google/wiki40b huggingface dataset:
Άγγελος (ταινία)

Πλοκή

Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα, και πιο συγκεκριμένα στην ολέθρια ερωτική σχέση του 19χρονου ναύτη Χρήστου Ρούσσου με τον 22χρονο επίσης ναύτη Ανέστη Παπαδόπουλο, σχέση η οποία οδήγησε στη δολοφονία του δεύτερου στις 7 Απριλίου 1976 και στην καταδίκη του πρώτου από το ναυτοδικείο σε ισόβια κάθειρξη.
Ένας νεαρός άνδρας, ο Άγγελος (τον υποδύεται σε πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση ο Μιχάλης Μανιάτης έχοντας μαθητεύσει στο πλευρό του Άντονι Χόπκινς ο οποίος κλήθηκε ειδικά γι αυτόν το σκοπό) ερωτεύεται ένα σκληρό αρσενικό, τον Μιχάλη (τον υποδύεται ο Διονύσης Ξάνθος), που δεν ανέχεται να έχει σχέση με κάποιον του ίδιου φύλου. Έτσι μεταμφιέζει τον Άγγελο σε γυναίκα. Τον αναγκάζει να φαίνεται ακόμα πιο περιφρονητέο, με το να εκδίδεται. Ο Άγγελος επαναστατεί, από θύμα μετατρέπεται σε θύτης, και τελικά σκοτώνει τον εραστή του.

Οι αντιδράσεις

Η ταινία προκάλεσε μία σειρά αντιδράσεων, ήδη πριν γυριστεί. Αρχικά, το σενάριο απορρίφθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού υπό τον φόβο ενδεχόμενων αντιδράσεων, για να χρειαστεί στη συνέχεια η συνεδρίαση της πενταμελούς επιτροπής που αποτελούσε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ώστε η ταινία να χρηματοδοτηθεί. Τελικά με ψήφους 4-1 η πρόταση έγινε δεκτή, με μόνη μειοψηφούσα την εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας, Φάνη Πάλλη - Πετραλιά.
Με το ξεκίνημα της προβολής, ο ίδιος ο Χρήστος Ρούσσος κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ζητώντας τη διακοπή της με το σκεπτικό των σεναριακών αυθαιρεσιών, καθώς στην πραγματικότητα ο ίδιος ουδέποτε μεταμφιέστηκε σε τραβεστί, αντίθετα έφτασε ως το έγκλημα αρνούμενος να δεχθεί τις σε βάρος του ασφυκτικές πιέσεις. Επιπλέον, ο σκηνοθέτης παρουσίασε τα μέλη της οικογένειάς του να φέρονται και να αντιδρούν διαφορετικά απ' ό,τι στην πραγματικότητα.
Ωστόσο ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα παραδέχθηκε ότι παρά την παραποίηση των γεγονότων, η προβολή της ταινίας και η αποδοχή της από τον κόσμο με την παράλληλη μεταστροφή της κοινής γνώμης, που ως τότε ήταν σε βάρος του, τον βοήθησε αποφασιστικά στην προσπάθειά του να διεκδικήσει στη συνέχεια τον μετριασμό της ποινής του. Μιας επεισοδιακής όπως εξελίχθηκε προσπάθειας, που πάντως κατέληξε το 1990 στην απονομή χάριτος από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Υποδοχή

Παρά τις διφορούμενες κριτικές του Τύπου, η ταινία γνώρισε πολύ σημαντική εισπρακτική επιτυχία, αγγίζοντας στην πρώτη της προβολή, μόνο στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, τα 300 χιλιάδες εισιτήρια (για την ακρίβεια 297.461), αριθμός εξαιρετικά μεγάλος αν ληφθεί υπ' όψιν, τόσο το θέμα της ταινίας, όσο και η συνολική κάμψη που αντιμετώπιζε την εποχή εκείνη ο ελληνικός κινηματογράφος.
Διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1982 και απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου και πρώτου ανδρικού ρόλου για τον Μιχάλη Μανιάτη. Διαγωνίστηκε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών το 1983 έχοντας αρνητική αντιμετώπιση από τους θεατές, ενώ πιο αρνητική αντιμετώπιση δέχθηκε με την προβολή της στο Σικάγο, κυρίως από ομοφυλοφιλικές οργανώσεις, οι οποίες δεν δέχθηκαν την ταύτιση ομοφυλόφιλου - δολοφόνου.
Κωνσταντίνος Γαρέφης

Βιογραφία

Ο Κωνσταντίνος Γαρέφης γεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου το 1874. Ήταν εγγονός του, σουλιώτικης καταγωγής, Γαρέφη ή Σκληρού του Αποστόλη, ο οποίος ήταν αδελφός του ανυπόταχτου Κατσούδα, που είχε παντρευτεί ξαδέρφη του Σαρακατσάνου πρωτοκλέφτη Κατσαντώνη. Ο παππούς του εγκαταστάθηκε στις Μηλιές κυνηγημένος απ’ τον Αλή Πασά και πήρε γυναίκα από την οικογένεια των αρματολών της περιοχής Μπασδεκαίων. Ο πατέρας του Κωνσταντίνου Γαρέφη, ο Δημήτρης Γαρέφης ή Κατσούδας, είχε διακριθεί στις Πηλιορείτικες επαναστάσεις του 1874 και 1878, ενώ η μητέρα του ονομαζόταν Ασήμω, το γένος Γεωργιάδη.

Ένοπλη δράση

Το 1905 ο Κωνσταντίνος Γαρέφης ακολούθησε τον Κωνσταντίνο Μαζαράκη-Αινιάν και με κέντρο δράσης το Βέρμιο αγωνίστηκε ως υπαρχηγός του σώματος Μακεδονικού αγώνα. Όταν η δράση του Κωνσταντίνου Μαζαράκη έγινε γνωστή και το αντάρτικο σώμα του έπρεπε να διαλυθεί ο καπετάν Γαρέφης τον αντικατέστησε οργανώνοντας δικό του αντάρτικο σώμα στα τέλη του 1905 και επεκτείνοντας την ακτίνα δράσης αποκατέστησε την ασφάλεια στην περιοχή.

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Γαρέφη

Τη νύχτα της 6ης Αυγούστου 1906 ανακάλυψε, στο χωριό Τσερνέσοβο Αριδαίας (σημερινό Γαρέφι), την καλύβα, στην οποία κρύβονταν οι εχθροί του, κομιτατζήδες Λούκας και Καρατάσος. Ο καπετάν Γαρέφης δίχως φόβο μπήκε στην καλύβα τους και σκότωσε τον Καρατάσο και τραυμάτισε βαριά το Λούκα. Όμως κατά τη συμπλοκή τραυματίστηκε από τους άντρες του Λούκα. Ο Γαρέφης, παρόλο το σοβαρό τραυματισμό του, επέμεινε, πριν φύγει από το πεδίο της μάχης, να δεί το αποτελέσμα της συμπλοκής. Λίγε ημέρες αργότερα θα πεθάνει εξαιτίας των τραυμάτων στις 24 Αυγούστου 1906.
Ιρανικές προεδρικές εκλογές (2017)

Προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Ιράν , στις 19 Μαΐου 2017 για 12η συνεχή φορά. Τοπικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα.
Η κατάθεση των υποψηφιοτήτων έλαβε χώρα στο διάστημα από τις 11 έως τις 15 Απριλίου 2017. Ο κάτοχος της προεδρίας Χασάν Ρουχανί ήταν ξανά υποψήφιος και διεκδίκησε επανεκλογή. Οι αντίπαλοί του ήταν ο επικεφαλής υποψήφιος των Συντηρητικών, Εμπραΐμ Ραϊσί, ο Μοσταφά Μιρ Σαλίμ από το Κόμμα Ισλαμικού Συνασπισμού και ο Μοσταφά Χασεμιταμπά, ο οποίος κατήλθε υποψήφιος χωρίς κομματική υποστήριξη.
Ο Ρουχανί επανεξελέγη για μια δεύτερη θητεία. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Εσωτερικών, ο Ρουχανί έλαβε 23,5 επί συνόλου 41 εκατομμυρίων ψήφων. Ο πιο κοντινός του αντίπαλος, ο κληρικός Εμπραχίμ Ραϊσί, έλαβε  15,7 εκατομμύρια ψήφους. Ο Ρουχανί ορκίστηκε για δεύτερη φορά στις 5 Αυγούστου 2017 ενώπιον του Κοινοβουλίου του Ιράν ως Πρόεδρος της χώρας.

Εκλογική διαδικασία

Ο Πρόεδρος του Ιράν εκλέγεται από τον λαό. Αν κανείς από τους υποψηφίους δεν λάβει ποσοστό άνω του 50% θα διεξάγονταν επαναληπτικές εκλογές στις 26 Μαΐου.
Χρόνος ημιζωής

Ημιζωή ονομάζεται η περίοδος της αντίδρασης της μισής ποσότητας των ενεργών αντιδρώντων, όπου η αντίδραση μπορεί να είναι χημική ή πυρηνική. Έστω Α η ποσότητα ενός αντιδρώνος που θεωρητικά θα αντιδράσει όλο, τότε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα η μισή ποσότητα της ουσίας αντιδρά, άρα χάνεται, ώστε να έχει μείνει η μισή ποσότητα από την αρχική. Το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα είναι χαρακτηριστικό για κάθε αντίδραση και εξαρτάται ή δεν εξαρτάται από τη συγκέντρωση του αντιδρώντος . Έτσι, η ποσότητα του στοιχείου συναρτήσει ισαπέχοντων χρονικών στιγμών είναι φθίνουσα γεωμετρική πρόοδος, ενώ γενικά είναι φθίνουσα εκθετική συνάρτηση του χρόνου. Αυτή η σχέση ποσότητας αντιδρώντος και χρόνου αποδεικνύεται θεωρητικά. Ο χρόνος ημιζωής επηρεάζει πρακτικά και την ανθρώπινη αντίληψη της αντίδρασης: μπορεί ο χρόνος να είναι εκατομύρια χρόνια, ώστε η αντίδραση ουσιαστικά να μη συμβαίνει, ή να είναι εξαιρετικά μικρός, ώστε η αντίδραση να συμβαίνει για την ανθρώπινη αντίληψη ακαριαία ή πολύ γρήγορα. Όταν η ποσότητα του αντιδρώντος είναι πλέον αμελητέα (τυπικά μετά από 10 ημιζωές) και δε γίνεται να εντοπιστεί, θεωρούμε ότι τελείωσε η αντίδραση.
Χολή

Η χολή είναι ένα πηχτό καφεπράσινο μέχρι πρασινοκίτρινο βασικό διάλυμα που εκκρίνεται από τα κύτταρα του ήπατος, και μέσω του χοληφόρου πόρου μεταφέρεται στο δωδεκαδάκτυλο. Σε ορισμένα θηλαστικά όπως και στον άνθρωπο συγκεντρώνεται σε μικρή αποθήκη, στη χοληδόχο κύστη και από εκεί απεκκρίνεται στον εντερικό σωλήνα, μέσω του δικτύου των χοληφόρων.
Η Χολή παίζει σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση και την πέψη του λίπους.

Σύνθεση της χολής

Η χολή συμπεριφέρεται ως αλκαλικό στις αντιδράσεις και συντίθεται από διάφορες οργανικές ενώσεις και ανόργανα ιόντα, διαλυμένα σε νερό. Περιλαμβάνει χολικά οξέα, λεκιθίνη, χοληστερόλη, χολερυθρίνη και πρωτεΐνες.
Οι χρωστικές ουσίες της χολής (χολερυθρίνη και χολοπρασίνη), προέρχονται από τη διάσπαση της αιμοσφαιρίνης (των ερυθρών αιμοσφαιρίων) και είναι αυτές που δίνουν στη χολή το χρώμα της και που με τη σειρά της επηρεάζει το χρώμα των κοπράνων.

Ροή της χολής

Η χολή ρέει στα χοληφόρα αγγεία, τα οποία σχηματίζουν το χοληφόρο δέντρο. Η απόδοση της χολής είναι αποτέλεσμα συνέργειας: 1) της ηπατικής έκκρισης, 2) της σύσπασης της χοληδόχου κύστης και 3) της χαλάρωσης του σφιγκτήρα του Oddi. Αυτές τις δράσεις αναλαμβάνει, σε ένα βαθμό, η χολοκυστοκινίνη (ή παγκρεατοζυμίνη), η οποία απελευθερώνεται μετά το γεύμα από εντερικά κύτταρα. 
Κύρια ουσία που παρακινεί το ήπαρ για έκκριση της χολής είναι η ορμόνη σεκρετίνη που παράγεται στα τοιχώματα του δωδεκαδακτύλου.
Ετιέν Ντεμαρτό

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μπουσερβίλ του Κεμπέκ και ήταν αθλητής του Αθλητικού Συλλόγου του Μόντρεαλ. Διακρίθηκε στο αγώνισμα της ρίψης βαρών στην κατηγορία των 56 λιβρών (25,4 κιλά) στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο δεν αποτελεί σήμερα ολυμπιακό άθλημα. Το 1902, νίκησε στο πρωτάθλημα της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης τον Τζον Φλάναγκαν, ο οποίος υπήρξε πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ, αποτελώντας μαζί με τον Φλάναγκαν έναν από τους δημοφιλέστερους αθλητές των αγώνων.
Για να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904, επειδή ήταν αστυνομικός, είχε ζητήσει άδεια από την υπηρεσία του για να μεταβεί στο Σαιντ Λούις. Παρόλο που αρνήθηκε η υπηρεσία του να του δώσει άδεια, αποφάσισε να συμμετάσχει στους αγώνες με ανοιχτό το ενδεχόμενο απόλυσής του από την εργασία του. Στο Σαιντ Λούις, η πρώτη του βολή με ρίψη στα 34 πόδια και 4 ίντσες (10,46 μέτρα) αποτέλεσε την καλύτερη βολή του αγωνίσματος, όταν ο Φλάναγκαν δεν κατάφερε να επιτύχει ρίψη πάνω από τα 33 πόδια και 4 ίντσες (10,16 μέτρα). Ο Ντεμαρτό έτυχε υποδοχή ήρωα στην επιστροφή του στο Μόντρεαλ και επαναπροσλήφθηκε στην υπηρεσία του.
Τον επόμενο χρόνο πέθανε πιθανότατα από τυφοειδή πυρετό. Μια συνοικία, ένα πάρκο και ένα στάδιο φέρουν σήμερα το όνομά του στο Μόντρεαλ, ενώ στο γήπεδο μπάσκετ Ετιέν Ντεμαρτό διεξήχθησαν οι αγώνες της καλαθοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976. Η συνοικία Ετιέν Ντεμαρτό αποτελεί τμήμα της δημοτικού διαμερίσματος Ροζμόν-Λα Πετίτ Πατρί του δήμου του Μόντρεαλ. Υποστηρίζεται ότι ο Ετιέν Ντεμαρτό αποτελεί τον πρώτο χρυσό ολυμπιονίκη που αγωνίστηκε με τα χρώματα του Καναδά, παρόλο που στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 ο χρυσός ολυμπιονίκης Τζωρτζ Όρτον, ο οποίος αγωνίστηκε εκπροσωπώντας αμερικανικό πανεπιστήμιο, ήταν επίσης Καναδός.
Ραμόν Μπορέλ της Βαρκελώνης

Εκστρατείες στην Κόρδοβα

Την περίοδο 1000 - 1002 ο Ραμόν Μπορέλ αντιμετώπισε μια σειρά από επιδρομές του Αλμανζόρ, όταν πέθανε ο Αλμανζόρ ο Ραμόν Μπορέλ βρήκε την ευκαιρία να κάνει εκστρατεία στην Λιέιδα (1003). Ο γιος του Αλμανζόρ Άμπντ Αλ-Μαλίκ Αλ-Μουζάφαρ (975 - 1008) έκανε νέα αντεπίθεση στην Βαρκελώνη αλλά ηττήθηκε από Συνασπισμό χριστιανικών δυνάμεων στην μάχη της Τόρα. Ο Ραμόν Μπορέλ αμέσως μετά παραβρέθηκε στην μάχη της Αλμπέζας. Το Χαλιφάτο της Κόρδοβας εξασθένησε σημαντικά από εμφύλιο πόλεμο, ο κόμης της Βαρκελώνης βρήκε την ευκαιρία να αντεπιτεθεί και οργάνωσε εκστρατεία. Συμμάχησε με τον Μωάμεθ Β΄ της Κόρδοβα εναντίον του χαλίφη Σουλειμάν Β΄, στο πλευρό τους ήταν οι επίσκοποι του Βικ και του Ουρζέλ, ο Ερμενγκόλ Α΄ του Ουρζέλ μικρότερος αδελφός του Ραμόν Μπορέλ και ο Βερνάρδος Α΄ του Μπεζαλού. 
Οι σύμμαχοι συνέτριψαν τους Μουσουλμάνους τον Μάιο του 1010 και κατέλαβαν την Κόρδοβα αλλά με σοβαρές απώλειες, στην μάχη έπεσε ο Ερμενγκόλ Α΄ του Ουρζέλ και οι επίσκοποι του Βικ και του Ουρζέλ. Ο Ραμόν Μπορέλ συμμετείχε σε νέα μάχη (2 Ιουνίου 1010) στο πλευρό των μουσουλμάνων επαναστατών στα πλαίσια των εμφύλιων πολέμων στην Ανδαλουσία, αργότερα έκανε νέες εκστρατείες στους ποταμούς Έβρο και Σέγρε (1015, 1016) στις οποίες εξασφάλισε την πίστη των βαρόνων του. Ακολούθησε ο εποικισμός της Σεγάρα και του κάμπου της Ταρραγόνα μέσα στην Κομητεία της Βαρκελώνης, ο Ραμόν Μπορέλ ήταν ο πρώτος κυβερνήτης που έκοψε τα δικά του νομίσματα. Τον διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του Βερεγγάριος Ραϋμόνδος Α΄ της Βαρκελώνης υπό την κηδεμονία της μητέρας του, τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό της Βαρκελώνης αλλά ο τάφος του έχει χαθεί.
Κάσπαρ Γκρέγκορυ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1846 στη Φιλαδέλφεια και η καταγωγή του ήταν από τη Γαλλία. Προπάππος του ήταν ο Ρενέ Γκρέγκορυ, ο οποίος είχε πολεμήσει ως Γάλλος αξιωματικός το 1777 στον αμερικανικό απελευθερωτικό πόλεμο, και αργότερα εγκαταστάθηκε εκεί και παντρεύτηκε. Πατέρας του Κάσπαρ ήταν ο Χένρυ Ντουβάλ Γκρέγκορυ, ιερωμένος, άκρως συντηρητικός θεολόγος και αυστηρός πατέρας. Ο Γκρέγκορυ πήγε σχολείο και μετά σπούδασε θεολογία τα έτη 1865-67 και 1867-73 στη Φιλαδέλφεια και στο Πρίνστον του Νιού Τζέρσι αντίστοιχα. Τελικά ήρθε στην Ευρώπη και συνέχισε τις σπουδές του στη Λειψία με καθηγητές του τον Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ και τον Έζρα Άμποτ. Μελέτησε τις πηγές της Καινής Διαθήκης, και όταν ο Τίσεντορφ πέθανε, συνέχισε αυτός το έργο του. Αναγορεύτηκε μέχρι και πέντε φορές διδάκτωρ και συνέχισε τις έρευνες ώσπου αναγορεύτηκε καθηγητής (habilitation) το 1884 και διορίστηκε πρώτα έκτακτος και μετά τακτικός καθηγητής στη Λειψία το 1889 και 1891 αντίστοιχα. Ήταν πρωτοπόρος στην έρευνα του ουμανισμού. Έγινε γερμανός υπήκοος το 1881 και υπηρέτησε σε γηραιή ηλικία 68 χρονών ως εθελοντής στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μέσα σε δύο χρόνια πήρε τον βαθμό υπολοχαγού. Απεβίωσε στις 9 Απριλίου 1917 σε στρατιωτικό νοσοκομείο του Δυτικού μετώπου κοντά στο Neuchâtel-sur-Aisne στη Γαλλία.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1979

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1979 διεξήχθη στις 4 Μαρτίου στην Θήβα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Χριστοδουλίδης του Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας (απόσταση 12.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Ντιναμό (Ουκρανία)

Ιστορία

Ο σύλλογος συστάθηκε κατά την εναρκτήρια διάσκεψη των εκπροσώπων των υπηρεσιών επιβολής του νόμου, της κρατικής ασφάλειας, της προστασίας των συνόρων και των εσωτερικών στρατευμάτων που έλαβε χώρα στο Χάρκοβο στις 31 Οκτωβρίου του 1924. Αρχικά η Ντιναμό Χάρκοβο χρηματοδοτήθηκε από το εργοστάσιο του Χαρκόβου «Серп і Маллет» που πρόσφατα είχε κρατικοποιηθεί και μετονοματεί από «Гельферих-Саде».
Το παράρτημα της Ντιναμό στο Κίεβο αρχικά χρηματοδοτήθηκε από το εργοστάσιο των Μπολσεβίκων (πρώην «Γκρέτερ και Κριβάνεκ»). Στις 11 Δεκεμβρίου του 1926 ιδρύθηκε η Ντιναμό Βίννιτσα. Στα χρόνια της ανεξαρτησίας, μεταξύ 1994 και 2010, 455 αθλητές εκπροσώπησαν την Ντιναμό σε Ολυμπιακούς Αγώνες και κέρδισαν 63 διαφορετικά μετάλλια (18 χρυσά, 18 ασημένια, 27 χάλκινα). Γενικά από το 1952 το σωματείο εκπροσωπήθηκε από 608 αθλητές, εκ των οποίων 142 κέρδισαν 164 μετάλλια (49 χρυσά, 49 ασημένια 66 χάλκινα).

Έμβλημα

Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2010-11

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2010-11 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες  κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2011-12.

Σύστημα βαθμολόγησης

Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.

Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2009-10

Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 2009-10, Ολυμπιάδα Νεάπολης. Δεν συμμετείχε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου η οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2009-10 και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2010-11.
Δημήτριος Α. Μιαούλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν πρωτότοκος γιος του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.
Από μικρός ασχολήθηκε με την ναυτιλία και με την έναρξη της επανάστασης εκπροσώπησε πρώτος απ'όλους την οικογένειά του. Τον Απρίλιο του 1821 διορίσθηκε από την κοινότητα της Ύδρας στόλαρχος των Υδραίικων σκαφών που με τη σύμπραξη των Σπετσιώτικων σκαφών, των οποίων ηγούταν ο Νικόλαος Μπότασης, ανέλαβε να εισπλεύσει στον Κορινθιακό Κόλπο, προκειμένου να εκδιώξει ή να καταστρέψει τουρκικά πλοία που ναυλοχούσαν στη Πάτρα. Πράγματι στις 21 Μαΐου η ελληνική αυτή μοίρα διέπλευσε τον Κορινθιακό Κόλπο και κάτω από καταιγιστικό πυρ των φρουρίων του Ρίου και του Αντιρίου ανάγκασε τα εν λόγω τουρκικά σκάφη να καταφύγουν στο μικρό λιμένα της Ναυπάκτου. Τότε πέντε αγγλικά πολεμικά πλοία που διέπλευσαν την περιοχή του Πατραϊκού έθεσαν τα τουρκικά σκάφη υπό την προστασία της σημαίας τους και τα συνόδευσαν στη Ζάκυνθο.
Στη συνέχεια ο Δημήτριος Μιαούλης συμμετείχε με τον πατέρα του σε όλες τις μεγάλες ναυμαχίες της επανάστασης. Μάλιστα ως πλοίαρχος (κυβερνήτης) του «Κίμων» στάλθηκε στην Αγγλία για την μεταφορά της Επιτροπής που πήγε στο Λονδίνο για να ζητήσει την προστασία της Ελλάδας από την Αγγλία, κατά το πρότυπο της Ιονίου Πολιτείας.
Μετά την εθνική Παλιγγενεσία έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου του Βασιλικού Ναυτικού, ενώ με προγενέστερη απόφαση του Καποδίστρια του είχε παραχωρηθεί εθνική γη στη Γλυκεία Ναυπλίου, όπου διατηρούσε αγρόκτημα.
Απεβίωσε το 1836. Ήταν παντρεμένος με την Μαρούσα Βουδούρη και είχε τρία παιδιά τους: Ανδρέα, Νικόλαο και Δημήτριο Μιαούλη.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1953-54

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 1953-54 συμμετείχαν οι 9 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1953-54 και οι 9 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1953-54. Διεξήχθη σε 7 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Από τον Α΄ γύρο ξεκίνησαν οι 9 ομάδες της Α΄ κατηγορίας και οι 4 πρώτες ομάδες της Β΄ κατηγορίας (οι 2 επικεφαλής κάθε ομίλου). Οι υπόλοιπες 5 ομάδες της Β΄ κατηγορίας έδωσαν προκριματικούς αγώνες ούτως ώστε μόνο μία από αυτές να συμμετάσχει στον Α΄ γύρο. Η κλήρωση των αγώνων πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ομάδων κάθε ομίλου ούτως ώστε στον Γ΄ προκριματικό γύρο να συμμετάσχει μία ομάδα από κάθε όμιλο.
Δεκαετία 1990

Η δεκαετία του 1990 ξεκίνησε, με βάση το Γρηγοριανό ημερολόγιο, την 1η Ιανουαρίου 1990 και τελείωσε την 31η Δεκεμβρίου 1999.
Πολιτιστικά, η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίστηκε από την άνοδο της πολυπολιτισμικότητας και των εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης (alternative media), η οποία συνεχίστηκε και τη δεκαετία του 2000. Ρεύματα όπως η grunge, η rave και το hip hop, εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο με την βοήθεια νέων τεχνολογιών όπως η καλωδιακή τηλεόραση και ο Παγκόσμιος Ιστός.
Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την υποχώρηση του παγκόσμιου κομμουνισμού πολιτικά υπήρξε μετατόπιση προς την Δεξιά, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της υποστήριξης ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, καθώς και περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες μεταξύ άλλων στις Ηνωμένες Πολιτείες,, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ένας συνδυασμός παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης μαζικής κινητοποίησης των κεφαλαιαγορών μέσω του νεοφιλελευθερισμού, του τέλους του Ψυχρού Πολέμου, της ευρείας διάδοσης των νέων μέσων επικοινωνίας όπως το Διαδίκτυο από τα μέσα της δεκαετίας και μετά, η αύξηση του σκεπτικισμού απέναντι στις κυβέρνησεις και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε στον επανακαθορισμό και την επανεδραίωση της οικονομικής και πολιτικής ισχύος παγκοσμίος αλλα και στο εσωτερικό των χωρών. Παράλληλα ήταν αλματώδης η τεχνολογική πρόοδος.
Νέες συγκρούσεις ανέκυψαν σε Αφρική, Βαλκάνια και Καύκασο, ενώ υπήρξε μικρή πρόοδος στις σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και του Αραβικού κόσμου. Σημαντική για την Σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία ήταν η Συμφωνία του Μπέλφαστ που υπεγράφη το 1998.
Φρειδερίκος Δ΄ της Σουαβίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ. Το 1150 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος-Βερεγγάριος.
Έπειτα από δύο έτη απεβίωσε ο πατέρας του και ο Φρειδερίκος Δ΄ θα γινόταν βασιλιάς της Γερμανίας, αν το αξίωμα ήταν κληρονομικό. Λέγεται ότι ο Κορράδος Γ΄ στην επιθανάτιο κλίνη του υπέδειξε στους δύο παρεστώτες, τον ανιψιό του Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Σουαβίας και τον επίσκοπο του Μπάμπεργκ, να ονομάσουν βασιλιά τον πρώτο, στον οποίο και ενεχείρισε τα βασιλικά διάσημα. 
Ο Φρειδερίκος Γ΄ χωρίς να χάσει χρόνο πήρε τους Βαυαρούς κληρικούς για να τον επικυρώσουν και τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας να συγκαλέσει βιαστικά μία Συνέλευση (Reichstag). Εκεί οι εκλέκτορες -εκτός του αρχιεπισκόπου του Μάινς, υποστηρικτή του πάπα- ψήφισαν τον Φρειδερίκο Γ΄ και όχι τον επταετή εξάδελφό του Φρειδερίκο Δ΄. Ο Φρειδερίκος Γ΄ δούκας της Σουαβίας έγινε ο Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας, ο βαρβαρόσσα και παρέδωσε το δουκάτο της Σουαβίας στον Φρειδερίκο Δ΄ που έγινε δούκας στη θέση του.
Ο Φρειδερίκος Δ΄ συμμετείχε στις εκστρατείες του εξαδέλφου του στη Ιταλία, αλλά μετά την κατάληψη της Ρώμης (1167) υπέφερε από ασθένεια και απεβίωσε, όπως πολλοί του στρατού του Φρειδερίκου Α΄. Το δουκάτο της Σουαβίας δόθηκε στον Φρειδερίκο Ε΄, 3ετή γιο του Φρειδερίκου Α΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Γερτρούδη των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Γ΄ τού λέοντος δούκα της Σαξονίας και ΙΒ΄ δούκα της Βαυαρίας· δεν είχαν γνωστά τέκνα.
Κεστούτις

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ζέουνα (Jewna) της Λευκορωσίας, που ήταν Ορθόδοξη, κόρης τού Ιβάν πρίγκιπα τού Πολότσκ. Το όνομα Κεστούτις σημαίνει "αυτός που αντιμετωπίζει, παλεύει".
Τον πατέρα του διαδέχθηκε το 1341 ο νεότερος αδελφός του Γιαουνούτις· τότε ο Αλγκίρντας και ο Κεστούτις συνομώτησαν για να τον εκτοπίσουν. Το κατάφεραν και διαίρεσαν τη χώρα: ο Αλγκίρντας έλαβε το ανατολικό μέρος και ο Κεστούτις το δυτικό, ιδρύοντας το δουκάτο τού Τρακάι το 1337. Οrγάνωσε την άμυνα της δυτικής Λιθουανίας και της Σεμιγαλίας εναντίον τού Τευτονικού Τάγματος και έκανε επιδρομές εναντίον του.
Εφήρμοσε στρατιωτικές και διπλωματικές μεθόδους. Για να αποφύγει τις συγκρούσεις με το Τευτονικό Τάγμα, το 1349 άρχισε με τον πάπα συζητήσεις για τον εκχριστιανισμό της Λιθουανίας, με αντάλλαγμα το στέμμα της χώρας για τον ίδιο και τους γιους του. Ο Αλγκίρντας παρέμεινε αμέτοχος, αφιερωμένος στην άμυνα της Ρουθηνίας. Μεσολαβητής τού Κεστούτις και τού πάπα ανέλαβε ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας, ο οποίος όμως επιτέθηκε απροσδόκητα στη Βολυνία το 1349, πράγμα που κατέστρεψε το σχέδιο εκχριστιανισμού. Στον Πολωνο-Λιθουανικό Πόλεμο που ακολούθησε για τη Βολυνία, με τον Κεστούτις συμμάχησε ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας το 1351: μεταξύ τους συμφωνήθηκε, ο Κεστούτις να αποδεχθεί το Χριστιανισμό και να βοηθήσει στρατιωτικά την Ουγγαρία, με αντάλλαγμα ένα στέμμα. Η συμφωνία επικυρώθηκε με μία παγανιστική τελετή, για να πείσει ο Κεστούτις τους Λιθουανούς. Αλλά ο Κεστούτις δεν σκόπευε να την υλοποιήσει: διέφυγε καθ' οδόν προς τη Μπούντα.
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1909

Η Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1909 θεσμοθετήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1909 με τον νόμο ΓΥΛΔ' (υπ' αριθμ. 3434) που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ A 282/1909. Με το νόμο αυτό καταργήθηκαν άρθρα του προηγούμενου νόμου ΒΧΔ' της 6/8 Ιουλίου 1899 , τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (1899). Με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1909 δημιουργήθηκαν 16 νομοί. Η διάρκεια αυτής της διοικητικής διαίρεσης ήταν μικρή, γιατί τρία χρόνια μετά ο Βενιζέλος προώθησε νέα Διοικητική διαίρεση το 1912.