google/wiki40b huggingface dataset:
Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λεγκράν γεννήθηκε στην κωμόπολη Σαιν-Ντουλσάρ της κεντρικής Γαλλίας και ήταν γιος του δικηγόρου εφετών Φελίξ Λεγκράν. Φοίτησε στην École Normale Supérieure από το 1885 μέχρι το 1888, ενώ πήρε και διδακτορικό το 1898. Μία από τις διατριβές του είχε ως θέμα τον Θεόκριτο, ενώ η συμπληρωματική διατριβή του, γραμμένη στη λατινική γλώσσα, είχε τίτλο Quo animo Graeci praesertim V° et VI° saeculis tum in vita privata tum in publicis rebus divinationem adhibuerint.
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λυών από το 1891 έως το 1926. Το 1902 κατέλαβε την έδρα της Ελληνικής Φιλολογίας και Επιγραφολογίας και μετά, από το 1920, την έδρα της Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας. Συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα, το 1926, και εγκαταστάθηκε στον Πύργο του Κυλάν για να ασχοληθεί με την έκδοση του Ηροδότου.
Ο Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν ήταν επίσης μέλος της Γαλλικής Σχολής Αθηνών από το 1888 μέχρι το 1891, καθώς και μέλος της Académie des Inscriptions et Belles-Lettres από το 1933 μέχρι τον θάνατό του.

Το έργο του

Εκτός από τον Ηρόδοτο, ο Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν μελέτησε το έργο πολλών αρχαίων Ελλήνων ποιητών, όπως των βουκολικών. Ειδικός στην ιστορία της λογοτεχνίας, ενδιαφέρθηκε πολύ και για τον Μένανδρο (ο οποίος «ξανα-ανακαλύφθηκε» στις αρχές του of the century χάρη στους Παπύρους της Οξυρρύγχου), καθώς και για τη Νέα κωμωδία γενικότερα. Μερικοί από τους συγγραφείς με τους οποίους ασχολήθηκε είναι οι Σώφρων, Καλλίμαχος, Ηρώνδας, Λεωνίδας ο Ταραντίνος, ο ψευδο-Θεόκριτος, αλλά και οι Βίων ο Σμυρναίος, Μόσχος ο Συρακούσιος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Άρθρα

Εκτεταμένος κατάλογος των άρθρων του Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν υπάρχει στο Mollat, Guillaume (1954). «Notice sur la vie et les travaux de M. Philippe Legrand» (στα γαλλικά). Comptes rendus de l'Académie des inscriptions et belles-lettres 98 (4):  σελ. 413-418. ISSN 0065-0536..
Νύσα (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, η ορεινή περιοχή της Νύσας που κατά τους μυθογράφους συσχετιζόταν με την Αιθιοπία, τη Λιβύη, την Τριβαλία, την Ινδία ή την Αραβία, ήταν το μέρος όπου οι νύμφες της βροχής, οι Υάδες, μεγάλωσαν τον θεό Διόνυσο, τον "Δία της Νύσας".

Επισκόπηση

Παρόλο που η λατρεία του Διονύσου έφτασε στην ηπειρωτική Ελλάδα από την Μικρά Ασία (όπου οι Χετταίοι αυτοαποκαλούνταν "Νέσοι" και η γλώσσα τους "Νέσιλι"), η  τοποθεσία της Νύσας δεν θα μπορούσε παρά να ήταν μια φαντασίωση μιας ρομαντικής και απόμερης χώρας. Ίσως ακόμα και το όνομα Νύσα να εφευρέθηκε για να δοθεί εξήγηση στο όνομα του θεού. Ακόμα και ο Όμηρος αναφέρει το όρος Νύσειο όπου ο θεός Δίονυσος ανατράφηκε υπό την προστασία των νυμφών. Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς αναφέρει τα παρακάτω μέρη που προτάθηκαν από άλλους αρχαίους συγγραφείς ως την τοποθεσία του Νύσειου όρους: Αραβία, Αιθιοπία, Αίγυπτος, Βαβυλώνα, Ερυθρά Θάλασσα, Θράκη, Θεσσαλία, Κιλικία, Ινδία, Λιβύη, Λυδία, Μακεδονία, Νάξος, Συρία ή ακόμα και γύρω από τον Παγγαίο (μυθικό νησί νότια της Αραβίας). 'Οταν ο Διόνυσος επέστρεψε στον Όλυμπο από τη Νύσα έφερε μαζί του ενθεογόνο κρασί.
Σύμφωνα με τον Σερ Γουίλιαμ Τζόουνς, το "Μέρος" που θεωρούνταν από τους Έλληνες όρος στην Ινδία θα μπορούσε να αντιστοιχεί στο όρος Μέρου που βρίσκεται κοντά στην πόλη της Ναισάντα ή Νύσα, γνωστή στους Έλληνες ως Διονυσιούπολη.
Κατά την Ελληνιστική περίοδο, η Νύσα προσωποποιήθηκε ως η κηδεμόνας του Διονύσου και λεγόταν ότι είχε θαφτεί στη Σκυθόπολη (Μπειτ Σεαν) στο σημερινό Ισραήλ, η οποία θεωρόυσε τον Διόνυσο ως ιδρυτή της.
Μόρις Μπόουρα

Βίος

Ο Μόρις Μπόουρα γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1898 στην κινεζική πόλη Κιού-κιάγκ. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάληλλος. Το 1903 στάλθηκε στην Αγγλία για σπουδές, ενώ δύο φορές επέστρεψε πάλι στην γενέτειρά του, το 1909 και το 1916. Στο Τσέλταναμ παρακολουθεί την στοιχειώδη και μέση εκπάιδευση και αφού εξασφαλίζει υποτροφία για κλασικές σπουδές πηγαίνει στο New College της Οξφόρδης. Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου συμμετέχει ως αξιωματικός του πεδινού πυροβολικού στην Γαλλία. Επιστρέφει και ολοκληρώνει τις σπουδές τους με άριστα Το 1922 διορίζεται ως tutor για τα κλασικά γράμματα στο Κολλέγιο Wadham και διευθυντής στο ίδιο το 1938. Στη διάρκεια της διεύθυνσής τους μέχρι το 1970 αναδιοργάνωσε το Κολλέγιο: οργανώθηκε το καθηγητικό προσωπικό, επέκταση της φοιτητικής εστίας, ανακαινίσθηκε η πρόσοψη του κολλεγίου. Το κολλέγιο για τη συνολική προσφορά του του παραχώρησε κατοικία εφόρου ζωής. Πέθανε στις 4 Ιουλίου 1971.

Αναγνωρίσεις τιμητικές

Το 1930 έλαβε το βραβείο Conngton από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τo 1937 από το ίδιο ίδρυμα τον τίτλο του Διδάκτορος των Γραμμάτων -Doctors of Letters, το 1938 έγινε μέλος της Βρετανικής Ακαδημία και πρόεδρός της το 1958-1962. Από το 1946 έως το 1951 καθηγητής της Ποίησης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης του οποίου έγινε Πρύτανης το 1951-1954. Έγινε επίτιμος διδάκτωρ του Trinity College στο Δουβλίνο και των Πανεπιστημίων Ουαλίας, Hull, Αγίου Ανδρέα Σκωτίας, Παρισιού, Aix-en Provence, Columbia, Χάρβαρντ. To 1951 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ιππότη (Sir).
Κόρες της Ιωνίας (Δελφοί)

Οι κόρες της Ιωνίας ήταν αγάλματα που απεικόνιζαν γυναικείες μορφές, Καρυάτιδες, και ανήκαν στη συλλογή των ιωνικών Θησαυρών του μαντείου των Δελφών.

Στοιχεία

Ήδη από τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. ξεκινά η ανοικοδόμηση των πρώτων ιερών ναών ιωνικού ρυθμού με αγάλματα κομψών κοριτσιών στις προσόψεις τους που απέπνεαν έναν αέρα ανατολής, φερμένο από τα παράλια της Μικράς Ασίας. Η όμορφη κόρη, που ανασηκώνει με το αριστερό της χέρι τον λεπτό ποδήρη και πτυχωτό χιτώνα της και χρονολογείται ως η αρχαιότερη, γύρω στα 550 π. Χ. αποδίδεται –με κάποιες ωστόσο αμφιβολίες – στο Θησαυρό της Κνίδου της Μικράς Ασίας.
Μια άλλη κόρη – Καρυάτιδα που μαρτυρείται, ξεχωρίζει για το έντονο μειδίαμα στο πρόσωπό της και τα αμυγδαλωτά μάτια της. Αυτή προέρχεται από την πρόσοψη ενός θησαυρού ιωνικού ρυθμού, που παραμένει αταύτιστος και φαίνεται να χτίστηκε γύρω στα 530 π. Χ.
Χαρακτηριστικές είναι οι λεπτομέρειες που προσδίδουν ζωντάνια στις κόρες. Τα μαλλιά τους είναι λαξευμένα με υπομονή και φέρουν πολυάριθμες οπές, όπου χρησίμευαν για να στερεωθούν τα κοσμήματα με τα οποία ήταν στολισμένες. Μάλιστα, κοσμούνταν και από επίθετες μαρμάρινες μπούκλες. Ο χιτώνας τους, πλούσιος σε πτυχώσεις έδινε μια έντονη επίφαση ζωής και κίνησης στα αγάλματα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά γίνονται έτσι τεκμήρια που μαρτυρούν τον πλούτο της διακοσμητικής τέχνης και τη δεξιοτεχνία των τεχνιτών της εποχής.
Αφέντρικα

Αφέντρικα ή Ουρανία είναι μεσαιωνική ερειπωμένη πόλη που βρίσκεται στη χερσόνησο της Καρπασίας. Ήταν παραθαλάσσια πόλη που καταστράφηκε είτε κατά την περίοδο των αραβικών επιδρομών του 8ου και 9ου αιώνα είτε αργότερα κατά τον 13ο αι. λόγω των συχνών πειρατικών επιδρομών. Οι κάτοικοί της την εγκατέλειψαν κι εγκαταστάθηκαν στο εσωτερικό της χερσονήσου φτιάχνοντας την κωμόπολη του Ριζοκαρπάσου σε απόσταση περίπου δέκα χιλιομέτρων. Ακόμα και σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει τα ερείπια δεκάδων οικιών, ενώ διασώζεται η εκκλησία της Παναγίας της Αφέντρικας που κατασκευάστηκε πάνω στα ερείπια τρίκλιτου ναού γοτθικής τεχνοτροπίας, απέναντι από τα απομεινάρια ενός σταυροειδούς με τρούλο ορθόδοξου ναού.
Η πόλη ήταν γνωστή στην αρχαιότητα με το όνομα Ουρανία με το οποίο αναφέρεται από τους Διόδωρο Σικελιώτη, ο οποίος γράφει ότι το 307 Π.Χ. ο Δηµήτριος Πολιορκητής την πολιόρκησε και την κατέλαβε. 
Η Αφέντρικα βρίσκεται ανατολικά από τον ναό του Άγιο Φίλωνα κι απέχει απ' αυτόν περίπου εννέα χιλιόµετρα.
Δήμος Κότσανη

Γεωγραφία

Ο δήμος συνορεύει με τον Δήμο Κρίβα Παλάνκα στα βόρεια, με τον Δήμο Κράτοβο και τον Δήμο Πρόμπιστιπ στα δυτικά, με τον Δήμο Μακέντονσκα Καμένιτσα και τον Δήμο Βίνιτσα στα ανατολικά και τον Δήμο Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο και τον Δήμο Ζρνόβτσι.
Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού

Διοργανώσεις

Ακολουθούν οι διοργανώσεις της ένωσης:
Αθλητική Ένωση Σπάρτη

Ιστορία

Ο σύλλογος ονομαζόταν Χαρισιακός Αθλητικός Όμιλος Σπάρτης. Τα αρχικά ΧΑΟΣ είχαν γίνει σύνθημα στην πετυχημένη γενικά ομάδα της γειτονιάς. Ιδρύθηκε σε μία γειτονιά της Σπάρτης από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και μερικούς φίλους για να παίζουν τα παιδιά τους ποδόσφαιρο. Το 1991 παραχωρήθηκε σε μία φιλόδοξη παρέα ανθρώπων που είχαν όραμα να αναγεννήσουν τον παλιό ΑΟ Σπάρτης. Έγινε και μια ατυπη συγχώνευση με την επίσης πετυχημένη Δόξα Μαγούλας. Το σχέδιο ήταν να υπάρχει μια πολύ καλή ομάδα στην Α' κατηγορία (Χαρισιακός) και μία δεύτερη (Δόξα) για να παίρνουν χρόνο συμμετοχής οι πιο μικροί κυρίως.  
Τον επόμενο χρόνο το σχέδιο άλλαξε, η Δόξα Μαγούλας εγκαταλείφθηκε και ο Χαρισιακός μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Σπάρτη. Πήρε το πρωτάθλημα Λακωνίας τις περιόδους 1999-2000, 2000-01, και 2001-02 και αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική το 2002–03 στον 8ο όμιλο και τερμάτισε στην 5η θέση και την περίοδο 2003–04 τερμάτισε στην 15 θέση και υποβιβάστηκε στην ΕΠΣ Λακωνίας. 
Κατέκτησε το πρωτάθλημα την περίοδο 2006–07 και αγωνίστηκε για μια διετία στη Δ΄ Εθνική. Το 2009-10 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λακωνίας και αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική της περιόδου 2010-11, όπου παρόλο που τερμάτισε στην 6η θέση του ομίλου εξασφαλίζοντας την παραμονή επέλεξε να δηλώσει συμμετοχή στην Α΄ ΕΠΣ Λακωνίας.  Τις περιόδους 2013–14 και 2014-15 κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λακωνίας, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, όπου το 2015, ισοβάθμισε αρχικά στον 13ο Όμιλο με τον ΑΟ Κυπαρισσίας, τον οποίο αντιμετώπισε σε αγώνα μπαράζ όπου και επικράτησε, κερδίζοντας έτσι την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 2015–16, τερμάτισε στην πρώτη θέση του 3ου ομίλου της Γ΄ Εθνικής κερδίζοντας και την άνοδο στη Β΄ Εθνική (Football League).
Το 2016 η ΑΕ Σπάρτη προχώρησε στη σύσταση της Π.Α.Ε. που συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Football League για τρεις χρονιές, έως και την αγωνιστική περίοδο 2018-19 που αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα και κατέλαβε την τελευταία 16η θέση.

Σήμα

Το σήμα της ποδοσφαιρικής ομάδας άλλαξε το 2016.

Φίλαθλοι

Η ομάδα έχει υποστηρικτές στην πόλη της Σπάρτης, καθώς και σε μέρη της Λακωνίας. Οι φανατικοί οπαδοί της Σπάρτης ονομαζονται «Τριακόσιοι» και η επιλεγμένη θύρα τους είναι η 1.

Τμήματα υποδομών

Ο σύλλογος λειτουργούσε και τμήματα υποδομών, τα οποία συμμετείχαν στις διοργάνώσεις της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου (Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π.).
Τριαστής

Τριαστές ονομάζονται οι αθλητές των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων οι οποίοι κατόρθωσαν να αποκτήσουν τον τίτλο του ολυμπιονίκη σε 3 αγωνίσματα εντός της ίδιας ημέρας, κάτι που θεωρούνταν ιδιαίτερα δύσκολο. Ο όρος είναι πιθανό πως δεν υπήρχε στην αρχαιότητα, δεδομένου ότι είναι το «άπαξ λεγόμενον» που βρίσκεται στον πίνακα των ολυμπιονικών που κατέγραψε ο Ιούλιος ο Αφρικανός τον 2ο-3ο αιώνα αναφερόμενος στον Λεωνίδα τον Ρόδιο: «Λεωνίδας Ῥόδιος τριαστής: στάδιον».
Ιωάννης Χ. Κούτσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πειραιά και ήταν γιος του Χριστόδουλου Κούτση. Καταγόταν από παλαιά οικογένεια των Σπετσών και ήταν εγγονός του υποστράτηγου Νότη Κούτση και μικρανηψιός του εφοπλιστή και ερασιτέχνη ζωγράφου Ιωάννη Κούτση. Υπήρξε στέλεχος και διευθυντής της "Πανελλήνιας Ασφαλιστικής Εταιρείας Α.Ε.". Υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδας στη σκοποβολή (1926) έχοντας αναδειχθεί πρωταθλητής Ευρώπης στη Μαδρίτη το 1950, 4ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Μαδρίτη και 6ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952. Εκτός από το Ελσίνκι είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου (1936), του Λονδίνου (1948) και της Μελβούρνης (1956). Μαθήτριά του στον ΟΦΚΟ υπήρξε η Όλγα Τζαβάρα.
Είχε επίσης ανδειχθεί πρωταθλητής Κωπηλασίας (1928).
Απεβίωσε στο Λονδίνο. Γιος του είναι ο Χρήστος Κούτσης, ιδιοκτήτης της πατρογονικής οικίας στις Σπέτσες.
Μπάνσκο

Τουρισμός

Το Μπάνσκο, άλλοτε  κοινότητα κυρίως κτηνοτρόφων και ταξιδευτών εμπόρων, έχει γίνει διεθνές κέντρο χειμερινού και θερινού τουρισμού. Οι κορυφές των βουνών κοντά στην πόλη, οι πολυάριθμες λίμνες και τα αιωνόβια πευκοδάση το καθιστούν δημοφιλή περιοχή για αναψυχή. Το μερίδιο της Βουλγαρίας στον Ευρωπαϊκό χειμερινό τουρισμό αυξάνεται σταθερά και το Μπάνσκο ανταγωνίζεται ολοένα και περισσότερο χιονοδρομικά κέντρα στη Γαλλία και την Ελβετία, λόγω του συγκριτικά  χαμηλότερου κόστους, αλλά όχι της ποιότητας. Για τη φιλοξενία του αυξανόμενου αριθμού των τουριστών έχουν γίνει βελτιώσεις στην υποδομή και την οργάνωση του χιονοδρομικού κέντρου στο Toντόρκα. Το 2003 εγκαταστάθηκε ένα τελεφερίκ από την πόλη, αντικαθιστώντας τη διαδρομή ενός μικρού λεωφορείου προς το βασικό κέντρο της Μπαντερίσκα Πολιάνα. Το 2010 το χιονοδρομικό κέντρο διέθετε 75 χιλιόμετρα πίστες σκι, 14 σκι-λιφτ, που εξυπηρετούν ως και 24.500 άτομα ανά ώρα. Η εξυπηρετούμενη από τα σκι-λιφτ κορυφή είναι σε υψόμετρο 2.600 μέτρων. Η υψομετρική διαφορά είναι περίπου 1.000 μέτρα από τη βάση της Μπαντερίσκα Πολιάνα και πάνω από 1.600 μέτρα από την πόλη.
Το γειτονικό χωριό Μπάνια, που βρίσκεται μόλις 5 χλμ. από την πόλη, είναι γνωστό για τις 27 ιαματικές πηγές του.
Η πόλη εξυπηρετείται από τη γραφική στενού εύρους σιδηροδρομική γραμμή από το Σεπτέμβρι στο Ντομπρίνιστε. Τακτικά δρομολόγια λεωφορείων υπάρχουν, μεταξύ άλλων, για τη τη Σόφια, τη Φιλιππούπολη, το Μπλαγκόεβγκραντ, το Γκότσε Ντέλτσεφ και το Ράζλογκ.
Πολλά από τα προβλήματα υποδομής έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζονται από το 2009, όπως επίσης και μεγάλο μέρος των ημιτελών διαμερισμάτων. Λόγω της παγκόσμιας ανάκαμψης από την οικονομική κρίση και την πιο ρεαλιστική τιμολόγηση, τα διαμερίσματα προσέλκυση περισσότερους αγοραστές από όλη την Ευρώπη. Το 2010 το κέντρο ανέκαμψε από την κρίση και είχε ρεκόρ κερδών.
Το υψηλότερο σημείο του χιονοδρομικού κέντρου βρίσκεται στα 2.560 μέτρα και το χαμηλότερο στα 1000 μέτρα. Το Μπάνσκο διαθέτει πίστες σκι 75 χιλιομέτρων, εκ των οποίων  το 35% απευθύνεται σε αρχάριους , το 40% σε έμπειρους  και το 25% σε προχωρημένους σκιέρ και snowboarders. Το 80% αυτών των εκτάσεων είναι εξοπλισμένο με μηχανήματα τεχνητού χιονιού. Χάρη στα 170 κανόνια χιονιού TechnoAlpin και τους οδοστρωτήρες της εταιρείας  Kassbohrer,  η σεζόν ξεκινάει  εγγυημένα τον μήνα  Δεκέμβριο και λήγει τον Μάιο.  Επιπλέον λειτουργούν ένα οκταθέσιο κλειστό τελεφερίκ, ένα εξαθέσιο, έξι τετραθέσια και ένα τριθέσιο  τελεφερίκ. Υπάρχουν επίσης διαθέσιμοι έξι αναβατήρες για σκι  και δέκα παιδικοί αναβατήρες.
Εδαφομηχανική

Η εδαφομηχανική είναι η επιστήμη της οποίας αντικείμενο έρευνας και μελέτης είναι οι φυσικές ιδιότητες και οι τρόποι χρησιμοποίησης των εδαφών.

Γενικά

Η εδαφομηχανική αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Μηχανικής. Διαφέρει των άλλων κλάδων όπως της μηχανικής των στερεών, και γενικά των ρευστών από το γεγονός ότι τα εδάφη παρουσιάζουν σύνολα ύλης από στερεά υγρά και αέρια καθώς και οργανισμών, η μελέτη των οποίων δεν μπορεί να γίνει χωριστά. Παράλληλη της εδαφομηχανικής είναι η μηχανική πετρωμάτων με την οποία και συγκροτούν την Γεωτεχνική.

Ιστορία

Η εδαφομηχανική ως σύγχρονη επιστήμη πρωτοεμφανίστηκε το 1773 όταν το έτος εκείνο δημοσιεύτηκε η πρώτη σχετική επιστημονική μελέτη από τον Γάλλο φυσικό Κάρολο Αυγουστίνο ντε Κουλόμπ με αναφορά στη γήινη πίεση. Αυτή η εργασία και η θεωρία περί των γήινων μαζών που δημοσίευσε, 84 έτη μετά, ο Σκώτος μηχανικός Γουίλιαμ Ράνκιν, το 1857, θεωρούνται μέχρι σήμερα οι πρωταρχικές εργασίες στην εκτίμηση των γήινων τάσεων. Οι θεωρίες βέβαια αυτές στον 20ο αιώνα τροποποιήθηκαν μερικώς προκειμένου να συμπεριλάβουν τις δυνάμεις συνοχής και τις διάφορες συμπεριφορές εδαφών που διαφοροποιούνται ως προς τη βασική θεωρία του Κουλόμπ.
Κοσμάς και Δαμιανός

Από τη Μικρά Ασία

Οι δίδυμοι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός ( - 303) υπήρξαν γιατροί και μάρτυρες της ορθοδοξίας γιοί της Θεοδότης. 
Γεννήθηκαν στην Συρία και πέθαναν το 303 στις Αιγές της Κιλικίας. Θεράπευαν αφιλοκερδώς τους αρρώστους. Γνωστό είναι το θαύμα που έκαναν, πετυχαίνοντας την μεταμόσχευση ενός ποδιού από νεκρό άτομο, σε έναν άρρωστο με σηψαιμία.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την 1η Νοεμβρίου.

Από τη Ρώμη

Τα αδέλφια Κοσμάς και Δαμιανός ήταν γιατροί που όπως όλοι οι Άγιοι Ανάργυροι δεν έπαιρναν χρήματα για τις υπηρεσίες που προσέφεραν. Κατάφεραν να κάνουν τον αυτοκράτορα Καρίνο να πιστέψει στο Χριστιανισμό κατά τη διάρκεια που υποβάλλονταν σε βασανιστήρια. Σκοτώθηκαν, πιθανότατα από κάποιον ιατρικό αντίζηλο, το 284.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την 1η Ιουλίου.

Από την Κιλικία

Μαζί με τους Κοσμά και Δαμιανό μαρτύρησαν στην Κιλικία και τα αδέλφια τους Λεόντιος, Άνθιμος και Ευτρόπιος, οι οποίοι ήταν επίσης γιατροί.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη όλων των αδελφών την 17η Οκτωβρίου.
Ντόροθι Κρόουφουτ Χότζκιν

Βιογραφικό

Η Ντόροθι Χότζκιν, γεννημένη ως Ντόροθι Μαίρη Κρόουφουτ (Dorothy Mary Crowfoot), ήταν η μεγαλύτερη από τις τέσσερις κόρες ενός Άγγλου υπαλλήλου της αποικιακής διοίκησης στο Κάιρο. Οι γονείς της, Τζον Γουίντερ Κρόουφουτ (John Winter Crowfoot, 1873-1959) και Γκρέις Μαίρη Χουντ (Grace Mary Hood, 1877-1957) ταξίδευαν πολύ και άφησαν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν σε συγγενείς στην Αγγλία. Από νεαρή ηλικία η Κρόουφουτ ήταν συνεπαρμένη από τους κρυστάλους και τις χημικές δομές. Όταν στα 16 της διάβασε της «Βασικές Αρχές της Χημείας» του Πάρσονς αποφάσισε πως ήθελε να σπουδάσει χημεία.
Από το 1928 έως το 1932 σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Στη συνέχεια πήγε στο Κέμπριτζ όπου έκανε το διδακτορικό της επάνω στις στερόλες υπό την καθοδήγηση του Τζον Ντέσμοντ Μπερνάλ (John Desmond Bernal),  ο οποίος επηρέασε τόσο την επιστημονική όσο και την πολιτική της σκέψη. Εκεί γνώρισε τη νέα τότε μέθοδο της κρυσταλλογραφίας ακτίνων X που στη συνέχεια θα χρησιμοποιούσε και θα βελτίωνε για την έρευνα της. Μαζί με τον Μπερνάλ φωτογράφησαν με αυτή τη μέθοδο για πρώτη φορά μεμονομένους κρύσταλλους μιας βιολογικής ουσίας, της πεψίνης.
Το 1932 η Χότζκιν επέστρεψε ως καθηγήτρια στο κολέγιο Σόμερβιλ της Οξφόρδης. Ανάμεσα στις φοιτήτριές της το 1946/47 ήταν και η μετέπειτα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία και τοποθέτησε ένα πορτρέτο της παλιάς της καθηγήτριας στο πρωθυπουργικό της γραφείο. Το 1932 η Χότζκιν ξεκίνησε και τη χημική ανάλυση της ινσουλίνης, μια εργασία που θα διαρκούσε 35 χρόνια μέχρι να βελτιωθεί αρκετά η τεχνολογία της κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ ώστε να μπορέσει να αποκαλυφθεί πλήρως η δομή του πολύπλοκου αυτού μορίου. 
Το 1937 παντρεύτηκε τον πολιτικό επιστήμονα Τόμας Λάιονελ Χότζκιν (Thomas Lionel Hodgin), με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά, τον Λούκ (1938), την Ελίζαμπεθ (1941) και τον Τόμπι (1946). Ύστερα από τη γέννα του πρώτου της παιδιού και σε ηλικία μόλις 24 ετών αρρώστησε βαριά από ρευματοειδή αρθρίτιδα. Εξαιτίας των επιπτώσεων της αρρώστιας θα κατέληγε αργότερα να χρησιμοποεί για μεγάλα διαστήματα αναπηρική καρέκλα αλλά αυτό δεν την κράτησε μακριά από την ενασχόληση με την έρευνα. Το 1945 μαζί με τους συναδέλφους της ανέλυσαν τη δομή της πενικιλίνης, ανατρέποντας τις επιστημονικές πεποιθήσεις της εποχής με το να δείξουν πως περιείχε ένα δακτύλιο β-λακτάμης. 
Το 1947 έγινε μόλις η τρίτη γυναίκα που έγινε δεκτή στη Βασιλική Ακαδημία. Το 1962 η Χότζκιν συμμετείχε  στη διάσκεψη Πάγκουας (Pugwash) και δραστηριοποιήθηκε προς την επίτευξη κατανόησης και συνεργασίας ανάμεσα στους επιστήμονες του Ανατολικού μπλοκ και της Δύσης. 
Το 1964 η Ντόροθι Κρόουφουτ Χότζκιν βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας. Ήταν μόλις η τρίτη γυναίκα που είχε λάβει αυτή τη διάκριση μετά τη Μαρία Κιουρί (1911) και την κόρη αυτής, Ιρεν Ζολιό-Κιουρί (1935). Την επόμενη χρονιά βραβεύθηκε από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β' με το διάσημο του Τάγματος της Τιμής και έγινε η δεύτερη γυναίκα, μετά την Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ, που της αποδόθηκε αυτή η τιμή.
Πέθανε στις 29 Ιουλίου 1994 σε ηλικία 84 ετών στο σπίτι της στο Γουόρικσαιρ (Warwickshire) από καρδιακές επιπλοκές.
Σμύριδα

Ιδιότητες

Το χρώμα της σμύριδας είναι κυανόμαυρο ή, ορισμένες φορές, κατάμαυρο με πολύ μεγάλη σκληρότητα που πλησιάζει το 9 στην κλίμακα Mohs (λόγω του κορουνδίου που περιέχει). Απαντάται σε κρυσταλλοσχιστώδεις περιοχές συνήθως σε μορφή κοίτης (λεκάνης), φωλεάς ή και φλέβας. Τα κοιτάσματά της ως επί το πλείστον εντοπίζονται εντός στρωμάτων μαρμάρου και δολομίτη. Από τους αρχαιότατους χρόνους ήταν γνωστές οι ιδιότητες του πετρώματος αυτού και χρησιμοποιείτο ως λειαντικό και στιλβωτικό μέσο.
Η εμπορική αξία της σμύριδας εξαρτάται από την ομοιογένεια της μάζας της και κυρίως από την περιεκτικότητα σε κορούνδιο που θα πρέπει να κυμαίνεται από 54 – 82%. Με πρώτη ύλη αυτό, κυκλοφορεί στο εμπόριο σε μορφή σκόνης (για λείανση και στίλβωση υάλων, μαρμάρων, λίθων και μετάλλων) και με αυτήν κατασκευάζονται σμυριδόπανα, σμυριδοτροχοί και σμυριδοακόνια.

Χρήση

Οι ιδιότητες της σμύριδας είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί στην αρχαιότητα. Το πέτρωμα αυτό χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μυλοπετρών σε αλευρόμυλους. Κονιοποιημένο (κόκκοι διαφορετικών μεγεθών), χρησιμοποιείται ευρέως ως λειαντικό: στίλβωση λίθων όταν βρέχεται με νερό, ή μέταλλων όταν αναμειγνύεται με λάδι. Η κονιοποιημένη σμύριδα χρησιμοποιείται για κατασκευή σμυριδόπανου ή γυαλόχαρτου όταν χρησιμοποιείται σε επιφάνειες που καλύπτονται με κόλλα.
Σαν σκόνη η σμύριδα αναμιγνύεται με ένα υγρό (νερό, έλαιο) για να δημιουργήσει μια πάστα που χρησιμοποιείται για το βούλωμα των δοχείων: το γυάλινο πώμα και το εσωτερικό του δοχείου προσαρμόζονται και με την πάστα σμύριδας η επαφή γίνεται τέλεια. Ένα μπουκάλι ή δοχείο βουλωμένο με σμύριδα σφραγίζεται, στην κυριολεξία. ερμητικά.
Στον Ελληνικό χώρο τα πλουσιότερα κοιτάσματα και τα καλύτερα από πλευράς ποιότητας, βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της ανατολικής πλευράς της Νάξου απ' όπου και εξορύσσεται και εξάγεται η γνωστή Σμύριδα Νάξου. Κοιτάσματα σμύριδας έχουν ανακαλυφθεί στα νησιά του Αιγαίου και ειδικά στις Κυκλάδες. Ομοίως στις νοτιοδυτικές ακτές της Μικράς Ασίας καθώς και στην Ιταλία.
Renault 21

Άλλες ονομασίες

Τα αντίτυπα εξαγωγής στη Βόρεια Αμερική διατέθηκαν αρχικά μέσω του κοινού δικτύου των αντιπροσώπων της American Motors (AMC) / Renault και με την ονομασία Renault Medallion, όλα με τον κορυφαίο κινητήρα 2.2 λίτρων. Τον Αύγουστο του 1987 όμως, η Chrysler εξαγόρασε την American Motors και δημιούργησε την νέα εταιρεία Eagle. Μετά από αυτό, συνέχισε να εισάγει το Renault 21 έως το 1989, αλλά με το σήμα της εταιρείας αυτής, ως Eagle Medallion.

Εκδοχές αμαξώματος

Η στάνταρ εκδοχή του Renault 21 ήταν 4-πορτο sedan, το οποίο λανσαρίστηκε τον Μάρτιο του 1986, ως ο επίσημος διάδοχος του επιτυχημένου Renault 18 και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του. Τον Ιούνιο του 1986, προστέθηκε ένα 5-πορτο 7-θέσιο station wagon, το 21 Nevada, που ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε ως 21 Savanna.
Τον Μάιο του 1989, όλη η παλέτα των εκδόσεων του 21 έλαβε μια έντονη αισθητική ανανέωση, που του προσέδωσε μια εξωτερική εμφάνιση παρόμοια με αυτήν του Renault 25. Τότε ακριβώς, προστέθηκε και μια εκδοχή 5-πορτη liftback, που είχε μάλιστα καλύτερη εμπορική πορεία στη Γαλλία από το σεντάν, καθώς και μια σπορ έκδοση 2.0 L Turbo.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1986-87

Την περίοδο 1986-87 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε ο ΑΦΚ Άγιαξ κερδίζοντας στον τελικό την 1. ΦΚ Λοκομοτίβ Λειψίας.
107 Καμίλλη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Οι διαστάσεις της Καμίλλης υπολογίσθηκαν σε 344×246×205 ή σε 285×205×170 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 11 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Καμίλλης εκτιμάται σε 3,6 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 100 m/sec. Ο φασματικός τύπος της Καμίλλης είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,0525 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 122 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν (–52 βαθμούς η μέγιστη).
Η Καμίλλη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μια φορά κάθε 4 ώρες και 51 λεπτά.

Δορυφόρος

Την 1 Μαρτίου 2001 ανακαλύφθηκε ένας δορυφόρος της Καμίλλης από τους A. Στορς, Φ. Βίλας, Ρ. Λάντις, E. Γουέλς, Κ. Γουντς, Μπ. Τσέλνερ και M. Γκάφυ με χρήση του Διαστημικού τηλεσκοπίου «Χαμπλ». Του δόθηκε το προσωρινό όνομα S/2001 (107) 1, χωρίς να έχει ακόμα επίσημο όνομα.
Μεταγενέστερες παρατηρήσεις με το VLT στη Χιλή (Σεπτέμβριος 2005) προσδιόρισαν την τροχιά αυτού του δορυφόρου με μεγάλο ημιάξονα τροχιάς 1235 χιλιόμετρα και διάμετρο 11 χιλιόμετρα περίπου. Αν η πυκνότητά του είναι ίδια με της Καμίλλης, η μάζα του δορυφόρου θα είναι περίπου 1,5 τρισεκατομμύριο τόνοι. Το χρώμα του είναι παρόμοιο με το χρώμα της Καμίλλης.