google/wiki40b huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1934

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1934 διεξήχθη για πρώτη φορά μαζί με το ανδρικό από το Σάββατο 26 ως τη Δευτέρα 28 Μαΐου 1934 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας με διοργανωτή το ΣΕΓΑΣ. Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.

Χρονικό των αγώνων

Οι πανελλήνιοι αγώνες γυναικών του 1934 συνδυάστηκαν με τους αντίστοιχους των ανδρών και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Η αναβολή της διεξαγωγής τους το προηγούμενο έτος και η μετάθεσή τους για την άνοιξη του 1934 είχε προκαλέσει αμφιβολία κατά πόσο ο ΣΕΓΑΣ αντιμετώπιζε με σοβαρότητα το γυναικείο αθλητισμό. Έτσι η ταυτόχρονη διεξαγωγή τους με των ανδρών τους αναβάθμισε και καθησύχασε τους ανησυχούντες.
Συμμετείχαν αθλήτριες από 8 τουλάχιστον συλλόγους του κέντρου και κορίτσια από πολλά Γυμνάσια Θηλέων. Σύμφωνα με την προκήρυξη οι αγώνες θα αποτελούσαν κριτήριο πρόκρισης για τη βαλκανιάδα του Ζάγκρεμπ, αλλά τελικά δεν διεξήχθησαν γυναικείοι αγώνες στους βαλκανικούς αγώνες. Ίσχυσε το σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τις έξι πρώτες νικήτριες κάθε αγωνίσματος. Πολλές αθλήτριες-μαθήτριες ανήκαν σε συλλόγους αλλά βαθμολογήθηκαν με την ομάδα του γυμνασίου τους στερώντας τους βαθμούς από συλλόγους που τους προπονούσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Στεργίου του Πανιωνίου.
Κυριάρχησαν οι αθλήτριες: Δομνίτσα Λανίτου, Αγγελοπούλου, Γεωργία Στεργίου, Ειρήνη Αρμάου. Στον τύπο σημειώνεται χαρακτηριστικά πως η Ινές Βέλλα μετείχε για τελευταία φορά σε αγώνες πριν από το γάμο της, κάτι ιδιαίτερα σύνηθες για τον γυναικείο στίβο ως τη δεκαετία του '60, δηλαδή να εγκαταλείπουν οι αθλήτριες τον αθλητισμό μετά το γάμο τους. Την ίδια χρονιά αναφέρονται άλλες δυο αθλήτριες του Π. Φαλήρου, αλλά δεν είναι γνωστό αν μετείχαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Είναι η ακοντίστρια Παράσχου που πέτυχε 24,54μ και η δισκοβόλος Φ. Ιωακείμ με 25,23μ στους εσωτερικούς αγώνες του συλλόγου.
Αξιόλογη δουλειά στο γυναικείο αθλητισμό αναφέρεται και σε κάποια γυμνάσια, τα οποία μετείχαν στους αγώνες, αν και στο πρόγραμμα δεν προβλέπονταν αγώνες Β΄ κατηγορίας (κορασίδων ως 16 ετών), όπως τα προηγούμενα έτη. Π.χ. το Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων Αθήνας υπό την καθοδήγηση της γυμνάστριας Αφροδίτης Μανάου είχε δύο αθλητικές ομάδες που πήραν μέρος στα αντίστοιχα πανελλήνια πρωταθλήματα. Η μία ήταν ομάδα σκοποβολής (Γαλάτη, Α. Σπυρόγλου, Ησαΐα, Χαρτουλέρη, Κλώνη, Ζωϊοπούλου) και η δεύτερη στίβου (Γεωργία Στεργίου, Δέσπ. Παυλίδου, Λούλα Ντάβου, Ναυσικά Ανδρονίκου, Σίση Κουμαριανού, Ευθυμία Μαστροκώστα, Ελένη Δρίβα, Κική Διονυσοπούλου).
Πολύδροσο Χαλανδρίου-Αμαρουσίου

Ιστορία

Στα αρχαία χρόνια ανήκε στον μεγάλο δήμο της Φλύας μαζί με το Χαλάνδρι και την Αγία Παρασκευή, τον μεσαίωνα και την Τουρκοκρατία ήταν σχεδόν ακατοίκητο. Οι νεώτεροι κάτοικοι ήρθαν στις αρχές του 20ου αιώνα κατά βάση πρόσφυγες και παραθεριστές, ακολούθησε την τύχη των υπόλοιπων συνοικιών του Χαλανδρίου αλλά τελικά το βόρειο τμήμα του αποσπάστηκε από το Μαρούσι. Όταν οικοδομήθηκε το 1922 το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου σε ρυθμό μονόκλιτης ξυλεπίστεγης βασιλικής η συνοικία έγινε ενορία, το εκκλησάκι δίπλα στο ρέμα ήταν το επίκεντρο του Πολυδρόσου. Πήρε το όνομα του Αγίου Αθανασίου προς τιμή του ευσεβούς κτηματία της περιοχής Αθανασίου Γιαλελή που δώρισε το οικόπεδο για την κατασκευή του. Με την αύξηση του πληθυσμού των κατοίκων του Πολυδρόσου η εκκλησία επεκτείνεται συνεχώς σε ύψος και σε μέγεθος, σήμερα είναι από τις πιο φημισμένες εκκλησίες της Αττικής γνωστή για πολλούς κοσμικούς γάμους, είναι ο πολιούχος του Πολυδρόσου.

Πολύδροσο Αμαρουσίου

Το Πολύδροσο Αμαρουσίου (Πολεοδομική Ενότητα 13 του Δήμου Αμαρουσίου όπως ορίστηκε σύμφωνα με διάταγμα στην απογραφή του 1991) περικλείεται μεταξύ της Αττικής Οδού, τα σύνορα με το Χαλάνδρι, της Λεωφόρου Αμαρουσίου - Χαλανδρίου και της ρεματιάς, διασχίζεται από την Οδό Φραγκοκλησίας. Συνορεύει βόρεια με τον Σωρό Αμαρουσίου, δυτικά με τον Παράδεισο Αμαρουσίου, ανατολικά με τα Βριλήσσια και νότια με το Πολύδροσο Χαλανδρίου. Το βαθύ ρέμα Χαλανδρίου που διασχίζει ολόκληρο το Πολύδροσο στα ανατολικά είναι το μεγαλύτερο φυσικό αξιοθέατο της περιοχής.
Είναι μια ήσυχη περιοχή με σχετικά χαμηλή κίνηση σε αντίθεση με τις γειτονικές συνοικίες στο Μαρούσι με άνετους δρόμους και ψηλά δέντρα ιδιαίτερα πεύκα, διαθέτει πολλά μικρά γήπεδα ποδοσφαίρου ενώ βρισκόταν παλιότερα και το παγοδρόμιο. Δεν διαθέτει σημαντική εμπορική κίνηση αν εξαιρέσουμε την ίδια την οδό Φραγκοκλησιάς και την οδό Ακακιών που διασχίζει την συνοικία του Πολυδρόσου στο κέντρο τόσο στο Μαρούσι όσο και στο Χαλάνδρι καταλήγοντας κάθετα στην οδό Φραγκοκλησιάς. Η οδός Ακακιών διαθέτει επιπλέον στην περιοχή του Αμαρουσίου το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο σε ολόκληρο το Πολύδροσο με καταστήματα όλων των χρήσεων.

Πολύδροσο Χαλανδρίου

Το Πολύδροσο Χαλανδρίου περικλείεται από τα σύνορα με το Μαρούσι στην περιοχή του Πολυδρόσου, την Λεωφόρο Αμαρουσίου Χαλανδρίου, την Ριζάρειο σχολή και την ρεματιά. Είναι παρόμοιας οικοδόμησης και μορφής με το Πολύδροσο Αμαρουσίου αλλά αρκετά μεγαλύτερο σε έκταση, έχει πολλά κέντρα αναψυχής, πάρκα και ταβέρνες. Πέρα από την αναφερόμενη εκκλησία του Αγίου Αθανασίου όπως αναφέραμε στην ρεματιά συναντάμε σε σχετικά κοντινή απόσταση επίσης πολύ κοντά στο ρέμα το υπαίθριο θέατρο ρεματιάς και τον Ιερό ναό του Προφήτη Ηλία. Η μεγάλη πλατεία Κιοσσέ γνωστή για πολλές υπαίθριες εκδηλώσεις κοντά στα σύνορα με το Πολύδροσο Αμαρουσίου αποτελεί το οικιστικό κέντρο της συνοικίας, πήρε το όνομα του Ελευθερίου Κιοσσέ του 20χρονου Χαλανδριώτη ήρωα που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1942 λόγω της αντίστασης του
Οικογένεια Χαντζερή

Ιστορικό

Γενάρχης του Οίκου είναι ο Γιαννάκης, σύζυγος της Υψηλάντη και εκπρόσωπος των εμπόρων της Κωνσταντινούπολης. Από τους γιους του, ο Σκαρλάτος (εκκλ. όνομα Σαμουήλ) έγινε δις Πατριάρχης (1763-68, 1773-74) και ο Γεώργιος ιατρός. 
Το επώνυμο προήλθε από το ότι ένας ιατρός της Οικογένειας θεράπευσε τον Μωάμεθ Δ΄ από θανατηφόρο ασθένεια και έγινε ο εγγύτατος (handjer) του σουλτάνου.
O Γεώργιος είχε γιους τους Δημήτριο και Νικόλαο, που έλαβαν υψηλά αξιώματα στη Βλαχία και στη Μολδαβία και απαγχονίστηκαν το 1821 από τον σουλτάνο. Άλλοι γιοί του ήταν ο Κωνσταντίνος πρίγκιπας Βλαχίας, που αποκεφαλίστηκε από το σουλτάνο, ο Αλέξανδρος πρίγκιπας Μολδαβίας και ο Σαμουήλ μητροπολίτης Εφέσου.
Reduced instruction set computer

Η συντομογραφία του είναι RISC (προφέρεται ρισκ) και σημαίνει υπολογιστής περιορισμένου συνόλου εντολών. Η στρατηγική στην οποία βασίζεται η αρχιτεκτονική RISC είναι η ύπαρξη ενός μικρού συνόλου εντολών, οι οποίες πραγματοποιούν ένα ελάχιστο πλήθος απλών λειτουργιών. Οι σύνθετες εντολές προσομοιώνονται με τη χρήση ενός υποσυνόλου απλών εντολών. Ο προγραμματισμός σε RISC είναι πιο δύσκολος και χρονοβόρος από ότι στον άλλο σχεδιασμό, επειδή οι πιο σύνθετες εντολές προσομοιώνονται από απλές.
Γκρέιντερ

Το γκρέιντερ είναι τύπος οικοδομικών οχημάτων που χρησιμοποιούνται για την ευθυγράμμιση του εδάφους.
Τα γκρέιντερ έχουν συνήθως τρεις άξονες κίνησης, ενώ στους μικρούς τύπους δύο άξονες είναι αρκετοί. Ο κινητήρας και η καμπίνα του οδηγού είναι τοποθετημένες πάνω στους δύο οπίσθιους άξονες, ενώ ο εμπρόσθιος άξονας είναι κατευθυνόμενος και χρησιμοποιείται στην οδήγηση. Στη μέση του έχει ένα ευέλικτο «άροτρο» που διευθετεί το έδαφος. 
Η κλασική εφαρμογή του γκρέιντερ είναι η ισοπέδωση ανώμαλου εδάφους, είτε σε αγρούς, είτε στην οδοποιία.
Iron Man 3 (soundtrack)

Το Iron Man 3 (Original Motion Picture Soundtrack) είναι η μουσική επένδυση της ταινίας των Marvel Studios Iron Man 3, την οποία συνέθεσε ο Μπράιαν Τάιλερ και κυκλοφόρησε στις 30 Απριλίου 2013. Ένα ξεχωριστό soundtrack άλμπουμ με τον τίτλο Iron Man 3: Heroes Fall (Music Inspired by the Motion Picture) με τραγούδια από διάφορους καλλιτέχνες, εμπνευσμένο από την ταινία, κυκλοφόρησε την ίδια μέρα από την Hollywood Records και τη Marvel Music.
Οσάτ

Το Οσάτ (Σερβικά Κυριλλικά: Осат) είναι μια περιοχή στο κεντρικό Ποντρίνιε (αριστερά του Δρίνου), στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αυτή η περιοχή βρίσκεται μεταξύ του Βίσεγκραντ και της Σρεμπρένιτσα, και περιλαμβάνει τμήματα των δήμων του Μπράτουνατς και της Σρεμπρένιτσα, στην οντότητα της Σερβικής Δημοκρατίας. Είναι μέρος της ευρύτερης περιοχής Μπίρατς. 
Σύμφωνα με τον καθηγητή Βασίλιγιε Στεφάνοβιτς, το 1860, στα χωριά της περιοχής περιλαμβάνονται τα ακόλουθα: Μπλαζιγιέβιτσι, Μπολιέβιτσι, Μποτζίτσι, Μπουγιακοβίτσι, Τσρβίτσα, Γιακετίτσι, Καρίνα, Καλιμανίτσι, Κοστολόμτσι, Κρνίτσι, Μλέτσβα, Μοσίτσι, Οσάτιτσα, Πέτριτσα, Ποστόλιε,Πριμπιντόλ Σρπσκι, Πριμπιντόλ Τούρκσι, Ραντοσεβίτσι, Ρατκοβίτσι, Στανατοβίτσι, Τεγκάρε, Τόπλιτσα, Βρανεσεβίτσι, Βουτσάρε,Ζαμπόκβιτσα Σρπσκα, Ζαμπόκβιτσα Τούρσκα, Ζλίγιεμπατς. 

Ιστορία

Το Οσάτ ήταν μία ζούπα (κομητεία) στο Μεσαίωνα. Ήταν μέρος του Δεσποτάτου της Σερβίας (1402-1459). Στη συνέχεια κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και αργότερα οργανώθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Ζβόρνικ. 
Η περιοχή του Οσάτ απελευθερώθηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά την διάρκεια της Πρώτης Σερβικής εξέγερσης (1804-13), υπό την ηγεσία του Μάρκο Βάσιτς από την Τσρβίτσα. Μετά το ξεμπλοκάρισμα της εξέγερσης, ο Μητροπολίτης Χάντζι Μελεντίγιε Στεβάνοβιτς επικοινώνησε με τον Βάσιτς, και συναντήθηκε με την ηγεσία των ανταρτών. Μετά από την συμμετοχή του στις μάχες στον Δρίνο (1804) ο Βάσιτς ζήτησε από τον Καρατζόρτζε έναν στρατό για να απελευθερώσει το Οσάτ, και εστάλη ο Λαζάρ Μουτάπ. Μετά, η περιοχή βρέθηκε υπό την εξουσία των ανταρτών. Το 1813, οι επαναστάτες εγκατέλειψαν την περιοχή. Στη μεσοπολεμική περίοδο, ο πληθυσμός ήταν διαιρεμένος ανάμεσα σε Ορθόδοξους και Μουσουλμάνος, ενώ οι Ορθόδοξοι άνδρες δούλευαν κυρίως ως οικοδόμοι στην Βοσνία και την Σερβία. Επίσης, διαφοροποιούνταν από τους γείτονές τους από τις παραδοσιακές στολές τους και μερικές παραδόσεις.
Η ντυμένη μάχα

Το έργο

Παλαιότερα υπήρχε η, λανθασμένη, αντίληψη πως η εικονιζόμενη είναι η Δούκισσα της Άλμπα. Επίσης έχει εκφραστεί η άποψη ότι ίσως είναι η Pepita Tudó, που ήταν ερωμένη του Γοδόι από το 1797. Η κοπέλα είναι ξαπλωμένη πάνω στο ντιβάνι από πράσινο βελούδο, με μεταξωτά μαξιλάρια και ένα κεντημένο σεντόνι, σχηματίζοντας μία διαγώνιο. Η πρωταγωνίστρια εκτίθεται με τα χέρια ανασηκωμένα πίσω από το κεφάλι και κοιτάζει άμεσα τον θεατή.

Ιστορικά στοιχεία

Πιθανότατα, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της γυμνής μάχα, ο Γοδόι παρήγγειλε στον Γκόγια τη ντυμένη μάχα, έτσι ώστε να δείχνει στους καλεσμένους του είτε τον έναν πίνακα είτε τον άλλον, ανάλογα με την ιδιότητά τους και με τις απόψεις τους περί ηθικής. Η παλαιότερη καταγεγραμμένη αναφορά στο έργο εντοπίζεται στην απογραφή της ιδιοκτησίας του Γοδόι - στην απογραφή συμπεριλαμβάνεται και η γυμνή μάχα - που έκανε ο Frédéric Quillet, πράκτορας του Χοσέ Βοναπάρτη το 1808. Αργότερα, το 1813, οι δύο γυναίκες περιγράφονται ως τσιγγάνες, στην απογραφή της ιδιοκτησίας του Γοδόι που κατασχέθηκε από τον βασιλιά Φερνάντο VII. Από το 1808 έως το 1813 το έργο βρισκόταν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάνντο αλλά οι δύο πίνακες, H γυμνή μάχα και H ντυμένη μάχα κατασχέθηκαν μέχρι το 1836 και τον Νοέμβριο του 1814 Ο Γκόγια κλήθηκε από την Ιερά Εξέταση σε απολογία για τη «γυμνή γυναίκα στο κρεβάτι» που είχε ζωγραφίσει. Η υπόθεση τελικά θα «κουκουλωθεί» - πιθανώς χάρη σε παρέμβαση του Antonio Maria Galarza, μέλους του συμβουλίου της Ιεράς Εξέτασης και συγγενή της πεθεράς του γιου του, Χαβιέ - αλλά από τότε η Ιερά Εξέταση θα παρακολουθεί στενά τις κινήσεις και τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες του εβδομηντάχρονου πλέον Γκόγια. Το 1836 ο πίνακας επέστρεψε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάνντο όπου και παρέμεινε μέχρι το 1901. Το έτος αυτό το έργο θα μεταφερθεί στο Μουσείο ντελ Πράδο, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Καίτη Κληρίδου

Βιογραφικά στοιχεία

Η Καίτη Κληρίδου γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 10 Μαΐου 1949. Είναι κόρη του Γλαύκου Κληρίδη, πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, και εγγονή του Ιωάννη Κληρίδη, πρώην Δημάρχου Λευκωσίας.
Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, τη γερμανική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια σπούδασε νομική στο Gray’s Inn.
Την περίοδο 1970-1971 εργάστηκε στο Τμήμα Στατιστικής και Ερευνών της Κυπριακής Δημοκρατίας και την περίοδο 1972-1974 στο Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Το 1994 ανέλαβε καθήκοντα εκπροσώπου τύπου στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών για την ενημέρωση των ξένων δημοσιογράφων πάνω στο Κυπριακό και τα προσφυγικά προβλήματα. Την περίοδο 1975-1977 εργάστηκε στη Διεθνή Ομοσπονδία Οικογενειακού Προγραμματισμού στο Λονδίνο. Την περίοδο 1980-1991 ήταν νομικός σύμβουλος της Τράπεζας Κύπρου.
Είναι νυμφευμένη με τον Κώστα Σιαμμά.

Πολιτική διαδρομή

Η Καίτη Κληρίδου ίδρυσε και υπήρξε επικεφαλής της Γραμματείας Κοινοτικής Επαναπροσέγγισης και της Ενδυνάμωσης της Κοινωνίας των Πολιτών του ΔΗΣΥ. Ακόμη, ήταν ιδρυτικό μέλος και η πρώτη γραμματέας της γυναικείας οργάνωσης του ΔΗΣΥ (ΓΟΔΗΣΥ) και πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής και των Δικαιωμάτων της Γυναίκας του κόμματος. Επιπρόσθετα, ήταν μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος. Επιπλέον, έχει διατελέσει αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 με τον ίδιο συνδυασμό. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2001 αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας, Παναγιώτη Δημητρίου ως ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές του 2004, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 20 Ιουλίου 2004 η Καίτη Κληρίδου ως πρώτη επιλαχούσα. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006 αλλά δεν εκλέχθηκε.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ευρωπαϊκής Ένωσης - Κύπρου.

Άλλες δραστηριότητες

Ήταν ιδρυτικό μέλος και συμπρόεδρος του Διεθνούς Οικολογικού Χωριού Ειρήνης για την Προώθηση της Αειφόρου Ανάπτυξης και την Επίλυση Συγκρούσεων και ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Προστασίας Ατόμων με Νοητική Αναπηρία, της Ομάδας Πρωτοβουλίας για την Αντιμετώπιση της Σεξουαλικής Παρενόχλησης στους Χώρους Εργασίας και της Ομάδας Πρωτοβουλίας για την Οδική Ασφάλεια. Ακόμη, ήταν μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής Λευκωσίας για την ανέγερση της Γρηγορείου Κλινικής για το AIDS και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος Φάρος για την προώθηση πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Η Καίτη Κληρίδου είναι επίτιμη πρόεδρος τριών συνδέσμων προστασίας ζώων και επίτιμο μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Προστασίας του Παιδιού Amade-Chypre.
Ιωάννης Μόσχος (αγιογράφος)

Βιογραφικά στοιχεία

Πατέρας του ήταν ο Ηλίας, επίσης αγιογράφος.

Καλλιτεχνικό έργο

Η τέχνη του διέφερε από το στυλ του πατέρα του. Ωραιότατα έργα του εικονίζουν το βίο και τα θαύματα του Χριστού, και φυλάττονται σε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης ο Άγιος Δονάτος στο Μουσείο Λοβέρδου. Έχει αγιογραφήσει την εκκλησία του Αγίου Αρσενίου στις Ριγγλάδες Κέρκυρας.
Οι μικρογραφικές συνθέσεις του πρωτοτυπούν, διότι δεν διατηρεί το σχέδιο, αλλά επεξεργάζεται άριστα τα πρόσωπα. Παράδειγμα αυτής της τέχνης του είναι η εικόνα της Αγίας Αικατερίνης που φέρει την επιγραφή «Ποίημα Ιωάννου Μόσχου».
Μιελίκκι

Στη φινλανδική μυθολογία, η Μιελίκκι είναι η θεά των δασών και του κυνηγιού. Αναφέρεται ως η σύζυγος ή η νύφη του Τάπιο, ενώ λέγεται ότι είχε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της αρκούδας.
Στην Καλεβάλα, ο ήρωας Λέμμινκαϊνεν προσεύχεται στη Μιελίκκι και τον Τάπιο, ενώ η θεότητα αναφέρεται και σε άλλο σημείο, όπου της ζητείται να προστατέψει τα ζώα μες στο δάσος. Γενικότερα, αποζητούνταν η βοήθεια και η υποστήριξή της, ειδικά σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν κυνηγώντας και αναζητώντας την τροφή τους στα δάση.
Κάτω Μουσιωτίτσα Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Κάτω Μουσιωτίτσα βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Τόμαρος ή Ολύτσικας και δυτικά του ποταμού Λούρου και είναι περιτριγυρισμένο από 5 βουνά: Μπιτέρα, Σπιθάρι, Πουρίζι, Καλογερίτσα και Καταφή. Απέχει 33 χλμ. Ν. της πόλης των Ιωαννίνων και 55 χλμ.Β.-ΒΔ. της Άρτας. Μαζί με τα γειτονικά χωριά Άνω Μουσιωτίτσα, Νέα Μουσιωτίτσα και Μεσούρα όλη η περιοχή αναφέρεται ως Μουσιωτίτσα.
Στην ευρύτερη περιοχή, νότια από το "χάνι Tερόβου" που βρίσκεται επάνω στην εθνική οδό Άρτας - Ιωαννίνων και κοντά στη γέφυρα "Zήτα" υπάρχουν ερείπια αρχαίου φρουρίου το οποίο έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος από το 1962. Σημαντικό αξιοθέατο είναι η παλιά εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η οποία θεωρείται ότι έχει διακανονιστεί στις αρχές του 18ου αιώνα και έχει αναφερθεί για πρώτη φορά στα ελληνικά εκκλησιαστικά αρχεία κατά το έτος 1791. Από το 2009 η ευρύτερη περιοχή "Σπιθάρι - Παναγιά - Άνω Κάμπος" στην οποία βρίσκεται ο ναός έχει ανακηρυχθεί ιστορικό τοπίο. Τα εδάφη της Μουσιωτίτσας στη χαράδρα που διασχίζεται από τον ποταμό Λούρο και είναι κατάφυτα με πλατάνια, θάμνους (μακία) και σάρες αποτελούν μέρος των "Βορείων Στενών Λούρου" που έχουν χαρακτηριστεί ως τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (ΤΙΦΚ).

Ονομασία - Ιστορία

Η προέλευση του ονόματος Μουσιωτίτσα είναι άγνωστη. Πιθανολογείται από έρευνες μελετητών ότι το όνομα είναι σλαβικής προέλευσης λόγω της κατάληξης "-ιτσα", που είναι κοινή σε σλαβικά ονόματα οικισμών. Άλλες πιο τοπικές θεωρίες αναφέρουν ότι το όνομα προέρχεται από παλιούς μύθους των αρχαίων κατοίκων των ποταμών είναι γνωστές ως "Μούσες" ή από μια βασίλισσα που κατοικούσε σε αυτό που είναι τώρα τα ερείπια ενός κάστρου (κοντά στη γέφυρα Ζήτα) που χρονολογείται από τον 3ο αιώνα.

Το ολοκαύτωμα της Μουσιωτίτσας

Στις 25 Ιουλίου 1943, ακολουθούμενη από την 27 Αυγούστου 1943, τα γερμανικά στρατεύματα των SS περικύκλωσαν το χωριό από τέσσερα διαφορετικά σημεία και εκτέλεσαν συνολικά 153 άμαχους κατοίκους. Μεταξύ των Γερμανών στρατιωτών υπήρχαν επίλεκτα μέλη της μεραρχίας Εντελβάις. Η επίθεση και η σφαγή που επακολούθησε έγιναν ως αντίποινα για συμμετοχή στην αντίσταση κατοίκων του χωριού και για την επίθεση κατά την οποία σκοτώθηκε ένας Γερμανός αξιωματικός στην κοντινή περιοχή του "Ζήτα". Μεταξύ των φονευθέντων αμάχων υπήρχαν 4 μωρά, 36 παιδιά ηλικίας 2 έως 7 ετών, 23 παιδιά ηλικίας 8 έως 16 και 13 γυναίκες. Στη μνήμη των εκτελεσθέντων διοργανώνεται ετήσιος δρόμος θυσίας απόστασης 3 χλμ., από τη τοποθεσία Σπιθάρι, τον τόπο εκτέλεσης, μέχρι το χωριό.

Διοικητικά

Η Κάτω Μουσιωτίτσα ως κοινότητα συστάθηκε το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με έδρα την ίδια. Το 1996 η έδρα μεταφέρθηκε στην οικισμό Νέα Μουσιωτίτσα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Άνω Μουσιωτίτσα, Νέα Μουσιωτίτσα και Μεσούρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μουσιωτίτσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει πληθυσμό 256 κατοίκους ενώ η κοινότητα συνολικά 605.
Δαρείος του Πόντου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φαρνάκη Β΄ τού Πόντου (γιού τού Μιθριδάτη ΣΤ΄) και της συζύγου του των Σαρματών. Αδέλφια του ήταν ο Αρσάκης του Πόντου και η Δύναμις του Πόντου, σύζυγος τού Aσάνδρου, τού Σκριβωνίου και τού Πολέμωνα Α΄ της Κιλικίας και μετά και τού Πόντου.
Έχουμε ελάχιστες πληροφορίες γι' αυτόν: ο Αππιανός ο Αλεξανδρεύς αναφέρει, ότι τον όρισε βασιλιά τού Πόντου ο Μάρκος Αντώνιος. Αυτός εγκατέστησε υποτελείς βασιλείς στο ανατολικό όριο της Ρωμαϊκής επικράτειας, που να είναι υπό τον έλεγχό του, με τον όρο να πληρώνουν εισφορά. Στη Μ. Ασία ορίστηκε ο Δαρείος στον Πόντο, ο Πολέμων Α΄ σε μέρος της Κιλικίας και ο Αμύντας στην Πισιδία. Αυτό έγινε το 37 π, όταν ο Μ. Αντώνιος προετοιμαζόταν για τον πόλεμο με την Παρθία· ήταν πριν τον χειμώνα τού 37/36 πΧ, τον οποίο πέρασε στην Αθήνα. Η βασιλεία τού Δαρείου ήταν σύντομη: ο Στράβωνας αναφέρει, ότι ο Πολέμων και ο Λυκομήδης από τα Κόμανα επιτέθηκαν στον αδελφό του Αρσάκη στο Σαγύλιον, διότι "έκανε τον δυνάστη και προσπάθησε να επαναστατήσει (να γίνει βασιλιάς), χωρίς την έγκριση τού Ρωμαίου επάρχου (prefectus)". Το φρούριο αυτό κατελήφθη και ο Αρσάκης διέφυγε στα βουνά, όπου λιμοκτονούσε, καθώς ήταν χωρίς προμήθειες και νερό. Τρεις δεκαετίες πριν ο Πομπήιος είχε διατάξει να ριχθούν βράχια στα πηγάδια, για να εμποδιστούν οι ληστές να κρύβονται στα βουνά. Τελικά ο Αρσάκης συνελήφθη και εκτελέστηκε. 
Ο Δίων Κάσσιος περιγράφει, ότι ο Πολέμων Α΄ έγινε "βασιλιάς τού μέρους εκείνου τού Πόντου, που συνορεύει με την Καππαδοκία". Υποθέτουμε, πως ο Πολέμων Α΄ ορίστηκε βασιλιάς τού Πόντου, ως αμοιβή για την καταστολή της προσπάθειας τού Αρσάκη να καταλάβει τον θρόνο τού Πόντου. Ο Πόντος, που έγινε ρωμαϊκή επαρχία, πρέπει να δόθηκε σε αρκετούς υποτελείς βασιλείς, που διοικούσαν διάφορες επαρχίες. Δεν γνωρίζουμε αν ο Δαρείος απεβίωσε και ο Αρσάκης προσπάθησε να τον διαδεχθεί ή ο Αρσάκης σφετερίστηκε τον θρόνο. Η βασιλεία τού Δαρείου πρέπει να διήρκεσε το πολύ ένα έτος, καθώς ο Δ. Κάσσιος αναφέρεται στον Πολέμωνα Α΄ ως βασιλιά τού Πόντου το 36 μΧ, όταν συμμετείχε στον πόλεμο τού Μ. Αντωνίου εναντίον των Πάρθων το 36 πΧ.
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Σε αροτροειδή στύλο

Σύνοψη αγωνίσματος

Είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των τριών κορυφαίων τοξοβόλων στην κατάταξη του αγωνίσματος. Υπήρχαν 126 ακόμη τοξοβόλοι, καθώς 129 αθλητές διαγωνίστηκαν στα δύο αγωνίσματα "σε στύλο" (γαλλικά: à la perche). Παραμένει όμως άγνωστο το αν όλοι αυτοί οι τοξοβόλοι συμμετείχαν και στα δύο αγωνίσματα, και αν όχι, δεν είναι γνωστό το πόσοι από αυτούς συμμετείχαν όντως στο καθένα.
Ο Βέλγος Εμανουέλ Φουλόν βγήκε πρώτος, ενώ στη δεύτερη θέση ισοβάθμισαν ο Γάλλος Ωγκύστ Σερρουρί με τον Βέλγο Εμίλ Ντρουάρ. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις άλλες θέσεις καθώς και όλες οι επιδόσεις στο αγώνισμα.