Βασίλειος Μπρακατσούλας

Βιογραφία

Γεννήθηκε από πολυμελή και φτωχή αγροτική οικογένεια στο χωριό Κανάλια Καρδίτσας στις 5/2/1929, όπου τελείωσε και το δημοτικό σχολείο. Τις γυμνασιακές σπουδές του τις περάτωσε στο Φανάρι της Καρδίτσας και τον Ιούνιο του 1952, εργαζόμενος και συντηρούμενος εξ ιδίων, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το 1944  ήταν από τους συνιδρυτές της πρώτης στην ιστορία της Ελλάδας μαθητικής κοινότητας του Γυμνασίου Φαναρίου Καρδίτσας και της οποίας εκλέχθηκε πρόεδρος του Δικαστικού - Πειθαρχικού Τμήματος. 
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.  Το 1943, σε ηλικία 14 ετών, εντάχθηκε ως αετόπουλο στην ΕΠΟΝ.  Συγκεκριμένα, ανέλαβε επικίνδυνες αποστολές με διεισδύσεις στην πόλη της Καρδίτσας για  μεταφορά εγγράφων, πληροφοριών, φαρμάκων, αλλά  και πολεμικού υλικού και τροφίμων στα ένοπλα αντάρτικα τμήματα. Τέλος πραγματοποίησε σαμποτάζ αποξήλωσης τηλεφωνικών καλωδίων των γερμανικών κατοχικών στρατευμάτων.
Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στις γραμμές του αριστερού κινήματος και σύντομα αναδείχθηκε ως στέλεχος των οργανώσεων της νεολαίας και των φοιτητών. Η πολιτική του δράση ξεκινά το Νοέμβριο του 1949 ενόψει των γενικών εκλογών της 5/3/1950, υποστηρίζοντας τη Δημοκρατική Παράταξη με ηγέτες τον Αλέξανδρο Σβώλο, Γιάννη Σοφιανόπουλο, Νεόκοσμο Γρηγοριάδη και Σταμάτη Χατζήμπεη. Αμέσως μετά τις εκλογές, εκλέγεται γενικός γραμματέας της Νεολαίας του κόμματος των Αριστερών Δημοκρατικών του Γιάννη Σοφιανόπουλου. Στη συνέχεια μετείχε στην ίδρυση της ΕΔΑ υπό την ηγεσία του Γιάννη Πασαλίδη. Το 1951 εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής της Ενιαίας Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας (Ε.Δ.Ν.Ε.) και επιμελήθηκε της υποψηφιότητας ως βουλευτή Λάρισας του παράνομου Νίκου Πλουμπίδη,  μέλος του Π.Γ του ΚΚΕ.
Ο Βασίλης Μπρακατσούλας παρακολούθησε τη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του και συμμετείχε σε κινήσεις υπεράσπισης των δικαζομένων αγωνιστών.
Επίσης, ως τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών συνελήφθη προς εκτόπιση τον Μάρτιο του 1952, διότι κατά το διατακτικό της σχετικής απόφασης «ηγήθηκε των διαδηλώσεων των φοιτητών της Αθήνας υπέρ της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα» και μετά ένα μήνα περίπου απολύθηκε ύστερα από έντονες διαμαρτυρίες των Κυπρίων φοιτητών και σχετικό διάβημα του Εθνάρχη της Κύπρου Μακαρίου.
Τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις εκπλήρωσε στη Μακρόνησο υπό καθεστώς πειθαρχικής διαβίωσης, όπου βασανίστηκε και νοσηλεύθηκε στο 401 Σ.Ν.Α.
Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου αρχικά από το 1954 στην Καρδίτσα και από το 1970 στην Αθήνα, στον Άρειο Πάγο και στο Συμβούλιο Επικρατείας. Επί χρόνια πολλά υπερασπίσθηκε αφιλοκερδώς στα δικαστήρια και στις διοικητικές αρχές διωκόμενους πολίτες που αγωνίζονταν για τις ιδέες και τα δικαιώματά τους.
Τραυματίσθηκε σοβαρά στο κεφάλι ως βουλευτής της ΕΔΑ και υπέστη εγκεφαλική διάσειση από  πλήγματα των αστυνομικών και παρακρατικών στην πλατεία Συντάγματος στις 15/5/1961, διότι σε διαδήλωση υποστήριξε  την αποφυλάκιση των κρατουμένων αγωνιστών και νοσηλεύθηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο Αθηνών.  Επίσης στις 15/10/1961 δέχτηκε στο χωρίο Αχλαδιά Καρδίτσας επίθεση με πέτρες στο κεφάλι, υπέστη εγκεφαλική διάσειση και νοσηλεύθηκε στην Ιδιωτική Κλινική Χαρίτου στην Καρδίτσα. Κατά δε το εκλογικό πραξικόπημα του 1961 σχεδιάστηκαν εναντίον του άλλες τρεις δολοφονικές επιθέσεις, οι οποίες ματαιώθηκαν από αντιδράσεις και καταγγελίες πολιτών.
Αγωνίσθηκε ενάντια στη Χούντα των Συνταγματαρχών (1967-1974) και φυλακίσθηκε και εξορίσθηκε για τρία χρόνια στη Γυάρο και το Παρθένι της  Λέρου.
Εκλέχθηκε βουλευτής Καρδίτσας με την ΕΔΑ το 1958 σε ηλικία 29 ετών, ο νεότερος τότε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου  . Αργότερα εκλέχθηκε βουλευτής  του ΠΑΣΟΚ άλλες τέσσερις φορές (1989, 1989, 1990 και 1993).
Διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.
Υπηρέτησε ακόμα επί χρόνια ως νομάρχης Μαγνησίας (1982-1984) και Ιωαννίνων (1984-1986), περιφερειάρχης Ν. Αιγαίου (1987-1989) και γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1996 - 2000).
Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με διπλώματα και μετάλλια για τους εθνικούς και δημοκρατικούς του αγώνες και για τις επί πενταετία διώξεις, φυλακίσεις και εκτοπίσεις του στη Μακρόνησο, Γυάρο, Λέρο και στις φυλακές Λάρισας και Αίγινας. Επί δωδεκαετία υπήρξε πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμος πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης (Π.Ο.Α.Ε.Α) και ήδη είναι μέλος του τριμελούς προεδρείου του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.
Υπήρξε επίσης συνεργάτης σε θέματα πολιτικού, ιστορικού και λογοτεχνικού περιεχομένου διαφόρων εφημερίδων και περιοδικών της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Καρδίτσας, επίσης εκδότης για πολλά χρόνια της εβδομαδιαίας εφημερίδας "Η Φωνή της Καρδίτσας".
Για την πνευματική του προσφορά και το συγγραφικό του έργο  δημοσιεύθηκαν επαινετικά  κείμενα κατά καιρούς στον αθηναϊκό ημερήσιο και περιοδικό τύπο από τον Γιώργο Μαύρο, πρόεδρο της Ένωσης Κέντρου, τον Θ. Φραγκόπουλο, λογοτέχνη και κριτικό τέχνης τους καθηγητές Πανεπιστημίου  Αύγουστο-Κωνσταντίνο Μπαγιόνα, Βασίλη Αναγνωστόπουλο, Κώστα Μπέη, Ευάγγελο Βενιζέλο, Τερέζα Βαλαλά - Πετζοπούλου, Φανούρη Βώρο, Χρήστο Ζιωγάνα , τον αείμνηστο  Ηλία Παρασκευά, διαπρεπή νομικό, και από πολλούς άλλους υπουργούς, βουλευτές και συγγραφείς.
Τέλος, υπό τις παραπάνω ιδιότητες έλαβε μέρος σε διεθνή συνέδρια - συναντήσεις και προς το σκοπό αυτό πραγματοποίησε ταξίδια σε όλες τις χώρες της Ευρώπης,  της πρώην Σοβιετικής Ένωσης,  στις Η.Π.Α, στην Κούβα, την Τουρκία, την Κύπρο, το Ισραήλ, την Κίνα, την Αίγυπτο και τη Ν. Αφρική (Συνομιλία με το χρόνο).
Μαζί με τον αείμνηστο αδελφό του Αθανάσιο χρηματοδότησαν εξ ολοκλήρου ως δωρεά τους προς το Δήμο Καρδίτσας τη μελέτη αποκατάστασης του διατηρητέου κτιριακού συγκροτήματος της "Παλαιάς Ηλεκτρικής" Καρδίτσας και μετατροπής του σε εκθεσιακό χώρο - πνευματικό κέντρο.