google/wiki40b huggingface dataset:
Πουατού-Σαράντ

Η Πουατού-Σαράντ είναι μία από τις συνολικά 22 διοικητικές περιοχές της Μητροπολιτικής Γαλλίας. Περιλαμβάνει τέσσερις νομούς: την Σαράντ, την Σαράντ-Μαριτίμ, τις Ντε-Σεβρ και την Βιέν, οι οποίοι προέρχονται από τις παλιές επαρχίες του Ανγκουμουά, του Ωνί, ένα τμήμα του Πουατού (Ω-Πουατού) και της Σαιντόνγκ. Έχει ως πρωτεύουσα το Πουατιέ, το οποίο και αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη και αστική περιοχή στο σύνολο της περιοχής. Οι υπόλοιπες σημαντικές πόλεις είναι η Λα Ροσέλ, το Νιόρ, το Ανγκουλέμ, το Σατελερώ, η Σαιντ, το Ροσφόρ και το Ρουαγιάν. 
Ευρισκόμενη εντός της Μείζονος Νοτιοδυτικής Γαλλίας, είχε πληθυσμό της τάξεως των 1.770.363 κατοίκων το 2010, οι οποίοι είναι γνωστοί ως Picto-Charentais (ονομασία που προέρχεται από τον γαλατικό λαό των Πικτόνων), πληθυσμός που είναι απλωμένος σε έκταση της τάξεως των 25.809 km², είτις μια μέση πληθυσμιακή πυκνότητα της τάξεως των 69 κατ/km². Υπάρχουν, ωστόσο, σημαντικές δημογραφικές διαφορές μεταξύ αγροτικών περιοχών των οποίων ο πληθυσμός είναι σε διαρκή μείωση, παραθαλάσσιων περιοχών με συνεχώς αυξανόμενο πληθυσμό (Ωνί, νήσοι του Ρε και του Ολερόν, Κοτ ντε Μπωτέ) και αστικών περιοχών με, τις περισσότερες φορές, πολύ πυκνή κατοίκηση.
Η περιοχή αυτή καλύπτεται κυρίως από αγροτικές εκτάσεις, ενώ είναι φημισμένη για τους αμπελώνες της, οι οποίοι παράγουν το κονιάκ, το πινώ των Σαράντ, αλλά και τα κρασιά του Ω-Πουατού, τα οπωροειδή της (τα πεπόνια, στον τομέα των οποίων είναι και πρώτη σε κατάταξη σε εθνικό επίπεδο όσον αφορά την παραγωγή τους) ή τα γαλακτοκομικά της προϊόντα (κατσικίσιο και αγελαδινό τυρί, βούτυρο των Σαράντ-Πουατού). Ο τουρισμός, κυρίως παραθαλάσσιος, αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα της τοπικής οικονομίας, καθώς και οι διάφορες υπηρεσίες. Η περιοχή μετρά δύο πανεπιστήμια (Πουατιέ και Λα Ροσέλ), τέσσερις αποκεντρωμένους πανεπιστημιακούς πόλους (Ανγκουλέμ, Νιόρ, Ρουαγιάν και Σατελερώ), δύο ανώτατες σχολές εμπορίου, επτά σχολές μηχανικών και διάφορους πόλους έρευνας και μετάδοσης της τεχνολογίας.
Η Πουατού-Σαράντ οριοθετείται από το Σαντρ και την Χώρα του Λίγηρα στα Βόρεια, το Λιμουζέν στα Ανατολικά και την Ακουιτανία στα Νότια. Τα όριά της στα Δυτικά οριοθετούνται από τον Ατλαντικό Ωκεανό και τις Εκβολές της Ζιρόντ, μεγαλύτερες σε μέγεθος εκβολές ποταμού στην Ευρώπη, κάτι που της προσφέρει μια μεγάλου μήκους ακτογραμμή.
Έριχ Κέστνερ

Βιογραφία

Η οικογένεια του ήταν μια από τις μικροαστικές οικογένειες της Δρέσδης και κατοικούσε στην οδό Κένιγκσμπρυκε, στο Νόιστατ (Δρέσδη). Πολύ κοντά στην οδό αυτή, στο ισόγειο της βίλας του θείου του, βρίσκεται σήμερα το Μουσείο Έριχ Κέστνερ. Πολλά έργα του έγιναν κινηματογραφικές παραγωγές, άλλα μεταφέρθηκαν στο θέατρο.
Πολλά βιβλία του, μεταξύ των οποίων και έργα του για παιδιά, έγιναν παρανάλωμα του πυρός στις 10 Μαΐου 1933, όταν το ναζιστικό καθεστώς προχώρησε στο "Ολοκαύτωμα των Βιβλίων", στην πλατεία Όπερας του Βερολίνου: Με πρωτοστάτες τους φοιτητές που είχαν προσχωρήσει στις γραμμές των Ναζί, 20.000 βιβλία συγγραφέων κάηκαν, χαρακτηριζόμενα ως αντιγερμανικά. Ο Έριχ Κέστνερ ήταν μάλιστα αυτόπτης μάρτυρας της πυράς εκείνο το βράδυ στην πλατεία της Όπερας: «Βρισκόμουν μπροστά από το Πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε φοιτητές, το άνθος του έθνους μας, με ναζιστικές στολές, και έβλεπα τα βιβλία μας να γίνονται παρανάλωμα του πυρός» έγραψε αργότερα. Μην μπορώντας να διαφύγει, ο  Κέστνερ παρέμεινε στη ναζιστική Γερμανία, όπου και υπέστη σκληρή λογοκρισία και απαγόρευση της έκδοσης των έργων του.
Επίσημη θρησκεία

Επίσημη θρησκεία (γνωστή και ως κρατική θρησκεία, θεσμική εκκλησία ή εκκλησιαστικό κράτος) είναι ένα θρησκευτικό σώμα ή θρήσκευμα το οποίο επισήμως υποστηρίζεται από ένα κράτος. Πρακτικά ένα κράτος χωρίς επίσημη θρησκεία ονομάζεται εκκοσμικευμένο κράτος. Ο όρος εκκλησιαστικό κράτος συσχετίζεται κυρίως με τον Χριστιανισμό, και χρησιμοποιείται για να υπογραμμίσει τη σχέση εκκλησίας κράτους. Η πρώτη επίσημη εκκλησία ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αρμενίας και καθιερώθηκε το 301

Χριστιανικές χώρες

Χώρες που αναγνωρίζουν τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία ή ασκείται από την πλειοψηφία:

Ισλαμικές χώρες

Οι παρακάτω χώρες αναγνωρίζουν τον Ισλαμισμό ως επίσημη θρησκεία ή ασκείται από την πλειοψηφία:
Μαυρόλοφος Σερρών

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Μαυρόλοφος βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Παγγαίο και τα νότια του κάμπου των Σερρών. Απέχει 15,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Νέα Ζίχνη, 43 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες και 44 χλμ. ΝΔ. από τη Δράμα. Είναι χωριό με αμιγώς μικρασιάτικο πληθυσμό ο οποίος έφτασε εκεί μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 από την Πάρλα του Ικονίου και εγκαταστάθηκε δίπλα στο χωριό Δραβήσκος. Οι γνώμες για την ονομασία Μαυρόλοφος διίστανται. Δύο είναι οι κυρίαρχες απόψεις. Η πρώτη επικαλείται το γεγονός ότι το χώμα του λόφου ήταν σκουρόχρωμο (μαύρο χώμα = τουρκ. Kara Toprak) ενώ η δεύτερη ότι ο λόφος ήταν γεμάτος ξερά χόρτα τα οποία μετά το κάψιμο τους μαύρισαν όλο τον λόφο.

Καταγωγή και ιστορία κατοίκων

Οι ρίζες των κατοίκων βρίσκονται στο χωριό Πάρλα Πισιδίας Μ. Ασίας (τουρκ. Barla) που βρίσκεται σε μια πανέμορφη θέση δίπλα στη λίμνη Εγιρδίρ (Egirdir). Εκεί ασχολούνταν  με το ψάρεμα αλλά κυρίως με τεχνικά επαγγέλματα όπως χτίστες, παπουτσήδες, σιδεράδες, γανωτές. Πολλοί και με το εμπόριο χρηστικών αντικειμένων όπως κουζινικών και εργαλείων. Μερικές οικογένειες παρήγαν και άρωμα από τα τριαντάφυλλα τα οποία ήταν και είναι μέχρι και σήμερα ονομαστά σε όλη την περιοχή δυτικά της λίμνης. Οι γυναίκες από την άλλη ήταν θαυμαστές υφάντριες. Η τέχνη κιόλας της ύφανσης (κυρίως ταπήτων) βρήκε θέση και στην καινούρια πατρίδα στεγαζόμενη στο ομορφότερο κτίριο του χωριού, στο «Ταπητουργείο», μετέπειτα «Κοινωνική Πρόνοια». Μετά τον διωγμό από τον Κεμάλ όλοι οι  χριστιανοί κάτοικοι της Πάρλας πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι και μετά από απίστευτη ταλαιπωρία κατάφεραν και έφτασαν πεζοί μέχρι το λιμάνι της Μερσίνης (τουρκ. Mersin). Από εκεί συνωστίστηκαν όπως-όπως σε ένα καράβι που τους μετέφερε στον ελλαδικό χώρο και συγκεκριμένα στο Βόλο και από ΄κει στο Νομό Σερρών όπου και παρέμειναν. Τους παραχωρήθηκε μια έκταση σε ένα λόφο ύψους 80 μέτρα, δίπλα στο χωριό Δραβήσκος (ή Δραβίσκος). Αρχικά ζούσαν σε παράγκες ή σκηνές που τους χορηγήθηκαν από το κράτος. Τα πρόχειρα αυτά καταλύματα αντικατέστησαν έπειτα σπίτια κτισμένα από πλίνθους και πέτρες, πολλές από τις οποίες πάρθηκαν από τον γειτονικό τούρκικο και πλέον εγκαταλελειμμένο οικισμό των Ζαβαρνικίων. Σιγά-σιγά και πάντα μέσα από σκληρή δουλειά σε χωράφια κυρίως καπνού βαμβακιών και σιτηρών οι Μαυρολοφινοί, ορθοπόδησαν και δημιούργησαν ένα ισχυρό κοινωνικό ιστό σεβαστό από όλους τους ντόπιους των γύρω χωριών.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται το 1920 με την ονομασία "Καρά-Τοπράκ" στο ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 να μετονομάζεται σε Μαυρόλοφος και να ανήκει στην τότε κοινότητα Μυρρίνης. Το 1951 με το ΦΕΚ 130Α - 04/05/1951 συστάθηκε κοινότητα Μαυρολόφου με έδρα τον οικισμό, η οποία το 1997 καταργήθηκε. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μαυρόλοφου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 658 κατοίκους.
Τέτε

Γεωγραφία

Η Τέτε βρίσκεται κεντρο-δυτικά της Μοζαμβίκης και νότια-κεντρικά της Επαρχίας Τέτε.

Ιστορία

Η Τέτε είναι σημαντικό μέρος για εμπόριο Σουαχίλι πριν την αποικιακή περίοδο των Πορτογάλων.

Μεταφορές

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Τσινγκόζι (ή Ματούντο) που βρίσκεται βορειοανατολικά της Τέτε. Έχει διάδρομο 2,4 χιλιόμετρα. 
Η ενός χιλομέτρου μακρή γέφυρα της Τέτε, που ολοκληρώθηκε το 1973 από τους Πορτογάλους, είναι η κύρια εγκατάσταση μεταφορών της Τέτε.
Ιωάννης Δ΄ της Βραβάντης

Βιογραφικά στοιχεία

Νυμφεύτηκε το 1418 την Ζακλίν, κόμισσα του Αινώ, η οποία είδε σε αυτόν έναν προστάτη απέναντι στις απαιτήσεις του θείου της Ιωάννη Γ΄. Ο γάμος όμως αποδείχθηκε δυστυχής, αφού μετά από δύο χρόνια, το 1420, χώρισαν. Το 1421, ο αδελφός του, Φίλιππος του Σεν Πολ, κατέλαβε την αντιβασιλεία με στάση, αλλά ο Ιωάννης την επανέκτησε όταν επέστρεψε και στην συνέχεια ενώθηκε με το μέρος των Κοντ κατά της πρώην συζύγου του.
Οι Χουκ ήταν υπό την ηγεσία του Χάμφρι, δούκα του Γλόστερ, τρίτου συζύγου της Ζακλίν, και οι Κοντ υπό τον Ιωάννη Δ΄, τον ξάδελφο του, Φίλιππο Γ΄ τον Καλό, και τον Ιωάννη Γ΄ του Αινώ. Ο θάνατος του Φιλίππου Γ΄ του Αινώ επέτρεψε στον Ιωάννη της Βραβάντης να διεκδικήσει τα εδάφη της Ζακλίν που ήταν αιχμάλωτη των Βουργουνδίων στη Γάνδη, αλλά η ψιλή κυριότητα ανήκε στο δούκα Φίλιππο.
Πέθανε σε ηλικία 24 ετών και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φίλιππος του Σεν Πολ.
Δωρική Τετράπολη

Η Δωρική Τετράπολη (Δυτική Τετράπολις) αποτελείται από ένα σύνολο τεσσάρων πόλεων που βρίσκονται κοντά στην κοιλάδα του Ποταμού Πίνδου στην περιοχή της Δωρίδας στην αρχαία Ελλάδα. Οι τέσσερις πόλεις ήταν οι: Ερινεός, Βοίον, Κυτίνιο και Πίνδος. (Στράβων, σ. 427.)
Η σημερινή τοποθεσία των τεσσάρων πόλεων είναι στη νότια Στερεά Ελλάδα.
Τερέζα Βάρμα-Διακόστα

Υπόθεση

Ζάκυνθος του 1885. Ο Στέφανος Αγγελικόπουλος μετά από τετραετείς σπουδές Νομικής στην Ιταλία, επιστρέφει στο νησί του. Εκεί συναντιέται με τον παλιό γείτονά του Φεντερίκο Βάρμα ο οποίος είναι πλέον ξεπεσμένος κόντες, με τον οποίο σιγά σιγά γίνονται φίλοι και τον επισκέπτεται πολύ συχνά στο Αρχοντικό του το οποίο βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Ο κόντες θα του γνωρίσει την κόρη του τη Μαρίνα, η οποία είναι παντρεμένη με το δικηγόρο Πίπη Διακόστα και έχουν αποκτήσει μια κόρη, την την πανέμορφη Τερέζα. Ο Στέφανος θαμπώνεται απ' την ομορφιά της κοπέλας κι αρχίζει να κάνει παρέα μαζί της. Αλλά οι σχέσεις τους είναι σαν το σκύλο με τη γάτα. ο Στέφανος ήρθε απ' το Εξωτερικό γεμάτος σοσιαλιστικές ιδέες για μια δίκαιη κοινωνία, ίση κατανομή του πλούτου και με την άποψη πως ο απλός Λαός δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την Αριστοκρατία. Οι απόψεις της Τερέζας αντίθετα είναι απόλυτες: Πιστεύει πως η ανώτερη κοινωνική τάξη δεν πρόκειται ποτέ να υποσκελιστεί απ' τη λαϊκή επειδή έτσι είναι φτιαγμένη η κοινωνία. Άλλοι να είναι πλούσιοι κι άλλοι φτωχοί. Επίσης μιλάει με πολύ περιφρονητικά λόγια για τα κατώτερα στρώματα φερόμενη ως ξιπασμένη Αρχόντισσα. Άλλωστε ζει πλούσια στο σπίτι του πατέρα της κι έχει μάθει ν' αντιμετωπίζει τους "από κάτω" με πλήρη αδιαφορία και απαξίωση. Λοιπόν οι δυο νέοι θα διαφωνούν και θα καβγαδίζουν διαρκώς όμως αυτό θα τους φέρει όλο και πιο κοντά. Ο Στέφανος δε θ' αργήσει να ερωτευτεί την Τερέζα η οποία όμως του ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής πως τον βλέπει μόνο σαν φίλο περιφρονώντας τον για την ταπεινή καταγωγή του.
ΘΟΪ Αυγόρου

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1954 και χρώματα έχει το μπλέ και το άσπρο. Διατηρεί τμήματα πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης. Στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα ποδοσφαίρου.
Πόνσε A΄ του Ουρζέλ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκεράου Δ΄ υποκόμη της Καβρέρα & Γ΄ τού Άγερ και της Έλο Πέρεθ δε Κάστρο.
Το 1208 απεβίωσε ο Ερμενγκόλ Η΄ κόμης τού Ουρζέλ, τελευταίος άρρην απόγονος τού κλάδου Βαρκελώνης-Ουρζέλ. Τον διαδέχθηκε η κόρη του Αουρεμπιάις ως κόμισσα τού Ουρζέλ (1208-1213, α΄ φορά). Τότε ο εξάδελφός της Γκεράου Δ΄ υποκόμης της Καβρέρα και Γ΄ τού Άγερ διεκδίκησε τη διαδοχή, εισέβαλε το 1213 στο Ουρζέλ και ανέλαβε την εξουσία (1213-28). Η Αουρεμπιάις ζήτησε τη συνδρομή τού Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας και έγινε η ερωμένη του. Έτσι το 1228 η Αουρεμπιάις επέστρεψε στο Ουρζέλ και οι ευγενείς, φοβούμενοι την ένωσή του με την Αραγωνία, την αποδέχθηκαν ως κόμισσα (1228-31, β΄ φορά). Η Αουρεμπιάις παραχώρησε τη Λέιδα στον Ιάκωβο Α΄ και εκείνος της έδωσε το Ουρζέλ ως φέουδο. Μάλιστα ο 2ος σύζυγος τής Αουρεμπιάις κατέλαβε την υποκομητεία τού Άγερ, που ενώθηκε με το Ουρζέλ. 
Ο Γκεράου Δ΄ απεβίωσε το 1229 και η κόμισσα το 1231. Έπειτα το Ουρζέλ το κράτησε ο ίδιος ο Ιάκωβος Α΄ ως το 1236, οπότε το παρέδωσε στον γιο τού Γκεράου Δ΄, τον Πόνσε Α΄ που έγινε κόμης τού Ουρζέλ (1236-43) και υποκόμης τού Άγερ. Στην Καβρέρα ήταν κόμης ο Γκεράου Ε΄, μεγαλύτερος αδελφός τού Πόνσε Α΄, ως το 1243, οπότε τον διαδέχθηκε ο Πόνσε Α΄. Έτσι ενώθηκαν τα εδάφη των δύο Οίκων. Τον Πόνσε Α΄ διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, πρώτα ο Ερμενγκόλ Θ΄ (1243) και έπειτα ο Άλβαρο (1243-68).
Ιωάννης Γεώργιος Α΄ της Σαξονίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Α΄ δούκα της Σαξονίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Τοπική Ένωση Ο.Χ.Ε. Πελοποννήσου

Η Τοπική Ένωση Πελοποννήσου, πρώην Τοπική Ένωση της Ομοσπονδίας Χειροσφαίρισης Ελλάδος για την νοτιοδυτική Πελοπόννησο. είναι τοπική ένωση υπεύθυνη για το άθλημα της χειροσφαίρισης στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο με έδρα την Πάτρα. Η ένωση ιδρύθηκε επίσημα το 1985, ένα διάστημα λεγόταν Ένωση Σωματείων χειροσφαίρισης Πελοποννήσου. Η ένωση διοργανώνει τοπικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και υποδομών.
Το πρώτο πρωτάθλημα εφήβων ξεκίνησε την περίοδο 1980-1981, όταν η ένωση ήταν ανεπίσημη ακόμα, το πρώτο νεανίδων την περίοδο 1991-1992. Τα πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών διοργανώθηκαν πρώτη φορά την περίοδο 1985-1986.
Στεατικό οξύ

Παραγωγή

To Στεατικό οξύ βρίσκεται σε πολλά ζωικά και φυτικά λίπη και έλαια, ωστόσο είναι πιο άφθονο στο ζωικό λίπος (έως και το 30%), παρά στο φυτικό λίπος (έως και το 5 %). Σημαντική εξαίρεση αποτελούν το βούτυρο κακάο, όπου η περιεκτικότητα σε στεατικό οξύ (ως τριγλυκερίδιο) είναι 28–45%.
Το στεατικό οξύ παρασκευάζεται με επεξεργασία αυτών των λιπών και ελαίων με νερό σε υψηλή πίεση και θερμοκρασία (πάνω από 200 °C), που οδηγεί στην υδρόλυση των τριγλυκεριδίων. Το παραγόμενο μίγμα στη συνέχεια αποστάζεται. Το εμπορικό στεατικό οξύ είναι συχνά ένα μίγμα στεατικού οξέος και παλμιτικού οξέος, ενώ παράλληλα διατίθεται και ως καθαρό στεατικό οξύ.

Χρήσεις

Γενικά, οι εφαρμογές του στεατικού οξέος εκμεταλλεύονται τον διλειτουργικό χαρακτήρα του, με μία πολική κεφαλή η οποία μπορεί να προσαρτηθεί σε κατιόντα μετάλλων και μία μη πολική ουρά, η οποία παρέχει διαλυτότητα σε οργανικούς διαλύτες. Ο συνδυασμός οδηγεί στη χρήση του στεατικού οξέος ως επιφανειοδραστικό και μαλακυντικό μέσο. Το στεατικό οξύ υπόκειται τις τυπικές αντιδράσεις των κορεσμένων καρβοξυλικών οξέων, ιδιαίτερα την αναγωγή του σε στεατική αλκοόλη και την εστεροποίηση με μια σειρά αλκοολών.

Σάπωνες, καλλυντικά, απορρυπαντικά

Το στεατικό οξύ χρησιμοποιείται κυρίως στην παραγωγή απορρυπαντικών, σαπώνων και καλλυντικών, όπως τα προϊόντα σαμπουάν και οι αφροί ξυρίσματος. Οι σάπωνες δεν παρασκευάζονται απευθείας από στεατικό οξύ, αλλά έμμεσα, μέσω της σαπωνοποίησης των τριγλυκεριδίων που αποτελούνται από εστέρες του στεατικού οξέος. Οι εστέρες του στεατικού οξέος με αιθυλενογλυκόλη χρησιμοποιούνται για να προσδώσουν μια μαργαριταρώδη υφή στα σαμπουάν, σαπούνια και άλλα καλλυντικά προϊόντα. Προστίθενται στο προϊόν σε τηγμένη μορφή και αφήνονται να κρυσταλλοποιηθούν υπό ελεγχόμενες συνθήκες.

Λιπαντικά και μαλακυντικά μέσα

Εξαιτίας της μαλακής υφής του άλατος νατρίου του στεατικού οξέος, που είναι το κύριο συστατικό των σαπώνων, και άλλα άλατα είναι χρήσιμα για τις λιπαντικές τους ιδιότητες. Το στεατικό λίθιο είναι σημαντικό συστατικό του γράσου. Τα στεατικά άλατα του ψευδαργύρου, του ασβεστίου, του καδμίου και του μολύβδου χρησιμοποιούνται για τη μαλάκυνση του PVC. Το στεατικό οξύ χρησιμοποιείται μαζί με καστορέλαιο για την παρασκευή μαλακτικών μέσων στο κολλάρισμα των υφασμάτων. Θερμαίνονται με καυστική ποτάσα ή καυστική σόδα.

Εξειδικευμένες χρήσεις

To στεατικό οξύ έχει πολλές εξειδικευμένες χρήσεις. Ως λιπαρό οξύ, αποτελεί ένα κλασικό συστατικό στην κηροποιία.
Το στεατικό οξύ χρησιμοποιείται με κοινή ζάχαρη ή σιρόπι καλαμποκιού ως σκληρυντής σε γλυκίσματα.
Επίσης, χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής.
Στα πυροτεχνήματα, το στεατικό οξύ χρησιμοποιείται για να επικαλύψει σκόνες μετάλλων, όπως το αλουμίνιο και ο σίδηρος. Αυτό αποτρέπει την οξείδωση, επιτρέποντας έτσι την αποθήκευση των πυροτεχνημάτων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Τέλος, το στεατικό οξύ αποτελεί ένα συνηθισμένο λιπαντικό κατά τη διάρκεια της χύτευσης με έγχυση και συμπίεσης σκονών κεραμικών
Σάββας Γκέντσογλου

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της ΑΕΚ και το 2007 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, με την οποία όμως δεν είχε επίσημες συμμετοχές και δόθηκε δανεικός στην Παναχαϊκή στην Γ΄ Εθνική, ενώ την περίοδο εκείνη είχε υπάρξει ενδιαφέρον από την ιταλική Μπρέσια. Τον Ιανουάριο του 2008 παραχωρήθηκε δανεικός στη Νέα Ιωνία που αγωνιζόταν στο περιφερειακό πρωτάθλημα για να επιστρέψει στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2008.
Τον Ιανουάριο του 2012 έλυσε τη συνεργασία του με την ΑΕΚ για να συνεχίσει την καριέρα του στην ιταλική Σαμπντόρια. Στην ομάδα της Γένοβας ωστόσο πραγματοποίησε μόλις 5 συμμετοχές πρωταθλήματος καθώς στα δύο χρόνια παρουσίας του εκεί αγωνίστηκε κυρίως ως δανεικός σε Λιβόρνο και Σπέτσια.
Τον Αύγουστο του 2014 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τον Εργοτέλη, από τον οποίο αποχώρησε το επόμενο καλοκαίρι με προορισμό την Μπάρι. Τη δεύτερή του χρονιά στον ιταλικό σύλλογο παραχωρήθηκε ως δανεικός στην κροατική Χάιντουκ Σπλιτ, πραγματοποιώντας 24 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα με την ολοκλήρωση του δανεισμού του ο κροατικός σύλλογος να προχωρήσει στην απόκτηση των δικαιωμάτων του, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο συνεργασίας.

Διεθνής σταδιοδρομία

Είναι διεθνής με τις εθνικές Παίδων, Νέων, με την οποία είχε αγωνιστεί στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, αλλά δεν συμμετείχε στην τελική φάση της διοργάνωσης, καθώς και με την Ελπίδων.

Προσωπική ζωή

Από το 2013 μέχρι το 2018 ήταν ζευγάρι με την Αγγελική Ηλιάδη και μαζί απέκτησαν έναν γιο, το Βασίλη (2014).
Νταμίρ Καχριμάν

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Έχει αγωνιστεί, κατά σειρά, στις ΦΚ Σλομπόντα Ούζιτσε, ΦΚ Γιάβορ Ιβάνιτσα, ΦΚ Σεμλίνο, Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ, Κόνιασπορ, ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου, ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης, Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου και Ηρακλή.
 Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Διεθνής σταδιοδρομία

Ήταν μέλος της Εθνικής Σερβίας U21, ειδικά κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2007 που διεξήχθη στην Ολλανδία, στο οποίο η Σερβία έφτασε στον τελικό και ο Καχριμάν επελέγη στην Κορυφαία 11αδα της διοργάνωσης. 
Επίσης, έχει 8 συμμετοχές με την Εθνική Σερβίας.
Λάμπερτ Β΄ του Εσμπαί

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Χρόντμπερτ Β΄, παλατινού κόμη και καγκελάριου της Νευστρίας (ή ίσως ενός ανώνυμου γιου του) και της Γκλισμόντας της Βαυαρίας. Μερικοί ιστορικοί προτείνουν για πατέρα του τον Βάρινους κόμη τού Πουατιέ και τού Παρισιού, μετέπειτα άγιο, αν και αυτό είναι λίγο πιθανό.
Όταν απεβίωσε τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ροβέρτος Α΄ ως κόμης τού Εσμπαί.
Ύμνος της 21ης Απριλίου

Ο Ύμνος της 21ης Απριλίου ήταν ο ύμνος της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Ο ύμνος ηχογραφήθηκε αρχικά από τον τραγουδιστή Φώτη Δήμα, αλλά η πρώτη του εκτέλεση έγινε από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Βίκυ Μοσχολιού στο νυχτερινό κέντρο Δειλινά στην Γλυφάδα. Οι στίχοι ήταν του Γιώργου Οικονομίδη και μελοποιήθηκε από τον Γιώργο Κατσαρό. Σε επιστολή του προς τον Μπιθικώτση, ο Μίκης Θεοδωράκης του ζήτησε να μην τραγουδήσει τον ύμνο της Χούντας, καθώς «...αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας...». Αργότερα, ο Κατσαρός υποστήριξε πως απλώς μελοποίησε μερικούς στίχους, οι οποίοι νόμιζε αφορούσαν άλλο τραγούδι.
1488 Αύρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αύρας είναι άγνωστα. Η Αύρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 99,7 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Αντρέι Κράβαρικ

Καριέρα

Ο Αντρέι Κράβαρικ ξεκίνησε την καριέρα του από την VKP Μπρατισλάβας, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Σλοβακίας του 1993 και του 1994. Από την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της καριέρας του στο ελληνικό πρωτάθλημα με διάλειμμα ενός μόνο χρόνου.
Την περίοδο 1994-1995 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Π.Α.Ο.Κ. ενώ την επόμενη περίοδο πήρε μεταγγράφη για τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Το καλοκαίρι του 1996 αγωνίστηκε για την ομάδα του Ηρακλή, ενώ την επόμενη χρονιά μεταπήδησε στην ομάδα του Άρη με την οποία κατέκτησε το σούπερ καπ της χρονιάς. Το καλοκαίρι του 1998 αgωνίστηκε στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ιταλίας με την Μοντικιάρι όπου ξεκίνησε ιδανικά, αλλά ένα βαρύ διάστρεμμα του στέρησε την θέση βασικού.
Το καλοκαίρι του 1999 επέστρεψε στον Ηρακλή όπου παρέμεινε μέχρι και το τέλος της καριέρας του και συνέδεσε το όνομα του με τις επιτυχίες του συλλόγου, τόσο στον ελληνικό χώρο, όσο και σε διεθνές ep;ipedo. Με τον Ηρακλή ο Κράβαρικ κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα, έξι κύπελλα και τέσσερα σούπερ κάπ, ενώ έφτασε πέντε φορές στο final four του Champions League, όντας τρεις φορές φιναλίστ.
Δημήτριος Κουτσουμπλής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Φάρσαλα.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1887.
Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο γιους: τον Βύρωνα, υπάλληλο Εθνικής Τράπεζας, και τον Μιχαήλ, αξιωματικό του μηχανικού.
Miles Kestrel

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το Kestrel ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ξύλο. Δεν είναι σαφές αν το όνομα του προέρχεται από το αρπακτικό πτηνό (στα αγγλικά kestrel ονομάζεται ένα είδος γερακιού) ή από τον ομώνυμο κινητήρα Rolls-Royce Kestrel. Ο κινητήρας αυτός είχε μέγιστη ισχύ 745 hp και έστρεφε τρίφυλλη έλικα. Εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος κάθονταν ένας όπισθεν του άλλου στο πιλοτήριο, η καλύπτρα του οποίου παρείχε πολύ καλή ορατότητα. Το σύστημα προσγείωσης ήταν ανασυρόμενο.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το μοναδικό Kestrel (G-AEOC) κατασκευάστηκε με ίδιους πόρους και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Μάιο του 1937. Στις 26 Ιουνίου του ίδιου έτους παρουσιάστηκε στο αεροπορικό σαλόνι του Hendon. Οι επιδόσεις του ήταν καταπληκτικές για αεροσκάφος αυτής της κλάσης: είχε μέγιστη ταχύτητα 475 km/h σε ύψος 4270 m, ήταν δηλαδή ελάχιστα πιο αργό από το βασικό μαχητικό της RAF εκείνη την περίοδο, το Hawker Hurricane με τον κατά πολύ ισχυρότερο κινητήρα. Πρέπει να σημειωθεί βέβαια ότι το Kestrel δεν έφερε οπλισμό αλλά υπήρχε η δυνατότητα τοποθέτησης ενός πολυβόλο Browning των 7,7 mm και μιας φωτογραφικής μηχανής. Μπορούσαν επίσης να μεταφερθούν οκτώ εκπαιδευτικές βομβίδες.
Μετά την παρουσίαση στο Hendon, πραγματοποιήθηκαν οι δοκιμές του κατασκευαστή (τότε είχε τον κωδικό U-5) και αφού ολοκληρώθηκαν βάφτηκε στα χρώματα της RAF και πήρε τον κωδικό N3300. Στην συνέχεια πραγματοποιήθηκαν οι δοκιμές της αεροπορίας στο Φάρνμπορω (Farnborough) και στο κέντρο δοκιμών του Boscombe Down. Στις 20 Αυγούστου 1941 το αεροσκάφος διεγράφη από τα μητρώα της RAF και το 1943 διαλύθηκε για σκραπ.
Το Kestrel δεν είχε κατασκευαστεί για να καλύψει συγκεκριμένη απαίτηση του Υπουργείου Αεροπορίας και δεν εντάχθηκε άμεσα σε παραγωγή. Το 1938 κέρδισε σχετικό διαγωνισμό για εκπαιδευτικό αεροσκάφος το de Havilland Don, που αποδείχθηκε όμως ακατάλληλο με αποτέλεσμα να δοθούν παραγγελίες στην Miles Aircraft για την παραγωγή ενός εκπαιδευτικού βασισμένου στο Kestrel, του Miles Master. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη μέχρι τότε παραγγελία εκπαιδευτικού αεροσκάφους για την RAF, με το Master να εξελίσσεται σε ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά της κατά την διάρκεια του πολέμου.
Ζέραβατς

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!