Τρίγωνο της ζωής

Το Τρίγωνο της ζωής είναι μια αμφιλεγόμενη θεωρία για την επιβίωση σε ένα μεγάλο  σεισμό, η οποία συνήθως προωθείται μέσω viral emails και  ιστολογίων.
Η θεωρία υποστηρίζει μεθόδους προφύλαξης πολύ διαφορετικές από την επικρατούσα συμβουλή "πέσετε κάτω, καλυφθείτε, και περιμένετε" η οποία υποστηρίζεται ευραίως από αξιόπιστους φορείς. Συγκεκριμένα, ο δημιουργός και κύριος υποστηρικτής της μεθόδου Doug Copp, προτείνει ότι κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου σεισμού, όσοι βρίσκονται μέσα σε κτήρια θα πρέπει να ψάξουν καταφύγιο δίπλα σε στέρεα αντικείμενα τα οποία θα δημιουργήσουν έναν προστατευτικό χώρο, ένα κενό ή χώρο ο οποίος θα μπορούσε να αποτρέψει τον τραυματισμό ή να επιτρέψει την επιβίωση κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης κατάρρευσης κτηρίου, και συγκεκριμένα συμβουλεύει εναντίον του να βρίσκεται καταφύγιο κάτω από τραπέζια. 
Εκπρόσωποι πολλών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων του Αμερικάνικου  Ερυθρού Σταυρού και του οργανισμού Γεωλογικών Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουν επικρίνει τη θεωρία του "Τριγώνου της ζωής", λέγοντας ότι είναι μια "άστοχη ιδέα" και ακατάλληλη για χώρες με μοντέρνα πρότυπα κατασκευής κτηρίων, όπου η ολοκληρωτική κατάρρευση κτηρίων είναι απίθανη.

Θεωρία

Σύμφωνα με τη θεωρία του Copp, όταν τα κτήρια καταρρέουν, το βάρος της οροφής που πέφτει πάνω στα έπιπλα τείνει να τα συνθλίβει, αλλά το ύψος του αντικειμένου (κατεστραμμένου επίπλου) που παραμένει λειτουργεί σαν ένας τύπος δοκού για την οροφή, δημιουργώντας ένα καλυμμένο κενό γύρω από το χώρο του αντικειμένου. Ο Copp ονομάζει το χώρο αυτό "Τρίγωνο της ζωής". Όσο μεγαλύτερο και στιβαρότερο το αντικείμενο, τόσο λιγότερο θα συμπυκνωθεί. Όσο λιγότερο θα συμπυκνωθεί, τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο κενός χώρος. Υποστηρίζει ότι αυτά τα τρίγωνα είναι τα πιο συχνά συναντώμενα σχήματα σε κτήρια που έχουν καταρρεύσει.

Κριτική

Σύμφωνα με τον οργανισμό Γεωλογικών Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών, το Τρίγωνο της ζωής είναι μια παραπλανητική ιδέα για το πού θα πρέπει κάποιος να προστατευθεί κατά τη διάρκεια ενός σεισμού. Κριτικοί έχουν υποστηρίξει ότι στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί που θα σχηματιστούν αυτά τα τρίγωνα, καθώς τα αντικείμενα (συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων και βαρέων αντικείμενων) συχνά μετακινούνται κατά τη διάρκεια των σεισμών. Υποστηρίζεται επίσης ότι αυτή η μετακίνηση σημαίνει ότι το να βρίσκεται κάποιος ξαπλωμένος δίπλα σε βαριά αντικείμενα είναι πολύ επικίνδυνο. Στατιστικές μελέτες για τους θανάτους από σεισμούς δείχνουν ότι οι περισσότεροι τραυματισμοί/θάνατοι οφείλονται σε αντικείμενα που πέφτουν και όχι σε δομές (τοίχους, ταβάνια). 
Επίσης, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν προειδοποιήσεις για τους σεισμούς, είναι πιο πιθανό να τραυματιστεί κάποιος στην προσπάθειά του να κινείται γύρω γύρω κατά τη διάρκεια του σεισμού παρά να ψάξει κατευθείαν έναν ασφαλή χώρο σε κάποιο έπιπλο ή κοντά σε κάποιον εσωτερικό τοίχο, όχι σε πόρτες, καθώς συχνά δεν είναι σταθερές. Διαφορετικά αρχιτεκτονικά πρότυπα σε διαφορετικές χώρες σημαίνουν ότι η καλύτερη στρατηγική για την επιβίωση σε ένα σεισμό θα μπορούσε να είναι διαφορετική ανά περίπτωση. (Στις Η.Π.Α. η στρατηγική "πέσετε κάτω, καλυφθείτε, και περιμένετε" είναι η προτεινόμενη.)  
Ένα επιστημονικό άρθρο ανέλυσε και σύγκρινε τις δύο μεθόδους σε βάθος, λαμβάνοντας υπόψη την εφαρμογή τους, την κλίμακα στην οποία οι άνθρωποι είναι καλυμμένοι, την απλότητα στη μετάδοση των κανόνων, και την πιθανότητα να μειωθούν τα ατυχήματα και οι καταστροφές σε αναπτυσσόμενες χώρες όπως το Ιράν. Υποστήριξε ότι ο κανόνας "πέσετε κάτω, καλυφτείτε και περιμένετε" είναι χρήσιμη συμβουλή για ανθρώπους που βιώνουν μικρούς σεισμούς χωρίς πλήρη κατάρρευση κτηρίων, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία των επιζώντων από σεισμούς. Έδειξε ότι το "Τρίγωνο της ζωής" θα μπορούσε να είναι καλύτερη στρατηγική σε μεγαλύτερους σεισμούς σε κτήρια με σκελετό (ξύλινο ή τσιμεντένιο) κατά την κατάρρευση του κτηρίου, αλλά αναγνώρισε τα πιθανά προβλήματα της κίνησης των μεγάλων αντικειμένων τα οποία μπορούν να συντρίψουν ένα άτομο κατά την οριζόντια κίνησή τους, καθώς και ότι η μέθοδος του τριγώνου είναι δύσκολο να διδαχθεί και να διαδοθεί. Καμία στρατηγική δεν ήταν χρήσιμη για την πλειοψηφία των ατόμων στο επαρχιακό Ιράν λόγω των τούβλων φτιαγμένων από πηλό, τα οποία δεν έχουν ισχυρή δομή. Με βάσει την απλότητα της διδασκαλίας και το γεγονός ότι 12000 φορές περισσότεροι άνθρωποι επηρεάζονται από μικρότερους σεισμούς και τραυματίζονται, κατέληξε στο ότι το "σκύψιμο και κάλυμμα" ακόμη παραμένει η καλύτερη επιλογή για τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια ενός σεισμού.

Δοκιμή

Το 1996, ο Copp υποστηρίζει ότι έφτιαξε μια ταινία για να αποδείξει τη μεθοδολογία του και έφτιαξε μοντέλα ενός σχολείου κ ενός σπιτιού, γεμίζοντάς τα με 20 ανθρώπινα μοντέλα.  Τα κτήρια εξαναγκάστηκαν να καταρρεύσουν με χωματουργικά μηχανήματα τα οποία κατέστρεψαν τα θεμέλια των κτηρίων. Τα μισά μοντέλα ήταν σε θέσεις "σκυμμένες και καλυμμένες"  και τα υπόλοιπα σε θέσεις "τριγώνου της ζωής". Όταν ο Copp και η ομάδα του μπήκαν στο κτήριο μετά την κατάρριψη, υπολόγισαν ότι δε θα υπήρχαν επιζώντες από όσους ήταν σε "σκυμμένες και καλυμμένες" θέσεις, ενώ αντίθετα θα υπήρχε 100% ποσοστό επιβίωσης για αυτούς που βρισκόταν σε "τρίγωνα της ζωής". Ο Copp είναι κατηγορηματικός για τη σημασία της τεχνικής του, λέγοντας ότι "Όποιος απλά σκύβει και καλύπτεται όταν ένα κτήριο καταρρέει είναι καταδικασμένος σε θάνατο - κάθε φορά χωρίς εξαίρεση." Παρόλα αυτά, ένας κριτικός του Copp έχει δηλώσει ότι αυτή ήταν περισσότερο μια άσκηση διάσωσης παρά ένα πείραμα. Επιπλέον, η άσκηση δεν προσομοίωσε την πλευρική κίνηση των σεισμών, αλλά αντίθετα προκλήθηκε μια κατακόρυφη κατάρρευση, οι οποία συναντάται πιο συχνά σε περιοχές με εξαιρετικά πρόχειρες κτιριακές κατασκευές και είναι σπάνια σε ανεπτυγμένες χώρες, οπότε αυτά τα αποτελέσματα είναι άκρως παραπλανητικά.