google/wiki40b huggingface dataset:
Υπουργικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών

Το Υπουργικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: Cabinet of the United States) αποτελείται από τα πιο υψηλόβαθμα διοριστέα στελέχη της εκτελεστικής εξουσίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίοι είναι κατά κανόνα οι αρχηγοί των ομοσπονδιακών εκτελεστικών υπουργείων. Η ύπαρξη του Υπουργικού Συμβουλίου χρονολογείται από τον ίδρυση του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όταν ο πρώτος πρόεδρός τους, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, διόρισε Γραμματειακό Συμβούλιο τεσσάρων ατόμων. Αυτοί ήταν ο Τόμας Τζέφερσον ως Γραμματέας του Κράτους, ο Αλεξάντερ Χάμιλτον ως Γραμματέας του Θησαυροφυλακίου, ο Χένρι Νοξ ως Γραμματέας Πολέμου και ο Γενικός Εισαγγελέας Έντμουντ Ράντολφ ως σύμβουλος και βοηθός του Προέδρου.
Όλα τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου διορίζονται από τον Πρόεδρο και στη συνέχεια παρουσιάζονται στη Γερουσία για επιβεβαίωση ή απόρριψη με απλή πλειοψηφία. Εάν εγκριθούν, ορκίζονται και στη συνέχεια αρχίζουν τα καθήκοντά τους. Όλοι, εκτός από τον Γενικό Εισαγγελέα και τον Γενικό Διευθυντή του Ταχυδρομείου, λαμβάνουν τον τίτλο του Γραμματέα. Τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου εκτελούν τις υπηρεσίες τους με βάση τις εντολές του Προέδρου, κάτι που σημαίνει ότι ο Πρόεδρος μπορεί να τους καθαιρέσει ή να τους επαναδιορίσει κατά τη βούλησή του.

Μισθοί αξιωματούχων

Όλοι οι αξιωματούχοι του Υπουργικού Συμβουλίου λαμβάνουν το ποσό της αμοιβής που καθορίζεται από τον τίτλο 5 του Συντάγματος των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ λαμβάνει 400.000 $ και ο Αντιπρόεδρος και ο Προϊστάμενος τουΕπιτελείου του Λευκού Οίκου λαμβάνει 230.700 $. Οι υπόλοιποι αξιωματούχοι λαμβάνουν 203.700 $

Σημερινό Υπουργικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών και Ανώτατοι αξιωματούχοι

Οι κάτωθι κυβερνητικοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ προτάθηκαν από τον Πρόεδρο Ντοναλντ Τραμπ για να σχηματίσουν το Γραμματειακό Συμβούλιο και τα ονόματά τους επικυρώθηκαν από τη Γερουσία κατά την ημερομηνία που αναγράφεται. Για τον εκλεγμένο Αντιπρόεδρο δεν απαιτείται συγκατάθεση από τη Γερουσία, ούτε και για τον Προϊστάμενο του Επιτελείου του Λευκού Οίκου, ο οποίος διορίζεται από το Εκτελεστικό Γραφείο του Προέδρου.
Το Υπουργικό Συμβούλιο αναγράφεται με βάση τη γραμμή της Προεδρικής διαδοχής του κράτους:
Δίαλλος ο Σμυρναίος

Βιογραφικά στοιχεία

Δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για τον Δίαλλο. Είναι γνωστό, πως υπήρξε μόλις ο δεύτερος ολυμπιονίκης από την αρχαία Σμύρνη, σχεδόν μισή χιλιετία μετά τη νίκη του Σμυρναίου πυγμάχου Ονόμαστου στην 23η Ολυμπιάδα το 688 π.Χ. Σύμφωνα με τον Παυσανία υπήρξε ο πρώτος παγκρατιαστής ολυμπιονίκης από όλη την Ιωνία:
"ΔΙΑΛΛΟΣ Ο ΠΟΛΛΙΔΟΣ ΑΝΑΚΕΙΤΑΙ, ΓΕΝΟΣ ΜΕΝ ΣΜΥΡΝΑΙΟΣ, ΙΩΝΩΝ ΔΕ ΠΡΩΤΟΣ ΛΑΒΕΙΝ ΕΝ ΟΛΥΜΠΙΑΙ ΦΗΣΙΝ ΟΥΤΟΣ Ο ΔΙΑΛΛΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΕΝ ΠΑΙΣΙΝ"
Μεράνο

Ιστορία

Στην αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή σαν Maia και εδώ είχε χτιστεί στην ύστερη αρχαιότητα μικρός οχυρωμένος οικισμός με το όνομα Castrum Maiense. Το Μεράνο αναπτύχτηκε σαν οικισμός από τους κόμητες του Τιρόλο Αλμπέρτο Γ' (Alberto III) (1202–1253) και Μάινχαρντ Α' Τιρόλο - Γκορίτσια (Mainardo I) (1253–1258). Την περίοδο αυτή κτίστηκε και ο πύργος Ortenstein που υπάρχει και σήμερα.
Τον 13ο αιώνα το Μεράνο αναγνωρίστηκε πόλη και γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στο εμπόριο και παραμένει πρωτεύουσα της επαρχίας Τιρόλο έως το 1848. Κοντά στην πόλη στην τοποθεσία Άγιος Βενέδικτος ο Αντρέας Χόφερ το 1809 νίκησε σε μάχη τους Γάλλους και Βαυαρούς. Μετά την απελευθέρωση το Τιρόλο περνά στην Αυστροουγγαρία και γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη σαν τουριστικό θέρετρο χάρη στη σιδηροδρομική σύνδεση που ολοκληρώθηκε το 1881 και σιδηροδρομικό σταθμό που σχεδιάστηκε από τον von Chabert το 1905. Κατά συνέπεια η πόλη άρχισε να επεκτείνεται εκτός των τειχών στα αστικά πρότυπα της Βιέννης και του Σάλτσμπουργκ με την συμβολή του γερμανού πολεοδόμου Θεοδόρ Φίσερ (Theodor Fischer). Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το Μεράν και όλο το Νότιο Τιρόλο προσαρτήθηκαν στην Ιταλία. 
Το Μεράν έχει μακρά παράδοση στον τουρισμό, εδώ έχουν κάνει διακοπές πολλοί διάσημοι, η Αυτοκράτειρα Ελισσάβετ της Αυστρίας γνωστή σαν Σίσυ, οι Φραντς Κάφκα και Gottfried Benn. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι οι επιστήμονες και οι γιατροί συνιστούσαν πάντα την πόλη για το ήπιο κλίμα της και την ποιότητα του αέρα της. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην περιοχή δημιουργήθηκε εργοστάσιο παραγωγής βαρέως ύδατος, για το γερμανικό πυρηνικό πρόγραμμα, λόγω του σαμποτάζ και καταστροφής του αντίστοιχου εργοστασίου στην Νορβηγία. 
Το όνομα βεβαιώνεται ως Mairani από το 857 από το όνομα βαυαρικής οικογένειας με το όνομα αυτό όπου ανήκε το αγρόκτημα τσιφλίκι. Από το 1242 ως το 1317 αναφέρεται σαν Μεράν και από το δέκατο πέμπτο αιώνα, η επικρατούσα μορφή auf der Meran. Άλλη εκδοχή λέει ότι το όνομα Μεράνο προέρχεται από κάποιον Μάριο(Mario)δηλαδή "ιδιοκτησία του Μάριο".

Δημογραφία

Το 51,50% των κατοίκων μιλούν γερμανικά, το 48,01% ιταλικά και το 0,49% Λαδινικά. Στο Μεράνο υπάρχει εβραϊκή κοινότητα με δική της συναγωγή που άνοιξε το 1901. Υπάρχει επίσης μια εκκλησία αφιερωμένη στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία ολοκληρώθηκε το 1897 σχεδιασμένη από τον Tobias Brenner και αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Έχει επίσης Ληθουριανή κοινότητα με ναό που κτίστηκε το 1885 από τον αρχιτέκτονα Johann Vollmer υπήρξε επίσης Αγγλικανική εκκλησία και μία μικρή αγγλο-αμερικανική κοινότητα.

Αθλητισμός

Το Μεράνο είναι η έδρα πολλών συλλόγων, στο χόκει πάγου η Χ.Π. Μεράνο (H.C. Merano), πρωταθλήτρια Ιταλίας το 1985/86 και το 1998/99. Στο χάντμπολ είναι η έδρα της Μεράν Σ.Κ. (Meran SC) πρωταθλήτρια Ιταλίας το 2004/05. Στο ποδόσφαιρο έχει τις FC Maia Alta που ιδρύθηκε το 1972 και της FC Merano που ιδρύθηκε το 2002 από συγχώνευση παλιότερων συλλόγων. Η πόλη διαθέτει ιπποδρόμιο από το 1935 και διεξάγονται πολλοί αγώνες.
Το 1981 ήταν η έδρα αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο σκάκι μεταξύ του Ανατόλι Κάρποβ και του Βίκτορ Κορτσνόι που έληξε με σκορ 6-2 υπέρ του πρώτου και 10 ισοπαλίες.
Ντιαρά Τραορέ

Σταδιοδρομία

Ο Τραορέ έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στη Γαλλική Στρατιωτική Σχολή του Φρεζί. Έπειτα από την ανεξαρτησία της Γουινέας το 1958 έγινε αρχικά διοικητής του τάγματος της Κουνταρά στην τότε περιφέρεια Φουτά Ζαλόν. Ωστόσο, ο πρόεδρος Αχμέτ Σεκού Τουρέ δεν του είχε εμπιστοσύνη και τον αποστράτευσε.
Στη συνέχεια έγινε περιφερειακός διοικητής. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Γουινέας (PDG, Parti Démocratique de Guinée).
Έπειτα από τον θάνατο του Σεκού Τουρέ (Μάρτιος 1984) υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε ο πρωθυπουργός Λουί Λανσανά Μπεαβογκί. Στις 3 Απριλίου ο Τραορέ υποστήριξε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα του οποίου ηγήθηκε ο αντισυνταγματάρχης Λανσανά Κοντέ. Εκτός από την ανατροπή του Μπεαβογκί, καταργήθηκε το κόμμα PDG και ο Κοντέ αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος, διορίζοντας πρωθυπουργό τον Τραορέ. Οι Κοντέ, Τραορέ και άλλοι κυβέρνησαν ως στρατιωτική χούντα, με την ονομασία Στρατιωτική Επιτροπή της Εθνικής Αποκατάστασης.
Όμως, μερικούς μήνες αργότερα ο Λανσανά Κοντέ υποβίβασε τον Τραορέ ως υπουργό Προεδρίας επί θεμάτων Εθνικής Παιδείας. Στις 4 Ιουλίου 1985 ο Τραορέ επεχείρησε να ανατρέψει τον Κοντέ, ο οποίος βρισκόταν σε σύνοδο κορυφής στο Τόγκο, όμως ο στρατός που ήταν φίλα προσκείμενος στον Κοντέ εξουδετέρωσε την απόπειρα. Ο Τραορέ κρύφτηκε για να μην συλληφθεί όμως συνελήφθη σύντομα από τις δυνάμεις του Κοντέ και τον κακοποίησαν άγρια, προβάλλοντας τις εικόνες στην τηλεόραση. Ο Τραορέ μαζί με περί τους 100 άλλους στρατιωτικούς, πολλοί από τους οποίους ανήκαν στην ίδια εθνοτική ομάδα Μαλινκέ, εκτελέστηκαν στις 8 Ιουλίου 1985.
Κάρολος Αλέξανδρος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος (νόμιμος) γιος του Καρόλου-Γουλιέλμου-Φρειδερίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Φρειδερίκης-Λουίζας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας.
Το 1791 πώλησε το μαργραβάτο του Άνσμπαχ στον βασιλιά της Πρωσίας, του πρεσβύτερου κλάδου. Το 1806 απεβίωσε στο πάρκο Μπένχαμ στο Σπέεν σε ηλικία 70 ετών.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1754 τη Φρειδερίκη-Καρολίνα των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου-Ιωσία δούκα της Σαξονίας-Κόμπουρκ-Ζάαλφελτ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Το 1791 απεβίωσε η Φρειδερίκη-Καρολίνα και ο Κάρολος-Αλέξανδρος έκανε οκτώ μήνες μετά, τό ίδιο έτος, δεύτερο γάμο με τη λαίδη Ελισάβετ Κράβεν, κόρη του Αυγούστου 4ου κόμη του Μπέρκλεϋ.
Ουλρίκα Ελεονόρα της Σουηδίας

Βιογραφία

Η Ουλρίκα Ελεονόρα γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1688 στο Παλάτι της Στοκχόλμης και ήταν το νεότερο παιδί και η δεύτερη κόρη του βασιλιά Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας και της Ουλρίκας Ελεονόρας της Δανίας.
Στις 24 Μαρτίου 1715 παντρεύτηκε τον λανδγράβο Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, καθώς και οι δύο εγκυμοσύνες της Ουλρίκας Ελεονόρας, κατέληξαν σε αποβολές.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1718, ο αδελφός της και βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄ πεθαίνει, η Ουλρίκα Ελεονόρα ανεβαίνει στο θρόνο ως βασίλισσα καθώς ήταν η πιο κοντινή βασιλική διαδοχή.
Σε μια επιστολή, στις 29 Φεβρουαρίου 1720, γνωστοποίησε την επιθυμία της να παραιτηθεί υπέρ του συζύγου της, υπό την προϋπόθεση ότι, σε περίπτωση θανάτου του, θα ανέλθει και πάλι στο αξίωμα της ως μονάρχης της Σουηδίας.
Η Ουλρίκα Ελεονόρα πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1741 στη Στοκχόλμη από ευλογία σε ηλικία 53 ετών. Θάφτηκε στην Εκκλησία του Ρίνταρχολμεν.
Υπήρχαν φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά αυτές οι φήμες σταμάτησαν όταν τα σημάδια της ασθένειάς της ήταν ορατά κατά τη διάρκεια της δημόσιας εκδήλωσης.
Δεδομένου ότι ήταν η κληρονόμος του θρόνου, ο θάνατός της σήμανε την αρχή μιας κρίσης διαδοχής.
Gucci

Ιστορία

O Guccio Gucci άνοιξε ένα μικρό κατάστημα το 1921 με δερμάτινα είδη. Η επιτυχία τον περίμενε και η εταιρεία αναπτύσσεται γύρω από τον τομέα της ιππασίας. Το 1930 ο οίκος επεκτείνεται και σε παπούτσια, γάντια, και εσώρουχα. Κατά την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας λόγω ελλείψεως δέρματος και πρώτων υλών, ο σχεδιαστής, που πρέπει να φανεί ότι είναι δημιουργικός, ακριβώς μετά το β Παγκόσμιο πόλεμο εισάγει στην αγορά την «τσάντα μπαμπού» και που εξαιτίας της επιτυχίας της το υλικό αυτό θα χρησιμοποιηθεί σε πολλά άλλα προϊόντα. Οι λωρίδες πράσινο/ κόκκινο/ πράσινο, σημάδι αναγνώρισης του οίκου, εμφανίζονται την ίδια περίπου εποχή. Το 1953 ο Guccio Gucci πέθανε και ο οίκος περνάει στα χέρια των 4 γιων του. Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η διεθνοποίηση της εταιρείας, πρώτα με τις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά με την Ασία. Το λογότυπο GG ( για τα αρχικά των Guccio Gucci) δημιουργείται. Η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος παρακμής για τον οίκο. Στη δεκαετία του 1990 ο Tom Ford φτάνει φέρνοντας στον οίκο με την Ιταλική προέλευση την ανανέωση μαζί με τη μούσα του Caroline Roitfeld, τότε επικεφαλής της Γαλλικής Vogue. To 1999 κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το Gucci, ο Bernard Arnault και ο Francois Pinault προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο του οίκου. Η ομάδα Pinault-Printemps-Redoute, μετέπειτα Kering, παίρνει την πλειοψηφία χάρη σε μια οικονομική συμφωνία. Το έτος 2008, είδε τη γέννηση μιας νέας έννοιας του οίκου μαζί με το άνοιγμα του μεγαλύτερού του καταστήματος στη Νέα Υόρκη, στην καρδιά της 5ης λεωφόρου.
Το 2011 ο οίκος ανοίγει ένα μουσείο 1700 τετραγωνικών μέτρων στη Φλωρεντία, στο Palazzo della Mercanzia. Η τιμή πώλησης των τσαντών αυξάνεται κατά 40% μεταξύ του 2009 και 2013.
Κρίνος της θάλασσας

Ετυμολογία

Η λέξη Pancratium ετυμολογείται από τις ελληνικές λέξεις παν και κρατύς = ισχυρός, δυνατός κρατερός [συγκριτικός κρατίων και υπερθετικός κράτιστος]

Περιγραφή

Είναι βολβώδες πολυετές φυτό που τα άνθη του αναδύουν ένα ευχάριστο, εξωτικό και πολύ λεπτό άρωμα που γίνεται ιδιαίτερα αισθητό τις απάνεμες καλοκαιρινές νύχτες. Ανθοφορεί από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο.
Αλχασάν Καμαρά

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ο Καμαρά ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Καλόν και έγινε δόθηκε δανεικός στη σουηδική Μπόντενς, που συμμετείχε στην 1η κατηγορία, στις 29 Ιουλίου 2011. Κατά τη διάρκεια του πεντάμηνου δανεισμού του, σημείωσε 5 γκολ σε 10 αγώνες. 
Στις 5 Οκτωβρίου 2011, ο Καμαρά υπέγραψε συμβόλαιο με την AΪΚ Στοκχόλμης. Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου της σεζόν του 2012, έκανε 11 εμφανίσεις για την AΪK. Μετά το καλοκαίρι, δανείστηκε στην Έρεμπρο, όπου σημείωσε 4 γκολ σε 8 αγώνες. Στις 24 Ιανουαρίου 2013, ανακοινώθηκε ο επαναδανεισμός του στην Έρεμπρο για το υπόλοιπο του 2013. Ύστερα από το τέλος της σεζόν, η Έρεμπρο αποφάσισε να τον αγοράσει από την AΪK, όπου δεν κατάφερε να έχει αντίκτυπο με την απόδοση του, καθώς δεν κατάφερε να σκοράρει σε δεκατέσσερις αγώνες πρωταθλήματος. 
Αφού τραυματίστηκε νωρίς στη σεζόν 2014, ο Καμαρά σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 9 Αυγούστου, εναντίον της Μιάλμπι. Στη συνέχεια συνέχισε να σκοράρει, τελειώνοντας την σεζόν με 14 γκολ στους 12 τελευταίους αγώνες, παρά το γεγονός ότι συχνά αντικαθιστόταν στο δεύτερο ημίχρονο (έπαιξε 90 λεπτά σε 7 από τους 19 αγώνες). Είχε μέσο όρο 1 γκολ κάθε 65 λεπτά στους 12 τελευταίους αγώνες της σεζόν, ολοκληρώνοντας με ένα χατ τρικ σε 7 λεπτά εναντίον της Χάκεν.   
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2018, ο Παναιτωλικός ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του Καμαρά μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20. Ο 25χρονος επιθετικός είχε αποδεσμευτεί πρόσφατα τη Χάκεν, μετά από δύο επιτυχείς σεζόν στην Άλσβενσκαν.

Διεθνής σταδιοδρομία

Στις 2 Ιουνίου 2012, έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για την Εθνική Σιέρα Λεόνε σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 εναντίον του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Μάχη για τον Πλανήτη των Πιθήκων

Σημειώσεις Παραγωγής

Η ταινία αυτή ήταν η τελευταία της σειράς η οποία ήταν σε παραγωγή του Άρθουρ Τζεΐκομπς. Πέθανε στις 27 Ιουνίου 1973, δυο εβδομάδες μετά την κυκλοφορία της.
Παναθηναϊκός (καλαθοσφαίριση με αμαξίδιο)

Ίδρυση

Σε συνεδρίαση του Δ.Σ. του Παναθηναϊκού τον Δεκέμβριο του 2018, αποφασίστηκε η ίδρυση σωματείου με την ονομασία Παναθηναϊκός Α.Ο. ΑμεΑ. Πρώτο τμήμα που θα συσταθεί ορίστηκε να είναι της καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο, με σκοπό στο μέλλον να δημιουργηθούν και άλλα αθλήματα, όπως ξιφασκία και σκοποβολή. Η ανακοίνωση ίδρυσης πρωτοδημοσιεύτηκε στα μέσα ενημέρωσης στις 3 Δεκεμβρίου 2018, ημερομηνία που συνέπιπτε με την παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία. Ο Σύλλογος παράλληλα έκανε κάλεσμα σε όσους ενδιαφέρονται να το στελεχώσουν.

Αγωνιστική δράση

Ο πρώτος φιλικός αγώνας στην ιστορία του τμήματος δόθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 απέναντι στον Π.Α.Σ.Κ.Α., ομάδα της Α1, χωρίς να κρατηθεί σκορ.
Ο πρώτος επίσημος αγώνας στην ιστορία του τμήματος δόθηκε στις 2 Μαρτίου 2019 απέναντι στον Ήφαιστο, στο κλειστό γυμναστήριο Παναγίας Αλεξιώτισσας της Πάτρας. Το τμήμα σημείωσε την παρθενική του νίκη με σκορ 43-67, παρουσία φιλάθλων του από την Αχαϊκή πρωτεύουσα.
Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας

Το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας (Avanatan Partisi-ANAP) ήταν δεξιό πολιτικό κόμμα της Τουρκίας το οποίο διαλύθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 2009.

Ίδρυση

Ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου του 1983 από τον τεχνοκράτη οικονομολόγο Τουργκούτ Οζάλ. Στις εθνικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς κέρδισε και πρωθυπουργός διορίστηκε ο πρόεδρος του κόμματος. Ήταν ένα από τα τρία πολιτικά κόμματα στα οποία επιτράπηκε να συμμετάσχουν στην εκλογική αναμέτρηση, από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της χώρας Η εκλογική του επιτυχία πρέπει να αποδοθεί στην χαρισματική προσωπικότητα και τη λαϊκίστικη φυσιογνωμία του ηγέτη του και στην επικοινωνιακή του αμεσότητα. Το 1989 ο Τουργκούτ Οζάλ μεταπηδά στην Προεδρία της Τουρκίας. Στις εκλογές του 1991 το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας πέρασε στην αντιπολίτευση, και μετά από ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα συγκυβέρνησης με την Τανσού Τσιλέρ το 1996, επανήλθε στην εξουσία τον Ιούλιο του 1997 αποτελώντας τον κυριότερο εταίρο της κυβέρνησης συνασπισμού η οποία κατέρρευσε τον Νοέμβριο του 1998.

Ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος

Κοινωνικά και πολιτικά τοποθετείται στη συντηρητική δεξιά. Πρόκειται για ένα ευρύτατο συνονθύλευμα διάφορων ιδεολογικοπολιτικών τάσεων: από την άκρα ρατσιστική Δεξιά, μέχρι την επαναστατική Αριστερά. Πιο συγκεκριμένα έχουμε ομάδες ή άτομα οπαδούς του διαλυθέντος φασιστικού-ρατσιστικού Κόμματος Εθνικής Δράσης, του Κόμματος της Δικαιοσύνης (κυρίως της αντί-Ντεμιρέλ ομάδας), μια ομάδα των σοσιαλδημοκρατών που ανήκαν στο διαλυθέν Ρεπουμπλικανκό Λαϊκό Κόμμα και αριθμό ακροαριστερών, που προέρχονται κυρίως από τις ανατολικές επαρχίες. Την εκλογική δύναμη του κόμματος αποτελούν κυρίως αγρότες, έμποροι, βιομήχανοι και εργάτες.
Γεώργιος Τσελίκας

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1896 στο Ορτάκιοϊ Βόρειας Θράκης της Αδριανούπολης στη Θράκη, γιος του Λάμπρου Τσελίκα. Σπούδασε νομικά στη Λειψία. Το 1949 διορίστηκε Νομάρχης Σερρών, θέση στην οποία υπηρέτησε ως το 1951. Έπειτα διορίστηκε Νομάρχης Χαλκιδικής το 1952 και παρέμεινε νομάρχης ως το 1954, αν και το έργο του ήταν δυσχερές εξαιτίας της διένεξής του με τον τοπικό Τύπο.
Ήταν συνεργάτης με την Εστία Νέας Σμύρνης και μετέφρασε κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.  Πέθανε σε ηλικία 85 ετών τον Δεκέμβριο του 1981 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του νεκροταφείου Νέας Σμύρνης στις 11 Δεκεμβρίου.  Με τη σύζυγό του, Ελένη, απέκτησε παιδιά.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1977-78

Την περίοδο 1977-78 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η ΡΣΚ Άντερλεχτ κερδίζοντας στον τελικό την Αούστρια Βιέννης.
Γκέμπχαρτ του Λάνγκαου

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ούντο του πρεσβύτερου, κόμη του Λάνγκαου το διάστημα (821-826). Ο Ούντο ίσως ταυτίζεται με τον Όντο Α΄ κόμη της Αυρηλίας (Ορλεάνης) από τον Οίκο των Ουνταλριχιδών. Ήταν ένας από τους αρχηγούς των Ανατολικών Φράγκων και κουνιάδος του Ερνέστου μαργράβου του Νόρντγκαου στη Βαυαρία. 
Έζησε στα μέσα του 9ου αι., ήταν κόμης του Λανγκάου και ο πρώτος πρόγονος των Κορραδιδών, για τον οποίο έχουμε ιστορικές πληροφορίες. Ο Οίκος του ονομάστηκε έτσι ένεκα του εγγονού. Το 838 συμμάχησε με τον Πόππο κόμη του Γκράπφελτ και τον Ότγκαρ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς για να υποστηρίξουν τον Καρολίδη Λουδοβίκο Α΄ τον ευσεβή των Φράγκων, εναντίον του εξεγερθέντος γιου του Λουδοβίκου Β΄ του γερμανικού.
Μάντοβα

Ιστορικά στοιχεία

Γύρω από την πόλη έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από τη νεολιθική εποχή (5η χιλιετία π.Χ.). Αυτοί οι οικισμοί υπήρχαν μέχρι την κατάκτηση της περιοχής από τους Ρωμαίους το 3ο αιώνα π.Χ. Ο Βιργίλιος, ένας από τους σημαντικότερους Ρωμαίους ποιητές, γεννήθηκε σε ένα χωριό κοντά στη Μάντουα (ρωμαϊκό όνομα της Μάντοβας) το 70 π.Χ. Μετά την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η πόλη πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών και στη συνέχεια των Λομβαρδών και των Φράγκων. Το 1273, εκμεταλλευόμενος τη διαμάχη Γουέλφων και Γιβελλίνων, ο Πιναμόντε Μπονατσόλσι κατέλαβε την εξουσία και ίδρυσε το Δουκάτο της Μάντοβας. Η οικογένειά του διοίκησε τη Μάντοβα για σχεδόν μισό αιώνα, μετατρέποντάς την σε καλλιτεχνικό κέντρο, αλλά τελικά κηρύχθηκαν έκπτωτοι. Το 1433 ο Φραγκίσκος Α΄ του οίκου των Γκονζάγκα έγινε μαρκήσιος της Μάντοβας. Η πόλη υπό την εξουσία των Γκονζάγκα έγινε ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά και μουσικά κέντρα της Ιταλίας. Το 1708 το δουκάτο της Μάντοβας έγινε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και αναγεννήθηκε. Το 1797 κατακτήθηκε από τον Ναπολέοντα ΄, αλλά τελικά πέρασε ξανά στα χέρια της Αυστρίας μέχρι το 1866, οπότε έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας.

Πολιτιστικά στοιχεία

Η Μάντοβα είναι γνωστή για τους αρχιτεκτονικούς θησαυρούς της, τα κομψά παλάτια και τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή πόλη, η οποία επεκτάθηκε γύρω από την προϋπάρχουσα. Επίσης, για το σημαντικό της ρόλο στην ιστορία του λυρικού θεάτρου το δουκικό παλάτι της Μάντοβας είναι ένας από τους κύριους χώρους, που διαδραματίζεται η υπόθεση της δημοφιλούς όπερας Rigoletto του Τζουζέπε Βέρντι, ο πρωταγωνιστής της οποίας είναι ο γελωτοποιός του Δούκα. Η Μάντοβα μαζί με την κοντινή Σαμπιονέτα αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2008, ως παραδείγματα των ιδεών που υπήρχαν για το σχεδιασμό της ιδανικής αναγεννησιακής πόλης.
Λευτέρης Ξανθόπουλος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Φεβρουαρίου το 1945. Φοίτησε στη Νομική σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών χωρίς να φτάσει ποτέ στο πτυχίο. Κατά το διάστημα  1965-1972 εργάζεται ως υπάλληλος στην Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως (ΕΤΒΑ). Από το 1972 έως το 1976 σπουδάζει κινηματογράφο στην Αγγλία, στο The London Film School. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ήταν η Καλή πατρίδα, σύντροφε - (Beloiannisz) η οποία γυρίστηκε το 1985 στην Ουγγαρία και βραβεύτηκε στο 39ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο ενώ η επόμενη Ο Δραπέτης που γυρίστηκε το 1991 συμμετείχε στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στο 44ο Φεστιβάλ των Καννών. 
Έχει  σκηνοθετήσει ταινίες και ντοκυμαντέρ και έχει τιμηθεί για το σύνολο του κινηματογραφικού του έργου. Η ταινία του Ο Δραπέτης διδάχτηκε σε σεμινάρια σεναρίου στις σχολές κινηματογράφου του Μονάχου και National Film School στο Λονδίνο. Το 1988, με υποτροφία του αμερικανικού ιδρύματος The Academy for Educational Development και στα πλαίσια του Προγράμματος International Visitor Program – The American Film, μετεκπαιδεύτηκε στις τάσεις και τεχνικές του σύγχρονου κινηματογράφου, σε στούντιο των ΗΠΑ. Από το 1995 διδάσκει σε ανώτερες σχολές Δραματικής Τέχνης και σε εργαστήρια θεατρικών σπουδών το μάθημα του Κινηματογράφου και της Υποκριτικής στον Κινηματογράφο. 
Έχει δημοσιεύσει κείμενα και άρθρα στις εφημερίδες Τα Νέα και Ελευθεροτυπία και στα περιοδικά Αντί, Σύγχρονος Κινηματογράφος, Η Λέξη, Εντευκτήριο, Ευθύνη, Νέα Εστία, Σκαπτή Ύλη, Τραμ, Διαβάζω, Υπόστεγο, Οδός Πανός, Αντι-Κινηματογράφος, Νέα Συντέλεια, Το Δέντρο, Πλανόδιον κ.ά. Το ποίημά του με τον τίτλο Χρονικό, από την συλλογή Αντίψυχα έχει ανθολογηθεί στο αναγνωστικό «Νεοελληνική Λογοτεχνία» της Β' Γυμνασίου (Ο.Ε.Δ.Β. 2006). 
Το 1967 βραβεύονται  ποιήματά του στον Γ' πανελλήνιο ποιητικό διαγωνισμό του  περιοδικού Πανσπουδαστική με κριτική επιτροπή τους ποιητές Νίκο Γκάτσο, Γιάννη Ρίτσο και Νικηφόρο Βρεττάκο. Το 1972 παραιτείται από την ΕΤΒΑ, εγκαταλείπει στο πτυχίο τις σπουδές Νομικής και αναχωρεί από την Ελλάδα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ζει σε διάφορες χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. 
Το 1972 εκδίδεται η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Αντίψυχα. Ακολουθούν: Περιπέτειες πλανόδιου σωματοφύλακα ονείρων, Το κόκκινο δωμάτιο, Σήκωσε το κεφάλι σου πατέρα, Η ορμή του νερού και των υδάτων, Άγγελος των πρώτων ημερών (πεζό), Γιατί οι γυναίκες δεν αγαπούν τη βροχή, Η έβδομη βροχή και Γάτες αλλού (μικρές ιστορίες).
Ποντικόκαστρο

Το Κάστρο Μπο Βουάρ ή Μποβουάρ σήμερα και Μπελ Βεντέρε ή Ποντικόκαστρο ή κάστρο του Κατάκωλου, είναι Φράγκικο κτίσμα στο Κατάκωλο Ηλείας 13 χιλιόμετρα από τον Πύργο. Βρίσκεται κτισμένο πάνω σε λόφο ιχθύς που ονομάζεται έτσι λόγω τους σχήματος του πάνω από τον κόλπο του Αγίου Ανδρέα βορειοδυτικά του Κατάκωλου και σώζονται λίγες οχυρώσεις, τείχη και πύργοι.
Το κάστρο κτίστηκε από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας τον 13ο αιώνα πάνω στην ακρόπολη της αρχαίας Φειάς όπου ήδη υπήρχε βυζαντινό οχυρό και χρησιμοποιήθηκαν και αρχαία υλικά. Το κάστρο ονομάστηκε από τους Φράγκους Μπο-Βουάρ (γαλλικά : Beau-Voir) , αναφερόταν και Μπελ Βεντέρε (ιταλικά :Bel Vedere), μετά την οθωμανική κατάκτηση ονομάστηκε Ποντικόκαστρο από το σχήμα του ή Ποντικόν ή Πονδικόν. 
Κατά τον πόλεμο διαδοχής ανάμεσα στον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας και τον Λουδοβίκο της Βουργουνδίας έγινε μάχη στο κάστρο το 1315 ανάμεσα στον Φερδινάνδο και τους Νικόλαο Μαύρο και Νικόλαο Ορσίνι όπου έληξε με νίκη του Φερδινάνδου. Εδώ γνώρισε κι έπειτα παντρεύτηκε ο Γοδεφρείδος Β' Βιλλαρδουίνος την Αγνή Κουρτεναί
Τον 14ο αιώνα πέρασε στους βυζαντινούς και το 1470 πέρασε στα χέρια των Οθωμανών.
Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι συνδεόταν με υπόγεια στοά με το κάστρο Χλεμούτσι. Άλλη παράδοση μιλά για την βασιλοπούλα που για να μην πέσει στα χέρια των Αγαρηνών έπεσε από τον πύργο και σκοτώθηκε, η ίδια παράδοση λέει ότι οι Αγαρηνοί το κατέκτησαν με δόλο ντύνοντας κάποιον γυναίκα έγκυο έπεισε τους στρατιώτες κι άνοιξαν την πύλη. Τρίτη παράδοση αναφέρει ότι οι Οθωμανοί έβαλαν χριστιανούς και μετέφεραν χώμα χτίζοντας απέναντι του λόφο ψηλότερο κι έτσι γκρέμισαν τα τείχη του με κανόνια και το κατέλαβαν.