Μπορίς Λαβρενιόφ

Βιογραφία

Ο Μπορίς Αντρέγιεβιτς Σεργκέγιεφ γεννήθηκε στη Χερσόνα, κοντά στην Οδησσό, ο πατέρας του ήταν καθηγητής γλωσσολογίας. Ενώ φοιτούσε στο γυμνάσιο, το έσκασε από το σπίτι του και βρήκε δουλειά ως μούτσος σε ένα πλοίο. Δυο μήνες μετά τον έπιασαν στην Ιταλία και τον έστειλαν πίσω στο σπίτι του . Το 1909  ξεκίνησε σπουδές Νομικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε το 1915. Δυο χρόνια αργότερα κάνει την πρώτη του λογοτεχνική απόπειρα, δημοσιεύοντας ποιήματα με το ψευδώνυμο Λαβρενιόφ. Εντάσσεται στην ομάδα των φουτουριστών, που ιδρύθηκε από τον Ιγκόρ Σεβεριανίν. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως αξιωματικός και στον εμφύλιο που ακολούθησε, εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, στάλθηκε στην Ουκρανία όπου υπηρέτησε ως διοικητής τεθωρακισμένων, πληγώθηκε στο πόδι και μετά στάλθηκε στο Τουρκεστάν. Αποστρατεύθηκε την άνοιξη του 1924.
Το ντεμπούτο ως πεζογράφος το κάνει το 1924, δημοσιεύει 3 νουβέλες, που τον κάνουν ευρέως γνωστό, Ο άνεμος, Το χρώμα των άστρων και Ο τεσσαρακοστός πρώτος. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ήταν μέλος της ένωσης συγγραφέων «Η Κοινοπολιτεία» του Πετρογκράντ. Το 1925 δημοσιεύεται το πρώτο θεατρικό του έργο, με τίτλο Ο καπνός και θέμα την εξέγερση της τσαρικής φρουράς στο Τουρκεστάν. Την ίδια χρονιά το έργο ανεβαίνει με τον τίτλο Η ανταρσία στο θέατρο Μπολσόι του Λένινγκραντ. Το 1927 συμμετέχει στη συγγραφή του συλλογικού έργου Μεγάλες πυρκαγιές (Большие пожары), που δημοσιεύθηκε από το περιοδικό «Огонёк». Το 1927 γράφει και το θεατρικό δράμα Η καταστροφή που θα παίζεται σε διάφορα θέατρα της Σοβιετικής Ένωσης για 30 ολόκληρα χρόνια. Από το 1930 έως το 1932 ήταν μέλος της LOKAF (Ένωση Λογοτεχνών του Κόκκινου Στρατού και Στόλου). Για πολλά χρόνια διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος δραματουργών της Ένωσης Συγγραφέων της ΕΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διετέλεσε πολεμικός ανταποκριτής του Ναυτικού. Κατά τη διάρκεια των πολεμικών χρόνων, δημοσίευσε δύο συλλογές διηγημάτων (Οι άνθρωποι της Βαλτικής καπνίζουν πίπες, Άνθρωποι με απλή καρδιά). Στους ηρωικούς υπερασπιστές της Σεβαστούπολης αφιέρωσε το ρομαντικό δράμα Τραγούδι της Μαύρης Θάλασσας. 
Μετά τον πόλεμο, ζει ανάμεσα στη Μόσχα και στην ντάτσα του στην περιοχή του Περεντέλκινο. Εκτός της ποίησης και των θεατρικών έργων που γράφει, μεταφράζει έργα Γάλλων θεατρικών συγγραφέων, καθώς και πεζογραφία συγγραφέων της Κεντρικής Ασίας. Το έργο του εμπνέεται από το πνεύμα της σοβιετικής προπαγάνδας που δοξάζει τη δύναμη της κομμουνιστικής χώρας. Το πολιτικό του δράμα Η φωνή της Αμερικής (1949, Βραβείο Στάλιν 1950) είναι ένα προφανές εργαλείο προπαγάνδας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ο Λαβρενιόφ ακολουθούσε τόσο τον  σοσιαλ-ρεαλισμό όσο και τον σοσιαλ-ρομαντισμό. Ο ίδιος έλεγε ότι προσπάθησε να συνδυάσει "τον υγιή επαναστατικό ρομαντισμό με μια ρεαλιστική άποψη της ζωής". Το 1953 γράφει το τελευταίο του θεατρικό έργο, Λερμοντόφ, το οποίο ανεβαίνει επί σκηνής το 1954 σε μουσική Αράμ Χατσατουριάν.  Μόλις λίγο πριν από το θάνατό του άρχισε να γράφει ένα σατιρικό κομμάτι, τον Ακέφαλο Ιππέα, μια καταγγελία της κρατικής γραφειοκρατίας, που όμως  θα παραμείνει ημιτελές.  Πέθανε ξαφνικά στη Μόσχα στις 7 Ιανουαρίου 1959 και θάφτηκε στο νεκροταφείο Novodevichy.
Το όνομα του Λαβρενιόφ έχει δοθεί στο θέατρο του στόλου της Μαύρης Θάλασσας του ρωσικού ναυτικού και σε μια βιβλιοθήκη της Αγίας Πετρούπολης, στη νήσο Πετρόγραντσκυ (Biblioteka Na Karpovke Im. B. Lavreneva, Naberezhnaya Reki Karpovki 28)