google/wiki40b huggingface dataset:
Αντρέϊ Ζέκοφ

Καριέρα

Ο Αντρέϊ Ζέκοφ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την τοπική Λέφσκι. Στην βουλγαρική ομάδα παρέμεινε μέχρι το 2006 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει τρία εγχώρια πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Οι εμφανίσεις του με την ομάδα της Λέφσκι του άνοιξαν τον δρόμο για την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της χώρας του.
Το 2006 βρέθηκε στη Ρωσία για λογαριασμό της Ούραλ Ούφα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2007 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΕΑ Πατρών, στην οποία παρέμεινε για σχεδόν τρία χρόνια. Το 2010 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στην Τουρκία και την Γαλατασαράϊ.
Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε με τα χρώματα της ιταλικής Κόπρα Βόλει, ενώ μετά το τέλος της συγκεκριμένης περιόδου αποφάσισε να σταματήσει την καριέρα του για ένα χρόνο, για προσωπικούς λόγους.
Το 2013 επέστρεψε στην ενεργό δράση και υπέγραψε επαγγελματικο συμβόλαιο με την Τόμις Κονστάντα, ομάδα της Ρουμανίας, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Αντρέϊ Ζέκοφ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βουλγαρίας από το 2004 έχοντας σημαντικές παραστάσεις από μεγάλες διοργανώσεις. Έχει κατακτήσει τρία χάλκινα μετάλλια σε δύο Παγκόσμια (2006 και 2007) και ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2009).
Ιωάννης Καντακουζηνός (πιγκέρνης)

Βιογραφία

Ήταν γιος του Μιχαήλ και μίας κόρης του σεβαστοκράτορος Ιωάννη Κομνηνού Αγγέλου. Ο Ιωάννης Καντακουζηνός ήταν δεύτερος εξάδελφος του Μιχαήλ, πατέρα του Ιωάννη ΣΤ΄.
Το 1249 ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης τον έστειλε σε αποστολή στη Ρόδο εναντίον των Γενουατών, που εκμεταλλευόμενοι την απουσία του κυβερνήτη της Ιωάννη Γαβαλά είχαν καταλάβει τη Ρόδο.
Προς το τέλος της ζωής του έγινε μοναχός με το όνομα Ιωαννίκιος· απεβίωσε πριν το 1257.
Κορυφή (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κορυφή είναι γνωστή μία από τις Ωκεανίδες, δηλαδή μία από τις θυγατέρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Η Κορυφή έγινε μητέρα της «Ιππίας Αθηνάς», την οποία γέννησε αφού γονιμοποιήθηκε από τον θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα.
Συριακός Στρατός Ξηράς

Εξοπλισμός

Ακολουθεί ένας κατάλογος με τον εξοπλισμό του Συριακού Στρατού.
Θέατρο του Ρίτσμοντ (Λονδίνο)

Το θέατρο του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Theatre) βρίσκεται στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου και αποτελεί το παλαιότερο θέατρο της περιοχής έχοντας ξεκινήσει την λειτουργία του στα τέλη του 19ου αιώνα. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κτήρια που σχεδιάστηκαν από τον θεατρικό αρχιτέκτονα Φρανκ Μάτσαμ, και αποτελεί προστατευόμενο κτήριο του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ιστορία

Στην τοποθεσία του Ρίτσμοντ Γκρην προϋπήρχε θέατρο ήδη από το 1718, και αργότερα κτίστηκε νέο το 1765 το οποίο κατεδαφίστηκε το 1884. Το παρόν θέατρο, ξεκίνησε την λειτουργία του αρχικά ως θεατρική αίθουσα στο ξενοδοχείο του Richmond Castle, και κατόπιν μεταφέρθηκε στην σημερινή του τοποθεσία το 1899 με την ολοκλήρωση της κατασκευής του νέου θεάτρου το οποίο αρχικά είχε χώρο για 1.246 θεατές. Η πρώτη του παράσταση δώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1899. Αρχικά ήταν γνωστό ως Richmond Theatre and Opera House (Θέατρο και όπερα του Ρίτσμοντ) πριν μετονομαστεί σε θέατρο του Ρίτσμοντ το 1924. Άλλες ονομασίες που είχε ιστορικά ήταν Prince of Wales, Richmond Hippodrome (1908), και Theatre Royal (17ος αιώνας).
Κατά τις πρώτες δεκαετίες της λειτουργίας του φιλοξένησε παραστάσεις με διάσημους ηθοποιούς και καλλιτέχνες, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν και Άννα Πάβλοβα. Τόσο ο εξωτερικός όσο και ο εσωτερικός του χώρος έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές ως σκηνικό σε κινηματογραφικές ταινίες, ενώ συχνά φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις πριν την διάθεση τους στα μεγάλα θέατρα του Ουέστ Εντ στο κεντρικό Λονδίνο. Το θέατρο είναι επίσης γνωστό για την υψηλή ποιότητα των παραστάσεων της παντομίμας, η οποία αποτελεί τύπο κωμικής παράστασης και βρετανικό έθιμο το οποίο διαδραματίζεται κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Διαρρύθμιση

Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Φρανκ Μάτσαμ, και εξωτερικά διαθέτει 2 πύργους με βασιλική με τρούλο, άγαλμα της μούσας Ευτέρπης πάνω από την είσοδο, χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής μπαρόκ, και είναι κατασκευασμένο με κόκκινα τούβλα και τερακότα.  Εσωτερικά, εκτός από τον χώρο της πλατείας, διαθέτει θεωρεία σε 3 επίπεδα τα οποία διαθέτουν από 2 εξώστες το καθένα, και ο εσωτερικός του χώρος είναι πλούσια διακοσμημένος με επιχρυσωμένα μεταλλικά μέρη, πόρτες και καθίσματα από μαόνι με κόκκινα πολυτελή υφάσματα, και γύψινες διακοσμήσεις στους τοίχους και οροφή κατά την ελισαβετιανή τεχνοτροπία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο χώρος ανακαινίστηκε εκτενώς, και επεκτάθηκε ώστε να δημιουργηθεί περισσότερος χώρος για τους θεατές.
Σπάρτα Ρότερνταμ

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1888, σαν ομάδα κρίκετ, ενώ το τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Το 1890 το ποδοσφαιρικό τμήμα έπαιξε τον πρώτο του αγώνα, ενώ 2 χρόνια μετά το τμήμα κρίκετ σταμάτησε να λειτουργεί. Ένα χρόνο μετά, το 1893 το μοναδικό τμήμα της Σπάρτα προβιβάστηκε στην υψηλότερη βαθμίδα του ποδοσφαίρου της Ολλανδίας, όμως αποσύρθηκε το 1897. 
Το 1909 κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της, ενώ το ξανακατέκτησε την τριετία 1911-1913, καθώς και το 1915. 
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το 1955 ως το 1957 προβιβάστηκε από την Εέρστε Κλάσε στην Ερεντιβίζιε. Το 1958 κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο Ολλανδίας ενώ το επόμενο έτος κατέκτησε το της πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα.
Το 1962 κατακτάει ένα ακόμα κύπελλο, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο προκρίθηκε στα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από την Σλόβαν Μπρατισλάβας με 6-1 . Ένα χρόνο μετά, το 1963 δημιουργήθηκε το τμήμα σκάουτινγκ του συλλόγου.
Μέχρι το 2002 η Σπάρτα αγωνιζόταν στην Ερεντιβίζιε, όμως υποβιβάστηκε, χάνοντας στα Play Offs ανόδου/υποβιβασμού. Με τον ίδιο τρόπο προβιβάστηκε 3 χρόνια μετά. Όμως το 2010 υποβιβάστηκε και απο τότε αγωνίζεται στην Εέρστε Ντιβίζιε. Τη σεζόν 2012-13 κατέκτησε την 3η θέση.

Χρώματα

Το χρώμα της Σπάρτα βγήκε όταν ένα στελέχη του Δ.Σ. παρακολούθησαν έναν αγώνα της Σάντερλαντ το 1899. Εντυπωσιάστηκαν από την φανέλα, όπου την καθιερώσανε στην αρχική εμφάνιση της ομάδας.
BMW 507

Σχεδίαση

Η αρχική ιδέα για την παραγωγή της BMW 507 ανήκε στον Max Hoffman, έναν Αμερικανό εισαγωγέα αυτοκινήτων, ο οποίος το 1954 έπεισε τον διευθυντή της BMW να κατασκευάσει μια ρόουντστερ έκδοση των BMW 501 και BMW 502 προκειμένου να γεφυρώσει το κενό μεταξύ των ακριβών σπορ μοντέλων, όπως η Mercedes-Benz 300SL, και των οικονομικών, πλην όμως χωρίς μεγάλη ιπποδύναμη μοντέλων, όπως αυτά των εταιρειών Triumph και MG. Τα ήδη υπάρχοντα σχέδια απορρίφθηκαν από τον Hoffman. Ύστερα από επιμονή του Hoffman, η BMW προσέλαβε τον σχεδιαστή Albrecht von Goertz για να σχεδιάσει τις BMW 503 και BMW 507, όπως και έπραξε. Το μηχανικό σύνολο των δυο αυτών οχημάτων ανέλαβε να σχεδιάσει ο Fritz Fiedler.

Επιδόσεις

Η BMW 507 έφερε έναν αλουμινένιο βενζινοκινητήρα 3.168 cm³ V8 και 16-βάλβιδο, ισχύος 150 ίππων στις 5.000 στροφές το λεπτό. Η στάνταρ τελική ταχύτητα έφτανε τα 201 χλμ./ώρα (125 μίλια/ώρα) ή τα 225 χλμ./ώρα (140 μίλια/ώρα) για όσους είχαν επιλέξει την προαιρετική τελική σχέση 3,42:1 στο 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, που είχε προέλθει από την ZF και ήταν το μοναδικό διαθέσιμο στην 507. Η επιτάχυνση 0-100 χλμ./ωρα (0-62 μίλια/ώρα) ερχοταν σε 9 δευτερόλεπτα.

Εμπορική αξία

Για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε στον Τύπο αυτοκινήτου το καλοκαίρι του 1955, στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria της Νέας Υόρκης, ενώ η επίσημη παρουσίαση έγινε λίγους μήνες μετά, στο Διεθνές Σαλόνι της Φρανκφούρτης, και η παραγωγή της ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1956.
Σκοπός του διευθυντή της BMW, Max Hoffman, ήταν η παραγωγή 5.000 αντιτύπων ανά έτος, με στόχο η τιμή ανά όχημα να ανέρχεται στα 5.000 δολάρια ΗΠΑ. Λόγω του αυξημένου κόστους παραγωγής όμως, η τιμή του στην πράξη έφτασε τα 26.500 γερμανικά μάρκα στην εγχώρια αγορά και αργότερα τα 29.950 μάρκα, ενώ η τιμή του αυτοκινήτου στις ΗΠΑ έφτασε αρχικά τα 9.000 δολάρια και μεταγενέστερα τα 10.500 δολάρια.
Κύριος ανταγωνιστής της BMW 507 ήταν η Mercedes-Benz 300 SL και μολονότι η 507 προσέλκυσε αρκετούς διασήμους, όπως ο Hans Stuck και ο Georg «Schorsch» Meier, ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 10% των πωλήσεων της 300SL.

Αντίκτυπος

Η ανεπιτυχής εμπορική πορεία της BMW 507 έφτασε την BMW στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, καθώς η παραγωγή της 507 ήταν εξαιρετικά ζημιογόνα. Τελικώς διακόπηκε στα τέλη του 1959, αφού είχαν κατασκευαστεί συνολικά μόλις 252 αυτοκίνητα παραγωγής, συν δυο πρωτότυπα. Έως τότε, οι γενικότερες ζημιές της εταιρείας, από όλα τα ζημιογόνα μοντέλα της, είχαν φτάσει τα 15 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα.
Διαχρονικά, ωστόσο, η 507 παρέμεινε ένα ορόσημο στην ιστορία των αυτοκινήτων της BMW, με πολλές διάσημες προσωπικότητες να έχουν στην κατοχή τους μία 507. Μεταξύ αυτών, και ο Έλβις Πρίσλεϊ είχε αγοράσει ένα μεταχειρισμένο λευκό 507, ενώ βρισκόταν στη Γερμανία, κατά τη θητεία του στον Αμερικανικό στρατό. Σήμερα διασώζονται 202 αντίτυπα της 507, με εξαιρετικά υψηλές τιμές ως συλλεκτικά. Επιπλέον, το ντιζάιν της 507 αποτέλεσε πηγή έμπνευσης στη νεότερη ιστορία για τα roadster BMW Z3 και BMW Z4, και σαφώς εντονότερα για το ακόμα πιο ακριβό roadster BMW Z8.
OK

Η αγγλική έκφραση okay ή ΟΚ / Ο.Κ. (σπανίως οκέι) σημαίνει, κατά κανόνα, «εντάξει» και αποτελεί χαρακτηριστικό αμερικανισμό, που χρησιμοποιείται συνήθως για να δηλώσει αποδοχή ή συμφωνία. Πολλές φορές χρησιμοποιείται απλώς ως συνομιλιακό εκφώνημα ή για να δηλώσει ότι η ποιότητα ενός αντικειμένου είναι ικανοποιητική.
Χρησιμοποιείται πολύ συχνά στην αγγλική γλώσσα, αλλά έχει πλέον ενσωματωθεί σε διάφορες γλώσσες ως λεξικό δάνειο.

Ετυμολογική προέλευση

Η χρονική στιγμή κατά την οποία εμφανίστηκε η έκφραση προσδιορίστηκε από σχετικώς πρόσφατες έρευνες, αν και δεν είναι ακόμη δυνατόν να εκφραστεί κατηγορηματική γνώμη.Ειναι ελληνικης προελευσης και σημαινει ολα καλα
Με βάση τις πηγές το ακρωνύμιο O.K. πρωτοαπαντά στην εφημερίδα Morning Post (Βοστώνη) στο φύλλο τής 23ης Μαρτίου 1839, όπου εξηγείται ως o.k.: all correct «όλα εντάξει».
Τα κείμενα εκείνης της εποχής εμφανίζουν τάση να παρουσιάζονται κοινόλεκτες φράσεις με τη μορφή παραλλαγμένων ακρωνυμίων. Επί παραδείγματι, η φρ. all right συναντάται ως O.W. (περιπαικτική παραλλαγή: oll wright) και η φρ. no go, συνήθης εκείνη την εποχή, απαντά ως K.G. (περιπαικτική παραλλαγή: know go). Σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται ο αμερικανισμός Ο.Κ.
Η παραπάνω εκδοχή υποστηρίζεται από τα στοιχεία τού δημοσιογραφικού λόγου τής εποχής, έχει δε ισχυρότερη βάση από άλλες προτάσεις. Ανεξάρτητα από την αρχική προέλευση, η διάδοση του O.K. οφείλει πολλά στον υποψήφιο πρόεδρο των Η.Π.Α. Martin van Buren, απώτερης ολλανδικής καταγωγής, τον οποίο οι υποστηρικτές του συνήθιζαν να αποκαλούν (το 1840) Old Kinderhook και ίδρυσαν λέσχη οπαδών του με την επωνυμία O.K. Club, ώστε να συμπέσει με την ήδη γνωστή φρ. oll korrect.
Έχουν γίνει επίσης προσπάθειες να αποδοθεί ελληνική καταγωγή στο Ο.Κ. και να ετυμολογηθεί από τη φρ. όλα καλά. Συνιστούν όμως παρετυμολογία, δηλαδή εικασία που βασίζεται σε εξωτερικές ομοιότητες χωρίς αποδείξεις από τη γλωσσική ιστορία. To ίδιο ισχύει και για εκδοχές που αποδίδουν στη φρ. λατινική, γαλλική, φινλανδική, σουηδική, ακόμη και ινδιάνικη αρχή.
1544 Βιντερχανσενία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βιντερχανσενίας εκτιμάται σε 21,71 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0784 ± 0,012. Η Βιντερχανσενία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9,5 ως 18 ώρες περίπου.
Μαργκερίτ Ντυράς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Σαϊγκόν, στην Γαλλική Ινδοκίνα (σημερινό Βιετνάμ) στις 4 Απριλίου 1914. Οι γονείς της έφτασαν στην Ινδοκίνα εξαιτίας μιας καμπάνιας για την εργασία στις αποικίες. Ο πατέρας της πέθανε λίγο μετά. Η δύσκολη ζωή της υπήρξε πηγή έμπνευσής για τα έργα της. Στα 17 της πήγε στην Γαλλία για να σπουδάσει μαθηματικά, αλλά τα παράτησε και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και νομική. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δούλευε για την κυβέρνηση του Βισύ, αλλά ταυτόχρονα ήταν μέλος της Γαλλικής Αντίστασης και γι' αυτό στάλθηκε στο Μπούχενβαλντ, απ' όπου μετά βίας επέζησε. Το 1943 δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα Les Impudents.
Μολοβήστη

Ιστορία

Η Μολοβήστη είναι ένας παλαιός βλάχικος οικισμός στην περιοχή και η εγκατάστασή του πιθανώς χρονολογείται πριν από την οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων. Κατά τη διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μολοβήστη καταλήφθηκε από το βουλγαρικό στρατό, ο οποίος εκκένωσε από το χωριό τους περισσότερους από τους βλάχους και τους έστειλε στο εσωτερικό της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Η μετεγκατάσταση των τοπικών βλάχων οφειλόταν στις βουλγαρικές δυνάμεις που προβληματιζόντουσαν ότι υπήρχαν μεταξύ τους φιλοελληνικές και φιλοσερβικές στάσεις, με αποτέλεσμα την πιθανή συνεργασία με τους Συμμάχους της Αντάντ. Ενώ έμειναν στην εξορία, ορισμένοι χωρικοί βάλθηκαν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους ενώ άλλοι έκαναν καταναγκαστική εργασία για τους Βούλγαρους.
Μάχη της Ποτίδαιας

Προοίμιο

Η Ποτίδαια ήταν αποικία των Κορινθίων και μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας. Γι΄ αυτό πλήρωνε φόρο στην Αθήνα. Μετά τη ναυμαχία των Συβότων, οι Αθηναίοι ζήτησαν από την Ποτίδαια να γκρεμίσει μέρος των τειχών της και να στείλει ομήρους. Όμως, φοβούμενοι μήπως η Ποτίδαια εξεγερθεί, λόγω της επιρροής της Κορίνθου, έστειλαν 30 τριήρεις και 1.000 οπλίτες υπό τον Αρχέστρατο, οι οποίοι προορίζονταν να επιτεθούν κατά του Μακεδόνα βασιλιά Περδίκκα Β'. Η Ποτίδαια τότε έστειλε πρέσβεις στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Όταν οι πρέσβεις πήγαν στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις, οι Αθηναίοι δεν τους δέχτηκαν, ενώ η Σπάρτη δέχτηκε να βοηθήσει την εξέγερση που προετοιμαζόταν. Οι Αθηναίοι τότε έπλευσαν για την Ποτίδαια, αλλά επιτέθηκαν κατά των Μακεδόνων, ενώ η εξέγερση στην Ποτίδαια είχε ξεκινήσει και οι Μακεδόνες ήταν σύμμαχοι των επαναστατών. Η Κόρινθος έστειλε στην Ποτίδαια 2.000 οπλίτες υπό τον Αριστέα. Η Αθήνα έστειλε ακόμα 2.000 οπλίτες και 40 πλοία με αρχηγό τον Καλλία. Μετά από μερικές μικρής σημασίας νίκες των Αθηναίων σε βάρος του Περδίκκα, αυτοί κατευθύνθηκαν στην Ποτίδαια. Ο Περδίκκας και 200 άνδρες από το ιππικό του ενώθηκαν με τον Αριστέα και βάδισαν κι εκείνοι προς την Ποτίδαια.

Η μάχη

Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Ποτίδαια και η μάχη άρχισε με νίκη του Αριστέα σε βάρος ενός τμήματος της αθηναϊκής παράταξης. Όμως στο υπόλοιπο μέτωπο νικούσαν οι Αθηναίοι. Ο Αριστέας με τον στρατό του άρχισαν να υποχωρούν κατά μήκος της παραλίας για να αποφύγουν τους Αθηναίους. Μια δύναμη από την πόλη θέλησε να αιφνιδιάσει τον αθηναϊκό στρατό αλλά δεν τα κατάφερε και υποχώρησε κι αυτή. Οι Αθηναίοι έχασαν 150 άνδρες, ανάμεσά τους ο Καλλίας, ενώ οι Κορίνθιοι με τους Ποτιδαιάτες 300 άνδρες. Το μακεδονικό ιππικό δεν συμμετείχε στη μάχη. Στη μάχη αυτή ο Αλκιβιάδης κινδύνευσε και τον έσωσε ο δάσκαλός του φιλόσοφος Σωκράτης. Το αντίθετο έγινε στη μάχη του Δηλίου, με τον Αλκιβιάδη να του ανταποδίδει τη βοήθεια.

Μετά τη μάχη

Οι Αθηναίοι μετά από αυτή τη νίκη τους, με 1.600 ναύτες με αρχηγό το Φορμίωνα απομόνωσαν την Ποτίδαια δια θαλάσσης, με ναυτικό αποκλεισμό. Αυτή η επίθεση στην Ποτίδαια κόστισε στο θησαυροφυλάκιο της Αθήνας 1.000 τάλαντα. Μετά απ'αυτά τα γεγονότα ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός πόλεμος.
Κοίλα Κοζάνης

Γεωγραφία

Τα Κοίλα βρίσκονται προς τα βόρεια του νομού σε υψόμετρο 690 μέτρα σε απόσταση 3 χλμ. βόρεια από την πόλη της Κοζάνης. Μαζί με τους οικισμούς  Νέα Καρδιά και Μελίσσια αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοίλων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμο Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.643 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.115. Στην περιοχή των Κοίλων βρίσκεται το ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας και το Εκθεσιακό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας.
Το χωριό έχει έκταση 11 τ. χλμ. από την οποία η καλλιεργήσιμη γη είναι 4 τ.χλμ. Περιβάλλεται από βραχώδη και άγονα βουνά που προσφέρονται για βοσκότοποι κυρίως μικρών ζώων (αιγοπροβάτων). Αξιοθέατα θεωρείται η εκκλησία των Αγίων Αποστόλου Πέτρου και Παύλου με τα δύο καμπαναριά της που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και πανηγυρίζει στις 29 Ιουνίου. Η ανέγερσή του ναού ξεκίνησε το 1938, διεκόπη το 1940 λόγω του πολέμου και ολοκληρώθηκε στην δεκαετία του 1950. Πρώτος ιερέας των Κοίλων ήταν ο Νικόλαος Χρυσοπολίτης, που εφημέρευσε από το 1924 έως το 1927. Δίπλα και δυτικά του εκκλησιαστικού οικοπέδου υπάρχει το Κοινοτικό Κατάστημα και η παιδική χαρά. Στο γειτονικό χωριό Μελίσσια υπάρχει ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου που κτίστηκε το 1950. Μπροστά στο ναό κτίστηκε κενοτάφιο σε μνήμη των ανθρώπων που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους το 1920 στο χωριό Φούντοκλη του Αδά Παζάρ. Πρώτος ιερέας του οικισμού ο Χρήστος Μαυρόπουλος που ήρθε χειροτονημένος πρόσφυγας κληρικός και εφημέρευσε έως το 1938. 
Από τα Κοίλα διέρχεται η οδός που ενώνει το βόρειο τμήμα της πόλης με την Εγνατία Οδό, τον κάθετο άξονα της Εγνατίας Οδού και  Αυτοκινητόδρομο 27 με την Πτολεμαΐδα, τη Φλώρινα και το τελωνείο της  Νίκης.

Ιστορία

Επί τουρκοκρατίας τα Κοίλα ονομάζονταν Ισλαμλή και ανήκαν στην Τοπαρχία του Εγρί Μπουτζάκ, που είχε έδρα το Δρέπανο. Αργότερα ονομάστηκαν Λιμνάδες και στη συνέχεια πήραν τη σημερινή τους ονομασία από την κοιλάδα στην οποία είναι χτισμένο. Το 1920 είχε 188 κατοίκους και το 1928 είχε 317 κατοίκους. Στα Κοίλα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από περιοχές του Πόντου και από το Αδά Παζάρ  (Adapazarı) της σημερινής επαρχίας Κοτζάελι της Τουρκίας (αρχαία Νικομήδεια). Ένα από τα χωριά από όπου ήρθαν πρόσφυγες, οι οποίοι μιλούσαν την Τουρκοαρμενική διάλεκτο, ήταν το Φούντοκλη, το οποίο πυρπολήθηκε την περίοδο της σφαγής του ελληνισμού. Ο συνοικισμός Μελίσσια επί Τουρκοκρατίας ονομάζονταν Σινεκλί και το 1928 είχε 212 κατοίκους. Το 1986 θεμελιώθηκε ο ναός του Αγίου Χαραλάμπου και αποπερατώθηκε το 1991.
Ροτάνεβ

Ονομασίες και ιστορία

Οι α και β Δελφίνος δεν είχαν δικό τους όνομα, ώσπου τα μυστηριώδη ονόματα «Sualocin» και «Rotanev» αντιστοίχως εμφανίσθηκαν αιφνιδίως στον «Κατάλογο του Παλέρμο» το 1814. Ο Βρετανός αστρονόμος Τζέιμς Γουέμπ ερμήνευσε την προέλευσή τους το 1859, διαβάζοντάς τα ανάποδα ως Nicolaus Venator, που είναι η λατινική μετάφραση του ονόματος του Ιταλού αστρονόμου Νικκολό Κατσιατόρε (Niccolo Cacciatore), βοηθού και διαδόχου του Τζουζέπε Πιάτσι στο Αστεροσκοπείο του Παλέρμο (η ιταλική λέξη cacciatore και η λατινική venator σημαίνουν στα ελληνικά «κυνηγός»). Κι όμως, αυτή η εντελώς προσωπική ονοματοδοσία επεκράτησε και στις 12 Σεπτεμβρίου 2016 η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα «Ροτάνεβ» (Rotanev) για το κύριο μέλος του συστήματος, τον αστέρα β Δελφίνος A.
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία ο όρος 瓠瓜 (Hù Guā), που σημαίνει «καλή κολοκύθα», αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων αποτελούμενη από τους β Δελφίνος, γ², δ, α και ζ Δελφίνος.

Αστροφυσικά δεδομένα

Το σύστημα του β Δελφίνος αποτελείται από ζεύγος γαλανόλευκων γιγάντων αστέρων, που περιφέρονται περί το κοινό κέντρο μάζας τους μία φορά κάθε 26,66 γήινα έτη, σε τροχιές με εκκεντρότητα 0,36. Το επίπεδο των τροχιών αυτών σχηματίζει γωνία 61° με την ευθεία που τα ενώνει με τη Γη. Η μέση γωνιακή απόσταση μεταξύ των δύο όπως μετρείται από τη Γη είναι μόλις 0,44 δευτερόλεπτο της μοίρας περίπου, κάτι που καθιστά δύσκολο τον διαχωρισμό τους ακόμα και με τα ισχυρότερα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια.

Ο β Del A

Ο κύριος αστέρας του συστήματος, ο β Δελφίνος A, έχει μάζα 1,75 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα 24πλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +1,58. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 6.587 K και έχει δείκτη χρώματος (B−V) = +0,43.

Ο β Del B

Ο συνοδός, ο β Δελφίνος B, έχει μάζα 1,47 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα περίπου οκταπλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +2,79. Ο δείκτης χρώματος του αστέρα είναι (B−V) = +0,56. Η ηλικία του συστήματος έχει εκτιμηθεί από 1,1 έως σχεδόν 2 δισεκατομμύρια έτη, με πιθανότερη τιμή το 1,79 δισεκατομμύριο έτη περίπου.
Λειτουργική

Λειτουργική ονομάζεται η Επιστήμη της έρευνας και ερμηνείας του τύπου της λατρείας. Αποτελεί δε κλάδο της Θεολογίας και διακρίνεται σε δύο εφαρμοσμένους κλάδους: στη Λειτουργική της λατρείας και στην Λειτουργική της τελετουργικής.
Σε αντίθεση με τη Θρησκευτική ή Θεία Λειτουργία και τις άλλες ιεροπραξίες (τελετές), που αποτελούν τελετουργικές πράξεις λατρείας, η Λειτουργική ασχολείται με τη θεωρητική έρευνα και ερμηνεία αυτών καθαυτών των πράξεων (τελετών) και των τρόπων της Θείας λατρείας. Δηλαδή εξηγεί, πώς προέκυψαν ιστορικά αυτές οι τελετές καθώς και την ερμηνεία αυτών σε κάθε θρησκευτικό δόγμα.
Πηγές της Λειτουργικής είναι τα ιερά κείμενα και οι ιερές παραδόσεις, που αναφέρονται σε θρησκευτικά συγγράμματα και σε λειτουργικά βιβλία.
Η Λειτουργική ως Θεολογική Επιστήμη εμφανίσθηκε μόλις τον 18ο αιώνα. Πρώτη συγγραφή Λειτουργικής έγινε από τον Kohler το 1788, με τίτλο Principia Theologiae Liturgicae.
522 Χέλγκα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Χέλγκα εκτιμάται σε 101,2 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,388. Η Χέλγκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 8 λεπτά.
Χρήστος Πιπίνης

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ακράτητο, στον οποίο αγωνίστηκε το διάστημα 2003-06. Ακολούθησε η Βέροια (2006-07), ο Πανσεραϊκός (2007-09) και ο Θρασύβουλος (2009-10), πριν τον αποκτήσει ο Αστέρας Τρίπολης, τον Ιούνιο του 2010. Στον αρκαδικό σύλλογο παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013 για να ακολουθήσει ένα σύντομο πέρασμα, εξάμηνης διάρκειας, στο κυπριακό πρωτάθλημα για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ με τον οποίο στέφθηκε πρωταθλητής Κύπρου. Το καλοκαίρι του 2014 συμφώνησε με την Καλλονή ενώ συνέχισε τη καριέρα του το 2016 στον Απόλλων Σμύρνης. Το 2016 ανακοινώθηκε απο τον Ηλυσιακό.
Ερρίκος Α΄ του Γκρουμπενχάγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ του υψηλού και της 2ης συζύγου του Αδελαΐδας, κόρης του Βονιφάτιου Β΄ μαρκήσιου (margrave) του Μονφερά. Ο πατέρας του ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ από κοινού με τον αδελφό του, όταν το 1269 διαίρεσαν την κτήση και έλαβε το πριγκιπάτο του Βολφενμπύτελ.
Το 1279 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε με τους δύο μικρότερους αδελφούς του. Το 1291 οι τρεις αδελφοί διαίρεσαν το πριγκιπάτο του Βολφενμπύτελ και ο Ερρίκος Α΄ έλαβε το τμήμα που θα γίνει το πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν: περιελάμβανε το Άινμπεκ, το ήμισυ του Χάμελιν, το Κλάουσταλ, το Αμέλουνγκσμπορν, το Ντούντερστατ, το Χέρτσμπεργκ και Οστερόντε. Μάλιστα διαφιλονίκησε με τον αδελφό του Αλβέρτο Β΄, που έλαβε το πριγκιπάτο του Γκέτιγκεν, για τις υπόλοιπες μικρές περιοχές, αλλά επικράτησε ο Αλβέρτος Β΄. Έκανε έδρα του Άινμπεκ.
Το 1320 ο Γερμανός βασιλιάς τον έκανε μαρκήσιο (παλατινό κόμη) της Σαξονίας. Απεβίωσε δύο έτη αργότερα και οι τρεις γιοι του μοίρασαν το πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν.