google/wiki40b huggingface dataset:
Ένερ Βαλένσια

Καριέρα σε συλλόγους

Ο Βαλένσια ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Καρίμπε Ζούνιορ, τον ίδιο σύλλογο με τον Αντόνιο Βαλένσια, τον συνεπώνυμο του αστέρα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το 2008 πήρε δωρεάν μεταγραφή στην Εμελέκ, όπου τα δύο πρώτα χρόνια δεν πήρε καθόλου ευκαιρίες. Με τον ερχομό του Αργεντινού Χόρχε Σαμπάολι, μετέπειτα προπονητή της Χιλής, στον πάγκο της Εμελέκ το 2010 ξεκίνησε να παίζει στη βασική ομάδα και σημείωσε το πρώτο του γκολ σε επαγγελματικό επίπεδο τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς. Η συνεισφορά του σε γκολ άρχισε να αυξάνεται και το 2013 βοήθησε σημαντικά την ομάδα του να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από το 2002.
Τον Ιανουάριο του 2014 ο Βαλένσια πήρε μεταγραφή για το ισχυρότερο πρωτάθλημα Μεξικού και την ΚΦ Πατσούκα. Μόλις στις 18 Ιανουαρίου σημείωσε το πρώτο του γκολ ενάντια στην Τιχουάνα  και κατάφερε να φτάσει με την ομάδα του στον τελικό του Κλαουσούρα, σκοράροντας 18 φορές στην πορεία.
Στις 29 Ιουλίου του 2014 η Γουέστ Χαμ της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ ολοκλήρωσε τη μεταγραγή του με πενταετές συμβόλαιο για ένα ποσό που υπολογίζεται στα £12 εκατομμύρια. Έκανε το ντεμπούτο του με το νέο του σύλλογο στις 16 Αυγούστου του 2014 στην εντός έδρας ήττα με 1-0 αντικαθιστώντας τον Κάρλτον Κόουλ στο 81ο λεπτό της αναμέτρησης. Σκόραρε για πρώτη φορά στον πρώτο αγώνα του ως βασικός στην ισοπαλία με 2-2 ενάντια στη Χαλ, με σουτ βολίδα από τα 23 μέτρα, η ταχύτητα του οποίου υπολογίστηκε στα 98 χλμ την ώρα.

Διεθνής καριέρα

Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική του ομάδα στις 12 Φεβρουαρίου του 2012 σε φιλικό ενάντια στην Ονδούρα, ενάντια στην οποία σκόραρε και το πρώτο του διεθνές γκολ στις 19 Νοεμβρίου του 2013 στα πλαίσια προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Μετά την πρόκριση του Εκουαδόρ στα τελικά συμμετείχε στην αποστολή της ομάδας του και ήταν ο πρώτος της σκόρερ με τρία γκολ,
Αντινοόπολις

Ιστορία

Κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου στη πόλη υπήρχε ναός του Ραμσή Β΄ αφιερωμένος στους θεούς Κνούμ και της Ηλιουπόλεως. Η πόλη είχε ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική σε άμεση αντίθεση με το αιγυπτιακό στυλ και ήταν το κέντρο της επίσημης λατρείας του Αντίνοου. Ιδρύθηκε επίσημα στις 30 Οκτωβρίου του έτους 130 την ημέρα του θανάτου του Αντίνοου. Αρχικά ανήκε στην 4η νομή αλλά υπό Διοκλητιανού (286 μ.Χ.) έγινε η πρωτεύουσα της νομής της Θηβαΐδας. Ως πολιτιστικό κέντρο, ήταν η γενέθλια πόλη του μαθηματικού του 4ου αιώνα Σερένου. Σε διασωθέν έγγραφο απόφασης διαζυγίου του 569 μ.Χ. αναφέρεται η "πιο λαμπρή πόλη".
Η Αντινόη ήταν έδρα χριστιανού επισκόπου από τον 4ο αιώνα, αρχικά βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Πτολεμαΐδας στην Θηβαΐδα αλλά αργότερα έγινε μητρόπολη κατά τον 5ο αιώνα που είχε βοηθούς επισκόπους στις επισκοπές Ερμούπολις, Κουσάι, Λυκόπολις, Κυψέλης, Απολλινόπολις, Ανταιόπολις, Πανόπολις και Θεοδοσιούπολις.
Σήμερα ο τίτλος του επίσκοπου Αντινόης είναι εισηγμένος από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητικός.
Η πόλη εγκαταλείφθηκε γύρω στο 10ο αιώνα. Συνέχισε να φιλοξενήσει έναν τεράστιο ελληνορωμαϊκό ναό μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν καταστράφηκε για να τροφοδοτήσει μία τσιμεντοβιομηχανία. Η πόλη διοικούνταν από γερουσία κι πρύτανη. 
Σύμφωνα με την "Ιστορία Lausiac" του Παλλαδίου της Γαλατίας, στις αρχές του 5ου αιώνα η πόλη είχε 1.200 μοναχούς και δώδεκα μοναστήρια.

Αρχαιολογικός χώρος

Ο αρχαιολογικός χώρος με τα ερείπια της πόλης βρίσκεται στο σημερινό χωριό Ελ Σέιχ Ιμπαντάν 38 χλμ από την Μίνια. Διασώζονται ερείπια του ναού που χτίστηκε την εποχή του Ραμσή Β΄και λείψανα της ελληνικής και ρωμαϊκής περιόδου.
Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Ιανουαρίου 1996

Διαδοχή

Η κυβέρνηση προχώρησε σε εκλογές τον Σεπτέμβριο του 1996, τις οποίες κέρδισε και σχημάτισε την Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη του Σεπτεμβρίου του 1996.
Γεώργιος Πετρόπουλος (αθλητής)

Ο Γεώργιος Πετρόπουλος (γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1872, ημερομηνία θανάτου άγνωστη) ήταν Έλληνας ξιφομάχος και σκοπευτής. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1906 και 1912.
Οικογένεια Μπαλτατζή

Γενικές πληροφορίες

Η καταγωγή της είναι από την Βενετία. Τον 18ο αιώνα ο Μαρίνος Μπαλτατζής κάλεσε τον ανηψιό του, Δημήτριο, στη Σμύρνη, για να τον βοηθήσει στις εμπορικές επιχειρήσεις. Οι απόγονοι του τελευταίου δημιούργησαν τους υπάρχοντες κλάδους της οικογένειας. Συνδέθηκαν με επιγαμίες με αρχοντικές οικογένειες της Χίου και, γενικότερα, της Ελλάδας.
Ιστβάν Σάντορφι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 12 Ιουνίου του 1948.
Ο πατέρας του εργαζόταν για μία αμερικανική εταιρία, με αποτέλεσμα το 1950 να φυλακιστεί για 5 χρόνια. Απελευθερώθηκε λίγες μόλις ημέρες πριν την επανάσταση του 1956. Το 1956 η οικογένεια εγκατέλειψε την Ουγγαρία, και εγκαταστάθηκε αρχικά στην Αυστρία, αργότερα στη Γερμανία και τελικά το 1958 στη Γαλλία. Ο Sándorfi ξεκίνησε να σχεδιάζει, στην ηλικία των 8 ετών, και στα 12 του, eάρχισε να χρησιμοποιεί oil paints. Πήρε το πτυχίο του από το École nationale supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι ενώ φοίτησε και στο École nationale supérieure des arts décoratifs.
Είχε δύο κόρες, την Αγνή (γεν. 1974) και την Εύα (γεν. 1979).
Πέθανε από καλπάζουσα ασθένεια στις 26 Δεκεμβρίου 2007, και τάφηκε - με βάση τη διαθήκη του - στη Βουδαπέστη.

Τέχνη και έργα

Τη δεκαετία του 70 άρχισε να χρησιμοποιεί τον εαυτό του σαν μοντέλο, καθώς δεν ήθελε να τον παρακολουθεί κάποιος άγνωστος την ώρα που εργαζόταν. Η πρώτη του έκθεση πραγματοποιήθηκε σε μία μικρή γκαλερί στο Παρίσι, ενώ η πρώτη σημαντική του έκθεση το 1973 στο Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris. Μετά την έκθεση αυτή έργα του εκτέθηκαν σε αρκετά μουσεία στο εξωτερικό σε πόλεις όπως η Κοπεγχάγη, η Ρώμη, το Μόναχο, οι Βρυξέλλες, η Βασιλεία, η Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο.
Στα έργα του απεικόνιζε περίεργα αντικείμενα ή εξαιρετικά περίεργες κινήσεις και καταστάσεις. Τα χρώματα που χρησιμοποιούσε την περίοδο 1970-1980 ήταν το μπλε, το λιλά και οι ψυχροί συνδυασμοί τους. Τη δεκαετία του 1980 ασχολήθηκε κυρίως με γυναικείες μορφές αλλά και νεκρή φύση. Μετά το 19888 ζωγράφιζε κυρίως γυναίκες.
Η πρώτη του έκθεση σε ουγγρικό έδαφος έλαβε χώρα το 2006 στη Βουδαπέστη, ενώ το 2007 πραγματοποιήθηκε μία ακόμη στο Ντέμπρετσεν. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που επέστρεψε στη χώρα του, αφότου την εγκατέλειψε σε παιδική ηλικία.
Κάδοι

Οι Κάδοι ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας.
Ανήκε στην επαρχία της Επικτήτου Φρυγίας, κοντά στα σύνορα με την Λυδία. Ήταν κτισμένη στον άνω ρου του ποταμού Έρμου. Η πόλη κτίστηκε από Μακεδόνες αποίκους κατά την ελληνιστική εποχή, όπως προκύπτει από τα νομίσματα της πόλεως ΚΑΔΟΗΝΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. Στην ρωμαϊκή εποχή τελούντο οι αγώνες Σεβαστά Ομοβώμια και Αυγούστεια. Στα βυζαντινά χρόνια κατατασσόταν στην Φρυγία Καπατιανή υπό κονσουλάριον, μαζί με άλλες 39 πόλεις, όπως μαθαίνουμε στον Συνέκδημον του Ιεροκλέους. Επίσης στο Notitiae episcopatuum πληροφορούμαστε ότι οι Κάδοι ήταν έδρα επισκόπου. Έκοψε πολλά νομίσματα στην εποχή του Κλαυδίου έως του Γαλλιηνού.
Πρόκειται για την σημερινή Γκεντίζ (Gediz) της Τουρκίας, στην επαρχία της ς.
Σωτήριος Δαμιάνοβιτς

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σωτήριος Δαμιάνοβιτς γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Μοναστήρι Μακεδονίας. Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, συκγρότησε ένοπλο σώμα από Μοναστηριώτες κατήλθε στον Όλυμπο, όπου συνεργάστηκε με τον οπλαρχηγό Διαμαντή Νικολάου. Το 1822 συμμετείχε στις μάχες με τον Οθωμανικό στρατό στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής και το ίδιο έτος μετέβη στην πολιορκημένη Νάουσα, προκειμένου να συνδράμει στην υπεράσπισή της. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Μακεδονία και την καταστροφή της Νάουσας, κατήλθε στη Νότια Ελλάδα και με το σώμα του συμμετείχε σε πολλές μάχες στη Δυτική Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο. Με τον ερχομό του Ιωάννη Καποδίστρια και τη συγκρότηση του τακτικού στρατού, κατατάχθηκε στην ΣΤ΄ τάξη αξιωματικών. Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μοναστήρι, όπως και πολλοί συμπατριώτες του, που ως ετερόχθονες δεν έτυχαν ευμενούς αντιμετώπισης από την πολιτεία.
Νικόλαος Κρίσπης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάρο και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Κρίσπη. Είχε σπουδάσει νομικά και ήταν δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Νάξου στις εκλογές του 1885 και επανεξελέγη σε αυτές του 1887 (ως βουλευτής Κυκλάδων), και ως βουλευτής Νάξου, στις εκλογές του 1899, του 1902 και του 1906. Στις εκλογές του 1912 εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής Κυκλάδων.
Εγγονός του ήταν ο Βασίλειος Γράβαρης, αρχηγός του Λιμενικού Σώματος.
Περιοχή Ικούνγκι

Μεταφορές

Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ3, ο οποίος συνδέει το Μορογκόρο (Morogoro) με τα σύνορα της Ρουάντα (Rwanda), περνά μέσα από την περιοχή.
Το παρακλάδι της Κεντρικής σιδηροδρομικής Γραμμής στη Σινγκίντα, περνά μέσα από την περιοχή. Στην πόλη Ικούνγκι (Ikungi) υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός.

Διοικητικές υποδιαιρέσεις

Από το 2012, η Περιοχή Ικούνγκι (Ikungi District), διαιρείται διοικητικά σε 26 Τμήματα.
Χωρίς αγάπη

Πλοκή

Ένα ζευγάρι, η Ζένια και ο Μπόρις, έχουν έναν γιο, τον Αλεξέι, και βρίσκονται σε διάσταση. Το διαζύγιό τους δεν είναι ειρηνικό, καθώς τσακώνονται συνέχεια, ενώ και οι δυο τους έχουν συνάψει καινούριες σχέσεις. Ο Αλεξέι είναι στενοχωρημένος με αυτήν την κατάσταση.
Μία μέρα, ο Αλεξέι εξαφανίζεται. Η μητέρα του επικοινωνεί με την αστυνομία, η οποία δεν είναι ιδιαιτέρως διατεθιμένη να ασχοληθεί με την υπόθεση. Τους προτείνει να απευθυνθούν σε μία εθελοντική οργάνωση που ασχολείται με αυτά τα ζητήματα.
Οι γονείς πηγαίνουν στη μητέρα της Ζένια και διαπιστώνουν ότι ο Αλεξέι δεν είναι εκεί. Η συζήτηση μαζί της είναι έντονη και συνεχίζεται και μεταξύ των γονέων στο δρόμο του γυρισμού, όταν ο Μπόρις αφήνει τη Ζένια στον δρόμο. Στη συνέχεια, ρωτούν έναν φίλο του Αλεξέι για πληροφορίες και εκείνος τους λέει ότι πήγαιναν σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο. Όταν φτάνουν εκεί, ο Μπόρις βλέπει το μπουφάν του γιου του.
Οι έρευνες συνεχίζονται και όσοι συμμετέχουν σε αυτές έχουν κολλήσει σε πολλά μέρη αφίσες για την εξαφάνιση του μικρού. Στην πορεία, ένα μέλος της εθελοντικής ομάδας προτρέπει τη Ζένια να επικοινωνήσει με τα νοσοκομεία για να μάθει μήπως νοσηλεύεται κάποιος έφηβος αγνώστων στοιχείων. Όταν την καλούν να της πουν ότι βρήκαν έναν νεαρό, διαπιστώνει ότι δεν ήταν αυτός.
Κάποια στιγμή, καλούν τους γονείς να αναγνωρίσουν το πτώμα ενός παιδιού. Όταν φτάνουν, δηλώνουν ότι δεν είναι αυτός ο γιος τους, ωστόσο ξεσπούν σε κλάματα λόγω συναισθηματικής φόρτισης.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Μπόρις έχει γίνει ξανά πατέρας και ζει με τη νέα του σύντροφο, ενώ η Ζένια συζεί με τον σύντροφό της. Οι αφίσες για την εξαφάνισης του Αλεξέι είναι ακόμη αναρτημένες, ωστόσο έχουν ξεθωριάσει.

Βραβεία/Διακρίσεις

Η ταινία κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο 70ό φεστιβάλ των Καννών.
Είναι υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 90ά βραβεία Όσκαρ. Ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Επίσης, στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου κέρδισε στις κατηγορίες καλύτερης φωτογραφίας και συνθέτη και ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και σεναριογράφου.
Γκραν Πρι Μεγάλης Βρετανίας 2018 (Φόρμουλα 1)

Αγώνας

Ο αγώνας διεξήχθει την Κυριακή 8 Ιουλίου 2018.
Αδαμάντιος Μάνιαρης

Βίος

Ο Αδαμάντιος Μάνιαρης γεννήθηκε στα  Αμπελάκια από εύπορη οικογένεια. Το 1807 πήγε στη Βιέννη για  να σπουδάσει ιατρική. Όμως πείσθηκε από τους συγγενείς του να ασχοληθεί με το εμπόριο. Έτσι αρχικά εργάσθηκε στα υποκαταστήματα των Σβαρτς και Ζάντζαλκ, ενώ στη συνέχεια δημιούργησε δική του εμπορική επιχείρηση. Στις παραμονές της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης ταξίδεψε στις Παραδουνάβιες περιοχές και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Στη συνέχεια κατατάχθηκε στον Ιερό Λόχο του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Πολέμησε στη μάχη του Δραγατσανίου και μετά το τέλος της κατέφυγε αρχικά στη Ρωσική πλευρά. Μέσω Γερμανίας κατέφυγε στο Παρίσι. Θα βρεθεί με ναυλωμένο πλοίο συνοδεύοντας εβδομήντα φιλέλληνες στο Ναυαρίνο.
Στην Επαναστατημένη Ελλάδα συμμετέχει σε διάφορες μάχες και το 1823 με διαταγή της Προσωρινής Διοίκησης διοριζεται Γενικός Γραμματέας της Επαρχίας Αθηνών. 
Όταν έλθει στην Ελλαδα ο Καποδίστριας το 1828 τον διορίζει επιθεωρητή των δασμοτελωνείων Αργολίδας και όταν ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος έγινε σύμβουλος του Γεώργιου Σταύρου και διευθυντής του υποκαταστήματος Σύρου. Το 1843 συμμετέχει στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και στη συνέχεια στην πρώτη Εθνοσυνέλευση για το πρώτο Σύνταγμα. Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1871 στην Σύρο.

Ευεργεσίες

Όταν πέθανε με την διαθήκη του κληροδότησε στη γενέτειρά του μετοχές της Εθνικής Τράπεζας και της Τράπεζας της Ελλάδος, (με όρο το κεφάλαιό τους να μείνει αναπαλλοτρίωτο) και ένα ακίνητο στην Ερμούπολη. Ιδρύθηκε με χρήματά του στα Αμπελάκια Δημοτικό Σχολείο Αρρένων, Δημοτικό Σχολείο Θηλέων και Ελληνικό. Τέλος όρισε υποτροφίες για ανώτερες σπουδές στην Αθήνα, με τον όρο οι υπότροφοι να γυρίσουν στα Αμπελάκια για να παρέχουν εκεί τις υπηρεσίες τους.
Ψαλίδι

Το ψαλίδι είναι χειροκίνητο εργαλείο, που χρησιμοποιείται για την κοπή μαλακών εύκαμπτων υλικών. Η συνήθης κατασκευή του αποτελείται από δύο κινητά σιδερένια ή ατσάλινα σκέλη, τα οποία είναι ενωμένα περίπου στο μέσο τους με ένα σταθερό σύνδεσμο. Στα πίσω άκρα των δύο σκελών υπάρχουν λαβές για σταθερότερο χειρισμό του ψαλιδιού, ενώ το μπροστά και εσωτερικό μέρος τους είναι διαμορφωμένο σε λεπίδες λίγο έως μέτρια ακονισμένες. Το ψαλίδι είναι διπλός μοχλός πρώτου τύπου.

Ιστορία

Πιθανότατα το ψαλίδι εφευρέθηκε γύρω στο 1500 π.Χ. στην αρχαία Αίγυπτο. Αυτό πιθανότατα είχε το σύνδεσμο στην πέρα άκρη. Τα ψαλίδια με σταυρωτές λεπίδες εφευρέθηκαν από τους Ρωμαίους γύρω στο 100 μ.Χ.
Ένα τεράστιο βήμα για την τελειοποίηση των ψαλιδιών έγινε το 1761 με το Βρετανό Ρόμπερτ Χέντσλιφ (Robert Hinchliffe) να κατασκευάζει το πρώτο σύγχρονο ψαλίδι από χάλυβα.
Σε τμήμα της Σουηδίας (στη σημερινή Φινλανδία) το 1649 άρχισε να λειτουργεί εργαστήριο κατασκευής ψαλιδιών, μεταξύ Ελσίνκι και Τουρκού, στο χωριό Fiskars. Το 1830 νέος ιδιοκτήτης ανέλαβε να κατασκευάσει μαχαιροπίρουνα και μεταξύ άλλων κατασκεύασε και ψαλίδια με την εμπορική ονομασία Fiskars. Ο ομώνυμος οργανισμός εισήγαγε νέες μεθόδους για την κατασκευή ψαλιδιών το 1967.

Είδη

Υπάρχουν διαφορετικά είδη ψαλιδιών, ανάλογα με τη χρήση τους και σε διάφορα μεγέθη. Έτσι, ψαλίδια χρησιμοποιούνται για κοπή νυχιών, μαλλιών, υφασμάτων, κλαδιών, μετάλλων κλπ. Έτσι, χρήση τους κάνουν διάφοροι επαγγελματίες όπως αισθητικοί, κομμωτές, ράπτες, κηπουροί, χειρουργοί κλπ.
Άγιος Αδριανός Αργολίδας

Ιστορικά στοιχεία

Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν "Κατσίγκρι", από το όνομα ενός τούρκου Πασά που λεγόταν "Κατσίγκρ Αγάς". Μετά την απελευθέρωση πήρε το όνομα "Άγιος Αδριανός", από το εκκλησάκι του Αγίου Αδριανού που σώζεται ακόμα και σήμερα. Απέναντι από το εκκλησάκι βρίσκεται το "Παλιόκαστρο", ένα κάστρο Μυκηναϊκό, που λέγεται ότι ήταν ενδιάμεσος σταθμός των Μυκηναίων πρός το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Μέσα στο χωριό υπάρχει ένα Πυργόσπιτο που έχει κατασκευαστεί περίπου το 1750. Σήμερα είναι τελείως εγκαταλελειμμένο και κινδυνεύει να πέσει. Αρχαιολογικού ενδιαφέροντος είναι το Φράγμα της Τίρυνθας, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος του χωριού. Στο χωριό υπάρχουν ακόμα 2 αρχαία πγάδια.

Η εκκλησία του Αγίου Αδριανού

Το εκκλησάκι του Αγίου Αδριανού, βρίσκεται στο λόφο Αγίου Αδριανού και είναι χτισμένο το 1753. Γέροντες του χωριού ισχυρίζονται ότι υπήρχε αναγραφή σε τοίχο με ημερομηνία του 1400. Η φωτιά όμως που έχει κάψει το εκκλησάκι 2 φορές, έσβησε τα ίχνη της χρονολογίας. Στον τοίχο, πάνω σε εικόνα αναγράφεται ότι οι αγιογραφίες έγιναν το 1753.
Ό Αγιος Αδριανός θεωρείται θαυματουργός και έχει πολύ μεγάλη προσέλευση πιστών από όλη την Ελλάδα. Δίπλα από την ωραία πύλη της εκκλησίας υπάρχει μια τρύπα, για την οποία λέγεται ότι είναι πολύ καλό να περάσει ο επισκέπτης, ειδικά τα άτεκνα ζευγάρια.

Σημερινή εικόνα του οικισμού

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια πορτοκαλιών και πατάτας. Επειδή οι καλλιέργειες των αγροτικών προιόντων δεν αποδίδουν οικονομικά, ορισμένοι κάτοικοι έχουν αρχίσει να λειτουργούν τα παραδοσιακά ταβερνάκια.
Μεγάλο πρόβλημα το χωριό έχει με το νερό, το οποίο είναι ακατάλληλο για οικιακή χρήση, επειδή έχει πολύ αυξημένα νιτρικά άλατα και χρησιμοποιείται μόνο για τα περιβολικά και την καθαριότητα των κατοικιών. Έχουν γίνει προσπάθειες να υδρευτεί το χωριό από τις πηγές της Λέρνης από τις οποίες υδρεύεται και το Ναύπλιο.
Στο χωριό υπάρχει ο Μορφωτικός Σύλλογος Άγιος Αδριανός που τελευταία έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για να αναπτυχθούν οι πολιτισμικές κληρονομιές του χωριού. Εκδίδει διμηνιαία εφημερίδα με τίτλο «Το κατσίγκρι».
Στον Άγιο Αδριανό επίσης υπάρχει έντονη αθλητική δραστηριότητα. Η ομάδα ποδοσφαίρου του χωριού, η Δόξα, διακρίνεται στα τοπικά πρωταθλήματα της Αργολίδας. Μάλιστα, έχει στο ενεργητικό της ένα κύπελλο Αργολίδας, το οποίο κατέκτησε το 1984. Στην ομάδα, που αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Ν. Τίρυνθας, αθλείται σημαντικό μέρος της νεολαίας του χωριού.
Γεωργάκης Καψοκαλύβας

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την Ζάτουνα της επαρχίας Καρύταινας. Ήταν άριστος καπετάνιος και υπηρέτησε την πατρίδα του με πολύ ζήλο και προθυμία. Βρέθηκε σε όλες τις μάχες με τους στρατιώτες του και ήταν υπό τις διαταγές του Γέρω Κολοκοτρώνη και του Δημήτρη Πλαπούτα. Συνήθιζε να συμβουλεύει τους στρατιώτες του να πολεμούν με ησυχία και προσεκτικά για να μην πέφτουν τα βόλια στην γη και τα ξοδεύουν άσκοπα. Έλεγε επίσης, ότι τα ντουφέκια δε τα έφτιαξαν για να βροντάμε στον αέρα, αλλά για να τρυπούν τα βόλια τα κορμιά των Τούρκων. Με τις συμβουλές του αυτές έβαζε τους στρατιώτες του σε φιλοτιμία, ποιος θα σκοτώσει περισσότερους Τούρκους.
Σχέσεις Ελλάδας-Ελβετίας

Σχέσεις

Η Ελλάδα και η Ελβετία έχουν μια μακρά παράδοση σχέσεων. Πριν και κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815 ο Ιωάννης Καποδίστριας, ντόπιος της Κέρκυρας στην υπηρεσία του Τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας, εργάστηκε με επιτυχία για την αναδιοργάνωση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και για τη διεθνή αναγνώριση της ελβετικής ουδετερότητας. Το 1816, έγινε ο πρώτος επίτιμος πολίτης της πόλης της Λωζάνης και το 1827, ο πρώτος Κυβερνήτης του Ελληνικού Κράτους. Η Ελβετία ήταν ένα από τα έθνη που υποστήριξε τη δημιουργία του ελληνικού κράτους το 1830. Δύο ντόπιοι της Γενεύης άσκησαν σημαντικές λειτουργίες στη νεοσυσταθείσα ελληνική μοναρχία: ο Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος ως ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (1842) και ο Λουί-Αντρέ Γκος συμμετείχε στην καταπολέμηση της επιδημίας πανώλης του 1827 και ήταν διοικητής στο Πολεμικό Ναυτικό.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελβετία εκπροσώπησε τα συμφέροντα πολλών χωρών στην κατεχόμενη Ελλάδα και υποστήριξε τον άμαχο πληθυσμό. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας της στρατιωτικής χούντας στην Ελλάδα, πολλοί αξιωματούχοι της αντιπολίτευσης βρήκαν καταφύγιο στην Ελβετία. Η Ελβετική Επιτροπή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα ιδρύθηκε στη Βέρνη το 1967.
Η Ελλάδα και η Ελβετία έχουν μια σειρά συνθηκών μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες ασχολούνται κυρίως με το εμπόριο. Ορισμένες από τις σημαντικότερες συνθήκες μεταξύ των χωρών ασχολούνται με την κοινωνική ασφάλιση και την αποφυγή της διπλής φορολογίας όσον αφορά τον φόρο εισοδήματος.

Απόδημος πληθυσμός

Περίπου 11.000 Έλληνες ζουν στην Ελβετία, από τους οποίους περίπου 7.000 ζουν στη Ζυρίχη. Οι περισσότερες μεγάλες ελβετικές πόλεις έχουν μια ελληνική ένωση ή κοινότητα. Υπάρχουν (Απρίλιος 2008) 2.921 Ελβετοί που ζουν στην Ελλάδα.
Μυρόμ

Ιστορία

Τον 9ο αιώνα μ.Χ., η πόλη σημάδεψε τον ανατολικότερο οικισμό των Ανατολικών Σλάβων στη γη των Φιννο-Ουγγρικών κατοίκων που ονομάζονται «Μωρομάντες». Το Πρώτο Χρονικό αναφέρει την πόλη το 862. Είναι μια από τις παλαιότερες ρωσικές πόλεις. Περίπου το 900 μ.χ. υπήρξε σημαντικό εμπορικό σημείο από την Βουλγαρία του Βόλγα μέχρι την Βαλτική θάλασσα. Μεταξύ 1010 και 1393 ήταν η πρωτεύουσα ενός ξεχωριστού πριγκηπάτου, των οποίων οι ηγεμόνες περιλάμβαναν τους Μπόρις και Γκλεμπ που δολοφονήθηκαν το 1015. Επίσης πιστεύεται ότι εκεί ζούσε ο Ilya Muromets, ένας από τους πιο σημαντικούς ήρωες των ανατολικών Σλάβων.
Στις 30 Ιουνίου 1961, το Murom ήταν ο τόπος μιας αυθόρμητης διαμαρτυρίας και ταραχών κατά της αστυνομίας και των σοβιετικών αρχών, μετά τον θάνατο υπό την αστυνομική επιμέλεια ενός ανώτερου εργοδηγού που ονομάστηκε Kostikov.
Οι περιπέτειες του Πινόκιο (μίνι σειρά)

Οι περιπέτειες του Πινόκιο είναι μια δραματική σειρά βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάρλο Κολόντι, σκηνοθετημένο από τον Λουίτζι Κομεντσίνι, και μεταδόθηκε για πρώτη φορά από την ιταλική τηλεόραση στο κανάλι Rai 1 τον Απρίλιο του 1972, χωρισμένο σε πέντε επεισόδια, με συνολική διάρκεια 280 λεπτά. Στη συνέχεια επαναλήφθηκε, πάλι σε πέντε επεισόδια, με την ευκαιρία των 10 χρόνων της ταινίας, το 1982, και πάλι στο Rai 1.
Ο Κομεντσίνι έκανε μια μεγαλύτερη έκδοση, 320 λεπτών, χωρισμένη σε έξι επεισόδια. Αυτή η έκδοση προσαρμόστηκε επίσης στα γαλλικά, από τον Pierre Cholodenko, για να μεταδοθεί τον Δεκέμβριο του 1972 από το γαλλικό κανάλι Première chaîne de l ORTF. 
Πρωταγωνιστές είναι οι Andrea Balestri (Πινόκιο), Νίνο Μανφρέντι (Τζεπέτο),Τζίνα Λολομπρίτζιτα (η Νεράιδα), Φράνκο Φράνκι (η Γάτα), Τσίτσο Ινγκράσια (η Αλεπού), Βιττόριο ντε Σίκα (ο δικαστής), Λάιονελ Στάντερ (Mangiafoco), Domenico Santoro (Lucignolo).

Πλοκή

Όπως και το διάσημο μυθιστόρημα, η τηλεταινία εξιστορεί τις περιπέτειες της διάσημης μαριονέτας, όμως, σε αντίθεση με τη λογοτεχνική έκδοση, ο Πινόκιο παίζεται από ένα πραγματικό αγόρι, που μόνο σε κάποια σημεία μεταμορφώνεται σε μαριονέτα (σε αυτή τη σειρά, ο Πινόκιο γίνεται κούκλα ή παιδί για να τιμωρηθεί, να ανταμειφθεί, ή να σωθεί από τη Νεράιδα, μέχρι το τέλος, όταν γίνεται για πάντα παιδί  λόγω της καλής του συμπεριφοράς, και η ψυχή του αφήνει τη νεκρή μαριονέτα).

Τα γυρίσματα

Παρά το γεγονός ότι το περιβάλλον του μυθιστορήματος ήταν η Τοσκάνη, τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην περιφέρεια του Λάτσιο, μεταξύ των επαρχιών της Ρώμης και του Βιτέρμπο:
Σακκάρα

Ιστορική αναδρομή

Η Σακκάρα αναφέρεται ως τόπος ενταφιασμού από την αρχαιότητα, ακόμα και από την αρχαϊκή περίοδο της πρώτης Δυναστείας.
Η περιοχή είναι ιδιαίτερα γνωστή για την κλιμακωτή πυραμίδα του Φαραώ Ζοζέρ που χρονολογείται από την τρίτη Δυναστεία γύρω στα 2.650 π.Χ.
Διάφοροι Φαραώ της πέμπτης και έκτης δυναστείας έχτισαν τις πυραμίδες τους σ΄αυτή την περιοχή. Ακόμα και ανώτεροι ιερείς είχαν ταφεί εδώ, αφού η Σακκάρα ήταν νεκρόπολη της ανακτορικής πόλης Μέμφις. Οι τάφοι της πρώτης ενδιάμεσου περιόδου που ακολούθησε —αν και μικροί— αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία της αδιάκοπης παράδοσης του παλαιού βασιλείου.
Την εποχή του μέσου βασιλείου οι τάφοι γίνονταν στον περίγυρο της πυραμίδας του Τέτι του τρίτου καθώς και στα νότια της Σακκάρα, όπου βρίσκονται και ορισμένοι τάφοι της εποχής της δέκατης τρίτης Δυναστείας.
Την εποχή του νέου βασιλείου η νεκρόπολη της Σακκάρας γνώρισε εκ νέου μεγάλη ανάπτυξη. Οι τάφοι αυτής της εποχής είναι μικρά ομοιώματα ναών και ανακτόρων.

Αρχιτεκτονική

Σχεδόν όλες οι αιγυπτιακές μορφές βρίσκονται στη Σακκάρα. Εκτός της κλιμακωτής πυραμίδας, Μαστάμπας, διάφορες άλλες πυραμίδες της πέμπτης και έκτης Δυναστείας βρίσκονται εκεί.

Νέες ανακαλύψεις

Τον Μάρτιο του 2005, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια μούμια περίπου 2.300 ετών.
Πλυντήριο πιάτων

Ιστορία

Οι πρώτες αναφορές για μια  συσκευή πλυντηρίου πιάτων είναι το 1850  στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Joel Houghton για μια συσκευή ξύλου. Αυτή η συσκευή ήταν φτιαγμένη από ξύλο το οποίο ήταν λυγισμένο με το χέρι ενώ το νερό ψεκαζόταν πάνω στα πιάτα. Αυτή η συσκευή ήταν αργή και αναξιόπιστη.
Το πρώτο πλυντήριο πιάτων εφευρέθηκε το 1887 από την Josephine Cochrane, με τη βοήθεια του Γιώργου Βούτυρα και παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση του 1893 στο Σικάγο. 
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο William Howard εφηύρε ένα μικρό, μη ηλεκτρικό πλυντήριο πιάτων κατάλληλο για οικιακή χρήση το 1924. Ήταν το πρώτο πλυντήριο πιάτων που ενσωματώνονται τα περισσότερα από τα στοιχεία του σχεδιασμού που εμφανίζονται στα μοντέλα του σήμερα. Σε αυτό περιλαμβάνεται μια μπροστινή πόρτα φόρτωσης, μια σχάρα για να κρατήσει τα βρώμικα πιάτα και ένα περιστρεφόμενο ψεκαστήρα. Ήταν το πρώτο μηχάνημα κατάλληλο για οικιακή χρήση.
Από τη δεκαετία του 1970 τα πλυντήρια πιάτων έχουν γίνει κοινός τόπος στα νοικοκυριά της Βόρειας Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης. Μέχρι το 2012, πάνω από το 75 τοις εκατό των νοικοκυριών στις ΗΠΑ είχαν πλυντήριο πιάτων.