google/wiki40b huggingface dataset:
Καλλισθενική γυμναστική

.
Η καλλισθενική γυμναστική είναι φυσική άσκηση, σχεδιασμένη έτσι ώστε να βελτιώνει τη φυσική κατάσταση και να αναπτύσσει τον μυικό τόνο. Στις ασκήσεις περιλαμβάνονται κινήσεις κάμψης, τεντώματος, συστροφής, αιώρησης, άλματα, καθώς και εξειδικευμένες κινήσεις όπως οι κάμψεις, οι έλξεις και οι βυθίσεις. Σύμφωνα με έναν παλαιό αστικό μύθο η άσκηση πήρε το όνομα ενός από τους φερόμενους ως πρώτους υποστηρικτές της, του Έλληνα ιστορικού Καλλισθένη. Το όνομα καλλισθενική γυμναστική πιθανότατα να προέκυψε από την ένωση της λέξης κάλλος (νέα ελληνικά: ομορφιά) και σθένος (=δύναμη). Στην καλλισθενική γυμναστική συμπεριλαμβάνονται ασκήσεις που δεν απαιτούν βάρη αλλά χρησιμοποιείται το ίδιο το βάρος του σώματος για τη μυική ενδυνάμωση, δηλαδή ασκήσεις σωματικού βάρους. Σε γενικές γραμμές, η αύξηση των επαναλήψεων της άσκησης στοχεύει στη βελτίωση της αντοχής, ενώ η αύξηση της δύναμης είναι αποτέλεσμα της αύξησης της έντασης της άσκησης. 
Ως είδος γυμναστικής έχει πολλές ομοιότητες με την ενόργανη γυμναστική παρ' όλο που η ενόργανη αποτελείται κυρίως από τεχνικές ασκήσεις και λιγότερο δυναμικές σε σχέση με την καλλισθενική.

Κλάδοι

.
Η καλλισθενική γυμναστική χωρίζεται σε δύο μεγάλους κλάδους ασκήσεων που ο καθένας εξασκεί διαφορετικές ικανότητες των αθλητών. Ο ένας μεγάλος κλάδος είναι το Freestyle, όπου ο αθλητής εκτελεί διάφορες ασκήσεις αιώρησης, συστροφής κλπ. Το Freestyle θυμίζει πολύ ασκήσεις της ενόργανης γυμναστικής. Ο άλλος μεγάλος κλάδος είναι τα Statics ή αλλιώς αυτός των στατικών ασκήσεων. Ο αθλητής εκτελεί ασκήσεις στατικής φύσεως όπως κατακόρυφο, διάφορες ασκήσεις τεντώματος, planche, σημαίες κ.λπ. Οι εν λόγω ασκήσεις απαιτούν πολύ υψηλή μυική δύναμη από τους αθλητές και τις αθλήτριες, κάτι που καταστά το σύνολό τους το πλέον δυναμικό.
Μερβ

Ιστορία

Κτίστηκε πρώτα από τον Μέγα Αλέξανδρο ως Αλεξάνδρεια. Επειδή η θέση της ελληνικής αποικίας ήταν άκρως ευάλωτη οι σκυθικές ορδές την κατέστρεψαν. Έτσι λίγα χρόνια αργότερα (ίσως το 312 π.Χ.), ο Σέλευκος την ξαναέκτισε δίνοντάς της πρώτα το όνομα Συριανή (δηλαδή Συριακή) και κατόπιν το όνομα Σελεύκεια. Μετά την εκ νέου καταστροφή που υπέστη από τους βαρβάρους, ανοικοδομήθηκε από τον Αντίοχο Α', μετονομάστηκε σε Αντιόχεια και κατέστη πρωτεύουσα της σελευκιδικής σατραπείας της Μαργιανής (ονομ. εκ του ποταμού Μάργου - αραβικά Μαργκού, ο κατά Αρριανό Έπαρδος, σημ. Μουργκάμπ). Οι Έλληνες άποικοι που είχαν διασκορπιστεί ξανακατοίκησαν την ανοικοδομημένη πόλη. Ο Αντίοχος επεξέτεινε και μεγέθυνε την ελληνική πόλη και τα σωζόμενα τείχη που έκτισε έφταναν σε ύψος τα 50-70 μ. στην τοποθεσία Γκιαούρ Καλά (=το φρούριο των Ελλήνων στα τουρκικά). Εκεί κοντά βρέθηκε και μια τεράστια άμπελος φυτεμένη (από Έλληνες αποίκους), με διάμετρο 0,85 μ.
Αργότερα επί Αντίοχου Β' (255 π.Χ.), την κατέλαβε ο Διόδοτος Α' (ιδρυτής του ελληνικού κράτους της Βακτριανής). Την περίοδο 210-189 π.Χ. περιήλθε για λίγο στη σελευκιδική αυτοκρατορία του Αντιόχου Γ΄ για να ξαναπεράσει στον ελληνοβακτρικό έλεγχο (189-141 π.Χ.). Ύστερα την κατέλαβε ο Φραάτης (βασιλεύς των Πάρθων) και κατόπιν οι Άραβες Χαλίφες το (646), που τη μετονόμασαν σε "Μάρβσαχ-ι-Γκαν" αποδίδοντάς της μεγάλη λαμπρότητα.
Αργότερα την κατέλαβαν διαδοχικά οι Σελτζούκοι Τούρκοι (που τη μετονόμασαν από Μαρβ σε "Μερβ"), οι Μογγόλοι, Ουζμπέκοι, Τουρκμάνοι και το 1883 οι Ρώσοι. Στις 22 Αυγούστου 1918 καταλήφθηκε από τις μπολσεβικικές δυνάμεις. Σήμερα η Μερβ ανήκει στο Τουρκμενιστάν. Στην περιοχή παράγονται άφθονα δημητριακά, βαμβάκι και φρούτα, ενώ έχει ακμάζουσα κτηνοτροφία.
Κατά τις αραβικές παραδόσεις αποτελεί λίκνο των Αρίων φυλών. Οι σημερινοί κάτοικοί της, 350.000 Τουρκμάνοι, ανήκουν στη φυλή των Τέκων, ονομαστών ιπποτρόφων, επιδέξιων τεχνιτών αργυρών ειδών και παλιά καλών οπλοποιών. Οι τάπητες που κατασκευάζουν θεωρούνται ανώτεροι των περσικών.
Κατά το 5ο αιώνα μ.Χ., στη Μερβ (τότε Αντιόχεια) υπήρχε η αρχιεπισκοπική έδρα των Νεστοριανών χριστιανών.
Άνω Απόστολοι Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Οι Άνω Απόστολοι βρίσκονται βόρεια της λίμνης Πικρολίμνη και δυτικά της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Κιλκίς. Απέχουν 13 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης του Κιλκίς και 49 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη αρχαίας κατοίκησης και έχουν ανασκαφεί σημαντικά ευρήματα από την αρχαία μακεδονική πόλη Μόρρυλος, όπου ευρίσκετο ιερό του Ασκληπιού. Τα πιο σημαντικά ευρήματα είναι η επιγραφή του Αλκέτα και η επιγραφή του Παράμονου προς τιμή του Μορρύλιου Παραμόνου και της προσφοράς του προς τους κατοίκους και προσκυνητές του ιερού. Σημαντικά θεωρούνται επίσης μια επιτάφιος πλάκα και μια λίθινη εγχάρακτη στήλη που αποτελεί το γεωγραφικό όριο της κύριας πόλης της Μορρύλου.

Ονομασία - Διοικητικά

Το παλιό τους όνομα ήταν Αποστολάρ και με αυτό αναφέρονται το 1919 να ανήκουν στην τότε κοινότητα Καρά Μπουνάρ (Μαυρονερίου). Μετονομάστηκαν σε Απόστολοι το 1926 και το 1928 το όνομά τους διορθώθηκε σε Άνω Απόστολοι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μαυρονέρι και τους Μέσους Αποστόλους αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαυρονερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πικρολίμνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 267 κατοίκους.
Ευσταθία (όνομα)

Ευσταθία, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος

Θηλυκός τύπος του μεταγενέστερυ βαφτιστικού Ευστάθιος, με αρχική σημασία «σταθερός, ακλόνητος» (στις χριστιανικές αρχές και την πίστη στον Θεό), από το αρχαιοελληνικό επίθετο εὐσταθής. Είναι επομένως σημασιολογικά παρεμφερές με τα βαφτιστικά Κωνσταντίνα και Φερμίνα.

Διάδοση του ονόματος

Ιδιαίτερα δημοφιλές όνομα στον ελληνικό χώρο. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το βαφτιστικό Ευσταθία εμφανίζεται ως το 87ο πιο συχνό όνομα (57ο ανάμεσα στα γυναικεία), ενώ το Ευστάθιος παρουσιάζεται ως το 111ο πιο συχνό όνομα (36ο ανάμεσα στα αντρικά).

Ονομαστική εορτή

Η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τιμούν τη μνήμη του Ευσταθίου του μεγαλομάρτυρος (και της συνοδίας αυτού, Θεοπίστης της αυτού συζύγου, Aγαπίου τε και Θεοπίστου των υιών αυτών) στις 20 Σεπτεμβρίου. Την ίδια ημέρα η Καθολική Εκκλησία τιμά και τη μνήμη του Ευσταθίου Αντιοχείας.

Αντρικός τύπος

Ευστάθιος, Στάθης κτλ. (βλ. Ευστάθιος)
1120 Καννονία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Καννονίας είναι άγνωστα. Η Καννονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 49 λεπτά.
Λιστόν (πλατεία)

Μπελούνο

Η πλατεία Μαρτύρων (ιταλικά : Piazza dei Martiri, επίσης γνωστή ως Campedel) στο Μπελούνο, αποκαλείται το "ζωντανό δωμάτιο" της πόλης. Η πλατεία βρίσκεται έξω από τα τείχη της παλιάς πόλης. Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι το σχήμα της βόρειας πλευράς της πλατείας δημιουργήθηκε από το σχήμα των όπλων που χρησιμοποιούνταν για να προστατεύσουν τα τείχη της πόλης προς τον νότο, τα οποία δεν υπάρχουν πια. Ο άξονας της πλατείας ορίζεται από το λιστόν, ένα μεγάλο δρόμο για περπάτημα. Σύμφωνα με την παράδοση, το πεζοδρομημένο λιστόν κατασκευάστηκε όταν η πόλη βρισκόταν υπό βενετική κατοχή. Το 2011 υπήρχαν σχέδια για ανάπλαση της πλατείας, διατηρώντας το ιστορικό λιστόν αλλά αφαιρώντας τον δρόμο που διασχίζει την νότια πλευρά της πλατείας.

Ροβίγκο

Στο Ροβίγκο, υπάρχει ένα Λιστόν και στις δυο πλατείες του ιστορικού κέντρου, την Piazza Vittorio Emanuele II και την Piazza Garibaldi. Στην Piazza Garibaldi, το λιστόν περνά μπροστά από την εκκλησία της Αγίας Ιουστίνης, που κατεδαφίστηκε το 1809.

Βερόνα

Στην Βερόνα το Λιστόν είναι ο μεγάλος δρόμος που διατρέχει την Piazza Bra στην δυτική πλευρά. Η Piazza Bra είναι ένα δημοφιλές σημείο για βόλτα τόσο για τους τουρίστες όσο και για τους κατοίκους. Το λιστόν χρησιμοποιείται σήμερα για εξωτερικά τραπέζια από τις καφετέριες, που βρίσκονται περιμετρικά της πλατείας.

Φερράρα

Η Φερράρα έχει ένα Λιστόν διπλά στον καθεδρικό ναό, στην παλιά "Piazza delle Erbe", η οποία σήμερα αποκαλείται "Piazza Trento & Trieste". Παρόλο που η Φερράρα αποτελεί μέρος της περιοχής Emilia, διαθέτει πολλές βενετικές επιρροές και θεωρείται γέφυρα ανάμεσα στον εμιλιανό και βενετικό πολιτισμό.

Κέρκυρα

Το Λιστόν στην Κέρκυρα, με αψιδωτές βεράντες και μοντέρνες καφετέριες, χτίστηκε το 1807 από τον Γάλλο επίτροπο Mathieu de Lesseps. Αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα από την αρχιτεκτονική της ναπολεόντιας περιόδου όταν η Κέρκυρα ήταν υπό την κατοχή των Γάλλων. Το σχέδιο του Λιστόν εμπνεύστηκε από την οδό Ριβολί στο Παρίσι.
Ο Brewster Chamberlin εξύμνησε το Λιστόν στο ποίημά του Along the Liston, Corfu (2005), περιγράφοντάς το ως ένα πολυσύχναστο μέρος για να κάτσεις να φας και να δεις τους περαστικούς.
Το Liston διατρέχει στην μια πλευρά την Σπιανάδα, σε ένα μέρος το δημαρχείο της πόλης και σε ένα μέρος το δημοτικό πάρκιν. Για μια περίοδο αποτέλεσε μέρος σύγκρουσης των βενετικών στρατευμάτων.
Σήμερα στο Λιστόν υπάρχει ένα γήπεδο κρίκετ, εμπνευσμένο από τους Βρετανούς, το οποίο χρησιμοποιείται συχνά από τοπικές ομάδες του νησιού.
Σημαία των Βορείων Μαριανών Νήσων

Η σημαία των Βορείων Μαριανών Νήσων καθιερώθηκε στις 4 Ιουλίου του 1976.
Το φόντο της σημαίας είναι μπλε με ένα άσπρο αστέρι. Καθώς στο παρελθόν η χώρα υπήρξε έδαφος υπό την Εντολή του ΟΗΕ, η σημαία του είναι εμπνευσμένη από τα Ηνωμένα Έθνη. Το σύμβολο πίσω από το λευκό αστέρι είναι μία πέτρα latte, πολυνησιακό σύμβολο δύναμης. Tο διακοσμητικό στεφάνι (mwarmwar) προστέθηκε το 1981.
Κράις Φέλιν

Το Κράις Φέλιν (Viljandi kreis, Феллинский уезд) ήταν μία από τις εννέα διοικητικές υποδιαιρέσεις του Κυβερνείου της Λιβονίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ευρισκόταν στο βόρειο τμήμα του κυβερνείου (στη σημερινή νότια Εσθονία). Πρωτεύουσά του ήταν το Βιλγιάντι (Φέλιν). Τα εδάφη του Κράις Φέλιν αντιστοιχούσαν στο μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Κομητείας του Βιλγιάντι, καθώς και τμήματα των κομητειών της Γιάρβα, της Γιόγκεβα και της Βάλγκα.

Δημογραφία

Κατά την περίοδο της Απογραφής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 1897, το Κράις Φέλιν είχε πληθυσμό της τάξεως των 99.747 κατοίκων. Εξ'αυτών, το 97.1% ομιλούσαν εσθονικά, το 1.8% γερμανικά, το 0.5% ρώσικα, το 0.3% γίντις, το 0.1% λετονικά και το 0.1% ρομάνι ως μητρική τους γλώσσα.
Ξαβέρη

Η Ακτή Ξαβερίου ή Ξαβέρη αποτελεί προέκταση της Ακτής Μιαούλη στα δυτικά της Πειραικής χερσονήσου, στον προλιμένα Πειραιώς βόρεια της συνοικίας του Χατζηκυριακείου, ξεκινάει από την Πύλη Ε12 ή Πύλη του Λέοντα μέχρι περίπου τα κεντρικά γραφεία του ΟΛΠ στα Καρβουνιάρικα, εκεί μετονομάζεται σε Ακτή Μιαούλη. Στην περιοχή κυριαρχεί το αντίγραφο του λέοντος του Πειραιά που βρίσκεται στο κέντρο της ακτής γύρω από αυτό υπάρχει και το ομώνυμο εστιατόριο για τους επισκέπτες και η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που ανήκει στο Χατζηκυριάκειο.

Το αντίγραφο του λιονταριού του Πειραιά

Το πραγματικό λιοντάρι του Πειραιά είχε βρεθεί το 1328 από τον Γενοβέζο Πέτρο Βισκόντι, είναι άγνωστη η ημερομηνία κατασκευής του το σίγουρο είναι ότι προϋπήρχε το 1000 μ.Χ. Το μαρμάρινο λιοντάρι κλάπηκε από τον Βενετό Μοροζίνι το 1688 μαζί με πολλά άλλα αρχαία κειμήλια, μεταφέρθηκε στην Βενετία εκεί κοσμεί το κεντρικό λιμάνι της Βενετίας σαν σύμβολο της πόλης. Οι Βενετοί έχουν οικειοποιηθεί το λιοντάρι σαν δικό τους, έχουν γίνει από τότε πολλές προσπάθειες να επανέλθει το λιοντάρι στην φυσική του θέση στον Πειραιά αλλά όλες χωρίς αποτέλεσμα. Ο πρώην δήμαρχος Πειραιά Στέλιος Λογοθέτης έδωσε εντολή στον γλύπτη Γιώργο Μέγκουλα την κατασκευή μαρμάρινου αντιγράφου του λιονταριού στο κέντρο της ακτής Ξαβερίου με θέα από την οδό Μαριγώς Χατζηκυριακού απέναντι από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Το μαρμάρινο αντίγραφο του λέοντα είναι σήμερα το μεγαλύτερο αξιοθέατο του σημερινού Πειραιά σε περίοπτη θέση στην ακτή και είναι ορατό σε ολόκληρο το λιμάνι.

Ιστορία

Η περιοχή κατοικήθηκε το 1858 από τον Ιταλό Στέλιο Ξαβέριο που έφτασε τότε σε ηλικία 22 ετών από την Απουλία κοντά στο Μπάρι και έδωσε το όνομα του στην ακτή. Ο Ξαβέριος εργαζόταν στην Πειραϊκή ακτή ως προμηθευτής πλοίων ενώ ο γιος του Νικόλαος οικοδόμησε στην ακτή μεγάλη ταβέρνα ονομαστή στον Πειραιά του 19ου αιώνα, εκτός από την ταβέρνα υπήρχε βιομηχανία κονιάκ του Καμπά και οικόπεδο ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Λαιμού. Ο οικογενειακός τάφος της οικογένειας Ξαβερίου βρίσκεται στο Καθολικό κοιμητήριο μέσα στο νεκροταφείο της Ανάστασης. Στην περιοχή σταδιακά εγκαταστάθηκε πλήθος φτωχών προσφύγων δημιουργώντας ξύλινα παραπήγματα σε έναν ενιαίο οικισμό χωριάτικης μορφολογίας στην ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει το Ξαβέριο και τα γειτονικά Καρβουνιάρικα. Ο οικισμός αυτός καλύφθηκε με την κατασκευή της μεγάλης γέφυρας - αυτοκινητόδρομου που συνδέει την ακτή Μιαούλη με το Χατζηκυριάκειο, η γέφυρα αυτή ονομάστηκε Ακτή Ξαβερίου. Ο παλιός οικισμός εξακολουθεί να υπάρχει παρ'όλα αυτά ακόμα και σήμερα κατοικήσιμος, διακρίνεται κάτω από την γέφυρα.
Οίκος των Μπερναντότ

Ιστορία του Οίκου

Αποτέλεσμα του πολέμου της Σουηδίας (που περιελάμβανε τη Φινλανδία) με τη Ρωσία το 1808-09 ήταν να χάσει η πρώτη τη Φινλανδία στη Ρωσία. Η δυσαρέσκεια προς τον Γουσταύο Δ΄ Χολστάιν-Γκότορπ οδήγησε σε πραξικόπημα, που καθαίρεσε τον Γουσταύο Δ΄ (που είχε απογόνους) και εξέλεξε τον θείο του Κάρολο ΙΓ' ως βασιλιά της Σουηδίας. Όμως αυτός ήταν ηλικιωμένος και χωρίς επιζώντα τέκνα, έτσι η Βουλή της Σουηδίας σκεπτόταν για τη διαδοχή. Το 1810 ο Ναπολέων Α' έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης μέσω υποτελών κρατών και η Βουλή αποφάσισε να κάνει κάποιον της εγκρίσεώς του, έτσι ο στρατάρχης Ζαν-Μπατίστ Μπερναντότ εξελέγη διάδοχος. Είχε γεννηθεί στο Πω των Γαλλικών Πυρηναίων και κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης είχε ανέλθει στο βαθμό του στρατηγού. Νυμφεύτηκε τη Ντεζιρέ Κλαρί, που η αδελφή της ήταν σύζυγος του Ιωσήφ Βοναπάρτης, αδελφού του Ναπολέοντα Α'. Ο αυτοκράτορας του απένειμε τον τίτλο του πρίγκιπα του Μοντεκόρβο. Όταν έγινε διάδοχος άλλαξε το όνομά του σε Κάρολος και ενήργησε ως αντιβασιλιάς για το υπόλοιπο της βασιλείας τού Καρόλου ΙΓ΄. Μάλιστα το 1813 συνασπίστηκε με τη Βρετανία εναντίον της Δανίας-Νορβηγίας, συμμάχων του Ναπολέοντα Α'. Ο πόλεμος έληξε με τη νίκη των πρώτων: στη συνθήκη του Κιέλου, παραχωρήθηκε η Νορβηγία στη Σουηδία. Η Νορβηγία αντιστάθηκε κηρύσσοντας ανεξαρτησία. Το σύντομο πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών έλυσε ο Μπερναντότ που συμφώνησε να μην είναι η Νορβηγία μια απλή επαρχία, αλλά ανεξάρτητο βασίλειο που θα μοιράζεται την εξωτερική πολιτική και το μονάρχη με τη Σουηδία (προσωπική ένωση). Έτσι ο Κάρολος ΙΓ' έγινε το 1814 και βασιλιάς της Νορβηγίας ως Κάρολος Β'. Τον διαδέχθηκε ο Μπερναντότ ως Κάρολος βασιλιάς της Σουηδίας (ως ΙΔ΄) και της Νορβηγίας (ως Γ΄).
Η προσωπική αυτή ένωση διατηρήθηκε από τον Όσκαρ Α΄ και τον Κάρολο ΙΕ΄ / Δ΄, αλλά το 1905 επί Όσκαρ Β΄ η Νορβηγία εξέλεξε τον Χάακον Ζ΄ Γκλύξμπουργκ ως βασιλιά, εγγονό του Καρόλου ΙΕ΄ / Δ΄.
Ο θυρεός των Μπερναντότ έχει αριστερά τον θυρεό των Βάζα και δεξιά τον θυρεό του πρίγκιπα του Μοντεκόρβο. Ο μεγάλος θυρεός της Σουηδίας, επάνω από την κεντρική ασπίδα, έχει μία μικρότερη, τον θυρεό των Μπερναντότ. Μέλη που έκαναν μη αποδεκτούς γάμους, έχουν για τους απογόνους τους τον τίτλο του πρίγκιπα του Μπερναντότ.
Οι πέντε πρώτοι βασιλείς δεν ήταν απόγονοι προηγούμενων δυναστειών της Σουηδίας, αλλά το 1881 ο Γουσταύος Ε' νυμφεύτηκε την Βικτωρία της Βάδης, δισεγγονή του Γουσταύου Δ΄ Χολστάιν-Γκότορπ βασιλιά της Σουηδίας, και απόγονο του Καρόλου Θ' Βάζα βασιλιά της Σουηδίας. Έτσι οι επόμενοι βασιλείς Γουσταύος ΣΤ', Κάρολος ΣΤ' και η νυν διάδοχος είναι απόγονοι των Χολστάιν-Γκότορπ και των Βάζα.
Δουκάτο της Λιβονίας

Ιστορία

Η Λιβονία ήταν τμήμα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας από το 1561, ημερομηνία κατά την οποία το Λιβονικό Τάγμα εκκοσμικεύτηκε μέσω της Ένωσης του Βίλνιους και η Λιβονική Συνομοσπονδία διαλύθηκε κατά την διάρκεια των Λιβονικών Πολέμων. Τμήμα της Λιβονίας, αποτέλεσε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας, ενώ το νοτιοδυτικό τμήμα της σημερινής Εσθονίας, καθώς και το βορειοανατολικό τμήμα της σημερινής Λετονίας, το οποίο κάλυπτε τις σημερινές περιοχές της Βίντζεμε και της Λατγαλίας, παραχωρήθηκαν στην Λιθουανία.
Το 1566, διακηρύχτηκε ως Δουκάτο της Λιβονίας σύμφωνα με την Συνθήκη της Ενώσεως μεταξύ των γαιοκτημόνων της Λιβονίας και των αρχών της Λιθουανίας. Ο Γιαν Ιερονίμοβιτς Χόντκιεβιτς υπήρξε ο πρώτος Κυβερνήτης του Δουκάτου (1566–1578) με έδρα το κάστρο της Σιγκούλντα. Αποτέλεσε επαρχία του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας έως το 1569. Μετά την Ένωση του Λούμπλιν το 1569, μετατράπηκε σε συγκυριαρχία του Πολωνικού Στέμματος και του Μεγάλου Δουκάτου.
Το μεγαλύτερο τμήμα του Δουκάτου κατακτήθηκε από την Σουηδία στην διάρκεια των Πολωνικών-Σουηδικών Πολέμων, ενώ η κατάκτησή του αναγνωρίστηκε μέσω της Συνθήκης του Άλτμαρκ η οποία υπεγράφη το 1629. Η Κοινοπολιτεία διατήρησε υπό την κυριαρχία της τα νοτιοανατολικά τμήματα του Βοϊβοδάτου του Βέντεν, το οποίο μετονομάστηκε σε Βοϊβοδάτο του Ινφλάντι με πρωτεύουσά του το Ντάουγκαβπιλς (Dyneburg), μέχρι τον Πρώτο Διαμοιρασμό της Πολωνίας το 1772, όταν και προσαρτήθηκε από την Ρωσική Αυτοκρατορία της Μεγάλης Αικατερίνης. Ο τίτλος του "Μέγα Δούκα της Λιβονίας" προστέθηκε στους τίτλους των επόμενων Ρώσων Αυτοκρατόρων.
Κρισταμπέλ Μποργκ

Βιογραφία

Η Μποργκ γεννήθηκε το 1992 στην Μάλτα. Σπούδασε μουσική στο Mount St. Mary's College, από όπου αποφοίτησε το 2014. Έπειτα ξεκίνησε να σπουδάζει λογιστική στο Πανεπιστήμιο της Μάλτα.

Καριέρα

Η Μποργκ ξεκίνησε την καριέρα της από την εφηβεία, όντας η οικοδέσποινα στα τηλεοπτικά σόου της Μάλτας Teen Trouble και Teen Traffic. Το 2014 η Μποργκ συμμετείχε στο Malta Eurovision Song Contest 2014 με το τραγούδι "Lovetricity" και κατέκτησε την όγδοη θέση στον τελικό. Επέστρεψε στον διαγωνισμό το 2015 με το τραγούδι "Rush" και το 2016 με το τραγούδι "Kingdom", κατακτώντας την δεύτερη και τέταρτη θέση αντίστοιχα. Το 2018 επέστρεψε για τέταρτη φορά στο Malta Eurovision Song Contest με το τραγούδι "Taboo" με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό. Έτσι, εκπροσώπησε την Μάλτα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2018. αλλά απέτυχε να προκριθεί στον τελικό.
Σατωρού

Τοπωνυμία

Το Σατωρού οφείλει το όνομά του στον ιδρυτή του, τον Ραούλ πρίγκιπα της Ντεόλ, γιο του Εμπ-λε-Νομπλ, ο οποίος στον 11ο αιώνα, έκτισε ένα κάστρο περίπου δύο χιλιόμετρα από το λίκνο της οικογένειάς του και την πρωτεύουσα των περιοχών του, σε ένα απότομο ανάχωμα πάνω στον ποταμό Αντρ. Γύρω από το κάστρο σχηματίστηκε οικισμός, ο οποίος σταδιακά εξελίχθηκε στη σημερινή πόλη.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, η πόλη έφερε προσωρινά τα ονόματα Αντρλίμπρ ή Αντρβίλ.
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Καστελρουσάν.

Γεωγραφία

Το Σατωρού βρίσκεται στο κέντρο του νομού Αντρ, στη φυσική περιοχή της Σαμπάνι Μπερισόν.
Έχει πληθυσμό 44.088 κατοίκους (πληθυσμός της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής 93 202 κάτοικοι) και είναι η δεύτερη, μεγαλύτερη πόλη, μετά την Μπουρζ, στην πρώην επαρχία Μπερί, την οποία σχημάτιζαν οι νομοί Αντρ και Σερ. 
Οι όμορες κοινότητες είναι: Ντεόλ (2χλμ.), Σαιν-Μωρ (5χλμ.), Λε Πουανσονέ (6χλμ.) και Ετρεσέ (8 χλμ.). Διαρρέεται από τον ποταμό Αντρ και τον παραπόταμο Ρινγκουάρ .  Η συμβολή αυτών των δύο ποταμών βρίσκεται στο έδαφος της κοινότητας.

Ιστορία

Στην περιοχή του σημερινού νομού Αντρ, η πρώτη αναφερόμενη ιστορικά πόλη είναι η Ντεόλ. Η γαλλο-ρωμαϊκή παρουσία πιστοποιείται στην περιοχή της από σκαλιστές επιγραφές, νομίσματα, κεραμικά, τεφροδόχους και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα. Γύρω στο 920, οι μοναχοί του του αβαείου Σαιν-Γκιλντά κοντά στην πόλη Βαν στη Βρετάνη, για να αποφύγουν τις καταστροφές από νορμανδικές επιδρομές και για την προστασία των λειψάνων του Αγίου Γκιλντά, βρήκαν καταφύγιο κοντά στον Εμπ-λε-Νομπλ, άρχοντα της Ντεόλ, και ίδρυσαν μια μονή με το ίδιο όνομα στην σημερινή περιοχή Σαιν-Κριστόφ. 
Γύρω στο 937, δύο χρόνια μετά το θάνατο στη μάχη του πατέρα του Εμπ-λε-Νομπλ στην Ορλεάνη, σε μια νέα ουγγρική επιδρομή που είχε περάσει από την Καμπανία και τη Βουργουνδία, ο άρχοντας Ραούλ ο Μεγάλος, πρώτος βαρώνος του Σατωρού, εγκατέλειψε το παλάτι του στην Ντεόλ, ίσως λόγω της ανασφάλειας, και έχτισε ένα κάστρο μπροστά στο αβαείο του Αγίου Γκιλντά σε ένα λόφο στην αριστερή όχθη του ποταμού Αντρ. Από το 1112, το κάστρο αυτό ονομάστηκε «κάστρο του Ραούλ» (γαλλικά:Château de Raoul), που έδωσε το όνομα στον οικισμό που σταδιακά αναπτύχθηκε γύρω από το κάστρο. Κατά τη φεουδαρχική περίοδο, ο οικισμός, προστατευμένη σ΄αυτή την οχυρωμένη περιοχή εξελίχθηκε σε ένα χωριό τεχνιτών και εμπόρων. Οι άρχοντες του Σατωρού ήταν ισχυροί: η επικράτειά τους κάλυπτε τα δύο τρίτα του σημερινού νομού Αντρ. Στον 11ο αιώνα είχαν το δικό τους νόμισμα. 
Το κάστρο και η πόλη καταλήφθηκαν από τον Φίλιππο Αύγουστο το 1188.  Εκείνη την εποχή, η πόλη γνώριζε ήδη μια σημαντική κλωστοϋφαντουργική δραστηριότητα, με ένα μύλο από αρκετές δεκαετίες. Όλες οι δραστηριότητες της κλωστοϋφαντουργίας συγκεντρώνονταν κατά μήκος του ποταμού Αντρ, ο οποίος παρείχε την κινητήρια δύναμη.
Ροζέ Μιλλιέξ

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Μασσαλία και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αιξ. Το 1936 ήρθε στην Ελλάδα ως καθηγητής της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών όπου αργότερα έγινε διευθυντής σπουδών ενώ παράλληλα δημοσίευσε πολλά δοκίμια σε διάφορα ελληνικά περιοδικά. Το 1939 παντρεύτηκε την Ελληνίδα Τατιάνα Γκρίτση μετέπειτα συγγραφέα και δημοσιογράφο. 
Στην περίοδο της Κατοχής ο Ροζέ Μιλλιέξ είχε διαφύγει μαζί με τη σύζυγό του στην νότια Γαλλία, από όπου ανέπτυξε δραστηριότητα πετυχαίνοντας να προκαλέσει το ενδιαφέρον Γάλλων διανοούμενων για την Ελληνική αντίσταση. Με πρωτοβουλία δική του και της συζύγου του συγκεντρώθηκαν κείμενα Γάλλων διανοούμενων, μεταξύ των οποίων ήταν ο Αντρε Φουζερόν, ο Ανρί Ματίς κ.α., καθώς και πίνακες των Πικάσο, Μπονάρ, Μασόν, Πικαμπιά, Ντιφί κ.ά. για τον ελληνικό λαό που εκδόθηκαν σε ένα βιβλίο - λεύκωμα, με τίτλο Αφιέρωμα στην Ελλάδα 1940-1944. Οι πίνακες δωρήθηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη.
Τον Δεκέμβριο του 1945 με πρωτοβουλία του διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Οκτάβιου Μερλιέ και του Ροζέ Μιλλιέξ στάλθηκαν με υποτροφίες για σπουδές στη Γαλλία με το πλοίο «Ματαρόα» μερικά από τα λαμπρότερα νέα μυαλά της Ελλάδας (Μέμος Μακρής, Νίκος Σβορώνος, Μάνος Ζαχαρίας, Τάκης Ζενέτος, Κώστας Αξελός, Κορνήλιος Καστοριάδης, Μαργαρίτης Αποστολίδης, Mιμίκα Kρανάκη κ.ά.).
Το 1959 ο Ροζέ Μιλλιέξ μετατέθηκε στην Κύπρο, όπου μετά την ανεξαρτησία έγινε μορφωτικός ακόλουθος της γαλλικής πρεσβείας και διευθυντής του Γαλλικού Μορφωτικού Κέντρου που ο ίδιος ίδρυσε τον Νοέμβριο του 1960. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1971. Τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του θεωρήθηκαν ανεπιθύμητοι από την απριλιανή δικτατορία η οποία μάλιστα αφαίρεσε από την Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ την ελληνική υπηκοότητα. Το 1971 ο Ροζέ Μιλλιέξ διορίστηκε διευθυντής του Γαλλικού Μορφωτικού Κέντρου στη Γένοβα. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας το 1975. Από το 1982 ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και από το 1986 μέλος της Ακαδημίας της Μασσαλίας. Είχε παρασημοφορηθεί με το μετάλλιο του Φοίνικος από την Ελληνική Δημοκρατία και με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών
Πέθανε σε ηλικία 93 ετών στην Αθήνα.

Το έργο του

Μετά την απελευθέρωση τύπωσε το βιβλίο του A l'ecole du peuple grec (1946) και την μελέτη του Ο Αδαμάντιος Κοραής για το γαλλικό πολιτισμό-O Victor Hugo πιστός φίλος της Ελλάδας(1953). Ξεχωρίζουν επίσης οι μελέτες του με τίτλο: «Ο Παλαμάς και οι ευρωπαϊκές αξίες», «Ο Σολωμός και η Γαλλία» κ.λ.π. Το 1982 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Ημερολόγιο και μαρτυρίες του πολέμου και της κατοχής.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1978-79

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 1978-79 συμμετείχαν οι 16 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1978-79, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1978-79 και οι 10 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1978-79.
Διεξήχθη σε 6 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1979-80.