google/wiki40b huggingface dataset:
Ρεβυθούσα

Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου

Από το 1999 λειτουργεί στη Ρεβυθούσα Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εθνικές υποδομές της Ελλάδας.
Είναι μία από τις τρεις πηγές τροφοδοσίας του Εθνικού Συστήματος Μεταφοράς Φυσικού Αερίου και ένας από τους δέκα αντίστοιχους σταθμούς που λειτουργούν σήμερα σε όλο το χώρο της Μεσογείου και της Ευρώπης. Εκεί εκφορτώνονται και παραλαμβάνονται φορτία φυσικού αερίου σε υγρή μορφή που φτάνουν στην χώρα με δεξαμενόπλοια. Το υγροποιημένο φυσικό αέριο αποθηκεύεται σε δύο δεξαμενές, συνολικής χωρητικότητας 130.000 κ.μ. Στη συνέχεια, στις ειδικές εγκαταστάσεις της μονάδας, μετατρέπεται σε αέριο και τροφοδοτεί το Εθνικό Σύστημα Φυσικού Αερίου.
Τον Οκτώβριο του 2007, ο ΔΕΣΦΑ ολοκλήρωσε τις εργασίες αναβάθμισης του Τερματικού Σταθμού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) Ρεβυθούσας, πραγματοποιώντας μια από τις σημαντικότερες επενδύσεις για την ενεργειακή υποδομή της χώρας . Με την αναβάθμιση, ο Σταθμός θα μπορεί πλέον να παραλαμβάνει και να επεξεργάζεται τριπλάσιες ποσότητες φυσικού αερίου και να τροφοδοτεί το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς με 5,2-5,3 δισεκατομμύρια κ. μ. ετησίως.Συγκεκριμένα, το έργο περιελάμβανε την επέκταση των υποδομών και την ενίσχυση του εξοπλισμού, ώστε να αυξηθεί η δυναμικότητα αεριοποίησης του Σταθμού σε 1.000 κ.μ. φυσικού αερίου ανά ώρα, από 271 κ.μ. ανά ώρα.
Πονπέου Φάβρα

Πρώτα βήματα στην καταλανική φιλολογία

Γεννήθηκε στη γειτονιά της Γκράσια στη Βαρκελώνη. Παράλληλα με τις σπουδές του ως μηχανολόγος μηχανικός, διαμόρφωσε μια μακρά και αυτοδίδακτη πορεία στην γλωσσολογία. Δημοσίευσε αρχικά στο περιοδικό L'Avenç την πρώτη προσπάθειά του περί γλωσσολογικής απόδοσης της ομιλούμενης καταλανικής γλώσσας με τίτλο Ensayo de gramática de catalán moderno ('Απόπειρα γραμματικής απόδοσης της σύγχρονης καταλανικής γλώσσας'). Το 1902 κέρδισε τη θέση του καθηγητή Χημείας στη Σχολή Μηχανικών του Μπιλμπάο, όπου και μετακόμισε μέχρι το 1912.
Η σχέση του με την καταλανική γλώσσα συνεχίστηκε και το 1906 συμμετείχε στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Καταλανικής Γλώσσας, με την ομιλία περί «Προβλημάτων καταλανικής ορθογραφίας». Από εκείνη τη στιγμή το κύρος του αυξήθηκε κατακόρυφα και ορίστηκε από τον Ενρίκ Πρατ ντε λα Ρίβα ως επικεφαλής της προσπάθειας κανονικοποίησης της καταλανικής γλώσσας, στα πλαίσια του πρόσφατα ιδρυθέντος Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών. Ιδρυτής του φιλολογικού τμήματος του Ινστιτούτου, κατέλαβε και μια έδρα στο πρόγραμμα Καταλανικών Σπουδών που λειτουργούσε ανεπίσημα σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης.

Τα κύρια έργα του

Το πρώτο σημαντικό του έργο (που συγγράφηκε με τη συνεργασία και άλλων ειδικών) εκδόθηκε το 1913 και ήταν το περίφημο Normes ortogràfiques ("Ορθογραφικοί κανόνες [των καταλανικών]"), που αποτελούσε την πρώτη οργανωμένη προσπάθεια κανονικοποίησης της ορθογραφίας των καταλανικών, έχοντας υπόψη όλες τους τις διαλέκτους. Το 1917 εκδόθηκε και το Diccionari ortogràfic ("Ορθογραφικό λεξικό", 1917) που συμπλήρωσε τους «Ορθογραφικούς κανόνες».
Από το 1918, έτος έκδοσης της Gramàtica catalana ("Καταλανική γραμματική") ο Φάβρα εδραιώθηκε στο χώρο της καταλανικής γλωσσολογίας. Δημοσίευσε διάφορα άρθρα περί προβλημάτων καταλανικής διαλεκτολογίας και ορθογραφίας, μια μέθοδο εκμάθησης καταλανικών για το σχολείο και, τέλος, το 1931, το έτερο μεγάλο έργο του, Diccionari general de la llengua ("Γενικό λεξικό της καταλανικής γλώσσας").

Ακαδημαϊκός και εξορία

Το 1932, με τον ερχομό της Β΄ Ισπανικής Δημοκρατίας, το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης ίδρυσε επίσημα έδρα Καταλανικών Σπουδών. Ο Πονπέου Φάβρα ορίστηκε καθηγητής και ταυτόχρονα μέλος του διοικητικού σχήματος του νέου Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης.
Με την νίκη των εθνικιστικών δυνάμεων στον Ισπανικό Εμφύλιο ο Φάβρα αποχώρησε στη Γαλλία, όπου και πέθανε εν τέλει το 1948 στο χωριό των Ανατολικών Πυρηναίων, Πράδα δε Κονφλέν. Το τελευταίο του έργο, μια νέα Gramàtica catalana, εκδόθηκε μετά τον θάνατό του από τον Ζοάν Κορομίνες. Το 1980 το νέο πανεπιστήμιο που ίδρυσε η Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας ονομάστηκε προς τιμήν του Πανεπιστήμιο Πονπέου Φάβρα.
Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση

Ιστορία

Ιδρύθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1874 με τη Συνθήκη της Βέρνης με το όνομα General Post Union με έδρα τη Βέρνη με κύριο σκοπό τις καλλίτερες και συντονισμένες ταχυδρομικές αποστολές αρχικά στην Ευρώπη αλλά και την αποφυγή αποστολών απαγορευμένων ειδών όπως όπλα, ναρκωτικά, κ.λπ.
 
Το 1947 ή Ένωση αυτή συμπεριλήφθηκε στους επιμέρους οργανισμούς του ΟΗΕ όπου και έλαβε το σημερινό όνομά της, διατηρώντας την έδρα της στην ίδια πόλη. Στη UPU συμμετέχουν σήμερα όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ.
Τεθωρακισμένα

Τα τεθωρακισμένα είναι οχήματα μάχης και μεταφοράς όπλων και προσωπικού που χρησιμοποιούνται σε  πολεμικές συγκρούσεις. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των συγχρόνων μεθόδων πολέμου. Η αρχή του πολέμου των τεθωρακισμένων στηρίζεται στην δυνατότητα των στρατευμάτων να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές άμυνας, με ελιγμούς από μονάδες τεθωρακισμένων.
Μεγάλο μέρος της εφαρμογής του πολέμου των τεθωρακισμένων εξαρτάται από τη χρήση αρμάτων μάχης και παρεμφερών οχημάτων που χρησιμοποιούνται από άλλα όπλα, όπως τεθωρακισμένα οχήματα μάχης και αυτοκινούμενα πυροβόλα, καθώς και άλλες μονάδες υποστήριξης γιά να επιτευχθούν οι στρατηγικοί στόχοι. Τα  τεθωρακισμένα κατασκευάσθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο γιά να ανατρέψουν την αποτελμάτωση του Δυτικού Μέτωπου που είχε μεταβληθή σε ένα απέραντο πεδίο χαρακωμάτων και να επαναφέρουν  τους ελιγμούς και την κίνηση στην τακτική της  μάχης.
Κανδιανός Ρώμας

Βιογραφικά στοιχεία

Ανήκε σε μεγάλη και ευγενή οικογένεια της Ζακύνθου με καταγωγή από την Κρήτη. Πατέρας του ήταν ο Διονύσιος.
Ο Κανδιανός Ρώμας διετέλεσε πρόεδρος της Γερουσίας του Ιονίου κράτους. Διακρίθηκε και ως φιλόλογος και ποιητής, του οποίου δημοσιεύτηκαν και σώζονται πολλά ποιητικά έργα.
Μονή Κοντολινάς Αρκαδίας

Ιστορία

Η μονή αναφέρεται για πρώτη φορά σε πατριαρχικό σιγίλιο από τον Πατριάρχη Κύριλλο Λουκάρεως, το 1628 και σύμφωνα με αυτό, ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα. Αρχικά ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, αλλά αφιερώθηκε και στον Άγιο Παντελεήμονα μετά την νικηφόρα μάχη των Καστανιτσιωτών εναντίον του Ιμπραήμ πασά (ανήμερα και παραμονή της εορτής του, στις 26 - 27 Ιουλίου 1826), αποδίδοντας μέρος της νίκης στον άγιο. Η μονή πυρπολήθηκε την ίδια χρονιά από τον Ιμπραήμ πασά, ως αντίποινα για την ήττα που υπέστη το στράτευμα του στην Καστάνιτσα. Δύο χρόνια αργότερα, η μονή αναφέρεται ως Μοναστήριον επ' ονόματι του Αγίου Παντελεήμονος. Διαλύθηκε το 1834, με διάταγμα του Όθωνα, αφού δεν συμπλήρωνε επαρκή αριθμό μοναχών.

Η μονή

Από την παλαιά μονή, σώζεται σήμερα μόνο το ανακαινισμένο καθολικό. Η μονόκλιτη βασιλική φέρει αξιόλογες τοιχογραφίες, οι περισσότερες όμως κατεστραμμένες από χαράγματα πιστών. Ο ναός αγιογραφήθηκε το 1760 από τους Αγιαννίτες αγιογράφους, Κυριάκο και Πάνο Κουλιδά. Επίσης, διατηρείται το ολόγλυφο ξυλόγλυπτο τέμπλο στην αρχική του μορφή, με πλούσιο φυτικό διάκοσμο. Το καθολικό τιμάται στη μνήμη του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Παντελεήμονος (27 Ιουλίου).
Οφέλλας (όνομα)

Ὀφέλλας, αρχαιοελληνικό αντρικό κύριο όνομα.

Ετυμολογία

Το όνομα Ὀφέλλας προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα ὀφέλλω «αυξάνω, μεγαλώνω» και αυτό από το αμάρτυρο *ὀφείλ-jω < ινδοευρωπαϊκό *obhel- «αυξάνω».

Διάδοση του ονόματος

Σύμφωνα με τη Θετίμα, το όνομα Ὀφέλλας εμφανίζεται στο Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) να το φέρουν 4 άτομα (4ος αι. π.Χ., 3ος αι. π.Χ.), και με γεωγραφική διασπορά: Πέλλα, Αμφίπολη, Όλυνθος, Κορινθία.
Παράλληλος τύπος Ὀφέλας (3ος αι. π.Χ., Αμφίπολη).
Σημασιολογικά παρεμφερή είναι τα αρχαία αθηναϊκά ονόματα: Ὀφέλων, Ὀφέλανδρος.
Τέλος, αν η σύνδεση με το μυκηναϊκό o-pe-ro «χρέος, έλλειμμα» είναι έγκυρη, τότε στην ίδια λεξικολογική οικογένεια εντάσσονται και οι λέξεις ὀ-φείλω, ὄφελος, ὠφέλεια, ὠφελῶ, και είναι σημασιολογικά παρεμφερή τα αρχαιοελληνικά ονόματα: Ὠφελίμη, Ὠφελίμα, Ὠφέλινος, Ὠφελίων.

Γυναικείος τύπος του ονόματος

Ο γυναικείος τύπος Οφηλία φαίνεται ότι δημιουργήθηκε το 15ο αιώνα από τον Ναπολιτάνο ποιητή Τζάκοπο Σαννατσάρο (Jacopo Sannazaro, 1457–1530). Το όνομα έγινε γνωστό και διαδόθηκε από τον Άμλετ του Σαίξπηρ.
Έσοδο

Στη λογιστική, έσοδο είναι η είσπραξη μιας επιχείρησης από τις συνήθεις επιχειρηματικές δραστηριότητές της, συνήθως από την πώληση αγαθών και υπηρεσιών προς τους πελάτες. Τα έσοδα αναφέρονται επίσης ως πωλήσεις ή κύκλος εργασιών. Ορισμένες εταιρείες έχουν έσοδα από τόκους, δικαιώματα ή άλλες αμοιβές.
1194 Αλέττα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Αλέττας εκτιμάται σε 55,38 ± 1,4 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,048 ± 0,003.
Ένωση για τα Συστήματα Πληροφόρησης

Η Ένωση για τα Συστήματα Πληροφόρησης (αγγλ.Association for Information Systems - AIS) ιδρύθηκε το 1994 και αποτελεί τον οργανισμό που προωθεί την ορθή χρήση και εφαρμογή των συστημάτων πληροφόρησης σε διεθνές επίπεδο. Πρόκειται για μια εταιρεία, αποτελούμενη από 4.000 μέλη, τα οποία εργάζονται για την ενίσχυση του έργου της και την ολοκλήρωση της αποστολής της. Η AIS επεκτείνει τη δράση της σε τρεις γεωγραφικές περιοχές, εκ των οποίων η πρώτη εκτείνεται στην Αμερική, η δεύτερη καλύπτει την Ευρώπη, την Μέση Ανατολή και την Αφρική και η τρίτη περιοχή καλύπτει την Ασία και τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Διοίκηση

Το κύριο νομοθετικό και διοικητικό όργανο της ένωσης είναι το Συμβούλιο (AIS Council), το οποίο απαρτίζουν ο Πρόεδρος (President), ο Προηγούμενος Πρόεδρος (Immediate Past President), ο Εκτελεστικός Διευθυντής (Executive Director), ο Εκλεγμένος Πρόεδρος (President Elect), ο Γραμματέας (Secretary), ο Ταμίας (Treasurer), 8 Αντιπρόεδροι (Vice Presidents), 3 Αντιπρόσωποι των περιοχών που εκπροσωπεί (Representatives), ένας Αντιπρόσωπος από το Διεθνές Συνέδριο για τα Συστήματα Πληροφόρησης - ICIS (ICIS Representative) και ένας από το Αμερικάνικο Συνέδριο για τα Συστήματα Πληροφόρησης - AMCIS (AMCIS Representative). Το έργο του Συμβουλίου ενισχύεται από τη δράση των μόνιμων και των ειδικών Επιτροπών (Committees), οι οποίες συστήνονται από το Συμβούλιο και ενεργούν σύμφωνα με το καταστατικό και τον εσωτερικό κανονισμό της ένωσης.

Δράση

Η AIS αναπτύσσει συνεργατικές σχέσεις με ενώσεις, ιδρύματα, εταιρείες και οργανισμούς με συναφή αντικείμενο και σκοπό λειτουργίας, προκειμένου να προωθήσει την ανάπτυξη και εφαρμογή επαγγελματικών προτύπων και κατ’ επέκταση την εξέλιξη του επαγγέλματος. Παρέχει στα μέλη της ευκαιρίες δικτύωσης και επαγγελματικής εξέλιξης και απονέμει τιμητικές βραβεύσεις για την αναγνώριση της σημαντικής συνεισφοράς ορισμένων μελών στο έργο της, αλλά και στο χώρο των συστημάτων πληροφόρησης γενικότερα. Επιπλέον, δραστηριοποιείται στο χώρο των εκδόσεων με τη δημοσίευση ενημερωτικού υλικού και προσφέρει προϊόντα και  υπηρεσίες, για την καθοδήγηση και υποστήριξη των μελών της κατά την επαγγελματική τους πορεία.
Λιουμπλιάνα

Ιστορία

Η περιοχή κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια: οι παλαιότεροι γνωστοί οικισμοί χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού.
Το 15 μ.Χ. ιδρύθηκε ο ρωμαϊκός οικισμός Αιμόνα (Colonia Iulia Aemona), ο οποίος καταστράφηκε το 452 μ.Χ. από τους Ούννους με αρχηγό τον Αττίλα. Οι πρώτες πηγές που αναφέρουν την πόλη είναι το 1144 με το γερμανικό όνομα Λάιμπαχ και το 1146 με τη λατινική ονομασία Λουβιγκάνα (Luwigana). Απέκτησε καθεστώς πόλης το 1220 και το 1335 περιήλθε υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Αψβούργων μέχρι το 1918. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Λιουμπλιάνα ήταν πρωτεύουσα του δουκάτου της Καρνιόλας, ενώ αποτέλεσε και έδρα επισκοπής το 1461. Εξελίχτηκε σε πολιτιστικό κέντρο της Σλοβενίας κατά το Μεσαίωνα, ενώ το 1511 στην πόλη έγινε σεισμός. 
Με τους Ναπολεόντειους Πολέμους διακόπηκε για λίγο η κυριαρχία των Αψβούργων και από το 1809 ως το 1813 η πόλη ήταν πρωτεύουσα των ιλλυρικών επαρχιών της Γαλλίας. Από το 1816 ως το 1849 ήταν πρωτεύουσα του Ιλλυρικού Βασιλείου, που ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Το 1821, στην πόλη πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο του Λάιμπαχ, ενώ το 1849 έφτασε το πρώτο τρένο από τη Βιέννη και το 1857 συνδέθηκε με την Τεργέστη. 
Το 1895, ένας ακόμη σεισμός κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης και με την ανοικοδόμησή της απέκτησε τη νέα σύγχρονη εικόνα της. 
Με τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας το 1918, η Λιουμπλιάνα έγινε ανεπίσημη πρωτεύουσα της Σλοβενίας. Τον Απρίλιο του 1941, κατελήφθη από τη φασιστική Ιταλία, ενώ το Σεπτέμβριο του 1943 πέρασε υπό την κατοχή των Ναζί. 
Το 1955, ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος Τίτο αναφέρθηκε στη Λιουμπλιάνα με το χαρακτηρισμό Ηρωική Πόλη, λόγω της δράσης της κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεταπολεμικά, έγινε πρωτεύουσα της γιουγκοσλαβικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Σλοβενίας και παρέμεινε και μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1991.
Τσαμαίικα Αχαΐας

Τοποθεσία

Η θέση του οικισμού είναι κοντά στα όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας και το υψόμετρο του ανέρχεται περίπου σε 150 μέτρα. Εγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Κωνσταντίνος, Αγία Μαρίνα, Άγιος Νικόλαος (Σπάτα), Καραβουλαίικα, Κεφαλαίικα, Κρεμμύδι, Ματαράγκα, Μιχόι, Νησί και Ψευταίικα.

Ιστορία

Οι οικιστές της περιοχής έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή των Καλαβρύτων και της Τοπόλοβας. Το όνομα του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό.

Λοιπά στοιχεία

Αναγνωρίστηκαν επίσημα ως οικισμός το 1961, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοικούνται από παλιά αλλά μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισαν να απογράφονται αυτόνομα κατόπιν της αναγνώρισής τους ως αυτοτελή οικισμού. Στον οικισμό βρίσκεται ο Ι.Ν. Αναλήψεως.
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ

Ιστορία

Αρχικά η ένταξη των ομάδων των αγροτικών (τοπικών) πρωταθλημάτων στα πρωταθλήματα της ΚΟΠ γινόταν μέσα από το πρωτάθλημα της ΣΤΟΚ. Με την ίδρυση της Δ΄ κατηγορίας το 1986 το πρωτάθλημα ένταξης ξεκίνησε αυτόνομο, αρχικά σε περιφερειακή βάση και απο το 1993 σε παγκύπριο επίπεδο. Το 2008 το πρωτάθλημα διοργανωνόταν από κοινού από την ΚΟΠ και την ΣΤΟΚ. Από το 2015 η διοργάνωση επανήλθε στη ΣΤΟΚ και οι ομάδες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα ένταξης με σκοπό την άνοδο στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ που αποτελεί το τέταρτο επίπεδο του κυπριακού ποδοσφαίρου.

Δομή

Στο πρωτάθλημα ένταξης συμμετέχουν οι ομάδες που τερματίζουν στις πιο ψηλές θέσεις στα πρωταθλήματα των 11 αγροτικών ομοσπονδιών της Κύπρου. Όσο μεγαλύτερη είναι μια ομοσπονδία, τόσες περισσότερες ομάδες έχει στο πρωτάθλημα ένταξης. Όλοι οι αγώνες  και ο τελικός είναι μονοί, νοκ-αουτ και διεξάγονται σε ουδέτερα γήπεδα.
Χοτζαϊσμός

Ο χοτζαϊσμός είναι μία παραλλαγή του αντι-ρεβιζιονιστικού μαρξισμού–λενινισμού, που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, λόγω διάσπασης στο Μαοϊκό κίνημα, που εμφανίζονται μετά από την ιδεολογική διαμάχη μεταξύ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας το 1978. Η ιδεολογία ονομάστηκε από τον Ενβέρ Χότζα, αξιοσημείωτο Αλβανό κομμουνιστή ηγέτη.

Επισκόπηση

Ο Χοτζαϊσμός οριοθετεί τον εαυτό του με μια αυστηρή υπεράσπιση της κληρονομιάς του Ιωσήφ Στάλιν, την οργάνωση της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον σταλινισμό, και σφοδρή κριτική σχεδόν όλων των υπόλοιπων κομμουνιστικών ομάδων ως "ρεβιζιονιστές". Για παράδειγμα ορίζει τον ευρωκομμουνισμό ως αντι-κομμουνιστικά κινήματα.
Με θέσεις κριτικές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και τη Γιουγκοσλαβία, Ενβέρ Χότζα χαρακτήρισε τις τρεις τελευταίες ως  "κοινωνικούς ιμπεριαλιστικές" και καταδίκασε τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968, πριν αποσύρει την Αλβανία από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ως απάντηση. Ο χοτζαϊσμός υποστηρίζει το δικαίωμα των εθνών να συνεχίσουν το σοσιαλισμό από διαφορετικά μονοπάτια, που υπαγορεύονται από τις συνθήκες σε αυτή τη χώρα, αν και Χότζα προσωπικά έκρινε ότι ο τιτοϊσμός ήταν στην πράξη "αντιμαρξιστικός" συνολικά.
Οι Αλβανοί πέτυχαν στο ιδεολογικό πεδίο, κερδίζοντας ένα μεγάλο μέρος των μαοϊκών, κυρίως στη Λατινική Αμερική (όπως ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός και το Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού, καθώς και το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας), αλλά είχαν επίσης σε γενικές γραμμές σημαντικό ενδιαφέρον σε διεθνές επίπεδο.
Μετά την πτώση της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας το 1991, τα χοτζαϊστικά κόμματα ομαδοποιήθηκαν γύρω από μια διεθνή διάσκεψη που ιδρύθηκε το 1994 και τη δημοσίευση Ενότητα και Αγώνας.
Σουσαϊκισλάκ (Κούμπα)

Το Σουσαϊκισλάκ (αζερικά: Susayqışlaq) είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Κούμπα του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 475 κατοίκων και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της επαρχίας, βορειοδυτικά του Μπακού.
Αρίστη Ιωαννίνων

Γενικά Στοιχεία

Η Αρίστη πιστεύεται προς δημιουργήθηκε ή, κατά άλλη εκδοχή, πως εμπλουτίστηκε πληθυσμιακά με κατοίκους από τον εγκαταλελειμμένο οικισμό Βόπατη και τον Άγιο Μηνά. Κατά τον 19ο αιώνα παρατηρήθηκε ισχυρό μεταναστευτικό κύμα από την Αρίστη προς την Σερβία. Η Αρίστη, συγκαταλέγεται χρονικά στα πρώτα των Ζαγοροχωρίων που απέκτησαν σχολείο, το οποίο συντηρούσαν οικονομικά οι εισφορές της γειτονικής μονής Σπηλαιώτισσας. Κατά την οθωμανική απογραφή του 1895, ο πληθυσμός της Αρίστης ανερχόταν σε 899 κατοίκους. Κατά τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας, ο οικισμός διέθετε ένα αρρεναγωγείο με 50 μαθητές και ένα παρθεναγωγείο με 40 μαθήτριες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της πρώτης απογραφής μετά την απελευθέρωση της Αρίστης, ο πληθυσμός του οικισμού ανερχόταν το 1913 σε 574 κατοίκους. Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους, ο οικισμός υπήχθη αρχικά στην επαρχία Δωδώνης ενώ το 1997, έπειτα από τις αλλαγές στην τοπική αυτοδιοίκηση στα πλαίσια του σχεδίου «Καποδίστριας», συμπεριλήφθηκε στο δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, το χωριό υπάγεται στο δήμο Ζαγορίου.
Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκονται ερείπια  οικισμού - φρουρίου της βυζαντινής περιόδου καθώς και η ιερά μονή Θεοτόκου Σπηλαιώτισσας, η ίδρυση της οποίας χρονολογείται γύρω στο 1579.
Νούναβικ

Το Νούναβικ βρίσκεται βόρεια στην πολιτεία του Κεμπέκ, στον Καναδά. Καταλαμβάνοντας 443.684,71 τ.χλμ. βόρεια του 55ου παραλλήλου, είναι η πατρίδα των Ινουίτ στον Καναδά. Σχεδόν όλοι οι 12.090 κάτοικοι (απογραφή 2011) της περιοχής όπου το 90% είναι Ινουίτ, ζουν σε 14 βόρεια χωριά της ακτής Νούναβικ και στην γη των Κρι (Cree, αυτόχθονοι ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής), στο Γουαμπμαγκοουστούι (Whampmagoostui) κοντά στο βόρειο χωριό Κουτζουαράπικ (Kuujjuuarapik).
Το Νούναβικ σημαίνει «υπέροχη γη» στην τοπική γλώσσα των Ινούκτιτουτ και οι κάτοικοι Ινουίτ της περιοχής αποκαλούνται Νουναβίμιουτ (Nunavimmiut). Μέχρι το 1912, η περιοχή ήταν μέρος της περιφέρεια Ουνγκάρα της πολιτείας Βορειοδυτικά Εδάφη.
Διαπραγματεύσεις για αυτονομία της περιοχής και δημοψήφισμα για κατοχύρωση της γης έγιναν το 2000. Ήθελαν ως πρωτεύουσα το χωριό Κουτζούακ (το μεγαλύτερο χωριό). Όμως στο δημοψήφισμα του 2011 το 70% των ψηφοφόρων του Νούναβικ απέρριψαν την πρόταση για αυτονομία.
Το Νούναβικ είναι μεγαλύτερο από την πολιτεία της Καλιφόρνιας. Βρίσκεται στον αρκτικό και έχει υπαρκτικό κλίμα.

Κοινότητες

Ακουλίβικ ( Akulivik), Αουπάλουκ (Aupuluk), Ινούκτζουακ (Inukjuak), Ιβουτζίβικ (Ivujivik),Κανγκικσουαλούτζουακ (Kangiqsualujjuaq), Κανγικσούτζουακ (Kangiqsujuaq), Κούτζουακ (Kuujjuaq), Κουτζουαράπικ (Kujujjuarapik), Πουρβινίτουκ (Purvinituq), Κουάκτακ (Quaqtaq), Σάλουιτ (Salluit), Τασίουτζακ (Tasiujaq), Ουμίουτζακ ( Umiujaq), Κουτζουαράπικ/Γουάμπαγκούστουι (μια κοινότητα με διπλή κουλτούρα από Ινουίτ και Κρι)
Ευαγόρας Πάφου

Ίδρυση

Ο Ευαγόρας Πάφου ιδρύθηκε στις 2 Απριλίου 1961. Πήρε το όνομα του από τον ήρωα μαθητή αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Στο έμβλημα της ομάδας απεικονιζόταν η μορφή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Ενοποίηση με ΑΠΟΠ

Το καλοκαίρι του 2000 έγινε η ενοποίηση με τον ΑΠΟΠ Πάφου (ο οποίος αγωνιζόταν στη Α΄ κατηγορία), δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Πάφου, η οποία πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία. Με την ενοποίηση τα δύο σωματεία ήθελαν να σταματήσει η συνεχής πτώση του Ευαγόρα και του ΑΠΟΠ στη Β’ Κατηγορία, αλλά και να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα.

Έδρα

Μέχρι το 1982 έδρα της ομάδας ήταν το στάδιο ΓΣ Κόροιβος. Από το 1982 έως το 2000 έδρα της ομάδας ήταν το Παφιακό Στάδιο.

Αθλητικό Σωματείο Ευαγόρας Παλλικαρίδης Πάφου

Το 2013 μια ομάδα του Ευαγόρα Πάφου δημιούργησε το «Αθλητικό Σωματείο Ευαγόρας Παλληκαρίδης Πάφου », θεωρώντας ότι επανιδρύουν τον Ευαγόρα Πάφου. Το σωματείο αυτό θεωρεί τον εαυτό του συνέχεια του Ευαγόρα Πάφου. Η ομάδα αυτή συμμετέχει στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου.
Νιανκνούμ και Κνουμχοτέπ

Οι Νιανκνούμ και Κνουμχοτέπ υπήρξαν δύο ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι στην Αρχαία Αίγυπτο. Έφεραν από κοινού τους τίτλους του Επιστάτη του βασιλικού μανικιούρ, έμπισθου του βασιλιά, και προφήτη του Ρε στον ναό του Ηλίου του Νιουερρέ. Έζησαν την εποχή της 5ης Δυναστείας (περ. 2450–2410 π.Χ.) κατά την βασιλεία του Νιουσέρ ή του Μυκερίνου. Γνωστοί είναι λόγω του κοινού τους τάφου, και τις νεκρικές τοιχογραφίες που τους  παριστάνουν τρυφερά αγκαλιασμένους. 
Ήταν και οι δύο παντρεμένοι με παιδιά. Σύμφωνα με νεώτερες ερμηνείες της τοιχογραφίας αυτής, μπορεί να ήταν δίδυμοι ή ακόμα και σιαμαία δίδυμα, ενώ προγενέστερες ερμηνείες υπέθεταν ομοφυλοφιλική σχέση των δύο ανδρών. Αναμφίβολα όμως, το άγγιγμα της μύτης στην αρχαία Αιγυπτιακή τέχνη συμβόλιζε το συναίσθημα της αγάπης.

Όνομα και τίτλοι

Τα ονόματα των δύο ανδρών συνδέονται γλωσσολογικά. «Νιανκνούμ» σημαίνει «Η ζωή ανήκει στον Κνουμ», ενώ Κνουμχοτέπ σημαίνει «Κνουμ είναι ικανοποιημένος». Το όνομα του θεού Κνουμ ερμηνεύεται και ως «σύνδεσμος», έτσι ώστε τα δύο ονόματα να ερμηνεύονται και ως «αχώριστοι για όλη τη ζωή» ή «αχώριστοι ως τον θάνατο». Μια επιγραφή στο εσωτερικό του μασταμπά τους φέρει τα ονόματά τους γραμμένα σε συνεχή γραφή έτσι ώστε όταν διαβάζονται να είναι ερμηνεύσιμα ως «ενωμένοι στην ζωή και στην ειρήνη». Δεν γνωρίζουμε αν τα ονόματά τους είναι τα ονομαστικά (από την αρχή της ζωής τους) ή άν τα απόκτησαν αργότερα. 
Διετέλεσαν και οι δύο από κοινού στο αξίωμα του επιστάτη του βασιλικού μανικιούρ, το οποίο ήταν αξίωμα και επάγγελμα στην Αρχαία Αίγυπτο. Έφεραν επίσης τον τιμητικό τίτλο του βασιλικού έμπιστου, ο οποίος δείχνει ότι ανήκαν στους ανώτερους κοινωνικούς κύκλους της εποχής τους. Ήταν επίσης ιερείς και προφήτες του Ρε στον Ναό του Ήλιου του Νιουσέρ.

Ο τάφος τους

Ο μασταμπάς των Νιανκνούμ και Κνουμχοτέπ ανακαλύφθηκε το 1964 από τον Αχμέτ Μούσα κατά την διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών στην νεκρόπολη της Σακκάρας. Ο μασταμπάς είχε διαλυθεί στην αρχαιότητα, και το υλικό του είχε χρησιμοποιηθεί. Ο Μούσα κατόρθωσε να εξακριβώσει τα αρχικά υλικά και να αναστηλώσει τον μασταμπά. Το ταφικό μνημείο αποτελείται από τον εξωτερικό μασταμπά, ο οποίος περιβάλει έναν τάφο λαξευμένο σε βράχο. Ο μασταμπάς περιέχει δύο δωμάτια και μια εσωτερική αυλή, από την οποία ο επισκέπτης έχει πρόσβαση στον λαξευμένο τάφο. Ο τάφος περιέχει ένα εσωτερικό δωμάτιο και έναν ναό θυσιαστήριο.
Nikephoros

Σύνθεση και κυκλοφορία

Το Nikephoros δημοσιεύει σύγχρονα συγγράμματα φιλολογικού, ιστορικού και αρχαιολογικού περιεχομένου με στόχο την μελέτη και ανάλυση του αθλητισμού σε όλο το φάσμα της ιστορίας και προϊστορίας από την προϊστορική εποχή, στην Ασσυρία, Βαβυλώνα, αρχαία Αίγυπτο, την αρχαία Ελλάδα, από την αρχαϊκή και μέχρι την κλασική, ελληνιστική και βυζαντινή εποχή, την εποχή του Ουμανισμού και την νεότερη ιστορία μέχρι τις ημέρες μας. Επίκεντρο των θεμάτων είναι πάντοτε ο αθλητισμός και η μουσική σε σχέση με την θρησκεία, τον πολιτισμό, την πολιτική, το δίκαιο, την ανατροφή και την καθημερινή ζωή.
Κυκλοφορεί από το 1988 σε ετήσιους τόμους υπό την επίβλεψη επιστημονικής επιτροπής καθώς και των ισντιτούτων αρχαίας ιστορίας και αρχαιολογίας του πανεπιστημίου του Γκρατς,αρχαίας ιστορίας και ασσυριολογίας του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ και ιστορίας του αθλητισμού της Ανώτατης Σχολής Σωματικής Αγωγής της Κολωνίας.