google/wiki40b huggingface dataset:
Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης Αξιωματικών Μηχανικού

Η Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης Αξιωματικών Μηχανικού (Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ.) είναι Τεχνική Στρατιωτική Σχολή του Στρατού Ξηράς, αντίστοιχη των Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ. Η έδρα της βρίσκεται στην Αθήνα, στο Γουδί. Ιδρύθηκε την 2η Σεπτεμβρίου 1925. Σε αυτή φοιτούν Αξιωματικοί του Μηχανικού (Στρατός Ξηράς) καθώς και Μηχανικοί Αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού. Η φοίτηση στη Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. διαρκεί πέντε εξάμηνα, περιλαμβάνει και διπλωματική εργασία, ενώ η εισαγωγή της σε αυτή γίνεται με κατατακτήριες εξετάσεις.

Διακρίσεις

Στους σπουδαστές που αποφοιτούν από τη Σχολή, απονέμεται σε ειδική τελετή, πτυχίο ισότιμο με το πτυχίο των Ανωτάτων Σχολών του Κράτους (ΝΔ 2125/1939).
Οι απόφοιτοι Αξιωματικοί της Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. φέρουν αντίστοιχο διακριτικό, ενώ το πτυχίο της Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. θεωρείται απαραίτητο προσόν για κάθε Αξιωματικό του Μηχανικού, καθώς παίζει καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξή του.
Φαράχ (περιοχή)

Με το όνομα Φαράχ φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο δυτικό κεντρικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Ιράν. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 48.000 τ.χλμ, είναι ένας από τους μεγαλύτερους σε έκταση νομούς της χώρας, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση το 1980 αριθμούσε τους 365.000, ενώ το 2006 τους 480.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 11 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική παστούν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Φαράχ, της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες

Οι 11 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Φαράχ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ανάρ Ντάρα, η Γκουλιστάν ή Γκιουλιστάν, η Καλά-ι Κα, η Κχακί Σαφέντ, η Λας Βα Τζουάιν, η Μπακουά, η Μπαλά Μπουλούκ, η Πουρ σαρμάν, η Πουσχτ Ροντ, η Σιμπ Κο και η Φαράχ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού.
Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ

Ιστορία

Η Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ συστάθηκε το 1925. Αποτέλεσε την πρώτη μη ευρωπαϊκή ομοσπονδία που έγινε μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χόκεϊ (FIH), το 1928. Εκπροσωπούσε την Ινδία σε όλους τους διεθνείς αγώνες. Στις 28 Απριλίου του 2008, η Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ αποβλήθηκε από την Ινδική Ολυμπιακή Ομοσπονδία εξ αιτίας υποτιθεμένης δωροδοκίας. Το 2009 συστάθηκε η Ομοσπονδία Χόκεϊ Ινδίας.
Μπέτυ Μπλου

Πλοκή

Η ταινία περιγράφει την ιστορία ενός παθιασμένου έρωτα με τραγική εξέλιξη. Ο Ζοργκ είναι ένας ερασιτέχνης συγγραφέας, που έχει παρατήσει το έργο του και ζει σαν ο γενικός επιστάτης μιας ντουζίνας μπανγκαλόου σε κάποια παραλιακή περιοχή της Νότιας Γαλλίας. Εντελώς ξαφνικά κι απρόσμενα, εισβάλει στη ζωή του, η προκλητική και σέξι Μπέτυ. Η νεαρή κοπέλα φανερώνει από την αρχή μια παθιασμένη αφοσίωση σε εκείνον και το ταλέντο του, αλλά και μια κυκλοθυμική συμπεριφορά που ταράζει τη σχέση τους. Το ερωτευμένο ζεύγος, μετά από την πρόκληση εμπρησμού στην φωλιά τους, μετακομίζει σε προάστιο του Παρισιού και από εκεί σε μια πόλη της Νότιας Γαλλίας, όπου διατηρούν ένα μαγαζί πώλησης μουσικών πιάνων. Η Μπέτυ, μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες να μείνει έγκυος (ο πρωτότυπος τίτλος, 37.2 βαθμοί κελσίου είναι η θερμοκρασία του σώματος μιας εγκύου γυναίκας το πρωί), αρχίζει να εκδηλώνει επικίνδυνες ψυχαναγκαστικές διαταραχές και ξαφνικές καταστροφικές εκρήξεις. Ο Ζοργκ θα την ακολουθήσει μέχρι το τέλος, προσπαθώντας να την προστατέψει από τον ίδιο τον εαυτό της.

Κριτικές

Η ταινία γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Γαλλία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες παρά τις συγκρατημένες κριτικές. Είναι η τρίτη ταινία του Μπενέξ μετά την Ντίβα και Το φεγγάρι στον υπόνομο και η μεγαλύτερη επιτυχία του. Επίσης η ταινία έκανε διεθνή σταρ την άγνωστη Μπεατρίς Νταλ. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της έπαιξε και η μουσική του Γκάμπριελ Γιάρεντ. Κέρδισε μόνο το Βραβείο Σεζάρ αφίσας αν και είχε υποψηφιότητες σε όλες τις βασικές κατηγορίες.
Λιγκ 1

Ιστορικές πληροφορίες

Η ιστορία του μπορεί να διαιρεθεί σε δύο περιόδους: την ερασιτεχνική ως το 1929 και την επαγγελματική από το 1932 μέχρι σήμερα. Κατά την ερασιτεχνική περίοδο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στη Γαλλία είχαν διοργανώσει διαδοχικά δύο ομοσπονδίες: η Ένωση Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (USFSA) από το 1893-94 ως το 1918-19 και η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ερασιτεχνών (FFFA) τις περιόδους 1926-27 ως 1928-29.
Από το 1932 το γαλλικό ποδόσφαιρο οργανώθηκε επαγγελματικά με τη δημιουργία της Λιγκ 1 (Ligue 1), της ανώτερης επαγγελματικής κατηγορίας της χώρας, ο νικητής της οποίας θεωρείται πρωταθλητής Γαλλίας. Από το 1994 σε ειδική τελετή βραβεύονται οι καλύτεροι παίκτες της χρονιάς. Στα βραβεία Trophées UNFP du football υπάρχουν οι εξής κατηγορίες: Παίκτης της χρονιάς, Νέος παίκτης της χρονιάς, Τερματοφύλακας της χρονιάς, Προπονητής της χρονιάς, Καλύτερο γκολ και Καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος.
Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό

Το Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό είναι το πολεμικό ναυτικό τμήμα της Αυστραλιανής Αμυντικής Δύναμης (Australian Defence Force). Πρωτοεμφανίστηκε,μετά την ένωση των αποικιών, και την δημιουργία της Αυστραλίας ως κράτος το 1901 με την ονομασία Κοινοπολιτιακή Ναυτική Δύναμη η οποία,στηρίχθηκε στην ένωση των πλοίων και τον εξοπλισμών των,πρώην πλέον,αποικιών.
Στόχος ήταν η ναυτική,κατά τόπους προστασία, μέχρι το 1911 που μετονομάζεται σε Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό (Royal Australian Navy) και αναλαμβάνει επισήμως την διαφύλαξη όλων των χωρικών υδάτων της Ηπείρου.
Το Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό της Βρετανίας συνέχισε να υποστηρίζει το Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό και παρείχε πρόσθετη αμυντική ικανότητα στον Ειρηνικό έως τα πρώτα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια, η ταχεία επέκταση του πολέμου έφερε την απόκτηση μεγάλων επιφανειακών σκαφών και την κατασκευή πολλών μικρότερων πολεμικών πλοίων. 
Σήμερα, το Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό αποτελείται από 47 σκάφη σε λειτουργία, 3 σκάφη που δεν έχουν τεθεί σε λειτουργία και πάνω από 16.000 άτομα προσωπικό. Το Αυστραλιανό ναυτικό είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο εξελιγμένες ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή του Νοτίου Ειρηνικού, με σημαντική παρουσία στον Ινδικό Ωκεανό και σε παγκόσμιες επιχειρήσεις για την υποστήριξη στρατιωτικών εκστρατειών και αποστολών διατήρησης της ειρήνης. Ο επικεφαλής του ναυτικού είναι ο αντιναύαρχος Μάικλ Νούναν. Σήμερα αποτελείται από 14.215 άτομα μόνιμο προσωπικό και 8.493 έφεδρους.
Acoustically Driven

Τραγούδια

1. Introduction - 0:47

2. Why Did You Go (Box, Byron, Hensley, Kerslake) - 3:59

3. The Easy Road (Hensley) - 2:41

4. Echoes in the Dark (Hensley) - 4:44

5. Come Back to Me (Hensley, Kerslake) - 4:40

6. Cross That Line (Box, Lanzon) - 5:56

7. The Golden Palace (Box, Lanzon) - 8:17

8. The Shadows and the Wind (Hensley) - 4:30

9. Wonderworld (Hensley) - 4:33

10. Different World (Box, Lanzon) - 5:03

11. Circus (Box, Thain, Kerslake) - 4:21

12. Blind Eye (Hensley) - 3:37

13. Traveller in Time (Box, Byron, Kerslake) - 2:50

14. More Fool You (Box, Lanzon) - 3:30

15. Lady in Black (Hensley) - 6:15

16. Medley: The Wizard / Paradise / Circle of Hands (Clarke, Hensley) - 9:24

Μέλη των Uriah Heep

Το "Acoustically Driven" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μουσείο του Λούβρου αρ. MNB 3223)

Περιγραφή

Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά Πολιάς με πλατύ θώρακα με ασπίδα και δόρυ προς τα δεξιά. Περιστοιχίζεται από δύο κίονες δωρικού ρυθμού Νίκες που είναι στραμμένες προς την Αθηνά και κρατούν κλάδο ελιάς. Πριν από τον αριστερό κίονα διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ», ενώ μετά τον δεξιό κίονα μνημονεύεται ο «ΗΓΗΣΙΑΣ ΑΡΧΩΝ».
Στην όπισθεν όψη εικονίζεται στιγμιότυπο από το αγώνισμα της πυγμαχίας. Δύο γυμνοί άμουσοι αθλητές αγωνίζονται αντιμέτωποι και κρατούν τις πυγμές στο ύψος του κεφαλιού. Αριστερά στέκει ένας βραβέας που κρατάει κλαδί από φοίνικα.

Ιστορική τοποθέτηση

Από τον 4ο αιώνα π.Χ. και μετά συναντάμε την επιγραφή του άρχοντα που κυβερνούσε την Αθήνα κατά την συγκομιδή της ιερής ελιάς, από την οποία γίνονταν το λάδι έπαθλο των Παναθηναίων. Ο Ηγησίας υπηρέτησε την περίοδο 321-320 π.Χ. και χρονολογεί την κατασκευή του αμφορέα ετούτου στο πρώτο έτος της 114ης Ολυπιάδας. Ο αμφορέας είναι από το ίδιο εργαστήρι όπως και ο Αμφορέας του Κηφισόδορου.
Κρατική Αστυνομία (Ιταλία)

Ιστορία

Συστάθηκε το 1852 ως στρατιωτική αστυνομία. Το 1981 ανέλαβε καθήκοντα αστυνομίας πόλεων.
Λευτέρης Χριστοφόρου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λευτέρης Χριστοφόρου γεννήθηκε στο Πραστειό Αμμοχώστου στις 31 Αυγούστου 1963. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Είναι παντρεμένος με τη Διαμάντω Ορθοδόξου και έχει ένα υιό και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή

Διετέλεσε μέλος της Μαθητικής Κίνησης (ΜΑΚΙ). Την περίοδο 1976-1981 ήταν μέλος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ). Την περίοδο 1993-1996 ήταν επαρχιακός γραμματέας της ΝΕΔΗΣΥ Αμμοχώστου. Την περίοδο 1994-1997 ήταν εκπρόσωπος των τραπεζικών υπαλλήλων στην Ένωση Τραπεζικών Υπαλλήλων Κύπρου (ΕΤΥΚ) στην επαρχία Αμμοχώστου. Την περίοδο 2001-2006 διετέλεσε Επίτροπος Προσφύγων, Εγκλωβισμένων, Αγνοουμένων και Παθόντων του ΔΗΣΥ. Διετέλεσε αντιπρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων. Επανεκλέχθηκε στις Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του 2006 και στις βουλευτικές εκλογές του 2011.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ακριτικών Περιοχών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας.
Συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014, αλλά δεν εκλέχθηκε. Ωστόσο, μερικούς μήνες μετά τις εκλογές, ο ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Χρήστος Στυλιανίδης, παραιτήθηκε λόγω της ανάληψης του χαρτοφυλακίου του Ευρωπαίου Επίτροπου για τη Διεθνή Συνεργασία, την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων. Τη θέση του στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο πήρε στις 3 Νοεμβρίου 2014 ο Λευτέρης Χριστοφόρου ως πρώτος επιλαχών. Επανεκλέχθηκε στις ευρωεκλογές του 2019. Συμμετέχει στην πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Μαργαρίτα Λυμπεράκη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα  και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1945 έζησε για μεγάλα διαστήματα στο Παρίσι. Έγραψε πεζά και θεατρικά έργα στα ελληνικά και τα γαλλικά. Το μυθιστόρημά της "Τα ψάθινα καπέλα" (1946) διασκευάστηκε για την τηλεόραση. Άλλα έργα της: "Τα δέντρα" (1945), "Η γυναίκα του Κανδαύλη" (1955), "Ο άλλος Αλέξανδρος" (1970), "Το μυστήριο" (1976) κ.ά. 
Έγραψε το σενάριο για την πρώτη ταινία του Ν.Κούνδουρου (ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΙΣ ) το 1954 , σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι , μια ταινία σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο.
Πέθανε το 2001 στην Αθήνα. Κόρη της ήταν η πεζογράφος Μαργαρίτα Καραπάνου.
1126 Οτερό

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Οτερό εκτιμάται σε 11,96 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι A, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1786. Η Οτερό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 38 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα.
C5H8

O μοριακός τύπος C₅H₈, με μοριακή μάζα 68,12 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 68,117 ± 0,0046), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 2, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες:
Αυτοκινητόδρομοι της Βόρειας Μακεδονίας

Οι αυτοκινητόδρομοι στη Βόρεια Μακεδονία, που ονομάζονται αβτοπάτ (Σλαβομακεδονικά: автопат) και το όνομα, όπως και η μετάφρασή της σε περισσότερες γλώσσες, σημαίνει δρόμος αυτοκινήτων.
Το σύστημα δρόμων το έχει κληρονομήσει από την πρώην Γιουγκοσλαβία. Τα διόδια επί πληρωμή(patarini) παραμένουν στη θέση τους και το όριο ταχύτητας είναι 130 χλμ/ώρα (81 mph).[1]
Οι αυτοκινητόδρομοι είχαν αρχικά επισημανθεί με κίτρινο χρώμα στης γραμμές και ορισμένα από αυτά παραμένουν στη θέση τους, έχουν όμως σταδιακά καταργηθεί και αντικατασταθεί με λευκό. Οι πινακίδες των αυτοκινητόδρομων διατηρούν το πράσινο χρώμα στο φόντο τους, ένα χαρακτηριστικό που μοιράζονται με την Ελβετία, την Ιταλία, τη Δανία, τη Σουηδία, την Ελλάδα, τη Λιθουανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, καθώς και τις άλλες δημοκρατίες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Οι δρόμοι είναι ευθύγραμμοι στο σύνολό τους με καλή επίστρωση άσφαλτου, και καλύτερα διατηρημένοι από τις εθνικές οδούς.

Αυτοκινητόδρομος Α1

Το μεγάλο μέρος του αυτοκινητόδρομου χτίστηκε ενώ η ΠΓΔ της Μακεδονίας ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας, με το τμήμα του Κουμάνοβο-Petrovec να άνοιξε για πρώτη φορά για την κυκλοφορία το 1979. Ο αυτοκινητόδρομος ολοκληρώθηκε το 2004 για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.
Για περίπου 30 χιλιόμετρα μεταξύ του αεροδρομίου των Σκοπίων και το Βέλες, η διασπάσεις του αυτοκινητόδρομου, δημιουργεί μια σταδιακή απόσταση αρκετών χιλιομέτρων.
Ο αυτοκινητόδρομος Α1 είναι μέρος της ευρωπαϊκής οδού Ε75.

Αυτοκινητόδρομος Α2

Ο αυτοκινητόδρομος Α2 είναι μια οδός η οποία θα συνδέσει την Kriva Palanka και τα σύνορα Deve Bair στην διασταύρωση με τη Βουλγαρία και την Οχρίδα. Η διαδρομή περνάει μέσα από τα Σκόπια της περιφερειακής οδούς και εισέρχεται στον αυτοκινητόδρομο που έχει ήδη κατασκευαστεί  που συνδέει το Τέτοβο με το Γκόστιβαρ. Το τμήμα της διαδρομής που παρακάμπτει το Kicevo και τελειώνει στην Οχρίδα σχεδιάζεται να μετατραπεί σε αυτοκινητόδρομο με 4 λωρίδες εως το 2016.

Αυτοκινητόδρομος Α3

Ο αυτοκινητόδρομος Α3 θα διασχίσει τη χώρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά, ανάμεσα στα σύνορα με τη Βουλγαρία, κοντά στο Delcevo, μέσω Kocani, Štip (διασταύρωση Α4), στο Βέλες (διασταύρωση Α1), στο Πρίλεπ, στην Μπίτολα, και θα καταλήγει σε Οχρίδα (διασταύρωση Α2).

Αυτοκινητόδρομος Α4

Ο αυτοκινητόδρομος Α4 είναι η σύνδεση των Σκοπίων με το Κοσσυφοπέδιο, και είναι μέρος της ευρωπαϊκής οδού Ε65.
Το επόμενο τμήμα του Α4 θα συνδεθεί με το Štip (διασταύρωση Α3) μέσω Radoviš και την Στρούμιτσα στα σύνορα με τη Βουλγαρία, κοντά στο Νόβο Σέλο.[2][3]
Γάρανος

Στην κλασική μυθολογία ο Γάρανος (Garanus) είναι μία αινιγματική μυθική μορφή, για την οποία δεν έχει εξακριβωθεί αν προέρχεται από την ελληνική ή τη ρωμαϊκή-ιταλική μυθολογία. Σε ένα μύθο (Βέρριος Φλάκκος, παρά Σερβίω εις Αινειάδα, VIII 203) ο Γάρανος αντικαθιστά τη μορφή του Ηρακλή στην περιπέτειά του με το τέρας Κάκο. Εξάλλου, έχουν ερευνηθεί οι πιθανότητες να πρόκειται: 1) Για τον Ηρακλείδη Κάρανο, τον μυθικό γενάρχη του μακεδονικού βασιλικού οίκου. 2) Για τον ιταλικό θεό Cerus, συγγενικό του ρωμαϊκού θεού Genius, που απαντάται στον ύμνο των Σαλίων και λατρευόταν επίσης από τους Ούμβρους και τους Όσκους.
Αρνούλφος Β΄ της Φλάνδρας

Η ζωή του

Ο πατέρας του πέθανε πολύ πρόωρα (962), ο Αρνούλφος Β΄ διαδέχθηκε 3 χρόνια αργότερα τον υπερήλικα παππού του Αρνούλφο Α΄ τον Γηραιό (965). Την εποχή που ήταν ανήλικος κηδεμόνας του ορίστηκε ο ευγενής Βαλδουίνος Μπάλσο (πέθανε το 973). 
Η κομητεία έχασε τμήματα όπως την Πικαρδία η οποία είχε δοθεί από τον Αρνούλφο Α΄ στον Λοθάριο της Γαλλίας για να εξασφαλίσει την διαδοχή στον εγγονό του Αρνούλφο Β΄, παραχώρησε επιπλέον τη Βουλώνη σε ένα συγγενή του ως φέουδο. Στην παιδική του ηλικία ο Λοθάριος αφαίρεσε το Ποντιέ και το παραχώρησε στον Ούγο Καπέτο γενάρχη των Καπετιδών, αποσπάστηκε και η περιοχή της Γκουίν ως ανεξάρτητη κομητεία. 
Πέθανε επίσης πρόωρα σε ηλικία 27 ετών (30 Μαρτίου 987), η χήρα του Ροζάλα ξαναπαντρεύτηκε αμέσως τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας.
NGC 6342

Το NGC 6342 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Οφιούχο. Ταξινομείται ως IV στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 28 Μαΐου 1786. Απέχει 28.000 έτη φωτός από την Γη.
Κορδύλη

Η Κορδύλη ήταν παλαιά ελληνική μεσαιωνική πόλη του Πόντου. Ήταν παραλιακή πόλη που βρισκόταν μεταξύ της Κερασούντας και του Ιερού Άκρου.
Η Κορδύλη έμεινε ιστορική όχι τόσο από το γεγονός ότι στη περιοχή αυτή ο Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας Ιωάννης Δ' Μέγας Κομνηνός συγκέντρωσε το στρατό του, όσο περισσότερο από το σπουδαίο επικό κύκλο "Το κάστρο της Ωριάς" που αναφέρεται στο μεσαιωνικό κάστρο της πόλης αυτής και σε πλήθος άλλων θρύλων του Πόντου που συνδέονται μ΄ αυτή.
Τελικά η μικρή πόλη Κορδύλη ερημώθηκε επί τουρκοκρατίας, πλην όμως ένα μικρό τμήμα του τείχους της παραμένει ως αρχαιολογικός χώρος τον οποίο οι Τούρκοι σήμερα αποκαλούν "Αλτζά Καλέ".
Ερρίκος Β΄ του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Α΄ συν-μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ και της Αγνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λυδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας.
Το 1319 διαδέχθηκε τον άτεκνο εξάδελφό του Βάλντεμαρ σε ηλικία 11 ετών. Ο Βράτισλαβ Δ΄ δούκας της Πομερανίας άδραξε την ευκαιρία και έγινε επίτροπος· στη μακρά διένεξη της Πομερανίας με το Στέννταλ, προώθησε τα συμφέροντά του. Ο 3ος εξάδελφος του Ερρίκου Α΄ παρενέβη, προσπαθώντας να αναλάβει επίτροπος. Τότε ο Λουδοβίκος Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας, θείος του Ερρίκου Β΄, τον κήρυξε ενήλικο.
Το 1320 απεβίωσε σε ηλικία 12 ετών. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ και το μαργραβάτο επεστράφη στον βασιλιά της Γερμανίας Λουδοβίκο Δ΄, που το παραχώρησε στον πρωτότοκο γιο του Λουδοβίκο Ε΄. Έτσι τον Ερρίκο Β΄ διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Λουδοβίκος Ε΄.
Σαλώμη (όπερα)

Σύνθεση ιστορίας

Ο όσκαρ Ουάιλντ αρχικά έγραψε τη Σαλώμη στα γαλλικά. Ο Στράους είδε το θεατρικό στην έκδοση της Λάχμαν και αμέσως να δουλεύει σε μια όπερα. Η  το έκανε κατάλληλο για μουσική προσαρμογή. 
Ο στράους συνέθεσε την όπερα σε γερμανικό λιμπρέτο και αυτή είναι η έκδοση που έχει γίνει ευρέως γνωστή. Το 1907, ο Στράους δημοσίευσε μια εναλλακτική έκδοση στη γαλλική γλώσσα (η γλώσσα του πρωτοτύπου του Όσκαρ Ουάιλντ), το οποίο χρησιμοποιήθηκε από την Μαίρη Γκάρντεν, το πιο διάσημο υποστηρικτή του ρόλου, όταν τραγούδησε την όπερα στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Μιλγουόκι, το Παρίσι και άλλες πόλεις. Η Μάρτζορι Λόρενς τραγούδησε το ρόλο τόσο στα γαλλικά (Παρίσι) όσο και στα γερμανικά (για την Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης) στη δεκαετία του 1930. Η γαλλική εκδοχή είναι πολύ λιγότερο γνωστή σήμερα, παρόλο που αναβίωσε στη Λυών το 1990, και καταγράφτηκε από τον Κεντ Ναγκάνο με την Κάρεν Huffstodt στο ρόλο τίτλου και τον Χοσέ φαν Νταμ ως Γιοχανάαν. Το 2011, η γαλλική εκδοχή σκηνοθετήθηκε από την όπερα της Λιέγης, με πρωταγωνιστή τον Τζουν Άντερσον.

Ιστορικό παραστάσεων

Ο συνδυασμός του Χριστιανικού βιβλικού θέματος, τα ερωτικά και δολοφονικά στοιχεία, τα οποία προσέλκυσαν τον Γουάιλντ να δημιουργήσει την ιστορία, σόκαρε το κοινό μετά την πρώτη εμφάνιση. Μερικοί αρχικοί ερμηνευτές ήταν πολύ απρόθυμοι να παίξουν όπως γράφει η Μαρί Βίττιχ, που έπαιξε την Σαλώμη, ενώ επίσης "αρνήθηκε να εκτελέσει τον " Χορό των Επτά Πέπλων", . Αυτό το προηγούμενο έχει σε μεγάλο βαθμό ακολουθηθεί, με αξιοσημείωτη εξαίρεση τον Άινο Ακτέ, ο οποίος ονομάστηκε από τον Στράους "μια και μόνο Σαλώμη".
Έκανε πρεμιέρα στην όπερα της Δρέσδης στις 9 Δεκεμβρίου 1905 και μέσα σε δύο χρόνια έπαιξε σε 50 άλλες όπερες.
Ο Γκούσταβ Μάλερ δεν μπορούσε να λάβει τη συγκατάθεση του λογοκριτή της Βιέννης και ως εκ τούτου δεν παρουσιάστηκε στη Κρατική Όπερα της Βιέννης μέχρι το 1918. Η Αυστριακή πρεμιέρα δόθηκε στο Γκρατς το 1906 υπό τον συνθέτη, με τους Άρνολντ Σένμπεργκ, Τζάκομο Πουτσίνι, Άλμπαν Μπεργκ, και Γκούσταβ Μάλερ στο κοινό.
Η Σαλώμη είχε απαγορευτεί στο Λονδίνο από το Λόρδο Τσάμπερλεν μέχρι το 1907. Η αγγλική πρεμιέρα δόθηκε στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου υπό τον Τόμας Μπίτσαμ στις 8 Δεκεμβρίου 1910 και τροποποιήθηκε λόγω της . 
Η πρεμιέρα στις ΗΠΑ έλαβε χώρα στις 22 Ιανουαρίου 1907, στην μητροπολιτική όπερα της Νέας Υόρκης. Συνοπτικά, οι μικτές κριτικές έγραφαν ότι "οι μουσικοί ήταν εντυπωσιασμένοι από τη δύναμη που εμφανιζόταν από το συνθέτη", αλλά "η ιστορία είναι αποκρουστική για αγγλοσαξονικά μυαλά." Στη συνέχεια, υπό την πίεση από πλούσιους προστάτες, "περαιτέρω παραστάσεις ακυρώθηκαν" και δεν εκτελέστηκε πάλι μέχρι το 1934. Οι προστάτες ζήτησαν από τον Έντουαρντ Έλγκαρ να δηλώσει αντιρρήσεις για το έργο, αλλά αρνήθηκε δηλώνοντας ότι Στράους ήταν "η μεγαλύτερη ιδιοφυΐα της εποχής".
Το 1930 ο Στράους πήρε μέρος στο φεστιβάλ μουσικής του στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στις 5 Νοεμβρίου, σε μια έκδοση με ελαφρώς μειωμένη ενορχήστρωση ().
Σήμερα, η Σαλώμη, σημαντικό μέρος του οπερατικού ρεπερτορίου, έχει πολλές ηχογραφήσεις. Έχει τυπική διάρκεια 100 λεπτών.
Εθνόσημο της Νήσου του Μαν

Το εθνόσημο της Νήσου του Μαν χρονολογείται από τις 12 Ιουλίου του 1996. Καθώς η Νήσος του Μαν είναι βρετανική εξαρτημένη κτήση, το έμβλημα περιγράφεται με μεγαλύτερη σαφήνεια ως «έμβλημα της Αυτής Μεγαλειότητος για το δίκαιο της Νήσου του Μαν» ( The Arms of Her Majesty in right of the Isle of Man).
Αποτελείται από ένα θυρεό με το triskelion, ένα σύμβολο που αποτελείται από τρία λυγισμένα ανθρώπινα πόδια, σε κόκκινο φόντο. Το εθνόσημο κρατούν ένα γεράκι (από την παράδοση μέχρι το 1822 στο νησί να γίνεται η παράδοση της εξουσίας από το Βασιλέα με την προσφορά δύο γερακιών) και ένας κόρακας (πτηνό που χρησιμοποιείται σε θρύλους στο νησί). Στην κορυφή του θυρεού βρίσκεται μια κορόνα, που αντιπροσωπεύει τον Κυρίαρχο του Μαν (Lord of Mann), που είναι ο Βρετανός μονάρχης. Το εθνικό ρητό είναι Quocunque Jeceris Stabit (στα λατινικά: Όπως και να το ρίξεις, θα σταθεί όρθιο)
Ένα πανό με το εθνόσημο χρησιμοποιείται ως σημαία της Νήσου του Μαν.
Αέρηδες (μνημείο)

Ιστορία

Το Ωρολόγιο του Κυρρήστου ανεγέρθηκε από τον Έλληνα αστρονόμο Ανδρόνικο από την Κύρρο της Μακεδονίας (ή Μακεδονικής Συρίας) (α΄ μισό του 1ου αιώνα π.Χ.), ανατολικά του αρχαιολογικού χώρου του μικρού πρόπυλου της Ρωμαϊκής Αγοράς στην Αθήνα. Κατά την πρωτοχριστιανική περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως καμπαναριό βυζαντινής εκκλησίας. Κατά τον 15ο αιώνα το μνημείο περιγράφεται από τον περιηγητή Κυριακό Αγκωνίτη ως ναός του Αιόλου. 
Μετά την εκκένωση της Αθήνας από τα στρατεύματα του Φραντσέσκο Μοροζίνι και την ανακατάληψή της από τους Τούρκους, το κτίριο αυτό μετατράπηκε σε Τεκέ (τουρκικά: μουσουλμανικό μοναστήρι) από Δερβίσηδες που είχαν έλθει από διάφορα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγκαταστάθηκαν σε αυτό. Στην αρχή, οι δερβίσηδες ήταν ανυπάκουοι και δημιουργούσαν αρκετά προβλήματα στην οθωμανική διοίκηση. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο τότε βοεβόδας της Αθήνας Χασεκής αναγκάστηκε με στρατό να τους καθυποτάξει, απειλώντας τους πως αν δεν ακολουθήσουν τις σχετικές διατάξεις της διοίκησης θα τους εκδίωκε. Έτσι παρέμειναν περιορισμένοι εντός του κτιρίου, συντηρούμενοι με κοινή δαπάνη από εισφορές μουσουλμάνων κατοίκων που έτρεφαν γι' αυτούς μεγάλο σεβασμό. Στον Τεκέ φιλοξενούνταν επίσης και ανώτατοι ιερουργοί του μουσουλμανικού δόγματος που έφθαναν στην Αθήνα. Κατά τη περίοδο αυτή ο πύργος θάφτηκε κατά το μισό του ύψος, και ίχνη αυτού φαίνονται ακόμη στο εσωτερικό του, ενώ ακόμη υπάρχουν τουρκικές επιγραφές στα τοιχώματα. Ανασκάφηκε πλήρως κατά τον 19ο αιώνα από την Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία.
Ο Γάλλος περιηγητής Κόμης ντε Φορμπέν που επισκέφθηκε την πόλη το 1817 βρήκε το ωρολόγιο του Κυρρήστου να κατέχεται από τους Δερβίσηδες που διακρίνονταν για την ομορφιά τους και τη σεμνότητα του ήθους τους αλλά ήταν ιδιαίτερα αυθάδεις σε κάθε είδους δεσποτική διοικητική Αρχή. Οι Δερβίσηδες παρέμειναν εδώ μέχρι το 1821 οπότε και η Αθήνα καταλήφθηκε από τους Έλληνες, με αποτέλεσμα να διαφύγουν άλλοι στην Εύβοια και άλλοι στη Μικρά Ασία. Γεγονός πάντως είναι ότι η παρουσία και διαμονή τους στη μνημείο το διέσωσε από ποικίλες καταστροφές, όταν αντίθετα φθάνοντας Ευρωπαίοι αρχαιολάτρες αφαιρούσαν και άρπαζαν αρχαιότητες. Από όταν περιήλθε στα χέρια των Ελλήνων συμπεριελήφθη στις αρχαιότητες και στους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας. Η δε συνοικία που αναπτύχθηκε γύρω του ονομάζεται ομοίως συνοικία Αέρηδες.