google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωάννης Αποστολόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Κομποτάδες Φθιώτιδας. Υπηρέτησε  στο Β΄ Βαλκανικό πόλεμο και στον πόλεμο της Μικράς Ασίας.
Το 1922 διορίστηκε Πάρεδρος στο Πρωτοδικείο Πειραιώς. Το 1926 απολύθηκε γιατί δεν συμμορφώθηκε με αντισυνταγματικές οδηγίες της κυβέρνησης Γεωργίου Κονδύλη αλλά μετά από αντίδραση του νομικού κόσμου, επανήλθε στην υπηρεσία του. Μετά την θητεία του ως Προϊσταμένου στο Πρωτοδικείο Αθηνών εξέδωσε το έργο "Ο Πρόεδρος Πρωτοδικών", του οποίου επιμελήθηκε ο ίδιος τέσσερις επανεκδόσεις και ο γιος του Νικόλαος, μετά το θάνατό του, δύο ακόμη.
Διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κατά τα έτη 1953-1959 μέχρι τον ξαφνικό θάνατό του.  Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1959 στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" από εγκεφαλική συμφόρηση λόγω γρίπης και κηδεύτηκε από το ναό της Μητρόπολης την επόμενη ημέρα.
Για την προσφορά και την αφοσίωσή του στη δικαιοσύνη του απονεμήθηκαν ο Χρυσός Ταξιάρχης και ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος Γεωργίου Α΄ . Το όνομά του φέρουν αίθουσα στο Πρωτοδικείο Αθηνών καθώς και κεντρικός δρόμος στο Δήμο Χαλανδρίου και δρόμος στο Δήμο Αθηναίων.
Ρίτσαρντ Ντόκινς

Οι απόψεις του στη Βιολογία

Ο Ντόκινς γεννήθηκε στο Ναϊρόμπι της Κένυας και μετακόμισε στη Μεγάλη Βρετανία με τους γονείς του σε ηλικία οκτώ ετών. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και πέρασε δύο χρόνια ως επίκουρος καθηγητής Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια, πριν επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1970. Έγινε διεθνώς γνωστός το 1976 με το βιβλίο του Το εγωιστικό γονίδιο, το οποίο μαζικοποίησε την γονιδιο-κεντρική άποψη για την εξέλιξη και εισήγαγε τον όρο μιμίδιο (meme). Το 1982, παρουσίασε στο βιβλίο του The extended phenotype μια συχνά παραπεμπόμενη θεωρία στον τομέα της εξελικτικής βιολογίας, η οποία ανέφερε ότι τα φαινοτυπικά αποτελέσματα δεν περιορίζονται στο σώμα ενός οργανισμού, αλλά μπορούν να επεκταθούν στο περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένων και των σωμάτων άλλων οργανισμών.

Οι απόψεις του υπέρ του Αθεϊσμού

Εκτός από τη εργασία του στην Βιολογία, ο Ντόκινς είναι ευρέως γνωστός για τις απόψεις του σχετικά με τον αθεϊσμό, την εξέλιξη, τον δημιουργισμό (creationism), τη θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού και τη θρησκεία. Είναι εξέχων κριτικός του δημιουργισμού και του ευφυούς σχεδιασμού. Στο βιβλίο του Ο Τυφλός Ωρολογοποιός (The Blind Watchmaker, 1986), μίλησε ενάντια στην «αναλογία του ωρολογοποιού», ένα επιχείρημα για την ύπαρξη ενός υπερφυσικού δημιουργού που βασίζεται πάνω στην παρατηρηθείσα πολυπλοκότητα των ζώντων οργανισμών, και αντί αυτού περιέγραψε τις εξελικτικές διαδικασίες ως ανάλογες με τον «τυφλό ωρολογοποιό». Από τότε έγραψε αρκετά επιστημονικά βιβλία, και έκανε τακτικές εμφανίσεις στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, συζητώντας τα προαναφερόμενα θέματα.
Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς είναι άθεος, ελευθεριακός σκεπτικιστής, κοσμικός ουμανιστής, επιστημονικός ορθολογιστής και υποστηρικτής του κινήματος των Brights. Έχει αναφερθεί πολλές φορές στα Μ.Μ.Ε. ως το "Ροτβάιλερ του Δαρβίνου", σε αναλογία με τον Βρετανό βιολόγο Τόμας Χάξλεϊ, ο οποίος ήταν γνωστός ως το «Μπουλντόγκ του Δαρβίνου» για την υπεράσπιση της φυσικής επιλογής. Στο βιβλίο του Η περί θεού Αυταπάτη (The God Delusion, 2006), ο Ντόκινς υποστηρίζει ότι σχεδόν βέβαια δεν υπάρχει ένας υπερφυσικός δημιουργός και ότι η θρησκευτική πίστη μπορεί να χαρακτηριστεί ως ψευδαίσθηση, ως μία ψευδής εμμονή και πεποίθηση. Μέχρι το Νοέμβριο του 2007, η αγγλική έκδοση πώλησε περισσότερα από 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 31 γλώσσες, αποτελώντας το δημοφιλέστερο βιβλίο του μέχρι σήμερα.
Η Συμμορία των Έντεκα

Πλοκή

Όταν ο Ντάνιελ Όσιαν αποφυλακίζεται, έχει ήδη στο μυαλό του το επόμενο κόλπο. Ο στόχος του Ντάνι είναι τρία καζίνο του Λας Βέγκας: τα Bellagio, Mirage και MGM Grand. Όλα ανήκουν στον Τέρι Μπένεντικτ, ο οποίος κατά σύμπτωση δείχνει έντονο ενδιαφέρον για την πρώην σύζυγο του Ντάνι, Τες. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μποξ, θα υπάρχουν 150 εκατομμύρια δολάρια στο χρηματοκιβώτιο. Έτσι, ο Ντάνι αρχίζει να προσλαμβάνει επαγγελματίες απατεώνες από όλο τον κόσμο: τον δεξιοτέχνη Ράστι Ράιαν, τον τέλειο κλεφτοπορτοφολά Λάινους Κάλντγουελ και τον πυροτεχνικό Μπάσερ Ταρ. Ο Ρούμπεν Τίσκοφ που έχασε εξαιτίας του Μπένεντικτ ένα καζίνο, θα χρηματοδοτήσει τη ληστεία, τα αδέρφια Βίρτζιλ και Τερκ Μαλόι θα οδηγούν και ο Φρανκ Κάτον, επαγγελματίας ντίλερ, πιάνει δουλειά στο καζίνο. Ο Σολ Μπλουμ, αν και έχει συνταξιοδοτηθεί, θα υποδυθεί τον πλούσιο επιχειρηματία και θα μένει στο ξενοδοχείο του καζίνο ενώ ο Λίβινγκστον Ντελ θα "πειράξει" τα συστήματα παρακολούθησης του καζίνο. Τελευταίος, ο Κινέζος ακροβάτης Γιν θα είναι ο μόνος που θα μπει μέσα στο χρηματοκιβώτιο πριν απενεργοποιηθούν  οι αισθητήρες κίνησης. Υπάρχουν τρεις κανόνες της συμμορίας. Πρώτον να μη χυθεί αίμα. Δεύτερον να ληστεύουν μόνο όσους το αξίζουν. Τρίτον να το κάνεις σαν να μην έχεις τίποτα να χάσεις. Η ημέρα του αγώνα φτάνει και όλα είναι έτοιμα.

Box office

Με προϋπολογισμό 85.000.000 δολάρια, Η Συμμορία των Έντεκα άνοιξε στην 1η θέση με 38,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στις ΗΠΑ έφτασαν τα 183,4 εκατομμύρια δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 450,7 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 8η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική και η 5η παγκοσμίως για το 2001. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς είναι η πιο επιτυχημένη, ακολουθεί στη δεύτερη θέση Η Συμμορία των Δώδεκα και στην τρίτη Η Συμμορία των Δεκατριών.
Λεύκα του Δία

Η Λεύκα του Δία ήταν μυθικό ιερό δέντρο στην Κρήτη κάτω από το οποίο σύμφωνα με τον μύθο γεννήθηκε ο Δίας.

Ο Μύθος

Σύμφωνα με τον μύθο, η Λεύκα του Δία φύτρωνε στην Κρήτη έξω από το Ιδαίο άντρο. Το δέντρο αυτό ήταν το μοναδικό του είδους του που έφερε καρπούς, αφού όλα τα άλλα έχαναν τους καρπούς τους πριν ωριμάσουν. Στη σπηλιά αυτή και κάτω από την σκιά της Λεύκας μεγάλωσε ο Δίας. Στο ίδιο σημείο παρέλαβε ο Μίνωας τους νόμους από τον ολύμπιο θεό για να τους παραδώσει στους κατοίκους της Κρήτης.
Σύμφωνα με τον Θεόφραστο, στο σημείο αυτό γινόταν θυσία. Στους νόμους του Πλάτωνα μνημονεύεται ένα φαρδύ μονοπάτι με δέντρα γύρω γύρω που οδηγούσε από την Κνωσσό μέχρι στο σημείο που φύτρωνε η Λεύκα. Κοντά στο δέντρο αυτό φύτρωνε δάσος από γηραιότατα κυπαρίσσια, το οποίο έκρυβε τα θεμέλια πανάρχαιου ναού της Ρέας.
Κάτω Ζαχλωρού Αχαΐας

Αξιοθέατα

Το χωριό διασχίζει ο Οδοντωτός σιδηρόδρομος Διακοπτού - Καλαβρύτων στο σταθμό του οποίου αποβιβάζονται όσοι θέλουν να επισκεφθούν την Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση. Γύρω από το σταθμό υπάρχουν αρκετές ταβέρνες και ξενώνες όπου μπορούν να φιλοξενηθούν οι επισκέπτες της περιοχής. Απέχει 10 χλμ. από τα Καλάβρυτα και 12 χλμ. από το Διακοπτό μέσω του Οδοντωτού.
Πιονγιάνγκ

Ιστορία

Η περιοχή κατοικείται από ανθρώπους εδώ και αρκετές χιλιάδες χρόνια. Σύμφωνα με το θρύλο, η πόλη ιδρύθηκε το 2333 π.Χ. και άκμασε την περίοδο του βασιλείου Γκότζοσον. Το 108 π.Χ. κατακτήθηκε μαζί με την υπόλοιπη Κορέα από τους Κινέζους Χαν και έγινε έδρα επαρχίας υπό κινεζική διοίκηση, έως ότου καταστράφηκε το 313 μετά από εισβολή του βασιλείου Γκόγκουριο. 
Το 427 έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου αυτού. Το 676 κατακτήθηκε από το βασίλειο της Σίλλα και αργότερα έγινε πρωτεύουσα επαρχίας της δυναστείας Τζόσον και αργότερα πρωτεύουσα της επαρχίας της Νότιας Πιονγιάνγκ έως και το τέλος της Ιαπωνικής κατοχής της Κορέας.

Πρόσφατη ιστορία

Το 1945 οι Γιαπωνέζοι εκδιώχθηκαν και η πόλη καταλήφθηκε από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό. Έγινε προσωρινή πρωτεύουσα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κορέας με την ίδρυση του κράτους το 1948 καθώς η επίσημη πρωτεύουσα ήταν η Σεούλ στη Νότιο Κορέα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας η πόλη υπέστη σοβαρές καταστροφές και καταλήφθηκε για μικρό διάστημα από νοτιοκορεάτικες και δυτικές δυνάμεις. Μετά τον πόλεμο, η πόλη ξαναχτίστηκε με βοήθεια από τους Σοβιετικούς, με τη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του ανατολικού μπλοκ.

Αξιοθέατα

Σημαντικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν το ξενοδοχείο Ριούγκιονγκ 105 ορόφων, ένα από τα ψηλότερα κτίρια του πλανήτη που στέκει ανολοκλήρωτο εδώ και 15 χρόνια, την Αψίδα του Θριάμβου, εμπνευσμένη από την αντίστοιχη στη Γαλλία, τον τόπο γέννησης του βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Ίλ-σονγκ, το ζωολογικό κήπο καθώς και δυο από τα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου. Η Αψίδα της Επανένωσης είναι μνημείο αφιερωμένο στην επανένωση της χώρας και στέκεται στην αρχή του αυτοκινητόδρομου που ξεκινά από την Πιονγιάνγκ και φτάνει στην Αποστρατικοποιημένη Ζώνη, στα σύνορα με τη Νότια Κορέα. Στην πόλη αφθονούν οι ιτιές. Στην πόλη λειτουργεί δίκτυο μετρό μήκους περίπου 22 χιλιομέτρων καθώς και δίκτυο τραμ.
Ούγος Γ΄ της Κύπρου

Βασιλιάς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ

O Ούγος Γ΄ κέρδισε και τον θρόνο της Ιερουσαλήμ που είχε αποκτήσει ο προπάππους του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ με τον γάμο του με την Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ. Ο θρόνος χάθηκε από τον Οίκο των Λουζινιάν και τον κληρονόμησε ο Ιωάννης του Μπριέν, ο Ούγος Γ΄ διεκδίκησε και τον πήρε μέσω της συγγένειας. 
Την εποχή του ο Μαμελούκος σουλτάνος Μπαϊμπάρς άλωσε σταδιακά τις πόλεις και τα κάστρα του βασιλείου, ο Ούγος ήθελε να αντιδράσει δυναμικά αλλά μετά την απώλεια της Αντιόχειας ζήτησε ειρήνη χωρίς να σταματήσει τους Μαμελούκους. Ο Μπαϊμπάρ προσπάθησε να μεταφέρει τον πόλεμο στην Κύπρο, με επίθεση στην Λεμεσό (1271) αλλά απέτυχε. Ο Ούγος Γ΄ προσπάθησε να συνενώσει τις χριστιανικές δυνάμεις της Παλαιστίνης αλλά πέθανε στην Τύρο (1284). Ο Οίκος των Λουζινιάν είχε χάσει το 1291 ολόκληρο το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, τους απέμεινε μόνο ο τίτλος.
Ο Ούγος Γ΄ που αποκλήθηκε "Μέγας" ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, έκανε επέκταση στο μοναστήρι του Πέλλα-Παΐς που είχε ιδρυθεί από τον Ούγο Α΄ και ήταν ικανός στρατιωτικός ηγέτης. Οι αγώνες του όμως στην Συρία και την Παλαιστίνη για να ανακτήσει το βασίλειο της Ιερουσαλήμ απέτυχαν.
Σχολή Ιωάννου Ντέκα

Ιστορία της σχολής

Η ιδέα της δημιουργίας της σχολής στην Αθήνα ξεκίνησε από τον Μιχαήλ Ντέκα, ο οποίος υπήρξε άνθρωπος των γραμμάτων, στην τότε οθωμανική Αθήνα. Ο Ιωάννης Ντέκας ήταν ξάδελφος του Μιχαήλ που είχε ξενιτευτεί στην Βενετία και είχε την οικονομική δύναμη αλλά και τις γνωριμίες στην Ευρώπη, ώστε να ξεκινήσει την υλοποίηση αυτής της ιδέας. Ο ηγούμενος Ιερόθεος Β’ Δέγλερης της Μονής Πεντέλης χρησιμοποίησε την επιρροή του στους οθωμανούς για να δοθεί η σχετική άδεια. Την επιστασία της ανοικοδόμησης της σχολής είχε αναλάβει ο Μιχαήλ Ντέκας. Με την ίδρυση της σχολής ο Ιωάννης Ντέκας κληροδότησε την βιβλιοθήκη του και 12.000 δουκάτα ώστε να πληρώνονται οι δάσκαλοι με 200 δουκάτα ετησίως και οι 12 άποροι μαθητές με 25 δουκάτα. Τα χρήματα αυτά κατατέθηκαν σε κάποιο τραπεζικό ίδρυμα της Βενετίας, όπου η διαχείρισή τους και η επικύρωση των δασκάλων και των μαθητών, γινόταν από την Ελληνική Αδελφότητα του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων στη Βενετία. Στους 12 μαθητές συμπεριλαμβάνονταν και 3 άποροι μαθητές από την Λειβαδιά που επιχορηγούνταν από το κληροδότημα του ευεργέτη Σταμάτη Ρούφου, ο οποίος ήταν επίσης έμπορος στην Βενετία. Οι 12 μαθητές ήταν εσωτερικοί, δηλαδή η σχολή τους εξασφάλιζε και στέγη. 
Το 1797, όταν ο Ναπολέων κατέλαβε την Βενετία, ότι κεφάλαια υπήρχαν στο Νομισματοκοπείο της Βενετίας κατασχέθηκαν. Το άμεσο επακόλουθο ήταν η σχολή να έχει οικονομικές δυσκολίες, που όμως αντιμετωπίστηκαν προσωρινά, με βοήθεια από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμο, όταν απευθύνθηκε σε αυτόν ο Ιωάννης Βενιζέλος (20/7/1798), ο οποίος ήταν τότε δάσκαλος στη σχολή και όπως αναφέρει είχε να πληρωθεί 2 χρόνια. 
Το 1806, βοηθάει στη συντήρηση της σχολής και ο ηγούμενος της Μονής Ασωμάτων Διονύσιος Πετράκης. Με έγγραφο της 1ης Μαΐου 1806 ορίστηκε δωρεά σε χρήμα και σε τρόφιμα (σιτάρι, τυρί και λάδι) για τον μισθό του δασκάλου και τους 12 άπορους μαθητές  από την Αθήνα και τη Λειβαδιά, συμπεριλαμβανομένου και του χαράτζι τους. Τον Δεκέμβριο του 1807, με σιγγίλιό του Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' συγχαίρει την Μονή για την στήριξη και την επαναλειτουργία της Σχολής. 
Το 1812, μετά τον θάνατο του διδασκάλου Σαμουήλ Κουβελάνου, η «Σχολή του Κοινού», μια επίσης ελληνική σχολή στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, παύει την λειτουργία της και η εκπαίδευση των νέων στρέφεται στη Σχολή του Ιωάννου Ντέκα. Μαζί με τους μαθητές, η σχολή Ντέκα, «κληρονομεί» και το εκπαιδευτικό υλικό, βιβλιοθήκη 600 τόμων, όργανα αστρονομίας και σφαίρες γεωγραφίας. 
Το 1813 ιδρύθηκε η Φιλόμουσος Εταιρία, η οποία ανέλαβε την οικονομική στήριξη της σχολής.
Το οίκημα που στεγαζόταν η Σχολή Ντέκα βρισκόταν κοντά στη σημερινή πλατεία Μητροπόλεως, και τμήμα της σημερινής οδού Μητροπόλεως ονομαζόταν οδός Ντέκα Ιωάννου τουλάχιστον μέχρι το 1965. Οδός Ντέκα Ιωάννου υπάρχει και στη Θεσσαλονίκη ανατολικά του Σιδηροδρομικού Σταθμού.
Βόρειες Νήσοι Σολομώντα

Οι Βόρειες νήσοι του Σολομώντος (North Solomon Islands) γνωστές και με την ονομασία Μπουγκαινβίλ ,είναι ηφαιστειογενή νησιά που βρίσκονται στο Αρχιπέλαγος του Σολομώντα , ανήκουν διοικητικά στην Παπούα Νέα Γουινέα και υπάγονται στην επαρχία Μπουγκαινβίλ. Γεωλογικά ανήκουν στα Νησιά Σολομώντος.
Στις 17 Φεβρουαρίου του 1568 το αρχιπέλαγος ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό εξερευνητή Άλβαρο ντε Μεντάνια (Alvaro de Mendaña y Neyra), ο οποίος και τα ονόμασε Νησιά του Σολομώντα (Islas de Salomon). Τον Απρίλιο του 1885 έγιναν μέρος του γερμανικού προτεκτοράτου που περιείχε τα νησιά Μπουγκαινβίλ, Μπούκα, Σουαζέλ, Σάντα Ιζαμπέλ και Ιάβα . Το 1893 κατελήφθησαν από τους Βρετανούς και δημιουργήθηκε το βρετανικό προτεκτοράτο των νήσων του Σολομώντος, το οποίο περιέλαβε τα νησιά Νέα Γεωργία, Γκουαντακανάλ, Μαλάιτα, και το Σαν Κριστομπάλ. Το 1898 η Μεγάλη Βρετανία προσάρτησε τα νησιά Σάντα Κρούζ, Ρενέλ και Μπελόνα. Στις 14 Νοεμβρίου του 1899 η Γερμανία παραχώρησε τα νησιά Σουαζέλ, Σάντα Ιζαμπέλ, το Σόρτλαντς και τα νησιά Ιάβα στις βρετανικές νήσους του Σολομώντος, αλλά διατήρησε την Μπουγκαινβίλ και τα περιβάλλοντα νησιά της ως τμήμα της Συνθήκης του Βερολίνου (1899). Η Γερμανία πρόβαλε την αξίωση στους Βρετανούς (ως αντάλλαγμα) να παραιτηθούν από όλες τις διεκδικήσεις τους στη Σαμόα. Το ρωμαιοκαθολικό διαμέρισμα των βόρειων νήσων του Σολομώντος καθιερώθηκε σε 23 Μαΐου του 1898, συμπεριλαμβανομένων των νησιών Ιζαμπέλ, Σουαζέλ, Μπουγκαινβίλ, και όλων των νησιών κάτω από το γερμανικό προτεκτοράτο. Το 1897 τα νησιά τέθηκαν κάτω από την αρμοδιότητα του Mgr Broyer, εφημέριου της Σαμόα. Το 1911 η αποστολή περιείχε: 3 εκκλησίες, 3 σταθμοί, 2 Σαμοανούς κατηχητές, 5 Καθολικά σχολεία με 140 μαθητές, 2 ορφανοτροφεία και μερικές εκατοντάδες Καθολικούς.
Επαρχία Τριχωνίδας

Η επαρχία Τριχωνίδας ήταν μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Ναυπακτίας, Βάλτου, Μεσολογγίου και με τον νομό Ευρυτανίας. Έδρα της ήταν το Αγρίνιο.

Διοικητικές μεταβολές

Προήλθε από την διάσπαση της αρχικής επαρχίας Μεσολογγίου που δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1833. Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αναλλοίωτη μέχρι την κατάργησή το 1997 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας. Στην θέση της δημιουργήθηκαν οι δήμοι Παρακαμπυλίων, Παραβόλας, Παναιτωλικού, Αγρινίου, Νεάπολης, Θέρμου και Θεστιέων
Νικόλαος Ιωάννου

Η δράση του

Ο Νικόλαος Ιωάννου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1800. Συμμετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της ως οδηγός στρατιωτών (ομαδάρχης), στην πολιορκία και άλωση της Τριπολιτσάς. Και αργότερα σε μάχες στο Ναύπλιο και Άργος κατά του Δράμαλη, στην Κάρυστο και στο Νιόκαστρο, όπου πληγώθηκε επικίνδυνα. Το 1824 προβιβάστηκε στο βαθμό του πεντακοσίαρχου ή υποχιλίαρχου, ως ανταμοιβή για τις ανδραγαθίες του. Υπηρέτησε υπό τις διαταγές των σπουδαιότερων πολέμαρχων του αγώνα: Θ. Κολοκορτρώνη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Κανέλλου Δεληγιάννη και Μακρυγιάννη.
Μετά την επανάσταση εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, του οποίου αναφέρεται δημότης από της συστάσεως του Δήμου Πειραιώς, ενώ συνέχισε να υπηρετεί στο στρατό σε διάφορες θέσεις. Το 1836, όταν ήταν λοχίας σε παφραμεθόρια περιοχή, κατάφερε να συλλάβει τους διαβόητους λήσταρχους Γιαμά και Βασίλη Μπαϊρακτάρη. Για το κατόρθωμά του τιμήθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα με τον "Ασημένιο Σταυρό των ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος". Ως τακτικός υπηρέτησε στο Α΄ Σώμα Πυροβολιστών του Π.Γ. Ροδίου αλλά και στο Σώμα Εθνοφυλακής υπό τον συμπατριώτη του Τριαντάφυλλο Τζουρά. Το ίδιο έτος ονομάστηκε "ανθυπολοχαγός ΣΤ΄ τάξεως της Νέας Φάλαγγος".
Το 1841, μεγάλος πλέον σε ηλικία, έχει μεταταχθεί στην Εθνική Φάλαγγα ως πεντακοσίαρχος. Το έτος αυτό επικεφαλής 40 στρατιωτών αποστέλλεται στην Κρήτη, για να συνδράμει την αποτυχημένη τελικά επανάσταση του Αριστείδη Χαιρέτη για την ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Το σώμα αυτό χρηματοδότησε ο ίδιος "καταξοδευόμενος προς αυτούς (τους 40 άνδρες) εις τροφάς και πολεμοφόδια".
Το 1844 έλαβε νέα διάκριση, αφού του απονεμήθηκε το "αργυρούν αριστείο ανδρείας" για την προσφορά του στον αγώνα της ανεξαρτησίας. Το 1846 έπειτα από αίτησή του έλαβε το βαθμό του υπολοχαγού με απόφαση του Όθωνα. Πρέπει να είχε συγγενική σχέση με τον συνεπώνυμό του Λήμνιο αγωνιστή Παναγιώτη Ιωάννου.
Συράκος Δανάλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη συνοικία της Κυψέλης, ενώ οι γονείς του ήταν από την Κεφαλονιά. Κατά την διάρκεια της Κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (ΕΠΟΝ). Σε ηλικία 18 ετών εργάστηκε περιστασιακά σε ένα κινηματογραφικό συνεργείο, αργότερα όμως μετέβη στο Μπέργκαμο της Ιταλίας, όπου σπούδασε υφαντουργική. Επέστρεψε στην Ελλάδα εξαιτίας των οικονομικών μέτρων του Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη και της Κυβέρνησης Παπάγου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε και πάλι, πιο ενεργά πλέον, με τον κινηματογράφο.
Οι πρώτες του δουλειές, που τον καθιέρωσαν στον χώρο της φωτογραφίας του κινηματογράφου, ήταν οι ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου Εκδρομή, Παρένθεση και Ουρανός όσον αφορά τον ήχο. Συνεργάστηκε ακόμη με τους σκηνοθέτες Ντίνο Κατσουρίδη, Σωκράτη Καψάσκη, Ορέστη Λάσκο, Ντίμη Δαδήρα και Νίκο Κούνδουρο.
Καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους διευθυντές φωτογραφίας στην Ελλάδα επενδύοντας 80 ταινίες μεγάλου μήκους και περίπου 1000 ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά του έργα ήταν το Κιέριον με τον Δήμο Θέο, Με τη λάμψη στα μάτια με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και Τραγούδια της φωτιάς με τον Νίκο Κούνδουρο. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, και πιο συγκεκριμένα στην εκπομπή Η ΕΡΤ στην Βόρειο Ελλάδα καθώς και στο Μουσικό Οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου, αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές.
Για το έργο του βραβεύθηκε τρεις φορές στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πιο συγκεκριμένα, το 1966 με το βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας στην ταινία Εκδρομή και το 1968 για τις ταινίες Παρένθεση και Το κανόνι και τ' αηδόνι.
Ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Άννα Γεραλή και από το 2005 έμεναν στην Αίγινα, όπου επιμελήθηκε τον φωτισμό σε πολλές παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του νησιού. Ακόμη, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και την κατασκευή έργων μικροναυπηγικής από ξύλο, πραγματοποιώντας και ατομικές εκθέσεις, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα τον Ιούλιο του 2015.
Απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2017 στην Αίγινα, όπου και κηδεύθηκε.
Δήμος Αγίας Παρασκευής Κοζάνης

Ιστορικά στοιχεία της περιοχής

Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της περιοχής του δήμου Αγίας Παρασκευής αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Δημήτριος Γεωργίου (γενν. 1793) από τη Σπηλιά   .
Μητίονας

Στην ελληνική μυθολογία ο Μητίονας (Μητίων) ήταν γιος του Ερεχθέως και της Πραξιθέας, σύζυγος της Ιφινόης και πατέρας του Δαιδάλου. Σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση, ο Μητίονας ήταν εγγονός του Ερεχθέως και γιος του Ευπαλάμου ή και του Κέκροπα. Κατά άλλες εκδοχές, ο Μητίονας ήταν σύζυγος της Αλκίππης. Σε λιγότερο δημοφιλείς παραδόσεις ο Μητίων αναφέρεται ως γιος του Σικυώνα και ως πατέρας του Μουσαίου. Από τον πατέρα του ο Δαίδαλος ήταν γνωστός και με την επωνυμία Μητιονίδης.
Οι γιοι του Μητίονα, οι Μητιονίδες, έδιωξαν από την Αθήνα τον Πανδίονα, ο οποίος κατέφυγε στα Μέγαρα.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1990-1991

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1990-91  διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε η Μ.Ε.Ν.Τ. και ανέβηκε στην Α2΄ Εθνική κατηγορία. Επίσης, ανέβηκε ο δευτεραθλητής Γ.Σ. Λάρισας.
24η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η 24η Συμφωνία σε Σι ύφεση μείζονα, K. 182/173dA (γερμανικά: Sinfonie B-Dur Köchelverzeichnis 182) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1773. Το χειρόγραφο της Συμφωνίας φυλάσσεται σήμερα στην Staatsbibliothek Preusisscher Kulturbesitz, στο Βερολίνο.
Κυβερνείο Σινά

Ιστορία

Το Κυβερνείο δημιουργήθηκε το 1917 και αρχικά ανήκε και διοικούνταν από την στρατιωτική συνοριακή περιφέρεια με πρωτεύουσα την πόλη Αρίς, έως τότε υπήρχαν στο Σινά το Κυβερνείο της Αρίς με 5,897 κατοίκους και ένα κυβερνείο με τα υπόλοιπα εδάφη της χερσονήσου με 1,310 κατοίκους. Στην απογραφή του 1937 είχε 29.951 κατοίκους και σε αυτή του 1947, 37.670. Το 1984 καταργήθηκε και στα εδάφη του δημιουργήθηκαν το Κυβερνείο Βορείου Σινά και το Κυβερνείο Νοτίου Σινά.
Κωνσταντίνος Φίλανδρος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Θράκης και σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και έπειτα στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Πήρε μέρος στο κίνημα της Θεσσαλονίκης. Εξελέγη βουλευτής Καλλίπολης το 1920 και Θεσσαλονίκης το 1923. Στην κυβέρνηση του δικτάτορα Πάγκαλου ήταν υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Δημοσίας Αντιλήψεως από τις 17 Οκτωβρίου 1925 ως τις 12 Ιανουαρίου 1926. Στις δημοτικές εκλογές του 1934 εξελέγη Δήμαρχος Αγίου Γεωργίου Κερατσινίου. Με δική του πρωτοβουλία ο δήμος μετονομάστηκε σε Δήμο Αμφιάλης. Ο Φίλανδρος συνέγραψε σχολικά βιβλία.
Χάρτμουτ Όρτμαν

Καριέρα

Ο Όρτμαν φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Γουέικ Φόρεστ το 1984 και αφού αγωνίστηκε για έναν χρόνο με τους Demon Deacons, φόρεσε για πρώτη και μοναδική φορά την φανέλα της εθνικής ομάδας της πατρίδας του το 1985. Μετά από έναν χρόνο αποχής από την αγωνιστική δράση, μεταγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου έπαιξε στους Golden Bears μέχρι το 1989.
Αφού επέστρεψε στην Γερμανία, έπαιξε για την ομάδα της Οσναμπρίκερ και το 1993 μεταγράφηκε στην Μπράμσε/Όσναμπρικ, με την οποία αγωνίστηκε στην προημιτελική φάση του γερμανικού πρωταθλήματος το 1993-94 και κέρδισε το δικαίωμα να παίξει στο κύπελλο Κόρατς της επόμενης σεζόν. Το 1994-95, η Όσναμπρικ αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, αν και ο Όρτμαν στα δύο ευρωπαϊκά παιχνίδια είχε μέσους όρους 21,0 πόντων και 6,5 ριμπάουντ, με αποτέλεσμα μετά το τέλος της χρονιάς να υπογράψει στην ομάδα της Τρίερ. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1997, κατακτώντας την τρίτη θέση στην Γερμανία στην δεύτερη του χρονιά, με αποτέλεσμα να μεταγραφεί στην ομάδα του Άρη για το 1997-98. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας, κερδίζοντας την ΑΕΚ στον τελικό του Αλεξανδρείου με 71-68. Επίσης, έφθασε ως την προημιτελική φάση του κυπέλλου Κόρατς, αγωνιζόμενος σε εννέα παιχνίδια με 5,1 πόντους και 3,1 ριμπάουντ, ενώ έπαιξε και σε 17 αγώνες πρωταθλήματος με 4,0 πόντους ανά αγώνα.
Το καλοκαίρι του 1998, συμφώνησε με τη Νήαρ Ηστ για την σεζόν 1998-99, βοηθώντας τον σύλλογο της Καισαριανής να κατακτήσει την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Τρίερ, παίζοντας σε 34 αγώνες του γερμανικού πρωταθλήματος και οκτώ αγώνες του κυπέλλου Κόρατς, με μέσους όρους 7,6 πόντων και 4,8 ριμπάουντ.
Από το 2000 ως το 2002 επέστρεψε στην γενέτειρα του, αγωνιζόμενος για την ομάδα της Μπρέμερχαβεν πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση στην ηλικία των 37 ετών. Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, δουλεύοντας σε συλλόγους του Λουξεμβούργου.
Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων

Διαίρεση

Στον Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων περιλαμβάνονται (με αλφαβητική σειρά) οι εξής Δημοτικές Ενότητες, που υποδιαιρούνται σε Δημοτικές Κοινότητες και Τοπικές Κοινότητες (από την απογραφή του 2011):