The Jackson 5

Ίδρυση

Το οικογενειακό αυτό συγκρότημα ίδρυσε ο πατέρας τους, ο Τζόζεφ Τζάκσον, πρώην παλαιστής, ο οποίος την δεκαετία του 1950 έπαιζε κιθάρα στο συγκρότημα Falcons. Τα αρχικά του μέλη ήταν οι Τζόνυ Τζάκσον (δεν ήταν συγγενής των αδερφών Τζάκσον, έπαιζε αρχικά στα ντραμς), ο Μάρλον (χορευτής), Τίτο (κιθάρα), Τζάκι, Ζερμαίν (μπάσο) και Μάικλ Τζάκσον. Αργότερα ο Τζόνυ αποχώρησε από το συγκρότημα. Οι σχέσεις του πατέρα με τα παιδιά του ήταν σχέσεις εξουσίας ή καλύτερα τυραννίας (όπως ανέφερε ο Μάικλ Τζάκσον). Ο πατέρας τους συχνά χρησιμοποιούσε σωματική βία σε περίπτωση που τα παιδιά του δεν έπαιζαν όπως αυτός το ήθελε. Αλλά εκτός από σωματική βία, τους έδινε συμβουλές, με βάση τις δικές του μουσικές εμπειρίες. Οι πρώτες τους συναυλίες δε γίνονταν σε στάδια, αλλά σε μπαρ και σε στριπτιζάδικα ακόμα. Ζούσαν σε ένα μικρό σπίτι στην Ιντιάνα με τα αδέρφια να κοιμούνται μαζί (έως και 3 άτομα) σε μια κουκέτα. Η πρώτη τους δισκογραφική εταιρεία ήταν η τοπική δισκογραφική εταιρεία Steeltown.

Steeltown

Το Steeltown ήταν η πρώτη δισκογραφική εταιρεία των Τζάκσον 5. Οι παράγοντες της εταιρείας έδειξαν την προσοχή τους στο γκρουπ μετά τη νίκη του σε ένα διαγωνισμό ταλέντων στο τοπικό Λύκειο Ρούσβελτ το 1965, όπου οι Τζάκσον 5 ερμήνευσαν το My Girl των Temptations, αν και τελικά τους έκαναν πρόταση για συνεργασία μετά τη νίκη τους στο Γυμνάσιο Μπέκμαν του Γκάρι. Μαζί με τη δισκογραφική εταιρεία ηχογράφησαν 2 σινγκλ, τα Big Boy και το We Don't Have To Be Over 21 (Fall In Love) που κυκλοφόρησαν το 1968. Στο μεταξύ ο Τζόζεφ πάντα έψαχνε τρόπους για να ανεβάσει το συγκρότημα στο επόμενο επίπεδο.

Motown

Ο Τζόζεφ Τζάκσον συναντήθηκε με το δικηγόρο Ρίτσαρντ Άρονς στη Νέα Υόρκη και τον όρισε ως μάνατζερ του συγκροτήματος. Έστειλε επίσης μια κασέτα με τραγούδια του συγκροτήματος στον Μπέρι Γκόρντι, τον πρόεδρο και ιδρυτή της δισκογραφικής εταιρείας Motown, αλλά δεν  υπήρξε καμία αντίδραση. Ακόμα και όταν η Γκλάντις Νάιτ (αστέρι της εταιρείας) κανόνισε να δουν τα στελέχη της εταιρείας τα αγόρια στο Regal Theatre του Σικάγο, το ενδιαφέρον παρέμεινε χλιαρό. Όταν όμως άνοιξαν την παράσταση των Bobby Taylor and the Vancouvers, στο High Chaparal Club στο Σικάγο, η τύχη τους άρχιζε να αλλάζει. Ο Μπόμπι Τέιλορ, στέλεχος της εταιρείας, τηλεφώνησε στον Ραλφ Σέλτσερ για να κανονίσει ακρόαση. Παρά τις αμφιβολίες του, ο Σέλτερ δέχτηκε να  γίνει η ακρόαση και έτσι στις 23 Ιουλίου του 1968 το συγκρότημα εμφανίστηκε μπροστά σε οκτώ στελέχη της εταιρείας. Ο Τζόζεφ στην αρχή θύμωσε που ο Μπέρι Γκόρντι δεν ήταν εκεί αλλά ο Σέλτσερ υποσχέθηκε να του στείλει μία κασέτα με την εμφάνιση. Τα τραγούδια που ερμήνευσαν ήταν τα I Got the Feeling (James Brown), Tobacco Road, Who's Loving You (Smokey Robinson). Ο Μπέρι, βλέποντας την κασέτα, δέχτηκε να τους πάρει στην εταιρεία αφού πρώτα διέλυσαν το συμβόλαιο του συγκροτήματος με τη Steeltown. Το συμβόλαιο περιλάμβανε αρχικά συνεργασία 7 χρόνων, αν και λόγω διαφωνιών με τον Τζόζεφ το συμβόλαιο είχε συνεργασία ενός έτους. Ο Τζόζεφ, όμως, πριν υπογράψει το συμβόλαιο δεν πρόσεξε τον πέμπτο όρο που δεν τους επέτρεπε να υπογράψουν με άλλη εταιρεία "πριν περάσουν 5 χρόνια μετά την λήξη της συμφωνίας", δηλ. οι Τζάκσον 5 ήταν συνδεδεμένοι με την εταιρεία για 6 χρόνια. Το συγκρότημα επίσης θα έπαιρνε 12,5 δολάρια για κάθε τραγούδι και αν αυτό θα κυκλοφορούσε.