google/wiki40b huggingface dataset:
Παγκραταίικα Καλύβια Αχαΐας

Τοποθεσία

Τα Παγκραταίικα Καλύβια απέχουν 10,6 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 501 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 49 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία

Τα Παγκραταίικα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Παγκρατίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Παγκρατίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Παγκρατίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Φρεατική έκρηξη

Φρεατική έκρηξη είναι η έκρηξη ατμού που δημιουργείται σε ένα ηφαίστειο όταν το καυτό μάγμα συναντήσει ένα θύλακα νερού, επιφανειακό ή υπόγειο. Η ακραία θερμοκρασία του μάγματος, η οποία κυμαίνεται από 500 μέχρι 1.170 °C προκαλεί σχεδόν ακαριαία εξάτμιση του νερού, η οποία οδηγεί σε μία έκρηξη ατμού, νερού, τέφρας, βράχων και ηφαιστειακών βομβών. Η παρουσία λάβας είναι ασυνήθης. Αν περιλαμβάνει λιωμένο μάγμα, τότε η έκρηξη ονομάζεται φρεατομαγματική. Οι εκρήξεις αυτές δημιουργούν αβαθείς κρατήρες γνωστούς ως μάαρ.
Συνήθως οι φρεατικές έχουν τοπικό μόνο αντίκτυπο, αλλά τα αναβλήμματα μπορούν να εκτοξευθούν χιλιόμετρα ψηλά στην ατμόσφαιρα και να επηρεάσουν τις αερομεταφορές. Παρόλα αυτά, οι φρεατικές εκρήξεις μπορούν να προκαλέσουν σημαντικό αριθμό θυμάτων, όπως για παράδειγμα το 2014 μια φρεατική έκρηξη στο όρος Οντάκε προκάλεσε το θάνατο 57 τουλάχιστον ατόμων. Ένας άλλος κίνδυνος είναι έκλυση δηλητηριωδών αερίων. Το 1979 στην Ιάβα μια μεσαίου μεγέθους φρεατική έκρηξη προκάλεσε το θάνατο 142 ατόμων, ο οποίος αποδόθηκε στην έκλυση αερίων με μεγάλη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα.
Σε αντίθεση με τις ηφαιστειακές εκρήξεις οι οποίες σχετίζονται με την κίνηση μεγάλων ποσοτήτων μάγματος, η πρόβλεψη των φρεατικών εκρήξεων είναι πιο δύσκολη. Οποιαδήποτε πρόδρομα χαρακτηριστικά σχετίζονται με τις φρεατικές εκρήξεις είναι πολύ τοπικά και βραχύβια. Τέτοια χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν ανώμαλη σεισμική δραστηριότητα, παραμόρφωση του εδάφους και αλλαγές στη χημική σύσταση και θερμοκρασία των φουμαρόλων και των θερμών πηγών.
Υλισμός

Ιστορική διαδρομή

Ο υλισμός γεννήθηκε ήδη κατά την αρχαιότητα, ενώ θεμελιωτής του αρχαίου υλισμού θεωρείται ο  Θαλής ο Μιλήσιος (624-547 π.Χ.), ένας εκ των επτά σοφών της αρχαιότητας. Ο  Αναξίμανδρος (610-540) ήταν ο δεύτερος Μιλήσιος φιλόσοφος, συγγενής, μαθητής και διάδοχος της φιλοσοφικής σχολής της Μιλήτου. Θεωρούσε σαν πρώτη ύλη του κόσμου το άπειρο, μια απροσδιόριστη ύλη αγέννητη, άφθαρτη και αθάνατη, που βρίσκεται σε αιώνια και αδιάκοπη κίνηση. Από αυτήν την ύλη αποσπώνται τα αντίθετα που δημιουργούν τα αντικείμενα και τα φαινόμενα του κόσμου. Ο  Αναξιμένης (586-525) είναι ο τρίτος μεγάλος φιλόσοφος της Μιλήτου και μαθητής του Αναξίμανδρου που στη θέση του άπειρου βάζει τον αέρα: Όταν αραιώνεται γίνεται πυρ κι όταν συμπυκνώνεται γίνεται άνεμος, νερό, ύστερα σύννεφο, γη και πέτρα.
Ο  Ηράκλειτος (540-480) δέχεται τη συνεχή ροή στο Σύμπαν: "Τα αντίθετα ταυτίζονται με την αμοιβαία διαδοχή και αλλαγή. Όλα αλλάζουν και ανανεώνονται ποτέ δεν είναι ίδια, «τα πάντα ρει». Μόνο ο «λόγος» είναι σταθερός. Είναι ο εσωτερικός ρυθμός του κόσμου, που μεταβάλλεται σύμφωνα με τον αιώνιο Λόγο". Την τάξη αυτή του κόσμου σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, δεν την δημιούργησε ούτε ο θεός ούτε οι άνθρωποι, αλλά υπήρχε πάντα και θα υπάρχει σαν ένα αιώνιο ζωντανό πυρ που ανάβει και σβήνει σύμφωνα με ορισμένα μέτρα (νόμοι). Σαν πρωταρχικό συστατικό του κόσμου δέχεται τη φωτιά (πυροκρατική φυσική θεωρία) που την ταυτίζει με την ψυχή (αείζωον πυρ) και αλληλοϋποκαθίσταται μέσα στη συνεχή ανακύκλωση των πάντων. Ο  Δημόκριτος (460-370) χρησιμοποιώντας τη γνώση των προκατόχων του, επινόησε την ατομική του θεωρία. Τα αντικείμενα (η ύλη) αποτελούνται από πλήθος αόρατα μόρια-άτομα που είναι αιώνια, αμετάβλητα, άφθαρτα και αδιαίρετα (άτμητα), βρίσκονται σε διαρκή κίνηση και δημιουργούν στροβιλική κίνηση μέσα στο σύμπαν. Ο  Επίκουρος (341-270) ήταν Αθηναίος. Όπως και ο Δημόκριτος, δεχόταν ότι ο κόσμος αποτελείται από πολύ μικρές άτομες φύσεις, τα άτομα, που συνεχώς κινούνται και δε χάνονται ποτέ (είναι άφθαρτα) και έχουν διαφορετικό μέγεθος, βάρος και σχήμα. Δεχόταν το κενό (αναφή φύση) γιατί χωρίς αυτό δε θα μπορούσε να υπάρχει κίνηση. Όπως και ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από το σύμπαν, ούτε γεννιέται κάτι από το τίποτα.
Σημαντικοί υλιστές φιλόσοφοι στα νεώτερα χρόνια υπήρξαν ο  Μπ. Σπινόζα, ο  Ντ. Ντιντερό κατά την περίοδο του  γαλλικού διαφωτισμού, λίγο αργότερα ο  Καρλ Μαρξ, ο  Φρήντριχ Ένγκελς κλπ. Η βασική αντίληψη του Μαρξ όσον αφορά την πρωταρχικότητα της ύλης, μπορεί να συνοψιστεί στο εξής παράθεμα: "Η διαλεκτική μου μέθοδος -γράφει ο Μαρξ- δεν είναι μόνο διαφορετική από εκεί­νη του Χέγκελ, αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο της. Για το Χέγκελ, η διαδικασία της νόησης –που με το όνομα “Ιδέα” το μετατρέπει σε αυθύπαρκτο υποκείμενο– είναι ο δημιουργός του πραγματικού κόσμου και ο πραγματικός κόσμος αποτελεί μονάχα την εξωτερική φαινομενική μορφή της ιδέας. Για εμένα αντίθετα, το ιδεατό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο υλικός κό­σμος όπως αντανακλάται στο ανθρώπινο μυαλό και μεταφράζεται σε μορφές σκέψης". Σημαντικοί σύγχρονοι υλιστές φιλόσοφοι στην Ελλάδα είναι ο  Ευτύχης Μπιτσάκης, ο  Γιώργος Ρούσης, ο Αλέξανδρος Χρύσης κλπ.
Κυάνιππος και Λευκονόη

Στην Ελληνική μυθολογία ο Κυάνιππος ήταν ένας μανιώδης Θεσσαλός κυνηγός, γιος του Φόρακα και σύζυγος της Λευκονόης την οποία και υπεραγαπούσε αλλά και παραμελούσε λόγω της υπερβολικής κλίσης του στο κυνήγι.
Η Λευκονόη όμως υποπτευόμενη ότι ο σύζυγός της την απατούσε, τον παρακολούθησε κάποτε που αναχώρησε για πολυήμερο ταξίδι και κρύφτηκε σε μία λόχμη (δασότοπο κρυψώνα) για να τον κατασκοπεύει καλλίτερα. Εκεί όμως την ανακάλυψαν τα κυνηγητικά σκυλιά του Κυάνιππου τα οποία και τη κατασπάραξαν.

Όταν ο Κυάνιππος αναγνώρισε τη σύζυγό του, μέσα στην απελπισία του φόνευσε τους σκύλους και στη συνέχεια τους έκαψε στην ίδια φωτιά με τη σύζυγό του όπου εισήλθε και αυτός δίνοντας τέλος της ζωής του.
Ο μύθος αυτός ήταν από τους σημαντικότερους που πρόβαλαν τόσο την άδικη υποψία και αποτελούσε ένα φραγμό – δίδαγμα στο βίο των αρχαίων Ελλήνων.
Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ της Γκορίτσια

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ούτεχιλτ, κόρης του Ούλριχ Δ΄ επιτρόπου (vogt) του Μετς (Mätsch).
Το 1385 διαδέχθηκε τον πατέρα τους: ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος ΣΤ΄ έλαβε την κομητεία της Γκορίτσια και ο Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ την κομητεία του Κίρχμπερκ της μητέρας τους και την παλατινή κομητεία της Καρινθίας.
Το 1430 απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος ΣΤ΄.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1404 τη Μαγδαληνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαυρίας.
Το 1422 έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή, κόρη του Μπέρναρτ κόμη του Πεττάου-Βύρμπερκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Βλάντας Μπουτένας

Βιογραφία

Ο Μπουτένας γεννήθηκε στο Ανικστσιάι της Λιθουανίας, στις 15 Ιουλίου του 1940.
Αρχικά κερδίζοντας τον χαρακτηρισμό του ζωοτεχνολόγου, ο Μπουτένας εργάστηκε ως ζωοτεχνικός κοντά στο Κουρσέναϊ. Το 1961, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, όπου αποφοίτησε το 1968 με πτυχίο στη δημοσιογραφία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του και στη συνέχεια, εργάστηκε για διάφορους κλάδους της τοπικής Σοβιετικής διοίκησης. Το 1974 αποφοίτησε από το Λύκειο του Κόμματος στη Μόσχα και άρχισε να δουλεύει στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας. Το 1980 έλαβε το διδακτορικό του στην ιστορία. Κατά τη διάρκεια του 1983-1984 ο Μπουτένας εργαζόταν για τη Σοβιετική πρεσβεία στο Αφγανιστάν.
Ο Μπουτένας αποχώρησε από την Κεντρική Επιτροπή το 1988 και έγινε ο συντάκτης της "Valstiečių laikraštis" (Εφημερίδα του Χωρικού), όπου και εργάστηκε μέχρι την ιδιωτικοποίησή της το 1992.
Ο Μπουτένας εντάχθηκε στις τάξεις του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Λιθουανίας μετά την ανεξαρτησία. Στις εκλογές του 1992, εκπροσώπησε το κόμμα και εξελέγη ως μέλος της Έκτης Σέιμας μονοεδρική περιφέρεια της Σιλουτέ (32).
Ο Μπουτένας πέθανε στις 15 Μαΐου 2009.
Τάμπα Μπέι Χελλένικ

Ιστορικό

Η ομάδα ιδρύθηκε το 2008 ως "Hellenic Utd" και αμέσως εντάχθηκε στην "W-League" της ομοσπονδίας "United Soccer Leagues" (USL) που αντιστοιχεί στην 3η κατηγορία του γυναικείου ποδοσφαίρου των ΗΠΑ. Αγωνίστηκε για τρεις σεζόν στον "Όμιλο Ατλαντικού" (Atlantic Division) της Ανατολικής Ζώνης (W-League's Eastern Conference). Το Φεβρουάριο του 2011 ανακοινώθηκε ότι έγινε δεκτή στην ανώτερη κατηγορία "Πρέμιερ Λιγκ Γυναικών" (WPSL), ως "Τάμπα Μπέι Γιουνάιτεντ Χελένικ" (Tampa Bay United Hellenic), αφού εντωμεταξύ συνενώθηκε με την ομάδα "RSL Florida". Εκτός από τη γυναικεία ομάδα έχει ομάδες ακαδημιών μικρότερων ηλικιών, για αγόρια και για κορίτσια.
NGC 1549

O NGC 1549 είναι ελλειπτικός γαλαξίας τύπου E0-1 με φαινόμενο μέγεθος 9,6 στον αστερισμό Δοράδα. Απέχει περίπου 58 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και έχει διάμετρο 75.000 ετών φωτός. Υπάρχει βαρυτική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε αυτόν και τον NGC 1553 (η μεταξύ τους απόσταση είναι 175.000 έτη φωτός).
Ο Σκωτσέζος αστρονόμος Τζέιμς Ντάνλοπ ανακάλυψε τον γαλαξία αυτόν στις 5 Νοεμβρίου 1826.
Γιώργος Ξεινός

Βιογραφία

Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο σχολείο Σχοινουδίου όπου οι γονείς του υπηρετούσαν ως δάσκαλοι. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στην Κεντρική Σχολή της Ίμβρου συνέχισε στο λύκειο της Θεολογικής Σχολής Χάλκης τα χρόνια όπου ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, με τον οποίο τον συνδέει βαθιά φιλία από τα παιδικά χρόνια.
Το 1964 εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε το 1971.  Υπηρέτησε τη θητεία υπαίθρου στη Λήμνο και στη συνέχεια άσκησε την ιατρική στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει ως σήμερα.
Την εποχή της φοίτησής στο πανεπιστήμιο, όντας επικεφαλής του Καλλιτεχνικού Ομίλου της ΧΑΝΘ, ο οποίος οργάνωσε διαγωνισμούς πεζογραφίας και ποίησης και εξέδωσε το βραχύβιο περιοδικό «Ερέτες», γνωρίστηκε με τον λογοτεχνικό κόσμο της πόλης και συναναστράφηκε τους εκπροσώπους της λεγόμενης "Σχολής Θεσσαλονίκης", που σύχναζαν στο Γραφείο του Τηλέμαχου Αλαβέρα, εκδότη του περιοδικού "Νέα Πορεία", απ' όπου είχε εμφανιστεί επίσημα στη λογοτεχνία το 1968, παραμένοντας ως το τέλος της έκδοσής του συνεργάτης, ενώ συνεργάστηκε και με άλλα λογοτεχνικά περιοδικά όπως την «Ευθύνη», τα «Ελιμειακά», την «Κινστέρνα» κ.α. Κατά καιρούς έχει παρουσιάσει σημαντικούς Τούρκους συγγραφείς, ανάμεσα στους οποίους τον Μεβλανά Τζελαλεντίν Ρουμί το 1968 και τον Ορχάν Παμούκ το 1991 και, αντίστοιχα, Έλληνες, όπως τον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο, στην Τουρκία.
Από το 1974 συμμετείχε σχεδόν αδιάλειπτα στο Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης  της οποίας διετέλεσε πρόεδρος από το 2006 έως το 2013, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εξέλιξη των λογοτεχνικών και γενικότερα πνευματικών πραγμάτων.
Επίσης εξέδωσε επί μια τριακονταετία,  το περιοδικό «Ιμβριώτικα» και είναι διευθυντής του Αρχείου ΄Ιμβρου της Εταιρίας Μελέτης ΄Ιμβρου και Τενέδου της οποίας υπήρξε εμπνευστής και κατ' επανάληψη πρόεδρός της.
Τον Σεπτέμβριο του 2017, χειροθετήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και έλαβε το οφφίκιο του Άρχοντος Προστάτου των Γραμμάτων.

Έργο

Το αφηγηματικό του  έργο «συνεχίζει το εσωτερικό διήγημα, το βασισμένο πάνω στον εσωτερικό μονόλογο (στον οποίο έχει παράδοση η Θεσσαλονίκη, φροντίζοντας να το καταστήσει επαγωγό» . Παρόλο που τα διηγήματά του έχουν έντονα τα στοιχεία του εσωτερικού μονολόγου της πεζογραφίας της Θεσσαλονίκης, δεν μένουν ανεπηρέαστα από άλλες τάσεις, όπως της πρωτοποριακής γαλλικής λογοτεχνίας, γεγονός που δεν επιτρέπει την αυστηρή κατάταξή τους .
Το δοκιμιακό του έργο, εκτός του πρώτου βιβλίου του, βρίσκεται διάσπαρτο σε περιοδικά και συλλογικά συγγράμματα απασχολείται κυρίως με τη θεωρία, την κριτική  και την ιστορία της λογοτεχνίας, ως συνέχειας και παράδοσης.
Γενικότερα θα έλεγε κανείς ότι η ιστορία και η ιστορικότητα αποτελούν ουσιώδες χαρακτηριστικό του συγγραφέα, ο οποίος παράλληλα με το καθαρά λογοτεχνικό του έργο έχει να παρουσιάσει σημαντικές ιστορικές συγγραφές άρθρων και ομιλίες, που αφορούν τον ελληνικό πολιτισμό και ιδιαίτερα τον χώρο της Καθ’ Ημάς Ανατολής, και έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά, συλλογικά συγγράμματα και επετηρίδες.
Ντάνιελ Νεγκρεάνου

Προσωπική ζωή

Ο Νεγκρεάνου γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1974 στο Τορόντο, στο Οντάριο του Καναδά. Οι γονείς του μετανάστευσαν από τη Ρουμανία στις ΗΠΑ για ένα καλύτερο μέλλον. Τελικά η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στο Τορόντο του Καναδά καθώς εκεί βρήκε δουλειά ο πατέρας του Constantin.
Πήγε γυμνάσιο στο North York. Σαν μαθητής φημίζοταν για τις αταξίες του καθώς ο διευθυντής του σχολείου έκανε συχνά παράπονα στους γονείς του για τη συμπεριφορά του αφού καταπατούσε συνέχεια τους κανόνες του σχολείου. Έμαθε να παίζει πόκερ στην ηλικία των 15. Στην ηλικία των 16 ασχολούνταν με αθλητικά στοιχήματα καθώς επίσης έπαιζε και χαρτιά σε ερασιτεχνικό επίπεδο.

Σταδιοδρομία

Ο Νεγκρεάνου αφού καταλαβε το ιδιαίτερο ταλέντο του στο πόκερ εγκατέλειψε τη μέση εκπαίδευση και ασχολήθηκε πιο σοβαρά με το πόκερ. Ξεκίνησε να παίζει σε τοπικά καζίνο και έψαχνε παράνομα παιχνίδια στα οποία ήξερε οτι θα αποκομίσει εμπειρία και θα βελτιώσει το τρόπο παιχνιδιού του. Αφού κατόρθωσε να κερδίσει αρκετά χρήματα από τα τοπικά παιχνίδια και να χτίσει το κεφάλαιό του μετακόμισε στο Λας Βέγκας στην ηλικία των 22 για να πραγματοποιήσει το όνειρο του δηλαδή να γίνει επαγγελματίας παίκτης πόκερ. Παρ'όλα αυτά μετά από ορισμένα παιχνίδια στο Λας Βέγκας έχασε το αρχικό κεφάλαιο του και αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω στο Τορόντο για να το ξαναχτίσει. Όταν ξαναγύρισε στο Λας Βέγκας ήταν περισσότερο έμπειρος και βελτιωμένος στον τρόπο παιχνιδιού του.

Βραβεία και χρηματικά έπαθλα

Ο Νεγκρεάνου κέρδισε το πρώτο του μπρασελέ World Series Of Poker το 1998 στην ηλικία των 24 και κατάφερε να γίνει ο νεότερος παίκτης με μπρασελέ και κράτησε αυτό το ρεκόρ μέχρι το 2004. Το 2004 ήταν μία αξιοζήλευτη χρονιά για τον Ντάνιελ καθώς ονομάστηκε Παίκτης της χρονιάς. Συνολικά έχει κερδίσει 4 μπρασελέ World Series Of Poker και 2 World Poker Tour μέχρι τώρα. Τα κέρδη του από ζωντανά τουρνουά ξεπερνούν τα 16.000.000 δολάρια.

Συγγραφικό υλικό

Ο Νεγκρεάνου είναι συγγραφέας του βιβλίου "Power Hold'em Strategy" και συμμετέχει στο βιβλίο του Doyle Brunson "Super System 2".
Αλεξάνδρα Σαμουήλ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 και σπούδασε νεοελληνική και γαλλική φιλολογία σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και στο Université Paris Sorbonne-Paris IV.

Βράβευση

Το 2006 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το έπαθλο Χρήστου και Ελένης Ξανθοπούλου - Παλαμά για τη μελέτη «Ο Παλαμάς και η κρίση του στίχου».
Μαύρος λεμούριος

Περιγραφή

Ο μαύρος λεμούριος έχει μήκος 90 με 110 cm, από τα οποία 51-65 cm είναι το μήκος της ουράς. Η μάζα σώματός τους τυπικά κυμαίνεται από 1,8 έως 2,0 kg.
Ο μαύρος λεμούριος εμφανίζει σεξουαλικό διμορφισμό ως προς το χρώμα του. Τα αρσενικά έχουν μαύρη ή σκούρα σοκολατί γούνα, ενώ τα θηλυκά πιο ανοιχτή καφέ, εν γένει μέτρια καφέ, καστανή ή ακόμα και πορτοκαλί-καφέ γούνα. Τα αρσενικά έχουν μεγάλες μαύρες τούφες στα αυτιά ενώ τα θηλυκά μεγάλες άσπρες.
Άλλα είδη του γένους Ευλεμούριος που εμφανίζονται στο εύρος του μαύρου λεμούριου (εκτός από τον λεμούριο του Σκλάτερ) είναι ο κοινός καφέ λεμούριος, E. fulvus, του οποίου το εύρος αλληλεπικαλύπτεται με του μαύρου λεμούριου στις νότιες και ανατολικές παρυφές του εύρους του, και ο λεμούριος με κόκκινη κοιλιά, E. rubriventer, με τον οποίο εμφανίζονται μαζί στο Tsaratanana Massif. Οι E. fulvus και E. rubriventer έχουν διαφορετικό χρωματισμό και δεν επιδεικνύουν τον ακραίο σεξουαλικό διμορφισμό του E. macaco, κάνοντας απίθανη τη σύγχυση του μαύρου λεμούριου με τα άλλα είδη.

Δίαιτα

Ο μαύρος λεμούριος τρώει κατά κύριο λόγο φρούτα, τα οποία αποτελούν το 78% περίπου της δίαιτάς του. Άλλες τροφές περιλαμβάνουν λουλούδια, φύλλα, μανιτάρια, κάποια ασπόνδυλα και, ειδικότερα την ξηρή περίοδο, νέκταρ.

Συμπεριφορά

Ο μαύρος λεμούριος ζει και σε πρωτεύοντα και σε δευτερεύοντα δάση (αναγεννημένα δάση μετά από καταστροφή). Είναι δραστήριος και την ημέρα και την νύχτα. Αναζητά τροφή και στην άνω και στη μέση φυτοστοιβάδα, ειδικά την νύχτα, ενώ την ημέρα και στη βάση. Σε υποβαθμισμένους οικότοπους αναζητά τροφή και στο έδαφος ενώ μπορεί να φάει ακόμα και χώμα.
Ο μαύρος λεμούριος ζει σε ομάδες 2 έως 15 μελών, οι οποίες έχουν περίπου τον ίδιο αριθμό θηλυκών και αρσενικών. Το μέσο μέγεθος των ομάδων είναι περίπου 10 άτομα, Τα θηλυκά είναι κυρίαρχα και οι αψιμαχίες εντός της ομάδας είναι σπάνιες.
Οι ομάδες έχουν περιοχές έκτασης 3,5 έως 7 εκταρίων, ενώ αλληλεπικαλύπτονται αρκετά με άλλων ομάδων, και η πυκνότητα του πληθυσμού μπορεί να φτάσει τα 200 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγή γίνεται συνήθως τον Απρίλιο και τον Μάιο. Κατά την περίοδο αναπαραγωγής ο ανταγωνισμός μεταξύ των αρσενικών αυξάνεται, ενώ τα αρσενικά κάποιες φορές περιφέρονται μεταξύ διάφορων ομάδων. Μετά από εγκυμοσύνη περίπου 125 ημερών γεννιέται συνήθως ένα μικρό, στα τέλη Αυγούστου έως τις αρχές Οκτωβρίου. Τα θηλυκά τυπικά γεννούν για πρώτη φορά σε ηλικία 2 ετών.
Άνοιγμα Μπένκο

Ιστορία

Το άνοιγμα έχει πάρει το όνομά του από τον Παλ Μπένκο, ο οποίος χρησιμοποίησε το 1.η3 για να νικήσει τον Μπόμπι Φίσερ και τον Μιχαήλ Ταλ στον πρώτο και τον τρίτο γύρο του τουρνουά των διεκδικητών του παγκόσμιου τίτλου το 1962 στην πόλη Κουρασάο, που ήταν μέρος των αγώνων για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκακιού του 1963. O Μπένκο χρησιμοποίησε αυτό το άνοιγμα κατά τις πρώτες έντεκα φορές που είχε τα λευκά στο τουρνουά.
Παρά το γεγονός ότι το άνοιγμα είναι μεταξύ των πιο κοινών πρώτων κινήσεων, η Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων δεν έχει αφιερωμένο κάποιον συγκεκριμένο κωδικό στην 1.η3. Η κίνηση έχει καταταγεί στο A00, καθώς οι περισσότερες παρτίδες μεταφέρονται σε άλλα ανοίγματα με άλλον κωδικό.

Θεωρία

Η 1.η3 συνήθως ακολουθείται από φιανκέτο του αξιωματικού με 2.Αη2. Η παρτίδα συχνά μεταφέρεται σε κάποιο άλλο άνοιγμα, όπως το Καταλανικό άνοιγμα, η Ινδική επίθεση του βασιλιά ή κάποια βαριάντα του Αγγλικού ανοίγματος. Η κίνηση 1.η3 μπορεί επίσης να ακολουθείται από 1...ε5 2.Αη2 δ5 3.Ιζ3 ακολουθούμενη από 4.0-0 με την οποία τα λευκά έχουν την ανάπτυξη και τον βασιλιά σε ασφάλεια, ενώ τα μαύρα έχουν το κέντρο με τα πιόνια "δ" και "ε".
Σπειροειδής γαλαξίας

Οι σπειροειδείς γαλαξίες, αλλιώς γαλαξίες τύπου S, αποτελούνται συνήθως από ένα λαμπρό πυρήνα και δύο συνεπίπεδες αντιδιαμετρικές και συμμετρικές σπείρες. Οι σπειροειδείς γαλαξίες αποτελούν το 40% με 50% του συνόλου των γαλαξιών που παρατηρούνται στο διάστημα. Χωρίζονται σε τρεις υποκατηγορίες, τους Sa που έχουν λαμπρό πυρήνα και κλειστές σπείρες, τους Sb με πιο ανοικτές σπείρες και τους Sc με πολύ ανοικτές σπείρες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα Sb είναι ο δικός μας Γαλαξίας. Ακόμη υπάρχει η υποκατηγορία S0 που ανήκουν όλοι οι γαλαξίες που βρίσκονται στο μεταβατικό τους στάδιο, από ελλειπτικοί γαλαξίες να γίνουν σπειροειδείς. Αυτοί οι γαλαξίες διαθέτουν ένα πεπλατυσμένο γαλαξιακό δίσκο χωρίς όμως να έχουν αποκτήσει ακόμη σπείρες.
2913 Ορτά

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ορτά είναι άγνωστα.
Φλόριαν Κρίνγκε

Καριέρα

Ο Κρίνγκε ξεκίνησε την καριέρα του από τις ΤΣΦ Βάισταλ και Σπόρτφροϊντε Σιέγκεν. Από το 1994 ως το 2002 αγωνιζόταν με την Μπορούσια Ντόρτμουντ σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες του συλλόγου, προτού μετακομίσει στην ΦΚ Κολωνία ως δανεικός για δύο σεζόν. Το 2004, επέστρεψε στην ομάδα που τον "ανέθρεψε" ποδοσφαιρικά, αποτελώντας βασικό της στέλεχος για τα επόμενα χρόνια. Στις 31 Αυγούστου 2009, εντάχθηκε στην Χέρτα Βερολίνου ως δανεικός για μία σεζόν, προτού επιστρέψει και πάλι στην BVB.
Αποχώρησε από την Μπορούσια Ντόρτμουντ στο τέλος της σεζόν 2011-12 και υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ΦΚ Ζανκτ Πάουλι στις 24 Ιουλίου 2012.
Αδελαΐδα του Μωριέν

Βασίλισσα των Φράγκων

Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκο τον Παχύ στο Παρίσι στις 3 Αυγούστου 1114,  έκανε μαζί του 8 παιδιά από τα ο οποία ο δεύτερος Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο των Φράγκων. Η Αδελαΐδα ήταν από τις πιο δραστήριες βασίλισσες του μεσαίωνα, το όνομα της εμφανίζεται σε 45 βασιλικά διατάγματα κατά την διάρκεια που ήταν βασιλιάς ο σύζυγος της Λουδοβίκος ΣΤ΄, ίδρυσε μαζί με τον σύζυγο της το μοναστήρι της Μονμάρτρης στα βόρεια προάστια του Παρισιού, σε αυτό αποσύρθηκε έναν χρόνο πριν τον θάνατο της (1153).

Θρύλοι σχετικοί με την Αδελαΐδα

Μετά τον θάνατο του συζύγου της δεν αποσύρθηκε όπως οι περισσότερες βασίλισσες στην εποχή της αλλά παντρεύτηκε ξανά τον Ματθαίο Α΄ του Μοντμόρενσι με τον οποίο έκανε ένα παιδί και παρέμεινε παρούσα σε όλες τις δραστηριότητες της Φραγκικής αυλής.  Τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Πέτρου στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, ο τάφος της καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Η Αδελαΐδα παριστάνεται σαν μια από τις δυο βασίλισσες που περιγράφονται σε έναν απαρχαιωμένο μύθο του Γουλιέλμου Ντουγκντάλ στον οποίο κάποια βασίλισσα σε μια κονταρομαχία ερωτεύθηκε έναν νέο ευγενή τον Γουλιέλμο του Αλμπίνι αλλά αυτός αφοσιωμένος στην Αδελίζα του Λουβέν αρνήθηκε να γίνει ο εραστής της. Η ζηλιάρα Αδελαΐδα τον παρέσυρε σε παγίδα ρίχνοντας τον στα νύχια ενός αγριεμένου λιονταριού, αλλά εκείνος το σκότωσε με γυμνά χέρια.
Προτρυγετήρ

Ονομασίες και ιστορία

Το ελληνικό ιδιαίτερο όνομα του αστέρα σημαίνει «ο πριν από τον τρύγο» και οφείλεται στο ότι κατά την αρχαιότητα εμφανιζόταν, μετά την περίοδο που κρυβόταν από το ηλιακό φως κάθε χρόνο, πριν την αυγή (ηλιακή ανατολή αστέρα) κατά την εποχή πριν από τον τρύγο. Παρόμοια ήταν τα αντίστοιχα λατινικά ονόματα Vindemiatrix και Vindemiator, που σημαίνουν «η συλλέκτρια/ο συλλέκτης σταφυλιών». Ως παραλλαγές αυτών κατά τον Μεσαίωνα εμφανίζονται στα κείμενα τα ονόματα Provindemiator, Protrigetrix και Protrygetor, ενώ απαντώνται και τα αραβικά Almuredin, Alaraph.
Στην Κίνα ήταν συλλογικά γνωστός ως 太微左垣 (Tài Wēi Zuǒ Yuán), που σημαίνει «το αριστερό τείχος του αυλόγυρου του Ανώτατου Ανακτόρου» και αναφέρεται στην ομάδα αστέρων ε, η, γ, δ Παρθένου και α Κόμης Βερενίκης, και συγκεκριμένα ο τέταρτος αστέρας του τείχους (Tài Wēi Zuǒ Yuán sì).

Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα

Σύμφωνα με τις πρώτες μετρήσεις της παραλλάξεως του αστέρα, που έγιναν από τη διαστημική αποστολή HIPPARCOS, ο Προτρυγετήρ βρίσκεται σε απόσταση 109,6 ετών φωτός από τη Γη (και γενικότερα από το Ηλιακό Σύστημα) με σφάλμα μισού έτους φωτός (παράλλαξη 29,76 χιλιοστά του δευτερολέπτου της μοίρας). Στην απόσταση αυτή, η φωτεινότητά του αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +0,37.
Ο ε Παρθένου είναι ένας γίγαντας αστέρας με φασματικός τύπο G8 III. και μάζα 2,6 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ηλίου. Με ηλικία 560 εκατομμύρια έτη, είναι ένας μάλλον ηλικιωμένος αστέρας με βάση τη μάζα του, στον πυρήνα του οποίου το υδρογόνο έχει μετατραπεί σε ήλιο. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο αστέρας έχει διασταλεί σε 10,6 φορές τη διάμετρο του Ηλίου και εκπέμπει έτσι περί τις 77 φορές περισσότερο φως από αυτόν. Εξαιτίας αυτής της διαστολής, περιστρέφεται αργά γύρω από τον άξονά του, μία φορά κάθε 173 γήινες ημέρες. Η ενέργεια του φωτός του εκπέμπεται σε ενεργό θερμοκρασία 5086 K, ή 4813 °C, κάτι που του δίνει κίτρινη απόχρωση, κατά τι εντονότερη της ηλιακής. Από το 1943, το φάσμα του Προτρυγετήρος χρησιμεύει ως ένα από τα σταθερά φάσματα αναφοράς, με βάση τα οποία ταξινομούνται φασματικώς οι αστέρες. Η μεταλλικότητα του αστέρα είναι σχεδόν ίση με την ηλιακή, με [Fe/H] = +0,09.
Ο ε Παρθένου ακολουθεί μία τροχιά γύρω από το κέντρο του Γαλαξία μας με εκκεντρότητα 0,11, κατά την οποία απέχει από το κέντρο του Γαλαξία από 7,25 μέχρι 8,95 κιλοπαρσέκ. Αποτελεί πιθανώς μέλος του «πληθυσμού λεπτού δίσκου» του Γαλαξία, καθώς κανένα σημείο της τροχιάς του δεν απέχει περισσότερο από 200 έτη φωτός από το γαλαξιακό επίπεδο.
Ο ε Παρθένου πλησιάζει τη Γη (και γενικότερα το Ηλιακό Σύστημα) με ταχύτητα 14,6 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (ακτινική ταχύτητα). Είναι όμως φανερό ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς τα εδώ, καθώς έχει μία σημαντική ιδία κίνηση, σχεδόν 0,3 δευτερόλεπτο της μοίρας ανά έτος.