google/wiki40b huggingface dataset:
Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση

Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση ή απλά Πρωτοβουλία είναι μία από τις τάσεις του Συνασπισμού, δηλαδή μία εσωκομματική συλλογικότητα που λειτουργεί στη βάση της ιδεολογικής ομοιογένειας των μελών που την συναπαρτίζουν. Αποτελεί μετεξέλιξη της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Πλειοψηφία, η οποία είχε δημιουργηθεί κατά το 4ο Συνέδριο του κόμματος (Δεκέμβριος '04) από διάσπαση του Κοκκινοπράσινου Δικτύου. Σχηματικά τοποθετείται στην αριστερή πτέρυγα του Συνασπισμού.

Εκπροσώπηση

Στο 4ο συνέδριο (2004) η Πρωτοβουλία ήταν η μικρότερη τάση του Συνασπισμού, λαμβάνοντας 1,4% και εκλέγοντας δύο μέλη στην Κεντρική Επιτροπή. Στο 5ο συνέδριο (2008) το ψηφοδέλτιο της Πρωτοβουλίας διπλασίασε τις δυνάμεις του και έλαβε την τρίτη θέση, εκλέγοντας τέσσερα μέλη στην Κεντρική Επιτροπή και συνεπακόλουθα ένα στην Πολιτική Γραμματεία. Αυτό φέρνει την τάση στην τέταρτη θέση στο εσωκομματικό τοπίο, λαμβανομένου υπ' όψιν ότι το ψηφοδέλτιο που πλειοψήφησε («Αριστερή Ενότητα») αποτελούταν από δύο τάσεις (Αριστερό Ρεύμα και Κοκκινοπράσινο Δίκτυο).
Δεδομένου ότι η «εναλλαγή» αποτελεί βασική αρχή της τάσης, όσα μέλη της εκλέγονται στα κεντρικά κομματικά όργανα, δεσμεύονται εκ των προτέρων ότι θα παραιτηθούν στο μέσο της θητείας τους και θα αναπληρωθούν από τους πρώτους επιλαχόντες. Έως τώρα αυτή η πρακτική έχει τηρηθεί απαρέγκλιτα.
Μέλη της Πρωτοβουλίας συμμετέχουν επίσης σε χαμηλόβαθμα όργανα του κόμματος, γραμματείες Πολιτικών Κινήσεων (τοπικές οργανώσεις) και Νομαρχιακών Επιτροπών. Ως τάση εκδίδει ένα περιοδικό που φέρει την ονομασία της και διακινείται χέρι-χέρι, ενώ λειτουργεί και ένα επιτυχημένο ιστολόγιο στο Διαδίκτυο.
Γνωστότερα μέλη της Πρωτοβουλίας είναι οι δημοσιογράφοι Γιώργος Χελάκης και Χρήστος Χαραλαμπόπουλος.
Κωνσταντίνος των Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ

Βιογραφία

Ήταν ο 5ος γιος τού Φραγκίσκου-Ιωσήφ πρίγκιπα τού Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ και της Κωνσταντίας, κόρης τού Καρόλου-Λουδοβίκου πρίκγιπα τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. 
Αδελφοί του ήταν ο Βίκτωρ Α΄ πρόεδρος της Πρωσικής Άνω Βουλής των Λόρδων,  ο Χλόντβιχ πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Πρωσίας & Γερμανίας και ο Γουσταύος-Αδόλφος καρδινάλιος.
Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη της Καρολύνε. Η Καρολύνε ήταν θαυμάστρια και ενθάρρυνε τον Εκτόρ Μπερλιόζ και αφού διαζεύχθηκε, έζησε με τον Φραντς Λιστ. Το 1861 ο Κωνσταντίνος αγόρασε το παλαί Ντόμπνερ-Ντόμπεναου στη Βιέννη και το ζεύγος μετακινήθηκε το επόμενο έτος εκεί. Η Μαρία έγινε προστάτης της πολιτιστικής ζωής και υποστηρίκτρια των κοινωνικών της ιδρυμάτων.
Γρηγόρης Αλεξόπουλος

Πολιτική σταδιοδρομία

Εκλέχθηκε δήμαρχος Ωλενίας το 1998 και Γραμματέας της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αχαΐας. Επανεκλέχθηκε Δήμαρχος Ωλενίας το 2002 και Αντιπρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αχαΐας. Το 2004 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) Νομού Αχαΐας. Το 2006 επανεκλέχθηκε Δήμαρχος Ωλενίας και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Ν. Αχαΐας. Το 2008 εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συνδέσμου Διαχείρισης Απορριμμάτων 2ης Ενότητας του Νομού Αχαΐας.
Στις Περιφερειακές Εκλογές του Νοεμβρίου 2010 εκλέχθηκε Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Αχαΐας και ορίστηκε Αναπληρωτής Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας. Συνέχισε στη θέση του Αντιπεριφερειάρχη Αχαΐας και το 2014. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 διεκδίκησε τη θέση του δημάρχου Πατρέων.
Έχει διατελέσει: Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού «Πάτρα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006», Αντιπρόεδρος της «Αναπτυξιακή Αχαΐας Α.Ε.», μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και μέλος της Επιτροπής Οικονομικών της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας.
Είναι μέλος του Δ.Σ. της «Αυτοκινητοδρόμιο Α.Ε.» και Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης Δυτικής Ελλάδας και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας.
Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε

Ιστορία

Η Επαρχία Ουανγκινγκ'όμπε (Wanging'ombe District), ιδρύθηκε επισήμως όταν δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, τον Μάρτιο του 2012. Δημιουργήθηκε από το τμήμα της παλαιάς Περιοχής Ντζόμπε (Njombe District), η οποία ανήκε στην Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region).

Εθνοτικές φυλές

Η Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε (Wanging'ombe District), κατοικείται κυρίως από τρεις φυλές, τους: Μπένα (Bena), Κίνγκα (Kinga) και Πάνγκουα (Pangwa).
Θόδωρος Παχατουρίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε από τη Δόξα Δράμας στην οποία αγωνίστηκε από το 1983 έως το 1987 και συνέχισε στον Ολυμπιακό (1988-1996) και στον Ιωνικό Νίκαιας (1996-2001). Πήρε μέρος συνολικά σε 434 αγώνες Α΄ Εθνικής Κατηγορίας, σημειώνοντας και 21 τέρματα.

Στις εθνικές ομάδες

Με τα χρώματα της εθνικής Ανδρών είχε δύο συμμετοχές, στους αγώνες εναντίον της Ολλανδίας (16/12/1987) και της Ουγγαρίας (11/11/1992).
Ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.

Προπονητική καριέρα

Η προπονητική του καριέρα άρχισε το 2002, όταν ανέλαβε τον Ηρακλή Ψαχνών. Συνέχισε στον Α.Ο. Μάνης Πειραιά (2003-04), στην Ένωση Πανασπροπυργιακού-Δόξας (2005-2008), στο Κερατσίνι και στον Ολυμπιακό Λιοσίων
(2008-09). Ακολούθησαν το 2009 η εθνική Παίδων (την περίοδο 2010-11 αποτέλεσε τεχνικό δίδυμο με τον Λεωνίδα Βόκολο) και τρία χρόνια αργότερα (το 2012) η εθνική Νέων, από την οποία αποχώρησε το 2014.
Κορράδος Α΄ της Σουηβίας

Βιογραφία

Υπάρχει αβεβαιότητα για τον Κορράδο, πάντως συχνά ταυτίζεται με τον Κούνο του Ένινγκεν (Öhningen). Οι γονείς του δεν είναι γνωστοί με σιγουριά: ίσως είναι εγγονός του Γκέμπχαρτ κόμη του Ούλφγκαου (εγγονού του Ούντο της Νευστρίας) ή ίσως πατέρας του να είναι ο Όντο κόμης του Βέττεραου και μητέρα του η Κουνιγκούδη (;) Καρολιδών κόρη του Ερβέρτου Α΄ κόμη του Βερμαντουά.
Τον πεθερό του Λιούντολφ δούκα της Σουηβίας διαδέχθηκε ο Μπουσάρ Γ΄ Χουνφριντιδών και αυτόν ο γιος του Λιούντολφ, ο Όθων Α΄, που απεβίωσε κατά την εκστρατεία των ετών 981-982 στην Ιταλία, άτεκνος. Τότε ο Όθων Β΄ της Γερμανίας (αδελφός του Λιούντολφ) όρισε τον Κορράδο Α΄ ως δούκα της Σουηβίας. Έτσι ο Οίκος του επανήλθε με τον Κορράδο Α΄ στο δουκάτο μετά από 35 έτη, αφού ως το 948 ήταν δούκας της Σουηβίας ο εξάδελφος του πάππου του, ο Χέρμαν Α΄. Ο Κορράδος Α΄ είναι αξιοσημείωτος, διότι είναι ο πρώτος δούκας της Σουηβίας, που έκανε το αξίωμα κληρονομικό: όταν απεβίωσε το 997, τον διαδέχθηκε ο γιος του Χέρμαν Β΄.
Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων

Ιστορικό

Πήρε μέρος στις εκλογές του 1977 αποσπώντας 139.356 ψήφους (ποσοστό 2,72%) και εξασφάλισε 2 έδρες στο κοινοβούλιο. Οι δύο έδρες που εξασφάλισε η συμμαχία ήταν για τον πρόεδρο Ηλία Ηλιού στην Α' Αθήνας και για το στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού Λεωνίδα Κύρκο στη Β' Αθήνας. Με τη λήξη της κοινοβουλευτικής της θητείας, η Συμμαχία διαλύθηκε.
Τατουάζ μανίκι

Το τατουάζ μανίκι μπορεί να είναι ένα ενιαίο μεγάλο τατουάζ, ή ένα σύνολο από μικρότερα τατουάζ, σχετικά μεταξύ τους ως αναφορά το θέμα, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος ή όλο το χέρι συνήθως από τον ώμο μέχρι τον καρπό.
Ο όρος «μανίκι» είναι μια παρομοίωση αναφερόμενη στην έκταση του τατουάζ που καλύπτει το χέρι σαν το μακρύ μανίκι ενός πουκάμισου. Με αυτήν την έννοια, ο αγγλικός όρος «σλίβ» (sleeve) μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν ρήμα πχ «γκέτινγκ σλίβντ» (getting sleeved) που σημαίνει να κάνει κάποιος τατουάζ ολόκληρο το χέρι του. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης αναφερόμενος σε ένα μεγάλο τατουάζ που καλύπτει το πόδι κάποιου με παρόμοιο τρόπο. Μισά-μανίκια ή ένα τέταρτο-μανίκια είναι τατουάζ που καλύπτουν μόνο ένα μέρος του χεριού, συνήθως πάνω από τον αγκώνα, αν και μπορούν να τα συναντήσουμε και κάτω από τον αγκώνα. Ένα τατουάζ μανίκι προϋποθέτει την πλήρη κάλυψη με τατουάζ μιας συγκεκριμένης περιοχής, έτσι ένα μισό μανίκι καλύπτει ολόκληρη την άνω ή κάτω περιοχή του χεριού. Ένα τέταρτο-μανίκι συνήθως καλύπτει την περιοχή του δέρματος από τον ώμο μέχρι την ήμισυ απόσταση μέχρι τον αγκώνα. Τα τατουάζ μανίκι είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας του καλλιτέχνη τατουάζ με τον πελάτη ώστε να αποδοθεί ένα ενιαίο προσωπικό και καλλιτεχνικό θέμα. Άλλες φορές, δημιουργείται όταν ο πελάτης έχει πολλά μικρότερα τατουάζ στο χέρι του και αργότερα τα συνδέει με ένα φόντο ώστε να σχηματίσουν ένα τατουάζ μανίκι. Τα προσχεδιασμένα μανίκια γενικά απαιτούν πολλές ώρες τατουάζ και μπορεί να χρειαστεί να περάσουν εβδομάδες, μήνες ή χρόνια μέχρι να ολοκληρωθούν. Ορισμένες οργανώσεις έχουν προτείνει κανόνες για την απαγόρευση τέτοιων τατουάζ μεταξύ των μελών τους. Το Αμερικανικό Σώμα Πεζοναυτών απαγόρευσε από τους πεζοναύτες να κάνουν τατουάζ μανίκι στα χέρια ή στα πόδια τους μετά την 1η Απριλίου το 2007. Oι πεζοναύτες που είχαν ήδη τέτοια τατουάζ προστατεύονται από προηγούμενους κανονισμούς (grandfather clause). Παρόλα αυτά, τα τατουάζ μανίκι είναι τόσο δημοφιλή που αρκετές εταιρείες ένδυσης έχουν λανσάρει ρούχα που παρομοιάζουν της εμφάνισης των τατουάζ, χρησιμοποιώντας υφασμάτινο διάφανο πλέγμα στο οποίο έχουν τυπώσει τα σχέδια τατουάζ.
Επίσης όταν και τα δύο χέρια ενός ατόμου είναι εντελώς καλυμμένα με τατουάζ σαν μέρος ενός ολόσωμου τατουάζ, τότε αναφέρονται ως τατουάζ μανίκια.
Πατητήρι

Το πατητήρι είναι δεξαμενή στην οποία ρίχνονται τα σταφύλια μετά τον τρύγο. Εκεί πιέζονται από τους πατητές με γυμνά πόδια, λιώνουν και ο χυμός που παράγεται και συλλέγεται είναι ο μούστος.

Κατασκευή

Συνήθως πρόκειται για μια δομική κατασκευή ορθογώνια ή τετράγωνη. Οι τοίχοι έχουν ύψος περίπου ένα μέτρο, ενώ το δάπεδο είναι επικλινές και έχει άνοιγμα ώστε να είναι εύκολη η ροή του παραγόμενου χυμού. Πατητήρια θεωρούνται ακόμη κατασκευασμένα μεγάλα ξύλινα κινητά κιβώτια για παρόμοια χρήση.

Ιστορία και χρήση

Πηγές αναφέρουν ότι από την 4η χιλιετία π.Χ στον ελληνικό χώρο ήταν γνωστή η καλλιέργεια της αμπέλου. Την καλλιεργούσαν για τροφή, παραγωγή κρασιού και αργότερα της σταφίδας. Τα αρχαία πατητήρια (ληνοί) λειτουργούσαν παρόμοια με τα σημερινά. Ήταν πρότυπες κατασκευές σε επικλινές έδαφος ώστε ο χυμός να κυλά και να συλλέγεται στο χαμηλότερο κτίσμα (υπολήνιο). Κατά την πανηγυρική αυτή διαδικασία, οι πατητές κάνοντας ρυθμικές κινήσεις τραγουδούσαν τους Επιλήνιους ύμνους. Κατόπιν συνέλεγαν τον χυμό σε μεγάλα πιθάρια τα οποία τα σφράγιζαν και τα έθαβαν για να επέλθει η ζύμωση.
Διαλεκτολογία

Η διαλεκτολογία είναι η επιστημονική μελέτη διαλέκτου ή διαλέκτων, και είναι τομέας έρευνας της κοινωνιογλωσσολογίας. Μελετά τις παραλλαγές της γλώσσας με βάση κυρίως τη γεωγραφική κατανομή και τα συναφή χαρακτηριστικά τους. Η διαλεκτολογία αντιμετωπίζει ζητήματα όπως η απόκλιση δύο τοπικών διαλέκτων από έναν κοινό πρόγονο και σύγχρονες παραλλαγές τους.
Οι διαλεκτολόγοι ασχολούνται με γραμματικά, λεξικά και φωνολογικά χαρακτηριστικά που αντιστοιχούν σε γεωγραφικές περιοχές. Συνεπώς δεν ασχολούνται μόνο με πληθυσμούς που έχουν ζήσει σε ορισμένες περιοχές επί σειρά γενεών, αλλά και με ομάδες μεταναστών που φέρνουν τις γλώσσες τους σε νέες γεωγραφικές περιοχές.
Οι συνήθεις έννοιες που διερευνώνται στη διαλεκτολογία περιλαμβάνουν το ζήτημα της αμοιβαίας κατανόησης στον ορισμό των γλωσσών και των διαλέκτων, καταστάσεις διγλωσσίας, όπου χρησιμοποιούνται δύο διάλεκτοι για διαφορετικές λειτουργίες, ζητήματα διαλεκτικού συνεχούς, που περιλαμβάνουν μια σειρά μερικώς αμοιβαία κατανοητών διαλέκτων και το ζήτημα του πολυκεντρισμού, γλωσσών δηλαδή με αρκετές αλληλεπιδρώσες κωδικοποιημένες τυποποιημένες εκδόσεις, οι οποίες αντιστοιχούν συχνά σε διαφορετικές χώρες.
Imagines virorum illustrium

Ιστορρική αναδρομή

Το βιβλίο αυτό του Ορσίνι είναι συνεχιστής της παράδοσης των προηγούμενων εργασιών των Ακίλλες Στάτιους, Πίρρο Λιγκόριο και Ονόφριο Πανφίνιο, αλλά ποιοτικά κατά πολύ ανώτερο από αυτά. Συγκέντρωσε πλήθος εικόνων αρχαίων Ρωμαίων από πάμπολλες αρχαίες πηγές (κυρίως προτομές, αγάλματα, λίθους, ή νομίσματα). Χρησιμοποίησε κυρίως λαξευτούς πολύτιμους λίθους από την ιδιωτική του συλλογή, καθώς και πολλούς από την συλλογή της οικογένειας Φαρνέζε. Ακολουθώντας την παράδοση του Άττικου και του Βάρρωνα συνέλεξε βιογραφικά στοιχεία και εξωτερικές περιγραφές των εικονιζομένων από αρχαίες πηγές. Μετά την έκδοση του βιβλίου, το 1570, ο Τέοντορ Γκάλλε επιμελήθηκε το έργο του Ορσίνι και το επανεξέδωσε το 1598 με τίτλο Illustrium imagines ex antiquis marmoribus nomismatibus et gemmis expressae quae extant Romae, maior pars apud Fulvium Ursinum, editio altera, (ή Illustrium imagines) με νέες εικόνες και χωρίς κείμενο. Το 1606, και αφού είχε αποβιώσει ο Ορσίνι, ακολούθησε και μια ενημερωμένη επιμελημένη επανέκδοση με σημειώσεις από τον Γιοχάνες Φάμπερ.

Αξιολόγηση του έργου

Ο Ορσίνι ανέπτυξε την μελέτη της εικονογραφίας και την εικονολογία ως επιστημονική μέθοδο, διευρύνοντας πολύ τον ορίζοντα της μελέτης των αρχαιοτήτων. Χάρι στην συστηματική έρευνα και με την επιστημονική μέθοδο της αυτοψίας ο Ορσίνι ταυτοπροσωποίησε πολλά μέχρι τότε άγνωστα πορτραίτα, που και σήμερα ακόμη παραμένουν αδιάψευστα. Αναπαρήγαγε όμως και σφάλματα του Λιγκόριο. Το βιβλίο αυτό παρέμεινε για δύο αιώνες σημαντικότερο στοιχειώδες έργο στον τομέα του, και παρόλο που αντικαταστάθηκε από τα έργα του Βισκόντι τον 18ο αιώνα, μεγάλο μέρος του ισχύει και σήμερα. Επηρέασε τον Μπελλόρι καθώς και τον Γκρονόβιους στις δικές τους έρευνες και ανακαλύψεις.
Ten Years After (άλμπουμ)

Τραγούδια του δίσκου

1. I Want to Know (Sheila McLeod) - 2:11
2. I Can't Keep from Crying, Sometimes (Kooper) - 5:24
3. Adventures of a Young Organ (Alvin Lee, Churchill) - 2:34
4. Spoonful (Dixon) - 6:05
5. Losing the Dogs (Alvin Lee, Dudgeon) - 3:03
6. Feel it for Me (Alvin Lee) - 2:40
7. Love Until I Die (Alvin Lee) - 2:06
8. Don't Want You, Woman (Alvin Lee) - 2:37
9. Help Me (Bass, Dixon, Sonny Boy Williamson) - 9:51
Ντάνιελ Μαν

Βιογραφία

Ο Μαν γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, στις 8 Αυγούστου 1912 ως γιος του δικηγόρου Σάμιουελ Σέγκερμαν κα της συζύγου του Έλεν. Από την παιδική του κιόλας ηλικία έδινε παραστάσεις στο θέατρο, ενώ είχε παρακολουθήσει και μαθήματα στο Professional Children's School της Νέας Υόρκης και το Neighborhood Playhouse School of the Theatre. Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1952.
Οι περισσότερες ταινίες του Μαν ήταν βασισμένες σε θεατρικές παραστάσεις (Ξαναγύρισε, μικρή μου Σέμπα, Το στιγματισμένο ρόδο) αλλά και στη λογοτεχνία (Ζήσαμε στην αμαρτία).
Ο Μαν απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1991, από καρδιακή ανεπάρκεια, στο Λος Άντζελες, της Καλιφόρνια. Ενταφιάστηκε στο εβραϊκό κοιμητήριο Jewish Cemetery Hillside Memorial Park. Σύζυγός του ήταν η Κάθλιν Ουίλιαμς, ενώ ο μικρός τους γιος ο Άλεξ Μαν ασχολείται κι αυτός με τον κινηματογράφο, εργαζόμενος στα The Walt Disney Studios. Η κόρη του, η Έρικα Μαν, είναι η χείρα του σκηνοθέτη Χάρολντ Ράμις.
Γκέεστ

Με τον όρο γκέεστ περιγράφεται ένα ελαφρώς ανυψωμένο φυσικό τοπίο το οποίο εμφανίζεται στις πεδιάδες της βόρειας Γερμανίας, βόρειας Ολλανδίας, και της Δανίας. Το έδαφος τους είναι συνήθως αμμώδης και χαλικώδης, καλυπτόμενο από βλάστηση και αποτελούμενο από παγετωνικά αποθέματα τα οποία παρέμειναν μετά τη λήξη της τελευταίας εποχής των παγετώνων κατά την Πλειστόκαινο εποχή.
Βρίσκονται σχεδόν πάντα δίπλα σε βαλτώδεις περιοχές, και οι παλαιότεροι καταυλισμοί στη βόρεια Γερμανία και τη Δανία βρίσκονται εντός γκέεστ, καθώς παρείχε καλύτερη προστασία απέναντι στις πλημμύρες λόγω της ανύψωσης του, και ενώ το έδαφος του δεν ήταν κατάλληλο για γεωργική εκμετάλλευση οι γειτονικές βαλτώδεις εκτάσεις πρόσφεραν τη δυνατότητα αυτή. Όταν το γκέεστ βρίσκεται σε περιοχή κοντά στη θάλασσα, δημιουργούνται αμμώδεις λόφοι.
Βαλ Πουστερία

Η Βαλ Πουστερία (ιτ. Val Pusteria, γερμ. Pustertal, ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά: Κοιλάδα της Πουστερίας) είναι κοιλάδα των Άλπεων, η οποία διοικητικά ανήκει στο Νότιο Τιρόλο. Η Κοιλάδα της Πουστερίας αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση από τις οκτώ διοικητικές περιφέρειες του Νοτίου Τιρόλου· διαιρείται σε 26 δήμους, με πρωτεύουσά το Μπρούνικο.

Γεωγραφικά στοιχεία

Από γεωγραφικής σκοπιάς, η Βαλ Πουστερία βρίσκεται στο δυτικό μέρος του Περιαδριατικού Σφάλματος, ένα ρήγμα που χωρίζει τις σχιστολιθικές Νότιες Άλπεις από τις Κεντρικές. Η κοιλάδα στα δυτικά αποτελεί φυσική εκβολή του ποταμού Αδίγη στην Αδριατική θάλασσα, ενώ από τα ανατολικά χύνεται δια μέσω του Δούναβη στη Μαύρη θάλασσα. Την κοιλάδα τροφοδοτούν με νερό οι ποταμοί Ριέντσα και Ντράβα, δυτικά και ανατολικά αντιστοίχως. Το ανατολικό μέρος της κοιλάδας ονομάζεται Άνω Κοιλάδα της Πουστερίας (Hochpustertal).
Το μέσο υψόμετρο των πόλεων που φιλοξενεί η κοιλάδα κυμαίνεται μεταξύ 750 και 1.180 μ. Κυριότερες πόλεις στο δυτικό μέρος είναι η πρωτεύουσα Μπρούνεκ και οι πόλεις Τόμπλαχ, Βάλσμπεργκ-Τάιστεν και Όλανγκ· στο δε ανατολικό μέρος, οι πόλεις Ίννιχεν, Σίλλιαν και Μίττεβαλντ.
Οι μεγαλύτεροι παραπόταμοι του ποταμού Ριέντσα είναι οι Αντερσέλβα, Αουρίνο, Μπράιες, Κάσιες, Γκάντερα, Φούντρες και Λούσον, ενώ πλάι στην κοιλάδα βρίσκεται και η μικρότερη Βαλ ντι Τουρές.
Επιθηλιακός ιστός

Ο επιθηλιακός ιστός είναι ιστός, ο οποίος αποτελείται από κύτταρα τα οποία συνδέονται στενά μεταξύ τους που σχηματίζουν επιφάνειες, οι οποίες καλύπτουν εξωτερικά το σώμα ή επενδύουν εσωτερικά διάφορες κοιλότητες. Ο ρόλος του είναι κυρίως προστατευτικός. Απομακρύνει επίσης βλέννα και σκόνη, επιτρέπει τη διάχυση και την απορρόφηση ουσιών τέλος συμβάλλει στην παραγωγή και έκκριση προϊόντων. Τα επιθηλιακά κύτταρα έχουν ποικίλη μορφολογία. Για παράδειγμα, αυτά που σχηματίζουν το τοίχωμα των τριχοειδών αγγείων ή των κυψελίδων είναι πεπλατυσμένα. Πολλά επιθηλιακά κύτταρα φέρουν βλεφαρίδες ή μικρολάχνες και σχηματίζουν τον κροσσωτό επιθηλιακό ιστό. Τέτοιος ιστός επενδύει εσωτερικά τις αεροφόρες οδούς. Μερικές φορές κύτταρα του επιθηλιακού ιστού μπορεί να παράγουν και να εκκρίνουν κάποιο προϊόν και τότε συνιστούν έναν αδένα.
Οι εξωκρινείς αδένες εκκρίνουν τα προϊόντα τους διαμέσου ενός εκφορητικού πόρου είτε έξω από το σώμα (π.χ. οι ιδρωτοποιοί αδένες) είτε σε εσωτερικές κοιλότητες (π.χ. οι σιελογόνοι αδένες).
Οι ενδοκρινείς αδένες εκκρίνουν τα προϊόντα τους κατευθείαν στο αίμα (π.χ. η υπόφυση).
Οι μικτοί αδένες περιλαμβάνουν εξωκρινή και ενδοκρινή μοίρα. Για παράδειγμα, η εξωκρινής μοίρα του παγκρέατος εκκρίνει το παγκρεατικό υγρό στο δωδεκαδάκτυλο, διαμέσου του παγκρεατικού πόρου, ενώ η ενδοκρινής μοίρα εκκρίνει στο αίμα την ινσουλίνη και τη γλυκαγόνη, οι οποίες ελέγχουν τη συγκέντρωση της γλυκόζης στο αίμα.

Γενικά χαρακτηριστικά

Τα κύτταρα στο επιθήλιο είναι πολύ πυκνά μαζί σαν τα τούβλα σε ένα τοίχο, αφήνοντας πολύ λίγο μεσοκυττάριο χώρο. Τα κύτταρα που αποτελούν συνεχή φύλλα τα οποία συνδέονται μεταξύ τους σε πολλά σημεία με στεγανούς συνδέσμους και δεσμοσώματα. Οι επιθηλιακοί ιστοί καλύπτουν το εσωτερικό και εξωτερικό μέρος του δέρματός μας.
Όλα τα επιθηλιακά κύτταρα ακουμπούν σε μια βασική μεμβράνη, η οποία ενεργεί ως σκαλωσιά στην οποία το επιθήλιο μπορεί να αναπτυχθεί και να αναγεννηθούν μετά από τραυματισμούς. Αν ένα επιθηλιακό κύτταρο απομακρυνθει από τη βασική μεμβράνη πεθαίνει. Ο επιθηλιακός ιστός νευρώνεται, αλλά δεν έχει αγγεία. Αυτός ο επιθηλιακός ιστός πρέπει να τρέφεται από τη διάχυση ουσιών από τα αιμοφόρα αγγεία στον υποκείμενο ιστό. Η βασική μεμβράνη λειτουργεί ως επιλεκτικά διαπερατή μεμβράνη που καθορίζει ποιες ουσίες θα είναι σε θέση να εισέλθουν στο επιθήλιο.
Αισχίνης ο Σφήττιος

Αισχίνης και Σωκράτης

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο Αισχίνης ο Σφήττιος ήταν παρών στη δίκη και στον θάνατο του Σωκράτη. Είναι γνωστό πως μετά τον θάνατο του Σωκράτη, ο Αισχίνης ξεκίνησε να γράφει φιλοσοφικούς διαλόγους, στους οποίους ο Σωκράτης ήταν ο κύριος ομιλητής. Αν και διασώθηκαν μονάχα αποσπασματικά και σε αναφορές μεταγενέστερων συγγραφέων, ήταν γνωστός στην αρχαιότητα για την προσεκτική διαμόρφωση των διαλόγων. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο Αισχίνης ξεπερνούσε τον Ξενοφώντα και έφθασε στο επίπεδο του Πλάτωνα. Υπάρχουν ενδείξεις πως ο Αισχίνης παρουσίαζε τους διαλόγους του στα Σικελικά Μέγαρα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στον Διονύσιο Β΄ τον Νεότερο, ενώ φαίνεται να του δώρισε μερικά αντίγραφα των διαλόγων του.

Ενδιαφέροντα γεγονότα

Ο Διογένης Λαέρτιος, σε σύντομη αναφορά προς το πρόσωπο του Αισχίνη, αναφέρει πως είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα γι' αυτό και αποφάσισε να εργαστεί στο δικαστήριο του Διονύσιου του νεότερου στις Συρακούσες, όπου εξασκήθηκε στην ρητορική και έγραφε ομιλίες για τις εμπλεκόμενες πλευρές. Παράλληλα, ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης, στο έργο Κατά Αισχίνη, το οποίο γράφτηκε από τον Λυσία, αναφέρει πως ο Αισχίνης είχε διάφορα χρέη ως αρωματοπώλης και τον κατηγορεί γι' αποχή από τις διδαχές του Σωκράτη. Επίσης, χαρακτηρίζει τον Αισχίνη ως σοφιστή. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει πως στον πλατωνικό διάλογο «Κρίτων», πρωταγωνιστής δεν ήταν ο Κρίτωνας αλλά ο Αισχίνης, γεγονός που βασίζεται στην αντιπάθεια που έτρεφε ο Πλάτωνας για τον Αισχίνη.
Westland Welkin

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Η κατασκευάστρια πρότεινε το σχέδιο P.14, που βασίζονταν στο προγενέστερο Westland Whirlwind, προκειμένου να καλύψει την απαίτηση F.4 του Υπουργείου Αεροπορίας. Επρόκειτο για ένα μεσοπτέρυγο δικινητήριο αεροσκάφος με πτέρυγες πολύ μεγάλου εκπετάσματος (21 m) και πιλοτήριο υπό πίεση, προκειμένου να σε πολύ μεγάλα ύψη (περ. στα 12.000 m). Στα 1941 το Υπουργείο ζήτησε την κατασκευή δύο πρωτοτύπων, που θα συμμετείχαν σε συγκριτικές δοκιμές με το ανταγωνιστικό Vickers Type 432. Προωθούνταν από κινητήρες  Rolls Royce Merlin Mk.76/77 και ήταν οπλισμένο με τέσσερα πυροβόλα Hispano των 20 mm.

Επιχειρησιακή ιστορία

Όταν τα Welkin Mk.I ήταν έτοιμα να ενταχθούν σε παραγωγή, είχε καταστεί πλέον σαφές ότι η Luftwaffe δεν θα πραγματοποιούσε βομβαρδισμούς από μεγάλα ύψη. Αυτό είχε σαν συνέπεια να ολοκληρωθούν μόνο 77 αεροσκάφη, τα οποία δεν αξιοποιήθηκαν επιχειρησιακά. Δύο στάλθηκαν για εκπαίδευση πληρωμάτων στην αεροπορική βάση του Wittering. Πρωτάθηκε η ανάπτυξη μιας έκδοσης νυχτερινού μαχητικού, αλλά δεν εντάχθηκε σε παραγωγή. Η ύπαρξη των Welkin αποκαλύφθηκε στο κοινό μόνο μετά το τέλος του πολέμου.
Τα κυριότερα προβλήματα του αεροσκάφους αφορούσαν την συμπίεση στο κόκπιτ και τις πτέρυγές του, που είχαν μεγάλο πάχος και εκπέτασμα, με αποτέλεσμα να είναι πολύ εύκολο να παρουσιασθεί κατάσταση απώλειας στήριξης (stall).