google/wiki40b huggingface dataset:
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1899

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1899 ήταν οι τελευταίες δημοτικές εκλογές του 19ου αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου του 1899, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".

Οι εκλεγέντες στις μεγάλες πόλεις

Στην Αθήνα (όπου σημειώθηκαν αρκετά επεισόδια) δήμαρχος για πρώτη φορά στα χρονικά εκλέχθηκε ο Σπυρίδων Μερκούρης, ο οποίος στη συνέχεια θα δημιουργούσε μεγάλη παράδοση σε αυτό το αξίωμα, επικρατώντας άλλες δυο φορές (στα 1903 και 1907). Ο Μερκούρης συγκέντρωσε συνολικά 7.766 "ναι", έναντι 5.591 του αντιπάλου του Δημ. Καλλιφρονά και ανέλαβε τα καθήκοντά του μια εβδομάδα μετά τη νίκη του, στις 12 Σεπτεμβρίου.
Στον Πειραιά επικράτησε ο Τρύφων Μουτζόπουλος (δήμαρχος και τη χρονική περίοδο 1874-1883) που υπερίσχυσε του βασικού του αντιπάλου και επί δυο φορές νικητή στο παρελθόν (1887 και 1891) Θεόδωρου Ρετσίνα. Ο Τρ. Μουτζόπουλος συγκέντρωσε 3.735 ψήφους έναντι 3.681 του Ρετσίνα
Στην Πάτρα επικράτησε ο Δημήτριος Βότσης σε βάρος του Αθ. Κανακάρη.
Στο Βόλο εξελέγη ο κ. Γεωργιάδης και στο Μεσολόγγι ο Σωκράτης Στάικος
Μουσταφά Β΄

Βιογραφία

Ο Μουσταφά γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1664 στο παλάτι της Αδριανούπολης. Ήταν γιος του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ και της Ελληνίδας Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν. Ο Μουσταφά διαδέχθηκε στο θρόνο τον θείο του σουλτάνο Αχμέτ Β΄ αφού πέθανε.

Στρατιωτικές επιχειρήσεις

Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του ο Μεγάλος Τουρκικός Πόλεμος συνεχιζόταν. Μετά την ήττα του στην Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, ο Ιερός συνασπισμός κατέλαβε κάποιες περιοχές της Ευρώπης. Αργότερα, όταν ο στρατός των Αψβούργων κατέκτησε την περιοχή του Νις (Σερβία), ο Μουσταφά αποφάσισε να κατακτήσει τα εδάφη που είχε χάσει και έτσι τον Φεβρουάριο του 1695 ο στρατός του κατέλαβε το νησί της Χίου το οποίο οι Οθωμανοί το είχαν χάσει 2 φορές. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Μουσταφά με ορμητήριο την Αδριανούπολη κατέλαβε την πόλη της Λιπόβα που βρίσκεται στη Ρουμανία. Στις 18 του ίδιου μήνα ο σουλτάνος νίκησε τον βενετικό στόλο. Αργότερα ο στρατός των Αψβούργων νικήθηκε από τον ίδιο στην μάχη των Λούγος και για αυτόν το λόγο ονομάστηκε «Γαζή».
Μετά από αυτές τις νίκες ο στρατός επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη ενώ ταυτόχρονα στην Αζοφική νίκησε τους Ρώσους. Τον Απρίλιο του 1696 οι Ρώσοι κατέκτησαν την περιοχή της Αζοφικής, ωστόσο ο Μουσταφά οργάνωσε άλλες 2 εκστρατείες που οδήγησαν σε 2 νίκες: τη μάχη του Ουλάς και του Κενέι· μετά από αυτές ο στρατός κατέκτησε την Τιμισοάρα. Την τρίτη φορά ο στρατός ηττήθηκε στην μάχη του Ζέντα και σε αυτή τη μάχη ο Μεγάλος Βεζίρης Ελμάς Μεχμέτ Πασάς σκοτώθηκε και έτσι υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης με τον Ιερό συνασπισμό. Κατά την διάρκεια της εξουσίας του αποσχίσθηκε η Ουγγαρία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία εξαιτίας της συνθήκης του Κάρλοβιτς, που σηματοδότησε την έναρξη της παρακμής της αυτοκρατορίας. Ο Μουσταφά Β΄ διαπνεόταν από μεταρρυθμιστικές τάσεις και επιχείρησε μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699) να βελτιώσει τα εσωτερικά θέματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παρά τις προσπάθειές του δεν τα κατάφερε, με αποτέλεσμα το 1703 να παραιτηθεί του θρόνου.

Θάνατος

Ο Μουσταφά Β΄ πέθανε τον ίδιο χρόνο (29 Δεκεμβρίου 1703) στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 39 χρονών. Τον διαδέχθηκε ο αδερφός του, Αχμέτ Γ΄.
Βέρβενα

Αρχαίοι χρόνοι

Κατά την αρχαιότητα, ίσως κατοικούσαν εδώ οι Βερβένιοι, αρκαδικό γένος, σύμφωνα με τον λεξικογράφο Ησύχιο  , ενώ η περιοχή του σημερινού χωριού ανήκε στην αρχαία Αρκαδία. 
Τα αρχαιότερα λείψανα που έχουν επισημανθεί στην περιοχή ανάγονται στη 2η χιλιετία π.Χ. και πρόκειται για λίθινες αξίνες που βρέθηκαν στη θέση Πέτρα, όπου η ομώνυμη βρύση. Στη θέση Παντελεήμων βρέθηκαν λείψανα λατρείας της Αρτέμιδος από τον 9ο αι π.Χ. μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια. Στη θέση αυτή κατά τον 6ο αι. π.Χ. κατασκευάστηκε ένας ολομάρμαρος ναός δωρικού ρυθμού, τον οποίο ερεύνησε ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ρωμαίος. 
Μέσα στο χωριό έχουν εντοπιστεί ενδείξεις κατοίκησης του ίδιου χώρου κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. 
Περισσότερα στοιχεία κατοίκησης της περιοχής των Βερβένων σώζονται από την εποχή του Ιουστινιανού και εξής.

Βυζαντινή και οθωμανική περίοδος

Ενδείξεις ύπαρξης του οικισμού κατά τη βυζαντινή περίοδο αποτελούν τα ερείπια παλαιότερων οικισμών στις γύρω περιοχές. Ο βυζαντινός οικισμός φαίνεται ότι κατά τον 12ο αι. μ.Χ. γνωρίζει άνθηση, καθώς στην εποχή αυτή χρονολογείται ο βυζαντινός ναός του οποίου αρχιτεκτονικά μέλη σώζονται εντοιχισμένα στον ναό του Τιμίου Προδρόμου του 18ου αι. μ.Χ. Για μια περίοδο, η περιοχή ερημώνει από πληθυσμό, αλλά επανακατοικείται κατά τον 17ο αιώνα. Σε απογραφή των Βενετών, το χωριό φέρεται να είχε 91 οικογένειες. 
Το χωριό ακμάζει κατά τον 18ο αιώνα και τότε χτίζονται τα πυργόσπιτα του Παπαϊωάννου, του Παπαθανασίου, του Αυγουστή και του Κρητικού. Την ίδια εποχή κατασκευάζεται και η Μεγάλη Βρύση του χωριού, η οποία είναι ολομάρμαρη, φέρει ανάγλυφες συμβολικές παραστάσεις και διαθέτει τέσσερις κρουνούς που ρέουν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Το 1806 το χωριό καταστράφηκε από τους καταδιωκόμενους κλέφτες του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μετά την άρνησή των κατοίκων του να τους συνδράμουν. Ο Κολοκοτρώνης αναφέρει το γεγονός στη Διήγησί του: «ἐστείλαμεν εἰς τὰ Βέρβενα νὰ μᾶς στείλῃ ψωμὶ καὶ ζωοτροφίας, καὶ αὐτοὶ μᾶς ἀποκρίθησαν: ἔχομε βόλια καὶ μπαροῦτι, καὶ ἐπήγαμε καὶ τοὺς 'χαλάσαμε.».

Ελληνική Επανάσταση

Κατά την Επανάσταση του 1821, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ίδρυσε στα Βέρβενα στρατόπεδο και είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του στον   Πύργο του Αυγουστή, ο οποίος ακόμη σώζεται. Στις 18 Μαΐου 1821, οι Τούρκοι από την Τρίπολη Αρκαδίας επιτίθενται εναντίον του στρατοπέδου χωριού, αλλά αποκρούονται στη μάχη Βερβένων και Δολιανών. Στις 21 Ιουνίου 1821 έφθασε στη Βέρβενα ο Δημήτριος Υψηλάντης από την Οδησσό της Ρωσίας και εκεί είχε εγκατασταθεί η Πελοποννησιακή Γερουσία και έγινε η επίσημη υποδοχή του, την οποία διαιωνίζει μαρμάρινη πλάκα με τη μορφή ανοιχτού ειληταρίου, που αναρτήθηκε το 1920 στο σημείο της υποδοχής. 
Τον Ιούλιο του 1825, στο χωριό επιτέθηκαν τουρκο-αιγυπτιακές δυνάμεις, ενώ το 1826 πυρπολήθηκε από τον Ιμπραήμ.
μάχη-βερβενων-και-δολιανων/

Αναπαράσταση μάχης

Κάθε χρόνο στο χωριό γίνεται η αναπαράσταση της μάχης των Βερβένων, που έλαβε χώρα στις 18 Μαίου 1821.

Εκδηλώσεις

Κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται τοπικό πανηγύρι της Αγίας Άννης με πλούσια ζωντανή παραδοσιακή μουσική.
Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπολέσλαφ Α΄ τού γενναίου και της Εμνίλντα, κόρης τού Ντομπρομίρ πρίγκιπα των Σλάβων (τού Βιστούλα;), ίσως κυβερνήτη της Λουσατίας. Έλαβε το όνομα τού πάππου του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Το δεύτερο όνομά του, προς τιμή τού Αγ. Λάμπερτ, είναι μάλλον από τον θείο του Λάμπερτ.
Οργάνωσε δύο εκστρατείες στη Σαξονία το 1028 και 1030, που λεηλάτησαν τη χώρα αυτή. Έπειτα ήταν σε πόλεμο για να αμυνθεί τη Γερμανία, τη Βοημία και το Κίεβο. Το 1031 αναγκάστηκε να δραπετεύσει από την Πολωνία, όταν τον εκτόπισε ο Γιαροσλάβ Α΄ ο Σοφός μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου και εγκατέστησε τον Μπέζπρυμ, ετεροθαλή αδελφό τού Μιέσκο Β΄, στον θρόνο της Πολωνίας. Ο Μιέσκο Β΄ κατέφυγε στη Βοημία, αλλά ο Όλντριχ των Πρεμυσλιδών δούκας της Βοημίας τον φυλάκισε. Το 1032 ανέκτησε εξουσία σε μία από τις τρεις περιοχές της Πολωνίας, έπειτα σε όλη τη χώρα, κάνοντας καλή χρήση των δομών, που είχαν απομείνει. Τότε χάθηκαν εδαφικές αποκτήσεις τού πατέρα του: η Άνω Λουσατία, μέρος της Κάτω Λουσατίας, η Ερυθρά Ρουθηνία, το δυτικό και κεντρικό μέρος της Άνω Ουγγαρίας (Σλοβακία) και πιθανώς η Μοραβία.
Ήταν πολύ καλά μορφωμένος για την εποχή του. Μπορούσε να διαβάσει και να γράψει· γνώριζε Ελληνικά και Λατινικά. Τον αποκαλούσαν οκνηρό (gnuśny), επειδή έχασε τη βασιλεία. Αλλά ήταν επιδέξιος και ταλαντούχος ηγεμόνας.
Παραμάλι

Τοποθεσία

Το Παράμαλι βρίσκεται 26 χιλιόμετρα δυτικά της Λεμεσού. Το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης του χωριού περιλαμβάνεται στο έδαφος των βρετανικών βάσεων Ακρωτηρίου - Επισκοπής. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 90 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με την Αυδήμου, στα βορειοδυτικά με το Πραστειό Αυδήμου, στα βόρεια με τον Άγιο Αμβρόσιο και στα ανατολικά με τη Σωτήρα. Η νότια πλευρά της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσια.

Ιστορία

Αρχικά  το Παραμάλι ήταν χριστιανικός οικισμός, θεμέλια του οποίου έχουν βρεθεί γύρω από μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία. Ο Λουί ντε Μας Λατρί αναφέρει ότι το Παραμάλι ήταν βασιλικό κτήμα την περίοδο της ενετοκρατίας. Ταυτόχρονα άνηκε στη Μεγάλη Κομμανταρία, πρώτα των Ναϊτών Ιπποτών και αργότερα, μετά τη διάλυση του, των Ιωαννιτών.
Επαρχία Γιανγκικουργκάν

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός είναι 166.700 άτομα.
Μανόνο

Γεωγραφία

Το Μανόνο βρίσκεται ανάμεσα στο Νου'ουλόπα και το Ουπόλου. 
Έχει έκταση 2,4 km χιλιόμετρα, μήκος 1,5 χιλιόμετρα και επιφάνεια 2,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ερνέστος της Αυστρίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μπρουκ αν ντερ Μουρ και ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Έσω Αυστρίας και της Βιρίντις Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου. Ο Λεοπόλδος Γ΄ συμφώνησε στο Νόιμπεργκ το 1379 με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Γ΄ να διαιρέσουν τις από κοινού κτήσεις των Αψβούργων: ο Αλβέρτος Γ΄ έλαβε την Κανονική (Πέραν) Αυστρία, ενώ ο Λεοπόλδος Γ΄ έλαβε την Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη) το Τυρόλο, την Ιστρία, κά.
Ο Λεοπόλδος Γ΄ σκοτώθηκε στη μάχη του Ζέμπαχ το 1386, προσπαθώντας να επεκτείνει την περιοχή του προς την Ελβετία. Ο Ερνέστος ήταν εννέα ετών και μαζί με τα τρία αδέλφια του κηδεμονεύτηκε από τον θείο του Αλβέρτο Γ΄ ως το 1395 που αυτός απεβίωσε. Το 1401 συνόδευσε τον Ρούπερτ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Το 1406 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός Γουλιέλμος και οι υπόλοιποι τρεις αδελφοί συμφώνησαν να μοιράσουν τις κτήσεις: ο Ερνέστος την Έσω Αυστρία (Στυρία, κλπ) και ο μικρός Φρειδερίκος Δ΄ την Πέραν Αυστρία και το Τυρόλο. Ο Λεοπόλδος Δ΄ ήταν άτεκνος και ανέλαβε την Πέραν Αυστρία όσο ζει. Οι δύο μεγάλοι αδελφοί ανέλαβαν την κηδεμονία του επταετούς Αλβέρτου Ε΄, γιου του εξαδέλφου τους Αλβέρτου Δ΄, όταν αυτός απεβίωσε το 1404.
Ωστόσο το επόμενο έτος ο Λεοπόλδος Δ΄ και ο Ερνέστος διαφώνησαν· ο εμφύλιος πόλεμος κράτησε δύο έτη. Το 1411 απεβίωσε ο Λεοπόλδος Δ΄. Το 1414 έγινε η τελετή της ανάληψης του δουκάτου της Καρινθίας (ρωμαϊκής Καραντανίας) στον πριγκιπικό λίθο σύμφωνα με το παλαιό τυπικό. Από τότε έκανε χρήση του τίτλου του αρχιδούκα, κάτι που είχε επινοήσει ο θείος του Ροδόλφος Δ΄. 
Έγινε μέλος του Τάγματος του Δράκοντος και του ιπποτικού Τάγματος του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ το 1414. Όταν στη Σύνοδο της Κωνσταντίας το 1417 ο Φρειδερίκος Δ΄ υποστήριξε τον αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο Σιγισμούνδος έθεσε τον Φρειδερίκο Δ΄ υπό βασιλική απαγόρευση. Τότε ο Ερνέστος πήγε να καταλάβει τις περιοχές του αδελφού του, αλλά τελικά ήλθε σε συνεννόηση μαζί του και υπεραμύνθηκε το Τυρόλο έναντι του Σιγιμούνδου. 
Ήταν ικανός (σιδηρούς) κυβερνήτης στην Έσω Αυστρία. Απεβίωσε το 1424 στο Μπρουκ αν ντερ Μουρ και τάφηκε στην Κιστερκιανή μονή του Ράιν, κοντά στο Γκράτς. Ο δευτερότοκος γιος του απεβίωσε 45 ετών, έτσι ο πρωτότοκος έμεινε κύριος όλων των Αψβουργικών κτήσεων και έγινε βασιλιάς της Γερμανίας.
Σπήλαιο Αγγίτη

Το σπήλαιο πηγών Αγγίτη είναι το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο του κόσμου (με μήκος ~11 χιλιόμετρα) και  βρίσκεται στην Προσοτσάνη του νομού Δράμας. Είναι γνωστό και με το όνομα σπήλαιο Μααρά. Η ιδιαιτερότητα του έγκειται στο γεγονός ότι στο δάπεδό του κυλάει ο ποταμός Αγγίτης. Ο πλούσιος διάκοσμός του περιλαμβάνει τεράστιους σταλακτίτες. Το σπήλαιο είναι επισκέψιμο σε μήκος 500 μέτρων ενώ συνολικά εκτείνεται σε μήκος άνω των 10 χιλιομέτρων. Εντυπωσιακή είναι η έξοδος του ποταμού μέσα από το βουνό. Στον υπόγειο ποταμό του σπηλαίου καταλήγουν μεταξύ άλλων, τα νερά του λεκανοπεδίου του Κάτω Νευροκοπίου.
Το σπήλαιο ανήκει στο δίκτυο σπηλαίων του φαραγγιού του ποταμού Αγγίτη μαζί με άλλα τέσσερα γνωστά σπήλαια, μεταξύ των οποίων και το φημισμένο Σπήλαιο Αλιστράτης
Το σπήλαιο ονομάζεται και Μααρά, ονομασία η ετυμολογία της οποίας είναι είτε από τα αραβικά και σημαίνει μικρό σπήλαιο είτε από τα εβραϊκά που σημαίνει νερό από το βουνό. Ένα πολύ μικρό κομμάτι του σπηλαίου στην έξοδο του ποταμού ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Στην περιοχή έχουν βρεθεί πολλά αρχαιολογικά ευρήματα καθώς και ένας χαυλιόδοντας από μαμούθ, που φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας. Στο σπήλαιο έχουν βρεθεί επίσης μοναδικά είδη ψαριών, όπως η μπριάνα και το τυλινάρι σε βάθη 6.500 μέτρων, καθώς και ένα μοναδικό είδος ημιδιάφανης πετροκαραβίδας σε βάθος 7.100 μέτρων από την επιφάνεια του σπηλαίου. Στο σπήλαιο έχει αναφερθεί η ύπαρξη διάφανων ψαριών. 
Το σπήλαιο βρίσκεται στο Δήμο Προσοτσάνης Δράμας και είναι προσβάσιμο από τη Δράμα, την Καβάλα και τη Θεσσαλονίκη. Έχει αξιοποιηθεί και είναι επισκέψιμο από το 2001.
Ελευθερές

Ιστορικά στοιχεία

Οι Ελευθερές ήταν βοιωτική πόλη μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. οπότε πέρασαν στον έλεγχο των Αθηναίων. Από την πόλη αυτή διαδόθηκε στην Αθήνα η λατρεία του Διονύσου. Την περίοδο του Πεισίστρατου μεταφέρθηκε από τις Ελευθερές στην Ακρόπολη το ξόανο του Διονύσου και χτίστηκε ναός στις νοτιοανατολικές υπώρειες του λόφου αφιερωμένος στον Διόνυσο τον Ελευθερέα.

Το φρούριο των Ελευθερών

Στη θέση που σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη βρισκόταν η αρχαία πόλη των Ελευθερών, διασώζεται σήμερα μεγάλο φρούριο που από τον τοπικό πληθυσμό αποκαλείται Γυφτόκαστρο. Υπήρξε η άποψη πως το Γυφτόκαστρο αντιστοιχεί στο αρχαίο αθηναϊκό φρούριο Πάνακτο που αναφέρεται από τον Θουκυδίδη στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου. Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη όμως το Πάνακτο τοποθετείται στην περιοχή των Δερβενοχωρίων και το φρούριο των Ελευθερών δεν σχετίζεται με αυτό.
Πληροφορίες για την χρονολογία κατασκευής του δεν υπάρχουν αλλά από τον τρόπο που είναι κατασκευασμένο φαίνεται να ανήκει στον 4ο αιώνα π.Χ. Το φρούριο είναι χτισμένο με το ισοδομικό σύστημα, χωρίς χρήση συνδετικού υλικού.
Έχει περίπου ελλειψοειδές σχήμα με μήκος 330 μέτρων και πλάτος περίπου το μισό. Η συνολική περίμετρος του φρουρίου είναι 860 μέτρα. Το μέσο πάχος των τειχών είναι 2,6 μέτρα. Κατά μήκος των τειχών είναι χτισμένοι τετράγωνοι πύργοι. Διέθετε τέσσερις πύλες με την κύρια πύλη του τοποθετημένη στη δυτική πλευρά του. Καλύτερα διατηρημένη είναι σήμερα η βόρεια πλευρά του, στην οποία διατηρούνται επτά τετράγωνοι πύργοι.

Πρόσωπα

Από τις Ελευθερές καταγόταν ο γλύπτης Μύρωνας, ο δημιουργός του περίφημου δισκοβόλου.
Televisa

Διαθεσιμότητα

Τα κανάλια του ομίλου Grupo Televisa εκπέμπουν σε σχεδόν όλον τον κόσμο.

Στο Μεξικό

Σε όλη τη χώρα του Μεξικού εκπέμπουν 3 κανάλια του ομίλου Televisa, το El canal de las estrellas, το Canal 5 και το  Galavision. Υπάρχει επίσης και ένα κανάλι που εκπέμπει μόνο στη Πόλη του Μεξικού, το Canal de la Ciudad.
19 ακόμα τοπικά κανάλια σε διάφορες πόλεις της χώρας έχουν στενή σχέση συνεργασίας με τον όμιλο.
τηλ μεξικού 55 <2310-504300>

Δορυφορικά

19 κανάλια του ομίλου Televisa εκπέμπουν δορυφορικά, κυρίως στην Λατινική Αμερική και την Ευρώπη. Τα 3 πιο γνωστά από αυτά είναι το Canal de las estrellas Europa, το TL novelas Europa (διαθέσιμο σε Ευρώπη και Ωκεανία) και το TL novelas America (διαθέσιμο στην Αμερική).

Διεθνείς πωλήσεις

Ο όμιλος Televisa είναι κυρίως γνωστός για τις τηλενουβέλλες που παράγει. Κατά μέσο όρο κάθε χρονιά παράγονται 7 τηλενουβέλλες οι οποίες εξάγονται σε περισσότερες από 100 χώρες ανά τον κόσμο. H σειρά με τη μεγαλύτερη εξαγωγιμότητα παραγωγής Televisa ήταν η Μαρία της γειτονιάς που προβλήθηκε σε περισσότερες από 180 χώρες και έγινε παγκόσμιο τηλεοπτικό φαινόμενο. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί άλλων χωρών θεωρούν τόσο εγγυημένη την επιτυχία των σειρών της Televisa που έχει συμβεί να προβάλλουν μία τηλενουβέλλα πριν ξεκινήσει να προβάλλεται στο Μεξικό, όπως συνέβη με τη σειρά Piel de otoño (2004) που προβλήθηκε στο Περού, τη Κροατία και αλλού πολύ πριν τη χώρα παραγωγής της αλλά και τη Ροζαλίντα η οποία πριν ακόμη προβληθεί στο Μεξικό είχε πουληθεί σε πάνω από 60 χώρες, κυρίως λόγω της πρωταγωνίστριας.

Εντός συνόρων

Τα 4 κανάλια του ομίλου, εκτός από τις προαναφερθείσες τηλενουβέλλες προβάλλουν reality τηλεπαιχνίδια, δελτία ειδήσεων, παιδικά προγράμματα και ταινίες. Πολλές είναι και οι σατιρικές εκπομπές που φιλοξενούν τα κανάλια του ομίλου.

Αντίπαλοι

Εντός του Μεξικού, μεγάλος αντίπαλος της Televisa θεωρείται η Tv Azteca που ιδρύθηκε το 1993 και τη "μάχη" δείχνει να τη κερδίζει η Televisa. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο επεισόδιο της σειράς Amor Real (Πραγματική αγάπη), που έφερε ποσοστό τηλεθέασης μεγαλύτερο του 80% στο Canal 2 του Μεξικού. Όσον αφορά τις διεθνείς πωλήσεις τηλενουβελλών, το ισπανόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo που εδρεύει στο Μαϊάμι και ανήκει στον όμιλο NBC Universal, τα τελευταία χρόνια καταφέρνει σημαντική αύξηση πωλήσεων τηλενουβελλών σε χώρες που ως τώρα "κυριαρχούσαν" (αν όχι μονοπωλούσαν) τα αντίστοιχα προγράμματα της Televisa.
Πίτερ Φρόικεν

Προσωπική ζωή

Ο Φρόικεν γεννήθηκε στο Nykøbing Falster της Δανίας, ηταν γιος της Anne Petrine Frederikke (née Rasmussen, 1862-1945) και του Lorentz Benzon Freuchen (1859-1927). Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας. Ο Φρόικεν παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης όπου για κάποιο διάστημα σπούδασε ιατρική.

Μετεπειτα χρόνια

Ο Φρόικεν και η σύζυγός του Νταγκμάρ έζησαν στη Νέα Υόρκη και διατήρησαν ένα δεύτερο σπίτι στο Noank του Κονέκτικατ. Ο πρόλογος του τελευταίου έργου του, Βιβλίο των Επτά Θαλασσών, χρονολογείται στις 30 Αυγούστου 1957 στον Noank.Freuchen, Peter. David Goldsmith Loth. George Plimpton (2003). Peter Freuchen's Book of the Seven Seas. Globe Pequot, σελ. 11–12. ISBN 1-59228-125-7.
Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης

Ιστορική αναδρομή

Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10, η ομάδα του Ηρακλή κατέκτησε την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Κατά συνέπεια ανήλθε στα Πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο σύλλογος συμμετείχε στον 1ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, τερματίζοντας στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Την ίδια επίδοση επανέλαβε και την επόμενη χρονιά, 2011-12, παραμένοντας χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στην κατηγορία.
Την περίοδο 2012-13 η ομάδα της Κοζάνης κατόρθωσε να σκαρφαλώσει στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου της. Ακολούθως αγωνίστηκε σε αγώνα κατάταξης εναντίον του Γ.Σ. Ελευθερούπολης, στον οποίο και ηττήθηκε με σκορ 104-91. Ωστόσο, λόγω ανακατατάξεων μεταξύ των ομάδων επετράπη στον Ηρακλή να ανέλθει τελικά στη Β' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Ιστορικό

Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο σύλλογος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. τερματίζοντας στην 4η θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2010-11, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση, επίδοση που επανέλαβε και την επόμενη χρονιά, 2011-12.

Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος

Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Παράλληλα κέρδισε μία θέση στο ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία.  
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Ιωάννης Σκαρκαλάς», χωρητικότητας 1.530 θέσεων.
Ράλι Ντακάρ

Το Ράλι Ντακάρ είναι ένας από τους δυσκολότερους αγώνες με μηχανοκίνητα οχήματα. Διεξάγεται κάθε χρόνο από το 1979. Παλαιότερα ονομαζόταν «Ράλι Παρίσι - Ντακάρ», «Paris- Dakar» ενώ σήμερα ονομάζεται απλώς «Ράλι Ντακάρ». 
Μέχρι και το 2007, ο αγώνας εξελισσόταν κυρίως στην Αφρική. Λίγες μόλις ώρες πριν την εκκίνηση του αγώνα, 12:30 της Παρασκευής 4/1/2008, οι οργανωτές του Dakar 2008, ανακοίνωσαν επίσημα την ματαίωση του αγώνα. Ο αγώνας αναβλήθηκε για λόγους "ασφαλείας".   Οκτώ από τις φάσεις του Ράλι θα διεξάγονταν στη Μαυριτανία, όπου όμως φονεύτηκαν 4 Γάλλοι τουρίστες  Οι διοργανωτές έκαναν λόγο επίσης για "τρομοκρατικές απειλές".
Το Φεβρουάριο του 2008 ανακοινώθηκε ότι η αντίστοιχη διοργάνωση του 2009 διεξηχθεί στην αμερικανική ήπειρο, και συγκεκριμέναστην Αργεντινή και στη Χιλή, με εκκίνηση και τερματισμό το Μπουένος Άιρες.  H διοργάνωση του 2011 ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιανουαρίου της χρονιάς αυτής (έγινε επίσης σε Αργεντινή και Χιλή). Στην διάρκεια της διοργάνωσης του 2011 σκοτώθηκαν 4 άνθρωποι, φτάνοντας τον συνολικό αριθμό των θυμάτων του ράλι σε 63 μέσα σε 42 χρόνια (τα επιβεβαιωμένα θύματα).
Ο δημιουργός του Dakar ήταν ο Thierry Sabine.

Δυστυχήματα

Ο Ιταλός Φαμπρίτσιο Μεόνι  ήταν νικητής το 2001 και το 2002. Απεβίωσε στις 11 Ιανουαρίου του 2005  έπειτα από το δυστύχημα που είχε με τη μοτοσικλέτα του κατά τη διάρκεια της 12ης ειδικής του αγώνα του 2005. Ως αποτέλεσμα και στη μνήμη του Μεόνι η επόμενη μέρα 12 Ιανουαρίου δεν μέτρησε για τις μοτοσυκλέτες.
Οικουμενόπολη

Η Οικουμενόπολη (αγγλικά: Ecumenopolis‎) είναι όρος που αποτυπώνει μια θεωρητική σύλληψη του φημισμένου Έλληνα πολεοδόμου Κωνσταντίνου Δοξιάδης, η οποία διατυπώθηκε το 1967, στο κείμενό του «Ecumenopolis: Tomorrow's City», το οποίο δημοσιεύθηκε το 1968 στο συλλογικό τόμο Britannica Book of the Year. Πρόκειται για μια υποθετική πόλη στο μέγεθος ολόκληρου του πλανήτη Γη. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε από τον Δοξιάδη για να αποτυπώσει την ιδέα ότι οι μελλοντικές αστικές περιοχές και οι μεγαλουπόλεις θα συγχωνευθούν, ώστε τελικά θα υπήρχει μια μοναδική, ενιαία και συνεχής πόλη, ως αποτέλεσμα των σύγχρονων τάσεων αστικοποίησης και της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού. Την εποχή που δημοσιοποιήθηκε η ιδέα του Δοξιάδη για την Οικουμενόπολη, φαινόταν κοντά στην επιστημονική φαντασία, αλλά στις μέρες μας είναι εκπληκτικά επίκαιρη.

Περιγραφή

Ο Δοξιάδης ξεκινά τη σκέψη του, θεωρώντας την πόλη ως φαινόμενο δυναμικό, που εξελίσσεται μέσα στον χώρο και τον χρόνο, καθώς η οικιστική διόγκωση είναι συνεχής και αναπόφευκτη. Έτσι, η συνολική οργάνωση του χώρου πρέπει να είναι τέτοια, που να επιτρέπει αυτήν την ανάπτυξη, δίχως να προκαλείται διάλυση του αστικού ιστού της πόλης και χωρίς να χάνεται η ανθρώπινη κλίμακα. Επιπλέον, η πόλη οργανώνεται -πάντα σύμφωνα με τον Δοξιάδη- σε βαθμούς (ανθρώπινες κοινότητες διαφορετικών επιπέδων), που αυξάνονται με την παράλληλη αύξηση του πληθυσμού. Ο 1ος βαθμός αφορά μια γειτονιά 100-200 κατοίκων, ο 2ος βαθμός μια γειτονιά 500-600 κατοίκων (όπως ένα μικρό χωριό) κ.ο.κ. Τελική κατάληξη ορίζεται η γειτονιά 10ου βαθμού, που συνιστά την Οικουμενόπολη. Ο 4ος βαθμός κοινότητας αποτελεί κλειστή κυψέλη, με κυκλοφορία οχημάτων μόνο για προσπέλαση, ενώ η διέλευση οργανώνεται περιφερειακά, με αρτηρίες και αποτρέπεται από το εσωτερικό της κυψέλης με θηλιές και αδιέξοδα («κυψέλες εσωτερικής κυκλοφορίας»).

Προϊστορία της αντίληψης

H αντίληψη για μια πόλη-οικουμένη, μια πόλη που θα είναι ο κόσμος ολόκληρος, είχε απασχολήσει και στο παρελθόν διάφορους διανοητές και συγγραφείς. Για παράδειγμα, ο Αμερικανός ιεροκήρυκας και "προφήτης" Τόμας Λέικ Χάρις (1823–1906) είχε κάνει σχετική αναφορά-πρόβλεψη σε στίχους του. Αλλά και ο γνωστός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Ισαάκ Ασίμωφ χρησιμοποίησε την ιδέα μιας πόλης-πλανήτη με τον Τράντορ (Trantor), για τον οποίον πρωτοέγραψε το 1942 και αργότερα στη σειρά Foundation.