google/wiki40b huggingface dataset:
Γοργίας

Γνωσιοθεωρία

Ο Γοργίας προσπάθησε να αποδείξει ότι τίποτε δεν υπάρχει. Αν υπάρχει, δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε. Αν μπορούμε να το γνωρίσουμε, δεν μπορούμε ωστόσο να το μεταδώσουμε στους άλλους. Η αποδεικτική τακτική του ονομάζεται ανασκευαστική και συνίσταται στον αποκλεισμό αντιφατικών προτάσεων. Το ον δεν είναι για τον Γοργία ούτε ένα ούτε πολλά. Αν ήταν ένα, θα έπρεπε να είναι άνευ χαρακτηριστικών, έκτασης και μεγέθους. Ωστόσο, εκείνο που δεν έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα, απλά δεν υπάρχει. Τότε πρέπει να δεχτούμε πως το ον είναι πολλαπλότητα, αλλά το πολλαπλό προϋποθέτει το απλό, ως συστατικό του στοιχείο. Όταν, λοιπόν, το ον δεν είναι ένα, δεν μπορεί να είναι και πολλά. Επακόλουθα, το ον, που οι Ελεάτες το θεωρούσαν υπαρκτό, δεν υπάρχει ουσιαστικά, μια και επιδέχεται αντίθετων και αντιφατικών, αλληλοαποκειόμενων απόψεων.

Ηθική

Ο Γοργίας ανέπτυξε επίσης μια αξιόλογη προβληματική πάνω σε ηθικά ζητήματα. Το πρόβλημα, ιδιαίτερα, τί είναι αρετή, που φαίνεται πως ήταν του συρμού σε κύκλους στοχαστών της εποχής αυτής, το αντιμετώπισε μ' ένα πνεύμα εμπειρικό και θετικό. Διέκρινε το γεγονός πως η αρετή είναι μια συγκεκριμένη ποιότητα συμπεριφοράς συνδεδεμένη με τη ρευστή πραγματικότητα, όπου ανήκει, και με την κοινωνική ομάδα ή κατηγορία, που στα ενδιαφέροντα της ακριβώς ανταποκρίνονται οι ηθικές ιδέες που κάθε φορά επικαλείται κανείς. Φαίνεται πως ο Γοργίας δεν ενδιαφερόταν για ανούσιες γενικότητες, για παράδειγμα τί είναι η αρετή. Η αρετή ως αφηρημένη ουσία δεν είναι πρόβλημα, γιατί δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Υπάρχουν μόνο συγκεκριμένες αρετές και συνεπώς συγκεκριμένα ηθικά προβλήματα. Γενικά, φαίνεται πως θεωρούσε την αρετή μάλλον ως ψυχική ιδιότητα που αναπτύσσεται και εκδηλώνεται μέσα από συγκεκριμένους φορείς. Υπό αυτή την άποψη η ηθική γίνεται τέχνη της έμπνευσης, η δυνατότητα για ψυχαγωγία με την κυριολεκτική σημασία της λέξης που μπορεί να ωθήσει το ανθρώπινο ον σε συγκεκριμένους στόχους.
Ιβάν Βινογκράντοφ

Αξία και προσωπικότητα

Ο Βινογκράντοφ βραβεύθηκε για την 49ετή του υπηρεσία ως διευθυντής του Ινστιτούτου Μαθηματικών Στεκλόφ δύο φορές με τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Το σπίτι όπου γεννήθηκε μετατράπηκε σε μνημείο του – μία μοναδική τιμή για Ρώσο μαθηματικό. Ως επικεφαλής του Ινστιτούτου, ασκούσε μεγάλη επιρροή στη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών και θεωρείτο ως ο ανεπίσημος ηγέτης των Σοβιετικών μαθηματικών.
Παρά το ότι ήταν πάντοτε πιστός στην επίσημη γραμμή, δεν υπήρξε ποτέ μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και η συνολική οπτική του ήταν πιο κοντά στον εθνικισμό από ό,τι στον κομμουνισμό. Αυτό μπορεί τουλάχιστον εν μέρει να αποδοθεί στην οικογένειά του: ο πατέρας του ήταν ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Βινογκράντοφ ήταν επίσης προικισμένος με μεγάλη σωματική δύναμη: αναφέρεται ότι μπορούσε να σηκώσει μία καρέκλα με έναν άνθρωπο καθισμένο επάνω της κρατώντας το ένα της πόδι με τα χέρια του. Παρέμεινε άγαμος σε όλη του τη ζωή και ήταν πολύ δεμένος με το εξοχικό του (ντάτσα) στο χωριό Αμπράμτσεβο, όπου περνούσε όλα τα Σαββατοκύριακα και τις διακοπές του μαζί με την αδελφή του Ναντέζντα (επίσης άγαμη), απολαμβάνοντας την καλλιέργεια λουλουδιών. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον πρόεδρο της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών Μστισλάβ Κέλντις και με τον Μιχαήλ Λαβρέντιεφ, αμφότερους μαθηματικούς των οποίων οι σταδιοδρομίες άρχισαν στο Ινστιτούτο του.
Βασίλειος Μαρκεζίνης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου 1944 και είναι γιος του πολιτικού Σπύρου Μαρκεζίνη. Έλαβε το πτυχίο του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό 10 και το πρώτο του διδακτορικό με άριστα. Είναι τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν. Διετέλεσε τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου ίδρυσε και διηύθυνε από το 2001 έως το 2007 το Ινστιτούτο Παγκοσμίου Δικαίου, όπως επίσης και του Πανεπιστήμιου του Λάιντεν (Ολλανδίας) και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όπου ίδρυσε και διηύθυνε από το 1995 ως το 2001 το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου. Επιπλέον, έχει διδάξει σε είκοσι πέντε πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, έχει συγγράψει τριάντα τρία βιβλία και πάνω από εκατόν τριάντα νομικά άρθρα, τα οποία έχουν δημοσιευθεί σε νομικά περιοδικά σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, πορτογαλικά και κινεζικά. Είναι Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον Μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Ακαδημίας Αθηνών, ξένος Εταίρος της Βελγικής, της Ολλανδικής και της Ιταλικής Ακαδημίας (Academia dei Lincei), όπως επίσης και του Αμερικανικού Ινστιτούτου Δικαίου. Από το 1997 φέρει τον τίτλο του Επίτιμου Συμβούλου της Βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας (Queen's Counsel), ενώ από το 2000 είναι Ειδικός Επιστημονικός Σύμβουλος του Πρώτου Προέδρου του Γαλλικού Ακυρωτικού (Cour de Cassation). Από το 2007 είναι Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης».
Έχει τιμηθεί με υψηλότατες διακρίσεις, όπως είναι ο Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής από την ελληνική πολιτεία (2000), ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής από την Ιταλία (2002), Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας (2004), ο Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Αξίας από την Γαλλία (2006), καθώς και ο Ανώτερος Ταξιάρχης μετά Ταινίας και Αστέρος από την Γερμανία (2005). Το 2005 έλαβε τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ για τις εξαίρετες υπηρεσίες που έχει προσφέρει στις διεθνείς νομικές σχέσεις, έτσι λοιπόν στη Βρετανία φέρει τον τίτλο Sir.
Στα πρόσφατα έργα του, ασχολείται με την κρίση που πλήττει την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Τοποθετεί την έναρξη της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος στην αποστασία του 1965 και την ανατροπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου με εξωθεσμικό τρόπο, ενώ από τους ηγέτες της Μεταπολίτευσης επαινεί τον Ανδρέα Παπανδρέου για σωστή και πατριωτική εξωτερική πολιτική.
Σχέσεις Ελλάδας-Μαλαισίας

Οικονομικές σχέσεις

Η Ελλάδα εξάγει εξειδικευμένα μηχανήματα, μη σιδηρούχα μέταλλα, καπνό, μεταλλικά προϊόντα, ιατρικά προϊόντα, ορυκτά και φρούτα και εισάγει βιομηχανικό εξοπλισμό, πετρέλαιο, υποδήματα, χαρτί, καουτσούκ, οχήματα και τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό από τη Μαλαισία.
Μπορίς Πέτροβιτς-Νιέγκος

Βιογραφία

Είναι ο μόνος γιος του Νικολάου Β΄ πρίγκιπα του Μαυροβουνίου και της Φραντσίνε Ναβάρρο.
Αποφοίτησε το 2005 από την Ανώτατη Εθνική Σχολή των Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι, μια από τις πιο διάσημες Γαλλικές σχολές στις Διακοσμηικές Τέχνες. Εκεί ασχολήθηκε για ένα διάστημα με την τυπογραφία με τη βοήθεια των υπολογιστών.
Εργάστηκε για τη Ρενώ στη Γαλλία από το 2010 ως προϊστάμενος Καλλιτεχνικός Διευθυντής και σχεδιαστής Προτύπου. Μιλά Γαλλικά ως φυσική γλώσσα, Αγγλικά και Ιταλικά, ευχερώς τη γλώσσα του Μαυροβουνίου και σε επίπεδο συζήτησης τα Πορτογαλικά.

Διακρίσεις

Του απονεμήθηκαν οι διακρίσεις των Ταγμάτων του Πέτροβιτς-Νιέγκος, του Αγ. Πέτρου του Τσέτινγιε και του πρίγκιπα Ντανίλο Γ΄. Οι ίδιες διακρίσεις απονεμήθηκαν και στη σύζυγό του . Ο Οίκος της Σαβοΐας του απένειμε τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αγ. Μαυρικίου & Λαζάρου.
Τάκης Φύσσας

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τους ερασιτέχνες του Πανιωνίου. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 27 Ιανουαρίου 1991 ως ερασιτέχνης, όταν ο Πανιώνιος παρέταξε την ερασιτεχνική του ομάδα τη 16η αγωνιστική απέναντι στον Παναθηναϊκό. Το ίδιο έτος εντάχθηκε στην επαγγελματική ομάδα της Νέας Σμύρνης.
Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο ως το τέλος του 1998, κατακτώντας μαζί του το κύπελλο Ελλάδας (1997-98). Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό ως το 2003, στην πορτογαλική Μπενφίκα και στη σκωτσέζικη Χαρτς. Το 2007 επανήλθε στον Παναθηναϊκό και τον Ιούλιο του 2008 αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, σε ηλικία 35 ετών.

Στην εθνική Ελλάδας

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1999 στη φιλική αναμέτρηση εναντίον της Φινλανδίας στην Κύπρο. Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε 60 φορές και σημείωσε 4 τέρματα.
Κορυφαία στιγμή της καριέρας του υπήρξε η κατάκτηση του Euro 2004 στην Πορτογαλία, όπου αγωνίστηκε και στους έξι αγώνες της Ελλάδας. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 2005 στη Γερμανία.

Καριέρα τεχνικού διευθυντή

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση συνέχισε να βρίσκεται στον χώρο του ποδοσφαίρου από τη θέση του τεχνικού διευθυντή των εθνικών ομάδων Ανδρών και Ελπίδων της Ελλάδας. Με την έλευση του Κλαούντιο Ρανιέρι στην τεχνική ηγεσία της Ελλάδας το συμβόλαιο του Φύσσα (που έληξε την 1η Αυγούστου 2014) δεν ανανεώθηκε και μερικές ημέρες αργότερα ανακοινώθηκε η έναρξη της συνεργασίας του με τον Παναθηναϊκό ως Διευθυντής Ποδοσφαίρου, επιστρέφοντας στους "πράσινους" έπειτα από 6,5 χρόνια, θέση από την οποία αποχώρησε τον Φεβρουάριο του 2016, για να επιστρέψει μερικούς μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2016, αναλαμβάνοντας ως Διευθυντής των ακαδημιών του συλλόγου.

Ενασχόληση με την πολιτική

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 έθεσε υποψηφιότητα στην περιφέρεια Α' Ανατολικής Αττικής με τη Νέα Δημοκρατία.
Αχιλλέας Αγρού

Καλαθόσφαιρα

Το 1988 ιδρύθηκε το καλαθοσφαιρικό τμήμα του Αχιλλέα Αγρού, το οποίο συμμετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας Ανδρών την περίοδο 1988-1989. Στα τέλη της δεκαετίας του 90' η ομάδα θα γράψει ιστορία, καθώς μετά την κατάκτηση του 1ου πρωταθλήματος στην καλαθόσφαιρα το 1998, η ομάδα θα ανεβεί στην πρώτη κατηγορία και θα καταφέρει να παραμείνει σε αυτήν για 4 χρόνια. Μεγαλύτερη στιγμή της περιόδου αυτής η συμμετοχή στον Ημιτελικό Κυπέλλου του 2001 όπου έχασε από την μετέπειτα κυπελλούχο ομάδα του ΑΠΟΕΛ Λευκωσίας. Μετά από διάστημα 4 χρόνων που το καλαθοσφαιρικό τμήμα έμεινε ανενεργό, τον Σεπτέμβρη του 2014 επαναλειτούργησε και κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του πρωταθλήματος.

Έδρα

Από την ίδρυση του καλαθοσφαιρικού τμήματος το 1988 ως έδρα χρησιμοποιήθηκε η κλειστή αίθουσα του Απεήτιου Γυμνασίου Αγρού (χωρητικότητας 250 φιλάθλων). Από το 2007 η έδρα της ομάδας έχει μεταφερθεί στο σύγχρονο Αθλητικό Κέντρο "Γλαύκος Κληρίδης" όπου χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.

Τίτλοι

Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας (1): 1997-1998
Μασάσι Κισιμότο

Βιογραφία

Η πρώτη του δουλειά στο χώρο ήταν το Karakuri, το οποίο και έδωσε στην εταιρία Shueisha, κερδίζοντας το μηνιαίο βραβείο της με τίτλο Hop Step Award, σε ηλικία 20 ετών. Το ίδιο βραβείο έχει δοθεί σε σχεδιαστές που σήμερα θεωρούνται κορυφαίοι, όπως ο Γιοσιχίρο Τόγκασι (Hunter x Hunter, Yû Yû Hakusho), Νομπουχίρο Γουατσούκι (Ruruni no Kenshin) και Ιτσίρο Όντα (One Piece).
Το 1999, η σειρά Naruto άρχισε να εκδίδεται στο εβδομαδιαίο περιοδικό Weekly Shōnen Jump στο τεύχος Νο 17 και μεταφέρθηκε κατόπιν στη μικρή οθόνη το 2002. Και οι δύο σειρές εξακολουθούν μέχρι και σήμερα με εβδομαδιαία επεισόδια. Αυτή η σειρά είναι μια από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά τα τελευταία δέκα χρόνια αποφέροντας στο δημιουργό τεράστια κέρδη, με τα εισοδήματά του να είναι της τάξης των 800.000 ευρώ το χρόνο.
Ο ίδιος ονομάζει τον Άκιρα Τοριγιάμα, δημιουργό του Dr. Slump και της σειράς Dragon Ball, ανάμεσα στις κυριότερες επιρροές του. Επίσης, ανέφερε πως το μάνγκα και η ταινία άνιμε Akira (1982 και 1988, αντίστοιχα) του Κατσουχίρο Ότομο είχε αντίκτυπο στη δουλειά του.
Ο δίδυμος αδερφός του, Σέισι Κισιμότο, είναι επίσης δημιουργός μάνγκα. Το 2003, ο Κισιμότο νυμφεύθηκε, και έχει αποκτήσει ένα γιο.
Όθων των Αψβούργων

Μεγάλες πολιτικές δραστηριότητες

Στις 31 Μαΐου 1961 έκανε αίτηση να του επιτραπεί η είσοδος στην Αυστρία, με την διακήρυξη ότι σέβεται το πολίτευμα και αποκηρύσσει όλα τα δικαιώματά του στον θρόνο. Το Αυστριακό δικαστήριο έκανε τελικά δεκτή την αίτηση του στις 24 Μαΐου 1963, αλλά οι ταραχές που ξέσπασαν στη συνέχεια από αντιμοναρχικούς καθυστέρησαν την είσοδό του στη χώρα, που έγινε τελικά στις 31 Οκτωβρίου 1966. Υπήρξε από τους παλαιότερους ένθερμους υποστηρικτές της ενωμένης Ευρώπης, που θα περιείχε και ανατολικά κράτη όπως Ουγγαρία, Σλοβενία και Κροατία. Διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Πανευρωπαϊκής Ένωσης (1973 - 2004), μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1979 - 1999) ως εκπρόσωπος της Βαυαρίας. Τον Ιανουάριο του 2007 παραιτήθηκε λόγω βαθύτατου γήρατος -ήταν 95 ετών- υπέρ του μεγαλύτερου γιου του.
Τάσος Κουράκης

Προσωπική ζωή και επαγγελματική σταδιοδρομία

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Κουράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1948. Αποφοίτησε από το Ε' Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης και είναι πτυχιούχος και διδάκτωρ της ιατρικής σχολής του ΑΠΘ. Έχει διατελέσει αναπληρωτής καθηγητής της ιατρικής σχολής του ΑΠΘ στο εργαστήριο γενετικής και έχει την ειδικότητα του παιδιάτρου, χωρίς όμως να ασκεί την ιατρική ως επάγγελμα. Ασχολείται εδώ και 27 χρόνια αποκλειστικά με τη διδασκαλία και την έρευνα, μετεκπαιδεύτηκε στην Σκωτία, Αγγλία και Ολλανδία, στην κυτταρογενετική, στην προγεννητική διάγνωση και στη συμβουλευτική γενετική. Στον ερευνητικό τομέα ασχολείται κυρίως με τις επιδράσεις του περιβάλλοντος στο γενετικό υλικό του ανθρώπου. Οι εργασίες του που αφορούν στην επίδραση των φυτοφαρμάκων στο γενετικό υλικό των αγροτών είναι οι πρώτες που έχουν γίνει στην Ελλάδα. Είναι παντρεμένος με την Κάριν Γραμμενίδου, και έχουν τρία παιδιά, το Στέλιο τον Κωστή και τον Ορέστη.

Πολιτική και συνδικαλιστική δράση

Εντάχθηκε στο ΚΚΕ ως μέλος από το 1975 έως το 1990. Από το 1990 και μέχρι σήμερα δραστηριοποιείται στον Συνασπισμό και είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Θεσσαλονίκης. Επί σειρά ετών υπήρξε πρόεδρος και μέλος νοσοκομειακών επιτροπών, καθώς και μέλος του Δ.Σ του ιατρικού συλλόγου Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσε γραμματέας του ίδιου συλλόγου την περίοδο 2000-2003. Το 2002 και 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του δήμου Θεσσαλονίκης ως επικεφαλής της δημοτικής κίνησης «Θεσσαλονίκη των Πολιτών και της Οικολογίας». Στο 4ο Συνέδριο του ΣΥΝ, το 2004, εκλέχθηκε μέλος της κεντρικής πολιτικής του επιτροπής (ΚΠΕ). Στις βουλευτικές εκλογές  του 2007, του 2009, του Μαΐου 2012 και του Ιουνίου 2012 εκλέχθηκε βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον Ιανουάριο του 2015 έγινε αναπληρωτής υπουργός Παιδείας. Από τις 4 Οκτωβρίου 2015 κατέχει το αξίωμα του Α΄ Αντιπροέδρου του Ελληνικού κοινοβουλίου, ενώ είναι και πρόεδρος των επιτροπών κοινοβουλευτικής δεοντολογίας και ευρωπαϊκών υποθέσεων της Βουλής.
Φραντσέσκο Σκιπιόνε Μαρία Μποργκέζε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ρώμη. Ο Οίκος του είχε επιφανή μέλη τον πάπα Παύλο Ε΄, τον Μαρκαντόνιο 5ο πρίγκιπα της Σουλμόνα, που ανακαίνισε τη βίλα Μποργκέζε στη Ρώμη σε Μουσείο, κ.ά.
Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄ τον προήγαγε σε καρδινάλιο στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο (Consistorium) της 6ης Ιουλίου 1729.
Απεβίωσε στη Ρώμη το 1759 σε ηλικία 62 ετών. Ο συγγενής του Καμίλλο 6ος πρίγκιπας της Σουλμόνα νυμφεύτηκε την Πωλίνα Βοναπάρτη, αδελφή τού Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας.
Δημήτριος Μπουντούρης

Βιογραφικά στοιχεία

Η οικογένεια του Δ. Μπουντούρη καταγόταν από την Γαράντζα (σημερινή Μέλπεια) της Μεσσηνίας, από την οποία όμως έφυγαν το 1715 λόγω διωγμών και διασκορπίστηκαν στην Ύδρα, στη Φιγαλεία Ηλείας (Ζούρτσα) και στη Χαλκίδα.
Ο Δημήτριος Στ. Μπουντούρης γεννήθηκε το 1815 στην Ύδρα αλλά ο πατέρας του τον έστειλε αρχικά στην Κεφαλλονιά και στη συνέχεια στη Δύση. Μεγάλωσε στην Ιταλία και την Αγγλία όπου σπούδασε στο λύκειο του Ίτον. Στην Αγγλία συνάντησε τον Καποδίστρια ο οποίος τον ώθησε να τελειώσει τις σπουδές του στην Ελβετία, θεωρώντας τα ήθη εκεί αυστηρότερα και απλοϊκότερα.  Εκπαιδεύτηκε στην Γενεύη και στο Παρίσι. Το 1833, σε ηλικία 18 ετών διορίστηκε ακόλουθος της Ελληνικής πρεσβείας στο Μόναχο όταν πρέσβης ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, και το 1836 γραμματέας της ίδιας πρεσβείας, ενώ αργότερα  γίνεται γραμματέας της πρεσβείας στο Λονδίνο. Διατέλεσε επίσης πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Ανήκε στο Αγγλικό κόμμα.
Από το 1843 ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχτηκε πληρεξούσιος της επαρχίας του στην Εθνοσυνέλευση . Χρημάτισε βουλευτής κατά τα έτη 1853, 1856, και 1859 και πληρεξούσιος στη Β' Εθνική Συνέλευση του 1862. Το 1857 (23 Νοεμβρίου) εκλεχθηκε πρόεδρος της Βουλής. Μετά το 1862 είχε συνταχθεί με τον Κωνσταντίνο Κανάρη και το Δημητρίο Γρίβα ως «ορεινός». Έγινε Υπουργός των Ναυτικών και του Εξωτερικού στις κυβερνήσεις Βάλβη του 1863, Κανάρη του 1864 και Κουμουνδούρου του 1865.
Αναφέρεται ότι είχε χάρισμα στην ευφυολογήματα. Σε μεγάλη ηλικία υπέφερε από βλάβη στην όραση του. Ήταν οικονομικά ευκατάστατος -είχε τυπώσει στη Φλωρεντία νόμισμα-μετάλλιο έχοντας στη μια όψη μορφή της Ελλάδας και στην άλλη το μονόγραμμα της οικογένειάς του - αν και στο τέλος της ζωής του δεν είχε αρκετά οικονομικά μέσα.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Μπουντούρη στο υπουργείο Ναυτικών το 1865, εκδόθηκε Βασιλικό Διάταγμα του Υπουργείου Ναυτικών με την υπογραφή του που χαρακτήρισε τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν ως «επίσημον εθνικόν άσμα», δηλ., ως εθνικό ύμνο της Ελλάδος.
Απεβίωσε στον Πόρο το 1886.
Αδελφές Τολματσέβυ

Βιογραφία

Η Μαρία Αντρέγιεβνα (Μάσα) και η Αναστασίγια Αντρέγιεβνα (Νάστυα) Τολμαστέβυ γεννήθηκαν στις 14 Ιανουαρίου 1997 στο Κουρσκ της Ρωσίας. Είναι οι μεγαλύτερες από τα τρία παιδιά της οικογένειας και έχουν μια μικρότερη αδερφή. Ο πρώτος μέντοράς τους στο τραγούδι ήταν η μητέρα τους που είναι δασκάλα μουσικής.
Ιωάννης Αλταμούρας

Βιογραφία

Πατέρας του ήταν ο Ιταλός ζωγράφος και επαναστάτης Φραντσέσκο Σαβέριο Αλταμούρα (Francesco Saverio Altamura) και μητέρα του η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, κόρη σημαντικής σπετσιώτικης οικογένειας και η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος. Το 1857 ή 1859 οι γονείς του χώρισαν και ο Αλταμούρας μαζί με τα αδέλφια του ακολούθησαν τη μητέρα τους στην Αθήνα. 
Από τα παιδικά του χρόνια, ο Ιωάννης έδειξε την έμφυτη κλίση του προς την ζωγραφική, στην τέχνη της οποίας μυήθηκε από τη μητέρα του. Έγινε δεκτός στην Σχολή των Τεχνών (την μετέπειτα «Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών» της Αθήνας), όπου μελέτησε ζωγραφική κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα κατά την διετία 1871–1872. Με υποτροφία του βασιλιά Γεωργίου Α΄, συνέχισε τις σπουδές του στην Κοπεγχάγη κατά την περίοδο 1873–1876 κοντά στον Καρλ Φρέντερικ Σόρενσεν (Carl Frederik Sørensen). Το 1875, και ενώ βρίσκονταν ακόμα στην Κοπεγχάγη, έστειλε στην έκθεση των Ολυμπίων στην Αθήνα το έργο του Το λιμάνι της Κοπεγχάγης, για το οποίο τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο β΄ τάξεως.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, άνοιξε εργαστήριο ζωγραφικής στην Αθήνα, ενώ η φήμη του άρχισε να αυξάνεται με τον ίδιο να αναδεικνύεται στον πιο ακριβοπληρωμένο Έλληνα ζωγράφο της εποχής του. Προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε το 1878 στις Σπέτσες, σε ηλικία 26 ετών. Ο θάνατός του αλλά και ο θάνατος της αδελφής του, που είχε συμβεί λίγα χρόνια πριν — επίσης από φυματίωση — οδήγησε την μητέρα του στον νευρικό κλονισμό και την τρέλα.

Το έργο του

Πεθαίνοντας νέος, ο Ιωάννης Αλταμούρας άφησε πίσω του λίγα αλλά σημαντικά ζωγραφικά έργα. Το 1878, χρονιά του θανάτου του, δύο πολεμικές θαλασσογραφίες του — η Πυρπόληση της πρώτης οθωμανικής φρεγάτας στην Ερεσό από τον Παπανικολή και η Ναυμαχία του ναυάρχου Μιαούλη εναντίον δύο οθωμανικών φρεγατών στην είσοδο της Πάτρας — παρουσιάστηκαν στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Ο δεύτερος πίνακας παρουσιάστηκε και στην Έκθεση Μνημείων του Ιερού Αγώνα στο Πολυτεχνείο της Αθήνας το 1884. Τέλος, μία θαλασσογραφία του παρουσιάστηκε στην Διεθνή Έκθεση της Ρώμης το 1911.
Περισσότερο από έναν αιώνα μετά τον θάνατό του και συγκεκριμένα το 2011, το Μουσείο Μπενάκη διοργάνωσε στην Αθήνα μεγάλη έκθεση έργων του ζωγράφου, καθώς και έργων του πατέρα του, της μητέρας του και του αδελφού του.
Αν και κατατάσσεται στην ακαδημαϊκή «Σχολή του Μονάχου» (ήταν επίσης επηρεασμένος και από την ακαδημαϊκή σχολή της Δανίας) εντούτοις η φωτεινότητα των έργων του, ο ανοιχτός ορίζοντας και η κίνηση δείχνουν ότι ο Αλταμούρας είχε αρχίσει να ξεπερνάει την αυστηρή γραμμή του ακαδημαϊσμού και να στρέφεται προς τον πρώιμο ιμπρεσιονισμό.
Όρη του Καντάλ

Τοπωνυμία

Η προέλευση της λέξης Καντάλ (Cantal) είναι, σύμφωνα με τον Γάλλο γλωσσολόγο Αλμπέρ Ντωζά (Albert Dauzat), προ-λατινική, από τον παλιό τύπο Cantallu, του οποίου η ρίζα είναι η κελτική λέξη Cant=λαμπερός.
Παλιά ονομάζονταν επίσης Κελτικά όρη (monts Celtiens) επειδή εμφανίζονται σε αρχαίες διαδρομές ως όρη των Κελτών (Mons Celtarum).
Ο αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος που τα διέσχιζε από βορρά προς νότο ήταν επίσης γνωστός ως Κελτική οδός (Via Celtica).

Γεωμορφολογία

Το στρωματοηφαίστειο του Καντάλ είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Εμφανίστηκε πριν από 13 εκατομμύρια χρόνια και οι τελευταίες εκρήξεις του χρονολογούνται από περίπου πριν 2 εκατομμύρια χρόνια. Κατέρρευσε σε μεγάλο βαθμό από φαινόμενα μαζικής κατάρρευσης και από τη διάβρωση των ποταμών και των παγετώνων. Έχει περίπου κυκλική διάμετρο μεταξύ 50 και 70 χιλιομέτρων και έκταση 2.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα. 
Το υψηλότερο σημείο είναι το Πλον ντυ Καντάλ (1.855 μέτρα) και βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του ορεινού όγκου. Περίπου 20 κοιλάδες σχηματίστηκαν στην περιοχή, που ξεκινούν ακτινωτά από το κέντρο και χωρίζουν το βασαλτικό οροπέδιο σε τριγωνικά κομμάτια με εύφορο έδαφος που ονομάζονται πλανέζ (κοιλάδα σε οροπέδιο). Αυτές οι κοιλάδες καταλήφθηκαν από παγετώνες κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των παγετώνων, γεγονός που εξηγεί το σχήμα τους.

Υδρογραφία

Τα όρη Καντάλ είναι ανάμεσα στις περιοχές της Γαλλίας με την υψηλότερη υδατόπτωση. Από τις πλαγιές πηγάζουν πολλά ρέματα και ποτάμια.  Συνεισφέρουν σε διαφορετικές λεκάνες απορροής και εκβάλλουν στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Η παρουσία του νερού δημιουργεί ιδιαίτερα πράσινα τοπία, εξ ου και η ονομασία «πράσινη περιοχή» που δίνεται στο νομό Καντάλ.  Συμβάλλει επίσης στο σχηματισμό πολλών καταρρακτών, φαραγγιών, λιμνών και υγρότοπων.

Οικονομία

Το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας επικεντρώνεται στη γεωργία και ιδιαίτερα στην εκτροφή βοοειδών. Η τοπική φυλή βοοειδών είναι τα βοοειδή Σαλέρ, που εκτρέφονται για το κρέας και το γάλα τους (για να παρασκευάσουν τυρί Καντάλ και Σαλέρ).
Πολύ αναπτυγμένος είναι ο τουρισμός σε όλες τις εποχές του χρόνου. Εδώ βρίσκεται το Λιοράν, το μεγαλύτερο χιονοδρομικό κέντρο του Μασίφ Σαντράλ.
Ατάσου (Καζακστάν)

Γεωγραφική θέση

Βρίσκεται στην επαρχία Ζαναάρκα της περιφέρειας Καραγκάντι. είναι το σημείο στο οποίο ολοκληρώνεται ο πετρελαιαγωγός Κίνας-Καζακστάν.

Οδική σύνδεση

Συνδέεται οδικώς με το Καραγκάντι, και με την περιφέρεια Κιζιλόρντα επίσης.
Παννεμεατικός

Ιστορία

Το 1969 και το 1971 αναδείχθηκε πρωταθλητής της Ε.Π.Σ Κορινθίας και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1969 και 1971 αντίστοιχα, αποτυγχάνοντας να κατακτήσει την άνοδο στην Β Εθνική. Το 1972 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Κορινθίας και έλαβε μέρος στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1972, όπου  κατακτώντας την 1η θέση στον 6ο όμιλο, κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε την περίοδο 1972-73 όποτε και υποβιβάστηκε, έχοντας τερματίσει στην 19η θέση του 1ου ομίλου, σε σύνολο 20 ομάδων. Τις περιόδους 1983-84, 1984-85, 1990-91 και 1991-92 έλαβε μέρος στην Δ΄ Εθνική κατηγορία.
Το 1974, 1986, 1988, 1991, 1992 και 2013  ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κορινθίας, ενώ το 2014 αναδείχθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος.
Βόθρος

Βόθρος ή σηπτική δεξαμενή ονομάζεται συνήθως χώρος συγκέντρωσης λυμάτων και ομβρίων υδάτων ο οποίος βρίσκεται κάτω από το έδαφος. Μόλις γεμίσει, γίνεται απομάκρυνση του περιεχομένου του με βυτιοφόρα («βοθρατζίδικα») και απόρριψή του σε επιτρεπόμενο χώρο. Οι βόθροι χρησιμοποιούνται σε περίπτωση μη ύπαρξης κεντρικού αποχετευτικού συστήματος.
Στο παρελθόν, οι βόθροι δεν ήταν στεγανοποιημένοι με αποτέλεσμα τη διάθεση των λυμάτων στον υδροφόρο ορίζοντα και τη μόλυνσή του.
Στην Ελλάδα για το βόθρο χρησιμοποιείται και ο όρος χαβούζα, ο οποίος προέρχεται από την τουρκική λέξη havuz, η οποία χαρακτηρίζει γενικότερα δεξαμενές υδάτων. Χαρακτηριστικά, η λέξη havuz χρησιμοποιείται και για πισίνες.

Μεταφορική χρήση

Ο όρος βόθρος χρησιμοποιείται επίσης και μεταφορικά για να περιγράψει ηθική σήψη. Ενδεικτικές εκφράσεις: «ο κομματικός βόθρος». Άλλη χρήση αφορά χαρακτηρισμό ανθρώπου που μιλά με άσχημο (βρωμερό) τρόπο: «είχε ένα στόμα ...βόθρο». Η έκφραση αυτή δε είναι παλαιότατη και αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη («βόθρος βαθύς στόμα παρανόμου»).
Επίσης βόθρο λέμε τα πολύ μπάσα φωνητικά στο υποείδος της Μέταλ μουσικής, την Death Metal.