google/wiki40b huggingface dataset:
Βεράν Επισκοπή

Περίληψη

Το 1953 ανασκάφηκε από την Αρχαιολογική Εταιρεία στη θέση «Κεφάλα» Πισκοκέφαλου (νομός Λασιθίου/επαρχία Σητείας) ταφικό σπήλαιο που περιείχε πολλές ταφές. Βρέθηκαν πάνω από 80 αγγεία που δείχνουν ότι το σπήλαιο ήταν σε χρήση, με διακοπές, από την ύστερη πρωτογεωμετρική μέχρι την πρώιμη ανατολίζουσα περίοδο.

Εισαγωγή

Το Πισκοκέφαλο είναι χωριό του νομού Λασιθίου (επαρχία Σητείας) σε απόσταση περίπου 4 χλμ. νοτιοδυτικά της Σητείας, κείμενο σε πεδιάδα που διασχίζει ο ποταμός Στόμιον (σημ. Παντέλης). Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί σημαντικές αρχαιότητες, όπως ιερό μεσομινωικών χρόνων στο λόφο Κατρίνια, λείψανα υστερομινωικής έπαυλης στη θέση «Κληματαριά», δύο ταφικά σπήλαια της πρώιμης εποχής του σιδήρου, το εδώ εξεταζόμενο στη θέση «Λαγγούφα Κεφάλας» και άλλο στη θέση «Μπεράτι» (βλ. σχετικό λήμμα), ενώ δεν λείπουν και ευρήματα μεταγενέστερων εποχών (βλ. λήμμα «Κάτω Επισκοπή Πισκοκεφάλου»). Η γεωργικά εκμεταλλεύσιμη πεδιάδα, αλλά και η εγγύτητα με τα βόρεια παράλια της Σητείας δικαιολογούν την μακραίωνη χρήση του χώρου.

Η ιστορία των ανασκαφών

Το 1952, ενώ ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων ανέσκαπτε για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας μινωικό θολωτό τάφο στα Αχλάδια Σητείας, εντόπιος του παρέδωσε αγγεία, τα οποία άρκαλοι (ασβοί της Κρήτης) είχαν φέρει στην επιφάνεια σε σπήλαιο στη θέση Λαγγούφα Κεφάλας νοτιοανατολικά του Πισκοκεφάλου. Το επόμενο έτος ο Πλάτων, δαπάναις της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ανέσκαψε ομάδα ταφών στο ασύλητο σπήλαιο και παρουσίασε συνοπτικά τα ευρήματα στα Πρακτικά του 1953, κυρίως μέρος της πλούσιας κεραμικής που ήρθε στο φως, την οποία χρονολόγησε στην πρωτογεωμετρική εποχή. Το σύνολο της κεραμικής δημοσιεύθηκε αναλυτικά μόλις το 2013 σε πρακτικά συνεδρίου του 2006 από την αρχαιολόγο Μεταξία Τσιποπούλου, η οποία ταύτισε και μελέτησε τα ευρήματα στο Μουσείο Ηρακλείου, κάνοντας χρήση και των προσωπικών ανασκαφικών ημερολογίων του Πλάτωνος.
Γενικές εκλογές στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους (2015)

Στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις 8 Ιουνίου 2015 για την εκλογή των μελών της Συνέλευσης. To αποτέλεσμα ήταν η σαρωτική νίκη για το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (NDP) έναντι του αντιπολιτευόμενου Κόμματος των Παρθένων Νήσων (VIP). Δεν κέρδισαν έδρες τα μικρότερα ή τα ανεξάρτητα κόμματα. Όλοι οι υποψήφιοι επανεξελέγησαν στις έδρες τους.
Η ψηφοφορία διεξήχθη σε ήρεμο κλίμα.
Για πρώτη φορά από το 1967, στις εκλογές δεν πήρε μέρος ο βετεράνος πρώην πρωθυπουργός, Ραλφ Ο' Νιλ.  
Στις εκλογές αυτές σημειώθηκε ρεκόρ αριθμού υποψηφίων γυναικών.  Από το NDP κατήλθαν ως υποψήφιες 3 γυναίκες, από το VIP 6, από το PEP μία και 2 ήταν ανεξάρτητες.
Μπέλβιου Σοπέν, Δομινίκα

Γεωγραφία

Το Μπέλβιου Σοπέν βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και νότια του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Μορν Πλατ Παΐς, ανατολικά της Πουάν Μισέλ και δυτικά της Πισελί.
Όουεν Τζόινερ

Προσωπική ζωή

Ο Τζόινερ κατάγεται από την Οκλαχόμα Σίτι της Οκλαχόμα. Γονείς του είναι οι Κέβιν Τζόινερ και Ντίνα Τζόινερ-Γκαντζ, οι οποίοι κατάγονται από τη Γερμανία. Έχει μία μεγαλύτερη αδερφή, την Λούκα, και από τον τωρινό γάμο της μητέρας του, άλλα δύο αδέρφια, ονόματι Χάννα και Χέιντεν.
Τα χόμπι του είναι το σνόουμπορντ και το τέννις και γνωρίζει άπταιστα Γερμανικά. Είναι σε σχέση με την Μέιβ Τομάλτι, η οποία συμμετέχει στη τηλεοπτική σειρά Χένρι ο Επικίνδυνος, ως Μπιάνκα.

Ηθοποιία

Βλέποντας ένα φίλο να κάνει παίζει σε μία θεατρική παράσταση, ο Τζόινερ θέλησε να συμμετέχει και αυτός στο επόμενο έργο. Τελικά, πήρε τον ρόλο και έτσι κατάλαβε ότι τού αρέσει η υποκριτική.
Συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων, To Kill a Mockingbird, Ο μάγος του Οζ, και Πως να επιτύχεις στην δουλειά, πριν πάει στο Λος Άντζελες για να μεγαλώσει την καριέρα του. Πήρε το σενάριο της σειράς 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο, το οποίο του φάνηκε αστείο και πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κρίσπο Πάουερς.

Μουσική

Ο Τζόινερ είναι μέλος του συγκροτήματος The Daze.
Ομεριέ (συνοικία Λευκωσίας)

Τοποθεσία

Στα βόρεια συνορεύει με την Αγία Σοφία, στα βορειοανατολικά με τη συνοικία Τακτελκαλέ, στα ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη, στα νότια με τον Άγιο Αντώνιο, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Σάββα και στα δυτικά με τη Φανερωμένη.

Ιστορία

Πριν την τουρκική εισβολή του 1974 αποτελούσε μια από τις πλουσιότερες συνοικίες της Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή, η συνοικία μετατράπηκε σε μια εγκαταλειμμένη και υποβαθμισμένη ζώνη. 
Η συνοικία έχει μεγάλο αριθμό μνημείων και κτιρίων, δείγματα της παραδοσιακής αστικής αρχιτεκτονικής της Κύπρου. Σημαντικότερα μνημεία αποτελούν το Τέμενος Ομεριέ και το Χαμάμ Ομεριέ (οθωμανικά λουτρά).
Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν στην συνοικία έργα αποκατάστασης που είχαν ως στόχο την ανάπλαση και επαναχρησιμοποίηση των ιστορικών μνημείων και γενικότερα την αποκατάσταση της περιοχής.
Άγιος Γεώργιος Πύργου Ηλείας

Γενικά στοιχεία

Το χωριό άρχισε να κατοικείται στις αρχές του περασμένου αιώνα (1900-1920), αναφέρεται από το 1912 ενώ υπάρχει και ιστορικό ενδιαφέρον καθώς λέγεται ότι στην περιοχή "Κάστρο", υπήρχε παλιά ένα φρούριο που τώρα δεν υπάρχει.

Αθλητική δραστηριότητα

Το χωριό διαθέτει ποδοσφαιρική ερασιτεχνική ομάδα, με την ονομασία "Α.Ο. Νικηφόρος" Αγίου Γεωργίου, που έχει μάλιστα και προπολεμική ιστορία.
Αριστοτέλης Μυστακίδης

Πρώτα χρόνια

Ο Αριστοτέλης Μυστακίδης, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, γεννήθηκε στη Ρώμη το 1962 όπου ο βιολόγος πατέρας του εργάζονταν για τα Ηνωμένα Έθνη. Σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics). Είναι νυμφευμένος και έχει ένα τέκνο.

Εξέλιξη

Ο Μυστακίδης εργάστηκε για 6 χρόνια στα έγχρωμα μέταλλα για την Αμερικανική εταιρεία "Cargill". Το 1993 μεταπήδησε στην Marc Rich & Co, λίγο πριν την εξαγορά της και τη μετονομασία της σε Glencore. Εργάστηκε στα τμήματα ψευδάργυρου, χαλκού και μολύβδου, φτάνοντας στη θέση του υποδιευθυντή το 2000. Από το 2011 θεωρείται ένας από τους πλουσιότερους Έλληνες.
Γεώργιος Θεοχάρης (πυρπολητής)

Ο Γεώργιος Θεοχάρης ήταν αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα. Διακρίθηκε μαζί με τους άλλους πυρπολητές ως προς τα ηθικά του προσόντα και την πυρπολική του τέχνη. Φημίζονταν για την δραστηριότητά του και τις πολλές του επιτυχίες. Το έτος 1824 στη Ναυμαχία του Γέροντα κατέκαψε μια εχθρική φρεγάτα. Το 1825 στη Μεθώνη πυρπόλησε το καλύτερο πλοίο του εχθρικού στόλου.
Η Ύδρα τον τίμησε με στεφάνι.
Αλχαφερία

Ιστορία

Μετά την κατάληψη της Σαραγόσα το 1118 από τον Αλφόνσο Α΄ της Αραγωνίας, η Αλχαφερία έγινε η κατοικία των χριστιανών βασιλέων του βασιλείου της Αραγωνίας και ως τέτοιο μετατράπηκε στο κύριο σημείο εστίασης για τη διάδοση της μουδέχαρ αρχιτεκτονικής στην Αραγωνία. Ήταν τόπος γέννησης της αγίας Ελισάβετ της Πορτογαλίας το 1271. Χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική κατοικία από τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας και έτσι έλαβαν χώρα τροποποιήσεις σε αυτούς τους θαλάμους του παλατιού των Καθολικών Μοναρχών το 1492. Το 1593, το κτίριο ανακαινίστηκε άλλη μία φορά και μετατράπηκε σε στρατιωτική βάση, πρώτα σύμφωνα με αναγεννησιακά σχέδια (τα οποία σήμερα παρατηρούνται στην τάφρο και τους κήπους) και αργότερα σε στρατιωτικό αρχηγείο. Έλαβαν χώρα αρκετές τροποποιήσεις και ζημιές στο κτίριο, με κυριότερη από την πολιορκία της Σαραγόσας κατά τον Ιβηρικό πόλεμο μέχρι που τελικά αποκαταστάθηκε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και σήμερα στεγάζει το Κόρτες ή νομοθετική συνέλευση της αυτόνομης κοινότητας της Αραγωνίας.
Στην αρχική κατασκευή υπάρχουν επιπλέον επάλξεις στο ανοικτό πεδίο που περιβάλλει της Αλχαφερία. Με την επέκταση της Σαραγόσας στο πέρασμα του χρόνου, το κτίριο βρέθηκε μέσα στην πόλη, και μάλιστα ένας αυτοκινητόδρομος περνάει μερικά μέτρα μακριά.

Πύργος του Τροβαδούρου

Η παλαιότερη κατασκευή στην Αλχαφερία αποκαλείται πύργος του Τροβαδούρου (torre del Trovador). Ο πύργος πήρε αυτό το όνομα από το ρωμαντικό δράμα του 1836 από τον Αντόνιο Γκαρθία Γουτίερρες, Ο Τροβαδούρος. Το δράμα μετατράπηκε σε λιμπρέτο για την όπερα του Τζουζέπε Βέρντι Τροβατόρε το 1853.
Ο πύργος είναι μια αμυντική κατασκευή, με τετράγωνη βάση και πέντε επίπεδα τα οποία χρονολογούνται από το τέλος του 9ου αιώνα μ.Χ., περίοδο την οποία κυβέρνησε ο πρώτος Μπανού Τουτζίμπι, Μοχάμεντ Αλανκούρ, ο οποίος πήρε το όνομά του από τον Μοχάμεντ Α΄ της Κόρδοβας, ανεξάρτητο εμίρη της Κόρδοβας. Σύμφωνα με τον Καμπανιέρο Σουμπίθα, ο πύργος κατασκευάστηκε στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα.  Στο κατώτερο τμήμα του, ο πύργος έχει απομεινάρια από τους βαρείς τοίχους από αλαβάστρινες τετραγωνισμένες πέτρες και συνεχίζει προς τα πάνω με γυψοσανίδες και σκυρόδεμα, το οποίο είναι καταλληλότερο για κατασκευές μεγάλου ύψους. Το εξωτερικό δεν μαρτυρά την ύπαρξη των πέντε εσωτερικών πατωμάτων και φαίνεται σαν τεράστιο πρίσμα. Η πρόσβαση στο εσωτερικό γίνεται από μία μικρή πόρτα η οποία βρίσκεται σε τέτοιο ύψος ώστε να είναι προσβάσιμη μόνο με σκάλα. Αρχική του χρήση, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ήταν στρατιωτική.
Το πρώτο επίπεδο διατηρεί την αρχική δομή του και διαθέτει δύο κλίτη με έξι τμήματα, τα οποία χωρίζονται με δύο σταυροειδείς κίονες και χαμηλές πεταλοειδείς αψίδες. Ο δεύτερος όροφος έχει την ίδια διάταξη με τον από κάτω και παραμένει ορατή η μουσουλμανική τοιχοποιία του 11ου αιώνα, που σημαίνει ότι πιθανότατα ο πύργος ανακατασκευάστηκε την ίδια εποχή με το παλάτι.
Σέυμουρ Παπέρτ

Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1928 στην Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Witwatersrand το 1949. Το 1952 έγινε κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στα Μαθηματικά από το ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1959 απέκτησε ένα ακόμη διδακτορικό δίπλωμα στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.

Ερευνητική σταδιοδρομία

Ο Παπέρτ εργάστηκε ως ερευνητής σε διάφορους φορείς μεταξύ των οποίων το St. John's College (Cambridge), το Institut Henri Poincaré στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, το Πανεπιστήμιο της Γενεύης και το Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής του Ηνωμένου Βασιλείου στο Λονδίνο προτού γίνει ερευνητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης. Διατήρησε τη συγκεκριμένη θέση μέχρι το 1967 προτού γίνει καθηγητής εφαρμοσμένων μαθηματικών και διευθυντής του Εργαστηρίου της Επιστήμης των Υπολογιστών και Τεχνητής Νοημοσύνης του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης μέχρι το 1981.

Έρευνα και θεωρίες

Ο Παπέρτ διεξήγαγε έρευνα σε θεωρίες μάθησης και είναι γνωστός για την εστίασή του στην επίδραση των νέων τεχνολογιών γενικά στη μάθηση και ειδικότερα στα σχολεία ως οργανισμούς μάθησης. Έχει επηρεάσει σημαντικά τον τομέα της εκπαιδευτικής τεχνολογίας.

Η θεωρία μάθησης του εποικοδομητισμού

Ο Παπέρτ συνέδραμε καταλυτικά στην ανάπτυξη του εποικοδομητισμού (constructionism) που βασίζεται στη δουλειά του Ζαν Πιαζέ (Jean Piaget). Εργάστηκε με τον Πιαζέ στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης από το 1958 μέχρι το 1963  και θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πιο έξυπνους και επιτυχημένους μαθητές του. Ο Πιαζέ είπε κάποτε ότι κανείς δεν κατανοεί καλύτερα τις ιδέες του από τον Παπέρτ. Ο Παπέρτ πρότεινε διαφορετικούς τρόπους εκπαίδευσης των μαθητών στα σχολεία που βασίζονται στις συγκεκριμένες θεωρίες μάθησης.

Logo

Ανέπτυξε τη γλώσσα προγραμματισμού Logo ως ένα τεχνολογικό εργαλείο που θα βελτιώνει τους τρόπους με τους οποίους τα παιδιά σκέπτονται και επιλύουν προβλήματα. Στο γραφικό περιβάλλον της γλώσσας εμφανίζεται ένα μικρό ρομπότ με τη μορφή χελώνας που χρησιμοποιείται από τα παιδιά για την επίλυση προβλημάτων. Ένας από τους κύριους σκοπούς του Ιδρύματος Logo είναι η βελτίωση της ικανότητας απόκτησης γνώσεων.

Άλλες δουλειές σε ζητήματα εκπαιδευτικής τεχνολογίας

Ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας «Ένας Φορητός Υπολογιστής ανά Παιδί (One Laptop Per Child - OLPC)» για την κατασκευή και διανομή φθηνών φορητών υπολογιστών μάθησης σε αναπτυσσόμενες χώρες. Συνεργάστηκε επίσης με τη Lego στο ζήτημα των εκπαιδευτικών ρομποτικών εργαλείων Lego Mindstorms.
Αρχείο κειμένου

Δυνατότητες

Στην περίπτωση που υποστηρίζεται μορφοποίηση, ο χρήστης μπορεί να χρησιμοποιήσει έντονη γραφή (bold) και πλάγια γράμματα (italics), να αλλάξει τη γραμματοσειρά και να αυξήσει ή να μειώσει το μέγεθος των γραμμάτων.
Για παράδειγμα, οι δυνατότητες του Wordpad των Windows φαίνονται στην παρακάτω εικόνα:
Πήτερ Ουίλσον

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1947 στο Φέλινγκ του Νιούκαστλ στην Αγγλία και μετανάστευσε το 1969 στην Αυστραλία για να αγωνιστεί με την Σάουθ Κόουστ,καθώς δεν κατάφερε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα της Μίντλεσμπρο. Αργότερα αγωνίστηκε και σε άλλους συλλόγους της Αυστραλίας με κυριότερους τους Μαρκόνι Στάλιονς(1972) και την ΑΠΙΑ (1979-82)όπου και έκλεισε την καριέρα του. Ως προπονητής εργάστηκε στην Σέιφγουεη το 1973-74 και στην ΑΠΙΑ το 1982.
Με την Εθνική Αυστραλίας αγωνίστηκε 65 φορές, πετυχαίνοντας 3 γκολ. Το 1973 ήταν αρχηγός της ομάδας που κατέκτησε το Κύπελλο Ασίας/Ωκεανίας.
Εδώ και χρόνια, ο Πήτερ Ουίλσον ζει απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο σε μια περιοχή σε ένα βουνό κοντά στο Γουόλονγκον της Νέας Νότιας Ουαλίας.
Πανελλήνιοι αγώνες πετοσφαίρισης 1960-61

Το Μάιο του 1961 διεξήχθησαν οι πρώτοι πανελλήνιοι αγώνες πετοσφαίρισης κατά την μεταπολεμική περίοδο. Οι αγώνες διοργανώθηκαν με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ Αθηνών, και διεξήχθησαν στο γήπεδο της ΧΑΝΘ στη Θεσσαλονίκη το τριήμερο 27 ως 29 Μαΐου του 1961.

Το πρωτάθλημα

Στους αγώνες μετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες των πρωταθλημάτων Αθήνας-Πειραιά (Παναθηναϊκός και ΑΕ Παγκρατίου) και Θεσσαλονίκης (Ηρακλής και ΧΑΝΘ) για το έτος 1960. Μάλιστα την περίοδο που διεξήχθη το πανελλήνιο πρωτάθλημα, είχαν ήδη ξεκινήσει τα τοπικά πρωταθλήματα για το έτος 1961, καθώς αυτά εκκινούσαν συνήθως κατά τους μήνες Απρίλιο/Μάιο και ολοκληρώνονταν κατά τους μήνες Οκτώβριο/Νοέμβριο.
Ο Παναθηναϊκός επικράτησε και στους τρεις αγώνες που έδωσε και κατέλαβε την πρώτη θέση.
849 Άρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Άρα εκτιμάται σε 61,82 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,266. Η Άρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 7 λεπτά.
Μπρουνέι

Διακυβέρνηση

Το πολίτευμα είναι Συνταγματικό Σουλτανάτο. Αρχηγός Κράτους είναι ο Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ. Η εθνική εορτή είναι στις 23 Φεβρουαρίου (του 1984). Η 1η Ιανουαρίου του 1984 ήταν η ημέρα της ανεξαρτησίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η 23η Φεβρουαρίου εορτάζεται ως ημέρα ανεξαρτησίας από την βρετανική κηδεμονία.

Δημογραφία

Ο πληθυσμός της χώρας είναι 442.400 κάτοικοι, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2018. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 1,62% (εκτίμηση 2015). Ρυθμός γεννήσεων 17,32 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 3,52 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2015).
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,4 χρόνια (75,3 χρόνια οι άνδρες και 77,6 οι γυναίκες).

Οικονομία

Το ΑΕΠ της χώρας είναι 14,695 δισ. $ (104η στον κόσμο, σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 36.681 $.

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος

Γεωγραφία

Ο Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και κεντρικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 39 km². Είναι σε έκταση ο εικοστός πρώτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Ριμπέιρα Γκράντε, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο, το Σάο Ντομίνγκος, το Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου, το Ταρραφάλ, το Σάο Μιγκέλ, το Μοστέιρος, το Μπράβα και το Παούλ.

Δημογραφία

Ο Δήμος Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος έχει πληθυσμό 8.533 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 219 κατοίκων ανά km². Είναι σε πληθυσμό ο δέκατος έβδομος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Ριμπέιρα Μπράβα και το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο.
Αζίζ Ντουγουάικ

Βιογραφία

Σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο An-Najah στη Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης. Έχει διδακτορικό στον περιφερειακό και αρχιτεκτονικό σχεδιασμό από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια.
Ο Ντουγουάικ συνελήφθη πολλές φορές και εξορίστηκε από τα παλαιστινιακά εδάφη και απεστάλη στο νότιο Λίβανο, μαζί με 400 ακόμα μέλη της Χαμάς το 1992.
Συνελήφθη από το Ισραήλ στις 29 Ιουνίου του 2006 στα πλαίσια της επιχείρησης Θερινές Βροχές του Ισραήλ. Στη συνέχεια απελευθερώθηκε και έπειτα συνελήφθη ξανά στις 6 Αυγούστου του 2006. Ο ίδιος κατήγγειλε τον άγριο ξυλοδαρμό του κατά την κράτησή του. Οι δικηγόροι του επίσης ισχυρίστηκαν ότι κρατούνταν ο πελάτης τους υπό ανθυγιεινές συνθήκες. Τον Αύγουστο του 2006 απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον του Ντουγουάικ ως μέλους της Χαμάς και επίσης ότι είχε επαφές με τον Χαλέντ Μεσάαλ, ηγέτη της Χαμάς. Ο ίδιος κατηγόρησε το Ισραήλ ότι χρησιμοποιούσε τον "πολιτικό εκβιασμό", ισχυριζόμενος ότι η σύλληψή του ήταν κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Παρά την βουλευτική ασυλία, ο Ντουγουάικ φυλακίστηκε μαζί με άλλα μέλη της Χαμάς.

Απελευθέρωση 2009

Δυο μήνες πριν εκτίσει την τριετή ποινή του, το Ισραήλ απελευθέρωσε τον Ντουγουάικ. Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Χανταρίμ, κοντά στο Τελ Αβίβ και στη συνέχεια οδηγήθηκε σε ισραηλινό στρατιωτικό φυλάκιο έξω από την πόλη Τουλκαρέμ. Η απόφαση για την αποφυλάκισή του, για λόγους υγείας, λήφθηκε από στρατιωτικό δικαστήριο στη Ραμάλα.
Μπερτολέ Φλεμάλ

Βιογραφία

Ο Φλεμάλ γεννήθηκε στη Λιέγη το 1614. Ήταν γιος του υαλογράφου Ρενιέ Φλεμάλ και της Ανιές Σουαρόν (Agnès Soiron) και, όπως σημειώνει ο ίδιος συγγραφέας, το οικογενειακό όνομα ήταν Flémalle και όχι, όπως εσφαλμένα είχε αναγραφεί Bertholet-Flémalle, καθώς το "Bertholet" προέρχεται από παραφθορά του "Barthélemi". Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει ότι ο πατέρας του δεν προόριζε τον Μπερτολέ για ζωγράφο, αλλά η μεγάλη αγάπη του Μπερτολέ για τη ζωγραφική έπεισε τους γονείς του να τον αφήσουν να σπουδάσει την τέχνη. Πρώτος του Δάσκαλος ήταν ο Ανρί Τριππέ (Henri Trippet) αλλά καθώς ο νεαρός σύχναζε και στο εργαστήριο του Ζεράρ Ντουφέ (Gérard Douffet), μαθητή του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, τελικά τον ανέλαβαν και οι δύο.
Το 1638 πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρώμη, όπου εντυπωσιάστηκε από τα αριστουργήματα των Ιταλών Δασκάλων και ζωγράφισε ορισμένα έργα υπό την έμπνευσή τους. Η φήμη του εξαπλώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε, παρά την "απαγόρευση" των Ιταλών καλλιτεχνών, κλήθηκε από τον Δούκα της Τοσκάνης στη Φλωρεντία, όπου προσελήφθη για να διακοσμήσει μια από τις πινακοθήκες του. Όταν ολοκλήρωσε τις εργασίες του εκεί, έφυγε για το Παρίσι, όπου εξετέλεσε μερικές περίτεχνες εργασίες στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών, έχοντας την υποστήριξη αρκετών πλούσιων μαικήνων, αλλά και την υποστήριξη του Ζαν Βαλντόρ, ο οποίος ήταν από τη Λιέγη. Δημιούργησε εκεί τον πίνακά του Η προσκύνηση των Μάγων για το σκευοφυλάκιο του Ιερού Ναού των Αυγουστινιανών. Το 1647 επέστρεψε στη Λιέγη, όπου δημιούργησε πολλούς πίνακες για λογαριασμό Ιερών Ναών της πόλης του. Ο κριτικός και συγγραφέας Ζακ Χεντρίκ (Jacques Hendrick, La peinture au pays de Liège XVIe, XVIIe et XVIIIe siècles, Perron, 1987) τον αποκάλεσε "ο πλέον γαλλοτραφής καλλιτέχνης της Σχολής της Λιέγης"./ Πολλά από τα έργα του Φλεμάλ εκείνης της περιόδου καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, διασώθηκαν όμως μερικά στις εκκλησίες του Αγίου Ιωάννου, του Αγίου Βαρθολομαίου (όπου βρίσκεται και ένας από τους πιο διάσημους πίνακές του, Ο Δοξασμός του Αγίου Σταυρού) και του Αγίου Σταυρού της πόλης. Το 1670 κλήθηκε εκ νέου στο Παρίσι, όπου ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας τον ονόμασε Καθηγητή της Βασιλικής Ακαδημίας της πόλης. Εκεί ζωγράφισε και την οροφή της αίθουσας ακροάσεων του Ανακτόρου του Κεραμεικού (καταστράφηκε το 1871). Προς το τέλος της ζωής του επέστρεψε στη Λιέγη, όπου εξελέγη Κανών (ιερέας) στον Ναό του Αγίου Παύλου της πόλης. Προς το τέλος της ζωής του περιέπεσε σε κατάσταση βαθύτατης μελαγχολίας και ορίστηκε ένας νοσοκόμος για να τον προσέχει - στο σπίτι του ονοσκόμου αυτού πέθανε.
Έχει αναφερθεί ότι οι χρωματισμοί του ήταν αχνοί, ενώ οι μορφές που ζωγράφιζε ήταν κάπως τεχνητές, ιδιαίτερα στα πορτρέτα του (ασχολήθηκε και με την προσωπογραφία). Θεωρείται, ωστόσο, δεξιοτέχνης στην αναπαράσταση Αγγέλων. Από κάποιους ιστορικούς έχει αναφερθεί ότι ο Φλεμάλ ζωγράφισε και το πορτρέτο του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει επαληθευτεί. Μαθητής του Φλεμάρ, ανάμεσα σε άλλους,  διετέλεσε ο Ζεράρ ντε Λαιρές.
Λουδοβίκος του Άνχαλτ-Κέτεν (1607-1624)

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και της Αμένα-Αμαλίας, κόρης του Άρνολτ Γ΄ κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ-Τέκλενμπουρκ.
Το 1624 απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 17 ετών. Ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος-Λουδοβίκος έγινε διάδοχος και μετά πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν.
Φρειδερίκη Δαρεμά

Βιογραφία και καριέρα

Γεννήθηκε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’40 και μεγάλωσε στα Σεπόλια. Ο πατέρας της κατάγονταν από τα Μέθανα, ήταν παιδί αγροτικής οικογένειας και έγινε φαρμακοποιός. Η μητέρα της ήταν απόφοιτος του Κολλεγίου Ανατόλια. Η Φρειδερίκη πέτυχε να εισαχθεί στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1969. Το επόμενο έτος μετέβη στις ΗΠΑ, ως υπότροφη του Ιδρύματος Fulbright και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Ιλινόι (1972). Εν συνεχεία απέκτησε διδακτορικό τίτλο Πυρηνικής Φυσικής από το Πανεπιστήμιο Davis της Καλιφόρνια (1976) ενώ ήταν ήδη παντρεμένη και μητέρα δύο κοριτσιών. Το 1980 προσλήφθηκε στο τμήμα πυρηνικών επιστημών του εργαστηρίου ερευνών Schlumberger – Doll και το 1982 έγινε ερευνήτρια της εταιρείας IBM στη Νέα Υόρκη. Το 1994 έγινε δεκτή σαν αναλύτρια – επιστημονική σύμβουλος στο Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Άρλινγκτον. Το 2010 έγινε διευθύντρια του τμήματος Μαθηματικών και Βιοεπιστημών της Υπηρεσίας Ερευνών της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και, έξι χρόνια μετά (2016) προήχθη σε γενική διευθύντρια του τμήματος, θέση από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε στις αρχές του 2019. Η ίδια έχει χρηματοδοτήσει σειρά διαλέξεων σε Πανεπιστημιακά Ιδρύματα των ΗΠΑ, στα οποία καλούνται ομιλητές κυρίως γυναίκες, από χώρες της Αφρικής και της Νοτίου Αμερικής.
Αρχάγγελος (συνοικία Γιαλούσας)

Τοποθεσία

Στα ανατολικά συνορεύει με την Ανάβρυση (Ριζοκάρπασο), στα νότια με τη Γαληνόπορνη, την Αγία Τριάδα και τον Άγιο Ανδρόνικο Καρπασίας, στα νοτιοδυτικά με τη Μελάναρκα και στα δυτικά με την Καλαμιά. Το βόρειο μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.