Συμμετοχή της Γαλλίας στη Eurovision

Οργάνωση

Πολλοί γαλλικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έχουν χρησιμοποιηθεί για να παρουσιάσουν τη Eurovision στη χώρα, πρώην RTF (1956-64), ORTF (1965-74) και TF1 (1975-81). Από το 1983, η France Télévisions ήταν υπεύθυνη για τη συμμετοχή της Γαλλίας στον διαγωνισμό, με τον τελικό να μεταδίδεται στη Γαλλία 2 (1983-98) και τη Γαλλία 3 (1999-2014), ενώ ο ημιτελικός που ψήφισε η Γαλλία στην Γαλλία 4 (2005-10, 2016) και αργότερα στη Γαλλία Ô (2011-15). Ο πρώτος ημιτελικός το 2004 δεν μεταδόθηκε. Από το 2015, η Γαλλία 2 επανέλαβε την ευθύνη της διοργάνωσης εισόδου και μετάδοσης του τελικού και από το 2016 και οι δύο ημιτελικοί θα μεταδοθούν από τη Γαλλία 4. Η αλλαγή είναι μια προσπάθεια να εξασφαλιστούν καλύτερες αξιολογήσεις και αποτελέσματα σε επικείμενες διοργανώσεις. Η ραδιοφωνική κάλυψη παρέχεται, αν και όχι κάθε χρόνο, από τη Γαλλία Inter από το 1971 έως το 1998 και από το 2001 από τη Γαλλία Bleu (επίσης το 1976). Το 1982, η RTL Radio διαβίβασε το διαγωνισμό λόγω της απουσίας της χώρας εκείνου του έτους.
Η Γαλλία έχει συχνά αλλάξει τη διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιήθηκε για να βρει την είσοδο της χώρας στο διαγωνισμό, είτε η εθνική τελική είτε η εσωτερική επιλογή (ενίοτε ένας συνδυασμός και των δύο μορφών) έχει τηρηθεί από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα εκείνη την εποχή.

Διαγωνιστική ιστορία

Η Γαλλία είναι μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες της Eurovision, κερδίζοντας τον διαγωνισμό πέντε φορές, έρχεται δεύτερος τέσσερις φορές και έρχεται τρίτος επτά φορές. Η Γαλλία κατατάχθηκε πρώτη σε αριθμό νίκων (είτε μόνη της είτε δεμένη με άλλες χώρες) χωρίς διακοπές από το 1960 έως το 1993. Επιπλέον, η Αίνα ήταν κοντά στη νίκη με το τραγούδι "Le Dernier qui a parlé ..." το 1991, όταν τελείωσε Σε κοινή πρώτη θέση (με τον ίδιο αριθμό σημείων με τη Σουηδία). Ως εκ τούτου, εφαρμόστηκε ο κανόνας "countback", αλλά και οι δύο χώρες είχαν ίσο αριθμό δώδεκα μονάδων (τέσσερις παρτίδες), αλλά η νίκη πήγε στη Σουηδία, όταν η Γαλλία είχε λιγότερες βαθμολογίες 10 βαθμών. Σήμερα, με τους νέους κανόνες, η Γαλλία θα είχε κερδίσει τον ανταγωνισμό, επειδή έλαβε σημεία από περισσότερες χώρες από τη Σουηδία. Ένα χρόνο πριν, η Γαλλία ήταν επίσης κοντά στη νίκη με τον Joëlle Ursull να παίζει το τραγούδι του Serge Gainsbourg "White and Black Blues". Το τραγούδι τελείωσε στην δεύτερη θέση με την συμμετοχή της Ιρλανδίας.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, τα γαλλικά αποτελέσματα ήταν κάπως απογοητευτικά. Από το 1998, όταν επινοήθηκε η τηλεοπτική μετάδοση, η Γαλλία ήταν σχεδόν πάντοτε στις 10 χώρες κάτω από τον τελικό, έρχονται 18 (2003 και 2008), 19 (1999), 22 (2006, 2007 και 2012) 2005 και 2013), 24 (1998) και 25 (2015). Η Γαλλία έφτασε στην τελευταία θέση, για πρώτη φορά στην ιστορία της Eurovision, το 2014 με μόνο 2 πόντους.
Ωστόσο, η Γαλλία είχε καλά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Το 2001, η καναδική τραγουδίστρια Natasha St-Pier ήρθε 4η για τη Γαλλία με το τραγούδι της "Je n'ai que mon âme", που ήταν το φαβορί για να κερδίσει το διαγωνισμό από τους οπαδούς και τις αποδόσεις. Αυτό το καλό αποτέλεσμα μεταφέρθηκε στο διαγωνισμό του 2002, όταν ο Sandrine François ήρθε 5ος με το "Il faut du temps" και έλαβε το διεθνές βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν για την καλύτερη είσοδο εκείνης της χρονιάς. Τέλος, η θετική εμπειρία με το Sébastien Tellier το 2008 δημιούργησε σημαντικό ενδιαφέρον για τη γαλλική επιχείρηση επίδειξης για το διαγωνισμό, γεγονός που οδήγησε στο γεγονός ότι η Eurovision εμφανίζεται τώρα στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ως μεγάλη διαφημιστική καμπάνια και έχει αποφασιστεί ότι μεγάλα ονόματα Αντιπροσωπεύουν τη Γαλλία στο μέλλον. Με αυτές τις φιλοδοξίες, η γαλλική σούπερ σταρ Patricia Kaas εκπροσώπησε τη Γαλλία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2009 στη Μόσχα της Ρωσίας. Η Kaas είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους γαλλόφωνους τραγουδιστές στον κόσμο και έχει πουλήσει πάνω από 16 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Τελείωσε στην 8η θέση. Ο Kaas έλαβε το καλλιτεχνικό βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν, το οποίο ψηφίστηκε από προηγούμενους νικητές και παρουσιάστηκε στον καλύτερο καλλιτέχνη. Στον διαγωνισμό του 2016 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, ο Amir με το τραγούδι του "J'ai cherché" κατέληξε στην 6η θέση και έσπασε το ρεκόρ βαθμολογώντας τα περισσότερα σημεία της ιστορίας της Γαλλίας με τη βαθμολογία 257 βαθμών στον τελικό.

Απουσίες

Από το ντεμπούτο τους το 1956 η Γαλλία έχασε μόνο δύο διαγωνισμούς, το 1974 και το 1982. Το 1974, αφού επέλεξε έναν τραγουδιστή και ένα τραγούδι για να τους εκπροσωπήσει στο διαγωνισμό, η Γαλλία αποχώρησε αφού πέθανε ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ζωρζ Πομπιντού την εβδομάδα του διαγωνισμού. Αν είχαν συμμετάσχει στο διαγωνισμό, η Γαλλία θα εκπροσωπήθηκε από τον Dani με το τραγούδι "La vie à vingt-cinq ans".
Τον Νοέμβριο του 1981, ο TF1 αρνήθηκε να εισέλθει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για το 1982, με τον υπεύθυνο ψυχαγωγίας Pierre Bouteiller, λέγοντας: "Η απουσία ταλέντων και η μετριότητα των τραγουδιών ήταν εκεί όπου η ενόχληση τέθηκε. Η Eurovision είναι ένα μνημείο της αγριότητας"." Η Antenne 2 ανέλαβε τη δουλειά λόγω της δημόσιας αντίδρασης της απόσυρσης του TF1, φιλοξενώντας έναν εθνικό τελικό για να επιλέξει και την είσοδό τους από τον διαγωνισμό του 1983.

Η Γαλλία και οι Big Five (Μεγάλες Πέντε)

Από το 1999, τέσσερις συγκεκριμένες χώρες προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Αποκόμισαν αυτό το ειδικό καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Αυτές οι χώρες είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία. Λόγω της ανυπόστατης κατάστασής τους στον Διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Big Four". Η Ιταλία επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011, καθιστώντας έτσι μέρος ενός "Big Five".