google/wiki40b huggingface dataset:
Ένωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας

Η Ένωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας (ΕΕΚΤ) είναι ένας μη κερδοσκοπικός φορέας που συστάθηκε το 2008 από τις τρεις εταιρείες Κινητών Επικοινωνιών που λειτουργούν στην Ελλάδα, την Cosmote, τη Vodafone και τη Wind με στόχο την εκπροσώπηση των κοινών θέσεών τους.

Σκοπός

Η ΕΕΚΤ ιδρύθηκε με στόχο την έκφραση των κοινών θέσεων του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών προς την Πολιτεία, την επιχειρηματική κοινότητα και την κοινωνία και την παροχή ολοκληρωμένων πληροφοριών σχετικά με την κινητή τηλεφωνία. Η ΕΕΚΤ παρέχει, μέσω του ιστότοπου της, πληροφορίες για τη λειτουργία της κινητής τηλεφωνίας, την τεχνολογία στην οποία βασίζεται, επιστημονικά στοιχεία για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, καθώς και πληροφορίες και αρχές λειτουργίας των δικτύων κινητής τηλεφωνίας.
Με πρωτοβουλία της ΕΕΚΤ δημιουργήθηκε επίσης ο Φορέας Διαχείρισης Παραπόνων Παρεμβολών στον οποίο μπορούν να απευθύνονται οι πολίτες για την επίλυση προβλημάτων που προκύπτουν στο σήμα της τηλεόρασης μέσω των δικτύων επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης.

Μελέτες

Η ΕΕΚΤ χρηματοδοτεί μελέτες σε εξαμηνιαία και ετήσια βάση για τον κλάδο Κινητών Επικοινωνιών και τον αντίκτυπό τους στην ελληνική οικονομία, οι οποίες εκπονούνται σε συνεργασία με πανεπιστημιακούς και επιστημονικούς φορείς, όπως το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΟΠΑ) και το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ). Μέσω του ιστότοπου της ΕΕΚΤ είναι, επίσης, δυνατή η πρόσβαση σε διεθνείς επιστημονικές έρευνες σχετικά με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία και την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως χρησιμοποιούνται στις κινητές επικοινωνίες. Ορισμένες από τις μελέτες έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Κλάδος Κινητών Επικοινωνιών

Οι εταιρείες του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών απασχολούν 4.568 εργαζόμενους και υποστηρίζουν συνολικά 41.600 θέσεις εργασίας, ενώ ο κλάδος συνεισφέρει άμεσα και έμμεσα στο 7% του ΑΕΠ της Ελλάδας. Οι κινητές επικοινωνίες είναι συνδεδεμένες με τη βελτίωση της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων, ιδίως των μικρών και μεσαίων (ΜΜΕ) και της οικονομίας συνολικά, σύμφωνα με τις μελέτες που βρίσκονται ανηρτημένες στον ιστότοπο της ΕΕΚΤ.
Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1897 στον Δάρα Πυλίας Μεσσηνίας. Κατατάχθηκε στην Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή το 1918. Ήταν απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Χωροφυλακής και της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Το 1923 συμμετείχε στο φιλοβασιλικό κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη, το οποίο οι βενιζελικοί κατέστειλαν με επιτυχία. Για το λόγο αυτό αποτάχθηκε από τη Χωροφυλακή, στην οποία επανήλθε με την αμνηστία του 1927. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 υπηρετούσε στην Ήπειρο. Το 1942 διορίστηκε διοικητής της Ανωτέρας Διοίκησης Ηπείρου της Χωροφυλακής, με έδρα τα Ιωάννινα. Στη θέση αυτή παρέμεινε ως τον Ιούνιο του 1944, οπότε καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς, λόγω της συνεργασίας του με την Αντίσταση.
Το 1952, με την άνοδο στην εξουσία του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου και της δεξιάς παράταξης, ο Κων/νος Μακρυνιώτης διορίστηκε διευθυντής της Διεύθυνσης Ασφαλείας του υπουργείου Εσωτερικών, (1952-1954) στο οποίο υπάγονταν τότε τα σώματα ασφαλείας, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1954. Στη συνέχεια διετέλεσε επιθεωρητής της Α΄ Επιθεώρησης της Χωροφυλακής (1954-57), και τελικά αρχηγός της Χωροφυλακής την περίοδο 1957-60.
Ο ανηψιός του, Δημήτριος Μακρυνιώτης, έγινε κομμουνιστής και συμμετείχε ενεργά στον εμφύλιο ως ένοπλος αντάρτης του Δημοκρατικού Στρατού. Εκτελέστηκε το 1948 μετά από καταδίκη του από το Έκτακτο Στρατοδικείο Καλαμάτας.
Ο Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Γεωργίου και Φοίνικος, Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως και διάφορα άλλα παράσημα.
Κάστρα της Ερήμου

Ιστορία

Τα κάστρα οικοδομήθηκαν μεταξύ του 7ου και 8ου αιώνα, περίπου μεταξύ του 660 και 750, υπό την ηγεσία των χαλίφηδων της δυναστείας των Ομεϋαδών, αφού οι τελευταίοι είχαν ορίσει το 661 ως νέα τους πρωτεύουσα την Δαμασκό. Η πλειονότητα των κάστρων βρίσκεται επί των αρχαίων εμπορικών δρόμων προς τη Μεδίνα και την Κούφα.
Η οικοδόμηση των κάστρων περιελάμβανε ένα συνδυασμό χρήσης πρωϊμότερων ερειπίων και νέων κατασκευών. Η λειτουργία και χρήση των κτισμάτων δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Οι λόγιοι έχουν προτείνει πως λειτουργούσαν εντός ενός αμυντικού, αγροτικού και/ή εμπορικού πλαισίου.Υπάρχουν διάφορες θεωρίες ως προς τη χρήση των κτηρίων. Μπορεί να λειτούργησαν ως οχυρά, σημείο συνάντησης Βεδουίνων, μπαντίγιας (δηλαδή ως εξοχικοί προορισμοί ευγενών) ή ως καραβάνσεράι.
Τα κάστρα εκπροσωπούν μερικά από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της πρώιμης ισλαμικής αρχιτεκτονικής.
Λεοπόλδος του Ζνόιμο

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Κορράδου Α΄ δούκα της Βοημίας και της Βίρπιρκ από τη Βαυαρία, κόρης τού Ζήγκχαρτ κόμη τού Τένγκλινκ.
Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας τού δυτικού ημίσεως της Μοραβίας και απεβίωσε το 1092. Τότε οι δύο γιοί του μοίρασαν την κτήση: ο μεγαλύτερος αδελφός Όλντριχ έλαβε το Μπρνο και ο Λεοπόλδος το Ζνόιμο. Κυβέρνησε το Ζνόιμο στη νότιο Μοραβία ως πρίγκιπας. Το 1099 εκδιώχθηκαν από τον εξάδελφό τους Μπρετίσλαφ Β΄, όταν εκείνος προσπάθησε να δώσει το Μπρνο-Ζνόιμο στον νεότερο αδελφό του Μποζιβόι Β΄. Τότε ο Όλντριχ αιχμαλωτίστηκε και κρατήθηκε στο Κλάντσκο, ενώ ο Λεοπόλδος πολέμησε εναντίον του πεθερού τού Μποζιβόι Β΄, τού Λεοπόλδου Β΄ των Μπάμπενμπερκ μαργράβου της Αυστρίας. Όμως το 1100 ο Μπρετίσλαφ Β΄ δολοφονήθηκε και ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας επικύρωσε την άνοδο τού Μπορζιβόι Β΄ στο θρόνο της Βοημίας. Οι δύο αδελφοί, με τη βοήθεια Αυστριακού και Βαυαρικού στρατού, επέστρεψαν στα πριγκιπάτα τους. Τους υποστήριξε έμμεσα ο Ερρίκος Δ΄, τον οποίο επισκέφθηκαν στη Φρανκφούρτη. Ο βασιλιάς της Γερμανίας τους έδωσε τα εμβλήματα τού δούκα της Μοραβίας, όταν ο Όλντριχ αποκήρυξε τη διεκδίκησή του στο θρόνο. Ωστόσο το 1107 ο Λεοπόλδος συμμετείχε στην εξέγερση του εξαδέλφου του Σβατοπλούκ εναντίον τού Μποζιβόι Β΄, η οποία επέτυχε.
Το 1101 οι δύο αδελφοί ίδρυσαν το αββαείο των Βενεδικτίνων στο Τρέμπιτς και έκτισαν εκεί τη βασιλική τού Αγ. Προκοπίου, που προορίστηκε για μαυσωλείο του κλάδου Μπρνο-Ζνόιμο των Πρεμυσλιδών. Ο Λεοπόλδος απεβίωσε το 1112 και τάφηκε εκεί, όπως και ο Όλντριχ το επόμενο έτος. Στο Ζνόιμο τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Κορράδος.
Χοσέ Μουχίκα

Πρώτα χρόνια και δράση

Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1935. Από νεαρή ηλικία ήταν ενεργός στους κόλπους του Εθνικού Κόμματος. Εν συνεχεία όμως μεταπήδησε στην αντάρτικη δράση και έγινε μέλος του αριστερού κινήματος Τουπαμάρος στη δεκαετία του 1960. Στόχος του κινήματος ήταν η ανατροπή της τότε κυβέρνησης. Το 1972 συνελήφθη και μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 μεταφέρθηκε σε στρατιωτική φυλακή, όπου παρέμεινε έγκλειστος επί 14 χρόνια. Επί δύο και πλέον χρόνια μάλιστα ήταν υπό περιορισμό στον πυθμένα ενός πηγαδιού. Κατά την περίοδο της φυλάκισής του κατάφερε να διατηρήσει επαφές με άλλα κορυφαία στελέχη των Τουπαμάρος. Το 1985 ο Μουχίκα απελευθερώθηκε έπειτα από την επιστροφή της δημοκρατίας και την συνακόλουθη γενική αμνηστία, με την οποία απελευθερώθηκαν όλοι οι φυλακισμένοι, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών κρατουμένων.

Πολιτική καριέρα

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Μουχίκα ίδρυσε μαζί με άλλα μέλη των Τουπαμάρος ένα πολιτικό κόμμα, με την ονομασία Κίνημα για την Λαϊκή Συμμετοχή. Το κόμμα αυτό ανήκε στους κόλπους του συνασπισμού "Διευρυμένο Μέτωπο" και κέρδισε περισσότερους από 300.000 ψήφους - το μεγαλύτερο ποσοστό από τα κόμματα του συνασπισμού- στις εθνικές εκλογές του 2004.
Μετά την εκλογή του αριστερού προέδρου Ταμπαρέ Βάσκες, διορίστηκε την 1η Μαρτίου 2005 ως υπουργός γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας. Όταν έγινε υπουργός παραιτήθηκε από γερουσιαστής. Παρέμεινε στο υπουργικό αξίωμα ως το 2008 οπότε παραιτήθηκε και επέστρεψε στην έδρα του στη Γερουσία. Νέος υπουργός γεωργίας ανέλαβε ο Ερνέστο Αγάτσι.
Ο Μουχίκα επιλέχθηκε στις 14 Δεκεμβρίου του 2008 από το έκτακτο συνέδριο του Διευρυμένου Μετώπου ως υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος και στις 28 Ιουνίου 2009 κέρδισε και το χρίσμα για να είναι υποψήφιος τις προεδρικές εκλογές του 2009, με υποψήφιο αντιπρόεδρο τον Ντανίλο Αστόρι.

Εκλογή στην προεδρία

Στις 25 Οκτωβρίου του 2009 προηγήθηκε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, με ποσοστό 47,9% έναντι 29% για τον πρώην πρόεδρο, Λουίς Αλμπέρτο Λακάγιε. Στον δεύτερο και τελικό γύρο, που διεξήχθη στις 29 Νοεμβρίου,  ο Μουχίκα εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 52,3% των ψήφων  έναντι 43,5% για τον Λακάγιε. Η ορκωμοσία του στο ύπατο αξίωμα έγινε την 1η Μαρτίου του 2010. Έχει δηλώσει ότι είναι υπέρ συμφωνίας για ελεύθερο εμπόριο με τις ΗΠΑ.
Ασσέρ Μαλλάχ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του Ιακώβ Μαλλάχ και της Εστρέας Σαλέμ. Η οικογένεια Μαλλάχ υπήρξε σημαντική οικογένεια της Θεσσαλονίκης, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική, τις επιστήμες και τις επιχειρήσεις. Φοίτησε στο Λύκειο Γαλατασαράι και εν συνεχεία σπούδασε νομικά στην Κωνσταντινούπολη. 
Συμμετείχε στην προσπάθεια που έγινε ενώπιον της Υψηλής Πύλης για την ίδρυση ενός πανεπιστημίου το 1912, υπό την ονομασία Χάιφα (σημερινό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ισραήλ).
Υπήρξε υπέρμαχος της σιωνιστικής ιδέας ενώ συμμετείχε στην ίδρυση του σιωνιστικού συλλόγου «Θεόδωρος Έρτσελ», του οποίου διετέλεσε πρόεδρος. Για την δράση του υπέστη διώξεις από τις οθωμανικές αρχές. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελέγη πρόεδρος της Σιωνιστικής Ομοσπονδίας, καθώς και πρόεδρος του 8ου Πανελληνίου Συνεδρίου της (1931).
Υπήρξε προσωπικός φίλος με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ένθερμος υποστηρικτής της πολιτικής του. Στις ελληνικές εκλογές του 1920 έθεσε υποψηφιότητα με το Κόμμα των Φιλελευθέρων χωρίς όμως επιτυχία. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1932.  Το 1934 εγκαταστάθηκε στην Παλαιστίνη με την ιδιότητα του διπλωματικού απεσταλμένου της ελληνικής κυβέρνησης.
Απεβίωσε στο Παρίσι. Ήταν παντρεμένος με την Εύα Νταζνόφσκι (1895-1972), με την οποία απόκτησε τρία παιδιά.
Φαϊμαλάγκα Λούκα

Προφίλ

Υπήρξε εκφωνητής στο ραδιόφωνο και πολιτικός, ενώ υπηρέτησε στο δημόσιο βίο και στον πολιτικό στίβο επί 40 χρόνια, χρηματίζοντας μεταξύ άλλων Υπουργός Υγείας κατά την περίοδο 1994-1996.

Πρωθυπουργός

Ο Λούκα έγινε πρωθυπουργός στις 24 Φεβρουαρίου του 2001 έπειτα από τον ξαφνικό θάνατο του πρωθυπουργού Ιονάτανα Ιονάτανα, από καρδιακή προσβολή, το Δεκέμβριο του 2000. Λίγους μήνες αφότου ξεκίνησε η πρωθυπουργία του, στις 14 Δεκεμβρίου του 2001, ο Λούκα ηττήθηκε σε πρόταση μομφής και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Κολόα Ταλάκε.

Πρόεδρος της Βουλής και Γενικός Κυβερνήτης

Τον Ιούνιο του 2003 έγινε πρόεδρος του Κοινοβουλίου, παρά το γεγονός ότι την περίοδο εκείνη ήταν βουλευτής της Αντιπολίτευσης.
Ο Λούκα διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης στις 9 Σεπτεμβρίου του 2003, ως αντιπρόσωπος της Ελισάβετ Β΄, η οποία είναι Αρχηγός Κράτους του Τουβαλού. Αποχώρησε στις 15 Απριλίου του 2005 μετά τα 65α γενέθλιά του. Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες, το Τουβαλού έχει υποχρεωτικό όριο ηλικίας για αποχώρηση από τη δημόσια υπηρεσία, κάτι που ισχύει για όλα τα δημόσια αξιώματα.
Ο Λούκα υπήρξε ο μοναδικός Γενικός Διοικητής του Τουβαλού που δε δέχτηκε να χριστεί Ιππότης. Η πρακτική αποδοχής του τίτλου του Ιππότη επέστρεψε στα χρόνια του διαδόχου του Λούκα στο αξίωμα, Σερ Φιλόιμεα Τελίτο.

Θάνατος

Πέθανε τον Αύγουστο του 2005 στα Φίτζι όπου ακολουθούσε θεραπεία.
Μιχαήλ Μιχαήλοφ

Καριέρα

Ο Μιχαήλοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης το 1991, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, με μεγαλύτερη επιτυχία την τρίτη θέση στην ρωσική σουπερλίγκα το 1992-93.
Ακολούθησε η ισπανική Εστουδιάντες, στην οποία έπαιξε για δύο σεζόν με μέσους όρους 9,1 πόντων και 5,8 ριμπάουντ το 1994-95 και 14,6 πόντων και 9,4 ριμπάουντ το 1995-96, ενώ έφθασε και στις δύο χρονιές στην φάση των 16 του κυπέλλου Κόρατς.
Το καλοκαίρι του 1996 υπέγραψε στην Ρεάλ Μαδρίτης, κατακτώντας το κύπελλο Σαπόρτα του 1996-97, κερδίζοντας στον τελικό την Βερόνα με 78-64. Αγωνίστηκε ως βασικός σέντερ της ομάδας για δύο χρόνια, με μέσους όρους 10,0 και 9,8 πόντων αντίστοιχα.
Το 1998 συμφώνησε με την ομάδα του Άρη, αγωνιζόμενος σε δεκαεπτά αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος με μέσους όρους 11,5 πόντων, 9,0 ριμπάουντ και 2,0 κοψιμάτων ανά αγώνα.
Το 1999-00 επέστρεψε στην Ρεάλ Μαδρίτης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ισπανίας και φθάνοντας ως την φάση των 16 στην Ευρωλίγκα.
Το καλοκαίρι του 2000 επέστρεψε στην Ρωσία μετά από έξι χρόνια, υπογράφοντας στην Ουράλ Γκρέιτ, με την οποία κατέκτησε δύο φορές το πρωτάθλημα Ρωσίας και το NEBL του 2000-01. Στην δεύτερη του σεζόν η ομάδα έπαιξε στην Ευρωλίγκα, με τον Μιχαήλοφ να σημειώνει 12,4 πόντους και να μαζεύει 6,9 ριμπάουντ σε δεκαεννέα παιχνιδια.
Το 2002-03, μεταγράφηκε στην ιταλική Ούντινε, όπου έπαιξε σε 34 αγώνες για το πρωτάθλημα Ιταλίας και το ULEB Cup, σημειώνοντας 9,0 πόντους και 6,4 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Το 2003 επέστρεψε στην Ισπανία φορώντας την φανέλα της Σεβίλλης και έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα το 2004-05 με την ομάδα της Ουράλ Γκρέιτ.
Με την εθνική Ρωσίας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στις διοργανώσεις του Μουντομπάσκετ του 1994 και του 1998, όπως και του Ευρωμπάσκετ του 1993, ενώ στο Ευρωμπάσκετ του 1997 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Έκτοτε ασχολήθηκε με την προπονητική, όντας προπονητής της Κράζνιε Κρίλια το 2010-11, ενώ πιο πριν υπήρξε βοηθός στην Σπαρτάκ Πριμόριε για τρία χρόνια. Από το 2012 και μετά, είναι βοηθός προπονητής στις εθνικές ομάδες εφήβων και νέων της πατρίδας του.
Μαρία Ρεπούση

Πολιτική δραστηριότητα

Από τα φοιτητικά της χρόνια, η Μαρία Ρεπούση στρατεύτηκε στην υπόθεση της ανανεωτικής αριστεράς. Από τη δεκαετία του 1980 ήταν μέλος της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και στη συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού όπου και διατέλεσε μέλος της ΚΕ μέχρι το 1986. Παρέμεινε στη συνέχεια ανένταχτη αριστερή μέχρι τη δημιουργία της ΔΗΜΑΡ. 
Δραστηριοποιήθηκε επίσης στο γυναικείο κίνημα και ήταν μέλος της Ομάδας Γυναικών Πειραιά. Με τον Πειραιά ασχολήθηκε και ως μέλος της επιτροπής πόλης Πειραιά αλλά και αργότερα από τις γραμμές του πειραϊκής δημοτικής κίνησης το Λιμάνι της Αγωνίας.
Η Μαρία Ρεπούση ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος και μέλος του ΔΣ του Ομίλου Πολιτικού Προβληματισμού και Παρέμβασης «Η Αριστερά Σήμερα [ΑΡΣΗ]» που ίδρυσε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και συμμετείχε ενεργά σε κινήσεις μεταρρύθμισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. 
Από το 2006 συμμετείχε επίσης στο ΔΣ του Κέντρου Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Παπαγιαννάκης που διαδέχθηκε την ΑΡΣΗ μετά το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς και εξελέγη βουλευτής Α΄ Πειραιά στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφια στην Α΄ Πειραιά με τον ΣΥΡΙΖΑ, και έλαβε 6.144 ψήφους χωρίς να εκλεγεί.

Επιστημονική και συγγραφική δραστηριότητα

Από το 1993, διδάσκει ιστορία και διδακτική της ιστορίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και ανάλογα είναι τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα.
Η Μαρία Ρεπούση έχει ασχοληθεί κυρίως με την ιστορία στην εκπαίδευση. Στην εργογραφία της ανήκουν τα "Μαθήματα Ιστορίας: από την ιστορία στην ιστορική εκπαίδευση","Τα Μαρασλειακά" καθώς και η συν-συγγραφή ( "Ο φεμινισμός στα χρόνια της μεταπολίτευσης 1974-1990"), συγγραφή και επιμέλεια βιβλίων, εκπαιδευτικών προγραμμάτων και εκπαιδευτικού λογισμικού που προορίζονται για την εκπαίδευση. 
Στο πλαίσιο αυτής της δραστηριότητας, επί υπουργού Παιδείας Μαριέττας Γιαννάκου της κυβέρνησης Καραμανλή υπήρξε επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας του επίμαχου βιβλίου Ιστορίας της Στ' Δημοτικού "Στα νεότερα και σύγχρονα χρόνια". Η διαμάχη για το βιβλίο της Μ. Ρεπούση κράτησε περίπου 29 μήνες, από τον Ιανουάριο του 2006 έως τον Μάιο του 2008 και στο διάστημα αυτό δημοσιεύθηκαν περί τα 1.000 κείμενα. Ήταν μια από τις πιο έντονες και παρατεταμένες διαμάχες που γνώρισε η Ελλάδα για τα ζητήματα εκπαίδευσης. Το βιβλίο επικρίθηκε για πολλά σημεία του, αλλά αυτό που συζητήθηκε περισσότερο ήταν ότι παρουσίασε ως «συνωστισμό» την εναγώνια προσπάθεια των Ελλήνων της Σμύρνης να μπουν σε πλοία κατά τον διωγμό τους από τους Τούρκους στο λιμάνι της Σμύρνης, το 1922, όταν η πόλη κατακάηκε. Στο πόρισμά της η Ακαδημία Αθηνών ανέφερε ότι “το εγχειρίδιο δεν συμβάλλει στην ενίσχυση της εθνικής μνήμης και της ελληνικής αυτογνωσίας”. Το βιβλίο θεωρήθηκε, από ορισμένους κύκλους, ως προσπάθεια απόκρυψης τμήματος της νεοελληνικής ιστορίας με στόχο την προώθηση φιλικών σχέσεων με γειτονικά κράτη, και ζητήθηκε η απόσυρσή του. Τελικά το βιβλίο αποσύρθηκε μετά τις εκλογές.
Οδός Ανθέων

Υπόθεση

Σε κάθε επεισόδιο, λαμβάνουν χώρα διασκεδαστικά σκετς, τα οποία περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια δύο νέων (Ελένη Ράντου και Δάνης Κατρανίδης) να παντρευτούν, αντίθετα από τη θέληση των δικών τους. Η μητέρα της κοπέλας, η Μάρθα Βούρτση, με τις φωνές και τη «στριμάδα» της, και ο αδερφός του νεαρού, ο Σταμάτης Γαρδέλης, με τις παράλογες οικονομικές του απαιτήσεις, βασανίζουν μεταξύ άλλων και το ζευγάρι.
Εθνική Οδός 95 (Ελλάδα)

Ιστορικά

Μέχρι το 1999 ο δρόμος είχε 2 λώριδες (1 ανα κατεύθυνση) γεγονός που δυσκόλευε τους χρήστες της οδού, μιας και δημιουργούνταν κυκλοφοριακή συμφόρηση και προξενούνταν ατυχήματα. Το 1999 το πρώτο κομμάτι από τη πόλη της Ρόδου μέχρι το Φαληράκι αναβαθμίστηκε σε αυτοκινητόδρομο 4 λωρίδων (2 και 2 ανα κατεύθυνση) με διαχωριστική νησίδα. Πλεόν το κομμάτι απο το Φαληράκι μέχρι την Λίνδο είναι υπό αναβάθμιση έτσι ώστε να μετατραπεί και αύτο σε αυτοκινητόδρομο. Πιο συγκεκριμένα το τμήμα Φαληράκι - Κολύμπια έχει ολοκληρωθεί, ενώ είναι σε εξέλιξη η αναβάθμιση του τμήματος Κολύμπια - Λίνδος.
1500 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο δρόμος ημιαντοχής 1500 μέτρων αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αγωνίσματα στίβου των Ολυμπιάδων.
Τα 1500 μέτρα είναι ένα κλασικό αγώνισμα καθώς πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στην Ολυμπιάδα του 1972 στο Μόναχο.

Ρεκόρ

Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 3:32.07 και σημειώθηκε από τον Κενυάτη Νόα Νγκένι στις 29 Σεπτεμβρίου 2000 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϋ.
Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 3:53.96 και σημειώθηκε από την Ρουμάνα Πάουλα Ιβάν στις 26 Σεπτεμβρίου 1988 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ.
Διθύραμβος

Ο Διθύραμβος ήταν αυτοσχέδιο χορικό, λατρευτικό και θρησκευτικό άσμα, προς την λατρεία του Διονύσου.

Περιγραφή

Ψαλλόταν από ομάδα πενήντα ανδρών ή γυναικων, μεταμφιεσμένων ίσως σε τράγους (πέντε άνδρες για καθεμιά από τις δέκα φυλές τις Αττικής) με την συνοδεία αυλού, χορεύοντας γύρω απο τον βωμό του. Επίσης ο πρώτος των χορευτών, ο εξάρχων απέδιδε και κάποια αφήγηση σχετικά με την ζωή του θεού.
Το θέμα αρχικά ήταν η γένεση του Βάκχου, ενώ στην συνέχεια το πλαίσιο έγινε ευρύτερο. Πιστεύεται πως η λέξη προήλθε από: α) τον "Διθύραμβο" Διόνυσο, που γεννήθηκε δύο φορές, μια από την Σέμελη και μια από τον μηρό του Δία και β) δις-θύρα-βαίνω. Η εξέλιξή του οδήγησε στη γένεση της τραγωδίας. Με τα χρόνια εξελίχθηκε από λατρευτικό τραγούδι σε ξεχωριστό λυρικό και χορευτικό καλλιτεχνικό είδος.
Πατέρας αυτής της εξέλιξης θεωρείται ο Αρίων (Μύθημνα, Λέσβος) που ήταν ο πρώτος που συνέθεσε τον διθύραμβο, του έδωσε λυρική μορφή και αφηγηματικό περιεχόμενο και παρουσίασε τους χορευτές μεταμφιεσμένους σε Σατυρους (δηλαδή με χαρακτηριστικά τράγου) γι'αυτό και ονομάστηκε «ευρετής του τραγικού τρόπου» επιβεβαιωμένο απο το λεξικό Σούδα. 
Αργότερα ο Θέσπης (Ικαρία) στην θέση του εξάρχοντα εισήγαγε και τον υποκριτή ηθοποιό ο οποίος έκανε διάλογο με τον χορό, συνέπεια αυτής της καινοτομίας ήταν η γέννηση της τραγωδίας στην Αττική.
Σήμερα διασώζονται διθύραμβοι του Βακχυλίδη.
Spyro the Dragon

Gameplay

Στο Spyro the Dragon ο παίκτης χειρίζεται τον Spyro καθώς ταξιδεύει σε διάφορους κόσμους, προκειμένου να διασώσει τους άλλους δράκους, να ανακτήσει τον κλεμμένο θησαυρό, και να νικήσει τον κακό Gnasty Gnorc. Ο Spyro έχει δυο κύριες επιθέσεις: την ανάσα φωτιάς και τα κέρατά του. Οι επιθέσεις αυτές χρησιμεύουν στην καταπολέμηση των εχθρών καθώς και για ανοίξουν κάποια κιβώτια. Τα κέρατα είναι χρήσιμα στην καταπολέμηση μικρόσωμων εχθρών αλλά όχι για μεγαλόσωμους. Αντίθετα η φωτιά είναι ιδανική για την καταπολέμηση μεγαλόσωμων εχθρών. Ο Spyro επίσης μπορεί να γλιστρήσει στον αέρα για να φτάσει νέες περιοχές, και σε κάποια επίπεδα ο Spyro μπορεί να πετάξει ελεύθερα. Την υγεία του Spyro αντιπροσωπεύει το χρώμα του συντρόφου του, του Sparx αν ο Spyro δεχτεί κάποιο χτύπημα ο Sparx θα χάσει το χρώμα του και θα εξαφανιστεί αφήνοντας τον Spyro ευάλωτο. Όμως ο Spyro μπορεί να πάρει πίσω την υγεία του σκοτώνοντας μικρά ζώα. Ο θησαυρός μπορεί να βρεθεί σε κιβώτια και σε μπαούλα που μερικά θέλουν ειδικές τεχνικές για να ανοίξουν επίσης κάθε εχθρός έχει πάνω του θησαυρό και όποτε ο Spyro σκοτώνει έναν εχθρό παίρνει τον θησαυρό. Επίσης υπάρχουν και τα αυγά δράκου που είναι στην κατοχή ταχύτατων μπλε κλεφτών που ο Spyro πρέπει να κυνηγήσει και να πάρει τα αυγά. Για να τερματίσει το παιχνίδι ο παίκτης πρέπει να ταξιδέψει στον τελευταίο κόσμο και να νικήσει τον Gnasty Gnorc.

Πλοκή

Ένας νεαρός δράκος ο Spyro έχει βάλει σκοπό να ελευθερώσει τους δράκους φίλους του που έπεσαν θύματα του Gnasty Gnorc και τους έχει μεταμορφώσει σε κρυστάλλους. Είναι στο χέρι του Spyro να ανακτήσει τον θησαυρό από τους Gnorcs, και στη συνέχεια να αντιμετωπίσει τον Gnasty Gnorc.

Υποδοχή

Το παιχνίδι γνώρισε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τα γραφικά του παιχνιδιού και την υψηλή αξία που έχει η επανάληψη του παιχνιδιού. Το GameSpot έδωσε στο παιχνίδι ένα 8.3, και είπε ότι έχει πολύ καλά γραφικά για την εποχή του και ότι είναι ένα από τα πρώτα καλά 3D παιχνίδια για το PlayStation. Το IGN του έδωσε ένα 9/10 και είπε ότι το παιχνίδι χρησιμοποιεί το υλικό του PlayStation προς το μέγιστο, και δεν υπάρχει κάποια πολύγονη δυσλειτουργία. Επίσης, ανέφερε ότι το μόνο πρόβλημα είναι η κάμερα που δεν ακολουθεί τον χαρακτήρα σωστά.
Λεοπόλδος Α΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Μπέρτολντ κόμη του Νόρντγκαου (βρίσκεται στην Ανατολική Βαυαρία) ή του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας. 
Το 955 ο Όθων Α΄ της Γερμανίας νίκησε τους Μαγιάρους στη μάχη του Λέχφελντ και την κατακτημένη περιοχή την ονόμασε Marcha Orientalis και την παραχώρησε στον Μπούρκχαρντ. Αυτός όμως ακολούθησε τον Ερρίκο Β΄ Οθωνιδών της Βαυαρίας εναντίον του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας. Τότε ο Όθων Β΄ πήρε την περιοχή και την παραχώρησε στον πιστό του Λεοπόλδο Α΄. Η Ανατολική Μαρκιωνία αργότερα αποκαλέστηκε μαργραβάτο της Αυστρίας.
Ξεκίνησε από το εκεί φρούριο Πέχλαρν και επιβεβαίωσε την εξουσία του στο φρούριο Μελκ, που μάλλον το έκανε έδρα του και ίδρυσε μονή. Τα έτη 987-991 επέκτεινε το μαργραβάτο του ανατολικότερα. Όταν ο εξάδελφός Ερρίκος του Σβάινφουρτ αιχμαλώτισε και τύφλωσε έναν ιππότη του Μπέρνβαρντ επισκόπου του Βύρτσμπουργκ, μεσολάβησε για τη λύση της διαφοράς.
Εκεί, το 994 σε μία κονταρομαχία (tournament), ένα βέλος τον χτύπησε στο μάτι και απεβίωσε από τα τραύματά του δύο ημέρες μετά. Τάφηκε στο Βύρτσμπουργκ· τον 13ο αι. τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο αββαείο του Μελκ. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Ερρίκος Α΄ και Αδαλβέρτος.
Ηλίας Λάππας

Καριέρα

Ο Ηλίας Λάππας ξεκίνησε από πολύ μικρός την πετοσφαίριση από τις ακαδημίες του Π.Α.Ο. Κουκακίου το 1991, όπου παρέμεινε μέχρι το 1997. Το καλοκαίρι του 1997 μεταπήδησε στον Πανελλήνιο, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2001. Την περίοδο 2001-2002 αγωνίστηκε για την ΑΕΚ, ενώ τα δύο επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στη Θεσσαλονίκη, αρχικά με τη φανέλα του Άρη (2002-2003) και στη συνέχεια με τα χρώματα του ΠΑΟΚ (2003-2004).
Από το καλοκαίρι του 2004 μέχρι και το 2011, αγωνίστηκε με τα χρώματα του Παναθηναϊκού σε Ελλάδα και Ευρώπη. Με τους πράσινους κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (2006), τρία κύπελλα (2007, 2008 και 2010) και δύο σούπερ καπ (2005 και 2007). Το καλοκαίρι του 2011 μεταγράφηκε στον Φοίνικα Σύρου, ομάδα. Με την ομάδα της Σύρου κατέκτησε ένα λιγκ καπ, ενώ ήταν και φιναλιστ σε δύο τελικούς πρωταθλήματος (2012 και 2016). Το Σεπτέμβριο του 2016 ανακοινώθηκε από τον Α.Ο.Π. Κηφισιάς.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Ηλίας Λάππας έχει πραγματοποιήσει με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης πάνω από 190 συμμετοχές.