Καρκίνος του στομάχου

Αίτια

Η μόλυνση από το Helicobacter Pylori πιστεύεται ότι είναι η κυριότερη αιτία του καρκίνου του στομάχου ενώ η αυτοάνοση ατροφική γαστρίτιδα,η εντερική μεταπλασία και διάφοροι γενετικοί παράγοντες σχετίζονται με αυξημένα επίπεδα κινδύνου. Το Merck Manual υποστηρίζει ότι η διατροφή δεν παίζει κανένα ρόλο στη δημιουργία του καρκίνου του στομάχου. Παρ' όλα αυτά, η αμερικανική αντικαρκινική εταιρία συνοψίζει τους ακόλουθους διατροφικούς κινδύνους, και προστατευτικούς παράγοντες, για τον καρκίνο του στομάχου: «καπνιστά φαγητά, παστό ψάρι και κρέας, και τα λαχανικά τουρσί (εμφανίζονται να αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνο του στομάχου.) Τα νιτρικά και τα νιτρώδη είναι ουσίες που συναντώνται συχνά στα παστά κρέατα. Είναι δυνατό αυτές να μετατραπούν από συγκεκριμένα βακτήρια, όπως το Helicobacter Pylori ,σε συστατικά που έχει βρεθεί ότι προκαλούν καρκίνο του στομάχου σε ζώα. Από την άλλη πλευρά, η βρώση φρέσκων φρούτων και λαχανικών που περιέχουν αντιοξειδωτικές βιταμίνες (όπως η A και η C) φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο του καρκίνου του στομάχου.» Ένα άρθρο το Δεκέμβριο του 2009 στο American Journal of Clinical Nutrition διαπίστωσε μια στατιστικώς σημαντική αντίστροφη συσχέτιση μεταξύ της υιοθέτησης μεσογειακής διατροφής και καρκίνου του στομάχου.
Αναλυτικότερα, το Helicobacter pylori είναι ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου στο 65-80% τα των περιπτώσεων γαστρικού καρκίνου, αλλά μόνο για το 2% αυτών των μολύνσεων. Περίπου 10% των περιπτώσεων δείχνουν γενετική προδιάθεση. Κάποιες μελέτες δείχνουν ότι η κατανάλωση φτέρης και σπόρων συσχετίζονται με την εμφάνιση καρκίνου του στομάχου, αν και η αιτιολογία δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί.
Μια πολύ σημαντική και αποτρέψιμη αιτία καρκίνου του στομάχου είναι το κάπνισμα. Το κάπνισμα αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης γαστρικού καρκίνου, από 40% αύξηση κινδύνου για ήπιους καπνιστές μέχρι 82% αύξηση για χρόνιους καπνιστές, κίνδυνος που είναι διπλάσιος αυτού για τους μη καπνιστές. Οι καρκίνοι του στομάχου εξαιτίας του καπνίσματος συμβαίνουν κυρίως στο άνω τμήμα του στομάχου, κοντά στον οισοφάγο. Μια άλλη αιτία που έχει να κάνει με τον τρόπο ζωής είναι η κατανάλωση αλκοόλ. Το αλκοόλ ως αιτία καρκίνου μαζί με το κάπνισμα ως αιτία καρκίνου αυξάνουν παράλληλα και τον κίνδυνο ανάπτυξης και άλλων καρκίνων.
Ο καρκίνος του στομάχου φαίνεται να δείχνει προτίμηση στους άρρενες, καθώς για κάθε ένα θήλυ προσβάλλονται τρία αρσενικά. Τα οιστρογόνα μπορούν να προστατεύσουν τις γυναίκες έναντι του καρκίνου αυτού. Ένα πολύ μικρό ποσοστό διάχυτου τύπου καρκίνων του στομάχου θεωρείται ότι έχει γενετικό υπόβαθρο. Ο κληρονομικός διάχυτος καρκίνος του εντέρου (HDGC) έχει πρόσφατα αναγνωριστεί και η έρευνα συνεχίζεται. Παρόλα αυτά, οι επιλογές γενετικού ελέγχου και θεραπείας είναι ήδη διαθέσιμες στις οικογένειες σε κίνδυνο.
Κάποιοι ερευνητές διαπίστωσαν συσχέτιση μεταξύ ανεπάρκειας ιωδίου, βρογχοκήλης ανεπαρκούς σε ιώδιο και καρκίνου του στομάχου- αναφέρθηκε επίσης μείωση των περιστατικών θανάτου μετά από εφαρμογή αποτελεσματικής προφύλαξης. Ο προτεινόμενος μηχανισμός δράσης έχει ως εξής: ιόντα ιωδίου μπορούν να δράσουν στη γαστρική mucosa ως αντιοξειδωτικά μειώνοντας τα εγχύματα τα οποία αποτοξινώνουν τις δηλητηριώδεις δραστικές ρίζες οξυγόνου, όπως το υπεροξείδιο του υδρογόνου.

Διάγνωση

Για να βρει την αιτία των συμπτωμάτων, ο γιατρός ζητά το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς, κάνει μια φυσική εξέταση και μπορεί να παραγγείλει και εργαστηριακές μελέτες. Ο ασθενής μπορεί επίσης να υποβληθεί σε μια ή όλες τις ακόλουθες εξετάσεις:
•Γαστροσκοπική εξέταση. Διαγνωστική μέθοδος. Περιλαμβάνει την εισαγωγή μιας φωτογραφικής μηχανής οπτικών ινών στο στομάχι για να το απεικονίσει.
•Ακτινογραφία βαρίου.
•Μαγνητική  τομογραφία. Μπορεί να αποκαλύψει το γαστρικό καρκίνο, αλλά είναι πιό  χρήσιμη στο να καθορίσει την εισβολή στους παρακείμενους ιστούς, ή την παρουσία διάδοσης στους τοπικούς λεμφαδένες.
Ο ανώμαλος ιστός που εντοπίζεται σε μια γαστροσκοπική εξέταση θα αναλυθεί από το χειρουργό ή το γαστρεντερολόγο. Αυτός ο ιστός στέλνεται έπειτα σε έναν παθολόγο για ιστολογική εξέταση με μικροσκόπιο για να ελέγξει για την παρουσία καρκινωδών κυττάρων. Μια βιοψία, με την επόμενη ιστολογική ανάλυση, είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος να επιβεβαιωθεί η παρουσία κυττάρων καρκίνου.
Διάφορες γαστροσκοπικές μορφές έχουν αναπτυχθεί και ανιχνεύουν το βλεννογόνο με μια χρωστική ουσία που τονίζει τη δομή κυττάρων και μπορεί να προσδιορίσει τους τομείς της δυσπλασίας. Η Ενδοκυτταροσκοπία χρησιμοποιεί την υψηλή ενίσχυση για να απεικονίσει την κυτταρική δομή για να καθορίσει καλύτερα τους τομείς της δυσπλασίας. Άλλες γαστροσκοπικές μορφές όπως η οπτική τομογραφία συνοχής δοκιμάζονται επίσης  για παρόμοιες εφαρμογές.
Διάφορες δερματικές καταστάσεις συνδέονται με το γαστρικό καρκίνο. Η υπερπλασία του δέρματος, συχνά της μασχάλης και του βουβώνα, γνωστής ως acanthosis nigricans, συνδέεται με τους ενδοκοιλιακούς καρκίνους όπως ο γαστρικός καρκίνος. Άλλες δερματικές εκδηλώσεις του γαστρικού καρκίνου είναι η tripe palms (μια σκουρόχρωμη υπερπλασία του δέρματος) και η  leser-Trelat, η οποία είναι η γρήγορη ανάπτυξη των κακώσεων του δέρματος γνωστή ως σεβορεϊκή κεράτωση.
Διάφορες εξετάσεις αίματος μπορούν επίσης να γίνουν, όπως η πλήρης αρίθμηση αίματος (CBC) για την διάγνωση αναιμίας.

Ιστοπαθολογία

Το γαστρικό αδενοκαρκίνωμα είναι ένας κακοήθης επιθηλιακός όγκος, που προέρχεται από το επιθήλιο του γαστρικού mucosa. Οι καρκίνοι στομάχου είναι συντριπτικά αδενοκαρκινώματα (90%). Ιστολογικά, υπάρχουν δύο σημαντικοί τύποι γαστρικών αδενοκαρκινωμάτων (ταξινόμηση Lauren): εντερικός τύπος ή διάχυτος τύπος. Τα αδενοκαρκινώματα τείνουν να εισβάλουν επιθετικά στο γαστρικό τοίχο, διεισδύοντας στο μυϊκό βλεννογόνο και το υποβλεννογόνο. Τα εντερικά κύτταρα όγκων αδενοκαρκινωμάτων τύπων περιγράφουν τις ανώμαλες σωληνοειδείς δομές, ,τις  πολλαπλάσιες μονάδες λούμεν και το μειωμένο stroma. Συχνά, συνδέει την εντερική μεταπλασία με το γειτονικό βλεννογόνο. Ανάλογα με την αδενίκη αρχιτεκτονική, το αδενοκαρκίνωμα μπορεί να παρουσιάσει 3 βαθμούς διαφοροποίησης: καλά, μέτρια και κακώς διαφοροποιημένο. Τα διάχυτα κύτταρα αδενοκαρκινωμάτων είναι μη κολλώδη και εκκρίνουν τη βλέννα που παραδίδεται στο διάμεσο χώρο παράγοντας τις μεγάλες ομάδες της βλέννας/του κολλοειδούς (οπτικά «κενά» διαστήματα). Είναι κακώς διαφοροποιημένο. Εάν η βλέννα παραμένει μέσα στο καρκινικό κύτταρο, ωθεί τον πυρήνα στην περιφέρεια .
•Περίπου 5% των γαστρικών κακοηθιών είναι λεμφώματα (MALTomas, ή λέμφωμα MATL). 
•Οι καρκινοειδείς και στρωματικοί όγκοι μπορούν επίσης να εμφανιστούν.

Στάδια

Εάν τα κύτταρα καρκίνου βρίσκονται στο δείγμα ιστού, το επόμενο βήμα είναι η εξακρίβωση της έκτασης της ασθένειας. Οι διάφορες δοκιμασίες καθορίζουν εάν ο καρκίνος έχει διαδοθεί και, σε αυτή την περίπτωση, ποια μέρη του σώματος επηρεάζονται. Επειδή ο καρκίνος στομάχου μπορεί να διαδοθεί στο συκώτι, το πάγκρεας, και άλλα όργανα κοντά στο στομάχι καθώς επίσης και στους πνεύμονες, οι γιατροί μπορούν να διατάξουν μια ανίχνευση CT, μια ανίχνευση PET, έναν ενδοσκοπικό έλεγχο υπερήχου, ή άλλες δοκιμές για να ελέγξουν αυτές τις περιοχές. Οι εξετάσεις αίματος για τους δείκτες όγκων, όπως το καρκινοεμβρυϊκό αντιγόνο (CEA) και το αντιγόνο υδατανθράκων (CA) μπορούν να πραγματοποιηθούν , καθώς τα επίπεδά τους συσχετίζουν στην έκταση της μετάστασης, ειδικά στο συκώτι, και το ποσοστό θεραπείας.
Η διάγνωση μπορεί να μην είναι πλήρης μέχρι τη χειρουργική επέμβαση. Ο χειρουργός αφαιρεί τους κοντινούς λεμφαδένες και ενδεχομένως τα δείγματα του ιστού από άλλες περιοχές στην κοιλία για την εξέταση από έναν παθολόγο.

Αντιμετώπιση

Όπως με κάθε καρκίνο, η θεραπεία είναι προσαρμοσμένη να ταιριάζει στις ανάγκες κάθε μεμονωμένου  ατόμου και εξαρτάται από το μέγεθος, την τοποθεσία και την έκταση του όγκου, το στάδιο της ασθένειας, και τη γενική κατάσταση υγείας. Ο καρκίνος του στομάχου είναι δύσκολο να θεραπευτεί εκτός αν βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο (πριν αυτή αρχίσει να εξαπλώνεται). Δυστυχώς, λόγω του ότι ο  πρώιμος καρκίνος του στομάχου προκαλεί λίγα συμπτώματα, η νόσος είναι συνήθως προχωρημένη όταν γίνει η διάγνωση. Η θεραπεία για τον καρκίνο του στομάχου μπορεί να περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία, και / ή ακτινοθεραπεία. Νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις, όπως η βιολογική θεραπεία και  βελτιωμένες μέθοδοι  χρήσης των τρεχουσών  μεθόδων βρίσκονται υπό μελέτη σε κλινικές δοκιμές.  Το συζευγμένο αντίσωμα-φάρμακο IMGN242 είναι στη φάση ΙΙ των κλινικών δοκιμών. Υπάρχει ένα γνωστό λαϊκό γιατροσόφι  ότι , δηλαδή,  η κατανάλωση πιπεριάς  jalapeno καθημερινά μπορεί να μειώσει τον πόνο του καρκίνου του στομάχου. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μειώνει τα γαστρικά οξέα στο στομάχι  και  βοηθά στην εγκαθίδρυση τοπικής αναισθησίας στα τοιχώματα του στομαχικού βλεννογόνου . 
Χειρουργική
Η χειρουργική επέμβαση είναι η πιο κοινή θεραπεία. Ο χειρουργός αφαιρεί μέρος ή το σύνολο του στομάχου, καθώς και τους γύρω λεμφαδένες, με βασικό στόχο την άρση όλου του καρκίνου και ένα μια μικρή μοίρα  του παρακείμενου φυσιολογικού ιστού. Ανάλογα με την έκταση της εισβολής και την εντόπιση του όγκου, η χειρουργική επέμβαση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει την αφαίρεση  τμήματος του εντέρου ή του παγκρέατος. Οι όγκοι στο κάτω μέρος του στομάχου μπορεί να απαιτούν  μια Billroth I ή II Billroth διαδικασία.
Ενδοσκοπική χειρουργική εκτομή του βλεννογόνου (EMR)  είναι μια θεραπεία για τον πρωτογενή  καρκίνο του στομάχου (όγκων  που περιλαμβάνουν μόνο το βλεννογόνο), που έχει πρωτοπορήσει στην Ιαπωνία, αλλά είναι επίσης διαθέσιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μερικά κέντρα. Στη διαδικασία αυτή, ο όγκος, σε συνδυασμό με την εσωτερική επένδυση του στομάχου (βλεννογόνο), αφαιρείται από το τοίχωμα του στομάχου χρησιμοποιώντας ένα ηλεκτρικό καλώδιο βρόχου μέσω του ενδοσκοπίου. Το πλεονέκτημα είναι ότι είναι πολύ μικρότερη επέμβαση από ότι είναι η  αφαίρεση του στομάχου. Ενδοσκοπική υποβλεννογόνια ανατομή (ΕΑΑ) είναι μια παρόμοια τεχνική που πρωτοστάτησε στην Ιαπωνία, κατά την οποία γίνεται εκτομή τμήματος  μιας μεγάλης περιοχής του βλεννογόνου. Αν η παθολογοανατομική  εξέταση του δείγματος εκτομή δείχνει ατελή εκτομή ή βαθιά εισβολή από τον όγκο, ο ασθενής θα χρειαστεί μια επίσημη χειρουργική επέμβαση στο στομάχι.
Οι χειρουργικές επεμβάσεις είναι σήμερα θεραπευτικές σε λιγότερο από το 40% των περιπτώσεων, και, σε περιπτώσεις μεταστάσεων, μπορεί να εξυπηρετούν μόνο ανακουφιστικούς σκοπούς.

Χημειοθεραπεία

Η χρήση της χημειοθεραπείας για τη θεραπεία του καρκίνου του στομάχου δεν έχει σταθερά και προβλέψιμα αποτελέσματα. Δυστυχώς, ο καρκίνος του στομάχου δεν έχει ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτά τα φάρμακα, και η χημειοθεραπεία, όταν χρησιμοποιείται, στοχεύει στην παρηγορητική μείωση του μεγέθους του όγκου, την ανακούφιση των συμπτωμάτων της νόσου και την αύξηση του χρόνου επιβίωσης. Μερικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του καρκίνου του στομάχου είναι τα εξής: 5-FU (φθοριοουρακίλη) ή αναλογική καπεσιταμπίνη της, BCNU (καρμουστίνη), μεθυλο-CCNU (Semustine), και δοξορουβικίνη (αδριαμυκίνη), καθώς και Μιτομυκίνη C, και πιο πρόσφατα σισπλατίνη και TAXOTERE, τα οποία και χρησιμοποιούνται σε διάφορους συνδυασμούς. Τα σχετικά οφέλη αυτών των διαφορετικών φαρμάκων, αυτοτελή  και σε συνδυασμό, δεν είναι σαφεί.  Κλινικοί ερευνητές έχουν εξετάσει τα οφέλη που δίνει η χρήση της χημειοθεραπείας πριν από τη χειρουργική επέμβαση για να συρρικνωθεί ο όγκος, ή ως συμπληρωματική θεραπεία μετά τη χειρουργική επέμβαση για την καταστροφή των καρκινικών κυττάρων που παραμένουν. Η συνδυασμένη θεραπεία με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία έχει κάποια δραστηριότητα σε ορισμένα μετεγχειρητικά σενάρια. Για τους ασθενείς που υπερεκφράζουν το HER2 και έχουν μεταστατικό γαστρικό ή αδενοκαρκίνωμα της γαστροοισοφαγικής συμβολής, που δεν έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία για τη μεταστατική τους νόσο, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ χορήγησε  έγκριση (2010 Οκτώβριος) για την τραστουζουμάμπη (Herceptin, Genentech, Inc) στο συνδυασμό με σισπλατίνη και φθοριοπυριμιδίνη (καπεσιταμπίνη ή 5-φθοριοουρακίλη). Αυτό βασίζεται στη βελτίωση της διάμεση συνολικής επιβίωσης (OS) των 2,5 μηνών [36] με τραστουζουμάμπη και χημειοθεραπεία θεραπεία σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία μόνο (BO18255 δοκιμή ToGA). Ο συνδυασμός του Herceptin με χημειοθεραπεία για τη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου του στομάχου  επίσης εγκρίθηκε από την ευρωπαϊκή ρυθμιστικές αρχές (2010 Ιανουαρίου). Οι γιατροί έχουν επίσης δοκιμάσει την έγχυση  των αντικαρκινικών φαρμάκων απευθείας στην κοιλιακή χώρα, συχνά με θερμά διαλύματα της φαρμακευτικής αγωγής (ενδοπεριτοναϊκή υπερθερμικής χημειοδιαπότιση).

Ακτινοβολία

Η θεραπεία με ακτινοβολία (επίσης ονομάζεται ακτινοθεραπεία) είναι η χρήση υψηλής ενέργειας ακτίνες για την καταστροφή των καρκινικών κυττάρων  και να την αναχαίτιση  της ανάπτυξής των. Όταν χρησιμοποιείται, είναι γενικά σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση και χημειοθεραπεία, ή  χρησιμοποιείται μόνο με χημειοθεραπεία σε περιπτώσεις όπου το άτομο δεν είναι σε θέση να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση από τον πόνο ή την απόφραξη με τη συρρίκνωση του όγκου και πρακτικά  για την ανακούφιση από ανίατη ασθένεια.

θεραπεία με πολυτροπικότητα

Ενώ οι προηγούμενες μελέτες της θεραπείας πολυτροπικότητας (συνδυασμούς χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία) έδωσαν μικτά αποτελέσματα, η μελέτη της Διακομματικής Ομάδας 0116 (SWOG 9008) έδειξε όφελος επιβίωσης με το συνδυασμό χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας σε ασθενείς με μη μεταστατικό, παντελώς αφαιρεθέντα γαστρικό καρκίνο. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν μετά τη χειρουργική επέμβαση για την τυπική ομάδα των μαρτύρων και μόνο, ή στην ομάδα μελέτης  της συνδυασμένης χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας. Εκείνοι στην ομάδα μελέτης  που έλαβαν  χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία επέζησαν κατά μέσο όρο 36 μήνες,  σε σύγκριση με 27 μήνες με την ομάδα των μαρτύρων.

Επιδημιολογία

Ο καρκίνος του στομάχου είναι ο τέταρτος πιο συχνός καρκίνος παγκοσμίως, με 930.000 περιπτώσεις οι οποίες διαγνώστηκαν το 2002. Πρόκειται για μια ασθένεια με υψηλό ποσοστό θνησιμότητας (~ 800.000 ανά έτος) που την καθιστά τη δεύτερη πιο κοινή αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Είναι πιο συχνή στους άνδρες και στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Αντιπροσωπεύει περίπου το 2% (25.500 περιπτώσεις) του συνόλου των νέων περιστατικών καρκίνου ετησίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά είναι πιο συχνός σε άλλες χώρες. Είναι ο επικρατέστερος τύπος καρκίνου στην Κορέα, με το 20,8% των κακοήθων νεοπλασμάτων.
Μετάσταση εμφανίζεται στο 80-90% των ατόμων με καρκίνο του στομάχου, με ένα εξάμηνο ποσοστό επιβίωσης της τάξεως του 65% σε αυτούς που διαγνώστηκε σε πρώιμο στάδιο και λιγότερο από το 15% σε αυτούς που διαγνώστηκε σε προχωρημένα στάδια.
Ένας στους 50 ασθενείς όλων των ηλικιών που αναζητούν ιατρική βοήθεια για ρέψιμο και δυσπεψία έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του στομάχου. Από τα 10 εκατομμύρια ανθρώπων στην Τσεχική Δημοκρατία, μόνο 3 νέες περιπτώσεις καρκίνου του στομάχου διαγνώστηκαν το 1999 σε άτομα κάτω των 30 ετών. Άλλες μελέτες δείχνουν ότι λιγότερο από το 5% των καρκίνων του στομάχου συμβαίνουν σε άτομα κάτω των 40 ετών με το 81,1% αυτού του 5% στην ηλικιακή ομάδα από 30 έως 39 και με το 18,9% στην ηλικιακή ομάδα των 20 - 29.  Για την Ταϊβάν η θνησιμότητα ήταν 11,75 ανά 100.000 (1996).

Σε άλλα ζώα

Το στομάχι είναι ένα μυϊκό όργανο του γαστρεντερικού σωλήνα που κρατά τα τρόφιμα και ξεκινά τη διαδικασία της πέψης με έκκριση γαστρικού χυμού. Οι πιο κοινές μορφές καρκίνου του στομάχου είναι αδενοκαρκινώματα, αλλά έχουν αναφερθεί και άλλες ιστολογικές μορφές. Τα συμπτώματα ποικίλλουν, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν έμετο (ειδικά αν υπάρχει αίμα), απώλεια βάρους, αναιμία, και έλλειψη όρεξης. Οι κοπρανώδεις μάζες ενδέχεται να είναι σκούρες και πισσώδεις εκ φύσεως.
Προκειμένου να διαπιστωθεί αν ο καρκίνος είναι παρών στο στομάχι, ειδικές ακτίνες Χ και κοιλιακό υπερηχογράφημα μπορούν να γίνουν. Η γαστροσκόπηση, μια δοκιμή που χρησιμοποιεί ένα όργανο που λέγεται ενδοσκόπιο για να εξετάσει το στομάχι, είναι ένα χρήσιμο διαγνωστικό εργαλείο που μπορεί επίσης να λαμβάνει δείγματα από την ύποπτη μάζα για ιστοπαθολογική ανάλυση για να επιβεβαιώσει ή να αποκλείσει τον καρκίνο.
Η πιο οριστική μέθοδος διάγνωσης του καρκίνου είναι μέσα από ανοικτή χειρουργική βιοψία. Οι περισσότεροι όγκοι του στομάχου είναι κακοήθεις με ενδείξεις μετάστασης στους λεμφαδένες ή το συκώτι, κάνοντας τη θεραπεία δύσκολη. Εκτός από το λέμφωμα, η χειρουργική επέμβαση είναι η πιο συχνή θεραπευτική επιλογή για τους καρκίνους του στομάχου, αλλά συνδέεται με σημαντικούς κινδύνους.