Φρέντερικ Μπάντινγκ

Τα πρώτα χρόνια

Ο Φρέντερικ Μπάντινγκ γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1891, σε ένα αγρόκτημα κοντά στο Αλιστον, Οντάριο. Ο νεότερος από τα πέντε παιδιά του Γουίλιαμ Τόμσον Μπάντινγκ και της Μάργκαρετ Γκραντ, παρακολούθησε δημόσια σχολεία στο Αλιστον. Το 1910, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Κολέγιο Βικτώρια, τμήμα του Πανεπιστημίου του Τορόντο, στο πρόγραμμα των Τεχνών. Μετά την αποτυχία του πρώτου έτους, έκανε αίτηση για να ενταχθεί στο πρόγραμμα της Ιατρικής το 1912 και έγινε δεκτός. Ξεκίνησε  στην ιατρική σχολή το Σεπτέμβριο 1912.
Το 1914, στις 5 Αυγούστου επιχείρησε να καταταγεί στο στρατό, και στη συνέχεια, και πάλι, τον Οκτώβριο, αλλά απορρίφθηκε λόγω κακής όρασης. Ο Μπάντινγκ κατατάχθηκε επιτυχώς στο στρατό το 1915 και πέρασε το καλοκαίρι στην εκπαίδευση πριν την επιστροφή στο σχολείο. Η τάξη του προχώρησε πιο εντατικά για να πάρουν περισσότερους γιατρούς στον πόλεμο και έτσι αποφοίτησε το Δεκέμβριο του 1916 και παρουσιάστηκε για στρατιωτική υπηρεσία την επόμενη μέρα. Τραυματίστηκε στη Μάχη του Καμπρέ το 1918. Παρά τα τραύματά του, βοήθησε άλλους τραυματίες για δεκαέξι ώρες, μέχρι που ένας άλλος γιατρός του είπε να σταματήσει. Τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό, το 1919, για τον ηρωισμό του.
Ο Μπάντινγκ επέστρεψε στον Καναδά, μετά τον πόλεμο και πήγε στο Τορόντο για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στη χειρουργική. Σπούδασε ορθοπεδική ιατρική και, το διάστημα 1919-20, ήταν χειρουργός στο Νοσοκομείο για άρρωστα παιδιά. Ο Μπάντινγκ δεν κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο προσωπικό του νοσοκομείου και έτσι αποφάσισε να μετακομίσει  στο Λονδίνο του Οντάριο ώστε να στήσει ιατρείο. Από τον Ιούλιο 1920 έως τον Μάιο 1921, συνέχισε να ασκεί την τη γενική ιατρική, ενώ παράλληλα δίδασκε ορθοπεδική και ανθρωπολογία με ημιαπασχόληση στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο, στο Λονδίνο, επειδή η άσκηση της γενικής ιατρικής δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία. Από το 1921 μέχρι το 1922 ήταν λέκτορας στην φαρμακολογία στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Ελαβε τον βαθμό M.D. το 1922, και του απονεμήθηκε επίσης ένα χρυσό μετάλλιο.

Απομόνωση της ινσουλίνης

Ένα άρθρο που διάβασε για το πάγκρεας κέντρισε το ενδιαφέρον του Μπάντινγκ για τον διαβήτη. Ο Μπάντινγκ έπρεπε να δώσει μια ομιλία για το πάγκρεας, σε ένα από τα μαθήματα του στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο, την 1 Νοεμβρίου 1920, και για το σκοπό αυτό διάβαζε τις εργασίες άλλων σχετικών επιστημόνων. Μελέτες των Naunyn, Minkowski, Opie, Schafer, και άλλων πρότειναν ότι ο διαβήτης προέκυπτε από την έλλειψη μιας πρωτεϊνικής ορμόνης που εκκρίνεται από τις νησίδες Langerhans στο πάγκρεας. Ο Schafer είχε ονομάσει αυτό το υποτιθέμενη ορμόνη "ινσουλίνη". Η ινσουλίνη πίστευαν ότι ελέγχει το μεταβολισμό των σακχάρων, και ότι η έλλειψή της οδηγεί σε αύξηση του σακχάρου στο αίμα, το οποίο στη συνέχεια αποβάλλεται στα ούρα. Οι προσπάθειες να απομονώσουν ινσουλίνη από αλεσμένα κύτταρα παγκρέατος ήταν ανεπιτυχείς, πιθανόν λόγω της καταστροφής της ινσουλίνης από τα πρωτεολυτικά ένζυμα του παγκρέατος. Η πρόκληση ήταν να βρει κάποιος έναν τρόπο για να εξάγει ινσουλίνη από το πάγκρεας προτού αυτή καταστραφεί.
Ο Μωυσής Μπάρον δημοσίευσε ένα άρθρο στο 1920, στο οποίο περιγράφεται η πειραματική απόφραξη του παγκρεατικού πόρου με απολίνωση, αυτό επηρέασε ακόμη περισσότερο τον Μπάντινγκ. Στη διαδικασία που περιέγραφε προκάλεσε αλλοίωση των κυττάρων του παγκρέατος που εκκρίνουν θρυψίνη, αλλά άφησε τις νησίδες Langerhans άθικτες. Ο Μπάντινγκ συνειδητοποίησε ότι αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να καταστρέψει τα κύτταρα που εκκρίνουν θρυψίνη αλλά όχι την ινσουλίνη. Μόλις τα κύτταρα που εκκρίνουν θρυψίνη καταστραφούν, η ινσουλίνη θα μπορούσε να εξαχθεί από τις νησίδες Langerhans. Ο Μπάντινγκ συζήτησε αυτή η προσέγγιση με τον J. J. R. Macleod, καθηγητή Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Ο Μακλάουντ του παρείχε τις πειραματικές εγκαταστάσεις και τη βοήθεια ενός από τους μαθητές του, του δρα Τσαρλς Μπεστ. Οι Μπάντινγκ και Μπεστ, με τη βοήθεια του βιοχημικού James Collip, άρχισαν με αυτόν τον τρόπο την παραγωγή ινσουλίνης.
Καθώς προχωρούσαν τα πειράματα, οι απαιτούμενες ποσότητες δεν μπορούσαν πλέον να επιτευχθούν με την χειρουργική επέμβαση σε ζωντανά τα σκυλιά. Στις 16 Νοεμβρίου 1921, ο Μπάντινγκ είχε την ιδέα να πάρουν ινσουλίνη από εμβρυϊκό πάγκρεας. Αφαίρεσε το πάγκρεας από έμβρυα μόσχων στο σφαγείο της εταιρείας William Davies και διαπίστωσε ότι ήταν εξίσου ικανοποιητικά με το πάγκρεας των σκύλων. Το χοιρινό και το βοδινό κρέας θα παρέμεναν οι κύριες εμπορικές πηγές της ινσουλίνης, μέχρι που αντικαταστάθηκαν από γενετικά τροποποιημένα βακτήρια στα τέλη του 20ου αιώνα. Την άνοιξη του 1922, ο Μπάντινγκ ίδρυσε ιδιωτικό ιατρείο στο Τορόντο και άρχισε να τη θεραπεία διαβητικών ασθενών, συμπεριλαμβανομένης της Ελίζαμπεθ Hughes Gossett, κόρης του τότε Υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, Charles Evans Hughes.
Στους Μπάντινγκ και Μακλάουντ απονεμήθηκε από κοινού το 1923 το Βραβείο Νόμπελ στη Φυσιολογία ή την Ιατρική. Ο Μπάντινγκ εξοργίστηκε με το γεγονός ότι θα μοιραζόταν το Βραβείο με τον Μακλάουντ, που έκρινε ότι δεν είχε συνεισφέρει αρκετά ώστε να του αξίζει το Βραβείο. Τελικά αποφάσισε να μοιραστεί το μισό χρηματικό βραβείο με τον Μπεστ. Σε απάντηση, ο Μακλάουντ μοιραστούμε τα άλλα μισά από τα χρήματα του Βραβείου με τον James Collip.

Μετά την ινσουλίνη

Ο Μπάντινγκ ανακηρύχθηκε Ανώτερος Εκπρόσωπος της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, το 1922. Το επόμενο έτος, εξελέγη στη νέα έδρα ιατρικής έρευνας Μπάντινγκ και Μπεστ, κληροδοτούμενη από το Νομοθετικό σώμα της Επαρχίας του Οντάριο. Υπηρέτησε, επίσης, ως επίτιμος σύμβουλος ιατρός του Γενικού Νοσοκομείου του Τορόντο, του Νοσοκομείου για Αρρωστα Παιδιά, και του Νοσοκομείου Δυτικού Τορόντο. Στο Ινστιτούτο Μπάντινγκ και Μπεστ, ερεύνησε την πυριτίαση, τον καρκίνο και τους μηχανισμούς πνιγμού.
Το 1938, το ενδιαφέρον του Μπάντινγκ για την αεροπορική ιατρική είχε ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή του με την Βασιλική Καναδική πολεμική Αεροπορία (RCAF) στην έρευνα σχετικά με τα φυσιολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πιλότοι που χειρίζονται μαχητικά αεροσκάφη σε μεγάλο υψόμετρο. Ο Μπάντινγκ ηγείτο της πρώτης κλινικής μονάδας έρευνας της RCAF (CIU), το οποίο στεγαζόταν σε μια μυστική εγκατάσταση στην έκταση της πρώην λέσχης κυνηγιού Eglinton στο Τορόντο.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μελέτησε τα προβλήματα των αεροπόρων, όπως το "blackout" (συγκοπή). Επίσης, βοήθησε τον Wilbur Franks με την εφεύρεση του G-suit για να βοηθήσει τους πιλότους να μη λιποθυμούν όταν υποβάλλονται  σε μεγάλες βαρυτικές δυνάμεις κατά τις στροφές ή τις βουτιές με το αεροπλάνο. Ενα άλλο από τα ενδιαφέρονται του Μπάντινγκ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η θεραπεία εγκαυμάτων από τη χρήση όπλων με αέριο μουστάρδας. Ο Μπάντινγκ δοκίμασε επίσης το αέριο και αντίδοτά του στον εαυτό του, για να δει αν είναι αποτελεσματικά.

Προσωπική ζωή

Ο Μπάντινγκ ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον για τη ζωγραφική κοντά στο 1921, όσο ήταν ακόμη στο Λονδίνο, Οντάριο. Μερικά από τα πρώτα του κομμάτια είχαν γίνει στο πίσω μέρος του χαρτονιού με το οποίο ήταν τυλιγμένα τα πουκάμισά του από το καθαριστήριο. Εγινε φίλος με την Ομάδα των Επτά καλλιτεχνών Α.Υ. Jackson και Lawren Harris, που μοιράζονταν την ίδια αγάπη για το τραχύ καναδικό τοπίο. Το 1927 έκανε ένα ταξίδι σκιτσογραφίας με τον Τζάκσον στον ποταμό Αγιο Λαυρέντιο στο Κεμπέκ. Αργότερα, εκείνο το έτος ταξίδεψαν στα φυλάκια RCMP στην Αρκτική με το πλοίο ανεφοδιασμού της Καναδικής Κυβέρνησης Beothic. Στα σκίτσα του, τόσο με λάδια σε τάβλες σημύδας όσο και με πένα και μελάνι, έδωσε ονόματα από τα μέρη που είχε επισκεφθεί: Λιμάνι Craig, Νήσος Ellesmere,  Λίμνη Inlet, Νήσος Baylot, Σκηνές εσκιμώων στο Etach, ενώ άλλα ήταν άτιτλα. Οι Τζάκσον και Μπάντινγκ έκαναν επίσης αποστολές ζωγραφικής στη λίμνη Great Slave, τη λίμνη Γουόλς (Βορειοδυτικά Εδάφη), στον κόλπο Georgian Bay, το γαλλικό Ποταμό και στην περιοχή Sudbury.
Ο Μπάντινγκ παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την Μάριον Ρόμπερτσον το 1924, απέκτησαν ένα παιδί, τον Γουίλιαμ (γεννήθηκε το 1928). Χώρισαν το 1932 και ο Μπάντινγκ παντρεύτηκε τη Χενριέττα Μπολ το 1937.
Το Φεβρουάριο 1941, ο Μπάντινγκ πέθανε από τα τραύματά του κατά την συντριβή ενός Lockheed L-14 Super Electra/Hudson στο οποίο ήταν επιβάτης, στο λιμάνι Musgrave, στη Νέα Γη. Το αεροπλάνο που είχε αναχωρήσει από το Gander, Νέα Γη, υπέστη βλάβη και στους δύο κινητήρες. Ο πιλότος και ο συγκυβερνήτης πέθαναν ακαριαία, αλλά ο Μπάντινγκ και ο πιλότος, κυβερνήτης Ιωσήφ Μάκεϋ, επέζησαν της αρχικής κρούσης. Σύμφωνα με τον Μάκεϋ, τον μοναδικό επιζώντα, ο Μπάντινγκ, πέθανε από τα τραύματά του την επόμενη μέρα. Ο Μπάντινγκ ήταν καθ ' οδόν προς την Αγγλία για τη διεξαγωγή δοκιμών στη στολή πιλότων Φρανκς που αναπτύχθηκε από τον συνάδελφό του Γουίλμπουρ Φράνκς.
Ο Μπάντινγκ και η γυναίκα του είναι θαμμένοι στο κοιμητήριο Mount Pleasant στο Τορόντο.

Κληρονομιά

Το όνομα του Μπάντινγκ έχει γίνει αθάνατο και μνημονεύεται  στις ετήσιες Διαλέξεις του Μπάντινγκ, που δίνονται από έναν ειδικό στην ασθένεια του διαβήτη, με τη δημιουργία του Τμήματος Ιατρικών Ερευνών Μπάντινγκ και Μπεστ του Πανεπιστημίου του Τορόντο, στο Ερευνητικό Κέντρο Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ που βρίσκεται στην οδό Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ στο συγκρότημα βοσκοτόπων Τάννεϋ στην Οτάβα, Οντάριο, με το Γυμνάσιο Μπάντινγκ στο Αλιστον, Οντάριο, με το Δημοτικό Σχολείο Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ στο Λονδίνο, Οντάριο, με το Εναλλακτικό Πρόγραμμα Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ, στην Οτάβα, Οντάριο, με το Δημοτικό Σχολείο Φρέντερικ Μπάντινγκ στο Βόρειο Μόντρεαλ, Κεμπέκ και το Γυμνάσιο Μπάντινγκ στην Coquitlam, Βρετανική Κολομβία. Το σπίτι του, η οικία Μπάντινγκ στο Λονδίνο, Οντάριο ανακηρύχθηκε Εθνική Ιστορική Τοποθεσία του Καναδά το 1997. Το Ερμηνευτικό Κέντρο Μπάντινγκ στην Musgrave Harbour, Νέα Γη και Λαμπραντόρ είναι ένα μουσείο με το όνομά του, το οποίο επικεντρώνεται στις συνθήκες γύρω από το αεροπορικό δυστύχημα το 1941 που στοίχισε τη ζωή του. Ο κρατήρας Μπάντινγκ στη Σελήνη είναι, επίσης, ονομασμένος για τη συμβολή του στην ιατρική.
Το 1994 ο Μπάντινγκ εντάχθηκε στο Καναδικό Ιατρικό Hall of Fame. Το 2004, ήταν υποψήφιος ως ένας από τους top 10 "Σπουδαιότερους Καναδούς" από τους θεατές του Canadian Broadcasting Corporation. Όταν καταμετρήθηκαν οι ψήφοι, ο Μπάντινκ τερμάτισε τέταρτος πίσω από τον Tommy Douglas, Terry Fox και Πιέρ Ελλιό Τρυντώ. 
Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για τους "Σπουδαιότερους Καναδούς" στα τέλη του 2003, δημιουργήθηκε διαμάχη για τη μελλοντική χρήση της οικογενειακής φάρμας του Μπάντινγκ στο New Tecumseth, η οποία είχε κληρονομηθεί στην Ιστορική Εταιρεία του Οντάριο από τον μικρότερο ανηψιό του Μπάντινγκ, τον Έντουαρντ, το 1998. Η διαφορά αφορούσε στη μελλοντική χρήση 40 εκταρίων (400 στρέμματα) γης και κτιρίων. Σε μια μακρά διαπραγμάτευση που διήρκεσε ένα χρόνο, με τη βοήθεια ενός διορισμένου επαρχιακού μεσολαβητή, η Πόλη του New Tecumseth προσέφερε $1 εκατ. δολάρια στην Ιστορική Εταιρεία του Οντάριο. Η πόλη σκόπευε να επιστρέψει την ιδιοκτησία στο Ιδρυμα-Κληρονομιά Sir Frederick Banting για τη συντήρηση των ακινήτων και κτιρίων, και το Ιδρυμα επρόκειτο να δημιουργήσει μία Κατασκήνωση για  Διαβητικούς Νέους. Την επομένη της 22ας Νοεμβρίου του 2006, που έληγε η προθεσμία για το Ιδρυμα να υπογράψει τη συμφωνία, η Ιστορική Εταιρεία του Οντάριο ανακοίνωσε ότι είχε πωλήσει την έκταση για την κατασκευή σπιτιών στην Solmar Development για περισσότερα από $2 εκατομμύρια.
Η Πόλη του New Tecumseth ανακοίνωσε ότι θα χαρακτηρίσει την έκταση, σύμφωνα με την Πράξη Κληρονομιάς του Οντάριο. Αυτό θα απέτρεπε την εμπορική της εκμετάλλευση και θα υποχρεώνει τον ιδιοκτήτη να διατηρεί σωστά. Η ιστορική Εταιρεία του Οντάριο έκανε ένσταση. Το Συμβούλιο για τη Διατήρηση του Οντάριο άκουσε επιχειρήματα υπέρ και κατά του χαρακτηρισμού το Σεπτέμβριο του 2007 και πρότεινε τον Οκτώβριο τον χαρακτηρισμό ολόκληρης της έκτασης των 100 acres (0,40 km²). Η Πόλη περάσει επίσημα τον χαρακτηρισμό με νόμο στις 12 Νοεμβρίου 2007.
Τα έργα τέχνης του Μπάντινγκ έργο έχουν κερδίσει την προσοχή της καλλιτεχνικής κοινότητας. Ενας πίνακάς του που ονομάζεται "St. Tîte des Cap" πωλήθηκε για CDN$30,000, συμπεριλαμβανομένου του πριμ του αγοραστή σε καναδική δημοπρασία έργων τέχνης στο Τορόντο. Αυτός και η ανακάλυψη της ινσουλίνης επίσης απεικονίζεται σε διάφορες μορφές των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των κόμικς, της βιογραφίας του Michael Bliss, και στην τηλεόραση. Το 1988 στην τηλεοπτική ταινία Δόξα για Ολους απεικονίζεται η έρευνα για την ινσουλίνη από τους Μπάντινγκ και Μπεστ, με πρωταγωνιστή τον R. H. Thomson στο ρόλο του Μπάντινγκ. Ο Μπάντινγκ επίσης απεικονίζεται από τον Jason Priestley κατά την επιβίβαση στη μοιραία πτήση του στο ιστορικό δράμα Πάνω και Πέρα του 2006. Τον Ιανουάριο του 2007, η ινσουλίνη βγήκε πρώτη σε μία έρευνα σε ολόκληρο τον Καναδά από το CBC, για τις 10 μεγαλύτερες εφευρέσεις στον Καναδά.
Το βραβείο "για τη έρευνα στη Στρατιωτική Υγεία, Ταγματάρχης Φρέντερικ Μπάντινγκ, MC, RCAMC", που χρηματοδοτείται από το Ιδρυμα Αληθινή Πατριωτική Αγάπη, απονέμεται ετησίως από το Γενικό Χειρουργό στον ερευνητή, του οποίου το έργο κατά την παρουσίαση στο ετήσιο Φόρουμ Ερευνας στην Υγεία Στρατιωτικών και Βετεράνων θεωρείται ότι συμβάλλει περισσότερο στην στρατιωτική υγεία. Απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 2011  παρουσία αρκετών απογόνων του Μπάντινγκ.
Η έδρα "Canadian Forces Major Sir Frederick Banting" για την έρευνα τραυμάτων στρατού στο Κέντρο Επιστημών Υγείας Sunnybrook ιδρύθηκε το 2012. Ο πρώτος που ανέλαβε είναι ο Συνταγματάρχης Homer Tien, Ιατρικός Διευθυντής του Sunnybrook Tory Regional Trauma Centre και ανώτερος ειδικός και σύμβουλος τραυμάτων στον Γενικό Χειρουργό.
Η κυβέρνηση του Καναδά διαχειρίζεται το πρόγραμμα "Banting Postdoctoral Fellowship", ένα από τα βραβεία με το μεγαλύτερο κύρος στην πρώιμη ακαδημαϊκή καριέρα παγκοσμίως.
Το Ιδρυμα Banting Research Foundation, που δημιουργήθηκε το 1925, υποστηρίζει την έρευνα στους τομείς της υγείας και της βιοιατρικής στον Καναδά.
Στις 14 Νοεμβρίου 2016, η Google γιόρτασε με ένα Doodle τα 125α γενέθλια του Μπάντινγκ.

Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις

Πριν από την απονομή του Νόμπελ στη Φυσιολογία ή την Ιατρική για 1923—το οποίο μοιράστηκε με τον Μακλάουντ—έλαβε το Βραβείο Reeve του Πανεπιστημίου του Τορόντο (1922). Το 1923, το Καναδικό Κοινοβούλιο χορήγησε ισόβια πρόσοδο $7,500 δολάρια. Το 1928 ο Μπάντινγκ έδωσε τη διάλεξη Κάμερον στο Εδιμβούργο. Ηταν μέλος πολλών ιατρικών ακαδημιών και εταιρειών στον Καναδά και στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων και της Βρετανικής και Αμερικανικής Φυσιολογικής Εταιρείας, και της Αμερικανικής Φαρμακολογικής Εταιρείας. Το 1934 χρίστηκε Ιππότης Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (KBE) και έγινε ενεργός Αντιπρόεδρος της Ενωσης Διαβητικών (τώρα Διαβήτης UK). Το Μάιο του 1935, εξελέγη Συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας.

Η φλόγα της ελπίδας

Μια φλόγα ελπίδας άναψε από την αυτού Μεγαλειότητα τη Βασιλομήτωρ, το 1989, ως φόρο τιμής στον Δρ Φρέντερικ Μπάντινγκ και για όλους όσους έχουν χάσει τη ζωή τους από τον διαβήτη. Η φλόγα θα παραμείνει αναμμένη μέχρι να υπάρξει μια θεραπεία για τον διαβήτη. Οταν βρεθεί θεραπεία, η φλόγα θα σβήσει από τους ερευνητές που ανακάλυψαν την θεραπεία. Η φλόγα βρίσκεται στο Sir Frederick Banting Square στο Λονδίνο του Οντάριο στον Καναδά δίπλα στο Banting House National Historic Site.

Χρονοκάψουλα

Μια χρονοκάψουλα θάφτηκε στην πλατεία Σερ Φρέντερικ Μπάντινγκ, το 1991, για να τιμήσουν την 100ή επέτειο από τα γενέθλιά του. Θάφτηκε από Εκπροσώπους των Νέων της Διεθνούς Ομοσπονδίας για το Διαβήτη και τον Γενικό Κυβερνήτη Ray Hnatyshyn. Θα ξεθαφτεί εάν βρεθεί μία θεραπεία για τον διαβήτη.