google/wiki40b huggingface dataset:
Αμπελοχώρι Καστοριάς

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό αναφέρεται γραπτά για πρώτη φορά ως «Μαρκόβιανι» από τον Σχινά το 1886: «Χωρίου 40 κατοίκους χριστιανούς έχοντος», ενώ σε αυστριακό χάρτη εκείνης της εποχής εμφανίζεται με το όνομα Markoveni. 
To 1900, ο Βούλγαρος  Кънчов αναφέρει ότι το χωριό Марковени (Μαρκόβιανι) αποτελούνταν από 194 χριστιανούς Βούλγαρους. Ωστόσο, κατα τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908) ο μακεδονομάχος Γεώργιος – Τσόντος Βάρδας, σε υπόμνημα του προς την κυβέρνηση των Αθηνών σχετικά με τα Καστανοχώρια αναφέρει: «Ελληνικόν χωρίον κατά την έναρξη της ενόπλου δράσεως των ελληνικών σωμάτων. Ομιλούν την μακεδονικήν γλώσσα. Έχει διορισθεί Έλλην διδάσκαλος. Ουδείς κίνδυνος. Υπάρχουν 19 οθωμανικαί οικογένειαι και 7 ελληνικαί οικογένειαι (64 ψυχαί)».
Λίγο πριν την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς (1912) το χωριό Μαρκόβιανι απαριθμούσε «140 ορθόδοξους Έλληνες»,  ενώ σε χάρτη του Κοντογιάννη εμφανίζεται ως χριστιανικός οικισμός «Μαρκόβιανι καζά Καστορίας».
Το 1918, επι κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου, το χωριό Μαρκόβιανη αποτελουσε οικισμό της κοινότητας Χρούπιστας ( και με την απογραφή του 1920 απαριθμούσε 119 κατοίκους (55 άρρενες και 64 θήλεις).
Μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών (1923) η Μαρκόβιανη έγινε μικτός οικισμός γηγενών και προσφύγων και μέχρι το 1926 εγκαταστάθηκαν 11 προσφυγικές οικογένειες Ποντιακής καταγωγής (51 άτομα), ενώ 15 οικογένειες μουσουλμάνων (120 άτομα) εγκατέλειψαν το χωριό με προορισμό την Τουρκία, σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων [Ε.Α.Π.]
Το 1927, επί κυβερνήσεως Αλέξανδρου Ζαΐμη, «ο συνοικισμός Μαρκόβιανη της κοινότητος Αμμουδάρας (πρώην Πισιάκων) μετονομάζεται εις Μαρκοχώρι» (ΦΕΚ 179 / 30.8.1927) και απαριθμεί 135 κατοίκους (74 άρρενες και 61 θήλεις), εκ των οποίων οι 120 ήταν μόνιμοι (Απογραφή 1928).
Σήμερα, το χωριό έχει περίπου 140 μόνιμους κατοίκους, με πολλούς Αμπελοχωρίτες να έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Γερμανία, Αυστραλία κ.α.). Οι κάτοικοι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την γεωργία (σιτάρι, φασόλια). Στο χωριό λειτουργούσε μονοθέσιο δημοτικό σχολείο μέχρι το 1995, ενώ λειτουργεί η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου.
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90 υπήρχε ποδοσφαιρική ομάδα με την ονομασία «ΚΕΡΑΥΝΟΣ» Αμπελοχωρίου, ενώ τα τελευταια 20 χρόνια υφίσταται ο πολιτιστικός σύλλογος Αμπελοχωρίου «ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ», με πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα.
Επαμεινώνδας Θωμόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε ζωγραφική στην Ιταλία ( Νάπολη, Ρώμη και Βενετία ) και ήταν γιος του Αλέξη Θωμόπουλου, προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Πατρών και γόνου παλιάς οικογένειας της πόλης. Η αδελφή του, Ευτέρπη, είχε παντρευτεί τον βιομήχανο Κωνσταντίνο Πραπόπουλο ενώ πρώτος του ξάδερφος ήταν ο ιστορικός Στέφανος Θωμόπουλος. Διετέλεσε για χρόνια καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και διετέλεσε διευθυντής της σχολής την περίοδο 1948–1949. Το 1945 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1962 διετέλεσε πρόεδρος του ίδιου ιδρύματος. Μεταξύ άλλων τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του ιταλικού στέμματος και με τον Ταξιάρχη αξίας της ιταλικής δημοκρατίας.
Η καλλιτεχνική του δημιουργία εκτείνεται σε διάστημα μεγαλύτερο των εβδομήντα χρόνων ενώ τα περισσότερα έργα του είναι εμπνευσμένα από την ελληνική φύση και την αγροτική ζωή. Πολλά από αυτά φιλοξενούνται στο Δημαρχείο Πατρών και στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Το 1929 φιλοτέχνησε 16 ελαιογραφίες για λογαριασμό του Δήμου Πατρέων, και τοποθετήθηκαν στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου και στο γραφείο του δημάρχου.
Μαθητές του υπήρξαν πολλοί, γνωστοί αργότερα, ζωγράφοι, όπως ο Νίκος Γαΐτης και ο Γιάννης Σπυρόπουλος. Έχει επίσης ζωγραφίσει αγιογραφίες στον ναό της Ευαγγελίστριας στην Πάτρα.  
Το 1996, ο Δήμος Πατρέων τον τίμησε με μεγάλη έκθεση στην Δημοτική Πινακοθήκη της πόλης.
Εμμανουήλ Μηλιαράς

Βουλευτής

Γεννήθηκε στο Τζερμιάδο Λασιθίου το 1871 ή, σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής, το 1878. Καταγόταν από περιώνυμη οικογένεια αγωνιστών της Κρήτης. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές της Κρητικής Εθνοσυνέλευσης του 1910 στο Λασίθι και πήρε 740 ψήφους, δεύτερος μετά το Μιχαήλ Κοθρή. Επίσης, εξελέγη βουλευτής Λασιθίου και στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1915, υπηρετώντας για την περίοδο 1915-17 και με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1935 και του 1946.
Πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1966 στην Αθήνα και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Κερασίτσα Αρκαδίας

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Κερασίτσα αποτελούσε ελεύθερο χωριό και όχι τσιφλίκι. Μετά την ανεξαρτησία πολλές οικογένειες την εγκατέλειψαν για να εγκατασταθούν στους Καλλιανούς της ορεινής Κορινθίας, ενώ το 1851, σύμφωνα με τη στατιστική που είχε στη διάθεσή του ο Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 321 κατοίκους (69 οικογένειες), οι οποίοι ασχολούνταν με τη γεωργία. Τα επόμενα χρόνια, παρά τη γειτνίασή της με την Τρίπολη, η Κερασίτσα βρισκόταν σε απομόνωση μέχρι το 1888, έτος κατά το οποίο ξεκίνησε η κατασκευή του δρόμου Τριπόλεως - Σπάρτης που έδωσε ώθηση στην κοινωνική και οικονομική ζωή του χωριού. Αργότερα, το 1928, εμφανίζεται να διαθέτει πληθυσμό 545 κατοίκων και δημοτικό σχολείο, ενώ το 1998 κηρύχθηκε (από κοινού με άλλα χωριά της ευρύτερης περιοχής) παραδοσιακός οικισμός.
Διοικητικά, το 1835 προσαρτήθηκε στον δήμο Τεγέας όπου παρέμεινε μέχρι το 1912, όταν κηρύχτηκε έδρα κοινότητας της επαρχίας Μαντινείας. Το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Τεγέας ενώ από το 2011 υπάγεται στον δήμο Τρίπολης.
Στην Κερασίτσα γεννήθηκαν οι πολιτικοί Γρηγόρης Λαμπράκης και Θεόδωρος Λαμπράκης (αδελφός του προηγούμενου) και ο ποιητής Μήτσος Κατσίνης (1918 - 2000).
Δεκαπεντάγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκαπεντάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκαπέντε και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 15 πλευρές και 15 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε κυρτού δεκαπενταγώνου έχουν άθροισμα 2340 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαπενταγώνου είναι {15}.

Δεκαπενταγράμματα

Υπάρχουν τρία κανονικά αστεροειδή πολύγωνα, τα {15/2}, {15/4}, {15/7}, που κατασκευάζονται από τις ίδιες 15 κορυφές ενός κανονικού δεκαπενταγώνου, ενώνοντας μεταξύ τους κάθε δεύτερη, τέταρτη ή έβδομη κορυφή, αντιστοίχως.
Αλκυονίδες (μυθολογία)

Οι Αλκυονίδες, στην Ελληνική μυθολογία, ήταν 7 Νύμφες, κόρες του γίγαντα Αλκυονέα. Τα ονόματά τους ήταν Αλκίππη, Ανθή, Αστερία, Δριμώ, Μεθώνη, Παλλήνη και Φθονία.
Όταν ο Ηρακλής σκότωσε τον πατέρα τους, λυπήθηκαν τόσο που έπεσαν στη θάλασσα. Η Αμφιτρίτη τις έδειξε συμπόνια και τις μεταμόρφωσε σε αλκυόνες.
Taste

Βιογραφία

Οι Taste δημιουργήθηκαν στο Κορκ της Ιρλανδίας τον Αύγουστο του 1966 από τον Ρόρι Γκάλαχερ στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Έρικ Κιτέριγχαμ στο μπάσο και το Νόρμαν Ντέιμερι στα τύμπανα.
Οι πρώτες τους περιοδείες έγιναν στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Το Μάιο του 1968, ο Γκάλαχερ μετακόμισε στο Λονδίνο και διαλύοντας την παλιότερη σύνθεση του συγκροτήματος, ξεκίνησε να ψάχνει για νέους μουσικούς. Τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, οι Έρικ Κιτέριγχαμ και Νόρμαν Ντέιμερι αντικαταστάθηκαν από τον Ρίτσαρντ ΜακΚράκεν και τον Τζον Γουίλσον, αντίστοιχα.
Στις 1 Απριλίου του 1969 κυκλοφόρησε το πρώτο τους, ομώνυμο άλμπουμ, ακολουθούμενο από το On the Boards την πρωτοχρονιά του 1970, το οποίο ανέβηκε στο βρετανικό Top-20. Στα τέλη του 1969, οι Taste έπαιξαν μαζί με τους Cream στις αποχαιρετιστήριες συναυλίες τους, ενώ στα τέλη Αυγούστου του 1970 εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ Isle of Wight μαζί με τον Τζίμι Χέντριξ και τους The Who.
Το Δεκέμβριο του 1970, ο Γκάλαχερ αποφάσισε να διαλύσει το συγκρότημα για να ξεκινήσει τη σόλο καριέρα του. Οι Γουίλσον και ΜακΚράκεν δημιούργησαν τους Stud, μαζί με τον Τζον Γουάιντερ κυκλοφορώντας τρεις δίσκους στις αρχές της δεκαετίας του '70. Η τελευταία συναυλία των Taste δόθηκε στις 24 Οκτωβρίου του 1970 στο Queens University του Μπέλφαστ.
Τέτιμα (Ντέρβεντα)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Τούρουν Παλοσέουρα

Ιστορία

Η ομάδα έχει κερδίσει το πρωτάθλημα Φινλανδίας 8 φορές από το 1922. Τελευταία φορά ήταν το 1975. Κέρδισε το κύπελλο Φινλανδίας το 1991, 1994 και 2010. Έπαιξε στον τελικό του κυπέλλου το 1996, 1997 και 2005. Το 2012 κατέκτησε το Λιγκ Καπ Φινλανδίας.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1987–88

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1987-88 ήταν το τρίτο που διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ένωσης. Τον τίτλο κατέκτησε ο Φωκικός Άμφισσας, ο οποίος, έχοντας αρχικά προπονητές τους Γ. Ταμπάκη και Τάκη Κατσιφλώρο, πραγματοποίησε εκπληκτική εμφάνιση, τόσο στον πρώτο γύρο (όπου πέτυχε 13 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, με τέρματα 75-6), όσο και συνολικά, καθώς τερμάτισε αήττητος  και με νέο τεχνικό τον Παναγιώτη Ψυχογιό, εχοντας σκοράρει 160 τέρματα, δηλ. πάνω από 6 γκολ ανά αγώνα! Ωστόσο, παρά την επιτυχία του, ο Φωκικός δεν κατάφερε να προαχθεί στη νεοσύστατη τότε Δ΄Εθνική, αφού ηττήθηκε στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο., που ακολούθησε.
Στο πρωτάθλημα της Α΄Φωκίδας 1987-88, έλαβαν μέρος 14 ομάδες. Εκτός του πρωταθλητή Φωκικού, ήσαν οι Αστέρας Ιτέας, Διαγόρας Πολυδρόσου, Ησαΐας Δεσφίνας, Θύελλα Αγίων Πάντων, Ατρόμητος Σερνικακίου, Κουλοβάτα, Ολυμπιακός Κίρρας, Ανδρούτσος Γραβιάς, Κεχαγιάς Προσηλίου, ΠΑΣ Άμφισσα, Κρισσαίος Χρισσού, Ποσειδών Ιτέας και Έλατος Βουνιχώρας.
Τους τίτλους στους δυο ομίλους της Β΄ τοπικής Κατηγορίας κέρδισαν ο Α.Σ. Απόλλων Δελφών και η Μυωνία Αγίας Ευθυμίας.

Κυπελλούχος

Το Κύπελλο της Ένωσης κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, νικώντας στον Τελικό, με σκορ 5-0 τον Κεχαγιά Προσηλίου, χάρις σε τέρματα των Παπαδήμα (3), Γρίβα και Φυτόπουλου.
Βασίλειο του Αξούμ

Το Βασίλειο του Αξούμ ή της Αξώμης, επίσης γνωστό ως η Αξουμιτική Αυτοκρατορία, ήταν εμπορικό έθνος των Αβυσσυνίων που περιλάμβανε εδάφη στη σημερινή περιοχή της Ερυθραίας, στη περιοχή Τιγκράι της Αιθιοπίας και στη Νουβική έρημο. Υπήρχε περίπου από το 100 μ.Χ. έως το 940 μ.Χ.
Αναπτυσσόταν από την πρωτοαξουμιτικη εποχή του σιδήρου, τον 4ο αιώνα π.Χ, για να εμφανιστεί στο προσκήνιο τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Έγινε σημαντικός παράγοντας στην εμπορική διαδρομή μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αρχαίας Ινδίας. Οι κυβερνήτες της Αξώμης διευκόλυναν το εμπόριο κόβοντας το δικό τους νόμισμα, το κράτος καθιέρωσε την ηγεμονία του επί του παρακμάζοντος Βασιλείου του Κους ενώ επενέβαινε τακτικά στα ζητήματα των βασιλείων στην Αραβική Χερσόνησο, επεκτείνοντας τελικά την κυριαρχία του στην περιοχή με την κατάκτηση του βασιλιά των Χιμιαριτών. Ο Πέρσης προφήτης Μάνης θεωρούσε την Αξούμ ως μία από τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του, παράλληλα με την Περσία, τη Ρώμη και την Κίνα.
Η αρχαία πρωτεύουσα, που ονομάζεται επίσης Αξούμ, ήταν στη βόρεια Αιθιοπία. Το Βασίλειο χρησιμοποίησε το όνομα "Αιθιοπία" ήδη από τον 4ο αιώνα. Η παράδοση ισχυρίζεται ότι ο Αξούμ είναι ο υποτιθέμενος τόπος ανάπαυσης της Κιβωτού της Διαθήκης και της υποτιθέμενης κατοικίας της βασίλισσας της Σαβά.
Άγγελος Αγγελούσης

Βιογραφία

Καταγόταν από αγροτική οικογένεια και έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Δημοτικό Σχολείο της Πρώτης Σερρών. Σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ και διορίστηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Σερρών, το 1939. Αργότερα διαγράφηκε από τα μητρώα του Δικηγορικού Συλλόγου Σερρών και δικηγόρησε στην Αθήνα. Κατά τη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ ανέλαβε την υπεράσπιση πολλών αγωνιστών. Στην περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών εξορίστηκε 2 φορές. Με τη σύζυγό του Έλλη, απέκτησε 2 κόρες.

Σταδιοδρομία

Ήταν υποψήφιος στις εκλογές του 1946 χωρίς να εκλεγεί βουλευτής.
Ο Αγγελούσης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου στις εκλογές του 1950.
Εξελέγη επίσης βουλευτής με την Ένωση Κέντρου τις χρονιές 1961, 1963, 1964 και 1974 (Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, μετέπειτα ΕΔΗΚ) και το 1985 με τη Νέα Δημοκρατία. Πρωτοστάτησε στον Ανένδοτο Αγώνα του Γ. Παπανδρέου.
Υπηρέτησε ως υφυπουργός Δημοσίων Έργων (με αρμοδιότητα σε θέματα οικισμού) στην Κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, από τις 18 Φεβρουαρίου 1964 ως τις 15 Ιουλίου 1965.
Το 2011 ήταν ο πρώτος βουλευτής που έκανε προσφυγή στο Ελεγκτικό Συνέδριο, ζητώντας την εξίσωση των αποδοχών του με τους δικαστικούς λειτουργούς με βάση σχετική απόφαση του Μισθοδικείου.
Απεβίωσε έναν χρόνο μετά, σε ηλικία 98 ετών. Η κηδεία του έγινε από το Μητροπολιτικό ναό των Μ. Ταξιαρχών στις Σέρρες, στις 30 Σεπτεμβρίου 2012.
Γιώργος Βαλαβανίδης

Επαγγελματική Καριέρα

Γεννήθηκε στη Γερμανία στις 16 Φεβρουαρίου του 1974 και κατάγεται από την Αλεξανδρούπολη. Άρχισε την καριέρα του στην τοπική ομάδα των Φερών Έβρου και από εκεί πήρε μεταγραφή για τον Π.Α.Ο.Κ. το 1988. Έπαιξε για τα τμήματα υποδομής του Π.Α.Ο.Κ. και στην συνέχεια προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα το 1991, σε ηλικία 17 ετών. Εκεί παρέμεινε για 3 χρόνια μέχρι το 1994 κατακτώντας το Κύπελλο Σαπόρτα το 1991, το Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1992 και το Κύπελλο Κόρατς το 1994. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Μ.Ε.Ν.Τ. στην Α2 Εθνική κατηγορία για 6 χρόνια μέχρι το 2000. Μετά το 2000 έπαιξε σε διάφορες ομάδες όπως: Ξάνθη, Κολοσσός Ρόδου, Νικόπολη Πρέβεζας, Πανόραμα, Απόλλων Καλαμαριάς, Α.Σ. Ασβεστοχωρίου, Ελευθερούπολη, Μ.Ε.Ν.Τ.(2η θητεία) και Ζέφυρο. Από το 2010 είναι παράλληλα προπονητής στις ακαδημίες του Π.Α.Ο.Κ. Είναι Απόφοιτος ΤΕΦΑΑ με ειδικότητα στο μπάσκετ.
Ιηού

Η δολοφονία της Ιαζάβελ και του Ιωράμ του Αχαάβ

Μετά τον θάνατο του Αχαάβ, βασιλιάς του Ισραήλ έγινε ο γιος του από την Ιεζάβελ, ο Ιωράμ. Ο Ιηού ήταν στρατηγός. Ο προφήτης Ελισσαίος ήξερε πως ο Ιηού θα γινόταν κάποια μέρα βασιλιάς. Έτσι έστειλε κρυφά έναν από τους προφήτες του στον Ιηού. Με ένα βέλος του, σκότωσε τον Ιωράμ και έβαλε τους υπηρέτες της Ιεζάβελ να την πετάξουν από το παράθυρο. Μάλιστα το άλογο του Ιηού την ποδοπάτησε. Έτσι, ο Ιηού έγινε βασιλιάς του Ισραήλ.
Αθανάσιος Π. Πετιμεζάς

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Παναγιώτη Πετιμεζά και γόνος της οικογένειας Πετιμεζά. Εξελέγη βουλευτής Καλαβρύτων στις εκλογές του 1872 και επανεξελέγη σε αυτές του 1873, του 1885 και του 1887 (ως Αχαΐοήλιδος).
Αλοτριχίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Ανευρίσκεται υπό ανθοειδή μορφή σε αποσαθρωμένα θειούχα κοιτάσματα και οξειδωμένους ορυκτούς άνθρακες πλούσιους σε θείο, σχεδόν αποκλειστικά σε ξηρά, άνυδρα κλίματα (είναι διαλυτός στο νερό). Επίσης ως ίζημα γύρω από φουμαρόλες και θερμές πηγές. Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον πικερινγκίτη. Σχετίζεται με μελαντερίτη, κοπιαπίτη, επσομίτη, αλουνογενή και γύψο.
Είναι παγκοσμίως διαδεδομένος, αλλά σε μικρές ποσότητες. Χαρακτηριστικά δείγματά του ανευρίσκονται στην σολφατάρα του Pozzuoli κοντά στη Νάπολι και στη Σικελία (Ιταλία), στην Ουγγαρία, τη Γερμανία, τη Γαλλία (κοντά στο ακρωτήριο Φινίστερο), τη Σλοβενία, τη Σουηδία, τη Χιλή (περιοχές Κοπιαπό και Αντοφαγάστα) και στη χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας (ως προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας). Επίσης σε αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στην περιοχή "Πλάκα".
Σημαία των Κροατών της Σερβίας

Σχέδιο

Αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις, οριζόντιες ρίγες κόκκινου, λευκού και μπλε. Στο κέντρο της σημαίας βρίσκεται το εθνόσημο των Κροατών της Σερβίας. Είναι παρόμοια με τη σημαία της Δημοκρατίας της Κροατίας αλλά διαφέρει στο ότι περιέχει ένα εθνόσημο στο κέντρο αντί για στέμμα στην κορυφή, όπως το εθνόσημο της Κροατίας.

Έγκριση

Η σημαία και το εθνόσημο των Κροατών της Σερβίας εγκρίθηκε στις 11 Ιουνίου 2005 σε συνεδρία του Κροατικού Εθνικού Συμβουλίου στη Σουμπότιτσα.
Δημήτρης Καραντζάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα. Έχει φοιτήσει στη δραματική σχολή «Εμπρός-θέατρο εργαστήριο» και στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ξεκίνησε να σκηνοθετεί θεατρικές παραστάσεις το 2008, όταν και παρουσίασε το δικό του έργο Χιόνι στο στόμα. Έκτοτε έχει σκηνοθετήσει έργα του Ίψεν, του Τσέχοφ, του Σαίξπηρ, της Βιρτζίνια Γουλφ, του Τόμας Μπέρνχαρντ, του Ευριπίδη, του Έντεν φον Χόρβατ, του Πιραντέλλο, του Αριστοφάνη και άλλων.
Είνια καθηγητής σκηνοθεσίας θεάτρου στο Τμήμα Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου.
Επαρχία Ανταναναρίβο

Γεωγραφία

Η Ανταναναρίβο βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Μαχατζάνγκα, στα δυτικά με την Επαρχία Τοαμασίνα, στα ανατολικά με την Επαρχία Τολιάρα και στα νότια με την Επαρχία Φιαναραντσόα. Έχει σχήμα στρογγυλό. Έχει έκταση 58.283 km² (22,503 τ.μ.).

Μεταφορές

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο.
Πέτρος - Αναγνώστης Μπότασης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Ιωάννη Μπόταση, πολιτικού, λόγιου και μέλους της οικογένειας Μπόταση. Αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Μπότασης. Φοίτησε στη Ριζάρειο σχολή. 
Ασχολήθηκε με την πολιτική και υπήρξε οπαδός του βενιζελικού κόμματος. Διετέλεσε πρόεδρος της κοινότητας Σπετσών την περίοδο 1928 - 1932 καθώς και δήμαρχος του δήμου Σπετσών για έναν μήνα (Μάρτιος - Απρίλιος 1944).
Στις Σπέτσες διατηρούσε πολυτελή έπαυλη στην περιοχή των Αγίων Αναργύρων.
Απεβίωσε στις Σπέτσες στις 16 Αυγούστου 1966.
Κεφάλα Πισκοκεφάλου

Εισαγωγή

Το Πισκοκέφαλο είναι χωριό του νομού Λασιθίου (επαρχία Σητείας) σε απόσταση περίπου 4 χλμ. νοτιοδυτικά της Σητείας, κείμενο σε πεδιάδα που διασχίζει ο ποταμός Στόμιον (σημ. Παντέλης). Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί σημαντικές αρχαιότητες, όπως ιερό μεσομινωικών χρόνων στο λόφο Κατρίνια (βλ. σχετικό λήμμα), λείψανα υστερομινωικής έπαυλης στη θέση «Κληματαριά» (βλ. σχετικό λήμμα), δύο ταφικά σπήλαια της πρώιμης εποχής του σιδήρου, το εδώ εξεταζόμενο στη θέση «Λαγγούφα Κεφάλας» και άλλο στη θέση «Μπεράτι» (βλ. σχετικό λήμμα), ενώ δεν λείπουν και ευρήματα μεταγενέστερων εποχών (βλ. λήμμα «Κάτω Επισκοπή Πισκοκεφάλου»). Η γεωργικά εκμεταλλεύσιμη πεδιάδα, αλλά και η εγγύτητα με τα βόρεια παράλια της Σητείας δικαιολογούν την μακραίωνη χρήση του χώρου.

Η ιστορία των ανασκαφών

Το 1952, ενώ ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων ανέσκαπτε για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας μινωικό θολωτό τάφο στα Αχλάδια Σητείας (βλ. σχετικό λήμμα), εντόπιος του παρέδωσε αγγεία, τα οποία άρκαλοι (ασβοί της Κρήτης) είχαν φέρει στην επιφάνεια σε σπήλαιο στη θέση Λαγγούφα Κεφάλας νοτιοανατολικά του Πισκοκεφάλου. Το επόμενο έτος ο Πλάτων, δαπάναις της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ανέσκαψε ομάδα ταφών στο ασύλητο σπήλαιο και παρουσίασε συνοπτικά τα ευρήματα στα Πρακτικά του 1953, κυρίως μέρος της πλούσιας κεραμικής που ήρθε στο φως, την οποία χρονολόγησε στην πρωτογεωμετρική εποχή. Το σύνολο της κεραμικής δημοσιεύθηκε αναλυτικά μόλις το 2013 σε πρακτικά συνεδρίου του 2006 από την αρχαιολόγο Μεταξία Τσιποπούλου, η οποία ταύτισε και μελέτησε τα ευρήματα στο Μουσείο Ηρακλείου, κάνοντας χρήση και των προσωπικών ανασκαφικών ημερολογίων του Πλάτωνος.
Αίθρα (μυθολογία)

ο μύθος

Ο βασιλιάς της Αθήνας Αιγέας πήγε στο μαντείο των Δελφών να ζητήσει συμβουλή προκειμένου ν' αποκτήσει γιο. Η απάντηση της Πυθίας ήταν: «Αντρειωμένε μην ανοίξεις τον μακρουλό λαιμό του ασκού σου, πριν να φτάσεις στην Αθήνα». Ο Αιγέας πήρε το δρόμο της επιστροφής στην Αθήνα, είχε δε μαζί του ένα ασκί γεμάτο κρασί. Θα νόμιζε κανείς ότι δεν θα έπρεπε να πιει κρασί ώσπου να βρεθεί στο σπίτι του. Στον δρόμο της επιστροφής πέρασε από την Τροιζήνα, όπου βασίλευε ο Πιτθέας, γιος του Πέλοπα, που φημιζόταν για τη σοφία του. Ο Αιγέας ήθελε τη γνώμη του Πιτθέα για τον χρησμό. Ο βασιλιάς της Τροιζήνας τον μέθυσε και τον έβαλε να κοιμηθεί με την κόρη του Αίθρα. Με την οποία, την ίδια νύχτα είχε κοιμηθεί ο Ποσειδώνας, πριν από τον Αθηναίο βασιλιά. Η συνεύρεση με τον Ποσειδώνα έγινε στη νήσο Σφαιρία (Πόρο), όπου η Αίθρα είχε πάει (με εντολή της Αθηνάς, που την είδε στο όνειρό της) να προσφέρει χοές στον τάφο του Σφαίρου (ηνίοχου του Πέλοπα). Στον μύθο αυτό στηρίζεται η θεϊκή καταγωγή του Θησέα. Η Αίθρα έκτισε στη Σφαιρία ναό προς τιμή της θεάς Αθηνάς της «Απατουρίας» σε ανάμνηση της απάτης, καθιστώντας τη νήσο ιερή και δημιουργώντας νόμο (έθιμο) οι παρθένες να αφιερώνουν εκεί τη ζώνη τους πριν παντρευτούν.

Σημειώνεται ότι ο Πιτθέας την είχε υποσχεθεί στον Βελλεροφόντη, αλλά αυτός διώχθηκε πριν γίνει ο γάμος.

Αργότερα ο γιος της Αίθρας, ο Θησέας με τον φίλο του, το Θεσσαλό ήρωα Πειρίθοο, άρπαξαν την ωραία Ελένη, αδελφή των Διοσκούρων, Κάστορα και Πολυδεύκη, από τη Σπάρτη, πριν την παντρευτεί ο Μενέλαος. Έβαλαν μεταξύ τους κλήρο ο Θησέας κι ο Πειρίθοος για την Ελένη. Ο Θησέας ήταν ο τυχερός. Εγκατέστησε την Ελένη για λόγους ασφάλειας στις Αφίδνες, στο σπίτι του φίλου του Αφίδνου κι έβαλε κοντά της τη μητέρα του, την Αίθρα. Αλλά, όταν οι Θησέας και Πειρίθοος κατέβηκαν στον Άδη να αρπάξουν την Περσεφόνη, οι Διόσκουροι βρήκαν ευκαιρία να πάρουν πίσω στη Σπάρτη την αδελφή τους και μαζί της την Αίθρα.

Όταν ο Πάρις απήγαγε στην Τροία την Ελένη, πήρε μαζί και την Αίθρα. Όταν οι Έλληνες κατέλαβαν την πόλη, την αναγνώρισαν και την απελευθέρωσαν οι εγγονοί της, γιοί του Θησέα, Ακάμας και Δημοφών (οι οποίοι, γι' αυτό, δεν πήραν άλλο λάφυρο από την Τροία). Ο πρόωρος θάνατος των εγγονών της οδήγησε την Αίθρα στην αυτοκτονία.
Πιλάφι

Ετυμολογία

Ο Αγγλικός όρος "pilaf" είναι δανεισμένος απευθείας από το Τουρκικό "pilav", το οποίο με την σειρά του προέρχεται από το Περσικό "polow" (پلو), Χίντι "pulāo", από το Σανσκριτικό "pulāka" (που σημαίνει "μπάλα από ρύζι"), το οποίο εν συνεχεία, πιθανόν να είναι Δραβιδικής καταγωγής. Η Αγγλική ορθογραφία είναι επηρεασμένη από το Νεοελληνικό "πιλάφι" ("pilafi"), το οποίο προέρχεται από το Τουρκικό "pilav".

Ιστορία

Είναι γνωστό ότι πιλάφι προσφέρθηκε στον Μέγα Αλέξανδρο, στο βασιλικό συμπόσιο που ακολούθησε μετά την κατάληψη της Σογδιανής, πρωτεύουσας της Μαρακάνδας (σημερινής Σαμαρκάνδης). Πιστεύεται ότι οι στρατιώτες από το στρατό του Αλεξάνδρου, έφεραν την προετοιμασία του πιλαφιού πίσω στην Μακεδονία, το οποίο κατόπιν, εξαπλώθηκε σε όλη την Αρχαία Ελλάδα.
Το αρχαίο Ινδικό κείμενο Μαχαμπαράτα αναφέρει ρύζι και κρέας μαγειρεμένα μαζί και η λέξη "pulao" ή "pallao" χρησιμοποιείται για να αναφερθεί ως πιάτο, στα έργα στα αρχαία Σανσκριτικά και Κανάντα, όπως το Yājñavalkya Smṛti.

Πιστεύεται ότι η κατάλληλη προετοιμασία του πιλαφιού, τεκμηριώθηκε για πρώτη φορά, από έναν Πέρση λόγιο του 10ου αιώνα ονομαζόμενο Αμπού Αλί Ιμπν Σίνα (Abu Ali Ibn Sina ή άλλως Αβικέννα), ο οποίος στα βιβλία του για τις ιατρικές επιστήμες, αφιέρωσε ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την προετοιμασία διαφόρων γευμάτων, συμπεριλαμβανομένων και πολλών ειδών πιλαφιού. Κατ' αυτόν τον τρόπο, περιέγραψε τόσο τα πλεονεκτήματα όσο και τα μειονεκτήματα, του κάθε αγαθού που χρησιμοποιείται για την παρασκευή του πιάτου.
 Κατά συνέπεια, οι Ουζμπέκοι και οι Τατζέκοι, θεωρούν τον Ιμπν Σίνα, ως τον «πατέρα» του σύγχρονου πιλαφιού.
Το πιλάφι όλα αυτά τα χρόνια, έγινε πρότυπος ναύλος στη Μέση Ανατολή και την Υπερκαυκασία, με παραλλαγές και καινοτομίες από τους Πέρσες, Άραβες, Τούρκους και Αρμένιους. Εισήχθη στο Ισραήλ από τους Εβραίους της Μπουχάρας και της Περσίας.
Κατά την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης, οι παραλλαγές του φαγητού από την Κεντρική Ασία, εξαπλώθηκαν σε όλες της Σοβιετικές δημοκρατίες, γινόμενες έτσι τμήμα της κοινής σοβιετικής κουζίνας.