Saturn V

Ο Κρόνος V (ο οποίος αποκαλείται "Κρόνος πέντε") ήταν ένας αμερικανικός ανθρωπογενής αναλώσιμος πύραυλος που χρησιμοποιούσε η NASA μεταξύ 1967 και 1973. [7] Το όχημα εκτόξευσης με υπερβολικά βαρέα οχήματα τριών σταδίων αναπτύχθηκε για να υποστηρίξει το πρόγραμμα Apollo για την ανθρώπινη εξερεύνηση της Σελήνης και αργότερα χρησιμοποιήθηκε για να ξεκινήσει το Skylab, ο πρώτος αμερικανικός διαστημικός σταθμός. Ο Κρόνος V ξεκίνησε 13 φορές από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα χωρίς απώλεια πλήθους ή ωφέλιμου φορτίου. Μέχρι το 2017, ο Κρόνος V παραμένει ο ψηλότερος, βαρύτερος και ισχυρότερος (υψηλότερος συνολικά παρορμητικός) πύραυλος που έχει φτάσει ποτέ σε επιχειρησιακή κατάσταση και κατέχει ρεκόρ για το βαρύτερο ωφέλιμο φορτίο που ξεκίνησε και το μεγαλύτερο ωφέλιμο φορτίο σε χαμηλή τροχιά της Γης (LEO) (310.000 λίβρες), η οποία περιελάμβανε το τρίτο στάδιο και το άκαυστο προωθητικό που απαιτείται για την αποστολή της Μονάδας Διοίκησης / Υπηρεσίας Apollo και της Σεληνιακής Μονάδας στη Σελήνη [5]. [6]
Το μεγαλύτερο μοντέλο παραγωγής της οικογένειας των ρουκετών του Κρόνου, ο Κρόνος V σχεδιάστηκε υπό την καθοδήγηση των Βέρνερ φον Μπράουν και Arthur Rudolph στο Marshall Space Flight Centre στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα με τη Boeing, τη Βρετανική Αεροπορία, την εταιρεία Douglas Aircraft Company και την IBM Ως κύριοι εργολάβοι.
Μέχρι σήμερα, ο Κρόνος V παραμένει το μοναδικό όχημα εκτόξευσης για να ξεκινήσει αποστολές για τη μεταφορά ανθρώπων πέρα ​​από τη χαμηλή τροχιά της Γης. Συνολικά είχαν κατασκευαστεί 15 οχήματα με δυνατότητα πτήσης, αλλά μόνο 13 είχαν πετάξει. Έχουν κατασκευαστεί άλλα τρία οχήματα για σκοπούς δοκιμής εδάφους. Συνολικά 24 αστροναύτες εκτοξεύτηκαν στη Σελήνη, τρεις από αυτές δύο φορές, σε τέσσερα χρόνια από το Δεκέμβριο του 1968 μέχρι το Δεκέμβριο του 1972.

Ιστορικό υπόβαθρο

Οι ρίζες του πυραύλου Κρόνος V αρχίζουν με την αμερικανική κυβέρνηση να φέρνει τον Wernher von Braun μαζί με περίπου επτά εκατοντάδες Γερμανούς μηχανικούς και τεχνικούς πυραύλων στις Ηνωμένες Πολιτείες ("Επιχείριση Paperclip"), ένα πρόγραμμα που εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο Truman τον Αύγουστο του 1946 με σκοπό τη συγκομιδή του ρουκετών της Γερμανίας Προκειμένου να δοθεί στις ΗΠΑ μια άκρη στον Ψυχρό Πόλεμο μέσω της ανάπτυξης των ενδιάμεσων (IRBM) και των διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (ICBM). Ήταν γνωστό ότι ο αντίπαλος της Αμερικής, η Σοβιετική Ένωση, θα προσπαθούσε επίσης να εξασφαλίσει μερικούς από τους Γερμανούς.
Ο Von Braun τέθηκε στο τμήμα σχεδιασμού πυραύλων του Στρατού λόγω της άμεσης άμεσης συμμετοχής του στη δημιουργία του πυραύλου V-2 [8]. Μεταξύ του 1945 και του 1958, το έργο του περιοριζόταν στη μεταφορά των ιδεών και των μεθόδων πίσω από το V-2 στους Αμερικανούς μηχανικούς. Παρά τις πολλές δημοσιεύσεις του Von Braun σχετικά με το μέλλον της διαστημικής ρουκετολογίας, η αμερικανική κυβέρνηση συνέχισε τη χρηματοδότηση της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού για να δοκιμάσουν τους πυραύλους Vanguard παρά τις πολυάριθμες δαπανηρές αποτυχίες. Μόνο μετά την εκτόξευση του Σπούτνικ 1 από το Σοβιετικό το 1957, ένα R-7 ICBM ικανό να μεταφέρει μια θερμοπυρηνική κεφαλή στις ΗΠΑ, [9] [10], ο Στρατός και η κυβέρνηση άρχισαν να παίρνουν σοβαρά βήματα για να βάλουν τους Αμερικανούς στο διάστημα. 11] Τέλος, γύρισαν στον von Braun και την ομάδα του, που κατά τη διάρκεια αυτών των ετών δημιούργησε και πειραματίστηκε με τη σειρά ρουκετών του Δία. Ο Juno I ήταν ο πύραυλος που ξεκίνησε τον πρώτο αμερικανικό δορυφόρο τον Ιανουάριο του 1958 και μέρος του σχεδίου της τελευταίας τάφρου για τον NACA (προκάτοχό της NASA) να πάρει το πόδι του στο Space Race. [12] Η σειρά του Δία ήταν ένα ακόμα βήμα στο ταξίδι του von Braun στον Κρόνο V, καλώντας αργότερα αυτή την πρώτη σειρά «ένα νηπιακό Κρόνο» [11].

C1 έως C-4

Μεταξύ του 1960 και του 1962, το Marshall Space Flight Center (MSFC) σχεδίασε μια σειρά από ρουκέτες Κρόνου που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για διάφορες τροχιές της Γης ή σεληνιακές αποστολές.
Το C-1 αναπτύχθηκε στο Saturn I και ο πυραύλος C-2 έπεσε νωρίς στη διαδικασία σχεδιασμού υπέρ του C-3, το οποίο προοριζόταν να χρησιμοποιήσει δύο κινητήρες F-1 στο πρώτο του στάδιο, τέσσερις J- 2 κινητήρες για το δεύτερο στάδιο και ένα στάδιο S-IV, χρησιμοποιώντας έξι κινητήρες RL10.
Η NASA σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει το C-3 ως μέρος της ιδέας του Earth Orbit Rendezvous (EOR), με τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε εκτοξεύσεις που απαιτούνται για μια μεμονωμένη σεληνιακή αποστολή.