google/wiki40b huggingface dataset:
Χρυσό γκολ

Το χρυσό γκολ (αγγλ.: golden goal) στο ποδόσφαιρο ήταν ένας τρόπος ανάδειξης νικητή σε παιχνίδια που οδηγούνταν στην παράταση. Η διαδικασία αυτή δεν χρησιμοποιείται πλέον από τη FIFA, παρά μόνο στο Μπιτς Σόκερ. Σε καθαρά ποδοσφαιρικές διοργανώσεις ισχύει ακόμα μόνο στο κολεγιακό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα των ΗΠΑ. Ο κανονισμός του χρυσού γκολ εφαρμόζεται και σε άλλα αθλήματα.

Κανονισμός

Όταν ένας αγώνας οδηγείται στην παράταση, παίζονται 30 λεπτά επιπλέον για να αναδειχθεί νικητής. Σύμφωνα με τον κανονισμό του χρυσού γκολ, όταν κάποια ομάδα πετύχει γκολ ο αγώνας λήγει εκείνη τη στιγμή χωρίς να χρειάζεται να ολοκληρωθεί η παράταση. Γι’ αυτό το νικητήριο γκολ αποκλήθηκε χρυσό.
Η λογική του κανονισμού ήταν ότι σκοπός της παράτασης είναι μόνο η ανάδειξη του νικητή. Συνεπώς, αν μπει κάποιο γκολ δεν πρέπει να συνεχίζεται ο αγώνας και να καταπονούνται οι ποδοσφαιριστές. Η απότομη λήξη του αγώνα με το χρυσό γκολ είχε ως αποτέλεσμα να αποκληθεί και ξαφνικός θάνατος, κυρίως στη Βόρεια Αμερική, όπου εφαρμοζόταν από παλιά στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο και στο χόκεϊ επί πάγου, μιας και η ομάδα που δεχόταν το γκολ δεν είχε την ευκαιρία να ισοφαρίσει.
Ο κανονισμός του χρυσού γκολ υιοθετήθηκε από τη FIFA το 1993. Στην Ευρώπη διατηρήθηκε ως το 2002. Τότε η UEFA τον αντικατέστησε με το ασημένιο γκολ.

Κατάργηση

Η γενική διαπίστωση ήταν ότι το χρυσό γκολ δεν κατάφερε να προάγει την επιθετικότητα, διότι στην παράταση οι ομάδες αγωνίζονταν αμυντικά ή παθητικά, αφού γνώριζαν ότι ένα γκολ θα σήμαινε την ήττα τους.
Το 2002 η UEFA πρότεινε έναν παρόμοιο κανονισμό, το ασημένιο γκολ, σύμφωνα με τον οποίο ο αγώνας δεν διακόπτεται μόλις επιτευχθεί γκολ αλλά συνεχίζεται ως το ημίχρονο της παράτασης. Δόθηκε το ελεύθερο στις διάφορες ομοσπονδίες να αποφασίζουν ποιον κανόνα από τους δύο θα εφάρμοζαν στις διοργανώσεις τους.
Τελικά, το Φεβρουάριο του 2004 αποφασίστηκε να καταργηθούν και το χρυσό και το ασημένιο γκολ στο τέλος της σεζόν 2003-04 και να επανέλθει η παλιά διαδικασία της ημίωρης παράτασης.
Οκτάβ Σανούτ

Βιογραφία

Ο Οκτάβ Σανούτ ήταν γιος των Ελίζ και Ζοζέφ Σανούτ, καθηγητή του Κολεγίου της Γαλλίας. Μετανάστευσε με τον πατέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1838, όταν ο δεύτερος ορίστηκε αναπληρωτής πρύτανης του Κολεγίου Τζέφερσον στη Λουιζιάνα. Ο Οκτάβ παρακολούθησε μαθήματα σε ιδιωτικά σχολεία της Νέας Υόρκης.

Πολιτικός μηχανικός (σιδηρόδρομοι)

Ο Οκτάβ Σανούτ άρχισε να εξασκείται ως νέος πολιτικός μηχανικός το 1848.
Θεωρήθηκε ευρέως ταλαντούχος και καινοτόμος στο επάγγελμα του μηχανικού. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σχεδίασε και κατασκεύασε δύο από τις μεγαλύτερες μάντρες των ΗΠΑ, στο Σικάγο (1865) και στο Κάνσας Σίτι (1871). Σχεδίασε και κατασκεύασε τη γέφυρα Χάνιμπαλ η οποία ήταν η πρώτη γέφυρα που διέσχιζε τον ποταμό Μιζούρι στο Κάνσας Σίτυ του Μιζούρι, το 1869 η οποία έκανε το Κάνσας Σίτι την κυρίαρχη πόλη της πολιτείας. Σχεδίασε πολλές ακόμη γέφυρες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στον σιδηρόδρομο, όπως η σιδηροδρομική γέφυρα του ποταμού Ιλινόι στο Τσίλικοουθ του Ιλινόι, τη σιδηροδρομική γέφυρα της χαράδρας του ποταμού Γκένεσι κοντά στο Πόρτατζβιλ της Νέας Υόρκης, τη γέφυρα στον ποταμό Μιζούρι στο Σίμπλεϊ του Μιζούρι, κατά μήκος του ποταμού Μισσισσιππή στο Φορτ Μάντισον της Αϊόβα και τη γέφυρα Κινζούα στην Πενσυλβάνια.

Πρωτοπορίες στη συντήρηση του ξύλου

Ο Σανούτ επίσης επινόησε διαδικασία για τη συντήρηση μέσω πίεσης των ξύλινων σιδηροτροχιών με ένα αντισηπτικό το οποίο επέκτεινε τον βίο του ξύλου στις τροχιές. Μετά την καθιέρωση των πρώτων εμπορικών εργοταξίων, κατάφερε να πείσει τους εργαζομένους στον σιδηρόδρομο πως ήταν οικονομικά επωφελές να χρησιμοποιούν την εφεύρεση του για να επεκτείνουν τον βίο των σιδηροτροχιών και να μειώσουν τα έξοδα αντικατάστασης. Ως τρόπο παρακολούθησης της ηλικίας και της μακροζωίας των σιδηροτροχιών και άλλων ξύλινων κατασκευών, εισήγαγε επίσης ειδικό καρφί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Σανούτ παραιτήθηκε από τον Σιδηρόδρομο Ήρι το 1883 και έγινε ανεξάρτητος σύμβουλος μηχανικών έργων.

Θάνατος

Ο Σανούτ πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1910 στο Σικάγο.

Μνήμη

Η πόλη Τσάνιουτ στο Κάνσας, έχει πάρει το όνομά της από τον Σανούτ, όπως και η πρώην Αεροπορική Βάση Τσάνιουτ στο Ράντουλ του Ιλινόι. Η βάση έπαψε να λειτουργεί το 1993 και έκτοτε λειτουργεί το Μουσείο Αεροδιαστημικής Οκτάβ Σανούτ, όπου περιλαμβάνονται στοιχεία για την ιστορία της αεροπορίας και της αεροπορικής βάσης. Επίσης το όνομα του Σανούτ έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά βραβεία αεροπορίας και μηχανικής
Χώρα Σφακίων

Περιγραφή

Η Χώρα Σφακίων είναι σήμερα μικρό χωριό με πληθυσμό 278 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Διαθέτει λιμάνι από το οποίο αναχωρούν πλοία για την Γαύδο αλλά και το μικρό λιμανάκι της Αγίας Ρούμελης οπού καταλήγει το Φαράγγι της Σαμαριάς. Κύριο προϊόν της περιοχής είναι το λάδι. Σήμερα οι Σφακιανοί ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό. Κοντά στον οικισμό υπάρχουν αξιόλογες παραλίες, ενώ σημαντικά αξιοθέατα στην γύρω περιοχή  είναι το Φραγκοκάστελλο και το φαράγγι του Ίμπρου.

Ιστορία

Η ιστορία της Χώρας Σφακίων συνδέεται άμεσα με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής των Σφακίων. Την περίοδο της Βενετοκρατίας ο οικισμός αναφέρεται με την ονομασία Ομπρόσγιαλος, τα επόμενα χρόνια αποκαλείται με το όνομα Σφακιά και τελικά αποκτάει το σημερινό της όνομα. 
Μετά το τέλος της μάχης της Κρήτης, το 1941,  διέφυγαν από το λιμάνι της Χώρας, καθώς και από τις ακτές της ευρύτερης περιοχής, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες προς την στην Αίγυπτο. Η Χώρα υπήρξε έδρα της Επαρχίας Σφακίων και από το 1999 αποτελεί έδρα του διευρυμένου δήμου Δήμου Σφακίων.
Τζον Κόνσταμπλ

Βιογραφία

Έφθασε στην ακμή του μετά τα σαράντα του και αναγνωρίστηκε στην Αγγλία, αφού πρώτα είχε αναγνωριστεί στη Γαλλία, στο Σαλόν του Παρισιού. Ήταν υπέρμαχος του ρομαντισμού και ευαίσθητος χαρακτήρας. Η τέχνη του μπορεί να συγκριθεί με εκείνη των Ντελακρουά και Ζερικό, ενώ επηρέασε όλους τους μετέπειτα ζωγράφους του Μπαρμπιζόν κι ακόμα και τους ιμπρεσιονιστές.
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκόλντινγκ Κόνσταμπλ, ενός πλούσιου εμπόρου καλαμποκιού και αλεύρων, και της Ανν Γουάτς. Το 1794 πήγε στο Νόρφολκ για σπουδές και ένα χρόνο μετά γνώρισε τον συλλέκτη έργων τέχνης Σερ Τζορτζ Μπόμοντ. Έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική και τον επόμενο χρόνο γράφηκε μαθητής του Τζον Τόμας Σμιθ και αργότερα από του Τζορτζ Φροστ. 
Το 1801 έκανε ταξίδια για να ζωγραφίσει, ενώ το 1809 νυμφεύθηκε μυστικά τη Μαρία Μπίκνελ, γιατί οι δικοί της αντιδρούσαν. Το 1816 έχασε και τους δυο γονείς του, και παντρεύτηκε εκ νέου τη Μαρία, ενώ είχαν χωρίσει.
Το 1821 άρχισε να παίρνει καλές κριτικές από πολλούς μεγάλους κριτικούς στη Βασιλική Ακαδημία. Το 1828 πέθανε η σύζυγός του και τάφηκε στο Λονδίνο. Εννέα χρόνια αργότερα, στις 31 Μαρτίου 1937, πέθανε και αυτός ξαφνικά στο Λονδίνο σε ηλικία 61 ετών και τάφηκε δίπλα της.
Περιφέρεια Ακτόμπε

Γεωγραφία

Η έκταση της περιφέρειας ήταν 300.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάνοντάς την την δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, μετά την περιφέρεια Καραγκάντα. Συνορεύει με τη Ρωσία προς το βορρά και με το Ουζμπεκιστάν προς τον νότο, και με 6 άλλες περιφέρειες του Καζακστάν: την περιφέρεια Ατιράου στα δυτικά, την περιφέρεια Μανγκιστάου στα νοτιοδυτικά, την περιφέρεια Καραγκάντα στα ανατολικά, με την περιφέρεια Κοστανάι στα βορειοανατολικά, την περιφέρεια Κιζιλόρντα στα νοτιοανατολικά και την περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν στα βορειοδυτικά. Ο ποταμός Ιλέκ, παραπόταμος του Ουράλη, διασχίζει την περιφέρεια. 

Δημογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2009, η περιφέρεια είχε πληθυσμό 779.542 κατοίκων, 407.217 γυναίκες και 372.325 άνδρες. Η πλειοψηφία, 614.961 κάτοικοι (79%) είναι Καζάκοι, σε αντίθεση με άλλες περιφέρειες της χώρας. Ο πληθυσμός περιλαμβάνει επίσης Ρώσους, Τάταρους, Ουκρανούς, Γερμανούς, Κορεάτες, Μολδαβούς, Εβραίους, Αρμένιους και Τσετσένους.
Ερρίκος Δ΄ του Βολφενμπύτελ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ και της Ελισάβετ του Στόλμπεργκ. Ο πατέρας του, πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ και Κάλενμπεργκ, αποσύρθηκε το 1491 παραχωρώντας την κτήση του στους γιους του Ερρίκο Δ΄ και στο νεότερο αδελφό του Έρικ Α΄. Τρία έτη μετά τα δύο αδέλφια μοίρασαν την κληρονομιά: ο Ερρίκος Δ΄ έλαβε το Βολφενμπύτελ και ο αδελφός του το Κάλενμπεργκ.
Το 1492 η πόλη του Μπράουνσβαϊκ όφειλε φόρους και ο Ερρίκος Δ΄ την απέκλεισε για ενάμιση έτος ώσπου συμβιβάστηκαν. Το 1498 αυτός και ο Ιωάννης Ε΄ δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ συμφώνησαν να κατακτήσουν τις εκβολές του Βέζερ στη Φρεισία. Η περιοχή αυτή, που λεγόταν Βούρστεν (Wursten), ανήκε τυπικά στον Γιόχαν Ρόντε αρχιεπίσκοπο της Βρέμης, αλλά ουσιαστικά ήταν αυτόνομη. Ο Ερρίκος Δ΄ έστειλε 3.000 ακοντιοφόρους, που υπέταξαν τους εκεί αγρότες του βάλτου και αμείφθηκαν λεηλατώντας τους. Τότε ο Ρόντε συμμάχησε με το Αμβούργο, που φοβόταν για τη ναυσιπλοΐα στον Έλβα, επιτέθηκαν με 1.300 πολεμιστές και κατέλαβαν το Χάντελν το επόμενο έτος. Το 1500 η περιοχή ανακαταλήφθηκε από τον Μάγκνους Α΄, γιο του Ιωάννη Ε΄, με τη βοήθεια της Μαύρης Φρουράς, ένα σώμα αδίστακτων μισθοφόρων της Ολλανδίας και της Ανατολικής Φρεισίας. Ο επίσκοπος, μη γνωρίζοντας τη συμμαχία, ζήτησε τη βοήθεια του Ερρίκου Ε΄. Πρόσφερε τη θέση του διοικητή (coadjutor) της επισκοπής με δικαίωμα διαδοχής (cum jure succedendi) στον πρώτο γιο του Ερρίκου Δ΄, τον Χριστόφορο. Η συμφωνία εξυπηρετούσε τις επεκτατικές βλέψεις του Ερρίκου Δ΄, που έγινε διώκτης της Μαύρης Φρουράς. Ο Ερρίκος Δ΄ και ο αδελφός του μεσολάβησαν για την ειρήνη μεταξύ του Μάγκνους A΄ και του Ρόντε, με τον όρο το Χάλντεν να μείνει στον Μάγκνους Α΄, όπως ήταν και πριν (status quo ante). Ο Σύλλογος των κληρικών της Βρέμης επικύρωσε τη συμφωνία. Ο Χριστόφορος όμως ήταν μόλις 13 ετών και ο πάπας Aλέξανδρος ΣΤ΄ Βοργίας ζήτησε 1.500 φιορίνια (guelders) του Ρήνου για να συμφωνήσει, που τα πλήρωσε ο Σύλλογος.
Το 1509 η συμμαχία με τον Μάγκνους σφραγίστηκε με τον γάμο του με την Αικατερίνη, κόρη του Ερρίκου Δ΄. Το 1511 που απεβίωσε ο Ρόντε, τον διαδέχθηκε ο 24ετής Χριστόφορος. Το ίδιο έτος ο Ερρίκος Δ΄ με άλλα μέλη του Οίκου του υπέταξαν το Χόγια, που είχε αρνηθεί τη φεουδαλική υποτέλεια στο Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ. Το 1514 ενεπλάκη στη διαμάχη της Σαξονίας με την Ανατολική Φρεισία και στην πολιορκία του κάστρου Λέερ πυροβολήθηκε στο κεφάλι.
Κάρολος Χριστιανός του Νασσάου-Βάιλμπουρκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Βάιλμπουργκ και ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου-Αυγούστου κόμη του Βάιλμπουρκ και της Αυγούστας-Φρειδερίκης-Βιλελμίνας, κόρης του Καρόλου-Αυγούστου κόμη του Νασσάου-Ίντελσταϊν.
Ζύμωση

Με τον όρο ζύμωση στη Χημεία εννοείται η διαδικασία παραγωγής ενέργειας κατά τη μετατροπή μιας ή περισσοτέρων οργανικών ενώσεων, όπως είναι οι υδατάνθρακες, σε ένα οξύ ή μια αλκοόλη. Ειδικότερα, ο όρος ζύμωση είναι πιθανό να αναφέρεται στη χρήση μιας ειδικής κατηγορίας μυκήτων (τους λεγόμενους "ζυμομύκητες") για τη μετατροπή ενός σακχάρου (είδος υδατάνθρακα) σε αλκοόλη ή στη χρήση βακτηρίων για την παραγωγή γαλακτικού οξέος σε μερικά τρόφιμα.
Κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, η ζύμωση πραγματοποιείται αυθόρμητα σε πολλές τροφές. Πρόκειται για μια διαδικασία που εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι εκμεταλλεύτηκαν, ευνοώντας την πραγματοποίησή της. Η παρασκευή, για παράδειγμα, άρτου και αλκοολούχων ποτών, όπως το κρασί και η μπύρα, γίνεται με ζύμωση.

Ιστορία

Η εξήγηση του φαινομένου της ζύμωσης παρέμεινε άγνωστη για αιώνες, παρότι ήταν σε κοινή χρήση όχι μόνο για τη μετατροπή του γλεύκους, αλλά και άλλων αμυλούχων και σακχαρούχων ουσιών. Με τη βοήθεια της ζύμωσης παραγόταν στην αρχαιότητα το υδρόμελι (μείγμα νερού και ζυμωμένου μελιού), το κρασί φοίνικα (από χουρμάδες), ο μηλίτης οίνος (κρασί από μήλα) και αρκετά ακόμη προϊόντα.
Μόνο κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο χημικός Λαβουαζιέ διατύπωσε μια χημική εξήγηση του φαινομένου της ζύμωσης. Αργότερα ο Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ καθόρισε τον τύπο της αλκοολικής ζύμωσης (βλέπε παρακάτω). Κατά το 1836 ο Κανιάρ ντε λα Τουρ διαπίστωσε ότι το φαινόμενο της ζύμωσης οφείλεται σ’ ένα μικροσκοπικό οργανισμό και τον επόμενο χρόνο ο Σβαν μίλησε για το μύκητα του σακχάρου, που καθόριζε την ελευθέρωση του αερίου. Αλλά η ανακάλυψη της ειδικής δραστηριότητας των ζυμώσεων οφείλεται στο Γάλλο χημικό Λουί Παστέρ, ο οποίος ήταν ο πρώτος που συνέδεσε τη ζύμωση με τη δράση μυκήτων το 1857, ενώ παράλληλα προσδιόρισε και άλλα συστατικά του κρασιού. Αργότερα, ο Γερμανός Έντουαρντ Μπούχνερ απέδειξε ότι η ζύμωση προκαλείται από ειδικές ύλες, που λέγονται ένζυμα ή φυράματα και παράγονται από τους ίδιους τους ζυμομύκητες. Ο Μπούχνερ βραβεύτηκε για τις εργασίες του το 1907 με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας . 
Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα γεννιέται και αναπτύσσεται η οινολογία, η εφαρμοσμένη επιστήμη που μελετά τα φυσικά, χημικά και βιολογικά φαινόμενα της μετατροπής των σταφυλιών και τις μεθόδους επεξεργασίας, διατήρησης και παλαίωσης των κρασιών. Η οινολογία προσπαθεί να ελέγξει και να τροποποιήσει τη ζύμωση, ώστε να επιτευχθούν καλύτερα αποτελέσματα, να προφυλαχτεί το κρασί από αλλοιώσεις και ασθένειες, ώστε να μειωθεί το κόστος της παραγωγής.

Γαλακτική ζύμωση

Ζύμωση πραγματοποιείται και στους μύες αρκετών θηλαστικών ζώων, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Κάτι τέτοιο γίνεται όταν οι μύες αυτοί καταπονούνται ιδιαίτερα, οπότε το παρεχόμενο από το αίμα οξυγόνο δεν επαρκεί για την παραγωγή της απαιτούμενης ενέργειας. Έτσι, τα μυϊκά κύτταρα διασπούν τη γλυκόζη χωρίς την ύπαρξη οξυγόνου (αναερόβια αναπνοή), παράγοντας γαλακτικό οξύ. Το γαλακτικό οξύ συμπεριφέρεται ως δηλητήριο ή τοξίνη, με αποτέλεσμα η συσσώρευσή του στους μυς να εμποδίζει, από ένα σημείο και έπειτα, τη λειτουργία των μυών, προκαλώντας παράλληλα έντονους πόνους (κράμπα).
Μπεζεστένι Θεσσαλονίκης

Περιγραφή

Αποτελείται από έναν ορθογώνιο χώρο με μια είσοδο σε κάθε μια από τις τέσσερις πλευρές του. Εσωτερικά διακρίνεται σε έξι τετράπλευρους χώρους με επτά διπλά τόξα που στηρίζονται σε δύο κεντρικούς πεσσούς. Το κτίσμα έχει έξι μολυβδοσκέπαστους θόλους. Πριν την πυρκαγιά του 1917, που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, το Μπεζεστένι Θεσσαλονίκης αριθμούσε 113 καταστήματα. Μετά την πυρκαγιά περιμετρικά του κεντρικού χώρου προστέθηκαν εξωτερικά καταστήματα.  
Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 έγιναν εργασίες στερέωσης του κτιρίου καθώς είχε υποστεί καθίζηση και απόκλιση από την κατακόρυφο. Σήμερα στο Μπεζεστένι της Θεσσαλονίκης στεγάζονται διάφορα καταστήματα.
Καταλαγάρι Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

To Καταλαγάρι αναφέρεται το 1271: Η χήρα Αγγέλου Βιτάλη οφείλει εις τον Ιουδαίον Μιχάλη, 100 μίστατα κρασί εκ των αμπελώνων της εις το χωρίον Καταλαγάρι (A. Lombardo, Documenti della Colonia Veneziana di Creta, p.119). To 1302 ήταν φέουδο του Stephanus de Ancona (R. Morozzo della Rocca, Fonti per la storia di Venezia, p. 212). 
Το 1583 αναφέρεται Catalagari (Καστροφύλακας, Κ94)  με 140 κατοίκους. O Barozzi (fo24v) το αναφέρει Catalogari.

Ονομασία

Η ονομασία προέρχεται από τη λαγάρα=υγρό απαλλαγμένο από κάθε ξένη ουσία ,κατασταλαγμένο,καθαρό και διαυγές,λαμπίκος(π.χ. κρασί λαγάρα).
Ειδικότερα λαγάρα σημαίνει "τον χυμόν ο οποίος κατασταλάζει εν τω λινώ πρινπατηθώσιν αι σταφυλαί".
Λαγάρα επίσης σημαίνει σπανή πλαγιά με καλή θέααλλά και το διαυγές και καθαρό.
Μπορούμε, λοιπόν, να συμπεράνουμε ότι το όνομα Καταλαγάρι προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων Κάτω+Λαγάρα. Πιθανότατα η Πάνω Λαγάρα να ήταν η Παλιόχωρα.
Σημειώνεται ότι στην ελληνική γλώσσα πολύ σπάνια το ο γίνεται α στην καθομιλουμένη, ώστε Κάτω + Λογάρι =Καταλαγάρι.
Πάνος Γλυκοφρύδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου και έκανε την πρακτική του στο Παρίσι. Αρχικά εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στους Γρηγόρη Γρηγορίου, Βασίλη Γεωργιάδη και Ντίμη Δαδήρα. Το 1959 γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, την κωμωδία «Δουλειές με φούντες». Το 1961 ξεκίνησε τη συνεργασία του με το  Θανάση Βέγγο. Η ταινία του «Με τη λάμψη στα μάτια» (1966) κέρδισε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (συγκεκριμένα βραβείο  σεναρίου, μουσικής και Α΄ ανδρικού ρόλου) και προβλήθηκε στο πλαίσιο δύο μεγάλων αναδρομικών εκδηλώσεων που οργάνωσαν το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (1993) και το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι (1995). Το 1974 γύρισε την ταινία  Η δίκη των δικαστών με θέμα τη δική του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα και πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο. Η τελευταία ταινία του, τα «Παιδιά του ονείρου», γυρίστηκε το 1992. Ο Γλυκοφρύδης ήταν από τους ιδρυτές της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και συμμετείχε στο Δ.Σ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και στην Καλλιτεχνική Επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου ενώ  ήταν και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας.
Πέθανε σε ηλικία 79 ετών.
Α.Σ. Αετός Σκύδρας

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1952 ως Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Αετός» Σκύδρας, ενώ μετέπειτα πήρε την ονομασία Αθλητικός Σύλλογος Σκύδρας «o Αετός». Από το 1996 ως το 2000 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική κατηγορία στο βόρειο όμιλο για να επιστρέψει ξανά το 2010.
Η άτυχη για την ομάδα περίοδος ήταν το 2011–12, όπου ο Αετός Σκύδρας τιμωρήθηκε από την διοργανώτρια αρχή με αφαίρεση 11 βαθμών και υποβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική χωρίς να καταφέρει να διαγράψει τους 11 βαθμούς, τερματίζοντας στη 12η θέση, που είναι η τελευταία, με -4 βαθμούς. Την περίοδο 2013–14, ο σύλλογος δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα και ουσιαστικά έπαυσε να υφίσταται. Το Καλοκαίρι του 2014, δημιουργήθηκε ο σύλλογος Νέος Αετός Σκύδρας.

Έμβλημα

Κύριο στοιχείο του εμβλήματος του συλλόγου αποτελούσε ο αετός.
Μουσταφά Ουλντ Σαλέκ

Καριέρα

Διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής επί του επί πολλά έτη προέδρου Μοκτάρ Ουλντ Νταντά τον Φεβρουάριο του 1978 σε περίοδο που η Μαυριτανία αντιμετώπιζε σοβαρή οικονομική κρίση και απέτυχε να περιορίσει τη δράση του Μετώπου Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας το 1975 σε συμμαχία με το Μαρόκο. Στις 10 Ιουλίου 1978 ο Ουλντ Σαλέκ ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Νταντά και διορίστηκε επικεφαλής 20μελούς χούντας (με την ονομασία Στρατιωτική Επιτροπή για την Εθνική Αποκατάσταση ή CMRN. 
Θεωρούμενος ως γαλλόφιλος, πρόσεξε παράλληλα να μη διακοπεί η συμμαχία της χώρας του με το Μαρόκο. Απέτυχε να συνάψει ειρήνη με το μέτωπο των Πολισάριο (που είχαν αντιδράσει στην πτώση του Νταντά με το την είσοδό τους σε μια μονομερή εκεχειρία από τη σύγκρουση). Επίσης, απέτυχε να αντιμετωπίσει τη φυλετική ένταση ανάμεσα στους μαύρους Αφρικανούς της νότιας Μαυριτανίας και στους Άραβες του Βορρά (στη φυλή των οποίων ανήκε και ο ίδιος), ευνοώντας με διαχωρισμό μόνο τους δεύτερους. Συνακόλουθα, απομονώθηκε σταδιακά από το καθεστώς. Στις 6 Απριλίου 1979, με δεύτερο πραξικόπημα υπό τους συνταγματάρχες Αχμάντ ουλντ Μπουσεΐφ και Μουχάμαντ Κούνα Αϊνταλά η εξουσία του περιορίστηκε σε ρόλο Προέδρου με εθιμοτυπική εξουσία σε χούντα που αντικατέστησε την προηγούμενη. Η νέα στρατιωτική κυβέρνηση ονομάστηκε Στρατιωτική Επιτροπή για την Εθνική Σωτηρία (CMSN). Τον Μάιο αντικαταστάθηκε ως πρόεδρος από το Συνταγματάρχη Μοχάμαντ Λουλί.
Φυλακίστηκε την περίοδο από το 1981 ως το 1984 και εν συνεχεία κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1992 , συγκεντρώνοντας ποσοστό 2,9% των ψήφων.
Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 76 ετών στις 18 Δεκεμβρίου 2012.
481 Εμίτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Εμίτας εκτιμάται σε 116 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 1,63 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,047 (από δεδομένα του IRAS). Η Εμίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 21 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
350 Ορναμέντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Ορναμέντα υπολογίσθηκε σε 118,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,74 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,057 (από δεδομένα του IRAS). Η Ορναμέντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 10 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Πολύδροσος Φωκίδας

Μεταφορές

Η Εθνική Οδός 3 διέρχεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων βόρεια του χωριού συνδέοντάς το με τη Λιβαδειά, τη Λαμία και άλλες πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Επίσης, οι περιφερειακές σιδηροδρομικες γραμμές Αθήνας - Καλαμπάκας και Αθήνας - Λειανοκλαδίου εξυπηρετούν το χωριό, μέσω του Σταθμού Λιλαίας.
Κάπνισμα

Κάπνισμα ονομάζεται η πρακτική της εισπνοής καπνού προερχόμενου από την καύση φύλλων του φυτού καπνός. Η καύση γίνεται συνήθως σε τσιγάρο, πούρο αβανα ή με άλλο τρόπο. Η πρακτική αυτή ήταν συνήθεια των κατοίκων της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, πριν ακόμα αυτές ανακαλυφθούν από τους Ευρωπαίους. Η συνήθεια μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και την Ασία μετά το 1556. 
Τη δεκαετία του 1920, Γερμανοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το κάπνισμα είναι βλαβερό για την υγεία, αλλά η παγκόσμια κοινότητα αναγνώρισε το πρόβλημα σταδιακά μόνο μετά το 1950. Στα επόμενα χρόνια, έγινε κατανοητό ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο (του πνεύμονα αλλά και άλλες μορφές καρκίνου) καθώς και άλλα προβλήματα υγείας. Τα κράτη έλαβαν μέτρα για το κάπνισμα και ανάλογα με τη χώρα τα μέτρα για τη συνήθεια του καπνίσματος μπορεί να περιλαμβάνουν απαγόρευση της διαφήμισης των προϊόντων καπνού, απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, προκειμένου να αποφευχθεί το παθητικό κάπνισμα, υποχρεωτική σήμανση στα προϊόντα καπνού και άλλα.
1-βουτεν-1-όλη

Ταυτομέρεια

Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την βουτανάλη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της αλδεδης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών βουτεν-1-όλης-1. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων,  βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις:

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂) έχουμε προσθήκη του στην βουτεν-1-όλη-1. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοπροπανόλη-1 που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά 2-αλοβουτ ανάλη:
Δημοψήφισμα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ (2017)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη μη αναγνωρισμένη Δημοκρατία του Ναγκόρμο-Καραμπάχ στις 20 Φεβρουαρίου 2017. Τουλάχιστον το 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων απαιτείτο να ψηφίσουν υπέρ, ώστε να επικυρωθεί το αποτέλεσμα. Το δημοψήφισμα επικυρώθηκε, καθώς στην κάλπη προσήλθαν περίπου τα τρία τέταρτα των ψηφοφόρων.

Πλαίσιο

Ο πρόεδρος Μπάκο Σαχακιάν δημιούργησε μια επιτροπή για να συντάξει ένα νέο σύνταγμα για να αντικαταστήσει το σύνταγμα του 2006. Το σχέδιο παραδόθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2016 και εγκρίθηκε από την Εθνική Συνέλευση στις 17 Ιανουαρίου με ψήφους 20-7. Στις 19 Ιανουαρίου ο Σαχακιάν όρισε την ημερομηνία για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Συνταγματικές αλλαγές

Οι συνταγματικές αλλαγές θα έχουν ως αποτέλεσμα να υιοθετηθεί ως επίσημη ονομασία το  "Δημοκρατία του Αρτσάχ" για την μη αναγνωρισμένη χώρα και να χρησιμοποιείται παράλληλα με το σημερινό της όνομα, καθώς και να καταργηθεί η θέση του Πρωθυπουργού και να δοθούν περισσότερες εξουσίες στον Πρόεδρο για να λαμβάνει πιο γρήγορα αποφάσεις σχετικές με την ασφάλεια.
Ο βουλευτής Λεβόν Γκαλουστιάν, από τη μη αναγνωρισμένη χώρα της Αμπχαζίας και παρατηρητής στο δημοψήφισμα, είπε ότι η ιδέα για αλλαγή του ονόματος προτάθηκε έπειτα από τις ανησυχίες που εκφράστηκαν από πολιτικούς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ότι η χρήση του ονόματος "Artsakh" και "Ναγκόρνο-Καραμπάχ" από το Αζερμπαϊτζάν για τις αθλητικές ομάδες και τις καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες στο εξωτερικό, μπορούσε να δημιουργήσει εσφαλμένη εντύπωση για την περιοχή από ότι είναι στην πραγματικότητα.

Αντιδράσεις

Η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, τμήμα του οποίου αποτελεί επίσημα το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μη έχοντας όμως ντε φάκτο τον έλεγχο της περιοχής έπειτα από τον Πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, καταδίκασε το δημοψήφισμα κάνοντας λόγο για "προβοκάτσια" και το χαρακτήρισε αντιπαραγωγικό για τη διαδικασία επίλυσης της σύγκρουσης. επίσης, Η κυβέρνηση εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον τριών μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τα οποία ήταν παρατηρητές στο δημοψήφισμα.
Η Ομάδα του Μινσκ του ΟΑΣΕ,ο επίσημος μεσολαβητής στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος δεν θα αλλάξουν το νομικό καθεστώς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Οι κυβερνήσεις αρκετών χωρών, δήλωσαν ότι δεν αναγνωρίζουν το δημοψήφισμα, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Γεωργίας, της Ουκρανίας και της Τουρκίας.
2820 Ιίσαλμι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ιίσαλμι είναι άγνωστα.