google/wiki40b huggingface dataset:
Σέσωστρις Α΄

Πρόγραμμα ανοικοδόμησης

Ο Σέσωστρις Α΄ έστειλε αρκετές αποστολές για εξόρυξη πέτρας στο Σινά και στο Ουάντι Χαμαμάτ και έχτισε πάρα πολλά ιερά και ναούς ανά την Αίγυπτο και τη Νουβία κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης βασιλείας του. Ξαναέκτισε το ναό του Ρα-Ατούμ στην Ηλιούπολη, η οποία ήταν το κέντρο λατρείας το Θεού-Ήλιου. Για το 30ο έτος της βασιλείας του (Heb Sed), ανήγειρε δύο οβελίσκους από κόκκινο γρανίτη. Ένας από αυτούς υπάρχει ακόμα, και είναι ο αρχαιότερος οβελίσκος που στέκεται στη θέση του στην Αίγυπτο. Σήμερα βρίσκεται στην περιοχή Al-Masalla (οβελίσκος στα αραβικά), της περιφέρειας Al-Matariyyah κοντά στην περιφέρεια Ain Shams (Ηλιούπολις). Έχει 20,42 μέτρα ύψος και ζυγίζει 120 τόνους.
Ο Σέσωστρις έχτισε μια σειρά από μεγάλους ναούς, που περιλαμβάνουν το ναό του Μιν στην Κοπτό, το ναό της Satet στην Ελεφαντίνη, το ναό στο Armant και το ναό στο Τοντ όπου σώζεται μια μεγάλη επιγραφή του βασιλιά.
Ένα ιερό (γνωστό ως Λευκός Ναΐσκος) με περίτεχνα ανάγλυφά του, έχτισε ο Σέσωστρις στο Καρνάκ για το ιωβηλαίο των 30 χρόνων βασιλείας του. Ο ναΐσκος ανακατασκευάστηκε το 1926 από τον Henri Chevrier, ο οποίος ανέσυρε από την περιοχή σχεδόν όλους τους λίθους με τους οποίους είχε χτιστεί. Τέλος, ο Σέσωστρις, μεταξύ άλλων μεγάλων έργων, ανασκεύασε τον ναό του Khenti-Amentiu Osiris στην Άβυδο.

Η βασιλική αυλή

Κάποια από τα πρόσωπα κλειδιά της αυλής του Σέσωστρι Α΄ είναι γνωστά. Ο βεζίρης (τσάτι) στην αρχή της βασιλείας του ήταν ο Intefiqer, ο οποίος είναι γνωστός από τις πολλές επιγραφές στον τάφο του που βρίσκεται δίπλα στην πυραμίδα του Σέσωστρι. Φαίνεται ότι κατείχε πολλά χρόνια το αξίωμα του βεζίρη, και κατόπιν τον διαδέχτηκε ο Σενουσρέτ (βεζίρης). Δύο θησαυροφύλακες είναι γνωστοί από την περίοδό του: ο Σομπεκχοτέπ (κατά το 22ο έτος της βασιλείας του) και ο Μεντουχοτέπ. Ο τελευταίος είχε έναν τεράστιο τάφο δίπλα στην πυραμίδα του Σέσωστρι και μάλλον ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας του ναού του Άμωνα στο Καρνάκ. Μαρτυρούνται επίσης και αρκετοί αρχιθαλαμηπόλοι. Ο Χορ είναι γνωστός από πολλές στήλες και από μια επιγραφή στο Wadi el-Hudi, όπου απ’ ό, τι φαίνεται ήταν επικεφαλής μια αποστολής για συλλογή αμέθυστου. Μια από αυτές της στήλες αναγράφει το ένατο έτος βασιλείας του βασιλιά. Κάποιος Nakhr ακολούθησε, περίπου το 12ο έτος της βασιλείας, και είχε τάφο στο Λιστ. Κάποιος Antef, γιος μιας γυναίκας με το όνομα Zatamun επίσης είναι γνωστός από αρκετές στήλες, η μία αναφέρει το 24ο και μιαν άλλη το 25ο έτος της βασιλείας. Τέλος, ένας άλλος Antef, γιος μιας γυναίκας με το όνομα Zatuser, ο οποίος επίσης ήταν κατά πάσα πιθανότητα αρχιθαλαποπόλος κατά τη βασιλεία το Σέσωστρι.

Διαδοχή

Ο Σέσωστρις είχε στεφθεί συμβασιλέας του πατέρα του Αμενεμχέτ Α΄ κατά το 20ο έτος της βασιλείας του τελευταίου. Προς το τέλος της ζωής του, διόρισε το γιο του Αμενεμχέτ Β' ως συμβασιλέα του. Η στήλη του Wepwawetō αναφέρει το 44ο έτος του Σέσωστρι και το 2ο έτος του Αμενεμχέτ, οπότε πρέπει να τον διόρισε κάποια στιγμή κατά το 43ο έτος της βασιλείας του. Ο Σέσωστρις πιστεύεται ότι πέθανε κατά το 46ο έτος της βασιλείας του, καθώς ο Κανόνας του Τορίνο του αναλογεί 45 χρόνια βασιλείας
2509 Τσουκότκα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος του Τσουκότκα είναι C (ανθρακούχος). Ο Τσουκότκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 3 ώρες και 11 λεπτά.
Γονιδιακή ροή

Στη γενετική των πληθυσμών, ως γονιδιακή ροή ορίζεται η ανταλλαγή αλληλόμορφων γονιδίων ανάμεσα σε γειτονικούς πληθυσμούς. Η ροή λαμβάνει χώρα είτε με μετακίνηση ατόμων μεταξύ δύο πληθυσμών, όπως μέσω της μετανάστευσης, είτε με μεταφορά γαμετών. Αποτελεί συντηρητικό παράγοντα που αποτρέπει την απόκλιση μερικώς απομονωμένων πληθυσμών και συμβάλει σημαντικά στη σταθερότητα των διαδεδομένων ειδών και τη στάση των πολυπληθών ειδών. Διαφέρει ανάλογα με τον πληθυσμό και το είδος και μειώνει τις διαφορές των γενετικών δεξαμενών. 
Διακρίνονται διαφορετικά μοντέλα γονιδιακής ροής, ανάλογα με τη δομή των πληθυσμών που εξετάζονται, συνήθως με την παραδοχή πως ο ρυθμός της γονιδιακή ροής παραμένει σταθερός από γενιά σε γενιά. Το μοντέλο «ήπειρος-νησί» [continent-island] εστιάζει στη μεταφορά γονιδίων από ένα μεγάλο πληθυσμό (ήπειρος) σε έναν πολύ μικρότερο (νησί). Το «μοντέλο των νησιών» εξετάζει τη ροή μεταξύ μικρών πληθυσμών που γίνεται με τυχαίο τρόπο. Στο «μοντέλο του βηματισμού» [stepping-stone] αναφερόμαστε σε πολλούς πληθυσμούς με γονιδιακή ροή μόνο μεταξύ γειτονικών, στο διάστημα μιας γενιάς. Ειδικότερα, στο «μοντέλο της απομόνωσης λόγω απόστασης» [isolation-by-distance], η γονιδιακή ροή μελετάται ως συνάρτηση της απόστασης τοπικών πληθυσμών που συναποτελούν μια συνέχεια.
Σεβγκιούλ Ουλουντάγ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Λευκωσία και εργάστηκε αρχικά ως τραπεζική υπάλληλος. Από το 1980 ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος. Ασχολήθηκε με τις σφαγές στην Κύπρο, αναζητώντας αγνοούμενους και μαζικούς τάφους και στις δύο πλευρές του νησιού. Το 2008 βραβεύτηκε με το «Κουράγιο στη Δημοσιογραφία» του Διεθνούς Ιδρύματος Γυναικείων ΜΜΕ που εδρεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε η πρώτη Κύπρια που κερδίζει το βραβείο. Είναι σε συνιδρύτρια σε δυο ΜΚΟ, την "Hands Across the Divide" και το Γυναικείο Κέντρο Έρευνας (Women’s Research Center) στην Λευκωσία.
Έχει δεχτεί επανειλημμένως απειλές από τουρκοκυπριακές  ακροδεξιές ομάδες επειδή έχει φέρει στη δημοσιότητα σφαγές που έχουν υποστεί οι Ελληνοκύπριοι. Ενώ για το θάνατο του αδερφού της εξ' αγχιστείας, που  ήταν  δημοσιογράφος υπάρχουν υποψίες για ενοχή των γκρίζων λύκων.  Το 2006, μια ομάδα ελληνοκύπριων εθνικιστών φοιτητών κοντά σε οδόφραγμα, της επιτέθηκε λεκτικά και κινήθηκε εναντίον της. 
Το 2019 προτάθηκε για Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Θωμάς Λιάτος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μαυρομμάτι. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στο εξωτερικό. Συμμετείχε σε όλους τους πολέμους από το 1912 έως το 1922 ως στρατιωτικός ιατρός. Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1935.
Σκύλος (κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου αρ. SL 120)

Περιγραφή

Είναι κατασκευασμένο από ερυθρό πηλό και παριστάνει κυνηγετική σκηνή. Ένας σκύλος κρατάει στο στόμα το θήραμα που έπιασε, ίσως ένα λαγουδάκι. Στέκει ζωηρός, με τεντωμένο σώμα και κοντή ουρά. Τα αυτιά είναι προσανατολισμένα μπροστά. Η όλη σύνθεση είναι φυσική και γεμάτη κομψότητα.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση

Πρόκειται για τερακότα. Προφανώς συνδέεται θεματικά με την θηλάζουσα σκύλα, και υποτίθεται ότι είναι το αρσενικό που φέρνει την τροφή στη φωλιά. Εικάζεται ότι ήταν παιχνιδάκι για την ψυχαγωγία των παιδιών.
Τυρναβίτικο καρναβάλι

Το τυρναβίτικο καρναβάλι, γνωστό και ως μπουρανί, διοργανώνεται ετησίως στην πόλη του Τυρνάβου στην Θεσσαλία. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η λατρεία του φαλλού κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων ως συμβόλου γονιμότητας και ευημερίας. Αναφέρεται από τις τοπικές αρχές πως οι καταβολές του είναι από την αρχαιότητα, ενώ οι πρώτες γνωστές γραπτές αναφορές για την τέλεση του καρναβαλιού εμφανίζονται το 1898. Κατά την διάρκεια του 20ού αιώνα υπήρξε έντονη κριτική προς την τέλεση της διοργάνωσης η οποία θεωρήθηκε ασεβής, και υπήρξαν και περίοδοι όπου απαγορεύτηκε όπως κατά την περίοδο της χούντας. Επανεμφανίστηκε το 1980 και έκτοτε η φήμη του αυξήθηκε. Η ημέρα με την μεγαλύτερη δραστηριότητα είναι η τελευταία Κυριακή του καρναβαλιού όπου γίνεται και παρέλαση αρμάτων με την συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων.
Κατά την διάρκεια των εορτασμών πίνεται άφθονο τσίπουρο και κατόπιν οι συμμετέχοντες αρχίζουν να χορεύουν και να πειράζουν ο ένας τον άλλο χρησιμοποιώντας επιτηδευμένα χυδαία γλώσσα κατά το έθιμο. Διάφοροι άλλοι συμμετέχοντες έχουν μαζί τους μεγάλους ξύλινους ή πήλινους φαλλούς ως σκήπτρα ή υπερμεγέθεις φαλλούς που κρατούν με τα δύο χέρια. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει και ενεργή συμμετοχή γυναικών.
Η εορτή είναι προς τιμή του αρχαιοελληνικού θεού Διονύσου και γίνεται στο ξεκίνημα του ελληνορθόδοξου Πάσχα κατά την περίοδο της νηστείας. Λόγω του έντονα παγανιστικού χαρακτήρα του καρναβαλιού, η εορτή δεν έχει την έγκριση της εκκλησίας της Ελλάδας. Παρόλα αυτά οι τοπικές αρχές συμμετέχουν επίσημα και υποστηρίζουν ενεργά τις εκδηλώσεις ως μέρος της τοπικής παράδοσης, ενώ στις εκδηλώσεις περιλαμβάνονται και δημοτικά σχολεία. Κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων τελούνται επίσης συναυλίες, χοροί, πορεία του καρναβαλιού, καθώς και όρκος στον βασιλιά Καρνάβαλο. Την γενική εποπτεία του καρναβαλιού αναλαμβάνει άτομο με τον τίτλο του αρχιμπουρανίτη.
Μέλισσος ο Σάμιος

Η φιλοσοφία του

Στο σύγραμμά του «Περί φύσεως ή περί όντος» ο Μέλισσος αναπτύσσει τη θεωρία του Ξενοφάνη, την οποία τελειοποίησε και ο Παρμενίδης. Η βασική αρχή της είναι ότι μόνο το «ον» υπάρχει, δηλαδή το Σύμπαν, και αυτό αναγκαστικά ταυτίζεται με τον Θεό.
Ειδικότερα, ο Μέλισσος δεχόταν ως αρχή του κόσμου το «εν» (ένα), το οποίο χαρακτήριζε αιώνιο, άπειρο, ενιαίο, ακίνητο, απόλυτα όμοιο μόνο με τον εαυτό του και αμετάβλητο: «Μέλισσος και Ζήνων το εν και το παν, και μόνον αΐδιον και άπειρον είναι το εν» , ενώ το γίγνεσθαι το θεωρούσε δημιούργημα των αισθήσεων, και γι' αυτό απατηλό: «Μέλισσον εν το παν λέγοντας είναι και δια το τας αισθήσεις ψευδείς είναι».
Δίδασκε ότι το «όντως ον» «ουκ έχει αρχήν, ουδέ τελευτήν» και συνεπώς δεν μπορεί να γεννηθεί αφ' εαυτού. Διότι αν γεννιόταν, τότε μοιραία θα έπρεπε και να πεθάνει, ενώ το όντως ον είναι αιώνιο και άφθαρτο.
Ο Μέλισσος απέρριπτε τόσο την εμπεδόκλειο διδασκαλία για την ανάμιξη των 4 βασικών στοιχείων, όσο και την υπόθεση της ατομικής θεωρίας για την ύπαρξη κενού χώρου. Πίστευε και δίδασκε ότι στη Φύση δεν υπάρχει τίποτα το βέβαιο και ότι όλα τα επίγεια είναι φθαρτά.
Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, ο Μέλισσος θεωρούσε ότι το Σύμπαν είναι ένα, άπειρο, πλήρες, αναλλοίωτο, ακίνητο και ομοιογενές: «εδόκει δε αυτώ το παν άπειρον είναι και αναλλοίωτον και ακίνητον και εν και όμοιον εαυτώ και πλήρες». Ήταν αντίθετος στις θεωρίες της κίνησης και της μεταβολής.
Σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το έργο του Γοργία «Περί φύσεως ή περί του όντος» αντέγραψε το ομώνυμο έργο του Μελίσσου, πράγμα που ανακαλύφθηκε με αντιπαραβολή προς τα σωζόμενα, από τον Σιμπλίκιο, αποσπάσματα του έργου του Μελίσσου.
Νιλ Μωπαί

Βιογραφία

Ο Νιλ Μωπαί γεννήθηκε από Αργεντινή μητέρα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας στις 15 Σεπτεμβρίου 2012 απέναντι στην Μπρεστ σε ηλικία 16 ετών και 32 ημερών. Είναι ο τρίτος νεαρότερος ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί στο Γαλλικό Πρωτάθλημα πίσω από τους Λοράν Παγκανελί (15 ετών και 10 μηνών) και τον συμπαίκτη του Αλμπέρ Ραφετρανιαινά (16 ετών και 27 ημερών).
Στις 15 Δεκεμβρίου 2012, πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Λιγκ 1 στα τελευταία δευτερόλεπτα της αναμέτρησης απέναντι στην Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ (3-2), γινόμενος σε ηλικία 16 ετών, 4 μηνών και 1 ημέρας ο δεύτερος νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία του Γαλλικού Πρωταθλήματος, υπολειπόμενος για μια εβδομάδα του ρεκόρ του Λοράν Ρουσσαί.
Στις 6 Ιανουαρίου 2013, άνοιξε το σκορ για την Φάση των 64 του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στην ΦΚ Μετς (2-3), αναμέτρηση στην οποία αγωνίστηκε ως βασικός. Στις 10 Ιανουαρίου 2013, η ΟΖΚ Νις του προσέφερε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, το οποίο εγκαινίασε με τον καλύτερο τρόπο το επόμενη σαββατοκύριακο πετυχαίνοντας το δεύτερο τέρμα της Νις στο Γκραν Σταντ της Λιλ ΟΣΚ (0-2).
Στις 24 Απριλίου 2013, η ΟΖΚΝ ανακοίνωσε ότι ο νεαρός ποδοσφαιριστής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο δεξί του γόνατο στη πόλη της Νις και, ως εκ τούτου, δεν θα ήταν διαθέσιμος για το υπόλοιπο της σεζόν.
Μεζιντέ Μεστάν Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η γεννήθηκε Μεζιντέ Μεστάν Καντινεφέντι στις 3 Μαρτίου 1869 στην Γκαντζά, και ήταν κόρη του Καϊμάτ Μπέη Μικανμπά και της συζύγου του Φεριάλ Μερσάν. Ήταν ανιψιά της μητέρας της Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι, της Πριγκίπισσας Φατμά Χορετζάν Αρεντμπά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Καντριγιέ Μικανμπά. Σε πολύ νεαρή ηλικία δόθηκε για υπηρεσία στο Παλάτι Γιλντίζ. Ωστόσο, σύντομα την πρόσεξε ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και στις 2 Φεβρουαρίου 1885 τελέστηκαν οι γάμοι τους. Λέγεται ότι ήταν πολύ δειλή. Ήταν ψηλή με σκούρα καφέ μαλλιά και καστανά μάτια. 
Στις 19 Δεκεμβρίου 1886 γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Μπουρχανεντίν Εφέντι, ο όποιος ήταν ο αγαπημένος γιος του Αμπντούλ Χαμίτ. Η Χινταγιέτ Χανίμ, αδελφή της πριγκίπισσας Λεϊλά Ατσμπά, ήταν Κυρία Επί των Τιμών. Είχε ένα αρχοντικό στο πάρκο του Παλατιού Γιλντίζ. Πέθανε τρεις μήνες πριν από την παραίτηση του συζύγου της στις 21 Ιανουαρίου 1909 σε ηλικία 39 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη.
Αυγερινός (Ρένος) Πετραλιάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1933 και είναι γιος του Αντωνίου Πετραλιά. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Αθήνα. Εκλέχθηκε Δήμαρχος Αμαλιάδας το 1978. Το 1981, εκλέχθηκε για πρώτη φορά Βουλευτής Ηλείας με το ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε Βουλευτής μέχρι το 2000. Ήταν παντρεμένος με την επιχειρηματία Μίκα Καλοκαιρινού και απέκτησαν δυο παιδιά, τη Μαρία και τον Αντώνη.
Πέθανε το 2016 και κηδεύτηκε στις 17 Απριλίου στην Αμαλιάδα.
Δημήτρης Καταλειφός

Βιογραφία

Έχει καταγωγή από τη Σέριφο και τη Σμύρνη. Σπούδασε Νομικά και στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη από την οποία αποφοίτησε το 1975. Έχει συνεργαστεί με διάφορους θιάσους και σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων, o Αντώνης Αντύπας («Απλό Θέατρο») και ο Σπύρος Ευαγγελάτος («Αμφι-Θέατρο»). 
Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της εταιρίας θεάτρου «Η Σκηνή» και του θεάτρου «Εμπρός»  (θεατρικός οργανισμός «Μορφές») στου Ψυρρή(το οποίο με τη λειτουργία του συνέβαλε στην αναμόρφωση της γύρω περιοχής). Και οι δύο αυτές ομάδες υπήρξαν από τους σημαντικότερους θεατρικούς πυρήνες της εποχής τους. Διαλύθηκαν τη δεκαετία του '80 και το 2000 αντίστοιχα.
Παράλληλα, σκηνοθετεί στο θέατρο από το 1998 (Ο Δον Ζουάν έρχεται από τον πόλεμο, Θέατρο «Εμπρός») και διδάσκει χρόνια σε σχολές, μεταξύ των οποίων η Δραματική σχολή του «Εμπρός» (του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος), του «Εθνικού Θεάτρου» του «Ωδείο Αθηνών» και του «Πανεπιστήμιο Πατρών». Στον κινηματογράφο, σημαντικές εμφανίσεις του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, «Τα Πέτρινα Χρόνια»  (1985) του Παντελή Βούλγαρη και ο «Θεόφιλος» (1987) του Λάκη Παπαστάθη -για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο «Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης»-. Στο θέατρο, για τη διετία 2002-2004 («Ο ξεριζωμός», «Τρία βήματα πριν»), τιμήθηκε με το Α΄ έπαθλο Αιμίλιος Βεάκης. Για την ερμηνεία του ως Χιού Ο'Ντόνελ στο έργο «Ο ξεριζωμός»  (2003)  με το Β΄ βραβείο ανδρικού ρόλου, για τον Πάστορα Μάντερς στους «Βρικόλακες με το Α΄ βραβείο ανδρικού ρόλου, και για τον «Επιστάτη» (2010-11) με το Α΄ βραβείο ανδρικού ρόλου, του περιοδικού «Αθηνόραμα».  Σημαντικότερες εμφανίσεις του στην τηλεόραση υπήρξαν το «Μινόρε της αυγής»  (1983-4)   του Φώτη Μεσθεναίου και το «10» της Πηγής Δημητρακοπούλου, για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου, «Πρόσωπα 2008».
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη και τα τελευταία χρόνια ζει στο Παγκράτι.
Ρέους

Ιστορία

Το όνομα της πόλης μάλλον προέρχεται από την κελτική ρίζα red, που υποδηλώνει έναν τόπο που βρίσκεται πάνω στους οδικούς άξονες. Στη σημερινή τοποθεσία του Ρέους εγκαταστάθηκαν χριστιανικοί πληθυσμοί από τον Νορμανδό ιππότη και προσωρινό κύριο της Ταραγόνα, Ροβερ δ' Αγιλό γύρω στο 1150. Ο μεσαίωνας υπήρξε για την πόλη (που ονομαζόταν Reddis) η εποχή των εσωτερικών ερίδων και μαχών μεταξύ των κατοίκων της και της εξουσίας του ισχυρότατου αρχιεπισκόπου της Ταραγόνα. Το παπικό κλειδί και το κόκκινο τριαντάφυλλο στο σύμβολο της πόλης προέρχονται από τον πάπα Γρηγόριο ΙΑ', φεουδαρχικό κύριο της πόλης για ένα διάστημα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου των Σεγαδός, η πόλη ανακηρύχθηκε εχθρός της πατρίδας από το καταλανικό κοινοβούλιο και κατελήφθη από τα γαλλικά στρατεύματα λόγω της μη ενεργούς συμμετοχής της στον πόλεμο εναντίον της Καστίλης. Τον 18ο αιώνα η πόλη αναδείχθηκε στο δεύτερο σημαντικότερο αστικό κέντρο της Καταλονίας, βασισμένη στην παραγωγή οινοπνευματωδών και το εμπόριο υφασμάτων. Διατηρούσε εμπορικούς απεσταλμένους σε όλα τα μεγάλα εμπορικά κέντρα της Ευρώπης.
Κατά τον πόλεμο εναντίον του Ναπολέοντα, τα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν στο Ρέους τον Οκτώβριο του 1809. Το 1843 εκεί έλαβε χώρα το φιλελεύθερο κίνημα των στρατηγών Πριμ και Μιλάνς δελ Μποσκ ενώ εκατό χρόνια μετά, έπεσε στα χέρια του στρατηγού Φράνκο κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου.
Γιουλαίικα Αχαΐας

Τοποθεσία

Βρίσκεται σε υψόμετρο 60 μέτρων στη γεωγραφική περιοχή της Μόβρης.

Ιστορία

Οι πρώτοι οικιστές του χωριού κατάγονται από τη Ζουμπάτα στο Παναχαϊκό. Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας Γιούλη που κατοικούσε την περιοχή.

Διοικητική εξέλιξη

Ο οικισμός, με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, προσαρτάται στην κοινότητα Μέρτεζας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", αποσπάται από την κοινότητα Μύρτου και προσαρτάται στο Δήμο Μόβρης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Λοιπά στοιχεία

Ενορία του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου.
Κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας (2019)

Κρατιδιακές εκλογές  διενεργήθησαν στη Σαξονία της Γερμανίας την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Μίχαελ Κρέτσμερ διεκδίκησε την επανεκλογή του.
Οι εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις κρατιδιακές εκλογές που έλαβαν χώρα στο Βραδεμβούργο.
Το αποτέλεσμα κατέδειξε τη άνοδο της ακροδεξιάς στο κρατίδιο.

Η Βουλή (Landtag) αποτελείται από 119 μέλη.

Σχηματισμός κυβέρνησης

Ο πρωθυπουργός Κρέτσμερ (CDU) είναι πιθανόν να παραμείνει στη θέση του καθώς το κόμμα του παρέμεινε το μεγαλύτερο στην ομάδα κομμάτων.
Ο ίδιος απέκλεισε το ενδεχόμενο συνεργασίας με το AfD ή σχηματισμού κυβέρνησης μειοψηφίας, όταν ακόμα ήταν σε εξέλιξη η προεκλογική εκστρατεία. Επίσης, τo CDU απέρριψε τη συνεργασία με την Αριστερά. Έτσι, το πιθανότερο είναι να σχηματιστεί μια μαυρο-ερυθρο-πράσινη κυβέρνηση συνασπισμού, με τη συμμετοχή του CDU, του SPD και των Πρασίνων. Ένας τέτοιος συνασπισμός κυβερνά την Σαξονία-Άνχαλτ από το 2016.
Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός

Βιογραφία

Οι  Άγγελοι-Φιλανθρωπινοί της Θεσσαλίας ανήλθαν στο να γίνουν εξέχοντες κατά τη βασιλεία του Συμεών-Ούρεσης των Νεμάνιτς δεσπότη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, ένεκα της συζύγου του Θωμαΐδος Ορσίνι (η οποία καταγόταν από τους Αγγέλους δεσπότες της Ηπείρου). Το 1370 απεβίωσε ο Συμεών-Ούρεσης και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης-Ούρεσης, ο οποίος όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για θρησκευτικά θέματα παρά για τη διακυβέρνηση της Ηπείρου. Αυτή την εμπιστεύθηκε στον Αλέξιο, που κατείχε τον υψηλό Ρωμαϊκό τίτλο του Καίσαρος. Τελικά -μάλλον το 1372/73- ο Ιωάννης αποσύρθηκε σε μονή και άφησε τον Αλέξιο κυβερνήτη της Θεσσαλίας και την Ήπειρο στην αδελφή του Μαρία Νεμάνιτς και τον πρώτο σύζυγό της Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς.
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη της Ειρήνης Ασανίνας (κόρης του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ Δουσάν της Σερβίας) και υποστηρίχθηκε από τους τοπικούς μεγιστάνες. Περί το 1382 ο Αλέξιος ζήτησε την προστασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αναγνωρίζοντας ως επικυρίαρχο τον Μανουήλ Παλαιολόγο δεσπότη της Θεσσαλονίκης (τον μέλλοντα Μανουήλ Β΄). Η τελευταία αναφορά στον Αλέξιο είναι το 1388 και πρέπει να είχε αποβιώσει ως το 1390, όταν ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλίας ο γιος (ή αδελφός) του Μανουήλ, επίσης Καίσαρας. 
Το 1389 ο καίσαρας της Θεσσαλίας έστειλε στρατό στον Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη της Ηπείρου (2ο σύζυγο της Μαρίας Νεμάνια) εναντίον των Αλβανών της Ηπείρου και οι ενωμένες δυνάμεις τους επέτυχαν μεγάλη νίκη, αλλά δεν ξέρουμε αν ζούσε ακόμη ο Αλέξιος ή τον είχε ήδη διαδεχθεί ο Μανουήλ.
249 Ίλζε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ίλζε υπολογίσθηκε σε 35 ως 37 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,043. Η Ίλζε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 85 ώρες και 14 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Ως αιτία της αργής αυτής περιστροφής προτάθηκε το 1987 από τον Ρίτσαρντ Μπίνζελ η ύπαρξη ενός δορυφόρου της Ίλζε, ο οποίος «έκλεψε» στροφορμή από αυτή . Ωστόσο δεν υπάρχει κάποια άλλη ένδειξη για την ύπαρξη αυτού του υποθετικού δορυφόρου.
Γεροντόσπηλιος

Το Σπήλαιο Mελιδoνίoυ γνωστό και ως Γεροντόσπηλιος βρίσκεται στο νομό Ρεθύμνου στην Κρήτη. Αποτελεί αυτό καθεαυτό ένα άξιο θαυμασμού φυσικό φαινόμενο. Ομως πέρα από το φυσικό κάλoς παρουσιάζει σημαντικό αρχαιολογικό και ιστορικό ενδιαφέρον.
Οι ανασκαφικές έρευνες στο σπήλαιο κατέδειξαν την συνεχή χρήση του χώρου, ως τόπου εποχιακής κατοίκησης και λατρείας από την ύστερη νεολιθική περίοδο έως τα ρωμαϊκά χρόνια. Στην κλασική αρχαιότητα το σπήλαιο ήταν αφιερωμένο στο θεό Ερμή και στο χάλκινο γίγαντα Τάλω.
Το 1823 ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στο χωριό για να παραχειμάσει. Οι κάτοικοι του χωριού κυρίως γυναικόπαιδα και γέροι και μερικοί ένοπλοι άνδρες, γύρω στις 370 ψυχές, κατέφυγαν και oχυρώθηκαν στο σπήλαιο. Οι τούρκοι μετά από πολλές απoτυxημένες προσπάθειες να καταλάβουν δια εφόδου το χώρο, αποφάσισαν να κλείσουν την είσοδο με κλαδιά και άλλες εύφλεκτες ύλες και τους έβαλαν φωτιά, με αποτέλεσμα οι έγκλειστοι να βρουν τραγικό θάνατο.
Φορεσιά της Τανάγρας

Η φορεσιά της Τανάγρας, εμφανίζεται σε πολλά χωριά της Βοιωτίας και μοιάζει με την αντίστοιχη της Αττικής αλλά διαφέρει στα κεντήματα και τη γενικότερη διακόσμηση. Τα χρώματα των σχεδίων δεν είναι έντονα και χαρακτηρίζονται από λιτότητα ενώ κυριαρχούν το μαύρο και το καφέ. Η φορεσιά αποτελείται από: το πουκάμισο ή φούντι, τον τζάκο με τα πανωμάνικα, τα κατωμάνικα, την τραχηλιά, τη σιγκούνα, τη ζώνη, την ποδιά, τα γουρουνοτσάρουχα και τις κουντούρες.
Για γιορτινό κεφαλόδεσμο είχαν το φεσάκι, τη μπόλια, τις φούντες και τα πεσκούλια, ενώ για καθημερινό το τσεμπέρι. Τέλος, στα κοσμήματα παρατηρούμε το μικρό γιορντάνι, το γιορντάνι του στήθους, το μεγάλο γιορντάνι, τις άλυσες και τα μπελεντζίκια με τις πλάκες.

Τα κομμάτια που απαρτίζουν τη φορεσιά

Το πουκάμισο ή φούντι ήταν από βαμβακερό ύφασμα συνήθως χωρίς μανίκια, με κέντημα από μαύρο μετάξι στον ποδόγυρο. Ήταν στολισμένο με κατακόρυφες κεντητές ταινίες. Ο τζάκος συγκρατεί τα πανωμάνικα, τα οποία είναι κεντημένα με σκούρο μετάξι και φτάνουν έως τον αγκώνα. Τα κατωμάνικα φτάνουν ως τον καρπό και είναι ραμμένα πάνω στον τζάκο, ενώ έχουν ίδια κεντήματα με τα πανωμάνικα. Η τραχηλιά που κάλυπτε το στήθος ήταν ολοκέντητη με σκούρο μετάξι σε ίδιους σχηματισμούς με τα πανωμάνικα. Η σιγκούνα από ολόμαλλο χοντρό ύφασμα, έχε μαύρα κεντήματα, παρόμοια με αυτά των φορεσιών της Ελευσίνας και της Μάνδρας. Η μπρέζα είναι η νυφική μεταξωτή ζώνη συνήθως σε κόκκινες αποχρώσεις, ενώ η καθημερινή ήταν μάλλινη με ρίγες. Η ποδιά παλιότερα ήταν μάλλινη και αργότερα μεταξωτή. Το ρόλο των υποδημάτων είχαν αρχικά τα γουρουνοτσάρουχα, τα οποία φοριόνταν χωρίς κάλτσες. Αργότερα αντικαταστάθηκαν από τις κουντούρες (χοντρά παπούτσια) που συνοδεύονταν από μάλλινες κάλτσες.

Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα

Ο κεφαλόδεσμος ο γιορτινός μοιάζει με της Αττικής αλλά και της Ελευσίνας, με το φεσάκι να έχει χρυσά νομίσματα, την μπόλια να είναι μεταξωτή με χρυσές δαντέλες και κρόσσια, δώρο του γαμπρού και τις φούντες και τα πεσκούλια που τα έπλεκαν για στόλισμα μαζί με τα μαλλιά. Πάνω στο τσεμπέρι έβαζαν το μικρό γιορντάνι το οποίο συνήθως είχε κρεμασμένα φλουριά, όπως και το γιορντάνι του λαιμού. Το μεγάλο γιορντάνι λέγεται και άλυσες, με σειρές αλυσίδες με νομίσματα και ένα σταυρό στο κέντρο. Τα κλειδωτάρια χρησίμευαν να δένουν τη μεταξωτή ζώνη, την μπρέζα, ενώ τα μπελετζίκια είναι βραχιόλια με αλυσίδες.