google/wiki40b huggingface dataset:
Μανσούκ Μαμέτοβα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1922 στον καταυλισμό Ζιεκούμ των Ουραλιών, στη σημερινή δημοκρατία του Καζακστάν. Ήταν Καζακστανή, από το γένος των Σερκές.
Οι γονείς της Μανσούκ πέθαναν όταν εκείνη ήταν μικρή και σε ηλικία πέντε ετών την υιοθέτησε η θεία της Αμινά Μαμέτοβα. Τα παιδικά της χρόνια, η Μανσούκ τα πέρασε στην Άλμα-Άτα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μανσίγια.
Πριν απο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε το Εργατικό Πανεπιστήμιο, το οποίο τέλειωσε μετά από διετή φοίτηση. Μετά εργάστηκε στο Ιατρικό Ινστιτούτο του Αλμάτι.
Μετά την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο η Μαμέτοβα κατατάχτηκε τον Σεπτέμβριο του 1942 στον σοβιετικό στρατό και πολέμησε ως πολυβολήτρια. 
Συμμετείχε σε σκληρές μάχες για την απελευθέρωση της πόλης Νέβελ όπου και σκοτώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1943. Βρίσκεται θαμμένη στην ίδια πόλη. Την 1 Μαρτίου του 1944 τιμήθηκε με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης μετά από διάταγμα του προεδρείου του Ανωτάτου σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Επιπλέον πολλοί δρόμοι και σχολεία στο Αλμάτι, το Νεβέλ, το Οράλ και αλλού έχουν πάρει το όνομα της Μαμέτοβα. Μνημεία αφιερωμένα στη μνήμη της υπάρχουν ακόμα και σήμερα σε αρκετά μέρη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Σαν Σάλβο

Ιστορία

Η περιοχή του Σαν Σάλβο κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους, όπως αποδεικνύεται από ευρήματα σε ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή του Τρίγκνο και στην πλατεία του Σαν Βιτάλι. Έχουν βρεθεί ρωμαϊκά ψηφιδωτά δάπεδα και μαρμάρινες λάρνακες από διάφορες περιόδους και τα ερείπια ενός υδραγωγείου. Τον 11ο και 12ο αιώνα η πόλη ήταν υπό  επιρροή των Βενεδικτίνων .

Οικονομία

Η οικονομία του δήμου στηρίζεται κυρίως στην γεωργική παραγωγή. Σε ανάπτυξη βρίσκεται η βιομηχανία ενώ στην περιοχή έχει εντοπιστεί πετρελαιαγωγό πεδίο. Το Σαν Σάλβο έχει τιμηθεί με την γαλάζια σημαία της Ευρώπης για το 2011 για 12η μάλιστα φορά.
Σταύρος Μπένος

Βιογραφικό

O Σταύρος Μπένος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1947 και σπούδασε στο Τμήμα Αγρονόμων Τοπογράφων της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ.  Το 1978 εξελέγη δήμαρχος Καλαμάτας και επανεξελέγη άλλες δύο φορές στις εκλογές του 1982 και 1986. Έγινε γνωστός για το θεαματικό έργο που επιτέλεσε ως δήμαρχος της Καλαμάτας από το 1978 έως το 1990, περίοδο στην οποία κατάφερε να ανοικοδομήσει την πόλη αλλά και να αλλάξει τον χαρακτήρα της μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1986. Η θητεία του συνδέθηκε με τους καταστρεπτικούς σεισμούς της Καλαμάτας (1986) και την πολεοδομική ανασυγκρότησή της. Η πολύχρονη προσπάθεια πολεοδομικής ανασυγκρότησης της Καλαμάτας βραβεύθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Πολεοδόμων (για την πρότυπη και ανθρωποκεντρική πολεοδομική ανάταξη της Καλαμάτας), και από την EuropaNostra (για την Διάσωση και ανάδειξη των μνημείων της πόλης).
Το τίμημα (θεατρικό έργο)

Επισκόπηση

Μετά τη Μεγάλη Ύφεση, ο Βίκτορ Φραντζ εγκατέλειψε το κολλέγιο για να υποστηρίξει τον πατέρα του. Μετά από 30 χρόνια, ο Βίκτορ επιστρέφει για να πουλήσει την περιουσία των γονέων του. Η σύζυγός του, η Έστερ, ο αδελφός του, ο Γουόλτερ και ένας πανούργος έμπορος επίπλων έχουν τους δικούς τους σκοπούς. Ο Βίκτορ πρέπει τελικά να έρθει αντιμέτωπος με τη θυσία του.
Αμπαντάν

Ετυμολογία

Σε μεσαιωνικές πηγές συναντάται πάντα με την αραβική του ονομασία (عبادان, ʿAbbādān). Το όνομα της πόλης προέρχεται πιθανώς από τη λέξη αμπάντ (ʿabbād), που δηλώνει τον προσκυνητή. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, προέρχεται από το όνομα του ιδρυτή της, Αμπάντ μπιν Χοσέιν Καμπετί, ο οποίος οργάνωσε στην τοποθεσία αυτή φρουρά για τον κυβερνήτη Χατζάζ (75-95/695-714).  Μια διαφορετική ιρανική ετυμολογία θέλει το όνομα Αμπαντάν να σημαίνει τον «σταθμό ακτοφυλακής» υποστηρίζοντας πως προέρχεται από τη λέξη «αμπ» (āb), δηλ. νερό, και τη ρίζα «πα» (pā) που δηλώνει τον φύλακα. Η εκδοχή αυτή στηρίζεται επίσης σε αναφορά του Κλαύδιου Πτολεμαίου (121-157), ο οποίος ονομάζει τη νήσο «Απφάνα» (Γεωγραφική Υφήγησις, 6.7). O Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης (4ος αι.), ο οποίος αντλεί από τον Πτολεμαίο, επίσης παραδίδει το όνομα «Απφάντανα».  Η σύγχρονη ονομασία της πόλης υιοθετήθηκε επισήμως με διάταγμα του 1314/1935.

Ιστορία

Την εποχή του χαλιφάτου των Αββασιδών, το Αμπαντάν ήταν σημαντικό λιμάνι. Εκεί εγκαταστάθηκε επίσης το 150/767 η πρώτη ασκητική κοινότητα Σούφι από ακολούθους του μαθητή του Χασάν Μπασρί, Αμπντ-αλ-Βαχίντ μπιν Ζαΐντ. Στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν ο ποταμός Σατ αλ Άραμπ αναδείχθηκε ως φυσικό σύνορο μεταξύ της Περσίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, το Αμπαντάν αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης. Τελικά, με τη συνθήκη του Ερζερούμ, το 1847 παραχωρήθηκε στο Ιράν.

Πετρελαϊκή εποχή

Με την ανακάλυψη των πετρελαϊκών πηγών του Κουζεστάν, στις αρχές του 20ού αιώνα, το Αμπαντάν αποτέλεσε ιδανική τοποθεσία για την εγκατάσταση συγκροτημάτων διυλιστηρίων. Σε αυτό βοηθούσε η γειτνίασή του με το λιμάνι του Μοχαμεράχ, καθώς και με τον ποταμό Σατ αλ Άραμπ ο οποίος διευκόλυνε τη σύνδεση με την πόλη και ευνοούσε τη μεταφορά πλοίων μεγάλης χωρητικότητας. Τα διυλιστήρια του Αμπαντάν εγκαινιάστηκαν το 1912 και συνέχισαν να επεκτείνονται, τόσο, ώστε το 1960 αποτελούσαν το μεγαλύτερο κέντρο επεξεργασίας πετρελαίου με ετήσια δυναμικότητα 21 εκατ. τόνους. 
Παράλληλα με τη ανάπτυξη των μονάδων διυλιστηρίων, ο πληθυσμός της πόλης γνώρισε μεγάλη αύξηση. Το 1943 αριθμούσε περίπου 100.000 κατοίκους, από τους οποίους περίπου το ένα τρίτο στα δυιλιστήρια. Το 1952 ο συνολικός πληθυσμός έφτανε στους 143.000 κατοίκους, ενώ το 1956 τους 226.000. Η πόλη γνώρισε μια δεύτερη περίοδο ανάπτυξης κατά τη δεκαετία του 1960 με περαιτέρω ανάπτυξη της βιομηχανίας πετροχημικών, ωστόσο από τα μέσα της επόμενης δεκαετίας παρέμεινε σε οικονομική στασιμότητα. Ο πληθυσμός έφτασε τους 276.000 κατοίκους το 1966 και τους 296.000 το 1976. Το Αμπαντάν και το διυλιστήριο του υπέστησαν εκτεταμένες καταστροφές στη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, ενώ οι περισσότεροι κάτοικοι το εγκατέλειψαν. Mετά τη λήξη του ανακατασκευάστηκε και ξεκίνησε πάλι η παραγωγή πετρελαίου, αυτή τη φορά όμως σε μικρότερη κλίμακα.

Κλίμα

Το κλίμα της πόλης είναι ερημικό (τύπου BWh την κατά κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) και χαρακτηρίζεται από πολύ υψηλές θερμοκρασίες.
Σαλ Ρέι

Γεωγραφία

Η Σαλ Ρέι βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και βορειοδυτικά του Δήμου Μπόα Βίστα. Βρίσκεται βόρεια της Ραμπίλ και βορειοανατολικά του Νησιού Σαλ Ρέι, το οποίο πήρε το όνομά του από αυτήν. Η Σαλ Ρέι βρίσκεται σε συντεταγμένες 16° 10′ 45″ Β 22° 55′ Δ.
Ρενέ Γκενόν

Βιογραφία

Γεννήθηκε σε μια παραδοσιακή καθολική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν αρχιτέκτονας. Στα νεανικά του χρόνια (1905-1912) εντυπωσιάστηκε από τις εσωτεριστικές/αποκρυφιστικές οργανώσεις, τον τεκτονισμό καθώς και από τον γνωστικισμό.
Άγιος Γεώργιος Μαραθοκάμπου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι εκκλησία τρίκογχη στον Μαραθόκαμπο της Σάμου.

Περιγραφή

Ανήκει στον τύπο του τρίκογχου ναού, με εσωτερικές διαστάσεις κάτχοψης 3,40Χ 7,50 μ. ύψος ως την κορυφή του κατά μήκους θόλου 4,50 μ. η δε αναλογία των πριν και των μετά από τον τρούλλο τμημάτων του χώρου είναι περίπου 1,4: 1. Οι γωνίες του μεταβατικού τετραγώνου κάτω από τον τρούλλο είναι ημιχώνια ή σφαιρικές κόγχες αντί σφαιρικών τριγώνων. Υπάρχουν μικρές αβαθείς τυφλές αψίδες στις εσωτερικές επιφάνειες των πλάγιων τοίχων  πριν και μετά από τις πλευρικές κόγχες. O τρούλλος είναι σχετικά χαμηλωμένος, η κόγχη του ιερού είναι μεγάλη, αλλά κτισμένη στο κάτω μέρος με συμμετρικές στα πλάγιά της τις μικρότερες κόγχες της πρόθεσης και του διακονικού και εξωτερικά τρίπλευρη. Οι πλάγιες κόγχες των χορών είναι εξωτερικά καμπύλες.
Στο δάπεδο υπάρχει πλακόστρωση με βοτσαλωτά τμήματα στις στέγες έχουμε σχιστόπλακες με επιμελημένη διάστρωση. Στη δυτική όψη του κτίσματος υπάρχει προσθήκη ενός ξυλόστεγου ναρθηκα με αμφικληνή επικεραμωμενη στέγη, επάνω από την είσοδο του οποίου είναι κατασκευασμένο ένα σχετικά απλό δίτοξο καμπαναριό.
BBC Radio Cornwall

Κορνουαλική Γλώσσα

Ο σταθμός είναι ένας από τους δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς οι οποίοι εκπέμπουν πρόγραμμα στη Κορνουαλική γλώσσα. Ο σταθμός εκπέμπει ένα πεντάλεπτο εβδομαδιαίο δελτίο ειδήσεων κάθε Σάββατο. Όταν ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στη Κορνουαλική γλώσσα, το δελτίο ειδήσεων δεν ξεπερνούσε τα 2 λεπτά κάθε εβδομάδα. Το 1987, ο σταθμός έκπεμπε μία εβδομαδιαία δεκαπεντάλεπτη εκπομπή στη Κορνουαλική γλώσσα σχετικά με τα γεγονότα τα οποία γίνονται στην κομητεία Κορνουάλη. Πλέον η εκπομπή σταμάτησε να εκπέμπει.
Γιάννης Σταθάς

Βιογραφικό

Στα τέλη του 18ου αιώνα έδρασε μαζί με τον Ευθύμιο Βλαχάβα στα Χάσια και στον Όλυμπο και κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1806-1807) μαζί με άλλους αρματολούς ενίσχυσε τα ρωσικά στρατεύματα. Μετά την ανακωχή του 1807 ο Σταθάς και άλλοι αρματολοί κατέφυγαν στη Σκιάθο, δημιούργησαν ένα στολίσκο από 70 πλοιάρια (που τα έβαψαν μαύρα και στα οποία έδωσαν ονόματα όπως Όλυμπος, Μοριάς, Άσπρη Θάλασσα, Μαύρο Καράβι κ.α.) και συνέχισαν τις επιδρομές κατά των Τούρκων. Δημοτικό τραγούδι της εποχής περιγράφει την επίθεση του στολίσκου του Σταθά εναντίον τουρκικής κορβέτας στα παράλια της Χαλκιδικής.Επίσης να σημειωθεί, ότι τότε αναρτήθηκε η πρώτη Ελληνική σημαία, με τον λευκό σταυρό στον μέσον της και τα μπλε τετράγωνα στα άκρα της.Η μεγάλη Πύλη με τον Σουλτάνο προσπάθησε να τους δελεασμό χρηματικής αμοιβής και με αμνηστία για να σταματήσουν το έργο τους άλλα δεν τα κατάφερε .Καθοριστικό ρόλο έπαιξε το δριμύ ψύχος του 1807 στην διάλυση του στόλου, με αποτέλεσμα να ξαναγυρίσουν στην στεριά να συνεχίσουν τον αγώνα τους.
Βασιλική του Αγίου Μάρκου

Ιστορία

Προηγούμενος ναός προς τιμήν του Ευαγγελιστή Μάρκου, προστάτη της Βενετίας, άρχισε να χτίζεται το 830 για να στεγάσει τα λείψανα του, τα οποία μεταφέρθηκαν από τη Αλεξάνδρεια το 829. Τα έργα για την κατασκευή του σημερινού ναού ξεκίνησαν το 1063, πάνω στην προηγούμενη εκκλησία του 9ου αιώνα, η οποία είχε καταστραφεί στις εξεγέρσεις του 916. Τα έργα ολοκληρώθηκαν το 1093, οπότε ξεκίνησαν οι εργασίες διακόσμησης του εσωτερικού του, οι οποίες άδειασαν αρκετούς παλαιούς ναούς στην περιοχή. Στις εργασίες όχι μόνο συμμετείχαν βυζαντινοί καλλιτέχνες, αλλά και πολλά υλικά εισήχθησαν από το Βυζάντιο, ιδιαίτερα κίονες.

Περιγραφή

Ο ναός έχει κάτοψη σχήματος ελληνικού σταυρού εγγεγραμμένου σε ορθογώνιο, που καλύπτεται από πέντε κύριους τρούλους, έναν στο κέντρο του σταυρού και τέσσερις στους βραχίονες, που μοιάζει στη δομή της με τον ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη. Θεωρείται «ένα από τα πιο όμορφα δείγματα αρχιτεκτονικής της βυζαντινής τέχνης», διαθέτει τρεις αψίδες στην πρόσοψη, μία μεγάλη κεντρική και δυο μικρότερες στα πλάγια. Η δεξιά πλευρά στολίζεται με περιστύλιο. Ο θόλος είναι το κυρίαρχο αρχιτεκτονικό  στοιχείο της στέγης, που αποτελείται στην πραγματικότητα από ένα σύνολο δεκατεσσάρων διαφορετικών τρούλων, με μεταβλητό μέγεθος μεταξύ τους, ανάλογα με την τοποθεσία τους, με τους μικρότερους να συμβάλλουν στην ελάφρυνση των φορτίων των μεγαλύτερων.
Η θολωτή οροφή υποστηρίζεται από μια σειρά στερεών πυλώνων σε συνδυασμό με ένα πυκνό δίκτυο κιόνων που υποστηρίζουν το άνω μέρος της βασιλικής. Στην κύρια πρόσοψη υπάρχουν πέντε πύλες με διακοσμήσεις παρόμοιες με αυτές της ρωμανικής αρχιτεκτονικής, με στήλες που υποστηρίζουν ημικύκλια ή, στην περίπτωση των πλαϊνών πυλών, μια οξυκόρυφη καμάρα. Τα τύμπανα που υπάρχουν στις πύλες έχουν διακοσμήσεις διαφόρων περιόδων και στυλ, αποκαλύπτοντας κάποια την βυζαντινή τους προέλευση από το χρυσό φύλλο με το οποίο είναι επικαλυμμένα.
Αυτό το πρώτο επίπεδο υποστηρίζει ένα κιγκλίδωμα, πίσω από το οποίο υπάρχει ένα δεύτερο με πέντε καμάρες με την ίδια διακόσμηση, με κεντρική αψίδα μεγαλύτερη από τις πλευρικές, στην οποία υπάρχει γυάλινο άνοιγμα για τον φωτισμό του εσωτερικού της βασιλικής, όπως συμβαίνει στην ρωμανική και γοτθική αρχιτεκτονική.
Η πρώτη εσωτερική διακόσμηση της βασιλικής του Αγίου Μάρκου ήταν έργο ειδικών σε βυζαντινά ψηφιδωτά, αλλά τα ψηφιδωτά αυτά χάθηκαν κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς που υπέστη το κτίριο το 1106. Με εξαίρεση κάποια κομμάτια τα οποία ανακτήθηκαν μετά την πυρκαγιά, τα σημερινά ψηφιδωτά ανάγονται στον 12ο αιώνα. Ο μεγάλος αριθμός των μαρμάρινων κιόνων (500), η ποικιλία των μωσαϊκών απ` όλες τις εποχές (12ος - 15ος αι.), η ανάμειξη των ρυθμών και η πλούσια διακόσμηση κάνουν, ώστε να παρουσιάζεται ένα ιδιόμορφο, σχεδόν ανατολίτικο, σύνολο. Στο προστώο του ναού βρίσκονται τα τέσσερα χαλκόχρυσα άλογα που ο Μ. Κωνσταντίνος αφαίρεσε από την αψίδα του Τραϊανού (Ρώμη) και τα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Ύστερα από την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους (1204) μεταφέρθηκαν στη Βενετία και τοποθετήθηκαν στον Άγιο Μάρκο, όπως και το σύμπλεγμα της τετραρχίας.
Εκκλησία Αγίου Στεφάνου (Γκόριτσα)

Τοποθεσία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Άλφρεντ Μασένγκ

Προφίλ

Έγινε για πρώτη φορά πρόεδρος (υπηρεσιακός) και πρόεδρος της Βουλής στις 30 Ιανουαρίου του 1994. Διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 2 Μαρτίου του 1994, οπότε διεξήχθη η επόμενη εκλογή προέδρου. Στις προεδρικές εκλογές του 2004 ήταν ένας εκ των 32 συνολικά υποψηφίων και χρειαζόταν η πλειοψηφία των δύο τρίτων για να εκλεγεί από το Κοινοβούλιο. Η ψηφοφορία ξεκίνησε στις 8 Απριλίου, όμως σε αυτόν αλλά και στον επόμενο γύρο στις 10 Απριλίου κανείς υποψήφιος δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία. Στον τέταρτο γύρο (12 Απριλίου) ο Μασένγκ νίκησε τον κυβερνητικό υποψήφιο, Καλκότ Ματασκελέκελε, με 41 ψήφους έναντι 16 και ορκίστηκε την ίδια ημέρα στο προεδρικό αξίωμα. Απομακρύνθηκε από την προεδρία με εντολή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις 11 Μαΐου του 2004, καθώς η εκλογή του κρίθηκε άκυρη με βάση νόμο που απαγορεύει στους πολιτικούς να κυβερνούν αν έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα στο παρελθόν. Είχε αποκαλυφθεί ότι ο Μασένγκ είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση με αναστολή για διαφθορά και κυρίως για κλεπταποδοχή.
Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 2004 σε νοσοκομείο στα βόρεια του Βανουάτου, λίγο μετά την καθαίρεσή του. Η ηλικία του και τα αίτια του θανάτου του δεν ανακοινώθηκαν.
Χρήστος Μποκόρος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χρήστος Μποκόρος σπούδασε αρχικά στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή (1974-1979) και αργότερα ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) στην Αθήνα (1983-1989), με δάσκαλο τον Δ. Μυταρά. Όντας φοιτητής, παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα (1987, Γκαλερί Σύγχρονης Τέχνης). Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη και σε ιδιωτικές συλλογές. Εκτός από τη ζωγραφική έχει ασχοληθεί και με την σκηνογραφία. Έχει διακριθεί σε διεθνείς διοργανώσεις για το έργο του και  σε συνεδρίαση της Ρωσικής Ακαδημίας των Τεχνών στις 13.12.2016, ο Χρήστος Μποκόρος αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος της.

Τεχνοτροπία

Ο Χρήστος Μποκόρος έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο ζωγραφικό ιδίωμα και τα έργα του διακρίνονται για την ακρίβεια και τη δεξιοτεχνία στην αναπαράσταση, η οποία είναι κατανοητή για τους θεατές αλλά ταυτόχρονα διατηρούν και το μεγαλείο στην υπέρβαση της τέχνης, λειτουργούν ως βατήρας για σκέψη, περισυλλογή και αναστοχασμό. Στη ζωγραφική του ο Μποκόρος απεικονίζει με παραστατικό και ακριβή ρεαλιστικά τρόπο μορφές, χώρους και αντικείμενα, μερικά από τα οποία επαναλαμβάνονται συχνά, όπως η φλόγα, η ελιά και οι ξύλινες σανίδες. Αυτά λειτουργούν ως σύμβολα με σκοπό να αχθεί από τον υλικό και ορατό κόσμο στον κόσμο του αοράτου, του ιερού και των αρχετυπικών εικόνων. Παράλληλα ανακαλεί στη μνήμη και καταπιάνεται με δύσκολα θέματα όπως ο Εμφύλιος αποτίοντας φόρο τιμής στους ανώνυμους νεκρούς.  Στο έργο του διακρίνεται μία ισχυρή ενοποιητική γραμμή όπου μέσα από μια σύγχρονη αντίληψη και οπτική και με μία ποιητική διάθεση  επιχειρεί να αποκαλύψει ένα πνευματικό περιεχόμενο. Στον πυρήνα της τέχνης του βρίσκεται ως θέση και φιλοσοφία ζωής ο διάλογος του υλικού με τον χώρο του «μυστικού» και του «ασύλληπτου». Το σύνολο του έργου του αποπνέει μία αίσθηση ιερότητας και μία μυσταγωγική ατμόσφαιρα και μέσα από το υλικό και ορατό αναδύεται αναδύεται το αόρατο και μεταφυσικό μαζί με την η ατομική και συλλογική μνήμη.
Αγάπες

Aγάπες ονομάζονταν οι κοινές εστιάσεις οι οποίες τελούνταν στις Χριστιανικές κοινότητες από τον πρώτο αιώνα. Οι αγάπες αρχικά τελούνταν μαζί με τη Θεία Ευχαριστία, ενώ από τον 2ο αιώνα αποχωρίστηκαν από το ευχαριστιακό γεγονός, λόγω καταχρήσεων που παρατηρήθηκαν. Παρότι οι αγάπες αποχωρίστηκαν από την Θεία Ευχαριστία διατήρησαν κάποια εξωτερικά στοιχεία, όπως την «κλάση» του άρτου ή την «ευλογία» του ποτηρίου. Κάθε μέρα μαζεύονταν στον Ναό των Ιεροσολύμων για να ακούσουν το κήρυγμα των Αποστόλων και για να προσευχηθούν.Κάθε βράδυ μαζεύονταν σε σπίτια,έτρωγαν με απλότητα το δείπνο τους(Αγάπες)και τελούσαν την Θεία Ευχαριστεία.

Το τυπικό των αγαπών

Τελούνταν κατά την εσπερινή σύναξη της Κυριακής ή και άλλες ημέρες τις οποίες η κοινότητα αποφάσιζε. Τελείτο αρχικά σε οικίες κυρίως κληρικών, ενώ με το πέρασμα των ετών πραγματοποιούνταν και σε ναούς. Ο Τερτυλλιανός στα συγγράματά του εξυμνούσε τις αγάπες οι οποίες «τόνωναν την ευσέβεια των πιστών και ενίσχυαν του φτωχούς». Η συνεστίαση άρχιζε με κοινή προσευχή, ενώ η παρουσία εδεσμάτων ήταν περιορισμένη αφού υπήρχε έντονη η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Προ της λήξεως της εστίασης ο κάθε πιστός απήγγειλε κάποιο ύμνο από την Αγία Γραφή ή δικής του σύνθεσης. Ο εκφυλισμός των αγαπών κατά τον 2ο αιώνα αρχίζει να διαφαίνεται στη γραμματεία του Κλήμη Αλεξανδρέα ο οποίος αναφέρει ότι είχαν κατέλθει σε «δειπνάρια τίνα κνίσσης και ζωμών αποπνέοντα...την αγάπην την ηγιασμένην καθιδρίοις και ζωμού ρύσει καθυβρίζοντα». Εν τέλει οι αγάπες συνδέθηκαν με την οργανομένη μέριμνα της κοινότητας υπέρ των πτωχών, και συνδέθηκε με τον καιρό  με φιλανθρωπικό έργο, χάνοντας όμως την αυστηρή πνευματική βάση με αποτέλεσμα με το πέρασμα των ετών να καταργηθούν. Τελικά σύνοδος της Λαοδικείας το 397 μ.Χ. απαγόρευσε τις αγάπες. Σήμερα «αγάπη» αποκαλείται η λειτουργία της ημέρας του Πάσχα από την ορθόδοξη εκκλησία.
Μανιφέστο Ράσελ - Αϊνστάιν

Το  Μανιφέστο Ράσελ - Αϊνστάιν παρουσιάστηκε στο Λονδίνο στις 9 Ιουλίου 1955 από τον Μπέρτραντ Ράσελ (Bertrand Russell) και ενώ βρισκόταν στο απόγειό του ο Ψυχρός Πόλεμος. Προέβαλε την επικινδυνότητα των πυρηνικών όπλων και κάλεσε τους ηγέτες του κόσμου να επιδιώξουν ειρηνικά ψηφίσματα για να ανακόψουν τη διεθνή διαμάχη. Το μανιφέστο υπέγραφαν έντεκα εξέχοντες διανοούμενοι και επιστήμονες, περιλαμβανομένου του Άλμπερτ Αϊνστάιν  (ο οποίος το υπέγραψε μόλις μερικές ημέρες πριν από το θάνατό του στις 18 Απριλίου του 1955).  Λίγες ημέρες μετά την παρουσίασή του, ο Καναδός φιλάνθρωπος Σάιρους Ήτον (Cyrus S. Eaton) προσφέρθηκε να υποστηρίξει μια διάσκεψη,  προκειμένου να υποστηριχθεί το Μανιφέστο, στη γενέτειρά του, το χωριό Pugwash, στη Νέα Σκωτία του Καναδά. Το συνέδριο αυτό ήταν το πρώτο από τις "Διασκέψεις  Pugwash", όπως επικράτησε πλέον να ονομάζονται για την Επιστήμη και τις Παγκόσμιες Υποθέσεις και πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1957.

Η προϊστορία της σύνταξης

Η πρώτη έκρηξη της ατομικής βόμβας πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουλίου του 1945 στην έρημο βορείως του Αλαμογκόρντο (Alamogordo) μιας μικρής πόλης στο Νέο Μεξικό. Λιγότερο από δύο μήνες αργότερα, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν τη ρίψη ατομικής βόμβας ουρανίου στην πόλη της Χιροσίμα της Ιαπωνίας (η βόμβα έφερε το κωδικό όνομα "αγοράκι" (little boy) - πιθανόν λόγω του μικρού της μεγέθους) και τρεις ημέρες αργότερα έγινε η δεύτερη ρίψη ατομικής βόμβας, στην πόλη Ναγκασάκι. Αυτή η βόμβα βασιζόταν στο πλουτώνιο και έφερε την κωδική ονομασία "fat man" (χοντρός), λόγω των συγκριτικά πολύ μεγαλύτερων διαστάσεών της σχετικά με την πρώτη. Το αποτέλεσμα αυτών των ρίψεων ήταν η εξαφάνιση και των δύο πόλεων (από τις οποίες παρέμειναν μόνο σωροί ερειπίων) και η άμεση εξόντωση 100.000 ανθρώπων, χωρίς να υπολογίζονται τα μετέπειτα θύματα από τη ραδιενέργεια.
Στις 18 Αυγούστου 1945 η εφημερίδα Glascow Forward δημοσίευσε την πρώτη καταγεγραμμένη δήλωση του Μπέρτραντ Ράσελ για τα πυρηνικά όπλα. Τη δήλωση αυτή άρχισε να συντάσσει αμέσως μετά τη ρίψη της δεύτερης βόμβας και περιείχε εν σπέρματι όλα τα θέματα που αργότερα θα εμφανίζονταν στο μανιφέστο:
Η προοπτική για το ανθρώπινο γένος είναι σκοτεινή πέρα από κάθε προηγούμενο. Η Ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε ξεκάθαρο δίλημμα: είτε θα χαθούμε όλοι, ή οι ηγέτες θα πρέπει να αποκτήσουν κάποιο μικρό βαθμό της κοινής λογικής. Ένα μεγάλο μέρος της νέας πολιτικής σκέψης που στρέφεται προς την απόλυτη καταστροφή, θα πρέπει να αποτραπεί.
Τον Ράσελ συνέδραμε με δική του δήλωση και ο Τζόζεφ Ρότμπλατ (Joseph Rotblat), ο μόνος επιστήμονας που εγκατέλειψε το "Σχέδιο Μανχάταν" (η μυστικότατη επιχείρηση κατασκευής ατομικών βομβών από τις ΗΠΑ) για λόγους επιστημονικής δεοντολογίας και ηθικής, παρατηρώντας ότι επίκειται μια "κούρσα εξοπλισμών" μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων και εξέφρασε την ανησυχία του για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Οι δύο επιστήμονες άρχισαν να συνεργάζονται, προσπαθώντας να αποτρέψουν τη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Οι προσπάθειες αυτές οδήγησαν στη σύνταξη του Μανιφέστου.
Δυτική Περιφέρεια, Σιέρρα Λεόνε

Γεωγραφία

Η Δυτική περιφέρεια συνορεύει στα βορειοανατολικά με τη Βόρεια, στα νοτιοανατολικά με τη Νότια και στα δυτικά, βορειοδυτικά και νοτιοδυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.
Εκλογές στην Παπούα Νέα Γουινέα

Εκλογές διεξάγονται στην Παπούα Νέα Γουινέα ανά 5 χρόνια (τακτικά).
Το Εθνικό Κοινοβούλιο αριθμεί 111 αιρετά μέλη, που εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες.
Στη χώρα λειτουργεί πολυκομματικό σύστημα, με μεγάλο αριθμό από πολιτικά κόμματα και συχνές είναι οι κυβερνήσεις συνεργασίας.

Πριν την ανεξαρτησία

Προτού ανακηρυχθεί ανεξάρτητη η χώρα από την Αυστραλία, το 1975, εκλογές έγιναν το 1951, 1961, 1964, 1968 και το 1972.

1977

Οι πρώτες γενικές εκλογές από την εποχή της ανεξαρτησίας διεξήχθησαν από τις 18 Ιουνίου ως τις 9 Ιουλίου 1977. Κέρδισε το Κόμμα Πανγκού, με 40 από τις συνολικά 109 έδρες, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 60,3%. Στο κοινοβούλιο εξελέγησαν και 3 γυναίκες, από τις συνολικά 10 που κατήλθαν ως υποψήφιες.

1982

Το 1982 στο διήμερο 5-6 Ιουνίου, έγιναν βουλευτικές εκλογές, με αποτέλεσμα τη νίκη για το Κόμμα Πανγκού, το οποίο κατέλαβε τις 61 από τις συνολικά 109 έδρες, με συμμετοχή 52%.
Συνολικά έλαβαν μέρος 17 γυναίκες στις εκλογές ως υποψήφιοι. Μόνο μία, η Ναχάου Ρούνεϊ, κατάφερε να εκλεγεί.

1987

Με τη συμμετοχή 18 γυναικών υποψηφίων, διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές του 1987 (13 Ιουνίου - 4 Ιουλίου). Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Κόμμα Πανγκού, κερδίζοντας τις 27 από τις συνολικά 109 έδρες. Η προσέλευση ήταν 76%.
Καμία γυναίκα δεν εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας.

1992

Με συμμετοχή 81,2% έγιναν εκλογές στο διάστημα από τις 13 ως τις 27 Ιουνίου 1992. To Κόμμα Πανγκού κέρδισε τις 22 από τις συνολικά 109 έδρες.

1997

Το 1997 έγιναν εκλογές στις 14 - 28 Ιουνίου 1997. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για το Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα, το οποίο κέρδισε τις 16 από τις συνολικά 109 έδρες, παρότι έλαβε λιγότερες ψήφους από το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 66%.

2002

Στις γενικές εκλογές του 2002, που διενεργήθηκαν στο διάστημα από τις 15 ως τις 29 Ιουνίου, το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού του Μάικλ Σομάρε κέρδισε τις περισσότερες έδρες, και ο Σομάρε έγινε πρωθυπουργός.