google/wiki40b huggingface dataset:
Προσεχώς Βουλγάρες

Το Προσεχώς Βουλγάρες ήταν σκηνική παραγωγή του Έλληνα τραγουδιστή και περφόρμερ Τζίμη Πανούση, που παρουσιάστηκε την άνοιξη του 1997 (έναρξη 2 Απριλίου) στην αθηναϊκή μουσική αίθουσα «Μύλος», στο τέρμα της οδού Πατησίων. Η παράσταση της 7ης Μαΐου 1997 ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε και κυκλοφόρησε στο εμπόριο σε CD και DVD το 2013. Τον Τζίμη Πανούση πλαισίωναν επί σκηνής οι μουσικοί: Σπύρος Πάζιος (από τα ιδρυτικά μέλη των Μουσικών Ταξιαρχιών) στην ηλεκτρική κιθάρα, Αλέκος Παρασκευόπουλος στα ντραμς, Ηλίας Αχλαδιώτης στο μπάσο και Βασίλης Γκίνος στα πλήκτρα. 
Η παράσταση, που αυτοχαρακτηριζόταν σαρκαστικά «κοινωνικό δράμα», ήταν «εικονοκλαστική», ενταγμένη στο κοινωνικό πλαίσιο της εποχής. Η έμφαση δινόταν στο γεγονός ότι, πολλές κοπέλες από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την πρώην Σοβιετική Ένωση, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον ύστερα από την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», είχαν κατακλύσει την Ελλάδα, ως προϊόν έτοιμο προς κατανάλωση και εκμετάλλευση, προσωπική και επιχειρηματική. Ο τίτλος της παράστασης ήταν μια σατιρική αναφορά στην πραγματικότητα της «διψασμένης για φρέσκια αλλοδαπή σάρκα γερασμένης ελληνικής επαρχίας, αυτής, όπου από τις αρχές της δεκαετίας του '90 πλημμύρισε με έμψυχα βαλκανικά και ρωσικά “προϊόντα” ανοιχτά προς κάθε χρήση και κατάχρηση».
Τσιούρε

Γεωγραφία

Η Τσιούρε βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο και βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης.
Αμανιέ Ζ΄ του Αλμπρέ

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αμανιέ ΣΤ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ασαλίντε, κόρης του Αρνώ-Ραιμόν κυρίου του Ταρτά. Η κυριότητα (seigneurie) του Αλμπρέ, στο Λάνντ, έδωσε το όνομα σε έναν από τους πιο ισχυρούς Οίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας του Μεσαίωνα. Τελευταίο μέλος της ήταν η Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, μητέρα του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.
Η περίοδος διακυβέρνησής του χαρακτηρίστηκε από τη σύγκρουση με τους Άγγλους βασιλείς για την κυριαρχία επί της Γασκώνης. Ο πατέρας του Αμανιέ ΣΤ΄ κόμης του Αλμπρέ είχε γίνει ηγέτης εξέγερσης εναντίον τους. Όταν αυτός απεβίωσε το 1255, ο Αμανιέ Ζ΄ παρέδωσε το Μιλώ και τα περίχωρά του στον Εδουάρδο Α΄, τότε ακόμη πρίγκιπα, που μόλις ήλθε να διεκδικήσει τον έλεγχο επί της επαρχίας.
Ο γιος του Αμανιέ Η΄ ήταν αφοσιωμένος σύμμαχος των Άγγλων και έγινε μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου (Curia Regis) κατά τις βασιλείες του Εδουάρδου Α΄ και του γιού του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας.
Αππιάνο σούλλα Στράντα ντελ Βίνο

Ιστορία

Με βάση την αρχαιολογική έρευνα, υπάρχουν ενδείξεις ότι η χώρα ήταν ένας σημαντικός οικισμός από την εποχή του χαλκού και του σιδήρου.
Στις αρχές του Μεσαίωνα, η περιοχή δέχτηκε διάφορες βαρβαρικές επιδρομές και υπάρχουν αναφορές για την παρουσία Βαυαρικών πληθυσμών.
Επίσημη αναφορά στην πόλη, γίνεται για πρώτη φορά το 1116, με την ονομασία "ντε Πιάνο". και μετά το 1139-1145 ως "ντε Εμπάν.", το 1169 ως "Εππάν"  και το 1240 ως "Αππιάνο". Το όνομα κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από κάποιον Ρωμαίο με το όνομα Appius  ή Appianus .
Η σύγχρονη ιστορία της πόλης, ταυτίζεται με εκείνη της επαρχίας του Μπολτσάνο. Με τη Συνθήκη του Σενμπρούν, στις 14 Οκτωβρίου 1809, το Αππιάνο, μαζί με το νότιο τμήμα του Τυρόλου, προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας και η ιταλική γλώσσα θεσπίστηκε ως επίσημη διοικητική γλώσσα όμως μετά την ήττα του Ναπολέοντα, το 1813, το Αππιάνο εντάχθηκε στην Αυστρία.
Εν τω μεταξύ, το 1810, έλαβε χώρα η επίσημη ίδρυση του δήμου, ο οποίος το 1817 καταργήθηκε για να επανέλθει τελικά το 1849. Η ένωση του Αππιάνο με την Ιταλία, έλαβε χώρα το 1919 με τη συνθήκη του Αγίου Γερμανού.
Η πόλη του Αππιάνο με την επαρχία του Μπολτσάνο και τις επαρχίες του Τρέντο και του Μπελούνο, εντάχθηκαν το 1943 στην επιχειρησιακή ζώνη των Προάλπεων.
Το 1973, ο δήμος αποφάσισε να προσθέσει στο αρχικό όνομά "Αππιάνο", τη φράση "σουλλα Στράντα ντελ Βίνο", δηλαδή "στον Δρόμο του Κρασιού".

Οικονομία

Στις κύριες οικονομικές δραστηριότητες συγκαταλέγονται ο τουρισμός, η βιοτεχνία και η γεωργία με κύριο άξονα την παραγωγή μήλων, τη καλλιέργεια σταφυλιών και την παραγωγή κρασιού. Τα αμπέλια της περιοχής του Αππιάνο, καταλαμβάνουν μια έκταση περίπου 1.100 στρεμμάτων από τα οποία παράγεται περίπου το 20% της συνολικής παραγωγής κρασιού στο Νότιο Τυρόλο. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, περίπου το ένα τρίτο, εργάζεται στην πόλη του Μπολτσάνο.

Έμβλημα

Το έμβλημα του Αππιάνο, το οποίο καθιερώθηκε το 1967, απεικονίζει ένα χρυσό αστέρι με οκτώ ακτίνες (με ορατές μόνο τις πέντε) και μία χρυσή ημισέληνο, μέσα σε μπλε φόντο.

Αξιοθέατα

Το Αππιάνο είναι γνωστό για τις χαρακτηριστικές "παγωμένες κοιλότητες", οι οποίες βασίζονται σε ένα φυσικό φαινόμενο,ανιχνεύσιμο σε ορισμένα πετρώματα. Συγκεκριμένα, η παρουσία ρωγμών μεταξύ των βράχων και η καθοδική ροή του αέρα, είναι σε θέση να δημιουργήσουν μια μικρή συγκέντρωση πάγου αλλα ακόμη και τη δημιουργία σταλακτιτών.
Οι λίμνες του Μοντίκολο, αποτελούν πόλο έλξης πολλών τουριστών ακόμη και το χειμώνα, όπου η παγωμένη επιφάνεια προσφέρει τη δυνατότητα για πατινάζ. Στην περιοχή του Αππιάνο βρίσκονται διάφορα κάστρα όπως το Καστέλ Αππιάνο, Καστέλ Κόρμπα, Καστέλ Μόος και Καστέλ Λοντρόνε.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τατζικιστάν

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1936 στην τότε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν, ως τμήμα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ (ФФСССР). Μετά την ανεξαρτησία του Τατζικιστάν, η ομοσπονδία αναβίωσε το 1994 και το ίδιο έτος προσχώρησε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) και στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC), στην οποία ήταν προσωρινό μέλος το 1993.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης

Ιστορία

Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης» ιδρύθηκε το 1978, κατόπιν απόσχισης των σωματείων του νομού Ξάνθης από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης.

Έμβλημα

Το έμβλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης αποτελείται απο την προτομή του Δημόκριτου.
1922 Ζουλού

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ζουλού εκτιμάται σε ..,.. χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,..... Ο Ζουλού περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε .. ώρες και .. λεπτά.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων ROH

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων ROH είναι ένας τίτλος επαγγελματικής πάλης, που ανήκει στην εταιρεία Ring of Honor. Ο τίτλος είναι διεκδικήσιμος μόνο σε αγώνες επαγγελματικής πάλης, απο διμερείς ομάδες παλαιστών.

Ιστορία

Η ημερομηνία ίδρυσης του τίτλου είναι στις 21 Σεπτεμβρίου 2002. Αφορά την κατηγορία των ομάδων της επαγγελματικής πάλης, και οι αγώνες έχουν απλούς κανόνες του είδους.
Μαργαρίτα της Βραβάντης, κόμισσα της Φλάνδρας

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαρίας των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Εβρέ.
Είχε άλλα πέντε αδελφια, αλλά μόνο η Μαργαρίτα είχε απόγονο. Ο γάμος της με τον Λουδοβίκο Β΄ έγινε όταν αυτός ήταν 16 ετών -η Μαργαρίτα ήταν 24 ετών- και ήδη κόμης της Φλάνδρας. Το μόνο τέκνο τους, η Μαργαρίτα Γ΄, γεννήθηκε το 1350. Το δουκάτο της Βραβάντης του πατέρα της πέρασε στη μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα, που απεβίωσε το 1406. Η Μαργαρίτα είχε αποβιώσει από το 1380 και η κόρη της Μαργαρίτα Γ΄ το 1405, έτσι επόμενος στη διαδοχή ήταν ο γιος της τελευταίας Αντώνιος των Βαλουά-Βουργουνδίας.
Μιχαήλ Σουλιάρδος

Ο Μιχαήλ Σουλιάρδος υπήρξε Έλληνας βιβλιογράφος του 15ου αιώνα.
Ήταν μεταγενέστερος του Κωνσταντίνου και του Ιωάννη Λάσκαρι. Σύμφωνα με δικές του αναφορές άλλοτε ονομάζεται Ναυπλείος, και άλλοτε Αργείος. Μετά την άλωση της Πελοποννήσου από τους Τούρκους κατέφυγε στην βενετοκρατούμενη Κρήτη, όπου επιδόθηκε στην εγγραφή κωδίκων από το 1475. Μετά το 1486 τον συναντάμε να εργάζεται στην Φλωρεντία. Τελικά επέστρεψε στην Πελοπόννησο, όπου συνέχισε να εργάζεται ως βιβλιογράφος.

Έργα του

Χειρόγραφά του σώζονται στις βιβλιοθήκες των Παρισίων, Μοντένης και της Βενετίας.
Jeanny (τραγούδι)

Περιεχόμενο

Το κομμάτι περιγράφει την αρπαγή και το βιασμό της ανήλικης Τζίνι από τον μπανιστή της. Οι στίχοι είναι στα γερμανικά, ενώ το ρεφρέν είναι στα αγγλικά. Αν και το τραγούδι σαφώς δεν αναφέρει τίποτα το βίαιο, κατηγορήθηκε ότι απλοποιεί και εκθειάζει τον βιασμό, παρουσιάζοντας την όλη σκηνή από την αφελή οπτική γωνιά ενός νοηματικά καθυστερημένου μπανιστή, ο οποίος μέσα σε έναν όλο και αυξανόμενο παροξυσμό τρέλας και λόγω ανεκπλήρωτης αγάπης, απαγάγει και τελικά φονεύει το κορίτσι. Η όλη υπόθεση σκηνοθετείται σε στυλ τηλεοπτικής εκπομπής γερμανικών ειδήσεων και ακολουθεί πιστά μια απαγωγή και δεκαπενθήμερη αναζήτηση μιας δεκαεννιάχρονης κοπέλας που συνέβη πραγματικά. Το τραγούδι αμέσως απέσπασε την αντίδραση γυναικείων συνασπισμών, που απαίτησαν να αποκλεισθεί από τις ραδιοφωνικές εκπομπές για λόγους ήθους. Το τραγούδι μποϊκοταρίστηκε από όλους τους κρατικούς ραδιοσταθμούς και από πολλές ντισκοτέκ. Η αρμόδια γερμανική αρχή ωστόσο αποφάσισε να μην το απαγορεύσει για να μην προωθήσει περισσότερο τη δημοτικότητά του. Το γερμανικό δελτίο ειδήσεων διαμαρτυρήθηκε κατά τη διάρκεια εκπομπής δελτίου ειδήσεων για την καπηλεία. Αυτό όμως δεν εμπόδισε το κομμάτι να ανέβει στο νούμερο ένα των τσαρτς στην Αυστρία, Γερμανία, Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία και Ελβετία.
Σημαία της Γερμανίας

Ιστορικό

Τα χρώματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά κατά την διάρκεια των απελευθερωτικών πολέμων κατά του Ναπολέοντα Α΄ Βαναπάρτη, στο εθελοντικό στρατιωτικό σώμα «Λύτσοβ» (Lützowsches Freikorps). Επειδή το σώμα αυτό αποτελούνταν κυρίως από φοιτητές εθελοντές από όλα τα γερμανικά βασίλεια, υπήρχαν αναλόγως πολλές και διάφορες μορφές στρατιωτικών στολών μέσα στο σώμα. Ο μόνος τρόπος εξομοίωσης των στολών επομένως ήταν να βαφτούν μαύρες. Οι γιακάδες είχαν χρώμα κόκκινο και τα κουμπιά των στολών χρυσό. Σκοπίμως διαδόθηκε εκείνο το διάστημα ο λαϊκός θρύλος ότι τα χρώματα αυτά ήταν και τα χρώματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, για να δημιουργηθεί ενθουσιασμός στους γερμανούς στρατιώτες.
Η σημαία αυτή υιοθετήθηκε από το παγγερμανικό κίνημα και έγινε δημοφιλής την δεκαετία του 1840, συμβολίζοντας την επιθυμία για ένωση των διαφόρων κρατιδίων σε ένα ενιαίο εθνικό κράτος, αλλά και την ελπίδα για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Για σύντομο διάστημα μετά την Επανάσταση του 1848, και την πρώτη προσπάθεια ίδρυσης μιας Γερμανικής Ομοσπονδίας, έγινε εθνική σημαία (1848-1852), αλλά περιέπεσε σε αφάνεια επί των ημερών της συντηρητικής Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το 1919, καθιερώθηκε ξανά ως εθνική σημαία. Με την άνοδο των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, το 1933, θεωρούμενη ως σύμβολο της μισητής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αντικαταστάθηκε από την σημαία με την σβάστικα. Μετά την πτώση του Γ' Ράιχ, η τρίχρωμη σημαία υιοθετήθηκε το 1949 και από τα δύο διάδοχα γερμανικά κράτη, την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) και την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία), αν και η τελευταία πρόσθεσε το εθνόσημό της το 1955, επιθυμώντας να τονίζει την ξεχωριστή της ταυτότητα.
Μετά την Επανένωση των Γερμανιών το 1990, η σημαία «μαύρο-κόκκινο-χρυσό» (Schwarz-rot-gold) είναι η επίσημη σημαία της Γερμανίας.

Συμβολισμός

Τα τρία χρώματα της σημερινής σημαίας συνδέονται με τη δημοκρατία που ιδρύθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και συμβολίζουν την ενότητα και την ελευθερία του γερμανικού λαού.  Τα χρώματα της σημαίας δεν είχαν καθοριστεί την περίοδο που καθιερώθηκε και έκτοτε έχουν αλλάξει.
Μάθε παιδί μου γράμματα

Βραβεία

Τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1981, Α´ γυναικείου ρόλου στην Άννα Μαντζουράνη, Α´ ανδρικού ρόλου στο Βασίλη Διαμαντόπουλο, σκηνογραφίας και ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Νίκο Καλογερόπουλο.
Νάκυ Αγάθου

Καριέρα

Γεννήθηκε 25/10/1940 και ο πρόπαππός της , Αχιλλέας Αγάθος, ήταν βουλευτής Κέρκυρας to 1890-92 και 1895-98. Η καταγωγή της είναι από το χωριό Λιαπάδες. Ξεκίνησε να προλογίζει το πρόγραμμα της τηλεόρασης το 1967 και τον Απρίλιο του 1969 ψηφίστηκε σε διαγωνισμό από την Ελληνική Εταιρία Προγραμμάτων Τηλεόρασης του Σπύρου Σπυρίδου, ως η δημοφιλέστερη παρουσιάστρια. Ολόκληρη τη δεκαετία του 1970, όπως και στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980 παρουσίαζε τις εκπομπές που επρόκειτο να παρακολουθήσουν οι τηλεθεατές στο ΕΙΡΤ και μετέπειτα την ΕΡΤ και ΕΤ-1. Το 1977 ήταν εκφωνήτρια (εκφωνούσε τις ψήφους της Ελλάδας προς τις άλλες χώρες κατά την ψηφοφορία στο διαγωνισμό) στην συμμετοχή της Ελλάδας στον διαγωνισμό της Eurovision. Έλαβε επίσης μέρος στην επιθεώρηση του Χάρρυ Κλυνν Χάρυ Κλυν και πάσης Ελλάδος και υποδύθηκε τον εαυτό της στην ταινία του ίδιου ηθοποιού Made in Greece (1987). Το 1989 εκφωνούσε ακόμα το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας στην ΕΤ-1, σε μία ολιγόλεπτη εκπομπή που προβαλλόταν λίγο πριν το κλείσιμο του προγράμματος. Το 1995 έδωσε συνέντευξη στην Δάφνη Μπόκοτα και στην εκπομπή "Εκτός". Έκτοτε αποσύρθηκε στην ιδιωτική ζωή, με εξαίρεση το 1996, οπότε ήταν υποψήφια βουλευτίς στις εκλογές εκείνης της χρονιάς με την Πολιτική Άνοιξη στην Α΄ Αθηνών, λαμβάνοντας 1.137 ψήφους.
Ευρωλίγκα ανδρών 2010-2011

Η Ευρωλίγκα ανδρών για την περίοδο 2010−11 ήταν η 11η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού από την καθιέρωση της το 2001. Στην Ευρωλιγκά συμμετείχαν συνολικά 38 ομάδες μαζί με την προκριματική φάση. Στην κυρίως φάση μετείχαν 24 ομάδες χωρισμένες σε 4 ομίλους των 6. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 6η φορά στην ιστορία του ο Παναθηναϊκός.

Final − 4

Το Final−4 της Ευρωλίγκας ανδρών 2011, διεξήχθη στην Βαρκελώνη, 6 και 8 Μαΐου.
Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών

Μέγα Βραβείο  - (GRAND PRIX) ονομάζεται το δεύτερο - κατά σειρά σπουδαιότητας - βραβείο που δίνεται σε ταινία του «διαγωνιστικού τμήματος» από την κριτική επιτροπή του «Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών». 

Το βραβείο θεσμοθετήθηκε το 1967 με τον τίτλο «Μεγάλο Ειδικό βραβείο της Επιτροπής», (Grand Prix Spécial du Jury) - ονομασία που διατήρησε έως το 1988. 

Το 1989 μετονομάστηκε σε  «Μέγα Βραβείο της Επιτροπής» (Grand Prix du Jury) μέχρι και το 1994. 
Από το 1995 έχει την σημερινή του ονομασία.
Μονή Βυτουμά

Τοποθεσία

Η Μονή Βυτουμά βρίσκεται είκοσι χιλιόμετρα δυτικά των Τρικάλων και στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κόζιακας και σε ύψος πεντακοσίων μέτρων. Στην τοποθεσία αυτή βρέθηκε σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα της Παναγίας της Καλαμπακιώτισσας.

Ίδρυτές της μονής

Σύμφωνα με προφορική παράδοση ιδρύθηκε από τον βυζαντινό οφφικιάλιο Βυτουμά. Οι επιγραφικές μαρτυρίες αναφέρουν ως ιδρυτές τον ιερέα Νικόλαο και τους γέροντες της κώμης Βυτουμά, η οποία σήμερα είναι σε κατάσταση ερειπίων. Σύμφωνα με τον κώδικα 141 του 18ου αιώνα της Μονής Μεταμορφώσεως Μετεώρων, η μονή ανεγέρθηκε το 1161 με χορηγία τoυ απογόνου του Κωνσταντίνου Ταρχανειώτη, επί της βασιλείας Μανουήλ Α' Κομνηνού.

Αρχιτεκτονική της μονής

Το κτηριακό συγκρότημα της Μονής αποτελείται από δύο ναούς στο κέντρο και μεγάλη αυλή που περιβάλλεται από κελιά. Το καθολικό της μονής αφιερωμένο στην Παναγία, είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με φωταγωγο και νάρθηκα και εξωνάρθηκα κατά μήκος της δυτικής πλευράς. Το μεσαίο κλίτος είναι υψηλότερο και με αρκετά χαμηλό εξωνάρθηκα. Πάνω από τη βόρεια μικρή είσοδο υπάρχει επιγραφή του 1600. Το τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο.

Ζωγραφική της μονής

Η ιστόρηση της Μονής έγινε περί το 1600 επί μητροπολίτη Λαρισης Διονύσιου.

Η κατάσταση της μονής σήμερα

Το 1952 η μονή μετατράπηκε σε γυναικεία, όταν εγκαταστάθηκαν σε αυτήν μοναχές από την Πάτρα. Το 1962 ιδρύθηκε σχολή χειροτεχνίας για ορφανά και άπορα κορίτσια.
Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο

Προφίλ

Γεννήθηκε στο Τρέμαν της ανατολικής Ιάβας στις 9 Σεπτεμβρίου του 1949.  Γιος στρατιωτικού, έγινε και ο ίδιος στρατιωτικός και υπηρέτησε στο Ανατολικό Τιμόρ.
Αποστρατεύτηκε το 2000, εξαιτίας της υπουργοποίησής του, στο Υπουργείο Ορυκτών Πόρων και Ενεργείας. Στη συνέχεια έγινε υπουργός για θέματα ασφαλείας. Η σύζυγός του, Άνι Γιουντχογιόνο (1952-2019) απεβίωσε από λευχαιμία την 1η Ιουνίου 2019. Απέκτησαν 2 γιους.
Τον Σεπτέμβριο του 2004 κέρδισε το β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών, με 60,87% των ψήφων. Έγινε έτσι ο πρώτος πρόεδρος που εξελέγη απευθείας από το λαό, με νίκη επί της ως τότε Προέδρου Μεγκαβάτι Σουκαρνοπούτρι. Ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Οκτωβρίου του 2004, με αντιπρόεδρο τον Γιουσούφ Καλά. Στην Ινδονησία είναι γνωστός ως SBY. 
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Ιουλίου του 2009, ο Γιουντχογιόνο επανεξελέγη με 60,8% και ορκίστηκε για μια νέα θητεία στις 20 Οκτωβρίου 2009.
Ότο Βάγκνερ

Τα πρώτα χρόνια

Ο Βάγκνερ σπούδασε αρχιτεκτονική στο Βερολίνο και στη Βιέννη από το 1857 έως το 1863, όπου οι γνώσεις και οι σκέψεις του ξεκίνησαν να εφαρμόζονται και να υλοποιούνται. Μόλις ένα χρόνο αργότερα από την ολοκλήρωση των σπουδών του χτίζει ένα συγκρότημα εργατικών κατοικιών και σχεδιάζει μία αίθουσα μουσικής. Στα πρώτα του αυτά έργα είναι έκδηλες οι επιρροές του από τον Ιστορικισμό (Villa Epstein, 1867). Ο ίδιος υποστηρίζει πως η ιδιαίτερη σχέση που έχει με τις αρχιτεκτονικές εκφράσεις του παρελθόντος και η μελέτη αυτών είναι απλά ένας τρόπος να επικοινωνήσει με τους αρχιτέκτονες προηγούμενων αιώνων. Το έργο του δημιουργεί έναν διάλογο με το παρελθόν και κάθε άλλο παρά αντιγραφή αυτού αποτελεί.

Η ωριμότητα

Λίγα χρόνια αργότερα, ωστόσο, περί τις αρχές του 19ου αιώνα παρατηρείται ένας επαναπροσδιορισμός των πεποιθήσεών του. Όντας πλέον καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών της Βιέννης ο Βάγκνερ αναζητά μία νέα αρχιτεκτονική και καταφεύγει στην πειραματική προσέγγιση των σύγχρονών του αρχιτεκτονικών προβλημάτων. Είναι ο πρώτος που μιλά για μοντέρνα αρχιτεκτονική και στο βιβλίο του χρησιμοποιείται για πρώτη φορά συνειδητά ο όρος "μοντέρνο" (1896). Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1894, ο ίδιος προσπαθεί να ορίσει πρακτικά την αντίληψή του περί μοντέρνας αρχιτεκτονικής σύνθεσης σχεδιάζοντας το περίπτερο στην Karlsplatz, το οποίο αποτελείται από μεταλλικό σκελετό και μαρμάρινα στοιχεία πλήρωσης. Στις απαρχές αυτές του Μοντερνισμού, ο Βάγκνερ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις κατασκευαστικές λεπτομέρειες του κτηρίου σχεδιάζοντας γυμνές προσόψεις και αποκαλύπτοντας τον σκελετό και την δομή του οικοδομήματος. Παρατηρείται μάλιστα στα έργα του εκτεταμένη χρήση γυαλιού και μετάλλου, γεγονός που συμβαδίζει με το γενικότερο (μοντέρνο) πνεύμα της εποχής (η κοινωνία αλλάζει και τα πάντα επηρεάζονται).

Τα πιο σημαντικά έργα

Ανάμεσα στα πιο σημαντικά έργα του αρχιτέκτονα συναντάμε τη Villa Wagner και το σταθμό τρένων της Βιέννης, ο οποίος αποτελεί το υλοποιημένο τμήμα μιας γενικότερης πολεοδομικής μελέτης του αρχιτέκτονα για την πόλη της Βιέννης. Το πλέον ωστόσο χαρακτηριστικό παράδειγμα του έργου του Βάγκνερ είναι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο της Αυστρίας. Στο συγκεκριμένο κτίριο ο αρχιτέκτονας όχι μόνο χρησιμοποίησε σύγχρονα υλικά όπως το οπλισμένο σκυρόδεμα και το αλουμίνιο αλλά επίσης σχεδίασε τον εσωτερικό χώρο εφαρμόζοντας νέες μεθόδους σχεδίασης και κατασκευής επίπλων. Αναμφίβολα, το προαναφερθέν κτίριο αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα τόσο από κατασκευαστικής όσο και από αρχιτεκτονικής απόψεως αναδεικνύοντας το μεγαλείο της προσωπικότητας και της αρχιτεκτονικής κατάρτισης του Ότο Βάγκνερ.
Παύλος Δίγκλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Παύλος Δίγκλης γεννήθηκε στον Άγιο Θεόδωρο Αμμοχώστου στις 7 Δεκεμβρίου 1931. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικές και κοινωνικές επιστήμες στη Μόσχα. Επιπρόσθετα, το 1970 του απενεμήθη ο τίτλος του διδάκτορα των οικονομικών επιστημών. Εργαζόταν ως συνδικαλιστής. Το 1973 προσλήφθηκε στην Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία (ΠΕΟ) ως Μορφωτικός Υπεύθυνος. Στη συνέχεια εκλέχτηκε Βοηθός Γενικός Γραμματέας της ομοσπονδίας. Το 1988 εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας της ΠΕΟ, θέση στην οποία παρέμεινες έως το 1990.
Ήταν νυμφευμένος και είχε 2 κόρες. Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου 2019 από ανακοπή καρδιάς.

Πολιτική διαδρομή

Σε ηλικία 15 εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα. Το 1951 έγινε μέλος του ΑΚΕΛ. Ακολούθησε η εκλογή του στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος το 1956 και στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος το 1978. Το 1987 εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας της ΠΕΟ.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 1985.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 ήταν υποψήφιος του ΑΚΕΛ για το αξίωμα του Δημάρχου Λευκωσίας αλλά δεν εκλέχτηκε. 
Το 1988 διεκδίκησε το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, θέση στην οποία εξελέγη ο Δημήτρης Χριστόφιας. Το 1990, λόγω διαφωνιών, αποχώρησε από το ΑΚΕΛ μαζί με άλλους τέσσερις βουλευτές του κόμματος και άλλα στελέχη, οι οποίοι ίδρυσαν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ). Ο Παύλος Δίγκλης ήταν ο πρώτος πρόεδρος του νέου κόμματος (1990-1992). Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 το ΑΔΗΣΟΚ, με πρόεδρο τον Παύλο Δίγκλη, δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.
Ερρίκος του Μπριόν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ και του Μπριόν και της Αικατερίνης ντε Νεφβίλ, κόρης του Νικολάου δούκα του Βιλερουά και στρατάρχη της Γαλλίας. Του δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Μπριόν.
O πατέρας του ήταν Μέγας Σταυλάρχης (Grand Écuyer) της Γαλλίας, ένα υψηλό αξίωμα του Στέμματος και ήταν υπεύθυνος για τις μετακινήσεις του βασιλιά και της ακολουθίας του. Η μητέρα του ήταν κόρη του Νικολάου, εκπαιδευτή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και αδελφή του Φραγκίσκου ντε Νεφβίλ δούκα του Βιλερουά και εκπαιδευτή του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Από τις αδελφές του Ερρίκου, η Μαρία, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Α΄ πρίγκιπα του Μονακό.
Το 1704 απεβίωσε ο αδελφός του Λουδοβίκος-Αλφόνσος σε μάχη. Ο ίδιος ο Ερρίκος απεβίωσε το 1713 στις Βερσαλλίες, 51 ετών· το επόμενο έτος απεβίωσε και η σύζυγός του. Το 1715 απεβίωσε ο αδελφός του Κάμιλλος και το 1718 ο πατέρας τους Λουδοβίκος. Ο αδελφός του Φραγκίσκος-Αρμάνδος ήταν ηγούμενος στο αβαείο του Ρογιαμόν, έτσι τον πατέρα του τον διαδέχθηκε ο πέμπτος γιος Κάρολος ως κόμης και ως Σταυλάρχης.
Ανάβρα Καρδίτσας

Ιστορία

Ιστορικά είναι γνωστό ως Ταμάσι λόγω της Συνθήκης του Ταμασίου, με την οποία η περιοχή των Αγράφων απέκτησε καθεστώς αυτονομίας κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Την περίοδο 1906-1907 εγκαταστάθηκαν στον οικισμό Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το χωριό μετονομάστηκε σε Ανάβρα το 1927.
Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ανάβρας της Δημοτικής Ενότητας Ταμασίου του Δήμου Σοφάδων της Π.Ε. Καρδίτσας, ενώ με το Πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στον Δήμο Ταμασίου, έως την 31η Δεκεμβρίου 2010.
Γεράσιμος Μοναχός

Βιογραφία

Πολέμησε στο Μεσολόγγι, στην πολιορκία της Πάτρας και στην Ακράτα. Στο Μεσολόγγι πολέμησε μαζί με τον Διακοπτίτη Δαμασκηνό, προηγούμενο του Μεγάλου Σπηλαίου και με άλλους 70 μοναχούς με πολύ προθυμία και γενναιότητα.
Βοήθησε επίσης χρηματικά τον αγώνα και τις άπορες οικογένειες των καπεταναίων.
Ζήσης Βέρρος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ζήσης Βέρρος γεννήθηκε στην Αβδέλλα Γρεβενών. Τελείωσε το σχολείο στη γενέτειρά του και στη συνέχεια φοίτησε έως την 5η τάξη στο περίφημο Γυμνάσιο Τσοτυλίου. Εργάστηκε ως δάσκαλος στην Αβδέλλα την περίοδο 1899 - 1900. Στη συνέχεια ενεπλάκη σε διάφορες αντάρτικες ομάδες Μακεδονομάχων, λειτουργώντας κυρίως ως πράκτορας, πληροφοριοδότης και οδηγός, ενώ συνεργάστηκε και με την ομάδα του Παύλου Μελά. Το 1905 ξεκίνησε η επίσημη ένοπλη δράση του, συνεργαζόμενος με τον Λουκά Κόκκινο, τον καπετάν Μπρούφα, τον Βάρδα και Γρ. Φαληρέα. Λίγο αργότερα συγκρότησε δική του τριανταπενταμελή αυτόνομη ένοπλη ομάδα της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Συμμετείχε στη νικηφόρα Μάχη του Όρλιακα επικεφαλής 55 ανδρών, κατά Οθωμανικού στρατιωτικού αποσπάσματος, όπου σκοτώθηκε το πρωτοπαλίκαρό του. Στη συνέχεια με το σώμα του, συμμετείχε στη Μάχη του Εζερετσίου (Πετροπουλακίου) και κατόπιν στην Επιχείρηση του Παλαιοχωρίου (Φούφα) κατά Βουλγάρων κομιτατζήδων. 
Το 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων εγκαταστάθηκε στην πόλη των Γρεβενών, αλλά λίγο αργότερα αναγκάστηκε να διαφύγει, καθώς το νέο καθεστώς εξαπέλυσε διώξεις κατά των Ελλήνων και διαίτερα αυτών που διακρίθηκαν στο Μακεδονικό Αγώνα. Το 1941 συνελήφθη από τους Γερμανούς ναζιστές και παρέμεινε στη φυλακή για 2 χρόνια. Η οικογένειά του συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, ο γιος του Κώστας στον ΕΛΑΣ και οι 4 θυγατέρες του στο ΕΑΜ και στην ΕΠΟΝ. Στην περίοδο του εμφυλίου, ο Ζήσης Βέρρος διώχτηκε και φυλακίστηκε για δύο έτη στην Κοζάνη. Τιμήθηκε για τη δράση του από την Ελληνική πολιτεία με Μετάλλινο Έμβλημα του Μακεδονικού Αγώνα και από την Πανελλήνια Συνομοσπονδία Οπλαρχηγών, με τιμητικό Δίπλωμα.