google/wiki40b huggingface dataset:
Ρολόι χειρός

Σύντομο ιστορικό

Τα πρώτα ρολόγια χειρός κατασκευάστηκαν στην Ελβετία. Ακόμα και σήμερα η συγκεκριμένη χώρα είναι 1η στη λίστα των χωρών που εντός των ορίων τους λειτουργούν εταιρείες παραγωγής ρολογιών και 2η είναι η Ιαπωνία.
Πριν το 1952 τα ρολόγια χειρός ήταν πολύ σπάνιο είδος, σήμερα όμως τα φοράει όλος ο Κόσμος. Μπορούμε μάλιστα να πούμε πως σήμερα πολύς Κόσμος προτιμαέι ψηφιακά ρολόγια χειρός.
Still the Orchestra Plays

CD 1

1. Power of the Night (J.Oliva) - 5:16

2. Hall of the Mountain King (Grieg, C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 5:33

3. 24 Hours Ago (C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 4:56

4. Legions (C.Oliva, J.Oliva) - 4:52

5. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 6:20

6. Summer's Rain (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 4:34

7. When the Crowds Are Gone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:46

8. Ghost in the Ruins (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:34

9. If I Go Away (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:18

10. New York City Don't Mean Nothing (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:03

11. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:56

12. All That I Bleed (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:40

CD 2

1. Handful of Rain (J.Oliva, O'Neill) - 5:03

2. Chance (J.Oliva, O'Neill) - 7:50

3. One Child (J.Oliva, O'Neill) - 5:15

4. I Am (J.Oliva, O'Neill) - 4:36

5. Anymore (J.Oliva, O'Neill) - 5:19

6. Hourglass (J.Oliva, O'Neill, Pitrelli) - 8:07

7. The Wake of Magellan (J.Oliva, O'Neill, Caffery, Middleton) - 6:11

8. Morphine Child (J.Oliva, O'Neill, Caffery) - 5:34

9. Anymore (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:44

10. Now What You See (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:14

11. Out On the Streets (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:55

DVD (Live in Japan 1994)

1. Taunting Cobras (J.Oliva)

2. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)

3. Chance (J.Oliva, O'Neill)

4. Conversation Piece (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)

5. Nothing's Going On (J.Oliva, O'Neill)

6. He Carves His Stone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)

7. Jesus Saves (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)

8. Watching You Fall (J.Oliva)

9. Castles Burning (J.Oliva)

10. All That I Bleed (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)

11. Stare Into the Sun (J.Oliva, O'Neill)

12. Damien (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill))

13. Handful of Rain (J.Oliva)

14. Sirens (J.Oliva, C.Oliva)

15. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill))

16. Hall of the Mountain King (Grieg, C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill)
Μιθριδάτης Β΄ της Κομμαγηνής

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής και της Ισιάδας, κόρης τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας. 
Είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Το 38 πΧ διαδέχθηκε τον πατέρα του· ήταν σύμμαχος τού Μάρκου Αντωνίου. Το 31 πΧ οδήγησε προσωπικά το στρατό του στο Άκτιο της Ηπείρου για να τον υποστηρίξει στον εμφύλιο πόλεμο, που εκείνος είχε με τον Οκταβιανό. Έπειτα από την ήττα τού Μ. Αντωνίου, έγινε σύμμαχος τού Οκταβιανού Αυγούστου. Παρά ταύτα ο Αύγουστος τον ανάγκασε να τού παραχωρήσει το Ζεύγμα, πόλη της Κομμαγηνής και μεγάλο πέρασμα τού Ευφράτη προς στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Για να δείξει την υποστήριξή του στον Αύγουστο ο Μιθριδάτης Β΄ επέρριψε το επίθετό του Φιλέλλην από τον αυλικό τίτλο του και πρόσθεσε το Φιλορωμαίος. Και τα δύο ήταν επίθετα τού πατέρα του, ο οποίος λατρευόταν στο ιεροθέσιο τού όρους Νεμρούτ. Το άλλο επίθετό του Μονοκριτής μάλλον προέρχεται από το κριτής = δικαστής.
Αδελφός του ήταν ο Αντίοχος Β΄ πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Αυτός σκότωσε έναν πρεσβευτή τού Μιθριδάτη Β΄ προς τη Ρώμη. Για τον λόγο αυτό ο Αύγουστος κάλεσε τον Αντίοχο το 29 πΧ στη Ρώμη και τον εκτέλεσε. 
Σύμφωνα με μία επιγραφή που βρέθηκε στο τωρινό χωριό Σοφράζ σε έναν ταφικό βωμό μίας πλούσιας τοπικής οικογένειας, που χρονολογείται περί τα μέσα του 1ου αι., η Ελληνίδα σύζυγός του εκαλείτο Λαοδίκη, όνομα σύνηθες στους Σελευκίδες. Ο βωμός αναγράφει τα ονόματα επτά γενεών μελών της οικογένειάς του, όπως τού ιδίου, τού πατέρα του και της συζύγου του. Ο Μιθριδάτης Β΄ απεβίωσε το 20 πΧ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μιθροδάτης Γ΄.
Τσερκοβίτσα

Τοποθεσία

Βρίσκεται ανατολικά των Αγίων Σαράντα, στην περιοχή "Θεολόγου" (Επαρχία Δίβρης). Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Αγιαντριάς, Γιαννιτσάτι, Δίβρη, Κουλουράτι, Λουψάτι και Μάλτσιανη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 372 μέτρων, κτισμένο στους πρόποδες του Διβροβουνίου.

Ιστορικά Στοιχεία

Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον "Καζά του Δελβίνου" ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 135 κάτοικοι. Το 1913, στον "εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου" που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 194 Έλληνες. Σύμφωνα με έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 1993, η Τσερκοβίτσα κατοικούταν από 580 Έλληνες.
Βακτηριόσταση

Βακτηριόσταση (αγγλ.: bacteriostasis), είναι ένας όρος της βακτηριολογίας, ελληνικής ρίζας, που χαρακτηρίζει την αναστολή της ανάπτυξης των βακτηρίων, χωρίς τη θανάτωσή αυτών. Ορισμένα από τα αντιβιοτικά, όπως οι τετρακυκλίνες και οι σουλφοναμίδες, θεωρειται πως έχουν παρόμοια δράση, γι' αυτό και αποκαλούνται επίσης βακτηριοστατικά (bacteriostatics).
Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας και της Ριτσέζας/Αδελαΐδας των Πιαστ, κόρης του Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας.
Το 1063 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Λαδίσλαος Α΄ μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκέζα Α΄ αναγνώρισαν τον εξάδελφό τους Σολομώντα, γιο του Ανδρέα Α΄, ως βασιλιά με αντάλλαγμα το δουκάτο του 1/3 της Ουγγαρίας, που είχε παλαιότερα ο πατέρας τους. 
Κατά τα πρώτα δέκα έτη συνεργάστηκαν με αυτόν. Από το 1070 όμως η σχέση εφθάρη και εξεγέρθηκαν εναντίον του. Ο Γκέζα Α΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς το 1074 και ο Σολομών κράτησε τον έλεγχο των δυτικών περιοχών. Ο Λαδίσλαος Α΄ έγινε ο σύμβουλος με τη μεγαλύτερη επιρροή στον αδελφό του. Ο Γκέζα Α΄ απεβίωσε το 1077 και ο Λαδίσλαος Α΄ τον διαδέχθηκε. Τότε ο Σολομών εξανέστη με την υποστήριξη του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Την περίοδο εκείνη εξελισσόταν η Έριδα της Περιβολής στη Γερμανία και ο Λαδίσλαος Α΄ υποστήριξε τους εχθρούς του Ερρίκου Δ΄, έτσι τελικά φυλάκισε τον Σολομώντα. Ο Λαδίσλαος Α΄ αγιοποίησε τον Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας (εξάδελφο του πάππου του) και τον γιο του Εμέρικ· κατά την τελετή ελευθέρωσε τον εξάδελφό του. 
Αποκατέστησε τη δημόσια ασφάλεια: θέσπισε νόμους τιμωρώντας την κλοπή με ακρωτηριασμό ή θάνατο. Το 1091 κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Κροατίας, εγκαινιάζοντας περίοδο επέκτασης του βασιλείου. Οι νίκες του εναντίον των Πετσενέγκων και των Κουμάνων εξασφάλισαν τα ανατολικά του σύνορα για 150 έτη. Οι σχέσεις του με τον πάπα άρχισαν να χαλάνε, όταν ο ποντίφηκας ισχυρίστηκε ότι η Κροατία ήταν φέουδό του. 
Το 1095 απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών και τάφηκε στο αββαείο Σομογκυβάρ της Ουγγαρίας. Το 1192 αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κελεστίνο Γ΄. Ήταν ένας ευλαβής ιππότης, το ιδεώδες του καιρού του στην Ουγγαρία. Είναι δημοφιλής άγιος στη χώρα του και στις γύρω περιοχές και πολλοί ναοί έχουν αφιερωθεί σε αυτόν.
Δήμος Βαγίων

Διοικητικές μεταβολές

Ο Δήμος Βαγίων συστάθηκε το 1994 και προήλθε από αναγνώριση της μέχρι τότε κοινότητας Βαγίων σε δήμο. Στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011, οπότε εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Θηβαίων.
Αβαίος

Στην ελληνική αρχαιότητα το όνομα Αβαίος, (καθαρεύσα Ἀβαῖος), αποτελούσε τοπωνυμικό επίθετο του θεού Απόλλωνα προς τιμή του οποίου υπήρχε περισπούδαστος ναός αλλά και περίφημο μαντείο στην αρχαία πόλη Άβαι, αφιερωμένη και αυτή στον Απόλλωνα, εξ ου και το επίθετο, που βρισκόταν ανατολικά της Φωκίδας και κοντά στα όρια της Βοιωτίας, δηλαδή κοντά στο σημερινό χωριό Έξαρχος Φθιώτιδας. Όπως εξιστορεί ο Ηρόδοτος, από το Μαντείο αυτό είχαν λάβει χρησμό ακόμα και ο Κροίσος, και αργότερα ο Μαρδόνιος.
Ο περίφημος αυτός ναός και μαντείο του Αβαίου Απόλλωνα, που θεωρούνταν εφάμιλλο του Μαντείου των Δελφών, καταστράφηκε από τους Πέρσες στην εκστρατεία του Ξέρξη (480 π.Χ.), και για δεύτερη φορά από τους Βοιωτείς. Ανοικοδομήθηκε όμως εκ νέου από τον Ανδριανό.
Κρίστοφ Βαλτς

Ζωή και καριέρα

Ο Βαλτς γεννήθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας, γιος των σχεδιαστών σκηνικών Γιοχάννες Βαλτς και Ελίζαμπεθ Ούρμπαντσιτς. Οι παππούδες του ήταν ηθοποιοί, ενώ και οι προ-πάπποι του δούλευαν στο θέατρο. Σπούδασε υποκριτική στο Μαξ Ράινχαρντ Ζέμιναρ της Βιέννης και στο Ινστιτούτο Λι Στράσμπεργκ στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε ως ηθοποιός θεάτρου, εμφανιζόμενος σε θέατρα όπως το Σάουσπιλχαους Ζούρικ της Ζυρίχης, το Μπουργκτεάτερ καθώς και στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ.
Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε διάφορες τηλεοπτικές παραγωγές, ενώ το 2000, σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, την τηλεοπτική παραγωγή "Wenn man sich traut". Στην πολεμική παραγωγή "Άδωξοι Μπάσταρδη" ("Inglourious Basterds") του Κουέντιν Ταραντίνο υποδύθηκε το συνταγματάρχη Χανς Λάντα, τον σατανικό αλλά παράλληλα γοητευτικό "Κυνηγό των Εβραίων". Για την ερμηνεία του σ'αυτό το ρόλο τιμήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 2009 με το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού (Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας), καθώς επίσης στα: Academy Award (Oscar, Βραβείο β' ανδρικού ρόλου), BAFTA Award, Critics' Choice Award, Golden Globe Award and SAG Award και έλαβε διεθνή αναγνώριση από κριτικούς και κοινό. Το 2012 συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον Κουέντιν Ταραντίνο ερμηνεύοντας το ρόλο του Δόκτωρ Κινγκ Σουλτζ στην ταινία "Django: Ο Τιμωρός" (Django Unchained) που του χάρισε το δεύτερο Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Ο Βαλτς ζει στο Λονδίνο της Αγγλίας. Ο γιος του είναι Ραββίνος.
Κόκκινο Χωριό Χανίων

Γεωγραφία

Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων, πάνω από την Πλάκα. Απέχει 27 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Πάνω από χωριό δεσπόζει ο λόφος Δραπανοκεφάλα και βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται το ακρωτήριο Δρέπανο. Κοντά στο χωριό βρίσκονται πολλά σπήλαια, όπως Πετσή ο σπήλιος (ή καραβότοπος), και τα «Καταλύματα» στο κέντρο του χωριού. Στο ακρώτηριο Δρέπανο, σε βάθος 10 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται το «σπήλαιο των ελεφάντων», το οποίο διαθέτει μια αίθουσα διαστάσεων 60 επί 60 μέτρα διακοσμημένη με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Σε ένα από τα σπήλαια της περιοχής κατέφυγαν κατά τη διάρκεα της επανάστασης του 1821 150 γυναικόπαιδα, όμως, παρά την δυσπρόσιτη είσοδο του σπηλαίου, οι Τούρκοι κατάφεραν να τα βρουν και τα έσφαξαν.
Αεροπορικό Μουσείο Μονίνο

Ώρες λειτουργίας

Το μουσείο είναι ανοικτό από τις 9.30 μέχρι τις 13.00 και από τις 14.30 μέχρι 17.00 καθημερινά εκτός Τετάρτης και από τις 9.30 μέχρι τις 14.00 τα Σάββατα, ενώ μένει κλειστό κάθε Τετάρτη και Κυριακή. Λόγω του γεγονότος ότι το μουσείο βρίσκεται στο χώρο της Αεροπορικής Ακαδημίας Γκαγκάριν παλαιότερα οι επισκέπτες έπρεπε να διαθέτουν ειδική άδεια προκειμένου να εισέλθουν στο στρατιωτικό συγκρότημα, περιορισμός που άρθηκε το καλοκαίρι του 2006.

Συλλογή

Μεταφορικά και επιβατικά αεροσκάφη
Μαχητικά αεροσκάφη
Βομβαρδιστικά αεροσκάφη
Ελικόπτερα
Άλλα αεροσκάφη
Εθνική Ελβετίας U18 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα της Ελβετίας K18 αποτελείται από παίκτες ηλικίας 18 ετών και κάτω. Ελέγχεται από την Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. 
Η ομάδα αντιπροσωπεύει την Ελβετία σε όλες τις διοργανώσεις εθνικών ομάδων Κ18 από το 1977, όπως για παράδειγμα σε αγώνες διεθνούς επιπέδου, π.χ. οι φιλικοί αγώνες εναντίον των εθνικών ομάδων άλλων εθνικών χωρών και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18.
Χρήστος Ιορδανίδης

Καριέρα προπονητή

Παράλληλα με την αθλητική του καριέρα ασχολήθηκε με την προπονητική. 
 
Το 1975 ως παίκτης του ΠΑΟ κατέκτησε το πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής και ταυτόχρονα ως προπονητής οδήγησε την ομάδα του Ιωνικού Νίκαιας, για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, στη μεγάλη κατηγορία. Συμπεριέλαβε και καθιέρωσε στην ανδρική ομάδα τον Παναγιώτη Γιαννάκη. 
 
Δύο χρόνια αργότερα, το 1977, χρονιά κατά την οποία (λόγω τραυματισμού) δεν αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό, ως προπονητής οδήγησε και την ομάδα του Γ.Σ. Αμαρουσίου στην Α’ Εθνική. 
 
Μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, το 1981, ανέλαβε προπονητής του Πανελληνίου Γ. Σ. 
 
Εργάστηκε στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης από το 1982 έως το 1988. Ήταν υπεύθυνος του Αναπτυξιακού Προγράμματος, καθώς επίσης προπονητής στις Εθνικές Ομάδες Παίδων και Εφήβων. 
 
Ακόμη, συμμετείχε από τη θέση του βοηθού προπονητή στην Εθνική Ανδρών που κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ το 1987. 
 
Το 1989 επέστρεψε, ως προπονητής πλέον, στον Παναθηναϊκό, όπου και παρέμεινε έως το 1991 (κλείνοντας την προπονητική του καριέρα) και ήταν εκείνος που εισηγήθηκε με επιμονή την απόκτηση του Φραγκίσκου Αλβέρτη στον σύλλογο. 

Τιμήθηκε με το χρυσό τριφύλλι από τον Πρόεδρο του Παναθηναϊκού Απόστολο Νικολαΐδη, για την προσφορά του στο Σύλλογο.
Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του επίσης δημοσιογράφου Ιωάννη Αγγελόπουλου. Εξελέγη βουλευτής Αττικής (1895, 1902, 1905, 1908 και 1910). Το 1908 απέκτησε τη βουλευτική ιδιότητα μετά το θάνατο του βουλευτή Μουτσόπουλου. Στη συνεχεία, εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών (1926 και 1936).
Ήταν πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου από το 1921 ως το 1923.
Υπηρέτησε δύο φορές ως υπουργός στις κυβερνήσεις του Αλέξανδρου Ζαΐμη και του Παναγή Τσαλδάρη. Ειδικότερα, χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης από τις 4 Δεκεμβρίου 1926 μέχρι τις 17 Αυγούστου 1927 και ως υπουργός Οικονομικών από τις 25 Νοεμβρίου 1932 μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 1933.
Σταύρος Λιβανός

Βίος

Ο Σταύρος Λιβανός γεννήθηκε είτε το 1887 είτε το 1890 στα Καρδάμυλα της Χίου και ήταν γιος και εγγονός ναυτικών. Ο πατέρας του τελικά κατάφερε να γίνει και εφοπλιστής, καθώς το 1907 αγόρασε το πρώτο του πλοίο. Ο ίδιος ο Σταύρος Λιβανός βγήκε στην θάλασσα για πρώτη φορά όταν ήταν περίπου 10 ετών: αποφάσισε να σπουδάσει μηχανική και θεωρείται, σε ηλικία 19 ετών, πως έγινε ο νεώτερος αρχιμηχανικός της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας.
Με το ξέσπασμα των Βαλκανικών πολέμων, κατατάχθηκε εθελοντικά στο Πολεμικό Ναυτικό (τότε Βασιλικό Ναυτικό) και συμμετείχε στην απελευθέρωση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, μεταξύ των οποίων και η γενέτειρά του Χίος, ενώ τραυματίστηκε κατά την απελευθέρωση της Λέσβου. Αμέσως μετά, κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου ίδρυσε την εταιρεία S. Livanos & Co. η οποία υπήρξε σημαντικός αγοραστής πλοίων τα επόμενα χρόνια. 
To 1924 o Λιβανός νυμφεύθηκε την Αριέττα Ζαφειράκη, κόρη ενός εμπόρου της Χίου, και απέκτησαν δύο κόρες, την Ευγενία (1926-1970), την Αθηνά (Τίνα, 1929-1974) και έναν γιο, τον Γιώργο (1935). H Ευγενία υπήρξε σύζυγος του Σταύρου Νιάρχου, ενώ η Τίνα τόσο του Νιάρχου όσο και του Αριστοτέλη Ωνάση.
Από το ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του, ο Λιβανός ήταν διάσημος για την προσοχή και φειδώ του: αγόραζε μόνο πλοία που μπορούσε να πληρώσει από την τσέπη του, και δεν πήρε δάνεια για να χρηματοδοτήσει τον στόλο του. Έτσι, η Μεγάλη Ύφεση τον βρήκε πανίσχυρο σε μετρητά και χωρίς χρέη στις τράπεζες όπως είχαν πολλοί εκ των ανταγωνιστών του.
To 1940 εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη, όπου γνώρισε και συνδέθηκε στενά με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη, Αθηναγόρα. Στην Νέα Υόρκη, έγινε γνωστός για την αγάπη του στα ελληνικά εστιατόρια με καλό μουσακά, καθώς και για το ταλέντο του στο μπριτζ, όπου -παρά την αμύθητη περιουσία του- έπαιζε πάντα πολύ χαμηλά ποσά.
Αμέσως μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επωφελήθηκε (όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες εφοπλιστές) από την διάθεση σε προνομιακές τιμές των αμερικανικών πλοίων Liberty. Ωστόσο, συνέχιζε να παραμένει καινοτόμος: ενώ οι περισσότεροι Έλληνες εφοπλιστές ναυπηγούσαν τα πλοία τους σε βρετανικά και ιαπωνικά ναυπηγεία, ο Λιβανός δεν δίστασε να συνεργαστεί με την κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία (από τους πρώτους Δυτικούς επιχειρηματίες που σύναψαν σχέσεις με τον Τίτο) παραγγέλλοντας πλοία από τα ναυπηγεία του Σπλιτ.
Μέχρι τον θάνατό του, το 1963, από ανακοπή καρδιάς, ο Λιβανός παρέμεινε πολύ ισχυρός. Τα γραφεία των επιχειρήσεων του ήταν στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη, ενώ το σπίτι του στο Παρίσι (αν και ταξίδευε συνεχώς).
Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί

Βιογραφία

Γεννημένος στο Παρίσι, αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Βιομηχανικής Φυσικής και Χημείας της πόλης του Παρισιού. Το 1925 έγινε βοηθός της Μαρί Κιουρί, στο Ινστιτούτο Ραδίου. Ερωτεύτηκε την κόρη της, Ιρέν Κιουρί, και λίγο αργότερα, το 1926, παντρεύτηκαν και άλλαξαν το όνομά τους σε Ζολιό-Κιουρί. Ύστερα από απαίτηση της Μαρίας, απέκτησε πτυχίο και διδακτορικό στην επιστήμη.
Ενώ ήταν λέκτορας στο πανεπιστήμιο του Παρισιού, συνεργάστηκε με τη σύζυγό του στην έρευνα για τη δομή του ατόμου, και συγκεκριμένα στους πυρήνες οι οποίοι είχαν συγκρουστεί με άλλα σωματίδια, το οποίο αποτελούσε σημαντικό βήμα για την ανακάλυψη του νετρονίου από τον Τζέιμς Τσάντγουικ το 1932. Το 1935, τους απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Χημείας για την ανακάλυψη της «τεχνητής ραδιενέργειας», αποτέλεσμα της δημιουργίας βραχύβιων ραδιοϊσοτόπων από τον βομβαρδισμό σταθερών νουκλίδιων όπως το βόριο, το μαγνήσιο και το αργίλιο με σωματίδια άλφα.
Το 1937 αποχώρησε από το Ινστιτούτο Ραδίου για να γίνει καθηγητής στο Κολέγιο της Γαλλίας, δουλεύοντας πάνω στις αλυσιδωτές αντιδράσεις και τις απαιτήσεις για την επιτυχή κατασκευή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα ο οποίος θα χρησιμοποιούσε ελεγχόμενη πυρηνική σχάση για την παραγωγή ενέργειας με τη χρήση ουρανίου και βαρέος ύδατος. Ο Ζολιό-Κιουρί ήταν ένας από τους επιστήμονες που αναφέρονταν στο γράμμα του Άλμπερτ Αϊνστάιν προς τον πρόεδρο Ρούσβελτ ως ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες στις αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ο Β΄ΠΠ όμως σταμάτησε την έρευνα του Ζολιό, όπως και τα διοικητικά του καθήκοντα μεταπολεμικά. Την εποχή της ναζιστικής εισβολής, ο Ζολιό Κιουρί είχε καταφέρει να μεταφέρει λαθραία τα έγγραφα και τα υλικά του στην Αγγλία. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, έλαβε ενεργό μέρος στην Γαλλική Αντίσταση ως μέλος του Εθνικού Μετώπου.
Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας, υπηρέτησε ως διευθυντής του Εθνικού Γαλλικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα, και διορίστηκε από τον Σαρλ Ντε Γκωλ το 1945, πρώτος επίτροπος για την ατομική ενέργεια στη Γαλλία. Το 1948, επέβλεψε την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού αντιδραστήρα στη Γαλλία. Ήταν αφοσιωμένος κομμουνιστής και έτσι το 1950 καθαιρέθηκε από τα καθήκοντά του, αλλά διατήρηση τη θέση καθηγητή στο Κολέγιο της Γαλλίας. Ο Ζολιό-Κιουρί ήταν ένας από τους έντεκα υπογράψαντες του μανιφέστου Ράσελ-Αϊνστάιν το 1955. Μετά το θάνατο της γυναίκας το 1956, πήρε τη θέση της ως πρόεδρος της πυρηνικής φυσικής στη Σορβόννη.
Ο Ζολιό-Κιουρί ήταν μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών και της Ακαδημίας Ιατρικής και είχε ονομαστεί διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής. Έλαβε το βραβείο ειρήνης Στάλιν το 1951 για το έργο του ως πρόεδρος του παγκοσμίου συμβουλίου για την Ειρήνη.
Ορθοαιθυλανιλίνη

Με επίδραση νατραμίδιου σε ο-αιθυλοφαινυλαλογονίδιο

Με επίδραση διαλύματος νατραμίδιου σε ο-αιθυλοφαινυλαλογονίδιο:

Με αντιδραστήρια Grignard

Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και χλωραμίνης:

Αναγωγή o-αιθυλονιτροβενζολίου

Με αναγωγή ο-αιθυλονιτροβενζόλιου:

Αποικοδόμηση ο-αιθυλοβενζαμιδίου

Με αποικοδόμηαη ο-αιθυλοβενζαμίδιου κατά Hofmann:

Οξεοβασική συμπεριφορά

1. Συμπεριφορά βάσης - Παράγει άλατα με οξέα.:
2. Συμπεριφορά οξέος - Παράγει άλατα με ισχυρές βάσεις:

Ακυλίωση αμινομάδας

1. Με ακυλαλογονίδια.:
2. Με ανυδρίτες καρβονικών οξέων:
3. Με εστέρες:

Με άλλα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια

1. Με καρβονυλικές ενώσεις δίνει βάσεις του Shiff:
2. Με φωσγένιο δίνει δι(ο-μεθυλοφαινυλ)ουρία:
3. Με ισοκυανικό εστέρα:
4. Με ισοκυανικό θειεστέρα:

Πυρηνόφλες υποκαταστάσεις

1. Ισονιτριλική αντίδραση::
2. Αντίδραση Hinsberg:
Ζωή Καρβωνοψίνα

Ζωή

Ήταν η ερωμένη του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄, που την παντρεύτηκε το 906 μ.Χ., με την ελπίδα ότι θα του γεννήσει έναν νόμιμο γιο. Μέχρι τότε ήταν ήδη η μητέρα του μελλοντικού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄, αλλά ο γάμος κρίθηκε αντικανονικός από την εκκλησία και απαγορεύτηκε από τον Πατριάρχη Νικόλαο Μυστικό. Το ζευγάρι παντρεύτηκε ούτως ή άλλως και ο Νικόλαος καθαιρέθηκε. Όταν ο Λέων πέθανε το 912 μ.Χ. ο αδελφός του Αλέξανδρος, που τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης, επανέφερε τον Νικόλαο και έδιωξε την Ζωή από το παλάτι. 
Όταν ο Αλέξανδρος πέθανε ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε, αλλά αναγκάστηκε από τον Νικόλαο να πάει σε μοναστήρι. Ο Νικόλαος σύντομα έγινε αντιδημοφιλής για παραχωρήσεις προς τους Βουλγάρους και η Ζωή τον ανέτρεψε το 914 μ.Χ. για να γίνει αυτοκράτειρα. Έχοντας υποστήριξη από τον αγαπημένο της, τον Λέοντα Φωκά, ανακάλεσε τις προηγούμενες παραχωρήσεις προς τον  Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας και ανακάλεσε τον γάμο μεταξύ της κόρης του και του Κωνσταντίνου Ζ΄. Αυτό προκάλεσε πόλεμο με τη Βουλγαρία, με αποτέλεσμα μια σειρά από βαριές ήττες για το Βυζάντιο. Αυτές οι αποτυχίες, σε συνδυασμό με την ανάγκη μιας δυσμενούς συνθήκης για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Αράβων της Σικελίας στην θέση κάτω μια εξέγερση στην Ιταλία, αποδυνάμωσε τη θέση της, μέχρι το 919 μ.Χ, που ο ναύαρχος Ρωμανός Λεκαπηνός ήταν σε θέση να καταλάβει το θρόνο. Αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, όπου πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία λίγο αργότερα. Ωστόσο, σε άλλα μέτωπα η πολιτική της έφερε επιτυχίες για το Βυζάντιο: βυζαντινά στρατεύματα κατάφεραν, για παράδειγμα, να αποκαταστήσουν τον Ασώτιο Β΄ στον θρόνο της Αρμενίας.
Αντόνι Γκαουντί

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ρέους, αλλά σπούδασε και εργάστηκε στη Βαρκελώνη όπου βρίσκονται και τα πιο σημαντικά έργα του, τα οποία ξεχωρίζουν για το σχεδιασμό τους.
Ο Γκαουντί διαμορφώθηκε επαγγελματικά και πνευματικά στο κοσμοπολίτικο περιβάλλον της Βαρκελώνης. Μελέτησε τα καλλιτεχνικά ρεύματα του παρελθόντος, την ισλαμική και τη γοτθική αρχιτεκτονική η οποία μάλιστα εκείνη την εποχή αναβίωνε. Δέχτηκε την επιρροή του Viollet-le-Duc, των John Ruskin και Richard Wagner και μέσα από το έργο του θέλησε να ανανεώσει την τοπική αρχιτεκτονική έκφραση επεξεργαζόμενος νέες φόρμες.
Ένα από τα πιο σημαντικά του έργα είναι το Μέγαρο Γκουέλ, (η κατασκευή του ξεκινά το 1886 και ολοκληρώνεται το 1888). Ο σχεδιασμός του κτιρίου ανατέθηκε στον Γκαουντί από τον Δον Eusebi Güell i Bacigalupi, εξέχουσα μορφή στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της πόλης και με ισχυρή επιρροή στην πολιτική.
Το τελευταίο και ένα από τα χαρακτηριστικά έργα του είναι η εκκλησία Σαγράδα Φαμίλια, η οποία έμεινε ημιτελής λόγω του θανάτου του αρχιτέκτονα.
Τα έργα του Γκαουντί δίνουν ιδιαίτερο χαρακτήρα στη Βαρκελώνη και αποτελούν πόλους έλξης για επισκέπτες και μελετητές. Χαρακτηριστική είναι μια από τις τεχνικές του Γκαουντί ο οποίος χρησιμοποιούσε κομμάτια από κεραμικά πλακίδια για να διακοσμήσει και να χρωματίσει κάποια από τα έργα του. Σήμερα πολλά από τα διακοσμητικά αναμνηστικά που πωλούνται στη Βαρκελώνη χρησιμοποιούν την τεχνική αυτή.
Στις 7 Ιουνίου 1926, καθώς πήγαινε να δει την κατασκευή της Σαγράδα Φαμίλια, κτυπήθηκε από διερχόμενο τραμ και απεβίωσε τρεις ημέρες αργότερα, στις 10 Ιουνίου.
Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ

Βιογραφικό

Ο Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ γεννήθηκε το 1902 στο χωριό Leoncin, κοντά στη Βαρσοβία. Μολονότι συχνά αναφέρεται ότι γεννήθηκε το 1904, η πραγματική ημερομηνία γέννησής του πρέπει να η 21η Νοεμβρίου του 1902, όπως ο ίδιος ο συγγραφέας είχε δηλώσει στον επίσημο βιογράφο του, Paul Kresh, και στη γραμματέα του, Dvorah Telushkin. Ο Σίνγκερ είχε δηλώσει, όταν ήταν νέος, ως ημερομηνία γέννησης τη 14η Ιουλίου του 1904, προκειμένου να αποφύγει τη στράτευση.
Ο πατέρας του ήταν ραββίνος και η μητέρα του κόρη ραββίνου. Ο Σίνγκερ όταν εγκαταστάθηκε στις Η.Π.Α και ξεκίνησε να γράφει χρησιμοποίησε διάφορα ψευδώνυμα μεταξύ των οποίων και το Μπάσεβις, από το όνομα της μητέρας του Bathsheba. Αργότερα πρόσθεσε αυτό το ψευδώνυμο στο πραγματικό του όνομα. Δύο από τα αδέρφια του, η Έστερ Κράιτμαν (Esther Kreitman) και ο Ίσραελ Γιόσουα Σίνγκερ (Israel Joshua Singer) έγιναν επίσης συγραφείς.
Λίγο μετά τη γέννησή του, ο Σίνγκερ με την οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στην πόλη Radzymin και το 1914 μετακόμισαν στην οδό Krochmalna αρ. 12, στη φτωχή εβραϊκή γειτονιά της Βαρσοβίας. Τη ζωή και την ατμόσφαιρα της γειτονιάς στην οποία μεγάλωσε ο Σίνγκερ τις έχει αποτυπώσει σε πολλά από τα έργα του. Το 1917 με την μητέρα του και τον μικρότερο αδερφό του Μόσε, εγκαταστάθηκε στην πόλη καταγωγής της μητέρας του, το Biłgoraj, όπου τα αδέρφια της μητέρας του ήταν ραββίνοι. Το 1921 ο Σίνγκερ επέστρεψε στη Βαρσοβία και μπήκε στο Tachkemoni Rabbinical Seminary γρήγορα όμως κατάλαβε ότι δεν ήθελε να γίνει ραββίνος. Επέστρεψε στο Biłgoraj όπου παρέδιδε μαθήματα εβραϊκών για να βγάζει κάποια χρήματα αλλά γρήγορα τα παράτησε. Το 1923 ο μεγαλύτερος αδερφός του Ίσραελ Γιόσουα του βρήκε δουλειά, ως διορθωτή τυπογραφείου στο Literarische Bleter, στη Βαρσοβία, όπου ο ίδιος ήταν εκδότης.