google/wiki40b huggingface dataset:
Άλωση της Λέσβου (1462)

Εξέλιξη της μάχης

Στις αρχές του 1462, και αφού ο Μωάμεθ επέστρεψε από την εκστρατεία του στη Βλαχία κατά του Βλαντ Τσέπες αποφάσισε να καταλάβει το νησί της Λέσβου, που τότε βρίσκονταν υπό την διοίκηση του Γενοβέζικου οίκου των Γκαττιλούζιο. 
Έφτασε ο ίδιος κάτω από τα τείχη της Μυτιλήνης με ισχυρό στόλο και πολυάριθμο στρατό για αποβίβαση και με διοικητή τον βεζίρη Μαχμούτ πασά. Αμέσως έστειλε τελεσίγραφο στον διοικητή Νικολό Γκαττιλούζιο Β' να παραδώσει το νησί, το οποίο αυτός απέρριψε. Από τον διαρκή κανονιοβολισμός που ακολούθησε επί εικοσιεπτά ημέρες γκρεμίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, και ο δούκας του νησιού αναγκάστηκε να παραδοθεί. Μολονότι του δόθηκε υπόσχεση χάριτος, οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και απαγχονίστηκε. Η τύχη του νησιού μετά την άλωση υπήρξε δεινή. Τριακόσιοι Καταλανοί πειρατές κόπηκαν στα δυο με πριόνι, ενώ από τους υπόλοιπους κάτοικους όσοι είχαν συντελέσει στην υπεράσπιση της πόλης μοιράστηκαν σε τρεις τάξεις. Η τάξη των πλουσιότερων εξορίστηκαν ατιμώρητοι να παν να εγκατασταθούν στην Κωνσταντινούπολη. Η μέση τάξη έγινε ιδιοκτησία των γενιτσάρων και ανέλαβαν την φρούρηση του νησιού. Η δε τάξη των πτωχότερων διασκορπίστηκε στα προάστια του νησιού. Οκτακόσια αγόρια και κορίτσια από τις ευγενέστερες οικογένειες παρέλαβε ο σουλτάνος για το παλάτι και το χαρέμι του. 
Μετά την άλωση εξερράγη το 1463 ο πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος μεταξύ Ενετών και Οθωμανών.
Ούγκο των Έστε

Βιογραφία

Ο Ούγκο-Αλντομπραντίνο ήταν ένας από τους νόθους γιους του Νικολό Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της ερωμένης του Στέλλα ντε' Τολομέι.
Ο πατέρας του προόριζε τον μεγαλύτερο από τους γιους του, τον Ούγκο ως διάδοχο, αν και αργότερα νυμφεύτηκε τη δεύτερη και κατά 20 έτη μικρότερή του σύζυγο Παριζίνα Μαλατέστα και απέκτησε νόμιμο γιο, τον Έρκολε Α΄. Ο Έρκολε Α΄ ήταν 26 έτη μικρότερος του νόθου Ούγκο. Στην αρχή ο Ούγκο συμπεριφερόταν ψυχρά στη μητριά του.
Το 1424, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με την σχεδόν συνομήλική του Παριζίνα, ανέπτυξαν σχέση ανάρμοστη. Όταν επέστρεψαν στη Φερράρα η σχέση προχώρησε. Άλλη πηγή αναφέρει ότι για να ξεφύγουν την επιδημία του 1423, έφυγαν από την πόλη και διέμεναν στο καστέλο ντι Φοσανταλμπέρτο. Εκεί στο μικρό κάστρο δημιουργήθηκε η σχέση τους
.
Μία υπηρέτρια ανέφερε το γεγονός στον Νικολό, που έβαλε κατασκόπους στους εραστές. Τους φυλάκισε στο κάστρο και τους καταδίκασε σε αποκεφαλισμό.
Η τραγική ιστορία ενέπνευσε συγγραφείς και ποιητές. Ο Ματτέο Μπαντέλλο, λογοτέχνης της Αναγέννησης έγραψε το μυθιστόρημα Ούγκο και Παριζίνα. Ο Έντουαρντ Γκίμπον αναφέρει την ιστορία στα Διάφορα Έργα και ο λόρδος Μπάυρον έγραψε το ποίημα Παριζίνα το 1816. Με βάση το ποίημα αυτό γράφτηκε ένα λιμπρέτο από τον Φελίτσε Ρομάνι, που το έκανε όπερα ο Γκαετάνο Ντονιτσέττι το 1833 με τον τίτλο Παριζίνα. Ομώνυμη όπερα έγραψε και ο Πιέτρο Μασκάνι βασισμένος στο ποίημα του Γκαμπριέλε ντ' Αννούντσιο το 1912, μια άλλη εκδοχή του ποιήματος του Μπάυρον. Υπάρχει ακόμη μία λιγότερο γνωστή όπερα του Τομάς Γκιριμπάλντι του 1878 και η τραγωδία του Αντόνιο Σόμμα.
Το 1441 απεβίωσε ο Νικολό Γ΄ και τον διαδέχθηκε πρώτα ο Λεονέλλο και μετά ο Μπόρσο, επίσης γιοί του από τη Στέλλα ντε' Τολομέι. Το 1471 έγινε δούκας της Φερράρα ο Έρκολε Α΄, γιος της Παριζίνα.
Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Καριέρα αθλητή

Με την Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το χάλκινο μετάλιο στο ευρωπαίκό πρωτάθλημα της Γάνδης το 1987. Έχει τους περισσότερους τίτλους σε Πρωταθλήματα από κάθε άλλο βολεϊμπολίστα, ενώ ανακηρύχθηκε King of the Beach, κατακτώντας 6 πρωταθλήματα Ελλάδας Beach Volley συνολικά.

Καριέρα μάνατζερ

Ιδρυτής των "Volley & Beachvolley Camps" για παιδιά 8-17 ετών, από το 1993. Ειδικός συνεργάτης της Forthnet/Nova από το 1997. Διοργανωτής των τουρνουά beach volley "Nova Beachvolley Tournament", διοργανωτής των "Επάθλων Forthnet & Forthnet Rookie of the Year" για το βόλεϊ και το πόλο από το 2002.
Δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Δραπετσώνας από το 2006 ως το 2010, διευθυντής του Δημοτικού Αθλητικού Οργανισμού Δραπετσώνας από το 2008 ως το 2010.
Ιδρυτής των ακαδημιών beach volley και τουρνουά Beachvolleytraining από το 2012.
Πρόεδρος του Α.Ο. Τεύκρος από το 2012.
Τον Αύγουστο 2017 ίδρυσε την πρώτη επίσημη σχολή beach volley στην Ελλάδα παράλληλα με την έναρξη των πρώτων εγκαταστάσεων διεθνών προδιαγραφών αθλημάτων άμμου που φέρουν το όνομά του, Triantafyllidis Beach Arena.

Beach Volley

1990 -  1η θέση Πανελλήνιας κατάταξης στο 3Χ3 με συμπαίκτες Δημήτρη Γόντικα και Χρήστο Τριανταφυλλόπουλο
1991 - Συμμετοχή με εθνική ομάδα 3Χ3 σε διεθνές τουρνουά στην Γαλλία με συμπαίκτες Δημήτρη Καζάζη, Γιώργο Σπανό, Γιώργο Λυκούδη
1992 - 1η θέση Πανελλήνιας κατάταξης 3Χ3 με συμπαίκτες Δημήτρη Ανδρεόπουλο, Γιώργο Σπανό
1993 - 1η θέση Πανελλήνιας κατάταξης 3Χ3 με συμπαίκτες Στέλιο και Δημήτρη Καζάζη
1994 - Πρωταθλητής Πανελληνίου πρωταθλήματος 2Χ2 με συμπαίκτη τον Στέλιο Καζάζη και συμμετοχή με την εθνική ομάδα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Μασσαλίας 16η θέση
Κατάκτηση του τίτλου KING OF THE BEACH
1995 - Πρωταθλητής Πανελληνίου πρωταθλήματος 2Χ2 με συμπαίκτη τον Στέλιο Καζάζη
1997 - Πρωταθλητής Πανελληνίου πρωταθλήματος 2Χ2 με συμπαίκτη τον Τάκη Μαυράκη
2000 - 3η θέση Πανελληνίου πρωταθλήματος 2Χ2 με συμπαίκτη τον Τάκη Μαυράκη
Λωρένσιο

Ιστορικά στοιχεία

Είναι τεχνητά παρασκευαζόμενο ραδιενεργό χημικό στοιχείο της ομάδας των ακτινίδων. Ως τώρα θεωρείται ραδιενεργό γιατί κανένα σταθερό ισότοπό του δεν είναι γνωστό. Τα πρώτα πειράματα για τη σύνθεση του στοιχείου-103 έγιναν το 1961 από ομάδα Αμερικανών επιστημόνων με επικεφαλής τον Α. Γκιόρσο. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων δεν επιβεβαιώθηκαν, μολονότι το όνομα που δόθηκε από την ομάδα των ερευνητών στο στοιχείο 103, προς τιμή του Έρνεστ Λόρενς, διατηρείται ακόμα. Η δεύτερη ονομασία δίνονταν παλιά σε παρένθεση στον περιοδικό πίνακα. Οι πρώτες αξιόπιστες πληροφορίες για το ισότοπο ²⁵⁶Lr συγκεντρώθηκαν το 1965 από Σοβιετικούς φυσικούς στο Κοινό Ινστιτούτο Πυρηνικών Ερευνών της Ντουμπνά. Παρασκευάστηκε το ισότοπο ²⁵⁶Lr με ακτινοβόληση στόχου αμερικίου-243 (²⁴³Am) με επιταχυνόμενα ιόντα ¹⁸O. Διαπιστώθηκε ότι οι πυρήνες ²⁵⁶Lr εκπέμπουν α-σωματίδια και ότι ο χρόνος ημιζωής του είναι περίπου 35 δευτερόλεπτα. Το δεύτερο ισότοπο του λωρένσιου, το ²⁵⁵Lr παρασκευάστηκε επίσης, για πρώτη φορά, στην Ντουμπνά το 1969. Το 1971, ομάδα Αμερικανών φυσικών, που εργάζονταν στο Μπέρκλεϋ, ανέφερε τη σύνθεση ισοτόπων του Λωρενσίου με μαζικούς αριθμούς από 257 έως 260. Το ισότοπο ²⁶⁰Lr διαπιστώθηκε ότι έχει τον μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής, περίπου 3 λεπτά. Όλα τα ισότοπα του Λωρενσίου έχουν παρασκευασθεί σε αμελητέες ποσότητες.

Χημικές ιδιότητες

Οι χημικές ιδιότητες του λωρενσίου θα πρέπει να είναι παρόμοιες με εκείνες των άλλων βαριών ακτινιδών και επομένως ο χαρακτηριστικός βαθμός οξείδωσης για το στοιχείο θα πρέπει να είναι +3. Τα πορίσματα (αποτελέσματα) πολλών μελετών σχετικά με τις ιδιότητες του λωρενσίου επιβεβαιώνουν αυτή την υπόθεση.
Κασσάνδρα Κλερ

Προσωπική ζωή

Η Κλερ γεννήθηκε στην Τεχεράνη του Ιράν από Αμερικανούς γονείς, με το όνομα Τζούντιθ Ρούμελτ. Οι γονείς της είναι η Ελίζαμπεθ και ο Ρίτσαρντ Ρούμελτ, που είναι επίσης συγγραφέας. Ο παππούς της από τη μεριά της μητέρας της ήταν ο παραγωγός ταινιών Μαξ Ρόσενμπεργκ. Η Κλερ είναι Εβραία και έχει περιγράψει την οικογένειά της ως "όχι θρησκευόμενη".
Ως παιδί, η Κλερ ταξίδευε συχνά, περνώντας χρόνο στην Ελβετία, την Αγγλία και τη Γαλλία. Γύρισε στο Λος Άντζελες για το λύκειο, και από τότε περνούσε το χρόνο της ανάμεσα στην Καλιφόρνια και τη Νέα Υόρκη, όπου δούλευε για διάφορα περιοδικά, όπως το The Hollywood Reporter.
Όσο έμενε στο Λος Άντζελες, η Κλερ άρχισε να γράφει φαν φίξιον (δηλαδή χρησιμοποιούσε χαρακτήρες και στοιχεία ενός έργου σε δικό της βιβλίο) με το όνομα Κασσάνδρα Κλαιρ. Η Τριλογία του Ντράκο (The Draco Trilogy), που είναι βασισμένη στον Χάρι Πότερ, και τα Πολύ Μυστικά Ημερολόγια (The Very Secret Diaries), που είναι βασισμένα στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ήταν αρκετά διάσημα. Όμως, διέγραψε τα φαν φίξιον της από το Διαδίκτυο λίγο πριν το πρώτο της βιβλίο, η Πόλη των Οστών,  δημοσιευθεί κάτω από το όνομα Κασσάνδρα Κλερ.
Είναι φίλη με την συγγραφέα Χόλι Μπλακ, και μερικές φορές η Κλερ αναφέρει χαρακτήρες από τα βιβλία της Μπλακ (Βαλ και Λούις από το Valiant). Το ίδιο κάνει και η Μπλακ.
Μένει στο Άμχερστ της Μασαχουσέτης στις ΗΠΑ με τον σύζυγό της, Τζόσουα Λιούις, και τρεις γάτες.

Τα Θανάσιμα Εργαλεία

Το 2004, η Κλερ άρχισε να γράφει την Πόλη των Οστών, εμπνευσμένη από το τοπίο του Μανχάταν. Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τους Σάιμον και Σούστερ (Simon & Schuster) το 2007.
Η Πόλη των Οστών, μια σύγχρονη ιστορία φαντασίας της οποίας οι πρωταγωνιστές είναι η Κλέρι Φρέι, ο Τζέις Γουέιλαντ και ο Σάιμον Λιούις, έγινε μπεστ σέλερ των New York Times μετά την κυκλοφορία της. Η Πόλη της Στάχτης και η Γυάλινη Πόλη τελείωσαν την τριλογία. Το 2009, ένα τέταρτο βιβλίο, η Πόλη των Έκπτωτων Αγγέλων ανακοινώθηκε. Κυκλοφόρησε στις 5 Απριλίου του 2011.
Η Κλερ έχει πει ότι η Πόλη των Έκπτωτων Αγγέλων είναι στην πραγματικότητα το πρώτο βιβλίο του δεύτερου κύκλου των Θανάσιμων Εργαλείων, ο οποίος περιλαμβάνει άλλα δύο βιβλία, την Πόλη των Χαμένων Ψυχών και την Πόλη της Ουράνιας Φωτιάς. Έχει επίσης πει ότι αυτός ο κύκλος θα μιλάει για τους χαρακτήρες του πρώτου κύκλου, αλλά και καινούριους.
Το 2009, η Κλερ ανακοίνωσε μια καινούρια σειρά βιβλίων πρίκουελ που ονομάζεται Οι Δαιμονικές Μηχανές. Διαδραματίζεται στον ίδιο κόσμο με τα Θανάσιμα Εργαλεία, αλλά στη Βικτοριανή εποχή. Έχει τρία βιβλία: τον Κουρδιστό Άγγελο (κυκλοφόρησε 31 Αυγούστου του 2010), τον Κουρδιστό Πρίγκιπα (κυκλοφόρησε 6 Δεκεμβρίου του 2011) και την Κουρδιστή Πριγκίπισσα (κυκλοφόρησε 19 Μαρτίου του 2013).
Η Πόλη των Οστών έγινε ταινία από την Unique Features και την Constantin Film. Η ταινία ονομάζεται Θανάσιμα Εργαλεία: Πόλη των Οστών. Η Τζέσικα Προστίγκο έγραψε το σενάριο. Η Λίλι Κόλινς έπαιξε την Κλέρι Φρέι και ο Τζέιμι Κάμπελ Μπάουερ έπαιξε τον Τζέις Xεροντέιλ.
Λόγω λιγοστής ανταπόκρισης για την κινηματογραφική ταινία, στις αρχές του 2016, αναμένεται η σειρά "shadowhunters", από την abc family.
Χαράλαμπος Αλεβιζόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν από την Κυπαρισσία. Πολέμησε μαζί με τους συγχωριανούς του με βαθμό εικοσιπένταρχου. Διακρίθηκε στους αγώνες εναντίον του Ιμπραήμ.
Αθανάδας

Ο Αθανάδας, συγγραφέας ενός έργου με τίτλο Αμβρακικά, αναφέρεται από τον μυθογράφο Αντωνίνο Λιβεράλις στο 4ο κεφάλαιο των Μεταμορφώσεων (στην ιστορία του Κραγαλέα τον οποίο μεταμόρφωσε σε πέτρα ο Απόλλων).

Κανείς άλλος αρχαίος συγγραφέας, εκτός από τον Αντωνίνο, δεν μνημονεύει τον Αθανάδα, ούτε και είναι γνωστό αν τα Αμβρακικά ήταν ποιητικό ή ιστορικό έργο.
32η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η 32η Συμφωνία σε Σολ μείζονα, K. 318 (γερμανικά: Sinfonie G-Dur Köchelverzeichnis 318) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1779, δηλαδή μετά την επιστροφή του από το Παρίσι. Το χειρόγραφο του έργου βρίσκεται στο New York Public Library.
Τζον Άπνταϊκ

Βιογραφία

Ο Τζον Άπνταϊκ γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1932 στην περιοχή Shilingtan της πόλης Reading στην Πενσυλβάνια, στην οικογένεια ενός καθηγητή γυμνασίου. Στη γενέτειρά του, έζησε και σπούδασε μέχρι την ηλικία των 13 ετών. Αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, και στη συνέχεια - στο σχολείο ζωγραφικής και τις εικαστικών τεχνών "Ruskin" - στην Οξφόρδη (Αγγλία).
Από το 1955 μέχρι το 1957 εργάσθηκε στο περιοδικό "The New Yorker" όπου δημοσιεύει δικά του διηγήματα, χιουμοριστικά δοκίμια, και ποιήματα. Το 1959 το μυθιστόρημά του "Το παζάρι στο άσυλο" βραβεύεται από το Ιδρύματο "Richard & Hinda Rosenthal", καθώς και από το Εθνικό Ινστιτούτο Τέχνης και Λογοτεχνίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μεγάλη δημοτικότητα του χαρίζουν τα μυθιστορήματα "Τρέχα λαγέ" , "Κένταυρος" και "Οι μάγισσες του Ήστγουικ." Έχει δημοσιεύσει 22 μυθιστορήματα και μια ντουζίνα από συλλογές διηγημάτων, καθώς επίσης και ποίηση, λογοτεχνική κριτική και παιδικά βιβλία. Στα έργα του εξετάζονται το σεξ, η θρησκεία και ο θάνατος, καθώς και η μεταξύ τους σχέση.
Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 2009, σε νοσοκομείο στο Danvars.
Πιερ Λαρούς

Η ζωή του

Γεννήθηκε στο Τουσί της Γαλλίας από πατέρα σιδηρουργό και μητέρα ξενοδόχο και πέρασε την παιδική του ηλικία διαβάζοντας βιβλία. Στα 17 κέρδισε σε διαγωνισμό μια θέση στη σχολή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης των Βερσαλλιών. Κατόπιν επέστρεψε στο Τουσί για να διδάξει, αν και διαφωνούσε με τις διδακτικές μεθόδους της εποχής του. Το 1840 εγκατέλειψε το Τουσί για το Παρίσι. Με τις λιγοστές οικονομίες του νοίκιασε μια σοφίτα στο Καρτιέ Λατέν και ακολούθησε όσα δωρεάν μαθήματα ήταν δυνατόν να βρει στη Σορβόνη, στην Ακαδημία Τεχνών και Επαγγελμάτων, στο Γαλλικό Κολέγιο, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας χωρίς ωστόσο να λάβει τα ανάλογα πτυχία, γεγονός που του πρόσδωσε τη φήμη του αυτοδίδακτου.
Καστέλλιον

Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με το όνομα Καστέλλιον ή Κάστελλος φέρονταν τα μικρά κάστρα καθώς και οι επί των τειχών φερόμενοι προμαχώνες, ως και οι επ΄ αυτών πύργοι. Επίσης καστέλλια ονομάζονταν και οι οχυρωματικοί πύργοι των βυζαντινών πολεμικών πλοίων.
Ειδικότερα τα επί των τειχών φερόμενα καστέλλια, όπως και οι πολορκητικοί πύργοι που μετέφερε ο στρατός λέγονταν πυργοκάστελλα. Τις περισσότερες φορές τα πυργοκάστελλα των τειχών ήταν κατασκευασμένα από ξύλο οπότε και λέγονταν ξυλοκάστελλα.
Οι Βυζαντινοί κατασκεύαζαν τέτοια καστέλλια (μικρά κάστρα) σε όλο το εσωτερικό της αυτοκρατορίας για την υπεράσπιση σπουδαίων στρατηγικών σημείων αλλά  κυρίως σε όλο το μήκος των οροθετικών γραμμών. Μερικά δε εξ αυτών ήταν αρκετά μεγάλα για τον στρατωνισμό πολλών στρατιωτών έτσι ώστε εκ του ονόματος να προκαλείται σύγχυση με άλλες μικρότερες οχυρώσεις.
Ο Φρούραρχος του Καστελλίου ονομαζόταν "Καστελλάνος" και οι υπ' αυτόν στρατιώτες "Καστελλιανοί".
Σε όλο σχεδόν τον Ελλαδικό χώρο και κυρίως στο νησιωτικό οι Βυζαντινοί είχαν ανεγείρει πλήθος τέτοιων κάστρων τα οποία οι Φράγκοι στη συνέχεια όχι μόνο τα διατήρησαν αλλά τα καλλίτερα εξ αυτών τα επέκτειναν, ενώ δημιούργησαν και άλλα μικρότερα. Πολλά ερείπια εξ αυτών σώζονται μέχρι σήμερα, ενώ κάποιων άλλων διατηρήθηκαν τα ονόματα μόνο ως τοπωνύμια και ονομασίες χωριών, ακρωτηρίων, όρμων κ.λπ. (π.χ. Καστέλλι, Καστέλλα, Καστελλιανά, Κάστελλος, Καστελλόριζο κ.λπ.).
Σημαντικότερα βυζαντινά καστέλλια ήταν το Καστέλλιον των Θεοδοσιανών, το Επταπύργιο, το Καστελλόνοβο, τα Δυο Καστέλλια (Ρίου – Αντιρίου) κ.ά. Πολλά δε εξ αυτών που ανεγέρθηκαν στην Ιταλία αναπτύχθηκαν στη συνέχεια σε χωριά και πόλεις.
Κάρκερες

Οι κάρκερες (λατινικά: carceres) αποτελούσαν σημαντικό τμήμα των ρωμαϊκών ιπποδρόμων. Συγκεκριμένα, επρόκειτο για τα αμαξοστάσια όπου τα άρματα, τα άλογα, καθώς και οι ιππείς, οι aurigues, περίμεναν προτού εισέλθουν στην arena για να αγωνισθούν. Το σύνθημα της εισόδου στον ιππόδρομο δινόταν, συνήθως, από μία φανφάρα σαλπιγκτών.
Καλυβάκια Καρδίτσας

Γεωγραφία

Τα Καλυβάκια βρίσκονται στα βόρεια της πόλης της Καρδίτσας σε απόσταση 20 χλμ. από αυτήν και 4 χλμ. νότια από τον Παλαμά. Ανήκουν στο Δήμο Παλαμά και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 147 κάτοικοι. Η κύρια ασχολία τους ήταν και είναι μέχρι και σήμερα η καλλιέργεια του βάμβακος. Το  χωριό διατήρησε το ελληνικό του όνομα, υπαγόταν διοικητικά στο Δήμο Τιτανίου της επαρχίας Καρδίτσας στο Νομό Τρικάλων. Από το 1912 αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα Καλυβακίων, με το νόμο που καταργούσε τους δήμους. Το 1943 δημιουργήθηκε ο Νομός Καρδίτσας και περιέλαβε όλα τα χωριά και υπαγόταν διοικητικά στον Νομό. Το 1994 αποφάσισαν την ένωση της κοινότητας με τον Δήμο Παλαμά. Από 1/1/1995 παύει οριστικά η λειτουργία της κοινότητας και μεταβάλλεται σε συνοικισμό του Δήμου Παλαμά. Οι κάτοικοι είναι γνήσιοι Καραγκούνηδες.
Δυο τα ενδεχόμενα του ονόματος του χωριού, από την παράδοση και μαρτυρίες των ηλικιωμένων κατοίκων της το όνομα πήρε από τον Καλύβα, μπέη της περιοχής. Λέγεται πως με την αναγκαστική απαλλοτρίωση των τσιφλικιών του Θεσσαλικού κάμπου πήραν κλήρο. Η δεύτερη εκδοχή είναι πως οι κάτοικοι του Παλαμά είχαν κτήματα στην περιοχή και έφτιαξαν μικρά καλυβάκια για να είναι κοντά στα κτήματά τους, σιγά σιγά έμειναν εδώ αφού είναι μηδαμινή η απόσταση από την κωμόπολη του Παλαμά και τα καλυβάκια έγιναν σπίτια και οικισμός με το όνομα Καλυβάκια.
Η αποθέωση του Ομήρου

Περιγραφή

Η σύνθεση του έργου ετούτου θυμίζει τον έργο «Απόλλων και οι Μούσες στον Παρνασσό» του ζωγράφου Ραφαήλ. Ο Ενγκρ ανέλαβε την σύνθεση ενός μεγάλου πίνακα που θα κοσμούσε την οροφή του μουσείου του Καρόλου Ι' στο Λούβρο. Ο ποιητής Όμηρος εικονίζεται ως θεός, καθήμενος μπροστά από ένα ναό, στον οποίο είναι χαραγμένο το όνομά του. Δεξιά του Ομήρου μια Νίκη στέκει όρθια κρατώντας δάφνινο στεφάνι. Στα πόδια του κάθονται με μορφή δύο γυναικών, η Ιλιάδα με το σπαθί και η Οδύσσεια με το κουπί. Στη μεγάλη τιμητική στιγμή παρευρίσκονται σαράντα έξι σημαντικές φυσιογνωμίες της αρχαιότητας και των νεότερων χρόνων, μεταξύ αυτών ο Δάντης και ο Ραφαήλ.
Αλέκος Ράντος

Καριέρα

Ο Αλέκος Ράντος ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Πιερικού Κατερίνης, ομάδα της γενέτειράς του, στην οποία υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στον Πιερικό παρέμεινε για αρκετά χρόνια πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις, οι οποίες κίνησαν το ενδιαφέρον των μεγάλων συλλόγων της Ελλάδας. Τελικά, το καλοκαίρι του 1988 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, στον οποίο και παρέμεινε για μια δεκαετία, μέχρι το καλοκαίρι του 1998. Στα δέκα χρόνια που πέρασε στην ομάδα του Πειραιά, είχε να παλέψει με αξιόλογους τερματοφύλακες για τη θέση του βασικού, όπως ο Ηλίας Ταληκριάδης, ο Φότο Στρακόσια και, αργότερα, ο νεαρός Δημήτρης Ελευθερόπουλος.
Κύριο χαρακτηριστικό του Ράντου ως τερματοφύλακα ήταν οι θεαματικές εκτινάξεις. Επίσης, είχε καλές τοποθετήσεις κάτω από τα δοκάρια και άγνοια κινδύνου, καθώς δεν δίσταζε να βουτήξει ανάμεσα σε πόδια αμυνόμενων και επιτιθέμενων προκειμένου να αποκρούσει τη μπάλα. Ωστόσο, οι δεκάδες τραυματισμοί που είχε δεν του επέτρεψαν ποτέ να φτάσει στο επίπεδο που μπορούσε. Συνήθως ξεκινούσε τη σεζόν ως βασικός, αλλά κάποιος τραυματισμός τον έβγαζε εκτός μάχης.
Συγκεκριμένα, με τον Ολυμπιακό ο Ράντος πραγματοποίησε 71 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, 19 στο κύπελλο Ελλάδας καθώς και 6 εμφανίσεις σε παιχνίδια Ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Επίσης, με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε και κέρδισε δύο φορές το πρωτάθλημα Ελλάδας, το 1997 και το 1998. καθώς επίσης και δύο κύπελλα Ελλάδας (1990, 1992).
Μετά τη θητεία του στον Ολυμπιακό, ο Αλέκος Ράντος αγωνίστηκε για ένα χρόνο στον Πανελευσινιακό, ​ και στη συνέχεια στον ΠΑΣ Γιάννινα αλλά και τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, με αξιόλογη παρουσία.
Μετά το τέλος της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής, ο Ράντος συνέχισε την ενασχόλησή του με το άθλημα από το πόστο του προπονητή τερματοφυλάκων. Αρχικά, εργάστηκε σε αυτή τη θέση στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ενώ από το 2005 μέχρι σήμερα είναι ο προπονητής τερματοφυλάκων του Ολυμπιακού, με εξαίρεση μία σύντομη τρίμηνη απομάκρυνσή του από την ομάδα κατά τη διάρκεια του 2012.
Αστική Σχολή Ηνωμένων Εκπαιδευτηρίων Μουχλίου-Ποτηρά

Η Αστική Σχολή Ηνωμένων Εκπαιδευτηρίων Μουχλίου-Ποτηρά ήταν εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Κωνσταντινούπολη

Τοποθεσία

Η Αστική Σχολή Ηνωμένων Εκπαιδευτηρίων βρισκόταν στις ενορίες Μουχλίου και Ποτηρά στο Φανάρι στο λόφο πίσω από το Πατριαρχείο.

Ίδρυση-εξέλιξη

Ιδρυμένη το 1796 το 1882 εμφανίζεται ως παράρτημα της αστικής σχολής του Φαναρίου και το 1898 τα σχολεία των ενοριών Μουχλίου και Ποτηρά λειτουργούν υπό την εποπτεία κοινής εφορίας.

Κτιριακές εγκαταστάσεις

Έναντι του ναού της Παναγίας της Μουχλιώτισσας ήταν η αστική σχολή αρρένων και κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Αντιφωνητή ήταν το νηπιοπαρθεναγωγείο.
Κενβάλ του Ουέσσεξ

Εξορία απο τον Πέντα της Μερκίας

Κανένας από τους ιστορικούς των Σαξόνων δεν δίνει σαφείς ημερομηνίες σχετικά με την περίοδο της εξορίας του Κενβάλ αλλά υπό την προϋπόθεση ότι ο βασιλιάς Άννας σκοτώθηκε από τον Πέντα της Μερκίας (654) ο Κενβάλ ήταν εξόριστος στην Ανατολική Αγγλία από το 651 άρα η εξορία του δεν έγινε αργότερα απο το 648. Ο Κενβάλ βαπτίστηκε χριστιανός από τον Άγιο Φελίξ (647) ενώ χώρισε την αδελφή του Πέντα όταν ο Πέντα σκότωσε τον Όσβαλντ της Νορθουμπρίας στο Μάσερφελντ (642). Ο Όσβαλντ έγινε ο νονός του Κίνεγκιλς, σύζυγος της αδελφής του Κίνεμπουργκ και συνεπώς ο προστάτης της παραμονής της οικογένειας του Κίνεγκιλς στον θρόνο του Ουέσσεξ. Ο Πέντα σκοτώθηκε στις 15 Νοεμβρίου 655 στην μάχη του Βινβάντ, η Μπάρμπαρα Γιόρκ αναφέρει ότι η επιστροφή του Κένβαλ πραγματοποιήθηκε το 648.
Όταν επέστρεψε ο Κένβαλ τοποθέτησε επίσκοπο στο Ντόρτσεστερ τον Φράγκο Άτζιλμπερτ, ο Βέδας γράφει σχετικά :
"Στο διάστημα της βασιλείας του δεν γνώριζε ο Κενβάλ άλλη γλώσσα απο αυτή των Σαξόνων, έφερε στην πατρίδα του έναν άλλο Σάξονα αρχιεπίσκοπο τον Βίνι τον οποίο τοποθέτησε στην νέα επισκοπή που ίδρυσε, την αρχιεπισκοπή του Ουίντσεστερ η οποία θα γίνει η καρδιά του βασιλείου του Ουέσσεξ."

Τελική επικράτηση στην Μερκία

Το Ουέσσεξ δέχτηκε νέα σκληρή δοκιμασία απο την Μερκία αυτή την φορά με τον γιό του Πέντα Γούλφχερ της Μερκίας ο οποίος λεηλάτησε την κοιάδα την Ασντόου.
Ο Γούλφχερ έφτασε μέχρι την Νήσο Γουάιτ, λεηλάτησε την κοιλάδα του Μέον και την έδωσε στον θετό γιο του Έθελβαλ βασιλιά των νότιων Σαξόνων, την ίδια εποχή ο πρίγκιπας της Μερκίας Φρίθγουλντ κυβερνούσε στο Σάρρεϋ και στο Μπέρκσαϊρ. Η ήττα του Βούλφχιρ απο τον Έκφριθ (674) ελευθέρωσε τα νότια βασίλεια από τον έλεγχο της Μερκίας τα οποία επανήλθαν στον Κενβάλ.
Το Αγγλοσαξωνικό Χρονικό αναφέρει μια μάχη ανάμεσα στον Κενβάλ και στους Βρετανούς στις αρχές του 658 : "Ο Κενβάλ πολέμησε στο Πέοννουμ εναντίον των Βάλας και τους ανάγκασε να δραπετεύσουν μέχρι το Πάρρετ". Οι σχέσεις του Κενβάλ με τους Βρετανούς δεν ήταν ωστόσο πάντοτε εχθρικές, αναφέρεται ότι ίδρυσε μοναστήρι στο Σέρμπορν στην περιοχή του Ντόρσετ, ο Άγιος Βονιφάτιος γεννήθηκε στο Ντέβον και εκπαιδεύτηκε σε μοναστήρι κοντά στο Έξετερ.
Είναι αβέβαιο αν ο Κενβάλ βασίλευσε μόνος του, νεώτερες πληροφορίες αναφέρουν ότι μοιράστηκε την εξουσία με τον Κένμπερχτ πατέρα του μελλοντικού βασιλιά Κεντβάλλα.
Το 665-668 ήρθε σε διαμάχη με τον επίσκοπο του Βίνι ο οποίος κατέφυγε στον βασιλιά της Μερκίας Γούλφχερ που τον καλοδέχτηκε, στην επισκοπή του Ντόρτσεστερ τοποθετήθηκε ο Άτλα απο την Μερκία

Διαδοχή

Σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό Χρονικό ο Κενβάλ πέθανε το 672, η χήρα του Σίξμπερ του Ουέσσεξ βασίλευσε για έναν χρόνο.
Δέν είναι γνωστό να άφησε απογόνους, ο βασιλιάς Κέντγουιν αναφέρεται οτι είναι αδελφός του αλλά ο Κίρμπι σημειώνει οτι αυτό δεν ισχύει.
Απόγονοι του Κενβάλ πιθανότατα βασίλευσαν τον 9ο αιώνα στο Κέντ και στην Μερκία, οι βασιλείς της Μερκίας Κέονγουλφ και Κέολγουλφ αναφέρονται ότι κατάγονται από έναν άγνωστο αδελφό του Πέντα και του Εόβα τον Κενβάλ, στην πραγματικότητα όμως ήταν γαμπρός και όχι αδελφός τους.