Κατά συρροήν δολοφόνος

Κατά συρροήν δολοφόνος - ή Κατ' εξακολούθηση ανθρωποκτόνος (serial killer) ονομάζεται στην επιστήμη της Εγκληματολογίας, ο εγκληματίας που έχει τελέσει τρεις ή περισσότερες ανθρωποκτονίες με πρόθεση, σε ξεχωριστούς τόπους τέλεσης, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Ο όρος  "serial murderer"' ήταν ο πρώτος που χρηιμοποιήθηκε σε κάποια εγκληματολογικά εγχειρίδια ήδη από την δεκαετία του 1960. Μάλιστα στο βιβλίο του Άγγλου εγκληματολόγου John Brophy, που κυκλοφόρησε το 1966 "The meaning of murder" και στο κεφάλαιο το αφιερωμένο στον «Τζακ τον αντεροβγάλτη» γίνεται για πρώτη φορά ευρεία χρήση του όρου. Στην καθομιλουμένη ωστόσο και στην λαϊκή κουλτούρα, εντάχτηκε με την ονομασία "serial killer", από τον Robert Ressler, τον πράκτορα του FBI που ασχολήθηκε πρώτος και επισταμένα με το φαινόμενο των κατά συρροήν δολοφόνων. Η πρώτη εμφάνιση του όρου στο ευρύ κοινό, έγινε το 1981, και συγκεκριμένα στις 3 Μαΐου, όταν η αμερικανική εφημερίδα The New York Times τον χρησιμοποίησε για να περιγράψει τον δολοφόνο δυο νεαρών αγοριών Γουέιν Γουίλιαμς (Wayne Williams).
Ως πρώτος σύγχρονος κατά συρροήν δολοφόνος μπορεί να θεωρηθεί ο  γνωστός ως «Τζακ ο Αντεροβγάλτης» (Jack the Ripper).

Άλλοι διαβόητοι κατά συρροήν δολοφόνοι που έχουν σημαδέψει τα εγκληματολογικά χρονικά του 20ου αιώνα είναι ενδεικτικά ο Luis Garavito (138 θύματα), Ο Anatoly Onoprienko (52 θύματα), ο  John Wayne Gacy (33 θύματα), ο Τζέφρυ Ντάμερ (Jeffrey Dahmer, 17 θύματα), ο Τεντ Μπάντι (Ted Bundy, 30 θύματα), ο Peter Kürten (9 θύματα), ο Clifford Olson (11 θύματα), ο Ρίτσαρντ Ραμίρεζ (Richard Ramirez, 14 θύματα), ο Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς (David Berkowitz, 6 θύματα), η Αϊλίν Γουόρνος (Aileen Wuornos, 7 θύματα), οι Fred και Rosemary West (12 θύματα), ο Gary Ridgway (44 θύματα).

Ιστορική αναδρομή

Ο κατά συρροή δολοφόνος- έτσι όπως έχει περάσει στην σημερινή κουλτούρα- είναι δημιούργημα του 20ου αιώνα, και κυρίως μετά την δεκαετία του 1970, που άρχισε να μελετάται επισταμένα. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την ύπαρξη serial killer στο παρελθόν της ανθρωπότητας, ωστόσο τα ίχνη που έχουν αφήσει στο πέρασμα των αιώνων είναι ελάχιστα, εξαιτίας κυρίως της έλλειψης συστηματικής και  καταγεγραμμένης αστυνόμευσης αφού και η ίδια η Αστυνομία είναι και αυτή δημιούργημα του 20ου αιώνα.

Ωστόσο η φήμη κάποιων ανθρώπων για κατ' εξακολούθηση δολοφονίες έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας.

Από την Κίνα του 2ου αιώνα π.Χ. έχουμε την πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά για έναν δολοφόνο ο οποίος σκότωσε 100 ανθρώπους. Πρόκειται για τον Liu Pengli, μέλος της δυναστείας των Χαν και ανιψιό του αυτοκράτορα Τσινγκ (188 - 141 π.Χ), ο οποίος κατηγορήθηκε επισήμως στον αυτοκράτορα για την σύσταση συμμορίας που δολοφονούσε αδιακρίτως ανθρώπους της υπαίθρου. 

Από τον 15ο αιώνα, όσον αφορά την ιστορία της Δύσης έχουμε την πρώτη μνεία για ένα κατά συρροή δολοφόνο. Πρόκειται για τον Γάλλο βαρόνο en:Gilles de Rais (1405-1440), συμπολεμιστή της Ζαν ντ' Αρκ, ο οποίος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από το εκκλησιαστικό δικαστήριο της Νάντης για την δολοφονία 40 περίπου παιδιών το 1440.
Γνωρίζουμε την Ουγγαρέζα αριστοκράτισα, κόμησα Ελισάβετ Μπάθορι (Elizabeth Báthory) (1560 - 1614) η οποία κατηγορήθηκε για τον βασανισμό και την δολοφονία 600 μικρών κοριτσιών μέσα σε διάστημα 10 περίπου χρόνων - από το 1585 έως το 1609. Η κόμησσα κατηγορήθηκε - κατά την διάρκεια της δίκης της - ότι μαζί με τέσσερις συνεργούς της, βασάνιζε επί μέρες κορίτσια από 10 έως 14 χρόνων μέλη κυρίως του υπηρετικού προσωπικού της και ότι ήταν υπεύθυνη για το θάνατο 80 κοριτσιών. Ωστόσο λόγω της ισχύος της οικογένειάς της, δεν της επιβλήθηκε παρά η ποινή της απομόνωσης και του κατ' οίκον περιορισμού.

O Ινδός en:Thug Behram, αρχηγός της αίρεσης Thuggee στην βορειοκεντρική Ινδία κατηγορήθηκε ότι μεταξύ των ετών 1790 και 1830 σκότωσε 930 άτομα με στραγγαλισμό στα πλαίσια των τελετουργιών της αίρεσής του. Συνελήφθη από τις βρετανικές αρχές και εκτελέστηκε με απαγχονισμό.