google/wiki40b huggingface dataset:
Πρωινό mou

Ιστορικό

Μετά την ολοκλήρωσε της πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής "Όμορφος Κόσμος το πρωί" το Mega Channel δημιούργησε μία νέα τηλεοπτική εκπομπή που στην παρουσίαση και των δύο εκδοχών της εκπομπής επιλέχθηκαν πραγματικά ζευγάρια ως παρουσιαστές.

Περιεχόμενο

Η δομή της εκπομπής περιλάμβανε τις κλασσικές ενότητες των πρωινών προγραμμάτων όπως: μαγειρική, αστρολογία, διακόσμηση, μόδα, καλεσμένοι και ζωντανές συνδέσεις ενώ για πρώτη φορά δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση σε θέματα gossip επικαιρότητας και σχολιασμός αυτών από τους παρουσιαστές της εκπομπής.
Νουμεά

Ιστορία

Ο πρώτος Ευρωπαίος που ίδρυσε έναν οικισμό στην περιοχή ήταν ο Βρετανός έμπορος James Paddon το 1851. Στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν τον έλεγχο του νησιού, οι Γάλλοι ίδρυσαν και εκείνοι έναν οικισμό τρία χρόνια αργότερα, το 1854. Ο οικισμός ονομάστηκε αρχικά Port-de-France και μετονομάστηκε σε Νουμεά το 1866. Η περιοχή ήταν στην αρχή σωφρονιστική αποικία, ενώ αργότερα εξελίχθηκε σε κέντρο εκμετάλλευσης του νικελίου και του χρυσού που εξορύσσονταν σε κοντινή απόσταση.
Από το 1904 έως το 1940 η Νουμεά συνδεόταν με τη Dumbéa και τη Païta με τη σιδηροδρομική γραμμή Νουμεά-Païta, τη μόνη σιδηροδρομική γραμμή που υπήρξε ποτέ στη Νέα Καληδονία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Νουμεά υπηρέτησε ως έδρα του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νότιο Ειρηνικό. Μετά το τέλος του πολέμου το κτιριακό συγκρότημα του αρχηγείου του αμερικανικού στρατού έγινε η έδρα της Γραμματείας της Κοινότητας του Ειρηνικού (SPC).
Βούρμπιανη Ιωαννίνων

Γενικά στοιχεία

Η Βούρμπιανη απέχει 26 χιλιόμετρα από την Κόνιτσα. Διοικητικά, υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κονίτσης. Έπειτα αποτέλεσε τμήμα του δήμου Μαστοροχωρίων, ενώ από το 2011 υπάγεται στο δήμο Κόνιτσας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, ενώ διαθέτει τον ιερό ναό της Παναγίας που χρονολογείται κατά τον 16ο αιώνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 68 κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Βούρμπιανη ήταν γνωστή για τους ντόπιους κτίστες της καθώς και για τους τεχνίτες ξυλογλυπτικής. Υποστηρίζεται πως μετά το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821, υπό τον φόβο των ληστών και των λεηλασιών, πολλοί κάτοικοι των χωριών του Σαραντάπορου βρήκαν καταφύγιο στη Βούρμπιανη. Κατά το β΄ μισό του 19ου η Βούρμπιανη ήταν πληθυσμιακά το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό της ευρύτερης περιοχής, μετά την Κόνιτσα, με 384 οικογένειες κατά το 1854 και αντίστοιχα πάνω από 350 οικογένειες γύρω στο 1870. Τη δεκαετία του 1870 εντάθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα προς αναζήτηση εργασίας, με επακόλουθο αρκετοί κάτοικοι να εγκατασταθούν σε περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Ελλάδας και της Ρουμανίας. 
Το 1878, σύμφωνα με αναφορά του γενικού πρόξενου Ιωαννίνων προς τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Θεόδωρο Δηλιγιάννη, η Βούρμπιανη παρουσιάζεται ως μια από τις βορειότερες περιοχές της Ηπείρου όπου γλωσσικά κυριαρχούσαν τα ελληνικά. Το 1883 ιδρύθηκε η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα που μερίμνησε για την ίδρυση του πρώτου σχολαρχείου της περιοχής, το οποίο στεγαζόταν σε διώροφο πέτρινο κτίριο και λειτούργησε μέχρι το 1986 ως δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο και οικοτροφείο, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα ιδρύθηκε Παρθεναγωγείο.  
Κατά την ύστερη Τουρκοκρατία, υπαγόταν στον καζά Λεσκοβικίου, ενώ παράλληλα υπέφερε, όπως και άλλοι οικισμοί της ευρύτερης περιοχής, από εκτεταμένα κρούσματα ληστειών, δολοφονιών και απαγωγών. Μετά την προσάρτηση στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός αποτέλεσε έδρα στρατιωτικής εποπτείας της μεθορίου.
Κατά τις πρώτες ημέρες του Ελληνοϊταλικού πολέμου, η Βούρμπιανη κατελήφθη από τις ιταλικές δυνάμεις αλλά στις 7 Νοεμβρίου του 1940 απελευθερώθηκε από αποσπάσματα της Α΄ Μεραρχίας Πεζικού. Την περίοδο 1941 - 1944 σκοτώθηκαν, επί αλβανικού εδάφους, από τις δυνάμεις Κατοχής τέσσερις κάτοικοι του οικισμού. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, η Βούρμπιανη απετέλεσε επανειλημμένως πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.

Επιφανείς κάτοικοι

Από τη Βούρμπιανη κατάγονταν ο αξιωματούχος της αυλής του Αλή πασά, Κώστας Γραμματικός, ο ποιητής Τέλλος Άγρας, ο οφθαλμίατρος και ευεργέτης Αλέξιος Τράντας και ο στρατιωτικός και πολιτικός Σωκράτης Δημάρατος.
Θεόδωρος Μπουλασίκης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Θεόδωρος Μπουλασίκης γεννήθηκε το 1873 στις Σέρρες. Το 1905 κατατάχτηκε στο σώμα του Δούκα Γαϊτατζή ή καπετάν Ζέρβα, που δραστηριοποιείτο στην ευρύτερη περιοχή των Σερρών ενώ παράλληλα ήταν μέλος του συλλόγου «Ορφέας» που με το πρόσχημα της διεξαγωγής μουσικών και γυμναστικών εκδηλώσεων, αποτελούσε κέντρο ενίσχυσης του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή.

Ένοπλη δράση

Έδρασε αρχικά ως οπλίτης στις περιοχές Σερρών, Βισαλτίας, Φυλλίδας και Παγγαίου. Το 1907 τέθηκε επικεφαλής δικής του ένοπλης ομάδας, η οποία έδρασε στις περιοχές της Φυλλίδας και του Παγγαίου, ενισχύοντας σημαντικά το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων της υπαίθρου. Στις αρχές του 1908, δρούσε στη Ζίχνη ως επικεφαλής μικρής ομάδας έξι ανταρτών.
Το 1908, μετά τη γενική αμνηστία που ακολούθησε την επανάσταση των Νεοτούρκων, μετέβη με άλλους τοπικούς οπλαρχηγούς στις Σέρρες όπου υπό τις επευφημίες του πλήθους παρέδωσε τον οπλισμό και διέλυσε το σώμα του.
Δραστηριοποιήθηκε εκ νέου κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και ιδιαίτερα κατά τον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο, όταν μαζί με τον Δούκα στρατολόγησε αρκετούς ένοπλους από τις γύρω περιοχές, με σκοπό την αποτροπή της κατάληψης των ελληνικών χωριών από βουλγαρικά στρατεύματα.
Αργότερα, ο Μπουλασίκης πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στις Σέρρες, ζώντας χωρίς ιδιαίτερες ανέσεις. Απεβίωσε το 1937.
Ασωπία Βοιωτίας

Ιστορία

Η Ασωπία έλαβε το σημερινό της όνομα από τον ποταμό Ασωπό που διασχίζει την περιοχή νότια του χωριού. Μέχρι το 1953 ήταν γνωστή ως Χλεμποτσάρι, ονομασία που πιθανολογείται ότι είναι σλάβικης ή αρβανίτικης προέλευσης.

Γενικά στοιχεία

Η οικονομία του χωριού στηρίζεται κυρίως στη γεωργία. Φημίζεται ιδιαιτέρως για τους αμπελώνες του και τα ονομαστά κρασιά του.
Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, ενώ γίνεται και μεγάλο πανηγύρι και στην εορτή του Προφήτη Ηλία.

Μονή Προφήτη Ηλία Τσάτσαρη

Λίγα χιλιόμετρα έξω από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία Τσάτσαρη. Η μονή αυτή είναι γνωστή με το σλάβικο όνομα "Τσα-τσάρ", δηλαδή βασιλιάς των βασιλέων, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Κρίνοντας από αυτή την προσωνυμία πιστεύεται ότι ιδρύθηκε στα μέσα του 8ου αιώνα, όταν έγινε μεγάλος εποικισμός των Σλάβων στη Βοιωτία. Ήταν κτήμα του όρους Σινά και σ’αυτήν εορταζόταν η γιορτή της Αγίας Αικατερίνης. Η γιορτή αυτή με τον καιρό αντικαταστάθηκε από εκείνη του Προφήτη Ηλία, του οποίου φέρει και το όνομα σήμερα. Γύρω στα 1880 η μονή μαζί με το κτήμα πουλήθηκε στον Επαμεινώνδα Δημητρίου, πολιτευτή της Βοιωτίας της εποχής. Οι κληρονόμοι του την πούλησαν σε μια ομάδα κατοίκων της Ασωπίας (τότε Χλεμποτσάρι).
Βαρβάρα της Πορτογαλίας

Ζωή

Κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας από τον γάμο του με τη Μαρία Άννα της Αυστρίας, η Μαρία Βαρβάρα γεννήθηκε στη Λισαβόνα στις 4 Δεκεμβρίου του 1711. Έγινε εργαλείο δυναστικής διπλωματίας το 1725 όταν ο πατέρας της πρότεινε να παντρευτεί Φερδινάνδο, γιο του Ισπανού μονάρχη Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Για να ενισχύσει περαιτέρω τη συμμαχία, τα βασιλικά σπίτια συμφώνησαν επίσης το γάμο του αδελφού της Βαρβάρας, Ιωσήφ, με την αδερφή του Φερδινάνδου, Μαρία Άννα Βικτώρια. Ωστόσο, λόγω της ηλικίας τους, οι γάμοι δεν πραγματοποιήθηκαν μέχρι τον Ιανουάριο του 1729.
Οι Ισπανοί έμειναν ευχαριστημένοι για τον γάμο, παρά τις αρχικές αντιλήψεις τους για τη Βαρβάρα. Από την άλλη πλευρά, βρήκαν την Πορτογαλίδα νύφη οικεία και θρήνησαν όταν ο Φερδινάνδος έπρεπε να κάνει μια τέτοια θυσία για τη μοναρχία.
Ο Φερδινάνδος και η Βαρβάρα αγάπησαν ο ένας τον άλλον, και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε πολύ εξαρτημένος από αυτήν. Από τη φύση του, ο Φερδινάνδος ήταν υπάκουος, μελαγχολικός και αλλόκοτος. Αν και δειλή, η Βαρβάρα είχε λάβει καλή παιδεία, μιλούσε αρκετές γλώσσες και λάτρευε την ιερή μουσική.
Πριν από το 1746, η Βαρβάρα είχε αποφύγει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική, φοβούμενη εν μέρει την οργή της Φαρνέζε. Ο Τζον Λιντς γράφει ότι "παρόλο που είχε εξουσία πάνω από τον σύζυγό της και μελετά τα πορτογαλικά συμφέροντα, δεν χρησιμοποίησε τη θέση της για να διαστρεβλώσει την ισπανική πολιτική. Υποστήριξε ένθερμα τη διπλωματία της ουδετερότητας και εντάχθηκε στον σύζυγό της στο δρόμο της ειρήνης".
Η Μαρία Βαρβάρα πέθανε στις 27 Αυγούστου του 1758 και θάφτηκε στο παρεκκλήσι του μοναστηριού Las Salesas, το οποίο η ίδια είχε ιδρύσει οχτώ χρόνια πριν. Ο θάνατός της άφησε τον Φερδινάνδο με βαριά κατάθλιψη. Απομονώθηκε στο βασιλικό παλάτι στο Villaviciosa, αρνούμενος να κυβερνήσει και πέθανε στις 10 Αυγούστου 1759, λιγότερο από ένα χρόνο από το θάνατο της Βαρβάρας.
Google I/O

Το Google I/O είναι ένα ετήσιο συνέδριο που διοργανώνει η Google στο Σαν Φρανσίσκο (Καλιφόρνια) και επικεντρώνεται στον προγραμματισμό λογισμικού. Το Google I/O προσφέρει εξαιρετικές τεχνικές, εις βάθος συνεδριάσεις που εστιάζουν στη δημιουργία web, mobile και επιχειρηματικών εφαρμογών με τη βοήθεια των εργαλείων της Google και άλλες ανοιχτές web τεχνολογίες όπως Android, Chrome, Chrome OS, Google APIs, Google Web Toolkit, App Engine και άλλα.
Το Google I/O ξεκίνησε το 2008. Το "I" και το "O" σημασιολογούν το "input/output" καθώς και το "Innovation in the Open". Η μορφή της εκδήλωσης είναι παρόμοια με αυτή του Google Developer Day.
Υφηγεσία

Η υφηγεσία (Habilitation) ή «διατριβή για υφηγεσία» ή «διατριβή επί υφηγεσία» είναι είδος μεταδιδακτορικού και αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να λάβει κάποιος την πανεπιστημιακή βαθμίδα του Privatdozent (υφηγητής) σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες, όπως π.χ. η Γερμανία. Η έναρξη της υφηγεσίας μπορεί να γίνει μόνο μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της διδακτορικής διατριβής. Για την ολοκλήρωση της υφηγεσίας ο υποψήφιος είναι υποχρεωμένος να επιδείξει εκτεταμένο ερευνητικό έργο σε ένα συγκεκριμένο ερευνητικό πεδίο της ειδικότητας του. Εκτός της συγγραφής πρωτότυπων δημοσιεύσεων (ανάλογα με το πανεπιστήμιο τουλάχιστον 6 σαν πρώτος/τελευταίος συγγραφέας και 15 συνολικά) απαιτείται και η συγγραφή μονογραφίας (Habilitationsschrift) βασισμένη στο συνολικό ερευνητικό έργο. Μεγάλο βάρος δίδεται επίσης στο διδακτικό έργο και την εκπαιδευτική καταλληλότητα του υποψηφίου. Ενεργή διδασκαλία τουλάχιστον 4 εξαμήνων και παρακολούθηση σειράς σεμιναρίων με θέμα την πανεπιστημιακή Διδακτική αποτελούν προϋπόθεση για αποπεράτωση της υφηγεσίας.
Μετά την ολοκλήρωση των απαιτούμενων επιδόσεων συγκροτείται τριμελής επιτροπή τακτικών καθηγητών (Fachmentorat) που αξιολογούν το έργο του υποψηφίου. Σε περίπτωση θετικής κρίσης επιλέγονται δυο τακτικοί καθηγητές (Gutachter) εκ των οποίων τουλάχιστον ένας είναι από εξωτερικό πανεπιστήμιο και οι οποίοι συντάσσουν μια πραγματογνωμοσύνη/αξιολόγηση του έργου του υποψηφίου. Στη συνέχεια ακολουθεί προφορική εξέταση του υποψηφίου από το επιστημονικό συμβούλιο των καθηγητών της Σχολής και σε περίπτωση θετικής αξιολόγησης δίδεται στο υποψήφιο το «δικαίωμα Διδασκαλίας» (Lehrbefähigung) και ο τίτλος Dr. med. Habil. Εάν στη συνέχεια αποφασιστεί η πρόσληψη του υποψηφίου στο πανεπιστήμιο, αυτός παραδίδει μια πανηγυρική ομιλία στους φοιτητές (Antrittsvorlesung) και ανακηρύσσεται σε Privatdozent. Υποχρέωση για τη διατήρηση της ιδιότητας αυτής είναι μεταξύ άλλων και η παράδοση τουλάχιστον 2 διδακτικών ωρών τη βδομάδα.
Η αντιστοίχιση του Privatdozent με τις ελληνικές καθηγητικές βαθμίδες (επίκουρος, αναπληρωτής, τακτικός καθηγητής) δεν είναι εύκολη. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αντιστοιχεί στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή, καθώς είναι η πρώτη πανεπιστημιακή βαθμίδα. Κατ' άλλους συσχετίζεται με τον αναπληρωτή καθηγητή, καθώς η επόμενη πανεπιστημιακή βαθμίδα είναι αυτή του τακτικού καθηγητή. Εναλλακτικά, έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια ο θεσμός του "Junior Professor" που αποτελεί μια θέση καθηγητή με τριετές συμβόλαιο που μπορεί να ανανεωθεί για μία φορά (άλλα 3 χρόνια) και οδηγεί μετά από 6 χρόνια στη θέση του τακτικού καθηγητή.
Λήναια

Τα Λήναια ήταν αρχαία ελληνική εορτή προς τιμήν του Διονύσου, η οποία ελάμβανε χώρα στην αρχαία Αθήνα κατά το μήνα Γαμηλιώνα 12 έως και 15η μεσούντος του μηνός (Γενάρη-Φλεβάρη) υπό την ευθύνη του αρμοδίου για τα θρησκευτικά ζητήματα άρχοντα βασιλιά.

Ετυμολογία

Ετυμολογικά η ονομασία των εορτών αποδίδεται είτε στις γυναίκες που ορμούν σα "Λήναι" (μαινάδες) είτε στη λέξη ληνός (πατητήρι).

Οργάνωση και περιεχόμενο

Ήταν παλαιότατη νυκτερινή εορτή, γι' αυτό και ήταν υπό την ευθύνη του αρμοδίου για τα θρησκευτικά ζητήματα άρχοντα Βασιλιά ενώ για τα Διονύσια ήταν ο ἄρχων ἐπώνυμος. 
Το κοινό των Ληναίων ήταν αποκλειστικά αθηναϊκό, ενώ των Διονυσίων ήταν πανελλήνιο, αφού τον Ελαφηβολιώνα ήταν πια ξανά εφικτή η ναυσιπλοΐα.
Οι χορηγοί των Διονυσίων ήταν υποχρεωτικά Αθηναίοι πολίτες, ενώ στα Λήναια χορηγοί μπορούσαν να ήταν και μέτοικοι. Στα Διονύσια παρουσιάζονταν 10 κύκλιοι χοροί ανδρών, 10 αγοριών, 3 τραγικές τετραλογίες και 5 κωμωδίες —τρεις σε κάποιες περιπτώσεις κατά τα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου. 
Ως θρησκευτική γιορτή τα Λήναια ήταν πολύ αρχαιότερα των Διονυσίων. Κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων αρχικά παρουσιάζονταν μόνο κωμωδίες. Απ΄τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. υπάρχουν μαρτυρίες για διαγωνισμό ηθοποιών. Περίπου στα 432 π.Χ. όμως  ξεκίνησε και επίσημος αγώνας τραγωδίας με την παρουσίαση δύο τραγωδιών από κάθε ποιητή. Οι θεατρικοί αγώνες όμως, τουλάχιστον οι αγώνες τραγωδίας, εισάγονται στα Λήναια μόλις τη δεκαετία του 440-430 π.Χ. Στα Λήναια παρουσιάζονταν 2 τραγικές διλογίες (δεν υπήρχε δηλαδή σατυρικό δράμα) και πέντε κωμωδίες.
Ο αγώνας τραγικών υποκριτών εισάγεται στα Διονύσια το 447 π.Χ., ενώ στα Λήναια τη δεκαετία 440-430.
Χώρος των εορτών θεωρείται το ιερό του θεού στις Λίμνες, αλλά από τον Ησύχιο και άλλες πηγές το ιερό του θεού στην Αγορά: "Ήταν ένας χώρος με έναν εκτεταμένο περίβολο και μέσα σ' αυτόν γίνονταν θεατρικοί αγώνες προτού κτιστεί το θέατρο (του Διονύσου)".
Εξ αυτής της εορτής πήρε το όνομά του και ο μήνας Ληναιών, που διατηρήθηκε έτσι σε άλλες ιωνικές πόλεις.
Μετά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., ανετέθη στους επιστάτες των Ελευσινίων μυστηρίων να βοηθούν στην διοργάνωση. Αυτό φαίνεται από το ότι στους θεατρικούς διαγωνισμούς, ο Δαδούχος κρατώντας έναν δαυλό, κραυγάζει προς το κοινό : «Κλείτε τον Θεόν»! 
Το κοινό κραυγάζει με την σειρά του: «Σεμέλι΄ Ίακχε πλουτοδότα». Ο Ίακχος είναι θεότητα των κραυγών που λόγω του συνειρμού του ονόματος, ενσωματώθηκε στον Βάκχο. Από την άλλη , ο ελευσινιακής προέλευσης χαρακτηρισμός πλουτοδότης είναι και επίθετο της Δήμητρας.
Σύριγξ η παρθική

Η Σύριγξ ήταν ελληνιστική πόλη στην Παρθία. 
Την ίδρυσε ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ της Συρίας, με σκοπό την αποτελεσματική φύλαξη των περιοχών από τον Σκυθικό κίνδυνο. Στην πραγματικότητα ανακαίνισε την παλαιότερη αχαιμενιδική πόλη Ζαδράκαρτα. 
Όταν το 210 π.Χ. ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Γ΄ συνέτριψε τον παρθικό στρατό στα φαράγγια του Ελμπούρζ, έντρομος ο Πάρθος Αρσάκης Γ΄ κλείστηκε στην οχυρή πόλη του Σελεύκου. Έξω από την πόλη συγκεντρώθηκε ο ελληνικός στρατός του Αντιόχου και ξεκίνησε τη συστηματική της πολιορκία. Σε αντίποινα οι Πάρθοι κατέσφαξαν τους κατοίκους της ελληνικής εμπορικής συνοικίας, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες κατέφυγαν στις γειτονικές σατραπείες των Σελευκιδών και των Ελλήνων της Βακτριανής. Τελικά ο αρχηγός των Ελλήνων μισθοφόρων, Υπερβάσας, συνέτριψε τους Πάρθους που δραπέτευσαν από την πόλη, ενώ οι Σελευκίδες πελταστές ολοκλήρωσαν την ανακατάληψη της Σίρυγκος. Στην συνέχεια η ιστορία της πόλεως ταυτίστηκε με τις τύχες του Σελευκιδικού και του Παρθικού βασιλείου. 
Στην θέση της ελληνιστικής πόλεως βρίσκεται η ιρανική Sari, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων νότια της Κασπίας θάλασσας.
Άρντα

Στις ιστορίες του Τόλκιν, Άρντα, ονομάζεται η γη, στην προϊστορική της περίοδο, όπου διάφορες περιοχές, που αναφέρονται στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, υπήρχαν κάποτε εκεί. Σε αυτή τη φανταστική γη υπάρχουν πολλές θάλασσες και ωκεανοί, καθώς και πολλές ήπειροι, όπως η Μέση Γη, το Άμαν, το νησί Νούμενορ και άλλες πολλές περιοχές, που ίδιος ο συγγραφέας δεν ονόμασε. Επίσης, μεταξύ άλλων πλασμάτων, στην Άρντα κατοικούν, Ξωτικά, Άνθρωποι, Νάνοι, Χόμπιτ, Ορκ κ.λπ. Η Άρντα δημιουργήθηκε επίπεδη, αλλά μετατράπηκε σε σφαιρική κατά τη βύθιση του Νούμενορ, το οποίο συνέβη στο διάστημα της Δεύτερης Εποχής
Μέλμπουρν Φούτμπολ Κλαμπ

1858: Προέλευση

Το χειμώνα και την άνοιξη του 1858, μια χαλαρά οργανωμένη ομάδα ποδοσφαίρου γνωστή ως Μέλμπουρν έπαιξε σε μια σειρά από αγώνες στα πάρκα έξω από το Μέλμπουρν Κρίκετ Γκράουντ (MCG). Η ομάδα αυτή είχε επικεφαλής τον Τομ Γουίλς, εξέχοντα αθλητή και αρχηγό της ομάδας κρίκετ Βικτόρια, ο οποίος, στις 10 Ιουλίου του ίδιου έτους, είχε μια επιστολή του που κυκλοφόρησε από τη Μελβούρνη με τίτλο Bell's Life in Victoria and Sporting Chronicle, Για τη δημιουργία ενός «ποδοσφαιρικού συλλόγου» με έναν «κώδικα νόμων» για να κρατάει τους παίκτες του κρίκετ ζεστούς κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Άλλες μορφές που συνδέονται με αυτή την εμβρυϊκή πλευρά της Μέλμπουρν περιλαμβάνουν οι παίκτες του κρίκετ Τζέρι Μπράιαντ, Ουίλιαμ Χάμερσλεϊ και Τ.Μ. Τόμσον και ο δάσκαλος Τόμας Χ. Σμιθ.

1859–1876: Ίδρυση

Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 21 Μαΐου 1859, οι Γουίλς, Χάμερσλεϊ, Τόμσον και Σμιθ συναντήθηκαν κοντά στο MCG στο Parade Hotel, που ανήκε στον Μπράιαντ, για να συντάξει τους "Κανόνες του ποδοσφαιρικού συλλόγου της Μελβούρνης". Οι δέκα κωδικοποιημένοι κανόνες που προέκυψαν είναι οι κανόνες από τους οποίους αναπτύχθηκε το αυστραλιανό ποδόσφαιρο.
Η πρώτη αναφορά ενός αγώνα μεταξύ συλλόγων που έπαιξαν με το νέο κώδικα ήταν αυτή μεταξύ της Μέλμπουρν και της Σάουθ Γιάρα τον Ιούλιο του 1859, με τον Χάμερσλεϊ ως αρχηγό της Μέλμπουρν.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1972–73

Κύπελλο Ηλείας

Τελικός
28 Μαρτίου 1973 Α.Ο Ζάκυνθος - Αίας Γαστούνης 2-0 - εθνικό στάδιο Πύργου  -
Σερβικές βουλευτικές εκλογές του 2012

Στις 6 Μαΐου 2012 πραγματοποιήθηκαν σερβικές βουλευτικές εκλογές για την εκλογή των μελών της Εθνοσυνέλευσης. Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις επαρχιακές, τοπικές και προεδρικές εκλογές.
Περίπου 6,7 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν δικαίωμα ψήφου στις εκλογές. Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ανέλαβε την οργάνωση της ψηφοφορίας για τους περίπου 109.000 Σέρβους ψηφοφόρους στο Κοσσυφοπέδιο. Τα εκλογικά τμήματα ήταν ανοιχτό από τις επτά το πρωί ως τις οκτώ το βράδυ, χωρίς να παρατηρηθούν έκρυθμα περιστατικά.
Σερδινή

Ιστορία

Σε θέσεις πάνω στην εύφορη κοιλάδα που δημιουργεί η Σερδινή έχουν βρεθει αρχαία και έχουν γίνει ανασκαφές, ιδιαίτερα στα Σπαλιαραίικα και στα Άνω Σουδενέϊκα από την περίοδο του Μυκηναϊκού Πολιτισμού.

Λοιπά στοιχεία

Ακούγεται στις μέρες μας στην περιοχή το τοπωνύμιο Σερδενή Αλισσού.
Δάμων (αρχαίος μουσικός)

Βιογραφία

Διέπρεψε στην Αθήνα τον 5ο αιώνα π.Χ. και αναφέρεται ως διδάσκαλος του Περικλή και του Σωκράτη. Η διδασκαλία του βασιζόταν στην ηθική δύναμη της μουσικής. Εξεφώνησε λόγο μπροστά στον Άρειο Πάγο, κατά τον οποίο ανέλυσε το ήθος όλων των μουσικών στοιχείων.
The Best of Rainbow

Τραγούδια

1. All Night Long (Blackmore, Glover) - 3:53

2. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 4:39

3. Lost in Hollywood (Blackmore, Glover, Powell) - 4:53

4. Jealous Lover (Blackmore, Turner) - 3:10

5. Long Live Rock 'n' Roll (Blackmore, Dio) - 4:23

6. Stargazer (Blackmore, Dio) - 8:26

7. Kill the King (Blackmore, Dio, Powell) - 4:29

8. A Light in the Black (Blackmore, Dio) - 8:12

9. Since You've Been Gone (Bullard) - 3:20

10. Sixteenth Century Greensleeves (Blackmore, Dio) - 3:31

11. Catch the Rainbow (Blackmore, Dio) - 6:36

12. Eyes of the World (Blackmore, Glover) - 6:42

13. I Surrender (Bullard) - 4:03

14. Gates of Babylon (Blackmore, Dio) - 6:49

15. Can't Happen Here (Blackmore, Glover) - 4:59

16. Starstruck (Blackmore, Dio) - 4:06

Βραβεία

The Best of Rainbow (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσος

Μέλη των Rainbow

Οι μουσικοί οι οποίοι εμφανίζονται σε τραγούδια αυτής της συλλογής είναι οι εξής:
Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά
Γκράχαμ Μπονέτ - φωνητικά
Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα
Τόνι Κάρεϊ - πλήκτρα
Μίκι Λι Σουλ - πλήκτρα
Ντέηβιντ Στόουν - πλήκτρα
Ντον Έρεϊ - πλήκτρα
Τζίμι Μπέην - μπάσο
Γκρεγκ Γκρούμπερ - μπάσο
Μπομπ Ντέισλι - μπάσο
Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο
Κόζι Πάουελ - τύμπανα
Γκάρι Ντρίσκολ - τύμπανα
Μπόμπι Ροντινέλι - τύμπανα
Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου (Στάινχοφ)

Ιστορία

Η Εκκλησία του „Λεοπόλδου“, γνωστότερη ως Εκκλησία του Στάινχοφ (ή επίσης Εκκλησία του Όττο Βάγκνερ στο Στάινχοφ) προέκυψε κατά την ανέγερση του  Ιδρύματος  Θεραπείας και Περίθαλψης Νευρασθενών και Ψυχικά Ασθενών του Κρατιδίου της Κάτω Αυστρίας στο Στάινχοφ μεταξύ 1904 και 1907. Ο επιφορτισμένος με τον σχεδιασμό αρχιτέκτονας Όττο Βάγκνερ είχε να λάβει υπόψη ότι αφορούσε μια εκκλησία σε χώρο νοσηλευτικού ιδρύματος για ψυχικά ασθενείς και συζήτησε με τος γιατρούς και το θεράπον προσωπικό τις ειδικές ανάγκες ενός τέτοιου οικοδομήματος. Συμπεριλήφθηκε ιατρείο, τουαλέτες και έξοδοι κινδύνου ενώ τα καθίσματα δεν έφεραν αιχμηρές γωνίες για να αποοφευχθοην τραυματισμοί. Ο Βάγκνερ, ο οποίος στα εγχειρήματά του επεδείκνε ιδιαίτερη μ΄ριμνα για τα θεματα υγιεινής, σχεδίασε αντί ενός συνηθισμένου δοχείου με αγίασμα μια παραλλαγή με αγιασμένο νερό που έσταζε, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος μετάδοσης λοιμώξεων. Den Boden konzipierte er zum Altarraum hin abfallend, damit die Patienten in den hinteren Reihen besser nach vorne sehen konnten. Επιπλέον Außerdem gab es nicht nur für das Pflegepersonal, αλλά και ξεχωριστές είσοδοι για τους άρρενες και του θηλυκο΄ς ασθενείς, da zur damaligen Zeit in Nervenheilanstalten Geschlechtertrennung vorgeschrieben war. Aus Geldmangel wurden allerdings der Kreuzweg, die Unterkirche für Protestanten und die Synagoge für Juden nicht mehr realisiert. Auch eine Heizung wurde nicht mehr installiert.
Στις 8 Οκτωβρίου 1907 η εκκλησία εγκαινιάστηκε από τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο. But opinions regarding Wagner's unusual design were varied.article 
H πιο πρόσφατη και πιο εκτεταμένη αποκατάσταση άρχισε τον Ιούνιο του 2000. Το πρώτο εγχείρημα ήταν η εκ νέου επιχρύσωση του εξωτερικού θόλου με φύλλα χρυσού πάχους έκαστο 0.01 mm, συνολικής μάζας 2 kg.  Η βάση του θόλου ανανεώθηκε με φύλλα χαλκού τα οποία είχαν υποστεί προεπεξεργασία τεχνητής πατίνας.
Ευρύθεμις

Ο μύθος

Η Ευρύθεμις παντρεύτηκε τον Αιτωλό ηγεμόνα Θέστιο (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Α 7, 10). Απέκτησαν μαζί τέσσερις γιους και τρεις κόρες, αποκαλούμενες συνολικά Θεστιάδες. Οι γιοι ήταν οι Ίφικλος, Εύιππος ή Τοξέας, Πλήξιππος και Ευρύπυλος, ενώ οι κόρες ήταν οι Αλθαία, η Λήδα και η Υπερμνήστρα. Από την Αλθαία, η Ευρύθεμις έγινε γιαγιά του σημαντικού ήρωα Μελεάγρου. Ο Μελέαγρος σκότωσε τουλάχιστον δύο από τους θείους του (δηλαδή τους γιους της Ευρυθέμιδας) κατά τις διαμάχες που επακολούθησαν το κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Από τη Λήδα η Ευρύθεμις έγινε γιαγιά των Διόσκουρων.