google/wiki40b huggingface dataset:
Patron Tequila

Υπόβαθρο και ιστορικό

Το τραγούδι συντάχθηκε και παράχθηκε από την Keri Hilson, τον Lil Jon και τον T-Pain για το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ In a Perfect World... της Hilson, ωστόσο, την τελευταία στιγμή πριν το άλμπουμ της παραδώσει ημερομηνία, το τραγούδι δόθηκε στα Paradiso Girls. Το γκρουπ ηχογράφησε το τραγούδι και έκανε αρκετές αλλαγές. Ο στίχος του Lil Jon παραλήφθηκε ενώ ο T-Pain αντικαταστάθηκε με την γυναίκα ράπερ από τις Η.Π.Α. Eve.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. στις 14 Απριλίου του 2009 ως CD Single και ψηφιακή λήψη, μαζί με μια κυκλοφορία στον Καναδά. Τα κορίτσια θα προωθούν το τραγούδι όλο τον Οκτώβριο του 2009 στον Καναδά.

Κριτική Απόδοση

Το τραγούδι έλαβε κυρίως θετικές κριτικές. Πολλές online ιστοσελίδες δημιούργησαν μια δημοσκόπηση "Ποιος το έκανε καλύτερα;", συγκρίνοντας την έκδοση των Paradiso Girls με την έκδοση της Keri Hilson. Το τραγούδι ονομάστηκε "summer jam του 2009" του MuuMuse.

Βίντεο κλιπ

Το βίντεο κλιπ, που σκηνοθετήθηκε από τον Ray Kay, γυρίστηκε κατά τη διάρκεια μιας τριήμερης διαδικασίας το Μάιο του 2009. Ανοίγει με ένα άντρα να αγοράζει ακουστικά μάρκας Beats by Dr. Dre από ένα κατάστημα Best Buy αφού άκουσε το ρυθμό του Patron Tequila μέσω αυτών. Κάθε μέλος τη μπάντας εμφανίζεται σε μια διαφορετική τοποθεσία, φλερτάροντας με έναν άνδρα: η Aria σε ένα λεωφορείο, η Chelsea να γεμίζει το αυτοκίνητό της με βενζίνη, η Kelly στο μαγαζί του βενζινάδικου, η Lauren να πληρώνει στο ταμείο και η Shar να κάθεται στη στάση του λεωφορείου. Τα κορίτσια είναι επίσης στο κλαμπ όπου η Eve ραπάρει μαζί με τον Lil Jon. Επίσης χορεύουν μπροστά από ένα λευκό φόντο. Τα κλιπ διασπείρονται από τον άνδρα που ονειρεύεται ότι τα κορίτσια είναι στο κλαμπ αλλά έρχεται πίσω στην πραγματικότητα κάθε τόσο. Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στο Yahoo στις 15 Ιουνίου του 2009.
Υπάρχει μια εναλλακτική μορφή του βίντεο με νέες σκηνές και τους αλογόκριτους στίχους του τραγουδιού.
Εθνική Οδός 4α (Ελλάδα)

Ο υπάρχων δρόμος

Το υπάρχον τμήμα ξεκινάει από την διασταύρωση με την ΕΟ2 στο Μαυροβούνι και καταλήγει στην Βέροια περνώντας από την Σκύδρα, τον Κοπανό (7 χιλιόμετρα ανατολικά της Νάουσας) και από την Πατρίδα. Έχει προδιαγραφές εθνικής οδού του προηγούμενου αιώνα, με 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση χωρίς λωρίδα έκτακτης ανάγκης και με κατάσταση οδοστρώματος μέτρια προς κακή.
Ευθύµιος Ζιγαβηνός

Η ζωή του

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του Ευθυμίου Ζιγαβηνού. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι ήταν μοναχός και έζησε στην Κωνσταντινούπολη. Παλαιότερα υπήρχε η εσφαλμένη εντύπωση ότι έζησε στη Μονή Περιβλέπτου, πρόκειται όμως για κάποιον άλλο μοναχό Ευθύμιο. Υπήρξε σπουδαίος θεολόγος, πράγμα που δικαιολογεί και την απεριόριστη εμπιστοσύνη που είχε προς το πρόσωπό του ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α' Κομνηνός (β. 1081-1118), ο οποίος έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα θεολογικά ζητήματα και η κόρη του Άννα Κομνηνή, η οποία επαινεί τη ρητορική του δεινότητα και τη βαθιά γνώση των δογμάτων την οποία είχε.
Δημήτριος Τζαμπλάκων

Βιογραφία

Οι Τζαμπλάκωνες ήταν μία σημαντική, πλούσια κα αριστοκρατική οικογένεια, που καταγράφεται από τα μέσα του 13ου αι., όταν ένα από τα μέλη της επέτυχε τον υψηλό βαθμό του δομεστίκου των Σχολών (αρχηγού του Στρατού). Γιος αυτού ήταν ο Αλέξιος Τζαμπλάκων, πατέρας του Δημητρίου. Ο τελευταίος είχε αδέλφια τους Ασωματιανό και Αρσένιο, που επίσης επέτυχαν υψηλά αξιώματα κατά την ίδια περίοδο.
Ο Δημήτριος καταγράφεται για πρώτη φορά το 1345, έχοντας ήδη τον υψηλό στρατιωτικό βαθμό του μεγάλου στρατοπεδάρχη κατά την πολιορκία των Σερρών από τις δυνάμεις του Στεφάνου-Ούρος Δ΄ ντουσάν. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πόλης υπό τον Μανουήλ Ασέν ήθελε να παραδώσει την πόλη στους Σέρβους, ενώ ο Τζαμπλάκων ήταν αρχηγός της νομιμόφρονης μερίδας. Μετά την πτώση της πόλης, αποσύρθηκε στη Χριστούπολη και μαρτυρείται ακόμη στη δεκαετία του 1360. Τις εκτεταμένες γαίες του στη Μακεδονία που είχε, τις δώρησε στη μονή Βατοπαιδίου του Όρους Άθω.
Μιχαήλ Καντακουζηνός (απεβ. 1316)

Βιογραφικά στοιχεία

Το 1308 ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων εξέδωσε ένα διάταγμα, με το οποίο σταματούσε ο διορισμός ενός διοικητή (κεφαλή) των Βυζαντινών εδαφών της Πελοποννήσου με ετήσια θητεία και όριζε, ότι οι διοικητές θα παρέμεναν ισοβίως σε αυτή τη θέση (επίτροπος). Η θέση του επιτρόπου δόθηκε στον Μιχαήλ Καντακουζηνό. Η θητεία του ως διοικητή της Βυζαντινής Πελοποννήσου έδωσε μία ανάσα στον τοπικό πληθυσμό, που μέχρι τότε ταλαιπωρείτο από την πρακτική των ως τότε διοικητών, που προσπαθούσαν να πλουτίσουν γρήγορα από την περιοχή μέχρι να φύγουν στο τέλος της θητείας τους. Στα χρόνια της διοίκησής του σημειώθηκε σταθεροποίηση της οικονομίας στην περιοχή, δίνοντας τη δυνατότητα στον επόμενο επίτροπο Ανδρόνικο Ασάν να επιχειρήσει να επεκτείνει την επαρχία εις βάρος των φραγκικών κτήσεων στην Πελοπόννησο.
Ο γιος του Μιχαήλ, ο Ιωάννης, έγινε Αυτοκράτορας το 1347 ως Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός.
Η δημιουργία της θέσης του επιτρόπου ήταν το πρώτο βήμα για την ίδρυση της δημιουργίας του Δεσποτάτου του Μωρέως το 1349 με πρώτο δεσπότη τον γιο του Ιωάννη ΣΤ΄, τον Μανουήλ.
Σεγέστα

Ιστορία

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, πρώτοι εγκαταστάθηκαν στη Σικελία οι Σικανοί που ήσαν ιβηρικής καταγωγής και είχαν εκδιωχθεί από τους Λίγυες, αν και ισχυρίζονταν πως ήταν γηγενείς κάτοικοι της Σικελίας. Κατά την άλωση της Τροίας από τους Έλληνες, μερικοί Τρώες έφθασαν στη Σικελία και συγκατοίκησαν με τους Σικανούς σε δύο πόλεις, την Έρυκα και την Έγεστα, οι οποίες έλαβαν το κοινό όνομα Έλυμοι. Η Έγεστα είχε κακές σχέσεις με τον Σελινούντα από το 580 π.Χ, γεγονός που αποτέλεσε αφορμή για την σικελική εκστρατεία των Αθηναίων (415-413 π.Χ). Το 409 π.Χ, οι Εγεσταίοι είχαν συμμαχήσει με τους Καρχηδόνιους, όταν οι τελευταίοι κατέλαβαν τον Σελινούντα. Κατά τον Πρώτο Ρωμαιοκαρχηδονιακό Πόλεμο, οι Εγεσταίοι πρόδωσαν τους Καρχηδόνιους και πολέμησαν στο πλευρό των Ρωμαίων, γι' αυτό και ευνοήθηκαν κατά την ρωμαϊκή περίοδο. Ωστόσο, κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ, η πόλη της Έγεστας καταστράφηκε.

Ονομασία

Οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούνταν «Εγεσταίοι»(Θουκυδίδης) ή «Σεγεστανοί» (Αππιανός) ή «Σεγεσταίοι», όπως φαίνεται από νομίσματα με την ένδειξη ΣΕΓΕΣΤΑΙΩΝ (π.χ. σε δίδραχμο της περιόδου 475-455).
Την πόλη αποκαλούσαν Έγεστα (Θουκυδίδης (5ος-4ος αιώνας π.Χ.), Αίγεστα (Διόδωρος Σικελιώτης, 1ος αιώνας), Σεγέστα (Κλαύδιος Πτολεμαίος, 2ος αιώνας), ενώ σε νομίσματά της (π.χ. δες δίδραχμο 5ου αιώνα π.Χ.) φαίνεται το όνομα ΣΕΓΕΣΤΑ.
Μονή Αγίας Ελεούσης Αχαΐας

Ιστορικά της Μονής

Πρόκειται για σύγχρονο μοναστήρι, το οποίο ωστόσο είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε αρχικά, ίσως τον 14ο αιώνα ή αργότερα. 
Η αρχική θέση του μοναστηριού, το λεγόμενο "Παλαιομονάστηρο", βρισκόταν ακριβώς έξω από το χωριό της Πιτίτσας, εκεί όπου βρίσκεται το σπηλαιώδες ναΐδριο της Αναλήψεως που είχε την χρήση του αρχικού καθολικού (κυρίως ναού) της Μονής. Ωστόσο, το αρχικό μοναστήρι εγκαταλείφθηκε λόγω των δύσκολων συνθηκών του χειμώνα και μεταφέρθηκε στη σημερινή χαμηλότερη θέση. Στο "Παλαιομονάστηρο", όπου παλιότερα διακρίνονταν ερείπια κελιών καθώς και ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Χαραλάμπους, σώζονται τοιχογραφίες, η μελέτη της τεχνοτροπίας των οποίων έχει καταλήξει ότι δημιουργήθηκαν πιθανόν στα τέλη του 17ου αιώνα ενώ διαπιστώνεται και ένα δεύτερο στρώμα τοιχογραφιών από τον 18ο αιώνα.
Υπάρχουν απόψεις ότι πατριαρχικό σιγίλιο του 1741 αναφέρεται στο μοναστήρι ως μετόχι της Μονής Παναγίας Βλαχέρνας, παλιού μοναστηριού της Ηλείας που τότε υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην τότε Μητρόπολη Παλαιών Πατρών. Σύμφωνα με παραδόσεις, στο "Παλαιομονάστηρο" είχαν βρει καταφύγιο γυναικόπαιδα κατά την περίοδο της Επαναστάσεως του 1821, τα οποία πρόδωσε ο Γκολφίνος Λουμπιστάνος προξενώντας το θάνατό τους. Στα 1834 είχε θεωρηθεί Μονή διαλυμένη. Σύμφωνα με επιγραφή το καθολικό της Μονής Αγίας Ελεούσας ανακαινίστηκε το 1854. 
Μέχρι το 1930 λειτουργούσε ως ανδρώο μοναστήρι, κατόπιν διαλύθηκε και ανασκευάστηκε το 1947· Έκτοτε λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι.
Ο Τελευταίος Σταθμός

Υπόθεση

Λίγες μέρες πριν το θάνατο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι (Κρίστοφερ Πλάμερ), η σύζυγός του Κόμισσα Σοφία Αντρέγιεβνα (Έλεν Μίρεν) μπαίνει σε διαμάχη με τον αρχηγό των οπαδών του συζύγου της Βλαντιμίρ Τσέρκοφ (Πολ Τζιαμάτι). Ο λόγος της διαμάχης αυτής είναι το γεγονός ότι οι οπαδοί του Τολστόι προσπαθούν να τον πείσουν να νομιμοποιήσει μια νέα διαθήκη σύμφωνα με την οποία πρόκειται να παραχωρήσει τα δικαιώματα ολόκληρου του έργου του στο ρώσικο λαό. 
Η Σοφία Αντρέγιεβνα, παρά το γεγονός ότι αγαπά το σύζυγό της, βρίσκεται μονίμως σε ρήξη με εκείνον λόγω των νεωτεριστικών και πνευματικών του πεποιθήσεων που βρίσκονται σε αντίθεση με την αριστοκρατική της φύση. Η Σοφία Αντρέγιεβνα κάνει τα πάντα προκειμένου, ο σύζυγός της να μην υπογράψει τη διαθήκη αυτή. Ο Τολστόι αποφασίζει τελικά να υπογράψει τη διαθήκη αυτή παρά της αντιρρήσεις της συζύγου του και φεύγει για να συνεχίσει μόνος του το έργο του. 
Η Σοφία Αντρέγεβνα αποπειράται να αυτοκτονήσει χωρίς επιτυχία και στη συνέχεια μαθαίνει ότι ο σύζυγός της είναι βαριά άρρωστος και ότι βρίσκεται στο σταθμό του Αστραπόβο. Η Σοφία Αντρέφιεβνα τότε σπεύδει για να σταθεί στο πλάι του συζύγου της, του άνδρα που τόσο πολύ αγάπησε.

Γυρίσματα

Η ταινία γυρίστηκε στα ομόσπονδα κράτη της Γερμανίας Σαξωνία-Άνχαλτ, Βραδεμβούργο και Θουριγγία, στη Λειψία της Σαξωνίας καθώς και σε ιστορικές τοποθεσίες της Ρωσίας. Το παλάτι Schloss Stülpe στο Βραδεμβούργο αναπαράστησε την οικία του ζεύγους Τολστόι και ο σταθμός της πόλης Πρετς το σταθμό του Αστραπόβο. Ο σταθμός έκλεισε για δυο βδομάδες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Κυκλοφορία και υποδοχή

Η Sony Pictures Classics κατοχύρωσε τα δικαιώματα της διανομής της ταινίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου 2009 σε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και ακολούθησε ευρεία διανομή τον Ιανουάριο του 2010. Η ταινία έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές. Οι κριτικοί της ιστοσελίδας Rotten Tomatoes υποστήριξαν ότι: Το σενάριο του Μάικλ Χόφμαν δεν είναι αντάξιο της προσωπικότητας στην οποία αναφέρεται, αλλά αυτή βιογραφική ταινία για τον Τολστόι ευνοείται από τη δύναμη της ερμηνείας της Μίρεν.
Εταιρική χρηματοδότηση

Εξουσία της χρηματοδότησης

Γενικά ο υψηλόφρων κόσμος της επιχειρηματικότητας και ειδικότερα της βιομηχανίας ισχυρίζεται ότι η διοίκηση των επιχειρήσεων είναι υπεύθυνη απέναντι σε τρεις ομάδες ανθρώπων, που προσδιορίζονται α) στους μετόχους, ως φορείς μέσων χρηματοδότησης, β) στους απασχολούμενους υπαλλήλους και εργάτες και γ) στους πελάτες που αγοράζουν τα παραγόμενα προϊόντα. Στη ζυγαριά αυτών των ευθυνών τελικό λόγο έχει η χρηματοδότηση.

Η Διοίκηση μιας ισχυρής επιχείρησης έχει τη δυνατότητα να ικανοποιήσει επιθυμίες άνεσης στους απασχολούμενους ή ακόμα και να εφαρμόσει "δημοκρατικές" μεθόδους ελέγχου στον εσωτερικό συσχετισμό δυνάμεων μηχανικών - εργατών, ή μηχανικών - πωλητών. Πολλές φορές όμως συμβαίνει η τεχνολογική υπεροχή των μηχανικών να γίνεται αυτοσκοπός σε βάρος των εργατών ή πωλητών, όπως επίσης μπορεί να συμβεί και το αντίθετο από έντονο συνδικαλισμό. Έτσι αν φθάσει ο όποιος στόχος εξ αυτών να πραγματοποιείται σε βάρος της ικανότητας της επιχείρησης να πραγματοποιεί κέρδη, τότε η ροή των μέσων χρηματοδότησης θ΄ αρχίσει να στερεύει με συνέπεια να αρχίζει να διαγράφεται με σαφήνεια ο κίνδυνος χρεωκοπίας.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η εξουσία της εταιρικής χρηματοδότησης ασκείται ακριβώς πάνω στην ανάληψη του ελέγχου της εταιρίας. Συγκεκριμένα η αξία των μετοχών μιας επιχείρησης που διακινούνται στο χρηματιστήριο εξαρτάται από την αγοραία εκτίμηση της ικανότητάς της ν΄ αποκομίζει κέρδη. Έτσι υπό το πρίσμα αυτό μπρος στη γενική τάση των μετόχων που ενδιαφέρονται μόνο για την χρηματική αξία των τοποθετήσεών τους ο χαρακτήρας της επιχείρησης δεν λαμβάνεται υπόψη.

Στη περίπτωση αυτή μία επιχείρηση που διαθέτει κεφάλαια χρηματοδότησης για επένδυση μπορεί ν΄ αναλάβει τον έλεγχο μιας εταιρίας, προσφέροντας έτσι στους μετόχους της, τιμή υψηλότερη από την τρέχουσα αξία των μετοχών της. Στη συνέχεια μπορεί είτε ν΄ αφομοιώσει είτε ν΄ απολύσει μέρος του προσωπικού της υπό έλεγχο εταιρίας, χρησιμοποιώντας και ότι θέλει από τον εξοπλισμό, ή το εργατικό δυναμικό αλλά και τις σχέσεις της με την αγορά, για δικό της όφελος.

Από δε την άλλη όψη όταν μια επιχείρηση διατρέχει τον κίνδυνο ν΄ απορροφηθεί από κάποια άλλη προσπαθώντας να διασφαλίσει την ανεξαρτησία της συμβαίνει τακτικά να πωλήσει ένα αληθοφανές παραμύθι στους μετόχους της για κάποια μελλοντική ανάπτυξη, ή να δώσει περισσότερα μερίσματα υψώνοντας έτσι την αξία των μετοχών της παρότι μια τέτοια ενέργεια μειώνει ή δυσκολεύει την ανάπτυξή της στο επίπεδο εκείνο που θα μπορούσε να την θέσει εκτός κινδύνου.
Έτσι όπως και να έχει η χρηματοδότηση έχει το πάνω χέρι και η εξουσία της είναι αναμφισβήτητη.
Νικόλαος Κουνελάκης

Βίος

Γεννήθηκε το 1829 στην Κρήτη από όπου έφυγε σε μικρή ηλικία μαζί με την οικογένειά του λόγω των τουρκικών διώξεων. Εγκαταστάθηκε αρχικά στην Οδησσό και στη συνέχεια στην Αγία Πετρούπολη όπου αργότερα σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης.
Το 1857 ταξίδεψε στη Ρώμη και τη Βενετία για να εξετάσει από κοντά τα έργα των μεγάλων ζωγράφων της Αναγέννησης και εγκαταστάθηκε τελικά στη Φλωρεντία, όπου έμεινε και εργάστηκε ως το 1867. Κατά την παραμονή του στη Φλωρεντία γνώρισε τη Ζωή Καπλάνη την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Ένα χρόνο μετά το γάμο του ζευγαριού, η σύζυγος του Κουνελάκη πέθανε από φυματίωση ενώ και ο ίδιος προσβλήθηκε από την ίδια ασθένεια. Λόγω της φυματίωσης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ιταλία και να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο, όπου και τον βρήκε ο θάνατος το 1869 στο Κάιρο.

Μεταθανάτια αναγνώριση

Το όνομα του Κουνελάκη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1878 στο περιοδικό "Εστία", όπου γνωστοποιείται η παραχώρηση επτά έργων του καλλιτέχνη στην Πινακοθήκη του Σχολείου των Τεχνών από την πεθερά του, Ευφημία Καμπάνη. 
Αν και φαίνεται πως απολάμβανε μιας αναγνώρισης στην Ιταλία όπου δημιουργίες του εκτίθενται στην πινακοθήκη UFfizi της Φλωρεντίας και στο μουσείο Civico της Πάδοβας, τα έργα του Κουνελάκη παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το 1895 σε έκθεση της Εταιρείας Φιλομούσων. Έργα του παρουσιάστηκαν επίσης στην έκθεση της Εταιρείας Φιλοτέχνων το 1900, στην έκθεση του Πανιωνίου στη Σμύρνη το 1902, στις εκθέσεις της Εθνικής Πινακοθήκης στο Ζάππειο από το 1915 και μετά, στην έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών το 1917 κλπ. Ιδιαίτερη μνεία έγινε το 1908 στον καλλιτέχνη από τον Κίμωνα Μιχαηλίδη σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Παναθήναια".

Τεχνοτροπία & έργο

Ο Κουνελάκης ασχολήθηκε με προσωπογραφίες και σκηνές εμπνευσμένες από τη θρησκεία και τη μυθολογία. Θεωρείται ως έξοχος προσωπογράφος και ένας από τους κύριους εκπροσώπους κατά τα πρώιμα στάδια του είδους στην ελληνική ζωγραφική. Κύρια γνωρίσματα της ζωγραφικής του είναι ο συγκερασμός της κλασικής αναγεννησιακής δομής, του μέτρου και της αρμονίας με το προσεγμένο σχέδιο και τη μελαγχολική απόδοση των μορφών της γαλλικής σχολής. Στα μυθολογικού περιεχόμενου έργα του είναι φανερή η επίδραση από τον Γάλλο ζωγράφο Ντομινίκ Ενγκρ.
Αγγελική Γερολύμου

Βιογραφία

Η Αγγελική Γερόλυμου κατάγεται από την Πάτρα. Γεννήθηκε το 1982 στην Πάτρα. Ασχολήθηκε με την αγωνιστική κολύμβηση ως 16 χρονών και έγινε αθλήτρια υδατοσφαίρισης από το 1997 με το πρώτο της σωματείο Ποσειδών Πατρών. Αγωνίζεται με τον Ν.Ο.Β. (Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης) από το 2007 και είναι μέλος της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης από το 2006. Είναι τελειόφοιτη στο Τμήμα Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής . Παράλληλα έχει αναλάβει από το 2013 την προετοιμασία φυσικής κατάστασης αθλητών και αθλητριών της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας Υδατοσφαίρισης. 
Το ψευδώνυμο της Αγγελικής στον χώρο της υδατοσφαίρισης είναι "πιστολέρο" ή "μπομπέρ". Ανάμεσα στους συμπαίκτες της η προσφώνησή της είναι "Γερό". Μια σύντμηση του επιθέτου της. Το " Γερό" το χρησιμοποιεί πολλές φορές και υπογράφει με αυτό. 
Παράλληλα με την αγάπη της για τον αθλητισμό ασχολήθηκε τα τελευταία χρόνια με τον χώρο της εκγύμνασης - fitness. Σπούδασε σε ιδιωτικό κολλέγιο για την Επιστήμη της Φυσικής Αγωγής στον χώρο των γυμναστηρίων και απέκτησε ειδικότητες πάνω στην εκγύμναση μέσου ασκούμενου και αθλητών. Σχεδίασε και οργάνωσε το Fitness Club του Ν.Ο.Β. (Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης) και διδάσκει ομαδικά μαθήματα Aqua -γυμναστικής στο νερό και δυναμικά ως group trainer και personal trainer.
Η συμμετοχή της σε καινοτόμες ιδέες γύρω από την άθληση και το Ολυμπιακό ιδεώδες την οδήγησε στην δημιουργία του πρώτου εξωτερικού γυμναστηρίου στην Ελλάδα που βρίσκεται στο Εθνικό Γυμναστήριο Αθηνών "Ιωάννης Φωκιανός".

Συλλογικές διακρίσεις

Με τον σύλλογό της έχει κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα Ελλάδος, τα έτη 2006, 2007, 2010 και το 2012.
Επίσης, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε τα δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Champions Cup) τα έτη 2009 και 2010.
1409 Ίζκο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ίζκο εκτιμάται σε 35,54 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0805. Ο Ίζκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 13 ώρες περίπου.
Παπαστράτειος Επαγγελματική σχολή

Από τη δημιουργία μέχρι τη κατοχή

Η Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής ξεκίνησε να λειτουργεί το 1928 ως παράρτημα της Εσπερινής Σχολής Γυναικών Υπαλλήλων, παράρτημα του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Έναν χρόνο αργότερα έγινε αυτόνομη σχολή. Αρχικά λειτούργησε σε υπόγειο και αργότερα μεταφέρθηκε σε μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σόλωνος και στην Πάτμου
Οι αδερφοί Παπαστράτου χορήγησαν περίπου 1.5 εκατομμύριο δραχμές, στο πλαίσιο του ευεργετισμού και των επενδύσεων που γίνονταν εκείνη την εποχή στην εκπαίδευση και ειδικότερα στον παραμελημένο τεχνικό της κλάδο. Στο έργο συνέδραμε και η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων, προσφέροντας 500 χιλιάδες δραχμές. Επίσης πρόσφερε και το οικόπεδο όπου χτίστηκε το σχολείο, το οποίο θεμελιώθηκε το 1930 και άρχισε να λειτουργεί το 1932.
Οι άνθρωποι που συνέλαβαν την ιδέα, ίδρυσαν και στήριξαν στα πρώτα του χρόνια το Σχολείο των Παιχνιδιών ήταν η Μαρία Σβώλου, η Αύρα Θεοδωροπούλου, ο Δημήτρης Γληνός, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Άλλοι –και αυτοί μέλη πνευματικών ελίτ– όπως η Αγνή Ρουσσοπούλου, η Ελλη Λαμπρίδου, η Μαρία Αναγνωστοπούλου, η Αννα Σταματελάτου στελέχωναν το διδακτικό του προσωπικό. Στόχος όλων ήταν να δημιουργήσουν ένα σχολείο εργασίας για προσφυγόπουλα, μέσω του οποίου θα στήριζαν την οικονομία της χώρας.
Η Παπαστράτειος Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής άνοιξε τις πύλες της για τα ορφανά προσφυγόπουλα, τα οποία έπρεπε από νωρίς να μάθουν να κερδίζουν τα προς το ζην. Παιδιά που ζούσαν με συγγενείς τους στις προσφυγογειτονιές του Υμηττού, του Βύρωνα, της Καισαριανής, του Παγκρατίου και της Γούβας έμαθαν να φτιάχνουν πρωτότυπα ελληνικά καλλιτεχνικά παιχνίδια αλλά και αντίγραφα ευρωπαϊκών, ενώ εκτός από την καλλιτεχνική εκπαίδευση που λάμβαναν εφοδιάζονταν με γνώσεις ειδικοτήτων που θα τους εξασφάλιζαν και άλλη εργασία, όπως του σιδερά, του τορναδόρου, του ξυλουργού, του διακοσμητή.

Στη κατοχή

Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες, κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Σχολή υποχρεώθηκε για ένα διάστημα να διακόψει τη λειτουργία της ως ενεργός εκπαιδευτική κοινότητα.
Το κτήριο της Σχολής χρησιμοποιούνταν και ως χώρος κράτησης και ανακρίσεων ανθρώπων που έπαιρναν μέρος στην Αντίσταση εναντίον των κατακτητών και αγωνίζονταν για την Ελευθερία.

Μετά την κατοχή

Μετά την απελευθέρωση της Αθήνας η σχολή επαναλειτούργησε. Τα επόμενα χρόνια έπαψε να λειτουργεί ως κληροδότημα και εντάχθηκε στη δημόσια Δευτεροβάθμια Τεχνική Εκπαίδευση. Λειτουργησε ως Τεχνική Σχολή, ως Κέντρο Επαγγελματικής και Τεχνικής Εκπαίδευσης (Κ.Ε.Τ.Ε.), ως Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο (ΤΕΛ), ως ΤΕΕ και σήμερα λειτουργεί ως Ημερήσιο Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) με την ονομασία 1ο ΕΠΑΛ Υμηττού - Παπαστράτειο.

Καλλιτέχνες που εργάστηκαν ως καθηγητές στη σχολή

Στη Παπαστράτειο Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής εργάσθηκαν ως καθηγητές ο γνωστός ζωγράφος Σπύρος Βασιλείου και ο χαράκτης Γεώργιος Μόσχος.
Ο Γεώργιος Μόσχος ήταν επί μια 15ετία καθηγητής σχεδίου και διακοσμητικής στην Σχολή.
Γιώτης Τσαλουχίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της Βέροιας και το 1987 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, στην αρχή των αποκαλούμενων "πέτρινων" χρόνων, κατά τα οποία οι "ερυθρόλευκοι" δεν κατέκτησαν το πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα στα οκτώ χρόνια που αγωνίστηκε στην ομάδα να πανηγυρίσει 2 κύπελλα Ελλάδας (1989-90 και 1991-92).
Την περίοδο 1995-96 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, αγωνίστηκε για έναν χρόνο και επέστρεψε στη Βέροια για να αγωνιστεί άλλα τρία χρόνια, τερματίζοντας την καριέρα του στην ομάδα που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά.

Στις εθνικές ομάδες

Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 7 Οκτωβρίου 1987, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ρουμανίας (2-2). Συμμετείχε συνολικά σε 76 αγώνες σημειώνοντας 16 τέρματα, επίδοση που τον κατατάσσει στην όγδοη θέση των σκόρερ όλων των εποχών. Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 1994 στις ΗΠΑ, συμμετέχοντας σε δύο αγώνες.
Επίσης, αγωνίστηκε με την εθνική Νέων για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1982.

Καριέρα προπονητή

Τον Μάρτιο του 2008 ανέλαβε προπονητής της Βέροιας, ωστόσο η παρουσία του στον πάγκο της ομάδας αυτής ήταν βραχύβια, καθώς αντικαταστάθηκε από τον Λεωνίδα Υφαντίδη.
Φίλιππος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Βιογραφία

Ο Φίλιππος-Μάριος-Αλφόνσος-Αντώνιος-Φερδινάνδος-Φραγκίσκος ντι Πάολα-Λουδοβίκος-Ερρίκος-Αλβέρτος-Θαδδαίος-Φραγκίσκος-Σαβέριο-Ουμβέρτος ήταν γιος του Αλφόνσου κόμη της Καζέρτα και της Μαρίας-Αντουανέτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Τράπανι.
Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός

Ο Eθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (αλβανικά: Ushtria Çlirimtare Kombëtare - UÇK, σλαβομακεδονικά: Ослободителна Национална Армија‎ – ОНА) γνωστός και σαν UCK των Σκοπίων ήταν στρατιωτική οργάνωση των Αλβανών της Βόρειας Μακεδονίας που έδρασε το 2001 με κύριο σκοπό την απόσχιση των δυτικών εδαφών της Βόρειας Μακεδονίας, όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Αλβανοί, και την ένωσή τους με το Κοσσυφοπέδιο.
Οι Καυτές Νύχτες του Δον Ζουάν

Πλοκή

Η φήμη του μεγάλου γυναικοκατακτητή Δον Ζουάν εγείρει ανησυχίες και αντιδράσεις στις πιο ισχυρές οικογένειες της Ισπανίας. Έτσι, ο Δον Ζουάν εξορίζεται στην Ανατολή, όπου γνωρίζει τον πανίσχυρο Σουλτάνο Σαλίμ, με τον οποίο γίνεται φίλος. Ο Σουλτάνος μια μέρα τού αποκαλύπτει για την ύπαρξη μια πανέμορφης πριγκίπισσας που ζει μόνη σε κάποιο παλάτι, την οποία κανένας άνδρας δεν μπορεί να κατακτήσει. Φυσικά η πρόκληση είναι μεγάλη για τον Δον Ζουάν...
Τα Διακονίσσης

Τα Διακονίσσης ήταν συνοικία της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης, εντός των τειχών της πόλης. Η συνοικία πιστεύεται ότι βρισκόταν εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Τέμενος Καλεντέρχανε.
Το όνομα της η συνοικία το όφειλε σε μία Διακόνισσα όπου έμενε εκεί και είχε αποκτήσει πολλά πλούτη. Στην συνοικία ο Πατριάρχης Κυριακός Β΄, γύρω στα 600, έχτισε τον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Διακονίσσης . Επίσης υπήρχαν ασκητήρια που βρίσκονταν πλησίον του ναού, παλαιότερα από αυτόν, είχαν κτιστεί από την Οσία Ολυμπιάδα και είχαν πυρποληθεί το 465 και το 533 κατά την Στάση του Νίκα. Τον 11ο αιώνα αναφέρεται ότι είχε και σχολείο.
Άλκης Γιαννακάς

Φιλμογραφία

Αρχηγέ προχώρα σε θέλει άλλη χώρα (1987)
Η γειτονιά των τρελών (1987) 
Όλοι τους τρελοί εκτός από εμένα (1987)
Ο τρελοξενύχτης (1986)
Τα λιγούρια (1986) 
Παγίδα στην Ελλάδα (1982)
Η ιδιωτική μου ζωή (1971)
Κάθε ναυάγιο και μια κόλαση (1971)
Καταναλωτική κοινωνία (1971)
Μαντώ Μαυρογένους (1971)
Η ταξιτζού (1970)
Μια γυναίκα στην αντίσταση (1970)
Οι γενναίοι του Βορρά (1970)
Ζαβολιές (1969)
Ο Νταβέλης (1969)
Στα σύνορα της προδοσίας (1968)
Ο παρθένος (1966)
Τα μυστικά της αμαρτωλής Αθήνας (1966)
Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965)
Αδικημένη (1964)
Η σωφερίνα (1964)
Μονεμβασιά (1964)
Ο παράς και ο φουκαράς (1964)
Ένας ντελικανής (1963)
Τα παλιόπαιδα (1963)