google/wiki40b huggingface dataset:
Μπριτόν Ριβιέρ

Τα πρώτα χρόνια

Η οικογένειά του καταγόταν από τη Γαλλία και είχε εγκατασταθεί στην Αγγλία από το 17ο αιώνα. Ο ίδιος ήταν το νεότερο παιδί του Γουίλιαμ Ριβιέρ, ο οποίος τον πήρε μαζί του σε ηλικία οκτώ ετών στο Τσέλτενχαμ όταν διορίστηκε καθηγητής ζωγραφικής στο τοπικό κολέγιο. Αργότερα έγινε κι ο ίδιος μαθητής του κολεγίου, υπό τη διδασκαλία του πατέρα του, δείχνοντας την κλίση του από πολύ νωρίς. Πριν ακόμη κλείσει τα 12 εξέθεσε δύο εικόνες στο British Institution, ενώ το 1857, πριν γίνει δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τρεις από τους πίνακές του έγιναν δεκτοί από τη Βασιλική Ακαδημία.

Η αναγνώριση

Η πρώτη του επιτυχία ήρθε το 1869, όταν φιλοτέχνησε το έργο «Ο Μακρύς Ύπνος», το οποίο απεικόνιζε έναν ηλικιωμένο άνδρα νεκρό στην καρέκλα του, ενώ παρακολουθούν τα σκυλιά του. Αίσθηση προκάλεσε το 1870 με το έργο «Ελεημοσύνη», το οποίο απεικόνιζε ένα φτωχό κοριτσάκι να μοιράζεται το λιγοστό φαγητό της με δύο εξαθλιωμένα σκυλιά. Από το 1871 άρχισε να εκθέτει έργα με κλασική θεματολογία, λαμβάνοντας αναγνώριση για το έργο του «Η Κίρκη και οι Φίλοι του Οδυσσέα». Ακόμα πιο εξαιρετικό θεωρήθηκε το έργο «Η απάντηση του Δανιήλ στο Βασιλέα», το οποίο έκανε μεγάλη εντύπωση στην εποχή του, τόσο για την τεχνοτροπία όσο και την απεικόνιση του κεντρικού χαρακτήρα. Έκτοτε ο Ριβιέρ κέρδισε διασημότητα, με πολλούς από τους πίνακές του να αγοράζονται από πλούσιους φιλότεχνους. Αγαπημένο του θέμα ήταν η απεικόνιση ζώων, καθώς και η ανταλλαγή συμπόνοιας ανάμεσα στα ζώα και τον άνθρωπο, μοτίβο που συναντούμε σε πολλά από τα έργα του.

Τα τελευταία χρόνια

Με τα χρόνια η όραση του δεν ήταν πλέον τόσο καλή, οπότε επέλεγε θέματα που ήταν λιγότερο πολύπλοκα. Το 1896 έχασε την εκλογή του στη θέση του Προέδρου της Βασιλικής Ακαδημίας για λίγες ψήφους. Σιγά σιγά απομονώθηκε από τη δημόσια ζωή. Απεβίωσε το 1920. Σύζυγός του ήταν η Μαίρη Άλις Ντόμπελ, επίσης καλλιτέχνις, με την οποία απέκτησε πέντε γιους και δύο κόρες.
Ριουκιουανές γλώσσες

Οι ριουκιουανές γλώσσες (Το νησί Ομιλία) είναι αυτόχθονες γλώσσες από τα Νησιά Ριουκιού, το νοτιότερο μέρος του Ιαπωνικού αρχιπελάγους. Μαζί με την Ιαπωνική γλώσσα, αποτελούν την ιαπωνική γλωσσική οικογένεια. Οι γλώσσες δεν είναι αμοιβαία κατανοητές μεταξύ τους. Δεν είναι γνωστό πόσοι ομιλητές παραμένουν, αλλά η γλωσσική μετατόπιση προς τη χρήση των πρότυπων Ιαπωνικών και διαλέκτων όπως τα Ιαπωνικά της Οκινάουα οδηγεί προς την εξαφάνιση των γλωσσών. Η Ουνέσκο αναφέρει τέσσερις γλώσσες "σίγουρα σε κίνδυνο", και άλλες δύο ως "απειλούμενες σοβαρά με εξαφάνιση".

Επισκόπηση

Φωνολογικά, οι Ριουκιουανές γλώσσες έχουν κάποια διαγλωσσικά ασυνήθιστα χαρακτηριστικά. Τα νότια Ριουκιουανά έχουν έναν αριθμό συλλαβικών συμφώνων, συμπεριλαμβανομένων σιωπηλών συλλαβικών φωνημάτων (π.χ. τα [/kss/] [[ksː]] στα Όγκαμι Μιγιάκο). Τα γλωττιδικοποιημένα σύμφωνα είναι συχνά (π.χ. το [/ʔma/] [[ˀma]] στα Αμάμι του Γιουουάν σημαίνει "άλογο"). Κάποιές Ριουκιουανές γλώσσες έχουν φωνημικά κεντρικά φωνήεντα, π. χ. [/kɨɨ/] "δέντρο" στα Αμάμι του Γιουουάν. Τα Ικέμα Μιγιάκο έχουν το άφωνο ρινικό φώνημα [/n̥/]. Πολλές Ριουκιουανές γλώσσες, όπως και τα πρότυπα Ιαπωνικά και οι περισσότερες ιαπωνικές διαλέκτους, έχουν μερικές φωνολογικές ομοιότητες.
Οι Ριουκιουανές γλώσσες έχουν γενικά σειρά των λέξεων υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα, εξάρτηση από το δείκτη, χαρακτηριστικά γλώσσας ονομαστικής-αιτιατικής όπως και η ιαπωνική γλώσσα. Τα επίθετα είναι γενικά δεσμευμένα μορφήματα, που συμβαίνουν είτε με σύνθετη λέξη με το ουσιαστικό ή ρηματοποίηση. Πολλές ριουκιουανές γλώσσες σημειώνουν τις γενικές και ουσιαστικές με τον ίδιο δείκτη. Αυτός ο δείκτης έχει την ιδιαιτερότητα του να αλλάζει μορφή. Οι ριουκιουανές γλώσσες έχουν δείκτες θέματος και εστίασης, οι οποίοι μπορούν να λάβουν διάφορες μορφές ανάλογα με το προτασιακό πλαίσιο. Τα ριοκιουανά επίσης διατηρούν μια ιδιαίτερη λεκτική καμπή για τις προτάσεις με δείκτες εστίασης—αυτό το ασυνήθιστο χαρακτηριστικό ήταν επίσης παρόν στην Παλιά Ιαπωνική, αλλά έχει χαθεί στα Σύγχρονα Ιαπωνικά.
Μανουέλ Αλβάρ

Βιογραφία και έργο

Σπούδασε Φιλολογία στα πανεπιστήμια της Σαραγόσας, Σαλαμάνκας και Μαδρίτης από όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα με τη διατριβή του γύρω από την αραγωνική λαλιά της Χάκας. Εργάστηκε στα πανεπιστήμια της Γρανάδας, Αυτόνομο της Μαδρίτης και Κομπλουτένσε. Διηύθυνε και συμμετείχε σε γλωσσολογικούς διατοπικούς άτλαντες της Ιβηρικής χερσονήσου και της Λατινικής Αμερικής. Επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στην αραγωνική γλώσσα και τη διάλεκτο της Ριόχα. Αναφορικά με τις φιλολογικές μελέτες του ασχολήθηκε κυρίως με τη μεσαιωνική λογοτεχνία και τη λαϊκή ποίηση.
Βιθέντε Ροδρίγκεθ

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στη Βαλένθια στις 16 Ιουλίου του 1981. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στην Λεβάντε το 1997 όπου και δεν άργησε να προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων όπως η Άρσεναλ και η Ρεάλ Μαδρίτης. Τελικά το 2000 υπέγραψε με την Βαλένθια, ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί.
Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της Βαλένθια, αλλά και ένας από τους καλύτερους αριστερούς μέσους που αγωνίστηκαν ποτέ στο ισπανκό ποδόσφαιρο.
Παναμερικανικοί Αγώνες 2019

Τελετές

Η τελετή έναρξης των αγώνων θα πραγματοποιηθεί στις 26 Ιουλίου 2019, ενώ η τελετή λήξης στις 11 Αυγούστου 2019.

Μασκότ

Η μασκότ των αγώνων ονομάζεται Μίλκο.
Σκραπ

Με τον όρο σκραπ εννοούνται ανακυκλώσιμα υλικά, απόβλητα της βιομηχανικής παραγωγής και της κατανάλωσης, όπως τμήματα αυτοκινήτων, αεροσκαφών (σχετικά νέα έννοια), οικοδομικά υλικά κ.ά. Αντίθετα από τα απορρίμματα, το σκραπ έχει οικονομική αξία, ειδικά μεταλλικά και άλλα μη μεταλικά υλικά που μπορούν να ανακυκλωθούν. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία σκανδιναβική γλώσσα, [skrapa] και η πρώτη γνωστή χρήση της μαρτυρείται στον 14ο αι.
Αναφέρονται δύο τύποι σκραπ, το νέο και το παλαιό. Το νέο είναι αποτέλεσμα βιομηχανικών διεργασιών και επιστρέφει στη διαδικασία παραγωγής μέσω της ανακύκλωσης. Το παλαιό σκραπ προέρχεται από το τέλος του κύκλου ζωής βιομηχανικών και βιοτεχνικών προϊόντων και αποτελεί συνήθως τμήμα κραμάτων, πλαστικών και άλλων υλικών, που χρειάζονται επεξεργασία για την ανάκτηση των ανακυκλώσιμων υλικών.
Η περισυλλογή σκραπ στο παγκόσμιο πλαίσιο και κυρίως στις μεγάλες πόλεις γίνεται επισήμως από εταιρείες περισυλλογής και διαλογής. Σε ό,τι αφορά στο εθνικό πλαίσιο ανεπισήμως αποτελεί τμήμα παραεμπορίου με μεγάλο ετήσιο τζίρο.
Διοικητική διαίρεση της Σερβίας και Μαυροβουνίου

Η Σερβία και Μαυροβούνιο αποτελούνταν από δύο δημοκρατίες, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο.
Shadow Hearts (σειρά)

Ανάπτυξη

Η παραγωγός εταιρία των παιχνιδιών είναι η Sacnoth, η οποία δημιουργήθηκε από τον Χιρόκι Κίκουτα, μουσικοσυνθέτη των παιχνιδιών Secret of Mana και Secret of Mana II (Seiken Densetsu II). Ο Κίκουτα ήθελε να φτιάξει ένα RRG το οποίο θα διέφερε από τα υπόλοιπα, γιατί ήθελε να τα οδηγήσει σε έναν εντελώς ξεχωριστό δρόμο.
Η Sacnoth δημιουργήθηκε με την οικονομική υποστήριξη της SNK, παρ'όλα αυτά ο Κίκουτα, πλήρως δυσαρεστημένος από τους διαπληκτισμούς μέσα στην εταιρία του (o ίδιος ήθελε να φτιάξει ένα παιχνίδι δράσης, στα χνάρια του Resident Evil, ενώ οι συνεργάτες του ήθελαν ένα turn-based παιχνίδι, όπως είναι το Koudelka) και από την οικονομική κατάσταση της SNK, παραιτήθηκε μετά το τέλος του Koudelka. Η εταιρία έφυγε από τα χέρια της SNK και την ανέλαβε η Aruze Entertainment.
Με το Shadow Hearts: Covenant, τα μέλη της Sacnoth συνέθεσαν τη νέα εταιρία Nautilus. Το Shadow Hearts From the New World το έχει δημιουργήσει και πάλι η Nautilus.

Επιρροές

Στη σειρά Shadow Hearts υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία και αναφορές στον πραγματικό κόσμο. Εξάλλου αυτό είναι και ένα από τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού και ένα από τα στοιχεία που του δίνουν ιδιαίτερο κύρος και μοναδικότητα. Παρουσιάζει μία πιο σκοτεινή πραγματικότητα, γεμάτη μαγεία, δαίμονες και τέρατα. Πέρα, όμως, από την ένταξη του στον πραγματικό κόσμο, ένα ακόμα σημείο άξιο αναφοράς είναι οι ιστορικές αναφορές που έχει. Μέσα στα παιχνίδια της σειράς θα βρεις πολλές αναφορές σε ιστορικά γεγονότα του 1913, με χαρακτηριστικότερο τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γίνεται αναφορά σε όλες τις ιστορικές αναφορές, καθώς και σε όλες τις τοποθεσίες από την πραγματικότητα, που συναντάται μέσα στα παιχνίδια.
Τσιτσέκ Χατούν

Πρώιμη ζωή & Εξορία

Γεννήθηκε στην Προύσα το 1443 και ήταν η αδελφή του Αλή Μπέη. Παντρεύτηκε με τον Μωάμεθ στην Κωνσταντινούπολη και γέννησε το μοναδικό της παιδί τον Ηγεμόνα Τζεμ στις 22 Δεκεμβρίου 1459. 
Μετά την πρώτη ήττα του Ηγεμόνα Τζεμ στον πόλεμο διαδοχής μετά το θάνατο του πατέρα του το 1481, η Τσιτσέκ, ο Τζεμ και η υπόλοιπη οικογένεια, κατέφυγε στο Σουλτανάτο των Μαμελούκων στο Κάιρο. Από όλα τα μέλη της οικογένειας του Τζεμ, η Τσιτσέκ Χατούν ήταν η πιο αφοσιωμένη σύμμαχος του. Ο Γκεντίκ Αχμέτ Πασάς, ο οποίος ήταν δάσκαλος του Τζεμ, την στήριξε ώστε να αποδεχθεί την ενθρόνιση του μεγαλύτερου αδελφού του Βαγιαζήτ. Αν και Τζεμ εγκαταλείφθηκε από τον δάσκαλος του, καθώς αυτός υπηρετούσε τη μητέρα του, την Τσιτσέκ.

Η φυλάκιση του Τζεμ

Το 1482 ο Τζεμ υπέστει και δεύετρη ήττα από τον Βαγιαζήτ Β΄, κατέφυγε στην Ρόδο, όπου έγινε δεκτός από τον Πιερ ντ’ Ομπισόν, Μέγα Μάγιστρο του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ και αντίπαλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αργότερα ο Πιερ ντ’ Ομπισόν συνάψε συνθήκη ειρήνης με τον Βαγιαζήτ και στη συνέχεια φτάνει μια ξεχωριστή συμφωνία για την αιχμαλωσία του Τζεμ. 
Υποσχέθηκε στον Βαγιαζήτ να φυλακίσει τον Τζεμ σε αντάλλαγμα μια ετήσια πληρωμή 35.000 δουκάτων για τη φροντίδα του. Ως εκ τούτου, οι Ιππότες πήραν τα χρήματα και προδίδουν τον Τζεμ, ο οποίος στη συνέχεια έγινε ένας καλοσυντηρημένος κρατούμενος στη Ρόδο.
Στην Αίγυπτο, η Τσιτσέκ πίεζε τον σουλτάνο μέσω της συζύγου του, να τον ελευθερώσει και να φέρει τον γιο της στην Αίγυπτο. Τα γράμματα μεταφέρθηκαν μέσω του Νίκολα ντε Νικοσί, ο οποίος αποκάλυψε ότι ο Τζεμ είχε επικοινωνία με τη μητέρα του. Οι προσπάθειες της Τσιτσέκ να φέρει τον γιο της στην Αίγυπτο, την έκαναν να χρησιμοποιήσει την επιρροή της στο δικαστήριο Μαμελούκων προτρέποντας τον Κάιτμπεη να την βοηθήσει σε αυτή της την προσπάθεια. 
Ο ντ’ Ομπισόν χρησιμοποιήσε τον Τζεμ για να ελέγχει την Τσιτσέκ και τον Κάιτμπεη και να χειρίζεται τα είκοσι χιλιάδες κομμάτια χρυσού με την προσποίηση ότι θα μεταφέρει τον Τζεμ στην Αίγυπτο. Η Τσιτσέκ αγωνίστηκε για λογαριασμό του Τζεμ, πολλά χρόνια και υπηρέτησε ως κύριος σύμμαχος του, στην προσπάθεια του να ελευθερώσει τον εαυτό του από την Ευρωπαϊκή αιχμαλωσία που συνάντησε μετά την ήττα του από τον αδελφό του.

Θάνατος

Η Τσιτσέκ πέθανε στις 3 Μαΐου 1498 από Πανούκλα και θάφτηκε στο Κάιρο. Το πτώμα του Τζεμ, επέστρεψε από τη Νάπολη, όπου και πέθανε, και θάφτηκε στον τάφο του μεγαλύτερου αδελφού του, Μουσταφά.
1319 Ντίζα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ντίζα είναι άγνωστα. Η Ντίζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 5 λεπτά.
Άμπελος Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Άμπελος βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βάρδα και απέχει 42 χλμ βορειοανατολικά της πόλης των Ιωαννίνων, 11 χλμ. βορειοδυτικά από τον κόμβο Αράχθου/Ζαγορίου της Εγνατίας Οδού και 4,5 χλμ. βόρεια από τους Μηλιωτάδες. Από το 1979 έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Η παλιά ονομασία ήταν Τσίπιανη και έτσι την αναφέρει το 1889 ο Ιωάννης Λαμπρίδης. Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι το πέτρινο μονότοξο με τρία βοηθητικά τόξα "Γεφύρι της Τσίπιανης". Το γεφύρι βρίσκεται στη άκρη του χωριού στο δρόμο που πηγαίνει προς τους Μηλιωτάδες και ενώνει τις όχθες του ποταμού Βάρδα, που είναι ο ένας από τους δύο παραποτάμους που σχηματίζουν τον Άραχθο ποταμό.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 με το όνομα Τσίπιανη και προσαρτήθηκε στη τότε κοινότητα Γρεβενιτίου. Μετονομάστηκε σε Άμπελος το 1963. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Γρεβενίτι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Γρεβενιτίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό.
Σημαία της Σρι Λάνκα

Η σημαία της Σρι Λάνκα, η οποία ονομάζεται επίσης σημαία του Λιονταριού, αποτελείται από ένα χρυσό λιοντάρι, το οποίο κρατάει ένα σπαθί στο δεξί του πόδι, εμπρός από ένα φόντο με 4 χρυσά φύλλα από το δέντρο «μπο» σε κάθε γωνία. Γύρω από το φόντο βρίσκεται ένα κίτρινο άκρο και στα αριστερά υπάρχουν 2 κάθετες λωρίδες ιδίου μεγέθους σε χρώμα ζαφοράς και πράσινου, με την μη πράσινη λωρίδα να είναι πιο κοντά στο λιοντάρι.
Υιοθετήθηκε το 1950 και με τη σημερινή μορφή στις 22 Μαΐου του 1972.

Συμβολισμός

Η εθνική σημαία της Σρι Λάνκα αντιπροσωπεύει τη χώρα και την κληρονομιά της. To λιοντάρι συμβολίζει την εθνικότητα των Σινγκαλέζων, ενώ τα φύλλα του "μπο" την επίδραση του βουδισμού και τις 4 αρετές (Ευγένεια, Φιλία, Ευτυχία και Ισότητα). Το ξίφος του λιονταριού συμβολίζει την κυριαρχία του κράτους και τα σγουρά μαλλιά του λιονταριού στο κεφάλι του συμβολίζουν τη σοφία και την κατάνυξη. Η καθαρότητα των λέξεων υποδηλώνεται με το μούσι του λιονταριού. Η ουρά του είναι βουδιστικό σύμβολο. Η λαβή του σπαθιού συμβολίζει τα στοιχεία του νερού, της φωτιάς, του αέρα και της γης η μύτη του λιονταριού δείχνει ευφυΐα και τα δύο μπροστινά του πόδια την αδιάφθορη διαχείριση των χρημάτων. Η κάθετη πορτοκαλί λωρίδα φανερώνει την εθνικότητα των Ταμίλ, η πράσινη το Ισλάμ και το κίτρινο άκρο γύρω από τη σημαία δείχνει το βουδιστικό κλήρο. Το φόντο υπονοεί τις άλλες μικρότερης σημασίας θρησκείες.
Αντρέι της Γαλικίας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ βασ. της Ρουθηνίας και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιαβίας. 
Το 1308 διαδέχθηκε τον πατέρα του και κυβέρνησε το βασίλειο μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Λέοντα Β΄. Αν και κυβερνούσαν από κοινού, μερικές πηγές αναφέρουν ότι ο Αντρέι είχε την έδρα του στη Βολινία (Βολοντιμίρ-Βολίνσκι) και ο Λέων Β΄ στη Γαλικία. 
Το β΄ ήμισυ τού 14ου αι. οι Λιθουανοί δυνάμωσαν την πίεσή τους στη Ρουθηνία και απέσπασαν τις περιοχές Ντοροχίτσιν και Μπερέστια. Οι δύο αδελφοί ήταν σταθερά σε πόλεμο με τον Γκεντιμίνας της Λιθουανίας. Ο Αντρέι Β΄ έκανε στενές σχέσεις με τον Βλαντίσλαβ Α΄ της Πολωνίας και το Τευτονικό Τάγμα· προσπάθησε να εξασθενίσει την εξάρτησή του από τη Χρυσή Ορδή των Μογγόλων. Για ένα διάστημα πολέμησε με τους Τατάρους και τη Λιθουανία. Μαζί με τους συμμάχους τού Βλαντίσλαβ Α΄, τους Σκανδιναβούς και τους Πομερανούς, ήταν εναντίον του μαργράβου του Βρανδεμβούργου. 
Κατά την άμυνα της Μπερέστια εναντίον των Τατάρων (Μογγόλων) ή Λιθουανών απεβίωσε μαζί με τον αδελφό του Λέοντα Β΄. Οι δύο τους ήταν αξιοσέβαστοι στη Δύση. Το 1323 ο Βλαντίσλαβ Α΄ έγραψε στον πάπα: "οι δύο αδελφοί ήταν η ασπίδα της Πολωνίας εναντίον των Τατάρων· τώρα η Πολωνία είναι υπό την απειλή των Μογγόλων". Δεν είχαν απογόνους και οι βογιάροι επιχείρησαν να κυβερνήσουν· μερικοί ζήτησαν την προστασία των Τατάρων. Τελικά επικράτησαν οι πατριώτες και ο θρόνος δόθηκε στον Μπολέσλαβ των Πιαστ, γιο της Μαρίας, αδελφής του Αντρέι Β΄: ο Μπόλεσλαβ έλαβε το όνομα Γιούρι Β΄ και κυβέρνησε τη Γαλικία το διάστημα 1323-40.
Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε ως Πρίγκιπας της Δανίας στις 2 Ιουλίου 1903 σto Σάντρινγκχαμ Χάουζ της Αγγλίας. Γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Κάρλος, δεύτερος γιος του τότε διαδόχου της Δανίας, και η Πριγκίπισσα Ματθίλδη, μικρότερη κόρη του Βασιλιά Εδουάρδου του Ηνωμένου Βασιλείου. Βαπτίστηκε με τα ονόματα Αλέξανδρος Εδουάρδος Χριστιανός Φρειδερίκος, όμως όταν ο πατέρας του εξελέγη ως βασιλιάς της Νορβηγίας και μετονομάστηκε σε Χάακον Ε΄, απέκτησε το νορβηγικό όνομα Όλαφ.
Ο Όλαφ ήταν ο πρώτος διάδοχος του νορβηγικού θρόνου που μεγάλωσε στη Νορβηγία από την περίοδο του μεσαίωνα. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν αξιωματικός του ναυτικού, ο Όλαφ επέλεξε να κάνει κύρια στρατιωτική εκπαίδευση στο στρατό ξηράς. Αποφοίτησε από την τριετή Νορβηγική Στρατιωτική Ακαδημία το 1924, έχοντας την τέταρτη καλύτερη βαθμολογία στην τάξη του. Στη συνέχεια σπούδασε νομολογία και οικονομικά για δύο έτη, στο Κολέγιο Μπέιλιολ της Οξφόρδης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ο Διάδοχος Όλαφ υπήρξε ναυτικός δόκιμος υπηρετώντας στο εκπαιδευτικό πλοίο Olav Tryggvason. Κινήθηκε ανοδικά στις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων, φτάνοντας το βαθμό του συνταγματάρχη το 1936.
Υπήρξε, επίσης, και ένας καταξιωμένος αθλητής, δείχνοντας ενδιαφέρον για το σκι και την ιστιοπλοΐα. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα κατά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ.
Στις 21 Μαρτίου 1929 παντρεύτηκε στο Όσλο την πρώτη εξαδέλφη του Πριγκίπισσα Μάρθα της Σουηδίας, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Χάραλντ, και δύο κόρες, την Ράγκνχιλντ και την Άστριντ.
Το 1939, έτος έναρξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρίγκιπας Όλαφ διορίστηκε ναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού της Νορβηγίας και στρατηγός του Νορβηγικού Στρατού. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Νορβηγία, βρέθηκε δίπλα στον πατέρα του κατά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και αυτοεξορίστηκε μαζί του στην Αγγλία, όταν πλέον ο έλεγχος της χώρας είχε χαθεί.
Ο Όλαφ έκανε πολλές επισκέψεις σε νορβηγικά και συμμαχικά στρατεύματα στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1944 διορίστηκε στη θέση του Αρχηγού του Νορβηγικού Επιτελείου Άμυνας. Εξαιτίας του ρόλου του υπέρ των συμμάχων απέκτησε πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών σταυρών της Νορβηγίας, της Γαλλίας, της Ελλάδας και της Ολλανδίας.
Μετά το θάνατο του πατέρα του, στις 21 Σεπτεμβρίου 1957, ανήλθε στο νορβηγικό θρόνο και έγινε εξαιρετικά δημοφιλής. Του άρεσε να οδηγεί ο ίδιος τα αυτοκίνητά του και χρησιμοποιούσε τις δημόσιες λωρίδες, έστω και αν ως μονάρχης είχε το δικαίωμα να οδηγεί στις λωρίδες των λεωφορείων.
Ως βασιλιάς έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τα στρατιωτικά θέματα και πήρε σοβαρά το ρόλο του ως αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων. Αντιπροσώπευσε τη Νορβηγία εκτενώς στο εξωτερικό με τη διεξαγωγή πολλών επισκέψεων σε διάφορα μέρη του πλανήτη.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1990, ο βασιλιάς Όλαφ υπέφερε από προβλήματα υγείας, αλλά σχετικά ανέκαμψε κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων του ίδιου έτους. Στις 17 Ιανουαρίου του 1991, όντας σε ηλικία 87 ετών, απεβίωσε στο Όσλο από έμφραγμα του μυοκαρδίου. Στον θρόνο τον διαδέχθηκε ο γιος του Χάραλντ.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1962

Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 25 Φεβρουαρίου το 1962. Το Πατριωτικό Μέτωπο ήταν ο μόνος οργανισμός που συμμετείχε στις εκλογές, και οι ψηφοφόροι είχαν την επιλογή της ψήφου υπέρ ή κατά του κόμματος, με μόνο 1.668 από τις 5.462.892 έγκυρες ψήφους να είναι κατά. Η προσέλευση των ψηφοφόρων φέρεται να ήταν 99,7%.
Τεοντόρ Ουσέβ

Ζωή και Καριέρα

Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1968 στο Κιουστεντίλ της Βουλγαρίας και σπούδασε διακόσμηση σκηνής, κινούμενα σχέδια και μακιγιάζ στο Πανεπιστήμιο Γραφικών Τεχνών του Πλοβντίβ. Απέκτησε μεταπτυχιακό στο γραφικό σχέδιο από την Εθνική Ακαδημία Τεχνών της Σόφιας. Αρχικά εργάστηκε ως γραφίστας δημιουργώντας αφίσες προτού μετακομίσει στο Μόντρεαλ το 1999. Εκεί απέκτησε γρήγορα φήμη ως σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων μαζί με το Εθνικό Συμβούλιο Ταινιών του Καναδά, με ταινίες όπως Vertical, The Man Who Waited, Tower Bawher, Tzartitza, Sou και Drux Flux. Ήταν επίσης νικητής του Καναδικού Ινστιτούτου Ταινιών για την Καλύτερη Καναδική Ταινία Κινουμένων Σχεδίων στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων της Οτάβα. Το 2010 ολοκλήρωσε ένα μικρό ντοκιμαντέρ animation πάνω στον Άρθουρ Λίπσετ, που ονομάστηκε Ημερολόγια Λίπσετ. Το Μάρτιο του 2011, τα Ημερολόγια Λίπσετ έλαβε το βραβείο Τζίνι στα 31α Βραβεία Τζίνι.
Δημιούργησε ζωντανές εμφανίσεις και πολυμέσα για το βρετανικό συγκρότημα Public Symphony και το άλμπουμ του Ντέιβιντ Γκίλμουρ "Σε ένα νησί" καθώς και εικονογραφήσεις για το βιβλίο του Κρις Ρόμπινσον "Μπαλάντα ενός ανθρώπου : Σε αναζήτηση του Ράιαν Λάρκιν" (2008).
Το 2012 μια μικρή μουσική ταινία, βασισμένη στο τραγούδι του Κοταράσκυ "Demoni", κέρδισε περισσότερα από 10 βραβεία, συμπεριλαμβάνοντας μια υποψηφιότητα για τα Καναδικά Βραβεία Τηλεόρασης.

Έργα καταξίωσης

Το έντονο ενδιαφέρον του για τις νέες οπτικές μορφές τον οδήγησε σε πειράματα με εγκαταστάσεις, διαδραστικά έργα σε δημόσιους χώρους και εικονική πραγματικότητα. Τα τελευταία έργα του είναι οι "Diagonales" στην πρόσοψη της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Μόντρεαλ, η εγκατάσταση τη σελίδας 3 στην εφημερίδα Sun και την ταινία των 100 στιγμών "Erased". Σε αυτήν σβήνει κάποια σημεία από τον θρύλο των κινουμένων σχεδίων Νόρμαν ΜακΛάρεν κατά την διάρκεια 10 ημερών σε ένα ενυδρείο στο Μουσείο Πολιτισμού του Κεμπέκ.
Γλώσσα Πίτκερν

Ιστορία

Μετά την Ανταρσία του Μπάουντι, οι Βρετανοί στασιαστές σταμάτησαν στην Ταϊτή και πήραν δεκαοκτώ Πολυνήσιους, κυρίως γυναίκες, τις οποίες μετέφεραν στο απομακρυσμένο νησί Πίτκαιρν και εγκαταστάθηκαν εκεί. Αρχικά, οι Ταϊτιανοί ήξεραν ελάχιστα αγγλικά, και τα μέλη του πληρώματος του Μπάουντι ήξεραν ακόμα λιγότερα ταϊτιανά. Απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, έπρεπε να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλο και με την πάροδο του χρόνου δημιούργησαν μια μοναδική νέα γλώσσα που συνδύασε μια απλοποιημένη μορφή των αγγλικών με ταϊτιανές λέξεις και σχήματα λόγου.
Η γλώσσα Πίτκερν επηρεάστηκε από τις ποικίλες αγγλικές διαλέκτους και προφορές του πληρώματος. Γεωγραφικά, οι αντάρτες προέρχονταν ακόμη και από τις Δυτικές Ινδίες, με αποτέλεσμα να περιγράφεται ότι ένας στασιαστής ομιλούσε ένα πρόδρομο μιας καραϊβικής κρεολικής. Υπήρχε επίσης ένας Σκωτσέζος από τη Νήσο Λιούις. Τουλάχιστον, ο αρχηγός Φλέτσερ Κρίστιαν, ήταν μορφωμένος άνθρωπος, και εκείνη την εποχή έκανε μια σημαντική διαφορά στην ομιλία. Οι διάλεκτοι Τζόρντι και Δυτικής Χώρας έχουν προφανείς συνδέσεις με μερικές φράσεις των Πίτκερν.
Πολλές εκφράσεις που δεν χρησιμοποιούνται συνήθως στα σύγχρονη αγγλικά που ομιλούνται στις περισσότερες περιοχές του κόσμου συνεχίζουν να υπάρχουν στα Πίτκερν. Αυτές οι εκφράσεις περιλαμβάνουν λέξεις από το Βρετανικό ναυτικό πολιτισμό στην εποχή των ιστιοφόρων. Η επιρροή των ιεραπόστολων της Εκκλησίας Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας Εκκλησία και την Έκδοση Κινγκ Τζέμις της Βίβλου είναι επίσης αξιοσημείωτη.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι άνθρωποι του Πίτκαιρν επανεγκαταστάθηκαν στο Νησί Νόρφολκ, και αργότερα κάποιοι επέστρεψαν. Οι περισσότεροι ομιλητές της Πίτκερν είναι οι απόγονοι αυτών που έμειναν. Οι διάλεκτοι Πίτκερν και Νόρφουκ είναι αμοιβαία κατανοητές.

Ποίηση

Υπάρχει ποίηση στα Πίτκερν. Τα ποιήματα της Μεράλντα Ουάρρεν είναι αξιοσημείωτα.
Εθνόσημο της Ρουάντα

To σημερινό κυκλικό εθνόσημο της Ρουάντα έλαβε νέα μορφή το 2001 ώστε να ταιριάζει με το σχέδιο της σημαίας της αφρικανικής χώρας. Στη κορυφή του φέρεται κίτρινη ταινία με το επίσημο όνομα της Χώρας "Δημοκρατία της Ρουάντα". Στο κέντρο φέρονται συμβολικές παραστάσεις της γεωργικής και βιομηχανικής ανάπτυξης προασπιζόμενα με δύο αντιτακτές αφρικανικές ασπίδες. Τα κεντρικά εργαλεία των φυλών αποτελούν σημαντικό στοιχείο στο εθνόσημο και βρίσκονται στην κέντρο επί ενός βιομηχανικού τροχού. Ολόκληρο το έμβλημα φέρεται εντός λευκού κύκλου που ορίζεται από πράσινο σχοινί του οποίου τα άκρα ενώνονται στο κάτω μέρος σε μορφή σταυρόκομπου. Τέλος στο κάτω μέρος του εθνοσήμου φέρεται σε ταινία το ρητό: "Ενότητα, Εργασία, Πατριωτισμός" στη γλώσσα Κινιαρουάντα.

Προηγούμενο εθνόσημο

Το προηγούμενο εθνόσημο που χρονολογούνταν από τη δεκαετία του 1960 είχε τα χρώματα πράσινο, κίτρινο και κόκκινο , τα οποία συμβόλιζαν την ειρήνη, την ελπίδα και τη δύναμη για τη μελλοντική ανάπτυξη του λαού και της χώρας.
Η ίδια η σημαία και το εθνόσημο άλλαξαν εξαιτίας του γεγονότος που είχε συνδεθεί με την κτηνωδία της γενοκτονίας στη Ρουάντα, και του εμφύλιου που ακολούθησε, μετά τη κατάρριψη του Προεδρικού αεροπλάνου.