google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωνία 2000 Χανίων

Ιστορικό

Ιδρύθηκε το 1924 ως Αθλητικός Όμιλος Ιωνία Χανίων από Μικρασιάτες πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τις πατρίδες με την Μικρασιατική καταστροφή και κατέφθασαν στο νησί της Κρήτης και εγκαταστάθηκαν στα Χανιά, δίνοντας στον σύλλογό τους το όνομα «Ιωνία» για να διαιωνίζονται στη μνήμη των ανθρώπων οι χαμένες πατρίδες τους. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου αποτελούταν από τους Δημ. Ψηλόπουλο ως πρόεδρος, Μπατάκη ως γενικός γραμματέας, Τσάκλας ως ταμίας, Βασίλειο Μαυρουδή και Ηλία Μαυρομάτη ως μέλη, ενώ επίτιμος πρόεδρος είχε εκλεχθεί ο Δημήτριος Δάλλας. Αποτέλεσε από τα αρχαιότερα αθλητικά σωματεία των Χανίων και αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο το 1928. 
Εκτός του ποδοσφαιρικού τμήματος, διέθετε επίσης τμήμα κλασσικού αθλητισμού και πετοσφαίρισης, ενώ τον Αύγουστο του 1924 προκήρυξε κολυμβητικούς αγώνες, στους οποίους πήραν μέρος 48 αθλητές από όλη την Κρήτη. Επίσης, η Ιωνία ήταν η πρώτη ομάδα που έδωσε ποδοσφαιρικούς αγώνες εκτός Χανίων με σωματεία άλλων νομών. Πρώτος αγώνας ήταν στο Ρέθυμνο με τον Αθλητικό Όμιλο Ρεθύμνης με τον οποίο ήρθε ισόπαλη 2-2 και δεύτερος αγώνας ήταν στο Ηράκλειο με τον Όμιλο Φιλάθλων Ηρακλείου από τον οποίο ηττήθηκε με 2-1. Το 1950 ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Χανίων και η Ιωνία εντάχθηκε στη δύναμη της, ενώ αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 253, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική της πορεία, καθώς μέχρι τότε αγωνιζόταν σαν ανεξάρτητο σωματείο. Η Ιωνία Χανίων υπήρξε η πρώτη πρωταθλήτρια στην ιστορία της Ε.Π.Σ. Χανίων, την περίοδο 1952-53. 
Το 1967 έπειτα από τον αθλητικό νόμο της δικτατορίας για αναγκαστική συγχώνευση, η Ιωνία καθώς και τα υπόλοιπα 4 χανιώτικα σωματεία Α΄ Κατηγορίας (Τάλως, Αστέρας, Ίκαρος και Απόλλων) ανέστειλαν τη λειτουργία τους και η πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών τους μεταπήδησαν στην Αθλητική Ένωση Χανίων. Το 1968 ιδρύθηκε η Αναγέννηση Χανίων βασιζόμενη στο καταστατικό της Ιωνίας και πλαισιώθηκε από τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές των διαλυμένων σωματείων. Με την πτώση της δικτατορίας το 1974 η Ιωνία Χανίων επανιδρύθηκε εκ νέου, παίρνοντας την ονομασία της από την Αναγέννηση. Η Ιωνία Χανίων θα πάψει να υφίσταται οριστικά το 1997, όποτε και πάνω στο καταστατικό της δημιουργήθηκε η Α.Ε. Χανίων. Ωστόσο όμως, ένα χρόνο πριν δημιούργησε τη θυγατρική της με την ονομασία Αθλητικός Όμιλος Ιωνία 2000 και αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 5216.
Παναγιώτης Κατράνας

Καριέρα

Ο Παναγιώτης Κατράνας ξεκίνησε την μπασκετική του καριέρα στον Δαναό Τρικάλων, στο οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 2002.
Το καλοκαίρι του 2002 μετεγγράφεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Την περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στον Παπάγου, ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν μετεγγράφη στην Άλιμο Αττικής, στην οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια.
Τη διετία 2006-2008, ο Παναγιώτης Κατράνας αγωνίστηκε στον Ίκαρο Καλλιθέας, ενώ το καλοκαίρι του 2008 επέστρεψε στα Τρίκαλα για λογαριασμό του Αιόλου Τρικάλων, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2011.
Από το 2011 μέχρι και το 2012, ο Παναγιώτης Κατράνας αγωνίστηκε στον Ιωνικό, ενώ το 2012 μετεγγράφη στο Κ.Ο. Χολαργού.
Τον Ιούνιο του 2013, ο Παναγιώτης Κατράνας υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Γυμναστικό Σύλλογο Κύμης, στον οποίο αγωνίζεται μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Παναγιώτης Κατράνας έχει πραγματοποιήσει 19 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα Καλαθοσφαίρισης Νέων.
Επαρχία Μαρντακέρτ (αυτόνομη περιφέρεια του Ναγκόρνο-Καραμπάχ)

Η Επαρχία Μαρτακέρτ ήταν μία από τις πέντε επαρχίες της αυτόνομης περιφέρειας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ της σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. 
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1935 ονομαζόταν ως επαρχία Τζραμπέρντ
Ηράκλεια επί Λάτμον

Η Ηράκλεια επί Λάτμον ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, η οποία ευρίσκετο στους πρόποδες του όρους Λάτμου στα δυτικά παράλια της Καρίας και νοτιοανατολικά της Μιλήτου. Αναφέρεται από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο στο έργο του "Αργοναυτικά". Ορισμένοι μελετητές, βασιζόμενοι στον Παυσανία, αναφέρουν ότι η παλιότερη ονομασία της πόλης ήταν Λάτμος. Σύμφωνα με τη μυθολογία και τον ρωμαίο ποιητή Οβίδιο, ο Ενδυμίωνας ζούσε ως βοσκός στην περιοχή, γι΄αυτό και θεωρείτο ο μυθικός ιδρυτής της πόλης, η οποία του είχε αφιερωμένο ιερό. Αν και η ακριβής τοποθεσία της πόλης δεν είναι γνωστή, σώζονται αρκετά αργυρά και χάλκινα νομίσματα της ρωμαϊκής εποχής. Βρέθηκαν αργυρά τετράδραχμα νομίσματα με την κεφαλή της Αθηνάς και την επιγραφή "ΗΡΑΚΛΕΩΤΩΝ", καθώς και χάλκινα της εποχής του Αυγούστου, του Αντωνίνου του Ευσεβούς και του Μάρκου Αυρήλιου.
Σπύρος Μπότσαρης

Βιογραφία

Είναι ο πρώτος Μπότσαρης που μνημονεύει η ιστορία. Πήρε μέρος στην μεγάλη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου όπου σκότωσε πολλούς Τούρκους. Ήταν ο πρώτος που απόκτησε πυροβόλα όπλα, τα οποία κέρδισε ως λάφυρα στην μάχη. Συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Σκεντέρμπεη. Μετά η τον θάνατο του Σκεντέρμπεη η οικογένεια, η οποία συνεχώς βρίσκονταν σε ένοπλη ρήξη με τους Τούρκους, άρχισε σταδιακά να μετακινείται προς το Σούλι. Εκεί συναντήθηκε με τις άλλες ένδοξες οικογένειες και όλοι μαζί σχημάτισαν την Σουλιωτική Συμπολιτεία και εγκαταστάθηκαν σε 11 χριστιανικά χωριά.
Χάρτα της Γκρατσάνιτσα

Η Χάρτα της Γκρατσάνιτσα (σερβικά : Грачаничка повеља) είναι μεσαιωνικό σερβικό έγγραφο του βασιλιά Μιλούτιν. Το έγγραφο καθόριζε αναλυτικά τα όρια αλλά και τις εκτάσεις που ανήκαν η παραχωρούσε ο βασιλιάς στην μονή Γκρατσάνιτσα. Επίσης αναφέρονταν τα ονόματα των κατοίκων και κυρίως αγροτών που δούλευαν στα χωράφια προς όφελος της μονής.
Άλλο κεφάλαιο της χάρτας καθόριζε το νομικό πλαίσιο που θα ίσχυε για τους κατοίκους της περιοχής και των κτημάτων του μοναστηριού.
Μαύρη γάτα

Οι μύθοι και οι λαϊκές ιστορίες για τις μαύρες γάτες ποικίλλουν από πολιτισμό σε πολιτισμό. H Σκωτσέζικη λαογραφία θεωρεί ότι η άφιξη μιας μαύρης γάτας στο σπίτι σημαίνει ευημερία. Στην κελτική μυθολογία, μια νεράιδα γνωστή ως Cat sith παίρνει τη μορφή μαύρης γάτας. Οι μαύρες γάτες θεωρούνται επίσης καλή τύχη στην Βρετανία και στην Ιαπωνία.  Επιπλέον, πιστεύεται πως αν κάποια γυναίκα έχει μαύρη γάτα τότε εκείνη, θα έχει πολλούς μνηστήρες. Στη Δυτική ιστορία, οι μαύρες γάτες θεωρούνται συνήθως, σημάδι κακών οιωνών, συγκεκριμένα υπάρχει η πεποίθηση πως είναι κατοικίδια των μαγισσών ή πως είναι μάγισσες των οποίων η μορφή αλλάζει. Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης θεωρεί τη μαύρη γάτα σύμβολο κακής τύχης, ιδιαίτερα αν μία μαύρη γάτα περπατάει στο μονοπάτι μπροστά από ένα άτομο θεωρείται ότι είναι ένας οιωνός ατυχίας και θανάτου. Στη Γερμανία, ορισμένοι πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες που διασχίζουν το μονοπάτι ενός ατόμου από δεξιά προς τα αριστερά είναι κακός οιωνός. Όμως, από αριστερά προς τα δεξιά, η γάτα προμηνύει ευνοϊκές καταστάσεις.
Κουρού

Οικονομία

Η οικονομία της Κουρού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το Διαστημικό Κέντρο της Γουιάνας όπου εκτοξεύονται Ευρωπαϊκές ρουκέτες Ariane, καθώς και από τα ρωσικά Σογιούζ και τις ιταλικές ρουκέτες Vega.

Μεταφορές

Η Κουρού εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο της Κουρού, το οποίο βρίσκεται 2 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης.

Πολιτική

Η Κουρού είναι κύρια πόλη σε μια διοικητική επαρχία της Γαλλικής Γουιάνας. Διοικητικά, η επαρχία ισοδυναμεί με τη κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Χασμουρητό

Το χασμουρητό αποτελείται από την ταυτόχρονη εισπνοή αέρα και το τέντωμα των τυμπάνων των αφτιών, ακολουθούμενο από μια εκπνοή. Κατά τη διάρκεια του  χασμουρητού, ο τυμπανικός υμένας στο μέσο ους συστέλλεται, δημιουργώντας έναν θόρυβο μέσα στο κεφάλι. 
Το χασμουρητό συμβαίνει όταν ο οργανισμός είναι καταβεβλημένος, μετά το ξύπνημα και κατά τη διάρκεια κουραστικών δραστηριοτήτων. Συνήθως συνδέεται με κόπωση, άγχος, υπνηλία ή ακόμα και πείνα. Στους ανθρώπους, το χασμουρητό προκαλείται συχνά από άλλους που χασμουριούνται (π.χ. βλέποντας ένα άτομο, μιλώντας με κάποιον στο τηλέφωνο που χασμουριέται) και είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θετικής ανατροφοδότησης. Αυτό το «μεταδοτικό» χασμουρητό παρατηρήθηκε επίσης στους χιμπατζήδες, τους σκύλους, τις γάτες, τα πουλιά και τα ερπετά και μπορεί να εμφανιστεί σε όλα τα είδη.
Bukkake

Το Bukkake (ελληνική απόδοση: Μπουκάκε) (Ιαπωνικά: ぶっかけ, [bɯkkake]) ή buu-KA(H)-κέι) είναι μια σεξουαλική πράξη που απεικονίζεται σε ταινίες πορνό, κατά την οποία αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε μια γυναίκα ή σ'έναν άλλον άνδρα. Τα βίντεο με σκηνές μπουκάκε είναι μια σχετικά διαδεδομένη κατηγορία στην πορνογραφία. Αυτό το είδος ξεκίνησε από την Ιαπωνία στη δεκαετία του 1980 και στη συνέχεια να εξαπλωθεί στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, περνώντας και στην γκέι πορνογραφία. 

Η λέξη είναι το ουσιαστικό  του ιαπωνικού ρήματος bukkakeru (ぶっ掛ける) που σημαίνει ραντίζω με νερό.
 

Ιστορία

Το μπουκάκε πρωτοεμφανίστηκε σε πορνογραφικές ταινίες κατά τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 στην Ιαπωνία. Σύμφωνα με ένα σχολιαστή, ένας σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη του μπουκάκε ως πορνογραφική μορφή ήταν η υποχρεωτική λογοκρισία στην Ιαπωνία, όπου τα γεννητικά όργανα πρέπει να καλύπτονται από ένα «μωσαϊκό». Συνέπεια αυτού είναι ότι η ιαπωνική πορνογραφία τείνει να επικεντρωθεί περισσότερο στο πρόσωπο και το σώμα των ηθοποιών αντί για τα γεννητικά τους όργανα. Η εκλαΐκευση της πράξης και του όρου έχει αποδοθεί στον σκηνοθέτη Καζουχίκο Ματσουμότο (Kazuhiko Matsumoto) το 1998.
Η πρακτική στη συνέχεια εξαπλώθηκε στην Αμερικανική και Ευρωπαϊκή πορνογραφία στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η εμφάνιση των βίντεο μπουκάκε ήταν μέρος της τάσης για σκληρότερη πορνογραφία στη δεκαετία του 1990, αφού είχαν προηγηθεί οι μόδες της διπλής διείσδυσης και του gang bang.  Ήταν ένα οικονομικό πλεονέκτημα για τη Δυτική πορνογραφική βιομηχανία επειδή οι ταινίες απαιτούν μόνο μία ηθοποιό και συχνά ερασιτέχνες άνδρες ηθοποιούς με χαμηλή αμοιβή. Μια ιαπωνική παραλλαγή του μπουκάκε είναι το gokkun, στο οποίο αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε ένα δοχείο το οποίο πίνει ένας/μία ηθοποιός.
Το είδος έχει επίσης εξαπλωθεί και στην γκέι πορνογραφία, με σκηνές στις οποίες αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε έναν άλλο άνδρα. Έχουν παραχθεί επίσης λεσβιακά μπουκάκε βίντεο. Τον 17ο Παγκόσμιο Συνέδριο Σεξολογίας στο Μόντρεαλ το 2005 περιλάμβανε και μια παρουσίαση σχετικά με το μπουκάκε.

Υποδοχή

Μερικοί συγγραφείς έχουν περιγράψει το μπουκάκε σαν μορφή ταπείνωσης. Η εγκληματολόγος-ψυχολόγος Κάρεν Φράνκλιν έχει περιγράψει το μπουκάκε ως συμβολικό ομοδικό βιασμό, που χαρακτηρίζεται από τον σκοπό της ταπείνωσης, της υποβάθμισης και της αντικειμενοποίησης των γυναικών. Η φεμινίστρια αντι-πορνό ακτιβίστρια Gail Dines περιγράφει το μπουκάκε ως «μία από τις πιο εξευτελιστικές πράξεις σε πορνό».
Ερνέστος Ερρίκος της Σαξονίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Shallow (τραγούδι, Lady Gaga και Μπράντλεϊ Κούπερ)

Βραβεία

Το Shallow είναι πλέον το πιο πολυβραβευμένο τραγούδι στην Ιστορία της Μουσικής με περίπου 60 Βραβεία και 150 Υποψηφιότητες. Έχει κερδίσει 1 Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού, 1 Χρυσή Σφαίρα , 2 Βραβεία Γκράμι στις κατηγορίες Βραβείο Γκράμι Καλύτερης Ποπ Ερμηνείας από Συγκρότημα ή Ντουέτο και Βραβείο Γκράμι Καλύτερου Τραγουδιού Γραμμένο για Οπτικά Μέσα, 1 Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μουσικής Κινηματογράφου, 1 Κινηματογραφικό Βραβείο Critics' Choice Καλύτερου Τραγουδιού, 1 Βραβείο Satellite, και άλλα Βραβεία από σωματεία και τοπικές οργανώσεις.
Γυναικωνίτης

Γυναικωνίτης είναι ο ειδικός χώρος ενός σπιτιού στον οποίο παλαιότερα διέμεναν οι γυναίκες, με την πρακτική αυτή να τηρείται επίσης στις Ινδουιστικές και Μουσουλμανικές παραδόσεις (γνωστό ως ζενάνα) της νότιας Ασίας.Μεταγενέστερα και σε ότι αφορά την ορθόδοξη εκκλησία, είναι γνωστός ως ο ειδικός χώρος για τις γυναίκες σε χριστιανικούς ναούς ώστε να είναι απομονωμένες από τους άνδρες.

Ιστορία

Ο γυναικωνίτης εμφανίζεται από τα αρχαία χρόνια, ενώ μεταλαμπαδευόταν από εποχή σε εποχή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ύπαρξη του μέχρι και την σύγχρονη εποχή με την παρουσία του στους ναούς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αρχαία Χρόνια

Από την εποχή του Ομήρου συναντιέται ο όρος γυναικωνίτης. Σε πολλά μυκηναϊκά ανάκτορα υπήρχαν ειδικά μέγαρα που βρίσκονταν πίσω από το κύριο ή στα πλάγια αυτού. Επίσης, γυναικωνίτες υπήρχαν και σε πολλές κατοικίες της κλασσικής και της ελληνιστικής εποχής.

Βυζαντινά Χρόνια

Ο γυναικωνίτης κάνει την εμφάνιση του και στους βυζαντινούς ναούς, συνεχίζοντας την παράδοση, με σκοπό την παραμονή των γυναικών σ' αυτόν κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας. Βρισκόταν στο βορινό κλίτος του ναού (επί των πλείστων), αλλά και στο υπερώο. Ειδικότερα βρισκόταν στο κεντρικό μέρος του Π που σχηματίζει, δηλαδή στο δυτικό άκρο του ναού. 
Ο περιορισμός των γυναικών εκτός του γυναικωνίτη, γινόταν και με την δημιουργία χωρισμάτων από το υπόλοιπο ναό, δηλαδή μέσω των παραπετασμάτων και των ξύλινων δικτυωτών.

Σύγχρονη Εποχή

Γυναικωνίτες υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε ορθόδοξους ναούς, αλλά πλέον οι θέσεις των γυναικών βρίσκονται στον κυρίως ναό, διαχωρισμένες, όμως, από αυτές των αντρών. Κατασκευάζονται και στους σύγχρονους ναούς χωρίς να έχουν τα ίδια λειτουργικά στοιχεία με το παρελθόν και χρησιμοποιούνται απλώς ως την απόκτηση μεγαλύτερου χώρου.
Γιοχάνες Γιανσόνιους

Βιογραφικά

Γεννήθηκε στο Άρνεμ στην ανατολική Ολλανδία, και ο πατέρας του ήταν εκδότης και βιβλιοπώλης. Μεγαλώνοντας ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση και οι πρώτοι χάρτες που παρήγαγε ήταν αυτοί της Γαλλίας και της Ιταλίας το 1616. Το 1623 απέκτησε και νέο βιβλιοπωλείο στην Φρανκφούρτη στην Γερμανία, ενώ αργότερα επέκτεινε τις δραστηριότητες του και στην υπόλοιπη βόρεια Ευρώπη με βιβλιοπωλεία στο Ντάντσιχ στην Γερμανία (σημερινό Γκντασκ, Πολωνία), Στοκχόλμη στην Σουηδία, Κοπεγχάγη στην Δανία, Κένιγκσμπεργκ στην Γερμανία (σημερινό Καλίνινγκραντ στην Ρωσία), Γενεύη στην Ελβετία, και Λυών στην βόρεια Γαλλία. Το 1630 συνεταιρίστηκε με τον Ενρίκο Χόντιο τον Νεότερο (Henricus Hondius) ο οποίος ήταν κουνιάδος του, και μαζί άρχισαν να εκδίδουν τους γεωγραφικούς άτλαντες του Γεράρδου Μερκάτορ ως Μέρκατορ - Χόντιος - Γιανσόνιος.
Υπό την επιμέλεια του Γιανσόνιου, ο γεωγραφικός άτλαντας επεκτάθηκε, και αργότερα μετονομάστηκε σε Atlas Novus (Νέος Άτλας), αποτελούμενος από 3 τόμους το 1638, με έναν από αυτούς αφιερωμένο αποκλειστικά στην Ιταλία. Το 1646 δημιουργήθηκε και 4ος τόμος ο οποίος ασχολούνταν με τους χάρτες των αγγλικών επαρχιών, για τους συγκεκριμένους χάρτες όμως ο Γιανσόνιους κατηγορήθηκε πως τους αντέγραψε από αυτούς του Βίλεμ Μπλάου (Willem Blaeu) ο οποίος είχε δημοσιεύσει τον δικό του άτλαντα το προηγούμενο έτος, παρότι αρκετοί από τους χάρτες του Γιανσόνιους ήταν παλαιότεροι. Ο άτλαντας επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο, και έως το 1660 έφτασε να αποτελείται από 11 τόμους και είχε μετονομαστεί πλέον σε Atlas Major (Μέγας Άτλας). Εντός του περιέχονταν γραπτά και χάρτες από περίπου 100 συγγραφείς και χαράκτες, καθώς και περιείχε περιγραφές πολλών πόλεων, των θαλασσίων οδών (33 χάρτες), και του αρχαίου κόσμου (60 χάρτες). Ο 11ος τόμος περιείχε τον ουράνιο άτλαντα του Αντρέα Κελλάριους. Το συνολικό έργο κυκλοφόρησε σε διάφορες γλώσσες, όπως ολλανδικά, λατινικά, γαλλικά, καθώς και γερμανικά.
Μετά τον θάνατο του Γιανσόνιου το 1644, η επιχείρηση συνέχισε την λειτουργία της υπό τον γαμπρό του τον Γιοχάνες βαν Βάεσμπεργκεν (Johannes van Waesbergen).
Άλμπερτ Μαρτ

Βιογραφία

Ο Μαρτ γεννήθηκε στο Κόλμπεργκ της Δυτικής Πομερανίας (σήμερα ανήκει στην Πολωνία) και αρχικώς μελέτησε θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το ενδιαφέρον του για τα μαθηματικά και την αστρονομία τον ώθησε να συνεχίσει με σπουδές αστρονομίας στο Καίνιξμπεργκ υπό τον Κρίστιαν `Αουγκουστ Φρίντριχ Πέτερς.
Το 1853 μετανάστευσε στην Αγγλία για να εργασθεί για τον Τζωρτζ Μπίσοπ, έναν πλούσιο έμπορο και ερασιτέχνη αστρονόμο. Επίσης παρατήρησε στη Μάλτα ως βοηθός του Ουίλιαμ Λάσελ και ανεκάλυψε περί τα 600 νεφελώματα. Παρατηρώντας από το Λονδίνο το 1854, ο Μαρτ ανεκάλυψε και έναν από τους πρώτους αστεροειδείς, τον 29 Αμφιτρίτη (το όνομα επιλέχθηκε από τον Μπίσοπ). Συνέταξε εφημερίδες σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος και πραγματοποίησε υπολογισμούς διαβάσεων πλανητών όπως αυτές φαίνονται από άλλους πλανήτες, προβλέποντας π.χ. διαβάσεις της Γης όπως θα παρατηρούνταν από τον `Αρη.
Ο Μαρτ εργάσθηκε επίσης στο Αστεροσκοπείο Μαρκρή στην Ιρλανδία, όπου υπήρξε ο δεύτερος διευθυντής που διορίσθηκε κατά τη δεύτερη περίοδο της λειτουργίας του. Επέστρεψε στην πατρίδα του για τα τελευταία χρόνια της ζωής του και απεβίωσε στη Χαϊδελβέργη.
Νεών κατάλογος

Ο νεών κατάλογος (νεοέλ.: κατάλογος πλοίων, πολυτ.: νεῶν κατάλογος), είναι ο κατάλογος των πλοίων των Αχαιών που εκστράτευσαν κατά της Τροίας, όπως διασώζεται στην β' ραψωδία της Ιλιάδας του Ομήρου (στ. 494-759). Κατά την αφήγηση δίνεται αναλυτική περιγραφή των ονομάτων των ηγετών και των πόλεων που εκπροσωπεί κάθε βασίλειο. Επίσης, η αναφορά σε πόλεις και σε πληθυσμούς διανθίζεται με διάφορα επίθετα. Μετά το πέρας του καταλόγου των Αχαϊκών πλοίων, η β' ραψωδία ολοκληρώνεται με την καταγραφή των περιοχών και των ηγετών που πήραν το μέρος των Τρώων (στ. 816-877).

Ιστορική βάση

Έχει υποστηριχθεί από ερευνητές η άποψη ότι ο συγκεκριμένος κατάλογος αποτελούσε αρχικά ξεχωριστό κομμάτι το οποίο εντάχθηκε αργότερα στο σώμα της Ιλιάδας. Αυτή η προσέγγιση υποστηρίζει πως ο πυρήνας του καταλόγου των πλοίων διασώθηκε από τα Μυκηναϊκά χρόνια, την υποτιθέμενη εποχή δηλαδή που διεξήχθη ο Τρωικός Πόλεμος (13ος-12ος αιώνας π.Χ.) και δια μέσου της προφορικής παράδοσης έγινε γνωστή στον Όμηρο (9ος-8ος αι. π.Χ.). 
Αν ληφθεί υπόψη ότι αποτελεί μια αξιόπιστη πηγή Μυκηναϊκής ή Υπο-μυκηναϊκής εποχής, τότε ο κατάλογος μας προσφέρει με μοναδική λεπτομέρεια την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στον ελληνικό κόσμο κατά τον 13ο-12ο αιώνα π.Χ.. Το ότι αναφέρονται τοποθεσίες που την εποχή του Τρωικού πολέμου υπήρξαν σπουδαία πολιτικά και πολιτιστικά κέντρα, αλλά την εποχή του Ομήρου είτε ήταν στην αφάνεια ή είχαν καταστραφεί ολοσχερώς (όπως η Πύλος στην Μεσσηνία), είναι μια ισχυρή απόδειξη ότι ο συγκεκριμένος κατάλογος δεν χρησιμοποίησε αναχρονιστικά στοιχεία. Γενικά απεικονίζει τον ελληνικό κόσμο σε μια εποχή αρκετά  παλαιότερη από αυτή του Ομήρου. Περιοχές όπως οι Μακεδονία, η Ήπειρος και μέρος της Θεσσαλίας δεν φαίνονται να συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο, προφανώς αυτές οι περιοχές βρίσκονταν υπό των έλεγχο των Δωριέων, οι οποίοι θα πραγματοποιούσαν την κάθοδό τους προς την Πελοπόννησο ορισμένες δεκαετίες αργότερα.
Όμως ο 'νεών κατάλογος' με τα επίθετα με τα οποία διανθίζει τα πρόσωπα και τα τοπωνύμια και γενικά με τον τρόπο που έχει ενταχθεί στο έπος αποτελεί ένα συμβατό κομμάτι στο όλο έργο. Έχει υποστηριχθεί ακόμη και η άποψη πως ο κατάλογος αποτελεί μείγμα πολλών μικρότερων καταλόγων που χρησιμοποιούσαν ποιητές (ραψωδοί) με σκοπό να εντυπωσιάσουν το κοινό τους με τις ιστορικές τους γνώσεις.
Ένα ακόμη ιστορικό στοιχείο που μας προσφέρεται είναι ότι τα βασίλεια των Αχαιών (τουλάχιστον εκείνη την εποχή) αποτελούσαν ένα σύνολο συνοσμοπονδίας και όχι ανατολικού τύπου Αυτοκρατορίας, που υπάγονται στον άνακτα των Μυκηνών. Επίσης, οι Αχαιοί (αναφέρονται στην Ιλιάδα ως Δαναοί, Αργείτες αλλά και 'Έλληνες (Ραψωδία β' στ.529 και 683)) απουσίαζαν από τις ακτές τις Μικράς Ασίας.
Το ερώτημα που γενάται είναι κατά πόσο ο συγκεκριμένος κατάλογος απεικονίζει την πραγματική ιστορική κατάσταση της εποχής του χαλκού στην Ελλάδα.
Ζλα Κολάτα

Περιγραφή

Η Ζλα Κολάτα έχει υψόμετρο 2.534 μ., καθιστώντας την το υψηλότερο βουνό στο Μαυροβούνιο και το 16ο στην Αλβανία. Βρίσκεται στα σύνορα του δήμου Γκούσινιε του Μαυροβουνίου και της επαρχίας Τροπόγια του νομού Κούκεσι στην Αλβανία. Η Ζλα Κολάτα έχει θεόρατη κορυφή και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό και στις δύο χώρες. Μισό χιλιόμετρο βορειοανατολικά στα 2.528 μ., βρίσκεται η Κολάτα ε Μίρα ή Ντόμπρε Κολάτα, που βρίσκεται επίσης στα σύνορα. Η υψηλότερη κορυφή αυτού του ορεινού όγκου βρίσκεται 1 χλμ. ανατολικά-νοτιοανατολικά της Ζλα Κολάτα και βρίσκεται σε αλβανικό έδαφος. Πρόκειται για τη Ρόντι ε Κολλάτες ή Μάγια ε Κολλάτες, η οποία φτάνει στα 2.552 μ. αλλά παρά τη θέα προς την κοιλάδα Βαλμπόνα, δεν είναι αποτελεί τόσο σημαντικό τουριστικό προορισμό.
Τσάλεντζ Καπ Ποδοσφαίρου

Το Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup) υπήρξε μια διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξαγόταν στην Αυστροουγγαρία από το 1897 ως το 1911. Θεωρείται η πρόδρομη διοργάνωση του Μιτρόπα Καπ που δημιουργήθηκε το 1927 και αποτέλεσε το προοίμιο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων της UEFA.

Ιστορικό

Το Τσάλεντζ Καπ υπήρξε η πρώτη διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Ευρώπη που θα μπορούσε να θεωρηθεί διεθνής, μιας και οι σύλλογοι που μετείχαν προέρχονταν από τα διάφορα έθνη της Αυστροουγγαρίας. Ξεκίνησε το 1897 στη Βιέννη και εμπνευστής της ήταν ο Τζον Γκράμλικ (John Gramlick), συνιδρυτής του συλλόγου "Βιέννα Κρίκετ & Σπορτ Κλούμπ" (Vienna Cricket and Football-Club). Αν και στο κύπελλο αυτό μπορούσαν να μετέχουν όλες οι ομάδες της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, τελικά συμμετείχαν μόνο ομάδες από τις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της αυτοκρατορίας: Βιέννη (από την πρώτη διοργάνωση), Πράγα (από το 1900) και Βουδαπέστη (από το 1901). Ξεκίνησε με συμμετοχή 4 συλλόγων και ο αριθμός συνεχώς αυξανόταν με μέγιστο τις 18 ομάδες το 1908-09.
Το Τσάλεντζ Καπ συνεχίστηκε ως το 1911, με δύο διακοπές την τριετία 1905-1908 και το 1909-10. Διεξήχθησαν συνολικά δέκα διοργανώσεις, στις οποίες επικράτησαν εννιά φορές ομάδες της Βιέννης και μία φορά της Βουδαπέστης. Πολυνίκης σύλλογος με τρεις κατακτήσεις ήταν η Βίνερ ΑΚ (Wiener A.C. ή WAC). Αρχικά είχε οριστεί να κρατήσει το κύπελλο οριστικά όποιος σύλλογος το κατακτήσει τρεις φορές αλλά στην πορεία αυτό άλλαξε. Έτσι το τρόπαιο κατέχει σήμερα ο τελευταίος νικητής του Τσάλεντζ Καπ, η "Βίνερ Σπορτκλούμπ ", μια από τις παλιότερες και πιο παραδοσιακές ομάδες της Αυστρίας.
Η διοργάνωση είχε σύστημα διεξαγωγής κυπέλλου, με νοκ-άουτ μονές συναντήσεις ως τον τελικό (σε περίπτωση ισοπαλίας αρχικά γινόταν επαναληπτικός στην αντίθετη έδρα και αργότερα παράταση και μετά επαναληπτικός). Από το 1902-03 διεξάγονταν χωριστές συναντήσεις των συλλόγων από την ίδια χώρα και οι τρεις νικήτριες (Αυστρίας, Βοημίας, Ουγγαρίας) προκρίνονταν στα ημιτελικά. Μετά από κλήρωση έπαιζαν οι δύο και η τρίτη προκρινόταν απευθείας στον τελικό. Σήμερα το Τσάλεντζ Καπ θεωρείται ο προπομπός του Μιτρόπα Καπ και κατά συνέπεια των ευρωπαϊκών διοργανώσεων της UEFA.
Ανίψια

Ανίψια τα τέκνα των θείων. Μικρανίψια είναι τα παιδιά του αδελφού ή της αδελφής του Γιώργου είναι τα ανίψια του και τα παιδιά τους είναι τα μικρανίψια του.

Επισκόπηση

Ιστορικά, ένας ανιψιός ήταν ο λογικός αποδέκτης της κληρονομιάς του θείου του αν ο τελευταίος δεν είχε γιο ή κόρη, αν και σε ορισμένες κοινωνίες του βόρειου Μπαγκλαντές, ένας ανιψιός υπερισχούσε μιας κόρης. Αυτό συνέβη και σε τμήματα του μεσαιωνικού αγγλικού νόμου, όπου οι ανιψιοί ήταν συχνά ευνοούμενοι σε σχέση με τις κόρες. Σε κοινωνικά περιβάλλοντα που δεν διέθεταν σταθερό σπίτι ή περιβάλλοντα όπως οι πρόσφυγες οι θείοι και οι πατέρες θα έπρεπε να αναλάβουν εξίσου την ευθύνη για τους γιους και τους ανιψιούς τους.
Εθνική Αιγύπτου (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Η Αίγυπτος προσχώρησε στη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) το 1934 και έχει τη μεγαλύτερη παράδοση στην καλαθοσφαίριση της Αφρικής.
Η ομάδα της Αιγύπτου διαθέτει κληρονομιά αξιοσημείωτων επιτευγμάτων. Κατέλαβε την 9η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952, καθώς και την 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1950, επιτεύγματα που παραμένουν ως τα καλύτερα αποτελέσματα αφρικανικής εθνικής ομάδας σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις.
Ακόμη, έχει αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ, την περίοδο κατά την οποία ανήκε στην ευρωπαϊκή ζώνη της FIBA, διοργανώνωντας μάλιστα το Ευρωμπάσκετ 1949, στο οποίο κατέλαβε την 1η θέση. Στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα η Αίγυπτος κατέχει τον αριθμό ρεκόρ των 17 μεταλλίων.

Στατιστικά

Για το 2015, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Αιγύπτου βρισκόταν στη 41η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.