Ελιάν ντε Μεζ

Βιογραφία

Η Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse) μυείται στη ζωγραφική στην ηλικία των 14 ετών μαζί με την Ketty Hoppe, σύζυγο του ζωγράφου Victor Gilsoul. Συχνάζει στο ιδιωτικό εργαστήρι του Guillaume Van Strydonck, συνιδρυτή του κύκλου LES XX  και φίλο του Τζέημς Ένσορ (James Ensor), την ίδια εποχή που δέχεται τις συμβουλές του γλύπτη Marcel Rau (βραβείο της Ρώμης, Βέλγιο 1908). Το 1916 η Ελιάν ντε Μεζ  (Éliane de Meuse) αποφασίζει να γίνει ζωγράφος. Εισέρχεται στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών , όπου μελετά το σκίτσο με τον Jean Delville και την ζωγραφική της φύσης με τον Herman Richir. Eκεί συναντά τον μέλλοντα σύζυγό της, τον ζωγράφο και σχεδιαστή Max Van Dyck , ο οποίος έλαβε το βραβείο της Ρώμης, Βέλγιο το 1920, σε ηλικία 17 ετών.
Το 1921 η Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse), βραβεύεται με το Prix Godecharle, το οποίο έχει δημιουργηθεί το 1881 από τον Napoléon Godecharle, γιό του Gilles-Lambert Godecharle .
Στην αναφορά του στον Υπουργό, ο πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής αναφέρεται στη ποιότητα του στυλ της σύνθεσης. Η Εξεταστική Επιτροπή, που αποτελείται από τους Emile Claus, Albert Ciamberlani και Armand Rassenfosse, υποδεικνύει ομόφωνα και χωρίς συζήτηση τον πίνακα της Ελιάν ντε Μεζ  (Éliane de Meuse) ως δικαιούχο της απονομής του βραβείου. Ο πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής αναφέρει ότι:  « Cette toile se place à tous égards bien au-dessus de celles qui ont été soumises. Elle témoigne d’un véritable tempérament de peintre. Le coloris en est robuste tout imprégné de jeunesse et de naïve émotion. Enfin, qualité rare, l’œuvre a du style. C’est plus qu’une promesse, la vie s’y marque intensément.» (αυτός ο πίνακας είναι με κάθε τρόπο ανώτερος όλων αυτών που υποβλήθηκαν. Μαρτυρεί γνήσια ιδιοσυγκρασία ζωγράφου. Ο χρωματισμός είναι εύρωστος, εμποτισμένος από νεότητα και αφελή συγκίνηση. Τέλος,  μια σπάνια ιδιότητα, το έργο έχει στυλ. Είναι περισσότερο από μια υπόσχεση, η ζωή μαρκάρεται έντονα σ’αυτόν) ,.  Το βραβευμένο έργο, Δάφνις και Χλόη (225 χ 180 εκ) παριστάνει δύο νέους τρυφερά αγκαλιασμένους. Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από το ποιμενικό μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο, αποδιδόμενο στον Έλληνα συγγραφέα Λόγγο.
Ήταν άραγε προφητική αυτή η γνώμη του προέδρου της κριτικής επιτροπής που υποσχόταν τόσα; Πρέπει να το πιστέψει κανείς γιατί οι κριτικές, 15 χρόνια μετά την απόκτηση του Βραβείου Godecharle, σοβαρή διάκριση για την εποχή σύμφωνα με τον Paul Caso, δε στέρεψαν από επαίνους για να χαιρετίσουν το πρώτο της πέρασμα στη καλλιτεχνική ζωή.
« Une révélation… une artiste qui renouvelle l’impressionnisme d’Ensor et de Rik Wouters, qui l’enrichit d’apports nouveaux…» (Μια αποκάλυψη...μια καλλιτέχνης που ανανεώνει τον εμπρεσιονισμό του Ensor και του Rik Wouters, που τον εμπλουτίζει με νέες εισφορές…).  Με αυτούς τους όρους ο κριτικός της τέχνης Charles Bernard  , η φωνή η πιο αυθεντική της κριτικής της εποχής ,, σχολίαζε την πρώτη προσωπική έκθεση  της Ελιάν ντε Μεζ  (Éliane de Meuse),  σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Nation Belge της 22ας Οκτωβρίου 1936 (Γαλλικά).
Μια γνώμη που την μοιράζεται και ο K. De Bergen, ο οποίος αποκαλύπτει , κοιτώντας τους πίνακες της Ελιάν ντε Μεζ  (Éliane de Meuse),  «… le travail du peintre à l'intérieur de la couleur même... » (...τη δουλειά της ζωγράφου μέσα στο ίδιο το χρώμα...) και υπογραμμίζει ότι «...la couleur possède sa vérité propre…»   (…το χρώμα έχει τη δική του αλήθεια...) και θεωρεί επίσης ότι «… c'est à la vibration et non à la violence de la couleur que se mesure le don du coloriste.»   (το ταλέντο της ζωγράφου μετριέται στη δόνηση και όχι στη βία του χρώματος) .
Ο δε Sander Pierron σχολιάζει με αυτούς τους όρους την έκθεση που μεταφέρθηκε στο Cercle artistique d’Anvers : « Cette jeune artiste est appelée à un grand destin; déjà son talent touche à la maîtrise. Depuis Rik Wouters, on ne connaît point dans notre école contemporaine la manifestation d'un si prodigieux talent. Éliane de Meuse est une coloriste de race ; elle saisit les infimes nuances, les harmonise comme s'il s'agissait d'accords de notes : chez elle, tout est musical.»  (Αυτή τη νέα καλλιτέχνιδα την καλεί ένα μεγάλο πεπρωμένο. Ήδη το ταλέντο της φτάνει στη μαεστρία. Μετά τον Rik Wouters, δεν έχουμε γνωρίσει στη σύγχρονη σχολή μας την έκφραση ενός τόσο μεγάλου ταλέντου. Η Ελιάν ντε Μεζ  (Éliane de Meuse) είναι μια ζωγράφος ολκής. Συλλαμβάνει τις πιο λεπτές αποχρώσεις, τις εναρμονίζει σαν να ήταν νότες μουσικής. Σ’αυτήν τα πάντα είναι μουσικότητα.) .
Ή ακόμα η γνώμη κάποιου L.J. o oποίος θεωρεί ότι πρέπει να τοποθετήσουμε «…Éliane de Meuse au nombre de peintres les plus sensibles, dans la lignée d'Édouard Manet et de Marcel Jefferys, parmi les praticiens d'une peinture sapide et voluptueuse où tout s'innerve de ce qui déclenche instantanément de dociles réflexes. Tout y est exprimé, en apparence, du premier coup, à la façon de ces exécutants privilégiés qui, les outils aux doigts, sans jamais insister, formulent brillamment ce qu'ils ont à dire sous l'inspiration de la nature…» (...την Ελιάν ντε Μεζ  (Éliane de Meuse) μαζί με τους ζωγράφους τους πιο ευαίσθητους, στην ίδια γραμμή με τον Εντουάρ Μανέ (Édouard Manet) και τον  Marcel Jefferys, μεταξύ αυτών που ασκούν  μια ζωγραφική εύγευστη και ηδονική που προκαλεί ανεξέλεγκτες συγκινήσεις. Όλα εκφράζονται πάνω στο καμβά με τη πρώτη ματιά, όπως αυτοί οι εκτελεστές που, με τα εργαλεία στο χέρι, χωρίς να επιμένουν, διατυπώνουν  με φινέτσα αυτό που θέλουν να πουν υπό την έμπνευση της φύσης...) .

Αναφορές στην Τηλεόραση

Personnalité à domicile (Μια προσωπικότητα στο χώρο της): Eliane de Meuse, Télé-Bruxelles, 1991 (Συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε από τον Eric Russon) (Γαλλικά)