google/wiki40b huggingface dataset:
Έθιμο του Καδή (Σάμος)

Το Έθιμο του Καδή  είναι αποκριάτικο έθιμο της Σάμου.

Γεωγραφική διάδοση

Το Έθιμο του Καδή έχει εμφανιστεί στην περιοχή της ανατολικής Σάμου. Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ατόνισε. Από το 1980 και μετά στο χωριό Σπαθαραίοι αναβίωσε για να διακοπεί εκ νέου στο χρονικό διάστημα 1991-2000.

Προέλευση του εθίμου

Το Έθιμο του Καδή έχει την καταγωγή του στην ιστορία του νησιού και σχετίζεται με την επίσημη εδραίωση του Καδή στο νησί το 1617.Ο Καδής επισκεπτόμενος το νησί δυο φορές το χρόνο εισέπραττε τους φόρους αλλά και ασχολείτο και με την εκδίκαση διαφόρων ζητημάτων. Η διαφθορά, η αυστηρότητα και οι αυθαιρεσίες που διέπραττε τον έκαναν να είναι μισητός στους κατοίκους του νησιού.

Καταγωγή του εθίμου

Το έθιμο του Καδή ξεκινά στα μέσα του 19ου αι.σε χωριά της ανατολικής Σάμου, όπως οι Σπαθαραίοι, Παγώνδας, Μυτιληνιοί. Παλαιότερα τελείτο την Καθαρή Δευτέρα. Αποσκοπούσε στη γελοιοποίηση του Τούρκου  δικαστή.Σήμερα το έθιμο τελείται την Κυριακή της Αποκριάς.

Περιγραφή του εθίμου

Για τον ρόλο του Καδη επιλεγόταν προσωπο με χιούμορ και ευρηματικότητα, ντυμένος στα τούρκικα, και μαζί με τα γκιζάνια, τους συνεργάτες του, εμφανίζεται πάνω σε ένα γαϊδούρι το οποίο καβαλούσε ανάποδα κρατόντας την ουρά σα χαλινάρι. Ο κοτζαμπάσης αναγγέλει την άφιξή του και ο συγκεντρωμένος κόσμος τον υποδέχεται με γιουχαΐσματα και λεμονόκουπες.Ο Καδής ξεκαβαλικεύει και παίρνει τη θέση του σε χαλί πάνω σε εξέδρα. Οι Κοτζαμπάσηδες του δίνουν εκτενή αναφορά για τα παραπτώματα των συγχωριανών τους και ξεκινούν οι δίκες. Τα γκιζάνια προσάγουν ακόμα και βιαίως τους κατηγορούμενους οι οποίοι τιμωρούνται αμέσως είτε με χρηματικό πρόστιμο είτε με ξυλοδαρμό. Η εκτέλεση της απόφασης γίνεται από τον ίδιο τον Καδή, ο οποίος είτε μαστιγώνει είτε εισπράττει το πρόστιμο. Ακολουθεί αναταραχή στο ολήθος και εμφανίζονται οι επανασταστημένοι Σαμιώτες οι οποίοι συλλαμβάνουν τον καδή και τον οδηγούν στην κρεμάλα.
Κάσσανδρος Στίγγας

Καριέρα

Ο Κάσσανδρος Στίγγας ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της ΧΑΝΘ (2007-10) και στη συνέχεια αγωνίστηκε για τον Απόλλων Καλαμαριάς (2010-11). Επόμενος σταθμός ήταν ο Παναθηναϊκός (2012-13) και μετέπειτα η ομάδα του ΠΑΟΚ (2013-14). Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Άρη (2014-15) και τον Ηρακλή (2015-16). Ακολουθεί ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης (2016-17), ενώ την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην Α2 για τον Νέστωρ (2017). Τον Ιανουάριο του 2018 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ.
Τσάο Τούο

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 240 π.Χ. και σε ηλικία 37 ετών, συμμάχησε με τους Γιουέ, ιδρύοντας το κράτος των Νανγιουέ ("Νότιοι Γιουέ"). Ο Τσάο Τουό στέφθηκε βασιλιάς αυτού του βασιλείου που βρισκόταν στο Βιετνάμ (Νανγιουέ στα κινεζικά οι κάτοικοί του, Ναμ Βιετ στα βιετναμέζικα, απ' όπου προήλθε η λέξη Βιετνάμ), το οποίο επίσης περιελάμβανε εδάφη που σήμερα ανήκουν στην Κίνα. Πολέμησε αρκετές φορές εναντίον των Κινέζων κατά την 66χρονη βασιλεία του (203 - 137 π.Χ.). Πέθανε το 137 π.Χ. σε ηλικία 103 ετών, πολύ μεγάλη για την εποχή του. Το βασίλειο των Νανγιουέ θα συνεχίσει τους πολέμους εναντίον της Κίνας και θα καταλυθεί το 113 π.Χ. ύστερα από την ήττα του από τη Δυναστεία Χαν, που είχε αυτοκράτορα τον Γου Τι (βασίλευσε 141-87 π.Χ.).
Βύρων Αθανασιάδης

Βιογραφικό

Ο Βύρων Αθανασιάδης ήταν πρωταθλητής του Πανιωνίου στα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς (1923-24), όταν ο Δημητρός Δάλλας προσπαθούσε να αναβιώσει τον ιστορικό σμυρναϊκό σύλλογο στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το 1924 ο Αθανασιάδης αναδείχθηκε πανελληνιονίκης στα 10.000 μ. με χρόνο 39.00.4, ένας από τους δύο πρωταθλητές που ανέδειξε ο Πανιώνιος εκείνη τη χρονιά (ο άλλος ήταν ο Μενέλαος Ιωνάς στα 1500 μ.).
Ως πανελληνιονίκης ο Αθανασιάδης κέρδισε το δικαίωμα να λάβει μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στο Παρίσι. Ήταν ένας από τους τρεις αθλητές του Πανιωνίου που μετείχαν στην ολιγομελή ελληνική αποστολή στίβου. Οι άλλοι δύο ήταν ο Δημητρός Καραμπάτης που έλαβε μέρος στη δισκοβολία και στη σφαιροβολία και ο παλαίμαχος μαραθωνοδρόμος Ηρακλής Σακελλαρόπουλος. Μετείχε στον τελικό των 10.000μ (δεν έγιναν προκριματικοί) και στον μαραθώνιο αλλά δεν κατάφερε να τερματίσει σε κανένα από τα δύο αγωνίσματα σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, αν και στον ελληνικό τύπο της εποχής αναφέρεται πως στα 10χλμ τερμάτισε "υστερήσας του πρώτου 1.200 όλα μέτρα". Στον μαραθώνιο εγκατέλειψε μεταξύ 22ου και 23ου χιλιομέτρου.
Υψίπεδο του Βόλγα

Το Υψίπεδο του Βόλγα, επίσης γνωστό ως Λόφοι Βόλγα, ή Οροπέδιο του Βόλγα (ρωσικά: Приволжская возвышенность - Privolzhskaya vozvyshennost) είναι μια τεράστια περιοχή της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας, που βρίσκεται δυτικά του Βόλγα και ανατολικά του κεντρικού ρωσικού υψιπέδου. Τα υψίπεδα καταλαμβάνουν μια απόσταση 804 χιλιομέτρων με νοτιοδυτική-βορειοανατολική κατεύθυνση από Βόλγκογκραντ προς το Καζάν. Ο ταμιευτήρας Τσιμλιάνσκ βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του υψιπέδου του Βόλγα, ενώ ο ταμιευτήρας Κουιμπίσεφ στο βορειοανατολικό άκρο.
Το τοπίο στο υψίπεδο του Βόλγα είναι λοφώδες, και πολλά ποτάμια βρίσκονται σε αυτό, όπως ο Χοπγιόρ, ο Μεντβέντιτσα και ο Σουρά. Το κανάλι Βόλγα-Ντον περνάει από τις πεδιάδες ανάμεσα στα υψίπεδα του Βόλγα στα βόρεια και τους λόφους Γιεργκένι στα νότια. 
Τα υψίπεδα βρίσκονται στην δροσερή ηπειρωτική κλιματική ζώνη, που χαρακτηρίζεται από μεγάλες διακυμάνσεις στις εποχικές θερμοκρασίες και τις βροχοπτώσεις. Έξω από τις πόλεις της περιοχής, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι γενικά μεταξύ 28 και 129 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Το Υψίπεδα του Βόλγα είναι αρκετά αραιοκατοικημένα, αλλά κατά μήκος των άκρων του και, ειδικότερα, στις όχθες του Βόλγα, υπάρχουν αρκετές μεγάλες πόλεις, όπως το (από βόρεια προς νότια), Καζάν, η Σαμάρα, το Σαράνσκ, η Πένζα, το Σιζράν, το Σαράτοφ και το Βόλγκογκραντ.
Ρόμπερτ Γκρέιβς

Βιογραφία

Σπούδασε στο Κολλέγιο St John του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, επιστρατεύτηκε πριν τελειώσει τις σπουδές του το 1914, έγινε λοχαγός του Συντάγματος των Ουαλών Τυφεκιοφόρων και τραυματίστηκε σοβαρά στην Γαλλία το 1916. Οι εμπειρίες του από τον πόλεμο περιγράφονται στο (πρώιμο) αυτοβιογραφικό του βιβλίο Good-bye to All That (Αποχαιρετισμός σε όλα αυτά, 1929).

Μετά τον πόλεμο συνέχισε τις σπουδές του, προσπάθησε ανεπιτυχώς να κρατήσει ένα εμπορικό κατάστημα, και το 1926 δίδαξε για λίγο αγγλική λογοτεχνία στο Κάιρο. Το 1927 αποσύρθηκε στη Μαγιόρκα, την οποία έκτοτε σπανίως εγκατέλειπε, και όπου πέθανε το 1985.

Έργο

Ο Γκρέιβς έγινε ευρύτατα γνωστός με τα ιστορικά του μυθιστορήματα Εγώ, ο Κλαύδιος, Κλαύδιος ο θεός και Κόμης Βελισάριος. Ήταν όμως και αναγνωρισμένος ποιητής και επιτυχημένος μεταφραστής κλασικών έργων και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ερμηνεία ευρωπαϊκών και εβραϊκών μύθων (The White Goddess, The Greek Myths, Hebrew Myths).

Παιδιά

Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς έκανε οκτώ παιδιά. Την Τζένι (Jennie) η οποία παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Αλεξάντερ Κλίφορντ (Alexander Clifford)· τον Ντέιβιντ (David) ο οποίος σκοτώθηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο· την Κάθριν (Catherine) η οποία παντρεύτηκε τον πυρηνικό επιστήμονα Κλίφορντ Ντάλτον (Clifford Dalton)· και τους Σαμ (Sam) και Νάνσι (Nancy) Νίκολσον (Nicholson). Με τη δεύτερη σύζυγό του, Μπέριλ Γκρέιβς (Beryl Graves: 1915–2003), έκανε τον Γουίλιαμ (William), τη Λουσία (Lucia) η οποία είναι επίσης μεταφράστρια, τον Χουάν (Juan) και τον Τομάς (Tomás) ο οποίος είναι συγγραφέας και μουσικός.
Αν ντε Ζουαγιέζ

Βιογραφία

Γεννηθείς το 1560, πιθανώς στο κάστρο του Ζουαγιέζ, ήταν υιός του Γκιγιώμ ντε Ζουαγιέζ και της Μαρί ντε Μπαταρναί. Ήταν αδερφός του Ανρί ντε Ζουαγιέζ, Κόμη του Μπουσάζ, του Φρανσουά ντε Ζουαγιέζ, Αρχιεπισκόπου της Ναρμπόν και Καρδιναλίου και του Αντουάν Σιπιόν ντε Ζουαγιέζ.
Φοίτησε στο Κολλέγιο της Τουλούζης, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα των Τεοντόρ Μαρσίλ και Ζωρζ Κριτόν και, μετά τον Αύγουστο του 1572, στο Κολλέγιο της Ναβάρρας, στο Παρίσι.
Μετά το 1577, συνόδευσε τον πατέρα του σε εκστρατεία εναντίον των Ουγενότων στο Λανγκντόκ και την Ωβέρνη. Πήρε τις πρώτες εμπειρίες του στο πλευρό του Ανρί Ζιμπέρ, άρχοντα της Γκουϊαρντιέρ και του Λεν, σε λόχο εκατό στρατιωτών.
Το 1579, ανέλαβε την διοίκηση μιας compagnie d'ordonnance (ενός λόχου μονίμων στρατιωτών) του βασιλιά, ενώ στην συνέχεια ορίστηκε κυβερνήτης του Μον-Σαιν-Μισέλ. Το 1580, συμμετείχε στην πολιορκία του Λα Φερ.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1581, νυμφεύθηκε την Μαργαρίτα της Λωρραίνης, κόρη του Νικολάου της Λωρραίνης, Δούκα του Μερκέρ, και της Ιωάννας της Σαβοΐας, και ετεροθαλή αδερφή της Βασίλισσας της Γαλλίας. Το ζεύγος έλαβε κατά τον γάμο του ποσό ύψους 300.000 σκούδων από τον Βασιλέα. Τον Αύγουστο, η Υποκομητεία του Ζουαγιέζ αναβαθμίστηκε σε Δουκάτο, ο κάτοχος του οποίου ήταν ομότιμος της Γαλλίας και είχε προβάδισμα έναντι όλων των άλλων δουκών και ομοτίμων, με εξαίρεση τους πρίγκιπες εξ αίματος. Ο βασιλιάς του παραχώρησε, επίσης, την χωροδεσποτεία του Λιμούρ.
Ορίστηκε Μέγας Ναύαρχος της Γαλλίας στις 1 Ιουνίου 1582, ενώ προβιβάστηκε σε Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος στις 31 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Στις 24 Φεβρουαρίου 1583, ορίστηκε κυβερνήτης της Νορμανδίας. Το 1584, ανέλαβε κυβερνήτης της Χάβρης. Στην διάρκεια του ιδίου έτους, με τον θάνατο του Δούκα του Ανζού, ανέλαβε την διοίκηση του Δουκάτου του Αλανσόν, ενώ ο αδερφός του, Ντυ Μπουσάζ, εκείνη του Ανζού.
Ο Αν ντε Ζουαγιέζ ηγήθηκε στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον των Προτεσταντών στο Πουατού, ωστόσο έχασε την εύνοια του Ερρίκου Γ΄, διατάζοντας την σφαγή 800 Ουγενότων στο Λα Μοτ-Σαιντ-Εραί, στις 21 Ιουνίου 1587 (γνωστή ως « σφαγή του Σαιντ-Ελουά »).
Γινόμενος δεκτός με ψυχρότητα κατά την επιστροφή του στην αυλή, ήλπιζε να γλιτώσει την βασιλική δυσμένεια, αναχωρώντας εκ νέου προκειμένου να πολεμήσει τα στρατεύματα του Ερρίκου της Ναβάρρας (μελλοντικού Ερρίκου Δ΄, Βασιλέα της Γαλλίας). Επικεφαλής στρατού 1.000 ανδρών, αναχώρησε προς το Βελαί, την Λιμάνι, όπου έπρεπε να συγκεντρώσει χρήματα και εφόδια, κατέλαβε το Μπριούντ, ενώ στην συνέχεια επιτέθηκε σε οχυρές θέσεις (κάστρο του Μαλζιέ), καθώς και πόλεις (Μαρβεζόλ) οι οποίες λεηλατήθηκαν. Παρασύρθηκε από τον Βασιλέα της Ναβάρρας και, στις 20 Οκτωβρίου 1587, επιτέθηκε στα προτεσταντικά στρατεύματα στο Κουτράς (Ζιρόντ), ωστόσο το πεζικό και το ιππικό του αποδεκατίστηκαν. Ο Αν ντε Ζουαγιέζ συνελήφθη αιχμάλωτος, αλλά αναγνωρίστηκε και εκτελέστηκε με επιτόπου πυροβολισμό. Ετάφη στο Μοντρεζόρ (Αντρ-ε-Λουάρ).
Μεταξύ των 2.000 νεκρών από την πλευρά των Καθολικών, ευρισκόταν επίσης ο νεαρός αδερφός του Αν, Κλοντ ντε Ζουαγιέζ, άρχοντας του Σαιν-Σωβέρ (1569-1587).
Νταρουάντ

Γενικά

Η πόλη της οποίας το όνομα σημαίνει "τόπος ξαπόστασης" (ανάπαυσης σε μακρύ ταξίδι), ή "θύρα-πόλη", λόγω της γεωγραφικής θέσης της, αποτελώντας πέρασμα στο βορινό ορεινό όγκο, ουσιαστικά είναι επτάλοφη και βρίσκεται σε υψόμετρο 725 μ., επί της εθνικής οδού (αυτοκινητοδρόμου) Μπανγκαλόρ - Πούνε, περίπου 425 χλμ. ΒΔ. της πρωτεύουσας της πολιτείας Μπανγκαλόρ. Λόγω των παρακείμενων λιμνών η περιοχή παρουσιάζει πυκνή βλάστηση και το κλίμα της είναι μεν ήπιο πλην όμως υγρό τροπικό με έντονες βροχοπτώσεις την περίοδο των Μουσώνων. Εκ της γεωγραφικής της θέσης παρουσιάζει και μακρά ιστορία. Μετά από εναλλαγές κατοχής από Ινδούς, Μωαμεθανούς και Μογγόλους ηγεμόνες το 1818, μετά από μάχες, περιήλθε στον έλεγχο των Άγγλων, στην Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών, ακολουθώντας στη συνέχεια την ιστορία της χώρας.
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και ιδιαίτερα η βαμβακοπαραγωγή και η καλλιέργεια δημητριακών, παρουσιάζοντας παράλληλα και έντονη βιομηχανική ανάπτυξη. Στη πόλη εδρεύουν δύο πανεπιστήμια και άλλα τεχνολογικά ιδρύματα. Ιστορικός είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης.Η δε πολιτιστική προσφορά της πόλης στη μουσική και λογοτεχνία, γενικότερα στη χώρα, θεωρείται σπουδαία. Λόγω της θέσης και του κλίματος η Νταρουάντ αποτελεί σήμερα θέρετρο για πολλούς Ινδούς.
Παιχνίδια με κάποιο σκοπό

Περιεχόμενο παιχνιδιού

Η αναγνώριση εικόνων και η εισαγωγή ετικετών σε αυτές είναι δύσκολο για τους υπολογιστές, αλλά ο άνθρωπος είναι πολύ ικανός να το πράξει. Είναι πολύ σημαντικό η επισημείωση των εικόνων γιατί βοηθάει σε πιο ακριβή αναζήτηση στο διαδίκτυο και βοηθάει στην προσβασιμότητα των ατόμων με προβλήματα όρασης.
Το παιχνίδι ESP ενθαρρύνει τα άτομα να σκεφτούν λογικά και να εκχωρήσουν μια προφανή ετικέτα έτσι ώστε να συμφωνήσει η λέξη με τον παίχτη συναίτερο. Μέσα από την αξιολόγηση του παιχνιδιού αποδεικνύεται ότι οι ετικέτες που παράγονται είναι όντως χρήσιμες για τις περιγραφές των εικόνων.

Κανόνες του παιχνιδιού

Μόλις συνδεθεί ο χρήστης στο παιχνίδι αυτόματα συνοδεύεται με ένα άλλο τυχαίο παίχτη- τον συναίτερο. Οι εταίροι δεν έχουν επικοινωνία μεταξύ τους και δεν γνωρίζονται. Μόλις οι δύο έταιροι συμφωνήσουν στην ίδια ετικέτα για την εικόνα τότε καταχωρείται στο σύστημα και τους παρουσιάζεται μια καινούρια εικόνα για ετικέτα.
Συνήθως οι εικόνες έχουν λέξεις ταμπού που δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο το παιχνίδι. Αυτές τις λέξεις δεν μπορεί κάποιος να τις χρησιμοποιήσει στο σχολιασμό. Οι λέξεις αυτές γίνονται ταμπού από τους χρήστες αφού αν μια ετικέτα χρησιμοποιείτε πολύ συχνά τότε γίνεται απαγορευμένη.

Επιλογή εικόνων

Η επιλογή των εικόνων από το παιχνίδι κάνει τη διαφορά στην εμπειρία του χρήστη. Αρχικά η επιλογή γινόταν από προγραμματιστές και αργότερα ήταν εικόνες τυχαία από την αναζήτηση του διαδικτύου.
Σακίρ Γκενιατούλλιν

Βιογραφία

Ο Σακίρ Γκενιατούλλιν γεννήθηκε στο Κριάζλι, ένα χωριό στο Κυβερνείο Σαμάρας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Περιφέρεια Σαμάρα, Ρωσική Ομοσπονδία). Καταγόταν από μια ταταρική οικογένεια χωρικών και φοίτησε για λίγο στο τοπικό σχολείο.
Υποστηρίζοντας την ηγούμενη από τους των Μπολσεβίκους Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, κατατάχθηκε εθελοντικά στον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ρωσίας το 1918 και σπούδασε στη Κόκκινη Σχολή Διοικητών της Τασκένδης στην Κεντρική Ασία, όπου προσχώρησε στο Κόμμα των Μπολσεβίκων το 1919. Στη συνέχεια υπηρέτησε στο ιππικό του εθνικού Κόκκινου Στρατού της Μπουχάρα μετά την ανακήρυξη της Λαϊκής Σοβιετικής Δημοκρατίας της Μπουχάρα το 1919.
Πήρε μέρος στις μάχες εναντίον του κινήματος Μπασμάτσι με τις δυνάμεις της Μπουχάρα σε διάφορες περιστάσεις κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, και για αυτό έλαβε το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου (το 1922 και 1923), το Τάγμα του Λάβαρου της Μπουχάρα 3ης τάξης της Λαϊκής Σοβιετικής Δημοκρατίας της Μπουχάρα το 1922, και το Τάγμα της Κόκκινης Ημισελήνου της Μπουχάρα 2ης τάξης το 1923.
Ο Γκενιατούλλιν μετακόμισε στη Μόσχα για να φοιτήσει στην Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε το 1928. Έγινε αξιωματικός στο ιππικό μετά την αποφοίτησή του από την ακαδημία το 1931 και παρακολούθησε την Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου σε 1937-1939, όπου αποφοίτησε με διάκριση. Τιμήθηκε με το βαθμό του υποστρατήγου από το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων το 1940, όταν οι παραδοσιακές τάξεις των αξιωματικών εισήχθησαν για πρώτη φορά στο Σοβιετικό στρατό και υπηρέτησε στην Επιθεώρηση Ιππικού του κεντρικού επιτελείου του Κόκκινου Στρατού μέχρι την γερμανική εισβολή το 1941.
Στον πόλεμο, ο Γκενιατούλλιν ήταν επικεφαλής του επιτελείου στον 58ο εφεδρικό Στρατό, και στη συνέχεια υπηρέτησε στο Γενικό επιτελείο. Ο Γκενιατούλλιν τιμήθηκε με το Τάγμα του Λένιν προς το τέλος της καριέρας του, το οποίο δέχτηκε προσωπικά από τον Μιχαήλ Καλίνιν, σε μια τελετή απονομής βραβείων στο Κρεμλίνο κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Πέθανε το 1946 και κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα.
Γεώργιος Εξηντάρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Μάλγαρα ή Μαλγάρους της Ανατολικής Θράκης το 1887 και αδελφός του ήταν ο Θεολόγος Εξηντάρης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων και το 1915 εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα. Το 1920 τοποθετήθηκε στην πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης, αλλά το ίδιο έτος παραιτήθηκε επειδή εκλέχθηκε βουλευτής Θράκης. Το 1924-1925 διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Ανταλλαγής Ελληνοτουρκικού Πληθυσμού. 
Το 1926 εκλέχθηκε βουλευτής Καβάλας και το 1932, 1933 και 1936 βουλευτής Ροδόπης. Το 1928 διετέλεσε υπουργός Γεωργίας και το 1933 υπουργός Βορείου Ελλάδος. Μεταπολεμικά, τοποθετήθηκε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Συμβουλευτική Επιτροπή Ιταλικών Υποθέσεων (1944 - 1946) και στη συνέχεια (1950) πρεσβευτής της Ελλάδας στη Ρώμη. Το 1952 εκλέχθηκε και πάλι βουλευτής και διορίσθηκε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (1952-1956), ενώ ταυτόχρονα ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στις κυβερνήσεις Παπάγου και Καραμανλή.
Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 12 Οκτωβρίου 1963.
Μανώλης Μπάιλας

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε νομικά και ήταν δικηγόρος παρ΄ Αρείω Πάγω.
Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων το 1977 με τη Νέα Δημοκρατία, έχοντας πολιτευτεί με το ίδιο κόμμα και στις προηγούμενες εκλογές, χωρίς επιτυχία.
Πέθανε τον Απρίλιο του 1999 και η κηδεία του έγινε στις 13 Απριλίου από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Καρύτση.

Ήταν παντρεμένος με τη Νάνσυ Μπάιλα και είχαν δύο γιους, τον Γιάννη και τον Μπάμπη.
Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου

Πλοκή

Το μυθιστόρημα παρουσιάζει ένα αγόρι, τον Πέτρο, που στην ηλικία των εννιά ετών ζει τον πόλεμο του 1940 και κατόπιν μεγαλώνει μέσα στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα.
Το α΄ μέρος («Όχι») του βιβλίου ξεκινάει με τον θάνατο του τριζονιού του Πέτρου στις 27 του Οκτωβρίου 1940, μια ημέρα πριν την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.  Την θλίψη του Πέτρου για τον θάνατο του τριζονιού θα την διαδεχθεί ο ενθουσιασμός για τις νίκες του Ελληνικού Στρατού, και αργότερα η πίκρα για την ήττα και την εισβολή των Γερμανών.
Στο β΄ μέρος («Πεινάααω»), όλα αλλάζουν για τον Πέτρο και την οικογένειά του. Όλοι τους ζουν τον πρώτο δύσκολο χειμώνα της Κατοχής. Η πείνα ταλαιπωρεί τον παππού του και σκοτώνει την γιαγιά ενός φίλου του, του Σωτήρη.  
Στο γ΄ μέρος («Συσσίτιο»), στο σχολείο του Πέτρου αρχίζουν τα συσσίτια, ενώ ο Πέτρος αρχίζει να συνειδητοποιεί πως αρχίζει η Αντίσταση στους κατακτητές.
Στο δ΄ μέρος («Λευτεριά ή θάνατος»), ο Πέτρος και ο Σωτήρης συμμετέχουν σε αντιστασιακές πράξεις αλλά γνωρίζουν και την βαρβαρότητα των κατακτητών, οι οποίοι θα σκοτώσουν τον φίλο του Πέτρου.  Το βιβλίο τελειώνει στις 12 Οκτωβρίου 1944, την επομένη της αποχώρησης των Γερμανών από την Αθήνα. Ο Πέτρος «είναι άντρας πια, δεκατριώ χρονώ»!

Εκδοτική πορεία

Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 1971. Από το 2011, κυκλοφορεί πλέον από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.  Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης γνώρισε σταδιακά μεγάλη εμπορική επιτυχία, με συνολικές πωλήσεις μέχρι το 2010 περισσότερα από 350.000 αντίτυπα.
Το 1972, το βιβλίο κυκλοφόρησε στα αγγλικά (ΗΠΑ και Βρετανία), με τίτλο Petros' War (Ο πόλεμος του Πέτρου), σε μετάφραση του αμερικανού φιλέλληνα Edward Fenton (1918–1996).  Η αγγλική έκδοση του μυθιστορήματος τιμήθηκε με το βραβείο Mildred L. Batchelder του αμερικανικού οργανισμού Association for Library Service to Children (ALSC) το 1974. Το 1976, το βιβλίο κυκλοφόρησε σε γαλλική μετάφραση, ενώ ακολούθησαν μεταφράσεις και σε άλλες δέκα γλώσσες.
Το 2011, το μυθιστόρημα διασκευάστηκε και παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Παναγιώτη Τζαμαργιά.
Κοινότητα Ψυχικού Σερρών

Ιστορικά στοιχεία

Στη θέση του σημερινού Ψυχικού υπήρχε, όπως μαρτυρεί η επιφανειακή κεραμική,  αρχαίος οικισμός που παρουσιάζει συνεχή ζωή από την εποχή του Χαλκού ως τα βυζαντινά χρόνια.
1541 Εσθονία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Εσθονίας εκτιμάται σε 20,20 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι Xc, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1434 ± 0,020. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Εσθονία γύρω από τον εαυτό της.
Μόνικα Σουίτχαρτ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1981 στο Μπερούν. Ξεκίνησε την καριέρα της στα δεκαοκτώ, και έχει περισσότερα από 260 έργα σκληρού πορνό στο ενεργητικό της. Σήμερα ζει στην Πράγα και στην Καλιφόρνια.
NGC 22

Ο NGC 22 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο σε απόσταση από τη Γη 354 ± 25 εκατομμύρια έτη φωτός. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 14,4.
Διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ (Ελ Σαλβαδόρ)

Γεωγραφία

Το Λα Λιμπερτάδ βρίσκεται δυτικά του Ελ Σαλβαδόρ, στη Κεντρική Επαρχία. Στα νότια βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Σάντα Άνα, στα νοτιοδυτικά με το Σονσονάτε, στα βόρεια με το Τσαλατενάνγκο, στα ανατολικά με το Σαλ Σαλβαδόρ και στα νοτιοανατολικά με το Λα Πας. Έχει έκταση 1.652,88 km². Είναι σε έκταση το έκτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα και το Τσαλατενάνγκο.

Δημογραφία

Το Διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2007 660.652 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το δεύτερο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ.
Χριστίνα Κώτσια

Καριέρα

Η Χριστίνα Κώτσια έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο υπέγραψε και το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο.
Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2012 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα Ελλάδας του 2011. Επίσης, το 2011 κατάφερε να φτάσει με τον Ολυμπιακό στο φάιναλ φόρ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο καθώς αρχικά ηττήθηκε με σκορ 13–14 από την Οριζόντε Κατάνια στον ημιτελικό, ενώ στη συνέχεια νίκησε στον μικρό τελικό 14–12 την Κίνεφ Κίρισι.
Το καλοκαίρι του 2012, η Χριστίνα Κώτσια αποφάσισε να αποχωρήσει από το σύλλογο του Πειραιά και να ταξιδέψει στις ΗΠΑ προκειμένου να συνδυάσει τις σπουδές της με την υδατοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια. Στο πανεπιστήμιο αυτό παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Χριστίνα Κώτσια είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης νεανίδων της Ελλάδας με την οποία έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, το 2012 κατέκτησε με την Εθνική ομάδα το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νεανίδων. Τον Μάϊο του 2014 κλήθηκε στην προετοιμασία της ελληνικής Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης γυναικών ενόψει του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Βουδαπέστης.
Αβαδδών

Με τον όρο Αβαδδών (ελληνικό αντίστοιχο Απολλύων) αποδίδεται ο τόπος ολέθρου, δηλαδή της καταστροφής και ένας άγγελος στο εννοιολογικό πλαίσιο της Παλαιάς και της Καινής διαθήκης, όπως επίσης και των Γνωστικών Κειμένων.

Ετυμολογία

Σύμφωνα με το λεξικό Μπράουν Ντράιβερ Μπριγκς το εβραϊκό abaddon (Εβραϊκά: אבדון; avadon) είναι εντατική μορφή σημιτικής προέλευσης της ρηματικής ρίζας abad (אָבַד) "απόλλυμι", και απαντάται 184 φορές στην εβραϊκή Βίβλο. Στη μετάφραση των Ο', ο αβαδδών αποδίδεται ως "ἀπώλεια" while the Greek Apollyon comes from 'apollumi (ἀπόλλυμι) "to destroy."

Χριστιανισμός

Ο ελληνικός όρος "ο Καταστροφέας" (Ἀπολλύων) είναι ενεργητική μετοχή του 'ἀπόλλυμι The term is not used as a name in classical Greek texts.

Καινή Διαθήκη

Οι χριστιανικές γραφές εμπεριέχουν την πρώτη γνωστή περιγραφή του Αββαδώνος ως εξατομικευμένη οντότητα και όχι ως τόπο. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Θ΄ 11 κ.ύ.) ο Αβαδδών αναφέρεται ως άγγελος της αβύσσου. Βασιλεύς τεραστίων και τρομερών ακρίδων που φέρουν ανθρώπινα πρόσωπα, μακριά γυναικεία μαλλιά, δόντια λιονταριού, στήθος θωρακισμένο, ενώ τα απαίσια φτερά τους είναι τόσο θορυβώδη όπως οι άμαξες με πολλά άλογα που τρέχουν στη μάχη. Αυτά τα φοβερά όντα, συνεχίζει ν΄ αναφέρει ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, έχουν επ΄ αυτούς βασιλέα της αβύσσου τον λεγόμενο εβραϊκά Αβαδδών και στην ελληνική απόδοση το όνομα "Απολλύων". Με το σάλπισμα δε του πέμπτου αγγέλου ανοίγει το φρέαρ της αβύσσου απ΄ όπου και ανέρχεται καπνός που σκιάζει τον Ήλιο και τον αέρα, τότε εξορμούν τα τέρατα εκείνα του Άδη και βασανίζουν επί πέντε μήνες τους ανθρώπους που δεν φέρουν στο μέτωπό τους τη σφραγίδα του Θεου.

Τεκτονισμός

Επίσης στον Ελεύθερο Τεκτονισμό η ονομασία Αβαδδών αποτελεί περισπούδαστο αξίωμα, τεκτονικό βαθμό με τη σημασία του "Αγγέλου του εξολοθρευτή", που στρέφεται ενάντια της κάθε κακής κοινωνίας προκειμένου να δημιουργήσει στη συνέχεια μια νέα κοινωνία ηθική και δίκαια.

Δαιμονολογία

Κατά τη δαιμονολογία που αναπτύχθηκε στο Μεσαίωνα, θιασώτες της οποίας συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα ο Αβαδδών κατέχει την ανώτατη τάξη της δαιμονικής ιεραρχίας με συνέπεια, όπως υποστηρίζεται από τη σχετική αντίληψη, να μην ισχύουν επ΄ αυτού αλλά και ούτε επί τους ομότιμούς του οι συνήθεις εξορκισμοί.

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υποστηρίζουν ότι ο Αβαδδών δεν είναι σατανικός, αλλά ότι είναι, ουσιαστικά ένα άλλο όνομα του αναστημένου και ενθρονισμένου Χριστού, σημειώνοντας ότι στην Αποκάλυψη Ιωάννου 20: 1-3 ο κλειδοκράτορας της Αβύσσου εμφανίζεται ως εκπρόσωπος του Θεού από τον παράδεισο και, αντί να είναι "σατανικός", είναι εκείνος που δένει τον ίδιο τον Σατανά και τον πετάει μέσα στην άβυσσο.