Ισλαμο-αριστερισμός

Ο Ισλαμο-αριστερισμός (γαλλικά: islamo-gauchisme), του οποίου οι οπαδοί καλούνται Ισλαμο-αριστεριστεριστές, είναι ένας νεολογισμός που ορίστηκε από τον Γάλλο φιλόσοφο  Πασκάλ Μπρούκνερ  (Pascal Bruckner)  ως "η συγχώνευση μεταξύ της αθεϊστικής Άκρας Αριστεράς και του θρησκευτικού ριζοσπαστισμού."
Σύμφωνα με τον  Μπρούκνερ, ο Ισλαμο-αριστερισμός ήταν "κυρίως" μια σύλληψη των  Βρετανών Τροτσκιστών του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Επειδή αυτοί οι αφοσιωμένοι  αριστεροί κατάλαβαν τη δυνατότητα του Ισλαμισμού να υποθάλπει κοινωνική αναταραχή,  προώθησαν  τακτικές και προσωρινές συμμαχίες με αντιδραστικές Μουσουλμανικές οργανώσεις.   Αριστεριστές  οπαδοί του  "Τριτο-κοσμισμού" (ή "Κινήματος των Αδεσμεύτων") ήλπιζαν  να χρησιμοποιήσουν τον Ισλαμισμό ως "πολιορκητικό κριό" για να προκαλέσουν την πτώση του  καπιταλισμού. Στη διαδικασία αυτή, έβλεπαν τη θυσία των ατομικών δικαιωμάτων - ιδίως των δικαιωμάτων των γυναικών - ως ένα αποδεκτό τίμημα έναντι του υπέρτερου  στόχου που ήταν η  καταστροφή του καπιταλισμού.  Ο Μπρούκνερ υποστηρίζει ότι οι Ισλαμιστές, από την πλευρά τους, προσποιούνται ότι  ενώνονται με την αριστερά στην καταπολέμηση του ρατσισμού, της νεο-αποικιοκρατίας και της  παγκοσμιοποίησης,  ως τακτικό και προσωρινό μέσο για να επιτύχουν τον αληθινό στόχο τους που είναι η  επιβολή της "ολοκληρωτικής θεοκρατίας" της Ισλαμικής διακυβέρνησης.
Στο   μυθιστόρημα του 2015, "Υποταγή", ο  Μισέλ Ουελμπέκ  παρουσιάζει τον  Robert  Rediger,  τον φανταστικό χαρακτήρα που ασπάστηκε το Ισλάμ και από καθηγητής πανεπιστημίου έγινε πολιτικός, και περιγράφει τον  ισλαμο-αριστερισμό σαν μια  "απελπισμένη προσπάθεια αποσαθρωμένων,  σάπιων, εγκεφαλικά νεκρών Μαρξιστών να βγούν  από το σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας  προσδενόμενοι στην ουρά του Ισλάμ."
Ο πολιτικός επιστήμονας καθ.  Maurice Fraser θεωρεί  τον  ισλαμο-αριστερισμό  μέρος της  "παραίτησης  από το  Διαφωτισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, την εκκοσμίκευση, την επιστήμη και την πρόοδο"  από την πλευρά της αριστεράς, ιδιαίτερα μεταξύ των ακτιβιστών της αντι-παγκοσμιοποίησης  της Νέας Αριστεράς. Ο Bernard-Henri Lévy περιγράφει τον  ισλαμο-αριστερισμό  ως ένα είδος "αντι-Αμερικανικής θρησκείας."
Ο Γάλλος ιστορικός και δημοσιογράφος Jacques Julliard θεωρεί ότι στη Γαλλία υπάρχει πρόβλημα ισλαμο-αριστερισμού και σε άρθρο του 2016 θέτει το ερώτημα γιατί "μια δράκα λογίων της άκρας αριστεράς, ελάχιστοι αριθμητικά αλλά με ισχυρή επιρροή στα μέσα ενημέρωσης και στο χώρο των ανθρώπινων δικαιωμάτων, επέβαλαν μια πραγματική καθαγίαση του Ισλάμ στον γαλλικό πολιτικό χώρο;"
Από την φιλο-εβραϊκή οπτική, την παρουσία του ισλαμο-αριστερισμού μέσα στο Ισραήλ διαπιστώνει ο Γάλλος νομικός και ακτιβιστής Gilles-William Goldnadel, ιδρυτής και πρόεδρος των "Δικηγόρων χωρίς Σύνορα". Αναφέρει ως παράδειγμα άρθρα στην εφημερίδα Haaretz τα οποία αποδίδει σε έναν "μετα-σιωνισμό παθολογικό και μοχθηρό" τον οποίο συγκρίνει με το ναζισμό.

Ιρανική Επανάσταση

Η καθ. Σιρίν Χάντερ θεωρεί ότι η ισλαμο-αριστερή αναθεώρηση  του  Ισλάμ από τον  Ali Shariati - Ιρανού θεωρητικού της Ιρανικής Επανάστασης - ήταν παράγωγο  της   Μαρξιστικής θεωρία της δεκαετίας του 1970. Τότε οι   Ιρανοί  Σιίτες Ισλαμιστές   αυτοπροσδιορίζονταν  ως  προοδευτικοί, κοινωνικά δίκαιοι και υπερασπιστές των αδυνάτων, σε ένα επιτυχημένο τέχνασμα για  να κερδίσουν την μορφωμένη αριστερή νεολαία του Ιράν. Η Χάντερ  ταξινομεί τους "Μουτζαχεντίν του Λαού του Ιράν" ως  μια Ισλαμο- αριστερή οργάνωση. Σύμφωνα με τον Olivier Roy, οι επαναστάτες Ισλαμο- αριστεριστές του Ιράν  "απέρριπταν τη δημοκρατία."

Ιστορία του όρου

Το Al Jazeera ισχυρίζεται  ότι ο όρος  επινοήθηκε από την Μαρίν Λε Πεν, που τον  χρησιμοποιεί "για να περιγράψει αυτό που θεωρεί μια αρρωστημένη συμμαχία μεταξύ "φανατικών ισλαμιστών" και της  γαλλικής  αριστεράς." Ωστόσο, σύμφωνα με τους  Αλέν Μπαντιού ( Alain Badiou ) και  Eric Hazan,  ο όρος Ισλαμο- αριστερισμός  επινοήθηκε από τη γαλλική αστυνομία για πρακτικούς λόγους.
Ιστορική και σημασιολογική εξέταση του όρου γίνεται σε ένα άρθρο της Γαλλικής εφημερίδας  "Liberation".  Αναφέρεται ότι ίσως η  πρώτη χρήση του όρου βρίσκεται στο βιβλίο "La Nouvelle Judéophobie" του ιστορικού  Pierre-André Taguieff (2002) όπου γράφει ότι "Οι Εβραίοι μπορούν να γίνουν ανεκτοί ή αποδεκτοί σ'  αυτό το ισλαμο-αριστερίστικο (islamo-gauchiste) κίνημα, με την προϋπόθεση ότι θα είναι άνευ όρων φιλο-παλαιστίνιοι και φανατικοί αντι-Σιωνιστές".  Η λέξη γνώρισε μια ευρύτατη χρήση στη Γαλλία στα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν συζητήθηκε, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα της χρήσης της ισλαμικής μαντήλας στα σχολεία.