google/wiki40b huggingface dataset:
Λούσι Χάι, κόμισσα του Καρλάιλ

Οπαδός των βασιλικών

To 1647 έγινε οπαδός των Πρεσβυτεριανών και στον Β΄ Εμφύλιο Πόλεμο έδειξε ιδιαίτερο φανατισμό υπέρ των βασιλικών, πούλησε τον μαργαριταρένιο λαιμοδέτη 1500 λίρες για να ενισχύσει τα στρατεύματα του Χάουαρντ, διατήρησε επικοινωνία με τον πρίγκιπα Κάρολο και μεσολάβησε ανάμεσα στους διάσπαρτους βασιλικούς και την βασίλισσα. Η Λούσι συνελήφθη στις 21 Μαρτίου 1649 και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου, διατηρούσε αλληλογραφία με τον βασιλιά μέσω του αδελφού της Άλγκερνον Πέρσι μέχρι την εποχή που ο Κάρολος πήγε στην Σκωτία. Η βασιλική αλληλογραφία δείχνει ότι ενώ βρισκόταν στον Πύργο απειλήθηκε με βασανιστήρια για να της αποσπάσουν πληροφορίες, ελευθερώθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1650 αλλά δεν απέκτησε την εύνοια που είχε πριν στους βασιλικούς συμβούλους και πέθανε λίγο μετά την Αποκατάσταση. Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα αποδίδει τον θάνατο της σε αποπληξία.

Λογοτεχνία

Ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ αναφέρει στο έργο του "Απομνημονεύματα" ένα ανέκδοτο στο οποίο η βασίλισσα Άννα της Αυστρίας έδωσε τα διαμάντια που της είχε χαρίσει ο βασιλιάς στον Τζωρτζ Βίλλιερς, 1ο δούκα του Μπάκινγκχαμ σαν εκδίκηση επειδή ο βασιλιάς είχε αγαπήσει την Λούσι πριν από την ίδια. Ο βασιλιάς προσκάλεσε την Άννα σε χορό και ζήτησε να δει τα διαμάντια που της είχε χαρίσει αλλά η ίδια είχε καταφέρει να τα πάρει πίσω. Ο Αλέξανδρος Δουμάς χρησιμοποίησε το ανέκδοτο αυτό ως βάση για να γράψει το πασίγνωστο μυθιστόρημα Οι Τρεις Σωματοφύλακες (1844) με την Μιλαίδη ντε Γουίντερ στον ρόλο της Λούσι Χάι.
Η Λούσι Χάι ήταν το κεντρικό πρόσωπο στο ποίημα του Τζον Σάκλινγκ (1609 - 1641) "Ο περίπατος της κυρίας μου Καρλάιλ" στον κήπο της αυλής του Χάμπτον.
Παγκόσμιος χάρτης του Πομπόνιους Μέλα

Ιστορική αναδρομή

Ο χάρτης σχεδιάστηκε τον πρώτο αιώνα και βρέθηκε σε χειρόγραφο αντίγραφο που παρέδωσε το 1417 στην βιβλιοθήκη της Ρενς ο καρδινάλιος Guillaume Filaster.

Περιγραφή

Είναι μάλλον επεξηγηματικός ή περιγραφικός παρά επιστημονικός, αφού πολλά σχήματα, ιδιαίτερα χερσονήσων και νησιών είναι απλοποιημένα μέχρι παραμόρφωσης. Περιέχει πλήθος πόλεων (ιδίως ελληνικών), την Ευρώπη, Ασία και Αφρική με λίγους ποταμούς, οροσειρές, και πολλές πολιτικές διοικητικές διαιρέσεις. Είναι προσανατολισμένος με την Ανατολή στην κορυφή, σε αντίθεση με τους σημερινούς χάρτες που στη θέση αυτή έχουν τον βορά.
Βεατρίκη της Ολλανδίας

Περιστατικό Απριλίου 2009

Σε μία πιθανή απόπειρα δολοφονίας της Βασίλισσας Βεατρίκης και της βασιλικής οικογένειας, ένας οδηγός αυτοκινήτου έπεσε με το όχημά του πάνω σε πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει την παρέλαση στο Άπελντοορν. Τέσσερα άτομα σκοτώθηκαν και τουλάχιστον άλλα δεκατέσσερα άτομα τραυματίστηκαν.

Παραίτηση 2013

Τον Ιανουάριο του 2013 ανακοίνωσε την παραίτησή της από το θρόνο, υπέρ του γιου της, 
Γουλιέλμου Αλεξάνδρου, Πρίγκιπα της Οράγγης. Η στέψη του ως βασιλέας έγινε στις 30 Απριλίου 2013.
Ακτσές

Ο ακτσές (τουρκ. akçe) ήταν νομισματική μονάδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και βασικό μέσο συναλλαγών από τα μέσα του 14ου μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα. Αλλιώς γνωστό και ως άσπρο, από το τουρκικό επίθετο ak [λευκός] λόγω της λευκότητας του μετάλλου του, υπήρξε το μακροβιότερο αργυρό νόμισμα της αυτοκρατορίας. Οι πρώτες κοπές του ανάγονται στα χρόνια του σουλτάνου Ορχάν, αρχικά στην Προύσα ή σε άλλες άγνωστες περιοχές γύρω από τη λεκάνη του Μαρμαρά, πριν τη δημιουργία περισσότερων νομισματοκοπείων σε εμπορικά κέντρα ή κοντά σε μεταλλεία. Ο πρώιμος ακτσές, της εποχής του Ορχάν, ορίστηκε κατά τα πρότυπα του ντιρχάμ των Σελτζούκων. 
Το βάρος του κυμαινόταν αρχικά περίπου στα 1.15 - 1.20 γραμμάρια και παρέμεινε σταθερό στο διάστημα 1326-1431. Από την εποχή του Μωάμεθ Β' μέχρι το θάνατό του, το 1481, υποτιμήθηκε έξι φορές φθάνοντας τα 0.75 γρ. παραμένοντας πάλι σταθερό μέχρι το 1585, με εξαίρεση τη μικρή υποτίμηση του 1566, κατά 7%. Το 1585 υποτιμήθηκε εκ νέου κατά 44%, χαρακτηριζόμενο από μεγάλη αστάθεια κατά τα επόμενα χρόνια. Την ίδια περίοδο, ενώ μέχρι τότε κοβόταν από καθαρό άργυρο, εμφανίζονται για πρώτη φορά στη σύνθεσή του προσμίξεις χαλκού. Από τα τέλη του 16ου αιώνα, η αγοραστική δύναμη ενός ακτσέ ήταν ικανοποιητική για χρήση σε καθημερινές συναλλαγές μικρότερης κλίμακας, ανεπαρκής όμως για συναλλαγές μεγαλύτερης κλίμακας. Αργυρά νομίσματα που αντιστοιχούσαν σε πέντε ή δέκα ακτσέδες συναντώνται ήδη από την περίοδο του Ορχάν, ωστόσο ήταν σχετικά σπάνια. Κατά τη δεκαετία του 1580, το βάρος του έφθασε τα 0.3 γρ., ενώ το 1624 ζύγιζε μόλις 0.13 γρ., καθιστώντας τη χρήση του δύσκολη καθώς ακόμα και για καθημερινές συναλλαγές απαιτούνταν μεγάλος αριθμός ακτσέδων. Από το 1640 η παραγωγή του περιορίστηκε σημαντικά και τελικά αντικαταστάθηκε από το κουρούς.
Αναμέτρηση

Πλοκή

Στη διάρκεια των θερινών διακοπών του στη Μυτιλήνη, ένας νεαρός και μοναχικός μικροϋπάλληλος, ο Κώστας, ξεμυαλίζεται από μια μοιραία γυναίκα, την Άννα, μια τριανταπεντάρα Γερμανίδα που είναι παντρεμένη μ’ έναν πλούσιο ντόπιο επιχειρηματία, τον Πέτρο. Όμως ένα πρωϊνό, μετά από μια νύχτα ερωτικής συνεύρεσής τους, η Άννα βρίσκεται νεκρή στη θάλασσα. Η αστυνομία συλλαμβάνει αρχικά τον Κώστα, αλλά γρήγορα τον αποδεσμεύει κι αυτός επιστρέφει στην Αθήνα. Ακολούθως μαθαίνει πως ο Πέτρος είναι άνθρωπος του υποκόσμου. Επιστρέφει στη Μυτιλήνη αποφασισμένος να διαλευκάνει την υπόθεση και να ανακαλύψει τους δολοφόνους της Άννας. Μια σειρά υποθέσεων τον οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η Άννα, στην προσπάθειά της να σκοτώσει τον άνδρα της, έπεσε από το γιωτ στη θάλασσα και πνίγηκε, πιασμένη στα δίχτυα που ο Πέτρος είχε ρίξει, προκειμένου να ανασύρει ένα αρχαίο άγαλμα που σκόπευε να βγάλει λαθραία στο εξωτερικό.
Δασκύλιο

Το Δασκύλιο ήταν πόλη στην Ανατολία ευρισκόμενη σε απόσταση περίπου 30 χιλιομέτρων προς την ενδοχώρα από τις ακτές της Προποντίδας, στην θέση του σημερινού Εργκιλί της Τουρκίας. Η τοποθεσία της ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1952 και, έκτοτε, αποτελεί αντικείμενο αρχαιολογικών ανασκαφών.

Ιστορία

Αρχαιολογικά ευρήματα έχουν καταδείξει το γεγονός πως η συγκεκριμένη τοποθεσία άρχισε να κατοικείται κατά την διάρκεια της Εποχής του Χαλκού. Φρύγες εγκαταστάθηκαν στην συγκεκριμένη περιοχή προ του 750 π.Χ. Στην συνέχεια, περιήλθε υπό τον έλεγχο της Λυδίας. Εκείνη την περίοδο, πιστεύεται, πως η πόλη έλαβε την ονομασία της από τον Δάσκυλο, πατέρα του Γύγη.
Έπειτα από τις Κατακτήσεις του Κύρου του Μέγα το 547 π.Χ., το Δασκύλιο επελέγη ως έδρα του Πέρση σατράπη της Ελλησποντιακής Φρυγίας, η οποία περιελάμβανε εδάφη της Τρωάδας, της Μυσίας και της Βιθυνίας.
Ο Φαρνάβαζος διατέλεσε σατράπης του Δαρείου Γ΄ στην περιοχή, έως ότου ο Αλέξανδρος ο Μέγας όρισε τον Κάλα, ο οποίος και αντικαταστάθηκε από τον Αρριδαίο, έπειτα από την Συμφωνία του Τριπαραδείσου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, η Ελλησποντιακή Φρυγία και η Επίκτητος Φρυγία αποτελούσαν την Μικρά Φρυγία (Μυσία). Άλλοι γεωγράφοι, ωστόσο, διέφεραν ως προς τον συγκεκριμένο γεωγραφικό προσδιορισμό.
Όταν ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας εισέβαλε στην Ασία το 334 π.Χ., η πρώτη από τις σημαντικές μάχες μέσω των οποίων πέτυχε την διάλυση της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας έλαβε χώρα στον Ποταμό Γρανικό, ενώ ο ίδιος ευρισκόταν καθ'οδόν κατευθυνόμενος από το Δασκύλιο προς την Άβυδο κατά μήκος της ακτογραμμής.

Επισκοπή

Το Δασκύλιο εμφανίζεται ως χριστιανική επισκοπή εντός της, χρονολογούμενης από τα μέσα του 7ου αιώνα, Notitia Episcopatuum του Ψευδο-Επιφάνιου. Αποτελούσε υπαγόμενη επισκοπή της Μητροπόλεως της Νικομήδειας, πρωτεύουσας της ρωμαϊκής επαρχίας της Βιθυνίας.
Ως πρώτος επίσκοπος του Δασκυλίου του οποίου το όνομα εμφανίζεται εντός έγγραφης πηγής είναι ο Ιωάννης, ο οποίος έλαβε μέρος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως το 680, καθώς και στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο το 692. Ο ιερέας Βασίλειος αποτέλεσε εκπρόσωπο αγνώστων λοιπών επισκόπου της συγκεκριμένης έδρας στην Β΄ Σύνοδο της Νίκαιας το 787. Ο Γεώργιος ήταν παρών στην Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (869), ενώ ο Γερμανός στην Φωτιανή Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης.
Ηφαίστεια

Τα Ηφαίστεια ή Ηφαιστεία ήταν αρχαία ελληνική εορτή που τελούνταν κυρίως στην Αθήνα και τη Λήμνο προς τιμή του θεού Ηφαίστου. Στην αρχή τα Ηφαίστεια ήταν ετήσια εορτή, από την εποχή όμως του άρχοντα Κτησιφώντος (329 π.Χ. - 328 π.Χ.), κατά πληροφορία του Αριστοτέλη τα Ηφαίστεια τελούνταν ανά πενταετία.
Στα Ηφαίστεια γίνονταν μεγάλη θυσία όπου και ακολουθούσαν μουσικοί αγώνες παίδων και ανδρών καθώς και αγώνισμα της λαμπάδας (λαμπαδοδρομία) που ήταν και το λαμπρότερο μέρος της εορτής. Τη διεύθυνση της εορτής αυτής αναλάμβαναν 20 άνδρες που εκλέγονταν ειδικά για την εορτή και ονομάζονταν "ιεροποιοί". Τις δε φροντίδες της θυσίας, της πομπής και των αγώνων αναλάμβαναν 200 πολίτες της Αθήνας. Εκτός όμως της Αθήνας, εορτές λάμβαναν χώρα και σ΄ άλλες πόλεις του αρχαίου ελλαδικού χώρου όπου υπήρχαν ιερά του θεού της φωτιάς. Στη Λήμνο, όπου σύμφωνα με τη μυθολογία εκσφεντονίστηκε ο Ήφαιστος μετά από καυγά του με τον Δία, τα Ηφαιστεία αποτελούσουν την κυριότερη εορτή του νησιού. Την περίοδο εκείνη όλες οι εστίες φωτιάς παρέμεναν σβηστές για εννέα μέρες, μέχρι ότου να φθάσει καινούργια φωτιά από το ιερό νησί της Δήλου.
Ποιο μήνα ακριβώς γινόταν αυτή η εορτή δεν κατέστη δυνατό να εξακριβωθεί, αν και αναπτύχθηκαν διάφορες γνώμες, όπως της E. Simon, η οποία υποστηρίζει ως μήνα τέλεσής της τον τελευταίο μήνα της άνοιξης, δηλαδή το Μουνυχιώνα. Η σπουδαιότερη πηγή γνώσης για τα Ηφαίστεια είναι η εύρεση μιας αποσπασματικής επιγραφής του 422 π.Χ. η οποία αναφέρεται στην αναδιοργάνωσή τους.
Κριστάννα Λόκεν

Τα πρώτα χρόνια

Η Κριστάννα γεννήθηκε στην μικρή πόλη Γκεντ (αγγλ. Ghent) της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Γονείς της είναι ο Μέρλιν Λόκεν (αγγλ. Merlin "Chris" Loken), συγγραφέας και η Ράντε Πόραθ (αγγλ. Rande Porath), φωτομοντέλο. Η καταγωγή και των δύο γονιών της είναι από τη Νορβηγία. Μεγάλωσε στο αγρόκτημα των γονιών της στο βορεινό τμήμα της πολιτείας. Είναι μια από τις πιο ψηλές εν ενεργεία ηθοποιούς, με ύψος 1,80 μ.

Σταδιοδρομία

Ξεκίνησε να δουλεύει σαν φωτομοντέλο από τα 15 μετά την παρότρυνση της μητέρας της που ήταν επίσης φωτομοντέλο. Σύντομα κατάφερε να διαπρέψει στο χώρο και να έχει ενα ισχυρό συμβόλαιο με το πρακτορείο μοντέλων Elite. Η Κριστάννα άρχισε την καριέρα της σαν ηθοποιός το 1996 σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Star Trek: Voyager και έχει εμφανιστεί έκτοτε σε πολλές σειρές και ταινίες, μεταγύ των οποίων οι σειρές Philly, Unhappily Ever After, Mortal Kombat: Conquest και Boy Meets World. Οι περισσότεροι την γνωρίζουν από τη συμμετοχή της στην ταινία Terminator 3: Rise of the Machines το 2003 όπου ερμήνευσε το ρόλο του ανδροειδούς Τ-Χ (Τerminatrix). To 2004 πρωταγωνίστησε στην Γερμανική τηλεταινία Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν (βασισμένη στον ομώνυμο επικό κύκλο) που προβλήθηκε σε δυο μέρη και έκανε ρεκόρ τηλεθέασης. Το 2006 έπαιξε τον κεντρικό ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά του ηλεκτρονικού παιχνιδιού BloodRayne ενω εμφανίζεται και στην επίσης κινηματογραφική μεταφορά του ηλεκτρονικού παιχνιδιού Dungeon Siege με τίτλο In the Name of the King.

Προσωπική ζωή

Η Κριστάννα έχει παραδεχθεί ότι είναι αμφιφυλόφιλη (αγγλ bisexual) με προτίμηση στις γυναίκες. Στη συνέντευξη της στο περιοδικό Curve δηλώνει: "Έχω βγει ραντεβού και έχω κάνει έρωτα τόσο με άντρες όσο και με γυναίκες και αυτό που έχω να πω είναι ότι οι σχέσεις που είχα με κάποιες γυναίκες ήταν πολύ πιο ικανοποιητικές, σε συναισθηματικό και σεξουαλικό επίπεδο, από τις σχέσεις μου με ορισμένους άντρες... αυτό που με τραβάει είναι η αύρα, η ενέργεια. Αν το άτομο που με "τραβάει" είναι γυναίκα, τότε τι να κάνουμε; έτσι είναι τα πράγματα". Είναι 1 και 80, πράγμα εξαιρετικά ασυνήθιστο για γυναίκα, κάτι που φαίνεται πεντακάθαρα στην ταινία BloodRayne στη σκηνή της μονομαχίας με τη Μισέλ Ροντρίγκεζ (αγγλ. Michelle Rodriguez) που έχει ύψος μόλις 1 και 68.
Ορφεύς Σμύρνης

Ιστορία

Κατά το 19ο αιώνα τα ιδρυόμενα σωματεία είχαν διπλό χαρακτήρα: αθλητικό και καλλιτεχνικό. Πιστοί στο πνεύμα αυτό στις 14 Σεπτεμβρίου 1890 νεαροί από επιφανείς ελληνικές οικογένειες της Σμύρνης αποφάσισαν να ιδρύσουν το Μουσικό και Γυμναστικό Σύλλογο "Ορφεύς" με σκοπό «την μουσικήν και γυμναστικήν διαπαιδαγώγησιν των μελών του». Την πρωτοβουλία είχε ο Νικίας Τζέτζος και στα ιδρυτικά μέλη αναφέρονται οι: Παν. Αργυρόπουλος, Ιω. Φατσέας, Μ. Στιβακτόπουλος, Δημοσθ. Μιλανάκης, Μιχ. Τσοχατζόγλου, Ανδρ. Βουλγαρίδης, Κων. Τομπρώφ, Κάστωρ Φόρος, Πολυδεύκης Φόρος, Νιικ. Μανωλιάδης, Αιμ. Κάρταλης , Αλέκος Φωτιάδης κ.ά.
Ο Ορφεύς απέκτησε μουσικά όργανα, δωρεά του λυκειάρχη Αρώνη και επί οκτώ χρόνια καλλιέργησε τη μουσική παραμερίζοντας την αθλητική δραστηριότητα. Η ορχήστρα του συλλόγου περιλάμβανε κιθάρες, μαντολίνα, πιάνο, αρμόνιο και χάλκινα. Συνήθως, οι συναυλίες είχαν και λογοτεχνική πινελιά, στην οποία τα πρώτα χρόνια συμμετείχε ο ποιητής Στίλπων Πιττακής.

Αθλητική δράση

Η αθλητική δραστηριότητα του Ορφέα ήταν υποτονική. Γι' αυτό το 1893 όσα μέλη του συλλόγου επιθυμούσαν περισσότερες αθλητικές δρατηριότητες αποχώρησαν και ίδρυσαν τον Αθλητικό Σύλλογο Γυμνάσιον Σμύρνης. Πάντως, αναφέρονται αθλητές του Ορφέα, όπως ο Κωνσταντίνος Μουράτης (δρομέας ταχύτητας και άλτης μήκους) και ο Δημ. Τομπρώφ (δρομέας 1500 μ.), οι οποίοι νίκησαν στα «Τήνια» τον Αύγουστο 1895. Επίσης, συμμετείχαν στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 και ήταν πολυνίκες στους Α΄ και Β΄ Πανιώνιους Αγώνες το 1896 και το 1898.
Στους Β΄ Πανιώνιους Αγώνες (1898) ο Ορφέας συμμετείχε σε κοινή ομάδα με το ομογάλακτο «Γυμνάσιον».
Τον Οκτώβριο του 1898 ο Ορφέας και το Γυμνάσιον επανενώθηκαν και δημιούργησαν τον Πανιώνιο Γ.Σ. Σμύρνης.
Πιερ λε Γκραν

Η ζωή του

Ο Πιερ λε Γκραν γεννήθηκε στη Διέππη και είναι πιθανόν ένας από τους πρώτους που σκέφτηκαν να γίνουν πλούσιοι με την πειρατεία. Τον καιρό που εξερευνήθηκε για πρώτη φορά η Αμερική και κατοικήθηκε από τους πρώτους άποικους, τα ισπανικά πλοία, που ταξίδευαν από προς την πατρίδα τους, μετέφεραν στις βασιλικές αυλές και στις αγορές της Ευρώπης μεγάλους θησαυρούς. Αυτά τα σκάφη με τα βαριά και πλούσια φορτία αποτελούσαν στόχο για τους παράνομους θαλασσοπόρους, που τα κέρδιζαν με τη δύναμη των όπλων και μοίραζαν ύστερα τα πλούτη τους μεταξύ τους.
Ο Πιερ λε Γκραν, μαζί με άλλους λίγους συντρόφους του, εξασφάλισε ένα μικρό πλοίο κι έστησαν ενέδρα στα ισπανικά πλοία που θα περνούσαν από την Καραϊβική Θάλασσα. Είχαν απελπιστεί να περιμένουν, όταν φάνηκε στον ορίζοντα ένα γαλιόνι. Μόλις νύχτωσε, έκαναν επίθεση, και με την τόλμη τους, τα πιστόλια και τα ξίφη τους, νίκησαν τον καπετάνιο και το πλήρωμά του και έγιναν κύριοι του πλοίου. Η νίκη αυτή ήταν σίγουρα μεγάλη και πρωτοφανής για τον Πιερ λε Γκραν και διαδόθηκε σ' όλα τα νησιά. Δεν άργησε να βρει τους μιμητές της. Άρχισαν να σχηματίζονται συμμορίες από αλήτες, που λεηλατούσαν τα πλοία και σκόρπιζαν το φόβο και τον τρόμο σ' όλες τις θάλασσες. Ωστόσο, στη συνέχεια, ο Πιερ λε Γκραν εξαφανίστηκε από την ιστορία.
Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης

Ιστορικό του μουσείου

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ο πρώτος που αποφάσισε, το 1917 να ιδρυθεί μουσείο για τους διακριθέντες Μακεδόνες αλλά και για τον πολιτισμό της περιοχής. Σκοπός του μουσείου ήταν να συγκεντρωθούν "...όλα τα άξια λόγου αρχαιολογικά ευρήματα, τα σημειούντα τους διαφόρους ιστορικούς και καλλιτεχνικούς σταθμούς δι' ων διήλθεν η Μακεδονία, από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των χρόνων της Τουρκοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων". Η προσπάθεια όμως αυτή δεν απέδωσε καρπούς και το 1965 το θέμα επανέφερε η κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου. Με βάση το σχετικό διάταγμα το μουσείο θα στεγαζόταν στο κτήριο όπου λειτουργούσε το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη από το 1894 μέχρι και το 1912, που σχεδίασε ο Ερνέστος Τσίλλερ και λειτούργησε ως επιτελικό κέντρο του Μακεδονικού Αγώνα,  με επικεφαλής τον πρόξενο Λάμπρο Κορομηλά. Το 1979 ιδρύθηκε στη συμπρωτεύουσα το Σωματείο "Οι φίλοι του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα" (ΝΠΙΔ), το οποίο και υπήρξε ο αρχικός φορέας του μουσείου, που εγκαινιάστηκε στις 27 Οκτωβρίου 1982 από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Ελλάδας, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το 1999 συστάθηκε από το σωματείο "Οι Φίλοι του Μουσείου του Μακεδονικού Αγώνα" το κοινωφελές Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, στο οποίο έκτοτε περιήλθε η ευθύνη του μουσείου και του ερευνητικού του κέντρου (ΚΕΜΙΤ).

Η μόνιμη έκθεση

H πρώτη μορφή της έκθεσης οφείλεται στον Κωνσταντίνο Μαζαράκη - Αινιάν ενώ έγιναν σημαντικές αλλαγές το 1990 από τον σκηνογράφο Γιώργο Ανεμογιάννη. Η πιο πρόσφατη ανακαίνιση του χώρου πραγματοποιήθηκε το 2009. 
Στο ισόγειο υπάρχουν επτά αίθουσες όπου προβάλλονται οι κυριότερες φάσεις της μακεδονικής Ιστορίας του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα (Αγώνες για την Ελευθερία, η μακεδονική κοινωνία, αναπαράσταση του γραφείου του γενικού πρόξενου, χαρακτηριστικά του Αγώνα, κλπ). Στον πρώτο όροφο υπάρχει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων ενώ στο υπόγειο υπάρχουν διοράματα με αντιπροσωπευτικές σκηνές της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα.

Το Κέντρο Έρευνας Μακεδονικής Ιστορίας και Τεκμηρίωσης (ΚΕΜΙΤ)

Το Κέντρο Έρευνας Μακεδονικής Ιστορίας και Τεκμηρίωσης, το οποίο εποπτεύεται από Επιστημονική Επιτροπή, αποτελεί οργανικό μέρος του Ιδρύματος. Σκοπό έχει την επιστημονική μελέτη και τεκμηρίωση της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας της Μακεδονίας. Το ΚΕΜΙΤ διαθέτει πλούσιες αρχειακές συλλογές εγγράφων, φωτοθήκη,  εξειδικευμένη βιβλιοθήκη και ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων. Συγκεντρώνει και επεξεργάζεται αρχειακό υλικό, εκδίδει επιστημονικές μελέτες και οργανώνει επιστημονικές ημερίδες και συνέδρια.
Τέρι Λε Σιουρ

Καριέρα

Γεννήθηκε στο Μίλμπρουκ του Σαιντ Έλιε, το 1942 και σπούδασε στο κολέγιο ντε Λα Σαλ του Τζέρσεϊ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Δίδαξε στο κολέγιο ντε Λα Σαλ και έπειτα εργάστηκε ως λογιστής.
Εξελέγη αντιπρόσωπος του Σαιντ Έλιε το 1987 και έγινε μέλος του κοινοβουλίου (States of Jersey). Επανεξελέγη τα έτη 1990, 1993 και 1996. Το 1990 έγινε πρόεδρος της επιτροπής για την δημόσια ασφάλεια και αντιπρόεδρος του État Civil και Telecomms. Το 1999 εξελέγη γερουσιαστής, όπως και το 2005. Από το 2005 ως το 2008 χρημάτισε υπουργός Οικονομίας και Ενεργειακών Πόρων. Τον Δεκέμβριο του 2008 έγινε επικεφαλής υπουργός, ο δεύτερος στην ιστορία του νησιού.
Μπορίς του Τούρνοβο

Βιογραφία

Είναι ο πρωτότοκος γιος του Καρντάμ πρίγκιπα του Τούρνοβο & διαδόχου της Βουλγαρίας και της δόνα Μίριαμ Ουνγκρία υ Λόπεθ, γεμολόγο και ιστορικό, κόρης του δον Μπερνάντο Ουνγκρία υ Γκοιμπούρου, επί τιμή πρέδρου του "Κολέγιο Χεράλδικο δε Εσπάνα υ λας Ινδίας".
Ακτινοβόλο σημείο

Αιτία

Οι βροχές διαττόντων προκαλούνται από λωρίδες σκόνης και μικρών μετεωροειδών που έχουν αποσπασθεί από ένα κομήτη και ακολουθούν χονδρικά την τροχιά του. Σε περιόδους που η Γη, κινούμενη περί τον Ήλιο, περνά μέσα από μία τέτοια λωρίδα, παρατηρητές στην επιφάνειά της βλέπουν μία βροχή διαττόντων. Επειδή τα σωματίδια της λωρίδας κινούνται όλα προς την ίδια περίπου κατεύθυνση, τα διανύσματα της ταχύτητάς τους σχηματίζουν την ίδια γωνία στο χώρο και με το διάνυσμα της ταχύτητας της Γης κατά την κίνησή της περί τον Ήλιο. Για τον λόγο αυτό, τα σωματίδια που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης «δείχνουν» όλα προς το ίδιο σημείο προέλευσης. Αυτό το σημείο είναι το ακτινοβόλο σημείο. Είναι φαινομενικό, αλλά έχει σταθερή γωνιακή απόσταση στην Ουράνια Σφαίρα με την πραγματική τροχιά του «μητρικού» κομήτη (ακριβέστερα με την εφαπτομένη της στο συγκεκριμένο σημείο του διαπλανητικού χώρου όπου συμβαίνει να βρίσκεται η Γη εκείνη την εποχή).

Παρατηρησιακά

Το ακτινοβόλο σημείο είναι σημαντικό στοιχείο για την παρατήρηση. Αν βρίσκεται στον ορίζοντα ή κάτω από αυτόν, τότε ελάχιστοι διάττοντες της βροχής του θα παρατηρούνται. Αυτό συμβαίνει επειδή η ατμόσφαιρα εξουδετερώνει τα σωματίδια του κομήτη.
Παναγιώτης Πάνου

Καριέρα

Γεννήθηκε στο Δυρράχιο, με καταγωγή από το Ελευθεροχώρι, Δέλβινου, της νότιας Αλβανίας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως τερματοφύλακας στις ακαδημίες νέων της ομάδας SK Τίρανα, ωστόσο διακρίθηκε στη θέση του μπροστινού κεντρώου στην Παρτιζάνι Τιράνων. Κατά τη διάρκεια της 18ετούς καριέρας του έπαιξε σε 24 αγώνες με την εθνική Αλβανίας και τιμήθηκε με το βραβείο του Ιωβηλαίου της UEFA.
Με την Παρτιζάνι κατέκτησε τέσσερα αλβανικά πρωταθλήματα , πέντε Κύπελλα Αλβανίας και το 1970 το Βαλκανικό Κύπελλο. Σε διεθνές επίπεδο, έπαιξε 25 φορές με την εθνική της Αλβανίας και πέτυχε 3 τέρματα. 
Το Νοέμβριο του 2003 επιλέχθηκε ως χρυσός παίκτης του Ιωβηλαίου της UEFA από την ποδοσφαιρική ένωση της Αλβανίας. Η τελευταία τον ανακήρυξε ως τον καλύτερο παίκτη των τελευταίων 50 ετών. Το 2005, κατατάχτηκε στην κορυφή λίστας της FIFA, που περιελάμβανε 100 ποδοσφαιριστές, έναν από κάθε χώρα.
Στις 6 Μαρτίου του 2009 ο Πάνου τιμήθηκε από τον Αλβανό Πρόεδρο Μπαμίρ Τόπι με τον ανώτατο τίτλο του κράτους, το παράσημο της Τιμής του Έθνους. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας ποδοσφαιριστής βραβευόταν με το εν λόγω παράσημο.
Πέθανε στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα των ΗΠΑ έπειτα από καρδιακή προσβολή στις 19 Ιανουαρίου του 2010. Στην Αλβανία κηρύχθηκε εθνικό πένθος για την απώλεια του Πάνου.
Ο γιος του, Λεωνίδας, έπαιξε ποδόσφαιρο στην Ξάνθη και στον ΠΑΣ Γιάννενα, ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος (Σούπερ Λίγκα).
Μάχη του Πόγραδετς

Η μάχη

Η μάχη ξεκίνησε όταν ελληνικες μονάδες του 3ου Σώματος Στρατού, επιτέθηκαν σε ιταλικές θέσεις στις 27 Νοεμβρίου 1940.
Στις 28 Νοεμβρίου 1940, οι Έλληνες κατέλαβαν το Όρος Μπρέγκου Μπάρι Κουγκιτ, ανοίγοντας μια είσοδο μεταξύ των ιταλικών στρατευμάτων. Άλλη μια επιτυχία πραγματοποιήθηκε στον Λόφο 1244, αναγκάζοντας τους Ιταλούς να εγκαταλείψουν την αριστερή γραμμή του μετώπου που σχημάτισαν μια νέα γραμμή στις 30 Νοεμβρίου. Οι Έλληνες εισήλθαν στο Πόγραδετς την ίδια ημέρα.
Στις 3 Δεκεμβρίου, ο ελληνικός στρατός εξαπέλυσε μια ακόμη επίθεση εναντίον της ιταλικής μεραρχίας Αρέτσο και έσπασαν τις γραμμές τους, αναγκάζοντας τους Ιταλούς να υποχωρήσουν προς το Ελμπασάν.Η μάχη του Πόγραδετς τελείωσε την ίδια ημέρα και κόστισε 3.000 Έλληνες νεκρούς.
Αδελαΐδα του Βαλουά

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Ραλφ/Ραούλ Δ΄ κόμη των περιοχών Βαλουά, Μοντιντιέ, Βεξάν, Αμιάν & Ταρντενουά και της Αδέλας κόμισσας του Μπαρ-συρ-Ωμπ &  Βιτρύ-αν-Περουά.
Φωτεινή Πολυμενάκου

Καριέρα στο στίβο

Στον στίβο ήταν αθλήτρια της σφαιροβολίας, δισκοβολίας και των αλμάτων μήκους και ύψους. Στα Παναθήναια του 1951 ήταν 3η στη σφαιροβολία, στους γυναικείους αγώνες στίβου το 1951 ήταν δεύτερη στη σφαιροβολία και τη δισκοβολία και 3η στο ύψος, στους Ελληνο-ιαπωνικούς αγώνες του 1952 ήταν 5η στο μήκος. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1933 ήταν 4η στη σφαιροβολία.

Καριέρα στην καλαθοσφαίριση

Στην καλαθοσφαίριση έπαιζε στον Σπόρτιγκ, βασική στην πεντάδα την δεκαετία του 1950, αγωνιζόταν μαζί του στα πρωταθλήμτα Αθηνών-Πειραιώς ελλείψει τότε πανελλήνιου πρωταθλήματος, πρωταθλήτρια μαζί του το 1954, 1955 και 1957
Με την Εθνική Ελλάδος καλαθοσφαίρισης αγωνίστηκε στον πρώτο επίσημο αγώνα στην ιστορία της, στις 15 Απριλίου 1958, στην νίκη επί του Λιβάνου με 68-32 σημειώνοντας 2 πόντους. Συμμετείχε αλλαγή στο β΄ημίχρονο χωρίς να σημειώσει πόντους και την επόμενη ημέρα στο αγώνα Μεικτή Αθηνών - Μεικτή Βηρυτού, που ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων.
Δήμος Ψαρών

Ιστορία Δήμου

Από την απελευθέρωση των Ψαρών το 1912 μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του 1984, τα Ψαρά ήταν Κοινότητα. Από την 1η Ιανουαρίου του 1985 με το Ν.1416/84 Αρ.83 Παρ.4, η κοινότητα των Ψαρών έπειτα από μεγάλο αγώνα της Αδελφότητας Ψαριανών αναγνωρίζεται τιμής ένεκεν ως Δήμος με το ίδιο όνομα.
Ο μόνιμος πληθυσμός του Δήμου Ψαρών κατά την διάρκεια του χειμώνα ανέρχεται σε 450 κατοίκους, από την άνοιξη όμως και μετά αυξάνεται με την έλευση Ψαριανών διαμένουν στο Πειραιά και μπορεί να φθάσει την περίοδο της αιχμής τα 1000 άτομα.
Κωνσταντίνα Ωρολογοπούλου

Καριέρα

Η Ωρολογοπούλου ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ομάδα της Ε.Α. Λάρισας σε ηλικία δώδεκα ετών. Το 2009, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν στην Α2 εθνική κατηγορία.
Το καλοκαίρι του 2014, επέστρεψε στην Λάρισα και ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Φιλαθλητικό Λαρισαϊκό, ενώ το 2008 πραγματοποίησε και την πρώτη της συμμετοχή στην εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας.