google/wiki40b huggingface dataset:
Πυρηνέλαιο

Πυρηνέλαιο ονομάζεται το προϊόν που λαμβάνεται από το υπόλειμμα του κυρίως ελαιόλαδου μετά από επεξεργασία του πυρήνα του ελαιόκαρπου.
Δεδομένου ότι ο πυρήνας της ελιάς περιέχει μίγμα πυρηνελαίου (~5%), πυρηνοξύλου (~45%) και νερού (~50%), το πρώτο στάδιο παραγωγής είναι η ξήρανση σε κυλινδρικά ξηραντήρια με σκοπό την αφαίρεση της μεγαλύτερης ποσότητας του περιεχόμενου νερού. Το πυρηνέλαιο απομακρύνεται στο δεύτερο στάδιο με εκχύλιση με εξάνιο, διθειάνθρακα ή τριχλωροαιθυλένιο και στη συνέχεια με απόσταξη του μίγματος, από όπου λαμβάνεται το πυρηνέλαιο.
Το πυρηνέλαιο έχει σκούρο πράσινο ή καστανό χρώμα και χρησιμοποιείται κυρίως στη σαπωνοποιία, στο καντήλι, καθώς και για βρώση μετά από ειδική κατεργασία (ραφινάρισμα). Η ετήσια παραγωγή πυρηνέλαιου στην Ελλάδα εκτιμάται ως σημαντική.
Παραπροϊόν της παραγωγής πυρηνελαίου είναι το πυρηνόξυλο το οποίο χρησιμοποιείται ως καύσιμο είτε σε οικιακή χρήση (σε μαγκάλια) είτε σε βιομηχανική χρήση (καυστήρες, μονάδες παραγωγής ενέργειας, καμίνια ή κλίβανοι). Η θερμαντική του ικανότητα είναι περίπου το ένα τρίτο από αυτή του πετρελαίου.
Αδελγκόνδη της Πορτογαλίας

Βιογραφία

Η Αδελγκόνδη γεννήθηκε στις  στο Κάστρο Μπρόνμπαχ, και ήταν το πέμπτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Πριγκίπισσας Αδελαΐδας του Λόβενσταϊν-Βέρτεϊμ-Ρόσενμπεργκ.
Ο πατέρας της πέθανε λίγες μέρες μετά τα όγδοα της γενέθλια και η Αδελγκόνδη και τα αδέρφια της εκπαιδεύτηκαν σε καθολικό και συντηρητικό περιβάλλον από τη μητέρα τους. Ο μητρικός θείος της, Πρίγκιπα Κάρολο του Λόβενσταϊν-Βέρτεϊμ-Ρόσενμπεργκ , ήταν σαν ένας δεύτερος πατέρας για τα παιδιά.
Στις 15 Οκτωβρίου 1876 η Αδελγκόνδη παντρεύτηκε τον χήρο Πρίγκιπα Ερρίκο των Βουρβόνων-Πάρμας, Δούκα του Μπάρντι στο Σάλτσμπουργκ. Είχε έναν ευτυχισμένο γάμο, και οι εννέα εγκυμοσύνες της κατέληξαν σε αποβολές. Οι αποτυχημένες εγκυμοσύνες, η τελευταία από τις οποίες υπέστη το 1890, αποτέλεσαν πηγή θλίψης για το ζευγάρι. Η Αδελγκόνδη πέρασε πολλά χρόνια φροντίζοντας τον παράλυτο σύζυγό της. Ο Ερρίκος περιγράφεται από τους συγγενείς ως ένα δυσάρεστο άτομο που τυραννούσε την γλυκιά, μικροκαμωμένη σύζυγό του.
Μεταξύ του 1920 και του 1928, η Αδελγκόνδη ενήργησε ως αντιβασιλέας για τον ανιψιό της και των Μιγκελιστών διεκδικητών του θρόνου της Πορτογαλίας Ντουάρτε Νούνο, Δούκα της Μπραγκάνσα, ο οποίος ήταν μόλις δώδεκα ετών όταν ο πατέρας του Μιγκέλ παραιτήθηκε από την διεκδίκηση του στο θρόνο υπέρ του γιου του.
Η Αδελγκόνδη πέθανε στις 15 Απριλίου 1946 στο Γκούντεν της Ελβετίας σε ηλικία 87 ετών.
Αμμούδες

Οικισμός Αμμούδων

Ο οικισμός Αμμούδων, χτίστηκε το 1991, δηλαδή αριθμεί γύρω στα 30 χρόνια ύπαρξης, όπως προαναφέρθηκε παραπάνω. Χωρίζεται σε δύο μέρη, το ένα απέναντι απ' το άλλο.

Η χλωρίδα και η πανίδα του οικισμού

Ο οικισμός εκπροσωπείται από πολλά και διάφορα είδη φυτών και ψηλών δέντρων, όπως φοίνικες, πεύκα, μανόλιες και γενικά υπάρχει σε κάθε σημείο του πράσινο. Τα περισσότερα πεύκα που υπάρχουν στον οικισμό, μετρούν πάνω από 100 χρόνια ζωής, καθώς πριν την δημιουργία του οικισμού, υπήρχε πευκόδασος στην συγκεκριμένη περιοχή. Εκτός από τα πολλαπλά είδη φυτών, υπάρχουν και πολλαπλά είδη εντόμων στον οικισμό, κυρίως μέλισσες, πεταλούδες, μύγες, αλλά και κουνούπια, τα οποία όλο και πολλαπλασιάζονται.

Οι κάτοικοι

Οι κάτοικοι του οικισμού, δεν είναι μόνιμοι, αντιθέτως προτιμούν να εισέρχονται στα εξοχικά τους όταν τους το επιτρέπει ο καιρός.

Σημαντικά γεγονότα

Το σημαντικότερο γεγονός που γίνεται στον οικισμό, είναι οι ετήσιοι αθλητικοί αγώνες, οι οποίοι διοργανώνονται κάθε χρόνο με την υπογραφή των παιδιών του οικισμού. Ονομάζονται: «Ολυμπιακοί Αγώνες Αμμούδων» και σε αυτούς υπάρχουν δύο βασικά αγωνίσματα, το τρέξιμο 30 Χ 30 και η σκυταλοδρομία. Κάτι που αξίζει να αναφερθεί είναι, ότι συνήθως οι συμμετοχές φτάνουν τις 25. Οι νικητές στεφανώνονται με στεφάνι αγριελιάς και τους απονέμονται μετάλλια ή κύπελλα. Όλοι οι μικροί αθλητές κερδίζουν την δόξα και τα χειροκροτήματα του κόσμου, προσπαθώντας για το καλύτερο.
Βάλντεμαρ Δ΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Σιγισμούνδου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Γιούντιτ/Ιουδήθ, κόρης του Γκέμπχαρτ ΙΑ΄ κόμη του Κέφουρτ.
Το 1405 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τους νεότερους αδελφούς του Γεώργιο Α΄, Σιγισμούνδο Β΄ και Αλβέρτο Ε΄, καθώς ο νόμος του Οίκου των Ασκάνια δεν επέτρεπε διαίρεση του πριγκιπάτου.
Δώδεκα έτη μετά απεβίωσε το 1417, άγαμος και οι αδελφοί του έμειναν μόνοι στη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου του Άνχαλτ-Ντεσάου.
Τζον Ξέρον

Νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε στον Ίσαρη Αρκαδίας, όπου τέλειωσε το δημοτικό και το Σχολαρχείο. Από μικρός έδειξε το πάθος του για τη ζωγραφική. Στους τοίχους του σπιτιού του συνήθιζε να ζωγραφίζει ήρωες του '21. Ο συμμαθητής του Γρ. Καραλής θυμόταν πως όταν ήταν μικρό παιδάκι έλιωνε μούρα που μάζευε στους αγρούς για να τα χρησιμοποιεί ως χρώματα ζωγραφικής.

Εργασία και σπουδές στις ΗΠΑ

Το 1904 μετανάστευσε στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ για βιοποριστικούς λόγους. Η σκληρή δουλειά του βιοπαλαιστή μετανάστη δεν μείωσε το πάθος του για την τέχνη. Αφού εργάστηκε 6 χρόνια στο Πίτσμπουργκ, την Ινδιανάπολη και τη Νέα Υόρκη ως λούστρος, πωλητής και καθαριστής, μετακόμισε στην Ουάσιγκτον, όπου άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών Κόρκοραν. Τα μαθήματα αυτά, όπως είναι φυσικό για την εποχή εκείνη, επικεντρώνονταν στην παραδοσιακή ακαδημαϊκή τέχνη. Η πρώτη του επαφή με την μοντέρνα τέχνη θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα, το 1916, σε μια έκθεση που οργανώθηκε από συμφοιτητές του. Τα επίπεδα χρώματα των έργων και η εκφραστική τους παραμόρφωση έκαναν μεγάλη εντύπωση στον Ξέρον. Το 1920 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έγινε φίλος με άλλους καλλιτέχνες του μοντέρνου ρεύματος όπως ο Αβραάμ Γουόλκοβιτς και ο Γιοακίν Τόρες-Γκαρσία. Μελέτησε, όσο μπορούσε, τις νέες τάσεις και συμμετείχε σε συλλογικές εκθέσεις το 1921 και το 1922.

Καλλιτεχνική διαμόρφωση στο Παρίσι

Το 1927 μετακομίζει στο Παρίσι και βρίσκεται πλέον στην καρδιά της πρωτοπορίας στην τέχνη. Στέλνει ανταποκρίσεις ως κριτικός τέχνης σε διάφορα αμερικανικά έντυπα. Τα άρθρα του φανερώνουν την βαθιά κατανόηση της μοντέρνας τέχνης, τα δε έργα του της ίδιας περιόδου αποκαλύπτουν τη μετάβαση από την κλασσική φόρμα, που τα πρώτα του χρόνια ακολουθούσε, σε νέες, πρωτοποριακές εκφράσεις του ταλέντου του. Το 1931 κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση στη «Galèrie de France» με έργα επηρεασμένα από τον κυβισμό και την αφηρημένη τέχνη.

Συνεργασία με Γκούγκενχαϊμ

Το 1935 και το 1937 κάνει δυο εκθέσεις στη Νέα Υόρκη και το 1938 επιστρέφει στις ΗΠΑ οριστικά. Ο κύκλος των Αμερικανών ζωγράφων της αφηρημένης τέχνης τον υποδέχεται πλέον ως καταξιωμένο καλλιτέχνη του Παρισιού. Του αναθέτουν την εκτέλεση μιας τοιχογραφίας με αφηρημένο θέμα στο παρεκκλήσι των φυλακών της Νέας Υόρκης στη νήσο Ράικερ. Από το 1939 ξεκινάει η συνεργασία του με το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ που θα διαρκέσει μέχρι τον θάνατό του το 1967. Τα έργα των επόμενων δεκαετιών παραλληλίζονται με τα έργα του Καντίνσκι. Οι δημιουργίες του χαρακτηρίζονται από συγκοπτόμενους ρυθμούς και μια αυστηρή γεωμετρία. Τα χρώματα και η δομή οδηγούν στην καθαρότητα του κονστρουκτιβισμού. Η γεωμετρική οργάνωση του πεδίου και τα καθαρά χρώματα θα γίνουν το σήμα κατατεθέν του.

Αναγνώριση στην Πατρίδα

Το καλοκαίρι του 1966 διοργανώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ μια έκθεσή του στο Ζάππειο και δυο από τα έργα του αγοράστηκαν από την Εθνική Πινακοθήκη. Το Ελληνικό κράτος τον τίμησε με ανώτατο παράσημο για την προσφορά του στην τέχνη.
Καλύβια Σοχάς Λακωνίας

Διοικητικές μεταβολές

Το 1919  γίνεται σύσταση κοινότητας Καλυβίων Σοχάς, τα Καλύβια αποσπώνται από την κοινότητα Σλαβοχωρίου και ορίζονται έδρα την νέας κοινότητας. Το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» η κοινότητα καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στον δήμο Σπάρτης.
Χάρης Κοπιτσής

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χάρης Κοπιτσής γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1969 στην Αθήνα. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα του Ορφέα Αιγάλεω από όπου τον απέκτησε ο Α.Ο. Αιγάλεω, το καλοκαίρι του 1986. Έπαιξε εκεί για μιάμιση σεζόν, στη Β΄ Εθνική και Γ΄ Εθνική.
Το Δεκέμβριο του 1987 παραχωρήθηκε στον Πανιώνιο, όπου αγωνίστηκε ως τη σεζόν 1991-92. Με τον Πανιώνιο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική την πρωτομαγιά του 1988. Σταδιακά κέρδισε θέση βασικού και γνώρισε επιτυχίες τη σεζόν 1988-89, όταν η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κύπελλου. Όμως, ο ίδιος δεν έπαιξε στον τελικό.
Στη συνέχεια αγωνίσθηκε ως βασικός μέσος στην ΑΕΚ και παράλληλα κλήθηκε στην Εθνική ανδρών. Στην ΑΕΚ γνώρισε εννιά επιτυχημένες σεζόν. Πήρε δύο πρωταθλήματα, το πρωτάθλημα 1992-93 και το πρωτάθλημα 1993-94, και δύο Κύπελλα: το 1996 που δεν έπαιξε στον τελικό και το 1997 στον τελικό του οποίου χτύπησε ένα επιτυχημένο πέναλτι, μετά την ισόπαλη παράταση, βοηθώντας την ομάδα του να το κατακτήσει. Επίσης, αγωνίστηκε σε δύο ακόμα τελικούς κυπέλλου, στους οποίους η ομάδα του ηττήθηκε από τον ΠΑΟ: το 1994 και το 1995.  Η συνεισφορά του στην κατάκτηση των Πρωταθλημάτων του 1993 και του 1994 ήταν σημαντική, καθώς σκόραρε και τις δύο χρονιές στα αποφασιστικά ντέρμπυ απέναντι στους διεκδικητές του τίτλου, ΟΣΦΠ και ΠΑΟ, στη Νέα Φιλαδέλφεια, δίνοντας πολύτιμες νίκες στην "Ένωση".
Το 2002 επέστρεψε στο Αιγάλεω και την επόμενη σεζόν στον Πανιώνιο. Όμως, δεν κατάφερε να βρει θέση βασικού και πήγε στον Πανελευσινιακό στη Δ΄ Εθνική, όπου έκλεισε την καριέρα του.
Βαμβακόπουλο Χανίων

Ιστορία

Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν το 1740 η οικογένεια των Μαυρογένηδων, οι οποίοι και της έδωσαν το όνομα Βαμβακόπουλο από το χωριό από το οποίο κατάγονταν, τη Βαμβακού Λακωνίας. Ο Εμμανουήλ Μαυρογένης φύτεψε ένα πλάτανο, ο οποίος αναφέρεται ως «πλάτανος του Μαυρογένη», και υπάρχει μέχρι σήμερα φτάνοντας σε περίμετρο κορμού τα 7,5 μέτρα. Στη συνέχεια, ο Ε. Μαυρογένης εγκαταστάθηκε για περισσότερη ασφάλεια στους Λάκκους.
Ο Σπανάκης αναφέρει ότι η παλαιότερη αναφορά που εντόπισε ήταν στην απογραφή του 1940, όταν ανήκε στην κοινότητα Περιβολίων και είχε 384 κατοίκους. Το 1965 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βαμβακόπουλου. Στις επόμενες απογραφές είχε 439 κ. (1951), 431 (1961), 535 (1971), 871 (1981), 1.617 (2001) και 2.300 (2011).
Mercedes-Benz W209

Εμπορική τοποθέτηση

Αν και γενικώς αναφερόταν με τον κωδικό W209, στην πραγματικότητα οι δύο εκδοχές του έφεραν διαφορετικά γράμματα στους κωδικούς: το coupé ονομαζόταν C209 και το cabriolet A209. Η CLK W209 βασιζόταν στο πάτωμα και τα μηχανικά μέρη της Mercedes-Benz C-Class W203.
Ο λόγος που οδήγησε στη δημιουργία της CLK ήταν η απόφαση της Mercedes να λανσάρει έναν εκπρόσωπο στις κατηγορίες των μεσαίων πολυτελών κουπέ και καμπριολέ, ταυτόχρονα. Ειδικότερα η ανοικτή έκδοση της CLK ήταν τότε το μοναδικό 4-θέσιο cabriolet της Mercedes-Benz, ενώ οι κυριότεροι ανταγωνιστές της ήταν τα Volvo C70 και Lexus SC430.
Νήριτος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Νήριτος είναι γνωστός ένας Ιθακήσιος, γιος του Πτερελάου και αδελφός του Ιθάκου και του Πολύκτορα. Σύμφωνα με τη μυθική παράδοση, το βουνό της Ιθάκης Νήριτο πήρε το όνομά του από τον Νήριτο. Ο Νήριτος αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (ραψωδία ρ, στίχος 207) ως ένας από τους τρεις δημιουργούς (οι άλλοι δύο ήταν οι αδελφοί του) της χτιστής βρύσης κοντά στην πρωτεύουσα του νησιού, από όπου υδρεύονταν οι πολίτες.
2945 Ζάνστρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ζάνστρα εκτιμάται σε 21,12 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0522. Ο Ζάνστρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 10 ώρες περίπου.
Ινδουισμός στην Ελλάδα

Ο Ινδουισμός στην Ελλάδα έχει μικρό αριθμό πιστών. Στις 1 Μαρτίου 2006 η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε ένα νόμο που επέτρεπε την αποτέφρωση. Ο νόμος αυτός καλωσορίστηκε από την ινδική κοινότητα στην Αθήνα.

Ινδοί στην Ελλάδα

Στην Αθήνα ζει μια μικρή κοινότητα Ινδουιστών. Υπάρχουν περίπου 40 ινδουιστικοί οργανισμοί που δρουν στην πόλη. Οι Ινδοί μετανάστες στην Αθήνα, καθώς και στην υπόλοιπη Ελλάδα, εργάζονται σε διάφορα επαγγέλματα. Αρκετοί από αυτούς εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί ή σωφέρ για πλούσιες οικογένειες.

Ινδικές οργανώσεις στην Ελλάδα

Οι κύριοι οργανισμοί Ινδών στην Ελλάδα είναι ο Ελληνοϊνδικός σύλλογος Πρόνοιας και Πολιτισμού, καθώς και το Ινδοελληνικό Επιχειρηματικό Ίδρυμα. Επίσης λειτουργεί η Ενωμένη Ινδική Κοινότητα Ελλάδος. Υπάρχει ένα μικρό μαντίρ στο Δήλεσι, κοντά στην Τανάγρα.

Ινδουιστικές οργανώσεις

Στην Ελλάδα δρουν οργανισμοί-μέλη της Διεθνούς Κοινωνίας της Συνείδησης Κρίσνα, καθώς και οργανισμοί Σατυανάντα Γιόγκα, Σαχάτζα Γιόγκα, Μπράχμα Κουμάρι και Σάτυα Σάι Μπάμπα.

Σατυανάντα Γιόγκα

Η γιόγκα κερδίζει δημοτικότητα στην Ελλάδα, ειδικά η Σατυανάντα Γιόγκα και Σαχάτζα Γιόγκα. Η Σατυανάντα Γιόγκα ιδρύθηκε από τον Σουάμι Σατυανάντα. Ο Σουάμι Σατυανάντα έστειλε την Σουάμι Σιβαμούρτι να μεταφέρει το μήνυμα της γιόγκας στην Ελλάδα. Μέσα από έμπνευση και καθοδήγηση, το 1978 η Σουάμι Σιβαμούρτι ίδρυσε το πρώτο Σατυανάντασραμ στην Ελλάδα (πρώτα στην Καλαμάτα και στη συνέχεια στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλα μέρη στην ηπειρωτική χώρα και τα νησιά). Το σημερινό Άσραμ του οργανισμού Σατυανάντασραμ Ελλάδας ιδρύθηκε το 1984, έξω από την πόλη της Παιανίας και εγκαινιάστηκε από τον Σουάμι Σατυανάντα το επόμενο έτος. 
Το 1984 και το 1985 ο Σουάμι Σατυανάντα επισκέφθηκε την Ελλάδα και ενέπνευσε αμέτρητους ανθρώπους με το αρχαίο μήνυμα, το γνώθι Σαυτόν. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιηγήσεων, διηρμήνευε τη σοφία της γιόγκα και της τάντρα σε μια σειρά από θαυμάσιες και βαθιές διδασκαλίες για την πνευματική ζωή, και αποκάλυψε τη γιόγκα ως ανεκτίμητη κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Ο εκδοτικός οίκος Γκαρούντα Ελλάς ιδρύθηκε το 2007 και εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Ο οίκος εκδίδει βιβλία για τη γιόγκα. Εισάγει βιβλία για τη γιόγκα στα αγγλικά, κυρίως από τη σχολή γιόγκας του Μπιχάρ, στην Ινδία. Ο οίκος μεταφράζει και δημοσιεύει βιβλία για τη γιόγκα στα ελληνικά, προκειμένου να μεταδώσει καλύτερα το μήνυμα και την γνώση για τη γιόγκα.

ΔΚΣΚ

Η Διεθνή Κοινωνία για την Συνείδηση Κρίσνα (ΔΚΣΚ) έχει λίγους πιστούς στην Ελλάδα. Η Κοινωνία ίδρυσε παράρτημα στην Αθήνα, στη διεύθυνση Οδός Κολοκοτρώνη 60, στην Αθήνα (105 60). Η ΔΚΣΚ Ελλάδας έχει την ιδιότητα μιας μικρής εκκλησίας, ενός "σπιτιού προσευχής" και αναγνωρίζεται ως τέτοιο από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Μεροϊτική γλώσσα

Χρονολόγηση

Βρισκόταν σε χρήση καταγεγραμμένα μέσω της μεροϊτικής γραφή από το 300 π.Χ. έως το 400 μ.Χ., ωστόσο είναι πιθανό ότι χρησιμοποιούνταν και πιο πριν με χρήση της αιγυπτιακής ιερογλυφικής ήδη από το 2000 π.Χ. (12η δυναστεία στο Μέσο Βασίλειο της Αιγύπτου) σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα του πολιτισμού Κέρμα ο οποίος ήταν ο πρώτος πολιτισμός της περιοχής.
Η ονομασία μεροϊτική, αντιστοιχεί στην περίοδο όπου η πόλη της Μερόης αποτελούσε την έδρα του Βασιλείου του Κους, από τον 3ο αιώνα π.Χ., με την γλώσσα να είναι η κουσιτική βάσει της ονομασίας του βασιλείου. Κατά την περίοδο αυτή, η γλώσσα γραφόταν με 2 μορφές του μεροϊτικού αλφασυλλαβάριου, την μεροϊκή συνεχή μορφή όπου γινόταν χρήση γραφίδος και η οποία χρησιμοποιούνταν για γενικού τύπου καταγραφές και σημειώσεις, και την μεροϊκή ιερογλυφική η οποία σκαλιζόταν σε πέτρα ή/και χρησιμοποιούνταν για θρησκευτικούς και κρατικούς σκοπούς. 
Παρότι το βασίλειο του Κους διαλύθηκε με την πτώση της Μερόης το 350 μ.Χ. στις δυνάμεις της ρωμαϊκής Αιγύπτου, η χρήση της γλώσσας συνέχισε για μερικούς ακόμα αιώνες, έως ότου πιθανώς εξαφανίστηκε τελείως έως τον 6ο αιώνα, όταν αντικαταστήθηκε από την παλαιονουβική, κοπτική, και ελληνιστική κοινή / πρώιμη μεσαιωνική ελληνική. Η τελευταία γνωστή μεροϊτική επιγραφή χρονολογείται στον 5ο αιώνα.

Ταξινόμηση

Η κουσιτική γλώσσα είναι κατανοητή σε ελάχιστο βαθμό, λόγω της έλλειψης τεκμηρίων όπου γίνεται αντιστοίχηση με άλλη γλώσσα (όπως π.χ. η στήλη της Ροζέτας με το ίδιο κείμενο στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, δημοτικά αιγυπτιακά, και ελληνιστική κοινή), και η αποκρυπτογράφηση της δύσκολη, έτσι παραμένει αταξινόμητη καθώς υπάρχουν πολύ λίγα διαθέσιμα στοιχεία για αυτήν. Το μεροϊτικό αλφάβητο αποκρυπτογραφήθηκε το 1909, και έκτοτε προτάθηκε πως σχετίζεται με τις νουβικές γλώσσες και παρόμοιες νειλοσαχαρικές γλώσσες, όπως την ανατολική σουδανική.
Υπάρχουν ωστόσο και άλλες εκτιμήσεις ειδικών οι οποίοι την κατατάσσουν, βάσει των φωνολογικών εκτιμώμενων χαρακτηριστικών, στις αφροασιατικές γλώσσες (όπως η αρχαία Αιγυπτιακή) οι οποίες είναι διαφορετικές από τις νειλοσαχαρικές.
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2008

Η 15η απονομή των Screen Actors Guild Awards, των βραβείων που απένειμε το Σωματείο Αμερικανών Ηθοποιών σε συναδέλφους τους που ξεχώρισαν με τις ερμηνείες τους κατά το έτος 2008, έλαβε χώρα στις 25 Ιανουαρίου 2009. Για 13η συνεχή χρονιά την εκδήλωση φιλοξένησε το Shrine Exposition Center στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια. Τηλεοπτικά μεταδόθηκε ταυτόχρονα από τα δίκτυα TNT και TBS.
Τις περισσότερες υποψηφιότητες συγκέντρωσε η ταινία «Αμφιβολία», πέντε συνολικά στον αριθμό. Όσον αφορά τα τηλεοπτικά βραβεία, από τρεις υποψηφιότητες συγκέντρωσαν οι σειρές «Boston Legal», «30 Rock», «John Adams», «Mad Men» και «The Closer». 
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς ξεχώρισε η σειρά «30 Rock» η οποία τιμήθηκε με βραβείο και στις τρεις κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια. Για τη συνολική προσφορά του τιμήθηκε ο ηθοποιός Τζέημς Ερλ Τζόουνς.
Αμπελόκηποι Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Οι Αμπελόκηποι βρίσκονται περίπου 21,5 χιλιόμετρα προς τα ανατολικά της Πύλου, περίπου 22,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Μεθώνη και περίπου 26,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Κορώνη. Έχουν υψόμετρο 462 μέτρα και απέχουν 22 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους και 16,5 περίπου χιλιόμετρα από τον Μεσσηνιακό κόλπο. Κοντά στους Αμπελόκηπους, προς τα νοτιοανατολικά τους, βρίσκονται τα Παναίικα σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων, ενώ προς τα νοτιοδυτικά των Αμπελοκήπων βρίσκονται οι Κάτω Αμπελόκηποι (παλαιότερη ονομασία Κάτω Μινάγια) σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Ιστορία

Το χωριό, το οποίο βρίσκεται κοντά στο όρος Λυκόδημος έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.

Διοικητική ιστορία

Τα Άνω Μινάγια προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Πηδάσσου το 1835. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Πηδάσσου και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Άνω Μινάγια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 43 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Το 1912 τα Άνω Μινάγια προσαρτώνται στην Κοινότητα Μηλίτσης, με έδρα την Μηλίτσα. Στην κοινότητα Μηλίτσης προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Βλασέϊκα (σήμερα τα Βλασαίικα) και Κάτω Μινάγια (σήμερα οι Κάτω Αμπελόκηποι). Το 1927 το χωριό αποσπάται από την Κοινότητα Μηλίτσης και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μιναγίων, στην οποία προσαρτήθηκε και ο οικισμός Κάτω Μινάγια. Το 1940 μετονομάζονται τα Άνω Μινάγια ως Αμπελόκηποι, τα Κάτω Μινάγια ως Κάτω Αμπελόκηποι και η Κοινότητα Μιναγίων ως Κοινότητα Αμπελοκήπων αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, με τις αλλαγές στην ονομασία, από το 1927 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», οι Αμπελόκηποι υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Πύλου,  ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Αμπελόκηποι ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Οι Αμπελόκηποι σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας των Αμπελοκήπων του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται και οικισμός των Κάτω Αμπελοκήπων.

Κτίρια

Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλιό κοινοτικό κτίριο υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Κοντά στο χωριό βρίσκεται επίσης το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και στα βορειοανατολικά το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία.
Πίτερ Πίτερς ο πρεσβύτερος

Βιογραφία

Ο Πίτερς  γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο οποίος τον αναφέρει στη βιογραφία του πατέρα του, Πίτερ Έρτσεν, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του αλλά στράφηκε στην προσωπογραφία, καθώς εκείνη την εποχή έλειπαν οι μεγάλες παραγγελίες
. Ο φαν Μάντερ αναφέρει έναν μεγάλων διαστάσεων πίνακα, για λογαριασμό της Συντεχνίας των αρτοποιών του Χάαρλεμ, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην κατοχή του Μουσείου Φρανς Χαλς. Απεβίωσε το 1603, σε ηλικία 62 ετών.
Σύμφωνα με το Ρέικσμουζεουμ, νυμφεύτηκε την Μαγκνταλένα Πίτερς, θυγατέρα ενός υαλογράφου του Χάαρλεμ, το 1574. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης αποκαλούνταν "Jonge Lange Pier" (= ο νεαρότερος ψηλός Πιρ), ως ο μεγαλύτερος γιος του Πίτερ Έρτσεν, ο οποίος είχε το προσωνύμιο "Lange Pier" (ο ψηλός Πιρ).. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός των ζωγράφων Έρτ Πίτερς και Ντιρκ Πίτερς καθώς και παππούς του ζωγράφου Ντιρκ φαν Σαντφόορτ. Από το 1569 ως το 1583 δημιουργούσε πίνακες με θρησκευτικές σκηνές στο Χάαρλεμ, αλλά είναι περισσότερο γνωστός για τις σκηνές στην αγορά, που δημιούργησε στο Άμστερνταμ. Διετέλεσε Δάσκαλος του γιού του, Πίτερ Πίτερς του νεότερου και του Κορνέλις φαν Χάαρλεμ.
Ο Πίτερς ζωγράφιζε κυρίως προσωπογραφίες και εικόνες για Αγία Τράπεζα. Έλαβε πολλές παραγγελίες και κατά τη στιγμή του θανάτου του, στο Άμστερνταμ, ήταν ευκατάστατος.
Δημόσιο πρόσωπο

Ένα δημόσιο πρόσωπο είναι ένα πρόσωπο, όπως ένας πολιτικός, μια διασημότητα, προσωπικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ή ένας επιχειρηματικός ηγέτης, το οποίο έχει μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση μέσα σε ένα συγκεκριμένο πεδίο και μια σημαντική επιρροή και έτσι συχνά ενδιαφέρει ευρύτατα το κοινό. μπορεί να ωφεληθεί σημαντικά από την κοινωνία και συνδέεται στενά με τα δημόσια συμφέροντα στην κοινωνία.
Όμορφος Κόσμος το πρωί

Περιεχόμενο

Η δομή της εκπομπής περιλάμβανε τις κλασσικές ενότητες των πρωινών προγραμμάτων όπως: μαγειρική, αστρολογία, διακόσμηση, μόδα, gossip, καλεσμένοι, ζωντανές συνδέσεις, ενημέρωση, τραγούδι ενώ είχε σε μεγάλο μέρος της παιχνίδια μεταξύ παρουσιαστών και τηλεθεατών.
Λόρενς Γκόνζι

Βιογραφία

Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1953 και είναι γιος του Λουίτζι Γκόνζι και της Ινές Γκαλέα, ενώ συγγενής του ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μάλτας Μικιέλ Γκόνζι. 
Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας, όπου πήρε το διδακτορικό του. Αργότερα εργάστηκε ως δικηγόρος καθώς και πρόεδρος του οργανισμού Mizzi Organisation (1987-97), ενός από τους μεγαλύτερους ιδιωτικούς οργανισμούς στη χώρα. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του εθελοντικού φιλανθρωπικού οργανισμού «Malta Catholic Action Movement» (1976-86). 
Ο δρ Γκόνζι είναι παντρεμένος με την Κατρίν Καλούς και έχουν 3 παιδιά.

Πρωθυπουργία

Έγινε πρωθυπουργός της Μάλτας στις 23 Μαρτίου 2004, έπειτα από την παραίτηση του Έντι Φενέκ Ανταμί. Ο Γκόνζι διορίστηκε Πρόεδρος της Βουλής το 1988 και το 1992 και εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1996 όντας παράλληλα και αρχηγός της Αντιπολίτευσης. Το 1998 έγινε υπουργός για την Κοινωνική Πολιτική και το 1999 αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Επανεξελέγη βουλευτής το 2003 και την επόμενη χρονιά ανέλαβε πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών.

Επανεκλογή 2008

Στις βουλευτικές εκλογές στις 8 Μαρτίου 2008 ο Γκόνζι επανεξελέγη οριακά. Το Εθνικιστικό Κόμμα του έλαβε ποσοστό 49,3%, έναντι 48,8% για το Εργατικό Κόμμα. Πρόκειται για τη μικρότερη διαφορά ψήφων που έχει καταγραφεί μετά την ανεξαρτησία του νησιού από τη Βρετανία, το 1964.
Τον Δεκέμβριο του 2012 η Κυβέρνηση Γκόνζι δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στην ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό του 2013 καθώς ένας από τους βουλευτές της συμπολίτευσης, ο Φράνκο Ντεμπόνο, καταψήφισε το νομοσχέδιο και τάχθηκε με την αντιπολίτευση. Η απόφασή του οδήγησε στην κατάρρευση της κυβέρνησης, με τη χώρα να οδηγείται σε πρόωρες εκλογές.

Εκλογές 2013

Στις εκλογές του 2013 το κόμμα του Γκόνζι έλαβε 43% έναντι 56% του Εργατικού Κόμματος και 30 έδρες. Τον Γκόνζι στην πρωθυπουργία διαδέχτηκε ο Τζόζεφ Μούσκατ. Την 9η Μαρτίου, ημέρα των εκλογών, και μετά τα πρώτα αποτελέσματα ο Γκόνζι παραιτήθηκε και από αρχηγός του Εθνικιστικού Κόμματος.