Γαλλικό Λαϊκό κόμμα

Δημιουργία

Το κόμμα σχηματίστηκε στις 28 Ιουνίου 1936 από τον Ντοριό και αρκετά πρώην μέλη του  Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας (συμπεριλαμβανομένων των Henri Barbé και Paul Marion) που είχαν κινηθεί προς τον  εθνικισμό σε αντίθεση με το Λαϊκό Μέτωπο. Το PPF είχε δραστηριοποιηθεί γύρω από την πόλη του Saint-Denis, της οποίας ο Ντοριό ήταν δήμαρχος (ως κομμουνιστής) από το 1930-1934 και υποστήριξε τον μεγάλο πληθυσμό της  εργατικής τάξης στην περιοχή. Παρόλο που δεν ήταν εθνικιστικό ακόμα, το PPF υιοθέτησε πολλά σημεία της κοινωνικής εθνικιστικής πολιτικής και της ιδεολογίας και γρήγορα έγινε δημοφιλής μεταξύ άλλων εθνικιστών, προσελκύοντας στις τάξεις της πρώην μέλη τέτοιων ομάδων όπως η  Action Française, Jeunesses Patriotes, Croix de Feu Solidarité Française. Το κόμμα πραγματοποίησε μια σειρά από μεγάλες συγκεντρώσεις μετά το σχηματισμό του και υιοθέτησε ως σημαία ένα κελτικό σταυρό σε κόκκινο, λευκό και μπλε φόντο. Τα μέλη φορούσαν γαλάζια πουκάμισα, σκούρα μπλε παντελόνια, μπερέδες και περιβραχιόνια που φέρουν το σύμβολο του κόμματος, αν και η στολή δεν ήταν τόσο πανταχού παρούσα όσο σε άλλες ακροδεξιές οργανώσεις και κινήματα.
Παρά την κομμουνιστική προέλευση της μεγάλης ηγεσίας της, το κόμμα ήταν άκρως αντι-μαρξιστικό. Θεωρούσε τον  Μαρξισμό ως ένα εβραϊκό  ψευδο-σοσιαλισμό που δεν  βελτίωνε την κατάσταση των Γάλλων εργαζομένων και εργατών. Η σωματική βία από τα μέλη της PPF (ειδικά η παραστρατιωτική πτέρυγα της PPF, η Service d'Ordre) κατά των υποστηρικτών του Κομμουνιστικού Κόμματος και άλλων αντιληπτών εχθρών δεν ήταν ασυνήθιστη. Το PPF, στην αρχική φάση του, ήταν οικονομικά λαϊκίστικό και κατά των τραπεζών. Κινητοποιήθηκε πλησιέστερα στον καπιταλισμό το 1937 όταν ο Ντοριό έμεινε έρημος από την παραδοσιακή βάση της εργατικής τάξης χάνοντας τις εκλογές του Δημάρχου στο Saint-Denis, το κόμμα άρχισε να λαμβάνει οικονομική χρηματοδότηση από τους ακροδεξιούς ηγέτες των επιχειρήσεων, όπως ο Γενικός Διευθυντής των Banque Worms, Gabriel Leroy-Ladurie.
Ο Ντοριό πρότεινε στον Συνταγματάρχη Φρανσουά Ντε Λα Ροκ να ενώσει το Γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα με την PPF και να σχηματίσει μια αντι-μαρξιστική συμμαχία που θα ονομάζεται Front de la Liberté, αλλά ο Λα Ροκ, απέρριψε το κίνημα. Την ίδια χρονιά, η PPF ήρθε σε επαφή με την Ιταλική κυβέρνηση του Μουσολίνι για να ζητήσει υποστήριξη. Σύμφωνα με το ιδιωτικό ημερολόγιο του Γκαλεάτσο Τσιάνο, του υπουργού Εξωτερικών του Μπενίτο Μουσολίνι και γαμπρού του: "Το δεξί χέρι του Ντοριό μου ζήτησε να συνεχίσω να πληρώνω επιδοτήσεις και να παραδίδω όπλα. Προβλέπει ένα χειμώνα γεμάτο συγκρούσεις" (Ciano ημερολόγιο, Σεπτέμβριος 1937). Ο Τσιάνο χρηματοδότησε με 300.000 φράγκα, από τα ταμεία της φασιστικής Ιταλίας στον Victor Arrighi (επικεφαλής του τμήματος του PPF στο Αλγέρι). 
Οι χρηματοδοτήσεις από τους Ιταλούς φασίστες, τα γαλλικά τραπεζικά συμφέροντα  και τα συμφέροντα των επιχειρήσεων  χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά πολλών εφημερίδων, μεταξύ των οποίων η "La Liberté", η οποία έγινε το επίσημο όργανο του κόμματος. Μετά από αυτό, καθώς η βάση χρηματοδότησής της μετατοπίστηκε σε μεγάλες επιχειρήσεις, η PPF έγινε ολοένα και πιο φιλοκαπιταλιστική.  Με την πάροδο του χρόνου, καθώς το ναζιστικό καθεστώς άρχισε να συνεισφέρει μεγαλύτερο μερίδιο στα κεφάλαια της PPF, άρχισε να υποστηρίζει και προκάλεσε στενότερους δεσμούς με τη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία σε μια μεγάλη συμμαχία κατά της  Σοβιετικής Ένωσης.

Το PPF κατά τη διάρκεια του πολέμου και της κατοχής της Γαλλίας

Μετά την ήττα της Γαλλίας στη μάχη της Γαλλίας και την εγκαθίδρυση του καθεστώτος του Φιλίπ Πεταίν στο  Βισύ, η PPF έλαβε πρόσθετη υποστήριξη από τη Γερμανία και αύξησε τις δραστηριότητές της. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, το έθεσε στον κατάλογο οργανισμών υπό τον άμεσο έλεγχο του ναζιστικού καθεστώτος. Ως φασιστικό κόμμα, η PPF επέκρινε το καθεστώς για υπερβολική μετριοπάθεια υποστηρίζοντας μια στενότερη στρατιωτική συνεργασία με τη Γερμανία όπως στέλνοντας στρατεύματα στο  Ανατολικό μέτωπο.
Το PPF πρόβαλλε ολοένα και περισσότερο τον  αντισημιτισμό, καθώς συνεργάστηκε με μονάδες της Γκεστάπο και της  Πολιτοφυλακής, της γαλλικής παραστρατιωτικής οργάνωσης με επικεφαλής τον Ζοζέφ Νταρνάρ, εκτοπίζοντας βίαια τους Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι παραστρατιωτικοί του PPF συμμετείχαν σε ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, δολοφονίες και εκτέλεσεις των Εβραίων και των πολιτικών εχθρών των Ναζί. Γι 'αυτό, οι Γερμανοί τους επιβράβευαν επιτρέποντάς τους το δικαίωμα να κλέψουν την ιδιοκτησία από τους Εβραίους που συνέλαβαν.
Αφού ο Πιέρ Λαβάλ ανέλαβε την ηγεσία της κυβέρνησης στις 18 Απριλίου 1942, ζήτησε από τη Ναζιστική Γερμανία να του επιτρέψει να συγχωνεύσει την PPF με τους υποστηρικτές του, αλλά οι Ναζί αρνήθηκαν αυτό το αίτημα. Ωστόσο, καθώς ο Λαβάλ μετέφερε τη Γαλλία πιο κοντά στο ναζιστικό καθεστώς, η PPF έπαψε να είναι χρήσιμη για τους ναζί για συνεργασία. Ως αποτέλεσμα, το PPF περιθωριοποιήθηκε πολιτικά και ο ρόλος του μειώθηκε, αν και δεν έπαυσε τελείως. Μέχρι το τέλος του πολέμου, το PPF έπαψε ουσιαστικά να λειτουργεί ως πολιτικό κόμμα, με την προσοχή του αρχηγού και πολλών μελών του να στρέφονται πιο άμεσα στη συμμετοχή στην πολεμική προσπάθεια των Ναζί.
Το PPF και το "Rassemblement Νational Populaire" (RNP) ίδρυσαν επίσης τον οργανισμό "Comité ouvrier de secours immédiat" το Μάρτιο του 1942. Αυτός ο οργανισμός προσπάθησε να βοηθήσει τα θύματα των βομβαρδισμών της Γαλλίας από τους συμμάχους και μετά τις επιτυχίες των συμμάχων στη Νορμανδία, βοήθησε τους Γάλλους πρόσφυγες να διαφύγουν από τις μάχες.
Άλλες ομάδες που συνδέονται με του PPF με κοινή συνδρομή είχαν λιγότερα ανθρωπιστικά κίνητρα. Στη Λιόν ιδρύθηκε η "Εθνική Αντιτρομοκρατική Οργάνωση" για την καταπολέμηση της  Γαλλικής Αντίστασης καταπολεμώντας την «τρομοκρατία με τον τρόμο». Άλλα μέλη του PPF προσχώρησαν στο "Gardes Française" που δημιουργήθηκε από τις γερμανικές αστυνομικές αρχές ως το στρατιωτικό σκέλος της Γαλλικής πολιτοφυλακής.
Υπάρχουν αμφιβολίες ως προς το, αν τα μέλη της PPF αγωνίστηκαν πραγματικά κατά των συμμάχων στη Νορμανδία. Οι βιογράφοι του Ντοριό έχουν διαφορετικές ως προς το θέμα: ο Jean-Paul Brunet υποστηρίζει ότι το PPF έδωσε μάχες ενάντια στην Εισβολή των Συμμάχων, ενώ ο Dieter Wolf αρνείται ότι συνέβη κάτι τέτοιο. Ωστόσο, ο Ντοριό και ο Beugras, ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών, επισκέφτηκαν το μέτωπο της Νορμανδίας τον Ιούλιο του 1944. Οι μαχητές του PPF εκπαιδεύτηκαν στην κατασκοπεία και στο σαμποτάζ και μερικοί εκτελέστηκαν αφού συνελήφθησαν από τους Συμμάχους προσπαθώντας να διεισδύσουν στις συμμαχικές γραμμές Βόρεια Γαλλία.
Το 1941, ο Ντοριό κάλεσε τα μέλη του PPF να συμμετάσχουν στη νεοσυσταθέν στρατιωτική μονάδα "Légion des Volontaires Français (LVF)" για να πολεμήσουν στο ανατολικό μέτωπο. Το 1944, η Λεγεώνα των Γάλλων εθελοντών κατά του μπολσεβικισμού, μαζί με μια ξεχωριστή μονάδα, την Französische SS-Freiwilligen-Grenadier-Regiment (Γαλλικό SS - εθελοντικό σύνταγμα γρεναδιέρων Waffen-SS) και μερικούς Γάλλους συνεργάτες των Γερμανών συγχωνεύθηκαν στη  Μεραρχία SS "Καρλομάγνος". Τον Φεβρουάριο του 1945 η μονάδα αναβαθμίστηκε επισήμως σε ένα τμήμα και μετονομάστηκε σε 33. Waffen-Grenadier-Division της SS "Charlemagne". Ο ίδιος ο Ντοριό πήρε μέρος σε τρεις περιοδείες μαχών στο ανατολικό μέτωπο μεταξύ 1941 και 1944. Σε απουσία του, η ηγεσία της PPF πέρασε επίσημα σε μια νέα διεύθυνση. Ωστόσο, η αποτελεσματική ηγεσία στηριζόταν στον Maurice-Yvan Sicard, ο οποίος αντιστάθηκε στις προσπάθειες συγχώνευσης του κόμματος σε ένα ευρύτερο κίνημα.
Το PPF επιχείρησε να βοηθήσει τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών και να διεξάγει δραστηριότητες δολιοφθοράς στα γαλλικά εδάφη που καταλαμβάνουν οι Σύμμαχοι. Στις 8 Ιανουαρίου 1943 μια ομάδα παραστρατιωτικών του PPF αρχικά από το Μαγκρέμπ, Γερμανοί και Τυνήσιοι έπεσαν με αλεξίπτωτο στη νότια Τυνησία για να διεξάγουν δολιοφθορά - αλλά συνελήφθησαν σχεδόν αμέσως. Από το 1943 έως το 1944, οι PPF και Γάλλοι πράκτορες προσκείμενοι στους Γερμανούς έπεσαν με αλεξίπτωτα στη Βόρεια Αφρική, όπου με την κωδική ονομασία "Ατλας", έπρεπε να διαβιβάζουν πληροφορίες σχετικά με τις στρατιωτικές προετοιμασίες των συμμάχων. Ο Άτλας όχι μόνο απέτυχε να μεταδώσει τις επιθυμητές πληροφορίες, αλλά ο επικεφαλής του δικτύου, ο Edmond Lantham, επαγγελματίας στρατιώτης και πρώην μέλος του "Légion Tricolore" (fr) του Βισύ, πήγε στον Ελεύθερο Γαλλικό στρατό και εξασφάλισε ότι ο Άτλας θα μετέδιδε παραπληροφόρηση στο PPF και την γερμανική υπηρεσία πληροφοριών. 
Ο Άτλας μετέδιδε ότι οι Σύμμαχοι σκόπευαν να εισβάλουν στη Σαρδηνία ή στην Ελλάδα και όχι στη Σικελία το 1943, με την Επιχείρηση Κιμάς της Βρετανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και εξαπλώνοντας την παραπληροφόρηση που συγκάλυπτε τα συμμαχικά σχέδια εισβολής της Ιταλίας και της Προβηγκίας. Η προδοσία του Edmond Lantham ανακαλύφθηκε το 1945.
Το 1944, ο Ντοριό είχε ήδη μετακομίσει στη Γερμανία με τα μέλη του πρώην καθεστώτος του Βισύ. Στις 22 Φεβρουαρίου 1945, ο Ντοριό φορώντας στολή SS και ενώ οδηγούσε σε αυτοκίνητο αξιωματικού, σκοτώθηκε από στρατιώτες των συμμάχων κοντά στο Mengen της Βυρτεμβέργης της Γερμανίας.