Cadillac

Tα πρώτα χρόνια

Ιδρύθηκε στις 22 Αυγούστου 1902, από τους William H. Murphy και Henry Martyn Leland, ως Cadillac Automobile Company. Οι ιδρυτές ονόμασαν έτσι την εταιρεία, προς τιμήν του Γάλλου εξερευνητή Antoine Laumet de La Mothe, sieur de Cadillac, ιδρυτή του Ντιτρόιτ εν έτει 1701, της πόλης που εξελίχθηκε στο παγκόσμιο κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Το 1909, η μάρκα εξαγοράστηκε από την General Motors και τοποθετήθηκε στη θέση της κορυφαίας σε πολυτέλεια εταιρείας του ομίλου, θέση την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Κατά τα επόμενα 30 χρόνια, καθιερώθηκε ως η πολυτελέστερη μάρκα αυτοκινήτων των ΗΠΑ και ένα από τα σύμβολα της Αμερικής. Στο διάστημα αυτό, η Cadillac υπήρξε πρωτοπόρος σε πολλά αξεσουάρ στα αυτοκίνητα, καθώς υπήρξε η πρώτη εταιρεία που εισήγαγε πλήρως κλειστό αμάξωμα με οροφή από χάλυβα (1910) αντί από ξύλο, πλήρως ηλεκτρικά συστήματα (1912) για την ανάφλεξη (ηλεκτρική μίζα) και τους προβολείς, γυαλί με αντίσταση στη θραύση (1926) και το πρώτο χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων χωρίς συμπλέκτη (1928), υπό το όνομα Synchro-Mesh.
Παράλληλα, το 1914, η Cadillac έγινε η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία που έριξε σε μαζική παραγωγή κινητήρα V8. Από τότε έχει κατασκευάσει 8 γενιές κινητήρων V8 και ήταν και η τελευταία εταιρεία του ομίλου της General Motors που διατήρησε το δικό της ανεξάρτητο ντιζάιν στους V8 κινητήρες της, ενώ την εποχή του Μεσοπολέμου παρήγαγε και κινητήρες V12 και V16.
Το αποκορύφωμα των κινητήρων της ήρθε στις 4 Ιανουαρίου 1930, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης, όταν η Cadillac παρουσίασε τον πρώτο στην ιστορία της αυτοκίνησης 16-κύλινδρο κινητήρα. Ήταν διάταξης V16, είχε κυβισμό 452 κυβικές ίντσες (7,4 λίτρα) και ισχύ 185 ίππους και ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς και αθόρυβους κινητήρες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κινητήρας αυτός τοποθετήθηκε στην σειρά μοντέλων Series 452, ενώ μεταγενέστερα και στα Series 60 και Series 90. Ως τον Aπρίλιο του 1930 1.000 αντίτυπα είχαν κατασκευαστεί και ως τον Ιούνιο έφτασε τα 2.000 αντίτυπα. Ωστόσο, όταν οι επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929 άρχισαν να γίνονται αισθητές, η ζήτηση περιορίστηκε σε μόλις μερικές δεκάδες αυτοκίνητα ανά έτος και τελικώς η παραγωγή των κινητήρων V16 σταμάτησε τον Δεκέμβριο του 1939. 
Γενικότερα, η τότε παγκόσμια οικονομική κρίση έφερε την εταιρεία στο χείλος του γκρεμού και το 1932 μάλιστα δημιουργήθηκε μια επιτροπή για να εξετάσει το ενδεχόμενο διακοπής της Cadillac. Σε σχετική συνεδρίαση που έλαβε χώρα μέσα σε πλοίο, το διοικητικό συμβούλιο της General Motors συμφώνησε να δώσει στον πρόεδρο της Cadillac, Nicholas Dreystadt, 18 μήνες για να παράγει καλύτερα αποτελέσματα.
Η Cadillac κατάφερε τελικώς να επιβιώσει της μεγάλης οικονομικής κρίσης, με το να είναι μέλος της General Motors. Ως το 1940 οι πωλήσεις της Cadillac αυξήθηκαν κατά δέκα φορές σε σύγκριση με το 1934, ενώ και η ανάπτυξη των V8, V12 και V16 βοήθησε την Cadillac να γίνει το «Standard of the World» («Πρότυπο του Κόσμου»). Στα μέσα του 1940, για την σεζόν του 1941, η Cadillac εισήγαγε το πρωτοποριακό Hydra-Matic Drive, το πρώτο πλήρως αυτόματο κιβώτιο σε αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής, με επιπλέον χρέωση 125,00 δολάρια.
Τον Φεβρουάριο του 1942, λόγω της εισόδου των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Cadillac ανέστειλε προσωρινά την παραγωγή αυτοκινήτων και άρχισε να κατασκευάζει αποκλειστικά στρατιωτικό υλικό για τις ανάγκες της χώρας, όπως συνέβη τότε και με το σύνολο των Αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών. Αμέσως μετά τη λήξη του Πολέμου, η παραγωγή της ξανάρχισε κανονικά και η πρώτη μεταπολεμική Cadillac κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 17 Οκτωβρίου 1945. Τα πρώτα χρόνια μετά την επανεκκίνηση της παραγωγής, προσφέρονταν τα ίδια μοντέλα πριν την παύση. Από το 1948, εμφανίστηκε η επόμενη γενιά μοντέλων της εταιρείας.

Επιπτώσεις των πετρελαϊκών κρίσεων

Το μεγάλο πλήγμα ήρθε ξαφνικά και απρόβλεπτα τον Οκτώβριο του 1973, όταν χτύπησε η πρώτη πετρελαϊκή κρίση. Το σύνολο των μοντέλων της Αμερικανικής αυτοκίνησης βρέθηκε ξαφνικά εκτός τόπου και χρόνου σε έναν κόσμο που κυριολεκτικά αγωνιζόταν να εξοικονομήσει και την τελευταία σταγόνα καυσίμου, αν συνυπολογιστεί ότι η τιμή της βενζίνης διεθνώς σημείωσε τρομακτική άνοδο μέσα σε λίγους μήνες και ότι τα όρια ταχύτητας σε όλα τα κράτη μειώθηκαν για λόγους οικονομίας καυσίμων. Ειδικότερα στις ΗΠΑ θεσπίστηκε τότε ενιαίο όριο ταχύτητας, όλων των αυτοκινητοδρόμων της χώρας, στα 55 μίλια / ώρα (88 χιλιόμετρα / ώρα).
Οι συνέπειες ήταν ακόμα βαρύτερες στην Cadillac, η οποία κατέληξε εν ριπή οφθαλμού να θεωρηθεί ως μια εταιρεία άκρως αντιεμπορική, με μοντέλα που άρχισαν ξαφνικά να δέχονται ασφυκτικές πιέσεις από τα μικρότερα και οικονομικότερα ευρωπαϊκά και ιαπωνικά αυτοκίνητα. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω με την δεύτερη συνεχόμενη πετρελαϊκή κρίση, η οποία ξέσπασε το 1979 και οξύνθηκε ραγδαία το 1980.
Προσπαθώντας τότε να απαντήσει η Cadillac, αναγκάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της να συρρικνώσει τα μοντέλα της, όπως συνέβη τότε και με όλες τις αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Το πρώτο δείγμα ήταν η εισαγωγή της εμφανώς μικρότερης Cadillac Seville, τον Απρίλιο του 1975, ως μοντέλο 1976. Το νέο αυτό μοντέλο έφερε στάνταρ το πρώτο ηλεκτρονικό σύστημα ψεκασμού καυσίμου (electronic fuel injection system) στην ιστορία της Cadillac. Δύο συνεχείς συρρικνώσεις των μεγάλων μοντέλων της, De Ville και Fleetwood, έγιναν για τις σεζόν του 1977 και του 1985, ενώ στην δεύτερη συρρίκνωση τα αυτοκίνητα αυτά, επίσης, άλλαξαν από πισωκίνητα σε μπροστοκίνητα. Μια μικρότερη Eldorado εμφανίστηκε το 1979, με μια νέα γενιά της Seville να τοποθετείται στην ίδια πλατφόρμα το 1980. Για την σεζόν του 1986, και τα δύο μοντέλα (Eldorado και Seville) υπέστησαν και άλλη συρρίκνωση, πέφτοντας πλέον στην κατηγορία των «compact» πολυτελών αυτοκινήτων. Το ίδιο έτος όμως, σημειώθηκε μια μεγάλη πτώση των τιμών του πετρελαίου διεθνώς και η αγορά αντέδρασε εντελώς αρνητικά, με τις πωλήσεις να πέφτουν κατακόρυφα - ιδίως της Eldoradο, της οποίας έφτασαν μόλις στο 60% των πωλήσεων του 1985 και στο 1/5 των πωλήσεων του 1984.
Επιπλέον, για την σεζόν του 1981, στα πλαίσια της εξοικονόμησης καυσίμου, η Cadillac εισήγαγε τον κινητήρα «L62» 368 κυβικών ιντσών (6.0 λίτρων), που αναφερόταν και ως V8-6-4, λόγω του ότι έφερε ένα σύστημα διακοπής λειτουργίας των 2 ή 4 από τους 8 κυλίνδρους. Το σύστημα αυτό ονομαζόταν «Modulated Displacement» και είχε αναπτυχθεί από την Eaton Corporation. Βασιζόταν σε υπολογιστές που παρακολουθούσαν τον κινητήρα, αποφασίζοντας διαρκώς πόσοι κύλινδροι θε έπρεπε να τεθούν εκτός λειτουργίας, προκειμένου να επιτευχθεί η μικρότερη δυνατή κατανάλωση καυσίμου. Στην θεωρία προέβλεπε: 8 κυλίνδρους κατά την εκκίνηση, 6 κυλίνδρους κατά την συνήθη οδήγηση και μόλις 4 κυλίνδρους κατά την οδήγηση στον αυτοκινητόδρομο. Οι μεταβολές του αριθμού ήταν ομαλές και οι περισσότεροι οδηγοί δεν αντιλαμβάνονταν μεγάλες αλλαγές στην οδήγηση. Στην πράξη ωστόσο, η ηλεκτρονική Μονάδα Ελέγχου του Κινητήρα (Engine Control Module) απεδείχθη εντελώς ανίκανη για αποτελεσματικό έλεγχο της διακοπής λειτουργίας των κυλίνδρων υπό όλα τα πιθανά φορτία, ενώ και η ταχύτητα αντίδρασής της ήταν απελπιστικά αργή. Είναι εντυπωσιακό ότι η Cadillac, προσπαθώντας να βελτιώσει την αξιοπιστία της Μονάδας Ελέγχου, εξέδωσε μέσα σε 1 έτος δεκατρία βελτιωμένα τσιπ για αυτήν, παρ'όλα αυτά όμως, η κατάληξη ήταν ότι πολλοί αντιπρόσωποι της Cadillac έφτασαν στο σημείο να αποσυνδέουν οι ίδιοι το σύστημα «Modulated Displacement», αφήνοντας έτσι τα αυτοκίνητα με μόνιμα V8 κινητήρα.
Η αναξιοπιστία του ήταν τέτοια, ώστε ο «L62» των 368 κ.ι. (6.0 λίτρων) κράτησε μόλις για 1 σεζόν και μετά το 1981 διακόπηκε, εκτός των Fleetwood Limousine, όπου διατηρήθηκε ως ο στάνταρ κινητήρας. Το 1982, αντικαταστάθηκε από έναν ελαφρύτερο V8 4.1 λίτρων, τον «HT-4100» (HT: High Technology), που έγινε ο στάνταρ κινητήρας για τις Seville, Eldorado και για πολλές εκδόσεις της De Ville (στάνταρ σε όλες από το 1985), ενώ ήταν προαιρετικός στην Fleetwood. Tελικώς όμως, ο «HT-4100» απεδείχθη επίσης αναξιόπιστος, με πλήθος από δυσλειτουργίες και προκαλούμενες ζημιές και κόστισε στην Cadillac μεγάλο αριθμό υποψήφιων αγοραστών.
Ένα άλλο αρνητικό σημείο, ήταν η προσφορά ενός κινητήρα diesel V8 της Oldsmobile, του «LF9» 350 κ.ι. (5.7 λίτρων) σε όλα τα μεγάλα μοντέλα της, στο διάστημα 1978 - 1985. Ένας diesel V6 ήταν επίσης διαθέσιμος για την σεζόν του 1985, σε ορισμένα από αυτά, αλλά γρήγορα αποσύρθηκε. Καθώς ο συγκεκριμένος V8 κινητήρας αναπτύχθηκε πάρα πολύ γρήγορα, με κάποιες αλλαγές που έγιναν σε έναν ήδη υπάρχοντα βενζινοκινητήρα (τον Rocket 350 V8 της Oldsmobile), αντί να σχεδιαστεί «από λευκό χαρτί», προκειμένου να βρεθεί επειγόντως οικονομικότερη λύση για του πελάτες που επιζητούσαν οικονομία καυσίμων, ο «LF9» υπέστη και αυτός καταστροφική αναξιοπιστία και τελικώς διακόπηκε.

Εποχή «Αrt and Science»

Η Cadillac επιμένει να αντιστέκεται στην τάση για την παραγωγή «ρετρό» μοντέλων, όπως συνέβη με την αναβίωση του Mini (1959) με το BMW Mini του 2001, του Volkswagen Beetle με το Volkswagen New Beetle, του Fiat 500 (1957) με το Fiat 500 (2007) και του Ford Thunderbird. Αντιθέτως, έχει επιλέξει μια νέα σχεδιαστική φιλοσοφία για τον 21ο αιώνα, που ονομάζεται «Αrt and Science» (Τέχνη και Επιστήμη), για την οποία λέει ότι «ενσωματώνει έντονες, καθαρές μορφές και οξείες άκρες - ένα λεξιλόγιο μορφών που εκφράζει έντονο, υψηλής τεχνολογίας σχεδιασμό και επικαλείται την υπάρχουσα τεχνολογία για να διαμορφώσει το design». Αυτή η νέα σχεδιαστική γλώσσα έχει εξαπλωθεί από την αρχική CTS σε ολόκληρη τη γραμμή, μέχρι και το roadster Cadillac XLR.
Η σημερινή παλέτα των μοντέλων της Cadillac περιλαμβάνει πισωκίνητα και τετρακίνητα sedan (Cadillac ATS, Cadillac CTS και Cadillac CT6), μπροστοκίνητα και τετρακίνητα sedan Cadillac XTS, coupé (το υβριδικό Cadillac ELR και μια 2-πορτη πρόσφατη έκδοση της CTS, από την άνοιξη του 2010), crossover SUV (Cadillac SRX) και μεγάλα SUV (Cadillac Escalade και Escalade ESV). Έχουν υπάρξει και άλλα πρόσφατα μπροστοκίνητα, που όμως έχουν αποσυρθεί σήμερα από την παραγωγή: η Cadillac DTS (2005 - 2011) και η Cadillac BLS (2005 - 2009), η οποία όμως δεν κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική. Πολλά από αυτά ανταγωνίζονται με καθιερωμένα high-end πολυτελή αυτοκίνητα που παράγονται από Γερμανούς και Ιάπωνες κατασκευαστές. Η ναυαρχίδα των προσπαθειών αυτών είναι η σημερινή Cadillac CTS-V, που είναι άμεσος ανταγωνιστής της BMW M5. Μια αυτόματη έκδοση της CTS-V κατάφερε να διανύσει την πίστα του Nürburgring σε χρόνο 7:59.32 - στην εποχή του ήταν ρεκόρ για όλα τα sedan μαζικής παραγωγής.