Επαρχία Νότιου Χορασάν

Ιστορία

Το Ευρύτερο Χορασάν έχει δει την άνοδο και την πτώση πολλών δυναστειών και κυβερνήσεων στο έδαφος του σε όλη την ιστορία. Διάφορες φυλές Αράβων, Τούρκων, Κούρδων, Μογγόλων, Τουρκμένιων και Αφγανών έφεραν αλλαγές στην περιοχή με τα χρόνια.
Οι αρχαίοι γεωγράφοι του Ιράν διαιρούσαν το Ιράν (Ιράν-Σαχρ) σε οκτώ τμήματα από τα οποία το πιο ανθηρό και μεγαλύτερο ήταν το έδαφος του Ευρύτερου Χορασάν. Το Εσφαράγιεν, ανάμεσα σε άλλες πόλεις της επαρχίας, ήταν ένα από τα κεντρικά σημεία κατοικίας των Άριων φυλών μετά την είσοδό του Ιράν.
Η Παρθική αυτοκρατορία βασίστηκε κοντά στο Μερβ στο Χορασάν για πολλά χρόνια. Στη παρθική περίοδο, το Εσφαράγιεν ήταν ένα από τα πιο σημαντικά χωριά του Νισαπούρ.
Κατά τη διάρκεια της Σασσανιδικής δυναστείας η επαρχία κυβερνούταν από ένα Σπαχμπόντ (αντιστράτηγος) που ονομάζεται "Παντγκουσμπάν" και τέσσερις διοικητές, ένας για το κάθε τμήμα από τα τέσσερα τμήματα της επαρχίας.
Το Χορασάν χωρίστηκε σε τέσσερα μέρη κατά τη Μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας, με κάθε τμήμα να ονομάζεται από τις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις: Νισαπούρ, Μερβ, Χεράτ, και Μπαλκ.
Κατά το έτος 651, ο στρατός των Ισλαμικών Αράβων εισέβαλαν στο Χορασάν. Το έδαφος παρέμεινε στα χέρια των Αββασιδών μέχρι το 820, όταν ακολουθήθηκε από τους Ταχερίδες το έτος 896 και τους Σαμανίδες το 900.
Ο Μαχμούντ του Γκαζνί κατέκτησε το Χορασάν το 994 και το έτος 1037 ο Τογκρούλ, ο πρώτος από τους άρχοντες της αυτοκρατορίας των Σελτζούκων κατέκτησαν το Νισαπούρ.
Ο Μαχμούντ Καζναβί διεξήαγε αντίποινα εναντίων των κατακτητών αρκετές φορές, και, τέλος, οι Τούρκοι Καζνάβι νίκησαν τον Σουλτάνο Σανζάρ. Αλλά έπρεπε να γίνουν περισσότερα γεγονότα, καθώς το 1157 το Χορασάν κατακτήθηκε από τους Χωρεσμίους και λόγω των ταυτόχρονων επιθέσεων από τους Μογγόλους, το Χορασάν προσαρτήθηκε στα εδάφη του Μογγολικού Ιλχανάτου.
Τον 14ο αιώνα, υψώθηκε μια σημαία της ανεξαρτησίας από το κίνημα Σαρντεμπαράν στο Σαμπβεζάρ, και το 1468 το Χορασάν ήρθε στα χέρια του Ταμερλάνου και η πόλη του Χεράτ ανακηρύχθηκε ως πρωτεύουσα.
Το 1507, το Χορασάν καταλήφθηκε από Ουζμπεκικές φυλές. Μετά το θάνατο του Ναντέρ Σαχ το 1747, μέρη του κατελήφθησαν από τους Αφγανούς για σύντομο χρονικό διάστημα.
Σε αυτές τις περιόδους, το Μπιρτζάντ ήταν ένα μικρό μέρος του Κουχιστάν το οποίο περιλαμβάνει σχεδόν τα σύνορα του σημερινού Νότιου Χορασάν. Οι κυριότερες πόλεις του Κουχιστάν ήταν το Τόον (σημερινό Φερντόους) και το Καέν. Το Μπιρτζάντ αυξήθηκε κατά τους τελευταίους αιώνες, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Κατζάρων και είχε σημαντικό ρόλο σε αυτή την περιοχή.
Αυτή η περιοχή ήταν ένα καταφύγιο για κάποια κινήματα όπως ο Ισμαηλισμός και ήταν ο στόχος των Αράβων προσφύγων που διέφυγαν από την τυραννία του χαλιφάτου των Αβασιδών. Ζωροαστρικοί χώροι επίσης υπάρχουν στην περιοχή.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Κατζάρων, η Βρετανία υποστήριξε τους Αφγανούς για να προστατεύσει την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Το Χεράτ διαχωρίστηκε από την Περσία, και ο Νασσέρ-αλ-Ντιν Σαχ ήταν σε θέση να νικήσει τους Βρετανούς για να πάρει πίσω το Χεράτ. Τέλος, η Συνθήκη του Παρισιού ολοκληρώθηκε το 1903 και το Ιράν ήταν υποχρεωμένο να μην προκαλέσει τους Βρετανούς για το Χεράτ και σε άλλα μέρη που αποτελούν σήμερα το Αφγανιστάν.
Τέλος το Χορασάν χωρίστηκε σε δύο μέρη: το ανατολικό τμήμα, το οποίο ήταν η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή και τέθηκε υπό Βρετανική κατοχή, και το άλλο δυτικό τμήμα που παρέμεινε μέρος του Ιράν.
Το Χορασάν ήταν η μεγαλύτερη επαρχία του Ιράν μέχρι την διαίρεση σε τρεις επαρχίες στις 29 Σεπτεμβρίου 2004. Οι επαρχίες που εγκρίθηκαν από το Κοινοβούλιο του Ιράν (στις 18 Μαΐου 2004) και το Συμβούλιο των Κηδεμόνων (στις 29 Μαΐου 2004) ήταν οι Χορασάν Ραζαβί, Βόρειο Χορασάν και Νότιο Χορασάν.

Η επαρχία σήμερα

Οι μεγάλες εθνικές ομάδες στην επαρχία αυτή είναι οι Πέρσες, καθώς και σημαντικός πληθυσμός εθνοτικών Μπαλότσι. Το Νότιο Χορασάν είναι γνωστό για τα περίφημα χαλιά, καθώς και το σαφράν και άλλα προϊόντα τα οποία παράγονται σε όλα σχεδόν τα μέρη της επαρχίας.