google/wiki40b huggingface dataset:
Λαθρακρόαση

Η Λαθρακρόαση (eavesdropping) είναι η πράξη της κρυφής ή λαθραίας ακρόασης της ιδιωτικής συνομιλίας ή των επικοινωνιών άλλων χωρίς τη συγκατάθεσή τους.  Συνώνυμο ρήμα, το οποίο περιγράφει την ίδια πρακτική, είναι το "κρυφακούω". Η πρακτική αυτή θεωρείται ευρέως ανήθικη και σε πολλά πεδία δικαιοδοσίας είναι παράνομη.

Ετυμολογία

Το ρήμα κρυφακούω είναι αυτοπεριγραφικό ως σύνθετη λέξη. Το αντίστοιχο ρήμα "eavesdrop" της Αγγλικής προκύπτει από τον ανάστροφο σχηματισμό του ουσιαστικού "eavesdropper" ("ένα άτομο που κρυφακούει"), που σχηματίστηκε από το σχετικό ουσιαστικό "eavsdrop", το οποίο σημαίνει: "το στάξιμο του νερού από τις μαρκίζες ενός σπιτιού", καθώς και "το έδαφος στο οποίο πέφτει το νερό που στάζει από τις μαρκίζες".  
Ένας ωτακουστής, δηλαδή κάποιος ο οποίος κρυφακούει, ήταν κάποιος που θα μπορούσε να κρεμαστεί από την μαρκίζα ενός κτιρίου, όπως οι σταγόνες του νερού, έτσι ώστε να ακούει τι λέγεται μέσα. Στα ντοκιμαντέρ του PBS, Μέσα από το Δικαστήριο του Ερρίκου του Η' (8 Απριλίου, 2015)  και Μυστικά του Ανακτόρου του Ερρίκου του Η' (30 Ιουνίου 2013) περιλαμβάνονται σημεία όπου παρουσιάζονται και συζητούνται ορισμένα «eavedrops», σκαλιστές ξύλινες φιγούρες του Ερρίκου του Η' ενσωματωμένες στις μαρκίζες (προεξοχές των δοκών στην οροφή) του Hampton Court με σκοπό να αποθαρρύνονται τα ανεπιθύμητα κουτσομπολιά ή οι διαφωνίες από τις επιθυμίες και τις διαταγές του Βασιλιά, να προκαλείται παράνοια και φόβος  και να καταδεικνύεται πως όλα όσα λένε εκεί μέσα κρυφακούγονται. Κυριολεκτικά, ότι οι τοίχοι είχαν αυτιά.

Τεχνικές

Η λαθρακρόαση στους σύγχρονους φορείς επικοινωνίας και τελικά και η υποκλοπή των συνομιλιών αφορά στις τηλεφωνικές γραμμές, στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας , στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και σε άλλες μεθόδους αποστολής άμεσων ιδιωτικών μηνυμάτων. Οι επικοινωνίες μέσω VoIP είναι επίσης ευάλωτες στην ηλεκτρονική υποκλοπή, μέσω μόλυνσης από κακόβουλο λογισμικό όπως οι δούρειοι ίπποι.

Δικτυακές Επιθέσεις

Ο όρος της λαθρακρόασης χρησιμοποιείται μεταφορικά στις περιπτώσεις ειδικού τύπου επιθέσεων σε δίκτυα υπολογιστών. Συγκεκριμένα, η παρακολούθηση δικτύου είναι μια επίθεση που επικεντρώνεται στην από το δίκτυο λήψη πακέτων, τα οποία μεταδίδονται από υπολογιστές, και στην ανάγνωση των περιεχόμενων δεδομένων, αναζητώντας οποιονδήποτε τύπο πληροφορίας.  Αυτός ο τύπος επίθεσης δικτύου είναι γενικά από τους πιο αποτελεσματικούς εκμεταλλευόμενος την έλλειψη υπηρεσιών κρυπτογράφησης.  Επίσης, συνδέεται με τη συλλογή μεταδεδομένων.  Εκείνοι που εκτελούν αυτό το είδος επίθεσης είναι γενικά black hat χάκερ, ωστόσο, έχουν συνδεθεί με τέτοιου τύπου επιθέσεις και κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας .
Πασαλίκι του Βερατίου

Δημιουργία και διακυβέρνηση του Αχμέτ Πασά

Το πασαλίκι του Βερατίου δημιουργήθηκε έπειτα από τη συνομωσία του Αχμέτ Κουρτ Πασά με την Υψηλή Πύλη εναντίον του Μεχμέτ Πασά Μπουσάτι το 1774. Για να το εξυπηρετήσει, ο σουλτάνος ​​του έδωσε εδάφη στη μετέπειτα κεντρική Αλβανία. Κατάφερε να επεκτείνει το πασαλίκι του μέχρι το θάνατό του το 1787, ενσωματώνοντας εδάφη της μετέπειτα κεντρικής Αλβανίας, τα οποία συνόρευαν στα βόρεια με το πασαλίκι της Σκόδρας και προς τα νότια με το πασαλίκι των Ιωαννίνων. Ο Αχμέτ Κουρτ Πασάς ήταν παππούς του Αλή Πασά και πατέρας της μητέρας του Αλή, Χάμκως.

Κατάκτηση από τον Αλή Πασά

Μετά το θάνατο του Αχμέτ Κουρτ Πασά, το έδαφος του πασαλικίου κυβερνήθηκε από έναν στενό σύμμαχό του, τον Ιμπραήμ Πασά του Βερατίου. Έπειτα, ο Αλή Πασάς ξεκίνησε πόλεμο με το πασαλίκι του Βερατίου. Μετά από κάποιες άκαρπες διαπραγματεύσεις, ο Ιμπραήμ Πασάς έστειλε εκστρατευτικό σώμα υπό τη διοίκηση του αδελφού του Σεφίρ, μπέη της Αυλώνας. Αντιμέτωπος με αυτή την κατάσταση, ο Αλή κάλεσε τους αρματολούς της Θεσσαλίας και αφού κάηκαν χωριά, ληστεύθηκαν και κρεμάστηκαν χωρικοί και μεταφέρθηκαν κοπάδια και από τις δύο πλευρές, επήλθε ειρήνη. Ο Ιμπραήμ έδωσε την κόρη του σε γάμο με τον Μουχτάρ, τον μεγαλύτερο γιο του Αλή, και το διαφιλονικούμενο έδαφος ως προίκα. Δεδομένου ότι ο Σεφίρ Μπέης είχε παρουσιάσει ικανότητες που θα μπορούσαν να αποδειχτούν εντυπωσιακές στη συνέχεια, ο Αλή έβαλε γιατρό να τον δηλητηριάσει. Ο Αλή Πασάς εξέφρασε την επιθυμία να κυριαρχήσει επί του πασά του Βερατίου, να γίνει βεζίρης της Ηπείρου, να αγωνιστεί με τον σουλτάνο και να πάει στην Κωνσταντινούπολη. Το 1808, ο Αλή Πασάς νίκησε τον Ιμπραήμ Πασά, ενσωματώνοντας την επικράτειά του στο πασαλίκι των Ιωαννίνων.
Γεώργιος Β. Γεωργιάδης

Βιογραφία

Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους των σοσιαλιστικών και δημοκρατικών ιδεών στην Ελλάδα. Υπηρέτησε και ως εισαγγελέας.
Το 1950 εξελέγη βουλευτής Δράμας με την Ένωση των Δημοκρατικών Αριστερών. Λιγότερο από δύο μήνες μετά την εκλογή του, ο Γεωργιάδης αποστάτησε από την Αριστερά και προσχώρησε στην ΕΠΕΚ. Εξελέγη βουλευτής με την ΕΠΕΚ το 1951.
Πέθανε στην Αθήνα. Κηδεύτηκε από το κοιμητήριο του Βύρωνα στις 18 Σεπτεμβρίου 1984
Βαγιονιά Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Στην περιοχή του χωριού Βαγιονιά ίδρυσε στις αρχές του 15ου αιώνα ο Νείλος Νταμιλάς με προσωπικά του έξοδα ένα γυναικείο μοναστήρι, όπως αναφέρεται στη διαθήκη του (1417): "Του μακαριωτάτου εν ιερομονάχοις κυρού Νείλου του λεγομένου Νταμιλά διαθήκη και τυπική παράδωσις ην παρέδωκε των μοναζουσών των εν τη σεβασμία μονή της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας της παντανάσσης της παρ' εκείνου οικοδομηθείσης εν τη τοποθεσία τη λεγομένη Βαϊοναία".
Πράγματι, υπήρχε στο χωριό Βαγιονιά παλαιός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1937.
Στη βενετική απογραφή του Πέτρου Καστροφύλακα, αναφέρονται και οι άλλοι δύο οικισμοί (1583): τα Λούκια με 57 κατοίκους στο Κ99 με την ονομασία Lucia και η Κουμάσα στο Κ98 με το όνομα Cumassa και 106 κατοίκους.
Χαράλαμπος Σιδηρόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Κοτύωρα του Πόντου και καταγόταν από αρχοντική οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Δημήτριος Σιδηρόπουλος ή Ντιμήτ Αγάς, όπως τον αποκαλούσαν τιμητικά οι Τούρκοι. Σπούδασε στο Κολέγιο της Μερσιφούντος και εν συνεχεία στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Μετά τις σπουδές του στο Γυμνάσιο της Σμύρνης γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικεύτηκε στην παθολογία και στη μαιευτική.
Στα Κοτύωρα ανέπτυξε κοινωνική δράση και εξελέγη ομόφωνα δήμαρχος της γενέτειράς του, με την ψήφο όλων των κατοίκων ανεξάρτητα από τη φυλή ή το δόγμα τους. Κατά τη δημαρχία του έγιναν αρκετά έργα, ενώ συνεργάστηκε και με το Μητροπολίτη Πολύκαρπο.Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες στον τουρκικό στρατό.
Μετά την ανακωχή διορίστηκε γενικός διευθυντής του Ορφανοτροφείου της πόλης και είχε ενεργό ρόλο στο κίνημα για την ανεξαρτησία του Πόντου. Καταδιώχθηκε από τους κεμαλικούς και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Καταδικάστηκε σε θάνατο από δικαστήριο στην Αμάσεια μαζί με το Μητροπολίτη Πολύκαρπο. Στη Μακεδονία, όπου κατέφυγε μετά, μαζί με άλλους πρόσφυγες, ιδρύθηκε ορφανοτροφείο στη μονή Σφηνίτσης- Βεροίας για την περίθαλψη των παιδιών. Ο Σιδηρόπουλος ανέλαβε τη διεύθυνση του ορφανοτροφείου.
Επίσης, σε εκείνον οφείλεται η ίδρυση του συνοικισμού εξ ευαγγελικών προσφύγων εν Μακεδονία. Ο συνοικισμός των Ευαγγελικών ιδρύθηκε στην Κατερίνη με έγκριση της κυβέρνησης. Συνεργάτες του ήταν ο Χρήστος Λεμονόπουλος και ο Χαράλαμπος Μελετλίδης. Κατά την Κατοχή διετέλεσε αντιπρόεδρος του νεοϊδρυθέντος τμήματος του Ερυθρού Σταυρού της Κατερίνης με πρόεδρο το Μητροπολίτη Κίτρους Κωνσταντίνο Κοϊδάκη.
Το 1945 διετέλεσε Δήμαρχος Κατερίνης και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην πόλη κατά την κρίσιμη μεταβατική περίοδο μετά τον πόλεμο. Το 1951 συνταξιοδοτήθηκε λόγω ορίου ηλικίας, όμως συνέχισε να υπηρετεί την θρησκευτική κοινότητα των Ευαγγελικών. Ήταν παντρεμένος και απέκτησε 3 παιδιά. Η κόρη του ήταν υφηγήτρια του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και διευθύντρια της ελληνικής υπηρεσίας του BBC.
Δέντρο της Γκερνίκα

Το Δέντρο της Γκερνίκα (βασκικά: Gernikako Arbola) είναι ιστορικό σύμβολο της επαρχίας της Βισκαΐας που συμβολίζει τον σεβασμό των κατά καιρούς ηγεμόνων της επαρχίας (και από ένα σημείο και μετά ολόκληρης της Χώρας των Βάσκων) στους νόμους της. Παραδοσιακά είναι μια βελανιδιά που εντοπίζεται στο κέντρο της ομώνυμης κωμόπολης έξω από την αίθουσα σύκγλισης της αντιπροσωπευτικής συνέλευσης της Βισκαΐας και αποτέλεσε το μέρος όπου οι φεουδάρχες κύριοι της Βισκαΐας (από τον 11ο μέχρι τον 14ο αιώνα), οι βασιλείς της Καστίλης (από τον 14ο μέχρι και τον 19ο αιώνα), οι Καρλιστές διεκδικητές του ισπανικού θρόνου (κατά τους Καρλικούς πολέμους τον 19ο αιώνα) και οι σύγχρονοι πρόεδροι της Χώρας των Βάσκων (από το 1936 μέχρι σήμερα) ορκίστηκαν σεβασμό στους τοπικούς νόμους.
Αναφορές στο δέντρο εντοπίζονται ήδη από τον 14ο αιώνα· το σημερινό δέντρο είναι άμεσος απόγονος της βελανιδιάς που φυτεύθηκε το 1742 ενώ έτερα δέντρα που προέρχονται από την ίδια βελανιδιά βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Σχετικός με το δέντρο είναι και ο ομώνυμος ύμνος που για πολλούς Βάσκους και πολιτικούς φορείς χρησιμοποιείται ως αντικατάστατο του επίσημου Ύμνου του έθνους των Βάσκων.
Θεοβάλδος Β΄ της Καμπανίας

Κληρονόμος του θείου του Ούγου στην Καμπανία

Ο θείος του Ούγος, κόμης της Καμπανίας, φεύγοντας για τους Αγίους Τόπους άφησε στον Θεοβάλδο τα κληρονομικά δικαιώματα στην κομητεία της Καμπανίας (1125). Όταν έδιωξε τη γυναίκα του ο Ούγος δεν αναγνώριζε την πατρότητα του γιου του Εύδη Α΄ του Σαμπλίτ.
Ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας κήρυξε πόλεμο στον Θεοβάλδο, επιτρέποντας στον κόμη Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά και ταξιάρχη της Γαλλίας να χωρίσει την σύζυγό του Ελεονώρα του Μπλουά που ήταν αδελφή του Θεοβάλδου και να παντρευτεί την Πετρονίλλα της Ακουιτανίας, αδελφή της βασίλισσας της Γαλλίας. Ο διετής πόλεμος (1142 - 1144) κατέληξε στην κατάληψη της Καμπανίας από τον βασιλικό στρατό και την κατάληψη της Βιτρί, όπου πολλοί άνθρωποι έχασαν την ζωή τους όταν πυρπολήθηκε η εκκλησία. 
Στον Θεοβάλδο Β΄ κατέφυγε ζητώντας άσυλο ο διάσημος διδάσκαλος Πέτρος Αβελάρδος, όταν κατηγορήθηκε για το μεγάλο ερωτικό σκάνδαλο που ξέσπασε, όταν γνωστοποιήθηκε η σχέση του με την μαθήτρια του Ελοίζα Φυλμπέρ.
Όταν πέθανε (1152) η κομητεία της Καμπανίας κληροδοτήθηκε από τον πρωτότοκο γιο του Ερρίκο Α΄ της Καμπανίας και η κομητεία του Μπλουά από τον δευτερότοκο γιο του Θεοβάλδο Ε΄ του Μπλουά.
Η Ελλάς Ευγνωμονούσα (Βρυζάκης)

Η Ελλάς ευγνωμονούσα είναι πίνακας του Έλληνα ζωγράφου Θεόδωρου Βρυζάκη, που φιλοτεχνήθηκε το έτος 1858. Ανήκει στο αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης.
Πρόκειται για έργο με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού απεικονίζει την Ελλάδα με τη μορφή νέας στεφανωμένης γυναίκας, ενδεδυμένης αρχαιοπρεπώς, εν μέσω αγωνιστών της Επανάστασης του 1821, να έχει σπάσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς από τα πόδια της.
Τον συμβολισμό αυτό εκτίμησε ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και από το 1982, όταν το Μέγαρο Μαξίμου ορίστηκε ως πρωθυπουργική έδρα, ο πίνακας κοσμούσε τον τοίχο πίσω ακριβώς από το γραφείο του πρωθυπουργού. Έτσι, ο πίνακας έγινε ιδιαίτερα γνωστός, μέσω τηλεοπτικών μεταδόσεων και φωτογραφιών από συναντήσεις του πρωθυπουργού. Μέχρι το 2009, όλοι οι πρωθυπουργοί μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου διατήρησαν τον πίνακα στη θέση του.
Το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου στη θέση του έβαλε το έργο «Ατέρμονο Πεδίο – Δελφοί» του Ελληνοαμερικάνου εικαστικού Θεόδωρου Στάμου, ο οποίος θεωρείται από τους κορυφαίους εκπροσώπους τού αφηρημένου εξπρεσιονισμού.
Το «Ατέρμονο Πεδίο – Δελφοί» παρέμεινε στο πρωθυπουργικό γραφείο και κατά τα περάσματα από το Μέγαρο Μαξίμου των Λουκά Παπαδήμου και Παναγιώτη Πικραμμένου.
Τον Ιούνιο του 2012, με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Αντώνη Σαμαρά, το έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη επέστρεψε και πάλι στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά τον Ιανουάριο του 2015, ο νέος πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έβαλε στη θέση του τον πίνακα του εικαστικού Δημοσθένη Κοκκινίδη «Αντίθεση» (1980).
Ανδρούτσος Ζαΐμης

Βιογραφία

Καταγόταν από την γνωστή οικογένεια της Αχαΐας Ζαΐμη. Ήταν από τα πρώτα μέλη της που κέρδισαν ανώτερες θέσεις, εξουσία, πλούτη και έκαναν γνωστό το όνομά της, με αρχή τη δεύτερη Τουρκοκρατία, μέχρι τις μέρες μας. Ο Ανδρούτσος ήταν πρόκριτος και μετέπειτα μωρόγιαννης, δηλαδή έπαρχος της Πελοποννήσου.
Συμμετείχε σε εξέγερση κατά των Τούρκων που έγινε γνωστή σαν Ορλωφικά. Αρχηγοί και υποκινητές της εξέγερσης ήταν οι προεστοί Ανδρούτσος, Μελετόπουλος, Παναγιώτης Μπενάκης, Λόντος, Πώλος ή Πούλος, Σισίνης, Μελατάκης, Λεονάρδος Καφεντζής, Γεωργαντάς, Σπυρίδων Νοταράς, Ζαρνάτας, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανό Α’, ο Μητροπολίτης Λακεδαίμονος Ανανίας, και οι αρχιερείς της Πάτρας και Κορίνθου. Είχε υπογράψει αναφορά στην τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ για βοήθεια και συμμετείχε σε συνομιλίες με τον απεσταλμένο της Παπαζόλη. Το 1776 έκανε ταξίδι στην Ρωσία μαζί με τους άλλους προκρίτους για να συναντήσει από κοντά την τσαρίνα και να ζητήσουν βοήθεια.
Η επανάσταση απέτυχε και ο Ανδρούτσος μαζί με τους Κρεβατά, Δεληγιάννη, Κοπανίτσα και Νοταρά συνελήφθησαν από τους Τούρκους και αποκεφαλίστηκαν το 1787. Στην ίδια επανάσταση πέθανε και ο αδελφός του Παναγιώτης, ενώ ο άλλος του αδελφός, Α. Ζαΐμης επέζησε, ενώ κυνηγημένος και περιπλανώμενος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και παρουσιάστηκε μόνος του στον Μεγάλο Βεζίρη. Του είπε ποιος είναι και αυτός αναγνωρίζοντας το θάρρος του τον αμνήστευσε και τον αποκατέστησε στα προνόμια που είχε πριν την επανάσταση.
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Ο πρώτος αγώνας της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών καταγράφεται στις 15 Απριλίου 1958. Με αντίπαλο την Εθνική Λιβάνου, επικράτησε με σκορ 68-32 στο Κλειστό Γυμναστήριο του Πανελληνίου. Τη βασική πεντάδα αποτελούσαν οι αθλήτριες Αρναούτογλου, Ζαπονίδου, Σκριβάνου, Κάνδια και Βαρελοπούλου.
Τη δεκαετία του 1980 συμμετείχε πέντε φορές σε Βαλκανικούς Αγώνες (1984  ·  1985  ·  1986  ·  1988  ·  1990), χωρίς να διακριθεί. Τις επόμενες δύο δεκαετίες η Ομοσπονδία συγκρότησε έξι φορές ομάδα για να συμμετάσχει σε Μεσογειακούς Αγώνες (1991  ·  1993  ·  1997  ·  2001  ·  2005  ·  2009). Από τη διοργάνωση αυτή προήλθε το πρώτο και μοναδικό μέχρι σήμερα μετάλλιο της χώρας και ειδικότερα το χάλκινο στους Αγώνες που έγιναν στη Θεσσαλονίκη τον Ιούλιο του 1991. Προπονητής ήταν ο Γιώργος Προεστός με βοηθό τον Απόστολο Τσάβα.
Η Ελλάδα, παρόλο που ήταν μέλος της FIBA από το 1932, δεν συμμετείχε σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος πριν το 2001, οπότε και πήρε το εισιτήριο για τη διοργάνωση της Γαλλίας μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες. 
Οι δύο πιο επιτυχημένες παρουσίες της Εθνικής Ελλάδας Γυναικών σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήταν εκείνη του 2009 στη Λετονία και εκείνη του 2017 στην Τσεχία, στις οποίες κατέλαβε την 5η και 4η θέση της τελικής κατάταξης αντίστοιχα. Αξιοσημείωτα, στην πρώτη περίσταση, η Εβίνα Μάλτση αναδείχθηκε πρώτη σκόρερ και Πολυτιμότερη Παίκτρια της διοργάνωσης, παρόλο που η ομάδα έμεινε εκτός μεταλλίων. Προπονητής στη Λετονία ήταν ο Κώστας Μίσσας και στην Τσεχία ο Κώστας Κεραμιδάς.
Οι δύο προηγούμενες καλές πορείες έδωσαν στην Ελλάδα εισιτήρια για τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα των ετών 2010 στην Τσεχία και 2018 στην Ισπανία. Σε αμφότερες τις περιστάσεις τερμάτισε στην 11η θέση. Προπονητές ήταν ξανά οι Μίσσας και Κεραμιδάς αντίστοιχα. Η μοναδική εμφάνιση της Εθνικής Ελλάδας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες έλαβε χώρα το 2004, οπότε και η Αθήνα φιλοξένησε τη διοργάνωση. Η ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Τσίσκαρη, τερμάτισε στην 7η θέση.
Αρτ Κάρνεϊ

Βιογραφία

Ο Αρτ Κάρνεϊ ξεκίνησε την καριέρα του, ως κωμικός ηθοποιός του ραδιοφώνου. Αναγκάστηκε όμως να διακόψει τη ραδιοφωνική του καριέρα μετά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμιού Πολέμου και να φύγει για το μέτωπο. Κατά την απόβαση στην Νορμανδία τραυματίστηκε στο αριστερό του πόδι και παρέμεινε κουτσός για το υπόλοιπο της ζωής του. Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α. μετά τον πόλεμο στράφηκε προς την τηλεόραση, όπου και καθιερώθηκε τη δεκαετία του '50 με τη συμμετοχή του στο Jackie Gleason Show. 
Κατά τη δεκαετία του '60 έκανε πέρασμα και από το Μπρόντγουεϊ, όπου ερμήνευσε με επιτυχία διάφορους ρόλους, μεταξύ των οποίων κι εκείνον του Φίλιξ Ούγκερ, στο θεατρικό του Νιλ Σάιμον, Ένα Παράξενο Ζευγάρι (The Odd Couple) το 1965. Συμπρωταγωνιστής του στο Μπρόντγουεϊ στο ρόλο του Όσκαρ Μάντισον ήταν ο Γουόλτερ Ματάου, ο οποίος επανέλαβε το ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά του 1968. Έπειτα το 1969 προτάθηκε για βραβείο Τόνι για την ερμηνεία του στο θεατρικό του Μπράιαν Φριλ Lovers. Παράλληλα με την επιτυχία του στο θέατρο, ο Κάρνεϊ έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη το 1964 ερμηνεύοντας ένα ρόλο στην ταινία Η Κίτρινη Ρολς Ρόις (The Yellow Rolls Royce). Η δεύτερη ταινία που γύρισε κατά τη δεκαετία του '60 ήταν το Οδηγός για Παντρεμένους (A Guide for the Married Man, 1967), του Τζιν Κέλι πλάι στον Γουόλτερ Ματάου. Το 1974, η ερμηνεία του στην ταινία Χάρι και Τόντο του Πολ Μαζούρσκι, του χάρισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Αντιπαλοί του εκείνη τη χρονιά ήταν οι: Ντάστιν Χόφμαν, Αλ Πατσίνο, Άλμπερτ Φίνεϊ και Τζακ Νίκολσον. Αφού κέρδισε το Όσκαρ ερμήνευσε μια σειρά από κινηματογραφικούς ρόλους κατά τη δεκαετία του '70, σε ταινίες όπως: Άγριος και Ατίθασος (W.W. and the Dixie Dancekings, 1975), πλάι στον Μπαρτ Ρέινολντς, Η Γάτα Είδε το Δολοφόνο (The Late Show, 1976), Πονηρές Επισκέψεις (House Calls, 1978), Movie Movie, 1978 και Λίστες για Κλάματα (Going in Style, 1979). Κατά τη δεκαετία του '80 οι εμφανίσεις του άρχισαν να λιγοστεύουν. Εμφανίστηκε στην ταινία του Φρανκ Οζ Τα Μάπετς στο Μανχάταν (The Muppets Take Manhattan, 1984) και στο θρίλερ Εξουσία Πυρός (Firestarter, 1986) πλάι στην Ντρου Μπάριμορ κι αποσύρθηκε κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία Ο Τελευταίος Μεγάλος Ήρωας (Last Action Hero, 1993) πλάι στον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. 
Απεβίωσε από φυσικά αίτια το 2003 σε ηλικία 85 ετών]]
Πάττι

Ιστορία

Βρίσκεται στα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής αποικίας "Τυνδαρίς" που είχε σημαντική ακμή στην αρχαιότητα με ναό του Μερκούριους που καταστράφηκε από τον τύραννο Βέρρες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει μια μεγάλη φυσική καταστροφή στην αρχαία πόλη, ένας ισχυρός σεισμός βύθισε την μισή στην θάλασσα αλλά δεν καταγράφει την ημερομηνία. Η πόλη στην συνέχεια εγκαταλείφθηκε, από την μετέπειτα περίοδο υπάρχει μόνο η εκκλησία Σάντα Μαρία ντελ Τιντάρο και ένα μοναστήρι Φραγκισκιανών. Οι κάτοικοι που διασώθηκαν από τον σεισμό μετανάστευσαν σε γειτονική περιοχή που πήρε την ονομασία "Επ΄ ακτή" ή "πάνω στην ακτή" από την οποία προέρχεται το όνομα "Πάττι". Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας μέλος του Οίκου των Ωτβίλ έκτισε ξανά την πόλη την εποχή που οι Νορμανδοί έδιωξαν τους Άραβες από την Μεσσήνη (1058), ο γιος του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας ίδρυσε ξανά την πόλη. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας κατέστρεψε την πόλη (1300) επειδή είχε παραμείνει πιστή στους Ανδεγαυούς, ξανακτίστηκε τον 16ο αιώνα και αλώθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία.
Αβοκέτα (γένος)

Ονοματολογία

Ο λατινικός όρος Recurvirostra, προέρχεται από τα συνθετικά recurvare «λυγίζω, κάμπτω» + rostrum «ράμφος» και παραπέμπει στο χαρακτηριστικό κυρτωμένο ράμφος του πτηνού.  Η επιστημονική ονομασία αβοκέτα, έχει βενετσιάνικη ρίζα και, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο του Αλντροβάντι Ορνιθολογία (1603).  Πιθανολογείται ότι η ονομασία σχετίζεται με την ιταλική λέξη avvocato (=δικηγόρος), για να υπενθυμίζει τη μαυρόασπρη «στολή» του πτηνού, όπως ήσαν ντυμένοι οι δικηγόροι της εποχής, αυτό όμως δεν έχει τεκμηριωθεί ικανοποιητικά.

Συστηματική ταξινομική

Το γένος Avoceta συνδέεται φυλογενετικά με τα γένη Cladorhynchus και Himantopus που, μαζί, απαρτίζουν την οικογένεια των Ανωραμφιδών.

Βιότοπος

Οι αβοκέτες είναι καλοβατικά πτηνά ρηχών υγροτόπων που απαντούν, ανάλογα με το είδος, σε επίπεδους ανοικτούς χώρους, αμμονησίδες, λασπότοπους και αργιλώδη εδάφη, έλη, μεγάλες ή μικρές ηπειρωτικές λίμνες (αλακαλικές ή μη), λίμνες οξειδωμένων λυμάτων, λιμνοθάλασσες, εκβολές ποταμών, αλυκές, αλλά και στις μεγάλες χορτολιβαδικές εκτάσεις της puna, που εκτείνονται στα οροπέδια μεγάλου υψομέτρου των Άνδεων
(λεπτομέρειες στα λήμματα των επί μέρους ειδών).

Μορφολογία

Όλες οι αβοκέτες, χαρακτηρίζονται από το -εν πολλοίς μοναδικό στον κόσμο των πτηνών- ράμφος τους, το οποίο είναι λεπτό και με έντονη κύρτωση προς τα πάνω, στοιχείο που έδωσε την ονομασία στο γένος. Επίσης, άλλο σημαντικό διαγνωστικό στοιχείο των αβοκετών είναι το πτέρωμά τους που, είτε είναι ασπρόμαυρο (pied), είτε κοκκινωπό/κανελλί πάλι κάνοντας αντίθεση με το λευκό και τις μαύρες πτέρυγες. Αυτά τα δύο διαγνωστικά στοιχεία αρκούν για την εύκολη αναγνώριση του πτηνού στην παρατήρηση πεδίου, που δεν συγχέεται με κάποιο άλλο (indistinguishable).
Οι ταρσοί είναι μακρείς και πολύ λεπτοί, συνήθως γκριζοκυανοί, και βοηθούν στην περιπλάνηση του πτηνού στα ρηχά νερά. Τα φύλα είναι παρόμοια, αλλά στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το ράμφος του θηλυκού είναι πιο κυρτωμένο στην άκρη από εκείνο του αρσενικού.

Φωνή

Η «βασική» φωνή των αβοκετών είναι ένα χαρακτηριστικό σφύριγμα που, σε μερικές περιπτώσεις θυμίζει έντονα τον ήχο παιδικής καραμούζας (sic)
(δείγματα φωνής στα λήμματα των επί μέρους ειδών).

Απειλές

(βλ. επί μέρους είδη)

Κατάσταση πληθυσμού

Παρά την λαθροθηρία σε κάποιες περιοχές του Β. Ημισφαιρίου, το γένος δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο και η IUCN κατατάσσει όλα τα είδη στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Κόρνα

Ένα ηχείο κόρνας (horn speaker) χρησιμοποιεί μονάδες κόρνας για την αύξηση του βαθμού απόδοσης ως προς τις συμβατικές μονάδες μεγαφώνων. 
Ένα μεγάφωνο τύπου κόρνας λειτουργεί ως ακουστικός μετασχηματιστής προσαρμογής, ο οποίος προσαρμόζει τη σύνθετη αντίσταση ακτινοβολίας (radiation impedance) του παλλόμενου διαφράγματος του μεγαφώνου (κώνου ή θόλου) στη χαρακτηριστική ακουστική αντίσταση του αέρα (ρc = 415 Pa•sec/m), με σκοπό τη μεγιστοποίηση της μεταφοράς ηχητικής ισχύος στον περιβάλλοντα χώρο.
Χέρμαν Β΄ της Θουριγγίας

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος τού Λουδοβίκου Δ΄ λάντγκραβου της Θουριγγίας και της αγίας Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης τού Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. 
Το 1227 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Χέρμαν Β΄ τον διαδέχθηκε σε ηλικία 5 ετών. Τότε ο Ερρίκος Ράσπε, αδελφός τού Λουδοβίκου Δ΄, ανέλαβε επίτροπος της αρχής. Όμως ο Ερρίκος Ράσπε κατάφερε να εκτοπίσει τον ανιψιό του με την Ελισάβετ της Ουγγαρίας και μετά το τέλος της Ελισάβετ το 1231 να γίνει επίσημα λάντγκραβος της Θουριγγίας, διάδοχος τού αδελφού του. Ο Χέρμαν Β΄ δεν κυβέρνησε ποτέ και απεβίωσε 10 έτη μετά, σε ηλικία 19 ετών· μερικοί ιστορικοί κατηγορούν τον Ερρίκο Ράσπε ότι δηλητηρίασε τον νεαρό ανιψιό του.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Ελένη των Γουέλφων, κόρη τού Όθωνα Α΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.