχικά η θέση επικεντρώθηκε σε θέματα παραγωγής και νομοθεσίας ενέργειας. Η έμφαση σύντομα μετατοπίστηκε στην ανάπτυξη της τεχνολογίας για καλύτερες και πιο αποδοτικές πηγές ενέργειας, καθώς και στην ενεργειακή παιδεία. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στο επίκεντρο του τμήματος βρέθηκε η διαχείριση των ραδιενεργών αποβλήτων και η διατήρηση της ποιότητας του περιβάλλοντος. Σημερινή Γραμματέας Ενέργειας είναι η Γκρέις Μπόσινεκ.
Σπηλιά Αχαΐας

Γενικά στοιχεία

Η Σπηλιά απέχει 8,1 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 486 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει μόνιμους 5 κατοίκους. Στην περιοχή της βρίσκεται το Μνημείο της Χελονοσπηλιάς για την μάχη που έγινε εκεί στις 16 Μαρτίου 1821.

Διοικητική ιστορία

Η Σπηλιά αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Λυκουρίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λυκουρίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Λυκουρίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Κάτω Μαζαράκι Αχαΐας

Ιστορικά στοιχεία

Το Μαζαράκι οικίστηκε από κατοίκους του Άνω Μαζαρακίου που μετά την επανάσταση του 1821 κατέβαιναν με τα πρόβατα τους τον χειμώνα στα πεδινά. Οι πρώτοι ποιμένες από το Άνω Μαζαράκι άρχισαν να κατεβαίνουν στην περιοχή με τα πρόβατά τους το 1840· η περιοχή τότε αναφέρεται ότι ήταν δασώδεις γεμάτη τζέρα. Έμεναν σε πρόχειρες καλύβες και, μόλις έπιανε η άνοιξη, επέστρεφαν στο ορεινό χωριό. Από το 1860 αναφέρονται τα πρώτα σπίτια και μόνιμη εγκατάσταση στο Κάτω Μαζαράκι. Μάλιστα το χωριό αρχικά λεγόταν "Τζεροβούνι" από τους ομώνυμους λόφους όπου έχει χτιστεί.

Εκπαίδευση

Από τον οικισμό του χωριού λειτούργησε σχεδόν αμέσως σχολείο σε οικία κατοίκου. Το 1935 κατασκευάστηκε το πρώτο σχολικό κτήριο με ενέργειες του τότε υπουργού Γ. Παπανδρέου. Το σχολείο λειτουργούσε χειμερινό: οι περισσότεροι κάτοικοι έφευγαν στο ορεινό χωριό την άνοιξη και το σχολείο συνέχιζε εκεί.

Αθλητισμός

Το χωριό διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου.
Εθνική Πουέρτο Ρίκο (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Το Πουέρτο Ρίκο έγινε μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) το 1957. Από τότε η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Πουέρτο Ρίκο μετείχε σε 9 Ολυμπιάδες και σε 13 Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Ιστορικά, οι παίκτες της εθνικής ομάδας προέρχονταν από το εγχώριο πρωτάθλημα, όμως με την πάροδο του χρόνου άρχισαν να γίνονται δεκτοί και παίκτες που αγωνίζονταν σε άλλα πρωταθλήματα.

Στατιστικά

Για το 2015, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Πουέρτο Ρίκο βρισκόταν στη 16η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Ορχήστρα κιθαριστών VeriArtisti

Η Ορχήστρα κιθαριστών VeriArtisti είναι ορχήστρα που ανήκει στο δημοτικό ωδείο Βέροιας.

Επισκόπηση

Η ορχήστρα ιδρύθηκε την άνοιξη του 1997 από τον Λάμπρο Μπέκιο, καθηγητή κιθάρας του Δημοτικού Ωδείου Βέροιας. Η ορχήστρα αποτελούταν κυρίως από μαθητές του Δημοτικού Ωδείου. Για τα έτη 2015-2017 διευθυντής της ορχήστρας ήταν ο Βασίλης Βαλαβάνης, καθηγητής στο δημοτικό ωδείο της Βέροιας.
Η ορχήστρα έχει εμφανιστεί σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας (Βέροια, Μακροχώρι, Βεργίνα, Γιαννιτσά, Νέα Μουδανιά, Περαία, Επανομή, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Αριδαία). Έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως το 1ο Φεστιβάλ Κιθάρας Μακεδονίας στη Καστοριά (2016), στο 2ο και 3ο Φεστιβάλ Μουσικής «Βέροια - Εύηχη Πόλη» (2010, 2011, 2012, 2016), στην εβδομάδα Ελληνικής δημιουργίας (διοργάνωση Δημοτικού Ωδείου Βέροιας, Απρίλιος 2012) και σε δέκα Πανελλήνιες Συναντήσεις Κουαρτέτων και Ορχηστρών Κιθάρας (από το 2011 και μετά).
Δημόσια Οικονομική

Δημόσια Οικονομική ή Οικονομικά (ή τα οικονομικά του δημόσιου τομέα) είναι η μελέτη της πολιτικής της κυβέρνησης από την άποψη της οικονομικής αποτελεσματικότητας και της ισότητας.
Στο πιο βασικό επίπεδο, η Δημόσια Οικονομική παρέχει ένα πλαίσιο θεώρησης, για το αν ή όχι η κυβέρνηση θα πρέπει να παρεμβαίνει στην αγορά και σε ποιο βαθμό. Το κάνει αυτό μέσω της
μικροοικονομικής θεωρίας μελετώντας το κατά πόσον μια αγορά μπορεί να είναι αποτελεσματική υπό την απουσία κυβερνητικών παρεμβάσεων. Πρόκειται για μελέτη που ως εκ της φύσεώς της περιλαμβάνει την ανάλυση των κρατικών εσόδων δια της  φορολογίας και των κρατικών δαπανών. Η Δημόσια Οικονομική περιλαμβάνει επιπλέον μια σειρά άλλων θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων  των εξωτερικών οικονομιών, τις αποτυχίες της αγοράς, και την κατάστρωση και εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής. Η Δημόσια Οικονομική βασίζεται στην θεωρία των οικονομικών της ευημερίας (Γενική Οικονομική Ισορροπία και Ευημερία) που τελικά χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την βελτίωση της κοινωνικής ευημερίας.
Τάκης Μαρκόπουλος

Αγωνιστική σταδιοδρομία

Ο Μαρκόπουλος ξεκίνησε τον αθλητισμό από το σύλλογο του Άρη Δράμας ως δανεικός από τη Δόξα Δράμας, αγωνιζόμενος σαν δεξιός μεσοεπιθετικός. Την περίοδο 1961-62 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική με τα χρώματα της Δόξας Δράμας (9 συμμετοχές-1 γκολ) και το καλοκαίρι του 1962, σε ηλικία μόλις 19 ετών, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Αιγάλεω, έχοντας σαν πρώτο προπονητή τον Χρήστο Ρίμπα. Με την ομάδα των δυτικών προαστείων έπαιξε για 11 συνεχόμενες χρονιές εκ των οποίων τις δέκα στην Α΄ Εθνική, φτάνοντας στις 238 συμμετοχές και τα 35 γκολ σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Οι συμμετοχές του τον κατατάσσουν στη δεύτερη θέση των αρχιπιστών της ομάδας του Αιγάλεω όλων των εποχών, καθώς το σχετικό ρεκόρ κατέχει ο Νίκος Τσιαμπουρής με μόλις μια παραπάνω παρουσία (239). 
Ο Μαρκόπουλος αποτέλεσε μέλος της καλύτερης τριάδας κεντρώων παικτών (όσον αφορούσε όχι στην ατομική διάκριση, αλλά στη μεταξύ τους συνεργασία) που είχε εμφανιστεί ποτέ, μαζί με τους Πρ. Κυριακίδη και Γ. Γιαννακόπουλο, όπως επανειλημμένα έγραφαν οι αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Την περίοδο 1964-65 αναδείχθηκε πρωταθλητής στη Β΄Εθνική.
Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του σαν παίκτης, ανέλαβε κατά σειρά προπονητής των συλλόγων του Αστέρα Αμαλιάδας, του Α.Ο. Αταλάντης και του Αιγάλεω (1979). Στην επαγγελματική του ζωή εργάσθηκε ως ξυλογλύπτης.
Είναι μέλος του Συνδέσμου παλαιμάχων του Αιγάλεω, είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά, ένα αγόρι και τρία κορίτσια και κατοικεί μόνιμα στο Αιγάλεω. Η σύζυγός του είναι κόρη του αείμνηστου Γιώργου Αρώνη (Κωνσταντινούπολη 1920 - 1974), παλαιού γενικού αρχηγού και προέδρου του Αιγάλεω Α.Ο.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα τοιχοσφαίρισης Ανδρών και Γυναικών

Ιστορία

Το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα αντρών έγινε το 1947 και γυναικών το 1948. Από το 1947 έως το 1967 το πρωτάθλημα διοργάνωνε ο Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών, από το 1967 έως σήμερα (2017) η Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης.
Βέλες Σάρσφιλντ

Ιστορία

Ο Νταλμάσιο Βέλες Σάρσφιλντ ήταν νομικός και πολιτικός του 19ου αιώνα, ο οποίος διαμόρφωσε το Αστικό Δίκαιο της Αργεντινής. Η ομάδα όμως δεν ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν του, αλλά από ένα σιδηροδρομικό σταθμό που έφερε το όνομά του. Πιο συγκεκριμένα, την Πρωτοχρονιά του 1910 τρεις φίλοι (Τζούλιο Γκουλιελμόνε, Μαρτίν Πορτίγιο και Νίκολας Μορένο) περπατούσαν κοντά στις γραμμές του τραίνου, όταν ξέσπασε μια καλοκαιρινή καταιγίδα (στο Νότιο Ημισφαίριο ο Γενάρης είναι θερινός μήνας). Για να προστατευθούν μπήκαν στο σταθμό «Βέλες Σάρσφιλντ» και ενώ περίμεναν να κοπάσει η βροχή, αποφάσισαν να ιδρύσουν μια ομάδα για να παίζουν ποδόσφαιρο.

Σύμβολα

Πρώτο χρώμα ήταν το λευκό, το οποίο σύντομα αντικαταστάθηκε από το συνδυασμό μπλε φανέλλας με λευκό παντελονάκι. Το 1914, ενώ πολλοί Ιταλοί μετανάστες είχαν γίνει μέλη του συλλόγου, υιοθετήθηκε νέα εμφάνιση με ρίγες στα τρία χρώματα της ιταλικής σημαίας. Η τελευταία αλλαγή έγινε κατά λάθος το 1938. Μια ομάδα ράγκμπι είχε παραγγείλει λευκές στολές με μπλε V στον τοπικό έμπορο αθλητικών ειδών, αλλά δεν εμφανίσθηκε ποτέ να τις παραλάβει. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνουν στο ράφι, ο έμπορος τις πούλησε με έκπτωση στη Βέλες και έκτοτε αυτή είναι η επίσημη στολή της ομάδας.

Γήπεδο

Το γήπεδο της Βέλες ονομάζεται Χοσέ Αμαλφιτάνι προς τιμήν ενός παλαιού προέδρου της. Χτίστηκε το 1947, ανακαινίσθηκε για το Μουντιάλ του 1978 και χωρά 49.747 θεατές. Θεωρείται ως μια από τις πιο καυτές έδρες της χώρας, εξ' ου και το προσωνύμιο «Φρούριο» (El Fortín). Εκτός απ' τη Βέλες, το χρησιμοποιεί και η Εθνική Ράγκμπι της Αργεντινής.
Φλόγα

Χρήσεις

Γενικά η χρήση της φλόγας απαντάται κυρίως στη χημική βιομηχανία, σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις π.χ. καυστήρες, στη χημική ανάλυση, καθώς και σε πολλούς άλλους τομείς όπως στη γεωργία αλλά και ως πολεμικό όπλο που εκπέμπεται σε ικανές αποστάσεις βολής από ειδικές μηχανικές διατάξεις, τα γνωστά φλογοβόλα.

Καταστολή

Η καταστολή οποιασδήποτε φλόγας γίνεται δια του λεγόμενου αποπνιγμού της από τη καύσιμη ύλη. Και αν μεν πρόκειται για τεχνητή φλόγα ο αποπνιγμός της επέρχεται με τη διακοπή της παροχής της καύσιμης ύλης, αν δε για φυσική φλόγα με την κατάλληλη κάλυψη της καύσιμης ύλης. Σε περιπτώσεις μεγάλης έκτασης φωτιάς ή πυρκαγιάς ο αποπνιγμός της φλόγας επέρχεται με την κατάλληλη πυρόσβεση (ανάλογα του είδους του καύσιμου υλικού), που επιχειρείται πάντοτε προς την εστία της πυρκαγιάς και ουδέποτε προς την ίδια την φλόγα.
Ραμπαντρατσάρια

Γέννηση και τα πρώτα χρόνια της ζωής

Η ανθρωπότητα είναι ο ναός μου, και εγώ είμαι ο ασκητής της. Οι ανάπηροι είναι ο ανώτερος θεός μου, και εγώ είμαι ο προσφιλής του.
Ο Τζαγκαντγκούρου Ραμπαντρατσάρια γεννήθηκε στους Παντίτ Ρατζντέβ Μίσρα και Σατσιντέβι Μίσρα σε μια οικογένεια Βραχμάνων Σαργιουπαρίν των Βασίσθα Γκότρα στο χωριό Σαντιχούρντ της επαρχίας Τζαουνπούρ, στο Ούταρ Πραντές της Ινδίας. Γεννήθηκε στην ημέρα του Μακάρα Σανκράντι, στις 14 Ιανουαρίου 1950. Η μητέρα του ήταν η Σατσιντέβι και ο πατέρας του ήταν ο Παντίτ Ρατζντέβ Μίσρα. Ονομάστηκε Γκιριντάρ από το μεγάλο θείο του, ένα πατρικό ξάδρεφο του παππού του, του Παντίτ Σουριαμπάλι Μίσρα. Η θεία του ήταν θιασώτισσα του Μιραμπάι, θηλυκό άγιος της εποχής Μπάκτι στη μεσαιωνική Ινδία, ο οποίος χρησιμοποίησε το όνομα Γκιριντάρ για να αναφερθεί στο θεό Κρίσνα στις συνθέσεις του.
Ρήγιο

Αρχαία ιστορία

Το Ρήγιο ήταν μία από τις αρχαιότερες ελληνικές αποικία της Κάτω Ιταλίας. Ιδρύθηκε το 720 π.Χ. από Ευβοείς και αρχικά ονομαζόταν Ερυθρά. Η πόλη βρισκόταν σε ιδιαίτερα προνομιακή θέση, καθώς ήταν χτισμένη σχεδόν στο νοτιότερο σημείο της Ιταλικής χερσονήσου, στον πορθμό της Μεσσήνης.
Το Ρήγιο ήταν από τις σημαντικότερες πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας, φτάνοντας σε μεγάλη οικονομική και πολιτική ισχύ κατά την διάρκεια του 6ου και του 5ου αιώνα π.Χ. Η πόλη βρέθηκε στην μεγαλύτερη ακμή της την περίοδο διακυβέρνησης του τυράννου Αναξιλάου. Ο Αναξίλαος επέκτεινε την εξουσία του και στη γειτονική Ζάγκλη με αποτέλεσμα να εξουσιάζει μία μεγάλη περιοχή της Νότιας Ιταλίας. Κατά το διάστημα αυτό το Ρήγιο γνώρισε σημαντική πολιτιστική άνθηση και αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα γλυπτικής και ποίησης της Μεγάλης Ελλάδας με κύριους εκπροσώπους τον γλύπτη Πυθαγόρα και τον ποιητή Ίβυκο.
Το Ρήγιο κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου συμμάχησε με την Αθήνα. Το Ρήγιο αποτέλεσε την βάση των επιχειρήσεων των Αθηναίων κατά την διάρκεια της Σικελικής εκστρατείας. Λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, το 387 π.Χ. καταλήφθηκε από τις Συρακούσες οι οποίες συμμάχησαν με την γειτονική του Ρηγίου πόλη, τους Επιζεφύριους Λοκρούς με αποτέλεσμα να τερματιστεί η περίοδος της ανεξαρτησίας του.
Τα επόμενα χρόνια το Ρήγιο γνώρισε επιδρομές από τους Βρέττιους που είχαν ως αποτέλεσμα να καταφύγει στην βοήθεια της Ρώμης και να γίνει σύμμαχός της. Την περίοδο των πολέμων που διεξήγαγε ο Πύρρος στην Νότια Ιταλία το Ρήγιο ήταν με το μέρος της Ρώμης. Λόγω της φιλικής σχέσης της πόλης με τους Ρωμαίους γνώρισε σημαντική ανάπτυξη κάτω από την Ρωμαϊκή κυριαρχία. Το 91 π.Χ. η πόλη σχεδόν ισοπεδώθηκε από ισχυρό σεισμό που συνοδεύτηκε και από μεγάλο τσουνάμι. Η πόλη ξαναχτίστηκε από τους Ρωμαίους που της έδωσαν το όνομα Ρέτζιο-Τζούλια.

Μεσαιωνική και νεότερη ιστορία

Κατά την Βυζαντινή περίοδο το Ρήγιο ήταν κέντρο των Βυζαντινών κτήσεων της περιοχής. Στην συνέχεια έγινε πρωτεύουσα του Δουκάτου της Καλαβρίας. Λόγω της στρατηγικής θέσης της θέσης η πόλη έγινε στόχος πολλών επιδρομέων. Υπήρξε διεκδικούμενη από Σαρακηνούς, Λομβαρδούς και Βυζαντινούς για διάστημα τριών αιώνων περίπου για να καταλήξει Νορμανδική κτήση το 1060. Τον 12ο αιώνα το Ρήγιο έγινε μέρος του Βασιλείου της Σικελίας. Η πόλη στην συνέχεια έγινε μέρος του Βασιλείου της Νάπολης και τον 14ο αιώνα έγινε πάλι σημαντικό διοικητικό κέντρο στην περιοχή. Η πόλη έγινε μέρος του σύγχρονου Ιταλικού κράτους το 1860 μαζί με την υπόλοιπη Νότια Ιταλία.
Νουρεστάν (περιοχή)

Επαρχίες

Οι 8 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Νουρεστάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Βάμα, η Βεϊγκάλ, η Καμντές, η Μαντόλ, η Μπάργκι Ματάλ, η Νουργκαράμ, η Ντου Αμπ, και η Παρούν όπου η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού.
Τρυπτοφάνη

Απομόνωση

Η απομόνωση της τρυπτοφάνης αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Φρέντερικ Χόπκινς (Frederick Hopkins) το 1901, μέσω υδρόλυσης καζεΐνης. Από 600 γραμμάρια ακατέργαστης καζεΐνης μπορεί κάποιος να απομονώσει 4-8 γραμμάρια τρυπτοφάνης.

Βιοσύνθεση

Φυτά και μικροοργανισμοί συνήθως συνθέτουν την τρυπτοφάνη από σικιμικό οξύ ή ανθρανιλικό οξύ. Το τελευταίο συμπυκνώνεται με φωσφοριβοσυλοπυροφωσφορικό οξύ (PRPP), παράγοντας πυροφωσφορικό οξύ ως παραπροϊόν. Μετά το άνοιγμα του δακτυλίου της ριβόζης, ακολουθούμενο από αναγωγική αποκαρβοξυλίωση, παράγεται ινδολο-3-γλυκερινοφωσφορικό οξύ, που με τη σειρά του μετατρέπεται σε ινδόλιο. Στο τελευταίο συνθετικό στάδιο, το ένζυμο συνθετάση της τρυπτοφάνης καταλύει το σχηματισμό της τρυπτοφάνης από ινδόλιο και το αμινοξύ σερίνη.

Βιομηχανική παραγωγή

Η βιομηχανική παραγωγή της τρυπτοφάνης είναι επίσης βιοσυνθετική και βασίζεται στη ζύμωση σερίνης και ινδόλιου χρησιμοποιώντας είτε «άγριου τύπου» ή γενετικά τροποποιημένα βακτήρια, όπως τους Β. αμυλοζυμωτές, Β. λεπτίλες, C. γλουταμίκιο ή E. coli. Αυτά τα στελέχη φέρουν είτε μεταλλάξεις που εμποδίζουν την επαναπρόσληψη των αρωματικών αμινοξέων είτε πολλαπλά και «υπερεκφρασμένα» οπερόνια τρυπτοφάνης. Η μετατροπή καταλύεται (και πάλι) από το ένζυμο συνθετάση της τρυπτοφάνηςIkeda M (2002). "Amino acid production processes". Adv. Biochem. Eng. Biotechnol. Advances in Biochemical Engineering/Biotechnology 79: 1–35. doi:10.1007/3-540-45989-8_1. ISBN 978-3-540-43383-5. PMID 12523387.
Σημαία της Βαυαρίας

Η σημαία του κρατιδίου της Βαυαρίας αποτελείται από δύο εκδόσεις: η μία έχει πολλούς ρόμβους (τουλάχιστον 21) και η άλλη απλώς δύο οριζόντιες λωρίδες. Τα χρώματα είναι κοινά , λευκό και μπλε, πιθανόν σύμβολα των γαλάζιων και λευκών νερών που έχουν οι λίμνες και τα ποτάμια στη Βαυαρία.

Ιστορικά στοιχεία

Και οι δύο σημαίες χρησιμοποιούνταν ανεπίσημα από το 1945. Καθιερώθηκαν επίσημα στις 14 Δεκεμβρίου 1953. Η σημαία με τους ρόμβους μπορεί να έχει και περισσότερους ρόμβους από 21, πολλοί από τους οποίους είναι ημιτελείς.
Κεφαλίωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κεφαλίωνας (Κεφαλίων) αναφέρεται ένας βοσκός στη Λιβύη, γιος του Αμφιθέμιδα και της Τριτωνίδας, μιας Νύμφης της ομώνυμης λίμνης της Λιβύης. Ο Κεφαλίωνας, γνωστός και ως Κάφαυρος, ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα και της Ακακαλίδας. Ομοθαλής αδελφός του ήταν ο Νασαμώνας. Ο Κεφαλίων σκότωσε δύο Αργοναύτες, τον Εριβότη και τον Κάνθο, όταν αυτοί αποπειράθηκαν να κλέψουν τα κοπάδια του.
Μαγνητική ροπή

Μαγνητική ροπή ονομάζεται το γινόμενο της μαγνητικής μάζας ενός από τους μαγνητικούς πόλους, ενός μαγνήτη επί την απόσταση των δύο πόλων αυτού. 
Ως μονάδα μέτρησης της μαγνητικής ροπής λαμβάνεται το γινόμενο της μονάδας της μαγνητικής μάζας επί την απόσταση του ενός εκατοστομέτρου.

Εμφάνιση μαγνητικής ροπής

Γενικά μαγνητική ροπή παρουσιάζουν τα μαγνητικά δίπολα (μαγνήτες), τα πλαίσια ή πηνία που διαρρέονται από ηλεκτρικό ρεύμα, τα άτομα λόγω της περιφοράς των ηλεκτρονίων τους γύρω από τον πύρήνα (καλούμενη και μαγνητική ροπή λόγω περιφοράς), επίσης τα ηλεκτρόνια, λόγω της ιδιο-περιστροφής τους (μαγνητική ροπή λόγω ιδιοπεριστροφής- σπιν), τα μαγνητικά σώματα κ.λπ.
ΦΚ Σεμλίνο

Ιστορία

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι αθλητικές δραστηριότητες στο Σεμλίνο επανήρχισαν. Στις αρχές του 1945, δημιουργήθηκε η FK Maksim Divnić, η οποία μετονομάστηκε σε FK Sremac Zemun μετά από μερικά παιχνίδια. Στο τέλος του έτους δημιουργήθηκε η FK Sparta Zemun. Στις 20 Οκτωβρίου 1946 οι δύο ομάδες ενοποιήθηκαν δημιουργώντας τη FK Jedinstvo Zemun. Την 1η Ιανουαρίου 1985 η ομάδα άλλαξε το όνομα της σε ΦΚ Σεμλίνο.
Κλουτσέφσκαγια

Ηφαιστειακή δραστηριότητα

Το Κλουτσεφσκόι είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στο λεγόμενο Δακτυλίδι της φωτιάς του Ειρηνικού Ωκεανού. Το ηφαίστειο μαζί με τα επίσης ενεργά Μπεζιμιάνι και Τολμπάτσικ σχηματίζουν την ομάδα ηφαιστείων Κλουτσέφσκαγια, η οποία αποτελεί ίσως το πιο ενεργό ηφαιστειακό κέντρο που προκαλείται από την καταβύθιση τεκτονικών πλακών. Μαζί με το Σιβελούτς, η Κλουτσέφσκαγια αποτελεί το βόρειο άκρο του ηφαιστειακού τόξου της Καμτσάτκας, στο σημείο που οι Αλεούτιες στα δυτικά συναντούν την Καμτσάτκα. Το Κλουτσεφσκόι παράγει κατά μέσο όρο 60 εκατομμύρια τόνους βασάλτη κάθε χρόνο, που αντιστοιχεί σχεδόν στην μισή παραγωγή νέων πετρωμάτων στην Καμτσάτκα και το ένα τέταρτο όλων των αναβλημάτων στην ίδια περιοχή. Μεγάλο μέρος του κώνου του Κλουτσεφσκόι δημιουργήθηκε τα τελευταία 8.000 χρόνια.
Η Κλουτσέφσκαγια εκρήγνυται περίπου κάθε πέντε χρόνια, ενώ ανά περιόδους συμβαίνει μια έκρηξη κάθε χρόνο ή μια έκρηξη διαρκεί μερικά χρόνια. Οι μεγαλύτερες εκρήξεις του λαμβάνουν χώρα στον κεντρικό κρατήρα, όπως συνέβη στην έκρηξη του 1944-5, ενώ εκρήξεις έχουν λάβει χώρα και σε παρασιτικούς κώνους, οι οποίοι βρίσκονται σε απόσταση μέχρι 25 χιλιομέτρων από τον κύριο κώνο. Ο κύριος κίνδυνος που σχετίζεται με την δραστηριότητα του ηφαιστείου είναι όταν η στάχτη φτάσει σε μεγάλο υψόμετρο, δημιουργώντας προβλήματα στις εναέριες συγκοινωνίες. Η πόλη Κλούσκι, περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά από το ηφαίστειο, δεν έχει αντιμετωπίσει προβλήματα που σχετίζονται με τις εκρήξεις της Κλουτσέφσκαγια.
Μια μεγάλη έκρηξη της Κλουτσέφσκαγια άρχισε τις 8 Σεπτεμβρίου 1994. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στην αρχή ήταν ήπια, όμως στις 30 Σεπτεμβρίου το ηφαίστειο εξερράγη βιαίως. Η έκρηξη προκάλεσε μια στήλη τέφρας, η οποία έφτασε σε ύψος σχεδόν 20 χιλιομέτρων και μετά παρασύρθηκε από ισχυρούς ανέμους προς τα νοτιοανατολικά, με αποτέλεσμα η τέφρα να φτάσει σε απόσταση 640 χιλιομέτρων από το ηφαίστειο και να προκαλέσει διατάραξη των αεροπορικών πτήσεων που ακολουθούν την λεγόμενη διαδρομή του Βόρειου Ειρηνικού (NORPAC). Η έκρηξη παρήγαγε τέφρα με όγκο 0,05 κυβικά χιλιόμετρα που συνοδευόταν με ροές λάβας όγκου 0,03 χλμ³. Η έκρηξη είχε ισχύ στη κλίμακα VEI 3 και θεωρείται η ισχυρότερη έκρηξη του ηφαιστείου τα τελευταία 60 χρόνια.
Κάστρο του Μάριενμπεργκ

Ιστορικό

Ο κόμης Ανατόλ Ορλόφ-Νταβίντοφ, γιος του κόμη Βλαδίμηρου Ορλόφ-Νταβίντοφ, αγοράζει μια έκταση το 1874 στην τοποθεσία ενός παλιού εργοστασίου, με σκοπό την ανέγερση μιας θερινής κατοικίας σε νεομεσαιωνικό ρυθμό. Της δίνει το όνομα του κάστρου του Μάριενμπεργκ, στα γερμανικά, προς τιμήν της γυναίκας και της κόρης του, των οποίων το όνομα είναι Μαρία (στα ρώσικα Мария, στα εσθονικά Maarja).

Μουσείο

Το μουσείο παρουσιάζει συλλογές από τον 19ο αιώνα και μετά, και ανακεφαλαιώνει την ιστορία της γερμανοβαλτικής. Το πάρκο της κατοικίας φιλοξενεί τα παλιά αγάλματα της κομουνιστικής κυβέρνησης της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Εσθονίας, που έχουν αφαιρεθεί από την αρχική τους θέση σε αρκετές πόλεις της χώρας.
Ιστορικές ζώνες ώρας της Κίνας

Οι ζώνες ώρας της Κίνας αναφέρονται στις ζώνες ώρας που χρησιμοποιήθηκαν σε τμήματα στην Κίνα μεταξύ του 1918 και του 1949. Το πρώτο σχέδιο ζωνών ώρας  προτάθηκε από το Κεντρικό Παρατηρητήριο (σημερινό Αρχαίο Παρατηρητήριο του Πεκίνου) της κυβέρνησης Μπεϊγιάνγκ στο Πεκίνο το 1918. Η πρόταση διαιρούσε τη χώρα σε πέντε ζώνες: Κουνλούν (UTC+05:30), Σινκιάνγκ-Θιβέτ (UTC+06:00), Κανσού-Σετσουάν (UTC+07:00), Τσουνγκγιουάν (UTC+08:00) και Τσανγκπάι (UTC+08:30). Αυτές οι ζώνες ώρας επικυρώθηκαν το 1939 από την Εθνικιστική κυβέρνηση στην Διάσκεψη Επίσημης Ώρας, φιλοξενούμενη από το Υπουργείο Εσωτερικών του Εκτελεστικό Γιουάν. Λόγω του Δεύτερου Σινοϊαπωνικού Πολέμου, επίσης δηλώθηκε ότι η ώρα Κανσού-Σετσουάν θα είναι η μοναδική εθνική ώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά τον πόλεμο το 1945, οι πέντε χρονικές ζώνες εφαρμόστηκαν ευρέως σε εθνικό επίπεδο. Το 1949, μετά το Κινεζικό Εμφύλιο Πόλεμο, την Κεντρική Λαϊκή Κυβέρνηση κατάργησε τις πέντε ζώνες ώρας και ανακοίνωσε τη χρήση της ενιαίας ζώνη ώρας UTC+08:00 με το όνομα Ώρα Πεκίνου (北京时间). Ο όρος Χειμερινή Ώρα Τσουνγκγιουάν (中原標準時間) εξακολούθησε να χρησιμοποιείται από την Εθνικιστική κυβέρνηση στην Ταϊβάν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Μπογκοτά

Ιστορία

Η Μπογκοτά, όπως προφέρεται στα ισπανικά αρχικά ονομαζόταν Μπακατά (Bacatá) από τους ιθαγενείς, περιοχή με μεγάλο πληθυσμό και πολιτιστικό κέντρο πριν την εποχή των Ισπανών κονκισταδόρες. Στις 6 Αυγούστου 1538 εγκαταστάθηκαν Ευρωπαίοι στην περιοχή, ενώ αργότερα η πόλη πήρε την τωρινή της ονομασία και έγινε ένα από τα μεγάλα κέντρα της ισπανικής αποικιακής εξουσίας στη Νότια Αμερική.
Αρχικά υπήρξε πρωτεύουσα του Νέου Βασιλείου της Γρανάδας, τμήματος του βασιλείου του Περού. Κατά τα έτη 1810-1811 οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν ενάντια στην ισπανική κατοχή και ίδρυσαν τη δική τους κυβέρνηση, ωστόσο αντιμετώπισαν εσωτερικές έριδες και το 1816 επανήλθαν στην εξουσία οι Ισπανοί στρατιωτικοί μέχρι το 1819 και την απελευθέρωσή της από το Σιμόν Μπολίβαρ. Η Μπογκοτά έγινε έτσι η πρωτεύουσα της Μεγάλης Κολομβίας, μιας συνομοσπονδίας που περιλάμβανε τα εδάφη των σημερινών χωρών του Παναμά, της Κολομβίας, της Βενεζουέλας και του Ισημερινού. Μετά τη διάλυση της συνομοσπονδίας, η Μπογκοτά έμεινε πρωτεύουσα της Νέας Γρανάδας κι αργότερα της Κολομβίας, με το Σύνταγμα του 1991.
Το Μάιο του 1948 έγινε στην πόλη συνδιάσκεψη των αμερικανικών κρατών, που επεδίωξαν να εφαρμόσουν κοινή έκφραση της παναμερικανικής γραμμής σε θέματα πολιτικοοικονομικά.
Δήμαρχος της πόλης εκλέχτηκε για την περίοδο 2008-2011 ο Σαμουέλ Μορένο Ρόχας.
Δρούσια

Τοποθεσία

Η Δρούσια βρίσκεται σε απόσταση 30 χιλιομέτρων βόρεια της Πάφου, σε υψόμετρο 620 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια με την Πόλη Χρυσοχού, στα ανατολικά με τη Χρυσοχού, το Γουδί, την Τέρρα και την Κρήτου Τέρρα, στα νότια με τις Κάτω Αρόδες και την Ίνεια και στα δυτικά με το Φασλί και την Ανδρολύκου. Μέρος του δυτικού τμήματος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.

Ονομασία

Η ονομασία Δρούσια είναι πιθανόν να προέρχεται από τη λέξη δροσιά. Η κοινότητα βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο και κοντά στον Ακάμα, όντας μια δροσερή περιοχή.