google/wiki40b huggingface dataset:
Φερδινάνδος του Λεόν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν και της Τερέζας των Καπετιδών, κόρης του Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας. Η Τερέζα ήταν η πρώτη σύζυγος του Αλφόνσου Θ΄.
Το 1196 ο πάπας κήρυξε τον γάμο των γονιών του άκυρο λόγω συγγένειας και το ζεύγος πήγε να ζήσει στην Αυλή του πατέρα τής Τερέζας, στην Πορτογαλία. Το 1211 απεβίωσε ο Σάντσο Α΄ και η Τερέζα, μετά από συμφωνία με τον Αλφόνσο Θ΄, επέστρεψε στη Λεόν. Με τη βοήθεια του πρώην συζύγου της ήλπιζε να κατοχυρώσει την περιουσία, που της άφηνε ο πατέρας της με τη διαθήκη του και τη οποία διεκδικούσε ο αδελφός της. Κατά τη συμφωνία, ο Αλφόνσος Θ΄ έσπασε τη συμμαχία του με την Καστίλη. 
Για τον πάππα, που θεώρησε τον γάμο του Αλφόνσου Θ΄ άκυρο, ο Φερδινάνδος εθεωρείτο νόθος και δεν θα τον διαδεχόταν. Όμως ο κλήρος και ο λαός στήριξε τον βασιλιά του και στις 21 Απριλίου 1211 ο Φερδινάνδος έγινε διάδοχος του Λεόν. Συνυπογράφει καταστατικά με  τον πατέρα του, στα οποία αναφέρεται ως "infante (πρίγκιπας) Φερδινάνδος, πρωτότοκος γιος του βασιλιά". 
Το 1212 ο Αλφόνσος Θ΄ υπέγραψε τη Συμφωνία της Κοΐμμπρα με τον Αλφόνσο Η΄ της Καστίλης (εξάδελφό του και πατέρα της 2ης συζύγου του Βερεγγαρίας) και τον Αλφόνσο Β΄ της Πορτογαλίας (αδελφό της πρώτης συζύγου του). Η Συμφωνία προέβλεπε τέσσερα κάστρα στα σύνορα της Καστίλης να παραδοθούν στη Λεόν (για να καταστραφούν) με αντάλλαγμα την αναγνώριση των απογόνων του Αλφόνσου Η΄ στο θρόνο της Καστίλης και όχι του Φερδινάνδου. 
Ο Φερδινάνδος συνυπέγραψε και άλλες πράξεις με τον πατέρα του. Κατά την επόμενη περίοδο ειρήνης με την Καστίλη, με σκοπό τη μεγάλη αναμέτρηση με τους Μουσουλμάνους, δεν εμφανίζεται να υπογράφει καταστατικά· μετά όμως από την περίοδο αυτή υπογράφει ένα το 1213 και ακόμη ένα μετά. 
Το 1214 απεβίωσε σε ηλικία 22 ετών. Ο ιστορικός Λούκας του Τουύ αναφέρει ότι "τον όμορφο νέο θρήνησε βαθιά ο πατέρας του" και έκανε την ταφή του στον καθεδρικό του Αγ. Ιακώβου της Κομποστέλα. Εκεί είχε ταφεί και ο πάππος του διαδόχου, ο Φερδινάνδος Β΄ του Λεόν. Επόμενος διάδοχος έγινε ο Φερδινάνδος Γ΄, γιος του Αλφόνσου Θ΄ από τη 2η σύζυγό του Βερεγγαρία.
Δημοτικό Στάδιο Κρακοβίας

Euro 2012

Η Κρακοβία ήταν πόλη-αντικαταστάτρια για το Euro 2012 στην Πολωνία και στην Ουκρανία και το Δημοτικό Στάδιο Κρακοβίας αναμενόταν να φιλοξενήσει αγώνες της διοργάνωσης. Εξαιτίας της απόφασης αυτής αποφασίστηκε η αλλαγή του πρότζεκτ, κατά το οποίο αναμενόταν ότι το στάδιο θα αποκτούσε χωρητικότητα 21.500 ατόμων. Ο προγραμματισμένος αριθμός θεατών αυξήθηκε ώστε να τηρεί τους όρους για ένα πολυτελές στάδιο.
Στις 13 Μαίου 2009, η Ανώτατη Επιτροπή της ΟΥΕΦΑ αποφάσισε ότι οι αγώνες θα διεξαχθούν σε τέσσερα στάδια στο Γκντάνσκ, στο Πόζναν, στην Βαρσοβία και στο Βρότσλαβ - η Κρακοβία δεν ανέλαβε ούτε τον ρόλο επίσημης διοργανώτριας ούτε της πόλης-αντικαστάτριας.
Χριστιανός Β΄ της Σαξονίας-Μέρσενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μέρσενμπουρκ και της Χριστιανής, κόρης του Φιλίππου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ.
Αικατερίνη των Βουρβόνων

Βιογραφία

Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Αντωνίου δούκα του Βαντόμ και της Ιωάννας Γ΄ των  Αλμπρέ βασιλισσας της Ναβάρρας.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1599 με τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Δεν απέκτησαν τέκνα. Το 1604 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Ερρίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα Γκοντζάγκα.
Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας

Ιστορία

Το σχολείο ιδρύθηκε το 1908. Ήταν πάντοτε πολυκοινοτικό σχολείο με φοιτητές και καθηγητές από ελληνοκυπριακές, τουρκοκυπριακές, μαρωνιτικές, αρμενικές και λατινικές κοινότητες μαζί με αλλοδαπούς. Το σχολείο γιόρτασε τα εκατό χρόνια από την ίδρυσή του το 2008, με ένα νέο «negative energy building» (το πρώτο του είδους στο νησί) και μια σειρά από ειδικές εκδηλώσεις.
Κοσμάτι Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Κοσμάτι βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Όρλιακας, δίπλα στα ανατολικά όρια του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου και απέχουν 17 χλμ. ΝΔ. από τα Γρεβενά. Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο ποταμός Βενέτικος και η Εγνατία Οδός. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Πριν τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ονομαζόταν "η κρασομάνα του Όρλιακα" και υπήρχαν 35 οργανωμένα καζάνια απόσταξης με παραγωγή κρασιού που υπολογιζόταν σε 150 τόνους από τις περίπου 60 οικογένειες. 
Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα "Κουπατσιοχώρια των Γρεβενών" και στα βλάχικα αναφερόταν ως "Κουσμάτσλι". Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές  της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή). 
Το χωριό είναι η πατρίδα του Μακεδονομάχου Στέργιου Τελιόπαλου ή Ζαπάρα, που γεννήθηκε το 1882 και πολέμησε σε ανταρτικά σώματα την περίοδο 1904 - 1908 οπότε το τούρκικο σύνταγμα με υπογραφή του επέτρεψε να επιστρέψει στο Κοσμάτι.
Την περίοδο της κατοχής, στις 9 Ιουλίου του 1944, οι Γερμανοί εκτέλεσαν στο χωριό 29 άτομα.

Αξιοθέατα

Η "γέφυρα του Σπανού" πάνω στο Bενέτικο ποταμό στο δρόμο προς Κηπουρειό και Πηγαδίτσα, που κτίστηκε τον 19ο αι. από το Mουσταφά πασά ή Σπανό στα ερείπια παλαιότερου και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Συνέδεε την Ήπειρο με τη Μακεδονία και θεωρείται το μεγαλύτερο σωζόμενο πέτρινο γεφύρι της Μακεδονίας. Έχει μήκος 85 μέτρα και πήρε το όνομα του Μουσταφά Πασά ή Σπανού (από το Αργυρόκαστρο) επειδή αυτός χρηματοδότησε την τελευταία ανακατασκευή που έγινε το 1846. Δίπλα στο γεφύρι υπήρχαν χάνι και τουρκικό φυλάκιο.
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου από το 1969 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Ο Βενέτικος ποταμός αποτελεί ιδανικό προορισμό για δραστηριότητες ράφτινγκ και καγιάκ. Η διαδρομή του από τη "γέφυρα του Μοναχιτίου" μέχρι τη "γέφυρα του Σπανού" θεωρείται δύσκολη και για πιο έμπειρους.

Διοικητικά

Αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1964 με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάται από το νομό Κοζάνης και υπάγεται στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κοσματίου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Θεόδωρου Ζιάκα του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011ως κοινότητα έχει πληθυσμό 134 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 159.
Ο Θνήσκων Γαλάτης

Ο Θνήσκων Γαλάτης (στα Ιταλικά: Galata Morente) είναι αρχαίο Ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο ενός χαμένου αρχαιοελληνικού αγάλματος, κατά πάσα πιθανότητα ορειχάλκινου, το οποίο παραγγέλθηκε κάπου μεταξύ του 230 π.Χ. και 220 π.Χ. από τον Άτταλο Α' της Περγάμου προς τιμήν της νίκης του επί των Γαλατών. Η σημερινή βάση του προσθέθηκε μετά την επανανακάλυψή του. Η ταυτότητα του γλύπτη του αγάλματος είναι άγνωστη, αν και έχει προταθεί πως ο Επίγονος, ο αυλικός γλύπτης της δυναστείας των Ατταλιδών της Περγάμου, μπορεί να είναι ο δημιουργός του.

Ιστορικό πλαίσιο

Το βασίλειο της Περγάμου ιδρύθηκε στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. με βάση ένα απλό φρούριο μήκους 300μ., χτισμένο σε μια βραχώδη προεξοχή που δέσποζε πάνω απ΄την κοιλάδα του ποταμού Κάικου. Ένας από τους κληρονόμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Λυσίμαχος, είχε κρύψει εκεί έναν αμύθητο θησαυρό από πολεμικά λάφυρα, τον οποίο ιδιοποιήθηκε αργότερα ένας δυναμικός και αδίστακτος αξιωματικός, ο Φιλέταιρος. Καταρχήν, μια ταραγμένη περίοδος, η οποί σημαδεύτηκε κυρίως από εκτεταμένη στρατιωτική και διπλωματική κινητικότητα, έδωσε τη δυνατότητα στους διαδόχους του Φιλέταιρου πρώτα να εδραιώσουν και στη συνέχεια να επεκτείνουν την εξουσία τους. Στη συνέχεια οι Ατταλίδες επιχείρησαν να δώσουν στην πρωτεύουσά τους μιαν αρχιτεκτονική λαμπρότητα και ένα πνευματικό κύρος ανάλογο της πολιτικής της σημασίας. Σε πρώτη φάση, η απόπειρα αυτή αποτέλεσε έργο του Αττάλου Α΄ (241- 197 π.Χ.), που μετά την αποφασιστική του νίκη ενάντια στους Γαλάτες- Κέλτες εισβολείς που σκορπούσαν τον τρόμο στην Μικρά Ασία καθιερώθηκε ως σωτήρας του ελληνισμού ενάντια στην βαρβαρότητα και χάρη σε μια επιδέξια πολιτική συμμαχίας με τη Ρώμη, έπαιξε λαμπρό ρόλο στις ελληνικές υποθέσεις.
Τα σκαλοπάτια της ζωής

Περιγραφή

Είναι ελαιογραφία σε καμβά διαστάσεων 72,5 x 94 εκατοστά. Παρουσιάζει μια ειδυλλιακή σκηνή στην Βαλτική. Στην θάλασσα αρμενίζουν δύο ιστιοφόρα πλοία που επιστρέφουν στο λιμάνι. Ένα άλλο πλοίο έχει αγκυροβολήσει στο λιμάνι και μαζεύει τα πανιά. Δύο άλλα μικρά πλοιάρια φτάνουν στην αποβάθρα. Πέντε άνθρωποι βρίσκονται στο λιμάνι. Στην μέση ένα μικρό αγοράκι κρατάει στον αέρα ένα χάρτινο σημαιάκι, ενώ ένα μικρό κοριτσάκι θέλει να του το πάρει. Δεξιά τους κάθεται μια νεαρή κυρία, ενώ προς τα αριστερά βρίσκονται ένας νεαρός άνδρας και ένας γηραιότερος.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Πρόκειται για αλληγορικό έργο. Πέντε καράβια και πέντε άνθρωποι παριστάνουν τα τρία σκαλοπάτια της ζωής (νεότητα, μέση ηλικία, γηρατειά) των δύο φύλων. Οι νέοι και τα παιδιά είναι ντυμένοι με καλοκαιρινά ενδύματα, ενώ ο γέρος φοράει βαρύ παλτό και γούνινο καπέλο. Έχει γυρισμένη την πλάτη στον θεατή, και βαδίζει, σαν να απομακρύνεται από κοντά μας.
Ιούλιος Τυπάλδος

Βίος

Γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1814. Οι οικογένειες των γονέων του ήταν παλιές αριστοκρατικές οικογένειες με μεγάλη μόρφωση και ο ποιητής από μικρός ήρθε σε επαφή με τα γράμματα κυρίως μέσω της μητέρας του που του μετέδωσε αυτήν την αγάπη.
Σπούδασε νομικά στην Ιταλία, όπως όλοι οι νέοι του κύκλου του, και μετά την επιστροφή του το 1839 εντάχθηκε στον δικαστικό κλάδο. Υπηρέτησε ως ανακριτής, πρωτοδίκης και πρόεδρος των πρωτοδικών στην Κεφαλλονιά, την Κέρκυρα και την Ζάκυνθο.
Στη Ζάκυνθο γνώρισε την μέλλουσα σύζυγό του Λουΐζα δε Ρώσση, αδερφή του ποιητή Γεώργιου Κανδιάνου Ρώμα, η οποία έγινε η μούσα του και πηγή έμπνευσης για τα ποιήματά του.
Αγωνίστηκε για την ελευθέρωση της Επτανήσου, θεωρούσε όμως πρόωρη την ένωση με την Ελλάδα και γι' αυτό ήταν υπέρ μέσων λύσεων. Αυτό είχε αποτέλεσμα να κατηγορηθεί από πολλούς.
Του προσφέρθηκαν οι θέσεις Αρεοπαγίτη στην Αθήνα και πρεσβευτή στη Ρώμη, τις οποίες δεν αποδέχθηκε. Το 1867 παραιτήθηκε από το δικαστικό αξίωμα και πήγε για λόγους υγείας στην Φλωρεντία. Εκεί αφοσιώθηκε στο λογοτεχνικό του έργο.
Το 1881, με την υγεία του σε πολύ άσχημη κατάσταση, επέστρεψε στην Κέρκυρα. Πέθανε εκεί το 1883, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει την συγκέντρωση και έκδοση του ποιητικού του έργου.

Το έργο

Η παραγωγή του είναι κυρίως ποιητική, πρωτότυπη και μεταφράσεις. Τα μόνα πεζά του είναι ο "Λόγος" στο μνημόσυνο του Σολωμού, το δοκίμιο για τη γλώσσα, η φιλολογική επίστολή προς τον Σπυρίδωνα δε Βιάζη και άλλες επιστολές.

Πρωτότυπο ποιητικό έργο

Η μόνη συλλογή που εξέδωσε είναι τα Ποιήματα διάφορα, το 1856. Έγραψε έκτοτε και άλλα ποιήματα τα οποία όμως δεν πρόλαβε να συγκεντρώσει και να εκδώσει.
Κερέσοβα Ηλείας

Τοποθεσία

Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Ερυμάνθου και σε υψόμετρο περίπου 740 μέτρων, καθώς και στο βόρειο ορεινό τμήμα της Ηλείας.
Απέχει οδικώς περί τα: 9 χιλιόμετρα από τα Τσίπιανα, 11 χιλιόμετρα από το Πανόπουλο, 48 χιλιόμετρα από τον Πύργο, 51 χιλιόμετρα από την Αρχαία Ολυμπία, 53 χιλιόμετρα από την Αμαλιάδα, 69 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 112 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

Δημογραφικά

Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 16 κατοίκους. Παλιότερα, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001 η Κερέσοβα είχε μόλις 3 κατοίκους.
Βαρβάρα (όνομα)

Βαρβάρα είναι ελληνικό γυναικείο βαφτιστικό όνομα (προσώπου).

Ετυμολογία

Το μεσαιωνικό όνομα Βαρβάρα προέρχεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο βάρβαρος «ο μη ελληνόφωνος, ο ξένος», ονοματοποιημένη  λέξη από τον βαρ-βαρ, ήχο με τον οποίον απέδιδαν οι αρχαίοι Έλληνες το ακατανόητο γι’ αυτούς άκουσμα από τις γλώσσες άλλων λαών. Αργότερα το βάρβαρος προσέλαβε τη σημερινή υποτιμητική σημασία του.

Διάδοση του ονόματος

Το αγιωνύμιο οφείλει τη διάδοσή του στη θρυλική μορφή της αγίας Βαρβάρας της Νικομήδειας. Σύμφωνα με την παράδοση, η αγία Βαρβάρα σκοτώθηκε το 306 από τον ίδιο της τον πατέρα Διόσκορο για την πίστη της. Η αγιοποίησή της διέδωσε το όνομα, αλλά η αίγλη της αγίας και του ονόματός της φαίνεται ότι απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη μετά τον 7ο αιώνα. Η αγία Βαρβάρα είναι πολιούχος της Δράμας και του Ρεθύμνου Κρήτης, και όπως είναι φυσικό η συχνότητά του σε αυτές τις περιοχές είναι αυξημένη. Η διάδοσή του όμως είναι πανελλαδική, όπως δείχνουν τα τοπωνύμια και οι ναοί της αγίας Βαρβάρας που είναι διάσπαρτοι σε όλη την ελληνική χώρα. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το Βαρβάρα παρουσιάζεται ως 80ο πιο συχνό όνομα (53ο ανάμεσα στα γυναικεία).

Αντρικός τύπος του ονόματος

Βάρβαρος > από Βαρβάρα, παλαιότερο όνομα, που δεν χρησιμοποιείται πια λόγω της σημασίας της λέξης σήμερα.
Φιλιππείο

Το Φιλιππείο ήταν ναός εντός του ιερού χώρου της Άλτεως, δυτικά του ναού της Ήρας και ήταν το μοναδικό κυκλικό οικοδόμημα στην αρχαία Ολυμπία.

Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία

Το Φιλιππείο, σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν κυκλικός περίστυλος ναός με κίονες πάνω σε κυκλική μαρμάρινη κρηπίδα με τρία σκαλοπάτια. Υπήρχαν δεκαοκτώ ιωνικοί κίονες με βάσεις απλού αττικού ιωνικού ρυθμού που πάνω τους στηρίζετο πώρινος ιωνικός θριγκός, ενώ στο εσωτερικό του σηκού, περιμετρικά, υπήρχαν εννέα κορινθιακοί ημικίονες και ημικυκλικό βάθρο, όπου τοποθετήθηκαν 5 χρυσελεφάντινα αγάλματα της μακεδονικής βασιλικής οικογένειαας. Η κορυφή της στέγης κατέληγε σε κεφάλι παπαρούνας που συγκρατούσε όλες τις δοκούς και ήταν καλυμένη με μαρμάρινα κεραμίδια. Οι Γερμανοί αρχαιολόγοι κατατάσσουν την εσωτερική του αίθουσα στον ιωνικό ρυθμό. Ο αρχιτράβος και η ζωφόρος είναι από ένα ενιαίο μάρμαρο. Ο σιμός μαρμάρινος, διακοσμημένος με λεοντοκεφαλές και πλατανόμορφα κεραμίδια. 
Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε από τον Φίλιππο Β' μετά τη νίκη του στη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. και ήταν αφιερωμένος στον Δία. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε από τον γιο του, Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος πρόσθεσε στο εσωτερικό του ναού χρυσελεφάντινα αγάλματα, φιλοτεχνηθέντα από τον γλύπτη Λεωχάρη, που απεικόνιζαν μέλη της οικογένειάς του. Το μνημείο, εκτός από αναθηματικό χαρακτήρα είχε και λατρευτικό, αφού χρησιμοποιήθηκε για τη λατρεία της βασιλικής οικογένειας της  Μακεδονίας. 
 
[20.9]....ἔστι δὲ ἐντὸς τῆς Ἄλτεως τό <τε> Μητρῷον καὶ οἴκημα περιφερὲς ὀνομαζόμενον Φιλιππεῖον: ἐπὶ κορυφῇ δέ ἐστι τοῦ Φιλιππείου μήκων χαλκῆ σύνδεσμος ταῖς δοκοῖς. 
[20.10] τοῦτο τὸ οἴκημα ἔστι μὲν κατὰ τὴν ἔξοδον τὴν κατὰ τὸ πρυτανεῖον ἐν ἀριστερᾷ, πεποίηται δὲ ὀπτῆς πλίνθου, κίονες δὲ περὶ αὐτὸ ἑστήκασι: Φιλίππῳ δὲ ἐποιήθη μετὰ τὸ ἐν Χαιρωνείᾳ τὴν Ἑλλάδα ὀλισθεῖν. κεῖνται δὲ αὐτόθι Φίλιππός τε καὶ Ἀλέξανδρος, σὺν δὲ αὐτοῖς Ἀμύντας ὁ Φιλίππου πατήρ: ἔργα δέ ἐστι καὶ ταῦτα Λεωχάρους ἐλέφαντος καὶ χρυσοῦ, καθὰ καὶ τῆς Ὀλυμπιάδος καὶ Εὐρυδίκης εἰσὶν αἱ εἰκόνες. - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 5. Ἠλιακῶν Α' 
  
[20.9]...Το Μητρώο βρίσκεται μέσα στην Άλτη, όπως και το κυκλικό χτίσμα που ονομάζεται Φιλιππείο• στην κορυφή του Φιλιππείου υπάρχει χάλκινη υποδοχή  που συνδέει τα δοκάρια. 

[20.10] Αυτό το οίκημα βρίσκεται αριστερά της εξόδου που είναι δίπλα  από το Πρυτανείο και είναι κτισμένο με πλίνθους ψημένες και περιστοιχισμένο από κίονες. Το έκτισε ο Φίλιππος μετά την υποχώρηση  της Ελλάδας στη Χαιρώνεια. Εδώ υπάρχουν ανδριάντες του Φιλίππου και του Αλέξανδρου, καθώς και του Αμύντα, πατέρα του Φιλίππου. Είναι όλα χρυσελεφάντινα έργα του Λεωχάρη, όπως και οι εικόνες της Ολυμπιάδας και της Ευρυδίκης.
Πομακική γλώσσα

Γεωγραφική εξάπλωση

Η Πομακική ομιλείται κυρίως στα βόρεια τμήματα των περιοχών της Ξάνθης και της Ροδόπης καθώς και στη νοτιοανατολική Βουλγαρία από Μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Στην περιοχή της Αδριανούπολης (στην Τουρκία) και στις δυτικές επαρχίες η Πομακική ομιλείται από Βούλγαρους μετανάστες που ήρθαν στην Τουρκία.

Ομιλητές

Περίπου 30.000 άτομα στην Ελλάδα, περίπου 286.971 στη Βουλγαρία και 300.000 στην δυτική Τουρκία. Οι ομιλητές συνήθως είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα.
Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Σπύρο Μοσχονά τα στατιστικά διαχωρισμού της μουσουλμανικής μειονότητας της Ελλάδας σε Τουρκόφωνους και Πομακόφωνους διαφοροποιείται στις εκτιμήσεις Ελλήνων και Τούρκων ερευνητών. Οι Έλληνες υποτιμούν στα στατιστικά το τουρκικό κομμάτι της μειονότητας Θράκης ενώ οι Τούρκοι το υπερτιμούν.
Η εκτίμηση του αριθμό των Πομακόφωνων και Τουρκόφωνων Βουλγάρων έχει αποτελέσει επίσης θέμα διαφωνίας μεταξύ Βούλγαρων και Τούρκων ερευνητών. Τα στατιστικά των Πομακόφωνων βασίζονται στην απογραφή του 1992 όπου η δεν υπήρχε η παράμετρος για τους ομιλητές της Πομάκικης. Ο αριθμός των ομιλητών της Πομάκικης έχει εκτιμηθεί. Οι Βούλγαροι θεωρούν του Πομάκους απόγονους σλαβικής καταγωγής χριστιανών ενώ οι Τούρκοι τουρκικής καταγωγής και τα στατιστικά έχουν αποτελέσει πεδίο αντιπαράθεσης.

Στην Ελλάδα

Στα Ελληνικά σχολεία δεν διδάσκεται (πέρα από περιστασιακή προφορική χρήση στο νηπιαγωγείο και στις πρώτες τάξεις του δημοτικού), αφού οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί (Τούρκοι, Πομάκοι, Ρομά) διδάσκονται όλοι ανεξαιρέτως την Τουρκική γλώσσα παρά το ότι η συνθήκη της Λωζάνης εγγυάται για τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς τη διδασκαλία της μητρικής τους γλώσσας. Ανεπίσημα στην Ελλάδα η Πομακική γλώσσα χρησιμοποιείται για την επικοινωνία μέσα στο σπίτι και παράλληλα χρησιμοποιείται η Τουρκική και η Ελληνική γλώσσα. Σύμφωνα πάντα με τη Συνθήκη της Λωζάνης η Πομακική μπορεί να χρησιμοποιείται και στο δικαστήριο με υποχρεωτική παροχή διερμηνέα. Παρόλα αυτά η Πομακική γλώσσα δεν φαίνεται να απειλείται άμεσα με εξαφάνιση ούτε ότι η χρήση της αποδοκιμάζεται από τις ελληνικές αρχές. Φαίνεται όμως να υπάρχει μια μικρή μείωση στη χρήση της από τους νεώτερους.

Αλφάβητο

Πιο κατάλληλο για τη φωνητική απόδοση θεωρούνταν το κυριλλικό αλφάβητο. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έγινε προσπάθεια καταγραφής της Πομακικής με το ελληνικό αλφάβητο. Ο Πομάκος λεξικογράφος και εκπαιδευτικός Ριτβάν Καραχότζα δημιούργησε, με βάση το λατινικό αλφάβητο, το αλφάβητο της Πομακικής. Το αλφάβητο αυτό χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα σε νεώτερες εκδόσεις λαογραφικού υλικού (τραγούδια, παροιμίες, παραμύθια) μετά το 2004.
Μεγάλο Τέμενος της Προύσας

Γενικά

Το Ουλού Τζαμί είναι το μεγαλύτερο τέμενος της Προύσας και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρώιμης οθωμανικής αρχιτεκτονικής η οποία έχει δανειστεί στοιχεία της αρχιτεκτονικής των σελτζούκων. Βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Προύσας και η κατασκευή του διατάχθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλί Νεκάρ, η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1399. Είναι ένα μεγάλο ορθογώνιο κτήριο με 20 τρούλους που υποστηρίζονται από 12 κολώνες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι είκοσι τρούλοι χτίστηκαν αντί για τα είκοσι τζαμιά που υποσχέθηκε να χτίσει ο σουλτάνος μετά τη νίκη της Μάχης της Νικόπολης το 1396.
Στο εσωτερικό του τζαμιού βρίσκεται ένα συντριβάνι όπου οι πιστοί μπορούν να πραγματοποιήσουν τελετουργικά κάθαρσης πριν τη προσευχή. Ο τρούλος πάνω από το συντριβάνι περιέχει έναν φεγγίτη, ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο στον φωτισμό του κτιρίου.
Το ευρύχωρο και αμυδρά φωτισμένο εσωτερικό έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να προκαλεί μια αίσθηση ησυχίας και οικειότητας στον προσκυνητή.

Ισλαμική καλλιγραφία

Στο εσωτερικό του τεμένους οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με 192 μνημειακές επιγραφές από σπουδαίους καλλιγράφους της εποχής. Είναι ένα από τα σημαντικότερα δείγματα ισλαμικής καλλιγραφίας στον κόσμο.
Σχηματισμοί βράχων του Μανπουπουνιόρ

Οι σχηματισμοί βράχων του Μανπουπουνιόρ (Man-Pupu-Nyor; Мань-Пупу-нёр* Η Bolvano-Iz) είναι σύνολο 7 πέτρινων κολώνων που βρίσκονται δυτικά των Ουραλίων στην επαρχία Τρόιτσκο-Πετσόρσκι στη Δημοκρατία των Κόμι. Βρίσκονται στο έδαφος του καταφυγίου Πετσόρο-Ιλίτσσκι στο όρος Μαν-Πουπού-Νιορ (στα μανσί σημαίνει "ένα μικρό βουνό από είδωλα"), μεταξύ των ποταμών Ίλιτς και Πετσόρι. Είναι επίσης γνωστό ως πετρώματα των Επτά Δυνατών Ανδρών και Πόλοι της Δημοκρατίας των Κόμι. Το όνομά τους στα Κόμι σημαίνει "το Βουνό από είδωλα".
Το ύψος των βράχων κυμαίνεται μεταξύ 30 και 42 μέτρα. Περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια πριν στη θέση τους υπήρχαν ψηλά βουνά. Η βροχή, το χιόνι, ο άνεμος, ο παγετός και η θερμότητα προκάλεσαν σταδιακή διάβρωση στα βουνά. Τα υπολείμματα αποτελείται από σχιστόλιθους σερικίτη-χαλαζίτη, έχουν διαβρωθεί λιγότερο και επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Οι μαλακές πέτρες που είχαν καταστραφεί από τις καιρικές συνθήκες μεταφέρθηκαν από το νερό και τον αέρα σε βυθίσματα.
Ένας πυλώνας, 34 μέτρα ύψος, βρίσκεται κάπως μακριά από τους άλλους. Μοιάζει με ανεστραμμένο μπουκάλι. Άλλοι έξι βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Οι πυλώνες μοιάζουν με τεράστιο άνθρωπο, κεφάλι ενός αλόγου. Υπάρχουν πολλοί μύθοι που συνδέονται με τη σημασία των σχηματισμών στο Μανπουπουνιόρ. Οι σχηματισμοί κάποτε θεωρούνταν ιεροί από τους αυτόχθονες Μάνσι.
Το μνημείο θεωρείται ένα από τα Επτά Θαύματα της Ρωσίας. Τα πετρώματα του Μανπουπουνιόρ είναι δημοφιλές αξιοθέατο στην Ρωσία, αν και είναι σχετικά ανέγγιχτο από τον τουρισμό.

Τουρισμός

Οι σχηματισμοί μπορούν να προσεγγισθούν οδικώς από δρόμους στη Δημοκρατία των Κόμι, με πεζοπορία ή σκι πάνω από το πέρασμα Ντιάτλοφ στη περιφέρεια Σβερντλόφσκ ή με ελικόπτερο. Μέχρι το 2004, επιτρεπόταν μια οδική διαδρομή από την περιφέρεια Σβερντλόφσκ μέσω του περάσματος Ντιάτλοφ, του όρους Οτόρτεν και τη πηγή του ποταμού Πετσόρα. Αυτό όμως απαγορεύτηκε λόγω της ίδρυσης 2 προστατευόμενων περιοχών οι οποίες περικλείουν τμήματα του δρόμου - τα καταφύγια Πετσόρο-Ιλίτσσκι και Ιβντέλσκι.
Ζουλιάνο Βίκτορ ντε Πάουλα

Συλλογική καριέρα

Υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του στις 13 Φεβρουαρίου 2007 με τη Παρανά Κλούμπε. Το 2009 μετεγράφη στη ΣΚ Ιντερνασιονάλ και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 2 Νοεμβρίου 2009. Στις 18 Αυγούστου κατέκτησε το Copa Libertadores, πετυχαίνοντας ένα τέρμα στον εντός έδρας αγώνα του τελικού.
Ο Ζουλιάνο υπέγραψε στη ΦΚ Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ, με την επίσημη εγγραφή να λαμβάνει χώρα στις 2 Μαρτίου 2011, ενώ το ύψος της μεταγραφής ανήλθε στα 11 εκατομμύρια ευρώ. Η Παρανά Κλούμπε αργότερα επέβαλε αίτημα στη Επιμελητήριο Επίλυσης Διαφορών της FIFA για καθυστερημένη εισφορά αλληλεγγύης ύψους 275.000 ευρώ, με τη διαιτησία ν' αποδέχεται το αίτημα. Στις 15 Ιουνίου 2014, ο Ζουλιάνο μετεγράφη στη Γκρέμιο ΦΜΠΑ, υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι τον Ιούλιο του 2018, ενώ το ύψος της μεταγραφής ανήλθε στα 6 εκατομμύρια ευρώ. Στις 21 Ιουλίου 2016 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, με το ύψος της μεταγραφής ν' ανέρχεται στα 7 εκατομμύρια ευρώ.

Διεθνής καριέρα

Ο Ζουλιάνο αγωνίστηκε για την Εθνική Βραζιλίας κάτω των 17. Το 2009, έλαβε τη Χάλκινη Μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Κάτω των 20 ως αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας κάτω των 20. Αγωνίζεται για την Εθνική Βραζιλίας από το 2010.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1975

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1975 διεξήχθη στις 9 Μαρτίου στο Αγρίνιο με συμμετοχή 1.000 περίπου αθλητών και αθλητριών όλων των ηλικιακών κατηγοριών. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Μιχάλης Κούσης της Γ.Ε. Αγρινίου (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.