google/wiki40b huggingface dataset:
Λάμπες Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Οι Λάμπες βρίσκονται νοτιοανατολικά της Μεθώνης, από την οποία απέχουν περίπου 5 χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο, από την οποία απέχουν περίπου 14,5 χιλιόμετρα. Έχουν μηδενικό υψόμετρο και βρέχονται από τη θάλασσα. Κοντά στις Λάμπες βρίσκεται επίσης, προς τα βόρειά της η Φοινίκη σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων.

Ιστορία περιοχής

Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Η ιστορία της περιοχής του οικισμού πιθανώς ανάγεται, πίσω, στην περίοδο του Μεσαίωνα και της Ενετοκρατίας, καθώς ο Ιταλός ερευνητής Ανδρέας Νανέττι (Andrea Nanetti) παραθέτει έγγραφο του έτους 1374, με το οποίο γίνεται αναφορά στην ονομασία «Λάμπες», στην ευρύτερη περιοχή της Μεθώνης, αλλά χωρίς να προσδιορίζεται η ακριβής τοποθεσία: «iti pignore tres meas vineas postas in teretorio de Lampi». Μεταγενέστερα η τοποθεσία ήταν γνωστή με την ονομασία Λίμνα του Μίντζηρα, η οποία είχε ένα παραθαλάσσιο πλακόστρωτο αλώνι που χρησιμοποιήθηκε ως αλυκή. Επίσης σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, βάση της τοπικής προφορικής παράδοσης, η ονομασία της περιοχής προήλθε από τους Κρητικούς, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Φοινίκης και των Λαμπών, μετά την σύσταση του Ελληνικού Κράτους και πιθανώς, κάποιων από αυτούς, οι οποίοι προέρχονταν από την Επαρχία Λάμπης του Νομού Ρεθύμνης.

Ιστορικό οικισμού

Ο οικισμός Λάμπες, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεθώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Λάμπες ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων.  Οι Λάμπες σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Φοινίκης του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα τη Φοινίκη .

Κάτοικοι

Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει μόλις 6 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με τον τουρισμό.

Κτίρια – αξιοθέατα

Βορειότερα του οικισμού στην κατεύθυνση προς τη Φοινίκη  βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Αγίας Ζώνης, ο οποίος χτίσθηκε περί το 1960, γιορτάζει στις 31 Αυγούστου και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.

Παραλία «Λάμπες»

Κοντά στον οικισμό, βρίσκεται και η παραλία του, η Παραλία Λάμπες, η οποία διαθέτει ακτή με χρυσή άμμο, καθάρια νερά και είναι επίσης οργανωμένη με άμεση πρόσβαση, από την επαρχιακή οδό Μεθώνης-Κορώνης. Η παραλία αυτή διαμοιράζεται ουσιαστικά, λόγω της φύσης του εδάφους, σε δυο επιμέρους μικρότερες παραλίες, γνωστές και ως οι «Εμπρός Λάμπες» και οι «Πίσω Λάμπες».
Σημαία του Ναχτσιβάν

Η σημαία του Ναχτσιβάν επίσημα είναι αυτή του Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο, μια άλλη σημαία χρησιμοποιείται από το 1991 από τις ομάδες των αυτονομιστών, στη διάρκεια της διάλυσης της ΕΣΣΔ. Ενώ είναι παρόμοια με τη σημαία του Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποιεί το κίτρινο σε μία από τις λωρίδες της καθώς επίσης το αστέρι και την ημισέληνο.
Από το 1993 η σημαία είναι ανεπίσημη.
Ιωάννης Η΄ Ξιφιλίνος

Βιογραφία

Ο Ιωάννης Ξιφιλίνος γεννήθηκε στην Τραπεζούντα μεταξύ του 1005 και του 1008 και καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια των Ξιφιλίνων. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη και διακρίθηκε στη Νομική επιστήμη ως δικηγόρος, δικαστής και δάσκαλος στην Ανωτέρα Σχολή Νομικής που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Θ΄, διδάσκοντας τους δικηγόρους και υποψηφίους για ανώτερες κρατικές θέσεις, φέροντας τον τίτλο του "νομοφύλακος" της σχολής. Εκεί ανέπτυξε φιλική σχέση με τον Μιχαήλ Ψελλό, ύπατο των φιλοσόφων, του δεύτερου τομέα της σχολής. Ήταν δε τόσο στενή η φιλία τους ώστε τον ακολούθησε ως μοναχός στη μονή του Ολύμπου της Βιθυνίας, όταν ο Μιχαήλ Ψελλός αποπέμφθηκε το 1054 και εξαναγκάστηκε να αναλάβει το μοναστικό σχήμα στη μονή. 
Το 1064, ο Ιωάννης Ξιφιλίνος κλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δούκα να αναλάβει Οικουμενικός Πατριάρχης ως Ιωάννης Η΄. Ως Πατριάρχης ανέπτυξε σημαντική κοινωνική δράση, ενδιαφέρθηκε για τους φτωχούς, κατασκευάζοντας φούρνους και ανακαίνισε το Ναό της Αγίας Σοφίας. Παράλληλα, συνέχισε και το συγγραφικό του έργο, στο οποίο διακρίνονται θεολογικές, φιλοσοφικές και νομικές πραγματείες. Από αυτά διασώζονται κάποιες ερμηνείες των ευαγγελικών περικοπών και ορισμένες επιστολές. Πέθανε στις 2 Αυγούστου 1075. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 30 Αυγούστου.
Ονυχοκρύπτωσις

Ονομάζεται Ονυχοκρύπτωσις (Onychocryptosis) ή Είσφρυση Όνυχος (Ingrown Toenail) μία συχνή φλεγμονώδης πάθηση του Μεγάλου Δακτύλου του Ποδός, όπου το παρωνύχιο φλεγμαίνει, μολύνεται από βακτήρια και μύκητες και σταδιακά υπερτρέφεται και υπερκαλύπτει τον κεράτινο δίσκο, ο οποίος μοιάζει σαν "να μπαίνει μέσα" στα μαλακά μόρια, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση της Ονυχοκρύπτωσης με την Ονυχοκύρτωση. Η διαφορά τους έγκειται στην κυρτότητα του κεράτινου δίσκου. Στην Ονυχοκρύπτωση ο κεράτινος δίσκος είναι ομαλός με ελαφρά κυρτότητα, ενώ στην Ονυχοκύρτωση ο Κεράτινος δίσκος είναι υπέρκυρτος,.
Χριστόφορος ο Μυτιληναίος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έζησε στην περιοχή Σφωρακίου για το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Ήταν σημαντικός αξιωματούχος, κατέχοντας υψηλές θέσεις, όπως πατρίκιος, πρωτοσπαθάριος και κριτής (δικαστής) του θέματος των Αρμενιακών και του θέματος της Παφλαγονίας. Από τα γεγονότα που περιγράφονται στα έργα του, συμπεραίνουμε ότι ξεκίνησε ως γραφέας στη βασιλεία του Ρωμανού Γ΄ Αργυρού (1028-34)· πάντως τα περισσότερα ποιήματά του χρονολογούνται κατά την περίοδο του Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου (1042-55), ενός Αυτοκράτορα που ευνόησε την Τέχνη και τα Γράμματα.

Έργα

Τα 145 ποιήματά του τιτλοφορούνται Στίχοι διάφοροι και καλύπτουν μία ευρεία κλίμακα ειδών και θεμάτων. Το σύνολο μοιάζει να έχει διευθετηθεί χρονολογικά. Το κείμενο πολλών ποιημάτων έχει σοβαρά καταστραφεί. Το μέτρο των ποιημάτων είναι δωδεκασύλλαβο, αλλά για μερικά ο Χριστόφορος χρησιμοποιεί το δακτυλικό εξάμετρο. Η γλώσσα του είναι τεχνιτή, ομηρική. Ελεγειακά ζεύγη και ανακρεοντικά εμφανίζονται επίσης.
Το περιεχόμενό τους είναι ετερογενές. Τα πιο εντυπωσιακά μεταξύ αυτών είναι τα σατυρικά. Σε αυτά ο Στέφανος διασκεδάζει με ανεπιτυχείς ηνιόχους, απατημένους συζύγους, υποθετικούς μοναχούς, ψευδο-διανοούμενους, κά. Άλλα ποιήματα απευθύνονται εναντίον των ποντικιών που καταβροχθίζουν τα βιβλία του και μίας κουκουβάγιας που τον εμποδίζει να κοιμηθεί. Πολλά ποιήματα είναι επιγράμματα με θρησκευτικό περιεχόμενο, αναφερόμενα σε βιβλικές μορφές ή Χριστιανικές εορτές. Ορσμένα μακρύτερα ποιήματα είναι επικήδειοι λόγοι για τη μητέρα και την αδελφή του. Μερικά περιγράφουν ιστορικά γεγονότα, όπως τον θάνατο του Ρωμανού Γ΄ και τις ταραχές του 1042. Το μεγαλύτερο ποίημα είναι ένα εγκώμιο στην αράχνη. Το υπόλοιπο μέρος της συλλογής είναι γεμάτο με επιτάφια, γρίφους, αφιερωτικά επιγράμματα και το όμοια.
Επίσης συνέθεσε τέσσερα ημερολόγια με τέσσερα διαφορετικά μέτρα (εξάμετρα, δωδεκασύλλαβα, στιχηρά και κανόνες),σε ανάμνηση όλων των αγίων και των εορτών του Ορθοδόξου λειτουργικού έτους.
Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έναν πνευματώδη τόνο, σπάνιο στην ποίηση της περιόδου αυτής. Η μείξη κλασσικών και χριστιανικών στοιχείων και ο με αυτοπεποίθηση διανοητικός εκλεκτισμός είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα, που τον συνδέουν με τους άλλους ποιητές της εποχής, όπως ο Ιωάννης Μαυρόπους και ο Μιχαήλ Ψελλός, που επίσης ήταν υπεύθυνοι του καλλιτεχνικού κλίματος υπό τον Κωνσταντίνο Θ΄.
Διαβήτης (όργανο)

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ένας τυπικός διαβήτης είναι κατασκευασμένος συνήθως από ανθεκτικό πλαστικό και μέταλλο, αλλά υπάρχουν και μεγάλου μεγέθους διαβήτες από ξύλο (συνηθίζονται σε σχολικές τάξεις). Ο διαβήτης αποτελείται από δύο σκέλη, τα οποία ενώνονται μέσω ενός συνδέσμου στο ένα άκρο τους και μπορουν να κινούνται ελεύθερα στο επίπεδο που ορίζουν. Στο συνήθη γεωμετρικό διαβήτη το ένα από τα σκέλη έχει στην άκρη του μια αναλώσιμη μύτη από γραφίτη, ενώ το άλλο μια σιδερένια αιχμή. Προαιρετικά μπορεί να υπάρχει ένας μικρός κοχλίας στο μέσον των δύο σκελών, ώστε να αποφεύγεται η ανεπιθύμητη αλλαγή ακτίνας και έτσι η σχεδίαση να είναι πιο σταθερή. Αντίθετα στον ναυτιλιακό ή ναυτικό διαβήτη τον λεγόμενο κοινώς "κουμπάσσο" (αγγλικά divider) και τα δύο σκέλη του καταλήγουν σε αιχμηρές άκρες.

Χειρισμός ναυτικού

Ο ναυτικός διαβήτης, κοινώς κουμπάσσο, μοιάζει σχετικά με τους κοινούς διαβήτες με τη μόνη διαφορά ότι και τα δύο άκρα των σκελών του καταλήγουν σε αιχμές. Χρησιμοποιείται κυρίως για τη μέτρηση απόστασης επί των ναυτικών χαρτών αλλά και για διάφορες άλλες μετρήσεις π.χ. γεωγραφικών συντεταγμένων, υποτύπωσης στόχων κ.λπ. Χρησιμοποιείται δε δια της μιας χειρός διατηρουμένης της άλλης ελεύθερης για άλλες δυνατότητες. Με μικρή πείρα αυτό γίνεται εύκολο οπότε και η υποτύπωση ή η μέτρηση γίνεται γρηγορότερα.
Για την μέτρηση αποστάσεων, αρκεί να προσαρμοστεί ο διαβήτης σε ένα επιθυμητό άνοιγμα των σκελών του, διάστημα μήκους. Η μέτρηση γίνεται ακουμπώντας εναλλάξ τις αιχμές, επί της διεύθυνσης που έχει προηγουμένως χαραχθεί με τον κανόνα, μέχρις να καλυφθεί η μετρούμενη απόσταση. Ο αριθμός των επαναλήψεων επί το διάστημα μήκους, προστιθέμενης της τελευταίας υπολοιπόμενης δίνει χονδρικά την απόσταση.

Οι κοινοί διαβήτες με γραφίδα, καλούμενοι κόμπας, εκ του αγγλικού όρου, χρησιμοποιούνται από τους ναυτικούς κυρίως για χαράξεις περιφερειών κύκλων ασφαλείας (αγκυροβολίου, ορατότητας φάρων, παραζενιθιακών, πεδίων ασκήσεων, κ.λπ.) 
Γιά τις μετρούμενες αποστάσεις στους ναυτικούς χάρτες χρησιμοποιείται η κλίμακα πλάτους των χαρτών που φέρεται στο δεξιό και αριστερό περιθώριό τους και συνήθως έναντι του σημείου μέτρησης, και ποτέ η κλίμακα μήκους που φέρεται στο πάνω και κάτω περιθώριο αυτών.
Η ιστορία της Ο (ταινία)

Πλοκή

Η Ο είναι μια νεαρή Παριζιάνα, επιτυχημένη επαγγελματίας φωτογράφος της μόδας. Για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές επιθυμίες του φίλου της, Ρενέ, πηγαίνει τρόφιμος στον απόμερο πύργο Roissy, όπου λειτουργεί ιδιωτική σχολή σαδομαζοχισμού, για να εκπαιδευτεί ως πειθήνια ερωτική παρτενέρ.
Στο πολυτελές περιβάλλον του μεσαιωνικού γοτθικού πύργου Roissy, η Ο και οι συμφοιτήτριές της εξοικειώνονται σιγά σιγά με όλα τα μυστικά της τέχνης της οικειοθελούς μα και απόλυτης ερωτικής υποταγής. Μαθαίνουν με αυτοπεποίθηση και επαγγελματική τελειότητα να ερεθίζουν σεξουαλικά τους άνδρες και, αφού πρώτα αυτές δηλώσουν την συγκατάθεσή τους, να ικανοποιούν όλες τις σεξουαλικές αρέσκειές τους όταν τις μεταχειρίζονται. 
Όταν η Ο θα αποφοιτήσει με ιδιαίτερη ικανότητα από την σχολή, ο φίλος της Ρενέ θα της ζητήσει να του αποδείξει τα αληθινά αισθήματά της για αυτόν. Η Ο πρέπει να μπει στην υπηρεσία του πατρικού του φίλου, Σερ Στέφεν και να του εκπληρώνει κάθε επιθυμία. Ο Σερ Στέφεν που είναι ιδιαίτερα απαιτητικός και σκληρός στα βίτσια του κερδίζει άθελά του την αγάπη της Ο, η οποία αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές της και να επεκτείνει τις γνώσεις της. Όταν αποφοιτάει εκ νέου, η τελική εξέταση είναι ένα πυρακτωμένο τατουάζ του μονογράμματος της στο σώμα της ως απόδειξη των ειλικρινών αισθημάτων της. Η Ο και ο Σερ Στέφεν είναι πια ένα ιδανικό ζευγάρι.

Κοινωνική αποδοχή

Η πρώτη προβολή του έργου λογοκρίθηκε και συνοδεύτηκε από έντονες διαμαρτυρίες, ενώ μέχρι σήμερα συνεχίζει σε πολλές χώρες να απαγορεύεται η προβολή ή και η κατοχή της ταινίας. Η ταινία, αν και δεν περιέχει ερωτικές σκηνές ή σκληρή γλώσσα προκάλεσε για το θέμα του και μόνο. Η Aury δημοσίευσε το μυθιστόρημά της υπό το ψευδώνυμο Pauline Réage, κρατώντας μυστική την ταυτότητά της μέχρι το 1994, οπότε και την αποκάλυψε σε συνέντευξη που έδωσε. Στην Γερμανία το λογοκριμένο έργο απαγορεύτηκε για ανήλικους το 1982, και απελευθερώθηκε ξανά στην αρχική πλήρη έκδοσή του το 2008 κατόπιν δικαστικής απόφασης. Στην Μεγάλη Βρετανία επιτρέπεται από το 2000 κατόπιν λογοκρισίας και αφαίρεσης οκτώ λεπτών. Στην Νορβηγία απαγορεύτηκε το 1978 και ξανά επιτράπηκε το 2003. Στην Νέα Ζηλανδία εξακολουθεί να απαγορεύεται. Το μυθιστόρημα απέσπασε το 1955 το Γαλλικό βραβείο λογοτεχνίας Prix des Deux Magots.
Διόδια

Ιστορικό σημείωμα

Η είσπραξη διοδίων ήταν γνωστή από την αρχαιότητα. Βέβαια τότε δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις
επιβαλλόταν στους πολίτες να πληρώνουν διόδια. Όταν έγιναν οι Εθνικές Οδοί, σε επιλεγμένα σημεία τους κατασκευάστηκαν Σταθμοί Διοδίων και, μέχρι πριν 10 περίπου χρόνια, όποιος οδηγός αυτοκινήτου περνούσε από εκεί, υποχρεωνόταν να πληρώσει, αλλιώς ο υπάλληλος ειδοποιούσε την Τροχαία, η οποία τον σταματούσε λίγο πιο κάτω και τον υποχρέωνε να γυρίσει πίσω και να πληρώσει. Σήμερα όμως τα διόδια έχουν γίνει ηλεκτρονικά. Δηλαδή ο κάθε κάτοχος αυτοκινήτου έχει εφοδιαστεί με μια κάρτα και όταν περνάει από ένα
Σταθμό Διοδίων, γίνεται αυτόματα η πληρωμή μέσω αυτής της κάρτας και δε χρειάζεται να ψάχνει να βρει χρήματα για να δώσει στον
υπάλληλο.
Τσεχικές εκλογές Γερουσίας (2008)

Οι εκλογές για Γερουσία του 2008 διεξήχθησαν στην Τσεχία στις  17 και 18 Οκτωβρίου 2008, με το δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 24 και 25 Οκτωβρίου 2008. Τουλάχιστον 180 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 27 έδρες, ενώ μόλις 7 αποχώρησαν.
1446 Σίλανπαα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σίλανπαα είναι άγνωστα. Ο Σίλανπαα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες 39 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα.
Σνέσκα

Ιστορία

Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά αναρρίχησης στην κορυφή χρονολογείται από το 1456, από ένα Βενετό έμπορο ο οποίος έψαχνε για πολύτιμους λίθους. Σύντομα δημιουργήθηκαν στο βουνού οι πρώτοι οικισμοί, από μεταλλωρύχους οι οποίοι εξόρισαν τα αποθέματα του βουνού σε χαλκό, σίδηρο και αρσενικό. Τα μεταλλευτικά φρεάτια, με συνολικό μήκος 1,5 χιλιόμετρα, σώζονται μέχρι σήμερα.
To παλαιότερο όνομα του βουνού στα γερμανικά Ρίζεμπεργκ («γιγάντιο όρος»), αναφέρεται από τον Αγκρικόλα το 1546. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το όνομα εμφανίζεται σε χάρτη της Σιλεσίας του Μάρτιν Χέλβιγκ. Το όνομα αργότερα άλλαξε σε Ρισενκόπε («γιγάντια κορυφή») και εν τέλει σε Σνίκοπε («χιονισμένη κορυφή»). Στα τσεχικά, το βουνό αρχικά ονομαζόταν Πάχρμπεκ Σνέσνι. Το όνομα Σνέσκα ή Σνέσοβκα, σημαίνει χιονισμένο ή χιονοσκεπές, το οποίο υιοθετήθηκε το 1823. Στα πολωνικά, το βουνό είχε το όνομα Γκόρα Ολμπρζίμια, που σημαίνει «γιγάντιο βουνό».

Κτίρια στην κορυφή

Στην πολωνική πλευρά βρίσκεται ένα δισκόμορφο παρατηρητήριο και εστιατόριο που χτίστηκε το 1974, ένας μετεωρολογικός σταθμός και το εξωκλήσι του Αγίου Λαυρεντίου. Στην τσεχική πλευρά βρίσκονται τα ερείπια της Βοημικής καλύβας, ένα ταχυδρομικό γραφείο και ο σταθμός του τελεφερίκ που συνδέει την κορυφή με το χωριό Πετς ποντ Σνέσκου στους πρόποδες του βουνού.
Το εξωκλήσι του αγίου Λαυρεντίου, ύψους 14 μέτρων, κατασκευάστηκε την περίοδο 1665 - 1681 και κατασκευή του αποδίδεται στο αριστοκράτη Κρίστοφ Λέοπολντ Σχάφγκοτσχ. Οι εργασίες για την κατασκευή είχαν ξεκινήσει από το 1653, αλλά σταμάτησαν επειδή η έκταση ήταν ιδιοκτησία του κόμη Χούμπρεχτ Τσέρνιν. Η διαμάχη διήρκησε για 11 χρόνια, με αποτέλεσμα η κατασκευή να αρχίσει το 1665. Θρησκευτικές τελετές τελούνταν πέντε φορές το χρόνο. Το ξωκκλήσι έκλεισε το 1810 και μέχρι το 1850 λειτουργούσε ως καταφύγιο. Το 1854 καθαγιάστηκε ξανά, αλλά καταστράφηκε αρκετές φορές από φωτιά.
The Liquidator

Το The Liquidator είναι ένα δημοφιλές ορχηστρικό κομμάτι που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Τζαμαϊκανό Χάρρυ Τζ. Αλλστάρς το 1969.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι είναι διάσημο καθώς παίζεται πριν από τα Ντέρμπι του Μπλακ Κάντρυ, δηλαδή τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των Γουλβς και της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Εντούτοις, η αστυνομία των Γουέστ Μίντλαντς και οι τοπικές επιτροπές ασφάλειας ανάγκασαν τις δύο ομάδες να αφαιρέσουν το κομμάτι από τις λίστες της μουσικής που ακούγεται πριν τους αγώνες, λόγω των αισχρολογιών που τραγουδούσαν οι οπαδοί των δύο ομάδων εκατέρωθεν. Αυτή η αφαίρεση προκάλεσε την αντίδραση των οπαδών των Γουλβς και της Άλμπιον, και πολλοί έχουν απαιτήσει την επιστροφή του στις λίστες.
Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 2005-06, η Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον επανεισήγαγε το κομμάτι, ενθαρρύνοντας τους οπαδούς της να χειροκροτούν αντί να τραγουδούν. Το αίτημα της όμως αγνοήθηκε και έτσι το κομμάτι για άλλη μια φορά αφαιρέθηκε, πριν κάνει άλλη μια επανεμφάνιση στο τελικό των πλέι-οφς της Τσάμπιονσιπ του 2006-07. Το The Liquidator παραμένει ένα από τα αγαπημένα κομμάτια των οπαδών των δύο ομάδων και έχει κυκλοφορήσει ευρέως, ακόμα και ως ringtone για κινητό τηλέφωνο.
Επίσης, η Τσέλσι παίζει το κομμάτι πριν από αγώνες και Ευρωπαϊκές βραδιές καθώς οι παίκτες μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο.
Ιστορικά, το τραγούδι αυτό προέρχεται από τους Γουλβς, οι οποίοι το εισήγαγαν στα γήπεδα τη δεκαετία του '60 και έπειτα αντιγράφτηκε από την Άλμπιον κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, όταν οι Γουλβς ήταν στο χειρότερο σημείο της ιστορίας τους.
Άγιος Αντώνιος (Λεμεσός)

Τοποθεσία

Στα ανατολικά και βόρεια με τη συνοικία Τζαμί Τζεντίτ. Το νότιο και δυτικό μέρος της συνοικίας είναι παραθαλάσσιο. Στο μεγαλύτερο μέρος της συνοικία σήμερα βρίσκεται τοποθετημένο το μεγαλύτερο μέρος της Μαρίνας Λεμεσού.

Ιστορία

Η συνοικία του Αγίου Αντωνίου δημιουργήθηκε με την έναρξη της Τουρκοκρατίας στην Κύπρο, το 1571. Αποτελούσε μια τουρκική συνοικία. Με την πάροδο του χρόνου στον πληθυσμό προστέθηκαν και Ελληνοκύπριοι, οι οποίοι μετά από κάποια στιγμή αποτέλεσαν την πλειοψηφεία. 
Το 1950 απαλλοτριώθηκαν περιουσίες κατοίκων της συνοικίας ώστε να αρχίσει η κατασκευή νέου λιμανιού στην περιοχή (η συνοικία γειτνίαζε με το παλιό λιμάνι Λεμεσού), κάτι που τελικά δεν έγινε. Ο πληθυσμός μειώθηκε πολύ. Επιπλέον, την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ, όταν και οι άριστες σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων διαταράχθηκαν, οι Ελληνοκύπριοι ξεκίνησαν να εγκαταλείπουν τη συνοικία λόγω φόβου. Στο γεγονός αυτός συνέτεινε και η γειτνίαση της συνοικίας με την τουρκοκυπριακή συνοικία Τζαμί Τζεντίτ. Η αποχώρησε των Ελληνοκυπρίων ξεκίνησε το 1956. Στη συνοικία εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι, παρόλο που είχαν αποζημιωθεί για τις απαλλοτριώσεις. Τη δεκαετία του 1960 γκρεμίστηκαν όλες οι κατοικίες οι οποίες απαλλοτριώθηκαν και η συνοικία εγκαταλείφθηκε πλήρως.
Ο ναός της συνοικίας, η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, κτίστηκε το 1870, στη θέση παλαιότερου ναού. Κάλυπτε αρχικά τις ανάγκες των χριστιανών της συνοικία τους Αγίου Αντωνίου και στη συνέχεια και των συνοικιών Τσιφλικούδια και Άγιος Ιωάννης. Επιπλέον, στη συνοικία υπάρχει και το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Φτωχού.
Μπατ

Ιστορία

Το νόμισμα ήταν αρχικά γνωστό με την ονομασία  tical. Το όνομα αυτό αναγραφόταν με αγγλικά γράμματα στα χαρτονομίσματα ως το 1925. Ωστόσο,ήδη από το 19ο αιώνα υπήρχε το όνομα μπαχτ στα ταϊλανδικά. Αμφότερα το τικάλ και το μπαχτ ήταν αρχικά μονάδες βάρους και τα κέρματα είχαν αξία τόσο σε ασήμι όσο και σε χρυσό και η ονομαστική τους αξία ήταν από το βάρος τους σε μπαχτ.
Ως το 1897 το μπαχτ υποδιαιρούνταν σε 8 fuang (ταϊλανδέζικα: เฟือง}), ένα για κάθε 8 ath (อัฐ). Χρησιμοποιούνταν επίσης και άλλες ονομαστικές αξίες. 
Το δεκαδικό σύστημα επινοήθηκε από τον Πρίγκιπα Μαχισόρν και με βάση αυτό το 1 μπαχτ ισούται με 100 σατάνγκ. Η καθιέρωση του συστήματος αυτού έγινε το 1897 από τον Βασιλέα Σουλαλονγκόρν  (Chulalongkorn). Το μπαχτ "κλειδώθηκε" ως προς την ισοτιμία του με το αμερικανικό δολάριο την περίοδο 1966-1973 και ένα δολάριο ήταν ίσο σε αξία με 20,8 μπαχτ.Η ισοτιμία αυτή έγινε στα 25 μπαχτ προς 1 δολάριο την περίοδο 1984-1997. Το μπαχτ έχασε το ήμισυ της αξίας του το 1997, κατά την ασιατική οικονομική κρίση. Τον Ιανουάριο του 1998 το μπαχτ έφτασε στο χαμηλό των 56 δολαρίων. Έκτοτε η ισοτιμία του έχει αυξηθεί και σήμερα η ισοτιμία περίπου ίση με 34 μπαχτ προς 1 δολάριο.

Κέρματα

Τα σύγχρονα κέρματα εισήχθησαν το 1860 και ήταν 1 sik, 1 fuang, 1 και 2 salung, 1, 2 και 4 baht, ενώ το 1 solot και το 1 att καθιερώθηκαν το 1862, και επίσης τα 4 και 8 baht το 1863. Σύντομα έγιναν αλλαγές και στο υλικό κατασκευής, που έγινε χαλκός. Τα τελευταία κέρματα από χρυσό κόπηκαν το 1895.
Το 1897 εισήχθησαν τα πρώτα κέρματα σατάνγκ από χαλκονικέλιο. Ακολούθησαν πολλές αλλαγές. Νέα κέρματα των 2 μπαχτ άρχισαν να κυκλοφορούν στις 3 Φεβρουαρίου του 2009.
Κέρματα που είναι σήμερα σε κυκλοφορία (σειρά του 2009)   (στα ταϊλανδέζικα) είναι:του 1, 5, 10 , 25, 50 satang και επίσης του 1,2 και των 5 και 10 μπαχτ.

Τραπεζογραμμάτια

Το 1851 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα από την κυβέρνηση σε αξίες των ⅛, ¼, ⅜, ½ και 1 tical, εν συνεχεία των 3, 4, 6 και 10 tamlung το 1853, ενώ μετά το 1857 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα των 20 και των 40 ticals. Το 1892 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 40, 80, 100, 400 και των 800 ticals, τα οποία αναγράφονταν ως baht στο ταϊλανδέζικο κείμενο. Το 1925 τυπώθηκαν τραπεζογραμμάτια σε ονομαστική αξία των  1, 5, 10, 20, 100 και των 1000 baht. 
Με την ίδρυση της Τράπεζας της Ταϊλάνδης το 1942 εκδόθηκαν και νέα χαρτονομίσματα. Η πιο πρόσφατη αλλαγή έγινε το 1988, όταν το τραπεζογραμμάτιο των 10 baht αντικαταστάθηκε από ένα κέρμα.
Σημερινά χαρτονομίσματα μπαχτ που είναι σε κυκλοφορία είναι αυτά των 20 μπαχτ (πράσινο), των 50 (μπλε), των 100 (κόκκινο), των 500 (μοβ) και των 1000 μπαχτ (γκρι). Το τελευταίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2005. Εκτός από αυτά, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν εκδοθεί και πολυάριθμα αναμνηστικά τραπεζογραμμάτια.
2,3-πενταδιένιο

Με απόσπαση αλογόνου

Με απόσπαση δύο (2) ισοδυνάμων αλογόνου (X₂) από 2,3,3,4-τετραλοπεντάνιο παράγεται 1,2-πενταδιένιο:

Οζονόλυση

Με επίδραση όζοντος (O₃, οζονόλυση) σε 2,3-πενταδιένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε αιθανάλη και διοξείδιο του άνθρακα:

Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου

Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO₄) παράγεται τελικά αιθανικό οξύ και διοξείδιο του άνθρακα:

Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX, υδραλογόνωση) σε 2,3-πενταδιένιο παράγεται αρχικά 3-αλο-3-πεντένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, 3,3-διαλοπεντάνιο:

Υδροκυάνωση

Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN, υδροκυάνωση) σε 2,3-πενταδιένιο παράγεται 2-αιθυλο-2-βουτενoνιτρίλιο:

Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins

Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε προπένιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 5-μεθυλο-4-αιθυλιδενο-1,3-διοξάνιο και 4-μεθυλο-5-αιθυλιδενο-1,3-διοξάνιο:
Ντένις Όλιεχ

Συλλογική Καριέρα

Ο Όλιεχ ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Νταγκορέτι Σάντος σε μικρή ηλικία, προτού μετακομίσει στην Ματάρε Γιουνάιτεντ.
Έγινε επαγγελματίας το 2003 αγωνιζόμενος με την Αλ-Αραμπί στο Κατάρ μέχρι τα τέλη του 2005. Το 2004 του προσφέρθηκε η δυνατότητα αλλαγής της υπηκοότητάς του από Κενυάτικη σε Καταριανή. Απέρριψε, όμως, την προσφορά.
Το 2005, ο Όλιεχ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την γαλλική ΦΚ Ναντ και ξεκίνησε να αγωνίζεται μαζί της από τις αρχές του 2006. Ωστόσο, η ΦΚ Ναντ υποβιβάστηκε το 2007 τερματίζοντας στην τελευταία θέση της Λιγκ 1 και ο Όλιεχ αποκτήθηκε ως δανεικός από την Οσέρ η οποία έψαχνε για επιθετικό ύστερα από ένα κακό ξεκίνημα στην σεζόν. Τον Ιανουάριο, η Οσέρ τον απέκτησε οριστικά από την Ναντ.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2011, ο Όλιεχ πέτυχε το πρώτο του hat-trick με την Οσέρ σε μια νίκη με 4–1 επί της Σοσό. Το hat-trick αυτό πραγματοποιήθηκε σε διάστημα 16 λεπτών.

Διεθνής Καριέρα

Η πρώτη του διεθνής συμμετοχή ήταν το 2002, όταν η Κένυα ηττήθηκε από την Νιγηρία με σκορ 3–0.
Μπαίνοντας ως αλλαγή στη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου, ο Όλιεχ πέτυχε το νικητήριο τέρμα για την ομάδα στα πλαίσια των προκριματικών του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2004 απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι. Αγωνίστηκε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2004.

Προσωπικά

Ο μεγαλύτερος αδερφός του Όλιεχ, Νίξον Ονιγουάντα, είναι προπονητής στην κενυάτικη Νταγκορέτι Σάντος (μετην οποία είχε, κατ[ά το παρελθόν, αγωνιστεί και ο Όλιεχ).