Λαμπραντόρ Ριτρίβερ

Το Λαμπραντόρ (Labrador retriever), είναι μία δημοφιλής ράτσα σκύλου που κατάγεται από τον Καναδά.

Εξωτερικά χαρακτηριστικά

Τα Λαμπραντόρ είναι σκυλιά μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους (εκτός αν είναι ημίαιμο). Συγκεκριμένα, το ύψος ενός αρσενικού Λαμπραντόρ κυμαίνεται από 56 έως 63 εκατοστά, ενώ το αντίστοιχο του θηλυκού από 54 έως 60 εκατοστά. Όσον αφορά το βάρος, ένα αρσενικό Λαμπραντόρ συνήθως ζυγίζει από 30 έως 36 κιλά, ενώ ένα θηλυκό από 27 έως 32 κιλά.
Το τρίχωμα του Λαμπραντόρ είναι σχετικά κοντό και γυαλιστερό. Οι χρωματισμοί που μπορεί να έχει είναι μαύρο, καφέ και κίτρινο.
Η εκπαίδευσή του είναι εύκολη και η περιποίησή του κανονική. Επίσης είναι πολύ καλό προς τα παιδιά και καλό προς τα βρέφη. Είναι πολύ έξυπνα αλλά και διασωστικά. Δεν είναι φύλακες αντίθετα είναι από τις πιο φιλικές ράτσες. Μοιάζει πολύ με το Γκόλντεν Ριτρίβερ που είναι επίσης διασωστικό η μόνη διαφορά που έχουν είναι ότι το Γκόλντεν Ριτρίβερ έχει πολύ περισσότερο τρίχωμα. Τέλος είναι από τις πιο έξυπνες ράτσες.

Ο σκύλος του ψαρά

Η καταγωγή του Λαμπραντόρ δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένη, ωστόσο γνωρίζουμε ότι η φυλή έφτασε στην Αγγλία από την Ανατολική ακτή του Καναδά – από τη Νέα Γη και τα νησιά του Saint John. Στις αρχές του 18ου αιώνα οι Ευρωπαίοι μετανάστες ψαράδες που αλίευαν στα κρύα νερά της Νέας Γη, χρησιμοποιούσαν σαν βοηθούς αυτά τα σκυλιά που είχαν την ικανότητα να επαναφέρουν τα ψάρια που είχαν πέσει από τις βάρκες και να τραβούν στην ακτή τα δίκτυα των ψαράδων. Το κοντό και παντός καιρού διπλό τρίχωμα του Λάμπραντορ ήταν ιδανικό για να αναλαμβάνει τέτοιες εργασίες στην ξηρά αλλά και στο νερό υπό αυτές τις παγωμένες θερμοκρασίες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το είδος αυτό προήλθε από διασταυρώσεις σκυλιών που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι μετανάστες με ντόπια σκυλιά και έτσι γεννήθηκε το Λαμπραντόρ Ριτρίβερ. Στην Πορτογαλία σήμερα υπάρχει μια φυλή σκύλων που έχει μια αρκετά μεγάλη ομοιότητα με τα Λαμπραντόρ, τα Cane di Castro Laboreiro Waterdog και ίσως το όνομα λαμπραντόρ να προέρχεται από εκεί μια και η περιοχή Saint John που κατάγονται αυτά τα σκυλιά βρίσκεται νότια του Λαμπραντόρ.
Είναι πολύ πιθανόν πολλά χαρακτηριστικά της φυλής, όπως η επαναφορά αλλά και η περιβόητη όρεξη τους για φαγητό να προέρχονται από εκείνη την περίοδο. Τα σκυλιά αυτά ενδεχομένως να ταΐζονταν κατά την περίοδο του χειμώνα κατά την οποία βοηθούσαν στην μεταφορά ξύλων για το κάπνισμα των ψαριών και να αφήνονταν ελεύθερα να βρουν μόνα τους τροφή το καλοκαίρι, συνεπώς κυνηγούσαν μόνα τους ψάρια για να αυτοσυντηρηθούν. Γι' αυτό τα Λαμπραντόρ ακόμα και σήμερα φαίνεται ότι μπορούν να φάνε τα πάντα και οι περισσότεροι ιδιοκτήτες θα συμφωνήσουν ότι ακόμα και το πιο καλοταϊσμένο Λαμπραντόρ δεν θα έλεγε όχι σε λίγο φαγητό ακόμα.

Διάδοση στην Ευρώπη

Οι ψαράδες μετέφεραν μερικά από τα καλύτερα αυτά σκυλιά στην Αγγλία για να πωληθούν στα λιμάνια του Ντόρσετ. Τα νέα της καταπληκτικής ικανότητας τους για επαναφορά διαδόθηκαν γρήγορα, και πλούσιοι γαιοκτήμονες αποφάσισαν να τα δοκιμάσουν στο κυνήγι. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το Λάμπραντορ είχε καθιερωθεί σαν εξαιρετικό retriever (σκύλος επαναφοράς) τόσο στο νερό όσο και την ξηρά, και σαν εξαιρετικά ευφυής και πράος χαρακτήρας.
Αυτοί οι πρώτοι εισαγωγείς έκαναν εξαιρετική δουλειά, διατηρώντας τις γραμμές αίματος καθαρές και θεσπίζοντας ένα στάνταρντ φυλής που ελάχιστα έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Είμαστε ευγνώμονες σε αυτούς τους ανθρώπους, τον συνταγματάρχη Πήτερ Χόκερ (Peter Hawker), τον Δούκα του Buccleuch, τους Earls Malmesbury και Ηome και πολλούς άλλους που έθεσαν τις στέρεες βάσεις στην φυλή. Παρόλο που η καταγωγή του Λάμπραντορ είναι από τον Καναδά, η φυλή οφείλει την ύπαρξη και εδραίωση της σε αυτούς τους γαιοκτήμονες του δέκατου ένατου αιώνα που αναγνώρισαν τις εκπληκτικές ικανότητες των Λαμπραντόρ στο κυνήγι και στην επαναφορά.

Θεσπίζοντας το στάνταρντ της φυλής

Το Λαμπραντόρ Ριτρίβερ κλαμπ της Αγγλίας επιχείρησε το 1916 να θεσπίσει το στάνταρ της φυλής. Μέχρι τότε επιτρέπονταν οι διασταυρώσεις μεταξύ των ριτρίβερ και τα κουτάβια από τις γέννες εγγράφονταν στην φυλή στην οποία έμοιαζαν περισσότερο. Για παράδειγμα σε μια γέννα από Λάμπραντορ και Φλάτκοουτ  τα κουτάβια θα καταχωρούνταν στα μητρώα της φυλής με την οποία θα είχαν μεγαλύτερη εξωτερική ομοιότητα. Η επιτροπή αυτή θέσπισε το στάνταρ της φυλής που αναγνωρίστηκε από τον Αγγλικό Κυνοφιλικό Όμιλο και που παρέμεινε αναλλοίωτο μέχρι το 1950.