google/wiki40b huggingface dataset:
Τροπόπαυση

Ως Τροπόπαυση χαρακτηρίζεται το ανώτατο διαχωριστικό σύνορο όπου λήγει η τροπόσφαιρα και πριν ξεκινήσει η στρατόσφαιρα. Παλαιότερα, πολλοί νόμιζαν ότι ήταν ένα λεπτό συνεχές στρώμα από τους Πόλους μέχρι τον Ισημερινό. Σήμερα όμως έχει διαπιστωθεί πως δεν είναι συνεχής και ότι διακρίνεται σε τρία (κατακορύφως) ανισόπεδα στρώματα όπου το ένα καλύπτει μέρος του άλλου, χωρίς όμως και να αγγίζει ή να εφάπτεται το ένα του άλλου.
Αυτές οι κλιμακωτές όπως θα μπορούσαν να διακριθούν μη συνεχείς επιφάνειες της τροπόπαυσης πάνω από τις αρκτικές (χαμηλότερες) και των μέσου πλάτους περιοχών (μεσαίες) παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί ακριβώς σ΄ αυτές (σε ύψος 6.000 έως 10.000 μέτρα) δημιουργούνται αλλεπάλληλοι σωληνωτοί και πολλοί ορμητικοί χείμαρροι αέρος μεγάλης ταχύτητας. Ονομάζονται επίσημα Αεροχείμαρροι (Jet Streams) και δημιουργούνται από συνδυασμό της ατμοσφαιρικής θέρμανσης (από την ηλιακή ακτινοβολία και σε ορισμένους άλλους πλανήτες και από την εσωτερική θερμότητα) και της περιστροφής του πλανήτη γύρω από τον άξονά του.
2-φαινυλομεθανιμίνη

Από 2-φαινυλαιθανάλη και αμμωνία

Με επίδραση αμμωνίας σε 2-φαινυλαιθανάλη:

Συμπεριφορά βάσης

Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:

Αναγωγή

Ανάγεται προς 2-φαινυλαιθαναμίνη:
Άγιος Υάκινθος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 78 μ.Χ. Κατάγονταν από την Καισάρεια και υπηρέτησε σαν θαλαμηπόλος του Τραϊανού. Επειδή δεν ακολουθούσε τις ειδωλολατρικές θυσίες των Ρωμαίων έγινε αντιληπτό ότι ήταν αλλόθρησκος και ο Τραϊανός έδωσε διαταγή να του δίνεται τροφή μόνο από σφάγια των θυσιών στην φυλακή. Πέθανε από πείνα σε ηλικία 20 ετών.

Η μνήμη του

Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Ιουλίου.

Ξωκλήσια

Στα Ανώγεια υπάρχει ναΐσκος αφιερωμένος στον Άγιο Υάκινθο, χτισμένος με ξερολιθιά, σε μορφή μιτάτου. Ο ναός έγινε το 1998 μετά από πρόταση του Λουδοβίκου των Ανωγείων την οποία αποδέχτηκε ο μητροπολίτης Ρεθύμνου Άνθιμος. Το σχεδιασμό και την επίβλεψη είχε ο αρχιτέκτονας Σταύρος Βιδάλης. Στο χώρο αυτό γιορτάζονται κάθε χρόνο τα Υακίνθεια.
Στην Αχαΐα υπάρχουν επίσης δύο ξωκλήσια αφιερωμένα στην μνήμη του αγίου: το ένα στο θέρετρο της 116 Πτέρυγας Μάχης Αράξου -κοντά στο χωριό Καλαμάκι- και το άλλο εντός του Χιονοδρομικού κέντρου Καλαβρύτων.
Μάλο Οτσίγιεβο

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Γενικό Νοσοκομείο Άρτας

Ιστορία

Το Νοσοκομείο της Άρτας ιδρύθηκε  το έτος 1945 με την επωνυμία «Γενικό Νοσοκομείο Άρτας». Το  1957 το νοσοκομείο μεταφέρθηκε σε κτίριο που βρίσκεται στην οδό Αλεξάνδρου Ζάρρα 4, πολύ κοντά στο κέντρο της Άρτας. Το νοσοκομείο κατασκευάστηκε σε οικόπεδο 32 στρεμμάτων, το οποίο διέθεσαν οι αδελφοί Ζάρρα, Γεώργιος και Αλέξανδρος. Ο Γεώργιος πρόσφερε όλη την περιουσία του που ανερχόταν σε  2.500 χρυσές λίρες και ο Αλέξανδρος επέβλεπε τις εργασίες ανέγερσης του νοσοκομείου, το οποίο ονομάστηκε "Ζάρρειο". Στο συγκεκριμένο κτίριο σήμερα στεγάζονται ο ξενώνας ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης "Μελισσάνθια"  και το Κέντρο Φυσικής και Ιατρικής Αποκατάστασης (πρώην ΚΑΑΚΥ/ΑΜΕΑ) Άρτας. Το έτος 1990 άρχισε η κατασκευή νέου  4/όροφου κτιρίου, στον λόφο Περάνθης και τον Απρίλιο του 1997 μεταστεγάστηκε στο νέο κτίριο, εμβαδού 19.000 τ.μ. Το 2007 ανεγέρθηκε δίπλα στο νοσοκομείο, ιερός ναός με την ονομασία «Παναγιά η Γιάτρισσα».

Τοποθεσία και πρόσβαση

Το νοσοκομείο βρίσκεται σε υψόμετρο 197 μέτρων, στο λόφο Περάνθης, στις παρυφές της πόλης της Άρτας και περιβάλλεται από δάσος κωνοφόρων. Η νοτιοδυτική πλευρά του νοσοκομείου βλέπει προς τον κάμπο της Άρτας και στα βορειοδυτικά μπορεί κανείς να παρατηρήσει το ιστορικό γεφύρι της Άρτας με τον ποταμό Άραχθο. Το νοσοκομείο απέχει περίπου 3 χλμ. από τα ΚΤΕΛ Άρτας και 4 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Η πρόσβαση στο νοσοκομείο είναι εφικτή μέσω του δρόμου που περνάει μπροστά από το στρατόπεδο Βερσή, όπως και από τον παράπλευρο της Εθνικής οδού Αντιρίου-Ιωαννίνων, στο ύψος του κολυμβητηρίου αλλά και από την πλευρά του Δημοτικού Σταδίου Άρτας. Δίπλα από το νοσοκομείο υπάρχει χώρος στάθμευσης και σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το νέο Τουριστικό περίπτερο Άρτας. Καθημερινά, το Αστικό ΚΤΕΛ Άρτας, εκτελεί δρομολόγια από και προς το νοσοκομείο της πόλης.

Διακρίσεις

Το Νεφρολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Άρτας, όπως ανακοινώθηκε τον Μάιο του 2012, ανέλαβε  και διεκπεραίωσε με απόλυτη επιτυχία, ερευνητικό διεθνές πρωτόκολλο με θέμα την αντιμετώπιση της αναιμίας σε ασθενείς που πάσχουν από Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια. Συγκεκριμένα, οι νεφρολόγοι του νοσοκομείου  ερεύνησαν το κατά πόσο είναι αποτελεσματική η ενδοφλέβια χορήγηση σιδήρου στους ασθενείς με Χ.Ν.Α, σε σχέση με τη χορήγηση ακριβότερων σκευασμάτων, όπως είναι η ερυθροποιητίνη και τα αποτελέσματα υπήρξαν θετικά.
Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Σεπτεμβρίου  του 1904. Ο πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Πετσάλης, υφηγητής της γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συμμετείχε ως στρατιωτικός ιατρός με τους Αμυνίτες της Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε στην Α΄και Β΄Αναθεωρητική Βουλή (1910-11), ως πληρεξούσιος Εύβοιας και λίγο μετά εκλέγεται βουλευτής της ίδιας περιοχής με το κόμα των Φιλελευθέρων. Η μητέρα του ήταν η Θεοδώρα Διομήδη. Είχε  έναν ακόμα αδελφό τον Αλέξανδρο γεννημένο το 1902. Στα προεφηβικά του χρόνια φοιτά στο εκπαιδευτήριο Δ. Μακρή. Σπούδασε  αρχικά στη Νομική Σχολή του Μονπελιέ και στη συνέχεια στο Παρίσι,στην εκεί Νομική Σχολή και στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στο Διπλωματικό τομέα. Το φθινόπωρο του 1924 επιστρέφει στην Ελλάδα χωρίς να έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του.  Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε ως αποσπασμένος στη Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή στην Ελλάδα λόγω της γαλλομάθειάς του. Τον Απρίλιο του 1928 λαμβάνει το πτυχίο από τη  Νομική Σχολή της Αθήνας με  βαθμό Λίαν καλώς«μαρτυρώντας την επιμέλειά του» 
Η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκινά από το Τμήμα Οικονομικών Μελετών και Στατιστικής της νεοϊδρυμένης Τράπεζας της Ελλάδος, την εποχή που διοικητής της ήταν ο Αλέξανδρος Διομήδης αδελφός της μητέρας του, ενώ συμμετέχει στην ίδρυση της Εταιρείας Μελετών Διοικητικού Δικαίου.Στις αρχές Μαρτίου του 1932 απορρίπτει ανεπίσημη πρόταση που του γίνεται από τον γενικό γραμματέα του Υπουργείου Γεωργίας Παύλο Καλλιγά να διοριστεί νομάρχης Φλωρίνης ενώ εκφράζει την πρόθεσή του να συμμετάσχει στις εκλογές ως υποψήφιος με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Ο Βενιζέλος όμως δεν τον εντάσσει στο ψηφοδέλτιό του, λόγω των ριζοσπαστικών του ιδεών.Τελικά προσχωρεί στο Προοδευτικό Κόμμα του Γεώργιου Καφαντάρη  Στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου 1932 έρχεται πρώτος επιλαχών στο νομό Εύβοιας. Το 1941 παντρεύεται την Αιμιλία το γένος Γεωργίου Τριλίβα.
Στις αρχές του 1946 παραιτήθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Η  λογοτεχνική και επιστημονική του διαδρομή

Ο Πετσάλης-Διομήδης πρωτοεμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα με ποιήματα που πρωτοδημοσιεύονται στην εφημερίδα Ελεύθερον Βήμα στις 6 Μαρτίου 1923 και μετά τον Νοέμβριο του ίδιου έτους με τίτλους, αντίστοιχα Ζωή και Ηλιοβασίλεμα. Την ίδια περίοδο επεξεργάζεται ποιητικές συλλογές οι οποίες μένουν ανέκδοτες.Από τον Νοέμβριο του 1924 έως τον Φεβρουάριο του 1925 δημοσιεύει στο περιοδικό Ερανιστής τα πρώτα διηγήματά του: Χινοπωρινές αισθηματολογίες,Στερνά λείψανα, Πατέρας, Το παραμύθι της χαράς Μεταξύ 1925 και 1928 γράφει δεκαπέντε μόνο διηγήματα.
Τον Ιανουάριο του 1929 γράφει και δημοσιεύει το 1930 την μελέτη Σκέψεις επί των μεταπολεμικών τάσεων συγκεντρώσεως της εξουσίας Τον Φεβρουάριο του 1929 γράφει και δημοσιεύει, επίσης, το 1930 τη Συμβολή εις την Φιλοσοφίαν του Δικαίου. Στη διάρκεια της ίδιας χρονιάς δημοσιεύει άρθρα νομικού περιεχομένου. Το 1930 εκδίδει το Η δημοσιονομική αντιμετώπισις του Προσφυγικού ζητήματος και το 1931 Το Δάνειον Παραγωγικών Έργων και τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδος
Από το 1933 έως το 1935 εκδίδει τρία μυθιστορήματα: Ο προορισμός της Μαρίας Πάρνη, Το Σταυροδρόμι και το Ο Απόγονος και μια συλλογή διηγημάτων,Παράλληλα και Παράταιρα.
Χάμφρι Πέιν

Οικογένεια

Ο Χάμφρι Πέιν γεννήθηκε στο Γουέντοβερ (Wendover) του Μπάκιγχαμσιρ και ήταν μικρότερος αδελφός της σημαντικής αστρονόμου Σεσίλια Πέιν-Γκαπόσκιν (1900–1979), που διέπρεψε στις ΗΠΑ (η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια α΄ βαθμίδας στις θετικές επιστήμες στην ιστορία του Χάρβαρντ). Πατέρας τους ήταν ο ιστορικός Έντουαρντ Τζων Πέιν (Edward John Payne, 1844-1904), εταίρος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, και η `Εμα Λ.Χ. Περτζ (Emma L.H. Pertz). Ο Χάμφρι παρακολούθησε τη Σχολή του Γουεστμίνστερ και στη συνέχεια φοίτησε στο Κολέγιο Κράιστ Τσερτς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, από όπου απεφοίτησε με άριστα το 1924. Το 1926 νυμφεύθηκε τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Ντίλυς Πάουελ.

Σταδιοδρομία

Ο Χάμφρι Πέιν έλαβε μία ερευνητική υποτροφία και θέση βοηθού στο Τμήμα Αρχαιοτήτων του Ασμόλειου Μουσείου (1926 ως 1928), οπότε και ερεύνησε στη Μεσογειακή Αρχαιολογία. Ο Πέιν τιμήθηκε με το Βραβείο κλασικών σπουδών Κόνινγκτον (Conington Prize) το 1927 για τις εργασίες του στην ελληνική ζωγραφική αγγείων. Επέβλεψε μερικώς τις διπλωματικές των Τζον Μπίζλι και `Αλαν Μπλέικγουέι, με τους οποίους συνέγραψε εργασίες για τα μελανόμορφα αττικά αγγεία που είχαν βρεθεί σε ανασκαφές στη Ναύκρατι. Υπήρχαν μεγάλες συλλογές κεραμικών από την Κορινθία και ο Πέιν ανέλαβε το απαιτητικό έργο της μελέτης και καταγραφής των σχετικών πληροφοριών, που δημοσίευσε το 1931 υπό τον τίτλο Necrocorinthia, έργο που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα και τον κατέστησε διάσημο στην παγκόσμια αρχαιολογική κοινότητα.
Ο Πέιν είχε ήδη περάσει θερινές ανασκαφικές περιόδους κατά τα έτη 1927-1929 στην Κρήτη, στην περιοχή της Κνωσού, όπου εργαζόταν ο σερ Άρθουρ Έβανς. Το 1929 διορίσθηκε διευθυντής της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών. Από τότε, το 1930, άρχισε την ανασκαφή στην Περαχώρα Κορινθίας, όπου οι θέσεις του ιερού της Ακραίας Ήρας και του λιμένα θα ανασκάπτονταν μέχρι το 1933, και στη συνέχεια, μετά τον θάνατό του, από το 1939 και κατά τη δεκαετία του 1960. Αυτές οι ανασκαφές απέδωσαν το έργο Perachora: the sanctuaries of Hera Akraia and Limenia, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι γραμμένο από τον Πέιν σε επιμέλεια Τόμας Ντούνμπαμπιν (1940, β΄ τόμος 1962).
Ο Πέιν μελέτησε και τα αρχαϊκά γλυπτά που είχαν ανακαλυφθεί στην Ακρόπολη 50 χρόνια νωρίτερα. Το σχετικό έργο του, που εκδόθηκε το 1936, επιβεβαίωσε τη φήμη του, μεταβάλλοντας τις κρατούσες απόψεις σχετικά με την προέλευση πολλών κομματιών: π.χ. ταυτοποίησε τεμάχια γλυπτών σε γαλλικά μουσεία ως ανήκοντα στα ίδια γλυπτά με τεμάχια στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Η σταδιοδρομία και η ζωή του Πέιν έληξαν πρόωρα όταν απεβίωσε σε ηλικία 34 ετών από μόλυνση σταφυλόκοκκου στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» της Αθήνας. Ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου, κοντά στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών, με την ταφόπλακά του να φέρει τη φράση: Mourn not for Adonais.
Επαρχία Καλτασίνσκι

Ιστορία

Η επαρχία ιδρύθηκε στις 20 Αυγούστου 1930.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η επαρχία Καλτασίνσκι είναι μια από τις πενήντα τέσσερις στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν. Η περιοχή χωρίζεται σε έντεκα σελσοβέτ, περιλαμβάνει εβδομήντα εννέα αγροτικές περιοχές. Ως δημοτική διαίρεση, η περιοχή έχει ενσωματωθεί στο Δημοτικό Διαμέρισμα Καλτασίνσκι. Τα έντεκα σελσοβέτ ενσωματώνονται ως έντεκα αγροτικοί οικισμοί εντός του δημοτικού διαμερίσματος. Το σέλο του Καλτάσι εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της διοικητικής και δημοτικής επαρχίας.
Ισοδύναμο βάρος

Το ισοδύναμο βάρος (επίσης γνωστό ως ισοδύναμο γραμμαρίου) είναι η μάζα ενός ισοδυνάμου, δηλαδή η μάζα μιας δεδομένης ουσίας η οποία θα συνδυαστεί ή θα μετατοπίσει μια καθορισμένη ποσότητα άλλης ουσίας. Το ισοδύναμο βάρος ενός στοιχείου είναι η μάζα που συνδυάζει ή εκτοπίζει 1.008 γραμμάρια υδρογόνου ή 8.0 γραμμάρια οξυγόνου ή 35.5 γραμμάρια χλωρίνης.
Για τις αντιδράσεις οξέος-βάσης, το ισοδύναμο βάρος ενός οξέος ή βάσης είναι η μάζα που προμηθεύει ή αντιδρά με ένα γραμμομόριο κατιόντων υδρογόνου (Η+). Για τις αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, το ισοδύναμο βάρος κάθε αντιδραστή προμηθεύεται ή αντιδρά με ένα γραμμομόριο ηλεκτρονίων (e-) σε οξειδοαναγωγική αντίδραση.
Το ισοδύναμο βάρος έχει τις διαστάσεις και τις μονάδες της μάζας, σε αντίθεση με το ατομικό βάρος, το οποίο είναι αδιάστατο. Τα ισοδύναμα βάρη καθορίστηκαν αρχικά με πειράματα, αλλά (εφόσον χρησιμοποιούνται ακόμα) τώρα προέρχονται από μοριακές μάζες. Επιπροσθέτως, το ισοδύναμο βάρος μιας ένωσης μπορεί να υπολογιστεί διαιρώντας το μοριακό βάρος με τον αριθμό των θετικών ή αρνητικών ηλεκτρικών φορτίων που προκύπτουν από τη διάλυση της ένωσης.
Ζενγκίδες

Ιστορία

Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον Ιμάντ αντ-Ντιν Ζένγκι, που έγινε αταμπέκος της Μοσούλης το 1127 μ.Χ. Γρήγορα έγινε ο κύριος Τούρκος ηγεμόνας στη βόρεια Συρία και το Ιράκ, καταλαμβάνοντας το Χαλέπι από τους έχοντες εσωτερικές διενέξεις Ορτοκίδες το 1128 και την Κομητεία της Έδεσσας από τους Σταυροφόρους το 1144. Το τελευταίο αυτό κατόρθωμά του έκανε τον Ζένγκι ήρωα στο μουσουλμανικό κόσμο, αλλά δολοφονήθηκε από έναν σκλάβο του δύο χρόνια αργότερα, το 1146, όταν τον απείλησε πως την επόμενη μέρα θα τον εκτελούσε επειδή τόλμησε να πιει κρασί από την κούπα του όταν αυτός κοιμόταν.
Όταν ο Ιμάντ αντ-Ντιν δολοφονήθηκε, οι περιοχές του μοιράστηκαν. Η Μοσούλη και τα υπόλοιπα εδάφη του στο Ιράκ (Μεσοποταμία) πέρασαν στον μεγαλύτερο υιό του Σάιφ αντ-Ντιν Γάζι Α΄ (Σεφεντίν στα τουρκικά, που ήταν η ιδιωτική γλώσσα των Ζενγκιδών, γάζι στα Αραβικά=γαζής) και το Χαλέπι και η Έδεσσα στον δευτερότοκο υιό του, Νουρ αντ-Ντιν, αταμπέκο τότε του Χαλεπίου. Ο Νουρ-αντ Ντιν (τουρκικά: Νουρεντίν) αποδείχθηκε το ίδιο και περισσότερο ικανός με τον πατέρα του. Το 1149 νίκησε τον ηγεμόνα του σταυροφορικού Πριγκηπάτου της Αντιόχειας, Ρεϋμόν του Πουατιέ, στη μάχη του Ινάμπ, και τον επόμενο χρόνο κατέκτησε τα απομεινάρια της Κομητείας της Έδεσσας δυτικά του Ευφράτη. Το 1154 επέτυχε την κατάληψη της Δαμασκού από τη δυναστεία των τουρκικής καταγωγής σουνιτών Μπουριδών κυβερνητών της.
Με έδρα της εξουσίας του πλέον τη Δαμασκό, οι επιτυχίες του Νουρ αντ-Ντιν συνεχίστηκαν. Ένας επόμενος ηγεμόνας της Αντιόχειας, ο Ρεϋνάλντ του Σατιγιόν αιχμαλωτίστηκε αργότερα, και τα εδάφη του πριγκηπάτου μειώθηκαν σημαντικά. Στα 1160, η προσοχή του Νουρ αντ-Ντιν εστράφη στον ανταγωνισμό με τον ηγεμόνα του σταυροφορικού Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, Αμάλριχο (Αμάλρικ), για τον έλεγχο του Χαλιφάτου των Φατιμιδών με έδρα την Αίγυπτο. Τελικώς, ο Κούρδος στρατηγός του Νουρ αντ-Ντιν, Σιρκούχ (πλήρες όνομα: Άσαντ αντ-Ντιν Σιρκούχ ιμπν Σάντι), κατέκτησε την Αίγυπτο των Φατιμιδών το 1169, αλλά απεβίωσε δύο μήνες αργότερα από ασθένεια, και ανέλαβε την εξουσία στη χώρα ως κυβερνήτης της εκ μέρους των Ζενγκιδών ο ανηψιός του Σιρκούχ, ο περίφημος Σαλαντίν (Αραβικά: Σαλάχ αντ-Ντιν), ο οποίος όταν εδραίωσε την εξουσία του, απέρριψε τον έλεγχο του Νουρ αντ-Ντιν και δρούσε ανεξάρτητα.
Ο Νουρ αντ-Ντιν ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Αίγυπτο για να επαναφέρει τον Σαλαντίν υπό τον έλεγχό του, όταν πέθανε αιφνιδίως από μόλυνση στο λαιμό το 1174. Ο γιος του και διάδοχός του Ας-Σάλιχ Ισμαΐλ αλ-Μάλικ ήταν παιδί ακόμα, και αναγκάστηκε να καταφύγει στο Χαλέπι, το οποίο κυβέρνησε μέσω κηδεμόνα (αταμπέκος) έως το 1181, όταν και δολοφονήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον συγγενή του, αταμπέκο της Μοσούλης. Ο Σαλαντίν κατέκτησε το Χαλέπι δύο χρόνια αργότερα, το 1183, τερματίζοντας την ηγεμονία των Ζενγκιδών στη Συρία.
Οι Ζενγκίδες εμίρηδες συνέχισαν να κυβερνούν το βόρειο Ιράκ έως και τον 13ο αιώνα, τη δε Μοσούλη έως το 1234. Η εξουσία τους συνάντησε το τέλος της στα 1250.
Πέναλτι (ποδόσφαιρο)

Εκτέλεση

Για την εκτέλεση του πέναλτι η μπάλα τοποθετείται 11 μέτρα (ακριβέστερα 12 υάρδες ~10,97 μέτρα) από την γραμμή τέρματος σε ειδική λευκή βούλα που υπάρχει στη μεγάλη περιοχή. Ο παίκτης που εκτελεί το πέναλτι έχει προσδιοριστεί σωστά στο διαιτητή ενώ ο αμυνόμενος τερματοφύλακας παραμένει στη δική του γραμμή τέρματος, με μέτωπο προς τον εκτελεστή, μεταξύ των κάθετων δοκαριών, μέχρι να λακτισθεί η μπάλα. Οι υπόλοιποι παίκτες βρίσκονται μέσα στον αγωνιστικό χώρο αλλά έξω από τη μεγάλη περιοχή της εστίας, σε απόσταση τουλάχιστον 9,15 μέτρα από το σημείο του πέναλτι, η οποία ορίζεται από ειδικά οριοθετημένο ημικύκλιο. Ο διαιτητής δεν δίνει σήμα για να εκτελεστεί το πέναλτι, μέχρι οι παίκτες να πάρουν τις θέσεις τους, σύμφωνα με τον κανόνα.
Ο παίκτης που εκτελεί το πέναλτι λακτίζει την μπάλα προς τα εμπρός και δεν επιτρέπεται να «παίξει» την μπάλα δεύτερη φορά, πριν την αγγίξει άλλος παίκτης. Η μπάλα θεωρείται διεκδικούμενη όταν εκτελεστεί το πέναλτι και κινηθεί προς τα εμπρός.

Η διαδικασία των πέναλτι

Εφαρμόζεται μετά την παράταση του αγώνα εάν δεν υπάρχει νικητής ή αν έτσι ορίζεται από τον κανονισμό διεξαγωγής κάποιας διοργάνωσης. Το σύστημα αυτό καθιερώθηκε το 1970. Μέχρι τότε στις περιπτώσεις ισοπαλίας έπειτα από παράταση γινόταν κλήρωση.
Οι δύο ομάδες εκτελούν από πέντε πέναλτι, εναλλάξ, προσπαθώντας να βάλουν περισσότερα τέρματα από την αντίπαλη ομάδα. Εάν μετά την εκτέλεση των πέντε πέναλτι οι δύο ομάδες έχουν σημειώσει τον ίδιο αριθμό τερμάτων, οι ομάδες συνεχίζουν να χτυπούν από ένα πέναλτι με την ίδια σειρά, μέχρι μια ομάδα να έχει μεγαλύτερο αριθμό γκολ από την άλλη με τον ίδιο αριθμό πέναλτι.
Μόνο οι παίκτες που υπήρχαν στον αγωνιστικό χώρο δικαιούνται το λάκτισμα πέναλτι. Οι παίκτες έχουν δικαίωμα να εκτελέσουν μόνο ένα πέναλτι (συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα) πριν κάποιος εκτελέσει δεύτερο πέναλτι.
Όλοι οι παίκτες εκτός των τερματοφυλάκων και του εκτελεστή πρέπει να παραμένουν μέσα στον κύκλο του κέντρου (σέντρα). Ο τερματοφύλακας συμπαίκτης του εκτελεστή πρέπει να παραμένει στο σημείο που η γραμμή τέρματος συναντά τη γραμμή της περιοχής πέναλτι.
Molly house

Molly-house (ελεύθερη απόδοση οίκος molly ή σπίτι molly, πληθυντικός mollies) ήταν ένας όρος που χρησιμοποιούνταν στην Αγγλία κατά τον 18ο και 19ο αιώνα και αφορούσε μέρη, στα οποία έκαναν συναντήσεις ομοφυλόφιλοι άνδρες. Τα μέρη στα οποία συγκεντρωνόντουσαν συνήθως ήταν ταβέρνες, δημόσιοι οίκοι, καφετέριες ή, ακόμα, και ιδιωτικά δωμάτια, στα οποία οι άντρες μπορούσαν είτε να κοινωνικοποιηθούν ή να συναντήσουν πιθανώς σεξουαλικούς συντρόφους. Τα molly-houses θεωρούνται κατά κάποιον τρόπο ο προκάτοχος των σημερινών μερών συνάντησης της gay κοινότητας.
Αν και πολλά από αυτά τα κέντρα συνάντησης έτειναν να παρουσιάζουν μία ισχυρή σεξουαλική έννοια, πολλοί μελετητές τα χαρακτηρίζουν ως οίκους ανοχής. Ο Ρίκτορ Νόρτον, για παράδειγμα, διαφωνεί στο ότι αυτά τα μέρη θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται απλά για τη συνάθροιση αμοιβαίων φίλων, ίσως μόνο στην αρχή, ειδικότερα όταν ήδη από τα τέλη του 1700, άρχισε να εμφανίζεται η ανδρική πορνεία. Κατά την περίοδο αυτή η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη και διώκονταν ποινικά και μέχρι το 1861, ήταν αξιόποινη πράξη. Έτσι λοιπόν, πολλά mollies έγιναν επίκεντρο λεηλασιών και συλλήψεων, κυρίως στις αρχές του 1700. Ενώ οι θαμώνες αυτών των μερών ήταν ιδανικός στόχος για του εκβιαστές.
Σαξονία-Άνχαλτ (ομόσπονδο κρατίδιο)

Κυβέρνηση και εκλογές

Το κρατίδιο κυβερνάται από συνασπισμό του SPD και CDU. Στις βουλευτικές εκλογές στο κρατίδιο, στις 20 Μαρτίου 2011, οι Πράσινοι διπλασίασαν τη δύναμή τους και εισήλθαν πάλι στο τοπικό κοινοβούλιο.
Μοναστήρι Μορ Μαρκός

Ιστορία

Το μοναστήρι επισκέφτηκε και περιέγραψε εντός του έργου του ο Προσκυνητής του Μπορντό το 333, ο Κύριλλος Ιεροσολύμων το 348, η προσκυνήτρια Σίλβα Ισπανίας το 385, καθώς και αρκετοί άλλοι. Ευρισκόμενο, σύμφωνα με μια συριακή παράδοση προερχόμενη από τις Πράξεις των Αποστόλων, στην τοποθεσία της οικίας του Αγίου Μάρκου του Ευαγγελιστή, αποτελεί σήμερα τον τόπο κατοικίας του Συριακού Ορθόδοξου Μητροπολίτη των Ιεροσολύμων, μαζί με το παρεκκλήσιό του αφιερωμένο στον Άγιο Μάρκο του οποίου και η πρόσβαση είναι ανοιχτή στο κοινό. 
Το μοναστήρι φαίνεται να ανεγέρθηκε από Σταυροφόρους ιππότες στην διάρκεια του 12ου αιώνα (όπως προκύπτει από την μεσαιωνική αρχιτεκτονική του) στην θέση παλαιότερης εκκλησίας, ενώ υπέστη σειρά ανακατασκευών (το 1009, το 1718, το 1791, το 1833, το 1858 και το 1940), με στόχο, μεταξύ άλλων, την προστασία της βιβλιοθήκης του, πλούσιας σε αρχαία χειρόγραφα. Οι σημαντικότερες εκ των εργασιών διεξήχθησαν υπό την εποπτεία του Αμπντέλ Αχάντ Μπεν Φενάχ από το Μαρντίν, το 1719, ο οποίος προχώρησε, επίσης, σε συντήρηση των χειρογράφων. 
Μια εικόνα της Παναγίας ιδιαίτερης λατρευτικής αξίας για τους Συριακούς Ορθόδοξους ευρίσκεται επάνω από την κολυμβήθρα. Σύμφωνα με την παράδοση, η τελευταία χρονολογείται από την ευαγγελική περίοδο και φιλοτεχνήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Το μοναστήρι ισχυρίζεται, επίσης, πως έχει στην κατοχή του λείψανα Αγίων, καθώς και του Τιμίου Σταυρού.
Μια επιγραφή επάνω σε μια λίθινη πλάκα του 6ου αιώνα ανακαλύφθηκε το 1940 εντός του μοναστηριού. Η τελευταία αναφέρει: «Αυτός είναι ο οίκος της Μαρίας, μητέρας του Ιωάννη - αποκαλούμενου Μάρκου. Χάρη στους Αγίους Αποστόλους, η εκκλησία αυτή έλαβε την προστασία της Παρθένου Μαρίας, Θεομήτορος, έπειτα από την Ανάληψη εις ουράνια του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ανεγέρθηκε εκ νέου έπειτα από την καταστροφή των Ιεροσολύμων από τον Αυτοκράτορα Τίτο το έτος 73.»
Σύμφωνα με μια παράδοση προερχόμενη από το Ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά, ο Απόστολος Πέτρος βρήκε καταφύγιο στην τοποθεσία αυτή, στην οικία της μητέρας του Μάρκου, έπειτα από την απελευθέρωσή του από την φυλακή, όπου και είχε σταλεί από τον Ηρώδη Αγρίππα. Παραδόσεις ύστερων ημερομηνιών καθιστούν την συγκεκριμένη οικία ως τόπο του Μυστικού Δείπνου και της βαπτίσεως της Παρθένου Μαρίας.
Μουντάνεουμ

Το Μουντάνεουμ (Mundaneum) είναι ίδρυμα που δημιουργήθηκε το 1910, στα πλαίσια του εγχειρήματος επιστήμης τεκμηρίωσης (documentation science) δύο Βέλγων δικηγόρων, του Πολ Οτλέ (Paul Otlet) και του Ανρί Λα Φοντέν (Henri La Fontaine). Στόχος του ιδρύματος ήταν η συλλογή όλης της γνώσης του κόσμου και η κατηγοριοποίησή της σύμφωνα με ένα σύστημα που ανέπτυξαν, το οποίο ονόμασαν Universal Decimal Classification. Ο Οτλέ και ο Λα Φοντέν οργάνωσαν ένα διεθνές συνέδριο (International Conference of International Associations), στο οποίο βασίστηκε το Union of International Associations (UIA).
Ο Οτλέ θεωρούσε το εγχείρημα κέντρο μιας νέας 'πόλης του κόσμου' – ενός κέντρου το οποίο τελικά θα κατέληγε ένα αρχείο με περισσότερα από 12 εκατομμύρια ευρετήρια (index cards) και έγγραφα. Κάποιοι το θεωρούν πρόδρομο του Διαδικτύου (ή, πιο σωστά, εγχειρημάτων συστηματοποίησης της γνώσης όπως η Wikipedia και το WolframAlpha) και ο ίδιος ο Οτλέ ονειρευόταν ότι κάποτε, με κάποιον τρόπο, όλη η πληροφορία που είχε συλλέξει θα μπορούσε να είναι διαθέσιμη σε όλους τους ανθρώπους από το σπίτι τους.
Το Μουντάνεουμ αρχικά στεγάστηκε στο Palais du Cinquantenaire στις Βρυξέλλες (Βέλγιο). Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ένα κατάστημα του 1930 στο Μονς (Βαλλωνία).
Ένα φυλλάδιο στα αγγλικά του 1914 το περιέγραψε ως εξής:
Το διεθνές κέντρο οργανώνει συλλογές διεθνούς σημασίας. Αυτές οι συλλογές είναι το Διεθνές Μουσείο, η Διεθνής Βιβλιοθήκη, ο Διεθνής Βιβλιογραφικός Κατάλογος και τα Παγκόσμια Αρχεία Τεκμηρίωσης. Αυτές οι συλλογές θεωρούνται μέρη μιας παγκόσμιας τεκμηρίωσης, εγκυκλοπαιδικής έρευνας πάνω στην ανθρώπινη γνώση, ως μια τεράστια διανοητική αποθήκη βιβλίων, εγγράφων, καταλόγων και επιστημονικών αντικειμένων. Αυτά έχουν συλλεχθεί με βάση πρότυπες μεθόδους,  συνδέοντας συνεργατικά οτιδήποτε μαζεύουν ή κατηγοριοποιούν οι συνεργαζόμενες ενώσεις. Αυτές οι συλλογές, που συγκεκριμενοποιούνται και οργανώνονται σε όλα τους τα μέρη και εμπλουτίζονται με αντίγραφα όλων των αντίστοιχων ιδιωτικών έργων, θα τείνουν σταδιακά να αποτελέσουν μια σταθερή και πλήρη αναπαράσταση ολόκληρου του κόσμου (Union of International Associations, 1914, σελ. 116).
Ο Οτλέ ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ να σχεδιάσει ένα εγχείρημα για το Μουντάνεουμ που θα κατασκευαζόταν στη Γενεύη το 1929. Αν και το εγχείρημα δεν κατασκευάστηκε ποτέ, προκάλεσε μια θεωρητική διαμάχη (The Mundaneum Affair) μεταξύ του Λε Κορμπυζιέ και το Τσέχου κριτικού Karel Teige.
Το Μουντάνεουμ εμφανίζεται στο Wolfram’s Timeline of Systematic Data and the Development of Computable Knowledge, το οποίο περιγράφει κομβικά σημεία στην ιστορία της συλλογής και διαχείρισης δεδομένων.