Βασίλης Χατζηβασίλης (καλλιτέχνης)

Βιογραφία

Ο Βασίλης Χατζηβασίλης γεννήθηκε το 1918 στην Όλυμπο της Καρπάθου, ένα τόπο που ξεχωρίζει διαχρονικά για την έντονη πολιτισμική του ιδιοπροσωπία. Ήταν γιος του επίσης Ολυμπίτη λαϊκού ζωγράφου και καλλιτέχνη αμμοκονιαστή Νικολή Χατζηβασίλη, γνωστότερου ως Μορφινού, και της Καλίτσας Αντ. Καλικά. Ο Νικολής Χατζηβασίλης είχε μαθητεύσει στα μικράτα του κοντά σε συριανούς μαστόρους που βρέθηκαν να δουλεύουν εκείνα τα χρόνια στην Κάσο, αφομοιώνοντας, μέσα από την τέχνη του, με επιτυχία τις αρχές ενός λαϊκότροπου κλασικισμού. Εργάστηκε στην Κάσο, στη Σμύρνη, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και στην Κάρπαθο στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αι. κι αργότερα μετέδωσε τις γνώσεις και την εμπειρία του στον γιο του Βασίλη.
Ο Βασίλης Χατζηβασίλης, αφού πέρασε τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου στην πατρίδα του, ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στην Κάσο, τόπο εργασίας του πατέρα του. Η πατριωτική παιδεία των σχολικών του χρόνων, η βαθιά οικογενειακή Χριστιανική του πίστη και η Ολυμπίτικη λαϊκή παράδοση σφράγισαν έντονα τον καλλιτέχνη και το κατοπινό του έργο. Πρωταρχική όμως μέριμνα του πατέρα του, κοντά στον οποίο μαθήτευσε, ήταν όχι μόνο να του μεταφέρει την τέχνη του και τις τεχνικές της αλλά και να τον βοηθήσει να εξελιχθεί αργότερα σε έναν πραγματικό δημιουργό.
Το έτος 1939 η οικογένειά του, που είχε πάντα σημείο αναφοράς της την 'Ολυμπο της Καρπάθου, γύρισε στον τόπο της καταγωγής της, όπου ο Βασίλης αυτονομήθηκε επαγγελματικά συμμετέχοντας παράλληλα στις οικογενειακές γεωργικές απασχολήσεις. Εκεί θα περάσει τα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και θα ζήσει τις δραματικές συνέπειές του. Το 1948 παντρεύτηκε τη Μαρούκλα Αντ. Σοφίλλας με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά που μεγαλώνοντας πήραν κι αυτά το δρόμο της τέχνης.
Γνωστός ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια στην Κάτω Κάρπαθο, εγκαταστάθηκε το έτος 1950 στο χωριό Βωλάδα και εργάστηκε συστηματικά στα γύρω κοντινά χωριά, Απέρι, Όθος, Πηγάδια και Σπόα. Η ιδιαίτερη πατρίδα του, λόγω της παραδοσιακά λιτής αισθητικής της και της οικονομικής στενότητας των κατοίκων της δεν προσφερόταν τα χρόνια εκείνα για την ανάπτυξη της τέχνης του. Στη Βωλάδα θα δεχτεί και τις ρομαντικές επιρροές του έργου του Αντώνη Φαναράκη, ενός λαϊκού αρχιτέκτονα, Ολυμπίτικης επίσης καταγωγής, που υποληπτόταν ιδιαίτερα. Το 1969 θα επιστρέψει για μόνιμη εγκατάσταση στην Όλυμπο, όπου θα εργαστεί μέχρι το 1981, οπότε και μετακόμισε οικογενειακά στη Ρόδο.
Από το 1981 και μετά ο καλλιτέχνης θα επιδοθεί με θέρμη στη ζωγραφική, αφού ως τότε το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του το απορροφούσε η βιοποριστική επαγγελματική ενασχόλησή του ως καλλιτέχνη αμμοκονιαστή. Ο Βασίλης Νικ. Χατζηβασίλης απεβίωσε το έτος 2005, πλήρης ημερών, στη Ρόδο.

Μουσείο Χατζηβασίλη

Το Μουσείο Β. Ν. Χατζηβασίλη συγκροτήθηκε το έτος 2008 από τα παιδιά του καλλιτέχνη με σκοπό τη συλλογή και προβολή του έργου του Βασίλη Νικ. Χατζηβασίλη. Σ' αυτό εκτίθενται η συλλογή των έργων του και πολλά προσωπικά του αντικείμενα. Το Μουσείο λειτουργεί στο σπίτι της οικογένειάς του, που αποτελεί σήμερα ιδιοκτησία της κόρης του Αρχοντούλας Βασ. Χατζηβασίλη, συζύγου Ηλία Γ. Πύργου. Είναι επισκέψιμο κατά τους θερινούς κυρίως μήνες.

Φιλοτελικά

Στις αρχές του 2017 η Φιλοτελική Ένωση Δωδεκανήσου, επί προεδρίας Γιάννη Κουρέλη, δημιούργησε την πρώτη αναμνηστική σειρά 8 βινιετών με σκοπό την ευρύτερη προβολή του έργου του λαϊκού καλλιτέχνη Βασίλη Νικ. Χατζηβασίλη.