google/wiki40b huggingface dataset:
Γήλοφος Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Γήλοφος βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού, κοντά στα όρια με το νομό Τρικάλων και απέχει 68 χλμ. νοτιοανατολικά από τα Γρεβενά, 51 χλμ. βόρεια από τα Τρίκαλα και 13 χλμ. νότια από τη Δεσκάτη. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Τσιούκα και με το όνομα "Αρβανίτικη Τσιούκα" αναφέρεται σε χειρόγραφα της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων, αλλά και στην οθωμανική απογραφή του 1454/14ΓΓ κατά την περίοδο 1454 - 1455. Στα έγγραφα αυτά καταγράφεται ότι ο πληθυσμός του ήταν αρβανίτες κτηνοτρόφοι, οι οποίοι και θεωρούνται οι ιδρυτές του χωριού τον 14ο αιώνα. Στην περιοχή "Άη Λιάς", κατά την περίοδο 1880 - 1912, βρισκόταν η Ελληνοτουρκική μεθόριος χωρίζοντας τον οικισμό και τα κτήματα του σε δυο μέρη. Στο μέρος της Οθωμανικής επικράτειας έμειναν τα σπίτια, ενώ στα βοσκοτόπια και τις καλύβες που πέρασαν στην Ελληνική οι κάτοικοι ίδρυσαν την "Νέα Τσιούκα" που το 1963 μετονομάστηκε σε Φωτεινό και ανήκει σήμερα στο δήμο Καλαμπάκας. Αξιοθέατο θεωρείται ο ναός του Αγίου Δημητρίου που κτίστηκε τον 18ο αιώνα. Οι   αγιογραφίες είναι του αγιογράφου Β. Τσουρχλή από τον Άγιο Γεώργιο Γρεβενών (παλιά ονομασία Τσουρχλί) και σε μια απεικονίζεται με φουστανέλα ο Νεομάρτυρας Άγιος Γεώργιος ο εν Ιωαννίνοις.

Διοικητικά

Μετά την απελευθέρωση, το 1918, προσαρτήθηκε ως Τσιούκα στην τότε κοινότητα Δεσκάτης και το 1927 μετονομάστηκε σε Γήλοφο. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, μαζί με τη Δεσκάτη, τον Άγιο Γεώργιο και το Διασελλάκι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Δεσκάτης που ανήκει στην δημοτική ενότητα Δεσκάτης του δήμου Δεσκάτης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 88 κατοίκους.
Σουλτάνος

Σουλτάνος (αραβικά: سلطان‎, από το سلطة sultah "εξουσία, δύναμη") είναι Ισλαμικός μοναρχικός τίτλος ο οποίος ιστορικά έχει αποκτήσει πολλαπλές σημασίες και πολιτικούς ρόλους. Σε αντίθεση με τους προγενέστερους βασιλικούς τίτλους που συνέχισαν να χρησιμοποιούνται στον μουσουλμανικό κόσμο, ο σουλτανικός τίτλος δημιουργήθηκε σε ένα Ισλαμικό πολιτικό περιβάλλον, και συνδέεται άμεσα με μία θεωρητική εξουσιοδότηση από το πρόσωπο του Χαλίφη.
Ο πρώτος μονάρχης που χρησιμοποίησε τον τίτλο ήταν ο Τούρκος Μαχμούτ του Γκάζνι, του οποίου οι μαμελούκοι ακόλουθοι κατέλαβαν τις ανατολικές επαρχίες του χαλιφάτου. Όντας μουσουλμάνος, χρησιμοποίησε τον καινούργιο τίτλο για να νομιμοποιήσει την πολιτική ανεξαρτησία του από την κοσμική εξουσία του χαλίφη. Η πολιτική κατάρρευση του χαλιφάτου σύντομα οδήγησε στην δημιουργία μεταγενέστερων σουλτανάτων, στα οποία ο σουλτάνος λειτουργούσε ως κυρίαρχος μονάρχης. Παρά αυτήν την εξέλιξη, ο τίτλος δεν ταυτίστηκε με την βασιλική θέση, και σε μεγάλης έκτασης σουλτανάτα όπως αυτά των Σελτζούκων ή των Αγιουμπιδών ήταν σύνηθες για πολλά μέλη της οικογένειας που λειτουργούσαν ως τοπικοί κυβερνήτες να μοιράζονται τον τίτλο, με τον καθαυτό μονάρχη να διακρίνεται ως ο "μέγας" σουλτάνος. Για πολλούς αιώνες αποτέλεσε κοινό βασιλικό τίτλο του δυτικού μουσουλμανικού κόσμου και της νότιας Ασίας. Ο τίτλος έγινε ευρέως γνωστός στην Δύση υπό την εσφαλμένη αντίληψη πως ήταν ο αυτοκρατορικός τίτλος των Οθωμανών, οι οποίοι όμως χρησιμοποιούσαν τον ανώτερο αυτοκρατορικό τίτλο Πατισάχ (Padeshah, Περσικά: پادشاه, Τούρκικα: Padişah, κύριος βασιλέων). Ο Οθωμανικός οίκος απέδιδε τον σουλτανικό τίτλο στον αυτοκράτορα, τα παιδιά και την μητέρα του, καθώς και στις υψηλόβαθμες γυναίκες του.
Ο τίτλος έπεσε εκτός ευρείας χρήσης κατά τον 20ο αιώνα, καθώς η πτώση του Οθωμανικού χαλιφάτου και η επιθυμία των σύγχρονων μοναρχιών να αυτονομηθούν από εξωτερικές πηγές εξουσίας οδήγησαν τους κυρίαρχους σουλτάνους να υιοθετήσουν τον τίτλο του βασιλιά (Αραβικά: مَلِك, malik), με τις σημαντικές εξαιρέσεις των σουλτάνων του Ομάν και του Μπρουνέι. Εντούτοις, ο σουλτανικός τίτλος συνεχίζει να χρησιμοποιείται από πληθώρα παραδοσιακών μοναρχιών που δεν κυβερνούν ένα κυρίαρχο κράτος, όπως στην Μαλαισία, την Νιγηρία, την Αιθιοπία και την Σομαλία.
Διώρυγα Νικαράγουα

Η Διώρυγα Νικαράγουα είναι ίσως η μοναδική στο κόσμο διώρυγα με τόσες επανειλημμένες σχεδιάσεις και που δεν κατορθώθηκε μέχρι σήμερα η πραγματοποίησή της.
Πρώτοι που σκέφθηκαν τη διάνοιξη αυτής ήταν ο εξερευνητής Βάσκο Νούνιες ντε Μπαλμπόα, ακολούθησε ο Πεδράριο Ντάβιλα και ακολούθως ο Βασιλεύς της Ισπανίας Φίλιππος Γ' ο οποίος και είχε αναθέσει σε Ιταλό μηχανικό τη κατασκευή του έργου προκειμένου να γίνεται διάπλους από τον Ειρηνικό στον Ατλαντικό Ωκεανό και αντίστροφα.
Αργότερα το έργο αυτό αποφάσισαν να το επιχειρήσουν οι Ολλανδοί και αργότερα οι Γάλλοι, αλλά και πάλι αυτό λόγω διαφόρων πολεμικών γεγονότων, ματαιώθηκε.
Εν τω μεταξύ οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών ναυτικών χωρών την απόφασή τους να επιχειρήσουν εκείνες μόνες τους τη διάνοιξη. Για το σκοπό αυτό μετέβη στη Νικαράγουα ο διάσημος τότε Γάλλος μηχανικός Λεσσέψ ο οποίος και άρχισε τις επίσημες διαπραγματεύσεις. Μετά όμως από αλλεπάλληλες εσωτερικές ταραχές και συγκρούσεις το 1902 προτιμήθηκε ο Παναμάς για τη διάνοιξη της εν λόγω διώρυγας όπου σήμερα είναι αυτή που συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Στα τέλη του 2006 η κυβέρνηση της Νικαράγουας παρουσίασε ένα νέο μεγαλεπήβολο σχέδιο της τελικής διάνοιξης της διώρυγας.
Κάστρο του Σαν Νιτσέτο

Ιστορία

Το κάστρο χτίστηκε ως καταφύγιο κατά τη διάρκεια μιας περιόδου στην οποία οι καταστροφές από τους Σαρακηνούς πειρατές των ακτών της Καλαβρίας και της Σικελίας ήταν συχνές. Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη νότια Ιταλία, η δομή του κάστρου διευρύνθηκε, με την προσθήκη των ορθογώνιων πύργων.
Τον 13ο αιώνα, το κάστρο έγινε το κέντρο διοίκησης στο φέουδο Sant'Aniceto. Το 1459 καταστράφηκε από τον Αλφόνσο της Καλαβρίας.

Αρχιτεκτονική

Το κάστρο έχει ακανόνιστο σχήμα, στην είσοδο έχει δύο τετράγωνους πύργους. Ένα μικρό απότομο μονοπάτι οδηγεί στην πεδιάδα κάτω σε μια μικρή εκκλησία, η οποία έχει νωπογραφίες και θόλο που απεικονίζει τον Χριστό Παντοκράτορα, ένα τυπικό θέμα Βυζαντινής τέχνης.
Το ύψος των καλά διατηρημένων τειχών κυμαίνεται από 3 έως 3,5 μέτρα, και το πάχος τους είναι περίπου ένα μέτρο.
Αγκαμπάλα Αγκασαντίγκογκλου

Ζωή

Ονομαζόταν επίσης Κάμπλα Αγκαμπάλι. Γεννήθηκε το 1860 στο Στεπανακέρτ από οικογένεια σιδεράδων. Κοντά στο τέλος του 19ου αιώνα, αποφασίζει να πάει στο Μπακού και εγκαθίσταται στο Σαράι. Πέθανε από μακροχρόνιο διαβήτη.
Τζοβάνι Σφόρτσα

Βιογραφία

Παντρεύτηκε το 1489 την Μανταλένα Γκονζάγκα, που πέθανε τον επόμενο χρόνο. Τότε είδε ότι θα έχει αξία μια σύνδεση με την οικογένεια Βοργία, και με την βοήθεια του θείου του, καρδινάλιου Ασκάνιου Σφόρτσα, πραγματοποιήθηκαν το 1492 διαπραγματεύσεις μεταξύ του Τζοβάνι και της δεκατριάχρονης κόρης του Πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ', Λουκρητίας. Του τέθηκε ως όρος να μπορεί η Λουκρητία να μένει αν θέλει στη Ρώμη και ο γάμος να πραγματοποιηθεί μόνο μετά από έναν χρόνο. 
Η τελετή του γάμου έγινε το 1493 στο Βατικανό. Ο Τζοβάνι και η Λουκρητία έμειναν δύο χρόνια στο Πέζαρο, διάστημα κατά το οποίο η σημασία που του έδινε η οικογένεια Βοργία ως σύμμαχο της ελαττώθηκε. Ο Τζοβάνι εκμεταλλεύθηκε το πλεονέκτημα της γειτνίασής του με τον Βοργία, χρησιμοποιώντας κατασκόπους προκειμένου να μαθαίνει τα σχέδιά του, όμως τις κινήσεις του αυτές ανακάλυψε ο Πάπας Αλέξανδρος. Επίσης, η προτίμηση της Λουκρητίας να παραμείνει στην παπική αυλή, παρά να ζει επαρχιακή ζωή στο Πέζαρο, καθώς και η ανάπτυξη σχέσεων με άλλα δουκάτα, όπως αυτό της Νάπολης, άρχισαν να κάνουν τον γάμο άχρηστο. Παρ' όλα αυτά το ζευγάρι επέστρεψε στην παπική αυλή τα Χριστούγεννα του 1495.
Ο Σφόρτσα γνώριζε ότι η τύχη του διακυβευόταν και έφυγε σε στρατιωτική εκστρατεία. Επέστρεψε στη Ρώμη και έφυγε μεταμφιεσμένος με τη δικαιολογία ότι ο Πάπας και ο γιος του Καίσαρας σχεδίαζαν να τον σκοτώσουν αλλά δεν τους το επέτρεψε η σύζυγός του Λουκρητία, κάτι που δεν αποδείχθηκε, αλλά ωστόσο αποτελεί δημοφιλή εξήγηση της φυγής του.

Διαζύγιο με τη Λουκρητία

Ο Πάπας αιτήθηκε διαζύγιο για λογαριασμό της κόρης του εις βάρος του συζύγου της, και ο θείος του, καρδινάλιος Ασκάνιο Σφόρτσα, προσπάθησε να πείσει τον Τζοβάνι να δεχτεί αυτή την απόφαση. Αυτός αρνήθηκε και μερικές πηγές λένε ότι ισχυρίστηκε ότι έχει παιδιά από άλλους γάμους, οπότε η αδυναμία του ζευγαριού να κάνει παιδί δεν ήταν θέμα δικής του ανικανότητας. Επίσης ο Τζοβάνι κατηγόρησε τη γυναίκα του για αιμομιξία με τον πατέρα της και τους αδελφούς της, ισχυρισμοί που έκαναν την οικογένεια Βοργία να έρθει στο μέλλον σε μεγάλη κατάπτωση και συνεχίζουν να αμαυρώνουν τη φήμη της μέχρι και σήμερα.
Ο γάμος ακυρώθηκε το 1497 και ο Τζοβάνι απειλήθηκε να χάσει ολόκληρη την περιουσία που του δόθηκε ως προίκα αν δεν αναγνώριζε ενυπόγραφα την ανικανότητά του. Τελικά, 6 μήνες αργότερα, αναγκάστηκε να παραδεχτεί με όρκο ότι η Λουκρητία ήταν παρθένα, οπότε κυκλοφόρησαν φήμες ότι η εγκυμοσύνη της Λουκρητίας στον Τζοβάνι Βοργία ήταν αποτέλεσμα αιμομιξίας με τον αδελφό της.
Ο Τζοβάνι αφορίστηκε το 1500 και οι κάτοικοι μιας από τις πόλεις του επιχείρησαν να τον σκοτώσουν. Δέχτηκε επίθεση από τον Καίσαρα Βοργία που κατέλαβε την Πέζαρο και τον έδιωξε.
Αλογλιπτίνη

Ιατρικές χρήσεις

Η αλογλιπτίνη είναι ένας αναστολέας της διπεπτιδυλ-πεπτιδάσης-4 που μειώνει το σάκχαρο του αίματος.

Παρενέργειες

Βάσει κλινικών μελετών, τα ανεπιθύμητα συμβάντα περιλαμβάνουν ήπια υπογλυκαιμία, Η αλογλιπτίνη δεν συσχετίζεται με αυξημένο βάρος, αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων.   Μπορεί επίσης να προκαλέσει πόνο στις αρθρώσεις, που μπορεί να είναι σοβαρός και επικίνδυνος για πρόκληση αναπηρίας.  Τον Απρίλιο του 2016, η FDA των ΗΠΑ πρόσθεσε μια προειδοποίηση σχετικά με τον αυξημένο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας.

Πρόσβαση στην αγορά

Τον Δεκέμβριο του 2007, η Takeda υπέβαλε μια New Drug Application (NDA) για την αλογλιπτίνη στην Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (USFDA)  μετά από θετικά αποτελέσματα σε κλινικές δοκιμές φάσης ΙΙΙ. Τον Σεπτέμβριο του 2008, η εταιρεία υπέβαλε επίσης αίτηση έγκρισης στην Ιαπωνία   επιτυγχάνοντας έγκριση τον Απρίλιο του 2010.   Η εταιρεία υπέβαλε επίσης αίτηση χορήγησης άδειας κυκλοφορίας (MAA) εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αποσύρθηκε τον Ιούνιο του 2009 λόγω ανάγκης περισσότερων δεδομένων.  Το πρώτο NDA της USFDA απέτυχε να λάβει έγκριση και ακολουθήθηκε από ένα ζεύγος NDA (ένα για την αλoγλιπτίνη και ένα δεύτερο για συνδυασμό αλoγλιπτίνης και πιογλιταζόνης ) τον Ιούλιο του 2011.   Το 2012, η Takeda έλαβε αρνητική απάντηση από την USFDA και στις δύο αυτές NDAs, αναφέροντας την ανάγκη για πρόσθετα δεδομένα.  
Το 2013, η FDA ενέκρινε το φάρμακο σε τρία σκευάσματα: ως αυτόνομο με την εμπορική ονομασία Nesina, σε συνδυασμό με μετφορμίνη με το όνομα Kazano και σε συνδυασμό με πιογλιταζόνη ως Oseni.
Μάχη του Σατώ-Τιερί (1814)

Πρελούδιο

Αφού κέρδισε μια σειρά εντυπωσιακών τακτικών νικών (που έγιναν συλλογικά γνωστές ως η Εκστρατεία των Έξι Ημερών), ο Ναπολέων αναζητούσε το τελικό χτύπημα στους Πρώσους, το οποίο θα σήμαινε το τέλος της συμμετοχής τους στον ΣΤ΄ Συνασπισμό εναντίον του. Την προηγούμενη μέρα είχε νικήσει τον Φαμπιάν φον Όστεν-Ζάκεν και τον Λούντβιχ Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ στη μάχη του Μονμιράιγ (Montmirail), και τώρα ο Ναπολέων πρόλαβε την πρωσική οπισθοφυλακή υπό τον στρατηγό Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ στον ποταμό Μάρνη κοντά στην κοινότητα Σατώ-Τιερί στην Καμπανία.

Μάχη

Αφού έστειλε τον στρατάρχη Νέυ να ηγηθεί της επίθεσης, οι Γάλλοι διέσπασαν και εισέδυσαν στις πρωσικές γραμμές του Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ, προκαλώντας βαριές απώλειες στους αντιπάλους τους. Η επίθεσή τους σταμάτησε από κάποιες τυχαία τοποθετημένες πρωσικές πυροβολαρχίες, επιτρέποντας στον Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ ν΄ αποσυρθεί με καλή τάξη χωρίς να τραπεί σε ανοργάνωτη φυγή. Οι Πρώσοι είχαν 1.250 απώλειες στρατιωτών, οι Ρώσοι 1.500, και οι Γάλλοι 600. Επίσης, οι Γάλλοι κατέλαβαν εννέα κανόνια και πολλές αποσκευές και μεταγωγικά μέσα.
Άγιος Νικόλαος Κράλης

Γενικά στοιχεία

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από 1/1/2011 ανήκει στο  Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του Σχεδίου Καποδίστριας, ανήκε στον πρώην Δήμο Ωλενίας ως τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος της πρώην ομώνυμης κοινότητας, ενώ υπήρξε και έδρα αυτής από τη σύστασή της το 1912 έως το 1984, όπου και μεταφέρθηκε στο γειτονικό Καλαμάκι (Χαρμπιλαίικα). Πολύ κοντά του είναι η ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας καθώς και τα χωριά Λουσικά, Θωμαίικα, Κουνελαίικα, Ποιμενοχώρι (Μπουντουραίικα) και Αυγεραίικα.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 65 μέτρων, σε λόφο ανατολικά της μικρής κοιλάδας που δημιουργεί ο ποταμός Σερδινή.

Ιστορία

Κατά την αρχαιότητα η περιοχή ίσως να υπήρξε η τοποθεσία της αρχαίας πολίχνης Ευρυτειαί, η οποία βρισκόταν κοντά στις αρχαίες Πειραί, αλλά η θέση της είναι αβέβαιη. Η αρχαιολογική σκαπάνη στις εντός του χωριού θέσεις Πλάκες και Βασιλοσυκιά έχει φέρει στο φως υπολείμματα αρχαίας κεραμικής.
Η παλιά ονομασία Κράλη ή Κράλι είναι πιθανότατα ξενικής προέλευσης, σλάβικης, με διττή μάλλον σημασία. Με τον όρο "κράλης" ή "κιράλης" εννοείται ο "βασιλιάς". Μπορεί όμως αυτός ο όρος να πρόκειται και για απλό επώνυμο οικογένειας που κατοίκησε ίσως στην περιοχή.
Η παλαιότητα του χωριού διαπιστώνεται ήδη από το 15ο αι., το 1461 όπου φαίνεται να έχει 14 κατοίκους. Καταγράφεται λ.χ. στη βενετική απογραφή Corner του 1689 όπου βρέθηκε να έχει 38 κατοίκους, το 1699 στις βενετικές καταστάσεις χωριών της περιοχής της Πάτρας, και το 1700 στη βενετική απογραφή Grimani όπου διαπιστώθηκε να έχει 89 κατοίκους (17 οικογένειες) και καταγράφεται ως Cragli.
Στα 1885 αναφέρεται ότι ο οικισμός απείχε τότε δυόμισι ώρες δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα του τότε Δήμου Δύμης στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Στις αρχές του 20ού αι. οι μισοί κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι, δηλ. μιλούσαν αρβανίτικα.
Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 το χωριό μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλαος.

Λοιπά στοιχεία

Με το σεισμό της 8ης Ιουνίου 2008 προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημίες στα σπίτια του χωριού καθώς και στον ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου.
Από τον Άγιο Νικόλαο Κράλη καταγόταν το ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συλλογής και Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων Περικλής Μητρόπουλος.
Αποθήκη των Ωφελίμων και Τερπνών Γνώσεων

Η Αποθήκη των Ωφελίμων και Τερπνών Γνώσεων ήταν μηνιαίο περιοδικό παιδαγωγικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Εκδίδονταν αρχικά στην Ερμούπολη και κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη κατά τη χρονική περίοδο 1847-1849.
Στο περιοδικό συνεισέφεραν με άρθρα τους μερικά από τα γνωστότερα ονόματα της εποχής όπως οι Κωνσταντίνος Ασώπιος, Νεόφυτος Βάμβας, Γεώργιος Γεννάδιος, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Γεώργιος Ράλλης κ. ά.
Κασιμπεϊλί (Αγκντάμ)

Το Κασιμπεϊλί (αζερικά: Qasımbəyli) είναι ένα χωριό του δήμου Χιντιριστάν στην επαρχία Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας. Βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της επαρχίας.
Ροχαλητό

Αιτία

Αν κάποιος κοιμάται ανάσκελα η γλώσσα και το σαγόνι του γέρνουν λίγο, με αποτέλεσμα το άνοιγμα της μύτης στο πίσω μέρος του λαιμού να καλυφθεί μερικώς. Αυτό έχει ως συνέπεια να μπαίνει με δυσκολία ο αέρας από τη μύτη στους πνεύμονες και έτσι αναπνέει κυρίως από το στόμα. Ο εισερχόμενος αέρας κάνει τον ιστό του μαλακού ουρανίσκου να πάλλεται, παράγοντας έναν ελαφρύ ήχο ροχαλητού. Όσο περισσότερο κάποιος αναπνέει από το στόμα, τόσο περισσότερο θα στεγνώνουν οι ιστοί και ο ήχος όλο και θα δυναμώνει.
Οτιδήποτε δυσκολεύει την αναπνοή μπορεί να προκαλέσει το ροχαλητό, έστω και προσωρινά. Οι αιτίες αυτές μπορεί να είναι κρυολόγημα και αλλεργίες.
Ορισμένες φορές μπορεί να είναι και σύμπτωμα ενός σοβαρότερου προβλήματος, της άπνοιας κατά τη διάρκεια του ύπνου. Η άπνοια είναι ένα αναπνευστικό πρόβλημα που σταματάει την αναπνοή για μερικά δευτερόλεπτα ή και λεπτά ενώ κάποιος κοιμάται. Όταν τελικά παίρνει ανάσα, ο θόρυβος βγαίνει σαν ένα εκρηκτικό ροχαλητό.
Τζουζέπε Μπέργκομι

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1963 στο Μιλάνο. Αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του στην Ίντερ στη θέση του αμυντικού. Με την Ίντερ κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1988–89), ένα Κύπελλο (1981–82) και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας (1989). Επίσης, κατέκτησε τρεις φορές (1990–91, 1993–94 και 1997–98) το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Με την Εθνική Ιταλίας αγωνίστηκε στο Μουντιάλ του 1982, στο οποίο η Ιταλία κατέκτησε το τρόπαιο. Στη συνέχεια, συμμετείχε στο Μουντιάλ 1986 και στο Euro 1988, στο οποίο η ομάδα έφτασε στην τέταρτη θέση και ο ίδιος επελέγη στην ενδεκάδα της διοργάνωσης. Δύο χρόνια αργότερα, έπαιξε στο Μουντιάλ του 1990 και κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ η τελευταία του επίσημη διοργάνωση με την εθνική ομάδα ήταν το Μουντιάλ 1998.
To 2004 εισήχθη στο FIFA 100, ως ένας από τους 125 καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Επίσης, το 2016 εισήχθη στο Italian Football Hall of Fame.
Μοναστήρι του Πιταρετί

Ιστορία

Η εκκλησία του μοναστηριού χτίστηκε το 1213-1222 επί βασιλείας του Γεωργίου Δ'. Το μοναστήρι χρονολογείται του 13ου αιώνα. Μια επιγραφή του 14ου αιώνα αναφέρει έναν κτήτωρ - τον οικονόμο του Βασιλιά Γεωργίου Ε', τον Καβτάρ Κατσιμπάτζε, ο οποίος ήταν πρόγονος των Μπαρατασβίλι. 
Το μοναστήρι ήταν ιδιοκτησία και χώρος ταφής της ευγενούς οικογένειας των Κατσιμπάτζε- Μπαρατασβίλι και, από το 1536, των απογόνων τους - των Ορμπελισβίλι. Μια άλλη επιγραφή σε έναν πέτρινο τύμβο αναφέρει ότι ο Καπλάν Ορμπελισβίλι ανακαίνισε το μοναστήρι το 1671. 
Από τις αρχές του το μοναστήρι θεωρείτο ως ένα πνευματικό και λογοτεχνικό κέντρο, ιδιαίτερα κατά τον 17ο-18ο αιώνα. Κατά την περίοδο 1696-1730 το μοναστήρι είχε έναν διακεκριμένο αρχηγό, τον Ιώβ, ο οποίος είχε την υποστήριξη του Βασιλιά του Κάρτλι, Βαχτάνγκ ΣΤ'. Ο Ιώβ κατασκεύασε ένα κελάρι στην άκρη του μοναστηριού.  
Η βιβλιοθήκη της μονής ήταν περίφημη, με ευαγγέλια και χειρόγραφα. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται μία συλλογή από αρχαίους ύμνους που ήταν σημαντική στη μελέτη των αρχαίων Γεωργιανών συστημάτων γραφής και σημειολογίας. 
Το μοναστήρι του Πιταρετί ευημέρησε μέχρι το 1752 που αναγκάστηκε να κλείσει κατόπιν λεηλασίας από το Νταγκεστάν. Τότε εκκενώθηκε και έμεινε άδειο για πολύ καιρό.

Περιγραφή

Εκκλησία της Θεοτόκου: είναι μία Γεωργιανή θολωτή εκκλησία, σταυροειδής βυζαντινού ρυθμού με ένα πλευρικό αίθριο, που έχει κοινά χαρακτηριστικά με των μοναστηριών της Μπετάνια, του Κβαταχέβι και  του Τιμοτεσουμπάνι.  
Το σχήμα της είναι σχεδόν τετράγωνο. Έχει μία είσοδο στα νότια. Στα ανατολικά χωρίζεται στα τρία: στην Αγία Τράπεζα, το βήμα και μία τραπεζαρία. Ο θόλος βρίσκεται στο κέντρο και στηρίζεται στις γωνίες της Αγίας Τράπεζας και σε δύο κολόνες στα δυτικά. Στο κυλινδρικό τύμπανο του θόλου υπάρχουν 12 διακοσμημένα, στενά και ψηλά παράθυρα.
Οι προσόψεις είναι διακοσμημένες, με έμφαση στις κόγχες και στους φεγγίτες. Ολόκληρο το εσωτερικό ήταν κάποτε τοιχογραφημένο, αλλά μόνο σημαντικά θραύσματα των τοιχογραφιών έχουν διασωθεί. 
Καμπαναριό: είναι τριώροφο. Στον πρώτο όροφο υπάρχει η είσοδος για το μοναστήρι και στον δεύτερο όροφο υπάρχουν 2 παράθυρα. 
Κελάρι: είναι ένα μεγάλο κτίριο που χρονολογείται του 1696.
Στέφανος Παδοβάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1807. Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Εξάσκησε το δικαστικό και δικηγορικό επάγγελμα. Στην πολιτική ήταν μέλος του Κόμματος των Ριζοσπαστών και εκλέχτηκε αντιπρόσωπος της Κέρκυρας για πολλά χρόνια. Διετέλεσε πρόεδρος της Η' Βουλής της Ιονίου πολιτείας, η οποία ψήφισε την ένωση των Επτανήσων με την κυρίως Ελλάδα. Διετέλεσε επίσης για σύντομο χρονικό διάστημα σύμβουλος της Επικρατείας. Το 1865 εξελέγη βουλευτής Κερκύρας. Απεβίωσε το 1872.
Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση

Η Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση είναι ένα κίνημα του Προτεσταντικού Χριστιανισμού που αναπτύχθηκε προερχόμενο από τους Πεντηκοστιανούς και τους Χαρισματικούς. Η Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση βεβαιώνει ότι ο Θεός σήμερα αποκαθιστά τις χαμένες διακονίες της εκκλησίας, δηλαδή τις διακονίες του προφήτη και του αποστόλου.

Γενικές πεποιθήσεις

Ο Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση έχει Πεντηκοστιανή και Χαρισματική προέλευση, οπότε πιστεύει και δέχεται το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, τα θαύματα (όπως η θεραπεία), τη προφητεία και την προσωπική εμπειρία της πίστης.
Εντούτοις, αν και το κίνημα, όπως και πολλοί Ευαγγελικοί, βλέπει την εκκλησία ως το αληθινό σώμα των σωσμένων Χριστιανών, επισημαίνει την ανάγκη για τις επιμέρους εκκλησίες και για τους υπευθύνους τους, για την εκ του Θεού δύναμη και οδηγία στην καθοδήγηση της εκκλησίας. Έτσι λοιπόν, πιστεύει στην ανάγκη της ύπαρξης των 5 διακονιών της Εκκλησίας. Ενώ λοιπόν, οι διακονίες του προφήτη και του απόστολου είχαν εξαληφθεί από την εκκλησία για αιώνες, κατά την Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση σήμερα αποκαθίστανται.
Δελφίνιον

Στην αρχαία Ελλάδα, με την ονομασία Δελφίνιον αποκαλούνταν οι ναοί του Απόλλωνος Δελφίνιου ο οποίος ήταν γνωστός και ως «Δελφικός Απόλλων» ή «Πυθιακός Απόλλων», ο κύριος θεός των Δελφών, ο οποίος θεωρούνταν ως ο προστάτης των λιμανιών και των πλοίων.
Τα ερείπια του Δελφίνιου στη Μίλητο διατηρούνται ακόμη.
Το Δελφίνιον στην Αθήνα, κοντά στην Ακρόπολη διέθετε δικαστήριο, το οποίο χρησιμοποιούνταν για την εκδίκαση υποθέσεων ανθρωποκτονιών, όπου ο κατηγορούμενος είχε αναλάβει την υπεράσπιση δικαιολογημένων ανθρωποκτονιών.
Αλιάδα

Η αλιάδα είναι σκορδαλιά με πατάτα, που παρασκευάζεται με πατάτες, σκελίδες σκόρδου, ελαιόλαδο, χυμό λεμονιού και αλάτι. Συνοδεύει πιάτα με τηγανητό μπακαλιάρο. Είναι νηστίσιμο πιάτο, και παραδοσιακό πιάτο του Ευαγγελισμού. Ετυμολογικά, η ονομασία αλιάδα προέρχεται από την επιστημονική ονομασία του σκόρδου (επιστημονική ονομασία: Allium sativum, Άλλιον το ήμερον). Η Κεφαλονίτικη Αλιάδα φτιάχνεται με καφκιά και μουρτάρι, χωρίς ψωμί και καρύδια. Συνοδεύει μπακαλιάρο, κοφίσι (παστό ψάρι), βραστά χόρτα και ψητά λαχανικά.
Τζαμί Τζεντίτ

Τοποθεσία

Στα δυτικά συνορεύει με τα Τσιφλικούδια, στα βορειοδυτικά με την Αρναουτογειτονιά, στα βορειοανατολικά με την Καθολική, στα ανατολικά με τη Αγία Νάπα και στα νότια με τον Άγιο Αντώνιο. Το νοτιοανατολικό του τμήμα είναι παραθαλλάσιο. Στο χώρο αυτό ήταν κτισμένο το παλιό λιμάνι Λεμεσού. Στη θέση του σήμερα βρίσκεται ένα ψαρολίμανο με τουριστικές και ψυχαγωγικές εγκαταστάσεις.

Ιστορία

Το Τζαμί Τζεντίτ αποτελούσε την μεγαλύτερη τουρκοκυπριακή συνοικία της Λεμεσού από την έναρξη της τουρκοκρατίας. Αποτελούσε το κέντρο των εμπορικών, οικονομικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων των Τουρκοκυπρίων στη Λεμεσό.

Σημαντικά κτήρια

Σημαντικό κτήριο της συνοικίας αποτελεί το τέμενος Τζαμί Τζεντίτ (τέμενος της Παρασκευής). Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Γαρύλλη. Κατασκευάστηκε το 1835 από τον Χατζή Ιμπραήμ Αγά (γνωστός ως Κοπρουλού), μετά από υπόσχεση του για ανέγερση ναού στην περιοχή αν επέστρεφε ασφαλής από τη μάχη της Άκρας στην Παλαιστίνη. Το τζαμί καταστράφηκε το 1894 λόγω πλημμύρας του ποταμού. Ξανακτίστηκε το 1909. Το Τζαμί Τζεντίτ ονομάζεται και ως Cami-i Cedit (Νέο Τζαμί) ή Κοπρουλού Ιμπραήμ Τζαμί ή Camisi Ντερέ (τζαμί του ρέματος).
Επιπρόσθετα, στα διοικητικά όρια της συνοικίας βρίσκεται το μεσαιωνικό κάστρο Λεμεσού.
Ιωάννης των Πουατιέ-Λουζινιάν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αμαλρίκ κυρίου της Τύρου και της Ισαβέλλας των Χετουμιδών, κόρης του Λέοντος Β΄ της Μ. Αρμενίας. Αδέλφια του ήταν ο Γκυ και η Αγνή (Μαρία), σύζυγος του Λέοντος Γ΄ της Μ. Αρμενίας.
Στις 7 Αυγούστου 1343 δολοφονήθηκε στην Κιλικία.
Παλαιομοίρι Αρκαδίας

Πληθυσμός

Το χωριό κρατά ελάχιστους κατοίκους και ο πληθυσμός του αριθμεί 18 άτομα. Κύριες ασχολίες τους είναι η γεωργία και κτηνοτροφία.
Καρλ Γιόζεφ Μπέγκας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1794 στο Χάινσμπεργκ. Η καταγωγή του ήταν από Βελγική οικογένεια Ουγενότων. Σπούδασε Καλές Τέχνες στην Κολωνία, Βόννη και Παρίσι. Τιμήθηκε με υποτροφία του βασιλιά της Πρωσίας Φρίντριχ Βίλχελμ Γ'. Περιηγήθηκε την Ιταλία το 1822 και έγινε μέλος της ομάδας των Ναζαρηνών. Διορίστηκε καθηγητής στην Ακαδημία Τέχνης του Βερολίνου. Θεωρείται επίσης ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Ρομαντισμού του Ντίσελντορφ και του Ρομαντισμού γενικότερα. Ζωγράφισε πίνακες ιστορικού περιεχομένου και πορτραίτα. Το 1843 έγινε επίσημος ζωγράφος των κατόχων του μεταλλίου Pour le Mérite, ενώ το 1846 αναγορεύτηκε αυτοκρατορικός ζωγράφος του Φρίντριχ Βίλχελμ Δ' της Πρωσίας. Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 1854 στο Βερολίνο.

Έργα

Έργα του εκτίθενται σε μουσεία, π.χ. στο Kreismuseum του Χάινσμπεργκ, στην παλαιά Εθνική Γκαλερί του Βερολίνου, στην Μητρόπολη του Βερολίνου, στο μουσείο Wallraf-Richartz-Museum στην Κολωνία και αλλού.