google/wiki40b huggingface dataset:
2246 Μπόουελ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μπόουελ εκτιμάται σε 44,21 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,054. Ο φασματικός τύπος του είναι D. Ο Μπόουελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 59,5 λεπτά.
Ζουπανία Σριεμ

Η Ζουπανία Σριεμ ή Σιρμίου (κροατικά: Srijemska županija, ουγγρικά: Szerém vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχίας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Βούκοβαρ, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 414.234 κατοίκους κι έκταση 6.866 τετραγωνικά χλμ. Γεωγραφικά καταλάμβανε τα εδάφη του σημερινού Σριεμ ή Σιρμίου που ανήκει στην Κροατία, Σερβία και Βοϊβοντίνα.

Ιστορία

Δημιουργήθηκε αρχικά στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας το 1745 με μικρή έκταση και περιελάμβανε τη βορειοδυτική περιοχή του Σιρμίου, ενώ το νότιοανατολικό τμήμα του Σιρμίου παρέμεινε εντός της Στρατιωτικής διοικητικής περιοχής. Αρχικά μέρος του Βασιλείου της Σλαβονίας, η οποία ήταν μέρος του βασιλείου των Αψβούργων της Κροατίας και των Αψβούργων του βασιλείου της Ουγγαρίας.
Με την επανάσταση του 1848 - 1849 στο Κάρλοβιτς με βάση την περιοχή δημιουργήθηκε η επαρχία Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ η οποία ήταν βραχύβια (1849 - 1860). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η διοικητική περιοχή δεν υπάρχει, γιατί το δουκάτο διαιρέθηκε σε επαρχίες.
Μετά από το 1860 η περιοχή επαναδημιουργήθηκε συνδεδεμένη με το Βασίλειο της Σλαβονίας, η οποία αργότερα συγχωνεύθηκε με το Βασίλειο της Κροατίας στο ενιαίο βασίλειο Κροατίας και Σλαβονίας, η οποία είχε περιορισμένο επίπεδο αυτονομίας εντός του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Το 1882 αυξήθηκαν τα εδάφη της με την προσθήκη της νοτιοανατολικής Σριεμ.
Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ολόκληρη η περιοχή συμπεριλαμβάνεται στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η διοικητική διαίρεση επέζησε μέχρι το 1922 όταν οι διοικητικές περιοχές καταργήθηκαν.
Ιωακείμ της Δανίας

Πρώιμα χρόνια

Γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1969 στην Κοπεγχάγη. Βαπτίστηκε στις 15 Ιουλίου 1969 στον καθεδρικό ναό του Άαρχους, με ανάδοχους το θείο του Ζαν Μπατίστ ντε Λαμπόρντ ντε Μονπεζά, τη θεία του Βενεδίκτη της Δανίας και η Πριγκίπισσα Χριστίνα της Σουηδίας.
Η μητρική γλώσσα του Ιωακείμ είναι τα δανικά, όμως μιλάει, επίσης, γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά. Κατοικεί στο Κάστρο Σάκενμποργκ στην Γιουτλάνδη.
Παρακολούθησε μαθήματα από το 1974 έως το 1976 στα Ανάκτορα Αμάλιενμποργκ και, στη συνέχεια, από το 1976 έως το 1982 στο σχολείο Κρεμπς της Κοπεγχάγης. Κατά την περίοδο 1982-1983 ο πρίγκιπας ήταν οικότροφος στο Εκόλ ντε Ρος (École des Roches) στη Νορμανδία της Γαλλίας. Το 1986 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αρεγκόρντ. Τα έτη 1991-1993 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην αγροτική οικονομία στο νησί Φάλστερ.

Στρατιωτική καριέρα

Ο Ιωακείμ ξεκίνησε τη στρατιωτική του εκπαίδευση το 1987 ως νεοσύλλεκτος στο Βασιλικό Σύνταγμα. Το 1988 έγινε λοχίας, και ένα χρόνο αργότερα, έφεδρος ανθυπολοχαγός. Υπηρέτησε ως διοικητής διμοιρίας από το 1989 έως το 1990. Το 1990 ανήλθε στο αξίωμα του έφεδρου υπολοχαγού του αποθεματικού και το 1992 σε αυτό του έφεδρου λοχαγού. Μετά τον διορισμό στο βαθμό του έφεδρου ταγματάρχη, το 2005, ο πρίγκιπας παραμένει σε εφεδρεία.
Ιωάννα του Δυρραχίου

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου και της Μαρίας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε πρώτα το 1365 τον Λουδοβίκο των Εβρέ κόμη του Μπομόν-λε-Ροζέ. Ο Λουδοβίκος απεβίωσε το 1376.
Το 1376 η Ιωάννα έκανε 2ο γάμο με τον Ροβέρτο Δ΄ των Αρτουά κόμη του Ε. Οι δύο του δηλητηριάστηκαν το 1387.
Δεν είχε από τους γάμους της απογόνους.
Λάσκος Ι (κανονιοφόρος)

Ιστορικό

Κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ το 1943, στα ναυπηγεία Defoe Shipbuilding στο Μπέι Σίτι του Μίσιγκαν για λογαριασμό του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού (USS PC-1148). Το 1944 μετασκευάστηκε. Έλαβε μέρος (ως PGM 16) στη Μάχη της Οκινάουα, καθώς και σε επιχειρήσεις κατά της Ιαπωνίας τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1945. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1945 βρισκόταν, μαζί με άλλα συμμαχικά σκάφη, στον κόλπο του Τόκιο, κατά την τελετή παράδοσης της Ιαπωνίας. Παραχωρήθηκε στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας, στις 24 Νοεμβρίου 1947. Παρελήφθη στις 11 Δεκεμβρίου 1947 στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια από τον Πλωτάρχη Μ. Σταυρίδη και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 11 Μαΐου 1948.
Το «Αντιπλοίαρχος Λάσκος» πήρε το όνομά του προς τιμήν του Κυβερνήτη του Υ/Β «Κατσώνης» Βασίλη Λάσκου, ο οποίος φονεύθηκε την 14η Σεπτεμβρίου 1943 στη θαλάσσια περιοχή Σκιάθου – Πηλίου, σε πολεμική δράση εναντίον του εχθρού. Ο Β. Λάσκος προήχθη σε Πλοίαρχο μετά θάνατον «επ' ανδραγαθία» στις 4 Δεκεμβρίου 1943.
To σκάφος συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για περιπολίες στο Ανατολικό Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα. Το Δεκέμβριο του 1952 είχε προσαράξει στον όρμο Πλατύ της Λήμνου, επισκευάσθηκε και χρησιμοποιήθηκε πάλι.
Παροπλίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1970. Το 1974 πωλήθηκε ως σκραπ στην αγγλική εταιρία Pounds Marine Shipping, έναντι του ποσού των 37.111 δολαρίων.
Μαρία Αντωνία της Πάρμας

Βιογραφία

Η Μαρία Αντωνία μεγάλωσε με τον αδελφό και τις αδελφές της στο δουκάτο της Πάρμας, όπου ήταν γνωστή ως "Τονίνα". Ήταν μια ταλαντούχα ζωγράφος.
Το 1796, η Πάρμα ήταν κατεχόμενη από τη Γαλλία. Ενώ οι γονείς τους είχαν τη δυνατότητα να παραμείνουν στο θρόνο τους, η 22χρονη Μαρία Αντωνία και η αδελφή της Καρλόττα ήταν ελεύθερες, καθώς δεν είχαν καμιά πολιτική σημασία. Οι αδελφές παρέμειναν στο πλευρό των γονιών τους και τους υποστήριξαν κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής. Και οι δύο θεωρούταν ότι είχαν την θρησκευτική πίστη του πατέρα τους και τη δυναμικότητα της μητέρας τους. Ενώ η Καρλόττα αναγνωρίστηκε ως πριγκίπισσα από τη Γαλλία και της δόθηκε σύνταξη για να είναι σε θέση να ζήσει σύμφωνα με το καθεστώς της, η Αντωνία περιγράφηκε ως υπερβολικά έντονη και κρατήθηκε σε επιφυλακή. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους τον Οκτώβριο του 1802, οι αδελφές και η μητέρα τους, Μαρία Αμαλία, συμμετείχαν στην επίσημη κρατική κηδεία του. Όταν η μητέρα τους εξορίστηκε μετά την κηδεία, την συνόδευσαν στην Πράγα, όπου έμειναν κοντά της μέχρι το θάνατό της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Πράγα, αυτή και η αδελφή της περιγράφηκαν ως ταπεινές και ξεχασμένες, περνώντας τον χρόνο τους στην προσευχή.
Ένα ήσυχο άτομο, η Μαρία Αντωνία δεν παντρεύτηκε ποτέ και έγινε δόκιμη μοναχή το 1802. Στις 22 Απριλίου του 1803, έγινε επισήμως μοναχή και άλλαξε το όνομά της σε Αδελφή Λουίζα Μαρία (Maria Luigia). Μετά το θάνατο της μητέρας της το 1804, η αδελφή της μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Η Αντωνία παρέμεινε στην Πράγα μέχρι την πτώση του Ναπολέοντα, μετά την οποία επέστρεψε στην Πάρμα.
Κατά τα επόμενα χρόνια έζησε μια ήσυχη και συγκρατημένη ζωή σε ένα μοναστήρι στην Πάρμα. Στις 9 Μαΐου του 1831, κινήθηκε προς την Μονή της Αγίας Αγαθής στη Ρώμη, όπου και πέθανε το 1841.
Wc (Unix)

Η wc (συντομογραφία των αγγλικών λέξεων word count) είναι μια εντολή των Unix-οειδών λειτουργικών συστημάτων.
Διαβάζει είτε από την είσοδο είτε από μια λίστα αρχείων και παράγει ένα ή περισσότερα από τα εξής στατιστικά: αριθμό bytes, αριθμό λέξεων και αριθμό γραμμών (ειδικότερα, αριθμό χαρακτήρων αλλαγής γραμμής). Αν δοθεί μια λίστα αρχείων, εκτός των στατιστικών για κάθε αρχείο, περιλαμβάνονται και συνολικά στατιστικά.
Παράδειγμα εκτέλεσης της wc:

$ wc foo bar
     40     149     947 foo
   2294   16638   97724 bar
   2334   16787   98671 total
Η πρώτη στήλη είναι ο αριθμός των αλλαγών γραμμής, δηλαδή το αρχείο κειμένου foo έχει 40 αλλαγές γραμμής ενώ το bar έχει 2294 αλλαγές γραμμής, συνολικά 2334 αλλαγές γραμμής. Η δεύτερη στήλη δείχνει τον αριθμό των λέξεων σε κάθε αρχείο κειμένου, και υπάρχουν 149 λέξεις στο foo και 16638 λέξεις στο bar, συνολικά 16787 λέξεις. Η τελευταία στήλη δείχνει τον αριθμό των χαρακτήρων σε κάθε αρχείο κειμένου, εννοώντας ότι το αρχείο foo έχει 947 χαρακτήρες ενώ το bar έχει 97724 χαρακτήρες, συνολικά 98671 χαρακτήρες.
Νεότερες εκδόσεις της wc κάνουν διαχωρισμό μεταξύ του αριθμού από bytes και του αριθμού από χαρακτήρες. Αυτό οφείλεται στο Unicode, το οποίο περιέχει χαρακτήρες που καταλαμβάνουν πολλά bytes. Η επιθυμητή συμπεριφορά επιλέγεται με τις επιλογές -c ή -m.
Η GNU wc ήταν μέρος του πακέτου GNU textutils, τώρα ανήκει στα Κεντρικά εργαλεία GNU.
Σαμπάτα (ταινία)

Πλοκή

Στο Ντολτσέρτι Σίτι, μια μικρή πόλη του Τέξας, κάποια μέλη της υψηλής κοινωνίας θα ληστέψουν την τοπική τράπεζα του Στρατού με λεία 100 χιλιάδες δολάρια, για να  μπορέσουν να αγοράσουν την εκτάση, απ'όπου  σύντομα θα κατασκευαστεί ο καινούργιος σιδηρόδρομος,
Στη πόλη όμως θα εμφανιστεί ο Σαμπάτα (Λι Βαν Κλιφ), ένας κυνηγός επικυρηγμένων. Ενώ πίνει στο σαλούν, μαθαίνει ότι έχει γίνει ληστεία στην τράπεζα.
Ο τοπικός σερίφης θα προσφέρει ανταμοιβή 5.000 δολάρια, σε όποιον κατάφερει να εντοπίσει τους ληστές, γεγονός που δεν αφήνει αδιάφορο τον Σαμπάτα, ο οποίος θα ξεκίνησει να ψάχνει τους υπεράνω υποψίας ληστές της τράπεζας.
Οδός Βουκουρεστίου

Ιστορικό

Πριν από τη χάραξη της οδού, υπήρχε χείμαρρος ο οποίος στη συνέχεια καλύφθηκε. Το 1946, το τμήμα της οδού Βουκουρεστίου μεταξύ των οδών Σταδίου και Ακαδημίας μετονομάστηκε σε «Γιαν Σματς». Κατά πάσα πιθανότητα, η ονομασία αυτή οφείλεται στη σχέση που είχε αναπτύξει η βασίλισσα Φρειδερίκη με αυτόν κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στη Νότιο Αφρική, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επίσημη εξήγηση από τη πλευρά της κυβέρνησης αναφέρει πως ο Σματς είχε υποστηρίξει τις ελληνικές θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Χαρακτηριστικά η εφημερίδα «Εμπρός» αναφέρει:
«Την 11ην π.μ. χθες εγένετο η αποκάλυψις της εντοιχισθείσης πινακίδος επί της γωνίας των οδών Βουκουρεστίου και Τσώρτσιλ περί μετονομασίας της οδού Βουκουρεστίου εις οδόν Στρατάρχου Γιαν Σματς. Κατά την τελετήν παρέστησαν ο προεδρεύων της Κυβερνήσεως κ. Γονατάς, ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Ι. Πιτσίκας, το Δημοτικόν Συμβούλιον και πολλοί βουλευταί. Τελευταίος προσήλθεν ο επιτετραμμένος της Νοτιοαφρικανικής Ενώσεως κ. Μπάουερ, όστις επευφημήθη ζωηρώς υπό του παρισταμένου πλήθους»
Μικροσεισμός

Μικροσεισμός λέγεται ο πολύ χαμηλής έντασης σεισμός ο οποίος μπορεί να είναι 2,0 ή λιγότερο σε μέγεθος. Είναι πολύ σπάνια αισθητός πέρα από 8 χλμ από το επίκεντρο του. Εκτός από να έχει φυσικά τεκτονικά αίτια, μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα υπόγειας πυρηνικής δοκιμής ή ακόμη και από μεγάλες εκρήξεις συμβατικών εκρηκτικών σε εκσκαφές. Συνήθως δεν προκαλεί απώλειες από ζωές ή καταστροφές κτιρίων και πολύ σπάνια τον αισθάνεται ο άνθρωπος.
Μικροσεισμοί συμβαίνουν συχνά κοντά σε ηφαίστεια καθώς πλησιάζει η έκρηξη τους και σε ορισμένες περιοχές εκμετάλλευσης για τη γεωθερμική ενέργεια, όπως κοντά στο Geyserville στη Βόρεια Καλιφόρνια.
Ex vivo

Ex vivo (Λατινικά: έξω από το ζώντα οργανισμό) είναι όρος της βιολογίας, που αναφέρεται σε ότι λαμβάνει χώρα έξω από τον οργανισμό. Στη βιολογία, ex vivo αναφέρεται σε πειραματισμούς που πραγματοποιούνται πάνω σε ζωντανούς ιστούς, ή σε τεχνητό περιβάλλον έξω από τον οργανισμό. Οι πιο κοινές «ex vivo» διαδικασίες χρησιμοποιούν ζωντανά κύτταρα, ή ιστούς αποσπασμένους από ζωντανούς οργανισμούς και καλλιεργημένους σε εργαστηριακά μηχανήματα, υπό άσηπτες συνθήκες για ώρες, ημέρες ή και εβδομάδες. Αυτό επιτρέπει τα πειράματα να πραγματοποιούνται υπό αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες, πράγμα που θα ήταν αδύνατο σε ζωντανούς οργανισμούς, παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες με αυτές στην πραγματικότητα. Οι μελέτες Ex vivo συνήθως πραγματοποιούνται in vitro, παρότι οι δύο όροι δεν είναι συνώνυμοι.
Στήλη του Αρκαδίου

Η στήλη του Αρκαδίου ήταν Ρωμαϊκή θριαμβευτική στήλη η οποία άρχισε να κατασκευάζεται το 401 στο φόρο του Αρκαδίου (αγορά, φόρουμ) στην Κωνσταντινούπολη για τον εορτασμό της νίκης του αυτοκράτορα Αρκαδίου κατά των Γότθων του Γκάινα το 400. Ο Αρκάδιος πέθανε το 408, ωστόσο η κατασκευή και διακόσμηση της στήλης συνεχίστηκε έως και το 421.

Ιστορικό

Κατά το έτος 400 οι Γότθοι μισθοφόροι είχαν σημαντική επιρροή και αριθμό στις στρατιωτικές υποθέσεις της Κωνσταντινούπολης. Ο ηγέτης του ήταν ο Γκάινας ο οποίος είχε τοποθετήσει αρκετούς από αυτούς σε υψηλόβαθμες θέσεις στον στρατό, ωστόσο το γεγονός ότι οι Γότθοι ήταν ακόλουθοι του Αρειανισμού, ξένοι,  καθώς και είχαν ιστορικό συγκρούσεων με την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δημιούργησε ένα κύμα αντιπάθειας προς αυτούς από τμήματα του πληθυσμού και της βυζαντινής πολιτικής και θρησκευτικής διοίκησης. 
Ο Γκάινας επέλεξε να αποχωρήσει από την πόλη μαζί με τους συντρόφους του και τις οικογένειες τους, ωστόσο κατά την στιγμή που αποχωρούσαν οι πύλες έκλεισαν αιφνιδιαστικά και οι στρατιωτικές δυνάμεις της πόλης επιτέθηκαν στους Γότθους σφαγιάζοντας 7.000 από αυτούς. Οι επιζώντες που κατάφεραν να διαφύγουν, ανάμεσα στους οποίους και ο Γκάινας, επιβιβάστηκαν σε πλοία προς τις ακτές της Μικράς Ασίας ωστόσο εκεί απωθήθηκαν από ένα άλλο ρωμαϊκό στόλο. Τα απομεινάρια των Γότθων αλλάζοντας πορεία κατευθύνθηκαν προς τον Δούναβη όπου εκεί ηττήθηκαν οριστικά από τον Ούννο πολέμαρχο Ούλδη στα τέλη του 400. Ο Ούλδης έστειλε το κεφάλι του Γκάινα ως δώρο στον Αρκάδιο, ο οποίος αποφάσισε να ανεγείρει την θριαμβευτική στήλη προς ανάμνηση της εξόντωσης των Γότθων.

Σημερινή εποχή

Η στήλη δεν διασώζεται πλέον καθώς καταστράφηκε τον 16ο ή τον 18ο αιώνα όταν υπέστη μεγάλη φθορά από σεισμό και ήταν ετοιμόροπη οπότε οι αρχές της πόλης την κατεδάφισαν, ενώ το άγαλμα είχε καταρεύσει ήδη από το 740 κατά τη διάρκεια άλλου σεισμού. Τα σημεία της βάσης τα οποία έχουν απομείνει είναι γνωστά με την ονομασία Avret Tash (Αβρέτ Τας) στα Τουρκικά. Ωστόσο, οι λεπτομέρειες της στήλης διασώθηκαν σε αναπαραστάσεις που είχαν γίνει το 1575.
Αριστόβουλος ο Νεότερος

Αριστόβουλος και  Ηρώδης  Αγρίππας

Οι σχέσεις του Αριστόβουλου με τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ δεν ήταν καλές. Κάποια στιγμή και οι δυο βρέθηκαν στη Συρία. Και οι δύο διατηρούσαν φιλία με τον Ρωμαίο έπαρχο Φλάκκο. Εκείνη την εποχή, κατά την διάρκεια μιας διένεξης μεταξύ των πολιτών της Δαμασκού και της Σιδώνας, οι Δαμασκηνοί δωροδόκησαν τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄, όταν κατάλαβαν ότι επηρέαζε τον έπαρχο. Την δωροδοκία αντιλήφθηκε, ο Αριστόβουλος ο όποιος και την κατήγγειλε. Έτσι ο Αγρίππας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Συρία.

Αριστόβουλος και Πετρώνιος

Ο Αριστόβουλος, παρά το γεγονός ότι δεν κατέλαβε κάποιο δημόσιο αξίωμα, ανήκε στους επιφανείς Ιουδαίους. Με αυτή την ιδιότητα συναντήθηκε με τον έπαρχο της Συρίας Πετρώνιο στην Τιβεριάδα, την εποχή που ο τελευταίος προσπαθούσε να διαχειριστεί την κρίση. Αυτή την είχε προκαλέσει η απόφαση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καλιγούλα, με την οποία ζητούσε να εγκατασταθεί το άγαλμά του στο προαύλιο τού Ναού του Σολομώντα (40).
Εθνική Λευκορωσίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις

Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από τη Λευκορωσία αγωνίζονταν με τα διακριτικά της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης. Για την Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης το 1992 εντάχθηκαν στην Ενωμένη Ομάδα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Η Ομοσπονδία της χώρας εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA το 1992, αν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή της γυναικείας ομάδας σε κάποια διοργάνωση έλαβε χώρα 4 χρόνια μετά και συγκεκριμένα στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1995 (χωρίς να προκριθεί στο τελικό στάδιο της διοργάνωσης).
Την τελευταία δεκαετία η ομάδα της Λευκορωσίας έχει εξελιχθεί σε μια από τις ισχυρότερες πανευρωπαϊκά. Το 2007 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Ιταλία. Την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος στη Θερινή Ολυμπιάδα της Κίνας, τερματίζοντας στην 6η θέση της τελικής κατάταξης. Το 2010 κατέκτησε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τσεχίας. Επανήλθε στο θεσμό το 2014, χωρίς αυτή τη φορά να διακριθεί.
Χορευτική μουσική της Αναγέννησης

Ο δέκατος έκτος αιώνας μαρτυρά την εξέλιξη της οργανικής χορευτικής μουσικής. Με την ανάπτυξη των μουσικών εκδόσεων η τυπωμένη χορευτική μουσική διατίθεται για σόλο όργανα και για μικρά σύνολα. Η Βενετία, το Παρίσι και η Αμβέρσα ήταν τα πρωτοπόρα κέντρα της νέας εκδοτικής βιομηχανίας. Οι χοροί είναι συχνά τα προϊόντα μεταποίησης τέτοιων φωνητικών έργων, όπως τα μαδριγάλια και τα σανσόν. Δημοσιεύονται σε απλοποιημένες τετράφωνες αποδόσεις που παίζονται από όργανα αντί να άδονται.
Τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται σε αυτές τις χορευτικές διασκευές δεν κατονομάζονται ούτε περιγράφονται. Αρκετά συχνά η ενορχήστρωση καθοριζόταν από τις περιστάσεις που αφορούσαν την παράσταση. Οι υπαίθριες εμφανίσεις απαιτούσαν «ηχηρά» όργανα, όπως η κάλαμος (μεσαιωνικό όμποε) και το σάκμπατ (μεσαιωνικό τρομπόνι). Για τις επίσημες τελετές από την άλλη, ήταν προτιμότερα όργανα «απαλά», όπως φλάουτα και έγχορδα με δοξάρι. Αν και στην αναγεννησιακή μουσική δεν γράφονταν τα ρυθμικά μέρη των κρουστών, έχουμε στοιχεία που αποδεικνύουν ότι αυτά προέκυπταν αυτοσχεδιαστικά κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Αρκετά χορευτικά είδη γίνονται δημοφιλή το δέκατο έκτο αιώνα και διασώζονται μέχρι την εποχή του Μπαρόκ. Ο μεγαλοπρεπής αυλικός χορός παβάνα είναι συχνά ο πρώτος μιας σειράς που τον ακολουθούν ένας ή περισσότεροι γρήγοροι χοροί, ιδίως ο ιταλικός σαλταρέλο (πηδηχτός χορός) και η γαλλική γκαγιάρντα (ζωηρότερος από το σαλταρέλο). Ο αλμάντ ή γερμανικός χορός, με συγκρατημένο δίσημο χρόνο, θα διατηρήσει τη δημοτικότητά του σε ολόκληρη την εποχή του Μπαχ, και θα ενταχθεί στη χορευτική σουίτα του Μπαρόκ. Ο ροντ ή κυκλικός χορός - λιγότερο αρχοντικός - είναι ένα ζωηρό και κεφάτο παιχνίδι που είχε συνδεθεί με τις υπαίθριες διασκεδάσεις και στον οποίο οι συμμετέχοντες σχημάτιζαν έναν κύκλο.
Έριχ Χέκε

Βιογραφία

Ο Χέκε γεννήθηκε στο Μπουκ του Πόσεν στη Γερμανία (τώρα Πόζναν, Πολωνία) και πέθανε στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Η πρώιμη εργασία του περιελάμβανε την καθιέρωση της λειτουργικής εξίσωσης για τη ζήτα συνάρτηση Ντέντεκιντ, με απόδειξη βασισμένη στις θήτα συναρτήσεις. Η μέθοδος εκτείνεται στις L-συναρτήσεις, που συσχετίζονται με μία τάξη χαρακτήρων που είναι τώρα γνωστοί ως χαρακτήρες Χέκε. Αυτές οι L-συναρτήσιες είναι τώρα γνωστές ως L-συναρτήσεις Χέκε. Αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της έρευνάς του στη θεωρία των modular forms, δημιουργώντας τη γενική θεωρία των ολόμορφων συναρτήσεων, όπως γίνεται πλέον αντιληπτή στο κλασικό περιβάλλον. 
Ήταν Πρόεδρος Ολομέλειας του Διεθνούς Κογκρέσου Μαθηματικών (ICM) το 1936 στο Όσλο.
Αράπ Αχμέτ (συνοικία Λευκωσίας)

Τοποθεσία

Στα βορειοανατολικά συνορεύει με τη Νεάπολη, στα ανατολικά με τη συνοικία Μαχμούτ Πασά, στα νοτιοανατολικά με τη συνοικία Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι, τη συνοικία Καραμανζαντέ και τη συνοικία Ιμπραχίμ Πασά, στα νότια με τον Άγιο Ανδρέα και στα δυτικά με τον Άγιο Παύλο (Δήμος Αγίου Δομετίου) και το Ορτακιοϊ.

Ιστορία

Η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Αρμένιοι. Ωστόσο, υπήρχαν και αρκετοί Τουρκοκύπριοι, μερικοί Ελληνοκύπριοι, Μαρωνίτες, Λατίνοι και Βρετανοί. Τα πρώτα χρόνια της Αγγλοκρατίας, η περιοχή της Αράπ Αχμέτ και της Καραμανζαντέ ήταν γνωστές ως Φραγκομαχαλλάς. Στη συνέχεια ο Φραγκομαχαλλάς διαιρέθηκε στις δύο συνοικίες.
Οι Αρμένοι κατοικούσαν στην περιοχή από τον 10ο αιώνα. Το 1571 οι Οθωμανοί δώρισαν στους Αρμένιους τη γυναικεία μονή του Τάγματος των Βενεδικτίνων ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν στη κατάκτηση της Κύπρου. Τη μονή αυτή την μετέτρεψαν στον αρμενικό ναό της Παρθένου Μαρίας.
Την εποχή της Αγγλοκρατίας, στη συνοικία Αράπ Αχμέτ βρίσκονταν οι κατοικίες των πλούσιων Βρετανών.
Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, οι Αρμένιοι κάτοικοι της συνοικίας Αράπ Αχμέτ εκδιώχθηκαν από τους Τουρκοκύπριους. Στα σπίτια τους κατοίκησαν Τουρκοκύπριοι από άλλες περιοχές, οι οποίοι μετά το 1974 επέστρεψαν στα χωριά τους ή εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές.
Λουμπόμπο (συνοικία)

Γεωγραφία

Το Λουμπόμπο είναι η μεγαλύτερη σε έκταση, αλλά μικρότερη σε πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης. Συνορεύει με όλες τις άλλες συνοικίες: με το Χνόχο στα βορειοδυτικά, με το Μανζίνι στα κεντρο-δυτικά, με το Σισελουένι στα νοτιοδυτικά, με τη Μοζαμβίκη στα ανατολικά και με τη Νότια Αφρική στα βόρεια και νοτιοανατολικά. Είναι η μόνη συνοικία της Σουαζιλάνδης που συνορεύει με τη Μοζαμβίκη.
Γεωγραφικά, σχεδόν όλη η συνοικία επιβάλλεται από τα όρη Λουμπόμπο.

Τοποθεσία

Το Χνόχο βρίσκεται βορειοανατολικά κεντρο-ανατολικάτης Σουαζιλάνδης.

Πληθυσμός

Το Λουμπόμπο είναι η μικρότερη σε πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 1997, 202.000 κατοίκους.

Ονομασία

Το Λουμπόμπο ονομάστηκε έτσι από την νοτιοαφρικανική οροσειρά Λουμπόμπο, η οποία το περιβάλλει και ένα μέρος της βρίσκεται σε αυτό.
Χαπιάρισμα

Ο δημώδης ναυτικός όρος χαπιάρισμα (trimming) σημαίνει την τακτοποίηση των "χύδην φορτίων" στα κύτη (αμπάρια) των πλοίων, δηλαδή των ομοειδών εκείνων φορτίων που μεταφέρονται "χύμα". Τέτοια φορτία είναι τα σιτηρά, τα κάρβουνα, τα μεταλλεύματα, τα χημικά (βωξίτες, φωσφάτα κ.ά), τα λιπάσματα κλπ.
Το "χαπιάρισμα" είναι το αντίστοιχο με την στοιβασία, τον ευτρεπισμό φορτίου που συμβαίνει όμως στα γενικά φορτία. Μετά το πέρας της φόρτωσης η άνω επιφάνεια του φορτίου παρουσιάζει υψομετρική ανομοιομορφία (λόφο ή λόφους) η οποία αυτή εξαλείφεται με το χαπιάρισμα. Η εργασία αυτή που πρέπει να γίνεται μετά το πέρας της φόρτωσης και πριν τον απόπλου, έχει ιδιαίτερη σημασία στη ζυγοστάθμιση πλοίου καθώς και στην ευστάθεια πλοίου αυτού αφού απ΄ αυτή εξαρτάται τις περισσότερες φορές η μετατόπιση φορτίου με κίνδυνο ανατροπής. Η εκτέλεση της διεργασίας αυτής γίνεται από ειδικευμένους γνώστες του αντικειμένου εργάτες λιμένος που ονομάζονται "χαπιαριστές" (trimmers), που φέρουν ειδικά πλατιά πέδιλα και εργαλεία σχήματος "Τ", με τα οποία ευθυγραμμίζουν την επιφάνεια του φορτίου.
Τοπίο

Τοπίο είναι το σύνολο των μορφών, του μοτίβου, των χρωμάτων, των ήχων, των βιοτικών και αβιοτικών στοιχείων όπως αυτά, αλληλεπιδρώντας με τις γνωστικές και τις συναισθηματικές εμπειρίες του ανθρώπου, οδηγούν στην δημιουργία ενός αισθήματος, εκτίμησης, απόλαυσης, ανάκλησης μνημών κ.α. από τη λήψη, αποτύπωση και συνδυασμό των παραπάνω στοιχείων. 
Το τοπίο μπορεί να αναφέρεται στο φυσικό, το τεχνητό ή το νοηματικό περιβάλλον, έτσι π.χ. μιλάμε για το φυσικό τοπίο, το οπτικό τοπίο, το ακουστικό τοπίο, το μουσικό τοπίο, το χρωματικό τοπίο, το πολιτικό τοπίο, το πολιτιστικό τοπίο κλπ. Με την γενική έννοια του όρου, κάθε άτομο μπορεί να έχει διαφορετική άποψη και αντίληψη για το τοπίο, να αντιλαμβάνεται δηλαδή τα στοιχεία που το συνθέτουν σύμφωνα με τις προσωπικές του εμπειρίες, την καταγωγή του και την αισθητική του. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των εννοιών του τοπίου είναι η παρουσία ενός παρατηρητή ο οποίος αντιλαμβάνεται τα μέρη που συνθέτουν το τοπίο ως ένα σύνολο, χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις, τη μνήμη και την αντίληψη.
Πολλές φορές ένα οπτικό ή ένα ακουστικό ερέθισμα οδηγεί στην αντίληψη ή στην ανάκληση ενός απομνημονευμένου τοπίου, για παράδειγμα ένας κάτοικος της πόλης επισκεπτόμενος την ύπαιθρο και ακούγοντας έναν ήχο π.χ. τα κουδουνίσματα από ένα κοπάδι ζώων, μπορεί να ανακαλέσει τις μνήμες από τον τόπο καταγωγής του και να έχει το συναίσθημα που προκαλεί το φανταστικό τοπίο του χωριού του.
Δευρίοπος

Η Δευρίοπος ή Δερρίοπος (Στράβων: Δευρίοπος, Στέφανος Βυζάντιος: Δουρίοπος) ήταν περιοχή της αρχαίας Παιονίας. Οι κάτοικοί της αποτελούσαν το μακεδονικό φύλο των Δευριόπων ή Δερριόπων.

Ιστορία

Ήδη πριν την κλασική εποχή, οι Δερρίοπες ήταν υπήκοοι των Μακεδόνων βασιλέων, μαζί με τους Λυγκηστές, τους Πελαγόνες, τους Εορδαίους και τα άλλα φύλα της Μακεδονίας.
Αργότερα, στη Δευρίοπο ο Φίλιππος ο Ε΄ της Μακεδονίας ίδρυσε την πόλη Περσεΐδα, προς τιμή του πρωτότοκου γιου του Περσέα.
Σύμβαση για την κατάργηση των χημικών όπλων

Η Σύμβαση για την κατάργηση των Χημικών Όπλων (ΣΧΟ) ολοκληρώθηκε και άρχισε να υπογράφεται από τα κράτη που συμφωνούσαν στο Παρίσι, στις 13 Ιανουαρίου 1993. Είναι προϊόν διαπραγματεύσεων τουλάχιστον είκοσι χρόνων στη Συνδιάσκεψη για τον Αφοπλισμό που διεξάγεται στη Γενεύη της Ελβετίας. Πρόκειται -σύμφωνα με τους ίδιους τους συντάκτες της- για μια από τις πλέον περίπλοκες διεθνείς συμβάσεις. Περιλαμβάνει ένα προοίμιο, 24 άρθρα και τρία παραρτήματα που καλύπτουν περισσότερες από 140 πυκνοτυπωμένες σελίδες. Μέχρι σήμερα έχουν προσχωρήσει στη Σύμβαση 174 κράτη, και απ' αυτά τα 145 έχουν συγκροτήσει όργανα επικύρωσής της. Η ΣΧΟ τέθηκε σε ισχύ στις 29 Απριλίου 1997, 180 μέρες μετά την επικύρωσή της από το 65ο μέλος. Η Ελλάδα την υπέγραψε στις 13/1/1993 και την επικύρωσε στις 22/12/1994.