google/wiki40b huggingface dataset:
Ανεξαρτησία

Η Ανεξαρτησία ως έννοια, όταν αναφέρεται σε κράτη αποτελεί την ημερομηνία "ίδρυσης", ουσιαστικά ανεξαρτοποίησης τους.
Για τους λαούς, ο αγώνας για την ανεξαρτησία αποτελεί κυρίαρχο δικαίωμα. Αποτελεί ένα τεράστιο θέμα συζήτησης και συνήθως η Ημέρα Ανεξαρτησίας ενός κράτους εορτάζεται ως εθνική εορτή. Η ανεξαρτησία είναι μια κατάσταση του έθνους, χώρας, στην οποία οι κάτοικοι και ο πληθυσμός της, ή κάποιο τμήμα αυτού, ασκεί αυτοδιοίκηση, και συνήθως κυριαρχία, στην επικράτειά της. Το αντίθετο της ανεξαρτησίας είναι η εξάρτηση.

Ορισμός της ανεξαρτησίας

Το αν η επίτευξη της ανεξαρτησίας είναι διαφορετική από την επανάσταση έχει αμφισβητηθεί αρκετό καιρό, ενώ συχνά συζητείται για το ζήτημα της βίας ως νόμιμου μέσου για την επίτευξη κυριαρχίας. Σε γενικές γραμμές, οι επαναστάσεις αποσκοπούν μόνο στην αναδιανομή της εξουσίας με ή χωρίς στοιχείο χειραφέτησης, όπως στον εκδημοκρατισμό εντός ενός κράτους, το οποίο ως τέτοιο μπορεί να παραμείνει αναλλοίωτο. Για παράδειγμα, η Μεξικανική Επανάσταση (1917) αναφέρεται κυρίως σε μια πολυκομματική σύγκρουση που τελικά οδήγησε σε ένα νέο σύνταγμα. Σπάνια χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στον ένοπλο αγώνα (1821) κατά της Ισπανίας. 
Ωστόσο, ορισμένοι πόλεμοι ανεξαρτησίας έχουν περιγραφεί ως επαναστάσεις, όπως αυτές στις Ηνωμένες Πολιτείες (1783) και στην Ινδονησία (1949), ενώ ορισμένες επαναστάσεις που αφορούσαν συγκεκριμένα μια αλλαγή στην πολιτική δομή οδηγώντας σε απόσχιση περιοχών. Η Μογγολία και η Φινλανδία, για παράδειγμα, απέκτησαν την ανεξαρτησία τους κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων που έγιναν στην Κίνα (1911) και στη Ρωσία (1917) αντίστοιχα. Οι αιτίες που μια περιφέρεια ή επαρχία μπορεί να επιδιώξει ανεξαρτησία είναι πολλές, αλλά στις περισσότερες φορές μπορεί να συνοψιστεί ως ένα αίσθημα ανισότητας σε σύγκριση με την κυρίαρχη δύναμη. Τα μέσα μπορούν να επεκταθούν από ειρηνικές διαδηλώσεις όπως στην περίπτωση της Ινδίας (1947) μέχρι βίαιο πόλεμο όπως στην περίπτωση της Αλγερίας (1962).

Διαχωρισμός ανεξαρτησίας και αυτονομίας

Η αυτονομία αναφέρεται σε είδος ανεξαρτησίας που χορηγείται από μια εποπτική αρχή η οποία διατηρεί τελική εξουσία πάνω σε αυτήν την επικράτεια. Ένα προτεκτοράτο αναφέρεται σε αυτόνομη περιοχή που εξαρτάται από μια μεγαλύτερη κυβέρνηση για την προστασία της ως αυτόνομης περιοχής.

Διακηρύξεις ανεξαρτησίας

Μερικές φορές, το κράτος που επιθυμεί να επιτύχει την ανεξαρτησία του από μια κυρίαρχη δύναμη θα εκδώσει διακήρυξη ανεξαρτησίας. Το πιο πρώιμο παράδειγμα είναι η διακήρυξη της Σκωτίας του Άρμπροουθ το 1320, με το πιο πρόσφατο παράδειγμα να είναι η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Αζαγουάντ το 2012. Ωστόσο, η διακήρυξη της ανεξαρτησίας και η επίτευξη της είναι εντελώς διαφορετικές. Ένα πολύ γνωστό επιτυχημένο παράδειγμα είναι η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ που εκδόθηκε το 1776. Οι ημερομηνίες της καθιερωμένης ανεξαρτησίας (ή λιγότερο συχνά η ημερομηνία έναρξης της επανάστασης όπως γίνεται π.χ. στην Ελλάδα στις 25 Μαρτίου) γιορτάζονται ως εθνική εορτή γνωστή ως ημέρα ανεξαρτησίας.
Ο βιβλιοφάγος

Περιγραφή

Ο πίνακας εικονίζει ένα βιβλιόφιλο την στιγμή της επίδοσής του. Έχει ανέβει σε μια σκάλα για να φτάσει στα βιβλία στα ψηλότερα ράφια της βιβλιοθήκης και τα καταβροχθίζει. Έχει κατεβάσει βιβλία και τα κρατάει στη μασχάλη και στα γόνατα, ενώ τα διαβάζει κρατώντας τα στα χέρια. Αναπαριστά το 18ο αιώνα, κατά τον οποίο οι βιβλιοθήκες είχαν συστηματοποιήσει τα βιβλία τους κατά θέμα. Μια ακτίνα φωτός διαπερνάει τον πίνακα, φωτίζοντας το βιβλίο που διαβάζει, αλλά και τα βιβλία που βρίσκονται στα υπόλοιπα ράφια, από τα οποία μερικά λείπουν.
Λίο Λάιονς

Βιογραφία

Ο Λάιονς γεννήθηκε στο Μάνσφιλντ το Νοέμβριο του 1943 και αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος των Ten Years After στα δεκαεπτά του χρόνια. Αρχική ονομασία του συγκροτήματος ήταν The Jaybirds και μαζί με τον κιθαρίστα Άλβιν Λι μετέβησαν στο Αμβούργο για ζωντανές εμφανίσεις.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το συγκρότημα μετακόμισε στο Λονδίνο και εξασφάλισε το πρώτο του δισκογραφικό συμβόλαιο με την εταιρεία η οποία θα μετατρεπόταν λίγο αργότερα στην "Chrysalis Records".

Από το 1963 μέχρι το 1966, ταυτόχρονα με την δράση των Jaybirds, ο Λάιονς δούλευε ως session μουσικός συμμετέχοντας σε διάφορα συγκροτήματα, μεταξύ αυτών και το σχήμα του βραβευμένου τζαζ κιθαρίστα Ντένι Ράιτ.

Το 1967, οι Jaybirds άλλαξαν το όνομα τους σε Ten Years After και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο τους άλμπουμ. Το συγκρότημα εμφανίστηκε ζωντανά στις Ηνωμένες Πολιτείες παίζοντας στο "Fillmore West" του Σαν Φρανσίσκο και το "Fillmore East" της Νέας Υόρκης, όπως και το "Newport Jazz Festival".

Μεταξύ του 1968 και του 1974, οι Ten Years After πραγματοποίησαν πολλές περιοδείες συμμετέχοντας σε τεράστια φεστιβάλ όπως το "Miami Pop Festival", το "Isle of Wight Festival", το "Toronto Peace Festival", όπως και το ιστορικό φεστιβάλ του Γούντστοκ. Το συγκρότημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε αυτό το διάστημα, κυκλοφορώντας οκτώ στούντιο και δύο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, εκ των οποίων τα τέσσερα σκαρφάλωσαν  στο βρετανικό Top-10.

Το 1975, η "Chrysalis" προσέλαβε τον Λάιονς ως στούντιο μάνατζερ των "Wessex Studios" του Λονδίνου. Έκανε την παραγωγή δίσκων σε ονόματα όπως οι UFO, οι Magnum, οι Procol Harum, κ.α.. Έχει επίσης συμμετάσχει στην παραγωγή σάουντρακ ταινιών και μουσικών βίντεο, ενώ έχει παίξει στους Savoy Brown και στο προσωπικό σχήμα του Λέσλι Γουέστ.

Το 1998, μετακόμισε στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών και πέντε χρόνια αργότερα επανενώθηκε με τους Ten Years After με τον Τζο Γκουτς στην θέση του Άλβιν Λι και ηχογράφησαν δύο νέα στούντιο άλμπουμ και το ζωντανά ηχογραφημένο "Roadworks".

Το 2010, σχημάτισε το μπλουζ-ροκ συγκρότημα Hundred Seventy Split μαζί με τον Γκουτς και στις 22 Οκτωβρίου εκείνου του έτους κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "The World Won't Stop" μέσω της "Corner House Records". Οι δύο μουσικοί αποχώρησαν από τους Ten Years After το 2013 και στις 7 Φεβρουαρίου 2014 κυκλοφόρησαν τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "HSS".
Γεώργιος Δούκας Φιλανθρωπηνός

Βιογραφία

Θα ήταν γιος ενός Φιλανθρωπινού και μίας Δούκαινας. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1429. 
Ανήκε στο στενό περιβάλλον τού Ιωάννη Η΄, που τού εμπιστεύτηκε τη σημαντική αποστολή, τού να απονείμει τα συμβολικά διακριτικά τού δεσπότη στους Σέρβους ηγεμόνες Τζούρατζ Μπράνκοβιτς το 1429/35 και Λαζάρ Μπράνκοβιτς το 1446. Το 1438-39 συνόδευσε τον Ιωάννη Η΄ στη Σύνοδο της Φερράρας και διορίστηκε Μεσάζων από κοινού με τον Μανουήλ Ιάγαρι Παλαιολόγο. Με την ιδιότητα αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο, βάζοντας πίεση στη Ρωμαϊκή αντιπροσωπεία για να αποδεχθούν την Ένωση των Εκκλησιών.
Ήταν συγγενής του Ιωσήφ Β΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, που απεβίωσε το 1439 κατά τη διάρκεια της Συνόδου. Αυτός τάφηκε στη Σάντα Μαρία Νοβέλλα και ο Γεώργιος άφησε μία δωρεά στο ναό για μία ετήσια λειτουργία στη μνήμη του.
Θεοδόσιος Ζυγομαλάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο από γνωστή οικογένεια της Αργολίδας, το αρχικό επώνυμο της οποίας ήταν φαίνεται Σαγομαλάς.
Μαθήτευσε κοντά στον πατέρα του Ιωάννη Ζυγομαλά. Το 1555 η οικογένεια μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο πατέρας ασκούσε ήδη καθήκοντα λαϊκού αξιωματούχου και ρήτορα στο Πατριαρχείο, διδάσκοντας ταυτόχρονα τα αρχαία ελληνικά και αντιγράφοντας κατά παραγγελία χειρόγραφα. Το 1564 ο εικοσάχρονος Θεοδόσιος μαρτυρείται ως νοτάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και κωδικογράφος (αντιγραφέας χειρογράφων βιβλίων), ενώ ήδη το 1574 έχει προαχθεί σε πρωτονοτάριο της Μεγάλης Εκκλησίας. Τέλος στα μέσα του 1591 ανέρχεται στο αξίωμα του δικαιοφύλακα.
Είναι γνωστός χάρη στην μακρόχρονη αλληλογραφία και φιλία του με τον Γερμανό φιλόλογο Μαρτίνο Κρούσιο (γερμ. Martin Crusius), καθηγητή της αρχαίας ελληνικής και της λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν (γερμ. Universität Τübingen). Ο τελευταίος σημείωνε στο αναλυτικό του ημερολόγιο για μια εικοσιπενταετία, όλες τις πληροφορίες που του έστελνε ο Θεοδόσιος και πολλές από αυτές δημοσίευσε στα βιβλία του, κυρίως στο "Turcograeciae libri octo" (1584). Χάρις σε αυτές τις πληροφορίες του Θεοδοσίου και στα δημοσιεύματα του Κρουσίου, αρχίζει να αναπτύσσεται την εποχή εκείνη το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για τους Έλληνες, χαρακτηρίζοντάς τους για πρώτη φορά απογόνους των αρχαίων Ελλήνων και των Βυζαντινών. Πρόκειται για το πνευματικό και ιδεολογικό ρεύμα που θα εξελιχθεί υπό το όνομα "Φιλελληνισμός". Οι πληροφορίες αυτές αποτελούν, επίσης, χρησιμότατη πηγή για τους σημερινούς ιστορικούς. Η πρόσφατη ανακάλυψη άγνωστου ως σήμερα αρχειακού υλικού στην Βιβλιοθήκη της πόλης Γκότα (Gotha, Γερμανία) αναμένεται να φέρει στο φως περισσότερα νέα στοιχεία (έκδοση ετοιμάζεται από τους Christian Gastgeber και Giuseppe de Gregorio).
Προς χάριν του Κρουσίου, ο Θεοδόσιος μετέφερε στην δημώδη γλώσσα της εποχής αρκετά κλασσικά και βυζαντινά κείμενα, όπως και επιστολές ή δικαιοπραξίες της εποχής του, που έτσι έκαναν γνωστό και το ομιλούμενο ιδίωμα στους τότε Ευρωπαίους. Η χρησιμότητα των κειμένων αυτών είναι πολύτιμη στους φιλόλογους και τους γλωσσολόγους. Φιλίες ανέπτυξε ο Θεοδόσιος και με άλλους ουμανιστές, όπως τους Γερμανούς Johannes Löwenklau ή Leunclavius (όνομα που ο Θεοδόσιος εξελλήνισε με την μορφή "Λεοντόνυχος"), Stefan Gerlach, τον Salomon Schweigger (γνωστός και στην εξελληνισμένη μορφή "Σολομών ο Σιωπικός"), τον Γάλλο Philippe du Fresne-Canaye, τον Ολλανδό Georgius Dousa, τον Πολωνό Andrea Taranowski κ.ά. Η συμμετοχή του στην ανταλλαγή θεολογικών θέσεων και προτάσεων μεταξύ του πατριάρχη Ιερεμία Β' του Τρανού και των λουθηρανών θεολόγων της Τυβίγγης φαίνεται περιορισμένη και πάντως όχι αποφασιστική.
Χάθηκε μάλλον στην επιδημία πανώλης που έπληξε την Κωνσταντινούπολη το 1607. Η χρονολόγηση του θανάτου του Θεοδοσίου κατά το 1614 οφείλεται σε εσφαλμένη ανάγνωση ιστορικών δεδομένων από τον Αιμίλιο Λεγκράν (καθώς έδειξε ο Turyn).
Η πολυάριθμη οικογένειά του μετακόμισε σε διάφορα μέρη. Απόγονοί του μαρτυρούνται έως τον 19ο αιώνα στην Χίο, και σήμερα σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Σχέσεις Αλβανίας και Σερβίας

Βαλκανικοί Πόλεμοι

Κατά την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων ένας από τους σημαντικούς στρατηγικούς στόχους της σερβικής πολιτικής ήταν να αποκτήσει ένα διάδρομο στην Αδριατική θάλασσα και ως εκ τούτου βασική πρόθεσή της ήταν η Σερβία να μοιράζεται κοινά σύνορα με το Βασίλειο της Ελλάδας στερώντας έτσι από το αλβανικό έθνος ένα καθεστώς ανεξάρτητου κράτους.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Κατά τη διάρκεια του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου μια πολύ στενή συνεργασία αναπτύχθηκε μεταξύ του λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Γιουγκοσλαβίας και του λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Αλβανίας. Ο Αλβανικός Λαϊκός Στρατός ανέλαβε την εξουσία της χώρας το 1944. Η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τη νέα κυβέρνηση της Αλβανίας τον Απρίλιο του 1945.

Ψυχρός Πόλεμος

Αρχικά υπήρχαν κομμουνιστικά σχέδια για τη δημιουργία μιας Βαλκανικής ομοσπονδίας που θα περιλαμβάνει τη Γιουγκοσλαβία, την Αλβανία, την Ρουμανία, την Βουλγαρία και την Ελλάδα. Ωστόσο μετά το ψήφισμα του Informbiro το 1948 η Αλβανία έσπασε τις σχέσεις της με τους Γιουγκοσλάβους κομμουνιστές, επειδή ο Ενβέρ Χότζα παρέμεινε πιστός στη Σοβιετική Ένωση υπό τον Ιωσήφ Στάλιν.

Γιουγκοσλαβικοί Πόλεμοι

Τον Ιούνιο του 1991 ο Αλβανός Υπουργός Εξωτερικών Μεχμέτ Καπλάνι επισκέφθηκε την Κροατία. Την ίδια στιγμή ο Πρόεδρος της Αλβανίας Ραμίζ Αλία ξεκίνησε συζητήσεις με τους Αλβανούς ηγέτες του Κοσσυφοπεδίου. Τον Ιούλιο του 1991 οι σχέσεις μεταξύ της Αλβανίας και της Γιουγκοσλαβίας ήταν τεταμένες. Γιουγκοσλάβοι και Αλβανοί ηγέτες αντάλλαξαν πυρά. Η Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση κατηγόρησε την Αλβανία ότι παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της Γιουγκοσλαβίας και προειδοποίησε την Αλβανία ότι η Γιουγκοσλαβία θα αντιδράσει "αποφασιστικά με όλα τα διαθέσιμα μέσα" σε τυχόν προκλήσεις της εθνικής της κυριαρχίας.
Το 1998 Αλβανοί πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο προσπάθησαν να ξεφύγουν περνώντας τα σύνορα στη βόρεια Αλβανία και η Αλβανία άρχισε να ισχυρίζεται ότι η Γιουγκοσλαβία εκτελούσε μια εκστρατεία εθνοκάθαρσης καλώντας τη διεθνή κοινότητα να παρέμβει.
Το 2008 το Κόσοβο διακήρυξε την ανεξαρτησία του και η Αλβανία ήταν μία από τις πρώτες χώρες που το αναγνώρισαν επίσημα ως κράτος προκαλώντας την άμεση αντίδραση της Σερβίας.
Φαράγγι του Ρίχτη

Το Φαράγγι του Ρίχτη βρίσκεται στην Κρήτη. Πρόκειται για ένα κρατικό προστατευμένο πάρκο κοντά στα Έξω Μουλιανά της Σητείας, στην ανατολική Κρήτη που ξεκινάει από το παραδοσιακό χωριό των Έξω Μουλιανών, που βρίσκεται στην εθνική οδό μεταξύ του Αγίου Νικολάου και της Σητείας και καταλήγει στην απομονωμένη παραλία του Ρίχτη, ανατολικά του χωριού Καλαβρός. Το μονοπάτι της πεζοπορίας έχει μήκος περίπου 4 χλμ., μέτριας κατά την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο έως και μεγάλης κατά το χειμώνα δυσκολίας. Η πλούσια βλάστηση (κυρίως πλατάνια, άγρια ​​μούρα, τοπικά λουλούδια και βότανα) και η ζωή των ζώων (κυρίως τοπικά είδη πεταλούδων, μικρά ερπετά, πουλιά και μικρά θηλαστικά) μπορούν να παρατηρηθούν κατά μήκος της πορείας, καθώς και παλιές πέτρινες γέφυρες και νερόμυλοι πριν να καταλήξει στον καταρράκτη του Ρίχτη και την παραλία, καθιστώντας το μονοπάτι του φαραγγιού του Ρίχτη μία από τις πιο διαφοροποιημένες πεζοπορικές εμπειρίες στην Κρήτη.
NGC 325

Τον ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 27 Σεπτεμβρίου 1864.
Άνω Βουργουνδία

Η Άνω Βουργουνδία (888-933) (επίσης Βουργουνδία Transjurane, γαλλικά Bourgogne transjurane, και Transjurania (Υπέρ των Ορέων Ζούρα (Jura)) είναι μέρος της περιοχής της Βουργουνδίας βόρεια των Ορέων Ζούρα, το οποίο μαζί με το δυτικό μέρος της Κομητεία της Βουργουνδίας σχημάτισαν το 888 το Βασίλειο της Άνω Βουργουνδίας, περιλαμβάνοντας και τις δύο μεριές των Ορέων Ζούρα. Το επίθετο "άνω" αναφέρεται στη θέση της προς τα πάνω στην Κοιλάδα του Ροδανού απ’ ό, τι η Κάτω Βουργουνδία (Cisjurania) και το Δουκάτο της Βουργουνδίας δυτικά του ποταμού Σον. Η Άνω Βουργουνδία ενώθηκε ξανά με την Κάτω Βουργουνδία το 933 (βλ. και Βασίλειο της Βουργουνδίας), και ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Αρλ.
Η περιοχή της αντιστοιχεί περίπου στην δυτική Ελβετία (τις περιοχές δυτικά της γραμμής Brünig-Napf-Reuss, με τις περιοχές Romandy, τα καντόνια της Βέρνης, του Άαργκαου και του Βαλέ, και την γαλλική région Φρανς-Κοντέ, όπως και γειτονικά μέρη των γαλλικών διαμερισμάτων Haute-Savoie και Ain, καθώς και την Κοιλάδα της Αόστα που σήμερα ανήκει στην Ιταλία.
Χελμάντ (περιοχή)

Με το όνομα Χελμάντ, ή Χέλμαντ, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 
Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, στα σύνορα με το Πακιστάν, και άλλοτε Βαλουχιστάν. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση περιοχή της Χώρας. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 58.580 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση το 1980 αριθμούσε τους 584.000, ενώ το 2006 ξεπέρασε τους 745.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 14 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική παστούν.
 
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Λασκάρ Γκαχ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες

Οι 14 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Χέλμαντ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Βασίρ, η Γκαρμσίρ, η Γκερίσκ, η Κατζάκι, η Κχανασίν, η Λασκάρ Γκαχ ή Λασκαργκάχ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Μπαγκράν, η Μουσά Κάλα, η Νάβα-ι Μπαρακτσάι, η Ναντ Αλί ή Νανταλί, η Νεουζάντ, η Ντισού, η Ρεγκ και η Σαγκίν.
Κοινωνική οικολογία

Ιδέες

Σύμφωνα με την κοινωνική οικολογία, τα περιβαλλοντικά προβλήματα πηγάζουν από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό, γιατί θεωρείται ότι η έννοια της κυριαρχίας στη φύση, αιτία της οικολογικής κρίσης, είναι επέκταση της λογικής της εκμετάλλευσης μεταξύ ανθρώπων. Η λογική τοις «πάσι θυσία» οικονομικής ανάπτυξης, που έχει υιοθετηθεί κατά τη νεωτερικότητα από σχεδόν όλες τις οικονομολογικές σχολές, συμπεριλαμβανομένου του μαρξισμού, αποτελεί ακόμα μία βασική αιτία της οικολογικής κρίσης. Η τελευταία, κατά τους κοινωνικούς οικολόγους, δεν είναι παρά μία πλευρά της σημερινής πολυδιάστατης κρίσης. Συνεπώς, κατά την κοινωνική οικολογία, τα οικολογικά προβλήματα, αλλά και τα υπόλοιπα παγκόσμια προβλήματα μπορούν να λυθούν μόνο με τη συνολική αλλαγή της κοινωνίας. Κάθε προσπάθεια σταδιακής και εκ των έσω αναμόρφωσης του σημερινού συστήματος (ρεφορμισμός) είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Η κοινωνική οικολογία έχει έρθει σε αντιπαράθεση με εναλλακτικές προσεγγίσεις των οικολογικών προβλημάτων όπως η πολιτική οικολογία, η βαθιά οικολογία, ο οικοφεμινισμός και ο πριμιτιβισμός, παρά την αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Η κριτική των κοινωνικών οικολόγων στρέφεται ενάντια στην αναποτελεσματικότητα, στον συντηρητικό χαρακτήρα ή στον μισανθρωπισμό, που χαρακτηρίζει κατ' αυτούς τα άλλα οικολογικά κινήματα. Η πράσινη οικονομία, βασιζόμενη στις ήπιες πηγές ενέργειας, θεωρείται αναποτελεσματική και ανεπαρκής από τους κοινωνικούς οικολόγους αφού αγνοεί τις κοινωνικές και πολιτικές πηγές της οικολογικής κρίσης. Παρόμοια κριτική έχει ασκηθεί και απέναντι στις συναφείς έννοιες της αειφόρου και πράσινης ανάπτυξης.
Ακόμα οι ιδέες της έρχονται σε αντίθεση με αυτές του κοινωνικού δαρβινισμού. Η άποψη του τελευταίου ότι τα οικολογικά προβλήματα σχετίζονται με τον υπερπληθυσμό αμφισβητείται από τους κοινωνικούς οικολόγους. Για αυτούς, αφενός μεν η Γη μπορεί να φιλοξενήσει πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό ακόμα, αρκεί να γίνει σωστή χρήση των διαθέσιμων φυσικών πόρων, αφετέρου δε προβλήματα όπως η πείνα στον Τρίτο Κόσμο δεν είναι θέμα παραγωγής αγαθών, αλλά θέμα δίκαιης κατανομής τους.

Κριτική

Σημείο της θεωρίας της κοινωνικής οικολογίας που έχει δεχτεί κριτική είναι η μη θεμελιωμένη, κατά τους επικριτές της θεωρίας, συσχέτιση ανάμεσα στην οικολογική κρίση και στην ύπαρξη κοινωνικών ιεραρχιών. Κατά τους αντιτιθέμενους στη θεωρία δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι μία αντιιεραρχική κοινωνία δεν θα προκαλεί βλάβες στο περιβάλλον.
Από την άλλη οι υποστηρικτές της βαθιάς οικολογίας θεωρούν την κοινωνική οικολογία «ρηχή», αφού δεν εδραιώνει μία ουσιαστικότερη, πνευματική σχέση με τη φύση, αφού στοχεύει βασικά στην ευημερία των ανθρώπων.
Οπόσουμ

Γεωγραφική κατανομή

Το Didelphis virginiana ή αλλιώς οπόσουμ της Βιρτζίνια είναι το μοναδικό ενδημικό μαρσιποφόρο της Βόρειας Αμερικής. Πλέον οπόσουμ απαντώνται σε όλες τις ΗΠΑ καθώς και σε περιοχές του Καναδά και του Μεξικού.

Οικολογία

Το οπόσουμ είναι μοναχικό, νυκτόβιο ζώο. Είναι παμφάγο, τρώει έντομα, σαλιγκάρια, τρωκτικά, φρούτα, χόρτα, φίδια, αυγά κ.ά. Αν και προσαρμόζεται εύκολα σε διάφορα περιβάλλοντα, νιώθει οικεία πάνω στα δέντρα, όπου χρησιμοποιεί την ουρά του για σταθερότητα κατά την ανάβαση. Τυπικά ζει 2 με 4 χρόνια. Εάν βρεθεί αντιμέτωπο με κάποιο θηρευτή, τότε κάποιες φορές για να ξεφύγει παραμένει εντελώς ακίνητο.
Αόρατος εραστής

Πλοκή

Ο Σαμ Γουίτ, ένας τραπεζίτης και η Μόλι Τζένσεν είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ζει στη Νέα Υόρκη. Στο γραφείο, ο Σαμ βρίσκει μερικές ανακρίβειες σε κάποιους λογαριασμούς. Συμβουλεύεται το φίλο και συνάδελφό του Καρλ Μπρούνερ, που προσφέρεται να το ερευνήσει, αλλά ο Σαμ προτιμά να το κάνει μόνος του. Λίγο αργότερα, ο Σαμ με τη Μόλι πέφτουν θύματα ληστείας από τον Γουίλι Λόπεζ και ο Σαμ δολοφονείται. Παρ' ότι νεκρός, ο Σαμ παραμένει στη γη σαν φάντασμα και οι άνθρωποι δεν μπορούν να τον δουν. Μαθαίνει ότι η επίθεση εναντίον του ήταν σχεδιασμένη.
Ο Σαμ συναντά την Ότα Μέι Μπράουν, μια μικροαπατεώνισσα που παριστάνει το μέντιουμ και συνειδητοποιεί ότι μπορεί να τον ακούει. Η Ότα Μέι προσπαθεί να πείσει την Μόλι ότι ακούει τον Σαμ και ότι της είπε ότι κινδυνεύει. Η Μόλι δεν την πιστεύει. Ο Καρλ μαθαίνει γι' αυτό και πείθει την Μόλι ότι η Ότα Μέι είναι απατεώνισσα. Ο Σαμ ανακαλύπτει ότι ο Καρλ βρίσκεται πίσω από μια απάτη ξεπλύματος χρημάτων και η επίθεση στον Σαμ ήταν μια προσπάθεια του Καρλ να πάρει τους κωδικούς ασφαλείας του Σαμ.
Όταν ο Καρλ προσπαθεί να σαγηνεύσει την Μόλι, ο Σαμ νευριασμένος ξεσπά και σπρώχνει μια κορνίζα. Τότε ο Σαμ θυμάται ένα φάντασμα στο μετρό που έκανε κάτι παρόμοιο και τρέχει να το βρει ώστε να τον βοηθήσει να μπορεί να κινεί αντικείμενα.
Η Μόλι πηγαίνει στην αστυνομία να ρωτήσει για την Ότα Μέι και την πείθουν ότι πρόκειται για απάτη. Ο Καρλ προσπαθεί να μπει στον τραπεζικό λογαριασμό αλλά τον βρίσκει κλειστό. Ανακαλύπτει ότι η Ότα Μέι βρίσκεται πίσω από αυτό, όταν ο Σαμ κάνει αισθητή την παρουσία του. Ο Καρλ τότε λέει στον Σαμ ότι αν δεν επιστρέψει τα λεφτά θα σκοτώσει την Μόλι.
Ο Σαμ πηγαίνει στο σπίτι της Ότα Μέι να την προειδοποιήσει ότι ο Καρλ και ο Γουίλι την κυνηγούν. Εκεί, ο Σαμ τρομοκρατεί τον Γουίλι και αυτός τρέχει στο δρόμο, τον χτυπά αμάξι και πεθαίνει. Η Ότα Μέι με τον Σαμ πηγαίνουν στο σπίτι της Μόλι και την πείθουν ότι η Ότα Μέι λέει την αλήθεια.
Τότε φτάνει ο Καρλ, έτοιμος να σκοτώσει τις δύο γυναίκες. Ο Σαμ αισθάνεται αδύναμος μετά την εισχώρηση στο σώμα της Ότα Μέι. Όταν επανακτά τη δύναμή του, τις βοηθά να νικήσουν τον Καρλ, ο οποίος κατά λάθος σκοτώνεται. Τότε και ο ίδιος γίνεται φάντασμα και δαιμονικά πνεύματα εμφανίζονται και τον παίρνουν. Με την αποστολή του να έχει ολοκληρωθεί, ο Σαμ λέει ένα τελευταίο αντίο και προχωρά προς τον παράδεισο.

Κάστινγκ

Ο ρόλος της Ότα Μέι Μπράουν δεν ήταν να δοθεί στη Γούπι Γκόλντμπεργκ. O Πάτρικ Σουέιζι, θαυμαστής της Γκόλντμπεργκ, έπεισε τους παραγωγούς να της δώσουν το ρόλο. Η Γκόλντμπεργκ κατέληξε να κερδίσει το Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου.

Box office

Με προϋπολογισμό 22.000.000 δολάρια, η ταινία Αόρατος Εραστής έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 12,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 217,6 εκατομμύρια δολάρια, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 288 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 505,7 εκατομμύρια δολάρια.
Σοφία της Ελλάδας

Βασίλισσα των Ελλήνων

Η Βασίλισσα Σοφία ήταν αδελφή του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄, και έτσι ήταν ένας εύκολος στόχος για να κατηγορηθεί η ίδια και άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας ως φιλογερμανοί, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι ήταν φανατική φιλοβρετανή λόγω της Αγγλίδας μητέρας της, Βικτώριας.  Σε μια συνάντηση του βασιλιά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, όταν ο τελευταίος ανοιχτά κατηγόρησε τη βασίλισσα Σοφία ότι κάνει φιλογερμανική προπαγάνδα, ο βασιλιάς απάντησε ότι αυτός ήταν ένας σοβαρός λόγος για έκδοση διαζυγίου. 
Ο γάμος έγινε στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου 1889. To 1891 ασπάσθηκε το ορθόδοξο δόγμα, πράγμα που οδήγησε στην διακοπή των σχέσεων με τον αδελφό της, αυτοκράτορα Γουλιέλμο, και κυρίως την σύζυγό του, αυτοκράτειρα Αυγούστα Βικτώρια. Το 1913, με την δολοφονία του πεθερού της Γεωργίου Α' έγινε βασιλιάς ο σύζυγός της Κωνσταντίνος, ο οποίος ήταν τότε εξαιρετικά δημοφιλής λόγω των επιτυχιών του κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913.
Αν και ανέπτυξε μεγάλο φιλανθρωπικό έργο, ενδιαφέρθηκε για το σύστημα υγείας, την παιδεία και την επαγγελματική αποκατάσταση των γυναικών μέσω της ενίσχυσης της χειροτεχνίας, το έργο αυτό επισκιάστηκε από την τεταμένη πολιτική κατάσταση, τον Εθνικό Διχασμό, και την αρνητική πολιτική εκμετάλλευση.
Ακολούθησε τον σύζυγό της στην εξορία από το 1917 έως 1920 στην Ελβετία και μετά τη δεύτερη εκθρόνισή του, το 1922, στο Παλέρμο της Ιταλίας. Πέθανε από καρκίνο στη Φραγκφούρτη, στη Γερμανία, στις 13 Ιανουαρίου 1932. Ετάφη στην Ιταλία και στις 17 Νοεμβρίου 1936 τα οστά της μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι. Το όνομά της δόθηκε στη γνωστή λεωφόρο η οποία είναι προέκταση της Λεωφόρου Κηφισίας στην Αθήνα.