google/wiki40b huggingface dataset:
Ο Υπναράς

Πλοκή

Ο Μάιλς Μονρόε, ένας πωλητής υγιεινών τροφίμων, στη Νέα Υόρκη, μπαίνει στο νοσοκομείο για μία επέμβαση ρουτίνας το 1973, όμως ξυπνάει 200 χρόνια αργότερα, αφού τον είχαν κοιμίσει με κρυοσυντήρηση, από ένα ιατρό, ο οποίος χρειαζόταν τη βοήθειά του. Τον χρειαζόταν γιατί όλοι είναι πλήρως ανιχνεύσιμοι. Ενώ αυτός όχι. Δεν ήξεραν ούτε το όνομά του ούτε το πρόσωπό του κ.λπ. Ο Μάιλς στην αρχή δεν ήθελε, αλλά τελικά η κατάσταση τον έφερε έτσι που μπλέχτηκε. Έπρεπε να μεταφέρει κάποια σχέδια για το Aries Project.
Καθώς το σπίτι του ιατρού γέμισε με αστυνομικούς, ο Μάιλς διέφυγε και κρύφτηκε σε ένα φορτηγάκι που μεταφέρει ρομπότ-υπηρέτες. Για να μην γίνει αντιληπτός, μεταμφιέστηκε σαν κι αυτά. Τελικά, βρέθηκε στο σπίτι της Λούνα. Όμως, αυτή θα τον πάει σε ένα συνεργείο ρομπότ γιατί ήταν δυσλειτουργικός. Όταν είδε, ο Μάιλς, τι θα του κάνουν σταμάτησε την προσποίηση και ξεκίνησε να τρέχει. Κατόπιν ζητά βοήθεια από τη Λούνα, αλλά εκείνη δεν μπορεί να δεχτεί ό,τι της λέει. Τελικά, όταν αυτή κέρδισε την εμπιστοσύνη του, τον κάρφωσε στις Αρχές, όμως οι Αρχές είχαν σχέδια και για αυτήν. Τελικά ο Μάιλς σώσει τη Λούνα και φεύγουν. 
Κάποια στιγμή, της δίνει τα σχέδια και της λέει να πάει να βρει εκείνη την Αντίσταση και, διαφεύγοντας αυτή, εκείνος συλλαμβάνεται. Τότε, προσπαθούν να του διαγράψουν τη μνήμη. Και το καταφέρνουν. Και ο Μάιλς για λίγο καιρό γίνεται ένας κανονικός πολίτης του καθεστώτος αυτού. Όμως, η Αντίσταση τον σώζει και σιγά σιγά τον βοηθούν να επαναφέρει τις αναμνήσεις του. Ωστόσο, ο Μάιλς, που είναι ερωτευμένος με τη Λούνα, ζηλεύει που αυτή φιλιέται με τον Έρνο, τον αρχηγό της Αντίστασης. 
Η Λούνα και ο Μάιλς ανακαλύπτουν, σε μία αποστολή τους, ότι ο κυβερνήτης είναι νεκρός εδώ και καιρό και οι Αρχές δεν το έχουν ανακοινώσει, για να μην υπάρξουν αναταραχές.  Και ότι το μόνο που διασώθηκε από εκείνον είναι η μύτη του και μέσω αυτής θα τον κλωνοποιούσαν. Τελικά, οι δύο τους καταφέρνουν να αποσπάσουν τη μύτη και και να την καταστρέψουν. Η ταινία τελειώνει, καθώς διαφεύγουν από το κυνήγι της αστυνομίας, και βρισκόμενοι σε ένα όχημα αποκαλύπτουν την αγάπη που έχει ο ένας για τον άλλον. Τότε η Λούνα του λέει ότι έχουν χημεία, εκείνος της λέει ότι δεν πιστεύει στην επιστήμη. Κι εκείνη αποκρίνεται: «Δεν πιστεύεις στον Θεό, δεν πιστεύεις στην Επιστήμη, δεν πιστεύεις στην Πολιτική, πού πιστεύεις;» Κι εκείνος απαντά: «Στο σεξ και στον θάνατο. -Δύο πράγματα που έρχονται μία μόνο φορά στη ζωή μας- τουλάχιστον, όμως, μετά τον θάνατο δε νιώθεις ζαλάδες».
Λεσίνι Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Το Λεσίνι βρίσκεται κοντά και δυτικά του Αχελώου ποταμού σε απόσταση 26,5 χλμ. ΒΔ. του Μεσολογγίου και 15 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αιτωλικό. Στην ανατολικά πλευρά του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Αιτωλικού - Αστακού ενώ στο κέντρο του είναι ο Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου. Πρόκειται για μικρή βυζαντινή εκκλησία που χρονολογείται στα τέλη του 13ου αιώνα και η κατασκευή του άρχισε στα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου.

Δάσος του Φράξου

Το πιο σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι το δάσος Φράξου στα νότια του χωριού που έχει χαρακτηριστεί ως Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους (Τ.Ι.Φ.Κ) και συμπεριλαμβάνεται στο πανευρωπαϊκό δίκτυο Νatura (Φύση) 2000. Πρόκειται για ένα από τα λίγα διασωθέντα υγρόφιλα δάση της Ελλάδας, το οποίο  σχηματίζεται κυρίως από το δένδρο Νερόφραξος (Fraxinus angustifolia subsp. oxycarpa) καθώς και ασημόλευκες (Populus alba), φτέλιες (Ulmus minor), ασημοϊτιές (Salix alba). Ο σημερινός χώρος του δάσους και η γύρω του περιοχή ήταν βαλτολίμνη η οποία ονομαζόταν Κυνία (Γκυνιάς) και από το 1930 άρχισε να αποξηραίνεται σταδιακά. Το 1985 ανακηρύχθηκε διατηρητέο «Μνημείο της Φύσης» και η σημερινή έκτασή του έχει μειωθεί στα 600 περίπου στρέμματα.

Ονομασία - Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Παληοκατούνα από το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οινιάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Παληοκατούνας. Το 1940 διορθώνεται σε Παλαιοκατούνα ενώ το 1967 με το ΦΕΚ 91Α - 06/06/1967 μετονομάζεται σε Λεσίνιον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεσινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οινιάδων του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 771 κατοίκους.
Λόφος Αχαΐας

Λοιπά στοιχεία

Από το 2008 κ.εξ. διεξάγεται στο χωριό κάθε καλοκαίρι η λεγόμενη «Γιορτή Προβατίνας», γλέντι με ποτό, χορό και φαγητό στο οποίο προσφέρεται δωρεάν ψητή προβατίνα σε όλους.
Ξενιτιάς τραγούδια

Ξενιτιάς τραγούδια λέγονται τα δημοτικά άσματα που έχουν ως θέμα τον πόνο της ξενιτιάς.
Νικόλαος Μακρής (στρατιωτικός)

Στρατιωτική σταδιοδρομία

Ήταν γιος του Δημητρίου Μακρή, οπλαρχηγού του 1821. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1827. Κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό και με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού εστάλη για εκπαίδευση στη Γαλλία. Μετά την επιστροφή του ανέλαβε διάφορες επιτελικές και διοικητικές θέσεις στρατού μέχρι που αποσπάστηκε στη Βασιλική Χωροφυλακή και κατά την εκεί εξέλιξη ανέλαβε διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών και Αρχηγός της Χωροφυλακής.
Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 επανήλθε στο στρατό αναλαμβάνοντας αρχικά την στρατηγία της Θεσσαλίας όπου και παρέδωσε στον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, διοριζόμενος στη συνέχεια διοικητής της 1ης Μεραρχίας. Στη συνέχεια του πολέμου, διακρίθηκε στη περιοχή του οικισμού Ταράτσα (σήμερα συνοικία της Λαμίας) διασώζοντας την Λαμία από βεβαία κατάληψη .

Πολιτική πορεία

Μετά τον πόλεμο εκείνο, αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου. Εκλέχθηκε επίσης πολλές φορές βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, καθώς και πρόεδρος της αναθεωρητικής Βουλής το 1911, κατά το χρόνο τον οποίον και πέθανε. Η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη με τιμές στο Μεσολόγγι.
Κατώτατος μισθός

Αναγκαιότητα θέσπισης κατώτατου μισθού

Υποστηρικτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο, μειώνει τη φτώχεια, εξαλείφει την ανισότητα μεταξύ των εργαζομένων,  αυξάνει την αποδοτικότητά τους και υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να είναι πιο αποτελεσματικές, βελτιώνοντας την τεχνολογία. Επίσης αναπτύσσεται η οικονομία, εφ' όσον αυξάνεται η κυκλοφορία του χρήματος , δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας , μειώνονται τα έξοδα του κράτους για επιδόματα, ενισχύονται οι μικρές βιομηχανίες και επιχειρήσεις. Οι επικριτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι αυξάνει τις τιμές των προϊόντων  καθώς είναι επιζήμιο μέτρο για τις μεγάλες εταιρίες , και επιπλέον οδηγεί σε μείωση προσωπικού, αυξάνοντας την ανεργία σε ανειδίκευτους ή χωρίς προϋπηρεσία εργαζομένους.  
Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της εφαρμογής του, στις περισσότερες χώρες ο κατώτατος μισθός είναι σε ισχύ. Βασικός λόγος είναι και τα κοινωνικά οφέλη, καθώς επηρεάζει σημαντικά την υγεία  και την εκπαίδευση των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας , ενώ τους αποθαρρύνει από την εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες προς βιοπορισμό ή τη δημιουργία εξεγέρσεων.
Ηλίας Ταληκριάδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Ηλίας Ταληκριάδης ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Ξάνθης, στην οποία υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Με την ακριτική ομάδα κατάφερε να διακριθεί το 1987, όταν με δικές του επεμβάσεις στην διαδικασία των πέναλτυ, βοήθησε την ομάδα να προκριθεί επί του Πανιωνίου, στην επόμενη φάση του κυπέλλου Ελλάδος. 
Το Δεκέμβριο του 1987, κατηφόρισε από την πόλη της Ξάνθης στον Πειραιά, για χάρη του Ολυμπιακού. Παρά το γεγονός ότι στον Ολυμπιακό υπήρχε τότε ο νεοαποκτηθείς διεθνής τερματοφύλακας Γιώργος Πλίτσης, ο Ηλίας Ταληκριάδης πήρε αρκετές συμμετοχές με την ερυθρόλευκη φανέλα δείχνοντας σε πολλές περιπτώσεις τις ικανότητές του. Στον Ολυμπιακό έμεινε για έξι χρόνια. Δεν κατέκτησε κάποιο εγχώριο Πρωτάθλημα, κατάφερε ωστόσο να κατακτήσει 2 Κύπελλα Ελλάδος, αυτά του 1990 και του 1992. 
Το καλοκαίρι του 1994, ανηφόρισε και πάλι στην Βόρεια Ελλάδα, για να μεταγραφεί τελικά στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ποδοσφαιριστής του οποίου, υπήρξε για δύο χρόνια. Με την ομάδα του Ηρακλή δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον τίτλο, αλλά είχε αξιόλογη παρουσία.ΤΟ 1996 πήγε στην Καστοριά που αγωνιζόταν στην Α εθνική. Στην Ξάνθη πήγε στις 2/2/1997 
Μετά από μια μόλις αγωνιστική σεζόν (1996-97), αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να τερματίσει την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 32 ετών.

Στην εθνική ομάδα

Ο Ηλίας Ταληκριάδης είναι 5 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας, με την τελευταία του εμφάνιση στις 2 Νοεμβρίου 1988 εναντίον της Ρουμανίας, υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου.
Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε πραγματοποιήσει στις 19 Μαΐου του 1988, στο νικηφόρο εκτός έδρας διεθνή φιλικό αγώνα της εθνικής Ελλάδος με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα του Καναδά (0-1 το τελικό σκορ). Στον αγώνα αυτό, ο Ηλίας Ταληκριάδης αγωνίστηκε ως βασικός, ωστόσο αντικαταστάθηκε με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, με τη θέση του να παίρνει ο έτερος διεθνής τερματοφύλακας, Γιάννης Γκιτσιούδης.
Κινητοσκόπιο

Το κινητοσκόπιο (αγγλικά: kinetoscope) είναι μηχανή παρουσίασης ταινιών, πρόδρομος της σύγχρονης κινηματογραφικής μηχανής προβολής. Αναπτύχθηκε από τον Ουίλλιαμ Ντίκσον στα εργαστήρια του Αμερικανού εφευρέτη Τόμας Έντισον, στον οποίο αποδίδεται και η αρχική σύλληψη της ιδέας κατασκευής του. Η εφεύρεση του κινητοσκοπίου συνδύαζε τη φωτογραφία και την τεχνολογία αναπαράστασης της κίνησης της εικόνας, προβάλλοντας διάτρητο φιλμ των 35 χιλιοστών. Η εικόνα γινόταν ορατή με τη μέθοδο του στερεοσκοπίου. 
Η ανάπτυξη του κινητοσκοπίου βασίστηκε σε προγενέστερες ανακαλύψεις. Πιθανόν για αυτό το λόγο, ο Τόμας Έντισον κατοχύρωσε την εφεύρεσή του με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μόνο στις ΗΠΑ και δεν επιχείρησε να κατοχυρώσει την εφεύρεση διεθνώς, γεγονός που επέτρεψε την αντιγραφή και περαιτέρω εξέλιξη της, ευνοώντας με αυτό τον τρόπο την ταχύτερη εξέλιξη του κινηματογράφου. 
Η πρώτη δημόσια παρουσίαση του πρωτότυπου κινητοσκοπίου έλαβε χώρα στις 20 Μαΐου του 1891, ενώ στις 9 Μαΐου του 1893 έγινε η επίσημη παρουσίαση του, ως ολοκληρωμένη πλέον εφεύρεση, στο Ινστιτούτο Τεχνών και Επιστήμης του Μπρούκλιν.
Αγαθοκλής της Αιγύπτου

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Αγαθοκλή πατρός, ευγενούς στην Αίγυπτο και της Οινάνθης, που η καταγωγή της μας είναι άγνωστη. Αδελφή του ήταν η Αγαθόκλεια. Ο πατέρας του ήταν γιος της Θεοξένας της Νεότερης. Η τελευταία ήταν κόρη της Θεοξένας της Πρεσβύτερης, της ετεροθαλούς αδελφής τού Πτολεμαίου Β΄ της Αιγύπτου (βασ. 283-246 πΧ). 
Η φιλόδοξη μητέρα τους Οινάνθη εισήγαγε τα παιδιά της στον Πτολεμαίο Δ΄. Η Αγαθόκλεια έγινε ερωμένη του. Ο βασιλιάς, αν και το 220 πΧ νυμφεύτηκε την αδελφή του Αρσινόη Γ΄, εξακολουθούσε να έχει ευνούμενη την Αγαθόκλεια. Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές τού 216/5 πΧ, ο Αγαθοκλής υιός υπηρέτησε ως επώνυμος ιερέας της Πτολεμαϊκής λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Το 205 πΧ απεβίωσε ο Πτολεμαίος Δ΄ και ο Αγαθοκλής και οι οπαδοί του το κράτησαν μυστικό, καθώς έτσι ίσως είχαν την ευκαιρία να αρπάξουν τον βασιλικό θησαυρό. Οι οπαδοί του έκαναν συνωμοσία με τον Σωσίβιο με σκοπό να θέσουν τον Αγαθοκλή στον θρόνο ή τουλάχιστον να τον κάνουν αντιβασιλιά, όσο ήταν ανήλικος ο Πτολεμαίος Ε΄. Με την υποστήριξη τού Σωσίβιου, σκότωσαν την Αρσινόη Γ΄ και ο Αγαθοκλής ενεργούσε ως κηδεμόνας τού νεαρού βασιλιά.
Φαίνεται πως ο Αγαθοκλής, σύντομα σκότωσε τον Σωσίβιο· δεν γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες τού συμβάντος. Το 203/2 πΧ οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, εξαγριωμένοι από τα αίσχη τού Αγαθοκλή, εξεγέρθηκαν εναντίον του· αρχηγός τους ανέλαβε ο στρατιωτικός διοικητής Τληπτόλεμος. Περικύκλωσαν το ανάκτορο τη νύκτα και εισέβαλαν μέσα. Ο Αγαθοκλής και η σύζυγός του ικέτευαν για συγχώρηση, αλλά μάταια. Ο Αγαθοκλής σκοτώθηκε από τους φίλους του για να γλυτώσει ένα πιο απάνθρωπο τέλος. Η Αγαθόκλεια, οι δύο αδελφές της και η μητέρα τους Οινάνθη κατέφυγαν σε ναό, αλλά σύρθηκαν έξω και εκτέθηκαν απογυμνωμένες στη μανία τού όχλου, που τις έκοψε κομμάτια. Όλοι οι συγγενείς τους κι αυτοί που είχαν κάποιο μερίδιο στον φόνο της Αρσινόης Γ΄, εκτελέστηκαν όμοια. Μαζί με τον Αγαθοκλή απεβίωσε η σύζυγός του και ο γιος τους.
Μιχάλης Καβαλιέρης

Ποδοσφαιριστής

Ξεκίνησε τον αθλητισμό από το ερασιτεχνικό σωματείο του Α.Σ. Παπάγου και το καλοκαίρι του 1985 υπόγραψε στο Λεβαδειακό. Το 1987 κέρδισε την άνοδο στην Α΄Εθνική, στην οποία έπαιξε με την ομάδα της Λειβαδιάς για 4 σεζόν, από το 1988 έως και το 1991, συμπληρώνοντας 90 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και 3 τέρματα. Επόμενοι σταθμοί στην σταδιοδρομία του ήσαν ο Ατρόμητος Αθηνών, η Δόξα Βύρωνα, ο Παναιγιάλειος, ο Γ.Σ. Μαρκό, η Α.Ε. Χαλανδρίου, ο Βύζας Μεγάρων και ο Νέος Αίας Παλλήνης.

Προπονητής

Μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Μιχάλης Καβαλιέρης θήτευσε σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες της ΕΠΣΑ, όπως ο Κεραυνός Κερατέας (σαν παίκτης προπονητής), η Ένωση Ερυθραίας/Κηφισιάς κ.α. Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 εργάζεται κυρίως σαν βοηθός του Τάκη Λεμονή, στον Ολυμπιακό, στην Ομόνοια Λευκωσίας, στον Πανιώνιο και στον Παναιτωλικό. Γενικά ο Μιχάλης Καβαλιέρης ήταν βοηθός του Τάκη Λεμονή σε όλες τις ομάδες που πήγε ο Λεμονής από το 2000 και μετά. Το Δεκέμβριο του 2016 ο Καβαλιέρης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού Λαυρίου.
Εκλογικό ημερολόγιο 2010

Τo εκλογικό ημερολόγιο του 2010 περιλαμβάνει κατάλογο με τις προεδρικές, βουλευτικές και ομοσπονδιακές εκλογές σε όλο τον κόσμο το έτος 2010, καθώς επίσης και τα δημοψηφίσματα (τα οποία δεν είναι όμως εκλογές). Δεν συμπεριλαμβάνονται οι δημοτικές και τοπικές εκλογές, καθώς επίσης και οι επαναληπτικές εκλογές.
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2011-2012

To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2011-12 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2011 με τους αγώνες της πρώτης φάσης, χαρακτηριστικό της οποίας υπήρξαν οι αποχωρήσεις πολλών συλλόγων για οικονομικούς λόγους. Συνολικά 11 από τις 24 συναντήσεις των δύο αγωνιστικών της Α΄ φάσης κρίθηκαν χωρίς αγώνα. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 10 Μαρτίου 2012 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελληνικού της Αθήνας, με αντιπάλους τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 13η φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Σώστρατος ο Κνίδιος

Αφιερώματα

Ο ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος φιλοτέχνησε ένα πίνακα με τίτλο  Σώστρατος ο Κνίδιος, ο μέγας αρχιτέκτων.
Ο Προφήτης

Σύνοψη

Ο προφήτης αλ Μουσταφά, έζησε στη μακρυνή πόλη της Ορφαλεζίας για 12 χρόνια και σύντομα θα επιβιβαστεί σε ένα πλοίο το οποίο θα τον ταξιδέψει πίσω στην πατρίδα του. Στον δρόμο του προς το πλοίο τον σταματάει μια ομάδα ανθρώπων, με τους οποίους συζητάει μια πληθώρα θεμάτων γύρω από τη ζωή και την ανθρώπινη φύση.
Ακολουθεί μια σειρά απο συζητήσεις μέσα στις οποίες φιλοσοφούνται διάφορα θεμελιώδη θέματα της ζωής, μερικά από τα οποία είναι οι έννοιες και χαρακτηριστικά της αγάπης, του γάμου, των παιδιών, του μοιράσματος με άλλους ανθρώπους, του φαγητού και του ποτού, της εργασίας, της χαράς και της λύπης, το έγκλημα και η τιμωρία, η ελευθερία, η λογική και το πάθος, ο πόνος, η αυτογνωσία, η διδαχή, η φιλία, ο χρόνος, το καλό και το κακό, η προσευχή, η ευχαρίστηση, η ομορφιά, η θρησκεία, και ο θάνατος.

Δημοφιλία

Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη αποδοχή διεθνώς, μεταφράστηκε σε πάνω από 40 γλώσσες, και έως το 2012 είχε φτάσει τα 9 εκατομμύρια αντίτυπα σε πωλήσεις μόνο στις ΗΠΑ όπου και πρωτοεκδόθηκε το 1923.
Η πρώτη έκδοση αποτελούνταν από 2.000 αντίγραφα, από τα οποία πουλήθηκαν τα 1.159. Η ζήτηση για το βιβλίο διπλασιάστηκε κατά το επόμενο έτος και επαναδιπλασιάστηκε κατά το μεθεπόμενο. Από τότε οι ετήσεις πωλήσεις ανέβαιναν σταθερά, από 12.000 το 1935, στις 111.000 το 1961, και στις 240.000 το 1965. Το εκατομμυριοστό αντίτυπο του βιβλίου πωλήθηκε το 1957, και σε κάποια στιγμή έφτασε να διατίθεται σε πάνω από 5.000 αντίτυπα την εβδομάδα διεθνώς.

Πνευματικά δικαιώματα και άδειες χρήσης

Ο νομικός περιορισμός ως προς την ελεύθερη χρήση των περιεχομένων του βιβλίου έχει παρέλθει στις περισσότερες χώρες του κόσμου λόγω παλαιότητας, και αποτελεί πλέον κοινό κτήμα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον Καναδά, στη Ρωσία, στη Νότια Αφρική, και στην Αυστραλία. Στις ΗΠΑ θα γίνει κοινό κτήμα το 2018.
Ο Γκιμπράν άφησε οδηγίες πως με τον θάνατο του η κυριότητα των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων του θα πρέπει να μεταβιβαστεί στην γενέτειρα του πόλη, την Μπσαρί του Λιβάνου. Η μη κυβερνητική οργάνωση Εθνική Επιτροπή Γκιμπράν που εδρεύει στην πόλη και ιδρύθηκε το 1935, είναι ο οργανισμός ο οποίος διαχειρίζεται τα έργα του Γκιμπράν καθώς και το μουσείο Γκιμπράν στην πόλη. Το 2009, έδωσε την άδεια για την δημιουργία κινηματογραφικής ταινίας κινουμένων σχεδίων με βάση το βιβλίο, αμερικανικής παραγωγής.

Ο κήπος του προφήτη

Ακολούθησε το βιβλίο Ο κήπος του προφήτη το οποίο εκδόθηκε το 1933, μετά το θάνατο του συγγραφέα. Σε αυτό παρουσιάζονται οι συζητήσεις του Μουσταφά με εννέα μαθητές του μετά την επιστροφή του.
Νυχτοκόρακας

Περιγραφή

Είναι ένας μικρού μεγέθους ερωδιός με μέγεθος 58-65 εκ, άνοιγμα φτερών 105-112 εκ και βάρος 550 γρ. Δεν υπάρχει διμορφισμός μεταξύ των δύο φύλων ούτε όσον αφορά το μέγεθος ούτε και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Έχει κοντό λαιμό και πόδια σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ερωδιούς. Ο χρωματισμός των ενήλικων είναι ωραίος και τον χαρακτηρίζει ένα μακρύ λευκό λοφίο στο κεφάλι που αποτελείται από τρία φτερά, οι ώμοι και το πάνω μέρος της πλάτης είναι μαύρα, η υπόλοιπη πλάτη, τα φτερά και η ουρά είναι γκρι. Το κάτω μέρος από τον λαιμό μέχρι την ουρά έχει έναν χρωματισμό που ποικίλει από λευκό μέχρι ανοιχτό γκρι. Τα πόδια είναι κιτρινοπράσινα εκτός από την περίοδο της αναπαραγωγής που έχουν μία ροζ απόχρωση. Τα μάτια είναι κόκκινα και το ράμφος μαύρο. Τα νεαρά έχουν έναν μιμητικό χρωματισμό, κεφάλι, λαιμό και κάτω μέρος καφέ με λευκές λωρίδες ενώ το υπόλοιπο σώμα είναι σκούρο καφέ. Τον χρωματισμό των ενηλίκων τον αποκτούν μετά το τρίτο έτος της ηλικίας τους, ενώ δεν έχουν το λευκό λοφίο.

Βιολογία

Ο Νυχτοκόρακας (Nycticorax nycticorax) είναι ένας ερωδιός που ζει σε μικρές αποικίες. Είναι το μοναδικό νυχτόβιο είδος, της οικογένειας του, στην Ευρώπη γι' αυτό δεν είναι συχνή η παρατήρηση του. Είναι εδαφικό όσον αφορά την περιοχή κυνηγιού του, όπου και πιάνει τα ψάρια, που είναι και η κύρια τροφή του, και σπανιότερα έντομα, σκουλήκια, τρωκτικά και σαύρες. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής το αρσενικό χτίζει μία φωλιά, στη διχάλα ενός δέντρου συνήθως χαμηλού ύψους και σπάνια σε καλαμιώνες, και μετά προσπαθεί να προσελκύσει τα θηλυκά. Όταν δημιουργηθεί το ζευγάρι το αρσενικό προσφέρει υλικά για την εσωτερική επένδυση της φωλιάς. Εκεί το θηλυκό γεννά 3 έως 5 γαλαζοπράσινα αυγά που κλωσσάνε και οι δύο γονείς για 24-26 μέρες. Συμμετέχουν και οι δύο στην ανατροφή των μικρών που διαρκεί 6 με 7 εβδομάδες. Μία ιδιαιτερότητα τους είναι το γεγονός ότι οι ενήλικες δεν αναγνωρίζουν τα μικρά τους και έτσι τρέφουν, όταν τύχει, και άλλα.

Βιότοπος

Του αρέσουν οι περιοχές που έχουν γλυκά νερά με μικρό βάθος και πλούσια βλάστηση στις όχθες. Μπορούμε να τον συναντήσουμε στους καλαμιώνες που βρίσκονται στις όχθες λιμνών, ποταμών, ελών και σπανιότερα σε λιμνοθάλασσες.

Γεωγραφική εξάπλωση

Είναι ένα κοσμοπολίτικο είδος που βρίσκεται σχεδόν σε όλο τον κόσμο εκτός από την Αυστραλία και την Ινδοκίνα. Στις πιο βόρειες και τις πιο νότιες περιοχές της εξάπλωσης του είναι μεταναστευτικό ενώ στις υπόλοιπες είναι μόνιμο. Στην Ευρώπη και την Ελλάδα είναι καλοκαιρινός επισκέπτης. Στην Ελλάδα μπορούμε να τον δούμε στη λίμνη της Καστοριάς, στις Πρέσπες, στον Αμβρακικό κόλπο, στη Λίμνη Κερκίνη, στο δέλτα Αξιού, στο δέλτα Έβρου και στη λίμνη Βιστονίδα.
Αντρέι Μπολσόι

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Βασίλι Β΄ τού τυφλού πρίγκιπα της Μόσχας και της Μαρίας τού Μπορόβσκ, κόρης τού Γιαροσλάβ Βλαντιμιρόβιτς πρίγκιπα τού Μαλογιαροσλάβιτς. Η θεία του Άννα είχε παντρευτεί τον Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Το 1462 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Αντρέι κληρονόμησε τις πόλεις Ζβενίγκοροντ, Ούγκλιτς και Μπεζέτσκ. Αρχικά είχε με τον αδελφό του Ιβάν Γ΄ εγκάρδιες σχέσεις. Όταν όμως δέκα έτη μετά απεβίωσε ο αδελφός τους Γιούρι πρίγκιπας τού Ντμιτρόβ, ο Ιβάν Γ΄ προσάρτησε το Ντμιτρόβ, αντί να το μοιραστεί με τα αδέλφια του. Στο τέλος έδωσε μερικές γαίες στα αδέλφια του, εκτός τού Αντρέι. 
Άλλη αιτία προστριβής τους αναφάνηκε με το δικαίωμα των βογιάρων να εγκαταλείπουν την Αυλή ενός πρίγκιπα για άλλη Αυλή. Ο Ιβάν Γ΄ το επέτρεπε μόνο αν ο βογιάρος θα πήγαινε στη Μόσχα. Το 1479, ένας δυσαρεστημένος βογιάρος, ο Λίκο-Ομπολένσκι άφησε το Κεμλίνο της Μόσχας και εγκαταστάθηκε στην Αυλή τού αδελφού τού Ιβάν Γ΄, τού Μπόρις πρίγκιπα τού Βολοκολάμσκ. Όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να εκδώσει τον βογιάρο, ο Ιβάν Γ΄ διέταξε να συλλάβουν τον βογιάρο και να τού τον παραδώσουν με αλυσίδες στη Μόσχα. Ο Αντρέι πήρε το μέρος τού προσβεβλημένου Μπόρις και οι ενωμένοι στρατοί των δύο αδελφών βάδισαν εναντίον τού Νόβγκοροντ και μετά προς τα σύνορα με τη Λιθουανία. Εκεί διαπραγματεύθηκαν με τον Καζιμίρ Δ΄ της Πολωνίας, που όμως αποφάσισε να μην παρέμβει. Έπειτα ζήτησαν υποστήριξη από το Πσκοβ, αλλά πάλι χωρίς αποτέλεσμα. 
Για να λύσει τη διαφορά, ο Ιβάν Γ΄ πρόσφερε στον Αντρέι τις πόλεις Καλούγκα και Αλεκσίν, αλλά ο Αντρέι αρνήθηκε. Το 1480 ο Ακμάτ χαν εισέβαλε και ο μέγας πρίγκιπας συμφιλιώθηκε με τους αδελφούς του: έγινε πιο ήρεμος και υποσχέθηκε να εκπληρώσει τις απαιτήσεις τους. Ο Αντρέι και ο Μπόρις πήγαν με τους στρατούς τους στον ποταμό Ούγκρα και ενώθηκαν με τις δυνάμεις τού Ιβάν Γ΄. Στην άλλη όχθη ήταν οι Μογγόλοι και οι δύο ίσες δυνάμεις έμεναν στάσιμες. Για τη συμφιλίωση μεσολάβησε η μητέρα τους Μαρία, ο μητροπολίτης και ένας αριθμός επισκόπων. Ως απόδειξη της συμφιλίωσής τους ο μέγας πρίγκιπας παραχώρησε το Μοζάισκ στον Αντρέι, το πιο περιπόθητο μέρος του μεριδίου τού Γιούρι.
Μετά το 1484 που απεβίωσε η μητέρα τους, η κατάσταση για τον Αντρέι έγινε επικίνδυνη: οι προκλητική στάση του και οι αβάσιμοι ισχυρισμοί του γέμισαν τον Ιβάν Γ΄ με επιφυλάξεις. Ο τελευταίος φοβόταν πως μετά το τέλος του, ο Αντρέι θα επικαλεστεί τον παλαιό τρόπο διαδοχής στον επόμενο αδελφό και θα σφετεριστεί τον θρόνο της Μόσχας. Το 1488 ο Αντρέι πληροφορήθηκε ότι ο αδελφός του σχεδίαζε να τον εκτοπίσει, φυλακίζοντάς τον. Με επιστολή του παραπονέθηκε στον Ιβάν Γ΄, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε, ότι είναι αθώος. Ο Ιβάν Γ΄ το 1491 διέταξε τους στρατούς των δύο αδελφών του να βοηθήσουν τον σύμμαχό του Μενλί Α΄ Γκιράι χαν της Κριμαίας. Ο Αντρέι δεν υπάκουσε και όταν το 1492 ήλθε στη Μόσχα, συνελήφθη. Φυλακίστηκε ώσπου απεβίωσε το 1493. Έπειτα οι γιοί του, Ιβάν και Ντμίτρι, φυλακίστηκαν στην Μπολόγκντα, ενώ το Ούγκλιτς προσαρτήθηκε στη Μόσχα.
Ιερώνυμος (γιος του Καρόλου Μαρτέλου)

Βιογραφία

Ήταν νόθος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και της ερωμένης του Ρουοντάιντ. Άλλα τέκνα της σχέσης αυτής ήταν ο Βερνάρδος ηγούμενος του Σαιν-Κεντίν και ο Ρεμίγκιος αρχιεπίσκοπος του Ρουέν. Από την πρώτη σύζυγό του είχε τέκνο τον Πεπίνο τον Βραχύ.
Το 754 του ανατέθηκε, μαζί με τον Φουλράντους ηγούμενο του αββαείου του Σαιν-Ντενύς και άλλους, να συνοδεύσει τον πάπα Στέφανο Β΄ στη Ρώμη. Αυτό έγινε μετά από τη νικηφόρο εκστρατεία του Πεπίνου του Βραχύ, βασιλιά των Φράγκων εναντίον του μεγίστου εχθρού του Άιστουλφ των Λομβαρδών.
Έγινε βοηθός ηγούμενος του αββαείου του Σαιν-Κεντίν, στην επισκοπή του Νογιόν, όπου τον διαδέχθηκε ο γιος του Φούλραντ.
Ο γενεαλόγος και ιστορικός Κριστιάν Σεττιπάνι (γενν. 1961) θεωρεί τον Μπόζο της Κάτω Βουργουνδίας & Προβηγκίας ως απόγονο του Ιερωνύμου, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει πραγματική απόδειξη για να υποστηριχθεί αυτό.