google/wiki40b huggingface dataset:
Οιωνός

Ως οιωνός προσδιοριζόταν κατά την αρχαιότητα το σαρκοφάγο όρνεο, και ειδικότερα το μαντικό πουλί. Μέσα από την προσεκτική παρατήρηση των κραυγών και του τρόπου ή της κατεύθυνσης του πετάγματός του, οι οιωνοσκόποι επιχειρούσαν να προβλέψουν το μέλλον.

Περιγραφή

Ως οιωνούς προερχόμενους μάλιστα από το Δία, θεωρούσαν επίσης τον κεραυνό ή τη βροντή, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην κατεύθυνση στην οποία τα έβλεπαν ή τα άκουγαν. Οι οιωνοί αντιπροσώπευαν το θείο θέλημα και τις αποφάσεις των θεών και τη θέση τους απέναντι στα ανθρώπινα εγχειρήματα και ήταν ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του κόσμου τους και αυτού των ανθρώπων, μεταφερόμενοι και ερμηνευόμενοι από τους μάντεις ή τους οιωνοσκόπους, οι οποίοι θεωρούνταν άτομα που έφεραν το θείο χάρισμα να γίνονται ενδιάμεσοι.
Από τα ομηρικά χρόνια οι Έλληνες έδειχναν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτές τις ενδείξεις: όταν έβλεπαν γύπες από τα αριστερά, ένα ακόμη σύμβολο του Δία, το θεωρούσαν κακό οιωνό. Η κραυγή ενός ερωδιού ή η αστραπή στα δεξιά αντίθετα, χαρακτηριζόταν θετικός κι ελπιδοφόρος οιωνός. Στον ελληνικό χώρο, οι μάντεις έκριναν ακόμη τους καλούς και κακούς οιωνούς από την απροθυμία ή την προθυμία του θύματος να προσεγγίσει το βωμό και από την κατάσταση των εντοσθίων του όταν το έσφαζαν.
Οι Ρωμαίοι εκτός του ότι αντλούσαν οιωνούς από τα πουλιά, το είδος και το πέταγμά τους, τους κεραυνούς και τα θυσιαζόμενα ζώα, έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε μια αξιοσημείωτη λέξη ή φράση που λεγόταν υποτίθεται τυχαία, είχε όμως ένα συμβολικό φορτίο και ένα προφητικό κατ’ ουσίαν περιεχόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πεποίθησης είναι το περιστατικό κατά το οποίο ο Αιμίλιος Παύλος, ακούγοντας την μικρή του κόρη να λέει ότι το σκυλί τους η Πέρσα πέθανε, θεώρησε αυτήν την φράση ως έναν καλό οιωνό αναφορικά με την εκστρατεία του εναντίον του βασιλιά της Μακεδονίας, Περσέα, λόγω της ηχητικής ομοιότητας των δύο ονομάτων, της χρονικής συγκυρίας που ειπώθηκε η φράση και συνέβη ο θάνατος του σκύλου.
Οι Ρωμαίοι, αντίθετα από τους Έλληνες, θεωρούσαν τις ενδείξεις από τα αριστερά συνήθως ευνοϊκές και θετικές, ενώ από τα δεξιά δυσμενείς και αρνητικές. Ωστόσο, υπό την ελληνική επιρροή το τυπικό αυτό άρχισε να μεταβάλλεται και να μην έχει καθολική ισχύ, έτσι ώστε πρέπει να εξετάζεται κάθε περίπτωση οιωνού ξεχωριστά.
Παναγία Madre della consοlazione με τον Άγιο Φραγκίσκο (β μισό 15ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Περιγραφή

Παναγία Madre della consοlazione με τον Άγιο Φραγκίσκο είναι εικόνα διαστασεων 0,60Χ0,52 μ.Πρόκεται για Παναγία δεξιοκρατούσα σε προτομή, στον τύπο της ιταλικής Madre della consοlazione (Μήτηρ της Παραμυθίας) συνοδέυται από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασσίζης, όρθιο προς τα αριστερά προς το μέρος της πίσω,σε κλίμακα πιο μικρή.Λευκό πτυχωτό πέπλο στολίζει το πρόσωπο που κλινει προς το παιδί. Το μοφόριό της είναι πορφυρό, λάμπει με μαλακές υστερογοτθικής τεχνοτροπίας πτυχές, κλεισμένο χαμηλά στο λαιμό με πόρπη , στολισμένο μεχρυσκέντητη παρυφή σε κομψό ψευδοκουφικό σχέδιο. Ο Χριστός φορεί διάφανο λευκό υποκάμισο, μαύρο και ολοκέντητο με χρυσά σχέδια φόρεμα και φωτεινό κόκκινο ιμάτιο με αστραφτερές χρυσογραφίες. Σε άνετη στάση ο μικρός Ιησούς ευλογεί με το δεξιό και με το αριστερό του χέρι κρατάει χρυσή σφάιρα του κόσμου. Ο Άγιος της Ασσίζης παριστάνεται με μοναχικό ένδυμα και κουρά ,με ταστίγματα των πληγών του εσταυρωμένου και κρατώντας δερματόδετο βιβλίο και χρυσό σταυρό στα χέρια. Η παρουσία του εγγύς του Ιησού παραπέμπει στην ιδέα του Πάθους.
Οπλίτης δρόμος

Ο Οπλίτης δρόμος ή Οπλιτόδρομος ήταν αγώνας ταχύτητας με αθλητές που φορούσαν αμυντική πανοπλία και αποτελούσε μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν ο τελευταίος αγώνας δρόμου που προστέθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, με την πρώτη του εμφάνιση στην 65η διοργάνωση το 520 π.Χ., και ήταν παραδοσιακά το τελευταίο αγώνισμα δρόμου του προγράμματος.

Περιγραφή

Σύμφωνα με τον Παυσανία στον ναό του Δία στην Ολυμπία υπήρχαν 25 ασπίδες τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι οπλιτοδρόμοι. Το αγώνισμα ήταν πολύ αγαπητό γιατί θύμιζε σε όλους πως κάποτε οι αθλητές και οι πολεμιστές ήταν το ίδιο ακριβώς. Επίσης η οπλιτοδρομία ήταν πάντα το τελευταίο αγώνισμα των αγώνων, ίσως για να υπενθυμίζει ότι η Ολυμπιακή Εκεχειρία είχε τελειώσει. Σε αντίθεση με άλλα αγωνίσματα, στα οποία οι αθλητές έτρεχαν γυμνοί, στην Οπλιτοδρομία, οι ανταγωνιστές έπρεπε να φορούν το κράνος του και τις περικνημίδες του οπλίτη στρατιώτη, από τον οποίο πήρε και το όνομά του το αγώνισμα. Οι δρομείς έφεραν επιπλέον την ασπίδα του, η οποία ήταν μία χάλκινη ασπίδα καλυμμένη με ξύλο, η οποία ανέβαζε το συνολικό βάρος τουλάχιστον 50 κιλά. Καθώς οι οπλιτοδρόμοι ήταν από τους μικρότερους αγώνες δρόμου, η βαριά πανοπλία και η ασπίδα ήταν περισσότερο ένας διαγωνισμός μυικής δύναμης παρά αντοχής.
Στην Ολυμπία το μήκος που διένυαν οι αθλητές του Οπλίτη δρόμου ήταν περίπου 400 μέτρα (δύο φορές το μήκος του σταδίου) αλλά αυτό δεν ήταν πάντα σταθερό, για παράδειγμα στα Ελευθέρια, αγώνες που τελούνταν στις Πλαταιές εις μνήμην της νίκης των Ελλήνων επί των Περσών, ήταν περισσότερο. Μάλιστα στα Ελευθέρια σύμφωνα με τον Φιλόστρατο υπήρχε ο κανονισμός πως αν ένας αθλητής νικούσε σε αυτό το αγώνισμα και ξαναλάμβανε μέρος χωρίς να νικήσει, τιμωρούταν με θάνατο. Στα Νέμεα η απόσταση ήταν 4 στάδια. Αυτός ο οποίος κατόρθωνε να νικήσει σε τρία αγωνίσματα εντός της ίδιας ημέρας λεγόταν τριαστής. Ο πρώτος που το κατάφερε αυτό ήταν ο Φάνας ο Πελληνεύς τον 6ο αιώνα π.Χ., και αργότερα ο πολυολυμπιονίκης Λεωνίδας ο Ρόδιος τον 2ο αιώνα π.Χ. κατάφερε να γίνει τριαστής σε τέσσερις διαδοχικές διοργανώσεις . Η επικρατέστερη άποψη για την στάση εκκίνησης, σύμφωνα και με τα αρχαιολογικά ευρήματα, αναφέρει πως οι αθλητές ξεκινούσαν από όρθια θέση με ελαφρώς γερμένο μπροστά το σώμα και το ένα πόδι λίγο πιο μπροστά από το άλλο.
Οι οπλιτοδρόμοι, με το στρατιωτικό τους εξοπλισμό, εκπαιδεύονταν τόσο σε επίπεδο στρατιωτική άσκησης όσο και αθλητικού αγώνα. Οι μάχες με διμοιρίες έμπειρων Περσών τοξοτών, που λάμβαναν χώρα λίγο πριν την εισαγωγή της οπλιτοδρομίας το 520 π.Χ., πρέπει να υπαγόρευσαν την ανάγκη για την κατάρτιση του ελληνικού πεζικού για γρήγορους ελιγμούς κατά τη διάρκεια της μάχης. Επιπλέον, το αρχικό μήκος των 400 μέτρων της οπλιτοδρομίας συμπίπτει με το εύρος της απόστασης που μπορούσαν να καλύψουν τα βέλη των Περσών τοξοτών, γεγονός που υποδηλώνει μια σαφή στρατιωτική χρήση για αυτό το είδος της εκπαίδευσης.
Τζων Ρος Μπράουν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ιρλανδία το 1817. Οι γονείς του μετανάστευσαν στην Αμερική και εγκαταστάθηκαν στο Κεντάκι, όπου πήγε σχολείο. Από μικρός είχε πάθος με τα ταξίδια και τις περιπέτειες, και γι' αυτό εγκατέλειψε το σπιτικό του το 1835 για να περιοδεύσει με άγνωστο προορισμό στο Οχάιο και το Μισισιπή, από το Λούισβιλ μέχρι τη Νέα Ορλεάνη. Στην επιστροφή του πέρασε από την Ουάσιγκτον ΝτιΣι. Εκεί εργάστηκε ως στενογράφος δημοσιογράφος στη Βουλή. Ξανά μπραράρισε σε καράβι για να διαπλεύσει τη θάλασσα της Πολυνησίας. Στο δεκαοκτάμηνο ταξίδι του επισκέφτηκε τα σημαντικότερα λιμάνια, και μετά την επιστροφή του δημοσίευσε το οδοιπορικό του. Εγκαταστάθηκε στην Πρωτεύουσα των Η.Π.Α. και διορίστηκε ιδιωτικός γραμματέας του Ρόμπερτ Γουόκερ. Το 1849 ακολούθησε και αυτός τους χρυσορύχους στην Καλιφόρνια. Ταξίδευσε και στην Ευρώπη το 1851 ως ανταποκριτής για δύο χρόνια. Μετά την επιστροφή του δημοσίευσε και δεύτερο έργο. Συνέχισε τα ταξίδια του και τις δημοσιεύσεις σε πολλά περιοδικά και τόμους. Απεβίωσε στην Όκλαντ της Καλιφόρνιας στις 9 Δεκεμβρίου 1875.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1995–96

Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιώς της περιόδου 1995-96 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 95 σύλλογοι. Από την περίοδο αυτή, δεν εφαρμόζονταν πλέον ο θεσμός του υπερπρωταθλητή Πειραιά, αλλά και των υπόλοιπων κατηγοριών, καταργούμενου του σχετικού αγώνα.

Α΄Κατηγορία

Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Μανδραϊκός και ο Ατρόμητος Πειραιώς. Οι δυο πρωταθλήτριες ομάδες ανέβηκαν στη Δ΄Εθνική της περιόδου 1996-97.

Β΄Κατηγορία

Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν ο Απόλλων Ασπροπύργου και οι Νέοι Δραπετσώνας.

Γ΄Κατηγορία

Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν ο Αχιλλέας Κορυδαλλού και ο Ατρόμητος Κερατσινίου. Την άνοδο κατέκτησαν ο δευτεραθλητής Α΄ ομίλου Πρωτέας Νίκαιας και ο δευτεραθλητής Β΄ ομίλου Αμπελακιακός. Ο Αμπελακιακός ισοβάθμισε στη 2η θέση με τον Παννεαπολικό και έδωσαν αγώνα μπαράζ για την άνοδο στις 9 Ιουνίου 1996 στο γήπεδο Περάματος, ο οποίος βρήκε νικήτρια την ομάδα της Σαλαμίνας, με σκορ 3-1.
Μεσιέ 99

Ιστορικό

Ο Μεσιέ 99 ανακαλύφθηκε στις 15 Μαρτίου 1781 από τον Πιέρ Μεσαίν, μαζί με τους κοντινούς γαλαξίες Μεσιέ 98 και Μεσιέ 100 και ο Τσάρλς Μεσιέ τον συμπεριέλαβε στον κατάλογό του. Ο Μεσιέ 99 ήταν ο δεύτερος γαλαξίας που αναγνωρίστηκε ως σπειροειδής από τον Κόμη του Ρος, την άνοιξη του 1846, μετά τον Μεσιέ 51.
Στον Μεσιέ 99 είχαν παρατηρηθεί τρεις υπερκαινοφανείς αστέρες μέχρι το 2007: ο 1967Η, ο 1972Q και ο 1986Ι.

Μετατόπιση προς το ερυθρό

Ο Μεσιέ 99 έχει την μεγαλύτερη μετατόπιση προς το ερυθρό από κάθε γνωστό γαλαξία του Μεσιέ, και άρα κάθε αντικειμένου Μεσιέ: περίπου 2407 km/s. Αυτό σημαίνει ότι κινείται σε σχέση με το σμήνος της Παρθένου με μία ταχύτητα περίπου 1200 km/s, τυχαία, σε μία κατεύθυνση αντίθετη από τον Γαλαξία μας. Αυτό το γεγονός μπορεί να οφείλεται σε μία πρόσφατη αλληλεπίδραση με κάποιον γαλαξία.
290 Μπρούνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μπρούνας εκτιμάται σε 11 ως 24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος δεν είναι γνωστός. Δεν είναι επίσης γνωστή η περίοδος περιστροφής της Μπρούνα γύρω από τον εαυτό της.
Σύνδρομο της Κίνας

Το Σύνδρομο της Κίνας (the China Syndrome) είναι όρος που επινοήθηκε από Αμερικανό φυσικό το 1971 για να περιγράψει ένα πιθανό επακόλουθο κάποιας σοβαρής πυρηνικής κατάρρευσης, κατά τη διάρκεια της οποίας λιωμένα συστατικά του πυρήνα του αντιδραστήρα διαπερνούν το δοχείο εγλωβισμού που τα συγκρατεί και το ίδιο το κτίριο. Ο όρος είναι παραπλανητικός, διότι λιωμένο υλικό από ένα τέτοιο γεγονός δεν θα μπορούσε να διαπεράσει το φλοιό της Γης και να φτάσει στην Κίνα.

Ιστορία και χρήση

Πυρηνικοί σταθμοί που κατασκευάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έθεσαν θέματα ασφάλειας και δημιούργησαν φόβους ότι ένα σοβαρό ατύχημα στον αντιδραστήρα θα μπορούσε να απελευθερώσει μεγάλες ποσότητες ραδιενεργού υλικού στο περιβάλλον. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, μια διαμάχη προέκυψε σχετικά με την ικανότητα των συστημάτων ψύξης εκτάκτου ανάγκης να αποτρέψουν την τήξη του πυρήνα, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει το λεγόμενο Σύνδρομο της Κίνας. Το θέμα αυτό συζητήθηκε σε δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης και σε τεχνικά περιοδικά.
Το 1971, ο πυρηνικός φυσικός Ραλφ Λαππ χρησιμοποίησε τον όρο "σύνδρομο της Κίνας" για να περιγράψει μια πιθανή κατάσταση διαπέρασης της Γης λόγω τήξης, εξ αιτίας ατύχηματος απώλειας ψυκτικού μέσου στον αντιδραστήρα και της επακόλουθης διαφυγής ραδιενεργού υλικού στο περιβάλλον. Οι δηλώσεις του έγιναν με βάση την έκθεση μιας ομάδας εργασίας πυρηνικών φυσικών με επικεφαλής τον Δρ W.K. Ergen, που δημοσιεύθηκε το 1967. Οι κίνδυνοι ενός τέτοιου υποθετικού ατυχήματος κατέστησαν δημοφιλείς από την ταινία του 1979, Το Σύνδρομο Της Κινας.
Το ίδιο το όνομα προέρχεται από την ιδεά ότι, σε πολλούς Αμερικανούς, "η άλλη άκρη του κόσμου" - αντίποδας - είναι η Κίνα.

Πιθανές επιπτώσεις μιας καταστροφικής κατάρρευσης

Το «Σύνδρομο της Κίνας», αναφέρεται σε ένα πιθανό αποτέλεσμα καταστροφικής, πυρηνικής κατάρρευσης ενός πυρηνικού αντιδραστήρα. Επονομαζόμενο και ως ατύχημα απώλειας ψυκτικού μέσου, το σενάριο αρχίζει όταν κάτι προκαλεί τη στάθμη του υγρού ψύξης στο δοχείο του αντιδραστήρα να πέσει, αποκαλύπτοντας μέρος ή όλο το συγκρότημα των ράβδων καυσίμων. Ακόμη και αν η πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση έχει σταματήσει με τη χρήση των ράβδων ελέγχου ή άλλων συσκευών, το καύσιμο εξακολουθεί να παράγει σημαντική θερμότητα για κάποιο χρονικό διάστημα λόγω της περαιτέρω διάσπασης των προϊόντων σχάσης. Εάν δεν υποστούν σωστή ψύξη, το σύνολο των καυσίμων μπορεί να μαλακώσει και να λιώσει, πέφτοντας στο κάτω μέρος του δοχείου του αντιδραστήρα. Εκεί, χωρίς ράβδους ελέγχου απορρόφησης νετρονίων για να το αποτρέψει, η πυρηνική σχάση θα μπορούσε να επαναληφθεί, αλλά, ελλείψει ενός ρυθμιστή νετρονίων, θα μπορούσε και όχι. Σε κάθε περίπτωση, χωρίς επαρκή ψύξη, η θερμοκρασία του τετηγμένου καυσίμου θα μπορούσε να αυξηθεί έως το σημείο τήξης του και το καυσιμο να διαφύγει από το συγκρότημα στο οποίο περιέχεται. Αν και πολλοί θεωρούν ότι η ραδιενεργής αυτή λάβα θα σταματήσει πριν ή στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, τέτοια σειρά γεγονότων θα απελευθέρωναν μεγάλες ποσότητες ραδιενεργού υλικού στην ατμόσφαιρα και στα υπόγεια ύδατα, ενδεχομένως προκαλώντας ζημιά στη τοπική χλωρίδα και πανίδα.
Ζαφείριος Σταματιάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Σέχοβο (Ειδομένη) Παιονίας του νομού Κιλκίς. Με την έναρξη της επανάστασης στρατολογήθηκε στα σώματα της γειτονικής Γευγελής που επέφεραν μεγάλες απώλειες στα Οθωμανικά στρατεύματα που έσπευσαν στην περιοχή. Μετά την καταστολή της εξέγερσης από τους Οθωμανούς και την καταστροφή του Σεχόβου (Ειδομένης), έσπευσε στον Όλυμπο ώστε να καταταχθεί στο σώμα του Μήτρου Λιακόπουλου που ξεκινούσε τότε για τη Χαλκιδική. Εκεί, τον Ιούλιο του 1821 συμμετείχε σε πολλές μάχες κατά των Τούρκων. Τον ίδιο μήνα έσπευσε και ο γενικός στρατηγός των Ολυμπιακών στρατευμάτων Διαμαντής Νικολάου. Ο Ζαφείριος Σταματιάδης συμμετείχε σε όλες τις εκστρατευτικές επιχειρήσεις του Διαμαντή Νικολάου σε Νάουσα, Κολινδρό, Καστανιά, Σκιάθο, Σκόπελο και Εύβοια. Συνέχισε τον αγώνα έως το 1823, χρονιά που ο Διαμαντής Νικολάου αποσύρθηκε στη Σκόπελο. Στη συνέχεια επέστρεψε στο κατεστραμμένο ήδη Σέχοβο, όπου χειροτονήθηκε ιερέας, τηρώντας την οικογενειακή παράδοση και εντρύφησε στην αναδιοργάνωση του χωριού.
Γιος του ήταν ο Μακεδονομάχος, παπα-Γεώργιος Σταματιάδης και εγγονός του, ο Μακεδονομάχος και δάσκαλος παπα-Ζαφείριος Σταματιάδης Παπαζαφειρίου.
Σιμιτλί

Τουρισμός

Μερικά από τα καλύτερα ορμητικά νερά στα βαλκάνια μπορούν να βρεθούν στον ποταμό Στρυμόνα στο φαράγγι Κρέσνα. Η περίοδος για ράφτινγκ και καγιάκ είναι από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο και κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται ράφτινγκ. Το Σιμιτλί είναι επίσης μέρος της πίστας EuroCup για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ράφτινγκ κάθε χρόνο. Κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο του Ιανουαρίου, υπάρχει ένα φεστιβάλ Κούκερι ή Σούρβα που διοργανώνεται στο τοπικό στάδιο κατά τον E-79, το οποίο ανταγωνίζεται τα Φεστιβάλ Κούκερι του Ράζλογκ και του Πέρνικ.
Προβολή (Αττικό Δίκαιο)

Η Προβολή ήταν αγωγή στην Εκκλησία του δήμου που περιείχε αίτημα έκδοσης προδικαστικής απόφασης, που, αν ήταν καταδικαστική για τον κατηγορούμενο, η υπόθεση παραπέμπονταν για να κριθεί σε κανονικό δικαστήριο. Οι περιπτώσεις κατά τις οποίες υποβαλλόταν προβολή ήταν κατά κύριο λόγο αυτές που αφορούσαν αδικήματα σχετικά με τις θρησκευτικές γιορτές, όπως τα Διονύσια, τα Λήναια, τα Θαργήλια και τα Ελευσίνια Μυστήρια.
Υποβαλλόταν επίσης σε περιπτώσεις κατάχρησης δημοσίων χρημάτων, πλημμελούς εκτέλεσης καθηκόντων άρχοντα, συκοφαντίας κ.λ.π. Ο ενάγων κατέθετε έγγραφη καταγγελία στους Πρυτάνεις, οι οποίοι την περιλάμβαναν στα προς συζήτηση θέματα της πρώτης μετά τη γιορτή συνέλευσης. Κατήγορος και κατηγορούμενος ανέπτυσσαν τις απόψεις τους και ο λαός ψήφιζε με ανάταση της χειρός. Αν η απόφαση ήταν καταδικαστική,ο μηνυτής είχε δικαίωμα να παραπέμψει την υπόθεση στη Ηλιαία που έκρινε οριστικά. Το κύριο χαρακτηριστικό της σχετικής απόφασης είχε σημασία αποκλειστικά ηθική, χωρίς να παράγει πρακτικά αποτελέσματα.
Ζακόμπ Σπον

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1647 στην Λυών. Πατέρας του ήταν ο επίσης ιατρός Σαρλ Σπον. Η οικογένειά του είχε καταγωγή από την Ουλμ και ως προς το θρήσκευμα ήταν Καλβινιστές. Μετανάστευσαν στην Λυών το 1551 και απόκτησαν πλούτη και κοινωνικό κύρος. Ο Γιάκομπ σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και μυήθηκε από τον συνομήλικό του Σαρλ Πατίν την κλασική αρχαιότητα και στην νομισματική. Έμεινε για λίγο διάστημα στο Παρίσι και κατόπιν αναγορεύτηκε διδάκτωρ της ιατρικής το 1668 στο Μονπελιέ. Εργάστηκε ως ιατρός στην γενέτειρά του. Ασχολήθηκε με την αρχαιολογία και είχε επαφή με διάσημους επιστήμονες της εποχής του, τον Δουκάγγιο, τον Λουδοβίκο τον μέγα δελφίνο και άλλους. Περιηγήθηκε στα χρόνια 1675-1676 την Ιταλία, Ελλάδα, Κωνσταντινούπολη και τον Λεβάντε με συνοδό του τον νεαρό βοτανολόγο Τζωρτζ Γουίλερ, ο οποίος αργότερα δώρισε την πλούσια συλλογή του ελληνικών θησαυρών τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Όταν λόγω του εδίκτου του Φονταινεμπλώ αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ζυρίχη, ληστεύτηκε καθ' οδόν και έχασε όλη η συλλογή του και τα υπάρχοντά του. Αρρώστησε από φυματίωση και απεβίωσε στις 25 Δεκεμβρίου 1685 στο σανατόριο του Βεβέ.
Ερμαθήνη

Ερμαθήνη ή Ερμαθηνά ονομάζεται ένα σύνθετο άγαλμα που μπορεί να αποτελείται από κορμό Ερμών, με την κεφαλή της Αθηνάς. Ενίοτε είναι ιανόμορφο διπρόσωπο γλυπτό με κεφαλή του Ερμή στη μία όψη και της Αθηνάς στην άλλη ή ερμαφρόδιτο άγαλμα των δύο θεοτήτων. Δε θεωρείται βέβαιο ότι τέτοιου τύπου σύνθετη μορφή ανήκει στο ίδιο πλαίσιο με ανάλογες μορφές όπως οι Ερμάνουβις, Ερμηρακλῆς, Ερμόπαν, Ερμέρως, καθώς το έργο ανήκει σε μεταγενέστερη περίοδο.
Γιούργκεν Σπάρβασερ

Βιογραφικό

Ο Σπάρβασερ γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1948 στο Χάλμπερσταντ της Σαξωνίας και αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του (από το 1966 ως το 1979 ) στο Μαγδεμβούργο. Με τη φανέλα του Μαγδεμβούργου πανηγύρισε την κατάκτηση 3 πρωταθλημάτων, 4 κυπέλλων καθώς και ενός Κυπέλλου Κυπελλούχων.
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων είχε 48 επίσημες συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ανατολικής Γερμανίας, σημειώνοντας 14 τέρματα. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 ως μέλος της ολυμπιακής ομάδας ενώ δύο χρόνια μετά ήταν ο σκόρερ του νικητήριου τέρματος στον αγώνα ενάντια στην Δυτική Γερμανία, στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων του Μουντιάλ του 1974. Για αυτό του το τέρμα θεωρήθηκε ως ήρωας από το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας του, ο ίδιος όμως δεν θέλησε να εμπλακεί με την πολιτική και μερικά χρόνια αργότερα κατέφυγε στην Δυτική Γερμανία ως πολιτικός πρόσφυγας.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ακολούθησε την προπονητική όντας αρχικά βοηθός προπονητή στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης ενώ έπειτα ανέλαβε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα ηνία της Ντάρμσταντ.
Τζάρβις Κένρικ

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην περιοχή Τσίτσεστερ του Σάσσεξ το 1852 και ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με το ποδόσφαιρο.
Είναι γνωστός για το γεγονός πως σκόραρε το πρώτο τέρμα που σημειώθηκε ποτέ στο Κύπελλο Αγγλίας, στη νίκη της Κλάπχαμ Ρόβερς επί της Άπτον Παρκ με 3-0, στις 11 Νοεμβρίου 1871. Σε αυτό το παιχνίδι, ο Κένρικ πέτυχε συνολικά δύο γκολ.
Μερικά χρόνια αργότερα, έγινε μέλος της ομάδας των Γουόντερερς, με την οποία πανηγύρισε τρεις συνεχόμενους τίτλους στο Κύπελλο Αγγλίας την τριετία 1876-78. Μάλιστα, σκόραρε τόσο στον τελικό της διοργάνωσης του 1877 (ισοφάρισε τέσσερα λεπτά πριν το τέλος και οδήγησε το παιχνίδι ενάντια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στην παράταση), όσο και στον τελικό του 1878 (πέτυχε τα δύο από τα τρία τέρματα της ομάδας του στη νίκη με 3-1 επί της Ρόγιαλ Εντζινίρς).
Ασχολήθηκε και με το άθλημα του κρίκετ, στο οποίο είχε μία επαγγελματική συμμετοχή σε ομάδα του Σάρρεϋ.
Πέθανε το 1949 στην περιοχή Μπλάτσινγκτον του Σάσσεξ. Η αδελφή του, Μαργαρίτα, ήταν παντρεμένη με τον Φράνσις Μπίρλι, συμπαίκτη του Τζάρβις στους Γουόντερερς.
Συμφωνία Θαλάσσιων Συνόρων ΕΣΣΔ-ΗΠΑ

Τα θαλάσσια σύνορα της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών ακολουθούν ντε φάκτο την Συμφωνία Θαλάσσιων Συνόρων ΗΠΑ-ΕΣΣΔ της 1ης Ιουνίου 1990, καθώς η Ρωσία, δήλωσε ότι η ίδια είναι η διάδοχος της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά δεν έχει ακόμη εγκριθεί από το ρωσικό κοινοβούλιο. Η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών έδωσε τις συμβουλές για την συγκατάθεση και την επικύρωση το συντομότερο ήδη από τις 16 Σεπτεμβρίου 1991 και δεν έχει καμία πρόθεση να ξανανοίξει το θέμα.
Η Συμφωνία Θαλάσσιων Συνόρων ΕΣΣΔ-ΗΠΑ είναι η επιβεβαίωση της παλαιότερης Συμφωνίας Ηνωμένων Πολιτειών - Ρωσίας, στις 18/30 Μαρτίου 1867. Αυτά τα θαλάσσια σύνορα είναι επίσης γνωστά ως Γραμμή Μπέικερ-Σεβαρντνάτζε ή Συμφωνία Μπέικερ-Σεβαρντνάτζε, από τους αξιωματούχους που υπέγραψαν την συμφωνία, οι οποίοι ήταν ο σοβιετικός υπουργός εξωτερικών Έντουαρντ Σεβαρντνάντζε και ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ.
Από το σημείο 65° 30' Β, 168° 58' 37" Δ το θαλάσσιο όριο εκτείνεται βόρεια κατά μήκος του μεσημβρινού 168° 58' 37" Δ μέσω του Βερίγγειου Πορθμού και της Θάλασσα Τσούκτσι στον Αρκτικό Ωκεανό, όσο επιτρέπεται, βάσει του διεθνούς δικαίου. Από το ίδιο σημείο στη νότια πλευρά, το όριο ακολουθεί μια γραμμή που ορίζεται από τις θαλασσιογεωγραφικές θέσεις που αναφέρονται στη Συμφωνία.

Αμφισβήτιση

Η ανάγκη για τη θαλάσσια όρια προέκυψε μετά την αγορά της Αλάσκας από την Ηνωμένες Πολιτείες, από την ρωσική Αυτοκρατορία. Εκείνη την εποχή, τα εθνικά θαλάσσια συμφέροντα περιορίζονταν στο όριο των τριών μιλίων. Η συνθήκη της αγοράς πράγματι ανέφερε ένα όριο στη Βερίγγειο Θάλασσα, ωστόσο, με την εισαγωγή του ορίου των 200 μιλίων από το Δίκαιο της Θάλασσας, το ζήτημα των συνόρων έγινε πιεστικό, δεδομένου ότι καμία πλευρά δεν θα μπορούσε να παράγει τους χάρτες που χρησιμοποιήθηκαν κατά τις διαπραγματεύσεις στην αρχική αγορά. Επιπλέον, οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι το όριο αυτό επρόκειτο να είναι μια ευθεία γραμμή στον χάρτη, αλλά δεν συμφωνούσαν για την χαρτογραφική προβολή που χρησιμοποιήθηκε: μερκατορικός ή σύμμορφος χάρτης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα περίπου 15.000 τετραγωνικά ναυτικά μίλια να γίνουν αμφισβητούμενη περιοχή. Το μοίρασμα των γραμμών το 1990 χώρισε τις διαφορές μεταξύ των δύο γραμμών και εισήχθηκαν αρκετές "ειδικές ζώνες", οι οποίες ήταν πέραν των 200 μιλίων, στις οποίες οι πλευρές παραχώρησαν τα δικαιώματά τους στον αντίπαλο. Το μεγαλύτερο τμήμα της επίμαχης περιοχής της Βερίγγειας Θάλασσας συμφωνήθηκε να ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών επικύρωσε γρήγορα την συμφωνία, αλλά η Σοβιετική Ένωση δεν κατάφερε να επικυρώσει τη συμφωνία πριν από την κατάρρευσή της το 1991. Πολλοί στη Ρωσία επέκριναν τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και τον Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε ότι επέσπευσαν τη συμφωνία, για να εκχωρήσουν τα ρωσική δικαιώματα αλιείας και άλλα θαλάσσια οφέλη, και επιμένουν στην επαναδιαπραγμάτευση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν τις προσπάθειες να επιβάλουν την συνοριακή γραμμή απέναντι στην καταπάτηση από ρωσικά αλιευτικά σκάφη, προκειμένου να δημιουργήσουν αποδείξεις «γενικευμένων πρακτικών από ένα κράτος» ότι η συμφωνία του 1990 πράγματι καθόρισε τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δύο χωρών.
Φρειδερίκος της Σουηδίας

Η εποχή του

Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου (1700-1721) ο Κάρολος ΙΒ' απεβίωσε από εχθρική σφαίρα στο κεφάλι. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του, Ουλρίκα Ελεονώρα (1718-20). Το τέλος του πολέμου ήταν δυσμενές για τη Σουηδία που έχασε εδάφη της στη Ρωσία. Αυτό δημιούργησε την εντύπωση ότι έφταιγε η απολυταρχία του Καρόλου ΙΒ', με αποτέλεσμα η Ουλρίκα Ελεονώρα να παραχωρήσει πολλές εξουσίες στο Κοινοβούλιο και να παραιτηθεί υπέρ του συζύγου της Φρειδερίκου. Ο Φρειδερίκος έτσι ήταν ανίσχυρος απέναντι στην Κυβέρνηση, όταν η παράταξη των Τρίκογχων Καπέλλων απεφάσισε να εκδικηθεί τη Ρωσία με πόλεμο. Νίκησε η Ρωσία και η αυτοκράτειρα Ελισάβετ απαίτησε μετά το θάνατό του να τον διαδεχθεί ο συγγενής της αδελφής της Άννας, ο Αδόλφος Φρειδερίκος του Χόλσταϊν-Γκότορπ.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουίζα Δωροθέα, κόρη του Φρειδερίκου Α' βασιλιά της Πρωσίας, που απεβίωσε κατά τον τοκετό. Δεύτερη σύζυγος ήταν η Ουλρίκα Ελεονώρα Βίττελσμπαχ, διάδοχος του πατέρα της Καρόλου Θ' βασιλιά της Σουηδίας. Η Ουλρίκα Ελεονώρα απέβαλε και τις δύο φορές που έμεινε έγκυος. 
Είχε μια εκτός γάμου σχέση με τη Χεδβίγη Τάουμπε, από την οποία απέκτησε τρία φυσικά τέκνα και μετά το θάνατό της είχε σχέση με την Καταρίνα Έμπα Ορν. 
Επειδή δεν είχε νόμιμα τέκνα, δεν είχε διάδοχο στο θρόνο της Σουηδίας.
3156 Έλινγκτον

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Έλινγκτον εκτιμάται σε 27,7 ± 1,5 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0698. Ο Έλινγκτον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ως 11 ώρες.