google/wiki40b huggingface dataset:
Θησαυρός των Ακανθίων (Δελφοί)

Περιγραφή του Πλουτάρχου

To 424 π.Χ., μεσούντος του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Βρασίδας κατόρθωσε να πείσει την Άκανθο, σύμμαχο ως τότε της Αθήνας στη Χαλκιδική, να αποστατήσει από τη συμμαχία. Στη συνέχεια οι Ακάνθιοι συντάχθηκαν με τον Βρασίδα και πολέμησαν εναντίον των Αθηναίων . Από τα λάφυρα των μαχών ανήγειραν έναν θησαυρό στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που μνημόνευε την κοινή αυτή νίκη και την ανέγερση του θησαυρού. Ο Πλούταρχος παραθέτει τη σχετική επιγραφή στο "Βίο του Λυσάνδρου": "Βρασίδας καὶ Ἀκάνθιοι ἀπ' Ἀθηναίων" . Η αναγραφή του ονόματος του Βρασίδα αποτελούσε εξαιρετική τιμή, εάν αυτός βρισκόταν ακόμη εν ζωή όταν αφιερώθηκε ο θησαυρός .Στην κλασική περίοδο δεν συνηθιζόταν να αναγράφεται το όνομα ηγετών σε αφιερώματα τέτοιου τύπου, που αποτελούσαν επιπλέον συλλογικές προσφορές στον θεό. Έχει διατυπωθεί η άποψη λοιπόν ότι ο θησαυρός των Ακανθίων οικοδομήθηκε μετά τον θάνατο του Βρασίδα το 422 π.Χ. Ωστόσο υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις, που υποστηρίζουν ότι η αναγραφή του ονόματος ήταν ενδεικτική πως ο Βρασίδας θα ήταν ακόμη στη ζωή.

Ο αδριάντας του Λυσάνδρου

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο ανδριάντας που έστεκε εντός του θησαυρού ήταν του βασιλιά Λύσανδρου, παρά το γεγονός ότι πολλοί πίστευαν ότι απεικόνιζε τον Βρασίδα. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στο θησαυρό των Ακανθίων έστεκε μια χρυσελεφάντινη τριήρις, δωρισμένη από τον Κύρο το Νεότερο, βασιλιά των Περσών. Πίσω από τον θησαυρό των Ακανθίων στα ρωμαϊκά χρόνια ανοίχθηκε μια πύλη στον ιερό περίβολο, η οποία οδηγούσε στη λεγόμενη "οικία των περιστυλίων" που χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ.
Σαββατογεννημένες

Υπόθεση

Ο Σάββας Κατσίκης (Σάκης Μπουλάς) είναι ένας ευκατάστατος εισοδηματίας ο οποίος κάνει σχέσεις με τις γυναίκες κυρίως για να περνάει καλά μιας και δεν του αρέσουν οι δεσμεύσεις. Παρόλα αυτά, έχει κάνει τρεις γάμους, χωρίς όμως να είναι πιστός σε καμία από τις τρεις γυναίκες του. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την Καίτη Τόγκα (Κατιάνα Μπαλανίκα), φιλόλογο, ο δεύτερος με την Μπία Μπέκου (Ελένη Ράντου), γνωστή ηθοποιό της τηλεόρασης και ο τρίτος με τη Σούλα Καραγιαννίδου (Ράνια Σχίζα), επιχειρηματία. 
Την περίοδο που εκδίδεται το τρίτο του διαζύγιο, ενώ οδηγεί, ο Σάββας ακούει στο ραδιόφωνο τους τυχερούς αριθμούς του Τζόκερ και συνειδητοποιεί ότι έχει κερδίζει 7,5 εκατομμύρια ευρώ. Από το σοκ και την έκπληξη χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου και τρακάρει. Μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί δεν έχουν κανένα στοιχείο για το ποιος είναι μιας και ο ίδιος έχει χάσει τη μνήμη του και δεν θυμάται απολύτως τίποτα. Εφόσον το κινητό του λειτουργεί, η νοσοκόμα που τον φροντίζει αποφασίζει να το σηκώνει για να ειδοποιήσει όποιον τον πάρει για την κατάστασή του. Οι τρεις πρώην σύζυγοί του ενημερώνονται και φτάνουν στο νοσοκομείο. Μην μπορώντας να βοηθήσουν στην επαναφορά της μνήμης του, αποφασίζουν να μην ασχοληθούν με την φροντίδα του, επειδή τους έχει καταστρέψει τη ζωή και δεν το αξίζει. 
Λίγο καιρό μετά όμως, ακούγοντας στην τηλεόραση τους τυχερούς αριθμούς του Τζόκερ σε συνδυασμό με κάποια σκόρπια λόγια που ο Σάββας έλεγε λιγο πρίν πέσει αναίσθητος ("Είναι το 19!") και ότι ο νικητής δεν έχει ακόμη εμφανιστεί για να εισπράξει το ποσό, καταλαβαίνουν ότι ο μεγάλος τυχερός του Τζόκερ δεν είναι άλλος από τον Σάββα. Αν και οι τρεις τους δεν τα πηγαίνουν καθόλου καλά μεταξύ τους, μετακομίζουν και οι τρεις μαζί στο σπίτι του Σάββα για να προσπαθήσουν να τον βοηθήσουν να θυμηθεί πού είναι το δελτίο του Τζόκερ, μιας και εκείνες δεν μπόρεσαν να το βρουν, με σκοπό να πάρουν τα χρήματα για τον εαυτό τους. 
Ενώ συγκατοικούν, ο Σάββας έχει γίνει ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος από εκείνον που εκείνες γνώριζαν, κάνοντάς τες σιγά σιγά να αλλάξουν στάση απέναντί του αλλά και οι ίδιες να γίνουν τελικά πολύ καλές φίλες. Έξι μήνες μετά, η ζωή όλων αλλάζει τελείως και ο Σάββας ακόμη δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα για το δελτίο. Το θυμάται την τελευταία μέρα δικαιώματος εξαργύρωσης του ποσού, μια ημέρα επεισοδιακή για όλους.
Νεοζηλανδική Νοηματική Γλώσσα

Η Νεοζηλανδική Νοηματική Γλώσσα είναι η νοηματική γλώσσα της κοινότητας των κωφών στην Νέα Ζηλανδία. Οι χρήστες αυτής της γλώσσας ανέρχονται σε 9.000 στην Νέα Ζηλανδία.
Τίνα Μπιρμπίλη

Βιογραφικά Στοιχεία

Έχει σπουδάσει στο τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1986-1990) και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (Master's) στην Περιβαλλοντική Τεχνολογία από το Imperial College of Science, Technology and Medicine του Λονδίνου (1991-1992). Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές με την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής (Ph.D.) στην Περιβαλλοντική Οικονομία και Διαχείριση στο ίδιο πανεπιστήμιο (1992-1995).
Εργάστηκε σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα για το περιβάλλον και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και έχει ανακοινώσει εργασίες σε συνέδρια. Συμμετείχε σε εκδόσεις καθώς και στη συγγραφή εκπαιδευτικού υλικού για το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, όπου και δίδαξε. Επίσης υπήρξε αξιολογητής ευρωπαϊκών προγραμμάτων για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ως σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν εκείνος ήταν υπουργός Εξωτερικών (2002-2004), εργάστηκε για την ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής πολιτικής στις εξωτερικές σχέσεις των κρατών. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Α΄ εξάμηνο 2003) ήταν υπεύθυνη, εκ μέρους του Υπουργείου Εξωτερικών, για τον συντονισμό 24 ομάδων εργασίας διαφόρων θεματικών ενοτήτων. Συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικτύου για τη διπλωματία σε θέματα περιβάλλοντος και βιώσιμης ανάπτυξης, στο οποίο και εκπροσώπευσε την Ελλάδα. Μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004, διετέλεσε σύμβουλος του προέδρου του κόμματος σε θέματα περιβάλλοντος και πράσινης ανάπτυξης.
Η Τίνα Μπιρμπίλη δεν ήταν υποψήφια βουλευτής στις εκλογές του 2009. Ανήκε στον κύκλο των στενών συνεργατών του Γεώργιου Παπανδρέου και αποτέλεσε προσωπική του επιλογή του πρωθυπουργού για τη θέση της υπουργού Περιβάλλοντος. 
Κατά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Παπανδρέου τον Ιούνιο του 2011, απομακρύνθηκε από την θέση της και αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου.  Η θητεία της χαρακτηρίστηκε από αρκετές προτάσεις για την προστασία του περιβάλλοντος και για την εγκατάλειψη ρυπογόνων μορφών ενέργειας. Ωστόσο, λίγες από αυτές υλοποιήθηκαν ή βρίσκονται υπό υλοποίηση.
Από το φθινόπωρο του 2011 μέχρι το φθινόπωρο του 2013 ήταν πρέσβειρα της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Η Τίνα Μπιρμπίλη είναι εκ πεποιθήσεως ανύπαντρη μητέρα και έχει έναν γιο (γεν. 2005).
Ευήνορας (μυθολογία)

Ο Ευήνορας (αρχ.ελλ. Εὐήνωρ) είναι ένας χαρακτήρας από τον αρχαιοελληνικό μύθο της Ατλαντίδας.

Ο μύθος

Στον διάλογό του Κριτία ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων περιγράφει έναν άνδρα με το όνομα Εὐήνωρ ως τον πρόγονο των βασιλέων που κυβερνούσαν το θρυλικό νησί Ατλαντίδα. Σύμφωνα με την αφήγηση του Κριτία (πρόσωπο του ομώνυμου διαλόγου), ο Ευήνορας συγκαταλεγόταν μεταξύ των πρωταρχικών κατοίκων της Ατλαντίδας, που δεν ήρθαν από πουθενά αλλού, αλλά γεννήθηκαν από την ίδια τη γη (αυτόχθονες). Ζούσε μαζί με τη σύζυγό του, τη Λευκίππη, πάνω σε έναν χαμηλό λόφο στο κέντρο του νησιού, περίπου 50 στάδια από τη θάλασσα. Το ζεύγος είχε μία θυγατέρα, την Κλειτώ. Την εποχή που η Κλειτώ έφθασε σε ηλικία γάμου, οι γονείς της πέθαναν, αλλά ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας κοιμήθηκε μαζί της και η Κλειτώ έγινε μητέρα πέντε ζευγαριών δίδυμων γιων. Ο πρωτότοκος γιος της και εγγονός του Ευήνορα, ο Άτλας, έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ατλαντίδας, ενώ οι υπόλοιποι γιοι έγιναν κυβερνήτες υπό τη βασιλεία του Άτλαντα.
Ειρήνη Συρίκαινα

Όνομα

Η αρσενική μορφή του ονόματος της οικογένειάς της θεωρείται πως ήταν είτε "Συρίκαινος" ή "Συρικός". Πιθανώς το όνομα αυτό να σχετίζεται με το νησί της Σύρου ή τους όρους "Σύριος", "Συρικός", "Συριακός", οι οποίοι στο σύνολό τους αναφέρονται, στην ελληνική γλώσσα, στους Σύριους. Ο γεωγραφικός όρος Συρία αναφερόταν, επίσης, στις περιοχές της Κοίλης Συρίας και της Υπεριορδανίας.

Αυτοκράτειρα

Στο πρόσωπο της Ειρήνης γίνεται μία σύντομη αναφορά στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου: "Και ο υιός του άρχοντα Μανουήλ και της κυράς Ειρήνης Συρίκαινας, ο άρχοντας Γεώργιος Κομνηνός, ανήλθε στον θρόνο και βασίλεψε για δεκατέσσερα έτη" Αυτό καταδεικνύει πως ήταν μητέρα του Γεώργιου, Αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και του Ιωάννη Β΄ της Τραπεζούντας, οι οποίοι θεωρούνται ως οι νεαρότεροι υιοί του Μανουήλ. Ο Μισέλ Κουρσανσκίς θεωρεί, από την πλευρά του, πως η Ειρήνη νυμφεύθηκε τον Μανουήλ κάποια στιγμή μετά το 1253, έτος κατά το οποίο ο Μανουήλ απέστειλε πρεσβεία προς τον Βασιλέα Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας, ο οποίος ευρισκόταν, τότε, στην Σιδώνα μετά την ήττα του στην Μάχη του Φαρισκούρ, επιθυμώντας να νυμφευθεί κάποια από τις κόρες του. Η διπλωματική αυτή αποστολή εξηγείται από την ανάγκη του Μανουήλ να βρει σύζυγο, ενώ όταν ο Βασιλέας Λουδοβίκος αρνήθηκε να του δώσει το χέρι κάποιας κόρης του, ο Μανουήλ, ως συνέπεια, νυμφεύθηκε την Ειρήνη.
Ο Μανουήλ απέκτησε τουλάχιστον δύο κόρες, των οποίων η μητέρα δεν αναφέρεται σε κάποια πηγή. Πιθανώς να επρόκειτο για κόρες της Ειρήνης ή κάποιας άλλης συζύγου του. Μία από τις κόρες νυμφεύθηκε τον Δημήτριο Β΄ της Γεωργίας, ενώ η άλλη νυμφεύθηκε κάποιον από τους Διδεβούλους του. Παρά το γεγονός πως αναφέρεται στις σύγχρονες γενεαλογίες ως όνομα, ο όρος "Διδεβούλος" ήταν τίτλος. Σύμφωνα με το έργο "The Bagrationi (Bagration) Dynasty" του Κρίστοφερ Μπάιερς, οι Διδεβούλοι ήσαν "μη-κληρονομικοί ευγενείς υψηλού αξιώματος, ανώτεροι των αζναούρων, οι οποίοι συχνά ευρίσκονταν στην υπηρεσία του κράτους".
Ο Πανάρετος αναφέρει πως ο Μανουήλ απεβίωσε τον Μάρτιο του 1263, ενώ τον διαδέχθηκε ο Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός, ο μοναδικός γνωστός υιός του από τον γάμο του με την Άννα Ξυλαλόη, η οποία και ήταν η πρώτη του σύζυγος. Βασιζόμενος σε ένα απόσπασμα των γεωργιανών "Χρονικών του Σεβαστιανού", ο Άντονι Μπράιερ θεωρεί πως η Ειρήνη Συρίκαινα έπαιξε κάποιον ρόλο στην καθαίρεση του υιού της, Γεωργίου (ο οποίος έγινε Αυτοκράτορας το 1266 μετά τον θάνατο του ετεροθαλή αδερφού του, Ανδρόνικου), και ως εκ τούτου ήταν ακόμη ζωντανή τον Ιούνιο του 1280.
1606 Γιεκόβσκι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του αστεροειδούς αυτού εκτιμάται σε 26 km περίπου, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος).
Γιάννης Κουτσοχέρας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1904 στη Ζήρια Αχαΐας, γιος του Παναγιώτη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικά, λογοτεχνία, φιλοσοφία, θέατρο και κοινωνιολογία στη Σορβόννη. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Α΄ Αθηνών το 1964 με την Ένωση Κέντρου και επανεκλέχθηκε με το ΠΑΣΟΚ μεταπολιτευτικά στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1974, 1977 και 1981. Διατέλεσε κοινοβουλευτικό μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης (1974-81), ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ από τον Ιανουάριο μέχρι τον Οκτώβριο του 1981, πρέσβης της Ελλάδας στην ΟΥΝΕΣΚΟ από το 1985 έως το 1988, και δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων.
Ως βουλευτής και διανοούμενος υπήρξε πρωτεργάτης στην προσπάθεια καθιέρωσης του μονοτονικού συστήματος γραφής, που στέφθηκε με επιτυχία το 1981.
Τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με το Μεγάλο Βραβείο Παγκόσμιας Ποίησης (1970) και το Βραβείο Ευρώπης (1985).
Το 1991 το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) διοργανώνει τιμητικό αφιέρωμα με τίτλο "Εικαστική Οκτώηχος στην Ποίηση του Κουτσοχέρα" με έκθεση ζωγραφικών έργων και παρουσίαση του ομώνυμου ελληνοαγγλικού εικαστικού λευκώματος της ζωγράφου Αμαλίας (Παρασκευοπούλου). https://catalogue.nlg.gr/Record/b.141288
Το 2010 ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς εξέδωσε το δοκίμιο-μελέτη «Γιάννης Κουτσοχέρας: ο ηθοπλάστης διανοούμενος της πολιτικής συνείδησης» που πήρε το 1ο Βραβείο της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Επιστημόνων Λογοτεχνών. 
Σύζυγός του ήταν η Λένα Ν. Στρέφη.
Η ποίηση του Γιάννη Κουτσοχέρα, «πολυφωνική και πολυδιάστατη», διακρίνεται από έντονο λυρισμό και ευαισθησία, αλλά, ταυτόχρονα, και από δυναμικότητα και αγωνιστικότητα. Ο ίδιος χαρακτηρίσθηκε, τόσο στην πολιτική του σκέψη και δράση, όσο και στην καλλιτεχνική του δημιουργία, ως «αθεράπευτα κοσμοπολίτης και ελληνολάτρης».
Α.Σ. Δικέφαλος Αστέρας Νέας Ιωνίας

Λογότυπο

Το Φθινόπωρο του 2014, η ομάδα απέκτησε τον διακριτικό τίτλο «ΙΕΚ ΞΥΝΗ ΔΙΚΕΑΣ Νέας Ιωνίας», ενώ άλλαξε και το λογότυπο.
Πλείσταρχος (γιος του Αντίπατρου)

Βιογραφία

Ήταν γιος τού στρατηγού Αντίπατρου πανίσχυρου αντιβασιλιά της Αυτοκρατορίας. Αδέλφια του ήταν ο Κάσσανδρος της Μακεδονίας, ο Ιόλλας, ο Φίλιππος, η Φίλα, η Ευρυδίκη και η Νίκαια.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 313 πΧ: όταν ο Κάσσανδρος επέστρεψε για την άμυνα της Μακεδονίας, τον άφησε ως διοικητή της Χαλκίδας για να εμποδίσει τον Πτολεμαίο, στρατηγό τού Αντίγονου του Μονόφθαλμου. Πάλι το 302 πΧ, όταν σχηματίστηκε γενική συμμαχία εναντίον τού Αντίγονου, ο Πλείσταρχος εστάλη μπροστά από τον αδελφό του, με έναν στρατό 12.000 πεζών και 500 ίππων, για να ενωθούν με τον Λυσίμαχο στην Ασία. 
Ο Ελλήσποντος όμως και ο Βόσπορος κατεχόταν από τον Δημήτριο Πολιορκητή, γιο τού Αντιόχου, έτσι ο Πλείσταρχος προσπάθησε να μεταφέρει τον στρατό του από την Οδησσό (νυν Βάρνα) κατ' ευθείαν στην Ηράκλεια Ποντική. Έχασε όμως το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτών κατά τη μεταφορά: μερικοί πιάστηκαν από τα εχθρικά πλοία, ενώ άλλοι απωλέσθηκαν σε καταιγίδα, στην οποία ο Πλείσταρχος μόλις απέφυγε το ναυάγιο. Παρά την ατυχία αυτή, φαίνεται, πως πρόσφερε αρκετή υπηρεσία στη συμμαχία, διότι μετά τη μάχη της Ιψού το 301 πΧ, τού έδωσαν την Κιλικία να την κυβερνήσει ανεξάρτητα. Αυτό πάντως δεν κράτησε πολύ, καθώς το επόμενο έτος τον εκδίωξε ο Δημήτριος, σχεδόν χωρίς αντίσταση.
Αργότερα καταγράφεται σε επιγραφές ως κυβερνήτης της Καρίας· η επαρχία τού είχε προφανώς δοθεί μετά τη μάχη της Ιψού και κυβέρνησε εκεί για επτά έτη τουλάχιστον. Ο Παυσανίας αναφέρει, ότι ηττήθηκε από τους Αθηναίους, όταν διοικούσε το ιππικό και το βοηθητικό σώμα στον στρατό τού Κασσάνδρου· η εποχή που έγινε αυτό δεν είναι σίγουρη. Ίσως είναι αυτός, στον οποίο ο Διοκλής ο Καρύστιος αφιέρωσε το βιβλίο του Τα προς τον Πλείσταρχον υγιεινά και το οποίο αναφέρει πολλάκις ο Αθήναιος.
Νικόλαος Σταματιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο χωριό Προμύρι του Νοτίου Πηλίου την 17/02/1864. Στο Προμύρι επίσης έφυγε απ΄τη ζωή την 14/08/1943. Ήταν ανιψιός του Αρχιμανδρίτη Ευγένιου Σουροβήλου Ξηροποταμινού- Dancu. Ο πατέρας του Σταμάτιος επέλεξε ως επώνυμο, το περισσότερο εύχρηστο "Σταματιάδης". Εξελέγη βουλευτής Βόλου στις εκλογές του 1895 και επανεξελέγη σε αυτές του 1902 και 1905. Ήταν σύζυγος της Μαρίας Δάμτσα της οικογένειας των "Ζορμπάδων" που πρωτοστάτησαν με τον Γιώργη Δάμτσα-Ζορμπά, τον γαμπρό του Νικόλαο Φιλάρετο (πατέρα του Γεώργιου Φιλάρετου, που έγινε γνωστός ως "Πατέρας της Δημοκρατίας", καθώς και τον Αρχιμανδρίτη Παϊσιο Δάμτσα τον Ξηροποταμινό στην επανάσταση του Πηλίου (1823-1854-1878) κατά των Οθωμανών. Ήταν συνιδρυτής και συνιδιοκτήτης του πρώτου υδραυλικού ελαιοτριβείου της Μαγνησίας στον οικισμό Πλατανιάς Σηπιάδας Νοτίου Πηλίου. Το σπίτι του στο Προμύρι διασώζεται και έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο νεοκλασικό. Η κόρη του Ανδρομάχη Πανταζάρα ήταν από τις πρώτες Ελληνίδες που ασχολήθηκαν με την τοπική αυτοδιοίκηση, χρημάτισε αντιπρόεδρος της κοινότητας Προμυρίου. Θλιβερό γεγονός της ζωής του ήταν η απαγωγή και εξαφάνιση το 1942, άγνωστο από ποιους, του γαμπρού του Κώστα Αθ. Πανταζάρα καθώς και του ανιψιού και συνεταίρου του Ζαφείρη Ζαφειριάδη που ήταν κοινοτάρχης Προμυρίου για διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα ετών.
Χρυσός Φοίνικας

Ο Χρυσός Φοίνικας (γαλλικά : Palme d'or) είναι το υψηλότερο βραβείο που απονέμεται σε ταινίες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ των Καννών. Παρουσιάστηκε το 1955 από την οργανωτική επιτροπή. 
Από το 1939 ως το 1954, το υψηλότερο βραβείο ήταν το Μεγάλο Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών.
Την περίοδο από το 1964 έως το 1974 είχε και πάλι μετονομαστεί σε Γκραν Πρι (Μεγάλο Βραβείο) του Διεθνούς Φεστιβάλ Καννών, για να του ξαναδοθεί η ονομασία Χρυσός Φοίνικας από το 1975 και μέχρι σήμερα.
Άντον Ούλριχ του Βολφενμπύτελ

Τα πρώτα έτη

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Β' πρίγκιπα του Μπέβερν και της Αντουανέτας-Αμαλίας των Γουέλφων, κόρης του Λουδοβίκου-Ροδόλφου πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Η θεία του Ελισάβετ-Χριστίνα του Βολφενμπύτελ, σύζυγος του Καρόλου ΣΤ' των Αψβούργων, βασιλιά της Γερμανίας πρότεινε να νυμφευτεί την Ελισάβετ του Μεκλεμβούργου, που στη Ρωσία είχε βαπτισθεί ως Άννα Λεοπόλδοβνα, ανιψιά της Άννας Ρομανόφ τσαρίνας της Ρωσίας. Έτσι ο Άντον μετέβη στη Ρωσία το 1733 για να γνωρίσει τη μέλλουσα σύζυγό του. Ο γάμος έγινε το 1739 με σκοπό να ενισχύσει τις σχέσεις των Αψβούργων με τους Ρομανόφ.
Το 1740 απεβίωσε η τσαρίνα θεία της Άννας Λεοπόλδοβνας και την διαδέχθηκε ο γιος του Άντον και της Άννας Λεοπόλδοβνας, ο Ιβάν ΣΤ' Γουέλφων-Βολφενμπύτελ, μόλις δύο μηνών. Αντιβασιλιάς ορίστηκε ο Έρνστ Μπίρον, αλλά όταν κυκλοφόρησαν φήμες ότι σχεδιάζει την εξορία του Άντον και της Άννας στη Γερμανία, οργάνωσαν πραξικόπημα και έγινε αντιβασίλισσα η Άννα Λεοπόλδοβνα. Το 1741 γεννήθηκε η κόρη τους Αικατερίνη.

Εγκάθειρκτος στο Αρχαγγέλσκ

Λίγες ημέρες μετά ένα προδοτικό πραξικόπημα έκανε την εξαδέλφη της Άννας Ρομανόφ, την Ελισάβετ Ρομανόφ, τσαρίνα της Ρωσίας. Η Ελισάβετ φυλάκισε τον Άντον, την Άννα και τα δύο τους παιδιά στο Αρχαγγέλσκ. Τα χρόνια στη φυλακή ήταν σκληρά και κατά περιόδους στερήθηκαν αναγκαία πράγματα. Απαγορευόταν η επικοινωνία με τον έξω κόσμο, εκτός λίγων υπηρετών. Το διάστημα 1743-1746 γεννήθηκαν άλλα τρία παιδιά. Το 1746 απεβίωσε η Άννα Λεοπόλδοβνα. Το 1762 η τσαρίνα πρότεινε στον Άντον να φύγει, αφήνοντας τα πέντε παιδιά του στη Ρωσία, αλλά αυτός αρνήθηκε. Το 1764 απεβίωσε και ο Ιβάν ΣΤ'. Το 1774 ο Άντον έχασε την όρασή του και λίγο αργότερα απεβίωσε. Η ταφή του έγινε διακριτικά και απαγορεύτηκε στους στρατιώτες να αποκαλύψουν τον τόπο ενταφιασμού.
Την Ελισάβετ διαδέχθηκε ο ανιψιός της Πέτρος Γ' Γκότορπ, του οποίου η σύζυγος Αικατερίνη Β' το 1780 άφησε τα παιδιά του Άντον στη θεία τους Τζουλιάνα-Μαρία του Βολφενμπύτελ, σύζυγο του Φρειδερίκου Ε' βασιλιά της Δανίας. Τα τέσσερα αδέλφια έζησαν σε ένα σπίτι στο Χόρσενς της Ιουτλάνδης, αλλά έχοντας ζήσει ως κρατούμενοι δεν ήταν συνηθισμένοι στην κοινωνική ζωή. Είχε συμφωνηθεί να ζήσουν υπό περιορισμό και τα έξοδά τους πληρωνόταν από την Αικατερίνη Β'.
Κωνσταντίνος Υψηλάντης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Φαναριώτη Αλέξανδρου Υψηλάντη, μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης και ηγεμόνα της Βλαχίας και της Αικατερίνης Μουρούζη. Μορφώθηκε στη Γερμανία και αρχικά άρχισε να οργανώνει αντιτουρκική εξέγερση στη Βλαχία. Το 1796 όμως και αφού είχε πείσει τις τουρκικές αρχές για την υπακοή του, διορίστηκε μέγας διερμηνέας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1799. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1802 ανέλαβε την ηγεμονία της Βλαχίας, την οποία όμως έχασε το 1806, λόγω της συμμετοχής του στον ρωσοτουρκικό πόλεμο -που ξέσπασε εκείνη τη χρονιά- στο πλευρό των Ρώσων.
Μετά από την καθαίρεσή του δραπέτευσε μαζί με την οικογένειά του στην Αγία Πετρούπολη, ενώ για αντίποινα, ο σουλτάνος διέταξε τον αποκεφαλισμό του πατέρα του Κωνσταντίνου, που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη.
Τιμήθηκε πλείστες φορές από τον Τσάρο, ενώ διακρίθηκε και για την μόρφωσή του. Είχε μεταφράσει  γαλλικά συγγράμματα στα τουρκικά, ενώ είχε γράψει διάφορα ποιήματα, τα οποία όμως δεν στάθηκε δυνατόν να βρεθούν.
Λίγο πριν το θάνατό του υπέβαλε στον Ιωάννη Καποδίστρια σχετικές διπλωματικές προτάσεις περί του Σερβικού ζητήματος, τις οποίες φαίνεται ν΄ αποδέχθηκε ο δεύτερος όπου και προσπάθησε να τις προωθήσει στον Τσάρο σε αποκήρυξη της συνθήκης του Βουκουρεστίου (1812), ως προς τη Σερβία και την ανακήρυξή της σε ανεξάρτητο Βασίλειο. Απεβίωσε στο Κίεβο το 1816.
Αλίπεδον

Στην αρχαιότητα Αλίπεδον λεγόταν η περιοχή μεταξύ του κύριου οικισμού της Αθήνας και του λιμένα του Πειραιά, η «πέραν των Αλών» περιοχή που σήμερα προσδιορίζεται μεταξύ του Φαλήρου και του Αγίου Ιωάννη Ρέντη.
Στο χώρο αυτό, κατά τον Ξενοφώντα, ("Ελληνικά" Β,4-30), είχαν στρατοπεδεύσει οι Σπαρτιάτες του Παυσανία και μέσα στο χώρο αυτό εξαφανίστηκαν οι περί τον Θρασύβουλο καταδιωκόμενοι Αθηναίοι. 
Στους προϊστορικούς χρόνους ο Πειραιάς ήταν νησίδα κοντά στην ακτή της Αττικής όπως είναι σήμερα η Σαλαμίνα. Στο πέρασμα των αιώνων η θαλάσσια λωρίδα βαθμιαία εξαφανίστηκε από επιχώσεις από τους αρχαίους χειμάρρους, και ιδίως από τον Κηφισό, με συνέπεια να σχηματιστεί ένας αβαθής ελώδης χώρο, τον οποίο οι αρχαίοι αποκαλούσαν αλίπεδον. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως ο Κίμων για την ενίσχυση των θεμελίων των Μακρών Τειχών ειδικότερα στο χώρο του Αλιπέδου χρησιμοποίησε πάρα πολλά χαλίκια και ογκώδεις λίθους.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2015

Πρώτος Γύρος

Όλες οι ομάδες προκρίνονται από τον πρώτο γύρο.
Παύλος Μυλωνάς (αρχιτέκτονας)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Μιλτιάδη Μυλωνά, επιθεωρητή δημοσίων έργων, και της Έλλης Ζάννου. Απο την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Κυριάκου Μυλωνά, ανηψιός του Αλέξανδρου Μυλωνά και α΄ ξάδελφος του Γεωργίου Μυλωνά. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτονας μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης την περίοδο 1945 - 1949. Την περίοδο της κατοχής (1941 - 1945) είχε εργαστεί ως επιμελητής στην Αρχιτεκτονική Σχολή.
Ακουλούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1956 τακτικός καθηγητής στην έδρα της Ρυθμολογίας στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1982 οπότε και αποχώρησε πια ως ομότιμος καθηγητής. Το 1976 δίδαξε και στο πανεπιστήμιο Columbia. Το 1996 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα Αρχιτεκτονικής. Το 1987 τιμήθηκε με το Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών ενώ το 2001 με τον τίτλο του επίτιμου μέλους του ICOMO. Επίσης έχει χρηματίσει μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Με αυτή την ιδιότητα το 1958 πρότεινε την ανακήρυξη της Ύδρας ως προστατευόμενου μνημειακού συνόλου, το οποίο και πέτυχε το 1962.
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία διατηρούσε αρχιτεκτονικό γραφείο μελετών. Σχεδίασε σημαντικά κτίρια μεταξύ των οποίων την Στρατιωτική Λέσχη Θεσσαλονίκης (1951), το Ξενοδοχείο Mont Parnes στην Πάρνηθα (1958 - 1961), την Εθνική Πινακοθήκη (1961 - 1969), το Ινστιτούτο Γκαίτε (1979 - 1982) κ.α.  Την περίοδο 1976 - 1984 ήταν υπεύθυνος για την αναστήλωση του ναού της Αναστάσεως και του Παναγίου Τάφου, στα Ιεροσόλυμα. Σημαντικό μέρος του θεωρητικού του έργου καταλαμβάνει η έρευνά του για το Άγιο Όρος και για την νεοκλασσική αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα στην Αθήνα.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 2005. Ήταν παντρεμένος με την περίφημη χορογράφο Ραλλού Μάνου και είχε αποκτήσει παιδιά.
Γεώργιος Κατσίγρας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη Λάρισας από πατέρα πρόσφυγα από την Ανατολική Ρωμυλία, τον γεωπόνο Ιωάννη Κατσίγρα, και μητέρα Λαρισαία, την Ελένη Καραμπίλια. Ο πατέρας του είχε ειδικευθεί στην ανθοκομική ενόσω ζούσε στη Βουλγαρία. Εγκαταστάθηκε στη Λάρισα το 1902 και δίδαξε στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή.
Ο ίδιος ο Γεώργιος Κατσίγρας υπήρξε διδάκτωρ χειρουργικής και ξεκίνησε την ειδίκευση το 1947 στον Ευαγγελισμό. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως οπλίτης στο 404 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου επιστρατεύτηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου μέχρι το 1941. Λόγω της συμμετοχής του στην Αντίσταση συνελήφθη στις αρχές του 1942 και καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση από Ιταλικό Στρατοδικείο, ποινή που εξέτισε στις φυλακές Αβέρωφ.
Στην διάρκεια του Εμφυλίου επιστρατεύτηκε εκ νέου χειρουργώντας  και νοσηλεύοντας χιλιάδες ασθενείς στην Ελασσόνα και την Καστοριά, ενώ για τις υπηρεσίες του προτάθηκε για την απονομή "μεταλλίου εξαίρετων πράξεων" από τον Διοικητή της 1ης Μεραρχίας.
Παντρεύτηκε την Καίτη Καζαντζή το 1946,  η οποία ήταν νοσηλεύτρια και συνεργάτιδά του στον Ευαγγελισμό.
Μετά τον πόλεμο ο Κατσίγρας εγκαταστάθηκε στη Λάρισα όπου ίδρυσε και εργάστηκε στην  Κλινική Κατσίγρα, όπου σήμερα στεγάζεται η Ιατρική Σχολή Λάρισας. Το 1955  η κλινική εγκαταστάθηκε σε νεόδμητο κτίριο επί ιδιόκτητου οικοπέδου  επί της οδού Παπακυριαζή 22 (έργο του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή) και αποτέλεσε μια από τις καλύτερες κλινικές του καιρού της  στα Βαλκάνια.