google/wiki40b huggingface dataset:
Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση

Ιστορία

Ο οργανισμός συστάθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1897 στην Καρλσρούη ως Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νότιας Γερμανίας (Verband Süddeutscher Fußball-Vereine) σε μια συνάντηση των οκτώ κορυφαίων ποδοσφαιρικών συλλόγων της Νότιας Γερμανίας, όπως οι Καρλσρούη ΦΦ, Φένιξ Καρλσρούης, Φιντελίτας Καρλσρούης, 1. ΦΚ Φόρτσχαϊμ, ΦΚ Χάιλμπρον, ΦφΡ Μάνχαϊμ, ΦΚ Χάναου 93 και Γκερμάνια 94 Φραγκφούρτης.
Διάκριση των εξουσιών

Η διάκριση των εξουσιών είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου  και  βεβαίως  της  δημοκρατίας. Ο όρος αποδίδεται στον Γάλλο φιλόσοφο του διαφωτισμού Μοντεσκιέ. Η έννοια, όμως, προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Ο Αριστοτέλης και ο Όμηρος έχουν αναφερθεί στο θέμα αυτό. Ο μεν Αριστοτέλης στο έργο του Πολιτικά (Δ΄ Βιβλίο), ο δε Όμηρος στην Ιλιάδα (Ραψωδία Ο).
Ο Αριστοτέλης στο έργο του Πολιτικά (Πολιτικά, Βιβλίο Δ’, 1297b), κάνει αναφορά σε τρία στοιχεία κάθε πολιτεύματος, τα οποία αν λειτουργούν σωστά, τότε και το πολίτευμα λειτουργεί σωστά. "Κάθε πολίτευμα διαθέτει τρία στοιχεία των οποίων τη σκοπιμότητα για τα καθένα οφείλει να εξετάζει ο σπουδαίος νομοθέτης. Αν αυτά λειτουργούν σωστά, και το πολίτευμα οπωσδήποτε λειτουργεί σωστά. Στο βαθμό,πάλι, που παρατηρούνται διαφορές στο καθένα από αυτά, διαφέρουν και τα πολιτεύματα μεταξύ τους. Από τα τρία αυτά στοιχεία το πρώτο διαβουλεύεται για τα κοινά, το δεύτερο αφορά τις αρχές (ποιες πρέπει να είναι, ποιες αρμοδιότητες να έχουν και με ποιον τρόπο να γίνεται η εκλογή του), και το τρίτο να απονέμει δικαιοσύνη". 
Υπάρχει συγγένεια όρων με τη διαίρεση των εξουσιών που εισηγείται στο Πνεύμα των Νόμων ο Montesqieu κατά το γαλλικό διαφωτισμό, αλλά όχι ταυτότητα.
Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Ιστορία

Η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ιδρύθηκε στις 7 Απριλίου του 1919, έπειτα από μετατροπή της Πανομοσπονδιακής Γαλλικής Επιτροπής η οποία ιδρύθηκε το 1906. Ο πρώτος που ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της FFF ήταν ο Ζιλ Ριμέ, με γενικό γραμματέα τον Ανρί Ντελονέ. Είναι αναγνωρισμένη ως δημόσιας ωφέλειας, με βάση το το διάταγμα της 4ης Δεκεμβρίου του 1922.
Μετά την αποτυχία της ομάδας της Γαλλίας στο μουντιάλ, τον Ιούνιο του 2010 (αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο όπως στο Euro 2008, με αποτέλεσμα πολυάριθμα επεισόδια μεταξύ των παικτών και της ομοσπονδίας, την αποπομπή του Νικολά Ανελκά για εξύβριση, εξ αιτίας του συστήματος παιχνιδιού που ακολουθούσε ο Ρεμόν Ντομενέκ και την αποχή των παικτών από την προπόνηση στις 20 Ιουνίου του 2010, που προκάλεσε την παραίτηση του Ζαν-Λουί Βαλεντέν, αναπληρωτή διευθυντή της ομάδας της Γαλλίας) είχαν δημιουργήσει μια ηθική κρίση. Η FFF έχει αντιμετωπίσει πρωτοφανή επίθεση των μέσων ενημέρωσης, αναγκάζοντας τον πρόεδρο Εσκαλέτ να παραιτηθεί, με αντικαταστάτη ένα προσωρινός πρόεδρο τον Φερνόν Ντισοσουά, σε μια συνεδρίαση της γενικής συνέλευσης που ορίστηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί, για τη διακυβέρνηση του γαλλικού ποδοσφαίρου, με πολλές προσωπικότητες (πρώην αθλητές, συμβούλους, υπουργούς), απαιτώντας την αναμόρφωση του ομοσπονδιακού συστήματος ποδοσφαίρου, καθώς θεωρήθηκε ακατάλληλο, με αποτέλεσμα την μαζική παραίτηση του ομοσπονδιακού συμβουλίου, το οποίο θεωρήθηκε ο κύριος υπεύθυνος για την αποτυχία.

Διοργανώσεις

Η FFF έχει αναθέσει στην Ένωση την διαχείριση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου (Λιγκ 1, Λιγκ 2 και Λιγκ Καπ), όμως η Ένωση, με έτος ίδρυσης το 1944, παραμένει υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας. 
Το Κύπελλο Γαλλίας βρίσκεται υπό την εποπτεία της Ομοσπονδιακής Επιτροπής του Κυπέλλου Γαλλίας, το οποίο βρίσκεται απευθείας υπόλογο στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της FFF. Η FFF οργανώνει επίσης όλες τις υπόλοιπες διοργανώσεις εθνικής κλίμακας : τα Ερασιτεχνικά Πρωταθλήματα Γαλλίας (Νασιονάλ, CFA και CFA 2), τα γαλλικά πρωταθλήματα γυναικών Α΄ και Β΄ Εθνικής Κατηγορίας (Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γαλλίας Γυναικών), τα πρωταθλήματα νέων ( CN U19, CN U17 ), το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου επιχειρήσεων, καθώς και τα υπόλοιπα εθνικά κύπελλα : το Κύπελλο Γκαμπαρντελά Crédit Agricole (Κύπελλο Γαλλίας Κ-18) και το Κύπελλο Γαλλίας Γυναικών.
Η FFF διοργανώνει επίσης τις εθνικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου σάλας : το Κύπελλο Γαλλίας Ποδοσφαίρου Σάλας, και το Πρωτάθλημα Γαλλίας Ποδοσφαίρου Σάλας (που πήρε το 2009 την θέση του Εθνικού Τσάλεντζ Ποδοσφαίρου Σάλας, το οποίο διοργανωνόταν επί δύο σεζόν).
Στην περιφερειακή και τοπική κλίμακα, οι Ενώσεις και οι περιφέρειες παίρνουν την θέση της FFF όσον αφορά την διοργάνωση, όμως εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την εποπτεία της τελευταίας.

Προϋπολογισμός και Χρηματοδότηση

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ανάκειο

Το Ανάκειο (αρχαία ελληνικά: Ἀνάκειον), επίσης γνωστό ως Ιερό των Διόσκουρων, ήταν ναός στην Αθήνα, κοντά στην Ακρόπολη, και αφιερωμένος στους Διόσκουρους, Κάστορα και τον Πολυδεύκη.

Ονομασία και Τοποθεσία

Η ονομασία του ναού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη Ἄνακες (προερχόμενη από τη λέξη ἄνακτες, που σημαίνει «άρχοντας» ή «βασιλιάς»), η οποία αποδιδόταν ως τίτλος στους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη, τους δίδυμους γιούς του Δία και της Λήδας, οι οποίοι ήταν ευρέως γνωστοί στην Αττική.
Η Παλαιά Αγορά, που προηγήθηκε της Αρχαίας Αγοράς, χρησιμοποιούνταν κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και νωρίτερα ως σημείο συνάντησης, και αναφορές των Ανδοκίδη και Θουκυδίδη σε συναθροίσεις στο Ανάκειον το 415 και το 411 π.Χ. οδήγησαν τους μελετητές στο συμπέρασμα πως το Ανάκειον ίσως βρισκόταν σε μικρή απόσταση από τη Παλαιά Αγορά, πιθανώς στα ανατολικά της Ακρόπολης.

Διακόσμηση

Η διακόσμηση του Ανάκειου, σύμφωνα με τον Παυσανία, ανατέθηκε στους Μίκων και Πολύγνωτο. Ο πρώτος απεικόνισε τους Αργοναύτες, τους ακολούθους του Ιάσονα, με ιδιαίτερη προσοχή στον Άκαστο και τα άλογα του. Ο Πολύγνωτος απεικόνισε τον Βιασμό των Λευκιππιδών: τη βίαιη απαγωγή και γάμο της Φοίβης και της Ιλάειρας, θυγατέρων του Λεύκιππου, από τους Διόσκουρους. Αυτό το έργο ίσως ήταν αυτό που του έδωσε την Αθηναϊκή υπηκοότητα.
Σάντρα Μίλο

Καριέρα

Έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της το 1955 μαζί με τον Αλμπέρτο Σόρντι στη ταινία "The Bachelor". Ο πρώτος σημαντικός ρόλος της ήταν το 1959 χάρη στον παραγωγό Μόρις Έργκας, στο "General della Rovere", σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Ροσελίνι. Εμφανίστηκε επίσης και στην  ταινία του "Vanina Vanini", αλλά η καριέρα του Ροσελίνι σταμάτησε σύντομα αφού η  ταινία έλαβε σκληρή κριτική στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Μέχρι να ανακαλυφθεί από τον Φελίνι, η Μίλο έπαιζε ως επί το πλείστον σε κωμωδίες και μελωδράματα. Ο Φελίνι ήταν αυτός που την έπεισε να πάρει το ρόλο της σέξις, ερωμένης απέναντι από τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, στο 8½. Η ταινία κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση, αλλά απέτυχε να αλλάξει την αντίληψη της κοινής γνώμης για την Μίλο και παρόλο που πρωταγωνιστήσε μετά στην "Ιουλιέτα των πνευμάτων", οι
περισσότεροι ρόλοι της μετά ήταν σε ταινίες
δευτέρου
επιπέδου.
Απεχώρησε από την ηθοποία το 1968, μόνο για να κάνει μια δεύτερη επιστροφή το 1979. Οι ρόλοι της μετατοπίστηκαν  από εκείνους του ερωτισμού σε πιο μεσήλικη  γυναίκα. Το 2006-07 περιόδευσε στην Ιταλία με τη θεατρική προσαρμογή του  8½.

Προσωπική ζωή

Η Σάντρα Μίλο έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον παραγωγό Μόρις Έργκας με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Ντέμπορα και ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Οτάβιο ντε Λολίς με τον οποίο έκανε δύο γιους, τον Τσίρο  και τον Αζούρα.
1666 Φαν Γκεντ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Φαν Γκεντ εκτιμάται σε 10 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό του. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 10 λεπτά.
Μαρμάρινος Ομφαλός (Δελφοί)

Περιγραφή

Ο συγκεκριμένος βράχος αποτέλεσε αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης καθώς οι ερευνητές δεν μπορούσαν να καταλήξουν στο συμπέρασμα αν αυτός αποτελούσε τον αυθεντικό ή για κάποιο αντίγραφο της ελληνιστικής ή της ρωμαϊκής εποχής. Τελικά, η μελέτη οδήγησε στη δεύτερη εκδοχή.
Η πέτρα του ομφαλού φαίνεται να ήταν ανάγλυφα διακοσμημένη και να είχε ωοειδές σχήμα. Είναι πιθανόν στην αρχαιότητα να καλυπτόταν από ένα πλέγμα μάλλινων ταινιών που τον κρατούσαν στο άδυτο, δίπλα από τον τρίποδα και τη δάφνη, τα άλλα ιερά σύμβολα του Θεού. Όπως μας περιγράφει λοιπόν ο Παυσανίας, ανάμεσα στις ταινίες που δένονταν γύρω από τον ομφαλό υπήρχαν πολύτιμοι λίθοι σχεδιασμένοι σε σχήμα γοργόνας και στην κορυφή του στερεώνονταν δύο ολόχρυσοι αετοί. 
Πρόσφατες μελέτες Γάλλων αρχαιολόγων κατέδειξαν ότι ο ομφαλός και ο κίονας συνδέονται και συναρμόζονται. Δηλαδή, ο πέτρινος ομφαλός ήταν τοποθετημένος πάνω στον χάλκινο τρίποδα που έφεραν οι τρεις χορεύτριες, στην κορυφή του κίονα. Εκεί τοποθετείται μέχρι σήμερα ο ομφαλός, ως κάλυμμα του κίονα προκειμένου να συμπληρώσει συμβολικά την ουσία και τη σημασία του Αθηναϊκού αναθήματος. Οι Αθηναίοι θέλοντας να εξευμενίσουν και να τιμήσουν τον θεό του φωτός, του δώρισαν το ομοίωμα αυτό που συνδύαζε και τα δύο δελφικά σύμβολα ως προσφορά από τα χέρια των τριών γυναικείων μορφών αθηναϊκής καταγωγής.
Λάμμπερτ Μιεσκόβιτς

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας και της δεύτερης συζύγου του Όντας του Χάλντενσλέμπεν, κόρης τού Ντήτριχ μαργράβου τού Νόρντμαρκ.
Δεν γνωρίζουμε για τα νεανικά του έτη. Αναφέρεται για πρώτη φορά στο Dagome iudex (π. 991/2) μαζί με τους γονείς του και τον αμφιθαλή αδελφό του Μιέσκο. Το έγγραφο ήταν για να εξασφαλίσει την Πολωνία στους γιους της Όντας, αλλά όταν απεβίωσε ο Μιέσκο Α΄, ο γιος του από την πρώτη σύζυγό του Μπολέσλαφ  Α΄ ξεκίνησε πόλεμο, διεκδικώντας την κληρονομία τού πατέρα του. Η διαμάχη κράτησε μερικές εβδομάδες ή (σύμφωνα με άλλους ιστορικούς) ως το 995. 
Ο Μπολέσλαφ Α΄ ονόμασε τον γιο του Λάμμπερτ, ίσως για να θερμάνει τις σχέσεις του με τη μητριά του και τους γιους της. Στο τέλος της αντιπαράθεσης ο Μπολέσλαφ Α΄ απέκτησε τον έλεγχο όλης της χώρας και εκτόπισε την Όντα, τον Μιέσκο και τον Λάμμπερτ, που διέφυγαν στη Γερμανία. Η περαιτέρω μοίρα τού Λάμπερτ δεν είναι γνωστή· παλαιότερα τον ταύτιζαν με τον Λάμμπερτ επίσκοπο της Κρακοβίας (απεβ. 1030), αλλά αυτό είναι επισφαλές. 
Το 1032 ο Ντύτρυκ γιος τού Μιέσκο ή τού Λάμμπερτ επέστρεψε στην Πολωνία και ανέλαβε τον έλεγχο μέρους της χώρας, έπειτα από την πτώση τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ (γιου τού Μπολέσλαφ Α΄). Το 1033 ο Μιέσκο β΄ επέστρεψε στην Πολωνία και τον εκτόπισε.
Κλίμακα (μουσική)

Οι σημαντικότερες "ευρωπαϊκές" κλίμακες

Αν και η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα και θα ήταν δυνατόν ένας δημιουργός να χρησιμοποιήσει στη μουσική του κλίμακες από κάθε μέρος του κόσμου, εντούτοις, η μεγάλη επιρροή της μουσικής που προέρχεται από τη δυτική Ευρώπη σε όλο τον κόσμο, έχει υποχρεώσει την αυθεντική μουσική των λαών να ονομάζεται στη διεθνή μουσική γλώσσα είτε παραδοσιακή και λαϊκή, είτε έθνικ (ethnic) αν έχει σαφώς επηρεαστεί από αυτές, ώστε να διακρίνεται από την "δυτική" ευρωπαϊκή μουσική δημιουργία, είτε αυτή είναι η Ευρωπαϊκή κλασική μουσική, είτε η ροκ, η ποπ και τα παρακλάδια τους.
Στις παραδοσιακές/λαϊκές μουσικές των χωρών ιδιαίτερα της "ανατολής", θα συναντήσουμε πολύ συχνά κλίμακες με ποικίλες κατασκευές (για παράδειγμα, κλίμακες "χτισμένες" σύμφωνα με τον πεντατονικό τρόπο), που περιέχουν σειρές από 4 μέχρι και 32 νότες. Αντίθετα, στο μεγαλύτερο μέρος της μή έθνικ, ευρωπαϊκής μουσικής, χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο, δύο μόνο "τρόποι" (πρότυπα) κατασκευής κλιμάκων, ο Μείζων και ο Ελάσσων ή αλλιώς θα λέγαμε, δύο μόνο ομάδες κλιμάκων: οι λεγόμενες Μείζονες (ιταλ. Ματζόρε) και οι Ελάσσονες (ιταλ. Μινόρε). Και οι δύο αυτές είναι οκτάφθογγες που σημαίνει ότι περιέχουν ένα σύνολο από οκτώ νότες: επτά συν μία ακόμη, που είναι πάλι η αρχική, η οποία όμως επαναλαμβάνεται μετά το πέρας των επτά: π.χ. Ντο, Ρε, Μι, Φα, Σολ, Λα, Σι, Ντο.

Μείζονες κλίμακες και οι αλλοιώσεις τους

Η σειρά των διέσεων ( # ) στις κλίμακες είναι:
Φα - Ντο - Σολ - Ρε - Λα - Μι - Σι
Τρήτα

Η Τρήτα ήταν αρχαία κώμη στην Κύπρο.
Ανήκε στο βασίλειο του Κίτιου και βρισκόταν πάνω στον αρχαίο δρόμο από το Κίτιο στη Πάφο και ανάμεσα στις κώμες Ύλη και Βοόσουρα. Πιθανολογείται ότι ήταν αποικία Αργείων, αφού το όνομα Τρήτα απαντάτε κατά την αρχαιότητα και στο Άργος σε ομώνυμο όρος που βρισκόταν ανάμεσα στις Μυκήνες και στη Νεμέα, εκεί είχε στηθεί και ο «Λέων της Νεμέας».
Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου

Υπόθεση

Ένας άβγαλτος Τεξανός, ο Τζο Μπακ (Τζον Βόιτ), παραιτείται από τη δουλειά του ως λαντζιέρης και παίρνει το λεωφορείο για τη Νέα Υόρκη, την οποία επισκέφτεται για πρώτη φορά. Τα σχέδιά του είναι να εκμεταλευτεί την αρρενωπή του εξωτερική εμφάνιση και να γίνει συνοδός ευπόρων κυριών. Ο Τζο βασανίζεται από άσχημες αναμνήσεις του παρελθόντος (βία, σεξουαλική κακοποίηση και εγκατάλειψη), οι οποίες του έχουν αφήσει ανοιχτές πληγές, αλλά δεν το βάζει κάτω εφόσον έχει καταφέρει να διατηρήσει μια παιδική αφέλεια σε συνδυασμό με την αισιοδοξία και τη δίψα για ζωή. Η ευγένεια, μαζί με τη γενναιοδωρία και την αφέλειά του, τον καθιστούν εύκολο στόχο στη μεγαλούπολη. Παρά το γεγονός ότι τον εξαπατούν και τον κλέβουν, ο Τζο συνεχίζει να συμπεριφέρεται με ευγένεια στους συνανθρώπους του κι όταν συναντά τον μικροαπατεώνα Ενρίκο Σαλβατόρε Ράτσο Ρίτσο (Ντάστιν Χόφμαν), του δείχνει εμπιστοσύνη, ενώ ο Ράτσο του κλέβει 20 δολάρια. Οι δυο τους συναντιούνται ξανά αργότερα και γίνονται φίλοι και συνοδοιπόροι. Ο Ράτσο προσφέρεται να βοηθήσει τον Τζο με την ενασχόλησή του ως ζιγκολό με το αζημίωτο, αλλά η υγεία του εξασθενεί. Τότε ο Τζο καλείται να κάνει επιλογές τις οποίες δεν είχε αναλογιστεί ποτέ στο παρελθόν.
Λεό Ντελίμπ

Σύντομο βιογραφικό

Ο Ντελίμπ γεννήθηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-ντυ-Βαλ (Saint-Germain-du-Val) του Σαρτ (Sarthe) το 1836. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος και η μητέρα του ταλαντούχος ερασιτέχνης μουσικός. Ο παππούς του ήταν τραγουδιστής της όπερας. Μεγάλωσε κυρίως υπό την επίβλεψη της μητέρας του, καθώς ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα. Το 1871 ο Ντελίμπ νυμφεύτηκε την Λεοντίν Εστέλ Ντεναίν (Léontine Estelle Denain). Ο αδελφός του Μισέλ μετανάστευσε στην Ισπανία και ήταν ο παππούς του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ Ντελίμπ.
Το 1847 ο Ντελίμπ άρχισε να σπουδάζει σύνθεση στο Ωδείο των Παρισίων (Paris Conservatoire) με καθηγητή τον Αντόλφ Αντάμ (Adolphe Adam). Ένα χρόνο αργότερα άρχισε να παίρνει μαθήματα φωνητικής, αν και τελικά ήταν πολύ καλύτερος ως εκτελεστής οργάνου παρά στη φωνητική. Διορίστηκε αρχικά ως "ακομπανιατέρ" στις πρόβες και διευθυντής χορωδίας στο Λυρικό Θέατρο (Théâtre Lyrique), στη συνέχεια δεύτερος διευθυντής χορωδίας στην Όπερα των Παρισίων, το 1864, και ως εκτελεστής οργάνου στην Σαιν-Πιέρ-ντε-Σαγιό (Saint-Pierre-de-Chaillot) κατά την περίοδο 1865 – 1871, ενώ άρχισε να ασχολείται με τη σύνθεση. Η πρώτη του οπερέτα είχε τον τίτλο Deux sous de charbon, ή Le suicide de Bigorneau (1856), την οποία συνέθεσε ως παραγγελία του Folies-Nouvelles.
Η σύνθεση της καντάτας Algers για τον Ναπολέοντα Γ΄ τράβηξε την προσοχή των κρατικών παραγόντων. Συνέπεια αυτού ήταν η συνεργασία του με τον Λεόν Μινκύς (Léon Minkus) συνθέτοντας τμήματα του μπαλέτου La source το 1866, κάτι που τον έφερε σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής μπαλέτου. Το 1867 συνέθεσε το ντιβερτιμέντο Le jardin animé στην αναβίωση του μπαλέτου Le corsaire των Ζοζέφ Μαζιλιέ (Joseph Mazilier) και Αντόλφ Αντάμ. Συνέθεσε, επίσης, μία λειτουργία (Missa Brevis) και συνέχισε συνθέτοντας μια οπερέτα ανά έτος, ενώ παράλληλα συνέθετε μουσική για το θέατρο, όπως χορούς και άριες για την θεατρική παράσταση του έργου του Ουγκώ Le roi s'amuse, το ίδιο έργο που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τον Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι.
Η πραγματική αναγνώριση και καθιέρωσή του ήλθαν το 1870, με την μεγάλη επιτυχία του μπαλέτου του Coppélia, που παραμένει η πλέον γνωστή και αντιπροσωπευτική του σύνθεση.
Απόστολος Παγκούτσος

Βιογραφία

Ο Απόστολος Παγκούτσος ήταν αγρότης. Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων το 1932 με το Λαϊκό Κόμμα. Εξελέγη ξανά στις εκλογές του 1933 με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας, όμως ακυρώθηκε η εκλογή του στις 25 Ιουνίου 1933. 
Ήταν ηγετικό στέλεχος του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος μαζί με το Νικόλαο Ματούση. Με το Αγροτικό Κόμμα εξελέγη βουλευτής Τρικάλων το 1936 και ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Στις εκλογές του 1952 το Αγροτικό Κόμμα απέτυχε να εκλέξει βουλευτές. 
Στη συνέχεια ο Παγκούτσος εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής Τρικάλων το 1961, το 1963 και το 1964.
Αποχώρησε από την Ένωση Κέντρου μαζί με περί τους 40 βουλευτές, στα γεγονότα που έγιναν γνωστά ως Αποστασία του 1965.
Χρημάτισε υπουργός Γεωργίας (17 Σεπτεμβρίου 1965 ως 5 Οκτωβρίου 1965) και άνευ Χαρτοφυλακίου (5 Οκτωβρίου 1965 - 22 Δεκεμβρίου 1965) στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου. 
Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική. Ήταν παντρεμένος με παιδιά.
Ο Παγκούτσος απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου των Αχαρνών στις 4 Μαΐου 1968.
Γενικές εκλογές στις Μπαχάμες (2017)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Μπαχάμες στις 10 Μαΐου 2017. Τα εκλεγμένα μέλη της Συνέλευσης εξέλεξαν στη συνέχεια τον Πρωθυπουργό.
Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το αντιπολιτευόμενο Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα με ηγέτη τον Χιούμπερτ Μίνις, η οποία κατήγαγε αποφασιστική νίκη επί του Προοδευτικού Κόμματος των Φιλελευθέρων υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Πέρι Κρίστι.

Πλαίσιο

Το Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα (FNM) κέρδισε το Προοδευτικό Κόμμα των Φιλελευθέρων (PLP) στις γενικές εκλογές του 2007 εν μέσω σκανδάλου για την κατοίκηση του μοντέλου και ριάλιτι σταρ Άννας Νικόλ Σμιθ και ισχυρισμών ότι ο υπουργός Μετανάστευσης του PLP είχε κινήσει γρήγορα την εφαρμογή στην αίτησή της να ζήσει στα νησιά.
Η σύνθεση του σώματος της Συνέλευσης άλλαξε κατά την περίοδο 2012-2017. Ο πρώην πρωθυπουργός Χιούμπερτ Ίνγκραμ παραιτήθηκε από την ηγεσία του FNM έπειτα από την ήττα του  κόμματός του στις εκλογές του 2012 οι δημοσκοπήσεις και επίσης παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα, προκαλώντας μία επαναληπτική εκλογή στην εκλογική περιφέρεια Βόρεια Άμπακο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το PLP να κερδίσει την έδρα και να αυξήσει το σύνολο των εδρών του στις 30. Στη συνέχεια, η PLP έχασε τρεις έδρες και έμεινε στις 27 έδρες, λόγω προσχωρήσεων βουλευτών του σε άλλα κόμματα.

Εκλογικό σύστημα

Τα μέλη του σώματος της Συνέλευσης εκλέγονται σε ενιαία εκλογική περιφέρεια, χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα. Στις γενικές εκλογές του 2017, διεκδικήθηκαν 39 έδρες στην Βουλή των αντιπροσώπων, μία περισσότερη έδρα σε σύγκριση με τις 38 κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, που άρχισε μετά τις εκλογές του 2012. Το κόμμα της πλειοψηφίας, στη συνέχεια, επέλεξε τον πρωθυπουργό ο οποίος διορίζεται από τον Γενικό Κυβερνήτη.
Πριγκίπισσα (σκάκι)

Αξία

Ο Ραλφ Μπέτζα (που εφηύρε το Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς, όπου η πριγκίπισσα χρησιμοποιείται σε έναν από αυτούς) έδωσε στην πριγκίπισσα περίπου επτά βαθμούς, ανάμεσα στον πύργο και την βασίλισσα. Σημειώνει επίσης ότι πρόκειται για μια «ασθενής βασίλισσα» και η αξία της είναι αυξημένη, διότι μπορεί να κινηθεί προς 12 διαφορετικές κατευθύνσεις, έναντι των 8 που μπορεί να κινηθεί η βασίλισσα.
Οι μελέτες που έγιναν με αυτόματο παίξιμο σε ηλεκτρονικό υπολογιστή δείχνουν ότι ένα μόνο πιόνι είναι αρκετό για να αντισταθμίσει τη διαφορά μεταξύ μιας βασίλισσας και μιας πριγκίπισσας σε σκακιέρα 8×8 (υπονοώντας ότι η πριγκίπισσα έχει οκτώ βαθμούς και εννέα η βασίλισσα), επίσης ότι σε σκακιέρα 10×8 η πριγκίπισσα μαζί με ένα πιόνι έχουν ένα ελαφρύ πλεονέκτημα έναντι της βασίλισσας. Αυτό είναι κάπως περίεργο, καθώς η διαφορά αξίας των κομματιών που έχουν οι συνδυασμοί (πλην του κοινού αξιωματικού, υπάρχει πύργος έναντι ίππου) είναι πιο κοντά σε αυτή των δύο πιονιών, υπονοώντας μια ασυνήθιστα μεγάλη συνεργασία μεταξύ αξιωματικού και ίππου στην κίνηση.
Χριστιανός Γ΄ Μαυρίκιος της Σαξονίας-Μέρσενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Β΄ δούκα της Σαξονίας-Μέρσενμπουρκ και της Έρντμουτε-Δωροθέας των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς.
Το 1694 ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε στο Μέρσενμπουρκ σε ηλικία 14 ετών.
Κιτρινομάγουλη Χελώνα

Η κιτρινομάγουλη χελώνα (Trachemys Scripta Scripta) είναι ένα υποείδος χελώνας ξηράς και νερού που ανήκει στην οικογένεια των Εμυδίδων. Αυτό το υποείδος συναντάται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και πιο συγκεκριμένα στη Φλόριντα μέχρι τη νοτιοανατολική Βιρτζίνια  και μάλιστα θεωρείται ένα από τα πιο κοινά είδη χελώνας για την περιοχή.  Ζει σε μια μεγάλη ποικιλία υδροβιότοπων όπως λίμνες, ποτάμια και βάλτους. Εκτός από αυτά η Κιτρινομάγουλη Χελώνα είναι επίσης και πολύ δημοφιλή κατοικίδιο .

Περιγραφή

Τα αρσενικά συνήθως φτάνουν τα 13-23 εκατοστά, μικρότερα από τα θηλυκά τα όποια κυμαίνονται στα 20-33 εκατοστά.  Το καβούκι είναι συνήθως καφέ ή μαύρο, συχνά με κίτρινες γραμμώσεις ή κουκκίδες. Το χρώμα δέρματος είναι σκούρο πράσινο με εξίσου συχνά κίτρινες γραμμώσεις στο λαιμό και τα πόδια. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά οφείλει και το όνομα της η Κιτρινομάγουλη Χελώνα. Ωστόσο το κάτω κέλυφος της τείνει να είναι κίτρινο με μαύρες κηλίδες κατά μήκος τω άκρων και σε συχνές περιπτώσεις πάνω σε αυτό σχηματίζονται σχήματα όπως S και ερωτηματικού. Με την πάροδο του χρόνου όταν η χελώνα ενηλικιωθεί, φτάνοντας την ηλικία των 3-4 χρόνων, το καβούκι της τείνει να γίνεται πιο σκούρο.
Δημοσθένης Λιακόπουλος

Έργο και κριτική

Ο Λιακόπουλος σε κάποια έργα του συνθέτει στοιχεία από τον Ελληνισμό, τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία, αποδίδοντας στους Έλληνες σημαντική θέση στην εξέλιξη της ανθρώπινης Ιστορίας. Σε κάποια άλλα αναφέρεται στην εναλλακτική παγκόσμια ιστορία. Στον κύριο όγκο των βιβλίων του ωστόσο, αναφέρεται στη λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων. Λόγω του έργου του έχει δεχτεί κατά καιρούς αρνητικές κριτικές, στις οποίες έχει απαντήσει. Για εκπομπή του που είχε προβληθεί στις 29 Απριλίου του 2008, επικρίθηκε τον Μάρτιο του 2009 από το ΕΣΡ για προβολή φανταστικών γεγονότων ως αληθινών και δραµατοποιηµένη αναπαράσταση ανυπάρκτων ή υπαρκτών γεγονότων, που προκαλούσε σύγχυση στο κοινό, με αποτέλεσμα την επιβολή χρηματικού προστίμου στον τηλεοπτικό σταθμό που τη μετέδωσε. Το κανάλι προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά αυτής της απόφασης, το οποίο αποφάνθηκε με την απόφαση 477/2013. Ο Λιακόπουλος στην εισαγωγή ορισμένων τόμων του Γιατί και πως ζουν ανάμεσά μας αναφέρεται σε αυτό ως «μυθιστόρημα αχαλίνωτης πραγματικότητας». Σε κάποια ο χαρακτηρισμός υπάρχει στο οπισθόφυλλο. Ο Λιακόπουλος επίσης, και τα βιβλία που έχει κυκλοφορήσει, έχουν σατιριστεί στην εκπομπή Ράδιο Αρβύλα.

Μήνυση για δυσφήμηση

Ο Λιακόπουλος απασχόλησε την ελληνική διαδικτυακή κοινότητα των ιστολογίων, αλλά και τα ΜΜΕ –εγχώρια κυρίως, αλλά και διεθνή– μετά τη μήνυση που υπέβαλε κατά αγνώστων, για την εμφάνιση δυσφημιστικού υλικού για τον ίδιο σε συγκεκριμένο ιστολόγιο. Το καλοκαίρι του 2006 κατατέθηκε η μήνυση η οποία είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί ο Αντώνης Τσιπρόπουλος, διαχειριστής του συναθροιστή ιστολογίων (blog aggregator) blogme.gr, επειδή το blogme.gr στην κατηγορία "χιούμορ" φιλοξενούσε συνδέσμους, αλλά και τις πρώτες γραμμές των σχολίων που ανέβαιναν στο ιστολόγιο. Η μήνυση γνωστοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην Αθήνα (Οκτώβριος 2006) και αναφέρθηκε στον διεθνή Τύπο. Η υπόθεση κίνησε το ενδιαφέρον των bloggers και του Τύπου καθώς ο Τσιπρόπουλος δεν παρήγαγε το δυσφημιστικό περιεχόμενο αλλά μέρος αυτού εμφανιζόταν αυτόματα στην ιστοσελίδα χωρίς τη δική του επέμβαση. Η εκδίκαση της υπόθεσης αναβλήθηκε τρεις φορές. Για την υπόθεση της συγκεκριμένης μήνυσης υπήρξε κινητοποίηση στο ελληνικό διαδίκτυο με διαδικτυακή συλλογή υπογραφών προς υπεράσπιση του Τσιπρόπουλου, ενώ την πρόθεσή της να καταθέσει για την υπεράσπιση δήλωσε και η Ένωση Ελλήνων Χρηστών Internet. Το 2011 ο Λιακόπουλος παραιτήθηκε από τη δίκη, αλλά αυτή συνέχισε αυτεπάγγελτα, βασιζόμενη στον νόμο περί άσεμνων δημοσιευμάτων. Τελικά, τον Ιανουάριο του 2013, ο Τσιπρόπουλος αθωώθηκε.