google/wiki40b huggingface dataset:
Δορίσκος Έβρου

Αρχαίος Δορίσκος

Ο αρχαίος Δορίσκος απέχει από τις Φέρες 5 χιλιόμετρα και από την Αλεξανδρούπολη 22 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο που κατηφορίζει απότομα για να ενωθεί με την εύφορη κοιλάδα του ποταμού Έβρου. Τον κατοίκησαν πανάρχαιοι Θράκες που δημιούργησαν έναν οικισμό που σιγά – σιγά εξελίχθηκε σε μία πλούσια πόλη την οποία προστάτευε ένα μεγάλο πανίσχυρο τείχος. Στην εξέλιξη της περιοχής συνέβαλε το ήπιο κλίμα, ο άφθονος φυσικός πλούτος και η εύκολη μετακίνηση με τα πλωτά μέσα που υπήρχαν. Αναπτύχθηκε η οικονομία, το εμπόριο και ο πολιτισμός, όπως αποδεικνύεται από την εύρεση νομισμάτων της Αίνου, της Σαμοθράκης, της Μαρώνειας, του Φιλίππου, του Αλεξάνδρου και του Λυσίμαχου. Ήρθε μετά ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος, κατά την εκστρατεία του στη Σκυθία [513 π.Χ.] και έκτισε δυνατό κάστρο στο οποίο εγκατέστησε περσική φρουρά. Και μετά από χρόνια, το 480 π.Χ. φτάνει ο Ξέρξης για να μετρήσει τα στρατεύματα του στις παρακείμενες πεδιάδες. Μετά την αποχώρηση των Περσών, ο Δορίσκος έγινε βάση των Αθηναίων και αργότερα των Μακεδόνων του Φιλίππου και του Αλέξανδρου. Για λόγους ασφαλείας από τους πειρατές οι κάτοικοί του, τον εγκατέλειψαν κι εγκαταστάθηκαν λίγα χιλιόμετρα προς το εσωτερικό. Οι Τούρκοι του έδωσαν το όνομα Ρωμτζήκ, δηλαδή “Μικρός Ρωμαίος, Ρωμιόπουλο”.
Πιθανολογείται ότι ο Δορίσκος έκοψε δικό του νόμισμα. Η εύρεση πολυάριθμων χειροποίητων αγγείων τοποθετεί χρονολογικά την ύπαρξη του αρχαίου Δορίσκου πριν τον κεραμικό τροχό. Εξάγεται λοιπόν το συμπέρασμα ότι ο αρχαίος Δορίσκος προϋπήρχε και δεν δημιουργήθηκε από τον Δαρείο. Ο Δαρείος πέρασε από τον Δορίσκο όπως και ο Ξέρξης, ο οποίος έσυρε τα καράβια του στην παραλία του Δορίσκου και καθώς τα επισκεύαζε μέτρησε και τον στρατό του. Ο Δορίσκος υπήρξε στρατηγικός κόμβος για τις στρατιές του Δαρείου, του Ξέρξη, του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, ενώνοντας την Ασία με την υπόλοιπη Ελλάδα. Στο πέρασμά του ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε να διοικεί στην πόλη του Δορίσκου τον Βασιλιά Λυσίμαχο.Ο Δορίσκος αναφέρεται μέχρι και τα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μ.Χ., από εκεί και πέρα χάνεται. Πιθανόν ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τραϊανός λεηλατώντας, τον κατάστρεψε για να δημιουργήσει την Τραϊανούπολη.

Νέος Δορίσκος

Αρκετά χρόνια μετά την καταστροφή του αρχαίου Δορίσκου, εμφανίζεται ένας νέος οικισμός, ο οικισμός του παμπάλαιου Δορίσκου στην αρχή μιας μικρής κοιλάδας. Την κοιλάδα αυτή διασχίζει ένα ρέμα που το ονομάζουμε σήμερα, ρέμα της εκκλησίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες γερόντων, ο οικισμός είχε 800 σπίτια με τσαγκάρικο, ραφείο, σιδεράδικο, εργαστήριο χρυσού και ασημιού. Από τον οικισμό αυτό σώζονται σήμερα τα ερείπια της παμπάλαιας εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου που χρονολογείται στο 1500 με 1600 μ.Χ., το καμπαναριό που είναι ακόμη σε καλή κατάσταση, ένα μέρος λιθόστρωτου δρόμου και τα θεμέλια του τείχους γύρο από την εκκλησία. Στην αυλή της εκκλησίας έχει ταφεί το 1838 ο Μητροπολίτης Μαρώνειας που καταγόταν από τον Δορίσκο. Ονομαζόταν Ιωαννίκιος ή αλλιώς "φιλικός" καθώς είχε διατελέσει και μέλος της Φιλικής εταιρείας στην επανάσταση κατά των Τούρκων το 1821.
Ερνέστος Α΄ του Γκέτινγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο 5ος γιος του Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα των Βολφενμπύτελ, Γκέτινγκεν και της Ρίκζας του Μεκλεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Βέρλε. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1318 και τον κληρονόμησε ο πρώτος γιος του Όθων ο ήπιος, που όμως απεβίωσε το 1344. Δύο αδελφοί ήταν επίσκοποι, έτσι τα πριγκιπάτα μοιράστηκαν στους υπόλοιπους: ο 4ος γιος Μάγκνους Α΄ έλαβε το Βολφενμπύτελ και ο Ερνέστος Α΄ το Γκέτινγκεν. Η πόλη του Μπράουνσβαϊκ έμεινε μοιρασμένη μεταξύ των διαφόρων Γουέλφων.
Το μερίδιό του, που λεγόταν και Άνω Δάσος, ήταν το πτωχότερο του δουκάτου. Υπερασπίστηκε τις πόλεις ενάντια στους τοπικούς βαρόνους που λυμαινόταν τα κάστρα της περιοχής. Συνήψε συμμαχίες με τους γείτονές του και ζούσε ειρηνικά· ήρθε σε διαμάχη μόνο με την επισκοπή του Χιλντεσχάιμ και τους συμμάχους της.
Τα τελευταία τρία χρόνια είχε παραχωρήσει μέρος της διακυβέρνησης στον πρωτότοκο γιο του Όθωνα Α΄. Απεβίωσε το 1367 και τον διαδέχθηκε ο γιος του αυτός.
Πάμπος Στυλιανού

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Πάμπος Στυλιανού γεννήθηκε το Σεπτέμβριο 1950 στην Έγκωμη Αμμοχώστου, η οποία από το 1974 είναι υπό κατοχή από τα τουρκικά στρατεύματα. Φοίτησε στο Β' Γυμνάσιο Αμμοχώστου από το οποίο αποφοίτησε το 1968. 
Ακολούθως κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά και με το τέλος της θητείας του πήγε στο Λονδίνο όπου και σπούδασε Λογιστικά. Όντας φοιτητής στο Λονδίνο, αναμίχθηκε στην οργάνωση των Κυπρίων Φοιτητών στην Αγγλία. 
Διετέλεσε Γραμματέας της Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων Βρετανίας (Φ.Ε.Κ.Β) και συνέβαλε στην ενοποίηση του φοιτητικού κινήματος με την ίδρυση του Συνδέσμου Κυπρίων Φοιτητών Αγγλίας (ΣΥ.Κ.Φ.Α). Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία από το 1979. 
Είναι παντρεμένος με την Μάρθα το γένος Τσουρή, από την Κάτω Ζώδια, με την οποία απέκτησε δυο γιους, τον Κωνσταντίνο και Αλέξη.

Επαγγελματική Καριέρα

Διετέλεσε Οικονομικός Διευθυντής της εταιρείας Cosmos Trading Ltd, ενώ εργάστηκε και ως Αρχιλογιστής στην εμπορική εταιρεία «Wights Ltd». Από το 2006 μέχρι το 2011 εργαζόταν ως επαγγελματικό στέλεχος στην Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ και ήταν Υπεύθυνος του Αθλητικού Γραφείου και του Γραφείου Περιβάλλοντος της Κεντρικής Επιτροπής.

Κοινωνικές δραστηριότητες

Ο Πάμπος Στυλιανού αναμίχθηκε στα κοινά, κυρίως στον τομέα του αθλητισμού, από διάφορα πόστα. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΚΟΑ για δύο θητείες από το 2003 έως το 2009. Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΟΠΑΠ Κύπρου από τον Μάιο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2011.
Διετέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου και Αντιπρόεδρος του σωματείου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου την περίοδο 1989-1992 και Γενικός Γραμματέας του σωματείου την περίοδο 1996-2000.

Πρόεδρος ΚΟΑ

Τον Οκτώβριο του 2011 διορίστηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού, μετά την κένωση της θέσης από την παραίτηση του Νίκου Καρτακούλλη. Ο διορισμός ίσχυε για το υπόλοιπο της θητείας του τότε Διοικητικού Συμβουλίου. Επαναδιορίστηκε στη θέση αυτή τον Αύγουστο του 2012 μέχρι τον Ιανουάριο του 2014 και την διαδοχή του από την  Δρ. Κλέα Χατζηστεφάνου-Παπαέλληνα.
Έντι Φενέκ Αντάμι

Καριέρα

Γεννήθηκε στην Μπιρκιρκάρα στις 7 Φεβρουαρίου του 1934, γιος του Λουίζι Φενέκ Αντάμι και της Τζοζεφίν Πέις. Μορφώθηκε στο Κολέγιο του Αγίου Αλοΐσιου της Μάλτας στην Μπιρκιρκάρα και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο της Μάλτας, όπου σπούδασε Οικονομικά και έπειτα κλασικές σπουδές και νομική. Το 1959 έγινε δικηγόρος.
Ήταν πρωθυπουργός της Μάλτας από το 1987 μέχρι το 1996 και από το 1998 μέχρι το 2004. Τον Φεβρουάριο του 1992 κέρδισε ξανά την πρωθυπουργία. Από το 1996 ως το 1998 ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι την εκλογική του νίκη το 1998, η οποία σηματοδότησε την επιστροφή του στην εξουσία.
Τιμήθηκε με το βραβείο του Ευρωπαίου της χρονιάς για το έτος 2003, χρονιά κατά την οποία οι κάτοικοι της χώρας τάχθηκαν υπέρ της ένταξης στην ΕΕ σε δημοψήφισμα. Ο Φενέκ Αντάμι υπέγραψε το 2003 τη συνθήκη εισδοχής της Μάλτας στην ΕΕ, από κοινού με άλλους 9 αρχηγούς κυβερνήσεων. Η χώρα έγινε μέλος της ΕΕ την 1η Μαΐου του 2004. Παραιτήθηκε από το Εθνικιστικό Κόμμα στις 7 Φεβρουαρίου του 2004.  Τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του κόμματος και στην πρωθυπουργία ο Λόρενς Γκόνζι. Ο Αντάμι είχε παραμείνει στην πρωθυπουργία ως τις 23 Μαρτίου του 2004 και έγινε ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Μάλτας από το 1964. Ανέλαβε 7ος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μάλτας στις 4 Απριλίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στις 4 Απριλίου του 2009 ο Τζορτζ Αμπέλα.
Εκστρατεία κατά του εμπορίου όπλων (CAAT)

Δομή και χρηματοδότηση

Το ανώτατο όργανο της CAAT είναι η Εκτελεστική Επιτροπή, η οποία αποτελείται από εκλεγμένα μέλη, διορισμένα μέλη και υπαλληλικό προσωπικό. Η CAAT απασχολεί έναν μικρό αριθμό από αμειβόμενο προσωπικό που υποστηρίζεται από έναν μεγάλο αριθμό εθελοντών, χωρίς τους οποίους η εκστρατεία δε θα μπορούσε να λειτουργήσει.
Η CAAT έχει ένα δίκτυο από τοπικές οργανώσεις και επαφές, οι οποίες παίζουν ζωτικό ρόλο στο να παρουσιάσουν το μήνυμά της και να ενισχύσεουν τις εκστρατείες της. Υπάρχουν ακόμα δύο δίκτυα ειδικών ενδιαφερόντων: το Χριστιανικό Δίκτυο (Christian Network) και το Δίκτυο των Πανεπιστημίων (the Universities Network). Οι υποστηρικτές λαμβάνουν κάθε τρεις μήνες αντίτυπα του περιοδικού της CAAT, και προσκαλούνται να παρακολουθήσουν την ετήσια συνάντηση, όπως και περιφερειακά σεμινάρια και διαδηλώσεις.
Ιδιώτες και ομάδες υποστήριξης (τοπικά τμήματα ειρηνευτικών κινημάτων, συνδικαλιστικά όργανα, εκκλησίες, κ.λπ.) δωρίζουν περίπου το 80% των τρεχόντων εξόδων. Καθότι είναι οργάνωση εκστρατειών, η CAAT δεν μπορεί να επωφεληθεί πολλών από τα προνόμια που προβλέπονται για φιλανθρωπικούς οργανισμούς.
Η CAAT είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά του Εμπορίου όπλων (European Network Against Arms Trade (ENAAT) και συνεργάζεται με παρόμοιες οργανώσεις σε άλλες χώρες.
Περικλής Σακελλάριος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ήταν γιος του Αριστείδη Σακελλαρίου και της Θαλίας Μαυρογιάννη. Η οικογένειά του έζησε χωρίς οικονομικές ανέσεις, σε διαφορετικές πόλεις, λόγω μεταθέσεων του πατέρα του. Ωστόσο αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στο να λάβει μια ολοκληρωμένη μόρφωση, καθώς με την ενθάρρυνση της μητέρας του, απέκτησε γνώσεις πολλών ξένων γλωσσών, μουσική παιδεία, ενώ παράλληλα εκδηλώθηκε και η κλίση του στο σχέδιο.
Αποφοίτησε με άριστα από το Α΄ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης το 1923 και στη συνέχεια σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο του Γκρατς της Αυστρίας από το 1924 έως το 1930. Οι σπουδές του στο Γκρατς, η σύντομη φοίτησή του στη σχολή Μπάουχαους, με καθηγητή τον Βάλτερ Γκρόπιους και τα ταξίδια του στην Αυστρία και την Γερμανία, τον έφεραν σε επαφή με την δημιουργική πρωτοπορία του ΄20 στην Ευρώπη, η οποία εκφράστηκε με το ριζοσπαστισμό του Μπάουχαους και την ίδρυση των Διεθνών Συνεδρίων της Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής (CIAM).
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εργάστηκε για τέσσερις μήνες στο γραφείο του αρχιτέκτονα - μηχανικού Ανδρέα Κριεζή ως βοηθός του στη μελέτη διαρρύθμισης των παλαιών Ανακτόρων σε έδρα της Βουλής και της Γερουσίας. Από το 1931 έως το 1935 υπηρέτησε στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Παγασών στον Βόλο, με γνωστά έργα το κινηματοθέατρο Θέτις και τις παιδικές εξοχές «Τα Χελιδόνια».  Εν συνεχεία και για εννιά  χρόνια εργάστηκε στο Υπουργείο Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως.  Αυτό που έφερε τον Σακελλάριο στο αρχιτεκτονικό προσκήνιο είναι οι διασκευές των Ανακτόρων Τατοΐου, Ψυχικού και Μον Ρεπό Κέρκυρας τις οποίες του αναθέτει ο ίδιος ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ (1936-1939). Το 1946 επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και μολονότι τα σωζόμενα τεκμήρια αυτού του ταξιδιού είναι ελάχιστα, είναι φανερή η γόνιμη επιρροή που δέχτηκε από τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ. Με την επιστροφή του στην Αθήνα εγκατέλειψε τη θέση του δημοσίου υπαλλήλου για να εργαστεί ως ελεύθερος επαγγελματίας. 
Το πιο αντιπροσωπευτικό του έργο είναι το παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου, στο Καβούρι (1950).  Άλλα γνωστά έργα του, που υλοποιήθηκαν με τη συνεργασία των Μανώλη Βουρέκα και Προκόπιου Βασιλειάδη, είναι οι πρωτοποριακές για την εποχή,  λουτρικές και τουριστικές εγκαταστάσεις «Αστέρα» Γλυφάδας (1955-1958),  πλαζ ΕΟΤ Βουλιαγμένης, τα εστιατόρια «Αργώ» και «Ωκεανίς» ( 1959-1961),  το  Μοτέλ Αλεξανδρούπολης  (1950) και τέλος, σε συνεργασία μάλιστα με τον Gropius, την Πρεσβεία των Η.Π.Α. (1959-1961). Παρά το γεγονός ότι στη δεκαετία του ’60 , το προβάδισμα έχουν οι νέοι αρχιτέκτονες, ο Σακελλάριος σχεδίασε έργα δημόσιου και ιδιωτικού τομέα όπως ο Διεθνής Αεροσταθμός Κέρκυρας και το κεντρικό υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στην Κέρκυρα. 
Ήταν μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος και του Συλλόγου Αρχιτεκτονικής Εταιρείας η οποία ιδρύθηκε το 1948.  Το 1966 τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικος για τη συμβολή του στην ανοικοδόμηση της χώρας.
'74 Jaibreak

Βραβεία

'74 Jaibreak (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Διατροφολογία

Η επιστήμη της διατροφής ή διατροφολογία είναι η βιολογική επιστήμη που μελετά την επίδραση των βιομορίων και των ανόργανων συστατικών των τροφίμων στο μεταβολισμό και τη θρέψη των οργανισμών (διατροφή-θρέψη φυτικών οργανισμών, διατροφή ζωικών οργανισμών, διατροφή ανθρώπου).
Με τη διατροφή-θρέψη φυτικών οργανισμών ασχολούνται οι βιολόγοι-βοτανολόγοι και οι γεωπόνοι, με τη διατροφή-θρέψη ζωικών οργανισμών ασχολούνται οι βιολόγοι-ζωολόγοι και οι κτηνίατροι, ενώ με τη διατροφή ανθρώπου ασχολούνται οι βιοεπιστήμονες (βιολόγοι, βιοχημικοί κ.α.), διατροφολόγοι, διαιτολόγοι, ιατροί, νοσηλευτές κ.α.
Η επιστήμη της διατροφής ως βιολογική επιστήμη δεν θα πρέπει να συγχέεται ούτε με τη διαιτολογία (χορήγηση διαίτας σε ασθενείς) ούτε με την επιστήμη των τροφίμων (χημεία τροφίμων-μικροβιολογία τροφίμων).
Οδός Καρόν

Περιγραφή

Εκτείνεται από την Οδό Σαιντ-Αντουάν στα νότια έως την Οδό ντε Ζαράντ στα βόρεια, διασχίζοντας την μικρή Πλατείας της Αγοράς Σαιντ-Κατρίν, φυτεμένης με κινέζικες μουριές. Απαντώνται εντός της συγκεκριμένης οδού, γειτονικής του Πλετζλ, της ιστορικής εβραϊκής συνοικίας του Παρισιού, ένα γίντις εστιατόριο, καθώς και ένα ταξιδιωτικό πρακτορείο με ειδίκευση στα ταξίδια προς το Ισραήλ.
Η συγκεκριμένη τοποθεσία εξυπηρετείται από τον σταθμό του μετρό Σαιν-Πωλ.

Ιστορία

Η συγκεκριμένη οδός χαράχτηκε το 1784 στην θέση του Μοναστηριού Σαιντ-Κατρίν-ντυ-Βαλ-ντεζ-Εκολιέ, το οποίο κατεδαφίστηκε μεταξύ του 1773 και του 1777. Οφείλει το όνομά της στον Λουί Καρόν, γενικό μάγιστρο των κτιρίων του βασιλέα Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και των γεφυρών και οδών της Γαλλίας, ο οποίος και είχε προχωρήσει στον σχεδιασμό ενός πρώτου κατασκευαστικού σχεδίου για την Αγορά Σαιντ-Κατρίν, το οποίο, ωστόσο, ουδέποτε υλοποιήθηκε. Για λόγους οικονομίας, προτιμήθηκε άλλο σχέδιο από τον αρχιτέκτονα Μαξιμιλιάν Μπρεμπιόν.

Η οδός στις τέχνες

Η συγκεκριμένη οδός ορίζεται από τον Σιρίλ Φλεσμάν ως τόπος κατοικίας ενός εκ των χαρακτήρων του, του Ζαν Σιμπελμπέργκ, στη γωνία της Οδού Καρόν και της Πλατείας της Αγοράς Σαιντ-Κατρίν, εντός του βιβλίου του υπό τον τίτλο "Rendez-vous au métro Saint-Paul".
The Pierces

Παιδικά χρόνια

Οι αδερφές Πιρς με διαφορά δύο χρονών στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα στις Η.Π.Α.. Ταξίδευαν συχνά και έκαναν μαθήματα στο σπίτι τους και όχι στο σχολείο από τους όπως τους περιέγραψαν οι ίδιες χίπιδες γονείς τους. Ο πατέρας τους έπαιζε κιθάρα σε διάφορα συγκροτήματα και η μητέρα τους ήταν ζωγράφος. Εκτεθειμένες στη μουσική και στις τέχνες από νεαρή ηλικία, οι αδερφές Πιρς μεγάλωσαν ακούγοντας Τζόνι Μίτσελ και Σάιμον & Γκαρφάνκελ. Ως παιδιά, τις παρέτρυναν να εξερευνήσουν τη δημιουργική πλευρά τους και συχνά ερμήνευαν σε πάρτι, γάμους και σε εκκλησίες. Η Άλισον ξεκίνησε χορό σε ηλικία τριών ετών, ενώ και οι δύο αδερφές είναι μπαλαρίνες.

Μουσική καριέρα

Ενώ φοιτούσαν στο Πανεπιστήμιο Όμπερν ένας φίλος τους έστειλε μια κασέτα τους σε μία δισκογραφική εταιρεία στο Νάσβιλ. Αυτό τελικά οδήγησε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους The Pierces το 2000. Στο άλμπουμ επικρατούν φολκ αρμονίες και εναλλακτικά πιάτα ενηλίκων. Σε μία συνέντευξή τους το 2004, η Άλισον Πιρς σχολίασε ότι το άλμπουμ "κατά κάποιο τρόπο χάθηκε στη σωρό". Η Allmusic αποδίδει την κακή υποδοχή στην "έλλειψη δισκογραφικής υποστήριξης".
Στις 10 Αυγούστου 2005, το δεύτερο άλμπουμ τους Light of the Moon κυκλοφόρησε διαμέσου της Universal. Παραγωγός του άλμπουμ ήταν ο Μπράιαν Σπέρμπερ και αποτελούνταν από 11 τραγούδια, τα οποία οι αδερφές Πιρς είτε έγραψαν ή συν-έγραψαν.
Στις 20 Μαρτίου 2007, το τρίτο τους άλμπουμ Thirteen Tales of Love and Revenge κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παραγωγός του άλμπουμ διετέλεσε ο Ρότζερ Γκρίνγουολτ, το οποίο έλαβε θετικές κριτικές κυρίως για το σινγκλ "Boring", που παρωδεί κοσμικές διασημότητες. Το άλμπουμ έχει ένα πιο σκοτεινό και ακραίο στυλ. Κατά διαστήματα χρησιμοποιεί ακορντεόν, φαγκότο, σιτάρ, βιολί και άρπα. Σηματοδοτεί μια οριστική αλλαγή στην κατεύθυνση του συγκροτήματος, το οποίο ήταν γνωστό ως ένα συγκρότημα φολκ ροκ.
Βωλίτης ο εδώδιμος

Ταξινόμηση και ονοματολογία

Για πρώτη φορά περιγράφεται το 1782 από τον Γάλλο βοτανολόγο Pierre Bulliard και έκτοτε εξακολουθεί να ονομάζεται στην διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία Boletus edulis. Oι λέξεις boletus και edulis συντίθενται από το αρχαιοελληνικό βωλίτις (= κομμάτι γης) και από το λατινικό edulis που προέρχεται από το μέλλοντα του ρήματος εσθίω (τρώγω):< έδομαι και από το οποίο προέρχονται οι λέξεις «έδεσμα» και «εδώδιμον». Ο πρώτος όμως που τον ονόμασε Βωλίτη είναι ο Γαληνός που το θεωρεί ως ιδιαίτερο είδος στο βασίλειο των μυκήτων και το ξεχωρίζει από τους λοιπούς αμανίτες
Στη Αγγλία ονομάστηκε αρχικά Boletus solidus (Βωλίτης ο έμπεδος δηλ. ο στερεός) από τον φυσιοδίφη James Sowerby το 1809, ωστόσο είναι γνωστός ως king bolete, penny bun και cep (cèpe de Bordeaux των Γάλλων), ενώ στη Γερμανία ονομάζεται Steinpilz – δηλ. «μανιτάρι πέτρα» – από τη σφιχτή σάρκα του. Στην Ελλάδα είναι γνωστό με την κοινή ονομασία «βασιλομανίταρο» και σε νεαρή ηλικία ως «καλογεράκι», αυτό που αποκαλούν οι Ιταλοί «πορτσίνo» (porcino).

Μορφολογία

Το ανώτατο όριο ύψους αυτού του μανιταριού είναι 30-70 εκατοστά. Ελαφρώς κολλώδες στην αφή έχει κυρτό σχήμα σε νεαρή ηλικία και το χρώμα του είναι συνήθως καφέ με λευκό και συνεχίζει να σκουραίνει κατά την ωρίμανση. Χαρακτηρίζονται από ένα σαρκώδες πίλο (καπέλο) που στηρίζεται σε πόδι (στύπος) και κάτω από αυτό υπάρχουν βράγχια (λαμέλες, ελάσματα) σε ακτινωτή διάταξη που καταλήγουν σε πόρους όπου παράγονται οι σπόροι. Θεωρείται ένα από τα ασφαλέστερα μανιτάρια, καθώς δεν υπάρχουν δηλητηριώδη πανομοιότυπα είδη με αυτό.

Μαγειρικές χρήσεις

"  ...μεθ΄υσσώπω (ματζουράνα) και οριγάνου μετρίως εψηθέντων. Αβλαβέστατοι μέν ούν των άλλων μυκήτων εισίν ούτοι (βωλίται), δεύτεροι δε μετ΄αυτούς οι αμανίται, των δέ άλλων ασφαλέστερόν εστι μηδ΄όλως άπτεσθαι· πολλοί γάρ εξ αυτών απέθαναν».
Το μετρίως εψηθέντων του Γαληνού είναι το Α και Ω στη χρήση της καλής μαγειρικής των μανιταριών. Ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει είτε μαγειρεύοντας είτε γευόμενος. Το σκόρδο και ο μαϊδανός απαραίτητα κατά το τηγάνισμα, τα δε αποξηραμένα μανιτάρια ενδείκνυνται για μανιταρόπιτα. Τα κατεψυγμένα χάνουν το άρωμά τους μετά παρέλευση περίπου δυο μηνών και δεν πρέπει να τα ξεπαγώνουμε γιατί κατ΄αυτόν τον τρόπο γίνονται σφουγγάρια. Ο Βωλίτης ο εδώδιμος είναι κατάλληλος για αποξήρανση γιατί είναι εύκολο να ανασυσταθεί με την εμβάπτιση σε ζεστό, όχι βραστό νερό, για περίπου 20΄ το οποίο δεν πετάμε γιατί είναι εμπλουτισμένο με το άρωμα και μπορεί το περίσσευμα να χρησιμοποιηθεί σε μεταγενέστερο μαγείρεμα. 
Γενικότερα όμως η κατανάλωση σε μεγάλες ποσότητες προκαλεί ελαφρές γαστρεντερικές διαταραχές, που μπορεί να οφείλoνται ακόμα και στο υψηλό ποσοστό μυκοχιτίνης που περιέχουν και είναι δύσπεπτη σε μεγάλες ποσότητες κατανάλωσης, όπου η θεραπεία έρχεται μόνη της. Γι΄αυτό προφανώς  ο Γαληνός συνιστούσε να μαγειρεύονται αναμεμιγμένα με ματζουράνα που ενεργεί κυρίως ως χωνευτικό.
Μύρτος Λασιθίου

Περιγραφή

Είναι σήμερα τουριστικά αναπτυγμένο. Το μικρό χωριό είναι κτισμένο σε μια περιοχή κατάφυτη από μπανανιές και κοντά στις όχθες του ποταμού Κρύου . Ανάμεσα σε άλλα, στο Μύρτος υπάρχει το τοπικό αγροτικό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος, τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Εδώ και μερικά χρόνια λειτουργεί Μουσείο με εκθέματα από την αρχαιότητα. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αντώνιος. Υπάρχουν ναοί και εξωκλήσια, όπως των Αγίων Αναργύρων, των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Γεωργίου, Τρύφωνα, Ραφαήλ και του Αγίου Παντελεήμονα.
Η παραλία του Μύρτου, στενή και αμμώδης, ανήκει στις πολυσύχναστες ακτές που, όμως, προτιμούνται για οικογενειακές διακοπές, ιδιαίτερα από τους Ευρωπαίους. Η παραλία του Μύρτου βρίσκεται μπροστά από τις ταβέρνες και τα εστιατόρια της περιοχής. Είναι πλήρως οργανωμένη με ομπρέλες, ντους, αποδυτήρια, ναυαγοσώστη, καθώς επίσης διαθέτει και οργανωμένους χώρους για θαλάσσια αθλήματα όπως beach volley. Επίσης, υπάρχει και σχολή ιστιοπλοΐας. Προχωρώντας δυτικά από την κεντρική παραλία, υπάρχει χώρος κατάλληλος για κατασκήνωση, ενώ ανατολικά υπάρχει παραλία με χοντρά βότσαλα.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τις τουριστικές επιχειρήσεις και επίσης με την καλλιέργεια μπανάνας και εσπεριδοειδών.

Ιστορικά στοιχεία

.
Κοντά στο χωριό ανακαλύφθηκαν τα ερείπια προανακτορικού μινωικού οικισμού που χρονολογείται από το 3000 - 2600 π.Χ. στη θέση Φούρνου Κορυφή, και ενός ανακτορικού έως το 1600 πχ ενώ δίπλα στη θέση Άγιος Αντώνιος υπάρχουν τα ερείπια ρωμαϊκής πόλης με λιμάνι και θερμαινόμενα ψηφιδωτά ρωμαϊκά λουτρά. 
Η παλαιότερη θέση του χωριού ήταν στο Μετόχι, στη σημερινή περιοχή που λέγεται Άγιος Βασίλειος. Έπειτα οι κάτοικοι κατέβηκαν στην  περιοχή του Μύρτου.
Στην περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, έπειτα από τη μάχη της Κάτω Σύμης, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς 19 κάτοικοι του χωριού στις 15 Σεπτεμβρίου του 1943, όσοι δηλ δεν πρόλαβαν να φύγουν στα βουνά. Οι 18 εκτελέστηκαν στο Μύρτος και ένας στην Έμπαρο. Το δε χωριό πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοκληρωτικά. 
Έπειτα από τη δεκαετία του '60, ο Μύρτος αναπτύχθηκε τουριστικά.
Γιώργος Μάης (τραγουδιστής)

Βιογραφία

Ο Γιώργος Μάης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης μέσα σε μουσικό περιβάλλον, καθώς πολλοί στο οικογενειακό του περιβάλλον έπαιζαν μουσικά όργανα και ήταν καλλιτέχνες της κρητικής μουσικής. Όλα τα χρόνια της παιδικής του ηλικίας τα έχει περάσει μαθαίνοντας διάφορα όργανα όπως μπουζούκι,κιθάρα,μαντολίνο,λαούτο,πιάνο κ.α Συγχρόνως καλλιεργούσε και την φωνή του πάνω από ένα κασσετόφωνο ακούγοντας τους αγαπημένους του καλλιτέχνες,καθώς δεν είχε την δυνατότητα να παρακολουθεί μαθήματα σε κάποιο ωδείο. Το 1998 έλαβε μέρος στον Παγκρήτιο Φωνητικό διαγωνισμό όπου και κέρδισε το πρώτο βραβείο.
Φρυ

Πληροφορίες

Ιδρύθηκε το 1840 από κατοίκους της Αγίας Μαρίνας και εκτείνεται γύρω από το λιμάνι της Μπούκας. Η ονομασία προήλθε από το σχήμα της ακτογραμμής που είναι σαν φρύδι (αρχ. η οφρύς, της οφρύος και ιδιωματικά: (η) οφρύς> (το) οφρύδιον> (το) φρύδιον> (το) φρύ(δ)ι> (το) φρυ). Στην πόλη βρίσκεται το δημαρχείο, το ιατρικό κέντρο καθώς και το αρχαιολογικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο παλαιό δημαρχείο. Από τις εκκλησίες ξεχωρίζει ο Άγιος Σπυρίδωνας, πολιούχος της Κάσου, με το περίτεχνο καμπαναριό του και το ξυλόγλυπτο τέμπλο του.
Στο Φρυ υπάρχει σύγχρονο λιμάνι, το οποίο συνδέεται ακτοπλοϊκώς με τον Πειραιά, την Κρήτη, την Κάρπαθο, τη Ρόδο κ.α.