google/wiki40b huggingface dataset:
Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (Ελλάδα)

Ιστορικό

Ιδρύθηκε αρχικά ως υφυπουργείο το 1936, μετά τον αποχωρισμό από το μέχρι τότε υφιστάμενο Υπουργείο Ναυτικών και ονομάσθηκε υπουργείο με τον Α.Ν. 3268/44 το 1944. 
Με το όνομα αυτό (Υ.Ε.Ν.) παρέμεινε μέχρι το 1971 οπότε και συγχωνεύτηκε με το Υπουργείο Συγκοινωνιών και ονομάσθηκε Υπουργείο Ναυτιλίας, Μεταφορών και Επικοινωνιών για να επανέλθει ξανά το 1973 στην αυτοτέλειά του ως Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. 
Τον Σεπτέμβριο του 2007 συγχωνεύτηκε με το Υπουργείο Αιγαίου σε νέο φορέα με το όνομα Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (Υ.Ε.Ν.Α.Ν.Π.). 
Στις 21 Ιουνίου του 2012, συστάθηκε υπό την ονομασία Υπουργείο Ναυτιλίας ενώ στις 17 Ιουλίου μετονομάστηκε με Προεδρικό Διάταγμα σε Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου.

Έδρα του υπουργείου

Από της ιδρύσεώς του ως αυτόνομο υφυπουργείο έχει μετεγκατασταθεί αρκετές φορές. Αργότερα μετεγκαταστάθηκε σε νέο πολυώροφο κτήριο στην ακτή Βασιλειάδη μετά από μετασκευή παλαιάς αποθήκης του Ο.Λ.Π..

Αρμοδιότητες

Το τρίπτυχο του αντικειμένου του ΥΕΝ ήταν κράτος – πλοίο – ναυτικός. Στην έννοια του κράτους περιλαμβάνονται η ναυτιλιακή πολιτική, η ναυτιλιακή υποδομή, λιμένες – επικοινωνίες – ναυπηγεία κ.λπ., στην έννοια του πλοίου υπάγονται οι πλοιοκτήτες – εφοπλιστές και αυτά καθ΄ αυτά τα πλοία ως οικονομικές μονάδες (και για τις τρεις επιμέρους έννοιες), ενώ στην έννοια του ναυτικού υπάγονται η ναυτική εκπαίδευση, η ναυτολόγηση,(η επάνδρωση των πλοίων), η εξέλιξη και η ασφάλιση των ναυτικών. Είναι καταφανές ότι πρόκειται για ένα επαγγελματικό χώρο με τεράστια συμφέροντα που τις περισσότερες φορές αλληλοσυγκρούονται και που καλείται αυτό το Υπουργείο να διατηρεί συνεχώς την μέγιστη δυνατή ισορροπία επ΄ ωφελεία όλων των εμπλεκομένων.
Η σύγχρονη ανάπτυξη της ναυτιλίας, μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και των διεθνών συνεργασιών απαιτεί ιδιαίτερους χειρισμούς σε συνεργασία πάντα με επαγγελματικούς αλλά και κοινωνικούς φορείς. Το δε πλήθος τομέων δραστηριότητας του ΥΕΝ είναι τόσο μεγάλο που η κάθε του σχεδόν διεύθυνση δίνει την εικόνα ενός επιμέρους «υπουργείου» συνθέτοντας έτσι ένα Υπερ-υπουργείο που σπάνια συναντάται σε άλλη ναυτιλιακή χώρα.
Τέλος το Υ.Ε.Ν. - στελεχωμένο με στρατιωτικό (Λιμενικό Σώμα) και πολιτικό προσωπικό - εποπτεύει και όλα τα Ιδρύματα του Εμπορικού Ναυτικού, τον ναυτικό συνδικαλισμό, καθώς και τους Οργανισμούς Λιμένων Πειραιώς, Θεσσαλονίκης και άλλων παρεμφερών υπηρεσιών των λιμένων της Χώρας.
Maoam

Ιστορία

Ο Edmund Münster ανέλαβε το "Düsseldorfer Lakritzenwerk" το 1900. Μέχρι τη δεκαετία του 1930, τα προϊόντα γλυκόριζας βρίσκονταν στο προσκήνιο. Το 1930-31, η Münster ανέλαβε την άδεια να παράγει μια φρουτώδη καραμέλα μαστίχας με το όνομα της τέχνης "MAOAM" από το εξωτερικό, το οποίο έπρεπε να συντομεύει τον Mundet Allen χωρίς εξαίρεση. Τον Αύγουστο του 1930 υπέβαλε αίτηση στο περιφερειακό δικαστήριο του Ντίσελντορφ για «προστασία μοντέλου για το προϊόν Maoam, καραμέλα χωρίς ζάχαρη, ζάχαρη, σιρόπι και άλλα συστατικά». Η προστασία περιλαμβάνει το όνομα MAOAM, το προϊόν, τη συσκευασία και οποιαδήποτε απομίμηση γλυκόριζας, κακάου, ζάχαρης ή προϊόντων αρτοποιίας. Την εποχή εκείνη οι καραμέλες παρήχθησαν από την Edmund Münster GmbH & Co. KG και συσκευάστηκαν σε χαρτί με κερί.
Το Πάσχα του 1931, ο Edmund Münster πρόσφερε για πρώτη φορά στον πελάτη του Maoam. Ήδη εκείνη την εποχή υπήρχε το τυπικό λογότυπο του Maoam, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα σε λίγο τροποποιημένη μορφή. Πολύ σύντομα, βρέθηκαν μιμητές αυτής της καραμέλας (για παράδειγμα "Mamba" από την Storck), η οποία οφειλόταν στην επιτυχία του προϊόντος. Μετά τον πόλεμο, ο Münster ξεκίνησε και πάλι με την παραγωγή του MAOAM. Το 1986, ο παραγωγός ζαχαροπλαστικής Bonner Haribo απέκτησε την εταιρεία και επομένως τα δικαιώματα εμπορικών σημάτων στη Maoam.
Ο χώρος παραγωγής του Maoam βρίσκεται στην Hildebrandtstraße στην περιοχή Friedrichstadt του Ντίσελντορφ από το 1930 έως το 1982 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο πρώην εργοστάσιο της Novesia στο Jülicher Landstraße στο Neuss.
Κωπηλασία

Kωπηλασία ή ερεσία, ονομάζεται ο τρόπος κίνησης των κωπήλατων λέμβων σε υδάτινη επιφάνεια (θάλασσα, λίμνη ή ποταμό). Ανάλογα με τον τύπο των σκαφών, διαιρείται σε 4 βασικά είδη: κλασική, λαϊκή, με κανό και με μονόξυλο.
Η κλασική κωπηλασία, ως άθλημα, γίνεται με ειδικά σκάφη, που έχουν ολκωτά σέλματα (κινητούς πάγκους) και φορητούς σκαρμούς που στερεώνονται στα πλευρά. Η λαϊκή κωπηλασία εκτελείται με σκάφη που έχουν ακίνητα σέλματα (σταθερούς πάγκους) και σταθερούς σκαρμούς στερεωμένους στα πλευρά. Η κωπηλασία με κανό γίνεται με σκάφη ειδικού τύπου (κανό), όπου ο κωπηλάτης χειρίζεται δίπλατο, αστερέωτο κουπί. Στην κωπηλασία με μονόξυλο, κωπηλατούν με μονόπλατο κουπί και στέκονται γονατιστοί στο ένα πόδι. Η συστηματική άσκηση στην κωπηλασία αναπτύσσει το μυϊκό σύστημα, δυναμώνει την καρδιά, τους πνεύμονες και το νευρικό σύστημα.

Το άθλημα στην Ελλάδα

Το άθλημα πρωτοεμφανίζεται στην Ελλάδα το 1885 με την ίδρυση του Ομίλου Ερετών (ερέτης: κωπηλάτης) στον Πειραιά.
Οι εγκαταστάσεις του Ομίλου στην αρχή ήταν στο Νέο Φάληρο, ακριβώς πίσω από του ιερό του σημερινού Ναού της Μυρτιδιώτισσας, στο σημείο που αρχίζει η Καστέλλα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, οι προγραμματισμένοι τότε αγώνες κωπηλασίας δεν έγιναν λόγω καιρού. Όμως δέκα χρόνια μετά, το 1906, πραγματοποιούνται οι πρώτοι Πανελλήνιοι ερετικοί αγώνες.
 
Το 1927 ιδρύεται η Ελληνική Ενωση Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων, η οποία αναλαμβάνει την εποπτεία της Κωπηλασίας και Ιστιοπλοΐας, των οποίων τον έλεγχο μέχρι τότε είχε ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ..
 
Από την ευθύνη της Ιστιοπλοΐας διαχώρισε την θέση της η Ε.Ε.Φ.Ν.Σ., στην περίοδο της κατοχής, όπου πλέον εμφανίζεται η σημερινή "Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων", ενώ την εποπτεία της Ιστιοπλοΐα αναλαμβάνει η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία (Ε.Ι.Ο.). 
Με την ευκαιρία της τέλεσης του πρώτου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1970 η Ελλάδα «πλημμυρίζει» εξωσκάλμια σκάφη και το 1972 οργανώθηκε Πανελλήνιο εφηβικό πρωτάθλημα με εξωσκάλμιες λέμβους.
Μπολέσλαφ Γ΄ του Πουότσκ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος τού Βεντσεσλάου δούκα τού Πουότσκ και της Νταννίλα (βαπτίστηκε Ελισάβετ), κόρης τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Ήταν ανήλικος, όταν το 1336 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Μπολέσλαφ Γ΄ κληρονόμησε τις κτήσεις εκείνου με επίτροπο της αρχής τους θείους του Σιεμόβιτ Β΄ και Τρόιντεν Α΄. Το 1340 ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την αρχή. Πέντε έτη μετά, το 1345 απεβίωσε ο Σιεμόβιτ Β΄ άτεκνος και ο Μπολέσλαβ Γ΄ κληρονόμησε τις περιοχές Βίζνα και Σοχάτσεφ. 
Πιθανόν ως την αρχή της εξουσίας του ο Μπολέσλαφ Γ΄ ήταν υποτελής τού Ιωάννη τού Οίκου τού Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας, ο οποίος εγγυόταν την αρτιότητα των κτήσεών του μεταξύ των δύο ισχυρών γειτόνων του, τού Τευτονικού Τάγματος και της Πολωνίας. Με σκοπό να συνεχιστεί η προστασία αυτή και μετά τον θάνατο τού Ιωάννη, το 1341 ο Μπολέσλαφ Γ΄ ανανέωσε την όρκο υποτέλειας στον Κάρολο (Δ΄), πρωτότοκο γιο και κληρονόμο τού βασιλιά της Βοημίας.
Απεβίωσε άγαμος και άτεκνος.
Περιοχή Ρουάνγκουα

Προφορά

Η πλησιέστερη ορθογραφική αποτύπωση της ονομασίας Ruangwa στα Ελληνικά είναι Ρου-άνγκουα όπου το ου είναι σύντομο, σαν να λέγαμε Ρουάνγκβα (αλλά χωρίς το σύμφωνο «β»).

Στατιστικά στοιχεία

Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας το 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ρουάνγκουα (Ruangwa District) ήταν 124.516 άτομα.
Πέτρος Ευριπαίος

Γενικά

Γεννήθηκε στη Νάξο το 1885. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αφού αναγορεύτηκε διδάκτωρ διορίστηκε κατόπιν διαγωνισμού στο υπουργείο Εσωτερικών ως ακόλουθος, (το 1910), στο οποίο και εξελίχθηκε μέχρι του ανώτατου βαθμού του διευθυντή. Στην συνέχεια υπηρέτησε στην Ύπατη Αρμοστεία της Σμύρνης. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, το 1922, επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1923 διορίστηκε νομάρχης Λέσβου, πλην όμως το ίδιο έτος, λίγους μήνες μετά, μετατέθηκε στη νομαρχία της Κέρκυρας όπου εκεί τότε αντιμετώπισε και τα προβλήματα που αναδείχθηκαν μετά την επιδρομή και κατάληψη της νήσου από τους Ιταλούς. Τον ίδιο χρόνο εγκατέλειψε την Κέρκυρα και ανέλαβε νομάρχης Αττικής ενώ λίγους μήνες μετά, τον επόμενο χρόνο, το 1924, διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης και στη συνέχεια Γενικός Διοικητής Θράκης με βαθμό υπουργού. Την περίοδο 1925 - 1926 διορίστηκε Διοικητής Σάμου.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1926 αποφάσισε ν΄ ασχοληθεί με την πολιτική όπου και παραιτήθηκε από τις δημόσιες υπηρεσίας. Πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ε. Βενιζέλου και τον ίδιο χρόνο πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής της ιδιαίτερης πατρίδας του στη Νάξο, όπου και συνέχισε να εκλέγεται το 1928 - 1932, 1932 - 1933, το 1936 και αργότερα το 1950 - 1952. Σημειώνεται ότι το 1951 είχε πολιτευτεί με την ΕΠΕΚ.

Κατά την πολιτική του σταδιοδρομία πρωτοανέλαβε στη Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929 με καθήκοντα υφυπουργού γενικός διοικητής Ηπείρου και τον ίδιο χρόνο αναβαθμίστηκε σε υπουργό με τα αυτά καθήκοντα και τέλος με την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την κατοχή των Γερμανών, χρημάτισε στη κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945, υπουργός της Αεροπορίας καθώς και προσωρινός υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1946).
Ο Πέτρος Ευριπαίος πέθανε στην Αθήνα το 1963. Κατά την τελευταία βουλευτική εκλογή του χρημάτισε πρώτος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Ασφάλισης Βουλευτών, το 1951.
Μπούρχαρτ, επίσκοπος της Αόστα

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Σαβοΐας & Αόστα και της Αουξίλια, η οποία ίσως καταγόταν από την Αόστα και μάλλον ήταν αδελφή του Ανσέλμου της Αόστα, επισκόπου το διάστημα 994-1025.
Συμμετείχε με τον πατέρα του στη διακυβέρνηση της κοιλάδας της Αόστα από το 1022, ίσως ως βοηθός του για να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων ότι θα διαδεχθεί τον εκ μητρός θείο του επίσκοπο της Αόστα το 1025. Αναφέρεται ωw επίσκοπος της Αόστα το 1024 σε μία πράξη δωρεάς, μαζί με τον πατέρα του Ουμβέρτο Α΄. Το 1026 ο Μπούρχαρτ μετατέθηκε στην αρχιεπισκοπή της Λυών, που αποδεικνύει τον ισχυρισμό ότι ο Οίκος του είχε εξουσία στην περιοχή αυτή. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ραούλ Γκάμπερ, που αναφέρει ότι ήταν ανιψιός του προκατόχου του Μπούρχαρτ Β΄ της Λυών στην καθέδρα της Λυών, πήρε το μέρος του Εύδη Β΄ κόμη του Μπλουά, στη διαμάχη για τη διαδοχή του θρόνου της Γερμανίας, ο οποίος είχε αντιτεθεί στον θείο του Κορράδο Β΄ των Σαλίων δούκα της Φραγκονίας. Oι δύο τους ηττήθηκαν το 1034 από τον Ουμβέρτο Α΄, που διοικούσε έναν στρατό του βασιλιά. Αιχμαλωτίστηκε και εκτοπίστηκε από τη Λυών από τον βασιλικό στρατό. Ελευθερώθηκε το 1039 από τον Ερρίκο Γ΄, γιο του βασιλιά Κορράδου Β΄, με τον όρο ότι θα αποσυρθεί στην επικράτεια του αββαείου του Σαιν Μωρίς και θα γίνει ηγούμενος της μονής του Αζέν (Agan). 
Αναφέρεται ως τέτοιος για τελευταία φορά σε μία πράξη της 10ης Ιουλίου 1068. Ωστόσο ο κατάλογος τεθνεώτων αρχιερέων του Αγ. Ιωάννου της Λυών αναφέρει, ότι απεβίωσε στις 10 Ιουνίου 1046.
Ζάρια

Η Ζάρια ή Ζόρια είναι η θεά της ομορφιάς στη σλαβική μυθολογία, ενώ σχετιζόταν επίσης με την αυγή. Λατρευόταν από τους πιστούς της με το χαρακτηρισμό "ουράνια νύφη", ενώ το χάραμα κάθε μέρας της απεύθυναν χαιρετισμό ως την "λαμπρότερη, αγνότερη, υπέρτατη κυρά". Επίσης, ήταν γνωστή ως ιέρεια των υδάτων, η οποία είχε υπό την αιγίδα της τους πολεμιστές.
Στα ρωσικά και σε άλλες σλαβικές γλώσσες, Ζόρα (Зора) ή Ζάρυα (заря) σημαίνει "ανατολή" ή "άστρο της αυγής".
Μάρσα Π. Τζόνσον

Κοινωνική δράση

Ήταν μια από τις πιο γνωστές ντραγκ κουίνς της πόλης και βασίλισσες του δρόμου. Η Τζόνσον είχε αναγνωριστεί ως μια από τις πρώτες που αντιπετέθηκαν  στις συγκρούσεις με την αστυνομία, εν μέσω των ταραχών του Stonewall. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Τζόνσον και η στενή φίλη της Σύλβια Ριβέρα, ίδρυσαν από κοινού το Επαναστάτες Δράσης Τραβεστί Δρόμου (STAR) και δήλωναν παρουσία σε παρελάσεις της γκέι απελευθέρωσης και σε άλλες ριζοσπαστικές πολιτικές δράσεις. Στη δεκαετία του 1980 η Τζόνσον συνέχισε τον ακτιβισμό της στους δρόμους ως βασική οργανώτρια με την ACT UP. Μαζί με την Ριβέρα, η Τζόνσον υπήρξε «μητέρα» του σπιτιού της οργάνωσης Star, συγκεντρώνοντας τρόφιμα και είδη ένδυσης για να βοηθήσει και να υποστηρίξει τις νεαρές ντραγκ κουίνς, τις τρανσέξουαλ και τα άλλα παιδιά που ζούσαν στις αποβάθρες της οδού Κρίστοφερ ή στο σπίτι τους στο Λόουερ Ίστ Σάιντ της Νέας Υόρκης.
Κάποτε εμφανίστηκε σε ένα δικαστήριο και ο δικαστής ρώτησε τη Μάρσα, «Τι σημαίνει το Π.» και η Τζόνσον έδωσε τη συνήθη απάντηση της «Μη του δίνετε σημασία». Αυτή η φράση έγινε το σήμα κατατεθέν της. Το 1974 η Μάρσα Π. Τζόνσον φωτογραφήθηκε από τον φημισμένο καλλιτέχνη Άντι Γουόρχολ, ως μέρος της σειράς έργων του «κυρίες και κύριοι» με πόλαροιντς αφιερωμένο σε ντραγκ κουίνς. Η Τζόνσον ήταν επίσης μέλος του θιάσου του Γουόρχολ, Καυτά Ροδάκινα (ο οποίος συγκρινόταν με έναν παρόμοιο, θίασο του Σαν Φρανσίσκο, το Cockettes).

Θάνατος

Τον Ιούλιο του 1992, το σώμα της Τζόνσον βρέθηκε να επιπλέει στον ποταμό Χάντσον στα ανοικτά της δυτικής Βίλατζ Πίερς λίγο μετά το Pride το Μαρτίου του 1992. Η αστυνομία αποφάνθηκε ότι ήταν αυτοκτονία. Οι φίλοι και υποστηρικτές της Τζόνσον είπαν ότι δεν είχε τάσεις αυτοκτονίας, και ύστερα από μια καμπάνια με κόλληση αφισών, έγινε γνωστό ότι η Τζόνσον είχε νωρίτερα παρενοχληθεί κοντά στο σημείο όπου βρέθηκε το σώμα της. Οι αρχικές προσπάθειες για να πεισθεί η αστυνομία να ερευνήσει περαιτέρω τα αίτια του θανάτου της ήταν ανεπιτυχείς. Μετά από πιέσεις της ακτιβίστριας Μαράια Λόπεζ, τον Νοέμβριο του 2012, το αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης άνοιξε εκ νέου την υπόθεση ως πιθανή ανθρωποκτονία.

Αφιερώματα

Μόνο δέκα ημέρες πριν από το θάνατό της, η Τζόνσον είχε δώσει μια εκτενή, μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη που αποτελεί τον πυρήνα του ντοκιμαντέρ του 2012, Pay it No Mind: The Life and Times of Marsha P. Johnson, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Κασίνο και του Ρίτσαρντ Μόρισον Επίσης, υπάρχουν συνεντεύξεις από πολλούς και στενούς φίλους της Τζόνσον. Η Τζόνσον περιγράφεται από αυτούς ως ένα βαθιά πνευματικό άτομο το οποίο πήγαινε σε κάθε εκκλησία και ναό, που έδινε ό,τι είχε για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που ζούσαν στον δρόμο, και που έδινε προσφορές επηρεασμένες από τη Σαντερία στα πνεύματα του νερού τα οποία περιβάλλουν και διαπερνούν την Νεα Υόρκη. Τιμάται ως πρωτοπόρος των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ, βετερανα ακτιβίστρια και μαχήτρια.
Νεοπτολέμειος τιμωρία

Νεοπτολέμειος τιμωρία ή Νεοπτολέμειος τίσις ονομάζεται η τιμωρία που υφίσταται κάποιος όταν έχει πάθει το ίδιο κακό με αυτό που έχει κάνει.

Προέλευση

Η φράση έχει προέλθει από τον γιο του Αχιλλέα, Νεοπτόλεμο που σκότωσε τον βασιλιά της Τροίας Πρίαμο πάνω στον βωμό του Ερκείου Διός και που αργότερα σκοτώθηκε ο ίδιος στον βωμό του Απόλλωνα στους Δελφούς από ιερείς.

Αναφορά

Η πρώτη αναφορά σε αυτήν την έκφραση γίνεται από τον Παυσανία στα Μεσσηνιακά και την χρησιμοποιεί για τους Λακεδαιμονίους οι οποίοι κατά την διάρκεια του Β' Μεσσηνιακού Πολέμου δωροδόκησαν τον βασιλιά της Αρκαδίας Αριστοκράτη για να αποσύρει τα στρατεύματά του την κρίσιμη ώρα της μάχης.Κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου(300 χρόνια μετά) όμως οι Σπαρτιάτες ενώ βρίσκονταν στο υψηλότερο σημείο της ακμής τους, είχαν καταστρέψει τον στόλο των Αθηναίων και κατείχαν τα περισσότερα μέρη της Ασίας οι Μήδοι έστειλαν δώρα στην Κόρινθο, στο Άργος, στην Αθήνα, στη Θήβα και ξέσπασε ο Κορινθιακός πόλεμος που ανάγκασε τον Αγησίλαο να εγκαταλείψει την Μικρά Ασία
1377 Ρομπερμπόα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ρομπερμπόας είναι άγνωστα.
Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι

Πλοκή

Ο Θανάσης Χατζηθανάσης (Θανάσης Βέγγος) είναι ένας ασφαλιστικός πράκτορας και ζει στο σπίτι της πεθεράς του Αγγέλας (Μπέτυ Βαλάση), μαζί με την ίδια και τη σύζυγό του Φρόσω (Βάσια Τριφύλλη). Ο Θανάσης και η Φρόσω εργάζονται στην ίδια εταιρεία, αποκρύπτοντας τη μεταξύ τους συζυγική σχέση, μια και η πολιτική της εταιρείας απαγορεύει τα ζευγάρια ανάμεσα στους υπαλλήλους. Ανάμεσα στο Θανάση και στην πεθερά του υπάρχουν συνεχείς προστριβές, αφενός λόγω της κακής του οικονομικής κατάστασης και αφετέρου επειδή εκείνη τον θεωρεί υπεύθυνο για τη μη τεκνοποίηση της κόρης της μετά από τρία χρόνια γάμου.
Ο Θανάσης προσπαθεί με κάθε τρόπο, επιστημονικό και μη, να ξεπεράσει την αδυναμία τεκνοποίησης, όμως δεν τα καταφέρνει. Κάποια στιγμή, η σχέση του με την πεθερά του φτάνει στα άκρα και έτσι ο Θανάσης αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι. Η Φρόσω δεν τον ακολουθεί, μένοντας πίσω μαζί με τη μητέρα της. Στη συνέχεια, η Αγγέλα επισκέπτεται τον προϊστάμενο του Θανάση και του αποκαλύπτει ότι αυτός είναι ο σύζυγος της Φρόσως, κάτι που έχει ως συνέπεια την απόλυσή του. Αυτή η κίνηση δεν αρέσει στη Φρόσω, η οποία τελικά επανασυνδέεται με το Θανάση, φεύγοντας από το σπίτι της μητέρας της.
Δήμος Μακεδονίδος

Δήμαρχοι

Από το 1998, ξαναεκλεγμένος το 2002 και το 2006, δήμαρχος Μακεδονίδος ήταν ο Ιωάννης Δάλλας.
Αραβικός τράγος

Μορφολογία

Ο αραβικός τράγος αποτελεί το μικρότερο είδος τάρου. Είναι γεροδεμένο ζώο με κυρτά προς τα πίσω κέρατα. Τα αρσενικά είναι πιο εύρωστα από τα θηλυκά. Επίσης τα αρσενικά έχουν πιο εντυπωσιακή χαίτη από τα θηλυκά, που εκτείνονται δεξιά κάτω από την πλάτη και αναπτύσσονται περισσότερο με βάση την ηλικία. Στα γηραιότερα αρσενικά το ρύγχος σκουραίνει προς το μαύρο και αποκτούν μαύρη ρίγα στην βάση του ματιού. Όπως τα περισσότερα αιγώδη, έτσι και ο αραβικός τράγος έχει ελαστικές οπλές που τον βοηθούν να κρατάει την ισορροπία του στα απόκρημνα βράχια.

Βιολογία

Ο αραβικός τράγος συναντάται σε μικρά κοπάδια περιλαμβάνοντας ένα θηλυκό και ένα μικρό. Επίσης συναντάται και σε οικογενειακές ομάδες.Υπάρχουν αναφορές για γεννήσεις καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, και κυήσεις που κρατάνε 140-150 ημέρες. Τρέφεται κυρίως με φύλλα, γρασίδι, θάμνους και φρούτα.
Δημήτρης Ιωακειμίδης

Βιογραφία

Ο Ιωακειμίδης ξεχώριζε για την χαρακτηριστική βαθιά φωνή του και για την πληθωρική του παρουσία στο σανίδι του θεάτρου και στην μικρή και μεγάλη οθόνη, όπου πρωταγωνίστησε σε δεκάδες παραγωγές.
Έγινε περισσότερο γνωστός για την ενσάρκωση του ρόλου του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην ταινία "Παπαφλέσσας". 
Σαν σκηνοθέτης ο ίδιος, διακρίθηκε με τις παραστάσεις που ανέβασε στο "Πολύτεχνο" θέατρό του.
Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου.
Κριθαράκια Αχαΐας

Τοπική Κοινότητα Κριθαρακίων

Η Τοπική Κοινότητα Κριθαρακίων, η οποία αποτελείται από τον ομώνυμο οικισμό καθώς και τον οικισμό Αστέρι, έχει έκταση 8.703 στρέμματα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους μόνιμους 190 κατοίκους. Στην κοινότητα ανήκε μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα και το χωριό Τόσκες, που έχει εγκαταλειφθεί πλέον από τους κατοίκους του λόγω της κατασκευής του φράγματος Πείρου-Παραπείρου στην περιοχή.

Διοικητική εξέλιξη

Με το ΦΕΚ 59Β της 17/06/1897 προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Φαρών. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και την κατάργηση των δήμων, αποσπάται από τον Δήμο Φαρών και προσαρτάται στην τότε Κοινότητα Λαλουσίου (νυν Σταροχωρίου). Με το ΦΕΚ 290Α της 26/09/1946 ορίστηκε ως έδρα της νεοσύστατης Κοινότητας Κριθαρακίων. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Φαρρών μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Συνοικισμοί

Μικρές οικιστικές περιοχές (συνοικισμοί) της ομώνυμης τοπικής κοινότητας είναι τα Κολωναίικα, τα Κουτσαντωναίικα, καθώς και τα Παπακωσταίικα που βρίσκονται στις ανατολικές παρυφές του Κομποβουνίου.

Αξιοθέατα

Στην περιοχή αξίζει να δει και να θαυμάσει κανείς τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, τα πηγάδια καθώς και το όμορφο φυσικό τοπίο.
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ατομικό ξίφους ασκήσεως ανδρών

Σύνοψη αγωνίσματος

Ο προκριματικός γύρος αποτελούταν από δύο ομίλους. Στον πρώτο όμιλο βρέθηκαν δύο έλληνες (Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης και Ιωάννης Πούλος) και δύο γάλλοι (Ανρί Καγιό και Ανρί Ντελαμπόρντ). Στον δεύτερο όμιλο αγωνίστηκαν τρεις έλληνες (Αθανάσιος Βούρος, Κωνσταντίνος Κομνηνός - Μηλιώτης και Γεώργιος Μπαλακάκης) και ένας γάλλος (Εζέν Ανρί Γκραβελότ).
Οι δύο αθλητές που πήραν την πρώτη θέση στον όμιλό τους, προκρίθηκαν στον τελικό όπου αγωνίστηκαν για το χρυσό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο δόθηκε στον Περικλή Πιερράκο Μαυρομιχάλη που είχε τον καλύτερο συντελεστή νικών-ηττών (2-1) από τους υπόλοιπους αθλητές. Αν και ο Βούρος είχε την ίδια απόδοση (2-1) με τον Πιερράκο Μαυρομιχάλη, δεν πήρε την τρίτη θέση καθώς η νίκη του επί του Κομνηνού-Μηλιώτη προήλθε άνευ αγώνα.
Μίινα Χάρμα

Βιογραφία

Η Χάρμα γεννήθηκε ως Μίιανα Χέρμαν το 1864 στη Κορβεκιούλα στη Λιβονία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν παιδί ενός τοπικού δασκάλου και της συζύγου του που είχαν επτά παιδιά. Και οι δύο γονείς της ήταν μορφωμένοι μουσικά. Η Χάρμα άρχισε να μαθαίνει μόνη της τη μουσική με ένα μικρό όργανο που της αγόρασε ο πατέρας της. Όταν ήταν 15 ετών, η Χάρμα άρχισε να σπουδάζει με τον Κ. Α. Χέρμαν, ο οποίος έδωσε μαθήματά τόσο στη μουσική σύνθεση όσο και στο πιάνο.
Το 1883, η Χάρμα εισήλθε στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης ως η μοναδική φοιτήτρια οργάνων εκείνο το έτος. Αποφοίτησε το 1890, αλλά εξακολούθησε να ζει στην Αγία Πετρούπολη επειδή ήταν πολύ δύσκολο να βρει δουλειά στα κυβερνεία της Βαλτικής. Το 1894 πραγματοποιήθηκε το πέμπτο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Εσθονίας, το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της χορωδίας της Χάρμα.
Το 1903, καθώς τα οικονομικά προβλήματα την καταπίεζαν, η Χάρμα μετακόμισε στην Κροστάνδη του Κυβερνείου της Αγίας Πετρούπολης. Έπρεπε να εγκαταλείψει την πόλη το 1915 εξαιτίας της έναρξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς δεν επιτράπηκε στους πολίτες να παραμείνουν εκεί. Παρά το γεγονός ότι η μουσική αναπτύχθηκε ταχέως στη Ταρτού, ήταν ακόμα δύσκολο να βρει δουλειά σαν δάσκαλα μουσικής, καθώς δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου μαθητές λόγω του πολέμου. Το 1917, η Χάρμα έγινε πάντως δασκάλα μουσικής σε ένα σχολείο που σήμερα έχει πάρει το όνομα της.
Η Μίινα Χάρμα πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1941 στο Ταρτού. Τάφηκε στο νεκροταφείο Ράαντι.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1997

Ομίλοι

Οι ομάδες που προκρίθηκαν στα ημιτελικά αναγράφονται με έντονα γράμμα.