Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας

Συνεχείς κρίσεις σχιζοφρένειας

Ενώ διέσχιζε το δάσος, ένας ρακένδυτος, ανυπόδητος άντρας όρμηξε στο βασιλικό άρμα παρακαλώντας τον βασιλιά με κραυγές να μην προχωρήσει, να επιστρέψει πίσω λόγω του ότι προδόθηκε. Οι συνοδοί του βασιλιά χτύπησαν τον ζητιάνο, αλλά δεν τον απομάκρυναν και 
συνέχιζε τις κραυγές για μισή ώρα ακόμα. Τότε έπιασε τον βασιλιά κρίση τρέλας: ωρυόμενος έβγαλε το ξίφος του και επιτέθηκε κατά των ίδιων των στρατιωτών του. Μέσα σε αυτό το ντελίριο σκότωσε ο ίδιος πολλούς ευγενείς του.
Ο θείος του Καρόλου, Φίλιππος ο Ισχυρός, προσπάθησε στη συνέχεια να δυσφημίσει τους συμβούλους του. Ήταν η έναρξη μιας βεντέτας ανάμεσα στο βασίλειο της Γαλλίας και στο δουκάτο της Βουργουνδίας που θα διαρκέσει για 85 χρόνια. Μετά από μια νέα κρίση (1393) ξέχασε την ταυτότητα και το όνομα του. Η γυναίκα του τρομοκρατήθηκε, γιατί δεν αναγνώριζε αυτήν και τα παιδιά τους. Περιπλανήθηκε στα ανάκτορα και αρνήθηκε για μήνες να πλυθεί.

Ο χορός των καιόμενων ανδρών

Τον Ιανουάριο του 1393, η βασίλισσα Ισαβέλλα της Βαυαρίας οργάνωσε γιορτή για τους γάμους μιας εκ των ευγενών. Ο βασιλιάς με πέντε ακόμα άρχοντες ντύθηκαν σαν άγριοι άντρες και άρχισαν να χορεύουν δεμένοι μεταξύ τους. Τα ενδύματα τους ήταν καλυμμένα με κερί και πίσσα, ώστε να δίνουν την εντύπωση μαλλιαρών αντρών. Σε πρόβλεψη του επερχόμενου κινδύνου πυρκαγιάς, αφού υπήρχαν στο δωμάτιο πολλά αναμμένα κεριά, ο αδελφός του βασιλιά, Λουδοβίκος δούκας της Ορλεάνης, έτρεξε μέσα να προλάβει με ένα αναμμένο κερί. Ένας χορευτής έπιασε φωτιά, επικράτησε πανικός και η δούκισσα του Μπερί που αναγνώρισε τον Κάρολο έτρεξε να τον καλύψει με τα ενδύματα της και να γλυτώσει τη ζωή του. Τέσσερις από τους υπόλοιπους άντρες βρήκαν τραγικό θάνατο και το περιστατικό έμεινε γνωστό σαν ο χορός των καιγόμενων αντρών.
Οι περισσότερες πληροφορίες λένε ότι η πράξη του Λουδοβίκου ήταν ένα δυστύχημα και όχι απόπειρα φόνου του αδελφού του. Ο Λουδοβίκος έψαχνε να βρει τον αδελφό του, ώστε να τον γλυτώσει από τον κίνδυνο. Ο Λουδοβίκος δολοφονήθηκε (1407) από τον πολιτικό του αντίπαλο Ιωάννη τον Ισχυρό. Ο βασιλικός γραμματέας Πιερ Σαλμόν ξόδεψε πολύ από τον χρόνο του σε συζητήσεις με τον βασιλιά, προκειμένου να βρει την αιτία των ισχυρότατων διακεκομμένων ψυχώσεων του. Σε μια προσπάθεια να βρει τις αιτίες της βασιλικής ασθένειας, σταθεροποίησε την πολιτική κατάσταση του βασιλείου εγγυόμενος τη σταθερότητα του.

Σχέσεις του με την Αγγλία

Η στέψη του βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ ήταν η απαρχή ενός σκληρού πολέμου με την Αγγλία και η συνέχιση του περίφημου 100ετούς πολέμου σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του. Μία προσπάθεια ειρήνης έγινε (1396) όταν η κόρη του Καρόλου, η επτάχρονη Ισαβέλλα του Βαλουά, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο Β΄, ειρήνη που δεν κράτησε πολύ.
Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Ε΄ εκμεταλλευόμενος την εξασθένηση της Γαλλίας λόγω του εμφύλιου πολέμου μεταξύ της βασιλικής οικογένειας και του δουκάτου της Βουργουνδίας, επιτέθηκε στη Γαλλία που ηττήθηκε στη μάχη του Αζινκούρ (1415). Ο βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄, σε μια νέα κρίση τρέλας ανακήρυξε σαν διάδοχο του στον γαλλικό θρόνο τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Ε΄, που τον αρραβώνιασε με την κόρη του, Αικατερίνη του Βαλουά. Ταυτόχρονα με τη Συνθήκη του Τρουά αποκλήρωσε τον γιο του και τον κήρυξε νόθο (1420).
Όλος ο λαός πλέον καθώς και η Ιωάννα της Λωρραίνης πίστεψαν πλέον ότι η βασιλεία του ήταν πολύ επικίνδυνη για την χώρα λόγω της παρατεταμένης ασθένειας του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Κάρολος Ζ΄.