google/wiki40b huggingface dataset:
Φρα Αντζέλικο

Σύντομο βιογραφικό

Ο Φρα Αντζέλικο γεννήθηκε στην κοινότητα Βίκιο (Vicchio) κοντά στη Φλωρεντία. Για τους γονείς του δεν είναι τίποτε γνωστό. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γκουίντο (Guido) ή Γκουιντολίνο (Guidolino). Πρώτη φορά αναφέρεται ως ζωγράφος το 1417 (υπό το όνομα Γκουίντο ντι Πιέτρο) ενώ αυτός και ο αδελφός του κατατάχθηκαν, το 1407, στη μονή του τάγματος των Δομινικανών στο Φιέζολε κοντά στη Φλωρεντία, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, εκλεγόμενος, το 1450, ηγούμενος της μονής. Για την εκπαίδευσή του ως ζωγράφου δεν γνωρίζουμε τίποτε. Πιθανότατα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως εικονογράφος χειρογράφων. Πιθανολογείται, επίσης, ότι ο αδελφός Μπενεντέττο (Fra Benedetto), ο οποίος θεωρείτο ταλαντούχος εικονογράφος και μικρογράφος χειρογράφων της μονής, είναι αυτός που βοήθησε τον Αντζέλικο στη δημιουργία των νωπωγραφιών στη γυναικεία μονή του Σαν Μάρκο της Φλωρεντίας. Ο Μπενεντέττο ήταν ηγούμενος στη μονή του Αντζέλικο και απεβίωσε το 1448. Ο Αντζέλικο παρέμεινε επί ένα διάστημα στο Φολίνιο, απ' όπου είχε εύκολη πρόσβαση στην Ασσίζη και επηρεάστηκε πολύ από τις νωπογραφίες του Τζιότο και, εγκαταλείποντας πλέον τις εικονογραφήσεις θρησκευτικών χειρογράφων βιβλίων πέρασε στη ζωγραφική, ζωγραφίζοντας αποκλειστικά έργα με θρησκευτικό περιεχόμενο, στους οποίους απεικόνιζε τις μορφές με ένα περίεργο θρησκευτικό μυστικισμό. Η πεποίθησή του ήταν ότι η τέχνη ήταν μια έκφανση θρησκευτικής προσήλωσης.
Γύρω στο 1430 ο Αντζέλικο δέχεται νέα επίδραση στη ζωγραφική του από τα έργα γλυπτικής του Γκιμπέρτι. Αποτέλεσμα αυτών των επιδράσεων ήταν η εμφάνιση νέας μορφής ρεαλισμού και όγκου στις μορφές που απεικόνιζε, καθώς και γραμμικής προοπτικής.
Στη μονή του Σαν Μάρκο ο Αντζέλικο και οι βοηθοί του δημιούργησαν, κατά την περίοδο 1438 -1445, περίπου πενήντα νωπογραφίες, μερικές από αυτές σε κελιά μοναχών και προορίζονταν ως βοηθήματα στη θρησκευτική τους προσήλωση, έχοντας άψογη χρωματική ισορροπία, σωστή οικονομία στο σχεδιασμό και τη σύνθεση και απελευθέρωση από τον τόπο και το χρόνο.
Κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του ο Αντζέλικο εργάστηκε στην Περούτζια και στο Ορβιέτο αλλά και στη Ρώμη, όπου δημιούργησε τις νωπογραφίες στο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου, ιδιωτικό παρεκκλήσιο του Πάπα Νικολάου V με σκηνές από τη ζωή των Αγίων Στεφάνου και Λαυρεντίου (1447-1450).
Ο Αντζέλικο αναμιγνύει στα έργα του το προγενέστερο γοτθικό στυλ με το επερχόμενο αναγεννησιακό. Όταν απεβίωσε ο Μαζάτσο (Masaccio) το 1428, ο Αντζέλικο υπήρξε ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που αντιλήφθηκαν το ανανεωτικό του νατουραλιστικό στυλ αλλά και την προοπτική που χρησιμοποιούσε και το έργο του επηρεάστηκε σαφώς από αυτόν. Η «Αποκαθήλωση» (1434) ήταν από τις πρώτες προσπάθειες των Ιταλών καλλιτεχνών να ενσωματώσουν αρμονικά μια ομάδα μορφών σε περιβάλλον φυσικό τοπίο.
Ο Αντζέλικο απεβίωσε στη Ρώμη το 1455, πιθανότατα ενώ ακόμη εργαζόταν στο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου. Τάφηκε στον ιερό ναό Santa Maria sopra Minerva της πόλης. Το 1984 οσιοποιήθηκε από το Βατικανό και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.
Έρφοι Ρεθύμνου

Μεταφορές,Συγκοινωνία

Υπάρχουν δρομολόγια του ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνου που εξυπηρετούν τη συγκεκριμένη περιοχή (δύο δρομολόγια, πρωί και μεσημέρι, τις καθημερινές και όχι τα Σαββατοκύριακα)

Το σπήλαιο των Έρφων

Σπηλαιογραφία 
Διαστάσεις: Συνολικό μήκος διαδρομών 1816μ. Βάθος 49μ. 
Στοιχεία εισόδου: Το σπήλαιο διαθέτει δύο εισόδους. Η πρώτη έχει ελλειπτική διατομή με διαστάσεις 1,5 x 0,70μ. Η δεύτερη έχει ημικυκλική δοιατομή και διάμετρο 3μ. Και στους δύο πόρους φύεται πλήθος τοπικών ειδών χλωρίδας, όπως πρινάρια, χαρουπιές κ.ά. 
Περιγραφή: Ο "Τάφκος" είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά γνωστά υπόγεια ποτάμια της περιφέρειας του όρους Ίδη με μόνιμη ροή νερού. Χαρακτηριστικά σημεία του είναι το παλιό σύστημα αγωγών και το νέο τμήμα αγωγών, όπου δημιουργούνται πολλά σιφόνια λόγω της στενότητας των περασμάτων, η λίμνη στα πρώτα 300μ. από όπου γίνεται η άντληση νερού με ιδιωτική γεώτρηση και η παρουσία απολιθωμάτων μεγάλου μεγέθους και αρχαίων αγγείων. Λιθωματικός διάκοσμος: Πλούσιος σπηλαιοδιάκοσμος όλων των μορφών σε διάφορα σημεία και σε όλο το μήκος του σπηλαίου. Πιο χαρακτηριστικές μορφές του είναι οι σταλακτίτες, οι σταλαγμίτες, οι κολόνες, οι ρευματόλιθοι, τα παραπετάσματα και οι ελικτίτες. 
Γεωλογία 
Σχηματισμός / προέλευση: Η ευρύτερη περιοχή, όπου εντάσσεται το σπήλαιο, δομείται γεωλογικά από Πλειστοκαινικές-Πλειοκαινικές αποθέσεις, σχηματισμούς του Μειοκαίνου, ανθρακικά πετρώματα της ζώνης της Τρίπολης και τη φυλλιτική-χαλαζιτική σειρά. Ο "Τάφκος" έχει διανοιχθεί μέσα σε μαργαϊκό ψαμμιτικό-βιογενή ασβεστόλιθο και στην επαφή του με τις υποκείμενες αδιαπέρατες μάργες. Οι αγωγοί ακολουθούν την κατεύθυνση των ρηγμάτων της περιοχής πράγμα που υποδηλώνει ότι έχουν διανοιχτεί διευρύνοντας τις τεκτονικές γραμμές με σχεδόν κατακόρυφη κλίση. 
Στοιχεία υδρολογίας: Ο "Τάφκος" αποτελεί σύστημα με άλλο ένα υπόγειο ποτάμι της ευρύτερης περιοχής, το "Μάννα Νερού" στη θέση "Μπουρλακιανά Αγιασμάτσι". Παρότι οι σπηλαιολογικές έρευνες δεν έχουν καταλήξει στη φυσική ένωση των αγωγών των δύο σπηλαίων, είναι βέβαιο ότι επικοινωνούν μέσα από ένα σύστημα στενών περασμάτων που διακλαδώνονται μεταξύ τους και παροχετεύουν τα νερά τους στον επιφανειακό χείμαρρο Πρινιά στην έξοδο του "Μάννα Νερού", με κατεύθυνση προς τον οικισμό του Αγίου Νικολάου. Τα δύο σπήλαια έχουν συνολικό εξερευνημένο μήκος διαδρομών 2587μ. 
Ιστορικό εξερεύνησης 
Ο "Τάφκος" ήταν ανέκαθεν γνωστός στους ντόπιους κατοίκους της περιοχής οι οποίοι τον εξερευνούσαν μέχρι τα πρώτα 300-400μ., όπου βρίσκεται η λίμνη . Οι πρώτες καταγραφές έγιναν από τον Ε. Πλατάκη.

Οικονομία

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την γεωργια,τα κύρια προϊόντα που παράγονται στο χωριό είναι το λάδι,κρασί,ρακί,ντομάτες πατάτες και καρπούζια.Επίσης υπάρχει και περιορισμένη τουριστική κίνηση.

Εκκλησίες

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Παναγία και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου επίσης
υπάρχουν οι ναοί του προφήτη Ηλία,του Αγίου Ιωάννη με τοιχογραφίες του 14ου αιώνα και του Αγίου Βλασίου.
Ρικάρδο Παβόνι

Βιογραφικό

Ο Παβόνι γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1943 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Αγωνιζόταν ως αριστερό μπακ και ξεκίνησε την καριέρα του το 1960 από την Ντεφενσόρ. Το 1964 εγκατέλειψε προσωρινά το ποδόσφαιρο για να εργαστεί σε καζίνο. Λίγο μετά όμως μεταγράφηκε στην Ιντεπεντιέντε της Αργεντινής για να καλύψει το κενό του συμπατριώτη του Τόμας Ρολάν. Εκεί έμεινε απο το 1965 ως το 1976 καταφέρνοντας να σημειώσει 57 τέρματα σε 423 συμμετοχές και να πανηγυρίσει μια πλειάδα τίτλων:1 Εθνικό Πρωτάθλημα και 2 Μετροπολιτάνο, 3 Κόπα Λιμπερταδόρες,1 Κόπα Ιντεραμερικάνα καθώς και 1 Διηπειρωτικό.
Παράλληλα υπήρξε και 13 φορές διεθνής με την Εθνική Ουρουγουάης πετυχαίνοντας 2 τέρματα ενώ ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας.
Μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με τα τμήματα υποδομής της Ιντεπεντιέντε, ενώ κατά καιρούς ανέλαβε τα ηνία της πρώτης ομάδας ως υπηρεσιακός τεχνικός.
Δυτικές Άλπεις

Έκταση

Οι Δυτικές Άλπεις περιλαμβάνουν το σύνολο των αλπικών οροσειρών της Γαλλίας και του Μονακό, το μεγαλύτερο τμήμα στην Ελβετία, και μια μη αμελητέα αλπική περιοχή της Ιταλίας και είναι γενικά σημαντικά υψηλότερες από τις ανατολικές Άλπεις - τα περισσότερα όρη άνω των 4.000 μέτρων των Άλπεων βρίσκονται στις Δυτικές Άλπεις, και ως εκ τούτου οι υψηλότερες κορυφές των Άλπεων, συμπεριλαμβανομένου του Λευκού όρους, το υψηλότερο βουνό σε ολόκληρη την οροσειρά (4.810 μ.). 
Έχουν τον άξονά τους στην κατεύθυνση βορρά-νότου, σε αντίθεση με τη γενική κατεύθυνση των Άλπεων συνολικά. Για το λόγο αυτό και λόγω του κλίματος, της γεωλογικής δομής και της οικονομίας, διακρίνονται σε Βόρειες και Νότιες Άλπεις.
Το μήκος των Δυτικών Άλπεων είναι 300 χιλιόμετρα και το πλάτος κυμαίνεται από 150 έως 185 χιλιόμετρα.

Υποδιαιρέσεις των Άλπεων

Παραδοσιακή υποδιαίρεση (1926)
Σύμφωνα με τις Υποδιαιρέσεις των Άλπεων (Partizione delle Alpi), που υιοθετήθηκαν από την ιταλική  Εθνική Επιτροπή Γεωγραφίας το 1926 μετά το 9ο Ιταλικό Γεωγραφικό Συνέδριο, η οροσειρά των Άλπεων χωρίζεται σε τρία βασικά τμήματα : τις Δυτικές Άλπεις, Κεντρικές Άλπεις και τις Ανατολικές Άλπεις.
Σε αυτή την παραδοσιακή υποδιαίρεση, το όριο των Δυτικών Άλπεων αρχίζει από την ορεινή διάβαση Κολ ντ'Αλτάρ στην Ιταλία και τελειώνει στην ορεινή διάβαση Κολ Φερέ στην Ελβετία.
Η Υποδιαίρεση των Άλπεων χωρίζει τις Δυτικές Άλπεις στα ακόλουθα οκτώ τμήματα (σε αγκύλες ο αριθμός του τμήματος στην εικόνα στα αριστερά):
Παραθαλάσσιες Άλπεις (1), Κοττιανές Άλπεις  (2), Άλπεις Γκραι ή  Γραϊανές (3), Άλπεις της Προβηγκίας  (4), Άλπεις του Ντωφινέ (5), Προάλπεις της Προβηγκίας  (6), Προάλπεις του Ντωφινέ  (7) και Προάλπεις της Σαβοΐας (8).
Υποδιαίρεση SOIUSA (2005)
Η ενοποιημένη διεθνής αλπική ορογραφική υποδιαίρεση του αλπικού συστήματος (SOIUSA), που δημιουργήθηκε το 2005, εγκατέλειψε την υποδιαίρεση των Άλπεων σε τρία τμήματα και χώρισε τις Άλπεις σε δύο μεγάλα τμήματα: τις Δυτικές Άλπεις και τις Ανατολικές Άλπεις, που χωρίζονται από τον άξονα που σχηματίζεται από τον ποταμό Ρήνο, την ορεινή διάβαση Σπλούγκα, τη λίμνη Κόμο και τη λίμνη Λέκο.
Σουμεϊλού Μπουμπεγιέ Μαϊγκά

Πολιτική καριέρα

Ως Πρώτος αντιπρόεδρος του ADEMA-PASJ, ο Μαϊγκά αποφάσισε να μην στηρίξει τον Πρόεδρο Αμαντού Τουρέ στην εκστρατεία για την επανεκλογή του τον Απρίλιο του 2007, ερχόμενος σε αντίθεση με το κόμμα του, με αποτέλεσα την διαγραφή του από αυτό.
Μετά τη νίκη του Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά  στις προεδρικές εκλογές του 2013, ο Μαϊγκά διορίστηκε στην κυβέρνηση ως υπουργός Άμυνας, στις 8 Σεπτεμβρίου 2013 . Μετά την ήττα του στρατού από τους αντάρτες Τουαρέγκ στο Κιντάλ τον Μάιο του 2014, αντικαταστάθηκε ως υπουργός από τον Μπα Εντάο. Αν και κάποιοι τον κατηγορούσαν για την ήττα, άλλοι πίστευαν ότι χρησιμοποιήθηκε ως αποδιοπομπαίος τράγος.
Ο Maïga ορίστηκε πρωθυπουργός στις 30 Δεκεμβρίου 2017. Παραιτήθηκε στις 18 Απριλίου 2019 εν μέσω δημόσιων διαμαρτυριών μετά τη σφαγή του Ogossagou.
Λιμενική Αρχή

Χαρακτήρας

Οι ελληνικές Λιμενικές Αρχές λόγω της στρατιωτικής οργάνωσής του προσωπικού που υπηρετεί σ΄ αυτές χαρακτηρίζονται, μετά των διαπιστευμένων σ΄ αυτές μέσων (περιπολικών σκαφών, οχημάτων, μοτοσικλετών κ.λπ.), στρατιωτικοί σχηματισμοί που αποτελούν τις επικουρικές υπηρεσίες του Πολεμικού Ναυτικού.
Φράνσις Μάριον

Καριέρα

Γεννημένη ως Μάριον Μπένσον Όουενς στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, εργάστηκε ως δημοσιογράφος και υπηρέτησε στο εξωτερικό ως ανταποκριτής μάχης κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την επιστροφή της στην πατρίδα της, μετακόμισε στο Λος Άντζελες και εκεί προσλήφθηκε ως βοηθός συγγραφέα στην "Lois Weber Productions" , μια κινηματογραφική εταιρεία που ανήκε και διοικούνταν από την πρωτοπόρο γυναίκα σκηνοθέτη Λόις Γουέμπερ.
Ως "Φράνσις Μάριον", έγραψε πολλά σενάρια για την ηθοποιό/σκηνοθέτη Μαίρη Πίκφορντ, συμπεριλαμβανομένης της Rebecca of Sunnybrook Farm και The Poor Little Rich Girl, καθώς έγραψε επίσης και σενάρια για πολλές άλλες επιτυχημένες ταινίες της δεκαετίας του 1920 και του 1930. Έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε βραβείο Όσκαρ για την καλύτερη διασκευή σεναρίου το 1930 με την ταινία The Big House, έλαβε το βραβείο 'Όσκαρ για την καλύτερη ιστορία για το The Champ το 1932, και συν-έγραψε το Min and Bill με πρωταγωνίστρια την φίλη της, Μαρί Ντρέσλερ. Στην Φράνσις Μάριον αποδίδεται η εγγραφή 300 σεναρίων και η παραγωγή πάνω από 130 ταινιών. Σκηνοθέτησε και μερικές φορές εμφανίστηκε σε μερικές από τις πρώτες ταινίες της Μαίρη Πίκφορντ.

Προσωπική ζωή

Ο πατέρας της Μάριον, Λεν Όουενς, έκτισε το θέρετρο Έτνα Σπρινγκς στην περιοχή Έτνα Σπρινγκς στην Καλιφόρνια, κατά το 1870. Μετά την επιτυχία της στο Χόλιγουντ, επισκέφτηκε αρκετές φορές το θέρετρο, μερικές από αυτές με την συνοδεία άλλων ηθοποιών. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές, τις δύο πρώτες πριν αλλάξει το όνομα της. Το 1919 παντρεύτηκε τον Φρεντ Τόμσον, ο οποίος συμπρωταγωνίστησε μαζί της στην ταινία The Love Light, το 1921. Μετά τον απρόοπτο θάνατο του Τόμσον το 1928, παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Τζορτζ Χιλ το 1930 αλλά ο γάμος τους έληξε το 1933 με διαζύγιο. Είχε δύο γιους, τους Φρεντ και Ρίτσαρντ, με τον δεύτερο να είναι υιοθετημένος. Ο Φρεντ απέκτησε διδακτορικό στην Αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου αργότερα και δίδαξε. Αργότερα έγινε εκδότης του Τζορτζ Έλιοτ, εκδίδοντας τα έργα Felix Holt, the Radical το 1980 και αργότερα.

Επόμενα χρόνια και θάνατος

Για πολλά χρόνια ήταν στο πλαίσιο σύμβασης με την MGM Studios, αλλά, όντας πια αρκετά πλούσια, άφησε Χόλιγουντ το 1946 για να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στο γράψιμο θεατρικών έργων και μυθιστορημάτων. 
H Φράνσις Μάριον δημοσίευσε τα απομνημονεύματά Off With Their Heads: A Serio-Comic Tale of Hollywood το 1972. Πέθανε τον επόμενο χρόνο από ρήξη ανευρύσματος στο Λος Άντζελες.
Αθλητικός Σύλλογος Ισχύς Λύσης

Ίδρυση

Ο ΑΣΙΛ ιδρύθηκε στις 26 Ιουνίου 1932 από φτωχά αγροτόπαιδα και άπορους νέους. Σκοπός της ίδρυσης του συλλόγου ήταν «η Εθνική αγωγή των νέων και η τόνωση και διάδοση των ελληνοχριστιανικών ιδεωδών με κύρια επιδίωξη την προαγωγή του αθλητισμού και ιδιαίτερα του ποδοσφαίρου που εκείνα τα χρόνια εξαπλώνεται και μαγεύει τους νέους της Κύπρου». 
Ιδρυτές της ομάδας ήταν οι Χριστόφορος Φωκαϊδης, Χρίστος Παναγίδης, Κωστής Ρουσής και Νεόφυτος Πέτρου και η επιλογή του ονόματος αποδίδεται στον Δημητράκη Λάμπρου. Για τη σύνταξη του καταστατικού, η ιδρυτική επιτροπή αποτάθηκε για βοήθεια στην Ανόρθωση Αμμοχώστου. Εκτός από τους 4 ιδρυτές, στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο συμμετείχαν και οι Ανδρέας Σοφοκλέους, Γιάγκος Συμεού και Καλλής Μωϋσέως.
Ο σύλλογος άλλαξε 6 διαφορετικούς χώρους στέγασης μέχρι να αποκτήσει ιδιόκτητο οίκημα το 1956.

Χρώματα και έμβλημα

Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο. Ως έμβλημα της ομάδας καθιερώθηκε ο δισκοβόλος, «σύμβολο του αρχαίου πνεύματος του ωραίου και του αληθινού, για να τους καθοδηγεί στο Ολυμπιακό Ιδεώδες». Στο νέο σωματείο εντάχθηκαν οι πλείστοι νέοι της Λύσης.

Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου

Το γήπεδο του ΑΣΙΛ στη Λύση ονομαζόταν «Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου» προς τιμή του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, ο οποίος καταγόταν από τη Λύση. Το στάδιο αυτό ήταν το πρώτο στην Κύπρο που είχε χορτάρι και προβολείς. Κάθε καλοκαίρι ο ΑΣΙΛ διοργάνωνε ποδοσφαιρικά τουρνουά, στα οποία συμμετείχαν μεγάλες ομάδες και πλήθος κόσμου. Ενδεικτικά, το τουρνουά του 1973 παρακολούθησαν 183.000 φίλαθλοι.
Λάμβαναν χώρα τρεις διοργανώσεις:
α) πρωτάθλημα εφτά καθ΄ ομάδα (7 a side) με συμμετοχή περίπου 300 ομάδων από όλα τα χωριά της Κύπρου. Διαρκούσε δύο μήνες και οι αγώνες ξεκινούσαν στις 8 το βράδυ και τελείωναν τα μεσάνυχτα.
β) το Ασλανίδειο τουρνουά, στο οποίο συμμετείχαν ομάδες Α΄ κατηγορίας. Ονομάστηκε Ασλανίδειο προς τιμήν του τότε Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού της Ελλάδας Κωνσταντίνου Ασλανίδη.
γ) το Αλεξάνδρειο τουρνουά, στο οποίο συμμετείχαν ομάδες από Ελλάδα (ΠΑΟ, Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ), Αγγλία (Στόουκ Σίτι, Σέφιλντ Γιουνάιτεντ), Βουλγαρία (ΤΣΣΚΑ, Τσέρνομόρετς), Ρουμανία (Κραϊόβα) και Σκωτία (Ρέιντζερς). Το τουρνουά ονομάστηκε Αλεξάνδρειο στη μνήμη του γιου του Αριστοτέλη Ωνάση, Αλέξανδρου.
Το τελευταίο παιχνίδι του ΑΣΙΛ στο γήπεδο του στη Λύση έγινε στις 2 Ιουνίου 1974 στα πλαίσια του Κύπελλου Κύπρου 1973-74 με αντίπαλο την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, στην προημιτελική φάση του θεσμού. Αν και ο ΑΣΙΛ είχε χάσει τον εκτός έδρα αγώνα με 5-0, στην έδρα του κέρδισε με 2-1 με δύο γκολ του Παναγίδη. 
Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974, ο ΑΣΙΛ εδρεύει στη Λάρνακα (από το 1984) και χρησιμοποιεί ως προσωρινή έδρα νέο ιδιόκτητο στάδιο με το ίδιο όνομα, το «Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου».
Την περίοδο 2018-19 χρησιμοποίησε ως έδρα το Νέο ΓΣΖ.

Ιστορία

Μέχρι το 1965 συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Από την περίοδο 1965-66 δικαιούνταν να εγγράφονται στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου και οι λεγόμενες αγροτικές ομάδες (ομάδα που δεν είχα έδρα μια από τις πόλεις της Κύπρου αλλά κάποιο χωριό), οι οποίες εντάσσονταν στη Β΄ κατηγορία. Ο ΑΣΙΛ εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου το 1966.
Κάτια Ζυγούλη

Πρώιμα Χρόνια

Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1978 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με το modeling ενώ παράλληλα όταν δεν είχε σχολείο, δούλευε ως χορεύτρια σε κλαμπ της Θεσσαλονίκης για να βγάζει το χαρτζιλίκι της.

Καριέρα

Σε ηλικία 18 ετών κι ενώ ήταν ήδη μέλος σε πρακτορείο μοντέλων, αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αθήνα για τον διαγωνισμό ομορφιάς "Elit Model Look 1996", όπου τελικά κέρδισε τον τίτλο. Ένα χρόνο αργότερα, έλαβε μέρος στο διαγωνισμό "Playmate Of The Year" που προβλήθηκε από το κανάλι STAR και στέφθηκε νικήτρια. 
Έπειτα, έζησε και εργάστηκε κατά διαστήματα στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες, όπου συνεργάστηκε με μεγάλους οίκους μόδας αλλά επέστρεψε στην Ελλάδα γιατί ένιωθε μοναξιά στο εξωτερικό. Έχει ψηφιστεί δύο φορές "Μοντέλο της Χρονιάς" από την ελληνική βιομηχανία μόδας (2002 & 2004) ενώ έχει φωτογραφηθεί για τα εξώφυλλα των ελληνικών περιοδικών Vogue, InStyle, Playboy, Nitro, MarieClaire, Beaute, Glow κ.α.
Επίσης, έχει συνεργαστεί με πολλούς σχεδιαστές για καμπάνιες και πασαρέλες.
Το 2010, πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική ταινία "Επικίνδυνες Μαγειρικές" με τους Γιώργο Χωραφά και Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη.
Το 2015, παρουσίασε το fashion show "MadWalk - The Fashion Music Project by Aperol Spritz".
Έχει συνεργαστεί επίσης, κατά καιρούς, με τις εταιρίες "Beautin Collagen" (2014), "L' Oreal Paris Greece" (2015), "Bebanthol Face Greece" (2018-).
Ομάδα γαλαξιών NGC 68

H Ομάδα γαλαξιών NGC 68 βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα και αποτελείται από τουλάχιστον σαράντα γαλαξίες, με κεντρικό τον NGC 68. Πρώτος παρατήρησε τον σχηματισμό το 1784 ο Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel), ο οποίος κατέγραψε την ομάδα σαν ένα και μοναδικό ουράνιο αντικείμενο. Αργότερα ο Γιόχαν Ντράιερ εντόπισε, ενώ συνέτασσε το Νέο γενικό αστρονομικό κατάλογο, τρεις γαλαξίες και τους κατέγραψε ως NGC 68, NGC 70 και NGC 71.
Ιωάννης Γεώργιος Α΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ και της Αγνής, κόρης του Βόλγφκανκ Α΄ κόμη του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν.
Το 1618 απεβίωσε στο Ντεσσάου σε ηλικία 51 ετών και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννης Καζιμίρ.
Πόντβελεζ

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Μαρία της Άμνιας

Βιογραφικά στοιχεία

Είναι η ατυχής σύζυγος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ' την οποία αυτός εχώρισε για να νυμφευτεί την Θεοδότη. Η καταγωγή της ήταν από την Αρμενία, εγγονή του Φιλαρέτου του ελεήμονα. Ο Κωνσταντίνος, από σφοδρό έρωτα προς την Θεοδότη απέπεμψε αδίκως την Μαρία παρά τις παραστάσεις του πατριάρχη Ταρασίου και την έκλεισε σε μονή το έτος 795 μαζί με τις κόρες τους Ευφροσύνη και Ειρήνη. Έκτοτε χάνονται τα ίχνη της και δεν είναι γνωστό πότε πέθανε.

Έργα της

Η βασίλισσα Μαρία σύμφωνα με τον Σπ. Λάμπρο, αντέγραψε το έτος 800 σε περγαμηνή τον κώδικα που φυλάγεται στην μονή του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος με αύξοντα αριθμό 2. Ο κώδικας περιέχει τις πράξεις των Αποστόλων, τις επιστολές των Αποστόλων και την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, με ερμηνείες του Ανδρέα του Καισαρείας. Ωστόσο, ο Σπυρίδων Λάμπρος έπεσε σε πλάνη και απέτυχε να χρονολογήσει το χειρόγραφο με ακρίβεια.  
Το συγκεκριμένο χειρόγραφο χρονολογήθηκε βάσει παλαιογραφικής αναλύσεως, δηλαδή κατόπιν αναλύσεως της γραφής, τον 11° αιώνα από τον Αθανάσιο Παπαδόπουλο-Κεραμέα το 1905, σε μελέτη του δημοσιευμένη στην Byzantinische Zeitschrift . Συνεπώς, το σημείωμα δεν μπορεί να αναφέρεται στην Μαρία της Άμνιας, αλλά η βασίλισσα Μαρία του 11ου αιώνα είναι η Μαρία η Αλανή, σύζυγος του Μιχαήλ Ζ' Δούκα και έπειτα του Νικηφόρου Γ' Βοτανειάτη. Το σημείωμα "Σταυρέ φύλαττε βασίλισσαν Μαρίαν", σύγχρονο της αντιγραφής του χειρογράφου τον 11° αιώνα, δεν σημαίνει ότι η Μαρία αντέγραψε τον κώδικα αλλά ότι ήταν η παραλήπτης. Το σημείωμα κάτω αριστερά αποδίδεται στον γνωστό πλαστογράφο του 18ου αιώνα, Κωνσταντίνου Σιμωνίδη, ο οποίος για να ανυψώσει την αξία του χειρογράφου, απέδωσε την αντιγραφή του σε μία γυναίκα. 
Τα πρώτα φύλλα του κώδικα είναι χάρτινα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο χειρόγραφο που είναι περγαμηνά, και έχουν προστεθεί αργότερα και κάποια χαρτώα φύλλα στο μέσο του χειρογράφου. Σε ένα από τα χάρτινα πρώτα φύλλα, βρίσκεται η σημείωση από έναν μοναχό του 18ου αιώνα: "Ἐγγράφη δὲ παρὰ Μαρίας βασιλίσσης ἐν ἒτει ω+800", η οποία αποτελεί την αφετηρία της λανθασμένης χρονολόγησης και απόδοσης του χειρογράφου στη Μαρία της Άμνιας.
Επίσης σώζεται απόγραφο του ίδιου κώδικα που φυλάγεται στην μονή Αγίου Παύλου με αύξοντα αριθμό 48. Το απόγραφο χρονολογείται τον 19ο αιώνα και γράφτηκε από τον μοναχό βιβλιογράφο Ιάκωβο Αγιορείτη τον πρεσβύτερο.
Πηνειός (Θεσσαλία)

Ρύπανση

Ο Πηνειός δέχεται πιέσεις από κάθε είδους παραγωγικές δραστηριότητες των περιοχών που διασχίζει, καθώς το μείζον πρόβλημα είναι  η μεγάλη μείωση της παροχής του κατά τους θερινούς μήνες, πράγμα που προκαλεί σημαντική επιβάρυνση της ποιότητας των νερών του. Το 2005 ο Πηνειός κατατάχθηκε δεύτερος σε λίστα με τους πιο μολυσμένους ποταμούς της Ευρώπης.

Κυριότεροι παραπόταμοι

Το συνολικό μήκος του είναι 216 χιλιόμετρα. Κυριότεροι παραπόταμοί του είναι: Ο Τιταρήσιος, ο Ενιπέας, ο Καλέτζης , ο Ληθαίος και το ρέμα Μουργκάνι.

Ονομασία

Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Πηνειός ήταν γιος του Ωκεανού και της Τιθύος, όπως όλοι άλλωστε οι ποταμοί κατά την ιδεοανθρωπόμορφη τότε αντίληψη.
Με το όνομα Σαλαβριάς φέρεται κατά τον Μεσαίωνα, όπου πρώτη που τον ονομάζει έτσι είναι η Άννα Κομνηνή, το 1150 μ.Χ.
Από τον Όμηρο χαρακτηρίζεται αργυροδίνης
Γκιζέλα Ντάλι

Βιογραφία

Σπούδασε στη σχολή χορού Ανωμερίτου, στη σχολή «Καλών Τεχνών» και στη δραματική σχολή «Εθνικού Ωδείου». Έγινε γνωστή στις δεκαετιες του '60 και '70 κυρίως από τον κινηματογράφο. Αποσύρθηκε νωρίς από τον καλλιτεχνικό χώρο (1976). Από εκεί και ύστερα έζησε στη Νάξο - την πατρίδα της από τη μεριά της μητέρας της - όπου ανέπτυξε και πολιτιστική δραστηριότητα. 
Υπήρξε σύζυγος του σκηνοθέτη Ντίμη Δαδήρα. Απεβίωσε ύστερα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο, με τον οποίο διαγνώστηκε το 2001.