google/wiki40b huggingface dataset:
Παρθενοφθορία

Παρθενοφθορία ήταν όρος που εμφανιζόταν σε νομικά έγγραφα και αφορούσε είτε ένα είδος φορολογίας κατά την Βυζαντινή εποχή (μετά τον 12ο αιώνα) για το δικαίωμα του γάμου των γυναικών, είτε νομολογία σε σχέση με την απώλεια της παρθενίας, είτε τον αστικό μύθο που ήθελε τοπικούς άρχοντες να έχουν το «δικαίωμα της πρώτης νύχτας» με τις συζύγους από νιόπαντρα ζευγάρια. Έρευνα των ιστορικών έχει δείξει ότι δεν υπάρχουν πρωτογενείς αναφορές για κάτι τέτοιο, παρά το γεγονός δευτερογενών αναφορών μετά τον 16ο αιώνα στην Ευρώπη.

Φόρος κατά τη Βυζαντινή εποχή

Με τον όρο «παρθενοφθορία» αναφερόταν φόρος κατά τη Βυζαντινή εποχή.
Σε χρυσόβουλο που εκδόθηκε το 1331 από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' τον Παλαιολόγο προς τη Μονή του Αγίου Θεολόγου στη Πάτμο, αλλά και σε άλλη αρχαιότερη αναφορά που περιέχεται σε έγγραφο του 1295, όπου ο τοπικός άρχοντας Μιχαήλ Γρηγορόπουλος απαλλάσσει τους κατοίκους του θεσσαλικού Φαναρίου από άλλους φόρους, όχι όμως από την παρθενοφθορία, τη στρατιωτική δουλεία, τον κομέρκιο φόρο και τη πενταμίδεια. 
Αντίστοιχη αναφορά γίνεται για την πόλη των Σερρών κατά την κυριότητα του κράλη της Σερβίας Στεφάνου. Όταν ο Στέφανος ένωσε τις δύο μονές του Προφήτη Προδρόμου σε μία περιοχή, απήλλαξε τους κατοίκους από διάφορους φόρους, μεταξύ των οποίων ήταν και η παρθενοφθορία, όπως μαθαίνουμε από χρυσόβουλο που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1345.
Αναφέρεται ακόμη ως ένας από τους τρεις φόρους «του φονικού, της ευρέσεως θησαυρού και της παρθενοφθορίας» που εξαιρείται η Μονή του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος, σε χρυσόβουλο του 1259 του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου , αλλά και ως ένας εκ «των τριών δημοσιακών κεφαλαίων φόνου, παρθενοφθορίας καί ευρέσεως θησαυρού» αλλά και σε άλλες περιπτώσεις.

Νομολογία σε σχέση με την απώλεια της παρθενίας

Ο όρος αναφέρεται σε έγγραφα και βιβλία που αναφέρονται σε νόμους που έχουν σχέση με τις ποινές και τις επιπτώσεις / ποινές φθοράς της παρθενίας.

Δικαίωμα της πρώτης νύχτας

Στο παρελθόν, η αναφορά στον φόρο αυτό που εκτιμάται ότι είναι φόρος για την τέλεση γάμου, είχε εξεταστεί στο πλαίσιο του αναφερόμενου ως «δικαιώματος της πρώτης νυκτός» (λατ. ius primae noctis, γαλ. Jus primae Noctis, γερμ. Schürzenzins), θεωρώντας ως δεδομένες αναφορές για αυτό στην Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα.
Γιάννης Βαρδής

Βιογραφία

Ο Γιάννης Βαρδής γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1974 στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία άρχισε να γράφει δικά του τραγούδια. Έχει σπουδάσει πιάνο. Η πρώτη συμμετοχή του σε δίσκο ήταν στο δίσκο του πατέρα του Αντώνη Βαρδή, "Στην Ελλάς του 2000".
Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1997 με όνομα "Οικογενειακή Υπόθεση", με τέσσερα τραγούδια. Το 1998 κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "Άμα δεις τα παιδιά", η ανταπόκριση του νεανικού κοινού ήταν πολύ μαζική. Ο δίσκος έγινε χρυσός από την πρώτη ημέρα και έτσι σημείωσε ρεκόρ. Ένα ακόμα άλμπουμ που εντυπωσίασε με την ερμηνεία του ήταν το "Μοναξιά" που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2000. Οι επόμενοι δίσκοι που κυκλοφόρησε ήταν "Υπάρχω και εγώ", "Πες μου τι νιώθεις", ο οποίος έγινε χρυσός, "Επικίνδυνα αγαπάς", "Μετά", "Ο,τι Αγαπήσαμε", "Να ξεκινήσουμε απ΄την αρχή" και "Στιγμές". Ο δίσκος "Πες μου τι νιώθεις" επανακυκλοφόρησε το 2003 και περιλάμβανε το τραγούδι "Μια στιγμή", με το οποίο διαγωνίσθηκε στα προκριματικά της Eurovision.
Λογγιβαρδόπουλος

Βιογραφία

Λομβαρδός αρχηγός, ή πιθανά Ιταλονορμανδός, εντάχθηκε στο βυζαντινό στρατό, αντί να υποταχθεί στους Νορμανδούς κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της νότιας Ιταλίας.
Το 1072, μια εξέγερση παρασκευάστηκε από τη βουλγαρική και σλαβική  αριστοκρατία στα Σκόπια με επικεφαλής τον Γκεόργκι Βόιτεχ, γνωστή στη νεότερη ιστοριογραφία ως η Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ. Οι επαναστάτες επέλεξαν τον Κωνσταντίνο Μπόντιν, ένα Σέρβο πρίγκιπα, γιο του Μιχαήλ Α' της Ντούκλια, ως ηγέτη τους, καθώς ο ίδιος ήταν από την μητέρα του απόγονος του Βούλγαρου αυτοκράτορα Σαμουήλ. Το φθινόπωρο του 1072 ο Κωνσταντίνος Μπόντιν έφτασε στο Πρίζρεν, όπου ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας των Βουλγάρων. Ένας Βυζαντινός στρατός υπό τον Δαμιανό Δαλασσηνό στάλθηκε αμέσως από την Κωνσταντινούπολη για να βοηθήσει τον στρατηγό του Θέματος της Βουλγαρίας, Νικηφόρος Καραντινό. Στη μάχη που ακολούθησε ο βυζαντινός στρατός νικήθηκε ολοκληρωτικά. Ο Δαλασσηνός και πολλοί άλλοι Βυζαντινοί διοικητές, συμπεριλαμβανομένου του Λογγιβαρδόπουλου, συνελήφθησαν και τα Σκόπια καταλήφθηκαν από τις επαναστατικές δυνάμεις.
Ο Λογγιβαρδόπουλος στη συνέχεια παντρεύτηκε με την αδελφή του Κωνσταντίνου Μπόντιν, και τέθηκε στη διοίκηση ενός στρατού που αποτελούνταν κυρίως από «Λομβαρδούς και Σέρβους».  Στάλθηκε εναντίον των Βυζαντινών, τους οποίους προηγουμένως είχε υπηρετήσει.
Παρά κάποια αρχική επιτυχία, ο Μπόντι στη συνέχεια αιχμαλωτίστηκε στο Ταόνιον ή Πάουνι (στο νότιο Κοσσυφοπέδιο), το Δεκέμβριο 1073, στη συνέχεια στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και μετά στην Αντιόχεια, όπου πέρασε αρκετά χρόνια, ενώ ο Βόιτεχ πέθανε στη διαδρομή.  Όταν ο Μιχαήλ της Ντούκλια έμαθε για τη σύλληψη του γιου του, έστειλε τον Λογγιβαρδόπουλο να τον σώσει, αλλά αντ 'αυτού, ο Λογγιβαρδόπουλος αυτομόλησε στους Βυζαντινούς.
Ακρωτήρι Κύπρου (χωριό)

Τοποθεσία

Το Ακρωτήρι βρίσκεται στο δυτικό μέρος της Χερσονήσου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Αλυκής Λεμεσού. Είναι τοποθετημένο μεταξύ του Ακρωτηρίου Ζευγάρι και του Ακρωτηρίου Γάτας. Ανατολικά, νότια και δυτικά βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Στα νότια συνορεύει με το Κολόσσι και την Επισκοπή και στα νοτιανατολικά με τον Ασώματο.

Ιστορία

Η περιοχή του Ακρωτηρίου κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Η τοποθεσία Αετόκρεμμος της περιοχής ήταν πρώτη τοποθεσία της Κύπρου που κατοικήθηκε από ανθρώπους κατά την προνεολιθική εποχή. Οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι τρέφονταν από νάνους ιπποπόταμους, πυγμαίους ελέφαντες και άλλα ζώα, απολιθώματα των οποίων ανακαλύφθηκαν στην περιοχή. Η περιοχή συνέχισε να κατοικείται και στις επόμενες εποχές (ελληνιστική, ρωμαϊκή, βυζαντινή).
Στη σύγχρονη εποχή, η περιοχή του Ακρωτηρίου δόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1960 για δημιουργία στρατιωτικής βάσης (Δυτική Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων) στα πλαίσια των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, με τις οποίες η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της. Σύμφωνα με την συμφωνία, οι κάτοικοι του χωριού θα αποζημιώνονταν από το Ηνωμένο Βασίλειο και θα εγκατέλειπαν το χωριό. Ωστόσο, θα είχαν το δικαίωμα να διαμένουν στην περιοχή 28 ημέρες το χρόνο, ώστε να καλλιεργούν τη γη τους. Πράγματι, οι κάτοικοι πήραν την αποζημίωση τους και έφυγαν από το χωριό. Χρησιμοποιώντας το δικαίωμα παραμονής 28 ημερών σε αυτό, επέστρεψαν αλλά δεν έφυγαν από τα σπίτια τους, παρά τις προσπάθειες του βρετανικού στρατού. Το 1995 οι Βρετανικές Βάσεις αναγνώρισαν επίσημα το χωριό.
Καντού Λεμεσού

Τοποθεσία

Το Καντού απέχει 15 χιλιόμετρα από τη Λεμεσό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 135 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με την Επισκοπή, στα νοτιοανατολικά με την Ερήμη και τον Ύψωνα, στα βορειοανατολικά με την Άλασσα, στα βόρεια με το Σούνι-Ζανατζιά και στα δυτικά με τη Σωτήρα.

Ιστορία

Σύμφωνα με ανασκαφές, η περιοχή κατοικείτο από την Ύστερη Νεολιθική περίοδο (4500-3800 π.Χ.). 
Πριν την κατάληψη της Κύπρου από τους Τούρκους (1571 μ.Χ.), στο Καντού κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από την παρουσία αρκετών εξωκλησιών στην περιοχή, τα οποία κατασκευάστηκαν τον 15ο αιώνα. Μετά την κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Τούρκοι.
Βεντενόβκα (περιφέρεια Ακμόλα)

Γεωγραφική θέση

Το επαρχιακό κέντρο, το Στσουτσίνσκ απέχει 77 χιλιόμετρα από τον οικισμό.
Αλεξάνταρ Όκολιτς

Καριέρα

Ο Αλεξάνταρ Όκολιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα της Μόντριτσα. Το 2008 πήρε μεταγραφή στον Ερυθρό Αστέρα με τον οποίο κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα Σερβίας, πέντε κύπελλα και τέσσερα Σούπερ Καπ. Το 2016 αγωνίστηκε για τις δύο επόμενες περιόδους στο πρωτάθλημα της Γερμανίας με την Μπερλίν Ρισάικλινγκ Βόλεϊς, με την οποία κατέκτησε ισάριθμες φορές την Μπουντεσλίγκα. Τον Ιούνιο του 2018 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Π.Α.Ο.Κ..

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Αλεξάνταρ Όκολιτς είναι ένα από τα βασικά μέλη της Εθνικής Σερβίας, αφού ήταν μέλος της ομάδας U19 που κατέκτησε το Παγκόσμιο (2011), ενώ πήρε την πρώτη θέση και το 2016 με την εθνική Ανδρών στο Παγκόσμιο Λιγκ. Μια χρονιά νωρίτερα είχε πάρει το ασημένιο μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση, ενώ το 2017 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Πολωνία.
Πολιορκία της Νίκαιας

Η εξέλιξη

Οι Άραβες πολιόρκησαν την πρωτεύουσα του Οψίκιου θέματος, Νίκαια, αποχώρησαν όμως μετά  πολιορκία δεκατεσσάρων ημερών.

Αξιολόγηση της μάχης

Η νικηφόρος έκβαση της πολιορκίας επέτρεψε στον Λέοντα Γ΄ να επιβάλει την εικονομαχική πολιτική του.
Arp 299

Το Arp 299 (μέρη του ονομάζονται IC 694 και NGC 3690) είναι ζεύγος συγκρουόμενων ραβδωτών ακανόνιστων γαλαξιών το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου και απέχει περίπου 134 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη.
Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στους δύο γαλαξίες έχει δημιουργήσει πολλές νέες περιοχές γενέσεως νέων αστέρων. Έχουν ανιχνευθεί οκτώ υπερκαινοφανείς στο Arp 299, οι SN 1992bu, SN 1993G, SN 1998T, SN 1999D στον NGC 3690 και οι SN 1990al, SN 2005U, SN2010O και SN2010P στον IC 694.
Ντιχ-Τάου

Πρόσβαση

Το βουνό είναι ευκολότερα προσβάσιμο από τη βόρεια Ρωσία. Το κοντινότερο χωριό Μπεζίνγκι διαθέτει επικοινωνία με το Νάλτσικ της Καμπαρντίνο Μπαλκάρια με δημόσιες συγκοινωνίες, αν και όχι συχνή. Η "Αλπική Κατασκήνωση Μπεζίνγκι" βρίσκεται στα 2.180 μ. Από εδώ χρειάζονται περίπου 2 ημέρες για την προσέγγιση της Κατασκήνωσης Βάσης.

Αναρριχητικές διαδρομές

Το Ντιχ-Τάου είναι μία από τις μείζονες κορυφές του Καυκάσου, που αντικρίζει τον Τοίχο Μπεζίνγκι κατά μήκος του παγετώνα Μπεζίνγκι. Η πρώτη ανάβαση έγινε από τους Μάμερι και Ζάρφλουχ το 1888 και ήταν μεγάλο επίτευγμα κατά την εποχή του. Η διαδρομή τους στη ΝΔ Κόψη δεν χρησιμοποιείται πλέον ως κανονική διαδρομή που είναι πλέον η Βόρεια Κόψη με βαθμολογία 4b (ρωσική αξιολόγηση).
Εκκινώντας από το Μίσες Κος, φθάνει κανείς στην κόψη, διασχίζοντας πρώτα τη Δυτική Κόψη του Μίσες Τάου και συνεχίζοντας προς το Ρωσικό Μπιβουάκ που βρίσκεται δίπλα στον παγετώνα που κατεβαίνει από τη Βόρεια Κόψη του Ντιχ Τάου, 4 ώρες περίπου από το Μίσες Κος. Κατόπιν οι ορειβάτες ακολουθούν τη Βόρεια Κόψη έως την κορυφή

Χαρτογράφηση

Διάφοροι χάρτες του σοβιετικού στρατού βρίσκονται πλέον στο διαδίκτυο σε κυριλλικό αλφάβητο. Δύο από αυτούς καλύπτουν όλη την περιοχή.
Μάγκνους Κιρτ

Καριέρα

Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015, χωρίς να προκριθεί στον τελικό. Δεν κατάφερε να προκριθεί στους τελικούς των Ολυμπιακών Αγώνων 2016 και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου 2016. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κατέκτησε την 11η θέση. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 85.96 μ. Κατέκτησε τον τίτλο του Diamond League για το 2019.
Έχει στην κατοχή του το εθνικό ρεκόρ με βολή 90.61 μέτρων.
Σύνταγμα της Ελλάδας

Ιστορικό

Μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 δημιουργήθηκαν διάφορα βραχύβια συντάγματα που δεν ευδοκίμησαν είτε λόγω των αδυναμιών τους είτε λόγω της εσωτερικής διαμάχης μεταξύ των πολιτικών.
Πρώτο σύνταγμα ήταν αυτό που ψηφίστηκε από την Α' Εθνοσυνέλευση στις 1 Ιανουαρίου 1822 στην Επίδαυρο με ονομασία «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» και αναθεωρήθηκε το 1823 από την Β' Εθνοσυνέλευση στο Άστρος με τον «Νόμο της Επιδαύρου». Η Γ' Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας το 1827 ψήφισε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος» το οποίο όμως αναστάλθηκε από την Δ' Εθνοσυνέλευση του Άργους μετά από πρόταση του Ιωάννη Καποδίστρια. 
Το 1832 η Ε' Εθνοσυνέλευση Ναυπλίου στο Ναύπλιο ψήφισε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος του 1832» (που αναφέρθηκε και ως «Ηγεμονικόν Σύνταγμα» το οποίο όμως δεν εφαρμόστηκε και ο Όθων βασίλευσε χωρίς σύνταγμα μέχρι το Μάρτιο του 1844. Σύνταγμα παραχωρήθηκε μετά από την εξέγερση της Γ' Σεπτεμβρίου 1843. Αυτό το Σύνταγμα του 1844, εγκαθίδρυσε τη συνταγματική μοναρχία και βασίστηκε αρκετά στο γαλλικό σύνταγμα του 1830 και το βελγικό του 1831. Μετά την ανατροπή του Όθωνα ψηφίστηκε στην Αθήνα Σύνταγμα του 1864 το οποίο εισήγαγε τον θεσμό της βασιλευομένης δημοκρατίας. Το σύνταγμα του 1864 αναθεωρήθηκε με το Σύνταγμα του 1911 ενώ τα έτη 1920 και 1924 αποπειράθηκε να αναθεωρηθούν ξανά αλλά η διαδικασία διακόπηκε λόγω επαναστατικών πράξεων. 
Το σύνταγμα αυτό ήταν ένα από τα πρώτα στον κόσμο που καθιέρωσε την καθολική ψηφοφορία (των ανδρών) ανεξαρτήτως οικονομικού εισοδήματος. Μόνον οι πλήρως οικονομικά εξαρτημένοι άνδρες (τσιράκια ή οικόσιτοι) δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Αυτό, σε αντιδιαστολή με τα άλλα δυτικά συντάγματα της εποχής όπου μόνον οι γαιοκτήμονες αστοί είχαν δικαίωμα ψήφου. Για να εκτιμήσουμε αυτή τη διαφορά αρκεί να πούμε ότι ενώ στην Γαλλία ή στην Αγγλία την εποχή εκείνη είχε δικαίωμα ψήφου το 10% των ενήλικων ανδρών περίπου, στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό ήταν περίπου 90%.
Το 1926 συντάχθηκε το «Σύνταγμα της τριακονταμελούς επιτροπής» το οποίο δεν ίσχυσε αφού συντάχθηκε νέο από αναθεωρητική βουλή που ψήφισε το «Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας» του 1927 με το οποίο το πολίτευμα μετατρεπόταν σε αβασίλευτη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Το 1935 επανήρθε η μοναρχία με το σύνταγμα του 1864/1911 αλλά μετά την δικτατορία της 4 Αυγούστου 1936 έπαυσαν να ισχύουν ουσιώδεις διατάξεις του. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το σύνταγμα αναθεωρήθηκε στο Σύνταγμα του 1952. 
Η δικτατορία της Χούντας των Συνταγματαρχών παρουσίασε νέο Σύνταγμα το 1968 το οποίο επικυρώθηκε στο δημοψήφισμα του ίδιου έτους και ένα νεώτερο το 1973 που επίσης επικυρώθηκε με δημοψήφισμα το 1973, το οποίο έπαυσε να έχει ισχύ με την πτώση της το 1974, οπότε μετά από το Δημοψήφισμα του 1974 που διεξάχθηκε τη 8η Δεκεμβρίου 1974, το πολίτευμα της Ελλάδας μετατράπηκε ξανά σε αβασίλευτη δημοκρατία και συντάχθηκε νέο σύνταγμα από την πέμπτη Αναθεωρητική Βουλή και τέθηκε σε ισχύ στις 11 Ιουνίου 1975, το οποίο ισχύει σήμερα όπως αναθεωρήθηκε το 1986, το 2001 και το 2008.
Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα είναι θεατρικό έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Είναι το τελευταίο έργο που έγραψε ο Λόρκα, το 1936, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1945. Μαζί με τη "Γέρμα" και το "Ματωμένο Γάμο" αποτελούν την τριλογία της "ισπανικής υπαίθρου" του συγγραφέα.
Το εργο περιγράφει τα γεγονότα κατά την περίοδο πένθους σε ένα σπίτι στην Ανδαλουσία, όπου η 60χρονη Μπερνάρντα Άλμπα κατέχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στις κόρες της: Αγκούστιας, Μαγκνταλένα, Αμέλια, Μαρτίριο και Αδέλα. Στο σπίτι ζουν επίσης η Πόνθια, η οικονόμος, κι η Μαρία Χοσέφα, μητέρα της Μπερνάρντα. Στο έργο δεν εμφανίζεται επί σκηνής κανένας ανδρικός χαρακτήρας. Ακόμα κι ο Πέπε Ρομάνο, το αντικείμενο του πόθου για τις κόρες της Μπερνάρντα και μνηστήρας της Ανγκούστιας, δεν εμφανίζεται ποτέ.
Το έργο επικεντρώνεται στα ζητήματα της καταπίεσης, του συμβιβασμού και του πάθους και την επιρροή των ανδρών στις γυναίκες. Η τυραννία της Μπερνάρντα απέναντι στις κόρες της προμηνύει τη φύση του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία, λίγο αφού τελειώσει το έργο του ο Λόρκα.

Υπόθεση του έργου

Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλο. Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες στο σπίτι, καθώς η ανώτερη τάξη τους δεν τους επιτρέπει να "ανακατεύονται" με τους απλούς χωρικούς.
Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο. Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του, αλλά κι η Μαρτίριο, που τη ζηλεύει για κάτι που η ίδια δεν μπορεί να αποκτήσει, λόγω του παρουσιαστικού της. Η ζήλια της Μαρτίριο θα οδηγήσει στο τραγικό τέλος της Αδέλα και στη διατήρηση του πένθους στο σπίτι.

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 18 Νοεμβρίου 1954 στο θέατρο "Κοτοπούλη" σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη. Το ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα ερμήνευσε η Κατίνα Παξινού.
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα"
Παλάτσο Κιαμπλέζε

Ιστορία

Βρίσκεται στα νότια της πιάτσα Σαν Τζιοβάννι και είναι στα νοτιοδυτικά του Βασιλικού Ανακτόρου του Τορίνο, το οποίο ήταν κατοικία των βασιλέων της Σαρδhνίας. Ως προέκταση του ανακτόρου, ήταν ενδιαίτημα του Μαυρικίου (νεότερου αδελφού του Βίκτωρα-Αμεδαίου Α΄ δούκα της Σαβοΐας) και της συζύγου της Λουίζας-Χριστίνας της Σαβοΐας, πριν μετακινηθούν στη Αμπελώνα της Μαντάμα στα προάστεια της πρωτεύουσας. Έπειτα χρησιμοποιήθηκε ως γραφεία από τους αυλικούς.
Από το 1753 έγινε διαμονή του Βενεδίκτου, νεότερου γιου του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας και της Ελισάβετ-Τερέζας της Λωρραίνης. Ο Βενέδικτος είχε τον αυλικό τίτλο του δούκα του Καμπλαί και το παλάτι ονομάστηκε από αυτόν.
Αυτός εκτέλεσε διάφορες βελτιώσεις στο εσωτερικό του ανακτόρου, υπό τη διεύθυνση του Μπενεντέττο Αλφιέρι, ενός δημοφιλούς αρχιτέκτονα της Σαβοΐας της εποχής. Έπειτα από το τέλος του δούκα του Καμπλαί έμεινε εκεί η χήρα του Μαρία Άννα της Σαβοΐας. Εκείνη το κληροδότησε στον αδελφό της Κάρολο-Φήλικα τότε δούκα της Γένουας, που έμεινε με τη σύζυγό του Μαρία Χριστίνα της Νάπολης και της Σικελίας. Ο πρώτος απεβίωσε εδώ το 1831. Κατά τη Ναπολεόντεια κατοχή το κτήριο έγινε η έδρα της επαρχιακής κυβέρνησης της Γαλλίας. Ήταν η κατοικία του Καμίλλο Μποργκέζε και της συζύγου του Παυλίνας Βοναπάρτη.
Αποδόθηκε στον Οίκο τη Σαβοΐας και μετά γεννήθηκε εκεί η Μαργαρίτα της Σαβοΐας, κόρη του Φερδινάνδου δούκα της Γένουας και σύζυγος του Ουμβέρτου Α΄ της Ιταλίας. 
Έναν αιώνα αργότερα το ανάκτορο βομβαρδίστηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πράγμα που προκάλεσε σημαντικές ζημιές και πολλά έπιπλα και διακοσμητικά αντικείμενα χάθηκαν. Η ιδιοκτησία πέρασε στο Κράτος τη δεκαετία του 1950 και έπειτα χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγείο Επιστασίας. Στη συνέχεια το ανάκτορο μετατράπηκε σε καταλύματα, κουζίνες και διευκολύνσεις για τους μαθητές του "Εθνικού Ιδρύματος για τις κόρες των Ιταλών στρατιωτών", που εγκαταστάθηκε εκεί.
Ως το 1995 έγινε το μέρος φύλαξης του Κινηματογραφικού Αρχείου της πόλης· έπειτα στέγασε τη "Γενική Διεύθυνση για τα σκηνικά, τις καλές τέχνες, την αρχιτεκτονική και τη σύγχρνη τέχνη". Είναι κλειστό για το κοινό, εκτός από ειδικές περιπτώσεις.
Κλοδία Πούλχρα

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μάρκος Αντώνιος αποτέλεσε τον τρίτο σύζυγο της μητέρας της. Όπως είχε κάνει νωρίτερα και ο Κλαύδιος, ο Αντώνιος αποδέχτηκε με χαρά τα χρήματα που του επέφερε η προίκα της για να προωθήσει την πολιτική του καριέρα. Μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ., ο Αντώνιος σχημάτισε τη Δεύτερη Τριανδρία με τον Οκταβιανό και το Λέπιδο, που ακολουθήθηκε από μια αιμοσταγή σειρά προγραφών. Για να ενδυναμωθεί η πολιτική τους συμμαχία, η Φουλβία προσέφερε την κόρη της, Κλοδία, ώστε να γίνει σύζυγος του νεαρού Οκταβιανού. Ο Λέπιδος με τη σειρά του πρότεινε την ανηψιά της συζύγου του, Σερβιλία. Ο Οκταβιανός προτίμησε την Κλοδία.
Λίγα είναι γνωστά τόσο για το γάμο όσο και για τη ζωή γενικότερα της Κλοδίας. Όταν ο Οκταβιανός ζήτησε διαζύγιο, η Φουλβία αποφάσισε να μην το αφήσει να περάσει έτσι. Από κοινού με τον Λεύκιο Αντώνιο, αδερφό του συζύγου της, συγκέντρωσε οχτώ λεγεώνες στην Ιταλία, για να πολεμήσουν υπέρ των δικαιωμάτων του Αντωνίου κατά του Οκταβιανού. Ο στρατός κατέλαβε τη Ρώμη για μια σύντομη περίοδο, μα τελικά αποσύρθηκε στην Περουγία (σύγχρονη Περούτζια). Οι δυνάμεις του Οκταβιανού, με επικεφαλής το Μάρκο Αγρίππα, πολιόρκησαν την Φουλβία και το Λεύκιο Αντώνιο εξαναγκάζοντάς τους να παραδοθούν από την πείνα το χειμώνα του 41 – 40 π.Χ. Η Φουλβία εξορίστηκε στην Σικυώνα, όπου και πέθανε από ξαφνική ασθένεια.
Ο Οκταβιανός πήρε διαζύγιο από την Κλοδία για να παντρευτεί τη Σκριβωνία, με την οποία απέκτησε το μοναχοπαίδι του, την Ιουλία. Ο γάμος του με την Κλοδία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, σύμφωνα με το γράμμα που απέστειλε στη μητέρα της. Η κατοπινή τύχη της Κλοδίας παραμένει άγνωστη.
.ac

.ac είναι ο top-level domain κωδικός για τη Νήσο Αναλήψεως στο διαδίκτυο. 
Διοικείται από την NIC.AC, θυγατρική του Γραφείο Υπολογιστών Διαδικτύου που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η εγγραφή για αυτόν τον τομέα είναι ανοιχτή σε οποιονδήποτε. Το μητρώο δέχεται καταχωρίσεις διεθνοποιημένων ονομάτων τομέα.
Ο .ac χρησιμοποιείται από μερικά άτομα ως τομέας της πόλης του Άαχεν στη Γερμανία, χρησιμοποιώντας την αναλογία με τον κωδικό πινακίδας αυτοκινήτου ("AC") για την πόλη.
Χρήστος Καρούζος

Προσωπική ζωή

Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης Καρούζος και η μητέρα του Βιολέτα Στασινού. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Άμφισσα, όπου και τελείωσε το γυμνάσιο σε ηλικία 16 χρονών. Τότε εγγράφεται στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών (1916), ενώ θα προσχωρήσει και στον Εκπαιδευτικό Όμιλο. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και αρχαιολογία. Το 1919 προσλαμβάνεται στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, ως επιμελητής, ενώ παίρνει το πτυχίο του το 1921. Μεταξύ 1928 και 1930 συνεχίζει με σπουδές στο Μόναχο και στο Βερολίνο. Το 1931 παντρεύτηκε τη Σέμνη Παπασπυρίδη.

Σταδιοδρομία

Το 1925 γίνεται έφορος αρχαιοτήτων και αργότερα προάγεται σε γενικό έφορο. Υπήρξε έφορος στην Στερεά Ελλάδα και αργότερα στις εφορείες Αττικής, Θεσσαλίας, Σπάρτης και Κυκλάδων. Το 1930 εκδίδει την πρώτη του μελέτη με τίτλο «Ο Ποσειδών του Αρτεμισίου», για το ομώνυμο άγαλμα. Η μελέτη αυτή θα τον κάνει γνωστό διεθνώς. Νωρίτερα, είχε ασχοληθεί με μεταφράσεις διαφόρων μαρξιστικών έργων όπως το Μαρξισμός και φιλοσοφία του Καρλ Κορς και το πρώτο κεφάλαιο από το «Αντί-Ντύρινγκ» του Ένγκελς, που κυκλοφόρησε με τίτλο Η φιλοσοφία, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Χρήστος Καστρίτης. Συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Γληνό, αρθρογραφώντας στο περιοδικό του Αναγέννηση. Στην κατοχή (1942) αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας. Την περίοδο αυτή θα βοηθήσει στη διάσωση των αρχαίων ευρήματων, ενώ μετά τον πόλεμο θα εκδόσει μια έκθεση σχετικά με τις καταστροφές και τις απώλειες αρχαίων αντικειμένων που έγιναν κατά την διάρκεια του πολέμου. Tο 1945 ξεκίνησε εργασίες επανέκθεσης των αρχαίων, κάτι που τελικά ολοκληρώθηκε το 1964. Στο έργο αυτό βοήθησε και η γυναίκα του, Σέμνη. Πραγματοποίησε ανασκαφές σε διάφορα μέρη και με τις απόψεις του έδωσε λύσεις σε διάφορα αρχαιολογικά ζητήματα. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης. Τα τεχνοκριτικά του άρθρα χαρακτηρίζονταν «φωτισμένα και καθόλου επηρεασμένα από τη σχολαστική αρχαιολογία». Μαζί με άλλους διανοούμενους της εποχής, υπερασπίστηκαν το 1931 την έκθεση του Γεράσιμου Στέρη, που είχε προκαλέσει την αρνητική κριτική του τότε διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης, Ζαχαρία Παπαντωνίου. Τα κείμενα αυτά (ανάμεσα και το κείμενο του Παπαντωνίου, αλλά και ένα κεμενο του Στέρη), γνωστά ως «18 κριτικά άρθρα γύρω από μια έκθεση», θα αποτελέσουν και «το μανιφέστο του εικαστικού μοντερνισμού στην Ελλάδα»

Τιμητικές Διακρίσεις

Ο Καρούζος υπήρξε μια από της μορφές που επηρέασαν την πνευματική ζωή του τόπου . Για την προσφορά του έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις. Ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Βασιλείας (Ελβετία). Το 1955 εξελέγεται μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών και της Ακαδημίας Αθηνών, με την οποία όμως διαφώνησε στο θέμα της μεταρρύθμισης στην παιδεία . Του απονεμήθηκε ο Ταξιάρχης του Φοίνικα, ενώ υπήρξε και μέλος των Αρχαιολογικών Ινστιτούτων του Βερολίνου και της Βιέννης.