Αιγυπτιώτες Λήμνιοι

Οι Αιγυπτιώτες Λήμνιοι είναι μια ξεχωριστή κατηγορία Ελλήνων της Αιγύπτου, οι οποίοι αν και ξεκίνησαν να εγκαθίστανται στην Αίγυπτο από τις αρχές του 19ου αιώνα, ουδέποτε αποκόπηκαν από τη Λήμνο, την οποία ευεργέτησαν ποικιλοτρόπως.
Οι Λημνιοί της Αιγύπτου έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη του νησιού. Μεγάλη είναι η συνεισφορά τους στην εκπαίδευση, στην ανοικοδόμηση εντυπωσιακών ιερών ναών και γενικά στην κοινωνία της Λήμνου. Οι πιο εύποροι αποτελούσαν κατά κάποιο τρόπο την αριστοκρατία του νησιού. Έχτιζαν εντυπωσιακές κατοικίες, ασκούσαν επιρροή στα κοινοτικά πράγματα, έφερναν νεωτερισμούς και γενικά συνιστούσαν ένα ζηλευτό πρότυπο για τους ντόπιους κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία

Λημνιοί αναφέρονται στην Αίγυπτο πριν από το 1800. Όμως, η εκτεταμένη εγκατάστασή τους εκεί άρχισε μετά το 1830. Το 1843 ανάμεσα στους ιδρυτές της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας αναφέρεται και ο Γεώργιος Δημητρίου Λήμνιος. Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα και ως το 1940 περίπου οι Λημνιοί έσπευδαν κατά χιλιάδες στην Αίγυπτο για εργασία. Ο Αργύριος Μοσχίδης υπολόγιζε ότι το 1905 ζούσαν εκεί τουλάχιστον 700 οικογένειες, ενώ το 1910 υπολογίζονταν πάνω από 5000 οι Λημνιοί της Αιγύπτου.
Οι περισσότεροι έφευγαν σε μικρή ηλικία, 15-16 ετών. Τον πρώτο καιρό δούλευαν ως «υπηρέτες» στο κατάστημα κάποιου συγγενή ή συγχωριανού τους. Εργάζονταν εκεί για μερικά χρόνια και, αν ήταν τυχεροί κι έπεφταν σε τίμιο αφεντικό, ξεκινούσαν κάποια δική τους επιχείρηση. Αναφέρονται όμως και περιπτώσεις νεαρών Λημνιών που δραπέτευαν ή κι αυτοκτονούσαν ακόμα, διότι δεν άντεχαν το σκληρό αφεντικό.
Τα κορίτσια πήγαιναν ως υπηρέτριες σε πλούσιες θείες τους από μικρή ηλικία αποσκοπώντας σε ένα καλό γάμο. Συχνά αυτή η μεταφορά γινόταν ομαδικά από Λημνιούς ταχυδρόμους, τους λεγόμενους "αμανετζήδες", με μεθόδους που ορισμένες φορές άγγιζαν τα όρια της δουλεμπορίας, κάτι που προκαλούσε διαμαρτυρίες, τις οποίες βρίσκουμε στις τοπικές εφημερίδες. Το 1924 αναφέρεται πως οι αμανετζήδες εισέπρατταν 8 λίρες για κάθε κορίτσι που μετέφεραν! Αλλά και στην Αίγυπτο δεν είχαν πάντα την καλύτερη τύχη. Διαβάζουμε στην εφ. Ταχυδρόμος το 1911:
"Η Λημνία νεάνις Μαλαματένια παρεδόθη στον Έλληνα πρόξενον του Καΐρου και κατήγγειλε ότι η κυρία της την εξυλοφόρτωνε επί τέσσερα χρόνια".
Παρά τις δυσκολίες, η φτώχια που επικρατούσε στο νησί και οι μεσαιωνικές κοινωνικές συνθήκες ανάγκαζαν όλο και περισσότερους κατοίκους να αποφασίσουν το ταξίδι στην Αίγυπτο:
"Άντε γιέμ’ στα Μ’σίρια μπεκ καζαντίσ’ς λίρες", ήταν η φράση με την οποία αποχαιρετούσαν οι γονείς τα παιδιά τους, όπως μας λέει ο Λήμνιος λαογράφος παπά-Αγγελής Μιχέλης, αιγυπτιώτης και ο ίδιος.
Η κύρια επιχειρηματική δραστηριότητα των Λημνιών της Αιγύπτου ήταν η κατεργασία και το εμπόριο του βαμβακιού. Ορισμένοι δούλεψαν στη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ και πολλοί άνοιγαν καφενεία ή ζαχαροπλαστεία. Το 19ο αιώνα οι ευκαιρίες ήταν πολλές και αρκετοί απέκτησαν τεράστιες περιουσίες, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστο επιχειρηματικό δαιμόνιο, παρά το ότι ήταν σχεδόν αγράμματοι.
Πολλοί από αυτούς διοχέτευσαν ένα μέρος των εισοδημάτων τους σε δημόσια έργα στη Λήμνο, κυρίως στην εκπαίδευση και στην ανέγερση ναών αλλά και σε έργα ύδρευσης, οδοποιίας, στην περίθαλψη κλπ. Η γνώμη τους ήταν σεβαστή, διότι η τύχη κάθε προσπάθειας για την πραγματοποίηση ενός κοινωφελούς έργου εξαρτιόταν απόλυτα από το αν θα χρηματοδοτηθεί από κάποιον εύπορο αιγυπτιώτη ή από τη Λημνιακή Αδελφότητα. Δεν είναι τυχαίο, πως όλες οι σοβαρές αποφάσεις, η ψήφιση των κοινοτικών κανονισμών, η ίδρυση σχολείων κλπ., λαμβάνονταν το καλοκαίρι, παρουσία των αιγυπτιωτών, διότι χωρίς τη συναίνεσή τους τα έργα δεν είχαν καμία τύχη.

Λημνιακή Αδελφότητα

Οι Λημνιοί της Αιγύπτου ένιωσαν από νωρίς την ανάγκη να συσπειρωθούν για να αλληλοβοηθηθούν αλλά και να βοηθήσουν πιο οργανωμένα και αποτελεσματικά την πατρίδα τους. Από το 1870 αναφέρονται διάφορα βραχύβια οργανωτικά σχήματα, από τα οποία το 1886 προέκυψε η Λημνιακή Αδελφότητα στην Αλεξάνδρεια.
Πρωτοπόροι της ίδρυσής της ήταν οι: Τζον Αντωνιάδης (ισόβιος πρόεδρος ως το 1895), Παν. Πολυταρίδης, Ιω. Παντελίδης, Κων. Καραγεώργης και ο πρωτοπόρος δημοσιογράφος Νικόλαος Λήμνιος, εκδότης της εφ. Μεταρρύθμισις Αλεξανδρείας, η οποία ήταν η πρώτη σοβαρή ημερήσια εφημερίδα της Αιγύπτου και την οποία διαδέχθηκε ο πασίγνωστος Ταχυδρόμος γύρω στο 1900.
Το 1888 η Λημνιακή Αδελφότητα είχε γύρω στα 450 μέλη σε 20 πόλεις της Αιγύπτου: Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Ισμαηλία, Σουέζ, Σαμανούτ, Μίνια, Γκαφερία, Ζίφτα, Μιχάλα-Κεμπίρ, Μανσούρα, Πορτ-Σάιντ κλπ. Συγκέντρωσε μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο επένδυσε σε χρεόγραφα που απέδιδαν ετήσιους τόκους 2.700 λιρών στα σχολεία του νησιού.
Μετά το 1896 πέρασε μια περίοδο αδράνειας, αλλά το 1905 ξαναζωντάνεψε με πρόεδρο το Νικόλαο Ντάλλη. Το 1906 είχε 510 μέλη. Το 1911 μετά τη χρεοκοπία του Ντάλλη πρόεδρος έγινε ο Γεώργιος Σαρρής.
Το 1933 ως πρόεδρος αναφέρεται ο Π. Παραμαντζόγλου και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ο Αθανάσιος Παστρούδης. Διαλύθηκε το 1964, εκτός από το παράρτημα του Καΐρου, το οποίο λειτουργούσε ως πριν από μερικά χρόνια.
Από τους λιγοστούς σημερινούς Λήμνιους της Αιγύπτου προέρχεται ο νέος πρόεδρος του Συμβούλιου Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) που εξελέγη το 2007. Είναι ο Στέφανος Ταμβάκης, που έχει καταγωγή από τον Κορνό.
Ξεχωριστή αδελφότητα είχαν ιδρύσει οι Αγιοστρατίτες από το 1895 περίπου, η οποία πρόσφερε πολλές υπηρεσίες στο μικρό νησί. Σημαντικότερη προσωπικότητα ήταν ο αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος Β΄ Λογοθέτης, ο οποίος εξασφάλισε χορηγία του μεγάλου εθνικού ευεργέτη Γρηγορίου Μαρασλή, την οποία συμπλήρωσε ο ίδιος ώστε να γίνει η ανέγερση της εντυπωσιακής "Μαράσλειου και Λογοθέτειου Σχολής" στον Αϊ-Στράτη.