google/wiki40b huggingface dataset:
Κήποι Φαρνέζε

Οι Κήποι Φαρνέζε, ιταλ. Orto Farnesiani sul Palatino, είναι ένας κήπος στη Ρώμη, που έφτιαξε το 1550, στο βόρειο μέρος του Παλατίνου λόφου ο καρδινάλιος Αλέξανδρος Φαρνέζε. Οι πρώτοι βοτανικοί κήποι στην Ευρώπη ξεκίνησαν από Ιταλικά Πανεπιστήμια στα μέσα του 16ου αι. λίγα χρόνια πριν, όμως οι Κήποι Φαρνέζε ήταν οι πρώτοι ιδιωτικοί βοτανικοί κήποι στην Ευρώπη.
Ο Αλέξανδρος Φαρνέζε διορίστηκε καρδινάλιος-διάκονος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας το 1534 σε ηλικία 14 ετών, δύο μήνες μετά από την εκλογή του πάππου του Παύλου Γ΄ ως πάπα. Ο καρδινάλιος έμεινε γνωστός ως φιλότεχνος: έφτιαξε τη μεγαλύτερη συλλογή Ρωμαϊκών γλυπτών, που συγκεντρώθηκε σε ιδιωτικά χέρια από την αρχαιότητα, τη διάσημη Συλλογή Φαρνέζε. Το 1550 αγόρασε μία έκταση στο βόρειο μέρος του Παλατινού λόφου, με τα ερείπια του ανακτόρου του Τιβερίου, τα οποία κάλυψε με χώμα. Έκτισε μία έπαυλη (villa) με κήπους γύρω και από εκεί είχε θέα στην αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά.
O κήπος ήταν διαιρεμένος με τον κλασικό τρόπο σε τέσσερα μέρη, με ένα πηγάδι ή αναβρυτήριο στο κέντρο του.  Η έμπνευση ήταν από τα αίθρια (atrium) των ρωμαϊκών παλατιών εκεί· το σχέδιο αναβίωσε ο περίφημος αρχιτέκτονας Τζάκομο Μπαρότσι ντα Βινιόλα. Οι κήποι διαμορφώθηκαν σε επίπεδα· οι κλίμακες από το ένα επίπεδο στο άλλο περνούσαν γύρω από το νυμφαίο της βροχής (ninfeo della pioggia) και κατέληγαν στο teatro del Fontanone. Το σχέδιο της έπαυλης αποδιδόταν στον Μικελάντζελο, έπειτα στον ντα Βινιόλα και τον Ραϊνάλντι. Στο επάνω μέρος του κτηρίου, στο κέντρο, υπήρχαν δύο οικίσκοι (casina), που ήταν πτηνοτροφεία· είχαν κρομμυόσχημους τρούλους με τετράγωνη βάση. Στη βάση του οικοδομήματος υπήρχαν υπόγειες στοές με αρχαία γλυπτά.
Οι κήποι έγιναν δημοφιλείς τον 18ο και 19ο αι., όταν οι περιηγητές έκαναν το Μεγάλο Ταξίδι (Grand Tour) στην Ευρώπη και περνούσαν από τη Ρώμη. Από τους Κήπους Φαρνέζε έχουν απομείνει λίγες κατασκευές. Το όνομα των Κήπων έχει το φυτό acacia farnesiana και το απόσταγμά του farnesol, ένα πολύτιμο βιοχημικό.
Πασχάλης Τερζής

Βιογραφικό

Ο Πασχάλης Τερζής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στη Ρόδο και εκεί πραγματοποίησε τα πρώτα καλλιτεχνικά του βήματα. Έπειτα από μερικά χρόνια αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα και άρχισε να τραγουδά σε δημοφιλή κέντρα μουσικής ως συνοδευτικός τραγουδιστής με διάσημους Έλληνες τραγουδιστές της δεκαετίας του '60. Από τη δεκαετία του '80 και μετά ξεκίνησε να ηχογραφεί δικούς του δίσκους. Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1982, με τίτλο «Λέω». Σήμερα ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη και αρκετοί δίσκοι του παραμένουν ιδιαίτερα δημοφιλείς.
Βραχάτι

Η ονομασία

Το τοπωνύμιο έχει την προέλευσή του από το όνομα Βραχάτης που υποδεικνύει την περιοχή που ανήκε σε ομώνυμο Οθωμανό αγά που ονομαζόταν Βραχάτ.

Γενικά στοιχεία

Βρίσκεται επί της παλιάς εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Είναι γνωστό για το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου.

Αθλητισμός

Στη κωμόπολη εδρεύει ο Γ.Α.Σ. Παμβοχαϊκός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1961. Η ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών.
Βίκτορ Βαλντές

Καριέρα

Θεωρείται ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στην ιστορία της Μπαρτσελόνα, έχοντας κερδίσει συνολικά 20 τίτλους μεταξύ των οποίων πέντε πρωταθλήματα Ισπανίας, τρία Τσάμπιονς Λιγκ και δύο κύπελλα Ισπανίας. Έχει επίσης κερδίσει το τρόπαιο Θαμόρα πέντε φορές. Κατέχει το ρεκόρ του συλλόγου ως ο τερματοφύλακας με τις περισσότερες εμφανίσεις (410) στο πρωτάθλημα  και στον επίσημο διαγωνισμό σπάζοντας το ρεκόρ του Άντονι Θουμπιθαρέτα κατά την σεζόν 2011-2012. Πριν μπει στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2002-2003, ο Βίκτορ αγωνιζόταν στις ομάδες νέων και στην Μπαρτσελόνα Β. 
Την πρώτη του εμφάνιση στην Μπαρτσελόνα την πραγματοποίησε στις 14 Αυγούστου 2002 στον αγώνα με τη Λέγκια Βαρσοβίας. Από τις 7 Νοεμβρίου 2007 πέτυχε το ρεκόρ να μην δεχτεί τέρμα για 466 λεπτά.
Μετά την αποχώρησή του από την Μπαρτσελόνα, μεταγράφηκε στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και παραχωρήθηκε δανεικός για ένα εξάμηνο στη Σταντάρ Λιέγης.  
Στις 7 Ιουλίου 2016, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την αγγλική Μίντλεσμπρο.Η εν λόγω ομάδα ήταν και ο τελευταίος του σταθμός καθώς το καλοκαίρι του 2017 αποφάσισε να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο, απόφαση που επιβεβαίωσε με τη διαγραφή του προσωπικού του λογαριασμού από όλα τα κοινωνικά δίκτυα, τον Ιανουάριο του 2018.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος (από το 2017) με το μοντέλο Γιολάντα Καρντόνα και έχουν δύο γιους , τον Ντίλαν και τον Κάι, και μία κόρη , τη Βέρα.
Εουτζένιο Μπελτράμι

Βιογραφία

Ο Μπελτράμι άρχισε να σπουδάζει Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Παβίας το 1853, αλλά το 1856 υποχρεώθηκε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών. Διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια ως καθηγητής το 1862, έτος κατά το οποίο δημοσίευσε την πρώτη του εργασία. Ο Μπελτράμι αργότερα δίδαξε στα Πανεπιστήμια στην Πίζα, τη Ρώμη και την Παβία.

Η Υπερβολική Γεωμετρία

Το 1868, στο «Δοκίμιο επί μίας ερμηνείας της μη-ευκλείδειας Γεωμετρίας» («Saggio sopra un'interpretazione della geometria non euclidea»), ο Μπελτράμι έδωσε το πρώτο μοντέλο της Υπερβολικής Γεωμετρίας. Σε αυτό, οι γραμμές της Υπερβολικής Γεωμετρίας αντιπροσωπεύονται από γεωδαισιακές πάνω στην ψευδοσφαίρα. Με τον τρόπο αυτό ο Μπελτράμι προσπάθησε να αποδείξει ότι το Αξίωμα των παραλλήλων του Ευκλείδη δεν μπορούσε να εξαχθεί από τα άλλα αξιώματα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. Ωστόσο, αυτή η απόδειξη αποτυγχάνει, καθώς η ψευδοσφαίρα είναι μόνο ένα μικρό υποσύνολο του υπερβολικού επιπέδου.
Την ίδια χρονιά, όμως, ο Μπελτράμι πήγε πολύ μακρύτερα και έδωσε μία σωστή απόδειξη του ισοσυνεπούς της Υπερβολικής και της Ευκλείδειας Γεωμετρίας ορίζοντας αυτά που σήμερα είναι γνωστά ως το Μοντέλο του Klein, το Μοντέλο του δίσκου του Poincaré και το Μοντέλο του ημιεπιπέδου του Poincaré, στην εργασία του Teoria fondamentale degli spazii di curvatura costante.
Πέτρος των Μεδίκων (γιος του Κόζιμο Α΄)

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος γιος τού Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ελεονώρας, κόρης τού Πέδρο Άλβαρεθ δε Τολέδο μαρκησίου της Βιγιαφράνκα. 
Το 1571 έκανε τον γάμο του με την Ελεονώρα ντι Γκαρθία και μετέβη στη Ρώμη. Το 1575 ταξίδευσε στη Βενετία· το επόμενο έτος κατηγόρησε τη σύζυγό του για μοιχεία και την έπνιξε με ένα λουρί σκύλου στη βίλλα Μέντιτσι στο Καφατζιόλο. Τον υποτιθέμενο εραστή της Μπερναντίνο Αντινόρι τον φυλάκισε και τον σκότωσε.
Το 1577 πήγε για πρώτη φορά στην Ισπανική Αυλή, όπου έμεινε ως το 1578. Άφησε τη φήμη σπάταλου και άσωτου. Το 1579 άφησε την Τοσκάνη και συνόδευσε Ιταλικό στρατό στην Ισπανία και τους οδήγησε στην αποστολή στην Πορτογαλία. Έμεινε στη Λισαβόνα ως το 1582 και επέστρεψε στην Ισπανία, όπου η παρουσία του εκεί πιστοποιείται τα έτη 1583-84.
Η αλληλογραφία του πιστοποιεί, ότι είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το 1584 ήλθε στην Ιταλία για να ζητήσει από τον αδελφό του να καλύψει τα έξοδά του, αλλά αποδοκιμάστηκε, διότι ζούσε με μία γυναίκα αμφίβολης φήμης· η Αυλή των Μεδίκων προσπάθησε να τον νυμφεύσει. Το 1586 μετέβη στην Ισπανία, όπου συνέχισε να συσσωρεύει χρέη. Το 1587 απεβίωσε ο αδελφός του Φραγκίσκος Α΄ μεγάλος δούκας της Τοσκάνης και ο Πέτρος επέστρεψε στην Ιταλία και έμεινε ως το 1589, οπότε ταξίδευσε στην Ισπανία. 
Ο γάμος του με τη Βεατρίκη δε Λάρα το 1593 ήταν μικρή βοήθεια στα οικονομικά και στα συναισθηματικά του θέματα. Συνέχιζε να βλέπει την ερωμένη του Αντωνία δε Καρβάχαλ, που τού έδωσε πέντε νόθα τέκνα. Επίσης είχε ένα νόθο γιο από τη Μαρία δελλα Ριβέρα.
Συνέχισε να γράφει στον αδελφό του Φερδινάνδο Α΄ μεγάλο δούκα της Τοσκάνης, ζητώντας ένα μέρος της της οικογενειακής περιουσίας για να εξοφλήσει τα χρέη του. Το 1596 ήλθε στην Ιταλία και έκανε έκκληση στον πάπα για να λάβει το μέρος του στη διαφωνία, μάταια όμως. Ο Πέτρος απεβίωσε βαθιά χρεωμένος στα 50 έτη του και τα νόθα τέκνα του μεταφέρθηκαν στη Φλωρεντία για να τα φροντίσουν οι Μέδικοι. Τάφηκε στη μονή της Αγία Τριάδος στη Μαδρίτη. Αργότερα ο ανιψιός του Κόζιμο Β΄ μετέφερε τη σορό του στη Φλωρεντία.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1571 την εξαδέλφη του Ελεονόρα ντι Γκαρθία ντι Τολέδο, κόρη τού Γκαρθία δε Τολέδο Οσόριο 4ου μαρκησίου της Βιγιαφράνκα (αδελφού της μητέρας του Ελεονόρας). Πέντε έτη μετά την κατηγόρησε για μοιχεία και την έπνιξε, καθώς και τον εραστή της. 
Το 1593 ο Πέτρος έκανε δεύτερο γάμο με τη δόνα Βεατρίκη δε Λάρα, κόρη τού Εμμανουήλ δε Μενέθες δούκα της Βίλα Ρεάλ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Από της ερωμένη του Αντωνία δε Καρβαχάλ είχε τέσσερα νόθα τέκνα. Από τη Μαρία δελλα Ριβέρα είχε έναν νόθο γιο.
Βύρωνας

Ίδρυση

Ο Βύρωνας είναι ο πρώτος αστικός προσφυγικός συνοικισμός της Ελλάδας. Άρχισε να δημιουργείται ήδη το φθινόπωρο του 1922 με την πρώτη άφιξη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής στην Αθήνα. Το πρώτο τμήμα του οικισμού χτίστηκε την περίοδο 1922-1923 από το Ταμείο Περιθάλψεως Προσφύγων και η αρχική ονομασία του ήταν Συνοικισμός Παγκρατίου. Το υπόλοιπο τμήμα κατασκευάστηκε από την Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων μεταξύ 1924-1926. Η ονομασία Βύρωνας δόθηκε το 1924, με την ευκαιρία του εορτασμού των εκατό χρόνων από τον θάνατο του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι (19 Απριλίου 1824). Στον προσφυγικό οικισμό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες κυρίως από τη Σμύρνη και την ευρύτερη Ιωνία (Ερυθραία, περιοχή Αϊδινίου, χωριά ποταμού Μαιάνδρου κ.λπ.), αλλά και την Καππαδοκία, την Προποντίδα, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη, Αρμένιοι κ.ά.. Αποσπάστηκε από τον Δήμο Αθηναίων, αποτέλεσε για λίγο ανεξάρτητη κοινότητα ενώ ήδη το 1934 έγινε δήμος. Γύρω από τον κεντρικό προσφυγικό οικισμό ιδρύθηκαν επιμέρους προσφυγικοί οικισμοί, όπως Νέα Βρύουλα, Νέα Αλάτσατα, Νέο Κορδελιό, Βυζάντιο, Φρυγία, Νέα Έφεσος, Νέα Ελβετία κ.ά..

Κατοχή - Εθνική Αντίσταση - Εμφύλιος Πόλεμος

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Βύρωνας, όπως και η γειτονική Καισαριανή, υπήρξε πρωτοπόρος στην αντίσταση ενάντια στον κατακτητή. Δεκάδες κάτοικοι θυσιάστηκαν στον αντιστασιακό αγώνα, αγωνίστηκαν σε παράνομες οργανώσεις και πολλοί στάλθηκαν στη Γερμανία όμηροι, από όπου δεν επέστρεψαν ποτέ. Αποκορύφωμα του αγώνα υπήρξε το «μπλόκο του Βύρωνα» στις 7 Αυγούστου 1944, όταν οι Γερμανοί δολοφόνησαν δώδεκα άνδρες (έντεκα Έλληνες πατριώτες και έναν Ιταλό αντιφασίστα) σε κεντρικό σημείο της πόλης. Η περιοχή του Βύρωνα πρωταγωνίστηκε στα Δεκεμβριανά, καθώς οι κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Εκκλησίες - Μονές

Κεντρική εκκλησία της πόλης είναι ο Καθεδρικός Ι. Ν. Αγίας Τριάδος και μεγάλες ενορίες αποτελούν ο Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου και ο Ι. Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Οι τρεις αυτές εκκλησίες συνδέονται με την εγκατάσταση των προσφύγων στον Βύρωνα. Μέχρι την ανέγερσή τους, ο εκκλησιασμός των κατοίκων γινόταν στον μικρό σήμερα ναό του Αγίου Λαζάρου, στο κέντρο της πόλης. Μέσα στα όρια του δήμου βρίσκονται το αγιορείτικο μετόχι της Αναλήψεως (μετόχι της Μονής Σίμωνος Πέτρας), η Μονή Ζωοδόχου Πηγής, η Μονή Αγίου Ιωάννου Καρέα και η Μονή Αγίου Γεωργίου Κουταλά. Μικρά παρεκκλήσια είναι ο Άγιος Λάζαρος (πρώτος προσφυγικός ναός), ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, η μικρή μεταβυζαντινή εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας κ.ά..

Προσωπικότητες

Στον Βύρωνα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του ο γεννημένος στη Σμύρνη φιλόσοφος και ακαδημαϊκός Κων. Δεσποτόπουλος. Στον Βύρωνα γεννήθηκε και μεγάλωσε η Ελ. Γλύκατζη Αρβελέρ, παιδί οικογένειας προσφύγων από τα Μουδανιά. Βυρωνιώτης θεωρείται και ο γεννημένος στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας Χρυσόστομος Β΄, αρχιεπίσκοπος Αθηνών.Πολλές άλλες προσωπικότητες γεννήθηκαν, μεγάλωσαν ή διέμεναν κατά καιρούς στον Βύρωνα (Δ. Διαμαντόπουλος, Μ. Λουντέμης, Δ. Ψαθάς, Ιάκ. Καμπανέλης, Γ. Βόγλης , Ευτύχης Μπιτσάκης κ.ά.).
Συκοφαντία

Συκοφαντία ονομάζεται η ψευδής κατηγορία που διατυπώνει κάποιος για άλλο άτομο. 
Η λέξη είναι σε χρήση ήδη από την αρχαία Ελλάδα, και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτό λόγο στους Αχαρνείς του Αριστοφάνη. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για την ετυμολογία της, βασιζόμενες σε αρχαίες, αλλά και σε νεότερες ερμηνείες. Αργότερα η λέξη πέρασε στη λατινική γλώσσα και στη συνέχεια σε ευρωπαϊκές, όπου σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στα αγγλικά έχει αλλάξει η έννοιά της, χαρακτηρίζοντας την ψευδή κολακεία.
Εθνόσημο της Μογγολίας

Προηγούμενα εθνόσημα

Από το 1960 ως το 1991, η Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας χρησιμοποιούσε ένα παρόμοιο εθνόσημο με το σημερινό, όμως με διαφορετικά στοιχεία. 
Έτσι, αντί για το άλογο που τρέχει σαν τον άνεμο, παρουσιαζόταν ένας καβαλάρης πάνω σε ένα κοινό άλογο. Στο βάθος, ο ήλιος ανατέλλει πάνω από τα βουνά. Τα βουδιστικά σύμβολα είχαν αντικατασταθεί από κομμουνιστικά σύμβολα (τροχός, κόκκινο αστέρι κλπ.) . Υπήρχε επίσης η επιγραφή "БНМАУ", συντομογραφία για το "Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας".
Πριν το 1961, το εθνόσημο δεν είχε σοσιαλιστικά σύμβολα και ο καβαλάρης κρατούσε λάσο. Επίσης, υπήρχε διαφορά στον τρόπο γραφής του ονόματος της χώρας.
Νιαχαίικα Αχαΐας

Τοποθεσία

Βρίσκονται σε μια ημιορεινή τοποθεσία στις βόρειες υπώρειες του Ερυμάνθου και σε υψόμετρο 330 μέτρων περίπου. Περιβάλλονται ως επί το πλείστον από καλλιεργήσιμες εκτάσεις και κυρίως από ελαιώνες και αμπελώνες, ενώ και από δασικές εκτάσεις που κυριαρχεί το πουρνάρι, κυρίως στα βόρεια και βορειοανατολικά του οικισμού.

Ονομασία

Το όνομα της περιοχής προέρχεται από το επώνυμο της οικογένειας Νιάχου που κατοικεί εκεί.

Λοιπά στοιχεία

Τα Νιαχαίικα κατοικούνται από λιγοστές οικογένειες και η κύρια απασχόληση των κατοίκων εκεί είναι ο πρωτογενής τομέας και κυρίως η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Αυτοκινητόδρομος

Περιγραφή

Το κύριο χαρακτηριστικό του αυτοκινητόδρομου, εκτός των πολυάριθμων λωρίδων κυκλοφορίας, που τον διακρίνει από άλλα είδη δρόμων (Εθνική ή επαρχιακή οδό), είναι η έλλειψη ισόπεδων διασταυρώσεων και φωτεινών σηματοδοτών και η ύπαρξη ανισόπεδων κόμβων.
Ο αυτοκινητόδρομος είναι κλειστός, με διαχωριστική νησίδα μεταξύ των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, συνήθως και με κιγκλιδώματα στα πλάγια, και η διασταύρωση με άλλους δρόμους, όπως και η είσοδος και έξοδος οχημάτων από αυτόν, γίνεται μόνο μέσω γεφυρών και ανισόπεδων διασταυρώσεων (κόμβων / εξόδων) -οι οποίες για τη διευκόλυνση των οδηγών είναι αριθμημένες- , ώστε να μην διαταράσσεται η κυκλοφορία των οχημάτων εντός του αυτοκινητοδρόμου. Πριν από κάθε έξοδο, υπάρχει συνήθως μια χωριστή λωρίδα επιβράδυνσης για τα οχήματα που σκοπεύουν να εξέλθουν από τον αυτοκινητόδρομο και αντίστοιχα αμέσως μετά την είσοδο μια λωρίδα επιτάχυνσης για τα νεοεισελθόντα οχήματα. Επειδή δεν έχει ισόπεδες διασταυρώσεις, ο αυτοκινητόδρομος δεν έχει και φωτεινούς σηματοδότες.

Ιστορία

Η Ιταλία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που άρχισε να κατασκευάζει αυτοκινητόδρομους, δηλαδή δρόμους ταχείας κυκλοφορίας μόνο για αυτοκίνητα. Ο αυτοκινητόδρομος Μιλάνο – Λάγκι (που συνέδεε το Μιλάνο με το Βαρέζε) επινοήθηκε από τον Πιέρο Πουριτσέλι, πολιτικό μηχανικό και επιχειρηματία. Πήρε τις πρώτες άδειες να κατασκευάσει έναν δημόσιας χρήσης δρόμο ταχείας κυκλοφορίας το 1921 και ολοκλήρωσε την κατασκευή του (μιας λωρίδας ανά κατεύθυνση) μεταξύ 1924 και 1926. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920 είχαν κατασκευασθεί πάνω από 4.000 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων πολλών λωρίδων (έναντι των 6.400 εν έτει 2012) σε όλη την Ιταλία, συνδέοντας τις Ιταλικές μεγαλουπόλεις και τις μικρές αγροτικές πόλεις. Οι αυτοκινητόδρομοι προπαγανδίστηκαν από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1930 ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του καθεστώτος του και ως απόδειξη της δέσμευσης του στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό.
Τυράννιος Ρουφίνος

Βιογραφία

Ο Ρουφίνος γεννήθηκε το 344 ή 345 στη ρωμαϊκή πόλη Ιουλία Κονκόρδια της Ακυληίας. Σπούδασε στη Ρώμη όπου και συνδέθηκε με τον Ιερώνυμο και γύρω στο 372, κατά τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης του μοναχισμού στη Δύση, θέλοντας να γνωρίσει καλύτερα τις ρίζες του φαινομένου αυτού ταξίδευσε στην Ανατολή όπου και παρακολούθησε μαθήματα του Διδύμου στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια επισκέφτηκε τους μοναχούς της Νιτρίας και της Σκήτης. Αργότερα ταξίδευσε στην Ιερουσαλήμ όπου και έζησε ως ερημίτης αφού προηγουμένως ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι.
Εκεί επανασυνδέθηκε με τον Ιερώνυμο,γρήγορα όμως διαχώρισαν τις απόψεις τους καθώς αν και αρχικά αμφότεροι θαύμαζαν τον Ωριγένη,το 394 ο Ιερώνυμος στράφηκε κατά της διδασκαλίας του Ωριγένη ενώ ήδη απο το 390 ο Ρουφίνος χειροτονήθηκε ιερέας.
Το Φθινόπωρο του 397 επέστρεψε στη Ρώμη και πέθανε το 411 στη Σικελία.

Συγγραφικό Έργο

Ως συγγραφέας ο Ρουφίνος ήταν περιορισμένης συγγραφικής δεξιότητας και ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις απο τα ελληνικά στα λατινικά,στρέφοντας την προτίμηση του κυρίως στα έργα των αλεξανδρινών συγγραφέων.
Τζορτζ Σάκιερ

Βιογραφία

Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, το 1897, μελέτησε αρχικά στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένης Μηχανικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και στο Ινστιτούτο Πρατ. Έχοντας συνθέσει το κείμενο Machine Design and Descriptive Geometry στην ηλικία των 19, εργάστηκε ως τεχνικός καμουφλάζ κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου, και συνέχισε στο μέλλον να εργάζεται ως σχεδιαστής, συνδυάζοντας την τεχνολογία με τον κλασικισμό. 
Στο ξεκίνημα της καριέρας του εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής για τα περιοδικά Vogue, για το Harper’s Bazaar και Modes and Manners. Αργότερα στράφηκε στο βιομηχανικό σχέδιο,  αποδίδοντας την πρώτη διεθνή έκθεση σχεδίου στο Μόναχο ως έμπνευσή του. Ξεκινώντας το 1927, ο Σάκιερ ανέπτυξε σχέδια για την American Radiator και Standard Sanitation Company σχεδιάζοντας σύγχρονες βρύσες και μαζικά παραγόμενα προκατασκευασμένα μπάνια. Το πρώτο σχέδιο λουτρών του εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο Waldorf - Astoria στην πόλη της Νέας Υόρκης, το 1931. Το 1934, ως επικεφαλής του γραφείου της ανάπτυξης σχεδίου της American Radiator & Standard Sanitary Corporation, το όνομά του ήταν ανάμεσα σε αυτά που αναφέρθηκαν, στο άρθρο ορόσημο του 1934 του περιοδικού Fortune για το νέο τότε επάγγελμα του βιομηχανικού σχεδίου, μαζί με των Λόουι, Ντρέιφους, Τιγκ, και άλλων πρωτοπόρων του επαγγέλματος. Από το 1929 έως το 1979 σχεδίαζε γυάλινα οικιακά ήδη για τη Fostoria Glass Company. 
Ο Σάκιερ πέθανε στο Παρίσι, το 1988.
Καρδάκι

Εισαγωγή

Στην ανατολική λοφώδη πλευρά της χερσονήσου του Κανονιού, στο άλσος του Mon Repos και στην περιοχή που ο Θουκυδίδης (3,72) αναφέρει ως Μετέωρα, βρίσκεται κάπως απομακρυσμένο από τα υπόλοιπα μνημεία του κτήματος ένα ιερό με μικρό δωρικό ναό, που πήρε το όνομά του από την κοντινή πηγή Καρδακίου, καθώς η κύρια θεότητα που λατρευόταν παραμένει ακόμα απροσδιόριστη.

Η ιστορία των ανασκαφών

Λόγω της σχετικής απομόνωσής του ο ναός διασώθηκε σε αρκετά καλή κατάσταση, εκτός τμήματος της ανατολικής πλευράς που χάθηκε λόγω των κατολισθήσεων. Ήδη το 1822, και στη συνέχεια το 1825, Άγγλοι μηχανικοί ερεύνησαν το ναό, ενώ νέες έρευνες διεξήχθησαν κατά τις γερμανικές ανασκαφές της περιόδου 1911-1914 από τον Wilhelm Dörpfeld. Παρότι είχε δρομολογηθεί η δημοσίευση του ναού από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, αυτή δεν έλαβε ποτέ χώρα. Ο ναός μελετήθηκε, ωστόσο, αρχιτεκτονικά από τον William B. Dinsmoor Jr.  Tην περίοδο 1976-1978 η Αρχαιολογική Εταιρεία, υπό τον Γεώργιο Δοντά, ανέλαβε πρωτοβουλία να ανασκάψει εκ νέου τμήματα του ναού όπως η «βάση» εντός του σηκού, και το δυτικό και νοτιοδυτικό άκρο του ιερού, όπου αποκαλύφθηκαν αρχαίοι αναλημματικοί τοίχοι. Επίσης, καθαρίστηκε το παρακείμενο σπήλαιο (εικ. 2), που πιθανότατα σχετίζεται λατρευτικά με το ιερό, και έγινε, σε συνεργασία με το Γ.Α.Ι., προκαταρκτική αποτύπωση των περιοχών του ναού, του σπηλαίου και της πηγής.

Ο ναός

Ο υστεροαρχαϊκός ναός υψωνόταν σε δίβαθμη κρηπίδα και δεν διέθετε οπισθόδομο. Η ανωδομή παρουσιάζει ιδιορρυθμίες, καθώς εμφανίζονται έντονοι ιωνισμοί, όπως για παράδειγμα το ότι το επιστύλιο δεν κοσμείται με ταινία. Ο συνδυασμός δωρικών και ιωνικών στοιχείων συνδέει το κτήριο, που τοποθετείται χρονικά γύρω στα 510 π.Χ., με αρχιτεκτονικά ρεύματα χαρακτηριστικά της Μεγάλης Ελλάδος. Η ανασκαφή Δοντά έδειξε ότι η λεγόμενη «βάση» στο σηκό του κτηρίου δεν ήταν βάθρο λατρευτικών αγαλμάτων, όπως μέχρι τότε πιστευόταν, αλλά εσχάρα εναγισμών για χθόνιες θεότητες ή ήρωες, καθώς στην ίδια θέση αποκαλύφθηκε παλαιότερη κατασκευή με ίδιες ακριβώς διαστάσεις που προηγείται χρονολογικά του ναού και εκπλήρωνε παρόμοιο σκοπό.

Κινητά ευρήματα

Όσον αφορά στα κινητά ευρήματα, σημειώνεται η εύρεση πήλινου αναγλύφου με παράσταση ανακεκλιμένου γενειοφόρου άνδρα και φιδιού τυλιγμένου στον αριστερό του βραχίονα (μέσα 6ου αι. π.Χ.)· επίσης βρέθηκαν χαλινοί αλόγων και αιχμές δοράτων. Αξιοσημείωτο είναι, τέλος, πήλινο αγαλματίδιο Κυβέλης των ύστερων ελληνιστικών χρόνων, που βρέθηκε θρυμματισμένο μέσα σε πρόχειρο ναΐσκο από κεραμίδες σε αρκετά μεταγενέστερη επίχωση στο βόρειο άκρο του ιερού.
Αστεροσκοπείο Σκίνακα

Εκπαίδευση

Το αστεροσκοπείο χρησιμοποιείται για την πρακτική εξάσκηση και τις ανάγκες των προπτυχιακών φοιτητών του Τμήματος Φυσικής  του Πανεπιστημίου Κρήτης, καθώς και για μεταπτυχιακά ερευνητικά προγράμματα. Επιπλέον κατά τους καλοκαιρινούς μήνες οργανώνονται τακτικές "Ανοιχτές βραδιές" στην διάρκεια των οποίων μπορεί το κοινό να επισκεφθεί το αστεροσκοπείο και να παρατηρήσει μέσα από το τηλεσκόπιο των 1.3μ
Τιμολέων Φιλήμων

Σπουδές και αρχική σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1833 στο Ναύπλιο και ήταν γιος του εκδότη, συγγραφέα και φιλικού, Ιωάννη Φιλήμονος. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το οποίο αποφοίτησε με άριστα αλλά ασχολήθηκε από την εφηβική του ηλικία με τη δημοσιογραφία στην εφημερίδα Αιών του πατέρα του, ενώ το 1856 ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας. Το επόμενο έτος φυλακίστηκε για τρεις μήνες έπειτα από καταδίκη για προσβολή του βασιλιά Όθωνα. Ήταν γραμματέας της τριμελούς επιτροπής που παρέδωσε το στέμμα στο βασιλιά Γεώργιο στη Δανία Στη συνέχεια εργάστηκε ως γραμματέας και δάσκαλος του Γεωργίου ως το 1867.

Πολιτική καριέρα

Το ίδιο έτος κατήλθε στον πολιτικό στίβο ως υποψήφιος βουλευτής Αττικής χωρίς ωστόσο να εκλεγεί, κάτι το οποίο πέτυχε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1868 (διετέλεσε και αντιπρόεδρος της βουλής). Κατά τις εκλογές του 1869 απέτυχε να εκλεγεί ενώ το 1874, αν και συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό ψήφων, η εκλογή του τελικά ακυρώθηκε. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1875 και του 1879 ενώ στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες δεν κατάφερε να ανανεώσει την παρουσία του στο Κοινοβούλιο. Παράλληλα, απασχολήθηκε και με τα ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης: το 1874 εκλέχτηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Αθηνών κάτι το οποίο επαναλήφθηκε για άλλες τέσσερις φορές. Μάλιστα, από το 1878 μέχρι το 1887 αποτέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Το 1887 εκλέχτηκε δήμαρχος Αθηναίων παραιτήθηκε όμως το 1891, εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο δήμος.

Πολιτισμός

Διετέλεσε πρώτος έφορος της Βιβλιοθήκης της Βουλής από το 1874 έως το 1888, διάστημα κατά το οποίο η βιβλιοθήκη εμπλουτίστηκε σημαντικά (χαρακτηριστικά, από τους 5000 τόμους που αριθμούσε το 1874, κατά τη λήξη της θητείας του Φιλήμονα έφτασε να έχει περίπου 120.000), υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος και πρώτος πρόεδρός της την περίοδο 1882 - 1887, διετέλεσε γραμματέας του Μουσικού και Δραματικού Συλλόγου και συνέβαλε στην οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896. Εξέδωσε ένα σύγγραμμα με τίτλο Ο Δήμαρχος και μετά το θάνατο του εκδόθηκε η μετάφραση της μελέτης του Φυστέλ ντε Κουλάνζ Το αρχαίον άστυ με επιμέλεια του ιστορικού Σπυρίδωνα Λάμπρου.

Θάνατος

Πέθανε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου του 1898 από συγκοπή. Κατά την κηδεία του, που πραγματοποιήθηκε πλήθος κόσμου, παρευρέθησαν μεταξύ άλλων ο τότε πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης, μέλη του υπουργικού συμβουλίου, διάφοροι πολιτευτές καθώς και αντιπρόσωποι της βασιλικής οικογένειας. Σύμφωνα με την Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Μασονικής Στοάς ο Τιμολέων Φιλήμων ήταν Μέγας Διδάσκαλος.