Χρονικό της Νυρεμβέργης

Παραγωγή

Δύο έμποροι από τη Νυρεμβέργη, ο Σέμπαλτ Σρέγιερ (1446-1503) και ο γαμπρός του, Σεμπάστιαν Καμερμέιστερ (1446-1520), διέθεσαν τη λατινική έκδοση του χρονικού. Επίσης, ανέθεσαν στον Γκέοργκ Αλτ (1450-1510), έναν γραμματέα στο θησαυροφυλάκιο της Νυρεμβέργης, να μεταφράσει το έργο στα γερμανικά. Οι δύο εκδόσεις στα λατινικά και τα γερμανικά τυπώθηκαν από τον Αντον Κόμπεργκερ, στη Νυρεμβέργη. Οι συμβάσεις καταγράφηκαν από τους γραμματείς, δέθηκαν σε τόμους, και κατατέθηκαν στα Αστικά Αρχεία της Νυρεμβέργης. Η πρώτη σύμβαση, του Δεκέμβριου 1491, όριζε τη σχέση μεταξύ των εικονογράφων και των χορηγών τους. Οι ζωγράφοι Βόλγκεμουτ και Πλευντενβουρφ, ανέλαβαν την διαρρύθμιση των σελίδων του χρονικού, την επίβλεψη της παραγωγής των ξυλογραφιών, και την προστασία των σχεδίων από ενέργειες πειρατείας. Οι χρηματοδότες συμφώνησαν να προχωρήσουν με 1000 φιορίνια για το έγγραφο, τα έξοδα εκτύπωσης, διανομής και πώλησης του βιβλίου. Μια δεύτερη σύμβαση, μεταξύ των χορηγών και του τυπογράφου, συνάφθηκε τον Μάρτιο 1492. Καθόριζε τα σχετικά με την προμήθεια του χαρτιού και τη διαχείριση της εκτύπωσης. Τα μπλοκ και το αρχέτυπο έπρεπε να επιστραφούν στους χορηγούς όταν θα είχε ολοκληρωθεί η εκτύπωση.
Ο συγγραφέας του κειμένου, ο Χάρτμαν Σέντελ, ήταν γιατρός, ουμανιστής και συλλέκτης βιβλίων. Απέκτησε ένα  διδακτορικό στην ιατρική από την Πάντοβα το 1466, και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Νυρεμβέργη για να ασκήσει την ιατρική και να συλλέξει βιβλία. Βάσει της απογραφής του 1498, η προσωπική βιβλιοθήκη του Σέντελ περιείχε 370 χειρόγραφα και 670 τυπωμένα βιβλία. Ο συγγραφέας χρησιμοποίησε αποσπάσματα από κλασικά και μεσαιωνικά  έργα της συλλογής του για να συνθέσει το κείμενο του Χρονικού. Συχνά δανείστηκε πολλά από το χρονικό ενός άλλου ουμανιστή, το Supplementum Chronicarum, του Τζιάκομο Φιλίπο Φορέστι του Μπέργκαμο. Έχει εκτιμηθεί ότι περίπου το 90% του κειμένου είναι αναφορές από έργα στις ανθρωπιστικές επιστήμες, την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη θεολογία, ενώ το 10% του χρονικού είναι αρχική σύνθεση του Σέντελ.
Η Νυρεμβέργη ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την δεκαετία του 1490, με πληθυσμό 45.000 - 50.000. Τριάντα πέντε οικογένειες πατρικίων απάρτιζαν το δημοτικό Συμβούλιο. Το Συμβούλιο έλεγχε όλες τις πτυχές των εργασιών εκτύπωσης και χειροτεχνίας, όπως τις διαστάσεις του κάθε επαγγέλματος και την ποιότητα, την ποσότητα και το είδος των αγαθών που παράγονταν. Αν και κυριαρχούνταν από μια συντηρητική αριστοκρατία, η Νυρεμβέργη ήταν κέντρο του βόρειου ουμανισμού. Ο Αντον Κόμπεργκερ, ο τυπογράφος του Χρονικού της Νυρεμβέργης, είχε εκτυπώσει το πρώτο ουμανιστικό βιβλίο στη Νυρεμβέργη το 1472. Ο Σέμπαλτ Σρέγιερ, ένας από τους χορηγούς του χρονικού, διέθεσε ορισμένους πίνακες με θέματα της κλασικής μυθολογίας από το μεγάλο σαλόνι του σπιτιού του. Ο Χάρτμαν Σέντελ, ο συγγραφέας του χρονικού, ήταν ένας ενθουσιώδης συλλέκτης έργων εξίσου της ιταλικής Αναγέννησης και Γερμανικά ουμανιστικά. Ο Ιερώνυμος Μένζερ βοήθησε τον Σέντελ στη συγγραφή του κεφαλαίου του χρονικού που αναφέρεται στη γεωγραφία, ενώ στην ομάδα συμμετείχαν επίσης ο Άλμπρεχτ Ντύρερ και οι Γιόχαν και Βίλιμπαλντ Πιρκάιμερ.

Δημοσίευση

Το Χρονικό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα λατινικά την 12 Ιουλίου 1493 στην πόλη της Νυρεμβέργης, και στα γερμανικά την 23 Δεκεμβρίου 1493. Υπολογίζεται ότι τυπώθηκαν 1400 - 1500 αντίτυπα στα λατινικά και 700 - 1000 στα γερμανικά. Για αυτά, σε ένα έγγραφο του 1509 αναφέρεται ότι 539 από τις λατινικές εκδόσεις και 60 από τις γερμανικές δεν πωλήθηκαν. Περίπου 400 λατινικά και 300 γερμανικά αντίτυπα διασώθηκαν ως τον 21ο αιώνα. Επίσης, οι μεγαλύτερες εικόνες πωλούνταν χωριστά ως ανατυπώσεις παλαιότυπων, συχνά χρωματισμένές στο χέρι με χρώματα ακουαρέλας. Πολλά από τα αντίγραφα του βιβλίου ήταν έγχρωμα, χρωματισμένα με διάφορους βαθμούς δεξιοτεχνίας, και υπήρχαν εξειδικευμένα καταστήματα γι'αυτό. Τα χρώματα σε ορισμένα δείγματα προστέθηκαν πολύ αργότερα, ενώ κάποια αντίγραφα χωρίστηκαν σε  κομμάτια και πωλήθηκαν ως διακοσμητικές εντυπώσεις.

Ο εκδότης και τυπογράφος, ο Αντον Κόμπεργκερ, ήταν ο νονός του Άλμρεχτ Ντύρερ, και εργαζόταν ως χρυσοχόος μέχρι τη γέννηση του Ντύρερ το 1471. Γρήγορα έγινε ο πιο επιτυχημένος εκδότης στην Γερμανία, και τελικά στην ιδιοκτησία του περιλαμβάνονταν 24 τυπογραφικά πιεστήρια και πολλά γραφεία στη Γερμανία και στο εξωτερικό, από την Λυών εως τη Βούδα.

Εικονογράφηση

Το μεγάλο εργαστήριο του Μίχαελ Βόλγκεμουτ, τότε κορυφαίου καλλιτέχνη της Νυρεμβέργης σε διάφορα μέσα και υλικά, φιλοτέχνησε τις άνευ προηγουμένου 1.809 ξυλόγλυπτες εικόνες. Οι Σεμπάστιαν Καμερμέιστερ και Σεμπαλντ Σρέγιερ πλήρωσαν για την εκτύπωση όπως όριζε η σύμβαση με ημερομηνία 16 Μαρτίου 1492, μολονότι οι προετοιμασίες ήταν εν εξελίξει για αρκετά χρόνια. Ο Βόλγκεμουτ και ο θετός γιος του, Βίλχελμ Πλευντενβουρφ, προσλήφθηκαν για τις εικονογραφήσεις το 1487-88, και μία περαιτέρω σύμβαση της 29 Δεκεμβρίου 1491, όριζε τα σχετικά με τις διαρρυθμίσεις του κειμένου και των απεικονίσεων.
Ο Άλμπρεχτ Ντύρερ ήταν μαθητής του Βόλγκεμουτ τα έτη 1486-1489, οπότε ενδέχεται να είχε συμμετάσχει στο σχεδιασμό ορισμένων από τις εικονογραφήσεις για τους εξειδικευμένους τεχνίτες (που ονομάζονταν φορμσνάιντερς) που έκοψαν τα μπλοκ. Την περίοδο 1490 -1494 ο Ντύρερ ταξίδευε. Ένα σχέδιο του Βόλγκεμουτ για το περίτεχνο εξώφυλλο, που χρονολογείται του 1490, βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Όπως και σε άλλα βιβλία της περιόδου, πολλές από τις ξυλογραφίες, που απεικόνιζαν πόλεις, μάχες ή βασιλιάδες χρησιμοποιούνταν περισσότερες από μία φορά στο βιβλίο, αλλάζοντας μόνα τα κείμενα στις ετικέτες. Στην καταμέτρηση φάνηκε ότι οι πρότυπες ξυλογραφίες ήταν 645. Το βιβλίο είναι μεγάλο, με μία ξυλόγλυπτη διπλή σελίδα διαστάσεων περίπου 342 x 500 mm. Μόνο στη πόλη της Νυρεμβέργης δόθηκε μια εικονογράφηση διπλής σελίδας χωρίς κείμενο. Η εικόνα για την πόλη της Βενετίας είναι προσαρμογή μίας πολύ μεγαλύτερης ξυλογραφίας του 1486 του Έρχαρντ Ρευβιτς από το πρώτο εικονογραφημένο τυπωμένο ταξιδιωτικό βιβλίο, το Sanctae Perigrinationes του 1486. Αυτή και άλλες πηγές χρησιμοποιήθηκαν όπου ήταν δυνατό. Όπου δεν υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία, ορισμένες εικόνες από απόθεμα χρησιμοποιήθηκαν ξανά και ξανά έως και έντεκα φορές. Η εικόνα της Φλωρεντίας είναι προσαρμογή μιας γκραβούρας του Φρανσέσκο Ροσέλι.