google/wiki40b huggingface dataset:
Δημήτριος Γκλαβάς

Βιογραφία

Πολέμησε στην αντίσταση κατά των Ιταλών και Γερμανών κατακτητών και αργότερα εξορίστηκε στη Μακρόνησο λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων. Μετά την εξορία του, τελείωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή Αθηνών. Επιδόθηκε στη δημοσιογραφία, στο πολιτικό, εκπαιδευτικό και ελεύθερο ρεπορτάζ. Εργάστηκε στο ραδιόφωνο (ΕΙΡ) και σε πολλές εφημερίδες, όπως «Αθηναϊκή», «Εξπρές», «Νέα Πολιτεία» και «Ελευθεροτυπία».
Εκλέχθηκε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, ενώ πρωτοστάτησε και στην ίδρυση της ΠΟΕΣΥ, της οποίας διατέλεσε πρόεδρος από ιδρύσεώς της μέχρι και το 2004.
Στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε υπηρεσιακός υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης από τις 2 Ιουνίου 1989 ως τις 2 Ιουλίου 1989.
Πέθανε τον Φεβρουάριο του 2010, σε ηλικία 84 ετών, και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Στάδιο Ατατούρκ Λευκωσίας

Ιστορία

Τα σχέδια για την κατασκευή ενός σταδίου με χωρητικότητα 20.000 θεατών στη Βόρεια Λευκωσία ανακοινώθηκαν στις 20 Νοεμβρίου του 1975, όταν τοποθετήθηκε ένα σημάδι στα πεδία που θα ήταν ο χώρος του σταδίου. Το γήπεδο άνοιξε τις πύλες του στις 28 Ιανουαρίου του 1990, με έναν αγώνα μεταξύ Φενέρμπαχτσε και Σαριγέρ, στον οποίο επικρατησε η Σαριγέρ με 1–0. Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν 25.000 θεατές, αριθμός ρεκόρ για την ΤΔΒΚ, καθώς και ο πρωθυπουργός Ντερβίς Έρογλου, ο υπουργός Αθλητισμού Γκιουνάι Τζαϊμάζ και οι Τούρκοι υπουργοί Μεχμέτ Γιαζάρ και Ισμέτ Οζαρσλάν. Η Μπεσίκτας, η Γαλατασαράι και η Τράμπζονσπορ προσκλήθηκαν επίσης.
Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε από τουρκικές ομάδες για φιλικούς αγώνες το 1990, συμπεριλαμβανομένου ενός αγώνα μεταξύ Μπεσίκτας και Σαριγέρ στις 12 Ιανουαρίου του 1991. Στο συγκεκριμένο στάδιο πραγματοποιήθηκαν ορισμένοι αγώνες για το ELF Cup του 2006. Το 2010, το Τουρκοκυπριακό Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, Νεότητας και Αθλητισμού μεταβίβασε την κυριότητα του σταδίου στον τουρκικό δήμο της Λευκωσίας. Ανακαινίστηκε το 2011, με ανανεωμένο χλοοτάπητα και εγκατάσταση νέων ηλεκτρονικών πινάκων αποτελεσμάτων. Ένας πολυγωνικός χώρος τοξοβολίας παρουσιάστηκε επίσης στο γήπεδο το 2014.
Τογιοκούνι

Βιογραφία

Ο Τογιοκούνι γεννήθηκε στο Έντο, γιος του Κουροχάσι Γκορομπέι, που κατασκεύαζε κούκλες και μαριονέτες για τους ηθοποιούς του Καμπούκι. Μαθήτευσε σε ηλικία 14 ετών στον ιδρυτή της Σχολής Ουταγκάουα, Ουταγκάουα Τογιοχάρου, τον οποίον γνώριζε καλά ο πατέρας του και έμενε κοντά στο σπίτι του. Ένας από τους συμμαθητές του ηταν ο Τογιοχίρο, του οποίου μαθητής ήταν αργότερα ο μεγάλος ζωγράφος Χιροσίτζε. Σε αναγνώριση της καλλιτεχνικής του ικανότητας πήρε σύντομα το όνομα Ουταγκάουα Τογιοχίρο.
Ο Τογιοκούνι ήταν μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα από μικρή ηλικία και ήταν αποφασισμένος να αφήσει το δικό του καλλιτεχνικό στίγμα στην εποχή του. Μελέτησε εντατικά τα έργα καλλιτεχνών που έτυχε να γνωρίσει όπως ο Ουταμάρο, υιοθέτησε κριτικά στοιχεία τους στη δουλεία του και δημιούργησε το δικό του διακριτό ύφος. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα του που σχετίζονται με το θέατρο Καμπούκι και ιδιαίτερα για τα πορτραίτα ηθοποιών. Ζωγράφισε επίσης πορτραίτα γυναικών μπιζίνγκα.
Τα πορτραίτα ηθοποιών του ηταν ρεαλιστικά σε αντίθεση με αυτά του αντιπάλου του Σαράκου που υπερέβαλλε στα χαρακτηριστικά των προσώπων. Χαρακτηριστική ήταν η λυρικότητα με την οποία παρουσίαζε τους ηθοποιούς. Αυτά τα στοιχεία καθιέρωσαν τον Τογιοκούνι σαν τον πιο δημοφιλή δημιούργό αφισών θεάτρου της εποχής του.
Από το 1803 ώς το 1817,η δουλεία του έμεινε στάσιμη παρότι παρέμεινε δημοφιλής σαν καλλιτέχνης. Συνέχισε να παράγει μεγάλο αριθμό έργων αλλά η ποιότητά τους δεν ήταν ίδια με αυτή των προηγούμενων ετών.
Πέθανε στο Έντο περιστοιχιζόμενος από πολλούς μαθητές του το 1825, σε ηλικία 57 χρονών.
Νόμος του Μουρ

Ως «Νόμος του Μουρ» ονομάζεται η παρατήρηση πως ο αριθμός των τρανζίστορ ενός πυκνού ολοκληρωμένου κυκλώματος διπλασιάζεται κάθε δύο χρόνια. 
Ο «Νόμος» πήρε το όνομά του από τον συνιδρυτή της εταιρείας κατασκευής μικροεπεξεργαστών Intel, Γκόρντον Μουρ (Gordon Moore), ο οποίος περιέγραψε το 1965 τους λόγους για τους οποίους ο αριθμός των τρανζίστορ σε ένα πυκνό ολοκληρωμένο κύκλωμα θα διπλασιάζεται κάθε χρόνο για τουλάχιστον μία δεκαετία από τότε. Το 1975, κοιτάζοντας ξανά τα δεδομένα για την επόμενη δεκαετία, αναθεώρησε την «πρόβλεψή» του θέτοντας το διάστημα που απαιτείται για τον διπλασιασμό των τρανζίστορ ενός πυκνού ολοκληρωμένου κυκλώματος στα δύο έτη.   
Η πρόβλεψη επαληθεύθηκε από την πραγματικότητα, καθώς έκτοτε ο αριθμός των τρανζίστορ ενός ολοκληρωμένου κυκλώματος διπλασιάζεται κάθε δύο χρόνια. Η πρόβλεψη του Μουρ, ύστερα από την πρακτική επαλήθευσή της, ονομάστηκε «Νόμος του Μουρ».
Συχνά, ως χρόνος για την επιβεβαίωση του «Νόμου του Μουρ» θεωρούνται οι 18 μήνες, καθώς ο τεχνικός της Intel Ντέιβιντ Χάουζ παρατήρησε πως η απόδοση των μικροεπεξεργαστών θα διπλασιάζεται μετά το πέρας αυτού του διαστήματος, ως συνδυασμός της αύξησης του αριθμού των τρανζίστορ των μικροεπεξεργαστών και της αύξησης της ταχύτητάς τους.
Η επιβεβαίωση του «Νόμου του Μουρ» τις επόμενες δεκαετίες οφείλεται στο γεγονός πως «ο διπλασιασμός των τρανζίστορ ενός πυκνού ολοκληρωμένου κυκλώματος σε διάστημα 2 ετών» έγινε μια πρακτική των εταιρειών κατασκευής μικροεπεξεργαστών, καθώς αποτελεί βάση της μακροπρόθεσμης πολιτικής τους και κύριο στόχο των τεχνικών των τμημάτων έρευνας και ανάπτυξης.   
Το 2015 η Intel επιβεβαίωσε τις προβλέψεις που ήθελαν τον ρυθμό επιβεβαίωσης του «Νόμου του Μουρ» να επιβραδύνεται. Οι δυσκολίες πάνω στην κατασκευή ημιαγωγών κατάλληλου μεγέθους, ώστε να εκπληρώνουν τον «Νόμο του Μουρ» ξεκίνησαν το 2012 με την εμφάνιση των ημιαγωγών των 22 νανομέτρων και συνεχίστηκαν το 2014 με την εμφάνιση των ημιαγωγών των 14 νανομέτρων. Σύμφωνα με τον «Νόμο του Μουρ», το 2016 θα έπρεπε να εισαχθούν οι νέοι ημιαγωγοί των 10 νανομέτρων. Ωστόσο, η Intel ανακοίνωσε πως λόγω δυσκολιών στην κατασκευή τους η μετάβαση στην τεχνολογία των ημιαγωγών 10 νανομέτρων θα πραγματοποιηθεί το 2017, αυξάνοντας το χρονικό διάστημα που απαιτείται για τον διπλασιασμό του αριθμού των τρανζίστορ στα δυόμισι έτη.
Βουλευτικές εκλογές στη Γουινέα (2013)

Στη Γουινέα διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, έπειτα από πολλές αναβολές, στις 28 Σεπτεμβρίου 2013. Τα επίσημα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 18 Οκτωβρίου 2013. Το κόμμα του προέδρου Αλφά Κοντέ Συναγερμός του Λαού της Γουινέας (RPG) κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στην Εθνοσυνέλευση, με 53 επί συνόλου 114. Συνεπώς δεν κατέστη ικανό να αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία παρότι οι σύμμαχοί του κέρδισαν επιπρόσθετα 7 έδρες. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έλαβαν 53 έδρες και οι ηγέτες τους κατήγγειλαν νοθεία.
Δήμος Απερανθίας Νάξου

Ο Δήμος Απερανθίας ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γινόντουσαν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός Απείρανθος. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση.
Λίνκολν ΜακΒη

Δράση

Κατά την επίδοση των διαπιστευτηρίων του, όταν διορίσθηκε πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα το 1933, μίλησε στα αρχαία ελληνικά. Έμεινε στην Αθήνα μέχρι και τους πρώτους μήνες της Κατοχής εφόσον μέχρι τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχε εμπλακεί στον πόλεμο. Ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ τον επαναδιόρισε το 1943 πρέσβη στην εξόριστη κυβέρνηση του Καΐρου και επέστρεψε στην Αθήνα με την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944. Θεωρείται ότι χάρη στην μυστική κατάθεση στο Κογκρέσο το 1947 για το κίνδυνο της ένοπλης επέκτασης της Σοβιετικής επιρροής στα Βαλκάνια, διατυπώθηκε το γνωστό Δόγμα Τρούμαν με την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στην Ελλάδα για την αντιμετώπιση της ένοπλης τότε κομμουνιστικής απειλής. Έμεινε στην Αθήνα μέχρι τον Οκτώβριο του 1947. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα παράλληλα με τα καθήκοντά του, παρακολουθούσε και τις αρχαιολογικές ανασκαφές της Αμερικανικής Σχολής μεταξύ άλλων και στη Ακρόπολη. Ήδη, κατά την πρώτη του θητεία (1933-1941), πρωτοστάτησε στην εξεύρεση χορηγιών για την αναστήλωση του Λέοντος της Αμφίπολης.
Σοχάγκ

Ιστορία

Ως το 1960 ήταν ένα μικρό χωριό, από τότε και τη μεταφορά της πρωτεύουσας του κυβερνείου στη Σοχάγκ γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Έως το 1850 ανήκε στο Κυβερνείο Γκίργκα το οποίο με την μεταφορά της πρωτεύουσας στη Σοχάγκ διαλύθηκε και χωρίστηκε σε Κυβερνείο Σοχάγκ και Κυβερνείο Κένα.
Πιέτρο Α΄ Καντιάνο

Διαδοχή

Μετά τον θάνατο του οι Βενετσιάνοι πλήρωσαν τον πρίγκιπα Μπράνιμιρ της Κροατίας (879 - 892) έναν ετήσιο φόρο για να μπορούν να ταξιδεύουν και να εμπορεύονται στις Κροατικές ακτές στην Αδριατική Θάλασσα. Δεν καταγράφεται κανένας άλλος πόλεμος την περίοδο 887 - 948, η ειρήνη διατηρήθηκε το διάστημα αυτό με την πληρωμή ετήσιου φόρου. Ο Τζιοβάννι κυβέρνησε σύντομα την Βενετία μέχρι την ανακήρυξη του νέου δόγη, αυτός ήταν ο Πιέτρο Τριμπούνο ο γιος της ανεψιάς του Μαρίνας Καντιάνο. Ο γιος του Πιέτρο Β΄ Καντιάνο έγινε αργότερα δόγης.
Έντουαρντ Κοκόιτι

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1964 και είναι πρώην πρωταθλητής της εθνικής πυγμαχίας της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Πριν από το 1989 ήταν Πρώτος Γραμματέας του παραρτήματος της Κομσομόλ (κομμουνιστικό σύνδεσμο της νεολαίας) στο Τσκινβάλι.
Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα το 1992 και εκεί ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις. Επέστρεψε στη Νότια Οσετία το 2001.

Άνοδος στην εξουσία

Εξελέγη πρόεδρος σε ηλικία 38 ετών και με μεγάλη πλειοψηφία στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2001. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 18 Νοεμβρίου 2001 συγκέντρωσε το 45% των ψήφων έναντι 24% για το Στανισλάβ Κοτσίεφ και 21% για τον ως τότε πρόεδρο Λιούντβιγκ Τσιμπόροφ. Στον δεύτερο και τελικό γύρο στις 6 Δεκεμβρίου ο Κοκόιτι πήρε το 53% έναντι 40% για τον Κοτσίεφ και ανέλαβε πρόεδρος στις 18 Δεκεμβρίου.

Η ανέλπιστη εκλογή του στο ύπατο αξίωμα αποδόθηκε στις σχέσεις του με τη συμμορία των Τεντέγιεφ , γνωστή και διαβόητη στην περιοχή για υποθέσεις ναρκωτικών και λαθρεμπορίας.
Τον Ιούλιο του 2003 ο Κοκόιτι κινήθηκε εναντίον των Τεντέγιεφ και διέταξε τον αφοπλισμό των ιδιωτικών παραστρατιωτικών οργανώσεων της συμμορίας. Η απόλυση μάλιστα του επικεφαλής του Συμβουλίου Άμυνας πυροδότησε ταραχές.
Ο Κοκόιτι τάχτηκε κατά της επανένωσης με τη Γεωργία, όμως εξέφρασε την προθυμία του να διαπραγματευτεί μια ειρηνευτική συμφωνία στη βάση του να αντιμετωπιστεί η Νότια Οσετία ως ανεξάρτητο κράτος, όρος που απορρίφθηκε από την κυβέρνηση της Τυφλίδας.

Επανεκλογή 2006

Πριν από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2006 , χαρακτήρισε "πολιτική" την ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στη Γεωργία και στη Νότια Οσετία και όχι εθνικό θέμα.  Επίσης, κατηγόρησε για μεροληψία τον ΟΑΣΕ.
Στις 12 Νοεμβρίου του 2006 ο Κοκόιτι επανεξελέγη ντε φάκτο πρόεδρος και την ίδια ημέρα η Αντιπολίτευση οργάνωσε άλλες εκλογές σε εδάφη που ελέγχει η Γεωργία. Αντίπαλος πρόεδρος εξελέγη ο Ντμίτρι Σανακόγιεφ, πρώην πρωθυπουργός στη Νότια Οσετία , ο οποίος είχε απολυθεί από τον Κοκόιτι το 2001.

Εκλογές 2009

Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά τον πόλεμο της Γεωργίας, οι οποίες διεξήχθησαν στις 31 Μαΐου του 2009 έλαβαν μέρος 4 κόμματα για 34 έδρες στη Βουλή. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν μεγάλη. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα το κόμμα του Κοκόιτι, Yedinstvo (Ενότητα), κέρδισε τις εκλογές. 
Το 2011 τον διαδέχθηκε προσωρινά ως πρόεδρος ο Βαντίμ Μπρόβτσεφ.
Σημαία της Μοζαμβίκης

Η σημαία της Μοζαμβίκης καθιερώθηκε την 1η Μαΐου 1983. Περιλαμβάνει την εικόνα ενός οπλοπολυβόλου Καλάζνικοφ AK-47 και είναι η μόνη εθνική σημαία στον κόσμο που δείχνει ένα τέτοιο σύγχρονο όπλο. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει το φυσικό πλούτο, το μαύρο την αφρικανική ήπειρο, το κίτρινο τον ορυκτό πλούτο, το λευκό την ειρήνη και το κόκκινο τον αγώνα της χώρας για ανεξαρτησία. Στο έμβλημα που περιλαμβάνεται στη σημαία, το Καλάζνικοφ αποτελεί σύμβολο της αποφασιστικότητας του έθνους για προστασία της ελευθερίας του. Το βιβλίο συμβολίζει την εκπαίδευση και το τσαπί τους αγρότες και τη γεωργία. Τέλος, το κίτρινο αστέρι αφορά την αλληλεγγύη του λαού και των σοσιαλιστικών πιστεύω στη χώρα.

Προτάσεις για νέα σημαία

Η σημαία βασίστηκε στη σημαία του Μοζαμβικανού Απελευθερωτικού Μετώπου 
(FRELIMO). Το 2005 έγινε διαγωνισμός για αλλαγή της σημαίας, που όμως παραμένει η ίδια. Η πρόταση για μια νέα σημαία απορρίφθηκε από το κοινοβούλιο, το οποίο ελεγχόταν από το FRELIMO. 169 προτάσεις απορρίφθηκαν, μεταξύ των οποίων και της σημερινής σημαίας χωρίς το Καλάζνικοφ.
Γνεύσιος

Ο γνεύσιος (αγγλικά: gneiss) είναι ευρέως διαδεδομένο πέτρωμα που προέρχεται από υψηλού βαθμού περιφερειακή μεταμόρφωση πετρωμάτων.
Δεν είναι διαπιστωμένη η ακριβής ετυμολογία του όρου «γνεύσιος». Κατά μία εκδοχή προέρχεται από το ρήμα της παλαιάς γερμανικής γλώσσας gneisto, που σημαίνει «σπινθηρίζω», λόγω των λάμψεων του πετρώματος σε άμεσο φωτισμό. και σε παλαιά αγγλικά "fyrgnāst".Κατ' άλλη, ατεκμηρίωτη εκδοχή ο όρος προέρχεται από τη σαξωνική και αποδίδει το άχρηστο υλικό ενός μεταλλείου (σκωρία).
Χαρακτηριστικό των γνευσίων είναι η εναλλαγή ανοιχτόχρωμων και σκουρόχρωμων ζωνών, και οι δύο από πυριτικά ορυκτά. Αυτό που περισσότερο χαρακτηρίζει τους γνευσίους είναι αυτή η χαρακτηριστική υφή τους παρά η ορυκτολογική τους σύσταση. Η υφή αυτή είναι χαρακτηριστική της μεταμόρφωσης υψηλών θερμοκρασιών (600 - 700ο C) και ανάλογων πιέσεων. Οι κρύσταλλοι των ορυκτών δεν λαμβάνουν φυλλώδη μορφή αλλά περισσότερο κοκκώδη. Από ορυκτολογική άποψη οι γνεύσιοι συνίστανται κυρίως από νατριούχους και καλιούχους αστρίους, χαλαζία και συμμετέχουν επίσης μαρμαρυγίες (κυρίως μοσχοβίτης και βιοτίτης) και αμφίβολοι (κυρίως κεροστίλβη), ενώ ενίοτε συναντάται και γραφίτης. Ανάλογα με το αρχικό πέτρωμα από το οποίο προήλθαν χαρακτηρίζονται ως γρανιτικοί, διοριτικοί, σχιστολιθικοί, κτλ. Αν το πρωτογενές πέτρωμα ήταν πυριγενές, οι γνεύσιοι χαρακτηρίζονται ως ορθογνεύσιοι, ενώ αν ήταν ιζηματογενές, τότε χαρακτηρίζονται ως παραγνεύσιοι.
Μια ιδιαίτερη παραλλαγή του γνευσίου ονομάζεται οφθαλμώδης γνεύσιος (διεθνώς augengneiss, από τις λέξεις "augen" (γερμ. οφθαλμοί) και gneiss). Σε αυτούς εμφανίζονται μεγάλοι ανοιχτόχρωμοι φαινοκρύσταλλοι αστρίων (κυρίως μικροκλινούς) σε φακοειδές σχήμα μέσα στις σκοτεινές ζώνες, δίνοντας την εντύπωση ενός ανοικτού οφθαλμού.
Ο γνεύσιος χρησιμοποιείται ως οικοδομικό υλικό (κατασκευή βάθρων, πλακών επίστρωσης αλλά και προσόψεων κτηρίων κτλ). 
Απαντάται σε πολλά σημεία του πλανήτη. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στην Τήνο, τη Δήλο και αρκετές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας.
Space Vol 1 & 2

Τα τραγούδια

1. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 20:36
2. Black Night (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 6:00
3. Paint It Black (Jagger, Richards) - 11:42
4. Mandrake Root (Evans, Blackmore, Lord) - 33:37
Μοντάλε (Σαν Μαρίνο)

Γενικά

Ο Μοντάλε είναι ο μικρότερος των τριών πύργων που βρίσκονται επί του Μόντε Τιτάνο. Ο πύργος αυτός κατασκευάστηκε κατά τον 14ο αιώνα. Σε αντίθεση με τους άλλους δύο πύργους που κατασκευάστηκαν επί του όρους, ο Μοντάλε δεν είναι ανοιχτός στο κοινό. Είναι ένας από τους τρεις πύργους που αναπαριστώνται τόσο στην εθνική σημαία όσο και το εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου. Ο Άγιος Μαρίνος έχει, επίσης, ένα τοπικό γλυκό το οποίο λέγεται La Torta Di Tre Monti (Κέικ των Τριών Βουνών/Πύργων), ενώ αποτελεί και χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής, με το περιεχόμενό του να είναι βάση βάφλας με επικάλυψη σοκολάτας.
Σεβεντίν Σέβεντι (Κουίνσλαντ)

Επίσημη ονομασία

Παρόλο που η πόλη αναφέρεται τοπικά ως 1770 με αριθμούς, το επίσημο όνομα της πόλης είναι με λέξεις Seventeen Seventy, καθώς είναι κανόνας της ονομασίας τόπων του Κουίνσλαντ το να συλλαβίζονται οι αριθμοί.
Ασέν Ζλατάροφ

Βιογραφία

Ο Ζλατάροφ γεννήθηκε το 1885 στο Χάσκοβο του πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και ήταν γιος επιφανούς δικηγόρου και πολιτικού. Από τα μαθητικά του χρόνια απέκτησε εξοικείωση με τα ρωσικά και τα γαλλικά. Στη συνέχεια σπούδασε χημεία στο πανεπιστήμιο της Σόφιας όπου ταυτόχρονα παρακολουθούσε παραδόσεις φιλοσοφίας και λογοτεχνίας και αργότερα πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στο πανεπιστήμιο της Γενεύης. Το 1908 απέκτησε διδακτορικό στη χημεία και τη φυσική από το πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ και κατόπιν εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στο Κολλέγιο Βρωματολογίας του Μονάχου, όπου ειδικεύτηκε στη βιοχημεία. Τα επόμενα χρόνια αρθρογραφούσε σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά της Βουλγαρίας και του εξωτερικού, διετέλεσε επί σειρά ετών καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Σόφιας και έγινε γνωστός για τις μελέτες του στη βιοχημεία και την αξιοποίηση της σόγιας. Επιπλέον πραγματοποίησε σειρά δημοσίων διαλέξεων (ακόμη και μέσω ραδιοφώνου) και ασχολήθηκε ενεργά με τη λογοτεχνία, τη βοτανολογία και τις τέχνες.
Κατά τον Μεσοπόλεμο ήταν ένας από τους υποστηρικτές της πρότασης του Αυστριακού διπλωμάτη Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργκι για την ενοποίηση των κρατών της Ευρώπης, ενώ από τη δεκαετία του 1920 εκδηλώθηκε αναφανδόν υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Όταν μερικά χρόνια αργότερα έγινε αισθητή η άνοδος του Ναζιστικού Κόμματος στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας, ο Ζλατάνοφ υπήρξε επικριτικός προς τον Αδόλφο Χίτλερ και τη ναζιστική ιδεολογία, την οποία αντιμετώπιζε ως ρατσιστική και αντιδραστική.
Απεβίωσε την 22α Δεκεμβρίου του 1936 στη Βιέννη εξαιτίας επιπλοκών που παρουσιάστηκαν μετά από εγχείρηση και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στη Σόφια, παρουσία πλήθους κόσμου. Γιος του είναι ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Σβέτοζαρ Ζλατάροφ.

Αποτίμηση

Ο Ζλατάροφ απολάμβανε ήδη όσο ήταν ακόμη εν ζωή την εκτίμηση του ακαδημαϊκού και πνευματικού κόσμου της πατρίδας του, αλλά και διεθνή αναγνώριση για το επιστημονικό του έργο του στους τομείς της βιοχημείας και της οργανικής χημείας. Στη Βουλγαρία θεωρείται πρωτοπόρος στον τομέα της βρωματολογίας, ενώ το όνομά του έχει δοθεί στο πανεπιστήμιο του Μπουργκάς, σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά και σε πολιτιστικούς συλλόγους.
Ντιρκ Ε΄ της Ολλανδίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φλόρις Α΄ κόμη της Ολλανδίας (δυτικής Φρισίας) και της Γκέρτρουντε των Μπίλλουνκ, κόρης του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 9 ετών με επίτροπο τη μητέρα του. Τότε ο Γουλιέλμος Α΄ επίσκοπος της Ουτρέχτης βρήκε ευκαιρία και κατέλαβε διεκδικούμενα έδαφη, μάλιστα το δικαίωμά του το επιβεβαίωναν δύο καταστατικά του 1064 του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Στον Ντιρκ Ε΄ έμεινε η περιοχή δυτικά του Βλη και γύρω από τα στόμια του Ρήνου. 
Η Γερτρούδη με τον γιο της αποσύρθηκε στις νήσους της Φρισίας (Ζηλανδία), αφήνοντας τον Γουλιέλμο Α΄ να καταλάβει τις περιοχές. Το 1063 παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ του Οίκου της Φλάνδρας, του οποίου ο πατέρας, κόμης της Φλάνδρας, απέδωσε στον Ντιρκ Ε΄ το μέρος της Φλάνδρας που ήταν υποτελές στη Γερμανία. Ο Ροβέρτος Α΄ έγινε επίτροπος της αρχής και ανέκτησε τον έλεγχο των ανατολικών νησιών. 
Ο Ροβέρτος Α΄ ήταν τώρα κύριος όλης της Φρισίας. Το 1070 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βαλδουίνος ΣΤ΄ κόμης της Φλάνδρας, αφήνοντας γιο τον ανήλικο Αρνούλφο Γ΄. Η μητέρα αυτού Ριχίλντε και ο Ροβέρτος Α΄ έριζαν για την επιτροπεία του· στη μάχη στο Κάσσελ το 1071 ο Αρνούλφος Γ΄ σκοτώθηκε και η μητέρα του αιχμαλωτίστηκε. 
Η διαμάχη έγινε μέρος της μεγαλύτερης αντιπαράθεσης μεταξύ του βασιλιά της Γερμανίας και του πάπα: ο επίσκοπος της Ουτρέχτης υποστήριξε τον Γερμανό βασιλιά, ενώ ο κόμης της Ολλανδίας τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ και τον αντίπαλο βασιλιά Ροδόλφο του Ράινφελντεν. 
Ο λαός της Ολλανδίας εξεγέρθηκε υπέρ του Ροβέρτου, αλλά ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας έστειλε στρατό με επικεφαλής του Γοδεφρείδο Δ΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης, που κατέστειλε τη στάση. Το 1076 οι στασιαστές σκότωσαν τον Γοδεφρείδο Δ΄· επίσης ο Γουλιέλμος Α΄ απεβίωσε.
Ο Ντιρκ Δ΄, που είχε πια ενηλικιωθεί, έδραξε την ευκαιρία: με τη βοήθεια του Ροβέρτου Α΄ συγκέντρωσε στρατό, πολιόρκησε τον νέο επίσκοπο της Ουτρέχτης στο κάστρο Υσελμόνντε και τον αιχμαλώτισε. Τότε ο επίσκοπος αποποιήθηκε των διεκδικούμενων εδαφών, πλήρωσε λύτρα και αφέθηκε ελεύθερος. 
Το 1091 απεβίωσε σε ηλικία 39 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φλόρις Β΄. Τάφηκε στο αββαείο του Έγκμοντ.
Νικόλαος Οικονομίδης (βυζαντινολόγος)

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα και τη περίοδο από το 1951 έως το 1956 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπό την επίβλεψη του Βυζαντινολόγου Διονύσιου Ζακυθηνού. Αφού απόκτησε το πτυχίο του, το 1958 μετέβη στο Παρίσι για την εκπόνηση διδακτορικών σπουδών υπό τον Πωλ Λεμέρλ. Επίσης, οι σπουδές του στο Παρίσι τον εισήγαγαν στην έννοια της Σιγιλλογραφίας, και τον βοήθησαν στην ανακάλυψη του αποκαλούμενου Τακτικόν του Εσκοριάλ ή Τακτικόν Οικονομίδη. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του στο Τακτικόν του Εσκοριάλ και σε άλλα Τακτικά (λίστες θέσεων στα Βυζαντινά αυτοκρατορικά συμπόσια) δημοσιεύθηκε το 1972, με τον τίτλο Les listes de préséance byzantines des IXe et Xe siècle, που περιελάμβανε μετάφραση και σχολιασμό των Τακτικών. Ο Νικόλαος Οικονομίδης επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά το καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών το 1967 τον εξανάγκασε να εξοριστεί στον Καναδά μαζί με τη σύζυγο του, μελετήτρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Ελισάβετ Ζαχαριάδου. Τον Ιούλιο του 1969, αποδέχθηκε τη θέση του καθηγητή Βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, μια θέση που κράτησε έως το 1989, όταν και επέστρεψε στην Αθήνα όπου διορίστηκε στην έδρα της Βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Απεβίωσε στις 31 Μαΐου 2000.
Εκτός από το έργο του Listes de préséance, σε άλλα σημαντικά του έργα περιλαμβάνονται οι επτά τόμοι του Archives de l' Athos. Πρόκειται για ένα πολύτομο έργο με έγγραφα των μοναστηριών του Αγίου Όρους, που ξεκίνησε ο Πωλ Λεμέρλ. Επίσης, ένα ακόμη σημαντικό έργο του Νικόλαου Οικονομίδη είναι η μελέτη και λεπτομερής καταγραφή της εκτενούς συλλογής Βυζαντινών σφραγίδων του κέντρου ερευνών Ντάμπαρτον Όουκς (Dumbarton Oaks). Το έργο του αυτό τον οδήγησε στην δημιουργία ενός νέου επιστημονικού περιοδικού, του οποίου ήταν επιμελητής, το Studies in Byzantine Sigillography.
Ιβάν Μιχαΐλοβιτς Ομπολένσκι

Βιογραφικά στοιχεία

Υπηρέτησε ως Γενικός Κυβερνήτης της Φινλανδίας από τις 18 Αυγούστου 1904 έως τις 18 Νοεμβρίου 1905. Ο προκάτοχός του, Νικολάι Ιβάνοβιτς Μπομπρίκοφ, δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 1904.
Ήταν μέλος πριγκιπικής οικογένειας προερχόμενης από τους Ρουρικίδες, της οποίας οι πρόγονοι είχαν διατελέσει κυβερνήτες ενός εκ των Άνω Πριγκιπάτων. Μητέρα του ήταν η -γεννημένη στην Ρουμανία- πριγκίπισσα Μαριοάρα Στούρτζα, κόρη του Αλεξάντρου Στούρτζα. Πατέρας του ήταν ο Πρίγκιπας Μιχαΐλ Αλεξάντροβιτς Ομπολένσκι (1821–1886).
Η θητεία του έλαβε χώρα εν μέσω επαναστατικού αναβρασμού τόσο στην Ρωσία, όσο και στο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας. Η Ρωσική επανάσταση του 1905 είχε ως αποτέλεσμα μία γενική απεργία στην Φινλανδία και την αντικατάσταση της φεουδαρχικής Δίαιτας της Φινλανδίας με το σύγχρονο Κοινοβούλιο της Φινλανδίας.
Σκοτώθηκε από επαναστάτες στην Αγία Πετρούπολη.
Ρότζερ Αμπιούτ

Προφίλ

Γεννήθηκε γύρω στο 1972και έγινε πρόεδρος της Βουλής το 2003. Λόγω του αξιώματος αυτού έγινε και υπηρεσιακός πρόεδρος στις 24 Μαρτίου του 2004, όταν τερματίστηκε η πενταετής θητεία του προέδρου Τζον Μπανί. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε ως τις 12 Απριλίου, οπότε εξελέγη από το κοινοβούλιο πρόεδρος ο Άλφρεντ Μασένγκ. Ο τελευταίος απομακρύνθηκε από την προεδρία στις 11 Μαΐου του 2004 και έτσι ο Αμπιούτ επανήλθε στο προεδρικό αξίωμα, ως υπηρεσιακός πρόεδρος. Στις βουλευτικές εκλογές στις 7 Ιουλίου του 2004 απώλεσε την έδρα του στο κοινοβούλιο και συνεπεία αυτού έχασε όλα του τα αξιώματα, μεταξύ των οποίων του προέδρου του Κοινοβουλίου και του υπηρεσιακού Προέδρου όταν συνήλθε η νέα Βουλή, στις 28 Ιουλίου του 2004. Το κόμμα του (Εργατικό Κόμμα) δε διαθέτει πια κανέναν βουλευτή στο Κοινοβούλιο.
Γκονθάλο Χινέρ

Ο Γκονθάλο Χινέρ (Giner, Gonzalo) (γενν. 1962 Μαδρίτη) Ισπανός κτηνίατρος το επάγγελμα και διατροφολόγος ζώων είναι  επίσης συγγραφέας και ασχολείται με το μυθιστόρημα. Ο Χινέρ εμφανίστηκε με θεαματικό τρόπο στη φιλολογική σκηνή με το βιβλίο του η Τέταρτη Διαθήκη (2005). Με το μυθιστόρημα Ο Θεραπευτής των Αλόγων το (2008), γνώρισε την αποδοχή από την κριτική και το κοινό για την προσφορά του στη λαϊκή λογοτεχνία.
Μεσιέ 85

Ιστορικό

Ο Μεσιέ 85 ανακαλύφθηκε τις 18 Μαρτίου 1781 από τον Τσαρλς Μεσιέ, μαζί με άλλα 7 μέλη του καταλόγου του στην ίδια περιοχή του ουρανού και το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 92.
Το 1960 παρατηρήθηκε στον γαλαξία ο υπερκαινοφανής αστέρας SN 1960R, ο οποίος έφτασε σε μέγεθος 11,7.

Κοντινοί γαλαξίες

Σε απόσταση 8 λεπτών της μοίρας από τον Μεσιέ 85 βρίσκεται ο ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας NGC 4394, και δεδομένων των παρόμοιων μετατοπίσεων προς το ερυθρό, αποτελούν φυσικό ζευγάρι.