google/wiki40b huggingface dataset:
Συνοικία Ανκουάμπε

Γεωγραφία

Η Ανκουάμπε βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης και νοτιοδυτικά του Κάμπο Ντελγκάντο. Συνορεύει στα βόρεια με τη Συνοικία Μελούκο, στα δυτικά με τη Συνοικία Μοντεπουέζ, στα νότια με τη Συνοικία Τσιούρε και με τις συνοικίες Πέμπα-Μετούγκε και Κισσάνγκα.
Έχει συνολική έκταση 4,836 χιλιόμετρα (1,867 τετραγωνικά μέτρα). Βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα.

Ιστορία

Την αποικιακή περίοδο, η Ανκουάμπε ήταν διοικητική υποσυνοικία του δήμου Πόρτο Αμέλια (σημερινή Πέμπα.

Μεταφορές

Η συνοικία χωρίζεται από δύο κύριους δρόμους, την Πέμπα και Μοντεπουέζ και από έναν βόρειο-νότιο δρόμο που συνδέει τη Ναμπούλα με την Μοκίμποα ντα Πράια.
Η συνοικία βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα.

Οικονομία

Η κύρια οικονομική δραστηριότητα στη συνοικία είναι η γεωπονία για όλο σχεδόν τον πληθυσμό. 
Οι κύριες καλλιέργειες είναι η κασσάβα, το καλαμπόκι, ο αρακάς, το σόργο, το ρύζι και το αράπικο φιστίκι. Υπάρχουν, επίσης, σπιτικά, κυνηγετικά ζώα και άγρια ζώα (ελάφια και άγριες αρκούδες). Η προμήθεια φαγητού υποστηρίζεται από αυτά τα ζώα, αλλά και διάφορα φρούτα. 
Η εμπορική καλλιέργεια βαμβακιού, καφέ φιστικιών και καλαμποκιού ήταν σημαντικές την αποικιακή περίοδο. Εκμεταλεύτηκαν τα καταφύγια των δάσων, ιδιαίτερα για πηγή ενέργειας για τον περισσότερο από τον πληθυσμό.
Υπάρχουν πολλά αποθέματα γραφίτη που τα εκμεταλλεύτηκαν εμπορικά από το 1994 έως το 2000. Σύμφωνα με τις μελέτες των διεθνών εταιρειών, η ποσότητα των καταφυγίων, που φτάνει περίπου τους 1.000.000 τόνους μεταλλεύματος με περιεκτικότητα 10% γραφίτη. Κάθε χρόνο παράγονται περίπου 10.000 τόνοι γραφίτη. Το 2007 η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης ανακοίνωσε το σκοπό της να ξαναανοίξει το ορρυχείο, αλλά αυτό εξαρτάται στην προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από το Καχόρα Μπάσσα Νταμ (Cahora Bassa Dam).
Έρνι Λαντ

Ράγκμπι

Από νεαρή ηλικία είχε έφεση στο άθλημα του ράγκμπι. Αγωνίστηκε επαγγελματικάαπό το 1961 έως το 1968 και είχε ιδιαίτερη επιτυχία στο άθλημα. Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα στην κορυφαία κατηγορία των Η.Π.Α., ενώ ήταν μέλος στην καλύτερη ομάδα της κατηγορίας για τέσσερις χρονιές. Το 1981 εισήχθη και σε τιμητικό Hall of Fame του αθλήματος.

Επαγγελματική πάλη

Από το 1961, ταυτόχρονα με το ράγκμπι, ασχολήθηκε με την πάλη, ενώ μόλις εγκατέλειψε το πρώτο, το 1968, έγινε επαγγελματίας παλαιστής. Αγωνίστηκε έως το 1986 και στην μεγάλη καριέρα του, κατέκτησε πάρα πολλούς τίτλους. Πέρασε από τις δύο ισχυρότερες εταιρείες πάλης της εποχής του, το National Wrestling Alliance και το WWE, τότε γνωστό με άλλο όνομα και είχε κόντρες με σπουδαίους παλαιστές, όπως με τον Αντρέ τον Γίγαντα, αντιπαλότητα που έμεινε στην ιστορία.

Αναγνώριση

Ο Έρνι Λαντ, μετά από μια καριέρα 25 ετών στον χώρο της επαγγελματικής πάλης, τιμήθηκε από το WWE, με την εισαγωγή του το 1995, στο τιμητικό WWE Hall of Fame. Είναι από τους λίγους που έχουν καταφέρει να εισαχθούν και σε Hall of Fame της πάλης και του ράγκμπι.
Ερρίκος της Πορτογαλίας

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος από τα έξι τέκνα του Εμμανουήλ Α' και ως εκ τούτου δεν αναμενόταν να βασιλεύσει, έτσι ακολούθησε την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και γρήγορα έγινε αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα, της Έβορα, μέγας Ιεροεξεταστής και το 1545 καρδινάλιος τιτουλάριος του ναού των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων της Ρώμης. Το 1564 έγινε αρχιεπίσκοπος της Λισαβόνας και προσπάθησε πιο πολύ από οποιονδήποτε να φέρει τους Ιησουίτες στην Πορτογαλία και να τους απασχολήσει στην αποικιακή αυτοκρατορία. 
Μετά το θάνατο το 1557 του πρώτου από τα έξι αδέλφια, του Ιωάννη Α' βασιλιά της Πορτογαλίας, επειδή ο υιός του Ιωάννης-Εμμανουήλ είχε αποβιώσει 3 έτη πριν, τον διαδέχθηκε ο 3ετής υιός του τελευταίου, ο Σεβαστιανός με αντιβασίλισσα τη μάμμη του Αικατερίνη Αψβούργων. Το 1562 τη διαδέχθηκε στην αντιβασιλεία· όταν το 1578, στην καταστρεπτική μάχη του Αλκάσερ Κουιμπίρ στο Μαρόκο, ο Σεβαστιανός σκοτώθηκε, τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Πορτογαλίας, αφού δεν επιζούσε πια κανένα από τα αδέλφια του. Ο Ερρίκος θέλησε να συνεχίσει τον Οίκο των Αβίς με το να αποκηρύξει τους ιερατικούς του όρκους και να νυμφευτεί. Ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ' όμως, που δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας, δεν τον απάλλαξε. 
Απεβίωσε το 1580, αφιερώνοντας στο ναό των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων στη Ρώμη την υπέροχα διακοσμημένη ξύλινη οροφή. Το στέμμα διεκδίκησε ο ανιψιός του Αντώνιος , αλλά ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας έστειλε στρατό και έλαβε και το στέμμα της Πορτογαλίας.
Χλανβαϊρπουχγκουίνγκιλ

Σχετικά με το όνομα

Το πλήρως αναπτυγμένο όνομα αποτελεί το μακροσκελέστερο επίσημα αναγνωρισμένο τοπωνύμιο του Ηνωμένου Βασιλείου και ένα από τα πλέον μακροσκελή παγκοσμίως, αφού έχει 58 γράμματα (51 στην ουαλική γλώσσα, η οποία προσμετρά ως ένα γράμμα τα συμπλέγματα ch και ll). Αναλυτικά, το όνομα της κωμόπολης ερμηνεύεται ως εξής:
Η Εκκλησία της Αγίας Μαρίας (Llanfair) σε ένα κοίλωμα (pwll) με λευκές φουντουκιές (gwyngyll) κοντά (goger) στην περιστρεφόμενη δίνη (ychwyrndrobwll) της εκκλησίας του Αγίου Τυσίλιο (llantysilio) με την κόκκινη σπηλιά ([a]g ogo goch).

Σύντομη ιστορία

Το μακροσκελές αυτό όνομα δόθηκε στην πόλη το 19ο αιώνα σε μια προσπάθεια να εξελιχθεί σε εμπορικό και τουριστικό κέντρο της περιοχής. Ως τότε ήταν γνωστό ως Llanfair Pwllgwyngyll ή απλά Llanfair PG. Γι' αυτό το λόγο δεν θεωρείται αυθεντικό ουαλικό τοπωνύμιο, αλλά ως τεχνητά επινοηθέν. Στον επίσημο ιστοχώρο της πόλης, ωστόσο, αναφέρεται ένας τσαγκάρης από την περιοχή της Menai Bridge ως αυτός που πρότεινε το μακροσκελές τοπωνύμιο, το οποίο έχει αποδοθεί και στον ιστοχώρο της πόλης 
Η περιοχή κατοικήθηκε από τη Νεολιθική εποχή, με κύριες ασχολίες των αυτοχθόνων τη γεωργία και την αλιεία. Ο οικισμός παρέμεινε αγροτικός επί πολλούς αιώνες. Αλλαγή σημειώθηκε το 19ο αιώνα με την κατασκευή οδικής αρτηρίας (1820) και σιδηροδρομικής γραμμής (1850). Η παλιά πόλη (Pentre Uchaf, άνω πόλη) επεκτάθηκε με τη δημιουργία της νέας πόλης (Pentre Isaf, κάτω πόλη), γύρω από το σιδηροδρομικό σταθμό. Σαν αποτέλεσμα, αρκετοί τεχνίτες από την ευρύτερη περιοχή, καθώς και έμποροι και καταστηματάρχες εγκαταστάθηκαν σε αυτήν, αναδεικνύοντάς τη σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Δημιουργήθηκε τοπικό ταχυδρομείο, δύο σχολεία, αρκετά μπαρ, μια ζυθοποιία και ξενοδοχείο για επισκέπτες. Οι αρχικά 100 περίπου κάτοικοι έγιναν, στα τέλη του 19ου αιώνα, 961.
Τον 20ό αιώνα η περιοχή εξελίχθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς οικοδομήθηκαν νέα κτίσματα σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή και ο πληθυσμός από 1.172 κατοίκους το 1961 εκτοξεύθηκε στους 3.101 κατοίκους το 1991. Η κωμόπολη διατηρεί την ατμόσφαιρά της.
Ένας ξένοιαστος παλαβιάρης

Πλοκή

Σε αυτήν την έγχρωμη κωμωδία ο Θανάσης προσπαθεί για χρόνια να φύγει παράνομα για την Αμερική προκειμένου να φτιάξει τη ζωή του γιατί λόγω οικονομικών δεν μπορεί να πληρώσει τα ναύλα, αλλά πάντα κάτι πήγαινε στραβά και έμενε πίσω. Ο φίλος του, ο Νικηφόρος, τον συμβουλεύει να μείνει στην Ελλάδα, να δουλέψει και να ψάξει να βρει τον συνονόματό του Θανάση, ο οποίος βοηθάει όλον τον κόσμο.   
Μπλέκεται με το μεροκάματο και αλλάζει ένα σωρό δουλειές μήπως τελικά και τον συναντήσει. Παρόλο όμως που τον ψάχνει καιρό δεν τον βρίσκει. Αντιθέτως βρίσκει και σώζει από την αυτοκτονία μια κοπέλα, την Ελπίδα που την ερωτεύεται και την παίρνει να μείνει μαζί του. Για χάρη της αποφασίζει να μείνει τελικά στην Ελλάδα και να εγκαταλείψει το όνειρό του που ήταν πάντα μια άνετη και μεγάλη ζωή στην Αμερική. Όταν όμως μαθαίνει ότι η Ελπίδα έχει πρόβλημα με την καρδιά της και πως πρέπει να εγχειριστεί άμεσα για να τα καταφέρει, δεν θα διαστάσει να κάνει ληστεία σε ένα εργοστάσιο λιπασμάτων προκειμένου να βρει τα χρήματα για την επέμβαση. Ως "από μηχανής θεός" έρχεται από την Αμερική ο φίλος του ο Βαγγελάκης ο οποίος την ερωτεύεται και με ότι οικονομίες έχει, τη βοηθάει και τελικά τη σώζει όσο διάστημα ο Θανάσης είναι στη φυλακή για τη ληστεία. Αποφασίζουν οι δυο τους να παντρευτούν και λένε τα νέα στον Θανάση μόλις αποφυλακίζεται, όμως η ίδια τελικά το μετανιώνει και επιστρέφει πίσω μαζί του.

Σενάριο

Τo φινάλε της ταινίας είχε γραφτεί διαφορετικά από τον σεναριογράφο Γιώργο Λαζαρίδη. Το πρωτότυπο σενάριο ήθελε τον Θανάση αφού αποφυλακίζεται και συναντάει την Ελπίδα έξω από τη φυλακή μαζί με τους άλλους, αυτή στο τέλος να του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο πριν φύγει οριστικά με τον Βαγγέλη και τότε αυτός να τους παρατάει και να φεύγει τρέχοντας. Η τελευταία σκηνή δείχνει τον Θανάση να φτάνει λαχανιασμένος στη γέφυρα του τραίνου εκεί που έσωσε και γνώρισε την Ελπίδα και να δίνει τέλος στη ζωή του πέφτοντας στο κενό. (Προοικονομία του φινάλε γίνεται και στο όνειρο της Ελπίδας που βλέπει τον Θανάση να πέφτει από την γέφυρα του τραίνου). Η σκηνή όμως κρίθηκε "προχωρημένη" και "αντιεμπορική" με αποτέλεσμα ο παραγωγός, για να μη "δυσαρεστήσει" το κοινό, να την ξαναγυρίσει για να δώσει το "ιδανικό" για τους πρωταγωνιστές της τέλος.
Επιτονισμός

Επιτονισμός είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφωνείται η ομιλία, δηλαδή οι αυξομειώσεις στην ένταση, οι παύσεις και οι διάφοροι χρωματισμοί της φωνής, μέσω των οποίων αποδίδονται τα διάφορα συναισθήματα και το ύφος του ομιλητή (φόβος, απορία, θαυμασμός αλλά και ειρωνεία, έκπληξη κλπ.). Στον γραπτό λόγο ο επιτονισμός καταδεικνύεται με τα σημεία στίξης.
Στημόνι

Διαδικασία τοποθέτησης

Το στημόνι το προμηθεύονταν σε κούκλες που περνούσε από διάφορες φάσεις μέχρι να τυλιχτεί στο αντί. Αρχικά, τo τοποθετούσαν στην ανέμη και με το ανεμίδι τυλιγόταν στα καλάμια, τα οποία είχαν τοποθετηθεί στην κλουβίστρα.
Από τα καλάμια, στη συνέχεια, τυλιγόταν σε δύο ξύλα που ήταν καρφωμένα στο έδαφος αρκετά μακριά το ένα από το άλλο. Το πίσω αντί στηριζόταν στις δύο τυλίχτρες και τυλιγόταν πάνω του το νήμα. Κατόπιν γινόταν το μίτωμα, δηλαδή η τοποθέτηση του στημονιού στα μιτάρια και μετά στο χτένι. Τέλος, πήγαιναν το αντί στον αργαλειό και έδεναν το στημόνι στο μπροστινό αντί.
Nokia 106

Εξωτερικά χαρακτηριστικά

Οι διαστάσεις του Nokia 106 είναι 112,9×47,5×14,9 χιλ  ,(4,44×1,87×0,59 ίντσες) ενώ κυκλοφορεί με οθόνη  TFT, 65 χιλιάδες χρώματα 128×160  εικονοστοιχεία στις 1,8 ίντσες (~114 ppi).Τέλος το βάρος του φτάνει τα 74,2 γρ. (2,61 ουγκιές).

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Το Nokia 106 εφοδιάζεται με εσωτερική μνήμη 384kB RAM ενώ η δυνατότητα επέκτασης της εσωτερικής μνήμης δεν υποστηρίζεται.
H συσκευή λειτουργεί με την ισχύ της μπαταρίας  ιόντων λιθίου(Li-Ion) 800 mAh ενώ τέλος υποστηρίζει τα εξής δίκτυα 2G Δίκτυο: GSM 900/1800,GSM 850/1900.
Σημαία της Μποτσουάνας

Η εθνική σημαία της Μποτσουάνα καθιερώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1966, ημέρα της ανεξαρτησίας της χώρας.
Η σημαία είναι ανοικτή μπλε με μια οριζόντια λωρίδα στο κέντρο, με λευκή σκίαση. Οι λωρίδες είναι σε αναλογία 9:1:4:1:9. Το μπλε χρώμα συμβολίζει τη βροχή και προέρχεται από το ρητό στο εθνόσημο της Μποτσουάνας, που είναι Pula (δηλ. στη γλώσσα Tswana «Ας βρέξει». Οι λευκές και μαύρες λωρίδες αποτελούν σύμβολο αρμονίας και αναφέρονται επίσης στις ζέβρες, οι οποίες κρατούν το εθνόσημο της χώρας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1917

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 6 και 7 Μαΐου 1917, τρία χρόνια μετά το προηγούμενο, αφού τα πρωταθλήματα του 1915 και 1916 ματαιώθηκαν λόγω της εμπλοκής της χώρας στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και του εθνικού διχασμού που επακολούθησε. Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. Δεν διεξήχθη Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: μετάλλιο, δίπλωμα και κλαδί δάφνης.

Χρονικό των αγώνων

Στους αγώνες παρευρέθηκε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος με τη βασιλική οικογένεια και πρόεδρος της Ελλανοδίκου Επιτροπής τοποθετήθηκε ο πρίγκηπας Αλέξανδρος, ο οποίος ένα μήνα αργότερα, στις 11 Ιουνίου, ορίστηκε ως βασιλιάς του ελληνικού κράτους, στη θέση του πατέρα του και του διαδόχου Γεωργίου, των οποίων την απομάκρυνση επέβαλαν οι δυνάμεις της Αντάντ ως φιλογερμανών. Παρά την προσπάθεια να δοθεί κάποια επισημότητα, οι αγώνες δεν είχαν μεγάλη επιτυχία, αφού δεν υπήρξε μεγάλη συμμετοχή αθλητών και συλλόγων.
Μονή Καρυάς Αρκαδίας

Ιστορία

Η Μονή Καρυάς ιδρύθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, πριν τον 16ο αιώνα, από μοναχούς του Αγίου Όρους, που εγκαταστάθηκαν εκεί για να γλυτώσουν από τις επιδρομές των Τούρκων. Σε αυτό οφείλεται και η Αγιορείτικη μορφή που παρουσιάζει το σύνολο των κτισμάτων της μονής. Για την ονομασία της, έχουν διατυπωθεί ποικίλες θεωρίες: από την λατρεία της Καρυάτιδος Αρτέμιδος, είτε από το τουρκικό Kahrie που σημαίνει «χώρα», ή από την τοποθεσία Καρυά στα ερείπια της Παλαιόχωρας Τυρού, είτε από το δέντρο της καρυδιάς, που είναι και η πιο εύχερη ετυμολογική ερμηνεία. Η μονή, αναφέρεται για πρώτη φορά σε τουρκικό έγγραφο του 1620, από τον σουλτάνο Οσμάν Β΄, όπου δίνεται η άδεια στους «άπιστους» κάτοικους του Πραστού να ανακαινίσουν την μονή. Το 1622, σε σιγίλιο του Πατριάρχη Κυρίλλου του Λουκάρεως, αποδίδεται στην μονή το σταυροπηγιακό της προνόμιο. Σε έγγραφο του 1634, ένας Λεωνιδιώτης χριστιανός, προσφέρει όλη την περιουσία του στην μονή. Το 1770, η μονή λεηλατήθηκε από τους Αλβανούς και 8 χρόνια αργότερα (1778), ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, ανανεώνει το σταυροπηγιακό της προνόμιο.
Κατά την Επανάσταση του 1821, ο ηγούμενος Ιωσήφ παίρνει μέρος στον αγώνα και η μονή προσφέρει 3 οκάδες ασήμι στην Δημογεροντία Πραστού και 850 γρόσια στην Πελοποννησιακή Γερουσία, για τις ανάγκες του αγώνα. Μάλιστα, ο ηγούμενος Ιωσήφ Κριμίτζος, παρασημοφορήθηκε από τον Όθωνα. Το 1826, ο Ιμπραήμ Πασάς κατέστρεψε την μονή. Τα επόμενα χρόνια, η μονή συνέχισε την προσφορά της στον αγώνα. Από τον κώδικά της, αναφέρεται ότι το 1838 χορήγησε υποτροφία προς έναν μαθητή για σπουδές σε πανεπιστήμιο και το 1866 προσέφερε χρήματα για τον αγώνα της Κρήτης. Το 1970, η μονή μετατράπηκε σε γυναικεία, σαν παράρτημα της Μονής Λουκούς. Σήμερα η μονή είναι ανδρική.

Η μονή

Η μονή Καρυάς, είναι σήμερα πλήρως ανακαινισμένη. Το κτιριακό συγκρότημα της μονής, έχει παραλληλόγραμμο σχήμα και αποτελείται από τρεις πτέρυγες μοναστηριακών κτισμάτων διατεταγμένων σε σχήμα Π, γύρω από μια επίμηκη αυλή. Στο κέντρο της πλακόστρωτης αυλής που περιβάλλεται από τοξοτές καμάρες, βρίσκεται το καθολικό της μονής. Το καθολικό είναι αθωνικού τύπου και ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο. Ο ναός, διαθέτει έναν εντυπωσιακό δωδεκάγωνο τρούλο, που μοιάζει να «αιωρείται». Το εσωτερικό του καθολικού, κοσμούν τοιχογραφίες των αδερφών Μόσχου του 1638, που το έργο τους διακρίνεται για την προσήλωσή τους στην βυζαντινή παράδοση. Ο ναός έχει μαρμάρινο δάπεδο του 1734, διακοσμημένο με παραστάσεις λέοντα, ταύρου, φτερωτού δαίμονα και δικέφαλου αετού. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του καθολικού, χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα. 
Η μονή διαθέτει σημαντικά λείψανα αγίων, όπως της Αγίας Μακρίνας και άλλων. Η μονή έχει 4 μετόχια: τον Άγιο Γεώργιο και Άγιο Νικόλαο στον Τυρό και τον Άγιο Γεώργιο και Άγιο Ιωάννη στο Λεωνίδιο. Η μονή απαριθμεί σήμερα 2 μοναχούς. Το καθολικό της μονής, εορτάζει στην μνήμη του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου, αλλά και στις 8 Ιουλίου στην μνήμη του Αγίου Προκοπίου.
Μεσαίο Θεσσαλονίκης

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Μεσαίο βρίσκεται στα όρια του νομού με το νομό Κιλκίς, ανατολικά του Γαλλικού ποταμού. Στα δυτικά του χωριού περνάει η Εθνική οδός Θεσσαλονίκης - Κιλκίς και απέχει 25,5 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης και 27,5 χλμ. Ν. από το Κιλκίς. Χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό αφού μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε σε αυτό 49 οικογένειες προσφύγων (190 άτομα) από τον Πόντο. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος "Ο ΠΟΝΤΟΣ" που με τις εκδηλώσεις του αναβιώνει τα πατροπαράδοτα ποντιακά έθιμα. Η παλιά ονομασία του, επί τουρκοκρατίας, ήταν Τζουμά ή Τζουμά Μαχαλέ με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 152Α-09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μπάλτζης. Το 1926 μετονομάζεται σε Μεσιό και το 1949 σε Μεσαίο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μονόλοφο  και το Πετρωτό αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεσαίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καλλιθέας του δήμου Ωραιοκάστρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 432 κατοίκους.
Σχέσεις Ελλάδας και Μπαχρέιν

Οι σχέσεις μεταξύ Μπαχρέιν και Ελλάδας είναι οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ του Βασιλείου του Μπαχρέιν και της Ελληνικής Δημοκρατίας . 
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών, οι σχέσεις «υπήρξαν πάντα φιλικές και ζεστές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, μεταξύ άλλων εξαιτίας μιας πρώιμης ελληνιστικής επιρροής». Δεν υπάρχει οργανωμένη ελληνική κοινότητα ή ελληνική ορθόδοξη εκκλησία στη χώρα. 
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δημιουργήθηκαν το 1973 , δύο χρόνια μετά την ανεξαρτησία του Μπαχρέιν από τοΗνωμένο Βασίλειο και τη μετατροπή του από προτεκτοράτο σε ανεξάρτητο κράτος.

Οικονομικές σχέσεις

Το 2015 το Μπαχρέιν εξήγαγε στην Ελλάδα 376.000 δολάρια εμπορευμάτων, κυρίως χαλκό και πετρέλαιο. Την ίδια χρονιά, η Ελλάδα εξήγαγε στο Μπαχρέιν αγαθά αξίας 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα εμπορεύματα ήταν πολύ πιο ποικίλα, με πιο σημαντικά τα δομικά υλικά και πετρέλαιο.
Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ

Ιστορία

Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1972, με μία έκθεση που τιτλοφορείται Δέκα εκατομμύρια εικόνες (Dix millions d’images). Η έκθεση γνώρισε επιτυχία και εκδότες, σχεδιαστές και αναγνώστες έζησαν δέκα ημέρες ευφορίας. Η δημοτική αρχή του Ανγκουλέμ, στον απόηχο της επιτυχίας αυτής, αποφάσισε την δημιουργία ενός Σαλονιού. Η πρώτη έκθεση εγκαινιάστηκε στις 25 Ιανουαρίου 1974. Μεταξύ αυτών που συμβάλλουν με την υπογραφή τους το εγχείρημα είναι και ο Ούγκο Πρατ, ενώ και άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες τίμησαν με την παρουσία τους το νεοδημιουργηθέν πολιτιστικό γεγονός.
Σάο Τομέ (νησί)

Γλώσσες

Η κύρια γλώσσα είναι τα πορτογαλικά, ωστόσο υπάρχουν πολλοί κάτοικοι που ομιλούν τη γλώσσα Φόρρο και την Ανγκολάρ, οι οποίες βασίζονται στα πορτογαλικά και είναι Κρεολικές.

Γεωλογία

Ολόκληρο το νησί του Σάο Τομέ είναι ηφαιστειογενές και το μεγαλύτερο μέρος της λάβας που εξερράγη τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια έχει γίνει βασάλτης. Ο πιο πρόσφατα χρονολογημένος βράχος είναι ηλικίας 100.000 ετών.

Περιβάλλον και οικονομία

Στο νησί υπάρχουν δάση και η γεωργία αποτελεί την κύρια ασχολία στις βόρειες και στις ανατολικές ακτές. Τα κύρια προϊόντα που παράγονται είναι κακάο, καφές, κόπρα και φοινικέλαιο. ενώ αρκετοί κάτοικοι εργάζονται και στις βιομηχανίες αλιείας.
Έχουν βρεθεί κοιτάσματα πετρελαίου μεταξύ του Σάο Τομέ και της Νιγηρίας. Η πρόσφατη αυτή ανακάλυψη έκανε πολλούς να τη θεωρήσουν απειλή για την πολιτική σταθερότητα της χώρας και για το φυσικό περιβάλλον. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του νησιωτικού κράτους θέσπισε ειδική νομοθεσία για το θέμα.

Πτηνά

Στο νησί ζουν 63 είδη γνωστών πτηνών και άλλα 36 που δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Εξ αυτών, τα 19 είναι ενδημικά . Μερικά από αυτά, όπως η μαύρη ίβις (Bostrychia olivacea bocagei) θεωρείται απειλούμενο με εξαφάνιση, όπως και 8 άλλα είδη.
Κέλλυ Μπουρδάρα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι κόρη του στρατηγού Αλκιβιάδη Μπουρδάρα, από την Ευρυτανία. Σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Έλαβε το μεταπτυχιακό της από το ίδιο πανεπιστήμιο και σε αυτό της Ουάσινγκτον. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και σήμερα είναι καθηγήτρια ιστορίας δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών.
Στις εκλογές του Ιουνίου 1989 εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Επανεξελέγη το Νοέμβριο του 1989, τον Απρίλιο του 1990 και το 1993. Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη διετέλεσε υφυπουργός εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων ενώ το 1992 διορίστηκε υφυπουργός πολιτισμού.
Okay (τραγούδι)

Βίντεο κλιπ

Το βίντεο κλιπ σκηνοθετήθηκε από τον Richard Kay και έκανε πρεμιέρα το Σεπτέμβριο του 2004.
Αριστοτέλης Σίδερης

Ο Αριστοτέλης Σίδερης (ή Σίδερις) (1889-1975) ήταν δικηγόρος, σοσιαλιστής, βουλευτής το 1915, και ιδρυτικό στέλεχος του ΣΕΚΕ. Διετέλεσε επίσης υφυπουργός Οικονομικών και υπουργός Εργασίας.

Νεανικά χρόνια

Ο Αριστοτέλης Σίδερης γεννήθηκε το 1889 στην Κέρκυρα. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος στην Κέρκυρα, όπου συμμετείχε στην έκδοση της εφημερίδας Σοσιαλιστική Δημοκρατία και στην ίδρυση του τοπικού Σοσιαλιστικού Ομίλου. 
Ως στρατιώτης στο Μακεδονικό Μέτωπο το 1913 ήρθε σε επαφή με τη Φεντερασιόν, και το 1915 εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης, με την υποστήριξη των σοσιαλιστών, συνεργαζόμενος με τους αντιβενιζελικούς, στη βάση της κοινής αντίθεσης στη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμμετείχε στη Βαλκανική Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη στο Βουκουρέστι το 1915 και στη Διασυμμαχική Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη του Λονδίνου, το 1918, οπότε καταγγέλθηκε για συνεργασία με την κυβέρνηση Βενιζέλου.

Στην ηγεσία του ΣΕΚΕ

Πήρε μέρος στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ το 1918 και μέχρι το 1923 ήταν μέλος της ηγεσίας του. Στο ιδρυτικό συνέδριο συντάχθηκε με τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος, μαζί με τον Παναγή Δημητράτο και τον Νικόλαο Γιαννιό.
Στην Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΕΚΕ (Κ) το Φλεβάρη του 1922 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και ήταν υπέρμαχος της θέσης της "Μακράς νομίμου υπάρξεως", σύμφωνα με την οποία: 
"Το Κόμμα διατρέχον ακόμη περίοδον οργανώσεως και προπαγάνδας, έχει ανάγκην μακράς νομίμου υπάρξεως". Η θέση αυτή απέκλινε από την επαναστατική γραμμή του κόμματος και μερικούς μήνες αργότερα ανατράπηκε.
Το Μάιο του 1922 ο Σίδερης μαζί με ηγετικά στελέχη του ΣΕΚΕ (Κορδάτος, Γεωργιάδης, Παπανικολάου κ.α) και της ΓΣΕΕ (Ευαγγέλου) φυλακίστηκαν στις φυλακές Συγγρού για εσχάτη προδοσία (διάδοση ηττοπαθών συνθημάτων) και κινδύνευσαν με εκτέλεση. Απελευθερώθηκαν στις 5 Οκτωβρίου του 1922, αμέσως μετά την πτώση της φιλοβασιλικής κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου. Μετά την αποφυλάκισή του τάχθηκε με το μέρος των μετριοπαθών ιδρυτικών στελεχών του ΣΕΚΕ που θεωρούσαν ότι το κόμμα για το επόμενο διάστημα πρέπει να κινηθεί με συντηρητικά βήματα, να αποφύγει την υπεραριστερή στροφή και να μην ενταχθεί (προς το παρόν τουλάχιστον) στην Κομμουνιστική Διεθνή. Αυτή η πτέρυγα ήρθε σε αντιπαράθεση με τα στελέχη του κινήματος των Παλαιών Πολεμιστών με αρχηγό τον Παντελή Πουλιόπουλο, που απαιτούσαν την άμεση μπολσεβικοποίηση του κόμματος. 
Το 1923 καταγγέλθηκε για τη συμμετοχή του στον "Σύνδεσμο προς υπεράσπιση των δικαιωμάτων", που στρεφόταν και κατά του σοβιετικού καθεστώτος.
Τελικά διαγράφηκε από το ΣΕΚΕ (Κ) το 1923 ως οπορτουνιστής, διαφωνώντας με τον κομμουνιστικό του προσανατολισμό και τη σύνδεση με την Κομμουνιστική Διεθνή.

Η πορεία εκτός ΣΕΚΕ

Μετά τη διαγραφή του από το ΣΕΚΕ συμμετείχε στην ίδρυση της Εργατικής Σοσιαλιστικής Ένωσης Ελλάδας.
Στις εκλογές του 1926 ήταν υποψήφιος με το κόμμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, στην κυβέρνηση του οποίου, το 1932, έγινε υφυπουργός Οικονομικών. Το 1945 έγινε υπουργός Εργασίας. Απ' το 1927 έως το 1960 ήταν πανεπιστημιακός καθηγητής, ενώ υπήρξε και διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας. 
Παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1975, μετριοπαθής σοσιαλδημοκράτης.