google/wiki40b huggingface dataset:
2-μεθυλοπυριδίνη

Με συντριμερισμό ενώσεων με τριπλό δεσμό

Με μείγμα αιθινίου (HC≡CH) και αιθανονιτριλίου (CH₃CN), σε αναλογία 2:1 υπέρ του πρώτου, παρουσία διαλυτών ενώσεων του κοβαλτίου, όπως το κοβαλτιοκένιο [Co(C₅H₅)₂], παράγεται 2-μεθυλοπυριδίνη. (Πρόκειται για τη #2 βιομηχανική παραγωγική οδό):

Με επίδραση εναμίνης σε β-δικαρβονυλική ένωση

Με επίδραση 1-προπεν-2-αμίνης [CH₂=C(NH)CH₃] σε προπανοδιάλη (HCOCH₂CHO), που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της 3-υδροξυπροπενάλης (HOCH=CHCHO):

Με επίδραση 2- ή 5-μεθυλ-1,3-οξαζολίου σε αιθένιο και αφυδάτωση

Με επίδραση 2-μεθυλ-1,3-οξαζολίου ή 5-αιθυλ-1,3-οξαζολίου σε αιθένιο (CH₂=CH₂), παράγεται αρχικά 2-μεθυλο-2-πυριδινόλη ή 5-μεθυλο-2,3-διυδρο-2-πυριδινόλη, αντίστοιχα, που και οι δύο δίνουν τελικά με αφυδάτωση 2-μεθυλοπυριδίνη:

Χημικές ιδιότητες

Η 2-μεθυλοπυριδίνη είναι μονοϋποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι σημαντικά δραστικότερη από τη «μητρική» πυριδίνη και αρκετά δραστικότερη από τις μεθυλοπυριδίνες. Ιδιαίτερα, η μεθυλομάδα της 2-μεθυλοπυριδίνης δίνει αντιδράσεις με διάφορα αντιδραστήρια, όπως για παράδειγμα το φαινυλολίθιο (PhLi), που μεταφέρει το λίθιο στη 2-μεθυλομάδα.
Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 2-μεθυλοπυριδίνης, σχηματίζοντας άλατα 2-μεθυλοπυριδινωνίου. Ο σχηματισμός του 2-μεθυλοπυριδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων, που αντιδρά και πάλι με τη 2-μεθυλομάδα του.

Βιοαποικοδόμηση

Όπως άλλες «θυγατρικές» πυριδίνες, 2-μεθυλοπυριδίνη συχνά αναφέρεται ως περιβαλλοντικός ρυπαντής που σχετίζεται με εγκαταστάσεις επεξεργασίας σχιστολιθικού πετρελαίου ή αεριοποίησης άνθρακα, και έχει επίσης βρεθεί στις τοποθεσίες επεξεγασίας ξύλου legacy. Ωστόσο, η 2-μεθυλοπυριδίνη μπορεί να βιοαποικοδομηθεί γρήγορα, από ορισμένους μικροοργανισμούς, όπως το arthrobacter sp. στέλεχος R₁ (ATTC στέλεχος #49987), το οποίο (πρωτο)απομονώθηκε από ένα μολυσμένο υδροφόρο ορίζοντα μαζί με ένα πολύπλοκο μείγμα (διαφόρων( «θυγατρικών» πυριδινών . Το arthrobacter και οι στενά συνδεδεμένοι μαζί του ακτινομύκητες συχνά σχετίζονται με την αποικοδόμηση «θυγατρικών» πυριδινών, καθώς και άλλων αζωτούχων ετεροκυκλικών ενώσεων. Η 2-μεθυλοπυριδίνη και η 4-μεθυλοπυριδίνη παρουσιάζουν λιγότερη απώλεια πτητικοποίησης από περιβαλλοντικά δείγματα, σε σύγκριση με την 3-μεθυλοπυριδίνη.
Άργισσα Μαγούλα

Η τοποθεσία με την ονομασία Άργισσα Μαγούλα αποτελεί χώρο Νεολιθικού οικισμού στην περιοχή του Τύρναβου στη Θεσσαλία, κοντά στην αρχαία πόλη της Άργισσας. Είναι μια από τις διάφορες μαγούλες (λόφους) τις περιοχής όπως το Τσαγγλί Μαγούλα, Οτζάκι Μαγούλα και άλλες όπου έχουν ανασκαφεί παρόμοιοι οικισμοί. Κατά τις ανασκαφές του ερευνητικού προσωπικού του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης το 1950 υποστηρίχτηκε πως τα ανασκαφικά ευρήματα αποτελούν δείγμα ακεραμικού νεολιθικού οικισμού -χωρίς αγγεία-, ωστόσο η θέση αυτή έχει αμφισβητηθεί.
Μιαντζιέλ

Ιστορία

Στις 8 Φεβρουαρίου 1659, η Μάχη του Μιαντέλ συνέβη κοντά στο Μιαντζιέλ.
Grace Under Pressure

Ιστορία του δίσκου

Η αλλαγή ύφους στον ήχο του συγκροτήματος την οποία σηματοδότησε το "Signals", έφθασε στο απόγειο της με το "Grace Under Pressure" του 1984. Ο τίτλος του άλμπουμ δόθηκε από τον Νιλ Πιρτ, ο οποίος δανείστηκε τα λόγια του Έρνεστ Χέμινγουεϊ για να περιγράψει τις δυσκολίες που πέρασε το συγκρότημα μετά το τέλος της συνεργασίας τους με τον παραγωγό Τέρι Μπράουν.
Για την παραγωγή του "Grace Under Pressure", προσέλαβαν τον Στιβ Λιλιγουάιτ, ο οποίος είχε στο παρελθόν δουλέψει με τους Simple Minds και τους U2. Ο Λιλιγουάιτ παραιτήθηκε λίγο πριν ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις του δίσκου, λόγω του ότι δέχθηκε πρόταση για να εργαστεί πάνω στο νέο άλμπουμ των Simple Minds. Οι Rush προσέλαβαν τελικά τον Πίτερ Χέντερσον για την παραγωγή του δίσκου.
Στον συγκεκριμένο δίσκο, τα συνθεσάιζερ του Τζέντι Λι παρέμειναν το βασικό όργανο στην μουσική του συγκροτήματος, ενώ ο Πιρτ έπαιξε με ηλεκτρονικά τύμπανα και κρουστά. Παράλληλα, οι κιθάρες του Άλεξ Λάιφσον παρέμειναν σε δεύτερο ρόλο, χρησιμοποιούμενες κυρίως, σε ρέγκε ρυθμούς ή new wave περάσματα.
Το "Grace Under Pressure" θεωρείται ένα από τα πιο σκοτεινά άλμπουμ των Rush, επηρεασμένο από τον ψυχρό πόλεμο, με κύρια θεματολογία του την πίεση που δέχονται οι άνθρωποι και τις αντιδράσεις τους σε αυτές τις καταστάσεις.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-10 στην Μεγάλη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, για να βραβευθεί ως πλατινένιο από την RIAA και την CRIA και ως ασημένιο από την BPI.

Λίστα Τραγουδιών

1. Distant Early Warning (Lee, Lifeson, Peart) - 4:56

2. Afterimage (Lee, Lifeson, Peart) - 5:04

3. Red Sector A (Lee, Lifeson, Peart) - 5:10

4. The Enemy Within (Lee, Lifeson, Peart) - 4:33

5. The Body Electric (Lee, Lifeson, Peart) - 5:00

6. Kid Gloves (Lee, Lifeson, Peart) - 4:18

7. Red Lenses (Lee, Lifeson, Peart) - 4:42

8. Between the Wheels (Lee, Lifeson, Peart) - 5:44

Βραβεία

Grace Under Pressure (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος 
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος 
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Βαλδουίνος του Ιμπελέν, βάιλος της Ιερουσαλήμ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ κοντοσταύλου της Κύπρου και της Φιλίππας Μπερλαί, κόρη του Αιμερύ Μπερλαί.
Είχε μικρότερα αδέλφια τον Μπαλιάν σενεσάλη της Κύπρου, τον Φίλιππο σενεσάλη της Κύπρου, την Ισαβέλλα σύζυγο του Ούγου Γ΄ των Πουατιέ της Κύπρου, κά.
Ο πατέρας του, ο Γκυ, ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και αντιβασιλιά της Ιερουσαλήμ & της Κύπρου, γιου της Μαρίας Κομνηνής.
Ο Βαλδουίνος έγινε διοικητής (γαλλ. bailli) του βασιλείου της Ιερουσαλήμ και μετά κοντόσταυλος της Κύπρου. Το 1286 απεβίωσε σε ηλικία 41 ετών.
Χερσόνησος του Ακάμαντα

Η Χερσόνησος του Ακάμαντα βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Κύπρου. Στο άκρο της βρίσκεται το ακρωτήριο του Ακάμαντα το δυτικότερο σημείο της νήσου ενώ βρέχεται από τη θάλασσα στις τρεις πλευρές της. Η χερσόνησος δεν κατοικείται, έχει πλούσια παρθένα βλάστηση και αποτελεί καταφύγιο άγριας ζωής.
Το όνομα της προέρχεται από τον Ακάμαντα, οικιστή της περιοχής, γιό του Μίνωα και της Φαίδρας ή γιο του Θησέα. Μιά άλλη εκδοχή λέει ότι ονομάστηκε έτσι από το «άκαος» - άκαφτος, επειδή ήταν το μοναδικό μέρος της Κύπρου που δεν είχε καεί από τους Άραβες πειρατές.
Η χερσόνησος είναι πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα, έχει 530 είδη φυτών από τα οποία τα 33 ενδημικά, δηλαδή φυτρώνουν μόνο στη Κύπρο, από τα οποία το ένα τοπικό ενδημικό του Ακάμαντα. Τα δάση της χερσονήσου χαρακτηρίζονται από την Τραχεία πεύκη, ενώ υπάρχουν αγριελιές και αγριοχαρουπιές. Στις παραλίες της γεννούν δύο είδη θαλάσσιων χελωνών, η πράσινη χελώνα (Chelonia mydas) και η μεσογειακή Καρέτα καρέτα. Στα αρχαία χρόνια στη περιοχή υπήρχαν μεταλλεία όπου οι είσοδοι τους είναι ορατές σήμερα. Έχουν ανεβρεθεί πολλοί οικισμοί της νεολιθικής περιόδου, ρωμαϊκών αλλά και νεότερων χρόνων.
Μάρκος Αυγέρης

Βιογραφία

Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός στα Ιωάννινα και αγωνιστής του Μακεδονικού Αγώνα. Από τα δύο έως τα οκτώ του χρόνια, ο Αυγέρης έζησε στο χωριό Καρύτσα Ιωαννίνων, που είχε εγκατασταθεί η μητέρα του που είχε προσβληθεί από  φυματίωση. Επιστρέφοντας στα Ιωάννινα, συνέχισε τις σπουδές του στην Ζωσιμαία Σχολή. Το καλοκαίρι του 1901 εγκατέλειψε τα Ιωάννινα για να πάει στην Αθήνα και να σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έλαβε το δίπλωμα του ιατρού το 1907 για να εργαστεί κατόπιν σε διάφορες κλινικές της Αθήνας. Κατά την περίοδο 1912–1922, υπηρέτησε ως ανθυπίατρος στον Ελληνικό Στρατό επί έξι συνολικά χρόνια. Το 1926 διορίσθηκε επιθεωρητής υγιεινής στο Υπουργείο Εργασίας και κατά την διετία 1928–1929 μετεκπαιδεύθηκε στο Παρίσι και στο Βερολίνο στον τομέα της επαγγελματικής υγιεινής. Το 1933 νυμφεύθηκε την Γαλάτεια Καζαντζάκη–Αλεξίου, αδελφή της Έλλης Αλεξίου και πρώτη σύζυγο του Νίκου Καζαντζάκη. Συνέχισε να εργάζεται στο Υπουργείο Εργασίας έως το 1947, οπότε και εκδιώχθηκε από την θέση του για την συμμετοχή του στο ΕΑΜ και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του (19 Νοεμβρίου 1962), έζησε με την συμπαράσταση της Έλλης Αλεξίου, στην οποία άφησε όλα του τα υπάρχοντα. Πέθανε, πάντα διαυγής και δημιουργικός, σε βαθιά γεράματα.

Το έργο του

Ο Αυγέρης εμφανίσθηκε στα γράμματα πολύ νέος με το ποίημα Η Βάβω η Τασιά που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Νουμάς το 1904. Την ίδια χρονιά, ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος ανέβασε στην «Νέα Σκηνή», το θεατρικό έργο (δράμα) του Αυγέρη Μπροστά στους ανθρώπους. Ο νεαρός Αυγέρης έγινε δεκτός στους καλλιτεχνικούς και λογοτεχνικούς κύκλους της Αθήνας με διθυραμβικές κριτικές. Ακολούθησαν και άλλα ποιήματα και μεταφράσεις αρχαίων ελλήνων και ξένων λογοτεχνών. 
Η Μικρασιατική Καταστροφή κλόνισε σοβαρά το φιλελεύθερο ιδεολογικό πιστεύω του Αυγέρη. Χρησιμοποιώντας τις αφηγήσεις του Βασίλειου Κοτρώτσου, ενός έλληνα αεροπόρου που αιχμαλωτίσθηκε από τους Τούρκους κατά την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής, έγραψε ανώνυμα το πεζογράφημα Από την αιχμαλωσία – Κατά το ημερολόγιο του αιχμαλώτου αεροπόρου Β.Κ. (Αθήνα 1923· επανακυκλοφόρησε το 2006), το οποίο συγκρίνεται ως προς το αντιπολεμικό και ρεαλιστικό του ύφος με την Ζωή εν Τάφω του Στρατή Μυριβήλη και το Νούμερο 31328 του Ηλία Βενέζη. 
Στα χρόνια του μεσοπολέμου, ο Αυγέρης σταμάτησε να γράφει για να επανέλθει στο γράψιμο στα χρόνια γερμανοϊταλικής κατοχής (1941–1944). Στα μεταπολεμικά χρόνια, ασχολήθηκε κυρίως με τον πολιτικό σχολιασμό και την κριτική της λογοτεχνίας σε εφημερίδες και περιοδικά, πάντα από την πλευρά της μαρξιστικής και φιλοσοβιετικής θεώρησης. Παρέμεινε πιστός στις αριστερές του ιδέες, αλλά η οξυδέρκειά του στην κριτική της λογοτεχνίας αναγνωρίσθηκε και από διανοούμενους άλλων ιδεολογικών χώρων (Μ. Δημάκης, Νέα Εστία, 15/11/1973).
Ιερός Ναός του Σωτήρα Χριστού (Μεσκλά Κυδωνίας)

Ο Ιερός Ναός του Σωτήρα Χριστού (Μεσκλά Κυδωνίας). Ο ναός του Σωτήρα Χριστού στον οικισμό Μεσκλά Κυδωνίας κτίστηκε κατά το α’ μισό του 13ου αι. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό, που εντυπωσιάζει για τον πλούσιο τοιχογραφικό του διάκοσμο. Οι τοιχογραφίες ιστορήθηκαν μεταξύ των μέσων του 13ου αι. και του β’ μισού του 14ου αι. από ικανούς ζωγράφους, μεταξύ των οποίων είναι ο Θεόδωρος – Δανιήλ Βενέρης και ο ανιψιός του Μιχαήλ.
Όστρακο με παράσταση Αιγύπτιας χορεύτριας 7052 του Αιγυπτιακού Μουσείου στο Τορίνο

Περιγραφή

Το όστρακο παρουσιάζει μια νεαρή χορεύτρια να κάνει γέφυρα. Φοράει μόνο μια κοντή ποδιά. Η πλούσια κόμη, που την εποχή εκείνη θεωρείτο ιδανικό ομορφιάς, πλημμυρίζει το δάπεδο.

Ερμηνεία

Η χορεύτρια ίσως να είναι ιέρεια της θεάς Άθωρ, διότι παρόμοιες παραστάσεις είναι γνωστές, αν και σπάνιες. Ίσως η παράσταση στο όστρακο αυτό να είναι ένα προσχέδιο για ένα μεγαλύτερο και πολυπλοκότερο έργου ζωγραφικής.

Ιστορική τοποθέτηση

Όστρακα είναι γνωστά από την αρχαία Αίγυπτο. Συνήθως φέρουν επιγραφές, ενώ σπάνια είναι διακοσμημένα με ζωγραφικές παραστάσεις. Το έργο χρονολογείται στα 1300 π.Χ..
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1996

Presenters and performers

The following individuals, in order of appearance, presented awards or performed musical numbers.

Υποψηφιότητες & Νικητές

Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Βούλα Πατουλίδου

Προσωπικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Τριπόταμο Φλώρινας στις 29 Μαρτίου του 1965. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (Τ.Ε.Φ.Α.Α.) και φέρει το βαθμό της υποπλοιάρχου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Τελευταία χρόνια ως αθλήτρια

Από το 2000 επέστρεψε στα 100 και τα 60μ. και το καλοκαίρι του 2000 συμμετείχε στην τέταρτη Ολυμπιάδα της καριέρας της, στο Σύδνεϋ με την ομάδα σκυταλοδρομίας 400 x 100. Το 2001 έφτασε ως τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού στίβου.  Ήταν μέλος και της ολυμπιακής ομάδας του 2004, στα 4 Χ 100μ. Στις 9 Δεκεμβρίου του 2004 ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ενεργό δράση.

Κάθοδος στην πολιτική

Λίγο μετά εισήλθε στο στίβο της πολιτικής και βρέθηκε στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ. Ήταν υποψήφια Νομάρχης στη Θεσσαλονίκη το 2006, ηττήθηκε όμως στις εκλογές από τον Νομάρχη και μετέπειτα Περιφερειάρχη, Παναγιώτη Ψωμιάδη. Στις 27 Ιουνίου 2006 παρουσίασε το συνδυασμό της "Για τη Θεσσαλονίκη". Μετά την αποτυχία της στις εκλογές, παραιτήθηκε και από το Νομαρχιακό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ.
Στις περιφερειακές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 18 Μαΐου 2014 και στις 25 Μαΐου 2014 συμμετείχε στον συνδυασμό Απόστολος Τζιτζικώστας "Αλληλεγγύη Σύγχρονη Ανθρώπινη Μακεδονία" και εξελέγη Αντιπεριφερειάρχης της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης. Επανεξελέγη το 2019.
Αλ Αχλί ΣΚ

Έμβλημα και χρώματα

Στις 3 Νοεμβρίου 1917, ο Μοχάμεντ Σαρίφ Σαμπρί Μπεκ, μέλος του συλλόγου, και ο βασιλιάς Φαρούκ, σχεδίασαν το πρώτο έμβλημα για τηνν Αλ Αχλί. Την εποχή εκείνη το έμβλημα κοσμείται με το αιγυπτιακό στέμμα στο επάνω άκρο, συμβολίζοντας τη βασιλική κυριαρχία της Αιγύπτου την εποχή εκείνη. Το 1952, τα στοιχεία του εμβλήματος μεταβλήθηκαν. Το 2007 παρουσιάστηκε ένα νέο έμβλημα.
Ιωσήφ της Μπραγκάνσα, αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα

Βιογραφία

Ήταν ο δεύτερος νόθος γιος τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Φρανσίσκα Κλάρα ντα Σίλβα. Ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας.
Γεννήθηκε στη Λισαβόνα και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Έβορα, από όπου έλαβε διδακτορικό στη θεολογία. Έγινε αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα το 1739 και χειροτονήθηκε δύο έτη μετά. Κατασκεύασε τις Επτά Πηγές (Sete Fontes), ένα σύστημα παροχής ύδατος στη Μπράγκα. Στην αρχιεπισκοπή τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γασπάρ, νόθος γιος τού Ιωάννη Ε΄.
Σερδάνια

Ο όρος Σερδάνια (καταλανικά: Cerdanya‎, γαλλικά: Cerdagne‎, ισπανικά: Cerdaña‎) αναφέρεται σε μια φυσική περιοχή των Πυρηναίων που χωρίζεται διοικητικά μεταξύ της Ισπανίας και της Γαλλίας. Ιστορικά υπήρξε ο πυρήνας της κομητείας της Σερδάνια (από το 798 μέχρι το 1118). Στη συνέχεια εντάχθηκε στο πριγκιπάτο της Καταλονίας μέχρι τη συνθήκη των Πυρηναίων που απέδωσε στη Γαλλία 33 χωριά της περιοχής εκτός από την πόλη της Λίβια που παρέμεινε κάτω από τον ισπανικό έλεγχο. Σήμερα η ισπανική πλευρά ανήκει στην αυτόνομη περιφέρεια της Καταλονίας και μοιράζεται μεταξύ των επαρχιών της Λιέιδα και της Ζιρόνα, παρόλο που θεωρείται ενιαία περιοχή και φέρει το όνομα Σερδάνια δίχως προσδιορισμούς. Αντίθετα στη Γαλλία δεν υφίσταται κάποια διοικητική υποδιαίρεση με το όνομα Σερντάν. Το σημαντικότερο πληθυσμιακό κέντρο της είναι το Πουτσερδά, πρωτεύουσα της σημερινής καταλανικής επαρχίας της Σερδάνια.

Ιστορία

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν μη ινδοευρωπαίοι, ομιλητές μιας γλώσσας κοντινής στα παλαιά βασκικά, που αναμείχθηκαν με ιβηρικά φύλα που κατεύθασαν από το νότο κι έγιναν γνωστοί στους Ρωμαίους ως Κερρητανοί (Cerretani). Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση, ο κύριος οικισμός των Κερρητανών μετατράπηκε σε ρωμαϊκή πόλη με το όνομα Iulia Lybica, που με την εξέλιξη των αιώνων κατέληξε να λέγεται Llívia.
Ο εκρωμαϊσμός των κατοίκων της περιοχής υπήρξε ιδιαίτερα αργός και φαίνεται ότι οι κάτοικοι μιλούσαν την κερετανική γλώσσα μέχρι τον 8ο ή 9ο αιώνα, όταν και τα αντικατέστησαν με τα καταλανικά. Σταδιακά η Ιουλία Λίμπικα έχασε τον πρωταγωνιστικό της ρόλο, όντας από τα μέσα του 6ου αιώνα η κοντινή Σέου δ' Ουρζέλ ο αστικός πυρήνας με τη μεγαλύτερη σημασία λόγω της εγκατάστασης εκεί της επισκοπής του Ουρζέλ. Μετέπειτα η Σερδάνια ενσωματώθηκε στα βησιγοτθικά βασίλεια της Τουλούζης και του Τολέδο, μέχρι την ενσωμάτωσή της στην Ισπανική Μαρκιωνία και την δημιουργία της ομώνυμης κομητείας.
Η Κομητεία της Σερδάνια (στα καταλανικά, Comtat de Cerdanya) προέκυψε όπως και οι υπόλοιπες γειτονικές της κομητείες στα πλαίσια της φραγκικής Ισπανικής Μαρκιωνίας και κατάφερε να επεκταθεί στις γύρω περιοχής του Κονφλέν και του Μπεργεδά. Οι κόμητες της προστάτεψαν πολλές γειτονικές μονές και αββαεία μέχρι που, λόγω της εξαφάνισης της δυναστείας τους, απορροφήθηκαν από την κομητεία της Βαρκελώνης.
Στη συνέχεια η συνθήκη των Πυρηναίων χώρισε στη μέση την περιοχή, με την Λίβια να παραμένει ισπανική λόγω του καθεστώτος της ως πόλης και ιστορικής πρωτεύουσας της Σερδάνια (η συνθήκη ανέφερε ότι θα αποδίδονται στην Γαλλία μόνο χωριά). Πλέον το γαλλικό τμήμα αναφέρεται ως la Cerdagne ή (πιο σπάνια) ως Cerdagne française και από ισπανική ως Alta Cerdanya ενώ αντίστοιχα η ισπανική πλευρά συνηθίζεται να αποκαλείται στα καταλανικά la Cerdanya.
Ελεδιώ

Τοποθεσία

Η Ελεδιώ βρίσκεται σε απόσταση 23 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 300 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με την Πιταρκού στα βόρεια, την Αμαργέτη στα ανατολικά, τη Νατά στα νότια και την Αξύλου στα δυτικά.

Ιστορία

Ο αρχικός οικισμός της κοινότητας βρισκόταν 2 χιλιόμετρα νοτιότερα του σημερινού. Το 1953 ο οικισμός δέχθηκε σοβαρές ζημιές λόγω ενός σεισμού. Η βρετανική κυβέρνηση της Κύπρου αποφάσισε όπως μετακινηθεί ο οικισμός της Ελεδιού. Το ίδιο αποφάσισε και για τη γειτονική κοινότητα Αξύλου. Ωστόσο, τους Τουρκοκύπριους κατοίκους της Ελεδιού τους μετακίνησε στον νέο οικισμό της Αξύλου, ώστε η Ελεδιώ να μετατραπεί σε αμιγώς ελληνοκυπριακή κοινότητα και η Αξύλου να παραμείνει αμιγώς τουρκοκυπριακή. Τα σπίτια του νέου οικισμού αρχικά ήταν λυόμενα.
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης ανδρών 1929

Το 5ο Πρωτάθλημα Αθήνας βόλεϊ του Πανιωνίου έγινε το 1929 με την άδεια του ΣΕΓΑΣ. Μετείχαν 10 σωματεία. Nικητές αναδείχθηκαν οι Νέοι Βύρωνος που κατέκτησαν για πρώτη φορά το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο του Πανιωνίου. Όπως την προηγούμενη χρονιά, ο σύλλογος διοργάνωσε και πρωτάθλημα γυναικών αλλά όχι τα σχολικά πρωταθλήματα, τα οποία ανέλαβε να διοργανώσει ο Σύνδεσμος Γυμναστών.

Πρωτάθλημα Συλλόγων

Τον Ιανουάριο του 1929 ο Πανιώνιος προκήρυξε το πρωτάθλημα βόλεϊ συλλόγων, κατόπιν εγκρίσεως του ΣΕΓΑΣ. Στο πρωτάθλημα που είχε γίνει πλέον θεσμός μετείχαν δέκα αθηναϊκές ομάδες. Οι αγώνες έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και στο γυμναστήριο του Εθνικού Αθηνών από την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου ως τις αρχές Απριλίου 1929. Στην α΄ φάση αγωνίστηκαν σε δύο ομίλους και εν συνεχεία οκτώ ομάδες (τέσσερις από κάθε όμιλο) έδωσαν αγώνες νοκ άουτ ως τον τελικό.

Σχολικό πρωτάθλημα

Από τη χρονιά αυτή το σχολικό πρωτάθλημα ανέλαβε να διοργανώσει ο Σύλλογος Γυμναστών, παίρνοντας έτσι τη σκυτάλη από τον Πανιώνιο, που είχε ανοίξει για τα καλά το δρόμο στον τομέα αυτό. Νικητής αναδείχθηκε το Γ΄ Γυμνάσιο Αθηνών που νίκησε στον τελικό το Βαρβάκειο με 15-8, 10-15, 15-5.
Θόδωρος Σπανόπουλος

Καριέρα

Ο Σπανόπουλος εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη από νεαρή ηλικία και αγωνίστηκε με την πρώτη ομάδα στις 8 Μαΐου 1957, όταν οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν από τον Παναθηναϊκό για το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Παίζοντας σαν δεξιός μέσος, πραγματοποίησε δύο ακόμη συμμετοχές στους αγώνες κατά του Ολυμπιακού και του Πανιωνίου.
Δεν συμμετείχε σε κανένα αγώνα για το τοπικό πρωτάθλημα του 1958, αλλά επανήλθε στην ομάδα ανδρών την σεζόν 1958-59, όταν έπαιξε σε δεκαπέντε από τους δεκαοχτώ αγώνες του Άρη για το πρωτάθλημα Ελλάδας, σκοράροντας στην εκτός έδρας νίκη του Άρη εναντίον του Εθνικού με 1-3.
Κατά τις δύο πρώτες χρονιές της Α' Εθνικής, αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός και επανήλθε στην βασική ενδεκάδα στο πρωτάθλημα του 1961-62, βοηθώντας την ομάδα του να καταλάβει την ενδέκατη θέση. Την επόμενη σεζόν, ο Άρης κινδύνεψε να υποβιβαστεί, με τον Σπανόπουλο να παίρνει ρόλο βασικού στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, ενώ έφθασε στην ημιτελική φάση του κυπέλλου Ελλάδας.
Τις επόμενες χρονιές διακρίθηκε για τις ανασταλτικές του ικανότητες και αγωνίστηκε στους ευρωπαϊκούς αγώνες της ομάδας του κατά τις τρεις πρώτες εξόδους του Άρη, όπου αντιμετώπισε την ΑΣ Ρόμα, την Κολωνία και την Γιουβέντους. Τον Απρίλιο του 1966, υπέστη κάταγμα δεξιάς ωμοπλάτης, παραμένοντας εκτός αγωνιστικής δράσης για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Την επόμενη και τελευταία χρονιά της ποδοσφαιρικής καριέρας του Σπανόπουλου, έπαιξε λιγότερο αν και κατάφερε να σκοράρει το νικητήριο τέρμα στις 20 Νοεμβρίου 1966, στην εκτός έδρας νίκη του Άρη κατά του Αιγάλεω, η οποία έβγαλε την ομάδα της Θεσσαλονίκης από μία περίοδο τεσσάρων αγώνων χωρίς επιθετική συγκομιδή. Το ίδιο διάστημα, πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη της ομάδας του κατά της Προοδευτικής Τούμπας και έπαιξε για τελευταία φορά στην εκτός έδρας ήττα του Άρη από τον Παναθηναϊκό στις 8 Ιανουαρίου 1967.
Haematococcus pluvialis

Βιομηχανική σημασία

Το μικροφύκος Haematococcus pluvialis είναι σημαντικός μικροοργανισμός στη βιοτεχνολογία και μελετάται εντατικά για την παραγωγή βιοπροϊόντων, όπως λιπίδια, καροτενοϊδή, πρωτεΐνες, αντιοξειδωτικά. Μελετάται επίσης η χρήση του ως πρώτη ύλη για βιοκαύσιμο αλλά και οι θρεπτική, φαρμακολογική του αξία, όπως και η χρήση του στην κοσμετολογία. Φέρει μεγάλο ενδιαφέρον στην ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και στην βιομηχανία κυρίως για τα λιπίδια και την ασταξανθίνη. Περίπου 300t ξηρής βιομάζας του Haematococcus pluvialis παράγεται ετησίως, ως φυσική πηγή υψηλής αξίας της ασταξανθίνης (3,3’ –dihydroxy – β – carotene – 4,4’ –dione) η οποία έχει θεραπευτικές εφαρμογές στην ανοσοδιέγερση, αντιφλεγμονώδη δράση, πρόληψη του καρκίνου και άλλες. Το κόστος της ανέρχεται σε 7,150 $ /Kgr, η μεγαλύτερη παραγωγή βιομάζας Haematococcus pluvialis γίνεται στις ΗΠΑ, Ινδία, και Ισραήλ.
Τζουζέπε Ιμπαστάτο

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου του 1948 στο Τσίνιζι της επαρχίας του Παλέρμο. Πολλοί από τους συγγενείς του ήταν μέλη της Μαφίας, μεταξύ αυτών ο πατέρας του που είχε εξορισθεί την περίοδο του φασισμού λόγω της συμμετοχής του στην εγκληματική οργάνωση και ο θείος του Τσεζάρε Μαντσέλλα που ήταν επικεφαλής της Μαφίας στο Τσίνιζι.
Γεώργιος Βιτάλης (μουσικός)

Βιογραφία

Σπούδασε μουσική στο Κάιρο, όπου ο πατέρας του ήταν διευθυντής της φιλαρμονικής μπάντας. Όταν σε ηλικία 18 ετών επέστρεψε στην Ελλάδα, συνέχισε τις μουσικές σπουδές του, ενώ από το 1923 μέχρι το 1931 εργάστηκε ως αρχιμουσικός στην Ελληνική Οπερέτα του Ιωάννη Παπαϊωάννου και μετά τον θάνατο του οποίου στις θεατρικές επιχειρήσεις του Μακέδου. Παράλληλα, εργάστηκε ως διευθυντής ορχήστρας των δισκογραφικών εταιριών Pathe, Odeon, Parlophon, Columbia και His Masters Voice και από το 1938 διεύθυνε την ορχήστρα του αρτισύστατου Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών.
Το 1945 μετανάστευσε στις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη όπου και εργάστηκε στην εταιρία Standard Phones. Έλαβε το χρυσό μετάλλιο σε διαγωνισμό σύνθεσης της ραδιοφωνικήε εταιρίας Whom. Πέθανε στην Αθήνα από καρκίνο, το 1959, λίγο μετά τον επαναπατρισμό του.
΄Έργα του: η όπερα "Γκόλφω", τα συμφωνικά έργα "Ελληνική φαντασία", "Εξωτικές νύχτες", "Ινδιάνικος χορός", οι οπερέτες "τζιτζίκι", σε λιμπρέτο του Τ. Μωραϊτίνη, "Οι θεατρίνες", σε λιμπρέτο του Ιω. Πρινέα, 'καφενεδάκι" και "Κάρμεν", σε λιμπρρέτο των Σ. Πετρά και Κ. Κιούση.
Εκτός από τις σοβαρές δημιουργίες του, συνέθεσε και ελαφρά μουσική. Δικές του είναι οι μελωδίες των τραγουδιών "Παλιά Στρατώνα", σε στίχους του Π. Κυριακού, "Η Σμυρνιά" ή "Σμυρνιά και Παλαιολλαδίτης", και "Στο 'πα και στο ξαναλέω", σε στίχους του Δ. Γιαννουκάκη, "Παλιά ταβέρνα", σε στίχους του Αλ. Λιδωρίκη κσι Σπ. Μελά, "Έλα κακιά κοπέλα' σε στίχους Ιω. Πρινέα, 'Μέσ΄στην ακρογιαλιά" και "Παλιά καντάδα", σε στίχους του Μ. Μάτσα, "Ο υπομονητικός" και "Πες αλεύρι", σε στίχους Κυρ. Μαυρέα, "Πάμε σαν άλλοτε" σε συνεργασία με τον Κ. Γιαννίδη και στίχους των Χ. Γιανναικόπουλου-Αλ. Σακελλάριου, "Απόψε Αλλάχ", σε στίχους του ίμη Τραϊφόρου, "Θα 'ρθω μια νύχτα με φεγγάρι", σε συνεργασία και πάλι με τον Κ. Γιαννίδη και στίχους των Γ. Ασημακόπουλου-Κ. Ρηγόπουλου, "Μίκι Μάους" και "Ο κόσμος τι μας μέλει", με στίχους δικούς του, "Μην αγαπήσεις", "Αγάπης λόγια μην πιστέψεις", "Αγάπη νιώθω", "το Ελενάκι", "Τζιτάνα", "Αιώνιο κρασί", "Πέμπτη πρωινή", "σε μια βαρκούλα μεθυσμένη", Γύρε λιγάκι, γύρε", "Το σταμνί", Μην αγαπήσεις", "Σαν τη θάλασσα η γυναίκα", "Το ταγκό της Αθήνας" και άλλα.Έγραψε ακόμα μουσική για τις κινηματογραφικές ταινίες 'Το δρομάκι του Παραδείσου" (1943), και 'διπλή θυσία" 1948).