google/wiki40b huggingface dataset:
Τριτημόριοι της Εύβοιας

Πριν τους τριτημόριους: 1204 ή 1205, Ιάκωβος ντ' Αβέν

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ο Ιάκωβος ντ' Αβέν ακολούθησε τον Βονιφάτιο το Μομφερρατικό στα ελλαδικά εδάφη. Ο Ιάκωβος Β΄ ντ' Αβέν (Jacques d'Avesnes) ήταν πιθανότατα γιος του Ιάκωβου Α΄ ντ' Αβέν, σταυροφόρου της Γ' Σταυροφορίας, καταγόμενος από την Αβέν-συρ-Έλπ (Avesnes-sur-Helpe), στην περιοχή του Αινώ (Hainaut), την ίδια περιοχή από την οποία καταγόταν ο Βαλδουΐνος ΣΤ' κόμης του Αινώ (Baudouin VI de Hainaut), μετέπειτα πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Κατά την κατάληψη των ελλαδικών εδαφών υπό την αρχηγία του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, ανέλαβε τη Χαλκίδα ως ηγεμόνας της Εύβοιας, στην οποία έχτισε ένα μικρό κάστρο στο μέσο του Ευρίπου. Στη συνέχεια ακολούθησε το Βονιφάτιο και αναφέρεται ότι ήταν επικεφαλής των ανδρών που πολιορκούσαν την Κόρινθο, καθώς και ότι πληγώθηκε το 1205 σε μια έξοδο των εκεί Ελλήνων του Λέοντα Σγουρού. 
Σε επιστολή του 1210 ο Ιάκωβος αναφέρεται ως αποβιώσας, ενώ ως ηγέτης της Εύβοιας στη θέση του αναφέρεται ο Γκιμπέρτο νταλε Κάρτσερι (Giberto dalle Carceri). Δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες πληροφορίες για το έτος θανάτου του, το οποίο εκτιμάται από σύγχρονους συγγραφείς το 1205, το 1209 ή το 1210.

Οι τριτημόριοι (i terzieri)

Αν και η συνθήκη για τη Διανομή της Αυτοκρατορίας (Partitio Terrarum Imperii Romaniae) στους Σταυροφόρους έδινε τα καλύτερα λιμάνια της εποχής στους Βενετούς (Ωρεοί και Κάρυστος), ο αρχηγός της Σταυροφορίας Βονιφάτιου του Μομφερράτου, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Θεσσαλονίκης, αποφάσισε να αγνοήσει την πράξη Διανομής των εδαφών και να μοιράσει την Εύβοια σε τρεις συμπατριώτες του από τη Λομβαρδία, πιθανότατα υπό την εξουσία του Ιακώβου ντ' Αβέν. Το κεντρικό τμήμα της Εύβοιας (τη Χαλκίδα) το έδωσε στον Γκιμπέρτο νταλε Κάρτσερι (Giberto dalle Carceri), τη Νότια Εύβοια (την Κάρυστο) στον πιθανότατα συγγενή του Ραβάνο νταλε Κάρτσερι (Ravano dalle Carceri) και τη Βόρεια Εύβοια (τους Ωρεούς) στον Πεκοράρο ντέι Πεκοράρι ντε Μερκανουόβο (Pecoraro dei Pecorari de Mercanuovo).

Ηγέτες και Τριτημόριοι της Εύβοιας

Κατάλογος ηγετών και τριτημορίων της Εύβοιας:
Αθηναϊκή Πολυφωνία

Η Αθηναϊκή Πολυφωνία υπήρξε ολιγομελές ανδρικό φωνητικό Σύνολο μουσικής δωματίου, εξειδικευόμενο κυρίως στη μουσική της Αναγέννησης και στους κλασικούς δημιουργούς. Ιδρύθηκε το 1986 από τον Καλλιτεχνικό του διευθυντή και μαέστρο Θρασύβουλο Κάββουρα και έλαβε μέρος στο Α' Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Αθηνών εκείνης της χρονιάς.
To 1989 κατέκτησε το Α' βραβείο και χρυσό Μετάλλιο στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου της Τακαράτσουκα (Takarazuka) στην Ιαπωνία, ενώ το 1990 και το 1992 απέσπασε τιμητικές διακρίσεις σε μη διαγωνιστικά Φεστιβάλ στην Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα αντίστοιχα.
Με τη διοργάνωση του "Διεθνούς Χορωδιακού Φεστιβάλ Αθηνών" το Σύνολο ανέπτυξε κατά τη δεκαετία του '90 πολιτισμικές επαφές με Μουσικούς Οργανισμούς και Συγκροτήματα σε όλο τον κόσμο. Είναι ιδρυτικό μέλος των Μουσικών Εταιρειών "International Choral Network", που εδρεύει στο Μαρκτόμπερντορφ της Γερμανίας και "International Federation for Choral Music", που εδρεύει στις ΗΠΑ.
Παλαιότερα μέλη (δεν συμμετείχαν στο σχήμα μέχρι το 1996): Ασωνίτης Περικλής*, Γαβριηλίδης Μάκης, Γεωργαλής Κώστας, Δημήτριεφ Θεοδ, Καλαϊτζίδης Κυρ., Κουρκούτης Ανδρ*., Κωστάκης Κων/νος*, Μαρόπουλος Παύλος, Μανωλάκης Γιάννης, Μηνιάτης Νίκος, Μπαργιωτάκης Τάσσος*, Μπερής Σταύρος*, Ράπτης Απόστολος, Φλωράκης Κώστας*, Ψύχας Παντελής.
Μέλη το 1996: Κυριαζής Πέτρος, Λάγκας Βασίλης, Λουκόπουλος Παύλος*, Μαθιουδάκης Δημήτρης, Μπάσης Αλέκος*, Μαύρος Βασίλης, Παπαβλασσόπουλος Γιάννης*, Σαμοΐλης Πάνος*, Τζαβάρας Τάσος*, Τσιλιακός Λευτέρης, Χαλκιάς Δημήτρης, Χούπας Δημήτρης*, Μανώλης Νίκος*.
Το Σύνολο ανέστειλε τις εμφανίσεις του εκείνη τη χρονιά, συνεχίζει όμως να δραστηριοποιείται σε μουσικές παραγωγές και εκδηλώσεις.
Πτελέα Οινηίδας

Ονομασία

Ο δήμος πήρε το όνομά του, κατά πάσα πιθανότητα, από τον μυθικό, επώνυμο ήρωα Πτελεό, τον εραστή της Προκρίδας, η οποία ήταν επίσης προστάτιδα του δήμου. Σε άλλη παραλλαγή του μύθου, η Πρόκρις, μετά την ανακάλυψη της απιστίας της, από το σύζυγό της Κέφαλο (γενάρχη του αττικού γένους των Κεφαλιδών) κατέφυγε στην Κρήτη, στο βασιλιά Μίνωα. Το όνομα, πιθανώς να απορρέει επίσης και από το δέντρο πτελέα, στη δημοτική φτελιά, όπως και σε άλλες παρεμφερείς περιπτώσεις (δείτε: Άλλες χρήσεις).

Τοποθεσία της αρχαίας Πτελέας

Ο δήμος της Πτελέας, ήταν μικρός δήμος, του άστεως. Η ακριβής θέση του δήμου δεν είναι γνωστή, αλλά μάλλον βρισκόταν στην κοιλάδα του ποταμού Κηφισού, δυτικά της Αθήνας και βόρεια της Ιεράς Οδού, κοντά στο σημερινό Αιγάλεω ή κοντά στον Ασπρόπυργο (πρώην Καλύβια Χασιώτικα), ή και στην περιοχή του θριασίου πεδίου, κοντά στην Ελευσίνα, χωρίς να έχει ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο στην Πλατάναν.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.), στην αρχαία Βουλή των 500. Τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), συμμετείχε επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι της Πτελέας

Ο δημότης της αρχαίας Πτελέας ονομαζόταν Πτελεάσιος.
Όρος Νεμρούτ

Τοποθεσία

Το  Νεμρούτ βρίσκεται στη νοτιοδυτική Τουρκία, όχι μακριά από τον άνω ρου του Ευφράτη. Ανήκει στην οροσειρά του Ταύρου και βρίσκεται 86 χιλιόμετρα βόρεια του Αντιγιαμάν, στην ομώνυμη επαρχία. Με ύψος 2150 μέτρα, είναι ένα από τα ψηλότερα όρη της βόρειας Μεσοποταμίας. Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί από το 1988 σε εθνικό πάρκο.

Ιστορία

Το ταφικό-λατρευτικό σύμπλεγμα δημιουργήθηκε από τον Αντίοχο Α΄ της Κομμαγηνής, ενός βασιλείου της ύστερης ελληνιστικής περιόδου που προήλθε από τη διάσπαση του βασιλείου των Σελευκιδών. Ο Αντίοχος, πιθανόν στην προσπάθεια του να εδραιώσει την ηγεμονία και να συνταιριάξει τις ποικίλες πολιτισμικές παραδόσεις του βασιλείου του, προχώρησε στην υλοποίηση ένα ιδιαίτερου θρησκευτικού πάνθεου που περιελάμβανε ελληνικές, αρμενικές και περσικές θεότητες καθώς και τον ίδιο και τη δυναστεία του.  Σύντομα μετά την ενθρόνιση του έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο Θεός, μια κίνηση μάλλον ασυνήθιστη ακόμα και στα πλαίσια της συχνής αυτό-θεοποίησης των ελληνιστικών ηγεμόνων. Επίσης, επινόησε μια μορφή ταφικού-λατρευτικού συμπλέγματος για την θεοποίηση της δυναστείας του που την ονόμασε Ιεροθέσιον. Έχουν βρεθεί ένα αφιερωμένο στον πατέρα του, Μιθριδάτη Α΄ τον Καλλίνικο, στην Αρσάμεια παρά τον Νυμφαίο, ένα για τον γιό του Μιθριδάτη Β΄ στην Κομμαγηνή (σημερινό Καρακούς) και το γνωστότερο όλων αυτό του Νεμρούτ για τον ίδιο. Το ιερό του Νεμρούτ προοριζόταν να γίνει το κέντρο μιας νέας θρησκείας που θα συνδύαζε την αρχαία ελληνική με την περσική μυθολογία.
Ο λατρευτικός χώρος ήρθε ξανά στο φως το 1881 από το Γερμανό μηχανικό Καρλ Ζέστερ. Από τότε έχουν πραγματοποιηθεί ανασκαφές στο χώρο από Τούρκους, Αμερικανούς και Γερμανούς αρχαιολόγους. Το 1987 η UNESCO το συμπεριέλαβε στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμια κληρονομιάς.
Δήμος Προσοτσάνης (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο  Δήμος Προσοτσάνης του προγράμματος Καποδίστριας ήταν ένας δήμος του νομού Δράμας ο οποίος δημιουργήθηκε στις 20/01/1946, με αναγνώριση της Κοινότητας Προσοτσάνης σε Δήμο. Ο Δήμος με τη μορφή αυτή διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε προέκυψε ο νέος Δήμος Προσοτσάνης με συγχωνεύσεις άλλων δήμων του προγράμματος Καλλικράτης.
Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Έδρα του δήμου είναι η Προσοτσάνη.
2778 Τανγκσάν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος του Τανγκσάν είναι Cb. Η μέση διάμετρός του εκτιμάται σε 8,6 χιλιόμετρα περίπου. Ο Τανγκσάν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 28 λεπτά, μία ταχεία περιστροφή ακόμα και για αστεροειδή.
Κολέτ

Οικογένεια

Η Κολέτ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1873 στο χωριό Saint-Sauveur-en-Puisaye. Γονείς της ήταν ο ήρωας πολέμου και εφοριακός Jules-Joseph Colette και η γυναίκα του Adèle Eugénie Sidonie ("Sido") Landoy. Η οικογένεια ήταν αρχικά αρκετά ευκατάστατη, αλλά λόγω λανθασμένων οικονομικών χειρισμών το εισόδημά της μειώθηκε σημαντικά, με αποτέλεσμα η Κολέτ να παρακολουθήσει δημόσιο σχολείο από την ηλικία των 6 μέχρι τα 17 της. Η Κολέτ είχε μια ξαδέλφη, τη Ζενεβιέβ, με την οποία ήταν ιδιαίτερα κοντά.

Πρώτα χρόνια, 1873-1912

Το 1893, η Κολέτ παντρεύτηκε τον Henry Gauthier-Villars (1859 - 1931), έναν γνωστό συγγραφέα και εκδότη που χρησιμοποιούσε το καλλιτεχνικό όνομα "Ουίλλι" ("Willy"), και τα πρώτα τέσσερα μυθιστορήματα της Κολέτ - τα τέσσερα "Κλοντίν" - δημοσιεύθηκαν στο όνομά του. Τα μυθιστορήματα αυτά παρουσιάζουν την ενηλικίωση της ομώνυμης ηρωίδας, της Κλοντίν. Πρόκειται για μια ημι-αυτοβιογραφία της Κολέτ, με τη βασική διαφορά ότι η Κλοντίν είναι ορφανή από μητέρα.
Αντώνης Ρίκκα

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της Μαρσέιγ και το 2005 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα χωρίς ωστόσο να πάρει χρόνο συμμετοχής σε επίσημους αγώνες, με αποτέλεσμα στο τέλος του έτους να αφεθεί ελεύθερος.
Μετά το «διαζύγιο» με τη Μαρσέιγ, εντάχθηκε στο δυναμικό της Ξάνθης κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου του 2006 πραγματοποιώντας 4 εμφανίσεις  μέχρι το τέλος της χρονιάς. Στη συνέχεια παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Νίκη Βόλου, τότε ομάδα Β' Εθνικής, προκειμένου να αποκτήσει περισσότερες εμπειρίες. Εκεί παρέμεινε μέχρι την περίοδο 2006-2007 συμπληρώνοντας 29 εμφανίσεις σε αγώνες πρωταθλήματος. Παρά το ότι η ομάδα του τερμάτισε τελευταία στο πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε, οι εμφανίσεις του ήταν αρκετά καλές ώστε να πείσουν τον τότε προπονητή της Ξάνθης, Εμίλιο Φερέρα να του δώσει μια θέση στο ρόστερ της επόμενης περιόδου. Ο Ρίκκα άρπαξε την ευκαιρία συμμετέχοντας σε 23 αγώνες πρωταθλήματος, όντας ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας.
Στις 16 Μαϊου 2008 ο Ρίκκα υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την ομάδα της ΑΕΚ με το κόστος της μεταγραφής του να αγγίζει τις 600.000 ευρώ. Στην πρώτη του χρονιά στον σύλλογο είχε μόλις 3 συμμετοχές εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού, έτσι τον Ιούνιο του 2010, εντάχθηκε στο δυναμικό του Ολυμπιακού Βόλου ως δανεικός για έναν χρόνο. Τον Ιανουάριο του 2011, δόθηκε εκ νέου ως δανεικός στην Κέρκυρα.
Τον Αύγουστο του 2011 επέστρεψε στην ΑΕΚ αλλά δεν ήταν στα σχέδια του Μανόλο Χιμένεθ. Όταν ο Νίκος Κωστένογλου διαδέχθηκε τον Ισπανό προπονητή, η κατάσταση άλλαξε καθώς ξεκίνησε να τον συμπεριλαμβάνει στις αποστολές της ομάδας αποφασίζοντας τελικά να τον κρατήσει. Στις 19 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση μετά την επιστροφή του. Την περίοδο αυτή (2011-2012) πραγματοποίησε 13 συμμετοχές κι ενώ από την επόμενη (2012-13) έδειχνε να βρίσκει θέση βασικού, ακολούθησε ο υποβιβασμός του συλλόγου και ο ίδιος έμεινε ελεύθερος.
Την επόμενη χρονιά αποφάσισε να επιστρέψει στη Γαλλία όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα της παριζιάνικης Ρεντ Σταρ για μία περίοδο, έχοντας 14 συνολικά συμμετοχές στην τρίτη κατηγορία της Γαλλίας.
Τον Ιούλιο του 2014 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Αιγινιακό.

Στις εθνικές ομάδες

Ο Αντώνης Ρίκκα υπήρξε βασικό στέλεχος των μικρότερων εθνικών ομάδων, τόσο των Νέων (Κ-19) με 13 συμμετοχές την περίοδο 2004-2005, όσο και των Ελπίδων (Κ-21) με 12 συμμετοχές την περίοδο 2006-2008.

Τιμητικές διακρίσεις

Το 2009 επιλέχθηκε ως πρεσβευτής των 43ων Διεθνών Παιδικών Αγώνων που διοργανώθηκαν στην Αθήνα, με τη συμμετοχή 87 πόλεων.
Τομότζι Τανάμπε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1895 στο Μιγιακονόγιο (Miyakonojo), στην επαρχία Μιγιαζάκι και εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός. Στις 12 Ιουνίου του 2006 έγινε ο γηραιότερος Ιάπωνας, μετά το θάνατο του Nijiro Tokuda. Στις 24 Ιανουαρίου 2007, μετά το θάνατο του Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο από το Πουέρτο Ρίκο, ο Τανάμπε έγινε επίσης ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο, με επιβεβαιωμένη πηγή. Στις 19 Ιουνίου του 2007 μπήκε στο βιβλίο Γκίνες , για το ρεκόρ του γηραιότερου άνδρα στον κόσμο.
Πέθανε στις 19 Ιουνίου του 2009 στον ύπνο του, από καρδιακή προσβολή, στη νότια Ιαπωνία. Ήταν 113 ετών και 274 ημερών. Μετά το θάνατο του Τανάμπε, ο Άγγλος βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, Χένρι Όλιγχαμ, έγινε σε ηλικία 113 ετών, ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο.
Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ

Το Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ (L'Hospitalet de Llobregat) ή απλά Οσπιταλέτ είναι δήμος και πόλη ακριβώς νοτιοδυτικά της Βαρκελώνης, στην Καταλονία της Ισπανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 256.509 κατοίκους και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πληθυσμιακά δήμος της Καταλονίας μετά την Βαρκελώνη και 16ος μεγαλύτερος σε όλη την Ισπανία. Επίσης, με έκταση 12,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της Ευρώπης. Το διασχίζει ο ποταμός Λιοβρεγάτ.
Στην περιοχή της πόλης υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την παλαιολιθική εποχή, ενώ έχουν βρεθεί κατάλοιπα των ιβηρικών και ρωμαϊκών χρόνων. Το όνομα Προβενσάνα (Provençana), το αρχικό όνομα της πόλης εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφα του 10ου αιώνα. Το Λ'Οσπιταλέτ παρέμεινε ένα αγροτικός οικισμός μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν σε αυτό κατασκευάστηκε μια υφαντουργία. Η πόλη γνώρισε μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη στις αρχές του 20ού αιώνα και ο πληθυσμός της αυξήθηκε δραματικά. Το 1925 έλαβε το καθεστώς πόλης. Η πόλη γνώρισε άλλο ένα κύμα πληθυσμικής ανάπτυξης τη δεκαετία του 1960 και του 1970, όμως η πόλη δεν είχε τις απαιτούμενες υποδομές για να υποστηρίξει τον πληθυσμό, με αποτέλεσμα να λάβουν χώρα διαδηλώσεις. Τελικά, οι συνθήκες διαβίωσης στο Λ'Οσπιταλέτ άρχισαν να βελτιώνονται τη δεκαετία του 1980 έτσι ώστε να γίνει ένα σύγχρονος και ελκυστικός δήμος για οικονομικές δραστηριότητες. Η Spanair μετέφερε τα γραφεία της στο Οσπιταλέτ.
2668 Ταταρία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ταταρίας είναι άγνωστα.
Ύπατο Βοιωτίας

Eτυμολογία

Το χωριό ονομαζόταν Σύρτζι μέχρι το 1930, οπότε μετονομάστηκε σε Ύπατο.
904 Ροκφελλία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ροκφελλίας εκτιμάται σε 58,76 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,056. Η Ροκφελλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 56 λεπτά.
Σαρλ Ρενάρ

Αερόπλοια

Μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870-1871 άρχισε να εργάζεται στον σχεδιασμό αερόπλοιων στο τμήμα αεροναυτικής του Γαλλικού Στρατού. Το 1884, μαζί με τον Αρτύρ Κ. Κρεμπς και τον αδελφό του Πωλ, κατασκεύασε το La France, το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 9 Αυγούστου 1884 στο Σαλαί Μεντόν, κάνοντας μια κυκλική πτήση διάρκειας 23 λεπτών. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ιπτάμενη μηχανή πραγματοποίησε πτήση η οποία κατέληξε στο σημείο της απογείωσής της. Το 1889 εκτέθηκε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού.

Προτιμώμενοι αριθμοί

Εισήγαγε επίσης ένα πλέον ευρέως χρησιμοποιούμενο σύστημα προτιμώμενων αριθμών γνωστό ως αριθμοί Ρενάρ το οποίο ονομάστηκε αργότερα προς τιμήν του και απέκτησε διεθνή αναγνώριση ISO 3. Βοήθησε τον Γαλλικό Στρατό να περιορίσει τον αριθμό των διαφορετικών σχοινιών αεροστάτων που διέθετε στα αποθέματά του από 425 στα 17.

Οδικός Συρμός

Ο συνταγματάρχης Ρενάρ εφηύρε τον Οδικό Συρμό Ρενάρ που αναπτύχθηκε αρχικά από την εταιρεία Darracq, που τον παρουσίασε το 1903 ενώ αναπτύχθηκε περαιτέρω στην Αγγλία από την Daimler. Η κύρια μονάδα κινητήρα που παράγει την ισχύ μεταδίδει την ενέργεια μέσω ενός συνεχούς άξονα που είναι ενωμένος μεταξύ των βαγονιών με έναν καθολικό σύνδεσμο με τους κινητήριους τροχούς κάθε βαγονιού. Κάθε ένα από αυτά, που έχει έξι τροχούς, είναι το κεντρικό ζεύγος και είναι επενδυμένο με σίδηρο, ώστε οι κραδασμοί από το οδόστρωμα να απορροφώνται από τα ελατήρια και τα ελαστικά στους άλλους τροχούς. Κάθε βαγόνι κατευθύνεται από αυτό που βρίσκεται μπροστά του μέσω μιας σειράς ράβδων και συνδέσμων και όταν ένα τρένο Renard παίρνει μια στροφή κάθε βαγόνι ακολουθεί ακριβώς την πορεία του προηγουμένου του. Τροφοδοτούνταν από έναν κινητήρα 16,1 λίτρων Daimler.

Ακαδημία

Πιεσμένος από την άρνηση της γαλλικής κυβέρνησης να χρηματοδοτήσει τα πειράματά του καθώς και την απόρριψη της αίτησης του να γίνει μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, αυτοκτόνησε τον Απρίλιο του 1905. Η Ακαδημία αναγνώρισε τα επιτεύγματά του με το βραβείο Prix Plumey το 1902 και το βραβείο Prix Poncelet που το απονεμήθηκε μετά το θάνατό του το 1907.
Άννα των Έστε

Η Άννα, ιταλ. Anna (16 Νοεμβρίου 1531 - 17 Μαΐου 1607) από τον Οίκο των Έστε ήταν κόρη του δούκα της Φερράρα & Ρέτζιο και με τον γάμο της έγινε πρώτα δούκισσα του Γκιζ και μετά δούκισσα του Νεμούρ.

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρα & Ρέτζιο και της Ρενέας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας.
Περιοχές της αρχαίας Ελλάδας

Ο Ελλαδικός χώρος κατά την αρχαιότητα ήταν διαιρεμένος σε περιοχές που αντιστοιχούσαν στους χώρους εγκατάστασης των αρχαίων ελληνικών φύλων. Οι περιοχές αυτές στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελούνταν από πόλεις-κράτη, οι οποίες διατηρούσαν μεταξύ τους φυλετικούς δεσμούς. Σε κάποιες περιπτώσεις οι πόλεις αυτές σχημάτιζαν μία ομοσπονδία ενώ σε άλλες περιπτώσεις η ισχυρότερη πόλη κατείχε ηγεμονική θέση.

Θεσσαλία

Στην Θεσσαλία εγκαταστάθηκαν οι Θεσσαλοί οι οποίοι προερχόμενοι από την περιοχή της Θεσπρωτίας εκτόπισαν τα αρχαιότερα Αιολόφωνα φύλα. Σχημάτισαν τέσσερα κράτη τα οποία σχημάτιζαν μία ομοσπονδιακή ένωση, την Πελασγιώτιδα , την Εστιαιώτιδα,  την Θεσσαλιώτιδα και την Φθιώτιδα (ή Αχαΐα Φθιώτιδα). Ισχυρότερη ήταν η Πελασγιώτιδα στην οποία ανήκαν οι ισχυρότερες πόλεις της Θεσσαλίας, η Λάρισα και οι Φερές. Οι Θεσσαλοί είχαν υποτάξει και τα γειτονικά φύλα των Περραιβών, των Μαγνητών και των Δολόπων.

Ήπειρος

Στην Ήπειρο ήταν εγκατεστημένες οι φυλές των Μολοσσών, των Θεσπρωτών, των Τυμφαίων,  των Δασσαρετών ή Δεξάρων, των Παραυαίων, των Χαόνων και των Αθαμάνων. Επίσης στην περιοχή υπήρχαν τα αποικιακά κράτη των Ηλείων στην περιοχή του ποταμού Αχέροντα και η Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων. Σταδιακά στην Ήπειρο, κυριάρχησαν οι Μολοσσοί, ιδρύοντας το βασίλειο της Ηπείρου.
Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ Λιγκ

Εθνική Ομάδα

Η επίσημη Εθνική Ομάδα της Ε.Ο.Ρ.Λ. έχει δώσει έξι αγώνες ως σήμερα.

Πρωτάθλημα

Από το 2013 διεξάγεται το πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Λαγκάδα Δυτικής Μάνης)

Περιγραφή

Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του ναού είναι τετράστυλος σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο. Η πλούσια κεραμοπλαστική διακόσμησή του είναι χαρακτηριστική των αρχιτεκτονικών τάσεων που υπήρχε στις εκκλησίες που χτίζονταν στην Λακωνία και την Μεσσηνία κατά το δεύτερο μισό του 13 αι.. Η εκκλησία έχει μονόλοβο τοξωτό κωδωνοστάσιο που υψώνεται στο δυτικό τοίχο της, το οποίο διατηρείται σε καλή κατάσταση και είναι κτισμένο κατά το πλινθοπερίκλειστο σύστημα τοιχοποιίας φέροντας πλούσιο κεραμοπλαστικό διάκοσμο. Εσωτερικά ο ναός παρουσιάζει εκφυλισµένα γοτθικά στοιχεία, κυρίως στα παράθυρά του, τα οποία έχουν ενσωματωθεί στα στοιχεία της βυζαντινής αρχιτεκτονικής παράδοσης. Οι τοιχογραφίες του ναού χρονολογούνται στα τέλη του 14ου αι., αν και στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι καλυμμένες από ασβεστοκονιάματα.
Δολάριο Λιβερίας

Πρώτο δολάριο

To πρώτο δολάριο κυκλοφόρησε το 1847. Η ισοτιμία του ήταν "κλειδωμένη" με το Δολάριο ΗΠΑ με το οποίο είχαν την ίδια αξία και κυκλοφορούσαν μαζί ως το 1907, οπότε η Λιβερία υιοθέτησε ως νόμισμα τη Βρετανική Λίρα Δυτικής Αφρικής, η οποία είχε την ίδια αξία με τη στερλίνα. 
Τα κέρματα του πρώτου δολαρίου κυκλοφόρησαν το 1847 και ήταν του 1 και των 2 σεντς. Το 1896 κυκλοφόρησε πλήρης σειρά των 1, 2, 10, 25 και 50 σεντς. Η τελευταία σειρά κυκλοφόρησε το 1906.
Μεταξύ 1857 και 1880 κυκλοφόρησαν επίσης χαρτονομίσματα των 10 και των 50 cents, όπως επίσης και των 1, 2, 3, 5 και των 10 δολαρίων.

Δεύτερο δολάριο

Το αμερικανικό δολάριο αντικατέστησε τη λίρα Δυτικής Αφρικής το 1935. Αρχής γενομένης από το 1937, η Λιβερία κυκλοφόρησε τα δικά της κέρματα, τα οποία κυκλοφόρησαν μαζί με το αμερικανικό νόμισμα.
Έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 παρουσιάστηκε έλλειψη νομισμάτων, η οποία έγινε πιο έντονη παρά την κυκλοφορία κερμάτων των 5 δολαρίων από τη νέα κυβέρνηση. Τα νέα κέρματα είχαν το ίδιο βάρος και μέγεθος με το κέρμα του 1 δολαρίου. Έτσι, πολύ συχνά δεν έτυχε καλής μεταχείρισης στις συναλλαγές.
Στα τέλη της δεκαετίας του '80 τα κέρματα αντικαταστάθηκαν από ένα ειδικά σχεδιασμένο χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων, το οποίο δέχτηκε πολλές αλλαγές την περίοδο από το 1990 ως το 2004, οπότε σοβούσε ο εμφύλιος πόλεμος. Έτσι, δημιουργήθηκαν δύο νομισματικές ζώνες: τα νέα χαρτονομίσματα της "Ελευθερίας" χρησιμοποιούνταν για νόμιμες συναλλαγές στις ελεγχόμενες από την κυβέρνηση περιοχές (κυρίως στη Μονρόβια) , ενώ τα παλιά χαρτονομίσματα χρησιμοποιούνταν σε περιοχές που δεν ήλεγχαν οι κυβερνητικές δυνάμεις. Καθένα από αυτά ήταν παράνομο στο άλλο έδαφος.
Έπειτα από την εκλογή του Τσαρλς Τέιλορ στο προεδρικό αξίωμα, το 1997 εισήχθησαν νέα χαρτονομίσματα.

Κέρματα

Το 1937 κυκλοφόρησαν κέρματα σε αξίες των ½, 1 και 2 cents. Το 1960 κυκλοφόρησε σειρά των 1, 5, 10, 25 και 50 cents και του 1 δολαρίου. Κέρματα των 5 δολαρίων εισήχθησαν το 1982 και το 1985.

Τραπεζογραμμάτια

Το 1989 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια που έφεραν το πορτρέτο του J. J. Roberts και πήραν το όνομα του τελευταίου. Το 1991 εισήχθησαν παρόμοια τραπεζογραμμάτια, με τη διαφορά ότι αντί για το πορτρέτο του Ρόμπερτς είχαν επάνω το εθνόσημο της Λιβερίας. Το 1997 κυκλοφόρησε νέα σειρά χαρτονομισμάτων σε αξίες των 5, 10, 20, 50 και 100 δολαρίων, τα οποία χρησιμοποιούνται και στις μέρες μας.
Περιφέρειες του Καζακστάν

Πρώην περιφέρειες

Τα τελευταία 60 χρόνια, έχουν αλλάξει αρκετά τα σύνορα, όπως συγχωνεύσεις ή διασπάσεις (περιφέρεια Γκούργιεφ, διασπάστηκε σε Ατιράου και Μανγκιστάου), περιφέρεια Καραγκάντα (ενώθηκε με την περιφέρεια Τζεζκαζγκάν), περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν (ενώθηκε με την περιφέρεια Σεμιπαλατίνσκ), περιφέρεια Κοστανάι (ενώθηκε με την περιφέρεια Τουργκάι) και η περιφέρεια Τσελινογκράντ που ενώθηκε με την περιφέρεια Ακμόλα. Επίσης άλλαξαν τα ονόματα πολλών πόλεων όπως το Άλμα-Άτα που έγινε Αλμάτι. Το 1997, όταν έγινε η τελευταία αλλαγή περιφερειακών συνόρων, το 1999 έγιναν ορισμένες επιπλέον αλλαγές στα σύνορα μεταξύ των περιφερειών Βόρειου Καζακστάν και Ακμόλα, όπου μέρη της πρώην περιφέρειας Κοκσετάου έγιναν μέρη της περιφέρειας Ακμόλα. Έγιναν, για να χωρίσουν τους ρωσικούς πληθυσμούς και να μην υπάρχουν περιφέρειες με πλειοψηφεία Ρώσων.
Ααρίτης

Στην Ορυκτολογία με το όνομα ααρίτης ή αρίτης (εκ της γαλλικής Aarite, ή "arite", ή Arit) φέρεται ιδιαίτερο ορυκτό νικελίου, ένωση νικελίου με αρσενικό και αντιμόνιο με χημικό τύπο Ni(Sb,As).
Πρόκειται για αρσενικούχο και αντιμονιούχο νικέλιο. Το ορυκτό αυτό απαντάται κυρίως στα όρη Άρ, τμήματος των Πυρηναίων όπου και οφείλεται η ονομασία του, ενώ απαντάται και στην περιοχή Βόλφαχ στον Μέλανα Δρυμό. Απαντάται επίσης και στην Ιαπωνία. Είναι παραλλαγή του βραϊτχαουπτίτη.
Πέτρος Ωρολογάς

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Κορυτσά της Αλβανίας, η οποία την εποχή εκείνη υπάγονταν στο βιλαέτι του Μοναστηρίου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Κατά την δεκαετία του 1920 άρχισε να ασχολείται με την δημοσιογραφία στην Θεσσαλονίκη στον τοπικό τύπο. Από το 1921 έως το 1927 παράλληλα με την αρθογραφία διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδος Tαχυδρόμος Bορείου Eλλάδος μαζί με τον αδερφό του τον Αλέξανδρο Ωρολογά, με τον πολιτικό προσανατολισμό της εφημερίδας να είναι αντιβενιζελικός.
Το 1938 ο Ωρολογάς ενεπλάκη σε μια φιλολογική διαμάχη έναντι των συγγραφέων και δημοσιογράφων του περιοδικού Μακεδονικές Ημέρες, υποστηρίζοντας την συντηρητική προσέγγιση ως προς την λογοτεχνία σε αντίθεση με τα προοδευτικά ρεύματα. Το 1939 ανέλαβε καθήκοντα διευθυντή της εφημερίδας Απογευματινή, όπου αρθογραφούσε συνήθως υπό το ψευδώνυμο Βραδυνός.  Έγραψε άρθρα και για άλλες εφημερίδες και περιοδικά της Θεσσαλονίκης όπως την Μακεδονία, Εθνική, Φως, και Νέοι Καιροί.
O Πέτρος Ωρολογάς πριν από την Κατοχή κατείχε διευθυντικές θέσεις στις μεγαλύτερες εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, και ήταν συνυπεύθυνος για τη δημιουργία αντισημιτικού κλίματος κατά τον Μεσοπόλεμο (Μαρία Καβάλα, Η καταστροφή των Εβραίων της Ελλάδας, σελ. 73).
Η γενικότερη επιρροή του θεωρείται σημαντική στον τοπικό τύπο της Θεσσαλονίκης  και στο έργο του συμπεριλαμβάνονται και δοκίμια σχετικά με συγγραφικά θέματα και την ευρύτερη λογοτεχνική σκέψη.