Σουληνάρι Μεσσηνίας

Περιγραφή τοπίου

(Σημείωση: Κάνοντας κλικ επί των εικόνων βλέπουμε την μεγέθυνσή τους)
Το παλιό Χωριό, γενέτειρα του πληθυσμού, προ της μεταφοράς του στη σημερινή θέση λεγόταν Σωληνάριον από τη μικρή αυτοσχέδια βρύση στη πηγή Κανελάκι. Μετά τη μεταφορά του στη σημερινή θέση επικράτησε αντί του "Χιλιοχώρια" που είναι το τοπωνύμιο της περιοχής να χρησιμοποιείται το ίδιο όνομα με μια μικρή, λόγω τοπικής διαλέκτου, παραλλαγή, δηλαδή Σουληνάρι. Όμως έτσι και αλλιώς το ετυμολογικό της λέξης, μας παραπέμπει υποχρεωτικά στην παλιά τοποθεσία η οποία βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα νοτιότερα. Το νέο χωριό βρίσκεται επί της Εθνικής οδού Καλαμάτας - Πύλου και απέχει από τις δύο πόλεις 35 και 16 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Είναι συγκοινωνιακός κόμβος καθότι εκεί διασταυρώνεται και η εθνική οδός Σουληναρι-Κρεμμύδια-Κορυφάσιο-Χώρα.
Το παλιό Σωληνάριον εγκαταλείφθηκε το έτος 1963, τα δε ερειπωμένα σπίτια του, μαρτυρούν τις μεταβολές που υπέστη το έδαφος από γεωλογικά φαινόμενα. Το νέο Σουληνάρι διακρίνεται για το ρυμοτομικό του σχέδιο το οποίο δίνει την εικόνα ενός σύγχρονου χωριού με συγκροτημένη εσωτερική δομή: πλατείες, δρόμους οικοδομές, Κοιμητήριο, Γυμναστήριο, Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο.κ.λ.π. Ένα μεγάλο κτήριο σχεδιασμένο για Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων (ΚΑΠΗ) είναι έτοιμο προς λειτουργία. Η γεωγραφική του θέση δίνει εικόνα νησίδας μέσα σε ένα οροπέδιο καταπράσινο από σταφιδαμπέλους και ελαιώνες. Η ύδρευση κατεβαίνει από το παλιό χωριό δια φυσικής ροής. Λόγω θέσεως προσελκύει ξένους, από Αγγλία κυρίως, για μόνιμη κατοικία.  Δέκα  Αλβανικές οικογένειες  για λόγους εργασίας έχουν εγκατασταθεί στο χωριό. Ο Χειμώνας του Σουληναρίου είναι αρκετά κρύος, το δε Καλοκαίρι λόγω υψομέτρου είναι από τα δροσερότερα χωριά του Ελληνικού Νομού Μεσσηνίας. 
Τα κύρια χαρακτηριστικά του τοπίου του Σουληναρίου  είναι οι λόφοι και βουνά που το περιτριγυρίζουν,  τα αμπελοχώραφα, οι ελαιώνες, τα κουδουνίσματα αιγοπροβάτων, τα περάσματα αγρίων ζώων και ερπετών, αγριογούρουνων, λαγών, τσακαλιών, αλεπούδων, σκαντζόχοιρων, χελωνών, διαφόρων φιδιών, σμηνών πουλιών κλπ.  
Στο εγκαταλειμμένο παλιό Σωληνάριον βλέπει κανείς τα ερειπωμένα παλιά πετρόχτιστα σπίτια, μερικά νέα εξοχικά  πετρόχτιστα  και τον  δεσπόζοντα  παλιό ενοριακό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου .  Χαρακτηριστικές εικόνες του παλιού χωριού περιγράφονται σε ποίημα υπό τον τίτλο "Ύμνος του Σωληναρίου" του Β.Α,Σαμέλη αφιερωμένο στο χωριό που δημοσιεύτηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2014 στην εφημερίδα Ελευθερία Καλαμάτας και αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Πύλου με την επωνυμία "Σουληνάρι το νέο χωριό του Δήμου Πύλου-Νέστορος". Νοτιοδυτικά του νέου Σουληναρίου σε απόσταση 500 μέτρων υψώνεται το βουνό  ΑΪ-Λιας (αρχαίο Αιγάλεω). Το κωνοειδές σχήμα του  παραπέμπει σε ηφαίστειο  και το καθιστά σημείο αναφοράς της τοποθεσίας καθότι είναι ορατό από πολλά σημεία της Πελοποννήσου.
Γεωγραφικά και Γεωμορφολογικά το παλιό Σουληνάρι ανήκει στο νοητό τετράπλευρο που απαρτίζουν οι τέσσερεις κορυφές  Πύλου,Μεθώνης, Φοινικούντας και Σουληναρίου  Συγκεκριμένα το Σουληνάρι βρίσκεται σε κομβικό σημείο για την προς νότον παράκαμψη του ορεινού όγκου του Λυκοδήμου και τη μετάβαση στη θάλασσα  Ακόμη το Σουληνάρι βρίσκεται σε θέση πρωτοβυζαντινή και πάνω στη μεσόγεια χερσαία οδό επικοινωνίας της περιοχής Πύλου-Μεσσήνης και Πύλου- Φοινικούντας. {40}

Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας

Στην κεντρική πλατεία του χωριού υψώνεται ο νέος ενοριακός ναός που φέρει το όνομα των μεγαλομαρτύρων, Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων Αυτής, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, η μνήμη των οποίων εορτάζεται πανηγυρικά στις 17 Σεπτεμβρίου και είναι η έδρα της ομώνυμης Εκκλησιαστικής Ενορίας. Με απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου το έτος 1974  και επί Προεδρίας Β.Α.Σαμέλη, η Πλατεία  μετονομάστηκε από πλατεία 21ης Απριλίου σε πλατεία Αγίας Σοφίας  Στην ίδια Ενορία υπάγονται και τα 14 ξωκλήσια του χωριού:  Άγιος Δημήτριος(παλιά έδρα Ενορίας), Άγιος Γεώργιος, Κοίμηση της Θεοτόκου, Αγία Ανάληψη, Αγία Κυριακή, Αγία Παρασκευή, Άγιος Νικόλαος, Υπαπαντή Κυρίου, Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, Άγιος Νεκτάριος, Άγιος Ραφαήλ, Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, Άγιοι Ανάργυροι, Άγιος Χριστόφορος. Ολόκληρο το γεωφυσικό σύμπλεγμα του χωριού προσδίδει στο τοπίο εικόνα Αγίου όρους.{1}

Ανέκδοτα του χωριού

Η τοπική παράδοση λέει και για τον Παυλόγιαννη, έναν καλό παππού ο οποίος είχε το ελάττωμα του κλεφτοκοτά. Εξ αιτίας αυτού του ελαττώματος βρέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά την απολογία του απευθυνόμενος στον πρόεδρο του Δικαστηρίου είπε: "Μεγαλειότατε, εγώ δεν κλέβω κότες. Φταίνε αυτοί που με κατηγορούν διότι περνώντας από τις γειτονιές, έλεγα στις γυναίκες τους: "Μωρή μην ξεχάσεις να βάλεις στην κλώσσα σου ένα αβγό παραπάνω". Εγώ φταίω Μεγαλειότατε;
Για το Κεφαλόβρυσο, την πηγή ύδρευσης και άρδευσης του χωριού που βρίσκεται στο Μηλιωτάκι (παλιά συνοικία Σωληναρίου) η τοπική παράδοση έπλασε τον μύθο με το σαραντάρβαλο λεβέτι που φράσσει το μάτι της πηγής και που τυχόν αφαίρεσή του θα δημιουργήσει ποτάμι νερού που θα πνίξει το χωριό.

Ιστορία του Σουληναρίου

Έχει αρχαιολογικό ενδιαφέρον καθ΄ότι στη θέση Τρουλιδίτσα (= μικρός τρούλος) 500 μέτρα νοτιότερα του νέου Σουληναρίου, υπάρχει Μυκηναϊκός τάφος τα δε ευρήματα του αρχαίου καταυλισμού έχουν εκτεθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου.
Στην ορεινή τοποθεσία Ομιστρος θα βρει κανείς θαλάσσια όστρακα (στρείδια, μύδια) στη δε διπλανή περιοχή στις Μεγάλες Πέτρες, κομμάτια απολιθωμένων δένδρων, ευρήματα που παραπέμπουν εκατομμύρια χρόνια πριν.
Κατά το έτος 1689 επί Ενετοκρατίας το Σουληνάρι ανήκε στην Επαρχία Μεθώνης και ήταν το μεγαλύτερο από τα 12 χωριά της Βουφράδος και αριθμούσε 118 κατοίκους(43 άνδρες,38 γυναίκες 14 αγόρια και 23 κορίτσια). Σύμφωνα με νεότερη απογραφή των Ενετών του 1700 το Σουληνάρι αριθμούσε 171 κατοίκους και είχε 40 οικογένειες(85 άνδρες και 86 γυναίκες). Στο όμορο χωριό Κρεμμύδια την ίδια εποχή ζούσαν 6 οικογένειες. Πρέπει να σημειωθεί ότι το Σουληνάρι είναι το κομμάτι της Βουφράδας που ανήκε  στην Ενετοκρατούμενη περιοχή Μεθώνης ενώ το Χατζή και τα περίχωρά του ανήκαν στην Φραγκοκρατούμενη περιοχή Ναβαρίνου. Η Ενετοκρατούμενη περιοχή είχε καλύτερο βιοτικό επίπεδο χάρις στην εμπορική δραστηριότητα των Ενετών{14}
Στις 3 Αυγούστου 1828 με την απόβαση στο Πεταλίδι του Γάλλου στρατηγού Νικολάου-Ιωσήφ Μαιζων με 14.000 στρατό, μια επιστημονική αποστολή Γάλλων έκανε απογραφή πληθυσμού στην κατεστραμμένη και ερημωμένη από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας Ελλάδα. Τα πληθυσμιακά δεδομένα είναι γραμμένα σε ένα γεωγραφικό βιβλίο που εκδόθηκε το 1834 στο Παρίσι. Για το Σωληνάρι γράφει ότι τότε εκεί ζούσαν 35 φαμελιές.
Ο έκτακτος Επίτροπος Άνω Μεσσηνίας στις 9 Αυγούστου 1828 στέλνει στον Καποδίστρια κατάλογο αιχμαλωτισθέντων από τον Ιμπραήμ.πασά Στον κατάλογο Σωληναραίων αιχμαλώτων αναφέρονται τα εξής ονόματα: Αναστασία σύζ. Αναστασοπούλου, Φωτεινή Αναστασοπούλου, Γιαννούλα Αναστασοπούλου και Γιαννούλα Γύφτου Στάθη. Σημείωση: Επειδή τα επώνυμα αυτά δεν τα συναντάμε σήμερα στο χωριό ενδεχομένως να είναι παραλλαγές για λόγους ασφάλειας ή να πρόκειται για άτομα που κρύβονταν στο Σωληνάρι. Οι γυναίκες αυτές οδηγήθηκαν στην Αίγυπτο ώσπου χάθηκαν τα ίχνη τους.                    
Το Καλοκαίρι του 1831 μετά την κίνηση των Υδραίων και Μανιατών κατά του Καποδίστρια, πρόκριτοι και δημογέροντες της επαρχίας Μεθώνης ( μετέπειτα Πυλίας), έστειλαν προς τον Κυβερνήτη έγγραφο συμπαράστασης με το οποίο αποδοκιμάζουν την εμφύλια διαμάχη και τον καλούν να λάβει δραστικά μέτρα. Το έγγραφο αυτό για το Τμήμα Σωληναρίου το υπογράφουν, ο δημογέροντας Ηλίας Ράλλιας, ο Θεόδωρος Ξυδιάς, ο Γεώργιος Καρλής, και ο Λάμπρος Λυμπερόπουλος. Το Σωληνάρι το 1830 είχε 50 οικογένειες και ήταν το κεφαλοχώρι του Τμήματος που περιλάμβανε τα χωριά Σουληνάρι,(182 κάτοικοι) Χανδρινού (91 κάτοικοι), Χατζή (134 κάτοικοι), Κρεμμύδια (81 κάτοικοι), Φουρτζή (74 κάτοικοι) Λέζαγα (134 κάτοικοι), Κουκουνάρα(97 κάτοικοι).
Το 1836 επί Όθωνα με τη νέα Διοικητική Διαίρεση της Επαρχίας Πυλίας σε 13 Δήμους, το Σωληνάρι εντάσσεται στο Δήμο Τιμαθίας (παλιά ονομασία Λυκοδήμου) με έδρα το Σωληνάρι. Στον ίδιο Δήμο συνυπάρχουν τα χωριά Χαλαμπρέζα, Καμπάσι, Ρωμύρι και ο Μύλος Ζουρλοδερβύση. Το 1840 οι 13 Δήμοι της Πυλίας συγχωνεύονται σε πέντε, Μεταξύ αυτών είναι και ο Δήμος Βουφράδος στον οποίο εντάχτηκε και το Σωληνάρι όπου και παρέμεινε μέχρι το 1912 οπότε έγινε Κοινότητα. Το 1840 ο Δήμος Βουφράδος περιελάμβανε 34 οικισμούς μεταξύ αυτών και τους εν λόγω  οικισμούς Σουληναρίου  και Δάσους Χιλίων Χωρίων (Σημερινά Χιλιοχώρια). Σημειώνουμε ότι ο όρος "Βουφράδα" σημαίνει, "εκεί που ζουν τα βόδια" Όμως η πραγματική γεωγραφική θέση της Βουφράδος είναι. η  Βοϊδοκοιλιά  το γνωστό ανά τον κόσμο λιμάνι που βρίσκεται στην περιοχή Πύλου- Γιάλοβας όπου κατά την μυθολογία έφθασε ο Τηλέμαχος συνοδευόμενος από την Αθηνά για να επισκεφθεί τον Νέστορα.{5}{6}                      
Το έτος 1893 στο Δήμο Βουφράδος λειτουργούν τρία Σχολεία με δάσκαλο ανώτερης Σχολής: Ένα για το Χατζή με 36 μαθητές, ένα για το Βλαχόπουλο με 64 μαθητές και ένα για το Σωληνάρι με 38 μαθητές.  Την ίδια περίοδο, στα υπόλοιπα χωριά λειτουργούν συνολικά 15 Γραμματοσχολεία (με δάσκαλο άνευ Σχολής).{21}{22} 
Επί Γερμανικής Κατοχής και μέχρι το 1949 οι μικροί μαθητές Σωληναρίου,, 120 τον αριθμό, πήγαιναν στο σχολειό ξυπόλητοι σε δύο βάρδιες(πρωί-απόγευμα) ο δε δάσκαλος ήταν ένας και μοναδικός. Κάθε μαθητής προσερχόμενος στο σχολείο κρατούσε στο χέρι του και ένα ξύλο για την ξυλόσομπα Ένας μαθητής, εκ περιτροπής, κρατούσε και ένα σακουλάκι μέσα στο οποίο υπήρχε το φαγητό της ημέρας για το δάσκαλο. Το συνηθισμένο φαγητό ήταν μακαρόνια στριφτά στο χέρι με μπόλικη μυτζήθρα, καυτό λάδι και δυο αυγά μάτια από πάνω. Το νερό στα σπίτια μεταφερόταν από την πηγή με πήλινες στάμνες τις γνωστές βήκες. Το 1955 στην Κοινότητα Σωληναρίου και συγκεκριμένα στο συνοικισμό Μηλιωτάκι ιδρύθηκε και δεύτερο Σχολείο.
Το 1950 στο Σωληνάρι υπήρχε ένα ραδιόφωνο το δε μοναδικό ψυχαγωγικό μέσο ήταν το  με μεγάλο χωνί γραμμόφωνο του Παλιατζή ενός πρόσφυγα κατοίκου Καλαμάτας που επισκεπτόταν τακτικά το χωριό κατά τη δεκαετία του '50. Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού γινόταν στις 29 Ιουνίου ημέρα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Μετανάστευση

Από το 1955 μέχρι το 1965 το ρεύμα μεταναστών υπήρξε μεγάλο. Αυστραλία, Καναδάς, Γερμανία, Νέα Ζηλανδία, Αμερική ήταν τα κράτη υποδοχής των  μεταναστών. Οι ξενιτεμένοι Σουληναραίοι είναι τόσοι που φτάνουν σχεδόν τον σημερινό πληθυσμό του χωριού. Είναι αδέρφια μας που ποτέ δεν ξέχασαν  την μητέρα γη τους και που μας συμπαραστάθηκαν στις δύσκολες στιγμές μας. Είναι οι ήρωες του χωριού που κάτω από αντίξοες συνθήκες πήραν το μακρύ ταξίδι προς το άγνωστο. Είναι αυτοί που με την υπέροχη πρόοδο στα ξένα τιμούν το χωριό τους. Η ευγνωμοσύνη που τους χρωστάμε δεν είναι τίποτα μπροστά στην προσφορά τους στο χωριό και στην Πατρίδα. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι θυσιάστηκαν για μας εδώ. Το Σουληνάρι είναι γι αυτούς ό,τι η Ιθάκη για τον Οδυσσέα, μια διαρκής νοσταλγία. Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει την ώρα του αποχωρισμού!  24

Τοπωνύμια Σουληναρίου

Τοποθεσίες που τις περισσότερες φορές χρησίμευαν και ως καλοκαιρινή διαμονή καθότι εκεί βρισκόταν και το αλώνι με τα συγκεντρωμένα σιτηρά, οι κοτούλες, τα οικόσιτα ζώα και μαζί ο πιστός φύλακας ο σκύλος. Διάφορες γνωστές τοποθεσίες στη περιοχή είναι:
Μηλιωτάκι (παλιός συνοικισμός Σωληναρίου), Κάμπος, Χιλιοχώρια, Λόγγος, Μπρασκόρεμα, Αφάνα,  Λιβαδάκια,Μηλιοτόραχη, Ζαρναούρα, Καγκάδια, Ράχες, Όμιστρος, Βράχος, Τουρκόβρυση, Σπηλιά(παλιός οικισμός Σωληναρίου), Φτερόλακα, Παλιάμπελα,Ρουμούσταφα, Άγιοι Απόστολοι, Άι Γιώργης, Στρίφτες, Καστανιές, Βρυσούλες,Περβόλια, Στρίφτες, Ρωμαίικα, Στέρνα, Κατσιφάκι, Μεγάλες Πέτρες, Τρούπια Πέτρα, Πετράλωνα, Πλάι, Παλιοκάγκαδο, Αγιάννης, Ανάληψη,Ζαρναούρα Γουρνόραχη, Λιαρταμπέλια, Μηλιοτόραχη, Μακρυαλάκα, Παλιόλακα,  Σερεμέτη, Γαλιότα, Κοτρόνα, ΠαναΪτσα, Αγριλίτσα,Παλιόμυλος, Καμπασάλωνα, Κουβελάκι, Κριθαράκια, Βραχνού, Μυγδαλιά , Τυροκάλυβο, Χατζέρ βαρκό, Αγια Κυριακή. Αλωνάκι, Επισκοπή, Ανάληψη,Καμπασόβραχος. ,  Αραπόλακα, Γλίνες, Νεροσουρμή.

Όμορα Χωριά

Χανδρινού, Μεσοπόταμος (Βελή), Μεσοπόταμος (Ρωμύριον ), Καλοχώρι (Χαλαμπρέζα), Κόκκινου, Κρεμμύδια, Φουρτζή, Χατζή, Καζάρμα, Χαραυγή (Γκρούστεσι). Κατά το παρελθόν και μέχρι το 1955, στην περιοχή  κατά μήκος της εθνικής οδού Πύλου-Καλαμάτας λειτούργησαν  τρία χάνια: Του Αποστολοπούλου, του Τσόκανου , του Κισκίρα και τα Μισκαίικα Χάνια.

Παρωνύμια (Παρατσούκλια)

Τα παρωνύμια είναι πανάρχαιο φαινόμενο. Ο Γλωσσολόγος  Τριανταφυλλίδης τα ονομάζει "παρατσούκλια".   Είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που χρησιμοποιούνται παντού (μικρές κοινωνίες, αθλητισμός, διάφορες ομάδες, διάφορα ψευδώνυμα καλλιτεχνών κλπ. ), π.χ Αχιλλεύς ή Πηλείδης και Αιακίδης,  Οδυσσεύς Ελύτης ή Αλεπουδέλλης, Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.
Τα παρακάτω είναι ένα κομμάτι της παλιάς ιστορίας του Σωληναρίου. Είναι  ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ξεχασμένων προγόνων μας. Tα περισσότερα δεν χρησιμοποιούνται σήμερα. Ιδού: Δήμαρχος, Μπέης,Πασιάς, Λόρδος, Νωματάρχης, Αγριολέοντας ή Χριστόγιαννης, Σιαγγούρης, Σιομπέτης, Κουτσούκος, Μπαρούτης, Λαγκούνης, Αντριτσάνης. Γρόπας, Μέρλας,   Μπόμας,  Βλαχάκος,  Πούλος, Τσανάκας, Μπίρης, Μουρτζίνης, Μαντέκας, Μανέτας, Φούλης, Παναγάκης, Τσετσιές, Ζαρζάνης, Μανίκας, Αλεξανδρής,  Ψουψούνιας, Κρανιάς, Σβίλιας, ,Μαχαίρας, Ζορμπάς, Κροκαίοι, Καραμπετσαίοι, Καραμπελαίοι,Γκατζουναίοι, Χαρμπιλαίοι, Λολοτασαίοι, Μπομαίοι, Ζουμαίοι, Λαπαίοι, Μαστροκωτσαίοι, Καφετζαίοι, Ρετζαίοι, Καρατζελαίοι, Καρλοβασιλαίοι, , Θωμοκωτσαίοι,  Τσουλαίοι, Μοκαίοι, Κουτσαίοι, Πουλαίοι, Σπεροναίοι, Βγενακαίοι,  Σιωραίοι, Καντροναίοι,  Ξυδοκωτσαίοι, Κωτσιαρακαίοι, Μαλωτσαίοι Χρήστακας, Χρηστάκης, Γιαννάκης, Παναγιωτάκης-Παναγιωτάκαινα, Παναγής, Γουρναλέξης, Μπεχλούλιας, Καβούκας, Καρνάρος, Μουστάκας, Μπαστουνάκος, Στριγκλής,   Νταρέας,  Μανίκας,  Κούγιας, Καρύδας, Σταμάτης, Σουλντάρας, Μπέλεχας, Βραχνός, Μπίτζιας, Ζούκιας, Νταβράντας, Λαγουδάκος.

Παραδοσιακά παιγνίδια

Μέχρι το 1950 η δερμάτινη μπάλα ήταν ανύπαρκτη, γι' αυτό και το ποδόσφαιρο ήταν άγνωστο. Αλλά και το τόπι ήταν αυτοσχέδιο. Τα συνηθισμένα παιγνίδια στο Σωληνάρι ήταν η γουρνίτσα (με τον ντενεκέ και τα μπαστούνια), η λεμονόκουπα, το τόπι, η κουτσαλώνα,, το κρυφτούλι, το σκαμπίλι, το κυνηγητό, οι αμάδες, τα σπιτάκια στην αυλή με μίμηση την οικογένεια, τα πεντόβολα, το τοιχάκι, το τοκάκι, το κλι, οι βόλοι (γυάλινοι, πήλινοι, λασπένοι), οι αυτοσχέδιες κούκλες, το καλαμένιο άλογο, η γαϊδούρα (πήδημα), περνάει περνάει η μέλισσα με τα μελισσόπουλα, το πέταγμα του χάρτινου χελιδονιού (σήμερα δεν μπορούν ούτε να το κατασκευάσουν), ο πετροπόλεμος( για τους τολμηρούς). Πολλά αγόρια με αυτοσχέδιες παγίδες (δοκάνια, βεργιά) επιδίδονταν στο κυνήγι πουλιών και κυρίως του αετομάχου και του ασπρόκολα.

Επώνυμα των κατοίκων  Σουληναρίου

Τα επώνυμα των κατοίκων του χωριού οριοθετούν την κοινωνία της ιδιαίτερης πατρίδας μας και είναι τα εξής: Σαμέλης ή Σιαμέλης, Ράλλης, Σαμαρτζής, Καρλής, Καραλής, Ξυδιάς, Αποστολόπουλος, Βλαχοδημητρόπουλος, Λυμπερόπουλος,  Πουλόπουλος, Παναγόπουλος, Χριστοφίλης, Καραθανάσης, Καγκαράκης, Λυκισιώτης, Κοτσόβολος, Παγάνης, Μακαρίτης, Νταής, Ρούμπος, Κολοκάθης. Εκ τούτων το "Σαμέλης" είναι Αιγαιοπελαγίτικης προέλευσης το δε "Σιαμέλης" προέκυψε λόγω παραφθοράς που οφείλεται στην τοπική διάλεκτο, Το "Ράλλης" στα παλιά Δημοτολόγια Σωληναρίου αναφέρεται ως "Ράλλιας" . Οι Λυμπεροπλαίοι είναι οι πρώτοι κάτοικοι Σωληναρίου.Μερικά επώνυμα όπως, Αποστολόπουλος, Καρλής, Καραλής, Βλαχοδημητρόπουλος, είναι Αρκαδικής προέλευσης.{31}