google/wiki40b huggingface dataset:
Τζουζέπε Μερκάλι

Βιογραφικό

Ο Μερκάλι γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1850. Αφού χειροτονήθηκε ρωμαιοκαθολικός ιερέας, έγινε καθηγητής φυσικών επιστημών στο Μιλάνο. Εκδιώχθηκε, όμως, από τη θέση του αυτή όταν κατηγορήθηκε για φιλελεύθερες απόψεις, καθώς υποστήριξε ανοικτά την ανέγερση μνημείου στη μνήμη του φιλοσόφου και ιερέα Αντόνιο Ρεσμίνι Σερμπάτι. 
Αργότερα η ιταλική κυβέρνηση τον διόρισε καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Ντομοντόσολα, στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Ρέτζιο ντι Καλάμπρια και, τελικά, στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Διορίστηκε επίσης Διευθυντής στο «Παρατητήριο του Βεζούβιου».
Ο Μερκάλι βρήκε τραγικό τέλος το 1914, όταν τυλίχτηκε στις φλόγες παρασύροντας μια λάμπα παραφίνης, που βρισκόταν στο υπνοδωμάτιό του. Εικάζεται ότι εκείνο το βράδυ εργαζόταν μέχρι αργά, όπως άλλωστε συνήθιζε. Λέγεται, μάλιστα, ότι μία φορά είχε απορροφηθεί τόσο πολύ από την εργασία του, οπότε όταν και τον βρήκαν το επόμενο πρωί στις 11 π.μ. να συνεχίζει να εργάζεται, αδυνατούσε να πιστέψει ότι είχε ήδη ξημερώσει. Ο Μερκάλι βρέθηκε απανθρακωμένος πάνω στο κρεβάτι του. Κρατούσε μία κουβέρτα, με την οποία είχε επιχειρήσει να σβήσει τις φλόγες που τον περικύκλωσαν.
Λίγες μέρες αργότερα οι ιταλικές αρχές έδωσαν μια νέα διάσταση στο θάνατο του Μερκάλι. Υποστήριξαν την εκδοχή ότι στραγγαλίστηκε και στη συνέχεια το πτώμα του απανθρακώθηκε (πιθανώς με χρήση πετρελαίου) προκειμένου να εξαφανιστεί κάθε στοιχείο που θα οδηγούσε σε εγκληματική πράξη. Στήριξαν τα λεγόμενά τους στο γεγονός ότι χρηματικό ποσό ύψους 1.400 δολαρίων έλειπε από το διαμέρισμα του καθηγητή.

Ηφαιστειολογία

Ο Μερκάλι υπήρξε ακόμη αυτόπτης μάρτυρας ηφαιστειακών εκρήξεων στα ηφαίστεια Στρόμπολι (Stromboli) και Βουλκάνο. Οι περιγραφές του από τη μαρτυρία του αυτή,  χρησιμοποιούνται έως και σήμερα από τους ηφαιστειολόγους ανά τον κόσμο.
Κάρλος Φουέντες

Βιογραφία

Ο Κάρλος Φουέντες γεννήθηκε στον Παναμά, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως μέλος του μεξικανικού διπλωματικού σώματος. Στη δεκαετία του '30, ο πατέρας του διορίστηκε πρέσβης του Μεξικού στις Ηνωμένες Πολιτείες, με έδρα την Ουάσινγκτον. Στην Πόλη του Παναμά ο νεαρός Φουέντες σπούδασε ιστορία και γεωγραφία του Μεξικού. Θα περνούσαν αρκετά χρόνια για να γνωρίσει το Μεξικό από κοντά. Στο μεταξύ έζησε στο Σαντιάγο τη Χιλής, το Μπουένος Άιρες, όπου δέχθηκε την επιρροή σημαντικών προσωπικοτήτων των λατινοαμερικάνικων γραμμάτων, όπως ο Πάμπλο Νερούδα και ο Νταβίδ Αλφάρο Σικέιρος.
Στο Μεξικό, ο Φουέντες πήγε στα 16 του χρόνια και εισήχθη στην προπαρασκευαστική τάξη για το Κολλέγιο. Ξεκίνησε να εργάζεται ως συνεργαζόμενος δημοσιογράφος με το περιοδικό HACKERS DOWNLOAD και κέρδισε την πρώτη θέση στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του Κολλεγίου Φρανσές Μορέλος. Αργότερα πήρε τον πτυχίο της Νομικής από το Πανεπιστήμιο UNAM. Το 1950 ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου έκανε σπουδές Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.
Το 1954 δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα με τίτλο Οι μασκαρεμένες μέρες. Μαζί με τον Εμανουέλ Καρμπάγιο διηύθυνε την "Revista Mexicana de Literatura" (Μεξικανική Επιθεώρηση Λογοτεχνίας), ενώ μαζί με τους Βίκτορ Γκονσάλες Ολέα και Ενρίκε Γκονσάλες Πεδρέρο διηύθυνε το περιοδικό "El Espectador" (Ο Θεατής).
Ο Κάρλος Φουέντες περιέγραψε στο μυθιστόρημά του Η πιο διαυγής περιοχή το Μεξικό των δεκαετιών του '40 και του '50. Επέστρεψε στην περιγραφή του Μεξικού, αυτή τη φορά των δεκαετιών του '80 και του '90, στο μυθιστόρημα Κριστόμπαλ Νονάτο.
Στη δεκαετία του '60, έζησε στο Παρίσι, στη Βενετία, το Λονδίνο και στην Πόλη του Μεξικού. Το 2001, το μυθιστόρημά του Αύρα, το οποίο είχε γράψει το 1962, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός σκανδάλου στην Πόλη του Μεξικού. Μία καθηγήτρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η Χεορχίνα Ράβαγο, απολύθηκε διότι πρότεινε την ανάγνωση του εν λόγω έργου στους μαθητές του Ινστιτούτου "Félix Félix de Jesús Rougier", όπου φοιτούσε και η κόρη του τότε Υπουργού Εργασίας, Κάρλος Αβασκάλ Καρράνσα.
Στη δεκαετία του '70, ο Φουέντες εργάστηκε στο Ινστιτούτο Γούντροου Ουΐλσον της Ουάσινγκτον. Ο Φουέντες υπήρξε πρέσβης του Μεξικού στη Γαλλία κατά την περίοδο 1972 - 1978, αλλά παραιτήθηκε όταν ο πρώην πρόεδρους του Μεξικού, Γουστάβο Ντίας Ορδάς, γνωστός ως ηθικός αυτουργός της σφαγής των φοιτητών έξω από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, διορίστηκε πρέσβης του Μεξικού στην Ισπανία.
Το 1979, ο Φουέντες έλαβε το Διεθνές Βραβεία Αλφόνσο Ρέγιες, το 1984 το Εθνικό Βραβείο Επιστημών και το 1987 το Βραβείο Θερβάντες. Το 1992 του απονεμήθηκε το ΣΤ' Βραβείο Ιβηροαμερικανικής Λογοτεχνίας. Το 1994 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστούριας.
Άνοιγμα Σαραγόσας

Ιστορία

Το άνοιγμα αυτό έγινε δημοφιλές στον Σκακιστικό Όμιλο Σαραγόσας (Saragossa chess club, Σαραγόσα, Ισπανία) το 1919. Το επόμενο έτος ένα μέλος του ομίλου ο Χοσέ Χουνθόζα (José Juncosa) ανέλυσε το άνοιγμα στο Ρεβίστα ντελ Κλαμπ Αρτζεντίνο (Revista del Club Argentino). Το 1922, ξεκίνησε στο Μάνχαϊμ ένα θεματικό τουρνουά που απαιτούσε από τους παίκτες να ανοίγουν με 1.γ3, υπήρξαν τρεις συμμετέχοντες, ο Ζίγκμπερτ Τάρρας (Siegbert Tarrasch), ο Πωλ Λέονχαρντ (Paul Leonhardt) και ο Ζακ Μίζες (Jacques Mieses), το τουρνουά κέρδισε ο Τάρρας.

Θεωρία

Η κίνηση 1.γ3 στο άνοιγμα Σαραγόσας δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά μια φιλόδοξη κίνηση. Ανοίγει μια διαγώνια για την βασίλισσα, αλλά δεν έχει μεγάλες αξιώσεις για το κέντρο. Ετοιμάζεται να προωθήσει το πιόνι στο τετράγωνο δ4, αλλά τα λευκά θα μπορούσαν απλά να παίξουν αυτή την κίνηση αμέσως. Επίσης, το πιόνι στο γ3 έχει το προφανή μειονέκτημα του ότι στερεί το τετράγωνο γ3 από τον ίππο των λευκών. Η διαφορά μεταξύ της κίνησης 1.γ3 και της 1.δ4 είναι ότι η τελευταία εξασφαλίζει ότι τα μαύρα δεν θα παίξουν 1...ε5, ενώ πιο προσεκτικά η 1.γ3 εξακολουθεί να επιτρέπει στα μαύρα να απαντήσουν με 1...ε5, έτσι το άνοιγμα αυτό δίνει στα λευκά τη δυνατότητα να διατηρήσουν επιπλέον τέμπο αναγκάζοντας τα μαύρα να απαντούν μετά από κάθε κίνηση των λευκών.
Δεν είναι μια φοβερή κίνηση, ωστόσο, γιατί είναι πιθανό να μετατραπεί σε πολλά στερεά συστήματα, που συμπεριλαμβάνουν, ονομάζοντας λίγες επιλογές ανοιγμάτων, την αντεστραμένη Άμυνα Κάρο-Κανν (Caro-Kann Defence) ή τη Σλαβική Άμυνα (Slav Defense), αλλά με ένα έξτρα τέμπο για τα λευκά), την Βαριάντα Ανταλλαγής (Exchange Variation) της Άρνησης (Declined) του Γκαμπί της Βασίλισσας (Queen's Gambit), μετά από 1. γ3 ε5, 2. δ4, ε×δ4, 3. γ×δ4, δ5..., στο στερεό αλλά παθητικού τύπου Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας (Queen's Pawn Game), όπου μετά από 1. γ3 Ιζ6, 2. δ4... ή 1. γ3 δ5, 2. δ4..., ή στην αντεστραμένη (Scandinavian Defense), όπου μετά από 1. γ3 ε5, 2. δ4 ε×δ4, 3. Β×δ4!; Ιγ6, 4. Βα4..., όπως επίσης στο Άνοιγμα Πονζιάνι (Domenico Lorenzo Ponziani) και στην Κεντρική Παρτίδα (Center Game).
Επαρχία Ταζόφσκι

Η Επαρχία Ταζόφσκι (ρωσικά: Та́зовский райо́н‎) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις επτά στον Αυτόνομο θύλακα των Γιαμάλων Νένετς της Περιφέρειας Τιουμέν, στην Ρωσία. Η επαρχία βρίσκεται στο βόρειο, στο βορειοανατολικό και στο ανατολικό τμήμα του αυτόνομου θύλακα. Η έκταση της επαρχίας είναι 174.343,92 τετραγωνικά χιλιόμετρα (67.314,56 τετραγωνικά μίλια). Το διοικητικό κέντρο είναι το Ταζόφσκι. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 16.537 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 είχε πληθυσμό 15.600 κατοίκων, ενώ στην Σοβιετική απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 18.515 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Ταζόφσκι αντιστοιχεί στο 41,1% του συνολικού πληθυσμού της επαρχίας.
Αλμπέρ Μαρκέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1875 στο Μπορντώ και ξεκίνησε τις σπουδές του σε εφηβική ηλικία από τη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού όπου συναντήθηκε με τον Ανρί Ματίς με τον οποίο συνδέθηκε με μια βαθιά φιλία που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Έπειτα μαζί με τον Ματίς σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού πλάι στον Γκυστάβ Μορώ και μετά συνδέεται με τη Société des Artistes Indépendants. Από το 1920 και μετά ξεκίνησε μια σειρά ταξιδιών σε χώρες της Αφρικής (Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτος κλπ) και της Ευρώπης (Ισπανία, Ιταλία, ΕΣΣΔ, Ολλανδία, Σουηδία κλπ) για καλλιτεχνικούς λόγους. 
Ξεκίνησε την εκθεσιακή του δραστηριότητα με τη συμμετοχή του στις ομαδικές εκθέσεις των ανεξάρτητων καλλιτεχνών του Παρισιού κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και το 1907 πραγματοποίησε την παρθενική ατομική του έκθεση. Πέθανε το 1947 στο Παρίσι.

Τεχνοτροπία & έργο

Ο Μαρκέ ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία ενώ τα έργα του περιλαμβάνουν θαλασσογραφίες, προσωπογραφίες και γυναικείο γυμνό. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό ρεύμα του φωβισμού ενώ τα επόμενα χρόνια στράφηκε προς τον νατουραλισμό. Κατά την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής του δημιουργίας οι πίνακες του διακρίνονταν για την αφθονία στο χρώμα ενώ αργότερα τα έργα του θα γίνουν λεία, λεπτοδουλεμένα και με περισσότερη έμφαση στην πινελιά.
Ζήκος Ρώσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Δερβίζιανα της Λάκκας Σουλίου το 1838. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και μετά στην Ριζάρειο Σχολή. Στη συνέχεια σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου και τα Πανεπιστήμια της Λειψίας και της Χάγης. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας με διδακτορικό δίπλωμα στη φιλοσοφία. 
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1867 εξελέγη υφηγητής της ομιλιτικής στο Πανεπιστήμιο και μετά από ένα χρόνο πήρε την άδεια να διδάσκει και την εγκυκλοπαίδεια της θεολογίας. Το 1875 ορίστηκε επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, διδάσκοντας παράλληλα στην Ριζάρειο Σχολή, και το 1881 τακτικός. Την ίδια στιγμή έγινε επίτιμος στη Ριζάρειο Σχολή. Το 1911 παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο εξαιτίας του ορίου ηλικίας που είχε επιβληθεί, και συνέχισε να διδάσκει στη Ριζάρειο μέχρι το 1913. Το 1911 έγινε επίτιμος και το 1922 ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου. Διετέλεσε έξι φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1877-1878, 1881-1882, 1886-1887, 1890-1891, 1895-1896 και 1902-1903. Το 1903, συνέγραψε το Σύστημα δογματικής της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 Σεπτεμβρίου 1933.
Σίντνεϋ Σέλντον

Βραβεία

Εκτός από το Όσκαρ σεναρίου, που κέρδισε το 1947, τιμήθηκε με ένα Βραβείο Τόνι (1959), για το μιούζικαλ Redhead και ένα Έμι για τη δουλειά του στην τηλεοπτική σειρά I Dream of Jeannie, που μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό δίκτυο NBC.
Κοσμάς επιγραμματοποιός

Με το όνομα Κοσμάς μηχανικός, μοναχός σώζεται ένα επίγραμμα στην Ανθολογία του Πλανούδη (Ελληνική Ανθολογία XVI 114). Για τον ποιητή αυτόν δεν υπάρχουν πληροφορίες από αλλού. Ο Paton αναφέρει με επιφύλαξη ότι έζησε τον 6ο μ.Χ. αιώνα.
Κόνδιτο

Το κόνδιτο είναι οικογένεια καρυκευμένων κρασιών στην αρχαία Ρωμαϊκή και Βυζαντινή κουζίνα.
Το λατινικό όνομα κόνδιτο (conditum) μεταφράζεται περίπου ως "πικάντικο". Συνταγές για παραλλαγές του κόνδιτου βρίσκονται στο De re coquinaria. Τα συστατικά του conditum paradoxum (κόνδιτο το παράδοξο) περιλαμβάνουν τα εξής: κρασί, μέλι, πιπέρι, μαστίχα, δάφνη, σαφράν και σπόρους χουρμαδιάς βουτηγμένους σε κρασί.
Bitter Lemons

Πλαίσιο συγγραφής

Ο Λώρενς Ντάρελ έρχεται στην Κύπρο το 1953 και μένει σε αυτήν μέχρι το 1956. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του διδάσκει Αγγλικά στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, ενώ διετέλεσε και διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Πληροφορίων της αποικιοκρατικής διοίκησης. Επίσης κυβερνητικός εκπρόσωπος και διευθυντής της ραδιοφωνίας και της εκπαίδευσης. Οι εντυπώσεις από την παραμονή του στο νησί καταγράφηκαν στο βιβλίο ταξιδιωτικών εντυπώσεων Πικρολέμονα.

Η εικόνα της Κύπρου στα Πικρολέμενα του Ντάρελ

Στα Πικρολέμονα , σχολιάζει ο Κλεόπας, έχουμε τη σύγκρουση δύο ρόλων , δύο στάσεων απέναντι στην Κύπρο: «του ξένου που έχει υιοθετήσει την ελληνική κουλτούρα, αναζητώντας έναν προσωπικό παράδεισο, και αυτόν του Βρετανού υπαλλήλου που υπηρετεί την αποικιοκρατική κυβέρνηση και τα συμφέροντά της» Για τον Ντάρελ η Κύπρος ανήκει στην Ανατολή και όχι στην Ευρώπη. Οι κάτοικοι του νησιού συγκεντρώνουν όλα εκείνα τα οριενταλιστικά χαρακτηριστικά, καθώς τους χαρακτηρίζει: μπαμπού, ανώριμοι, γραφικοί, αστείοι, ακαλλιέργητοι, οκνηροί, κινούμενοι με βραδείς ρυθμούς χαρακτηριστικά ανατολίτικους, κουτσομπόλιδες, κρυψίβουλοι και ανειλικρινείς , ρέπουν σε παζαρέματα. Όμως δεν κρύβει τη συμπάθειά του προς τους απλούς αγρότες του νησιού τους ανόθευτους από τον δυτικό πολιτισμό. Αυτό που εξαίρει ο Νταρελ είναι η γραφικότητα, η πνευματικότητα, οι παραδοσιακές αξίες, το έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, ο ρομαντισμός, η απλότητα, η φυσικότητα, η γαλήνη και η ηρεμία. Ό, τι δηλαδή έχει πλέον χαθεί από τη Δύση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στον φανατισμό, τη συνακόλουθη βία και τις ακρότητες που συνεπάγεται η προβολή της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Στην προσπάθειά του ο Ντάρελ να παρουσιάσει τους Κύπριους ως παραδοσιακά αγγλόφιλους και σταθερά φίλα διακείμενους προς τους αποικιοκράτες παρουσιάζει ως αποκλειστικά υπεύθυνη την ελληνική κυβέρνηση στην μεταστροφή της στάσης των Κυπρίων. Τα Πικρολέμονα του Ντάρελ, μπορεί να φιλοδοξούν να είναι ένα ταξιδιωτικό κείμενο, ωστόσο είναι ένα απολογητικό κείμενο της Βρετανικής αποικιοκρατίας.

Απήχηση του έργου

Το έργο πρωτοεκδόθηκε το 1957 από τις εκδόσεις Faber and Faber Ltd, και επαινέθηκε από τον βρετανικό τύπο, ενώ του απονεμήθηκε το λογοτεχνικό βραβείο Duff Cooper Memorial Price. Όμως δεν έλειψαν και τα αρνητικά σχόλια από αρκετούς, ακόμα και τον Όστεν Χάρισον ,στον οποίο ήταν αφιερωμένα τα Πικρολέμονα, αλλά και τον θετό γιο του , τον Έλληνα φωτογράφο Δημήτρη Παπαδήμο. Ο Ρόδης Ρούφος γράφει το δικό του μυθιστόρημα-απάντηση στα Πικρολέμονα, προκειμένου να αναιρέσει τις αντικυπριακές θέσεις του Ντάρελ: είναι το The Age of Bronze που κυκλοφορεί ταυτόχρονα και στην Ελλάδα το 1960 με τίτλο Η Χάλκινη εποχή. Ο ποιητής Κώστας Μόντης έγραψε το 1964 το αντιρρητικό βιβλίο Κλειστές πόρτες ως απάντηση στις ταξιδιωτικές αναμνήσεις του Ντάρελ.

Ελληνικές μεταφράσεις

Η πρώτη έκδοση στα ελληνικά έγινε το 1959 σε μετάφραση Αιμίλιου Χουρμούζιου από τις εκδόσεις Γρηγόρη.
Αγριοκαστανιά

Περιγραφή

Φτάνει τα 15-25 μέτρα σε ύψος κι έχει μεγάλα, πράσινα, οδοντωτά και, σχεδόν, λεία φύλλα. Ανθίζει μεταξύ Απριλίου και Μαΐου. Τα άνθη της έχουν σχήμα πυραμίδας, είναι λευκά, με ροζ στίγματα και έχουν μήκος 10-30 εκατοστά. Οι καρποί της (αγριοκάστανα), πρέπει να συλλέγονται την περίοδο, που πέφτουν από τα δέντρα τους, δηλαδή, μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου.

Γεωγραφική εξάπλωση

Η αγριοκαστανιά προέρχεται και απαντάται κυρίως στα Βαλκάνια. Σήμερα, βρίσκεται σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Στην Ελλάδα, βρίσκεται κυρίως στα ορεινά δάση της Ηπείρου, της Μακεδονίας, του νομού Φθιώτιδος και σε ελάχιστες περιοχές της Αττικής. Αγριοκαστανιές υπάρχουν επίσης στον Εθνικό Κήπο και στο Άλσος της Κηφισιάς. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες χρησιμοποιείται κυρίως για δεντροστοιχίες στα πάρκα και τους δρόμους των μεγάλων πόλεων (Παρίσι). Στη Γαλλία, ονομάζεται Le Marronnier και είναι ένα από τα αγαπημένα δέντρα των ντόπιων. Οι Άγγλοι τή λένε Horse-chestnut και οι Γερμανοί, Die Rosskastanien.

Φαρμακευτικές ιδιότητες

Η αγριοκαστανιά έχει πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες.

Φλοιός

O φλοιός της, ο οποίος περιέχει μια κουμαρίνη, την αισκουλίνη και βιταμίνη P, διαθέτει φλεβοτονωτικές ιδιότητες. Η βιταμίνη P δυναμώνει τα τριχοειδή αγγεία, βοηθά στην κυκλοφορία του αίματος, καταπραΰνει τους πόνους των αιμορροϊδικών κρίσεων, αντιμετωπίζει τις εκχυμώσεις και τους κιρσούς και, γενικότερα, συμβάλλει στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, που σχετίζονται με τη φλεβική ανεπάρκεια (οιδήματα, βαρειές γάμπες). Παλαιότερα, δινόταν και στα άλογα, όταν πάθαιναν κολικό και γι' αυτό έχει πάρει το όνομα hippocastanum (ίππος + κάστανο). Ακόμα, χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία.
Κριβογκάστανι

Πληθυσμός

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η Κριβογκάστανι είχε 1.870 κατοίκους.
Η κύρια εθνότητα του πληθυσμού είναι Σλαβομακεδόνες (99%) και οι υπόλοιποι είναι κυρίως Ρομά.
Η θρησκευτική πίστη στο χωριό είναι η Ορθοδοξία.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1981

Το 67ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1981 διεξήχθη από 26 ως 28 Ιουνίου στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1981. Αυτή ήταν η 13η και τελευταία φορά που οι πανελλήνιοι αγώνες στίβου διεξήχθησαν στο Στάδιο Καραϊσκάκη, όπου είχαν γίνει για πρώτη φορά το 1965. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. τρία χρόνια μετά την προηγούμενη κατάκτησή του.

Χρονικό των αγώνων

Στους αγώνες υπήρξε συμμετοχή αθλητών από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο αλλά το επίπεδο επιδόσεων ήταν χαμηλό, αν εξαιρεθεί ένα πανελλήνιο ρεκόρ. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 3 Μαΐου. Αυτή τη χρονιά δεν έγινε στην κλασική διαδρομή αλλά στην Αχαΐα στη διαδρομή Αίγιο - Πάτρα με μικρή διεθνή συμμετοχή. Το πρωτάθλημα 20.000μ βάδην έγινε στις 2 Απριλίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης και στον περιβάλλοντα χώρο του. Ξεχωριστά διεξήχθη και το πρωτάθλημα συνθέτων αγωνισμάτων ανδρών-γυναικών, εφήβων-νεανίδων, στις 2-3 Μαΐου, στο Μακάρειο Στάδιο της Λευκωσίας. Τα υπόλοιπα αγωνίσματα διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων.
Στους αγώνες εμφανίστηκαν πάλι δυνατοί οι κυπριακοί σύλλογοι αλλά στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με τρεις βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο ΓΣ Παγκύπρια.
Ιωάννης του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Σοφίας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζιμίρ Δ΄ της Πολωνίας.
Η σύζυγός του Ζερμαίν της Φουά ήταν χήρα του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων, εγγονός του Φερδινάνδου Β΄, όρισε το ζεύγος αντιβασιλείς της Βαλένθια.
Ο Ιωάννης έγινε το 1516 ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1525 απεβίωσε και η Ζερμαίν έκανε το 1526 τρίτο γάμο με τον Φερδινάνδο των Τραστάμαρα δούκα της Καλαβρίας.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1519 τη Ζερμαίν των Φουά, κόρη του Ιωάννη υποκόμη του Ναρμπόν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Λίνα Βερτμίλερ

Βιογραφία

Το πλήρες όνομά της είναι Arcangela Felice Assunta Wertmüller von Elgg Español von Braueich και προέρχεται από αριστοκρατική ελβετική οικογένεια. Ως παιδί ήταν επαναστάτρια και είχε απελαθεί από 14 σχολεία.
Η πρώτη δουλειά, μετά την αποφοίτησή της από το σχολείο, ήταν μια περιοδεία στην Ευρώπη με ένα κουκλοθέατρο. Για τα επόμενα δέκα χρόνια εργάστηκε στο θέατρο σαν ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Κατά την περίοδο αυτή γνώρισε τον Τζιανκάρλο Τζιανίνι ο οποίος θα πρωταγωνιστούσε αργότερα σε αρκετές ταινίες της.
Το 1963 μέσω της φίλης της Φλώρας συζύγου του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι συναντά τον Φελίνι και δουλεύει σαν βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία του 8½. Την επόμενη χρονιά κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο της με την ταινία Ι Basilischi.
Είναι παντρεμένη με τον Ενρίκο Τζομπ και έχει μία κόρη.
Νιόβη

Νιόβη του Ταντάλου

Η Νιόβη κόρη του βασιλιά της Φρυγίας Ταντάλου και της Διώνης, ήταν σύζυγος του Θηβαίου Αμφίονα και μητέρα εξ αυτού πολλών και ωραίων τέκνων που αποτελούσαν ζεύγη τους Νιοβίδες. Περί του αριθμού αυτών οι πληροφορίες των αρχαίων ποιητών και συγγραφέων κυμαίνονται από 12 μέχρι 20. Επικρατέστερη είναι αυτή των δεκατεσσάρων παιδιών (εφτά αγόρια και εφτά κορίτσια). Μάλιστα αναφέρεται πως οι εφτά πύλες της Θήβας είχαν τα ονόματα των κοριτσιών της.
Φαίνεται πως κάποτε η Νιόβη υπερηφανεύθηκε για την ευγονία και την ομορφιά των τέκνων της λέγοντας πως «ένα μόνο ζεύγος διδύμων έναντι των τόσων δικών της έχει να επιδείξει η Λητώ, η εκλεκτή του Δία» (εννοώντας την Άρτεμη και τον Απόλλωνα). Όταν το έμαθε στη συνέχεια η Λητώ αγανάκτησε και ζήτησε από τα παιδιά της να τιμωρήσουν την υπερήφανη αυτή θνητή. Έτσι κατά τις παραδόσεις οι δύο θεοί τόξευσαν με τα αλάθητα βέλη τους , η μεν Αρτεμη τις κόρες, ο δε Απόλλων τους γιους. Από τον όλεθρο αυτό κατά παραδόσεις σώθηκαν μόνο δύο από τα τέκνα ο Αμύκλας και η Μελίβοια, κατ΄ άλλους μόνο η Μελίβοια που όμως από την ταραχή της μετονομάσθηκε Χλώρις.
Τα νεκρά σώματα των Νιοβίδων έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, αφού ο Δίας μετέβαλλε σε λίθο όποιον επιχειρούσε να αποδώσει νεκρικές τιμές σ΄ αυτά. Μόνο δε την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί, μετά από τις ικεσίες της απέλπιδος μητέρας τους και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους (Παυσανίας ΙΧ 17,2).
Οι τραγικοί ποιητές της αρχαιότητας χρησιμοποίησαν τον μύθο της Νιόβης και ο μεν Αισχύλος εμφανίζει την ηρωίδα του παραδομένη σε βωμό και άδακρυ πόνου επί του τάφου των τέκνων της, ο δε Σοφοκλής την παρουσιάζει φυγάδα από τη Βοιωτία στην Σίπυλο συνεχώς θρηνούσα ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνισθούν τον πόνο της, μέχρι που ο οικτίρμων Ζεύς την μεταμορφώνει σε βράχο από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων. Ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του (VI 146 – 312) την παρουσιάζει να εκσφενδονίζεται από ανεμοστρόβιλο ήδη απολιθωμένη από τη Θήβα στην Σίπυλο και να σχηματίζει βράχο σε μορφή θρηνούσας γυναίκας. Πολλές επίσης εμπνεύσεις και έργα οφείλουν στον μύθο αυτό και οι εικαστικές τέχνες.
Κατ΄ άλλη, περιορισμένη, εκδοχή του μύθου, λυδικής καταγωγής, η Νιόβη απέκτησε 20 τέκνα τα οποία στο τέλος θανάτωσε η ιδια, και στην συνέχεια αυτοκτόνησε, όταν ο πατέρας τους, ο Ασσάων, φόνευσε τον σύζυγό της Φίλοιτο προκειμένου να την συζευχθεί.
Οινάνθη της Αιγύπτου

Η Οινάνθη (απεβ. το 203 πΧ) ήταν Ελληνίδα ευγενής της Αιγύπτου, που τα παιδιά της υπηρέτησαν τους Πτολεμαίους. Ο σύζυγός της ήταν ομώνυμος τού πάππου του Αγαθοκλή της Σικελίας.

Βιογραφία

Η καταγωγή της δεν μας είναι γνωστή. 
Παντρεύτηκε πρώτα τον Αγαθοκλή πατέρα, γιο της Θεοξένας της Νεότερης (κόρης τού Αγαθοκλή τυράννου των Συρακουσών και μετά βασιλιά της Σικελίας). Η Θεοξένα η Νεότερη ήταν κόρη της Θεοξένας της Πρεσβύτερης, ετεροθαλούς αδελφής τού Πτολεμαίου Β΄. Η Οινάνθη και ο Αγαθοκλής πατήρ απέκτησαν τον Αγαθοκλή υιό, την Αγαθόκλεια και άλλες δύο κόρες.
Όταν απεβίωσε ο Αγαθοκλής πατήρ, η Οινάνθη έκανε 2ο γάμο με τον Θεογένη (ή Θεόγνητο ή Διόγνητο). Αυτός ήταν ευγενής, διοικητής, δηλ. επιστάτης ιδιοκτησίας σε κτήματα. Η Οινάνθη ήταν φιλόδοξη και φιλοχρήματη. Εισήγαγε τα παιδιά της στον 2ο εξάδελφο τού Αγαθοκλή πατέρα, τον Πτολεμαίο Δ΄ (βασ. 221-205 πΧ). Η Αγαθόκλεια έγινε η ευνοούμενη ερωμένη τού βασιλιά. Δια μέσου των παιδιών της η Οινάνθη μπόρεσε να αποκτήσει τη μεγαλύτερη επιρροή στη διακυβέρνηση τού Πτολεμαίου Δ΄. Ο Αγαθοκλής υιός έγινε κηδεμόνας τού ανήλικου 3ου εξαδέλφου του Πτολεμαίου Ε΄ και αντιβασιλιάς. 
Όμως οι πολίτες της Αλεξάνδρειας εξεγέρθηκαν εναντίον της Οινάνθης, της οικογένειάς της και της μερίδας της. Η Οινάνθη και οι οικείοι της κατέφυγαν στον ναό Θεσμοφόριον, ελπίζοντας βοήθεια από τις θεές και πως οι ευχές τους θα έδιωχναν τις απειλές τού όχλου·μερικές ευγενείς κυρίες ήλθαν προς παρηγορία της. Όμως την επόμενη ημέρα η Οινάνθη, η οικογένειά της και η παράταξή της σύρθηκαν έξω από τον βωμό. Το Αλεξανδρινό πλήθος τους κάθισε γυμνούς επάνω σε άλογα και τους οδήγησε στο Στάδιον. Εκεί ο όχλος τους σκότωσε με μανία και τους έκοψε κομμάτια.
Χάμφρεϊ Κάρπεντερ

Βιογραφία

Ο Κάρπεντερ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1946 στην Οξφόρδη. Στην Οξφόρδη ο Κάρπεντερ, γεννήθηκε, πέθανε και έζησε, σχεδόν, όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του ήταν ο επίσκοπος Χένρι Κάρπεντερ και η μητέρα του η Ούριθ Μόνικα Τρεβέλυαν. Ως παιδί ζούσε σε καταλύματα πανεπιστημίου, όπου εργαζόταν ο πατέρας του, ωσότου διοριστεί ο πατέρας του επίσκοπος της Οξφόρδης.
Ο Κάρπεντερ είναι γνωστός και για τις βιογραφίες που έχει συγγράψει, όπως του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, του Ουίσταν Ώντεν, του Έζρα Πάουντ κ.ά.
Ο Κάρπεντερ, ωστόσο, έγραψε και ιστορίες για τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC 3.
Ο Χάμφρεϊ Κάρπεντερ πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2005, από καρδιακή ανεπάρκεια, σε συνδυασμό και με τη νόσο πάρκινσον, η οποία  τον ταλαιπωρούσε για πολλά χρόνια.