google/wiki40b huggingface dataset:
Αρίκα

Ιστορία

Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, η τοποθεσία της σημερινής Αρίκα είχε κατοικηθεί από διάφορες ομάδες ιθαγενών για τουλάχιστον δέκα χιλιάδες χρόνια. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε από τον Ισπανό πλοηγό Μαρτίνες δε Μπεγάσο το 1541, και το 1570 έλαβε την επίσημη ονομασία "La Muy Ilustre y Real Ciudad San Marcos de Arica" (δηλ. η επιφανής και βασιλική πόλη του Αγίου Μάρκου της Αρίκα). Από το 1545 η Αρίκα αποτέλεσε το λιμάνι εξαγωγής για το ασήμι της περιοχής Ποτοσί.
Τα αργυρορυχεία του Ποτοσί ήταν τα μεγαλύτερα ορυχεία αργύρου στην παγκόσμια ιστορία και εξαιτίας τους η Αρίκα εξελίχθηκε σε σημαντικό λιμάνι της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Ταυτόχρονα όμως δέχθηκε τις επιδρομές γνωστών πειρατών και τυχοδιωκτών, όπως ο Φράνσις Ντρέικ, ο Τόμας Κάβεντις, ο Γιόρις φαν Σπίλμπεργκεν, ο Τζον Ουάτλινγκ, ο Σιμόν δε Κορδές, ο Λεάνδρο δε Βαλένσια (ή Λεάνδρο δε Βαλένθια), ο Μπαρτόλομιου Σαρπ, ο Ουίλιαμ Ντάμπιερ και ο Τζον Κλίπερτον.
Η Αρίκα και η ευρύτερη περιοχή της καταλήφθηκε από τη Βολιβία αρχικά το διάστημα 1836 με 1839 και στη συνέχεια μεταξύ του 1841 και του 1842, μετά τη μάχη του Ινγκαβί. Το 1855, η κυβέρνηση του Περού εγκαινίασε τη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Αρίκα και της Τάλνα, μήκους 53 χιλιομέτρων, μία από τις πρώτες στη Λατινική Αμερική. Η γραμμή αυτή βρίσκεται σε λειτουργία ακόμα και σήμερα.
Το 1958 η κυβέρνηση της Χιλής καθιέρωσε το Αναπτυξιακό Συμβούλιο της Αρίκα, το οποίο υιοθέτησε αρκετές φορολογικές πρωτοβουλίες για την ίδρυση βιομηχανιών, όπως εργοστάσια κατασκευής οχημάτων, καθώς και μεταξύ άλλων την ίδρυση μίας ζώνης ελεύθερου εμπορίου και ενός καζίνο. Αρκετοί κατασκευαστές αυτοκινήτων εγκατέστησαν μονάδες στην περιοχή, όπως η Σιτροέν, η Πεζό, η Βόλβο, η Φορντ και η Τζένεραλ Μότορς. Το 1975, παράλληλα με τις νέες οικονομικές πολιτικές της χώρας, το Συμβούλιο αυτό παύθηκε.
Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια

Συνεισφορά

Ο κύριος εκδότης-επιμελητής της εγκυκλοπαίδειας είναι ο Γιούρι Οσίποφ, Πρόεδρος της RAS και πρόεδρος του επιστημονικού εκδοτικού διευθυντηρίου. Αρχισυντάκτης είναι ο Σ. Λ. Κράβετς, δημοσιογράφος, επιμελητής και πολιτισμική μορφή. Το εκδοτικό διευθυντήριο περιλαμβάνει περισσότερα από 80 μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, επιφανή στο πεδίο τους, όπως ο φυσικός Ζόρες Αλφέροφ, ο θεωρητικός φυσικός και αστροφυσικός Βιτάλι Γκίνζμπουργκ.
Ισχυρή και ευημερούσα χώρα

Το Ισχυρή και Ευημερούσα χώρα (Κορεατικά: 강성대국, χάντσα: 强盛大國, Αναθεωρημένη Μεταγραφή: gangseongdaeguk, ΜακΚιούν-Ρεϊσάουερ: kangsŏngtaeguk, κυριολεκτικά "ισχυρή και μεγάλη χώρα") είναι μια πολιτική που ξεκίνησε από τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ-ιλ. Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα Βορειοκορεατικά μέσα ενημέρωσης, τον Αύγουστο του 1998 σε σχέση με τον Κιμ Γιονγκ-ιλ να παρέχει "επιτόπου καθοδήγηση" στην επαρχία Τσάγκανγκ το Φεβρουάριο του 1998. Σε μια προσπάθεια να χτίσει μια "ισχυρό και ευημερές" έθνος, η Βόρεια Κορέα επικεντρώνεται σε τέσσερις τομείς: την ιδεολογία, την πολιτική, τον στρατό και την οικονομία.
Κίσκα

Η Κίσκα (τουρκ. Kiske, η αρχαία Κισκισσός), βρίσκεται 67 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 36,5 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ταχταλί Μεζάρ-ντερέ, αριστερού παραπόταμου του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (71 οικογένειες – 314 άτομα) και Τούρκοι (100 άτομα περίπου). Διοικητικά ήταν μουδουρλίκι και υπαγόταν στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας.
Οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία γιατί η περιοχή είχε πολλά πευκοδάση. Παλαιότερα οι κάτοικοι ήταν μεταλλωρύχοι και απασχολούνταν μέχρι τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα στου «παχουροῦ τό μαντένι» (ή «Παχίρ ὀλντού», ορυχείο χαλκού) που βρίσκονταν νότια του χωριού.
Ο Αναστάσιος Λεβίδης γράφει: «Ἡ ἀρχαία Κισκισσός, τανῦν καλεῖται Κίσκε καί κεῖται Ν.Α. τῆς Καισαρείας ἀπέχουσα αὐτῆς λεύγας δέκα καί ὀκτώ, ἦν δέ πόλις λίαν ἀρχαία, … Τόν αὐτόθι Καθολικόν Βυζαντινοῦ ρυθμοῦ περικαλλέστατον ναόν, τόν ἴσως ἐξ εἰδωλείου μεταβληθέντα καί φέροντα μάρμαρα καί λίθους κοινούς μετ’ ἐπιγραφῶν ἐν μέρει ὁ πανδαμάτωρ χρόνος, ἐν μέρει δέ οἱ καταδρομεῖς κατέστρεψαν. Οἱ δέ νῦν χριστιανοί κάτοικοι τούς θεμελίους λίθους ἐξορύξαντες ἔκτισαν σχολεῖον ἄνευ διδασκάλου Περί δέ τήν πόλιν ταύτην ἦν πλῆθος Μοναστηρίων, τεσσαράκοντα ναούς ἐπί τοῦ ἐπικειμένου λόφου ἠρίθμησα ὅλους Βυζαντινῆς ἐποχῆς μετά πελωρίων ἐξειργασμένων λίθων, οἰκήματα δέ τρωγλοδυτικά ἀρχαία καλούμενα ἀσκητάρια πολλά, καί ἐπί τοῦ πρός νότον λόφου Μοναστήριον ἕτερον, οὗ ὁ ναός ἦν σταυροειδῶς ἐκτισμένος, σώζονται δέ οἱ τοῖχοι αὐτοῦ μετά τριῶν πυλώνων καί τοῦ ἱεροῦ βήματος ρυθμοῦ Βυζαντινοῦ. Οἱ παλαιοί κάτοικοι τῆς πόλεως ταύτης δέν ἠδυνήθησαν νά ὑποφέρωσιν τάς ἀλλεπαλλήλους ἐφόδους τῶν πέριξ σκηνιτῶν καί διεσκορπίσθησαν, οἱ δέ νῦν ἦλθον ἐκ τῆς κώμης Αὐσάρ-κιόϊ διό καί ὁμιλοῦσι τήν ἑλληνικήν εἰ καί παρεφθαρμένως.» («Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», σελ. 102).
Λιοντάρι Μασάι

Τροφή και δίαιτα

Το λιοντάρι Μασάι, ακολουθώντας την κλασσική δίαιτα των λιονταριών της Αφρικής, τρέφεται με γκνου, βουβάλια, ζέβρες, γαζέλες, φακόχοιρους και καμηλοπαρδάλεις, χωρίς ωστόσο να αποκλείει και τα θνησιμαία ή και άλλα σαρκοφάγα, όπως τσακάλια και μικρά γατόπαρδων ή λεοπαρδάλεων. Βέβαια δεν λένε όχι και σε τροφές που βρίσκουν εύκαιρες, όπως ερπετά, στρουθοκαμήλους και άλλα πτηνά. Λέγεται μάλιστα ότι είδαν κάποτε ένα ζεύγος λιονταριών να τρώει ένα φρεσκοσκoτωμένο κροκόδειλο στο Μασάι Μάρα.

Μέγεθος

Τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι φτάνουν συνήθως 1,7-2,5 μέτρα μήκος, συμπεριλαμβανομένης και της ουράς. Οι λέαινες συνήθως φτάνουν τα 1,6-1,9 μέτρα. Τα αρσενικά ζυγίζουν περίπου 150-240 κιλά και τα θηλυκά 120-180. Τα λιοντάρια Μασάι, αρσενικά και θηλυκά έχουν ύψος ως τον ώμο 1,1-1,2 μέτρα.

Χαίτη

Όταν τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι (εκτός από τα λιοντάρια του Τσάβο) ωριμάσουν αποκτούν χαίτη. Οι χαίτες τα βοηθούν να φαίνονται επιβλητικότερα αποτρέποντας τις συγκρούσεις, προστατεύουν τα λιοντάρια στη διάρκεια των μαχών, και αναπαύουν το λαιμό τους.
Ευμένιος Φανουράκης

Ο Επίσκοπος Λάμπης και Σφακίων Ευμένιος (κατά κόσμον Ιωάννης Φανουράκης; 1887-1956), ήταν Κρήτας ιεράρχης και εκκλησιαστικός ιστορικός.

Βίος

Ο επίσκοπος Ευμένιος γεννήθηκε στο Λουτράκι Μαλεβιζίου Ηρακλείου Κρήτης. Την εγκύκλια παιδεία του την έλαβε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1912 και δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση σε σχολεία της Κρήτης.
Από το 1912 έωςτο 1936 διετέλεσε αρχιερατικός Επίτροπος της Μητρόπολης Κρήτης. Στις 10 Μαΐου 1936 χειροτονήθηκε επίσκοπος Λάμπης και Σφακίων
Διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Προστασίας και Περισυλλογής των Μεσαιωνικών Μνημείων της Κρήτης και πρόεδρος της Επιτροπής Έκδοσης του περιοδικού Κρητικά Χρονικά. Παρά την επιθυμία του να γίνει Μητροπολίτης Κρήτης, μετά το θάνατο του Μητροπολίτη Βασίλειου δεν το κατόρθωσε.
Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1956
Συνέγραψε μελέτες σχετικά με την Εκκλησιαστική Ιστορία της Κρήτης στην περίοδο  της Τουρκοκρατίας.
Γκιόργκι Σερμαντίνι

Καριέρα

Ο Γκιόργκι Σερμαντίνι υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2005 με τη Μακάμπι Τμπίλισι, ομάδα της Γεωργίας, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2008 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό και πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με τους "πράσινους" στις 29 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Μετά από δύο χρόνια παραμονής στον Παναθηναϊκό, ο Σερμαντίνι δόθηκε δανεικός αρχικά στην σλοβενική Ολύμπια Λιουμπλιάνα (2010-11) και έπειτα στην ιταλική Καντού (2011-12). Τον Ιούνιο του 2012 ο Σερμαντίνι έμεινε ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, ομάδα του Ισραήλ.
Το Δεκέμβριο του 2012 επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες, καταφέρνοντας ωστόσο να φτάσει στην κατάκτηση της Ευρωλίγκα του 2013. Μετά το τέλος της σεζόν 2012-13, ο Ολυμπιακός δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του Σερμαντίνι, με αποτέλεσμα ο Γεωργιανός να μείνει ελεύθερος από την ελληνική ομάδα και να μετεγγραφεί στην ισπανική Σαραγόσα. Τον Φεβρουάριο του 2014 ο Σερμαντίνι επέστρεψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς μέχρι το τέλος της σαιζόν.
Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην Ιταλία με την Καντού.
Το 2015 πήρε μεταγραφή στην Ανδόρα. Με την Ανδόρα πραγματοποίησε καλή σεζόν το 2016-17 με 16,1 πόντους και 7,6 ριμπάουντ σε 26,1 λεπτά ανά αγώνα. με αποτέλεσμα να βρεθεί πρώτη πεντάδα της χρονιάς. 
Το 2017 συμφώνησε με την Μάλαγα.
O Σερμαντίνι το 2019, υπέγραψε στην Τενερίφη για τα επόμενα 1+1 χρόνια.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Γκιόργκι Σερμαντίνι έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γεωργίας, έχοντας συμμετάσχει στα Ευρωμπάσκετ 2013 και 2017 καθώς και στα προκριματικά παγκοσμίου κυπέλλου 2019.
Μεταξύ άλλων, έχει αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 2007 και του 2008.
2600 Λούμε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λούμε είναι άγνωστα.
Όμπλαστ Σπλιτ

Η περιφέρεια του Σπλιτ (κροατικά : Splitska oblast) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Σπλιτ.
Το 1818 πριν από την διάλυση της πρώην Αυστροουγγαρίας η περιοχή ανήκε στην επαρχία της με το όνομα Βασίλειο της Δαλματίας. Όταν η Δαλματία εντάχτηκε στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων αποτέλεσε τμήμα της επαρχίας Δαλματίας. Σαν περιφέρεια ιδρύθηκε το 1922 με το Σύνταγμα Βιντοβντάνσκι.
Α.Σ. Άρης Ακροποτάμου

Ίδρυση

Ο Αθλητικός Σύλλογος «Άρης» Ακροποτάμου ιδρύθηκε το 1974, οπότε και έλαβε μέρος για πρώτη φορά στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας (Ε.Π.Σ.Κ.). Την περίοδο 2010–11, ο Άρης ανακηρύχθηκε κυπελλούχος στο νομό Καβάλας, κερδίζοντας στον τελικό με 2–0 την Α.Ε. Πιερέων, ενώ παράλληλα κέρδισε και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική κατηγορία.
Την περίοδο 2011–12 τερμάτησε στη 2η θέση του 1ου Ομίλου της Δ΄ Εθνικής. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2012–13, στέφθηκε πρωταθλητής στον 1ο Όμιλο της Δ΄ Εθνικής, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο στη νεοσύστατη τότε Γ΄ Εθνική Ερασιτενική κατηγορία. Στην πρώτη συμμετοχή του στη Γ΄ Εθνική, την περίοδο 2013–14 τερμάτισε στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 1ου Ομίλου. Την επόμενη περίοδο, 2014–15 τερμάτησε 12ος, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στα τοπικά πρωταθλήματα.
Για την περίοδο 2015–16 η ομάδα, αν και μετείχε στην κλήρωση του προγράμματος, τελικά αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ.Κ. Την περίοδο 2016–17 η ομάδα δε δήλωσε συμμετοχή στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΚ, ενώ την περίοδο 2017–18 ξεκίνησε από τη Γ΄ Κατηγορία.
Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου

Πλοκή

Καλοκαίρι του 1983, Βόρεια Ιταλία. Ο Έλιο Πέρλμαν μένει μαζί με τους γονείς του σε ένα σπίτι στην ύπαιθρο. Ο πατέρας του και καθηγητής αρχαιολογίας φιλοξενεί για κάποιες εβδομάδες τον φοιτητή του, Όλιβερ, για να τον βοηθήσει με την εργασία του. H οικογένεια Πέρλμαν, καθώς και ο Όλιβερ, είναι Εβραίοι. Ο Όλιβερ φιλοξενείται στο δωμάτιο του Έλιο και ο Έλιο κοιμάται σε διπλανή κρεβατοκάμαρα, μοιραζόμενοι το μπάνιο. Ο Έλιο έχει σχέση με τη Μάρτσια, ενώ ο Όλιβερ φλερτάρει με ένα κορίτσι της περιοχής.
Οι δυο τους έρχονται κοντά και περνούν αρκετό χρόνο μαζί. Ο Έλιο, παράλληλα, ξεκινά να έχει σεξουαλικές επαφές με τη Μάρτσια, ενώ σκέφτεται και τον Όλιβερ. Μία μέρα που βγαίνουν έξω, ο Έλιο του εξομολογείται τι νιώθει και ο Όλιβερ αρνείται ευγενικά. Μία μέρα που πηγαίνουν για κολύμπι, φιλιούνται.
Ένα βράδυ, ο Έλιο συναντιέται με τη Μάρτσια και στη συνέχεια με τον Όλιβερ και κάνουν σεξ για πρώτη φορά. Στη συνέχεια, έχουν κρυφή σχέση και ο Έλιο σταδιακά απομακρύνεται από τη Μάρτσια. Μία μέρα, ο Όλιβερ λέει στον Έλιο: "Να με φωνάζεις με το όνομά σου και θα σε φωνάζω με το δικό μου".
Όταν φτάνει η ώρα που πρέπει να φύγει ο Όλιβερ, οι γονείς του Έλιο τον παροτρύνουν να πάει μαζί του ως το Μπέργκαμο, καθώς τα έχουν καταλάβει όλα. Μετά από τρεις μέρες αποχωρίζονται και ο Έλιο γυρνάει στο σπίτι του στενοχωρημένος. Συναντά τη Μάρτσια και του λέει πως δεν του κρατάει κακία και τον βλέπει σαν φίλο. Ο πατέρας του του λέει ότι είχε καταλάβει για τη σχέση του με τον Όλιβερ και τον στηρίζει,
Στο τέλος, μετά από λίγους μήνες, η οικογένεια Πέρλμαν γιορτάζει το Χανουκά. Ο Όλιβερ παίρνει τηλέφωνο και τους λέει ότι έχει αρραβωνιαστεί και προγραμματίζει τον γάμο του. Όταν το κλείνουν, ο Έλιο κάθεται μπροστά στο τζάκι και κλαίει, ενώ οι γονείς του στρώνουν το γιορτινό τραπέζι.

Βραβεία/Διακρίσεις

Στα 90ά Βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια σε τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ), διασκευασμένου σεναρίου και πρωτότυπου τραγουδιού, με το κομμάτι Mystery of Love του Σούφγιαν Στίβενς.
Επίσης, προτάθηκε για τρεις Χρυσές Σφαίρες: καλύτερης δραματικής ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική ταινία (Τίμοθι Σαλαμέ) και Β' Ανδρικού Ρόλου σε ταινία (Άρμι Χάμερ).
Στα Βραβεία BAFTA κέρδισε το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου και ήταν υποψήφια και στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ).
Στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών ήταν υποψήφια στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ). Στα Βραβεία Satellite ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου και Β' Ανδρικού Ρόλου (Άρμι Χάμερ).
Στο φεστιβάλ του Βερολίνου ήταν υποψήφια για το Βραβείο Teddy.
Ρόμπιν Ουίλιαμς (ακαδημαϊκός)

Βιογραφία

Αφού ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Άστον (Aston) το 1980, ο Ουίλιαμς παρέμεινε ως ερευνητής στo τμήμα Τεχνολογικής Πολιτικής για άλλα 6 χρόνια. Το 1986 μεταφέρθηκε στο Ερευνητικό Κέντρο για τις Κοινωνικές Επιστήμες (RCSS) στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπου επίσης συντόνιζε το κέντρο PICT, ένα από τα έξι πανεπιστημιακά ερευνητικά κέντρα υπό την αιγίδα του προγράμματος του ESRC για τις Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνίας (1986 - 1995). Κατά αυτό το διάστημα ο Robin και άλλοι ερευνητές στο Κέντρο PICT του Εδιμβούργου προχώρησαν σε δημοσιεύσεις πάνω σε θέματα που σχετίζονται με κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πλευρές του τεχνολογικού σχεδιασμού και εφαρμογής. Ολοκληρώνοντας τα ευρήματα μίας δεκαετίας ερευνών, ο Ουίλιαμς με έναν συνάδελφό του εξέδωσαν ένα άρθρο ευρείας αποδοχής και αναγνώρισης σχετικά με το "ευρύ δόγμα” της κοινωνικής διαμόρφωσης της τεχνολογίας . Έγινε διευθυντής του RCSS το 1997.
Το 2001 ο Ουίλιαμς ίδρυσε το Ινστιτούτο για τη μελέτη της Επιστήμης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας (Institute for the Study of Science, Technology and Innovation - ISSTI) για να φέρει σε επαφή ομάδες ακαδημαϊκών και ερευνητές από διάφορα τμήματα του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου που ασχολούνται με την έρευνα, διδασκαλία και μεταφορά γνώσης σχετικά με κοινωνικές και πολιτικές πτυχές της επιστήμης, τεχνολογίας και καινοτομίας.
Εργασία

Εργασία είναι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που αποσκοπεί στην παραγωγή και προσφορά ενός προϊόντος, υλικού ή πνευματικού. Μπορεί να είναι χειρωνακτική, ή πνευματική ή συνδυασμός των δύο. Είναι η ενασχόληση με μία υποχρέωση έως ότου ληφθεί μετρήσιμο αποτέλεσμα. Η εργασία είναι δούλεψη και υπηρεσία, γενικά μία χρονοβόρα διαδικασία που πρέπει να αμείβεται όταν γίνεται για λογαριασμό άλλου. Εργοδότης είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που αναθέτει εργασίες στον εργαζόμενο άνθρωπο έναντι αμοιβής. Η σχέση εργοδότη-εργαζόμενου διέπεται από νόμους, κανονισμούς και κοινές συμβάσεις, και ονομάζεται εργασιακή σχέση. Το σύνολο των εργαζόμενων μίας χώρας αποτελούν την εργατική τάξη. Εργατικό Δίκαιο ονομάζεται το σύνολο των κανονισμών που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις.
Η εργατική τάξη δραστηριοποιείται  για βιοπορισμό, δηλαδή για την εξασφάλιση εισοδήματος που επιτρέπει την επιβίωση, ανάπτυξη και ευτυχία. Στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία καλό εισόδημα σημαίνει μεγαλύτερη ευτυχία για τον εργαζόμενο, που αδιάκοπα διεκδικεί μεγαλύτερες απολαβές και ευημερία. Το πρότυπο εργασίας είναι μοντέλο που παρουσιάζει την ιδανική ποιότητα εργασίας, αποδοτικότητα, συμπεριφορά και ηθική, με τα οποία ένας εργαζόμενος θα εξασφαλίσει τις μέγιστες απολαβές.
Σεμπουάνο

γλώσσες

Η γλώσσα Σεμπουάνο ομιλείται από περίπου 20,000,000 κατοίκους στα νησιά των Φιλιππίνων. Πολλοί Σεμπουάνο ομιλούν επίσης Αγγλικά, Ισπανικά και Ταγκάλογκ.

Θρησκεία

Οι Σεμπουάνο όπως και οι υπόλοιποι λαοί των Φιλιππίνων εκχριστιανίστηκαν με την άφιξη των Ισπανών.

Ιστορία

Η ιστορία των Σεμπουάνο συμπίπτει με την ιστορία των Βισάγιας.
Καθεδρικός Ναός του Ζάγκρεμπ

Ο Καθεδρικός Ναός του Ζάγκρεμπ είναι μια ρωμαιοκαθολική εκκλησία στην περιοχή Κάπτολ, της πρωτεύουσας της Κροατίας, του Ζάγκρεμπ. Πρόκειται για το υψηλότερο κτίριο στην Κροατία, αλλά και το πιο μνημειώδες ιερό κτήριο σε γοτθικό ρυθμό, νοτιοανατολικά των Άλπεων. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στους βασιλείς Άγιο Στέφανο και Άγιο Λαδισλάβο. Τα εξέχοντα κωδωνοστάσιά του θεωρούνται ορόσημα, καθώς είναι ορατά από τα περισσότερα μέρη της πόλης.

Ιστορικά στοιχεία

Το 1093, όταν ο βασιλιάς Λαδισλάβος (1040-1095) μετακίνησε την έδρα του επισκόπου από το Σίσακ στο Ζάγκρεμπ, ο ίδιος μετονόμασε την υπάρχουσα εκκλησία σε καθεδρικό ναό. Η κατασκευή του νέου ναού ξεκίνησε λίγο μετά το θάνατό του και ολοκληρώθηκε το 1217, όταν εγκαινιάστηκε από τον βασιλιά Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Το κτίριο καταστράφηκε από τους Μογγόλους το 1242, αλλά ξαναχτίστηκε από τον επίσκοπο Τιμοτέι (1263-1287) λίγα χρόνια αργότερα. Στο τέλος του 15ου αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισέβαλε στην Κροατία, προκαλώντας την κατασκευή τειχών γύρω από τον καθεδρικό ναό, μερικά εκ των οποίων εξακολουθούν να παραμένουν άθικτα. Τον 17ο αιώνα, ένα οχυρωμένο αναγεννησιακό παρατηρητήριο ανεγέρθηκε στη νότια πλευρά και χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό σημείο παρατήρησης, εξαιτίας της οθωμανικής απειλής.
Ο καθεδρικός ναός υπέστη τεράστιες ζημιές από το σεισμό του 1880 στο Ζάγκρεμπ. Το κύριο μέρος του κατέρρευσε, ενώ ο πύργος είχε υποστή τέτοιες ζημιές, ώστε δεν υπήρχε περιθώριο επισκευής του. Η αποκατάσταση του καθεδρικού ναού σε νεογοτθικό, αυτή τη φορά, ρυθμό, είχε ως πρωτεργάτη τον Ερμάν Μπολέ, ο οποίος δημιούργησε την σημερινή του μορφή. Ως μέρος αυτής της αποκατάστασης, δύο καμπαναριά ύψους 108 μέτρων ανεγέρθηκαν στη δυτική πλευρά. Και τα δύο από αυτά τα καμπαναριά βρίσκονται σήμερα σε καθεστώς συντήρησης, ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου αποκατάστασης του ναού.
Ο καθεδρικός ναός αποτυπώνεται στην οπίσθια όψη του κροατικού χαρτονομίσματος των 1.000 κούνα, που εκδόθηκαν το 1993.
Το 1994, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, σε μια επίσκεψη στη χώρα, συμμετείχε σε μια Θεία Λειτουργία στον καθεδρικό ναό της κροατικής πρωτεύουσας. Το ίδιο γεγονός επαναλήφθηκε τις 5 Ιουνίου 2011, όταν επισκέφθηκε τον καθεδρικό ναό ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄.
Σπυρίδων Ταβουλάρης

Βιογραφικά στοιχεία

Μεγάλωσε στη Ζάκυνθο όπου έκανε και τα πρώτα του θεατρικά βήματα σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς μαζί με τον αδελφό του Διονύσιο Ταβουλάρη. Τον τελευταίο ακολούθησε στη συνέχεια σε περιοδείες σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία στην Κωνσταντινούπολη και στη Ρουμανία. Από τότε συνέχισε τις παραστάσεις ως συνθιασάρχης με τον αδελφό του. Το 1889 γοητεύει το αθηναϊκό κοινό μαζί με τον Ευάγγελο Παντόπουλο στην δημοφιλέστατη «Τύχη της Μαρούλας» του Δημήτριου Κορομηλά.
Αργότερα συμμετείχε στο θίασο της  Νέας Σκηνής του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου.
Νίκος Μιχαλόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1945 στην Πελλάνα Λακωνίας και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα ως στέλεχος της Νεολαίας του ΠΑΚ Εσωτερικού. Αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, συμμετείχε στην τριμελή ιδρυτική επιτροπή της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ μαζί με τους μετέπειτα υπουργούς Κώστα Λαλιώτη και Θανάση Τσούρα, και στη συνέχεια έγινε ο πρώτος γραμματέας της Νεολαίας, έως το 1976. Επίσης, υπήρξε γραμματέας Οργανωτικού του ΠΑΣΟΚ.
Από τον Ιούνιο του 1987 μέχρι τον Ιούλιο του 1989 διατέλεσε νομάρχης Εύβοιας στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ από το Νοέμβριο του 1989 μέχρι τον Απρίλιο του 1990 ήταν νομάρχης Μεσσηνίας στην οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα. Τον Οκτώβριο του 1993, με την επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία, τοποθετήθηκε περιφερειάρχης Αττικής, θέση στην οποία αρχικά παρέμεινε και επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη, για να αντικατασταθεί τελικά τον Μάιο του 1997.
Στις εκλογές του 2000 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, καθώς το ΠΑΣΟΚ έλαβε μία έδρα, και ο ίδιος ήταν δεύτερος σε σταυρούς πίσω από το Λεωνίδα Γρηγοράκο.
Στάθης Κουτσούνης

Βιογραφία

Σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κλασική μουσική στο Ωδείο Athenaeum. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα – διδάσκει στη Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου. Έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις του σε συνέδρια και έχει επιμεληθεί την έκδοση ορισμένων βιβλίων και περιοδικών. 
Στα Γράμματα εμφανίστηκε το 1987 με τη δημοσίευση τεσσάρων ποιημάτων του στο τεύχος 10 του περιοδικού «Νέες Τομές». Έκτοτε έχει εκδώσει διάφορα βιβλία, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με τα περιοδικά «Διαβάζω», «Εντευκτήριο», «Η λέξη», «Μανδραγόρας», «Νέα Εστία», «Οδός Πανός», «Οροπέδιο», «Πόρφυρας», «Το Δέντρο», «Φιλολογική», «Φρέαρ» κ.ά. και τις εφημερίδες «Η Αυγή», «Η Καθημερινή» και «Ελευθεροτυπία», όπου και δημοσιεύει ποίηση, κριτικά δοκίμια, μελέτες, άρθρα και βιβλιοκρισίες. Ποιήματά του έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα ισπανικά και τα περσικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων.
Σύμφωνα με τον κριτικό λογοτεχνίας Αλέξη Ζήρα (Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2007): 
Η ποιητική γραφή του ξεχωρίζει για την αδρότητα και τη δύναμή της, εστιαζόμενη με ανατομική προσήλωση στο ανθρώπινο σώμα καθώς και σε συναισθήματα που περιγράφονται αποκαθαρμένα και απογυμνωμένα. Ορισμένα από τα μόνιμα στοιχεία της ποιητικής του, όπως το αίμα και τα σπλάχνα, δείχνουν τη βαθύτερη σχέση των συμβόλων του με την αρχαία δραματουργική παράδοση.

Ιστοσελίδα

Στάθης Κουτσούνης
Όμπλαστ Μπάτσκα

Η περιφέρεια Μπάτσκα (κροατικά : Bačka oblast, σερβικά : Бачка област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Νόβι Σαντ. Καταλάμβανε εδάφη της ιστορικής περιοχής της Μπάτσκα και σήμερα ανήκει στην Σερβία και Κροατία.