Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα

Ιστορία

Το 1905 η Χιμνάσια, το μεγαλύτερο αθλητικό σωματείο της πόλης, αποφάσισε να καταργήσει το ποδοσφαιρικό τμήμα της. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνουν χωρίς ομάδα, κάποιοι από τους ποδοσφαιριστές της που γνωρίζονταν από το πανεπιστήμιο ίδρυσαν δικό τους σωματείο, την Εστουδιάντες (στα ελληνικά: Φοιτητές). Ως χρώματα επέλεξαν το κόκκινο και το λευκό από θαυμασμό προς την Αλούμνι του Μπουένος Άιρες, μόνιμη πρωταθλήτρια της χώρας στις αρχές του 20ού αιώνα.

Προπολεμική περίοδος

Το 1913 η ομάδα κατέκτησε για πρώτη φορά το (ακόμα ερασιτεχνικό) Πρωτάθλημα Αργεντινής. Το 1931, στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα, η Εστουδιάντες διέθετε μια εκπληκτική επιθετική πεντάδα που έμεινε στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου ως οι Καθηγητές (Los Profesores) - δύο από αυτούς είχαν ιταλικές ρίζες και σήκωσαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1936 ως μέλη της Εθνικής Ιταλίας.
Οι δύο δεκαετίες που ακολούθησαν σημαδεύθηκαν από την παρουσία του μεγάλου σέντερ φορ Μανουέλ Πελεγρίνα, τέταρτου σκόρερ όλων των εποχών στο πρωτάθλημα με 231 γκολ (τα 221 με την Εστουδιάντες), όμως η ομάδα αποτύγχανε να κερδίσει κάποιον τίτλο. Ακόμα χειρότερα, το 1952 κόντεψε να διαλυθεί, όταν η κυβέρνηση του Χουάν Περόν έπαυσε τη διοίκηση και την αντικατέστησε με δοτή, επειδή αρνήθηκε να μοιράσει βιβλία της Εβίτας σε μέλη του συλλόγου. Η νέα διοίκηση πούλησε τους καλύτερους παίκτες στην Ουρακάν, με αποτέλεσμα η ομάδα να υποβιβασθεί στη Β' Κατηγορία. Η κατάσταση ομαλοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο, όταν επέστρεψε η κανονική διοίκηση και η ομάδα ξανανέβηκε στην Α' Κατηγορία.

Χρυσή εποχή

Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Εστουδιάντες ευτύχησε να βγάλει από τα φυτώριά της μια πολύ δυνατή γενιά, η οποία αφού σάρωσε τα «μικρά» πρωταθλήματα, πέρασε σχεδόν αυτούσια στην πρώτη ομάδα και κατέκτησε το Μετροπολιτάνο του 1967. Οι «Νεαροί Δολοφόνοι», όπως τους αποκάλεσε ο τύπος, έγιναν η πρώτη επαρχιακή ομάδα που στεφόταν πρωταθλήτρια. Τα κατορθώματά τους συνεχίσθηκαν με την κατάκτηση τριών διαδοχικών Κόπα Λιμπερταδόρες την τριετία 1968-70 και ενός Διηπειρωτικού Κυπέλλου (1968).
Κορυφαίοι παίκτες αυτής της ομάδας ήταν ο Κάρλος Μπιλάρδο (μετέπειτα διαπρεπής προπονητής) και η «μάγισσα» Χουάν Ραμόν Βερόν που την επόμενη δεκαετία αγωνίσθηκε και στον Παναθηναϊκό. Ο πραγματικός όμως σταρ και άνθρωπος-κλειδί πίσω από τις επιτυχίες ήταν ο προπονητής Οσβάλντο Ζουμπελντία, ο οποίος εφήρμοσε πρώτος τακτικές για να καταστρέφεται η επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου - μεταξύ άλλων τα σκόπιμα φάουλ, το τείχος στα κόρνερ και το τεχνικό οφσάιντ. Οι τακτικές αυτές έμειναν στην ιστορία ως «αντιποδόσφαιρο» και λίγο έλειψαν να οδηγήσουν σε διπλωματικό επεισόδιο, μετά από ένα βίαιο παιχνίδι με τη ΑΚ Μίλαν για το Διηπειρωτικό του 1969, σύντομα όμως βρήκαν μιμητές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεκαετίες '80 - '90

Ο Κάρλος Μπιλάρδο σταμάτησε να αγωνίζεται το 1970 και σύντομα αντικατέστησε το Ζουμπελντία ως προπονητής. Το πρώτο πέρασμά του απέβη άκαρπο (1971-75), αλλά το 1982 επέστρεψε και οδήγησε την ομάδα στο πρώτο της Μετροπολιτάνο μετά τη χρυσή εποχή. Το 1983 η ομάδα επανέλαβε το κατόρθωμα κατακτώντας το Νασιονάλ, έστω κι αν ο ίδιος είχε αποχωρήσει για να αναλάβει την Εθνική Αργεντινής.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Εστουδιάντες επέστρεψε στη μετριότητα (μάλιστα το 1994 υποβιβάσθηκε στη Β' Εθνική αλλά ανέβηκε αμέσως) και είναι αξιομνημόνευτα μόνο χάρη στην ανάδειξη νέων ταλέντων που πουλήθηκαν σε μεγαλύτερες ομάδες, όπως ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν (γιος της «μάγισσας»), ο Λουσιάνο Γκαλέτι και ο Μαρτίν Παλέρμο.

Σύγχρονη εποχή

Η επόμενη καλή περίοδος για την Εστουδιάντες φέρει τη σφραγίδα του Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, ο οποίος το 2006 επέστρεψε μετά από 11 χρόνια στην Ευρώπη. Η ομάδα κατέκτησε την Απερτούρα του 2006, ισοβαθμώντας με τη Ρίβερ Πλέιτ και νικώντας την σε αγώνα μπαράζ, ενώ το 2009 κατέκτησε για τέταρτη φορά το Κόπα Λιμπερταδόρες.

Γήπεδο

Από τα Χριστούγεννα του 1907, έδρα της Εστουδιάντες είναι το ιδιόκτητο γήπεδο στη γωνία 1ης Λεωφόρου και 57ης Οδού του Λα Πλάτα - αποκαλείται συντομότερα 1ης & 57ης. Από το 1937 διαθέτει σύστημα ηλεκτροφωτισμού επιτρέποντας τη διεξαγωγή βραδινών αγώνων, κάτι πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή. Ονομάζεται και Στάδιο Χόρχε Λουίς Χίρσι προς τιμήν ενός παλαιού προέδρου της ομάδας.
Λόγω της μικρής χωρητικότητάς του (μέγιστη 28.000 θέσεις), οι αγώνες του Κόπα Λιμπερταδόρες κατά τη «Χρυσή Εποχή» διεξάγονταν στο Μπομπονέρα της Μπόκα Τζούνιορς, το οποίο βρίσκεται στο Μπουένος Άιρες αλλά χωρούσε πολύ περισσότερο κόσμο.
Το 2005 το Γήπεδο 1ης & 57ης έκλεισε για λόγους ασφαλείας και η ομάδα μετακόμισε προσωρινά στα στάδια της Χιμνάσια και της Κίλμες ΑΚ. Αρχικά υπήρχαν σκέψεις για ανέγερση νέου γηπέδου σε κοντινή πόλη, αφού ο μικρός διαθέσιμος χώρος και οι αυστηροί νέοι κανονισμοί ασφαλείας δεν επέτρεπαν να φτιαχθεί μεγάλο γήπεδο στο συγκεκριμένο σημείο. Τελικά αποφασίσθηκε το νέο γήπεδο να ανεγερθεί πάνω στο παλαιό, έστω και με χωρητικότητα μόλις 20.000 θεατών.

Προσωνύμιο

Η Εστουδιάντες φέρει το προσωνύμιο pinchas, συντόμευση του pincharratas που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «ποντικοσφάχτες».
Κατά την κυρίαρχη άποψη, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί ποδοσφαιριστές των πρώτων χρόνων ήταν φοιτητές Ιατρικής, οι οποίοι στα πλαίσια των σπουδών τους πειραματίζονται με ποντίκια. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν το παρατσούκλι του Φελίπε Μοντεδόνικα, σωματοφύλακα και οπαδού της ομάδας στη δεκαετία του 1910, και με τον καιρό έμεινε ως παρατσούκλι όλων των οπαδών. Σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή, έτσι αποκαλούνταν για αστείο οι πρώτοι ποδοσφαιριστές μεταξύ τους, επειδή τα αποδυτήρια ήταν γεμάτα ποντίκια που αναγκάζονταν οι ίδιοι να σκοτώνουν.