google/wiki40b huggingface dataset:
Αληθινή Δημοκρατία Τώρα

Το κίνημα Αληθινή Δημοκρατία Τώρα ¡Democracia Real YA! (Real Democracy Now!), επίσης αποκαλούμενο Plataforma Democracia Real Ya!, είναι οργάνωση πολιτών που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2011 στην Ισπανία και η οποία στις 15 Μαΐου εκκίνησε το πολιτικό κίνημα των ισπανικών διαδηλώσεων του 2011, οι οποίες έγιναν παγκόσμια γνωστές και άντλησαν την έμπνευσή τους από την Αραβική Άνοιξη 2010-2011 που ξεκίνησε με την εξέγερση της Τυνησίας και την αντίστοιχη Αιγυπτιακή. Η εξέγερση συγκρίθηκε με τον Μάη του 1968. Στο κίνημα Αληθινή Δημοκρατία συγχωνεύτηκαν 200 μικρότερες οργανώσεις.
Το κίνημα διαμαρτυρίας εκφράστηκε στις 15 Μαΐου με κατασκηνώσεις πολιτών και κατάληψη της κεντρικής πλατείας της Μαδρίτης, Πουέρτα ντελ Σολ, και σύντομα επεκτάθηκε σε 57 άλλες μεγαλύτερες και μικρότερες πόλεις στην Ισπανία και κατόπιν σε ισπανικές πρεσβείες σε όλον τον κόσμο. Οι αρχικοί ιδρυτές και ομιλητές του κινήματος Democracia Real Ya είναι οι Φάμπιο Γκάνταρα (Fabio Gándara), Κάρλος Παρέδες (Carlos Paredes) Paco López και Αΐδα Σάντσεθ (Aída Sánchez.

Το κίνημα στην Ελλάδα

Οι αρχικές εκκλήσεις Ισπανών μελών του κινήματος για συγκεντρώσεις στην Ισπανική πρεσβεία στην Ελλάδα δεν είχαν μεγάλη απήχηση αρχικά με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ, να γίνει σύνθημα στις ισπανικές συγκεντρώσεις το "Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες". Τούτο αμφισβητήθηκε ευθέως από τα μέλη του κινήματος, αλλά και δημοσιογράφους της «El Pais». Στη συγκέντρωση της 25ης Μαΐου 2011 χιλιάδες Ελλήνων «αγανακτισμένων» διαδήλωσαν ειρηνικά σε πολλές πόλεις της Ελλάδας με σημείο τριβής τα τεκταινόμενα στην ελληνική οικονομία.

Πανευρωπαϊκές εξελίξεις

Στις 29 Μαΐου 2011 έγινε η πρώτη διαδήλωση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε μεγάλες πόλεις όπως το Παρίσι, το Λονδίνο, η Κοπεγχάγη, η Στοκχόλμη, η Σόφια, το Βερολίνο, το Άμστερνταμ, το Όσλο, το Εδιμβούργο, το Ελσίνκι, οι Βρυξέλλες, η Βιέννη, το Δουβλίνο, η Ρώμη, το Ρέικιαβικ, το Στρασβούργο, η Δρέσδη, η Μπολόνια, η Σεβίλλη, η Λεμεσός, η Θεσσαλονίκη, η Αθήνα και δεκάδες μικρότερες στον ευρωπαϊκό χώρο. Εκτός της επίθεσης που δέχθηκαν οι διαδηλωτές της Βαρκελώνης, η γαλλική αστυνομία εξαπέλυσε επίθεση εναντίον 5.000 διαδηλωτών που θέλησαν να μείνουν στην πλατεία Βαστίλης.
Ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας Αλέν Ζιπέ θεωρεί ότι δε θα υπάρξει «ευρωπαϊκό καλοκαίρι», όπως το αποκαλεί, μετά την «Αραβική Άνοιξη». Σύμφωνα με τα λεγόμενά του υπάρχει ένα κοινό σημείο με τον αραβικό κόσμο, η ανεργία, αλλά η διαφορά ότι ο ευρωπαϊκός κόσμος έχει κατακτήσει τη δημοκρατία, ενώ ο αραβικός προσδοκά να την κατακτήσει μέσω της εξέγερσης
Παρά την κάμψη του κινήματος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο χιλιάδες Ισπανοί και Έλληνες διαδηλωτές σε Ισπανία και Ελλάδα αντίστοιχα διαδήλωσαν κατά την 4η Πανευρωπαϊκή συνάντηση της 19ης Ιουνίου 2011, αν και με διαφορετικά κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα εξαρτώμενα από τις εθνικές συγκυρίες.
Άχυρο

Ασφάλεια

Το αποξηραμένο άχυρο παρουσιάζει κίνδυνο πυρκαγιάς που μπορεί να αναφλεγεί εύκολα αν εκτίθεται σε σπινθήρες ή σε ανοικτή φλόγα. Μπορεί επίσης να προκαλέσει αλλεργική ρινίτιδα σε άτομα που παρουσιάζουν υπερευαισθησία στα αερομεταφερόμενα αλλεργιογόνα όπως η σκόνη αχύρου.

Έρευνα

Εκτός από τις τρέχουσες και ιστορικές χρήσεις του, το άχυρο διερευνάται ως πηγή λεπτών χημικών ουσιών, συμπεριλαμβανομένων αλκαλοειδών, φλαβονοειδών, λιγνινών, φαινολών και στεροειδών.
Εντολή της Κοινωνίας των Εθνών

Συνθήκες

Η άρση της κυριαρχίας των εδαφών της Γερμανίας επιτεύχθηκε με την Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919 και κατανεμήθηκαν μεταξύ των Συμμαχικών Δυνάμεων στις 7 Μαΐου 1919. Οι εδαφικές διεκδικήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καταργήθηκαν για πρώτη φορά από τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 και αργότερα οριστικοποιήθηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Τα τουρκικά εδάφη που χορηγήθηκαν στις Συμμαχικές Δυνάμεις ορίσθηκαν στην διάσκεψη του Σαν Ρέμο του 1920. Ενώ τα περισσότερα εδάφη εντολών βρίσκονταν στην Αφρική, την Ασία και τον Ειρηνικό, το καθεστώς εφαρμόσθηκε και στην Ευρώπη, κυρίως στα εδάφη της Γερμανίας: το Γκντανσκ (γερμ. Ντάντσιχ), Μέμελ και Σάαρ.

Τύποι εντολών

Το ακριβές επίπεδο ελέγχου της Διοικούσας δυνάμεως σε κάθε Διοικούσα Επιτροπή αποφασίσθηκε σε ατομική βάση από την Κοινωνία των Εθνών. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση η Διοικούσα δύναμη απαγορευόταν να κατασκευάσει οχυρώσεις ή να δημιουργήσει στρατιωτική δύναμη εντός των εδαφών της εντολής της και ήταν υποχρεωμένη να υποβάλει ετήσια έκθεση για τα εδάφη στην Κοινωνία των Εθνών.
Παρόλα αυτά, οι Διοικούσες Επιτροπές είχαν εκληφθεί ως de facto αποικίες των αυτοκρατοριών του νικητή των εθνών.
Οι Διοικούσες Επιτροπές χωρίστηκαν σε τρεις διαφορετικές ομάδες, με βάση το επίπεδο ανάπτυξης που είχε επιτύχει ο κάθε πληθυσμός τη στιγμή εκείνη.

Νεώτερη Ιστορία

Μετά την κατάργηση της Κοινωνίας των Εθνών, όλοι εκτός από έναν που διατήρησαν υπό τον έλεγχο της (αποικιακής) εξουσίας αξιολογήθηκαν εκ νέου από το διάδοχό της, τα Ηνωμένα Έθνη, ως Εδάφη Μέριμνας του ΟΗΕ, ένα σχεδόν ισοδύναμο καθεστώς, αλλά τώρα ενδεδυμένες ως οι νικηφόρες αποικιοκρατικές δυνάμεις από την συμμαχική πλευρά του Β' Παγκόσμιου Πολέμου (η Ιαπωνία, τώρα από την πλευρά των ηττημένων, έχασε τη Διοικούσα Επιτροπή του Νοτίου Ειρηνικού, την οποία ανέλαβαν οι ΗΠΑ).
Η μόνη Διοικούσα Επιτροπή που διατήρησε το παλιό καθεστώς μέχρις ότου απόκτησε κυριαρχία ήταν η Νοτιοδυτική Αφρική, η οποία κέρδισε την ανεξαρτησία της ως Ναμίμπια, το 1990, μετά από μακρύ αντάρτικο πόλεμο ανεξαρτησίας εναντίον του καθεστώτος διαχωρισμού απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής.
Σχεδόν όλες οι πρώην Διοικούσες Επιτροπές ήταν κυρίαρχα κράτη από το 1990, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που είχαν καταστεί Εδάφη Μέριμνας του ΟΗΕ, εκτός από κάποιες διάδοχες οντότητες των σταδιακά διαμελισμένων Εδαφών Μέριμνας των νήσων του Ειρηνικού (πρώην Διοικούσα Επιτροπή της Ιαπωνίας του Νότιου Ειρηνικού): κυρίως οι Βόρειες Μαριάνες Νήσοι έγιναν μέλη της Κοινοπολιτείας των ΗΠΑ (εξακολουθούν να διευθύνονται από έναν κυβερνήτη, χωρίς να έχουν δικό τους επικεφαλής του κράτους, που παραμένει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ), ενώ τα απομεινάρια της Μικρονησίας και των Νήσων Μάρσαλ πέτυχαν στις 22 Δεκεμβρίου 1990 τελικά την ανεξαρτησία, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επικύρωσε τον τερματισμό της κηδεμονίας και ουσιαστικά διαλύθηκε στις 10 Ιουλίου 1987, και η Δημοκρατία του Παλάου έγινε η τελευταία που ανέκτησε την ανεξαρτησία της στις 1 Οκτωβρίου 1994.
Α.Π.Ο. Λάρισας Λαρισαϊκός

Ιστορία

Ο Λαρισαϊκός ιδρύθηκε στα 1930, από τον Αχιλλέα Καρανάσιο και προήλθε από μια συνοικιακή ομάδα των Σουφλαρίων (σημερινή συνοικία Αγίων Σαράντα) «Αθηνά» . Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θεσσαλίας μεταπολεμικά πρωτοεμφανίστηκε όμως την περίοδο 1932-33 στο «Κύπελλο Πόλεων» της ΕΠΣΘ.
Ήταν πρωταθλήτρια του ομίλου Λάρισας στο τελευταίο πρωτάθλημα πριν την απόσχιση των ομάδων της Λάρισας από την ΕΠΣ Θεσσαλίας το 1960 και έτσι συμμετείχε και στην πρώτη διοργάνωση της Β' Εθνικής το 1959-60, αλλά και πρωταθλήτρια του πρώτου πρωταθλήματος της ΕΠΣ Λάρισας το 1960-61 συμμετέχοντας εκ νέου στη Β' Εθνική εκείνης της χρονιάς.Το 1961-62 κερδίζει την πρώτη θέση στον ομιλό της , εξασφαλίζοντας θέση στη μόνιμη, πια, Β' Εθνική της επόμενης περιόδου , αλλά δεν καταφέρνει να κερδίσει και την άνοδο στην Α' Εθνική στους αγώνες κατάταξης μεταξύ των νικητών των ομίλων που ακολούθησαν. Το 1963-64 υποβιβάζεται τελικά απο την Β' Εθνική και θα επέστρεφε στα τοπικά πρωταθλήματα, αλλά ακολουθεί η συγχώνευση των ομάδων της Λάρισας για τη δημιουργία της ΑΕΛ και ο Λαρισαϊκός παύει να υφίσταται.

Η Ίδρυση της ΑΕΛ

Το Μάιο/Ιούνιο του 1964,συμμετέχοντας στη δημιουργία της Α.Ε. Λάρισα, αφού παραχώρησε ένα σημαντικό αριθμό παικτών στην καινούρια ομάδα της πόλης συγχωνεύτηκε τελικά με μια άλλη ομάδα της Λάρισας, τον Πελασγικό δημιουργώντας τη σύγχρονη Πελασγιώτιδα, σύλλογο που υφίσταται μέχρι σήμερα με τμήματα ποδοσφαίρου καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης .

Α.Ο. Λαρισαϊκός (σύγχρονη εποχή)

Τη δεκαετία του 70 ιδρύθηκε ξανά σύλλογος με το όνομα Α.Ο. Λαρισαϊκός με έτος "επανίδρυσης" ,όπως αναφέρει στο έμβλημά του, το 1976 που συμμετέχει μέχρι σήμερα στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λάρισας, καθώς και με μία παρουσία στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία την περίοδο 1984-85.
Χριστόδουλος Παμπλέκης

Βίος

Ο Χριστόδουλος Παμπλέκης γεννήθηκε το 1733 στον οικισμό Επάνω Χώρα του χωριού Μπαμπίνη Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας. Από μικρός έμεινε ορφανός από μητέρα και προσβλήθηκε από ευλογιά που του στοίχισε το αριστερό του μάτι. Ο πατέρας του, Στάθης, ήταν παλιότερα κλέφτης στην περιοχή του Ολύμπου και για άγνωστο λόγο βρέθηκε στο Ξηρόμερο όπου παντρεύτηκε. Το 1740 ενεπλάκη σε αιματηρό επεισόδιο με Τούρκους και αναγκάστηκε να φύγει ξανά για τον Όλυμπο παίρνοντας μαζί του και τον μικρό Χριστόδουλο. Σύντομα όμως συνελήφθη από τους Τούρκους και γδάρθηκε ζωντανός.
Κάποιος Λιτοχωρίτης ονόματι Καλλίας πήρε υπό την προστασία του τον μικρό Χριστόδουλο ο οποίος παρακολούθησε το σχολείο στο Λιτόχωρο και κατόπιν στη Ραψάνη. Ήταν ανήσυχο πνεύμα και σε μικρή ηλικία έφυγε για το Άγιο Όρος όπου γράφτηκε στην Αθωνιάδα Ακαδημία. Εκεί είχε δάσκαλο τον Ευγένιο Βούλγαρη και διακρίθηκε στα μαθηματικά. Κατά τη φοίτησή του έλαβε και το μοναχικό σχήμα χωρίς να αλλάξει το βαφτιστικό του όνομα.
Σε ηλικία 25 ετών, απογοητευμένος από την κατάσταση στην Αθωνιάδα έφυγε για την Ευρώπη. Αρχικά διέμεινε στο Παρίσι, άγνωστο όμως για πόσο διάστημα. Εκεί συνέγραψε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η αληθής πολιτική». Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Βιέννη όπου και εργάσθηκε ως οικοδιδάσκαλος στην εκεί ελληνική παροικία. Παράλληλα συνέχισε τις σπουδές του μελετώντας φιλοσοφία, θεολογία και μαθήματα θετικών επιστημών. Το 1786 εξέδωσε στη Βιέννη το φιλοσοφικό σύγγραμμά του με τον τίτλο «Περί φιλοσόφου, φιλοσοφίας, φυσικών, μεταφυσικών, πνευματικών και Θείων». Στο έργο του αυτό παρουσιάζει τις φιλοσοφικές θέσεις δυτικών διανοητών, όπως του Gassendi και του Καρτέσιου.
Στη συνέχεια βρέθηκε στη Λειψία της Σαξονίας όπου συνέχισε να ασχολείται με φιλοσοφικές μελέτες και με τη διδασκαλία. Πέθανε σε νοσοκομείο της Λειψίας στις 15 Αυγούστου του 1793. Η κηδεία του έγινε στις 4 Αυγούστου από τον ορθόδοξο ναό της πόλης.
Ωστόσο, το γεγονός ότι το έργο του περιείχε επιχειρήματα της νεότερης μεταφυσικής για την ύπαρξη του Θεού και επιχειρούσε να κριτικάρει τη θρησκεία, είχε ήδη προκαλέσει την έντονη αντίδραση εκπροσώπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μέσα στο κλίμα αυτό ο Ευγένιος Βούλγαρης καταδίκασε το έργο του άλλοτε μαθητή του ως «συμπίλημα αποτρόπαιων και δύστηνων βιβλιαρίων». Λίγο πριν το θάνατό του, στις αρχές του 1793, κυκλοφόρησε μια υβριστική σάτιρα εναντίον του με τον τίτλο «Ακολουθία ετεροφθάλμου και αντιχρίστου Χριστοδούλου του εξ Ακαρνανίας». 
Ως απάντηση, οι μαθητές του δημοσίευσαν μετά το θάνατό του το έργο του «Περί Θεοκρατίας» το οποίο ήταν ένα βιαιότατο αντικληρικό κείμενο που απέρριπτε στη βάση της τη χριστιανική θρησκεία (άρνηση της θεοπνευστίας της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, της θεότητας του Ιησού και της τέλεσης θαυμάτων) και καταδίκαζε ως ιδιοτελή τη συμπεριφορά των λειτουργών της. Το δημοσίευμα αυτό προκάλεσε την οργή της Ορθοδόξου Εκκλησίας με αποτέλεσμα τον μετά θάνατον αφορισμό του από τον Πατριάρχη Νεόφυτο τον Ζ΄ στις 12 Νοεμβρίου του 1793. Μάλιστα το κείμενο του αφορισμού αναθεμάτιζε, εκτός από τον συγγραφέα, τους πιθανούς αναγνώστες του αλλά και τον ιερέα που έψαλλε στη νεκρώσιμη ακολουθία του Παμπλέκη.
Κουφονήσι Λασιθίου

Ιστορία

Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και συγκεκριμένα τον Απρίλιο του 1823 μια ομάδα 28 γενναίων Κρητικών από τις ανατολικές επαρχίες της Κρήτης, υπό τους οπλαρχηγούς Εμμανουήλ Καζάνη, Εμμανουήλ Αλέξη κ.ά. επιβιβάστηκαν σε μικρό πλοιάριο και επέδραμαν νύκτα στο Κουφονήσι όπου βρισκόταν εκεί για διασκέδαση ο διαβόητος τούρκος γενίτσαρος Μεχμέτ Πιλαβάς με τους 30 συντρόφους του. Κατά την επιχείρηση εκείνη μετά τον αποκλεισμό και τον όλεθρο που ακολούθησε φονεύθηκαν τόσο ο Πιλαβάς όσο και οι 27 σύντροφοί του, ενώ μόνο τρεις κατέφεραν να σωθούν, παραμένοντας κρυμμένοι σε ρωγμές των βράχων.
Κόρη (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 682)

Ιστορικό του ευρήματος

Βρέθηκε στις 5 και 6 Φεβρουαρίου 1886 βορειοδυτικά του Ερεχθείου. Τα πόδια βρέθηκαν αργότερα, το 1907 και προστέθηκαν από τον Χανς Σράντερ.

Περιγραφή

Είναι φιλοτεχνημένο από νησιώτικο μάρμαρο. Βρέθηκε σπασμένο και αποτελείται από έξι μεγάλα και εννέα μικρότερα τεμάχια. Λείπουν το δεξί χέρι από τον αγκώνα, η αριστερή παλάμη από τον καρπό, μέρος του αυχένα, μέρος των μηρών, μέρος του αριστερού μπράτσου, τα άκρα των πτυχών του ιματίου, ο μεγάλος δάκτυλος του αριστερού ποδιού, το αριστερό γόνατο, μέρη των πόδων, οι οφθαλμοί, και μέρος των πλεξούδων. Φέρει επίσης φθορές στην επιφάνεια, στα αυτιά, την μύτη και τα πόδια. Πολλές από τις ελλείψεις έχουν αποκατασταθεί.
Η στάση του σώματος και η ενδυμασία είναι ιωνικού ρυθμού. Το βλέμμα είναι ελαφρώς χαμηλωμένο. Το άγαλμα στέκει σε μικρό πλίνθο που είναι λαξευμένος στο σχήμα των πελμάτων. Ο χιτώνας σχηματίζει λεπτές διπλές πτυχές. Η επιφάνεια ήταν αρχικά γαλάζια ή πράσινη, με μπορντούρα που ήταν διακοσμημένη με ερυθρούς, γαλάζιους και πράσινους μαιάνδρους. Από τις οπές υποθέτουμε ότι στη γωνία του ιματίου ήταν προσαρμοσμένα χάλκινα κοσμήματα.
Η κόρη φοράει στα πόδια ερυθρούς σανδάλους με χάλκινη πόρπη που έχει χαθεί, όπως υποθέτουμε από την οπή. Τα λουράκια ήταν διακοσμημένα με πράσινα τρίγωνα. Στο αριστερό καρπό χέρι φοράει βραχιόλι με πράσινες εγχάρακτες διακοσμήσεις. Φοράει επίσης μεγάλα στρογγυλά σκουλαρίκια σε πράσινο χρώμα.
Ταινία μικρού μήκους

Ταινία μικρού μήκους λέγεται το κινηματογραφικό έργο μικρής διαρκείας, ανεξαρτήτως του περιεχομένου του ή του καλλιτεχνικού του είδους. Ο ορισμός της ταινίας μικρού μήκους καθιερώθηκε, όταν τα κινηματογραφικά έργα μεγάλου μήκους έγιναν το κύριο τμήμα των προβολών στους κινηματογράφους.

Ιστορική αναδρομή.

Στις αρχές της κινηματογραφικής τέχνης, τα έργα ήταν όλα μικρού μήκους, αφού τα μέσα που υπήρχαν τότε ήταν πολύ περιορισμένα. Από αυτήν την άποψη, όλα τα έργα του πρώιμου σινεμά ήταν ταινίες μικρού μήκους. Αντ' αυτού, όμως, στα πρώιμα έργα έχουμε μια άλλη διαφοροποίηση, με βάση την διαίρεση του έργου σε επιμέρους ταινίες, τις λεγόμενες «πράξεις». Ως "πράξη" χαρακτηρίζεται το φιλμ που περιέχει ένα μέρος του έργου και είναι τυλιγμένο σε δική του ροδέλα. Έτσι, έχουμε έργα της εποχής εκείνης με μία ή και δύο «πράξεις».
Μέχρι την δεκαετία του 1970 οι ταινίες μικρού μήκους προβάλλονταν πριν από το κυρίως έργο. Μετά, σιγά σιγά καταργήθηκαν, δίνοντας την θέση τους στην διαφήμιση.

Διάρκεια

Οι ταινίες μικρού μήκους διαρκούν συνήθως 30 λεπτά το πολύ, αν και το κριτήριο αυτό δεν είναι πάντα ασφαλές. Σε μερικά φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους δίνονται περισσότερα λεπτά, π.χ. η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών επιτρέπει μέχρι και 40 λεπτά. Το Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, αντίθετα, επιτρέπει διάρκεια μεταξύ 15 και 30 λεπτών. Το Γερμανικό Βραβείο Κινηματογράφου επιτρέπει από 7 ως 30 λεπτά.
Μουσικό πριόνι

Το μουσικό πριόνι είναι μουσικό όργανο που αποτελείται από ένα ευλύγιστο πριόνι και παίζεται συνήθως με δοξάρι βιολιού, το οποίο τρίβεται στη μεταλλική του πλάκα, κρατημένη ανάμεσα στα γόνατα του εκτελεστή. Με το αριστερό του χέρι, ο οργανοπαίκτης ρυθμίζει την κάμψη της λάμας του πριονιού και με τον τρόπο αυτό είναι σε θέση να παράγει διαφορετικές νότες με το δοξάρι. Με τη βοήθεια του χεριού ή με μια τρεμάμενη κίνηση του ποδιού επιτυχγάνεται επίσης βιμπράτο. Ο ήχος του μοιάζει με γυναικεία φωνή που μπορεί να πιάσει πολύ ψηλές νότες, όπως μία σοπράνο. Σύμφωνα με την ταξινόμηση Χόρνμποστελ-Σακς ανήκει στα ιδιόφωνα τριβής.
Η ιστορία του ξεκινά περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν χρησιμοποιήθηκε σε παραστάσεις βοντβίλ και από καλλιτέχνες του μιούζικ-χολ. Παίζεται κυρίως στη λαϊκή ρωσική μουσική και σε αγροτικές περιοχές των ΗΠΑ, απέκτησε όμως δημοφιλία και στην Κίνα. Ετήσια φεστιβάλ για το μουσικό πριόνι έχουν διοργανωθεί στην Καλιφόρνια στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στο Κουανγκτσόου της Κίνας. Ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς έγραψε ένα μέρος που προοριζόταν για μουσικό πριόνι στο Πρώτο Κοντσέρτο για πιάνο (1933), το οποίο, όμως, παίζεται συνήθως από βιολί. Χρησιμοποιήθηκε ακόμα από τον κλασικό Γάλλο συνθέτη Ανρί Σωγκέ (Henri Sauguet) στο Plainte (1949) και από τον αβάν-γκαρντ συνθέτη Τζορτζ Κραμπ στο Ancient Voices of Children (1970).
Ντίκος Βυζάντιος

Οικογένεια

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Περικλή Βυζάντιου, γνωστού ζωγράφου της εποχής, και της Ευφροσύνης Σκουμπουρδή. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Κουντουριώτη. Συγκεκριμένα ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Πατρινού, δημάρχου Πατρέων και βουλευτή, τρισέγγονος του Δημήτριου Βούλγαρη, πρωθυπουργού της Ελλάδας, και τετρασέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη, γερουσιαστή και πλοιοκτήτη.

Βιογραφικά στοιχεία

Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον πατέρα του, Περικλή Βυζάντιο. Σε νεαρή ηλικία έγινε δεκτός στην σχολή καλών τεχνών του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1945 στάλθηκε με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου στο Παρίσι για σπουδές. Εκεί γνωρίστηκε και συνεργάστηκε με τον ζωγράφο Δημήτρη Γαλάνη, με τον καλλιτέχνη Αρόν καθώς και με τον κορυφαίο γλύπτη Τζακομέτι, με τον οποίο συνδέθηκε με στενή φιλία.
Από νωρίς αναγνωρίστηκε καλλιτεχνικά στη Γαλλία λαμβάνοντας καλές κριτικές. Έργα του πουλήθηκαν σε μουσεία ανά τον κόσμο μεταξύ των οποίων στο μουσείο του Λουξεμβούργου, στο μουσείο σύγχρονης τέχνης του Ντάλας, στην Εθνική Πινακοθήκη "Αλέξανδρος Σούτσος", στο Μουσείο Μπενάκη κ.α. Οι κύκλοι στους οποίους χωρίζεται το έργο του είναι τρεις: η Αφαίρεση (1945 - 1972), η οποία έκλεισε με την αναδρομική έκθεση στο μουσείο «Galliera», την οποία είχε προλογίσει ο Ευγένιος Ιονέσκο, τα Σχέδια (1972 - 1981), τα οποία σχολίασε ο Μισέλ Φουκώ, και οι Μορφές (1981 - 2007), ανθρωποκεντρικές συνθέσεις και νεκρές φύσεις. Ουσιαστικά με την πρώτη του πορεία εισέρχεται σε έργα αφηρημένης ζωγραφικής ενώ με την δεύτερη επιστρέφει στην παραστατικότητα των ασπρόμαύρων σχεδίων. Η τρίτη πορεία βρίθει από νεοπαραστατικές τάσεις με θέμα την νεκρή φύση. 
Κατά τη διάρκεια της ζωής του τιμήθηκε πολλάκις. Το 1989 τιμήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία (επί υπουργίας Ζακ Λανγκ) ως Ιππότης των Τεχνών και των Γραμμάτων. Το 1990 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο του ιππότη και στη συνέχεια του «Αξιωματούχου των Τεχνών και των Γραμμάτων» (Officier des Arts et des Lettres). Επτά χρόνια αργότερα (1997) διοργανώθηκε από την γαλλική κυβέρνηση μεγάλη αναδρομική έκθεση στο μουσείο «Espace des Arts, Chalon sur Saone». Έργα του επίσης εκτίθενται στο Αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη, τα οποία έχουν δωρηθεί από την Μαρίλενα Λιακοπούλου, αδερφή του καλλιτέχνη. Για την ζωή του είναι αφιερωμένο το ντοκυμαντέρ «Ντίκος Βυζάντιος – στα ίχνη της χαμένης ματιάς» σε σκηνοθεσία της Πανδώρας Μουρίκη. Απεβίωσε στην Μαγιόρκα της Ισπανίας στις 7 Αυγούστου 2007 και ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια Marie - Laure David. Από το 1946 διέμενε μόνιμα στο Παρίσι.
Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

Ιστορία

Ο πρώτος εκπρόσωπος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης ήταν ο Κωνσταντίνος Μπράβος ο οποίος υπήρξε Υφυπουργός και Περιφερειακός Διοικητής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης το διάστημα 26 Αυγούστου 1971 έως 26 Νοεμβρίου 1973 ύστερα από την μεταρρύθμιση του 1971 που προέβλεπε την διαίρεση της Ελλάδος σε 7 περιφερειακές διοικήσεις.
Ύστερα από την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2011 και προέβλεπε πλήρη δημοσιονομική και διοικητική αυτοτέλεια με αιρετό περιφερειάρχη και συμβούλιο ο πρώτος Περιφερειάρχης εκλέχτηκε  μετά τις πρώτες Περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2010 και τις επαναληπτικές στις 14 Νοεμβρίου 2010. Ο Άρης Γιαννακίδης ήταν ο πρώτος αιρετός και αντικατέστησε την Θεοδώρα Κόκλα που ήταν περιφερειάρχης από τις 9 Δεκεμβρίου 2009. Στις πρώτες εκλογές του 2010 ο Γιαννακίδης κέρδισε στον 2ο γύρο με ποσοστό 51,49% έναντι 48,51 για τον Γιώργο Παυλίδη.
Κλεμμένη Ευτυχία

Πλοκή

Η Κέιτ Μπόσθουορθ (Μπέτι Ντέιβις) είναι μια καλλιτέχνιδα που χάνει το πλοίο της για ένα νησί ανοιχτά της Νέας Αγγλίας, όπου σκοπεύει να συναντήσει την αδελφή και τον θείο της. Πείθει τον Μπιλ Έμερσον (τον οποίο υποδύεται ο Φορντ) να την πάει στο σπίτι με το πλοίο του, και ερωτεύονται. Όμως, η δίδυμη αδελφή της Κέιτ, η Πατρίσια (την οποία επίσης υποδύεται η Ντέιβις) αποφασίζει να ερωτευθεί τον Μπιλ επίσης, και κατορθώνει να τον κερδίσει.
Ανίκανη να αισθανθεί πραγματικά χαρούμενη για την Πατρίσια, η Κέιτ αντιθέτως συγκεντρώνεται στη δουλειά της. Ο Μπιλ ουσιαστικά πηγαίνει στην Χιλή, αφήνοντας την Κέιτ να περάσει λίγο χρόνο με την αδελφή της. Σαλπάρουν με ένα πλοίο, και η Πατρίσια πέφτει από το πλοίο και πνίγεται. Η Κέιτ ξεβράζεται στη στεριά, και όταν ανακτά τις αισθήσεις της, όλοι τη μπερδεύουν με την Πατρίσια. Μαθαίνοντας ότι ο Μπιλ πρόκειται να επιστρέψει από την Χιλή, η Κέιτ αποφασίζει να πάρει την ταυτότητα της νεκρής αδελφής της.
Χρήστος Κέφαλος

Καριέρα

Αγωνίστηκε στην ομάδα του γυμνασίου Τζων Μπάρτρμν χάι σκούλ και στα νεανικά του χρόνια αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ λόγω ύψους. Υπήρξε συμπαίκτης του Ερλ Μονρόε και αγωνίστηκε στον τελικό της Φιλαδέλφεια. Παράλληλα υπήρξε παίκτης του μπέιζμπολ και αγωνίστηκε είσης στον τελικό της Φιλαδέλφεια στη θέση του πίτσερ. Ήταν ικανότατος αθλητής και στα δυο αθλήματα. Στην καλαθοσφαίριση αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της Φιλαδέλφεια ως τελειόφοιτος και στο μπέιζμπολ αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του τελικού της Φιλαδέλφεια.
Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανέπιστημιο του Τεμπλ ενώ είχε πληθώρα προτάσεων. Ο προπονητής του Χάρι Λίτβακ τον χρησιμοποίησε στη θέση του πλέι μέικερ με επιτυχία και όλα έδειχναν ότι είχε σπουδαία σταδιοδρομία. Εμπόδιο στάθηκε ο τραυματισμός του ο οποίος ήταν συντριπτικό κάταγμα δίσκου στην σπονδυλική στήλη με συνέπεια να αγωνίζεται με ορθοπεδική ζώνη για το υπόλοιπο της καριέρας του. 
Ο τραυματισμός του δε σταθηκε εμπόδιο στις ομάδες του ΝΒΑ να τον εντάξουν στις τάξεις τους με τους Σηατλ Σουπερσόνικς να προσφέρουν συμβόλαιο. Όμως ο Χρήστος Κέφαλος προτίμησε να εργαστεί ως δάσκαλος επικαλούμενος τον τραυματισμό του έτσι ώστε να αποφύγει την υποχρέωση να πολεμήσει στο Βιετνάμ εξασφαλίζοντας αναβολές. Όταν ο πόλεμος τελείωσε επέστρεψε στο μπάσκετ και αγωνίστηκε στους Ουίμλιγκτον Μπλού Μπάμπερς στην ανταγωνιστηκή λίγκα του ΝΒΑ. 
Σε τουρνουά στη Βοστώνη παράγοντες του Παναθηναϊκού τον έπεισαν να αγωνιστεί στην Ελλάδα. Για να γίνει αυτό ο Κώστας Μουρούζης προπονητής του ΠΑΟ έπεισε τον Φαίδωνα Ματθαίου να τον καλέσει στην εθνική και να το χρίσει διεθνή. Στον Παναθηναϊκό κατέκτησε 6 πρωταθλήματα (1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977) εκ των οποίων τα 5 ήταν συνεχόμενα, ενώ σημαντική επιτυχία ήταν η συμμετοχή του στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972.

Καριέρα προπονητή

Από τη θέση του προπονητή με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος το 1983, ενώ ως προπονητής του Ηλυσιακού εξασφάλισε τον προβιβασμό της ομάδας στη Β εθνική κατηγορία.
Οικογένεια Σπηλιωτόπουλου

Γενικά στοιχεία

Η καταγωγή της είναι από την Δημητσάνα, υποστηρίζεται δε ότι γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Σπηλιώτης Γαβράς, γόνος βυζαντινού οίκου.
Ποδοχώρι Καβάλας

Ιστορικά στοιχεία

Στη θέση Γιαλίμια στα νοτιοανατολικά του οικισμού υπάρχει οικισμός προϊστορικών και πρώιμων ιστορικών χρόνων με ορατά επιφανειακά λείψανα. Μέσα στο χωριό, δίπλα στην εκκλησία έχει εντοπιστεί κεραμική ελληνιστικής-μεταβυζαντινής εποχής. Στο δρόμο προς Ακροπόταμο έχουν εντοπιστεί ερείπια τρίκλητης παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Το χωριό αναφέρεται σε περιουσιακό κατάστιχο της Μονής Ιβήρων το οποίο χρονολογείται από το 1104.
Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, είχε μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Τούρκων, με πλειοψηφία Ελλήνων, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ποδοχώρι εγκαταστάθηκαν 115 προσφυγικές οικογένειες.
International Project Management Association

Το IPMA είναι ένα διεθνές δίκτυο Εθνικών Φορέων Διαχείρισης Έργων.
Ιδρύθηκε στην Ευρώπη το 1967, και θεσμοθέτησε το IPMA Competence Baseline (ICB), που περιέχει πρότυπα και οδηγίες για τις πρακτικές που χρησιμοποιούνται στη διαχείριση έργων.
Οι Εθνικοί Φορείς εξυπηρετούν τις ανάγκες ανάπτυξης της διαχείρισης έργων σε κάθε χώρα. Το IPMA είναι μια Συνομοσπονδία που εκπροσωπεί τους Εθνικούς Φορείς σε διεθνές επίπεδο. Εθνικός Φορέας του IPMA στην Ελλάδα είναι το Ελληνικό Δίκτυο Διαχειριστών Έργων
(Ε.Δ.Δ.Ε.) – (ξενόγλωσσος τίτλος : PM - Greece) Από το 2005, η προεδρία της IPMA είναι κενή. Ο αντιπρόεδρος είναι ο Hans Knöpfel και μέλος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Daniel Scheifele.