google/wiki40b huggingface dataset:
Μιράντα Κερ

Προσωπική ζωή

Το 2007 ξεκίνησε τη σχέση της με τον Ορλάντο Μπλουμ, με τον οποίο παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 2010 και απέκτησαν μαζί έναν γιο, τον Φλιν-Κρίστοφερ (γενν. 6 Ιανουαρίου 2011). Τον Οκτώβριο του 2013 ανακοίνωσαν από κοινού το διαζύγιο τους.
Το 2014 ξεκίνησε τη σχέση της με τον ιδρυτή του Snapchat, Έβαν Σπίγκελ, με τον οποίο παντρεύτηκαν στις 27 Μαΐου 2017. Έχουν αποκτήσει μαζί έναν γιο, τον Χαρτ (γενν. 8 Μαΐου 2018). Την άνοιξη του 2019, ανακοίνωσε ότι είναι ξανά έγκυος.
Γυμνισμός

Φιλοσοφία και πρακτική

Οι γυμνιστές πιστεύουν ότι το γυμνό ανθρώπινο σώμα πρέπει να είναι αποδεκτό, να είναι σεβαστό και να το χαιρόμαστε. Πιστεύουν ότι η θέα του γυμνού σώματος δεν είναι ντροπή, δεν διαφθείρει, δεν είναι υποτιμητική ή επικίνδυνη. Δεν θεωρούν ότι η συνεύρεση γυμνών ανθρώπων είναι κάτι ανήθικο ή σεξουαλικό. Πιστεύουν ότι η γύμνια είναι μία υγιής φυσική κατάσταση, ότι η γύμνια είναι η πιο αγνή μας κατάσταση μια και έχουμε γεννηθεί γυμνοί.  
Το μοντέρνο κίνημα του γυμνισμού είναι μια αναβίωση αρχαίων εθίμων που ήταν κυρίαρχα σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Ακόμα και οι Εσκιμώοι πήγαιναν γυμνοί στα ιγκλού τους. Την σημερινή εποχή μόνο μερικές απομονωμένες φυλές συνεχίζουν την πρακτική της γύμνιας με λίγα ή ακόμα και καθόλου ρούχα. Υπάρχουν τέτοιες κοινότητες στον Αμαζόνιο, στην υποσαχάρια Αφρική και στην Νέα Γουινέα.
Ο γυμνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία κάποιου να δει άλλους γυμνούς για σεξουαλικούς λόγους (ηδονοβλεψίας), ή με την επιθυμία κάποιου να τον δουν γυμνό για σεξουαλικούς λόγους (επιδειξίας).
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι με το να είναι γυμνοί γίνονται πιο αποδεκτοί από τους άλλους για αυτό που είναι, τόσο σωματικά όσο πνευματικά και συναισθηματικά. Χωρίς ρούχα η κοινωνική τάξη του καθενός δεν είναι άμεσα ορατή.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1977

Οι 36οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1977 έγιναν στην Άγκυρα από 9 ως 11 Σεπτεμβρίου. Παρά τον προβληματισμό που επικράτησε λόγω της επιδημίας χολέρας που είχε ενσκήψει στην Ασία, συμμετείχαν πέντε χώρες στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, με νικήτρια τη Ρουμανία και τέσσερις στις γυναίκες, σε 14 αγωνίσματα, με νικήτρια τη Βουλγαρία.
Λουίς Αντρεούτσι

Καριέρα

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1973 με την Altos Hornos Zapla και εν συνεχεία υπέγραψε με τη Κλουμπ Ατλέτικο Ροσάριο Σεντράλ το 1976. Κατά τη διάρκεια του 1977 έπαιξε τα περισσότερα παιχνίδια της ομάδας του και στον τελευταίο αγώνα του στις 11 Ιανουαρίου 1978 σημείωσε τρία γκολ στη νίκη 4-0 εναντίον Κίλμες ΑΚ, η οποία έγινε και η επόμενη ομάδα του. Με την Κίλμες ΑΚ, αγωνίστηκε σε 85 παιχνίδια και σημείωσε 44 γκολ.
Έχοντας εξαιρετικές επιδόσεις στην Κίλμες ΑΚ, αναδείχθηκε πρωταθλητής και πρώτος σκόρερ του Campeonato Metropolitano του 1978, με 22 γκολ, ισάριθμα με το Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα καθώς το ποδόσφαιρο της χώρας βρισκόνταν σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές περιόδους του. Ο Αντρεούτσι στέφθηκε πρώτος σκόρερ Αργεντινής τη χρονιά που η χώρα κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, με σχεδόν το σύνολο των τροπαιούχων αθλητών της να συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Αργεντινής και το επίπεδο των παικτών ήταν πολύ υψηλό με συνέπεια αθλητές όπως ο Μαραντόνα να μην χωρούν στην εθνική. 
Το 1980 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα ως μέρος ενός φιλόδοξου πλάνου που σχεδιάστηκε από το σύλλογο σε συνεργασία με Σερ Άλφ Ράμσεϊ και περιελάμβανε την απόκτηση και άλλων ταλαντούχων Αργεντινών ποδοσφαιριστών. Ο Σερ Άλφ Ράμσεϊ ταξίδεψε στην Αργεντινή για να δει τον Αντρεούτσι να αγωνίζεται και να ολοκληρώσει τη μεταγραφή του. Αγωνίστηκε για μια σεζόν 1980-81 σε 18 αγώνες στην Ελλάδα και σημείωσε 4 γκολ ένα εκ των οποίων στην αναμέτρηση με τη Γιουβέντους που βρήκε τον Παναθηναϊκό νικητή με 4-2 για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η παρουσία του στον Παναθηναϊκό υπήρξε ταραχώδης καθώς ο αθλητής παρουσίασε προβλήματα προσαρμογής αλλά και συμπεριφοράς. Ο ίδιος αποτελούσε τον αθλητή πάνω στον οποίο ο σύλλογος είχε εναποθέσει τις ελπίδες του για διακρίσεις που αφορούσαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Η πίεση που δέχθηκε ήταν τεράστια και παρά τις ικανοποιητικές εμφανίσεις οι προσδοκίες υπήρξαν πολύ μεγαλύτερες με συνέπεια ο Αντρεούτσι να τιμωρηθεί με τρίμηνο αποκλεισμό από τον αθλητικό δικαστή για ανάρμοστη συμπεριφορά εντός του γηπέδου και να δημιουργήσει αρκετά εσωτερικά προβλήματα στον Παναθηναϊκό.
Επέστρεψε στη Αργεντινή και στη Φέρρο Καρρίλ Οέστε με την οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής του Campeonato Nacional του 1982. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε πολλούς συλλόγους στην καριέρα του κυρίως στην Αργεντινή αλλά είχε και ένα σύντομο πέρασμα από την Κολομβία.
Μόλις αποσύρθηκε, εργάστηκε ως μάνατζερ στο ποδόσφαιρο. Στα μέσα του 2015, διορίστηκε ως διευθυντής επαγγελματικού ποδοσφαίρου της Quilmes στη θέση αυτή εργάστηκε μόνο ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Νεφέλωμα της Τρόπιδος

Το Νεφέλωμα της Τρόπιδος (επίσης NGC 3372, Νεφέλωμα του ήτα Τρόπιδος) είναι μεγάλο λαμπρό νεφέλωμα στον αστερισμό Τρόπις, περίπου 6.500-10.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα νεφελώματα στον Γαλαξία μας, περίπου τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το Νεφέλωμα του Ωρίωνα, αλλά δεν είναι τόσο γνωστό εξαιτίας της θέσης του στο νότιο ουρανό. Το νεφέλωμα χωρίζεται από μια σκοτεινή λωρίδα σχήματος V στα δύο, ενώ ένα τμήμα του νεφελώματος είναι γνωστό ως το νεφέλωμα κλειδαρότρυπα. Το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ τις 25 Ιανουαρίου 1752.
Το νεφέλωμα είναι τόπος γέννησης μερικών από των μεγαλύτερων άστρων στον Γαλαξία, όπως το WR 25, το οποίο είναι 6,6 εκατομμύρια φορές λαμπρότερο από τον Ήλιο, και το ήτα Τρόπιδος, το οποίο με μάζα 120 φορές μεγαλύτερη από τη Ήλιο είναι ένα από τα βαρύτερα γνωστά άστρα. Μέσα στα όρια του νεφελώματος υπάρχουν αρκετά ανοικτά σμήνη, όλα μέλη της ομάδας ΟΒ Τρόπις ΟΒ1. Ανάμεσα σε αυτά τα ανοικτά σμήνη είναι τα Trumpler 14 και Trumpler 16 τα νεότερα σμήνη, καθώς και τα Trumpler 15, Collinder (Cr) 228, Cr 232, NGC 3324 και NGC 3293.
Άτουα

Γεωγραφία

Η Άτουα βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα και του Ουπόλου. Συνορεύει στα δυτικά με την Τουαμασάγκα και στα βορειοανατολικά με την Βαγκα-ο-Φοτόνι.

Νησιά

Τα νησιά της Άτουα είναι το Νου'ουσάφε'ε και τα ακατοίκητα Νησιά Αλεϊπάτα, που αποτελούνται από το Νου'ουτέλε, το Νου'ούλουα, το Ναμούα και το Φανουατάπου.
Εθνική Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Η Τουρκία έχει προκριθεί τρεις φορές στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1950, το 1954 και το 2002, παρόλο που αποχώρησε από την εκδήλωση του 1950. Η Τουρκία έχει προκριθεί επίσης τρεις φορές στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, το 1996, το 2000 και το 2008. Έχει φτάσει στα ημιτελικά των τριών μεγάλων τουρνουά: στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2003 και στο Euro 2008.

Βράβευση

Το 2002 η εθνική ομάδα τιμήθηκε με το τουρκικό «κρατικό μετάλλιο διακεκριμένης υπηρεσίας» για την τρίτη θέση που κατέλαβε στο Μουντιάλ του 2002. Όλα τα μέλη της ομάδας, προπονητές και αξιωματούχοι έλαβαν μετάλλια.
Παρθένα Ζωή

Υπόθεση

Η Ζωή είναι μια 19χρονη κοπέλα γεμάτη όνειρα για το μέλλον. Ζει με την οικογένειά της, έχει σχέση με τον Μάκη, αλλά είναι ακόμα παρθένα. Μια γυναικολογική εξέταση ρουτίνας και ένα ιατρικό λάθος θα αλλάξουν τη ζωή της για πάντα. Η Ζωή θα μείνει έγκυος με σπερματέγχυση που προοριζόταν για άλλη γυναίκα (την Μαρίνα). Ο Άρης, πλούσιος, ωραίος και παντρεμένος με την Μαρίνα, δεν ξέρει ότι η Ζωή είναι έγκυος στο παιδί του. Η μοίρα θα παίξει ένα παιχνίδι που θα αλλάξει τις ζωές και των δύο για πάντα...
Lincoln Navigator

Βασικά στοιχεία

Διαχρονικά, όλες οι γενιές του Navigator μοιράζονται το τεχνολογικό τους υπόβαθρο με τις αντίστοιχες γενιές του SUV Ford Expedition, η πρώτη γενιά του οποίου μπήκε στην παραγωγή στις 22 Ιουλίου 1996, σχεδόν δέκα μήνες πριν το αρχικό Navigator. Ως αποτέλεσμα, όλα τα Navigator συγγενεύουν και με τις αντίστοιχες γενιές της σειράς pick-up Ford F-150. Επίσης, λόγω της στενής συγγένειας με το Expedition, όλες οι γενιές του Navigator διαχρονικά βασίζονται σε πλαίσιο τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα, και όλες φέρουν αποκλειστικά κινητήρες βενζίνης.
Το Lincoln Navigator είναι επίσης επώνυμο στις ΗΠΑ ως ένα από τα πλέον αξιόπιστα και ανθεκτικά σε βάθος χρόνου μοντέλα αυτοκινήτων. Σύμφωνα μάλιστα με μια σχετική μελέτη του iSeeCars.com που έγινε το 2016, το Navigator κατέλαβε την 1η θέση στον κατάλογο με τα 6 κορυφαία σε οδική μακροβιότητα μοντέλα πολυτελείας, καθώς το 2,0% των Navigator είχαν ξεπεράσει τις 200 χιλιάδες μίλια, δηλαδή τις 320 χιλιάδες χιλιόμετρα. Για την ιστορία, η έρευνα αυτή έγινε σε ένα δείγμα 12 εκατομμυρίων οχημάτων από τη σεζόν του 1981 έως το 2015, ενώ στο σύνολο όλων των μοντέλων, το φθηνότερο δίδυμο Ford Expedition κατέλαβε την 4η θέση στον κατάλογο με τα 10 κορυφαία σε οδική μακροβιότητα οχήματα, καθώς το 5,0% των Expedition είχαν ξεπεράσει τις 200 χιλιάδες μίλια.
Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του Lincoln Navigator είναι τα SUV πολυτελείας Cadillac Escalade, Mercedes-Benz GL-Class, Audi Q7, Toyota Land Cruiser, Toyota Sequoia, Lexus LX, Infiniti QX80, Range Rover και Range Rover Sport. Επίσης, από τον Αύγουστο του 2006, με την εισαγωγή της τρίτης γενιάς των Navigator και Expedition, διατίθεται και στα δύο μοντέλα και μια εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο, γνωστή ως Navigator L (Long / μακρύ) στο πρώτο, με συνολικό μήκος αμαξώματος άνω των 5,60 μέτρων. Ειδικότερα το Navigator L ανταγωνίζεται την εκδοχή της Escalade με μακρύτερο μεταξόνιο, την Cadillac Escalade ESV.
Μολονότι ακόμα και το Navigator L δεν είναι το μεγαλύτερο σε μήκος αυτοκίνητο στη συνολική ιστορία της Lincoln, ωστόσο όλα τα Navigator συνολικά κατέχουν τον άτυπο τίτλο του μεγαλύτερου σε βάρος μοντέλου που έχει κατασκευάσει ποτέ η εταιρεία. Διαχρονικά, επίσης, είναι το μοντέλο με τον μέγιστο χώρο αποσκευών στην παλέτα της Lincoln, ενώ η πρώτη γενιά του ήταν και το πρώτο χρονολογικά μοντέλο της εταιρείας (με εξαίρεση κάποιες ειδικές μετατροπές άλλων μοντέλων της Lincoln σε εκδοχές λιμουζίνας) με σαλόνι για πάνω από 6 επιβάτες.

Διακρίσεις

Στις 14 Ιανουαρίου 2018 το Lincoln Navigator τέταρτης γενιάς, λίγο μετά την έναρξη των πωλήσεών του, κέρδισε το βραβείο Truck of the Year στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ. Έγινε έτσι το πρώτο στην ιστορία μοντέλο της Lincoln που κέρδισε βραβείο σε αυτό το Σαλόνι, καθώς επίσης και το πρώτο Αμερικανικό SUV πολυτελείας που κέρδισε το βραβείο σε αυτή την κατηγορία.
Ορόντης Β΄ της Αρμενίας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ορόντη Α΄ της Σωφηνής & Ματιηνής (περιοχών της Αρμενίας) και μετά της Μοισίας & Περγάμου. 
Ο Αρριανός αναφέρει στη μάχη των Γαυγαμήλων το 331 πΧ τους δύο ηγέτες τού αρμενικού στρατού: τον Ορόντη και τον Μιθραύστη. Οι ιστορικοί ερμηνεύουν, ότι ο Μιθραύστης διοικούσε το πεζικό ή ότι το ιππικό ήταν σε δύο σώματα ή ότι η Αρμενία είχε δύο τμήματα με έναν σατράπη το καθένα.
Ο Ορόντης πολέμησε στη δεξιά πτέρυγα διοικώντας 40.000 πεζικάριους και 7.000 ιππείς και απεβίωσε. Ο γιος του Μιθρένης Α΄ σατράπης της Λυδίας, αφού είχε ηττηθεί στις Σάρδεις το 334 πΧ από τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο, τον είχε ακολουθήσει και πολέμησε στη μεριά του στα Γαυγάμηλα. Έπειτα από τη μάχη, ο βασιλιάς της Μακεδονίας τον έκανε σατράπη της Αρμενίας. 
.
Ωστόσο ο Διόδωρος Σικελιώτης και ο Πολύαινος ο ρήτορας αναφέρουν έναν Ορόντη, που ήταν σατράπης της Αρμενίας κατά τον Β΄ Πόλεμο των Διαδόχων (319-315). Ο πρώτος ιστορικός προσθέτει, ότι ήταν φίλος τού Πευκέστα. Οι ιστορικοί Α. Μπαρν, Ε. Άνσον και Β. Χέκελ τον ταυτίζουν με τον Ορόντη, που πολέμησε στα Γαυγάμηλα· οι δύο τελευταίοι γράφουν, πως ο Μιθρένης χάθηκε σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να αποσπάσει την Αρμενία από τον Ορόντη Β΄. Ο Χέκελ εκτιμά, ότι η Αρμενία παρακάμφθηκε από τον Αλέξανδρο Γ΄ και δεν έγινε μέλος της Αυτοκρατορίας του. Όμως ο Άνσον θεωρεί, πως ο Ορόντης Β΄ -μετά τη μάχη στα Γαυγάμηλα- υποτάχθηκε στον Αλέξανδρο Γ΄, ο οποίος τον έθεσε στην Μεγάλη Αρμενία. Ο Ν. Χάμμοντ ερμηνεύει τις πηγές και λέει, ότι η Αρμενία ήταν ήδη υποταγμένη, όταν ο Μιθρένης Α΄ εστάλη εκεί από τη Βαβυλώνα το 331 πΧ, ότι ο Μιθρένης Α΄ ανέλαβε ως υποτελής τού Αλεξάνδρου Γ΄ και πως όταν το 323 πΧ ο Περδίκκας άφησε μερικές σατραπείες στους ίδιους σατράπες, η Αρμενία ήταν μία από αυτές. Το 317 πΧ ο Μιθρένης Α΄ αντικαταστάθηκε από τον Ορόντη Γ΄. 
Μία επιγραφή από το ιεροθέσιο τού όρους Νέμρουτ αναφέρει τους προγόνους τού Αντιόχου Α΄ της Κομμαγηνής. Εκεί αναφέρεται πρώτος ο Αρτάσυρος, πατέρας τού Αροάνδα/Ορόντη Α΄, ο οποίος νυμφεύτηκε τη Ροδογούνη, κόρη τού Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας και είχε γιο τον Αροάνδα/Ορόντη Β΄. Το επόμενο όνομα τελειώνει σε -άνης, ενώ το προηγούμενο γράμμα δεν είναι σαφές. Οι ιστορικοί Φ. Κ. Ντέρνερ, Γ. Χ. Γιουνκ και Μπρίγιντερ ερμηνεύουν το γράμμα ως ρ, δηλ. -ράνης, ώστε ο γιος τού Ορόντη Β΄ ήταν ο Μιθράνης. Όμως ο ιστορικός Σ. Ράιναχ το ερμηνεύει ως τ, δηλ. -τάνης, Οστάνης. 
Σε μία άλλη επιγραφή του ιεροθεσίου αναφέρεται ένας Αροάνδας/Ορόντης Β΄, απόγονος (γιος ή εγγονός) τού Ορόντη Α΄ και της Ροδογούνης. Οι ιστορικοί Μπέλοχ και Μπρίγιντερ τον ταυτίζουν με τον διοικητή της μάχης στα Γαυγάμηλα. Ο Ντέρνερ δεν θεωρεί πειστική τη διασύνδεση, καθώς πολλοί θα είχαν το όνομα Ορόντης, που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία της Περσίας την εποχή αυτή.
Λιθάνθρακας

Ο λιθάνθρακας είναι ιζηματογενές πέτρωμα μαύρου χρώματος σκληρής υφής. Σχηματίζεται από την ενανθράκωση φυτικής ύλης μέσα στη Γη. Κύριο συστατικό του είναι ο άνθρακας, ο οποίος αποτελεί το 50% του βάρους και άνω του 70% του όγκου του πετρώματος. Είναι ορυκτό καύσιμο και χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, θερμικής ενέργειας και ατσαλιού. Με ξηρή απόσταξη του λιθάνθρακα παρασκευάζεται, επίσης, το φωταέριο, μίγμα καυσίμων αερίων, αμμωνίας και άλλων ενώσεων του άνθρακα, κυρίως κυκλικών.

Γαγάτης

Μια πολύ σκληρή παραλλαγή του λιθάνθρακα, που χρησιμοποιείται στην κατασκευή διακοσμητικών και άλλων αντικειμένων, είναι ο γαγάτης (πήρε το όνομά του από την αρχαία πόλη Γάγαι). Έχει ανώμαλη θραύση, υψηλή σκληρότητα αλλά μικρή πυκνότητα (1,35 gr/cm³) και επιδέχεται κατεργασία και λείανση. Κατασκευάζονται από γαγάτη χάνδρες και κομπολόγια, λαβές χαρτοκοπτών κτλ. Ανευρίσκεται στη Γερμανία, τις ΗΠΑ και την Ισπανία (πολύ καλής ποιότητας, λόγω του σχεδόν τελείως μαύρου χρώματός του). Στην Ελλάδα βρέθηκε στην περιοχή μεταξύ Καλαμπάκας - Γρεβενών.
Δήμος Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης

Ενότητες και οικισμοί

Ο Δήμος Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης διαιρείται σε 3 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 3 καταργηθέντες δήμους πριν την εφαρμογή του Καλλικράτη. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Παρθένος Πύργος του Μπακού

Ιστορία

Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με το όνομα του πύργου, αλλά η πιο διαδεδομένη είναι ο θρύλος μιας παρθένας, η οποία λέγεται ότι ήταν κόρη του Χαν του Μπακού, η οποία έπεσε από την κορυφή του πύργου στα κύματα από κάτω. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ήταν αδελφή του ηγεμόνα, ο οποίος την φυλάκισε. Για να γλυτώσει την ατίμωση της φυλάκισης, πήδηξε από την κορυφή του πύργου. Μια άλλη εξήγηση ήταν ο πύργος δεν είχε καταληφθεί ποτέ δια της βίας και έτσι μεταφορικά παρέμεινε «παρθένος».
Ο Παρθένος Πύργος βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της παλαιάς πόλης του Μπακού. Ο χώρος όπου βρίσκεται ο πύργος θεωρείται ότι βρισκόταν την εποχή των Σασανιδών ζωροαστρικός ναός. Η Σάρα Ασουρμπέιλι, διακεκριμένη ιστορικός, εξειδικευμένη στην ιστορία του Μπακού, υπολόγισε ότι τα θεμέλια του πύργου, τα οποία εκτείνονταν 15 μέτρα κάτω από το επίπεδο του εδάφους και οι τρεις πρώτοι όροφοι πάνω από το έδαφος, κατασκευάστηκαν ανάμεσα στον 4ο και τον 6ο μ.Χ. αιώνα, υποδεικνύοντας τη διαφορετική πέτρα που έχει χρησιμοποιηθεί στον πύργο σε σχέση με τη μεσαιωνική πόλη γύρω του. Ο ιστορικός Μπρετανίτσκι έχει υποστηρίξει ότι ο πύργος κατασκευάστηκε εν μέρει τον 5ο και 6ο αιώνα και τον 12ο αιώνα. Μια επιγραφή που βρίσκεται σε ύψος 14 μέτρων στον νότιο τοίχο γραμμένη σε παλιά κουφική γραφή αναφέρει τον Κουμπέι Μεσούντ ιμπν Νταβούν, έναν αρχιτέκτονα ενεργό τον 12ο αιώνα. Όμως, η επιγραφή δεν αναφέρει ότι αυτός είναι ο αρχιτέκτονας, αν και σήμερα είναι γενικά αποδεκτό ότι ο σύγχρονος πύργος χρονολογείται από τον 12ο αιώνα.

Αρχιτεκτονική

Ο Πύργος, κτισμένος στην ακτογραμμή, κατά μήκος ενός φυσικού πηγαδιού πετρελαίου, φέρει αραβικές, περσικές και οθωμανικές επιρροές. Ο πύργος αποτελείται από μια κυλινδρική οχταόρωφη δομή ύψους 29,5 μέτρων και διαμέτρου στη βάση 16,5 μέτρων. Ο πύργος διαθέτει μια μακριά στερεή προεκβολή-αντιτείχισμα προς τα ανατολικά, η οποία δείχνει προς το σημείο όπου ανατέλει ο Ήλιος στις ισημερίες. Ο είσοδος του πύργου είναι στα νοτιοανατολικά. Όλοι οι όροφοι συνδέονται μεταξύ τους με κλιμακοστάσιο που στηρίζεται στον κυκλικό τοίχο και φωτίζονται από στενά παράθυρα. Ο πύργος είναι κατασκευασμένος με πέτρινη τοιχοποιία με διάφορα τελειώματα, η οποία είναι ένθετη σε γκρι τοπικό σχιστόλιθο. Οι πέτρες τοποθετημένες μέσα σε γύψο δίνουν στον πύργο ραβδωτή εμφάνιση. Το βορειοδυτικό τμήμα του πύργου διατηρεί το αρχικό επιφανειακό τελείωμα.
Σύμφωνα με ανασκαφές που διεξήχθησαν το 1962-63 στο επίπεδο του εδάφους, ο πύργος κατασκευάστηκε πάνω σε ένα μεγάλο βράχο με κλίση προς τη θάλασσα και ότι η προεκβολή του πύργου του προσέδιδε σταθερότητα. Περαιτέρω ανασκαφές αποκάλυψαν επίσης ξύλινες δοκούς, με μήκος 14 μέτρα η κάθε μία, στη βάση του πύργου. Θεωρείται ότι αποτελούν αντισεισμικό χαρακτηριστικό. Επίσης, βρέθηκε ότι οι τοίχοι του πύργου είχαν πλάτος 5 μέτρα στη βάση και 4,5 μέτρα στην κορυφή. Τέλος, αναφέρεται ότι ο πύργος κατασκευάστηκε σε μία φάση, σε αντίθεση με τη γνώμη άλλων ιστορικών.
Εμμανουήλ Βενιέρ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1670.

Καλλιτεχνικό έργο

Έργο του είναι ο «Παντοκράτωρ» στην Πινακοθήκη Σαρόγλου. Η τέχνη του εμφανίζεται λεπτή γραμμική κατά την παλαιότερη παράδοση. Διατηρεί βαρύτατα τα μονογράμματα του σχεδίου και τον χρωματισμό.
Μουσείο Κλασικών Μοτοσικλετών της Κύπρου

Το Μουσείο Κλασικών Μοτοσικλετών της Κύπρου είναι μουσείο στη Λευκωσία. Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην ιστορία των μοτοσυκλετών από το 1914 έως το 1983.
Η συλλογή του μουσείου ξεπερνά τις 150 μοτοσικλέτες. Στο μουσείο εκτίθονται μοτοσικλέτες των εταιρειών AJS, MV Agusta, Απαράμιλλο, Norton, BSA, Triumph, Ariel, BMW, James, Moto Guzzi, Royal Enfield και άλλες.
Ο Ανδρέας Νικολάου πρωτοστάτησε στην δημιουργία του μουσείου.
Μια εκ των μοτοσικλετών που εκτίθονται στο μουσείο ανήκε στον Στυλιανό Λένα.
Μια άλλη μοτοσικλέτα που εκτίθεται στο μουσείο ανήκε στον Ζέκι Ισά, τον πρώτο παγκύπριο πρωταθλητή μοτοσικλέτας.
Τρεις μοτοσικλέτες ανήκαν στην αστυνομική συνοδεία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Τομσκ

Ιστορία

Το Τομσκ ιδρύθηκε σε ταταρικό έδαφος από διακόσιους Κοζάκους το 1604, κατόπιν διαταγής του τσάρου Μπoρίς Γκοντουνόφ, με ορμητήριο ένα ξύλινο φρούριο που οι εποικιστές έχτισαν στην όχθη του ποταμού Tομ. Διακόσια χρόνια αργότερα, το 1804, η πόλη είχε αναπτυχθεί τόσο που έγινε πρωτεύουσα της Γκοβερνοράτου - μιας αχανούς διοικητικής περιφέρειας, η οποία συμπεριελάμβανε εδάφη που σήμερα απλώνονται στις περιφέρειες Νοβοσιμπίρσκ, Κεμέροβο, Κρασνογιάρσκ και Αλτάι, καθώς και στο ανατολικό Καζακστάν.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, το Τομσκ μαρτυράται πως διέθετε οκτώ εκκλησίες και πενήντα πέτρινα κτήρια. Το 1873 ιδρύθηκε εκεί το πρώτο βιβλιοπωλείο και η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη σε ολόκληρη τη Σιβηρία, το 1880 πανεπιστήμιο και το 1896 τεχνολογικό ινστιτούτο (το σημερινό πολυτεχνικό πανεπιστήμιο). Με την είσοδο του 20ου αιώνα έφτασε σε τέτοιο σημείο προόδου που διέθετε 4 εφημερίδες, 4 θέατρα, 5 κινηματογράφους, 7 βιβλιοθήκες και 3 ψυχαγωγικά πάρκα. Το 1911 ο πληθυσμός του ήταν περίπου 110 χιλιάδες άνθρωποι και η έκτασή του 15 χλμ², μεγέθη αρκετά μεγάλα για σιβηρική πόλη ακόμη και σήμερα.
Στην ακμή συνέβαλε και το γεγονός ότι η πόλη χρησιμοποιήθηκε (μεταξύ άλλων) ως τόπος εκτόπισης για πολιτικούς αντιπάλους του τσαρικού καθεστώτος - οι εξόριστοι ήταν συνήθως προοδευτικοί άνθρωποι και έφερναν μαζί τους νέες ιδέες από την Ευρώπη, οι οποίες δύσκολα θα έφθαναν με άλλον τρόπο στο μακρινό Τομσκ. Ανάμεσά τους βρέθηκαν ο δεκεμβριστής Μπάτενκοβ, ο αναρχικός Μπακούνιν, ο φιλελεύθερος Στανιουκόβιτς, ο ναρόντνικος Κορολένκο. Υπολογίζεται ότι κάποια στιγμή στα τέλη του 19ου αιώνα, αυτή η κατηγορία πολιτών αντιστοιχούσε στο 1/5 των κατοίκων του Γκοβερνοράτου.
Τα πρωτεία του Τομσκ στη Σιβηρία χάθηκαν στη δεκαετία του 1890 με την κατασκευή του Υπερσιβηρικού. Μολονότι διέθετε σύνδεση με τη νέα σιδηροδρομική γραμμή, δεν κατάφερε να ανταγωνισθεί το Νοβονικολάγιεβσκ (νυν Νοβοσιμπίρσκ) που χτίστηκε αποκλειστικά για να παίξει το ρόλο του βασικού συγκοινωνιακού - εμπορικού κόμβου στην ευρύτερη περιοχή. Από τότε η πόλη ζει στη σκιά του Νοβοσιμπίρσκ, παραμένει όμως ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά και βιομηχανικά κέντρα της Σιβηρίας.
Άμπανι Μπάρι Άτσχο

Το Άμπανι Μπάρι Άτσχο (βεγγαλικά: অবনী বাড়ি আছো) είναι ένα ποίημα του Σάκτι Τσατοπαντγιάι. Θεωρείται ένα από τα εμβληματικά ποιήματα της σύγχρονης Βεγγαλικής ποίησης. Περιλαμβάνεται στην πρώιμη συλλογή του ধর্মেও আছো জিরাফেও আছো Dhôrmeo achho jirafeo achho (Είστε στη θρησκεία, Είστε στις καμηλοπαρδάλεις), που δημοσιεύθηκε το 1965.
Ψευδοκλητείας γραφή

Στην Αρχαία Αθήνα κατά το Αττικό Δίκαιο ψευδοκλητείας γραφή λεγόταν η αγωγή την οποία είχε δικαίωμα να ασκήσει ο εναγόμενος κατά του ενάγοντος και των μαρτύρων του (κλητήρων) στις περιπτώσεις που η κλήτευσή του για την ημέρα της δίκης είτε δεν είχε γίνει καθόλου, είτε είχε γίνει αντικανονικά, την πλήρη ευθύνη της οποίας έφερε ο ενάγων και οι μάρτυρές του.
Η εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων ανήκε στην αρμοδιότητα των θεσμοθετών. Στη περίπτωση που μια τέτοια αγωγή γινόταν δεκτή, τότε μπορούσε να επιβληθεί στους ενόχους ποινή ατιμίας. Η ποινή αυτή επιβαλλόταν υποχρεωτικά σε όποιον είχε υποπέσει τρεις φορές στο ίδιο αδίκημα, κατά την αρχαία έκφραση "ψευδοκλητείας τρις οφλείν".
Κινστέρνα του Φιλοξένου

Ιστορικό

Η δεξαμενή κατασκευάστηκε κάτω από το παλάτι του Αντιόχου τον 5ο αιώνα, και διαθέτει επιφάνεια 3.640 τετραγωνικών μέτρων, αποθηκεύοντας 40.000 κυβικά μέτρα νερού.Αποτελείται από έναν μεγάλο υποστηλωμένο θάλαμο 224 στηλών με θόλους. Η τουρκική ονομασία αντικατοπτρίζει τον μεγάλο αριθμό των στηλών καθώς η λέξη Binbirdirek σημαίνει «1001 κολώνες».
Οι στήλες φτάνουν σε ύψος 12,4 μέτρων και είναι κατασκευασμένες από μάρμαρο από το νησί της Προκοννήσου, ενώ κάθε στήλη αποτελείται από 2 μικρότερες κολώνες οι οποίες ενώνονται με έναν μαρμάρινο δακτύλιο. Το έδαφος της δεξαμενής ενισχύθηκε επιπρόσθετα ώστε μόνο τα τμήματα της άνω στήλης και ένα μικρό τμήμα της κάτω να είναι ορατά. Οι περισσότερες στήλες διαθέτουν τεκτονικά σύμβολα των κατασκευαστών τους. 
Η δεξαμενή ανακατασκευάστηκε από τον Ιουστινιανό Α´ κατά τον 6ο αιώνα, μετά την καταστροφή του παλατιού του Αντιόχου από πυρκαγιά το 475. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Οθωμανούς, η δεξαμενή σταμάτησε να χρησιμοποιείται και ξεχάστηκε, έως την κατασκευή του παλατιού του Φαζίλ Πασά στην ίδια τοποθεσία τον 17ο αιώνα.