google/wiki40b huggingface dataset:
Ευθύμιος Πολ. Αγγελιδάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1912 στο χωριό Πατσός Αμαρίου. Στην ηλικία των 5 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ρεθύμνου κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Στη διάρκεια των γυμνασιακών του σπουδών συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Μαθητική Ηχώ», όπου είδαν το φως δικά του δημοσιεύματα. Φοίτησε στη συνέχεια στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου πήρε το πτυχίο του το 1937. 
Από το 1939 εργάστηκε ως Δικηγόρος Ρεθύμνου, έως το 1952, χρονιά κατά την οποία εισήχθη στο Δικαστικό σώμα ως Ειρηνοδίκης. Υπηρέτησε αρχικά στην Ιεράπετρα και αργότερα στα Γρεβενά. Το 1967 έγινε Προϊστάμενος του Ειρηνοδικείου Ηρακλείου. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1977, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Δικαστικές αποφάσεις του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα νομικά περιοδικά, όπως το «Αρχείο Νομολογίας».
Κατά την αποχώρησή του από το δικαστικό σώμα ο Δικηγορικός Σύλλογος Ηρακλείου τού εξέφρασε γραπτά τις ευχαριστίες του για τις υπηρεσίες του και την πολύχρονη σταδιοδρομία του. Στην εφημερίδα του Ηρακλείου «Πατρίς» δημοσιεύθηκε επίσης σημείωμα, όπου εξήρετο το ήθος, η τιμιότητα και ο χαρακτήρας του.
Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση διετέλεσε για ένα περίπου χρόνο (1974-1975) Δήμαρχος Αρχανών.
Κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής υπήρξε υπεύθυνος της ομάδας που είχε αναλάβει την τροφοδοσία των αντάρτικων δυνάμεων της περιοχής του και τη φυγάδευση των ξένων στρατιωτών. Για την εθνική του δράση έχει τιμηθεί με τρία αναμνηστικά διπλώματα από τις εθνικές οργανώσεις Αμαρίου και Ρεθύμνου, καθώς και από τον αρχιστράτηγο Αλεξάντερ.
Η αγάπη για τον τόπο του τον ώθησε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 να αναλάβει πρωτοβουλία, μαζί με μερικούς άλλους συγχωριανούς του,  ώστε να χαραχθεί, με τα πρωτόγονα μέσα της εποχής, ο οδικός άξονας που ένωσε την Πατσό με τους Ποταμούς. 
Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε με τη γεωργία, εισάγοντας νέες για την εποχή μεθόδους καλλιέργειας.
Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 1988 και ετάφη στο χωριό όπου γεννήθηκε και αγάπησε, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Μαρία το γένος Νικολάου Σαρρή, και το γιο του Πολυχρόνη, ο οποίος επίσης ακολούθησε νομική καριέρα.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2006 ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πατσού τού απένειμε μετά θάνατο τιμητική πλακέτα για τα 30 χρόνια προσφοράς του στο Δικαστικό Σώμα και τη μεγάλη προσφορά του στο χωριό.
Τζαμί Τζισταράκη

Ιστορία

Το τζαμί κατασκευάστηκε το 1759 από το βοεβόδα (Οθωμανό διοικητή) της Αθήνας, Μουσταφά Αγά Τζισταράκη. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Τζισταράκης χρησιμοποίησε έναν από τους κίονες του Ναού του Ολυμπίου Διός για να φτιάξει ασβέστη για την κατασκευή του κτιρίου, αλλά είναι πιο πιθανό να χρησιμοποίησε έναν από τους κίονες της βιβλιοθήκης του Αδριανού που βρίσκεται δίπλα. Στο Χρονικό του Ανθίμου αναφέρεται ότι προήλθε από «μίαν κολόναν απ' εκείνας του Αδριανού», την οποία και ανατίναξαν. Αυτή η πράξη οδήγησε στην καθαίρεσή του από τους Τούρκους, καθώς θεωρήθηκε ιεροσυλία η οποία απελευθέρωσε κατάρες: μια επιδημία πανώλης τον επόμενο χρόνο αποδόθηκε σε αυτό το γεγονός.
Το τζαμί ήταν επίσης γνωστό ως Τζαμί του Κάτω Σιντριβανιού ή Τζαμί του Κάτω Παζαριού εξαιτίας της εγγύτητάς του στην αρχαία Αγορά. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε σαν αίθουσα συνεδριάσεων για την τοπική δημογεροντία. Μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως: εκεί διεξάχθηκε χορός προς τιμήν του βασιλιά Όθωνα το Μάρτιο του 1834 και μετά χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας, φυλακή και αποθήκη.
Το 1915 ανακατασκευάστηκε εν μέρει υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Αναστάσιου Ορλάνδου και χρησιμοποιήθηκε για να στεγάσει το «Μουσείον Ελληνικών Χειροτεχνημάτων»· από το 1918 (μετονομάστηκε σε «Εθνικόν Μουσείον Κοσμητικών Τεχνών») μέχρι το 1973. Το 1966 έγιναν μετατροπές στο τζαμί ώστε να προσευχηθεί ο εξόριστος βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Σαούντ.
Το 1973 η μόνιμη έκθεση και τα γραφεία του Μουσείου Ελληνικής Τέχνης μεταφέρθηκαν στην οδό Κυδαθηναίων 17, ενώ στο τζαμί παρέμεινε συλλογή κεραμικών τα οποία είχαν δωριθεί από τον Β. Κυριαζόπουλο. Το κτίριο υπέστη ζημιές από σεισμό το 1981 και άνοιξε πάλι για το κοινό το 1991.
Αδόλφος του Νασσάου-Σάουμμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου-Ερρίκου πρίγκιπα του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και της Αικατερίνης, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Σάυν-Βίττγκενσταϊν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γεώργιος-Λουδοβίκος.
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ-Καρλόττα κόμισσα του Χόλτσαππελ και κυρία του Σάουμπουργκ. Από τότε ονόμασε τον εαυτό του κόμη του Νασσάου-Σάουμπουργκ. Το 1662 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Γεώργιος-Λουδοβίκος στο Ντίλενμπουργκ, εκτός από την περιοχή του Ντρήντορφ, που δόθηκε στον Αδόλφο. Οι δύο γιοί του Αδόλφου έζησαν το πολύ ένα έτος, έτσι το 1676 απεβίωσε χωρίς επιζώντες άρρενες απογόνους. Η κόρη του Καρλόττα κληρονόμησε το Χόλτσαππελ και το Σάουμπουργκ, περιοχές της μητέρας της.
Ντίγγερς

Οι Ντίγγερς (Diggers) ήταν μια ομάδα προτεσταντών ριζοσπαστών στην Αγγλία οι οποίοι θεωρούνται από ορισμένους ως οι προπάτορες του μοντέρνου αναρχισμού και συνδέονται με τον αγροτικό σοσιαλισμό. και τον Γεωργισμό. Το όνομα τους προέρεχεται από μια παράγραφο των πράξεων των Αποστόλων (πράξη 4:32).
Λιν Γκριρ

Καριέρα

Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, που έπαιξε επαγγελματικά μπάσκετ στο ABA ( Καρολίνα Κούγκαρς (Carolina Cougars), ο αριστερόχειρας Γκριρ αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στην ομάδα του Κολλεγίου Temple, από το οποίο και αποφοίτησε ως δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας.
Μετά την αποτυχία να επιλεγεί στο ντραφτ του NBA το 2002, αγωνίστηκε για το πρώτο μέρος της σεζόν στην ομάδα της Νήαρ Ηστ που τότε συμμετείχε στην Α1 (16 πόντοι μ.ο.), ενώ ολοκλήρωσε την σεζόν στο NBDL.
Την σεζόν 2003-4 αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα και στο πολωνικό πρωτάθλημα με την Σλασκ Βρότσλαβ. Κέρδισε με την ομάδα του το Κύπελλο Πολωνίας και αναδείχθηκε εκείνη τη σεζόν πρώτος σκόρερ της κανονικής διάρκειας της Ευρωλίγκα (25 πόντοι μ.ο.) και του πολωνικού πρωταθλήματος (20.4 πόντοι μ.ο.).
Την επόμενη σεζόν (2004-05) κέρδισε το ULEB Cup με την Δυναμό Μόσχας, ενώ τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε στην Ιταλία με τη φανέλα της Νάπολι, με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος (22.6 πόντοι μ.ο.).
Το 2007 έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, συμμετέχοντας στο ΝΒΑ με την φανέλα των Μιλγουόκι Μπακς, έχοντας 4.1 πόντους μ.ο. σε 41 παιχνίδια, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό.
Έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Πανεπιστημιακής Ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών, με την οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2001, αλλά και της Εθνικής Ομάδας των ΗΠΑ, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2005.
Αλεξάντερ Άντριενσεν

Βίος

Ο Άντριενσεν γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του μουσικού Εμμάνουελ Άντριενσεν και της Σιμπιλα Κρέλιν. Ο μικρότερος αδελφός του, Βίνσεντ Άντριενσεν ήταν επίσης ζωγράφος. Βαπτίστηκε στις 17 Ιανουαρίου 1587 και το 1597 καταγράφεται ως μαθητής του Άρτους φαν Λεκ (Artus van Laeck). Το 1610 γίνεται μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά (Συντεχνία καλλιτεχνών της Αμβέρσας) και πλήρωνε τις ετήσιες εισφορές του ως το 1633. Απεβίωσε και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου της Αμβέρσας το 1661.
Έργα του με χρονολογίες από το 1623 ως το 1661 έχουν επιβιώσει, αλλά το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο 1630 - 1650.  Η υπογραφή "A. Neck" που υπάρχει σε μια ελαιογραφία είναι πιθανότατα μια κακοδιατηρημένη εκδοχή του "Adriaenssen".

Έργο

Σύμφωνα με τον ζωγράφο, κριτικό τέχνης και βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος του αφιερώνει μόλις μια γραμμή κειμένου, ο Άντριενσεν "ζωγράφιζε νεκρές φύσεις, φρούτα, ψάρια κτλ." Επηρεάστηκε ως προς τη μορφή των νεκρών φύσεών του από τον Φρανς Σνάιντερς (Frans Snyders), συμπεριλαμβάνοντας σε αυτές, π.χ. "αγκινάρες, πουλερικά και ζωντανές γάτες". Ζωγράφισε, επίσης pronkstilleven ("επιδεικτικές" νεκρές φύσεις), στις οποίες απεικόνιζε ακριβά υαλικά και πιατικά. Η "υποκατηγορία" των pronkstillevens αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα κατά τη δεκαετία του 1640. Είναι, όμως, περισσότερο γνωστός για την απεικόνιση (ωμών) ψαριών, κοινό θέμα ανάμεσα στους Ολλανδούς ζωγράφους νεκρών φύσεων της εποχής, τα οποία εμφανίζονται σε περισσότερα από 60 έργα του, πολύ περισσότερα από οποιουδήποτε άλλου καλλιτέχνη στην Αμβέρσα του 17ου αιώνα. Πολλές από τις νεκρές φύσεις που απεικονίζουν ψάρια είναι μικρών διαστάσεων και σχετικά έργα όχι μεγάλου κόστους.
Ως προς το στυλ, επηρεάστηκε από τη Σχολή του Χάαρλεμ. Οι συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από ασύμμετρη διαγώνια διάταξη - τρίγωνο που "στέκεται" στη μια του πλευρά και περιβάλλεται από ελλείψεις με τα αντικείμενα να επικαλύπτουν πολλαπλά επίπεδα, ώστε να επιτυγχάνεται καλύτερη αίσθηση του βάθους. Η χρωματική του παλέτα χαρακτηρίζεται "εγκρατής, τείνουσα προς τη μονοχρωμία",  ενώ έχει επίσης χαρακτηριστεί σημαντική λόγω "της καθαρότητας των χρωμάτων της".
2258 Βίιπουρι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Βίιπουρι εκτιμάται σε 23,47 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος) ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,088 ± 0,012. Ο Βίιπουρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 49 λεπτά.
Περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν

Γεωγραφία

Η περιφέρεια συνορεύει με την Ρωσία και βρίσκεται κοντά στα Ουράλια Όρη. Ο ποταμός Ουράλης είναι το σύνορο μεταξύ Ασίας και Ευρώπης και πηγάζει από την Ρωσία και εκβάλλει στην Κασπία Θάλασσα, περνάει από την περιφέρεια. Αυτό σημαίνει ότι το δυτικό μέρος της περιφέρειας ανήκει στην Ανατολική Ευρώπη. 
Διασχίζεται από το βορειοανατολικό τμήμα του ίσου γεωγραφικού μήκους και πλάτους.

Δημογραφικά στοιχεία

Η περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν έχει πλειοψηφία Καζάκων, με ποσοστό 69.8% και οι Ρώσοι αντιπροσωπεύουν το 27.4% του πληθυσμού. Ο αριθμός Γερμανών, Πολωνών και Ουκρανών είναι πολύ χαμηλός λόγω της γεωγραφίας της περιοχής. 

Αθλητισμός

Η πρωτεύουσα Οράλ είναι το σπίτι του μόνου συλλόγου επαγγελματικού μπάντι, του Ακζάϊικ. Το 2016, η τοπική ομάδα κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα.
Ιωάννης Δημητρίου (οπλαρχηγός)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Δημητρίου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Μπάχοβο (Πρόμαχοι), Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας. Το 1905 συγκρότησε ένοπλο σώμα, αποτελούμενο από 10 Μπαχοβίτες, το οποίου τέθηκε επικεφαλής. Έδρασε στην περιοχή Αλμωπίας, Βόρα και Τζένας εναντίον Βουλγαρικών σωμάτων και Ρουμανιζόντων. Τον Ιανουάριο του 1906 η συμβολή του ήταν ουσιαστική στην προσπάθεια που κατέβαλε τότε η Ελληνική πλευρά με πολυάριθμες επιχειρήσεις, συντονιζόμενες από τον αξιωματικό Εμ. Σκουντρή, ώστε να εκκαθαριστεί ολόκληρη η περιοχή Οστρόβου (Βεγορίτιδας) - Βοδενών (Έδεσσας) - Αλμωπίας από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες και τη ρουμανίζουσα προπαγάνδα που πίεζαν αφόρητα τους σλαβόφωνους και βλαχόφωνους Έλληνες. Συνεργάστηκε επίσης, το διάστημα εκείνο, με τον Κρητικό Εμ. Κατσίγαρη. Κατά το 1907 και 1908, το σώμα του κινήθηκε ανατολικότερα προς την περιοχή Λαγκαδά, όπου οι ανάγκες ήταν περισσότερες, καθώς τα Βουλγαρικά ένοπλα σώματα εκεί ήταν πολυαριθμότερα και συνέχιζαν την πίεση των κατοίκων. Στις 17 Αυγούστου του 1908, το σώμα του δέχτηκε επίθεση από Βούλγαρους κομιτατζήδες στη Ζάροβα (Νικόπολη) αλλά κατάφερε να διαφύγει χωρίς απώλειες. Με την επανάσταση των Νεοτούρκων και την γενική αμνηστία που παραχωρήθηκε, ο Ιωάννης Δημητρίου διέλυσε το σώμα του και παρέδωσε τα όπλα.
Μίχαελ Ρότερ

Μουσική καριέρα

Ο Rother έχει την ευχέρεια να παίζει αρκετά μουσικά όργανα, αλλά ειδικεύεται στην κιθάρα και τα keyboards. Το 1971, στο Ντύσσελντορφ, δημιούργησε το γκρουπ Spirits Of Sound, και αργότερα έγινε μέλος των Kraftwerk και Wunderbar. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συμμετοχή του, μαζί με το Klaus Dinger, στους Neu! (1971-1975), ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του μουσικού ρεύματος Krautrock, με το οποίο κυκλοφόρησε τρία «κανονικά» άλμπουμ (κυκλοφόρησαν άλλα δύο, αλλά χωρίς τη συγκατάθεση του). Επίσης, συμμετείχε στους Harmonia, μαζί με τους Hans-Joachim Roedelius και Dieter Mobieus (οι οποίοι ήταν στο συγκρότημα Cluster). Κυκλοφόρησαν δύο «κανονικά» άλμπουμ, το 1973 και το 1975, και ένα τρίτο με ηχογραφήσεις του 1976 με παραγωγό τον Brian Eno, που κυκλοφόρησε το 1997. Ο Rother, μαζί με τον Dinger και τον Florian Schneider, συμμετείχαν στους Kraftwerk, όσο ο Ralf Hutter ήταν εκτός του γκρουπ, και έκαναν μια ζωντανή εμφάνιση στη γερμανική τηλεοπτική εκπομπή Beat Club, το 1971, αλλά αποχώρησαν από το συγκρότημα λίγο αργότερα για να φτιάξουν τους Neu!.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, κυκλοφορούσε άλμπουμ σαν solo καλλιτέχνης, όπως τα Flammende Herzen (1977), Sterntaler (1978) και Katzenmusik (1979). Στους δίσκους αυτούς συμμετείχε στα κρουστά και ο Jaki Liebezeit, μέλος των Can. Στη δεκαετία του 1980, κυκλοφόρησε, μεταξύ άλλων, τα Fernwarme (1982), Lust (1983), Süssherz und Tiefenschaerfe (1985) και Traumreisen (1987). Στη δεκαετία του 1990 απέκτησε τα πλήρη δικαιώματα αυτών των άλμπουμ, και τα επανέκδωσε σε CD, μαζί με επιπλέον τραγούδια (συνήθως remix κάποιων τραγουδιών). Μαζί με αυτά, κυκλοφόρησε μια συλλογή με τα καλύτερα του τραγούδια και μια πρωτότυπη δουλειά, το Esperanza (1996).
Μαρία Ευθυμίου

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε το 1955 στη Λάρισα και είναι κόρη του φιλόλογου Δημητρίου Ευθυμίου και της δασκάλας Χριστίνας Βακάλη. Σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα.

Σπουδές

Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών της εισήλθε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών από το οποίο αποφοίτησε το 1977 και κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1984 ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή.

Σταδιοδρομία

Από το 1977 μέχρι το 1979 διετέλεσε ερευνήτρια στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα και από το 1981 διδάσκει στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακόμη έχει συγγράψει βιβλία ιστορικού περιεχομένου, έχει συμμετάσχει στη συγγραφή συλλογικών έργων και έχει παρουσιάσει δεκάδες άρθρα και συμβολές σε επιστημονικά συνέδρια και περιοδικά Ιστορίας.
Από το 2006 πραγματοποιεί διαλέξεις ελληνικής και παγκόσμιας Ιστορίας ανά την Ελλάδα.

Διακρίσεις

Το 2013 τιμήθηκε με το βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας.

Θέσεις

Τον Οκτώβριο του 2014 είχε διαμαρτυρηθεί μαζί με άλλους καθηγητές και φοιτητές της φιλοσοφικής σχολής του ΕΚΠΑ για την κατάληψη της σχολής και τη διακοπή των μαθημάτων. Σε συνέντευξη που παραχώρησε τον Ιανουάριο του 2018, ανέπτυξε τους προβληματισμούς της για το μέλλον τη χώρας και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, ενώ υποστήριξε πως τα ελληνικά πανεπιστήμια, εδώ και δεκαετίες, έχουν μεταβληθεί σε χώρους ανομίας και βαρβαρότητας.

Κριτική και αντιδράσεις

Τον Ιούνιο του 2019, αναρχική ομάδα απείλησε την Ευθυμίου ότι «θα τους βρει απέναντί της». Έγραψαν επίσης συνθήματα στα γραφεία καθηγητών της σχολής  και διένειμαν κείμενο εναντίον της, στο οποίο της καταλόγισαν ιδεολογική μεροληψία. Η ίδια απάντησε πως δεν την φοβίζουν. Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Αργολίδας καταδίκασε τις επιθέσεις σε βάρος της, εξέφρασε την  συμπαράστασή του και τάχθηκε απέναντι σε όσους αυτοαποκαλούνται αναρχικό στέκι Φιλοσοφικής, χαρακτηρίζοντάς τους ως άτομα με αυταρχικές-ολοκληρωτικές αντιλήψεις και πρακτικές.
Αυγουσταίον

To Αυγουσταίον ήταν πλατεία της Κωνσταντινούπολης που βρισκόταν μεταξύ της νότιας πλευράς της Αγίας Σοφίας και της εισόδου του Μεγάλου Παλατίου. Αναφέρεται και ως Αυγουστεών ή Αυγουστείον.

Λειτουργία

Χώρος με ιδιαίτερη αίγλη, θεωρείται πως είχε ιδεολογική και συμβολική σημασία, καθώς συνέδεε τον ορθόδοξο ναό με το αυτοκρατορικό εθιμοτυπικό. Λειτούργησε λιγότερο ως δημόσια πλατεία και περισσότερο ως προαύλιος χώρος για τις αυτοκρατορικές πομπές, προσαρτημένος στην Αγία Σοφία. Η ύπαρξη πυλών καθώς και το γεγονός ότι ήταν περίκλειστο μαρτυρούν ότι η πρόσβαση στον χώρο δεν ήταν πάντα ελεύθερη. Ο Προκόπιος είναι ο μοναδικός ιστορικός που περιγράφει το Αυγουσταίον ως «αγορά».

Κατασκευή και Μνημεία

Αποδίδεται στον Μεγάλο Κωνσταντίνο, ο οποίος τοποθέτησε εκεί στήλη της μητέρας του. Πιθανολογείται πως κατέλαβε ένα μέρος του παλαιότερου «Τετραστώου» που κατασκευάστηκε από τον Σεπτίμιο Σεβήρο. Στην πλατεία είχε τοποθετηθεί ανδριάντας του Κωνσταντίνου, τον οποίο περιέβαλλαν τα αγάλματα των τριών γιων του, του Λικίνιου και αργότερα του Ιουλιανού. Επί της βασιλείας του Μεγάλου Θεοδοσίου, το σύμπλεγμα αντικαταστάθηκε από ασημένιο έφιππο ανδριάντα του ιδίου. Το Αυγουσταίον επανασχεδιάστηκε το 459 και αργότερα εκ νέου από τον Ιουστινιανό Α΄, καθώς είχε προηγηθεί καταστροφή του από πυρκαγιά κατά τη στάση του Νίκα. Τότε τοποθετήθηκε η περίφημη στήλη του Ιουστινιανού, που έφερε στην κορυφή της μπρούτζινο έφιππο ανδριάντα μεγάλων διαστάσεων. Λεπτομερή περιγραφή του παραδίδει ο Προκόπιος: ο αυτοκράτορας κρατούσε στο αριστερό χέρι μία σφαίρα (υδρόγειο), που συμβόλιζε την υποταγή όλης της Γης σε εκείνον, ενώ το δεξί του χέρι ήταν υψωμένο προς την Ανατολή. Μπροστά από τη στήλη του Ιουστινιανού είχαν τοποθετηθεί τα αγάλματα τριών βάρβαρων βασιλιάδων σε στάση απόδοσης φόρου τιμής. Τον 7ο αιώνα, στα νοτιοανατολικά του Αυγουσταίου χτίστηκε ο λεγόμενος Θωμαΐτης, μια τρίκλιτη αψιδωτή αίθουσα ακροάσεων, που σχετιζόταν με το Μεγάλο Παλάτι και αποδίδεται στον πατριάρχη Θωμά Α΄.
Στην ανατολική πλευρά του Αυγουσταίου βρισκόταν η μία από τις δύο Συγκλήτους, που οικοδόμησε ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Χαλκή πύλη. Νοτιοδυτικά βρίσκονταν οι Θέρμες του Ζευξίππου, ενώ βορειοδυτικά εκτεινόταν το Μίλιον από το οποίο ξεκινούσε η Μέση οδός. Το Αυγουσταίον διατηρήθηκε ως ελεύθερος ανοιχτός χώρος μέχρι το τέλος της αυτοκρατορίας, αν και τα ίχνη ερήμωσής του ήταν εμφανή από τις αρχές του 15ου αιώνα.
Τουντίγια

Ιστορικότητα

Ο διάδοχος, σύμφωνα με τον Κατάλογο των Ασσύριων Βασιλιάδων, είναι ο Αντάμου ενώ μετά τον Τουντίγια και τον Αντάμου έχουν καταγραφεί άλλοι περίπου δεκατρείς βασιλιάδες: Γιάνγκι, Σουχλάμου, Χαρχάρου, Μαντάρου, Ίμσου, Χάρσου, Ντιντάνου, Χάνα, Ζουάμπου, Νουάμπου, Αμπάζου, Μπέλου και Αζάραχ. Τίποτα συγκεκριμένο δεν είναι ακόμα γνωστό σχετικά με αυτά τα ονόματα. Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί ότι μια Βαβυλωνιακή επιγραφή που αναφέρει την προγονική καταγωγή του Χαμουραμπί της Βαβυλώνας φαίνεται να έχει αντιγράψει τα ίδια ονόματα από το Τουντίγια μέχρι τον Νουάμπου, αν και σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένη μορφή: Το όνομα του Τουντίγια ενώνεται με αυτό του Αντάμου και εμφανίζεται εκεί ως Τουμπτιγιαμούτου.
Στην αρχική αρχαιολογικές αναφορά από την Έμπλα, φαίνεται ότι η ύπαρξη του Τουντίγια επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη της επιγραφής, όπου αναφέρεται ότι είχε συνάψει συνθήκη για τη λειτουργία κάρουμ σε έδαφος των Εβλαϊτών, με τον "Βασιλιά" Ιμπρίουμ της Έβλας (τώρα είναι γνωστό ότι ήταν ο βεζίρης του βασιλιά Ισάρ-Νταμού της Έβλας.) Ολόκληρη η ανάγνωση είναι τώρα υπό αμφισβήτηση, καθώς αρκετοί μελετητές έχουν πρόσφατα υποστηρίξει ότι η συνθήκη δεν αναφέρεται στον βασιλιά Τουντίγια της Ασσούρ, αλλά με κάποιον ανώνυμο βασιλιά από μια αβέβαιη θέση με το όνομα Αμπαρσάλ.
Οι πρώτοι ασσύριοι βασιλείς καταγράφονται ως "βασιλείς που έζησαν σε σκηνές" (όπως ο Τουντίγια), κατά τους πρώτους ανεξάρτητους ημινομαδικούς ανεξάρτητους γεωργούς. Η Ασσυρία πιστεύεται ότι ξεκίνησε πρώτα ως ολιγαρχία παρά ως μοναρχία. Οι βασιλιάδες σε κάποιο σημείο έγιναν πλήρως αστικοποιημένοι και ίδρυσαν την πόλη-κράτος Ασσούρ.
Σημαία του Βιετνάμ

Η σημαία του Βιετνάμ είναι γνωστή και ως «η κόκκινη σημαία με το κίτρινο αστέρι». Έγινε επίσημα σημαία του ενιαίου Βιετνάμ στις 2 Ιουλίου 1976. Το αστέρι που βρίσκεται στο κέντρο της σημαίας έχει πέντε ακτίνες και συμβολίζει την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Το κόκκινο χρώμα εκπροσωπεί το αίμα που χύθηκε κατά την επανάσταση και οι πέντε ακτίνες του άστρου τους εργάτες, τους αγρότες, τους στρατιώτες, τους διανοούμενους και τους εμπόρους. Τη σημαία σχεδίασε ο επαναστάτης Νγκουγιέν Χούου Τιέν, ο οποίος επεχείρησε να κάνει εξέγερση κατά των Γάλλων αποικιοκρατών, το 1940 στην Κογχικίνα. Η εξέγερση απέτυχε και ο ίδιος ο Τιεν εκτελέστηκε. Υιοθετήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1955. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 15 Απριλίου 1992.
Citroën Acadiane

Χαρακτηριστικά

Βασίστηκε στο Citroën Dyane, το οποίο ήταν μία πληρέστερη και ακριβότερη εκδοχή του Citroën 2CV και, επιπλέον, με λίγο πιο σύγχρονη αισθητική. Ως αποτέλεσμα, το τεχνολογικό υπόβαθρο του Acadiane ήταν κοινό με αυτό του 2CV, με εμφανέστερες ομοιότητες τον κινητήρα (ο γνωστός αερόψυκτος, επίπεδος 2-κύλινδρος 4-χρονος, κυβισμού 602 cm³ του 2CV6) και το κιβώτιο ταχυτήτων, με την 1-η επίσης ασυγχρόνιστη, αν και η επιλογή των άλλων σχέσεων ήταν εύκολη έως διασκεδαστική. Παρά τον μικρό κυβισμό του πάντως, μπορούσε να κυκλοφορεί σε ρυθμούς ταχύτητας παράλληλους με την συνήθη κυκλοφορία και η τελική του ταχύτητα έφτανε τα 100 km/h, αν και διέθετε ένα παραπλανητικό ταχύμετρο που έδειχνε ως μέγιστη ένδειξη τα 150 km/h.
Το όνομα του μοντέλου προήλθε από τον συνδυασμό των αρχικών AK, που είχε τότε σε χρήση η Citroën για τα επαγγελματικά της οχήματα (όπως συνέβη και στον προκάτοχο Citroën 2CV AK400), και του Dyane, στο οποίο και βασίστηκε, και επομένως από την προφορά του «AK Dyane» δημιουργήθηκε το ομόηχο «Acadiane».

Διαφορές ανάλογα με τη χώρα

Στα περισσότερα κράτη, το Acadiane προσφέρθηκε σε πέντε χρωματισμούς αμαξώματος: ανοιχτό μπεζ, μεσαίο μπεζ, γαλάζιο, μπλε και λευκό. Ειδικότερα στη Γερμανία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, μπορούσε να παραγγελθεί και ως κίτρινο, πράσινο ή κόκκινο.
Επιπρόσθετα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία το Acadiane κυκλοφόρησε ως Dyane 400, ενώ σημειωτέον ότι το μοντέλο δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση.

Αντικατάσταση του Acadiane

Το Acadiane αντικαταστάθηκε επίσημα από το πολύ πιο σύγχρονο αισθητικά Citroën C15, το οποίο είχε λανσαριστεί ήδη από τον Οκτώβριο του 1984 και βασιζόταν στο Citroën Visa.
Ελάχιστα Acadiane έχουν απομείνει σήμερα, καθώς είχαν τάση να εμφανίζουν σκουριά σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ώρα στο Μπρουνέι

Η ώρα στο Μπρουνέι δίνεται από την ώρα Μπρουνέι Νταρουσσαλάμ (BNT) και βρίσκεται 8 ώρες μπροστά από τον UTC (UTC+08:00). Το Μπρουνέι προς το παρόν δεν χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα.
Μπόρις Σμίλιανιτς

Συλλογική Καριέρα

Ο Σμίλιανιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της γενέτειράς του, Γκρασχόπερς Ζυρίχης το 1993, με την οποία και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη διάρκεια της σεζόν 1993–94. Αποτελούσε κυρίως αναπληρωματικό παίκτη στη διάρκεια των πρώτων σεζόν παρουσίας του στον σύλλογο, αλλά σύντομα οι αγωνιστικές και ηγετικές του ικανότητες τράβηξαν το ενδιαφέρον του προπονητή του συλλόγου, Κρίστιαν Γκρος, ο οποίος ξεκίνησε να τον συμπεριλαμβάνει στις αποστολές της ομάδας προτού φτάσει να τον χρησιμοποιεί ως βασικό ελέω των πολλών προβλημάτων τραυματισμών που αντιμετώπιζε αυτή. Η απόδοσή του ήταν ικανοποιητική στο ντεμπούτο του, με αποτέλεσμα να καταφέρει να διατηρήσει την θέση του στην ομάδα. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να λάβει το περιβραχιόνιο του αρχηγού της Γκρασχόπερς Ζυρίχης, ενώ πραγματοποίησε συνολικά πάνω από 200 συμμετοχές με την ομάδα, προτού υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την ΦΚ Βασιλεία τον Ιανουάριο του 2003. Ο πρώην προπονητής του, Κρίστιαν Γκρος θυμόταν τις αγωνιστικές και ηγετικές του ικανότητες, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει για την ενίσχυση της αμυντικής γραμμής του συλλόγου της Βασιλείας. Στην Βασιλεία, κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού από την πρώτη στιγμή πραγματοποιώντας συνολικά 106 συμμετοχές. Ο Σμίλιανιτς επέστρεψε στην Γκρασχόπερς στις αρχές της σεζόν 2007–08 μετά την άφιξη των αμυντικών Φρανσουά Μαρκ από την ΦΚ Μπωλμ και Πάτρικ Μπάουμαν από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου, βάζοντας σε κίνδυνο την παρουσία του στην ομάδα της Βασιλείας. Έλαβε τον παλαιό του αριθμό φανέλας, το 6, ενώ έλαβε εκ νέου το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Διεθνής Καριέρα

Αν και μπορούσε να αγωνιστεί με την Κροατία ή την Σερβία, τις χώρες καταγωγής των γονιών του, επέλεξε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Ελβετίας, της γενέθλιας χώρας του. Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του σε μια φιλική ήττα με σκορ 3–0 απέναντι στην Τσεχία στις 18 Αυγούστου 1999. Αγωνίστηκε άλλες δύο φορές με την Ελβετία, υπό τις οδηγίες του Ζιλμπέρ Γκρες, ωστόσο όταν τα ηνία της ομάδας ανέλαβε ο Έντζο Τροσσέρο, ο Σμίλιανιτς τέθηκε εκτός εθνικής. Πάραυτα, πραγματοποίησε την επιστροφή του στην Εθνική Ελβετίας το 2006.