Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών (Ισπανία)

Τα πρώτα χρόνια

Το Ισπανικό αναρχικό κίνημα είχε έλλειψη σταθερής εθνικής οργάνωσης τα πρώτα του χρόνια.Ο Αναρχικός Χουάν Γκόμεθ Κασάς περιέγραψε την εξέλιξη της αναρχικής οργάνωσης πριν τη δημιουργία του CNT:
Μετά από μια περίοδο παράσυρσης,η ομοσπονδία των εργατών της ισπανικής περιοχής εξαφανίστηκε και αντικαταστάθηκε από την Αναρχική Οργάνωση της ισπανικής περιοχής...Αυτή η οργάνωση άλλαξε το 1890,με τη συνθήκη της Βοήθειας και της Αλληλεγγύης,η οποία διαλύθηκε το 1896 λόγω της καταπιεστικής νομοθεσίας απέναντι στον Αναρχισμό,διαιρεμένη σε μερικές αυτόνομες κοινότητες εργατών.Αυτοί που απέμειναν ίδρυσαν την solidaridad obrera (αλληλεγγύη των εργατών) το 1907,πρόγονο του σημερινού CNT.
Στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχε μια ομοφωνία ανάμεσα στους αναρχικούς πως ένας νέος εθνικός εργατικός οργανισμός ήταν απαραίτητος,για να φέρει συνοχή και δύναμη στο κίνημα.Κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης (1874-1931),που διεξάγη κάτω από τα παραδοσιακά και δυναστικά κόμματα που εκπροσωπούνταν από την Κανιόβας ντελ Καστίγιο και τον Ματέο Σαγκάστα,ένα μεγάλο μέρος των εργατών συσπειρώθηκε γύρω από το Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ισπανίας ως πολιτική δύναμη και γύρω από την Γενική Ένωση των Εργατών.Υπήρχαν επίσης δημοκρατικά κινήματα που έδιναν μεγάλη έμφαση στον κοινοβουλευτισμό και υποστηρίζονταν από ένα μεγάλο μέρος της νέας Μπουρζουαζίας.
To 1910,εν μέσω της Παλινόρθωσης,το CNT ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη σε ένα κονγκρέσσο του Καταλονικού συνδικάτου Solidaridad Οbrera με σκοπό να συγκροτηθεί μια αντίπαλη δύναμη ενάντια στο μεγάλο συνδικάτο,το σοσιαλιστικό UGT,αλλά και για να επιταχύνει την οικονομική απελευθέρωση της εργατικής τάξης μέσω της επαναστατικής απαλλοτρίωσης της μπουρζουαζίας.Το CNT αρχικά είχε μικρό αριθμό μελών,μετρώντας 26.571 μέλη που εκπροσωπούνταν μέσω αρκετών συνδικάτων και άλλων ομοσπονδιών.
Το 1911,συμπίπτωντας με τη μέρα του πρώτου της κονγκρέσσου,η οργάνωση διακύρηξξε γενική απεργία,που πρροκάλεσε ένα δικαστήριο της Βαρκελώνης να την κυρήξει παράνομη μέχρι το 1914.Το 1911 επίσης,η οργάνωση έλαβε το όνομά της.
Το 1916 το CNT άλλαξε τη στρατηγική του σεβόμενο το UGT,δημιουργώντας νέες σχέσεις που επέτρεψαν τις δύο δυνάμεις να διακυρήξουν μαζί την γενική απεργία του 1917.Το δεύτερο κονγκρέσσο της ομοσπονδίας το 1919 μελέτηση την πιθανότητα της συγχώνευσης των δύο οργανισμών για να ενωθεί το ισπανικό εργατικό κίνημα.Το ίδιο κονγκρέσσο αποδείχθηκε πως σύνδεσε το CNT με την Τρίτη Διεθνή,αλλά μετά την επίσκεψη του Άνχελ Πεστάνια στην ΕΣΣΔ και τη συμβουλή του,διασπάστηκαν απόλυτα από την Τρίτη Διεθνή το 1922.
Το απόγειο του CNT
Από το 1918 και μετά το CNT έγινε ισχυρότερο.Η οργάνωση έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στα γεγονότα της γενικής απεργίας Λα Καναντιένσε,που παρέλυσε το 70% της βιομηχανίας στην Καταλονία το 1919,τη χρονιά που η οργάνωση αριθμούσε 700.000 μέλη. Eκείνη την περίοδο,ο πανικός είχε κυριεύσει τους εργοδότες,δίνωντας βάση στην πρακτική του Πιστολερισμού (προσλάμβαναν δολοφόνους για να εκφοβίζουν τους ενεργούς συνδικαλιστές),προκαλώντας τρομερή βία που επηρέασε σημαντικά την οργάνωση.Αυτοί οι εκτελεστές έχουν πιστωθεί τους φόνους 21 αρχισυνδικαλιστών σε 48 ώρες.
Το 1922 o Διεθνής Συνεταιρισμός Εργατών ιδρύθηκε στο Βερολίνο.Το CNT έγινε μέλος του άμεσα.Ωστόσο,τον επόμενο χρόνο,με την δικτατορία του Μιγκέλ Πρίμο Ντε Ριβέρα,η οργάνωση ήταν ξανά παράνομη.
Το 1927 με τη μετριοπαθή τοποθέτηση μερικών "σενετίστας" (μέλη του CNT) η Ιβηρική Ομοσπονδία Αναρχικών (FAI),ένας συνεταιρισμός αναρχικών συγγενικών ομάδων,ιδρύθηκε στη Βαλένθια.Το FAI θα είχε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στα επόμενα χρόνια μέσω της σύνδεσής του με το CNT,η οποία σύνδεση φαίνεται στα στοιχεία του FAI μέσα στο CNT,ενθαρρύνοντας τα συνδικάτα να μην απομακρύνονται από τις αναρχικές τους αρχές,επιρροή που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Ο Εμφύλιος Πόλεμος

1936
Μετά από περιόδους άλλωστε μυστικής δράσης και άλλωτε νόμιμης,το CNT τελικά νομιμοποιήθηκε το 1936,και θα παρέμενε νόμιμο μέχρι το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου.Κατά τη διάρκεια του πολέμου,η οργάνωση συνεργάστηκε και με άλλες δημοκρατικές ομάδες,αντίπαλες των φασιστών.Καθώς ο πόλεμος ήταν σε εξέλιξη,μέλη της CNT αποτέλεσαν μέρος της δημοκρατικής κυβέρνησης,έχοντας διάφορα υπουργεία και υψηλές θέσεις μέσα στην διοίκηση.
Στην Βαρκελώνη,οι αναρχικοί διαχειρίζονταν την πλειονότητα των βασικών λειτουργιών της κοινωνίας,κολεκτιβοποιώντας ένα μεγάλο κομμάτι της δραστηριότητας της πόλης.
Κατά μήκος των συνόρων από την Καταλονία στο ονομαστικά δημοκρατικό ανατολικό τμήμα του διαιρεμένου Άραγκον,οι δημοκρατικοί ήταν παρομοίως ανίσχυροι.Οι πολιτοφυλακές της CNT,που κατέλαβαν το κάτω Τέρουελ και την Ουέσκα,ίδρυσαν αμυντικές επιτροπές που αντικατέστησαν τα παλαιά δημοτικά συμβούλια.Σε περιοχές που είχαν ισχυρή αναρχική παρουσία ακόμη και πριν τον πόλεμο,η κολεκτιβοποίηση της γης έγινε με μεγάλη επιτυχία.Οι πρώτες κολεκτιβοποιήσεις ήταν εθελοντικές και έγιναν από τα κομμάτια γης που ανήκαν στα μέλη της οργάνωσης αλλά και από τα κομμάτια γης αυτωνών που είχαν γίνει ιδιοκτήτες και είχαν τοποθετηθεί εκεί από φυγάδες ή από πλέον αγνοούμενους.Οι ιδιοκτήτες που ήθελαν να κρατήσουν τη γη τους δεν μπορούσαν να προσλάβουν έμισθους εργάτες και επομένως,αφου δεν μπορούσαν να διαχειριστούν κατάλληλα τη γη αυτή περνούσε κάτω από τον έλεγχο της κοινότητας.
Μερικές από τις ποιο σημαντικές κοινότητες ήταν αυτές του Αλκανίθ,της Αλκορίσα,της Καλάντα,του Βάλντερρομπρες και της Φράχα.Εκεί κολεκτιβοποιήθηκε όχι μόνο η γη,αλλά και τα ορυχεία.Κοινωνικοποιήθηκαν τα νοσοκομεία και ιδρύθηκαν σχολές όπως η σχολή των αναρχικών πολιτοφυλάκων.Αυτές οι σχολές έμελλε να καταστραφούν από τους φασίστες κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Η επιτροπή είχε σε εγρήγορση μια εκπληκτική περιοχιακή συνεδρία με σκοπό να προστάτεψει τις νέες αγροτικές μεταρρυθμίσεις,μαζεύοντας όλους τους αντιπροσώπους των ενώσεων από τα χωριά που υποστήριζαν την οργάνωση και καλύπτονταν από τον Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι.Ενάντια στη θέληση της κύριας Καταλονικής εθνικής επιτροπής,δημιουργήθηκε το τοπικό συμβούλιο άμυνας του Άραγκον.
Στην εποχή του εμφυλίου πολέμου φάνηκε ένα πνεύμα σεξουαλικής επανάστασης.Ο αναρχικός οργανισμός των γυναικών Ελεύθερες γυναίκες δημιούργησε μια ίση αντιμετώπιση στις γυναίκες σε μια κοινωνία όπου παραδοσιακά ο ρόλος τους ήταν υποβαθμισμένος.Οι γυναίκες πλέον κατείχαν δύναμη που δεν είχαν ποτέ στην Ισπανική κοινωνία,παλεύοντας στο μέτωπο και κάνοντας βαριές δουλειές,πράγματα που τους ήταν απαγορευμένα μέχρι τότε.Ο Ελεύθερος Έρωτας έγινε δημοφιλής,παρόλο που η δυσπιστία μερικών γονέων ώθησε στη δημιουργία των επαναστατικων γάμων,ανεπίσημες τελετές όπου τα ζευγάρια δήλωναν ανοιχτά των έρωτα τους,γάμοι που μπορούσαν να διαλύθουν άμεσα εάν και οι δυό πλευρές δεν ήθελαν να συνεχίσουν τη σχέση τους.
Όταν ο Λάργκο Καμπαγιέρο ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας,προσκάλεσε την CNT να μπεί στον συνασπισμό των παρατάξεων που θα αποτελούσαν την εθνική κυβέρνηση.Η οργάνωση αντιπρότεινε πως θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα συμβούλιο εθνικής ασφάλειας,ηγούμενο από τον ίδιο τον Καμπαγιέρο,συμπεριλαμβάνοντας σε αυτό πέντε μέλη από την CNT,πέντε από το UGT,καθώς και τέσσερα μέλη των φιλελεύθερων δημοκρατικών.Όταν αυτή η πρόταση απορρίφθηκε,το CNT αποφάσισε να μην είναι μέλος της κυβέρνησης.Ωστόσο,στην Καταλονία,η οργάνωση έγινε μέλος της κεντρικής επιτροπής των αντιφασιστικών πολιτοφυλάκων,η οποία προσχώρησε στην Generalitat στις 26 Σεπτεμβρίου.Για πρώτη φορά,τρία μέλη της CNT ήταν επίσης μέλη της κυβέρνησης.
Τον Νοέμβριο,ο Καμπαγιέρο πρότεινε ξανά στην CNT να γίνει μέλος της κυβέρνησης.Η ηγεσία της οργάνωσης απαίτησε τα υπουργεία οικονομικών και πολέμου,μαζί με άλλα τρία,αλλά τελικά τους δόθηκαν τέσσερα πόστα:Τα υπουργεία υγείας,δικαιοσύνης,βιομηχανίας και εμπορίου.Η Φεντερίκα Μοντσένι έγινε υπουργός υγείας,η πρώτη γυναίκα υπουργός στην Ισπανία.Ο Χουάν Γκαρθία Ολιβέρ,ως υπουργός δικαιοσύνης,κατήργησε τις νόμιμες αμοιβές και κατέστρεψε τα μητρώα των εγκληματιών.Μετά από λίγο καιρό,παρ'ολη την δυσαρέσκεια των αναρχικών υπουργών,η πρωτεύουσα μετακινήθηκε από τη Μαδρίτη στη Βαλένθια.
Στις 23 Δεκεμβρίου 1936,λαμβάνοντας στην Μαδρίτη μία ακολουθία που δημιουργήθηκε από τους Χοακίν Αθκάθο,Μιγκέλ Τσουέθα και άλλους τρεις δημοκρατικούς και ανεξάρτητους ηγέτες,η κυβέρνηση του Λάργκο Καμπαγιέρο,η οποία ως τότε είχε τέσσερις αναρχικούς υπουργούς (τον Γκαρθία Ολιβέρ,την Φεντερίκα Μοντσένι,τον Χουάν Λόπεζ και τον Χοάν Πεϊρό ) συναίνεσε στη ίδρυση της εθνικής επιτροπής ασφάλειας.Ήταν ένα επαναστατικό όργανο το οποίο αντιπροσώπευε αναρχικούς αλλά και σοσιαλιστές και δημοκρατικούς.
1937
Στα μισά του Φλεβάρη του 1937,ένα κογκρέσσο πήρε μέρος στο Κάσπε με το σκοπό να ιδρυθεί η τοπική ομοσπονδία κολεκτίβων του Άραγκον.456 αντιπροσώποι,που εκπροσωπούσαν περισσότερα από 141.000 χιλιάδες μέλη,παρακολούθησαν το συνέδριο.Το κογκρέσσο επίσης παρακολουθήθηκε από αντιπροσώπους της εθνικής επιτροπής του CNT.
Σε μια συνεδρία της οργάνωσης τον Μάρτιο του 1937,η εθνική επιτροπή ζήτησε μια πρόταση μομφής για να καταπιέσουν το τοπικό συμβούλιο του Άραγκον.Η τοπική επιτροπή του Άραγκον απείλησε πως θα παραιτηθεί,ενέργεια που ματαίωσε αυτή την προσπάθεια.Παρόλο που πάντα υπήρχαν διαφωνίες,αυτή την άνοιξη παρατηρήθηκε μια μεγάλη κλιμάκωση στις διαμάχες ανάμεσα στην CNT και τους κομμουνιστές.Στην Μαδρίτη,ο Μελχιόρ Ροντρίγκεζ,που τότε ήταν μέλος της CNT και διευθυντής των φυλακών στην πόλη,δημοσίευσε κατηγορίες εναντίον του κομμουνιστή Χοσέ Καθόρλα,ο οποίος τότε επέβλεπε την λαϊκή διαταγή,που έλεγαν πως αυτός διατηρούσε μυστικές φυλακές για να κρατεί αναρχικούς,σοσιαλιστές και άλλους δημοκρατικούς,εκτελώντας τους ή βασανίζοντας τους ως "προδότες".Λίγο μετά,με αυτό το πρόσχημα,ο Λάργκο Καμπαγιέρο κατέλυσε την ελεγχόμενη από κομμουνιστές Γιούντα ντε Ντιφένσα. Ο Καθόρλα αντέδρασε κλείνοντας τα γραφεία της Αλληλεγγύης των Εργατών. Στην Καταλονία,οι καταλανοί κομμουνιστές είχαν ποικίλλες απαιτήσεις στην καταλανική κυβέρνηση που προκάλεσαν την οργή των αναρχικών,ιδίως η απαίτηση να παραδώσουν όλα τους τα όπλα στην κυβέρνηση.Το συνέδριο της 8 Απρίλη 1937 της Αλληλεγγύης των εργατών αποφάνθηκε:"Έχουμε κάνει τόσες πολλές παραχωρήσεις και έχουμε φτάσει στη στιγμή να κλείσουμε την στρόφιγγα". ενώ το συνέδριο της 2 του Μάη υποκινούσε τους εργάτες να εμποδίσουν την κυβέρνηση να τους αφοπλίσει.Στις 25 Μαϊου,ο Χουάν Νεγκρίν έστειλε σώματα ασφαλείας να καταλάβουν θέσεις στα γαλλικά σύνορα στα Πυρηναία τα οποία ως τότε ελέγχονταν από την CNT.Αναρχικοί στην Μπελιβέρ ντε Κερντάνια πάλεψαν με τους καραμπινέρος του Νεγκρίν,και ο Ρολντάν Κορτάδα,ο κομμουνιστής ηγέτης του UGT δολοφονήθηκε όπως λέγεται από έναν αναρχικό.Η κηδεία του Κορτάδα χρησιμοποιήθηκε σαν μια διαδήλωση ενάντια στην CNT.Εξαιτίας της διαμάχης,το UGT και η CNT συμφώνησαν με την Ζενεραλιτάτ να ακυρωθούν οι εορτασμοί της Εργατικής Πρωτομαγιάς.Στις 3 Μαϊου,κομμάντο της κυβέρνησης προσπάθησαν να καταλάβουν το κτήριο ανταλλαγής τηλεφώνων της CNT στη Βαρκελώνη,αλλά κρατήθηκαν από τα πυρά των αναρχικών.Οι κομμάντος ξεκίνησαν να πολιορκούν το κτήριο,και μια διαμάχη ανάμεσα στους αναρχικούς και το POUM από μια πλευρά,και τους κομμουνιστές με τις κυβερνητικές δυνάμεις από την άλλη είχε ξεκινήσει.Ηγέτες της CNT προσπάθησαν να εκμαιεύσουν την παραίτηση των κομμουνιστών που ένιωθαν υπεύθυνοι για την διαμάχη,αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Tην επόμενη μέρα η τοπική επιτροπή της οργάνωσης διακήρυξε μία γενική απεργία.Η CNT είχε τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της πόλης,συμπεριλαμβανομένου του βαρύ πυροβολικού στον λόφο του Μόντχουικ,το επιβλητικότερο σημείο της πόλης.Οι πολιτοφύλακες της οργάνωσης αφόπλισαν περισσότερα από 200 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας στα οδοφράγματα τους,επιτρέποντας μόνο τα οχήματα της CNT να περνούν. Μετά από αποτυχημένες εκκλήσεις της ηγεσίας της οργάνωσης να σταματήσει η μάχη,η κυβένηση άρχισε να μεταφέρει κομάντος από το μέτωπο στη Βαρκελώνη,ακόμα και καταστροφείς από τη Βαλένθια.Στις 5 Μαϊου,οι Φίλοι του Ντουρρούτι δημοσίευσαν ένα φυλλάδιο καλώντας για "αφοπλσμό της παραστρατιωτικής αστυνομίας και την κατάλυση των πολιτικών κομμάτων" και δήλωσαν "Ζήτω η κοινωνική επανάσταση!" Το φυλλάδιο γρήγορα καταγγέλθηκε από την ηγεσία της CNT. Την επόμενη ημέρα,η κυβέρνηση αποδέχτηκε την πρόταση της ηγεσίας της CNT-FAI,που καλούσε για απόσυρση των κομάντος και τη μη τιμωρία όσων ελευθεριακών συμμετείχαν στη σύγκρουση,με αντάλλαγμα την κατάλυση των οδοφραγμάτων και τέλος της γενικής απεργίας.Ωστόσο,οι κομάντος δεν εγκατέλειψαν ούτε στιγμή τις θέσεις τους,και σύμφωνα με τον ιστορικό Άντονι Μπίβορ "Έκαναν αντίποινα εναντίον των ελευθεριακών". Στις 8 Μαϊου,η σύγκρουση είχε λάβει τέλος.
Η πτώση της κυβέρνησης του Λάργκο Καμπαγιέρο και η νέα πρωθυπουργία του Χουάν Νεγρίν σύντομα οδήγησαν στην κατάρρευση πόλλων επιτευγμάτων που είχε κατορθώσει να πετύχει η CNT στην εξέγερση του προηγούμενου Ιούλη.Στο ξεκίνημα του Ιούλη,οι Αραγκονικές οργανώσεις του λαϊκού μετώπου ανακοίνωσαν την υποστήριξη τους στο εναλλακτικό συμβούλιο του Άραγκον,που ηγούνταν από τον πρόεδρο του,Χοακίν Ασκάθο.Τέσσερις εβδομάδες μετά το συμβάν,η 11η μεραρχία,κάτω από τις διαταγές του Ενρίκε Λίστερ,εισέβαλλε στην πόλη.Στις 11 Αυγούστου 1937,η δημοκρατική κυβέρνηση,που είχε την έδρα της στην Βαλένθια,κατέλυσε το τοπικό συμβούλιο για την άμυνα του Άραγκον. Η μεραρχία του Λίστερ είχε προετοιμαστεί για επίθεση στο μέτωπο του Άραγκον,αλλά επίσης είχαν σταλθεί για να καταστείλουν τις κολεκτιβοποιήσεις που διεξάγονταν από την CNT και το UGT και να γκρεμίσουν τα συλλογικά κτήρια που χτιστεί τους προηγούμενους 12 μήνες.Τα γραφεία της CNT καταστράφηκαν,και όλος ο εξοπλισμός που ανήκε στα μέλη της ξαναδιανεμήθηκε στους γαιοκτήμονες.Η ηγεσία της CNT όχι μόνο αρνήθηκε να επιτρέψει στα αναρχικά στελέχη της να εγκαταλείψουν το μέτωπο του Άραγκον και να αμυνθούν,αλλά επίσης απέτυχε να καταδικάσει τις πράξεις της κυβέρνησης ενάντια στις συλλογικές δράσεις.Αυτή η ανικανότητα δημιούργησε διαμάχες ανάμεσα στα απλά μέλη της οργάνωσης και την ηγεσία της.
1938-1939
Τον Απρίλη του 1938,ζητήθηκε από τον Χουάν Νεγρίν να σχηματίσει μια κυβέρνηση.Αυτός το έκανε,συμπεριλαμβάνοντας σε αυτήν τον Σεγούντο Μπλάνκο,μέλος της CNT,ως υπουργό παιδείας.Ήταν το μοναδικό μέλος της που είχε υπουργείο.Σε αυτό το σημείο,αρκετοί στην ηγεσία κατακρίθηκαν για συμμετοχή στην κυβέρνηση,βλέπωντας πως σε αυτή κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές.Εξέχοντα στελέχη της οργάνωσης το πήγαν τόσο μακριά που ο Μπλάνκο αναφέρονταν ως "Δόλωμα του ελευθεριακού κινήματος" και "απλά ακόμη ένας Νεγρινικός". Στην άλλη πλευρά,ο Μπλάνκο ήταν υπεύθυνος για την εγκατάσταση και άλλων μελών της οργάνωσης στο υπουργείο παιδείας,και τον σταματημό της "κομμουνιστικής προπαγάνδας" από αυτό.
Τον Μάρτιο του 1939,με τον πόλεμο να φτάνει στο τέλος του,οι ηγέτες της CNT συμμετείχαν στο πραξικόπημα της εθνικής επιτροπής άμυνας ανατρέποντας την κυβέρνηση του σοσιαλιστή Χουάν Νεγρίν. Αυτοί που αναμείχθηκαν και άνηκαν στη CNT ήταν οι Εντουάρντο Βαλ και Χοσέ Μανουέλ Γκονζάλεθ Μαρίν που υπηρετούσαν στο συμβούλιο,ενώ η 70η μεραρχία του Τσιπριάνο Μέρα παρείχε στρατιωτική υποστήριξη,και ο Μελχιόρ Ροντρίγκεθ έγινε δήμαρχος της Μαδρίτης. Το συμβούλιο προσπάθησε να διαπραγματευτεί ειρήνη με τον Φράνκο,ωστόσο δεν εγγυήθηκε καμία από τις απαιτήσεις τους.

H CNT κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο

Το 1939 ο νόμος των πολιτικών υπευθυνοτήτων που επέβαλε η δικτατορία έβγαλαν εκτός νόμου την οργάνωση και απαλλοτρίωσε τα υπάρχοντα της. Εκείνη την περίοδο η οργάνωση είχε ένα εκατομμύριο μέλη και μία μεγάλη υποδομή.Σύμφωνα με μία εκτίμηση,160-180 χιλιάδες μέλη της CNT εκτελέστηκαν από την Δικτατορία του Φράνκο.
Η CNT δρούσε μυστικά μέσα στην Ισπανία στα χρόνια του Φράνκο,καθώς διεξάγονταν δραστηριότητες από την εξορία,και μερικά μέλη συνέχισαν να μάχονται ενάντια στο καθεστώς μέχρι το 1948 μέσω των αντάρτικων πράξεων των Μακίς.Υπήρχε μεγάλη διαφωνία ανάμεσα στα συνδικάτα της CNT αυτά τα χρόνια.Υπήρχε ένας μεγάλος διαχωρισμός μετά την εθνική επιτροπή μέσα στην Ισπανία ανάμεσα σε αυτούς που υποστήριξαν μέλη της δημοκρατικής κυβέρνησης στην εξορία,ενώ μέλη του ελευθερωτικού κινήματος στην εξορία (βασικά η CNT στην εξορία) ήταν κατά της περαιτέρω συνεργασίας με την κυβέρνηση.Ακόμη και η Φεντερίκα Μοντσένι,που ήταν μέλος της δημοκρατίας ως υπουργός υγείας άλλαξε τη στάση της πάνω σε αυτό το θέμα περιγράφοντας την...ματαιότητα της συνεργασίας στην κυβέρνηση.
Τον Γενάρη του 1960,το Ελευθερωτικό Κίνημα Εξορίας σχηματίστηκε κατά κύριο λόγο από την CNT-FAI.Τον Σεπτέμβριο του 1961,ένα κογκρέσσο έγινε στην Λιμόζ,στο οποίο το εσωτερικό τμήμα άμυνας (Sección Defensa Interior η DI) δημιουργήθηκε.Σε αυτό το σημείο,η πλειονότητα των μελών της CNT στην εξορία είχε παρατήσει την πολιτική δράση ως εργαλείο,και ένας από τους κύριους στόχους της DI ήταν η δολοφονία του Φράνκο.
Αυτές οι συμπεριφορές διάσπασης σε συνδυασμό με την κατάπιεση του Φράνκο για να αποδυναμώσει την οργάνωση είχαν ως αποτέλεσμα αυτή να χάσει την επιρροή που ασκούσε στον πληθυσμό της Ισπανίας. Το 1961 άρχισε να επανακτά τη χαμένη της δύναμη,καθώς εδραιώθηκε ξανά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 60' και του 70' χάρη στη διείσδυση της αναρχοσυνδικαλιστικής ιδεολογίας μέσα στους Καθολικούς αντι-Φρανκικούς οργανισμούς εργατών όπως οι Εργαζόμενοι Αδελφοί της Καθολικής Δράσης ( Hermandad Obrera de Acción Católica).

Η CNT κατά τη διάρκεια της μετάβασης

Μετά το θάνατο του Φράνκο τον Νοέμβριο του 1975 και το ξεκίνημα της Ισπανική Μετάβαση στη Δημοκρατία,η CNT ήταν η μοναδική κοινωνική οργάνωση που αρνήθηκε να υπογράψει το Σύμφωνο Μονκλόα  το 1977,μια συμφωνία ανάμεσα σε πολιτικούς,πολιτικά κόμματα και συνδικάτα για τον σχεδιασμό της λειτουργίας της οικονομίας κατά τη διάρκεια της μετάβασης.Το 1979,η CNT συγκάλεσε το πρώτο της κογκρέσσο μετά το 1936 καθώς και μερικές μαζικές συναντήσεις,με την πιο αξιοσημείωτη εκείνη στον λόφο του Μόντχουικ.Σε αυτό το κογκρέσσο εκφράστηκαν απόψεις για να οριστεί η γραμμή δράσης της οργάνωσης τις επόμενες δεκαετίες:Μη συμμετοχή σε εκλογές συνδικάτων,μη αποδοχή κρατικών επιδοτήσεων,μη αναγνώριση των εργατικών συμβουλίων και υποστήριξη των τμημάτων ενώσεων.
Στο πρώτο της κογκρέσσο,που συγκροτήθηκε στην Μαδρίτη, μια μειονότητα για χάρη των συνδικαλιστικών εκλογών αποσπάστηκε από την CNT,αρχικά αυτοαποκαλούμενοι Βαλενθιανό Κογκρέσσο της CNT και μετέπειτα Γενική Συνομοσπονδία Εργατών ( Confederación General del Trabajo ή CGT) μετά από μια απόφαση δικαστηρίου τον Απρίλη του 1989 να μην χρησιμοποιούν τα αρχικά της CNT. Το 1990,ένα γκρουπ μελών της CGT εγκατέλειψε την ένωση επειδή απέρριψαν την πολιτική της για αποδοχή των κρατικών επιχορηγήσεων,ιδρύοντας έτσι την Αλληλεγγύη των Εργατών (Solidaridad Obrera).
Έναν χρόνο πριν,το 1978,η υπόθεση Σκάλα επηρέασε την CNT.Μια έκρηξη σε νυχτερινό κλαμπ της Βαρκελώνης σκότωσε τρεις ανθρώπους. Οι αρχές υπέθεσαν πως απεργοί εργάτες ανατίναξαν τους εαυτούς τους,και συνέλαβαν απεργούς που πίστευαν πως έχουν σχέση με την υπόθεση,εμπλέκοντας τους έτσι στο έγκλημα. Μέλη της CNT δήλωσαν πως η σύλληψη των εργατών αποσκοπούσε να εγκληματοποιήσει την οργάνωση τους.
Μετά την νομιμοποίηση της,η CNT ξεκίνησε προσπάθειες να επανορθώσει για τις απαλλοτριώσεις του 1939.Οι βάσεις για τέτοια επανόρθωση θα έμπαιναν με τον νόμο 4/1986,ο οποίος απαιτούσε την επιστροφή των κατασχόμενων ιδιοκτησιών αλλά επέτρεπε στα συνδικάτα να χρησιμοποιούν όπως θέλουν τη γη τους.Από τότε η CNT διεκδικεί την επιστροφή εκείνων των ιδιοκτησιών από το κράτος.

Τωρινή κατάσταση

Ο τωρινός αριθμός των μελών της οργάνωσης δεν είναι γνωστός.Οι περιοχές με τα περισσότερα μέλη της CNT είναι το Κέντρο (η Μαδρίτη και οι γύρω περιοχές),ο Βοράς (Βασκονία),η Ανδαλουσία,η Καταλονία και οι Βαλεαρίδες νήσοι..
Η CNT επίσης αντιτίθεται στις εκλογές των συνδικάτων και τις εργασιακές επιτροπές,και κριτικάρει ακόμη τις εργατικές μεταρρυθμίσεις και το UGT,αντιπροτείνοντας την "επιστροφή του ό,τι είναι οφειλόμενο ή αλλιώς την κοινωνική επανάσταση.
Το 2005,η κυβέρνηση της Ισπανίας συνέχισε την επιστροφή των κληροδοτημάτων της οργάνωσης που απολλοτριώθηκαν μετά τον εμφύλιο στο UGT και στην CNT.Σύμφωνα με μερικές κοινωνικές ομάδες και αναφορές των μίντια,αυτή η επιστροφή φάνηκε να είναι επίδειξη ευνοιοκρατίας προς το UGT,επειδή το 1936,τα αναρχοσυνδικαλιστικά συνδικάτα είχαν όσα μέλη είχαν και άλλα,αλλά η κυβέρνηση επέστρεψε τέσσερα εκατομμύρια ευρώ στη CNT ενώ το UGT έλαβε πολλά περισσότερα.Η CNT συνέχισε να απαιτεί την πλήρη επιστροφή της κατασχόμενης ιστορικής τους προίκας.

Ο Ιούλιος του 2006 σημαδεύτηκε με τη 70η επέτειο της Ισπανικής Επανάστασης και έτσι η CNT-FAI οργάνωσαν εορτασμούς,με ομιλίες,λογομαχίες,προβολές ταινιών,εκθέσεις και μουσικές παραστάσεις.</ref>

Σύμβολα και κουλτούρα

Η CNT,οφείλοντας τα ενδιαφέροντα της στη ριζική μεταμόρφωση της κοινωνίας,επεδίωξε να κάνει την ελεύθερη γνώση και τον πολιτισμό προσβάσιμα στους εργάτες,μια εργασία που αναπτύχθηκε μέσω της υποστήριξης των αναρχικών ακαδημιών.Η σχολή των αναρχικών πολιτοφυλάκων ήταν ένα ινστιτούτο το οποίο,μέσα από την αναρχική παιδαγώγηση,αποσκοπούσε να επιβεβαιώσει πως ομάδες εφήβων μπορούν να αποκτήσουν την γνώση και την προσωπική υπευθυνότητα η οποία ήταν απαραίτητη για να εργαστεί κανείς σε κολεκτίβες.Μέσω του ιδρύματος Ανσέλμο Λορένθο,η CNT διαχειρίζεται την πολιτισμική κληρονομιά της,εκδίδει βιβλία και και οργανώνει συνέδρια.
Η σημαία της CNT είναι η παραδοσιακή σημαία του αναρχοσυνδικαλισμού,στην οποία ενώνονται διαγώνια το κόκκινο χρώμα του εργατικού κινήματος και το μαύρο χρώμα του αναρχισμού.
Ο ύμνος της οργάνωσης είναι το Στα Οδοφράγματα (A Las Barricadas) που γράφτηκε από τον Πολωνό ποιητή Βάτσλαβ Σβιέτσικι το 1883.Στο έργο του Σβιέτσικι,που ονομάζεται Βαρσόβιανκα,δώθηκαν ισπανικοί στίχοι από τον Βαλεριάνο Ορομπόν Φερνάντεθ και δημοσιεύτηκε μαζί με άλλες μουσικές συνθέσεις για την μικτή χορωδία του Άνχελ Μιρέτ το 1933.
Μερικά γραμματόσημα εκδόθηκαν από την CNT κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Μερικά ακόμη διασωθέντα αντικείμενα εκείνης της περιόδου είναι αφίσες,εισητήρια ταινιών,και άλλα αντικείμενα που σχετίζονται με τις εταιρίες που κοινωνικοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης του 1936.
Ο Τζόρτζ Όργουελ αγωνίστηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο στην πολιτοφυλακή του POUM (Kόμμα της Μαρξιστικής Ενοποίησης),ένα επαναστατικό Τροτσκικό κόμμα που τα μέλη του συνεργάζονταν στενά με την CNT κατά τη διάρκεια της επανάστασης και στο οποίο ανήκε ο Αντρές Νιν.Ο Όργουελ περιέγραψε στο βιβλίο του Αφιέρωμα στην Καταλονία την περίοδο που η Βαρκελώνη άκμασε με την CNT και τον Αναρχισμό.Στο ένατο κεφάλαιο του βιβλίου του,ο Όργουελ σχολίασε πως "Όσο πιο μακριά πήγαιναν οι αγνές προσωπικές μου επιθυμίες θα ήθελα να σμίξω με τους Αναρχικούς." 
Στο βιβλίο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Για ποιον χτυπά η καμπάνα,οι φασίστες που αιχμαλώτισαν την Μαρία έγραψαν στο μέτωπο της U.H.P (Unidos Hermanos Proletarios) μετά που της έκοψαν τα μαλλιά.
Ο Ρόμπερτ Κάπα φωτογράφισε τον θάνατο του Βαλενθιανού πολιτοφύλακα Φεντερίκο Μπορέλ Γκαρθία κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στο στιγμιότυπο που ονομάστηκε "Θάνατος ενός πιστού στρατιώτη". Αυτή η φωτογραφία έγινε διάσημη επειδή δείχνει την καταστροφικότητα του πολέμου.
Η CNT έχει απεικονιστεί στον σύγχρονο ισπανικό κινηματογράφο από την ταινία του Βιθέντε Άράντα "Ελευθερωτές" το 1996.Η ταινία δείχνει μια ομάδα της πολιτοφυλακής (κυρίως γυναίκες όμως) στο Μέτωπο του Άραγκον κατά τη διάρκεια της επανάστασης.

Ταινίες

Ζωντανή Ουτοπία Αναρχισμός-Αναρχοσυνδικαλισμός στην Ισπανία την περίοδο 1880-1940.Ντοκιμαντέρ του Χουάν Γκαμερό (1997)