google/wiki40b huggingface dataset:
1143 Οδυσσεύς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Οδυσσέως εκτιμάται σε 125,6 ± 3,7 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0753. Ο Οδυσσεύς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 10 ώρες (Molnar et al. 2008).
Κομητεία Τζάκσον, Τέξας

Η κομητεία Τζάκσον είναι μια κομητεία που βρίσκεται στην αμερικανική πολιτεία του Τέξας . Από την απογραφή του 2010 ο πληθυσμός της ήταν 14.075 κάτοικοι.  Η έδρα της είναι η Έντνα .  Η κομητεία δημιουργήθηκε το 1835 ως δήμος στο Μεξικό και το 1836 οργανώθηκε ως κομητεία (της Δημοκρατίας του Τέξας ).   Ονομάζεται προς τιμήν του  Άντριου Τζάκσον, Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1829 έως το 1837.

Γεωγραφία

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση  857 τετραγωνικά μίλια (2.220 τ.χλμ)    , εκ των οποίων τα 829 τετραγωνικά μίλια (2.150 τ.χλμ)     είναι γη και τα 27 τετραγωνικά μίλια (70 τ.χλν)     (3,2%) είναι νερό.
Φατμά Σουλτάνα (κόρη του Σελίμ Α΄)

Ζωή

Η Φατμά Σουλτάνα γεννήθηκε το 1500 στην Τραπεζούντα. Στην αρχή είχε παντρευτεί τον Μουσταφά Πασά. Όταν ο Μουσταφά Πασάς πέθανε, η Φατμά Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Καρά Αχμέτ Πασά που ήταν Μεγάλος Βεζίρης από το 1553 μέχρι το 1555. Το ζευγάρι είχε 2 παιδιά, τον Σουλτανζάντε Οσμάν και την Γκιουλμπαχάρ Σουλτάνα. Ο Καρά Αχμέτ Πασάς εκτελέστηκε από τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν το 1555.
Κάποιοι πιστεύουν πως η αιτία της εκτέλεσης του Καρά Αχμέτ Πασά ήταν ο Ρουστέμ Πασάς και η Χασεκί Χουρέμ Σουλτάνα. Μετά τον θάνατο του συζύγου της πήγε να ζήσει με τον αδελφό της,Σουλεϊμάν, στο παλάτι Τοπ Καπί. 
Η Φατμά Σουλτάνα πέθανε το 1573 στην Κωνσταντινούπολη. Τάφηκε στη δυτική πλευρά του Τεμένους Καρά Αχμέτ Πασά, μαζί με τον σύζυγό της. Είναι γνωστό ότι η Φατμά Σουλτάνα ​​είχε το σεβασμό των Γενιτσάρων.
Σημαία της Γρενάδας

Η σημαία της Γρενάδας καθιερώθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1974 και σχεδιάστηκε από τον Άντονι Τζορτζ. Τα επτά αστέρια συμβολίζουν τις επτά επαρχίες, με το μεσαίο αστέρι να περιβάλλεται από κόκκινο δίσκο, να συμβολίζει την επαρχία του Αγίου Γεωργίου, όπου και βρίσκεται η πρωτεύουσα, Saint George's. Στην αριστερή πλευρά της σημαίας βρίσκεται το μοσχοκάρυδο, ένα από τα κύρια γεωργικά αγαθά που παράγει η νησιωτική χώρα. Ο χρωματικός συνδυασμός του κόκκινου, χρυσού και πράσινου στη σημαία εκπροσωπούν την αφρικανική ταυτότητα της χώρας. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 19 Δεκεμβρίου του 1973.
Hanoi Rocks

Τα πρώτα χρόνια (1979-1985)

Οι Hanoi Rocks σχηματίστηκαν το 1979 στο Ελσίνκι και η πρώτη τους σύνθεση αποτελούνταν από τον τραγουδιστή και σαξοφωνίστα Μάικλ Μονρό (Μάτι Φάγκερχολμ), τους κιθαρίστες Nusty Suicide (Γιαν Στένφορς) και Στέφαν Πίσνακ, τον μπασίστα Νέντο Σόινινεν και το ντράμερ Πέκι Σίρολα. Την επόμενη χρονιά, οι Πίσνακ, Σίρολα και Σόινινεν αντικαταστάθηκαν από τον κιθαρίστα Άντι ΜακΚόι (Άντι Χούλκο), τον μπασίστα Σάμι Γιάφα και το ντράμερ Γκιπ Καζίνο (Γιέσπερ Σπόρε).
Το 1981, μετακόμισαν την Στοκχόλμη ηχογραφώντας τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Bangkok Shocks, Saigon Shakes, Hanoi Rocks", ο οποίος κυκλοφόρησε μόνο στις σκανδιναβικές χώρες και την επόμενη χρονιά μετακόμισαν στο Λονδίνο, προσπαθώντας να εκμεταλλευθούν την πιο έντονη μουσική δράση στις βρετανικές πόλεις. Με σκοπό την προώθηση του ονόματος τους, κυκλοφόρησαν το "Oriental Beat" και στην συνέχεια ο Καζίνο απολύθηκε, με τον Razzle (Νίκολας Ντίνγκλεϊ) να παίρνει την θέση του.
Το συγκρότημα υπέγραψε στην "CBS Records" και η διασκευή τους στο "Up Around the Bend" των Creedence Clearwater Revival έγινε το μοναδικό τους σινγκλ που κατάφερε να μπει στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών, το καλοκαίρι του 1984. Ο δίσκος "Two Steps from the Move" ανέβηκε στο Top-30 στο Ηνωμένο Βασίλειο και το Top-50 στην Ιαπωνία και οι Hanoi Rocks περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική, αλλά ο Razzle σκοτώθηκε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 8 Δεκεμβρίου 1984 στο Ρεντόντο Μπιτς της Καλιφόρνια. Ο πρώην ντράμερ των Clash, Τέρι Τσάιμς, ανέλαβε τα τύμπανα αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε τον Μάιο του 1985, μετά από μία αποχαιρετιστήρια περιοδεία.

Αναδημιουργία (2001-2009)

Τον Φεβρουάριο του 2001, οι Μονρό και ΜακΚόι έπαιξαν μαζί ζωντανά για πρώτη φορά μετά το 1985. Μετά από μία σύντομη περιοδεία, αποφάσισαν να δημιουργήσουν και πάλι τους Hanoi Rocks, με τον Κάρι Λάχτινεν στα τύμπανα, τον Τίμπα Λέιν στο μπάσο και τον Κοστέλο Χαουταμόκι στην ρυθμική κιθάρα. Οι αντιδράσεις των οπαδών και των ΜΜΕ ήταν ενθουσιώδεις και το 2002 κυκλοφόρησαν το "Twelve Shots on the Rocks", ανεβαίνοντας στην πέμπτη θέση των τσαρτ της πατρίδας τους.
Τα δύο επόμενα χρόνια, το συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο, με τον Στίβι Κλάσον να παίρνει την θέση του Χαουταμόκι, ο οποίος απολύθηκε στα τέλη του 2004, ενώ ο Λέιν αποχώρησε λόγω οικογενειακών προβλημάτων. Τα τρία εναπομείναντα μέλη ηχογράφησαν το "Another Hostile Takeover", πριν ενταχθούν στο συγκρότημα ο κιθαρίστας Κόνι Μπλουμ και ο μπασίστας Άντι Κρίστελ. Για το υπόλοιπο της χρονιάς αλλά και το 2006, οι Hanoi Rocks περιόδευσαν στην Ευρώπη και την Ασία, πριν ξεκινήσουν να δουλεύουν πάνω στο όγδοο τους άλμπουμ, με τίτλο "Street Poetry".
Τον Ιανουάριο του 2008, ο Λάχτινεν ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα και δύο μήνες αργότερα πραγματοποίησαν την πρώτη τους ακουστική περιοδεία με τίτλο "Hanoi Rocks Steppin' Out Acoustically", με τον τεχνικό τυμπάνων να ολοκληρώνει την σύνθεση τους. Στις 25 Μαΐου του ίδιου έτους, ανακοινώθηκε ότι την θέση του ντράμερ αναλαμβάνει ο Τζορτζ Ατλάτζικ, για τις έξι αποχαιρετιστήριες συναυλίες του συγκροτήματος στο κλαμπ "Tavastia" του Ελσίνκι, όπου ο Nasty Suicide εμφανίστηκε ως γκεστ.
Ερνέστος Φρειδερίκος Γ΄ της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου-Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν και της Καρολίνας, κόρης του Φιλίππου-Καρόλου κόμη του Έρμπαχ-Φύρστεναου.
Το 1780 απεβίωσε στο Ζάιντινγκστατ σε ηλικία 53 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος.
Όμιλος Δ΄ Ευρωμπάσκετ 2017

Ο Όμιλος Δ΄ του Ευρωμπάσκετ 2017 θα λάβει χώρα από την 1η Σεπτεμβρίου έως την 7η Σεπτεμβρίου 2017. Όλοι οι αγώνες του ομίλου θα γίνουν στο Κωνσταντινούπολη, στη Τουρκία.
Ο όμιλος αποτελείται από την Μεγάλη Βρετανία, την Ρωσία, την Σερβία, την Λετονία, την Τουρκία και την Βέλγιο. Οι τέσσερεις πρώτες ομάδες στην τελική κατάταξη προκρίνονται στον δεύτερο γύρο.
Κιλιμάντζαρο

Ζωή των ζώων

Τα μεγάλα ζώα είναι σπάνια στο Κιλιμάντζαρο και είναι συχνότερα στα δάση και στα χαμηλότερα τμήματα του βουνού. Οι ελέφαντες και οι αφρικανικοί βούβαλοι είναι από τα ζώα που μπορεί να είναι δυνητικά επικίνδυνα για τους πεζοπόρους. Έχουν επίσης αναφερθεί μπουσμπόκ, χαμαιλέοντες, ντικ-ντικ, κεφαλοφίνες, μαγκούστες, νεκταρινιίδες και φακόχοιροι. Οι ζέβρες και οι ύαινες έχουν παρατηρηθεί σποραδικά στο οροπέδιο της Σίρα.
Συγκεκριμένα είδη που συνδέονται με το βουνό περιλαμβάνουν τη μυγαλή του Κιλιμάντζαρου και τον χαμαιλέοντα Kinyongia tavetana.
Σημαία του Ομάν

Προηγούμενη σημαία

Το κόκκινο ήταν επίσης το χρώμα της προηγούμενης σημαίας της χώρας, όταν η τελευταία ήταν γνωστή ως "Σουλτανάτο του Μασκάτ και του Ομάν". Η καθιέρωση της σημαίας έγινε στις 18 Οκτωβρίου του 1995 με την σημερινή μορφή.
Too young to wed; The secret world of child brides

Είδος και δημιουργός

Το Ντοκιμαντέρ "too young to wed; The secret world of child brides", είναι ένα Ντοκιμαντέρ κοινωνικού περιεχομένου .Δημιουργός του είναι η Stephanie  Sinclair, φωτογράφος και δημοσιογράφος.
Γρεναδιέρος

Γρεναδιέροι ήταν πεζικάριοι του 17ου και 18ου αιώνα, που εκτελούσαν ιδιαίτερες αποστολές. Αρχικά ήταν οπλισμένοι με γρανάτες, και αργότερα συγκροτούσαν επίλεκτα σώματα του στρατού.
Ραφαέλα Σίλβα

Βιογραφία

Η Ραφαέλα Σίλβα γεννήθηκε το 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη φαβέλα της πόλης, Cidade de Deus (Πόλη του Θεού). Σε ηλικία οκτώ ετών ξεκίνησε η ενασχόλησή της με το τζούντο και στα δεκαέξι της έλαβε τη μαύρη ζώνη. Το 2012, μετά τον αποκλεισμό της κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου εξαιτίας αντιαθλητικού χτυπήματος, έγινε αποδέκτης υβριστικών και ρατσιστικών λεκτικών επιθέσεων προς το πρόσωπό της. Συμμετέχει ενεργά στο πρόγραμμα του Φλάβιο Κάντο για την καταπολέμηση της φτώχειας.

Καριέρα

Το 2011 πραγματοποίησε τις πρώτες της επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο κατακτώντας την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Παρίσι και τη δεύτερη στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα της Γουαδαλαχάρα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Ραφαέλα Σίλβα κατέχει σε ατομικό επίπεδο - πέρα από το χάλκινο μετάλλιο του 2011 - ένα χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε το 2013 στους αγώνες που διοργανώθηκαν στη γενέτειρά της. Συμμετείχε επίσης στις διοργάνωση του 2014 όπου ηττήθηκε στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο από τη Γαλλίδα Οτόμν Παβιά. Παράλληλα το 2013 έλαβε το ασημένιο μετάλλιο ως μέλος της εθνικής Βραζιλίας που κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ρίο.
Σε παναμερικανικό επίπεδο βρίσκεται από το 2011 στην ελίτ της κατηγορίας των 57 κιλών μετρώντας συνολικά έξι μετάλλια: δύο χρυσά το 2012 και το 2013, δύο ασημένια το 2014 και το 2015 και δύο χάλκινα το 2011 και το 2016. Το 2017 ήταν μέλος της μικτής βραζιλιάνικης ομάδας που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης.

Παναμερικανικοί Αγώνες

Το 2011 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Γουαδαλαχάρα, ενώ στην επόμενη διοργάνωση που διεξήχθη το 2015 στο Τορόντο έλαβε το χάλκινο μετάλλιο.

Συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το 2012 στο Λονδίνο, η Σίλβα πραγματοποίησε την παρθενική της εμφάνιση σε επίπεδο Ολυμπιακών Αγώνων συμμετέχοντας στην κατηγορία των 57 κιλών. Στον πρώτο της αγώνα επικράτησε της Γερμανίδας Μίριαμ Ρόπερ όμως αποκλείστηκε στην επόμενη αναμέτρηση κόντρα στην Χέντβιγκ Καράκας από την Ουγγαρία εξαιτίας αντικανονικού χτυπήματος.
Το 2016, συμμετείχε στην ίδια κατηγορία στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκεί, αφού πρώτα επικράτησε της Ρόπερ (όπως και το 2012) στη συνέχεια νίκησε την Καράκας - από την οποία είχε αποκλειστεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα - και την Ρουμάνα Καπριόριου φτάνοντας στον τελικό όπου νίκησε και τη Σουμίγια Ντορισουρέν από τη Μογγολία, κατακτώντας το πρώτα χρονικά χρυσό μετάλλιο για λογαριασμό της πατρίδας της στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Μετά τη νίκη της, απάντησε σε όσους την εξύβρισαν το 2012, ενώ τόνισε πως πήρε το μετάλλιο ένας άνθρωπος με την τριπλή ιδιότητα της γυναίκας, της λεσβίας και της έγχρωμης.
Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι

Κοινωνία

Σύμφωνα με τον δικτυακό τόπο της UNESCO στο νησί εγκαταστάθηκε κάποια κοινωνία πολυνησιακής προέλευσης, η οποία εγκαθίδρυσε περί το 300 μια μοναδική τεχνοτροπικά παράδοση μνημειακής γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, ανεπηρέαστη από εξωγενείς επιδράσεις.

Μοάι

Σύμφωνα με το πόρισμα αρχαιολογικής έρευνας, κατασκευάστηκαν στην νήσο περίπου 887 αγάλματα μονόλιθοι τα οποία είναι γνωστά ως Μοάι, πολλά από τα οποία βρίσκονται σήμερα σε μουσεία διάσπαρτα στον κόσμο. Παρόλο που αναφέρονται ενίοτε ως «κεφαλές της Νήσου Πάσχα», στην πραγματικότητα στη λάξευση περιλαμβάνεται και ο πλήρης κορμός. Οι μετακινήσεις εδάφους, ωστόσο και οι διαρκείς επιχώσεις σε αρκετές περιπτώσεις έχουν καλύψει τα αγάλματα έως τον λαιμό.
Η περίοδος κατά την οποία κατασκευάστηκαν τα αγάλματα παραμένει υπό συζήτησιν. Οι εκτιμήσεις των αρχαιολόγων ποικίλουν από το 1000/1500 έως το 1500/1700. Σχεδόν το 95% των Μοάι σκαλίστηκαν σε συμπιεσμένη και σκληρυμένη, αλλά εύκολα επεξεργάσιμη, ηφαιστειακή τέφρα. Η μετακίνηση ορισμένων αγαλμάτων προς την ακτή, δεδομένου του συνολικού βάρους μάλλον υπήρξε κοπιαστική και αργή διαδικασία. Τα σημερινά εναπομείναντα όρθια αγάλματα, περίπου 50 τον αριθμό, επανεγέρθηκαν στη σύγχρονη εποχή.
Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το Άχου Τονγκαρίκι με μια μεγάλη συγκέντρωση Μοάι.

Λιθοτοιχίες και κτήρια

Εξίσου σημαντικές με τα αγάλματα είναι οι λιθοτοιχίες του Βινάπου, ξηρολιθικές ως προς την κατασκευή τους, από λίθους διαφορετικών σχημάτων που ταιριάζουν μεταξύ τους επακριβώς. Αντίστοιχες αυτών των κατασκευών υπάρχουν στην Νότια Αμερική της περιόδου των Ίνκα, κυρίως από τον 15ο αιώνα.
Ανάμεσα στα λίθινα κτήρια, τα περισσότερα από τα οποία έχουν διασωθεί μόνον ως θεμελιώσεις, έχουν καταγραφεί 1.233 προϊστορικές λίθινες κατοικίες που ονομάζονταν άλλοτε τούπα και μεταγενέστερα χάρε μόα («κοτετσόσπιτα»). Έχουν πλάτος περίπου 6 μέτρα με κυλινδρική δομή και αψιδωτή οροφή. Η είσοδος είναι πολύ χαμηλή και επιτρέπει τη διέλευση μόνο έρπην.
Οι γερμανικές ανασκαφές του 1882 που απέδωσαν ανθρώπινο οστικό υλικό και οι τοπικές αναφορές που μιλούν για τους αρίκι, βασιλείς των ανατολικών νήσων, υποδεικνύουν ότι τα συγκεκριμένα κτήρια προοριζόταν για ταφική χρήση. Σύμφωνα με τους τοπικούς μύθους στο κτίσμα υπήρχαν δύο τρύπες. Αν έμπαινε ένα εχθρικό πνεύμα από τη μία, το πνεύμα του νεκρού δραπέτευε από την άλλη. Σε αυτό το πλαίσιο και με την παλαιότερη ονομασία τους, οι λίθινες κατοικίες αυτού του είδους φαίνονται ίδιες με τις ινδιάνικες τσούλπα του Περού και της Βολιβίας.

Πετρόγλυφα

Στο Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι βρίσκεται επίσης μία από τις πλουσιότερες συλλογές «τέχνης των βράχων» σε όλη την Πολυνησία. ΄Σε περίπου 1.000 διαφορετικές θέσεις έχουν καταλογογραφηθεί περισσότερα από 4.000 πετρόγλυφα. Εκεί σκαλίστηκαν σχέδια και εικόνες είτε για τη δημιουργία τοτέμ, είτε για την οριοθέτηση περιοχών ή για τη μνημόνευση κάποιου προσώπου ή γεγονότος. Τέτοιου είδους πετρόγλυφα υπάρχουν και στις γειτονικές νήσους Μαρκέζας. Η γραφή Ρονγκορόνγκο πιθανώς αντλεί στοιχεία από αυτό το σώμα κειμένων καθώς οι εικονογραφήσεις παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες.
Γκαμπριέλ Μαρσέλ

Βίος και εκπαίδευση

Ο Μαρσέλ γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν νέος και ανατράφηκε από τη θεία και τον πατέρα του. Όταν ήταν οκτώ μετακόμισε στη Στοκχόλμη για ένα χρόνο όπου ο πατέρας του υπηρέτησε ως πληρεξούσιος υπουργός.
Ο Μαρσέλ έλαβε το πτυχίο του στη φιλοσοφία το 1910, στην ασυνήθιστα νεαρή ηλικία των 21 ετών. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών, που διοργανώθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό για να μεταφέρει τα νέα των τραυματιών στρατιωτών στις οικογένειές τους. Ο ίδιος δίδασκε στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ήταν κριτικός θεάτρου για διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και εργάστηκε ως συντάκτης για την Plon, τη μεγάλη γαλλική καθολική εκδοτική εταιρεία. 
Μαρσέλ ήταν γιος αγνωστικιστή, και ο ίδιος ήταν άθεος μέχρι τη μεταστροφή του στον καθολικισμό το 1929. Ο Μαρσέλ ήταν αντίθετος προς τον αντισημιτισμό και υποστήριζε το επικοινωνιακό άνοιγμα προς τους μη Καθολικούς.

Κύρια έργα

Μείζονα έργα του είναι το Μυστήριο της Ύπαρξης (1951), Οι Διαλέξεις Gifford στην περίοδο 1949–50 στο πανεπιστήμιο του Αμπερντίν στη Σκοτία και το Ο Άνθρωπος Ενάντια στη Μαζική Κοινωνία (1955). Έδωσε επίσης τις Διαλέξεις William James  πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στην περίοδο 1961–62, που εκδόθηκαν αργότερα ως Το Υπαρξιακό Υπόβαθρο της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας.
Έχοντας μεταστραφεί στον Καθολικισμό το 1929 έγραψε σημαντικά δραματικά έργα επηρεασμένα πιθανώς από τον Ίψεν και τον Πιραντέλλο, στα οποία διερεύνησε τη μυστική ζωή της συνείδησης, όπως τα Η χάρις, Η δίψα, Ο απεσταλμένος, Ένας άνθρωπος του Θεού και Η Ρώμη δεν βρίσκεται πια στη Ρώμη.
Δήμος Σάντα Κρουζ

Γεωγραφία

Ο Δήμος Σάντα Κρουζ βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και ανατολικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 220 km². Είναι σε έκταση ο ένατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα και το Σάντα Κρουζ.

Δημογραφία

Ο Δήμος Σάντα Κρουζ έχει πληθυσμό 32.965 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 220 κατοίκων ανά km². Είναι σε πληθυσμό ο τέταρτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά τον Δήμο Πράια, τον Δήμο Σάο Βισέντε και τον Δήμο Σάντα Καταρίνα.
Πολυλίμνιο Μεσσηνίας

Στον Νομό Μεσσηνίας, στην κοινότητα Χαραυγή του Δήμου Μεσσήνης, βρίσκεται το Πολυλίμνιο, ένα σύμπλεγμα από πολλές λίμνες οι οποίες λόγω του ανώμαλου εδάφους δημιουργούν Λίμνες και καταρράκτες. Οι λίμνες Μαυρηλίμνα με το Κεφαλοβρυσο, Μαυρολίμνα και μετά ο καταρράκτης της Κάδης δεσπόζει ανάμεσα στα μεγάλα και κοφτερά βράχια του φαραγγιού, με τα νερά του να σκάνε πάνω στην επιφάνεια της λίμνης από ύψος 25 μέτρων. Το πλήθος των λιμνών δίνει την δυνατότητα στους επισκέπτες να δουν και μέρη αξιόλογα χωρίς να κουραστούν ιδιαίτερα καθώς ο τοπικός δρόμος τους βγάζει δίπλα από άλλες λίμνες, αριστερά Καδη, Ιταλού, Σταθούλας και δεξιά η Μαυρηλίμνα , η Μαυρολίμνα και το μονοπάτι που τις συνδέει και φτάνει μέχρι την Κάδη.
Η πρόσβαση στην κοινότητα Χαραυγή του Δήμου Βουφράδος είναι εύκολη, καθώς βρίσκεται μεταξύ Πύλου και Μεσσήνης. Στο ενδιάμεσο και πιο συγκεκριμένα στην κοινότητα Καζάρμα υπάρχει πινακίδα που οδηγεί στην κοινότητα Χαραυγή και στον τελικό προορισμό του Πολυλιμνίου.
Μπάστα Για!

Η Μπάστα Για! (¡Basta Ya!) ήταν μια πρωτοβουλία πολιτών κατά της τρομοκρατίας και της πολιτικής βίας στη Χώρα των Βάσκων στην Ισπανία, που δημιουργήθηκε το 1999 από διανοούμενους, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικούς ακτιβιστές, συνδικαλιστές και άλλους εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.
Η «Μπάστα Για!», της οποίας το όνομα μεταφράζεται ως «Φτάνει πια!», ήταν αντίδραση στην τρομοκρατία της βασκικής οργάνωσης ΕΤΑ και στην απειλή που συνιστούσε αυτή, καθώς και άλλα πιο μετριοπαθή αλλά ολοένα και πιο εθνικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα, για τις βασικές πολιτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως των «μη εθνικιστών» πολιτών.
Τα μέλη της Μπάστα Για! προέρχονταν από διαφορετικά ιδεολογικά περιβάλλοντα, είχαν όμως κοινούς στόχους τον αγώνα κατά της οποιασδήποτε μορφής τρομοκρατίας, τη στήριξη όλων των θυμάτων της τρομοκρατίας και της πολιτικής βίας, και την προάσπιση του κράτους δικαίου, του ισπανικού Συντάγματος και του καθεστώτος αυτονομίας της Χώρας των Βάσκων.
Η Μπάστα Για! έτυχε πρωτοφανούς στήριξης σε ολόκληρη τη χώρα το 1999 και το 2000, καθώς ξέσπασε οργή σε εθνικό επίπεδο κατά της ΕΤΑ, η οποία έως τότε είχε σκοτώσει εκατοντάδες ανθρώπους σε διάφορα μέρη της Ισπανίας και είχε προβεί σε εκφοβισμό, εκβίαση και επιθέσεις κατά χιλιάδων άλλων, μεταξύ άλλων κατά οικογενειών και περιουσιών, σε ολόκληρη τη Χώρα των Βάσκων.
Η οργάνωση ήταν αντίθετη σε κάθε μορφής εθνικισμό και ασκούσε επίσης κριτική στις αρχές της Χώρας των Βάσκων για εθνικιστικές πολιτικές και ρητορική. Η Μπάστα Για! οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους να ξεχυθούν στους δρόμους του Σαν Σεμπαστιάν ζητώντας κατάλληλες πολιτικές για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και τον σεβασμό του Συντάγματος, σε δύο μεγάλες διαδηλώσεις το 2000.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναγνώρισε, το ίδιο έτος, το έργο της οργάνωσης με αφορμή τη δραστήρια εκστρατεία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την ανεκτικότητα στη Χώρα των Βάσκων με την απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ. Το βραβείο αυτό δεν αποτέλεσε μόνο την αναγνώριση του έργου της οργάνωσης, αλλά ήταν και η αφορμή για να ξεκινήσει να συζητείται ως ευρωπαϊκό το πρόβλημα της τρομοκρατίας στη Χώρα των Βάσκων και όχι μόνον ως ισπανικό. Η Μπάστα Για! κέρδισε την υποστήριξη διεθνών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ΕΤΑ χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από άλλες χώρες.
Τα τελευταία χρόνια η Μπάστα Για! έχει αλλάξει χαρακτήρα, καθώς η κατάσταση στην Ισπανία εξελίχθηκε και η ΕΤΑ ανακοίνωσε το οριστικό τέλος της ένοπλης δράσης της το 2011.
Οι ηγέτες της Μπάστα Για!, συμπεριλαμβανομένου του Φερνάρντο Σαβατέρ, ο οποίος την εκπροσώπησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στις διασκέψεις του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ, ίδρυσαν το 2007 το πολιτικό κόμμα Ένωση, Πρόοδος και Δημοκρατία στη βάση μιας πλατφόρμας στήριξης για την ενότητα της Ισπανίας.
Το κόμμα εκπροσωπείται επί του παρόντος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τα μέλη της Μπάστα Για! πιστεύουν ότι οι ιδέες και το πνεύμα της οργάνωσης ζουν μέσα από τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, του οποίου ηγούνται τώρα άλλοι.
Ιωάννης Κοφινιώτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα στο Κοφίνι και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση. Διετέλεσε γυμνασιάρχης στα σχολεία Τριπόλεως, Πύργου, Ναυπλίου και Αθήνας καθώς και τμηματάρχης του υπουργείου εκκλησιαστικών. Ήταν διδάκτωρ της Φιλοσοφικής σχολής και αρκετά από τα βιβλία που έγραψε χρησιμοποιήθηκαν στη μέση εκπαίδευση. Σημαντικότερο έργο του η "Ιστορία του Άργους μετ' εικόνων : Από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρις ημών" (Εκδόσεις "ο Παλαμήδης", 1892). Αδερφός του ήταν ο Ευάγγελος Κοφινιώτης.
Το 1910 εξελέγη βουλευτής της Α΄ αναθεωρητικής βουλής με την υποστήριξη των "ηνωμένων κομμάτων". Απέτυχε όμως να επανεκλεγεί στις επόμενες εκλογές. Παράλληλα με την πολιτική του δραστηριότητα αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά της εποχής. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου Αργείων εν Αθήναις "Ατρεύς".
Πέθανε το 1921 και ήταν παντρεμένος με τη Δήμητρα Σημαντήρα.
Οίκος των Λουδοβικιδών

Ο Οίκος των Λουδοβικιδών, γερμ. Haus von Ludowinger ήταν η δυναστεία που κυβέρνησε τη Θουριγγία και την Έσση από τον 11ο ως τον 13ο αι.
Ο προπάτορας τού Οίκου ήταν ο Λουδοβίκος ο γενειοφόρος, που καταγόταν από μία ευγενή οικογένεια, της οποίας η γενεαλογία δεν μπορεί να οριστεί με ακρίβεια. Όπως και ο συγγενικός με αυτούς Οίκος των Ρεγκίνμποντο, οι Λουδοβικίδες είχαν στενές σχέσεις με την αρχιεπισκοπή τού Μάιντς και επίσης είχαν ιδιοκτησίες στον μέσο ρου τού ποταμού Μάιν.
Οι άρρενες απόγονοι εξέλιπαν με το τέλος του Ερρίκου Ράσπε το 1247· αυτό οδήγησε στον Πόλεμο της Διαδοχής για τη Θουριγγία.
ΕΜΔΥΔΑΣ

H Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών (ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ) είναι δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των Διπλωματούχων Μηχανικών του Δημοσίου που είναι απόφοιτοι Ανωτάτων Σχολών. Συγκροτείται από 18 πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις με δυναμικότητα 10800 περίπου Διπλωματούχους Μηχανικούς (το έτος 2006). Δεν είναι μέλος της ΑΔΕΔΥ αλλά ούτε και κάποιας άλλης τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης. Ιδρύθηκε το 1947 και εκδίδει το τριμηνιαίο περιοδικό ΑΡΜΟΣ.
ESCP Europe

Περιγραφή

Τα προγράμματα που προσφέρει το  ESCP Europe είναι τριπλά διαπιστευμένα από τους διεθνείς οργανισμούς AMBA, EQUIS και AACSB. Το σχολείο έχει πολλούς αξιόλογους αποφοίτους στους χώρους των επιχειρήσεων και της πολιτικής, όπως ο Patrick Thomas (Διευθύνων Σύμβουλος της Hermès), ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, Jean-Pierre Raffarin και ο Επίτροπος της ΕΕ για την εσωτερική αγορά και υπηρεσίες κ. Michel Barnier.
Βρίσκεται στη 2η θέση στον κόσμο στην κατάταξη για Master in Management σύμφωνα με τους  Financial Times για το 2012  και στην 21η για το πρόγραμμα Executive MBA. Το ESCP Europe υποδέχεται 4.000 φοιτητές και 5.000 στελέχη από 90 διαφορετικές χώρες κάθε χρόνο, προσφέροντάς τους γενικά αλλά και εξειδικευμένα προγράμματα management. Tο δίκτυο αποφοίτων της σχολής αριθμεί 40.000 μέλη σε 150 χώρες και από 200 εθνικότητες.

Ιστορία

Ιδρυθέν το 1819, το ESCP Europe ιδρύθηκε από μια ομάδα οικονομικών μελετητών και επιχειρηματιών όπως ο οικονομολόγος Jean-Baptiste Say και ο έμπορος Vital Roux. Με τη δημιουργία του ESCP Europe, η πρώτη σχολή επιχειρήσεων ποτέ ιδρύθηκε. Αρχικά ακολούθησε το πρότυπο της École Polytechnique και σταδιακά απέκτησε το ανάστημα και τη σημασία του κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Το 1859, μεταφέρθηκε στη σημερινή του τοποθεσία στο Παρίσι, στη διεύθυνση avenue de la République, στο 11ο διαμέρισμα.
Το ESCP Europe είναι διεθνές από την ίδρυση του: Η τάξη του 1824 με συνολικά 118 μαθητές περιείχε ξένους σε ποσοστό γύρω στο 30% με 7 Ισπανούς, 2 Χαβανεζους, 5 Βραζιλιάνους, 5 Ολλανδούς, 4 Γερμανούς, 2 Έλληνες, 2 Πορτογάλους, 2 Αμερικανούς, 2 Χιλιανούς, 1 Σαβοιο, 1 Ιταλό, 1 Σουηδό, 1 Ρώσο και 1 εξ' Αϊτής. Η γλωσσική επιμόρφωση  ήταν ένα ουσιαστικό μέρος του πρώτου προγράμματος σπουδών, το οποίο περιελάμβανε, εκτός από τη γαλλική γραμματική, μαθήματα στα Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά. Το 1873 ιδρύθηκε ο σύλλογος αποφοίτων του ESCP Europe. Το 1921, ESCP Europe γιόρτασε τα 100 του χρόνια, με καθυστέρηση λόγω της μεταπολεμικής κρίσης, στη μεγάλη αίθουσα της Σορβόνης.
Οι εγκαταστάσεις του ESCP Europe στο Ηνωμένο Βασίλειο (Οξφόρδη, τώρα Λονδίνο) και Γερμανία (Ντίσελντορφ, τώρα Βερολίνο) άνοιξαν το 1973. Το 1988, ακολούθησαν εγκαταστάσεις στην Μαδρίτη, Ισπανία και το 2004 εγκαταστάσεις στο  Τορίνο, Ιταλία. Οι εγκαταστάσεις του Ντίσελντορφ μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο το 1984. Το 2005 το ESCP μετακόμισε από την Οξφόρδη στο Λονδίνο.