google/wiki40b huggingface dataset:
Ανδρέας Μαρμοράς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Η οικογένειά του ήταν μία από τις αρχαιότερες και ευγενέστερες της Ελλάδας. Πατέρας του ήταν ο Βικέντιος Μαρμοράς. Νεότεροι αδερφοί του ήταν οι Αντώνιος και Σπυρίδων. Αρχικά ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και αγωνίστηκε υπέρ της Δημοκρατίας. Αποσύρθηκε αργότερα και αφοσιώθηκε στην συγγραφή της ιστορίας της πατρίδας του. Ήταν μέλος της Ακαδημίας των Εξησφαλισμένων (ιταλ. degli Assicurati) στην Κέρκυρα.
Ark (πρόγραμμα)

Χαρακτηριστικά

Επειδή το πρόγραμμα παρέχει την διεπαφή για την χρήση των προγραμμάτων συμπίεσης/αποσυμπίεσης αυτά πρέπει να είναι ήδη εγκατεστημένα στο σύστημα. Ανάμεσα στα υποστηριζόμενα προγράμματα συγκαταλέγονται και τα gzip, bzip2, zip, rar, 7z, tar και lha. Τα αρχεία είναι δυνατόν συμπιεστούν, να αποσυμπιεστούν, να τροποποιηθούν καθώς και να γίνει προεπισκόπηση των εξολοκλήρου μέσω του Ark. Το πρόγραμμα μπορεί ακόμα να ενσωματωθεί στον διαχειριστή αρχείων και περιηγητή ιστού Konqueror, με χρήση του σχετικού προσθέτου (αγγλ. plug-in).
Γιαντβίγκα Σμόσαρσκα

Βιογραφία και καριέρα

Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, της Πολωνίας, που τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αποφοίτησε από ιδιωτικό οικοτροφείο της περιοχής. Το 1916, έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο, στη σκηνή της πολωνικής πρωτεύουσας, στο δράμα Небожественная комедия, του Κρασίνσκι, στο ρόλο της Πρώτης Κυρίας. Αργότερα, έλαβε μαθήματα υποκριτικής, ενώ στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή της Βαρσοβίας, αποφοιτώντας το 1920. 
Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε σε πολλά θεατρικά και παραστάσεις, ενώ ουσιαστικά μετά από αυτόν δεν εμφανίστηκε ξανά στη μεγάλη οθόνη. Αν και κατεξοχήν ηθοποιός του θεάτρου, φήμη απέκτησε περισσότερο από τον κινηματογράφο, με τους κριτικούς να τη θεωρούν το μεγαλύτερο προπολεμικό αστέρι της Πολωνίας. Το 1919, έπαιξε τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στον κινηματογράφο, με την ταινία Dla szczęścia. 
Το 1939, ήτοι στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σμόσαρσκα έφυγε από τη Βαρσοβία και πήγε στη Λιθουανία, πριν καταφέρει μέσω αυτής να περάσει από τη Σκανδιναβία, με τελικό προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις ΗΠΑ, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα όνομα και να ξεκινήσει εκ νέου την καριέρα της, ωστόσο, η προφορά της αποδείχθηκε ανασταλτικός παράγοντας, και κανείς δημιουργός δεν την προτίμησε. 
Το 1954, η Σμόσαρσκα κάνει περιοδεία στον Καναδά, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα, ήθελε μαζεύοντας λεφτά να βοηθήσει του Πολωνούς μετανάστες. Η ενέργεια της αυτή χρηματοδοτήθηκε και από το Advance Film Service. Η περιοδεία ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου, στο Ίτον, για να περάσει αργότερα από το Λονδίνο, το Χάμιλτον, την Οττάβα, το Μοντρεάλ, την Όσουα, το Ουέλινγκτον και το Μπράντφορντ. 
Στις ΗΠΑ έμεινε έως και το 1970. Αργότερα επέστρεψε στην Πολωνία, που όμως δεν πρόλαβε να κάτσει πολύ, καθότι απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα, στη Βαρσοβία.
Εουτζέν Κοσέριου

Βιογραφία και έργο

Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της τότε Ρουμανίας (σήμερα ανήκει στη Δημοκρατίας της Μολδαβίας) και αφότου ολοκλήρωσε τις αρχικές του σπουδές στο Ιάσιο εξορίστηκε, λόγω της σοβιετικής κατοχής της χώρας, στην Ιταλία όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα. Από το 1951 μέχρι το 1958 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Δημοκρατίας στην Ουρουγουάη, χώρα όπου πολιτογραφήθηκε καθώς είχε απωλέσει την ιδιότητα του πολίτη με τη φυγή του από την κομουνιστική Ρουμανία. Εξέδωσε στα ισπανικά στον εκδοτικό οίκο Gredos τα πρώτα και σημαντικότερα έργα του, Sincronía, diacronía e historia (1958) Teoría del lenguaje y lingüística general (1962) όπου εισηγήθηκε τη διαφοροποίηση μεταξύ του συστήματος, του γλωσσικού προτύπου και της λαλιάς ως μετατροπές στη σχετική θεωρία του Σωσσύρ. Το 1963 έλαβε την έδρα Ρομανικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν. Στα εξηκοστά γενέθλιά του εκδόθηκε ο συλλογικός τόμος Logos semantikos : studia lingüística in honorem Eugenio Coseriu: 1921-1981.
Έχει ανακηρυχθεί επίτιμος καθηγητής από 40 πανεπιστήμια στον κόσμο. Το αρχείο του, υπό την εποπτεία του καθηγητή Ρομανικών Σπουδών Γιοχάνες Καμπάτεκ είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο.
Σπυρίδων Δούκης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σπυρίδων Δούκης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αίωνα στην Καστοριά. Ήταν αδερφός του Χρυσού Δούκη. Αρχικά εντάχθηκε στα αντάρτικα σώματα των περιοχών Καστοριάς, Κοζάνης, Γρεβενών και Φλώρινας, ως οπλίτης προκειμένου να πολεμήσει τους Βούλγαρους κομιτατζήδες αλλά και τα Οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα. Σύντομα διακρίθηκε για τις ικανότητές του. Εντάχθηκε στο σώμα του Γεώργιου Λεπιντάτου (καπετάν Αρκούδα). Ο Γεώργιος Λεπιντάτος τον εμπιστεύτηκε ως πρωτοπαλίκαρό του και του ανέθεσε την ηγεσία αντάρτικου σώματος. Έδρασε με το σώμα του στην περιοχή Καστανοχωρίων και Βοΐου (Ανασελίτσας). Την άνοιξη του 1906, συμμετείχε στη μάχη της Ανασελίτσας (Νεάπολης), όπου τα ενωμένα Ελληνικά σώματα του Γεώργιου Λεπιντάτου και Σπυρίδωνα Δούκη αντιμετώπισαν ισχυρό Οθωμανικό στράτευμα. Έχασε τη ζωή του στη Μάχη του Τσουρχλίου, εναντίον Οθωμανικού στρατού, στις 29 Ιουνίου του 1906.
Αχλαδιές Ιωαννίνων

Ονομασία - Ιστορία

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Τόσκεσι. Το χωριό βρισκόταν σε στρατηγικής σημασίας θέση για τα χωριά του Σουλίου, η οποία ήταν αιτία να γίνουν αρκετές μάχες μεταξύ Σουλιωτών και Τούρκων για τον έλεγχο του. Το 1798 με 1799 ήταν στην κυριαρχία του Αλή πασά. Η πιο σημαντική έγινε τον Σεπτέμβριο του 1821 όταν οι Σουλιώτες, επιστρέφοντας στο Σούλι μετά την πρώτη έξοδο του 1803, ξεκίνησαν να πολεμούν τους τουρκαλβανούς Τσάμηδες που είχαν οχυρωθεί στο χωριό περιμένοντας βοήθεια Τούρκων από τα Ιωάννινα. Αφού προηγήθηκε ενδιάμεσα η μάχη των Πέντε Πηγαδιών (15 Σεπτεμβρίου) και η νίκη κατά του Χουρσίτ πασά, η πολιορκία σταμάτησε με αποχώρηση των Τσάμηδων προς τη Παραμυθιά, το Τόσκεσι απελευθερώθηκε και οι Σουλιώτες συνέχισαν προς τα Δερβίζιανα. Μετά την οριστική συνθηκολόγηση του 1822, το χωριό έγινε τσιφλίκι του Π. Σακελλαρίου και ανήκε στον καζά Ιωαννίνων. Απελευθερώθηκε με τους Βαλκανικούς πολέμους όπως και η υπόλοιπη Ήπειρος το 1913.

Διοικητικά

Το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 συστάθηκε κοινότητα Τοσκεσίου με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, ο οποίος το 1956 μετονομάζεται σε Αχλαδέαι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Άνω Αχλαδιές, τη Βαδίστρα, τα Κολλαίικα και το Λεπάδι  αποτελούν τη κοινότητα Αχλαδεών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του δήμου Δωδώνης  και σύμφωνα με απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους.
Πάπυρος του Φαίδωνος του Πλάτωνος

Ο Πάπυρος του Φαίδωνος του Πλάτωνος είναι ένα από τα αρχαιότατα περισωζόμενα δείγματα ελληνικής φιλολογικής γραφής. Περιλαμβάνεται σε απόσπασμα παπύρου που βρίσκεται στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Βιέννης. Ο πάπυρος μπορεί να αναβιβαστεί στο πρώτο ήμισυ του 3ου αιώνα π.Χ., διότι βρέθηκε μαζί με δημόσια έγγραφα, τα οποία χρονολογούνται στα έτη της βασιλείας του δεύτερου και του τρίτου των Πτολεμαίων. Ο πάπυρος αυτός αναμφισβήτητα ήταν σε χρήση από τον πρώτο κάτοχό του και για πολύχρονο διάστημα, ίσως και εφ όρου ζωής, μέχρι που, για κάποιο άγνωστο λόγο, παραμελήθηκε.
Χρυσόστομος Καραπιπέρης

Βιογραφία

Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Χάλκης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Από το 1941 ως το 1945 ήταν νομικός σύμβουλος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 1945 και για ένα έτος υπηρέτησε ως Νομάρχης Ζακύνθου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1950, με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη το 1951, 1952, 1956 (Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας), 1958, 1961, 1963, 1964, 1974 και το 1977 (τελευταία φορά με τη Νέα Δημοκρατία).
Διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958, στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974 υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 και υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.
Απεβίωσε στις 11 Φεβρουαρίου 1990 στην Αθήνα και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Στη μνήμη του έγινε δωρεά μιας ολόκληρης πτέρυγας στο νοσοκομείο Καρπενησίου από τη σύζυγό του. Το όνομά του δόθηκε σε δημοτικό δρόμο του Καρπενησίου και στήθηκε ανδριάντας του.
ING Groep

Ιστορία

Η ING Group εντοπίζει τις ρίζες της σε δύο μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες στην Ολλανδία και στις τραπεζικές υπηρεσίες της ολλανδικής κυβέρνησης.

Ασφάλειες

Το 1845 ιδρύθηκε η ασφαλιστική εταιρία πυρός της Assurance Maatschappij tegen Brandschade de Nederlanden van 1845 ("Ασφαλιστική Εταιρεία Πυρός της Ολλανδίας του 1845"). Έγινε η πρώτη ολλανδική ασφαλιστική εταιρεία με υποκαταστήματα εκτός της Ολλανδίας (139 στον κόσμο μέχρι το 1900). Αργότερα άλλαξε το όνομά της στο "De Nederlanden van 1845". Δύο δεκαετίες αργότερα, το 1863, ιδρύθηκε στο Ρότερνταμ η ασφαλιστική εταιρεία Nationale Levensverzekerings Bank(Εθνική Ασφαλιστική Τράπεζα Ζωής). Αυτές οι δύο ασφαλιστικές εταιρείες πραγματοποίησαν πολλαπλές εξαγορές και το 1963 συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν την ασφαλιστική εταιρεία Nationale-Nederlanden. Το Nationale-Nederlanden επεκτάθηκε σημαντικά κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Το 2009 ξεκίνησε ένα έργο αναδιάρθρωσης του ομίλου.

Τραπεζικές υπηρεσίες

Το 1881, η ολλανδική κυβέρνηση δημιούργησε το Rijkspostspaarbank, ένα σύστημα ταχυδρομικών αποταμιεύσεων για την ενθάρρυνση των εργαζομένων να αρχίσουν να αποταμιεύουν. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα πρόσθεσαν τις υπηρεσίες Postcheque και Girodienst επιτρέποντας στους υπαλλήλους οικογένειες να πραγματοποιούν πληρωμές μέσω ταχυδρομικών γραφείων. Ξεχωριστά το 1927, η ολλανδική κυβέρνηση ξεκίνησε μια αναδιοργάνωση ολλανδικών τραπεζών, η οποία οδήγησε στη δημιουργία της Nederlandsche Middenstands Bank (NMB). Η NMB εστίαζε στη λιανική τραπεζική στην Ολλανδία και στο εξωτερικό.
Το 1986, οι ταχυδρομικές τραπεζικές υπηρεσίες ιδιωτικοποιήθηκαν ως Postbank N.V. και τρία χρόνια αργότερα θα συγχωνευόταν με την τράπεζα NMB για να σχηματίσει το NMB Postbank Groep.
Κομμουνιστική Ανανέωση

Ιστορικό

Η ομάδα δημιουργήθηκε το 2000 μετά από τη διάσπαση της Α.Κ.Ο.Α. Οι ιδρυτές της Κομμουνιστικής Ανανέωσης ήταν δυσαρεστημένοι με τη διακοπή της συνεργασίας με το Κ.Κ.Ε. και τη συνεργασία μεταξύ Α.Κ.Ο.Α. και Συνασπισμού. Στις εκλογές του 2000 η Κομμουνιστική Ανανέωση συνεργάστηκε με το Κ.Κ.Ε. και το ΔΗ.Κ.ΚΙ. Η συμμαχία με το K.K.E. κατόπιν διακόπηκε αλλά ανανεώθηκε στις τοπικές εκλογές του 2006 για να ξαναδιακοπεί το 2007.
Η Κομμουνιστική Ανανέωση το 2009 προσχώρησε στη νεοσύστατη ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, από την οποία αποχώρησε τον Ιούνιο του 2013. Το 2015 συνεργάστηκε με την Λαϊκή Ενότητα, της οποίας αποτελεί συνιστώσα.
Εκδίδει το περιοδικό Στίγμα.
Πευκάκι Φωκίδας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Πευκάκι βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού, βόρεια από τον χείμαρρο Μαντίλω που καταλήγει στον ποταμό Μόρνο. Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα στον επαρχικό δρόμο Τερψιθέας - Σπαρτιάς, αμέσως μετά το Ευπάλιο και νότια του Δροσάτου, από το οποίοι ξεκίνησαν οι πρώτοι του κάτοικοι. Απέχει 12 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Ναύπακτο και 94 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Άμφισσα. Το Πευκάκι έχει πληθυσμό 150 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, μαζί με τον οικισμό Δροσάτο (49 κάτοικοι), συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Δροσάτου με συνολικό πληθυσμό 199 κατοίκους και ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος.  Άρχισε να κτίζεται το 1910 με την αρχική ονομασία Παλιόχανο (Παλαιόχανον) και το 1956 μετονομάσθηκε σε Πευκάκι με το ΦΕΚ : 5/1959. Το όνομά του το πήρε από ένα πευκάκι που υπήρχε στο κέντρο του οικισμού.

Αξιοθέατα

Κοντά στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του πολιούχου Άγιου Κωνσταντίνου και στο προαύλιό της υπάρχει ο ανδριάντας του ευεργέτη του Δροσάτου και του Ευπαλίου Νικολάου Κουβέλη. Ανάμεσα στο Πευκάκι και το Δροσάτο, στη θέση "Καραμπάσι", βρίσκονται ερείπια κατοικιών και ενός πύργου από παλιό τούρκικο οικισμό. Στη θέση "Μπαρκόρεμα" σώζονται λιθόκτιστα πηγάδια, μια βρύση καθώς και τα υπολείμματα ενός ναού αφιερωμένου στον Προφήτη Ηλία.
Άαρντενμπουργκ

Αρχαιολογία

Ο αρχαιολογικός τόπος που φέρει το ίδιο όνομα είναι μία ρύμη της οποίας το αρχαίο όνομα δεν έχει διασωθεί. Η τοποθεσία κατά τον πρώιμο μεσαίωνα ήταν Ρόντανμπορχ (Rodanborch). Οι ανασκαφές στην περιοχή αποκάλυψαν μεγάλα λιθόκτιστα κτήρια, πιθανώς φόρα (και τα θεμέλια  κελτικού-ρωμαϊκού ναού (5.5 x 5.5 μ.). Η ρύμη, (έκτασης περίπου 10 εκταρίων) φαίνεται πως άνθισε ιδιαίτερα κατά τον 2ο και 3ο αι., καθώς δε βρέθηκαν νομίσματα με ημερομηνία μεταγενέστερη του 273 (terminus post quem). Το Άαρντενμπουργκ πιθανώς χρησιμοποιείτο στρατιωτικά στην περίοδο 170-270. Ανάμεσα στα ευρήματα καταγράφηκαν αρκετά ορειχάλκινα ειδώλια ρωμαιοφλαμανδικής τεχνοτροπίας.
Μερικοί το προτιμούν κρύο...

Διανομή

Ρένα Βλαχοπούλου .... Ρένα Αγγέλου
Γιάννης Βογιατζής .... Θόδωρος
Βαγγέλης Βουλγαρίδης .... Γιώργος
Κώστας Βουτσάς .... Κλεόπας
Τζόλυ Γαρμπή .... μητέρα
Κώστας Δούκας .... πατέρας
Ντίνος Ηλιόπουλος .... Λάκης Αγγέλου
Μάρθα Καραγιάννη .... Λέλα
Ζωή Λάσκαρη .... Εύα Αγγέλου
Χλόη Λιάσκου .... Μαίρη Αγγέλου

Εισπράξεις

Η ταινία έκοψε 212.247 εισιτήρια.
Τιτανόσαυρος

Οι Τιτανόσαυροι (μέλος της συνομοταξίας των Τιτανοσαυροειδών) αποτελούν μια ποικίλλη ομάδα σαυρόποδων δεινοσαύρων, που περιλάμβανε τον Σαλτάσαυρο και τον Ισίσαυρο. Ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά το 1877 από τον Ρίτσαρντ Λύντεκερ. Περιλαμβάνει επίσης κάποια από τα βαρύτερα πλάσματα που περπάτησαν ποτέ στη Γη, όπως ο Αργεντινόσαυρος και ο Πουερτόσαυρος, που ζύγιζαν έως και περίπου 90 τόνους. Η ονομασία της συνομοταξίας αναφέρεται στην πρωθύστερη ανακάλυψη του Τιτανόσαυρου, γένος που τώρα αμφισβητείται. Μαζί με τα Βραχιοσαυροειδή και τα συγγενικά γένη, αποτελούν τον κλάδο των Τιτανοσαυρόμορφων (Titanosauriformes) ή Μακρύρυγχων (Macronaria).
Πέτρος Στυλιανού

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Πέτρος Στυλιανού γεννήθηκε στην Κυθρέα στις 8 Ιουνίου 1933. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο ελληνικής φιλολογίας από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια απέκτησε διδακτορικό στην ιστορία. 
Την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ, ανέλαβε τον Μάιο του 1956 υπεύθυνος του αντάρτικου τομέα Σολέας, Μαραθάσας, Τηλλυρίας και Κύκκου, στρατολογώντας και εκπαιδεύοντας και άλλα μέλη. Συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Βρετανούς.
Διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΣΕΚ την περίοδο 1961-1962. Το 1962 αποτέλεσε πρωτεργάτη στην ίδρυση της ΔΕΟΚ, της οποίας διετέλεσε γενικός γραμματέας περίοδο 1962-1973. Επιπλέον, εργάστηκε και ως εκπαιδευτικός.

Πολιτική διαδρομή

Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ).
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Πατριωτικό Μέτωπο. Το 1962 διαγράφηκε από το Πατριωτικό Μέτωπο και παρέμεινε ανεξάρτητος βουλευτής για το υπόλοιπο της θητείας του. 
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υφυπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 19 Απριλίου 1982. Ακολούθως διορίστηκε Ειδικός Σύμβουλος του προέδρου Σπύρου Κυπριανού για τη σύσταση του Πανεπιστημίου Κύπρου, Σύμβουλος για πολιτιστικά θέματα και Σύμβουλος για δημόσιες σχέσεις.
Επανεξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε Δήμαρχος Έγκωμης για την περίοδο 1992-1996.
Εθνόσημο του Λεσότο

Το σημερινό εθνόσημο του Λεσότο υιοθετήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 2006.
Αντικατέστησε το πρώτο εθνόσημο, που καθιερώθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1966, έπειτα από την ανεξαρτησία. Εικονίζει έναν μπλε κροκόδειλο σε μια ασπίδα των Μπασότο. Αυτό είναι το σύμβολο της βασιλικής δυναστείας της μεγαλύτερης εθνότητας στη μικρή χώρα. Πίσω από την ασπίδα υπάρχουν δύο σταυρωτά όπλα, χρώματος καφέ, που χρονολογούνται από το 19ο αιώνα. Στο νέο εθνόσημο κυριαρχεί το καφέ χρώμα.
Εκατέρωθεν της ασπίδας υπάρχουν δύο καφέ άλογα Basutho, τα οποία την κρατούν. Μια καφέ (ως το 2006 ήταν χρυσή) κορδέλα υπάρχει στο κάτω μέρος με το εθνικό ρητό του Λεσότο: Khotso, Pula, Nala (στη γλώσσα των Σότο: «Ειρήνη, Βροχή, Ευημερία»).
Λύση των δύο κρατών (Κύπρος)

Η λύση των δύο κρατών για το κυπριακό ζήτημα αναφέρεται στη μόνιμη διχοτόμηση της Κύπρου σε τουρκοκυπριακό κράτος στο βορρά και ελληνοκυπριακό κράτος στο νότο, σε αντίθεση με τις διάφορες προτάσεις για την επανένωση της Κύπρου.
Η λύση των δύο κρατών θα οδηγήσει στην νομιμοποίηση του status quo, όπου οι ελληνοκύπριοι κατέχουν το νότιο τμήμα του νησιού, ενώ οι τουρκοκύπριοι κατέχουν το βόρειο τμήμα του νησιού.

Υποστήριξη για τη λύση των δύο κρατών

Το 2007, η ΤΔΒΚ διεξήγαγε δημοσκόπηση για το θέμα, όπου το 60% των ερωτηθέντων συμφωνούσε με την ιδέα των δύο κρατών ως λύση του κυπριακού ζητήματος. Μια δημοσκόπηση του 2009 έδειξε ότι το 77.9% των Τουρκοκυπρίων υποστήριζε τη διχοτόμηση, με το 63% να εκφράζει αμφιβολίες εάν θα επιτύχουν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Σε γενικές γραμμές, η Τουρκική Δημοκρατία έχει εκφράσει την υποστήριξή της για τη λύση των δύο κρατών ως εναλλακτική λύση απέναντι στην επανένωση. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιβεβαίωσε την θέση κατά την επίσκεψη του στη Βόρεια Λευκωσία το 2014. Σύμφωνα με τα ελληνοκυπριακά μέσα ενημέρωσης, η λύση των δύο κρατών ωθείται από την Τουρκία σε περίπτωση που η ειρηνευτική διαδικασία με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ αποτύχει.

Αντίθεση στη λύση των δύο κρατών

Ο ΟΗΕ προσπαθεί να επιτύχει τη λύση του ζητήματος μέσω της κυπριακής επανένωσης με βάση ένα ομοσπονδιακό μοντέλο. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το σχέδιο Ανάν.
Μεγάλη περιοχή

Μεγάλη περιοχή ή περιοχή του πέναλτι ή απλά περιοχή (αγγλ.: penalty area) στο ποδόσφαιρο είναι μια περιοχή του αγωνιστικού χώρου κοντά στο τέρμα. Υπάρχει από μια τέτοια περιοχή σε κάθε μια από τις δύο πλευρές του γηπέδου.

Σχήμα - Διαστάσεις

Η μεγάλη περιοχή είναι ένα παραλληλόγραμμο που ξεκινά από τη γραμμή του άουτ και έχει διαστάσεις 16,5 μέτρα (18 γιάρδες) προς κάθε πλευρά του τέρματος και 16,5 μέτρα (18 γιάρδες) μπροστά από αυτό προς το εσωτερικό του αγωνιστικού χώρου.
Μέσα στη μεγάλη περιοχή υπάρχει το σημείο του πέναλτι, το οποίο σημειώνεται με μια λευκή βούλα σε απόσταση 11 μέτρων (12 γιαρδών) από τη γραμμή του τέρματος και ακριβώς απέναντι από το μέσο της. Σε ακτίνα 9,15 μέτρων (10 γιαρδών) από το σημείο του πέναλτι και έξω από τη μεγάλη περιοχή είναι χαραγμένο ένα ημικύκλιο. Το ημικύκλιο δεν αποτελεί τμήμα της μεγάλης περιοχής. Σκοπός της ύπαρξής του είναι να ορίζει τη θέση των παικτών κατά την εκτέλεση χτυπήματος πέναλτι.
Το σχήμα και οι σημερινές διαστάσεις της μεγάλης περιοχής καθορίστηκαν το 1901. Μέχρι τότε η μεγάλη περιοχή εκτεινόταν ως τις γραμμές του πλαγίου άουτ.
Αρκούδα των σπηλαίων

Περιγραφή

Το μέγεθος της αρκούδας των σπηλαίων ήταν μεγαλύτερο από αυτό της καφέ αρκούδας (κατά περίπου 30%). Όταν στεκόταν όρθια έφτανε σε ύψος τα 2,5 μ. και βάρος τα 400-500 κιλά στα αρσενικά και τα 200-250 κιλά στα θηλυκά. Η αρκούδα των σπηλαίων είχε ογκώδη και εύρωστη κατασκευή, με πολύ μεγάλο κεφάλι, μέτωπο έντονα αναθολωμένο, πόδια κοντά, δυνατά σαγόνια, μικρά αυτιά και τα αρσενικά είχαν έως και διπλάσιο βάρος από τα θηλυκά..

Βιολογία

Η οδοντοστοιχία της δείχνει ότι πιθανότατα είχε αποκλειστικά χορτοφαγικές συνήθειες, έτρωγε κατά βάση ρίζες, χόρτα, βότανα, φράουλες, μέλι και περιστασιακά μικρά θηλαστικά, σε αντίθεση με τις καφετιές αρκούδες (που ζουν ως σήμερα), οι οποίες είναι περισσότερο σαρκοφάγες. Αυτός ήταν άλλωστε και ο βασικός λόγος που οδήγησε στην επιβίωσή τους.

Γεωγραφική κατανομή

Απολιθώματα της αρκούδας των σπηλαίων έχουν βρεθεί στα Πυρηναία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βόρεια Ιταλία, τα Βαλκάνια και τον Καύκασο. Αν και φαίνεται ότι ο πληθυσμός τους ήταν κυρίως στην Δυτική Ευρώπη ωστόσο έχουν βρεθεί απολιθώματα των οστών της σε σπήλαια όλης της Ευρώπης (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και αρκετά σπήλαια στην Ελλάδα).

Στην Ελλάδα

Στον ελλαδικό χώρο ίχνη της αρκούδας των σπηλαίων έχουν βρεθεί εκτός από το σπηλαιοπάρκο Αριδαίας, στη Μηλιά Γρεβενών, στο σπήλαιο Περάματος Ιωαννίνων, στο σπήλαιο Πετραλώνων, στο Διμήνι Μαγνησίας, στο Εμποριό της Χίου, στη Σκοτεινή Θαρρουνίων της Εύβοιας, στο Απήδημα Λακωνίας και στην ευρύτερη περιοχή της Αρεόπολης στην Ανατολική Μάνη.

Εξαφάνιση

Οι περισσότερες αρκούδες των σπηλαίων φαίνεται πως πέθαναν πριν την τελευταία περίοδο των παγετώνων. Τα πιο πρόσφατα απολιθώματα χρονολογούνται πριν από 24.000 χρόνια. Η Ευαγγελία Τσουκαλά, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Παλαιοντολογίας του τμήματος Γεωλογίας στο Α.Π.Θ, λέει ότι ο άνθρωπος του Νεάντερταλ εξολόθρευσε την αρκούδα των σπηλαίων, και εξηγεί πως στην προσπάθειά του να προστατευτεί από το δριμύ ψύχος ήρθε αντιμέτωπος με τη γιγαντιαία αρκούδα, κυρίως όταν αυτή ήταν σε λήθαργο, άρα αδύναμη, μισοναρκωμένη και ανίκανη να αμυνθεί. Όπως έχει αποδειχθεί, η ανθρώπινη δραστηριότητα επιτάχυνε την εξαφάνιση της αρκούδας των σπηλαίων είτε με το κυνήγι είτε με δείγματα τελετουργικών συμπεριφορών που αφορούσαν τα οστά της. Ο ανταγωνισμός, παρότι άνισος ως προς το μέγεθος των δύο αντιπάλων, έφερε νικητή τον άνθρωπο, ο οποίος δεν μπορούσε να ανεχθεί τη φυτοφάγα αρκούδα να του περιορίζει την τροφή. Αλλά και να του καταλαμβάνει χώρο στα ασφαλή και πιο ζεστά -σε σχέση με το εξωτερικό περιβάλλον-σπήλαια. Επιπλέον εκμεταλλεύτηκε αρκετά το κρέας και τη γούνα της.
Τιργαταώ

Η Τιργαταώ είναι μυθική βασίλισσα του Σκυθικού λαού των Μαιωτών.
Ότι ξέρουμε για αυτή είναι γνωστό από τον αρχαίο συγγραφέα Πολύαινο. Ήταν κόρη του βασιλιά των Μαιωτών, αγνώστου ονόματος, και παντρεύτηκε τον βασιλιά του γειτονικού βασιλείου των Σινδών, που επίσης ήταν Μαίωτες, Εκαταίο. Κάποτε ο Εκαταίος έχασε την εξουσία και ζήτησε τη βοήθεια του βασιλιά του Βοσπόρου Σάτυρου, ο Σάτυρος για να τον βοηθήσει του έθεσε ως όρο να παντρευτεί την κόρη του και να σκοτώσει την Τιργαταώ.  Όταν αυτός επανέκτησε την εξουσία, παντρεύτηκε την κόρη του Σάτυρου και φυλάκισε την Τιργαταώ σε οχυρό φρούριο, φρουρούμενη. Η Τιργαταώ κατάφερε να δραπετεύσει και να καταφύγει στους Ιξομάτες όπου βρισκόταν η πρωτεύουσα των Μαιώνων, εν τω μεταξύ ο πατέρας της είχε πεθάνει και παντρεύτηκε τον διάδοχό του, αγνώστου ονόματος. 
Η Τιργαταώ, πλέον βασίλισσα, ξεσήκωσε όλα τα έθνη των Μαιωτών σε πόλεμο κατά των Σάτυρου και Εκαταίου, ο Πολύαινος αναφέρει ότι ο πόλεμος τελείωσε μόνο μετά τον Θάνατο του Σάτυρου και όταν τον διαδέχτηκε ο Γόργιππος. 
Η ιστορία της Τιργαταώς και του Εκαταίου περιγράφει την επικράτηση των βασιλέων του Βοσπόρου στους Σινδούς, μετά τον Σάτυρο οι γιοι του φέρουν τον τίτλο και του βασιλέα των Σινδών.
Χάιλαντς (περιφέρεια)

Γεωγραφία

Η περιφέρεια των Υψιπέδων βρίσκεται στο κέντρο της χώρας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Μομάσε (επαρχίες Δυτική Σεπίκ, Ανατολική Σεπίκ, Μαντάνγκ και Μορόμπ) και στα νότια με την Παπούα (επαρχίες Κόλπος και Δυτική).

Συνοικίες

Τα Υψίπεδα υποδιαιρούνται σε 34 συνοικίες: 9 στα Ανατολικά Υψίπεδα (Ντάουλο, Γκορόκα, Χενγκανόφι, Καϊνάντου, Λούφα, Οκάπα, Ομπούρα-Ουονενάρα, Ουνγκάι-Μπέννα), 7 στα Δυτικά Υψίπεδα (Αγκλίμπ-Νότιο Ουάγκι, Ντέι, Όρος Χάγκεν, Μουλ Μπάιερ, Τζίμι, Βόρειο Ουάγκι, Ταμπούλ-Νεμπλίγερ), 8 στα Νότια Υψίπεδα (Ιαλίμπου-Πάνγκια, Ινμπόνγκου, Κάγκουα-Εράβε, Κόμο-Μαγαρίμα, Κορόμπα-Κοπιάγκο, Μέντι-Μουνίχου, Νίπα-Κουτούμπου, Τάρι-Πόρι), 4 στην Ένγκα (Καντέπ, Κομπιάν, Λαγκαίπ-Ποργκέρα, Ουαμπάγκ) και 6 στο Σιμπού (Σουάβ, Γκουμίν, Καριμούι-Νομάν, Κεροουάγκι, Κουντιάβα-Γκεμπόγκλ, Σίνα Σίνα-Γιονγκομούγκλ).
Θεαίτητος (κρατήρας)

Χαρακτηριστικά

Το χείλος του Θεαίτητου πλησιάζει περισσότερο στο πολυγωνικό παρά στο κυκλικό σχήμα, έχοντας απλώς μια ελαφρά καμπύλωση στις κορυφές. Υπάρχει μία μικρή εξωτερική ανύψωση (τείχος) και ελαφρά κεντρική ανύψωση στον πυθμένα του κρατήρα, ενώ κατά τα άλλα το εσωτερικό του είναι σχετικώς ομαλό. Το βάθος του πυθμένα είναι 2,8 km κάτω από το επίπεδο της γύρω Θάλασσας των Βροχών. Κάποιες ακτίνες που προέρχονται από τον Αρίστυλλο περιβάλλουν τον Θεαίτητο: μία μεγαλύτερη στα δυτικά και δύο μικρότερες στα νότια.
Κατά το παρελθόν ο Θεαίτητος έχει αναφερθεί ως τοποθεσία ενός πιθανού παροδικού σεληνιακού φαινομένου: Το 1902 ένα λευκό σύννεφο παρατηρήθηκε για λίγο κοντά στον κρατήρα. Από άλλες παρατηρήσεις, όπως αυτές των Πάτρικ Μουρ και Ουίλλιαμ Χένρι Πίκερινγκ, καταγράφηκαν επίσης ασυνήθιστα φαινόμενα στην περιοχή.
Λάβετε θέσεις

Βραβεία

4 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1973 (καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας, φωτογραφίας, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και τιμητική διάκριση ερμηνείας).