Bloch MB.150

Ανάπτυξη

Αν και το διαγωνισμό κέρδισε το πρωτότυπο του Morane-Saulnier M.S.406, η ανάπτυξη συνεχίστηκε, καταλήγοντας στην πρώτη απόπειρα πτήσης του πρωτότυπου MB.150.01 το 1936. Δυστυχώς, το αεροσκάφος αποδείχθηκε ανίκανο να αποκολληθεί από το έδαφος. Μετά από μετατροπές που συμπεριέλαβαν ισχυρότερες πτέρυγες μεγαλύτερης επιφάνειας, βελτιωμένο σύστημα προσγείωσης και εγκατάσταση ενός αστεροειδούς κινητήρα Gnome-Rhone 14N-0 των 940 hp με τρίφυλλο έλικα σταθερού βήματος, το ΜΒ.150 τελικά πέταξε τον Οκτώβριο του 1937.
Στη συνέχεια παραδόθηκε στο Κέντρο Δοκιμών Αεροπορικού Υλικού «CEMA» (Centre d'Essais du Materiel Aerien) για αξιολόγηση, όπου η απόδοσή του αποδείχθηκε επαρκώς ενδιαφέρουσα ώστε να εγκριθεί η περαιτέρω ανάπτυξή του. Έτσι, στις αρχές του 1938 αυξήθηκε ελαφρά το εκπέτασμά του και εγκαταστάθηκε ένας κινητήρας 14N-7. Όταν ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές στα τέλη της Άνοιξης του 1938, η SNCASO πήρε την εντολή της προ-παραγωγής 25 εξ αυτών των αεροσκαφών. Η παραγωγή αυτή του MB-150.01 ουδέποτε έλαβε χώρα, αφού το αεροσκάφος ήταν εντελώς ακατάλληλο για μαζική παραγωγή. Η επανασχεδίαση θα οδηγούσε στα πρωτότυπα των MB.151 και MB.152, που αναπτύχθηκαν και παράχθηκαν παράλληλα. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κάπου 120 είχαν φτάσει στα χέρια της Armée de l'Air, αλλά ελάχιστα εξ αυτών ήταν ικανά να πετάξουν, καθώς από τα περισσότερα έλειπαν τα σκόπευτρα και οι έλικες. Τα MB.153 και MB.154 προορίζονταν για δοκιμές Αμερικανικών αεροκινητήρων, αλλά μόνον το πρώτο πέταξε και όταν συνετρίβει λίγες μέρες αργότερα, καταστράφηκε πέραν επισκευής και μαζί του σταμάτησε η αναζήτηση αυτής της εναλλακτικής λύσης. Αντ’ αυτού, η προσοχή στράφηκε στην επέκταση της ακτίνας δράσης του ΜΒ.152. Αυτό επιτεύχθηκε με τη μετακίνηση του πιλοτηρίου προς τα πίσω, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για μια νέα δεξαμενή καυσίμων. Άλλες μετατροπές περιελάμβαναν μιαν ελαφρώς πλατύτερη ημιπτέρυγα και αεροδυναμική αναβάθμιση του καλύμματος κινητήρα. Το αποτέλεσμα, τυποποιημένο ως MB.155, απέδωσε ευνοϊκά στις πτητικές δοκιμές και παραγγέλθηκε η παραγωγή του στα 1940, αλλά μόνον 10 αεροσκάφη είχαν ολοκληρωθεί πριν την πτώση της Γαλλίας. Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, τα 19 εναπομείναντα στη γραμμή παραγωγής αεροσκάφη ολοκληρώθηκαν και παραδόθηκαν στην υπηρεσία της κυβέρνησης του Vichy. Από εκεί, τελικά κάποια βρέθηκαν στα χέρια της Luftwaffe, μετά το 1942.
Το τελευταίο μέλος της οικογένειας, το MB.157, χρησιμοποίησε έναν κατά πολύ ισχυρότερο κινητήρα και τελικά εξελίχθηκε σε ένα πολύ διαφορετικό αεροσκάφος, καθώς το σχέδιό του προσαρμόστηκε για να δεχθεί μια μεγαλύτερη και βαρύτερη μηχανή. Ημιτελές κατά την εποχή της ανακωχής, ολοκληρώθηκε και πέταξε υπό Γερμανική επίβλεψη. Καθώς επέδειξε εξαιρετικές επιδόσεις, αποσυναρμολογήθηκε από τους Γερμανούς για αξιολόγηση. Ο κινητήρας εστάλη στη Γερμανία και το σκάφος εξετάστηκε σε αεροδυναμική σήραγγα, όπου επιβεβαίωσε την υπεροχή του σχεδίου του. Αργότερα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια ενός βομβαρδισμού.

Επιχειρησιακή ιστορία

Τα ΜΒ.151 και ΜΒ.152 εξόπλισαν έξι Μοίρες Καταδιωκτικών κατά τη μάχη της Γαλλίας το 1940, αλλά αποδείχθηκαν τελείως ξεπερασμένα από τα Messerschmitt Bf 109E. Συνέχισαν να πετούν με την αεροπορία της κυβέρνησης του Βισύ, μέχρι την κατάρρευσή της. Στη συνέχεια, κάποια από αυτά χορηγήθηκαν στη Ρουμανία, που τα χρησιμοποίησε κατά των Σοβιετικών.
Εννέα MB.151 εξήχθησαν στην Ελλάδα. Πολέμησαν κατά των Ιταλών και Γερμανών εισβολέων και σημείωσαν αρκετές καταρρίψεις αλλά παρουσίασαν και πολλά μηχανικά προβλήματα.

Το Bloch MB.150 σε Ελληνική Υπηρεσία

Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρήγγειλε 25 αεροσκάφη ΜΒ.151 το Σεπτέμβριο του 1939, αλλά καθώς η Γαλλία βρισκόταν σε κατάσταση πολέμου, τελικά μόνον τα εννέα εξ αυτών παραδόθηκαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1940. Εντάχθηκαν στην 24η Μοίρα Δίωξης με έδρα το Θριάσιο και αποστολή την άμυνα των Αθηνών. Αργότερα μετεγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη που είχε γίνει στόχος των Ιταλικών βομβαρδιστικών και κατά τη Γερμανική εισβολή, μεταφέρθηκαν στα Τρίκαλα. Παρά τα τεράστια μηχανολογικά προβλήματα που αντιμετώπισαν, κάποια κατόρθωσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην άμυνα της χώρας, επέτυχαν δε νίκες τόσο έναντι Ιταλικών όσο και Γερμανικών αεροσκαφών. Κύκνειο άσμα τους υπήρξε η ιστορική αερομαχία της 15 Απριλίου 1941, όπου τα τελευταία πτήσιμα καταδιωκτικά της αεροπορίας (6 P.24, 3 Gladiator και 3 MB.151) υπερασπιζόμενα το αεροδρόμιό τους, αντιμετώπισαν με άνισους όρους πάνω από τα Τρίκαλα τη Γερμανική ΙΙ/JG 27.Στη διάρκεια της αερομαχίας αυτής,τουλάχιστον 1 γερμανικό αεροσκάφος τύπου Ju-87 Stukas,τέθηκε εκτός μάχης από τον Έλληνα πιλότο Γεώργιο Μόκκα πρίν καταρριφθεί καί ο ίδιος από τον Γερμανό άσσο της Luftwaffe,Gustav Rodel.