24η Μεραρχία Πεζικού Πινερόλο

Ιστορία

Η ταξιαρχία Πινερόλο συγκροτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου του 1821, από τα 1ο και 2ο συντάγματα, τα οποία από το 1839 είχαν μετονομαστεί αντίστοιχα σε 13ο Σύνταγμα Πεζικού Πινερόλο (13º Reggimento fanteria "Pinerolo") και 14ο Σύνταγμα Πεζικού Πινερόλο (14º Reggimento fanteria "Pinerolo").
Αρχικά η ταξιαρχία σχηματίστηκε το 1815 με την επωνυμία Σαλούτσο ("Saluzzo"), αποτελούμενη από δύο τάγματα, ένα εκ των οποίων προέκυψε από το σύνταγμα Σαβογιάρντο ("Savoiardo") του 1672. Αφού διαλύθηκε όπως όλες οι άλλες ταξιαρχίες το 1871, η Πινερόλο επανασυγκροτήθηκε το 1881, εμπεριέχοντας τα 13ο και 14ο συντάγματα.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ταξιαρχία Πινερόλο κινήθηκε προς Αμπρούτσο και εγκατέστησε φρουρά στην πόλη του Κιέτι. Το 1926 η ταξιαρχία περιέλαβε το 255ο Σύνταγμα Πεζικού Αρέτσο και μετονομάστηκε σε 24η Ταξιαρχία Πεζικού (XXIV Brigata fanteria). Μαζί με το 18ο Σύνταγμα Πυροβολικού η ταξιαρχία σχημάτησε την 24η Εδαφική Μεραρχία (24ª Divisione territoriale) στο Κιέτι. Το 1934 η μεραρχία και η ταξιαρχία πήραν το όνομα Γκραν Σάσο (Gran Sasso) και έγιναν αμέσως γνωστές ως 24η Μεραρχία Πεζικού Γκραν Σάσο (24ª Divisione fanteria "Gran Sasso") και 24η Ταξιαρχία Πεζικού Γκραν Σάσο (XXIV Brigata fanteria "Gran Sasso"). Το 1935 η μεραρχία στάλθηκε στην Ερυθραία και συμμετείχε στο δεύτερο ιταλοαβησσυνιακό πόλεμο. Η μεραρχία διεξήγαγε επιχειρήσεις στην Περιφέρεια Τιγκράι και πολέμησε στη μάχη του Σάιρ.
Το 1939 η ταξιαρχία έχασε το 255ο Σύνταγμα Πεζικού και μετονομάστηκε σε 24η Μεραρχία Πεζικού Πινερόλο. Η συγκεκριμένη μεραρχία αποτελούνταν από δύο μόνο συντάγματα πεζικού (13ο και 14ο) και το 18ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Το 1940 η Πινερόλο έλαβε μέρος στην ιταλική εισβολή της Γαλλίας. Τον Ιανουάριο του 1941 η ταξιαρχία έφτασε στην Αλβανία σταθεροποιόντας την καταρρέουση του ιταλικού μετώπου κατά τη διάρκεια της ελληνικής αντεπίθεσης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Στις 18 Ιανουαρίου του 1941 η μεραρχία βρισκόταν στο Βεράτιο και άρχισε να πλησιάζει προς στο μέτωπο κοντά στην Κλεισούρα. Η μεραρχία συνέχισε δίνοντας μάχες αμυνόμενη για ένα μήνα καταλήγοντας υπερασπιζόμενη το Τεπελένι. Η μεραρχία συμμετείχε στην ιταλική εαρινή επίθεση και σε μια μικρή επιχείρηση στην Οχρίδα κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Γιουγκοσλαβία.
Τον Ιούνιο του 1941 η μεραρχία μεταφέρθηκε στη Λάρισα για να καταστείλει την Αντίσταση. Η μεραρχία Πινερόλο θεωρήθηκε υπεύθυνη για τη σφαγή του Δομένικου. Η μεραρχία συνέχισε να αποτελεί στρατό κατοχής μέχρι την ανακωχή μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων, της 8ης Σεπτεμβρίου του 1943. Στη σύγχυση που ακολούθησε μετά την ανακωχή, η μεραρχία ήταν η μοναδική στην ηπειρωτική Ελλάδα η οποία αρνήθηκε να παραδοθεί στα γερμανικά στρατεύματα. Ενώ οι μεραρχίες Πιεμόντε, Φόρλι, Μόντενα, Κασάλε και Κάλιαρι παραδόθηκαν στις γερμανικές δυνάμεις, η μεραρχία Πινερόλο πρόβαλε αντίσταση στη Λάρισα εναντίον των επιθέσεων των Γερμανών και στη συνέχεια αποσύρθηκε προς την οροσειρά της Πίνδου, όπου αποφασίστηκε από κοινού δράση στρατευμάτων της πρώην μεραρχίας με τις συμμαχικές δυνάμεις και τις αντιστασιακές οργανώσεις. Τα εναπομείναντα στρατεύματα της πρώην μεραρχίας επαναπατρίστηκαν στην Ιταλία το Μάρτιο του 1945.
Μετά τον πόλεμο, στις 15 Απριλίου του 1952, συγκροτήθηκε η Μεραρχία Πεζικού Πινερόλο, ωστόσο, την 1η Σεπτεμβρίου του 1962, η μεραρχία μειώθηκε σε ταξιαρχία που σήμερα ονομάζεται Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πινερόλο.