Ιππόλυτος Νιέβο

Ο Ιππόλυτος Νιέβο ( Πάντοβα, 30 Νοεμβρίου 1831 - Τυρρηνική θάλασσα, 4 Μαρτίου 1861) ήταν συγγραφέας και Ιταλός πατριώτης του '800.

Βιογραφία

Ο Ιππόλυτος Νιέβο γεννήθηκε στην Πάντοβα το έτος 1831, στο palazzo Mocenigo Querini, πρωτότοκος του Αντόνιο, δικαστή, και της Αντέλ Μαρίν, κόρη της κόμισσας του Φριούλι Ιππολύτη του Colloredo , και του ενετικού άρχοντα , Κάρλο Μαρίν, αρμοστή των οικονομικών στη Βερόνα. Οι κόντηδες του  Colloredo Mels, είναι οι κάτοχοι του φέουδου του Monte Albano, όπου δεσπόζει το κάστρο του Colloredo, στα μισά του δρόμου μεταξύ Τριτσέζιμο και Σαν Ντανιέλε, μέρη όπου συχνάζει στην παιδική του ηλικία ο Ιππόλυτος, όταν, το 1837, ο πατέρας, μεταφέρεται από Soave, μικρή πόλη του Βένετο, στο περιφερειακό δικαστήριο του Ούντινε. 
Το 1841 ο Ιππόλυτος εγγράφηκε στο κολέγιο, στην ιερατική σχολή της Αγίας Αναστασίας της Βερόνα ως οικότροφος, στη συνέχεια, επειδή δεν ανέχονταν την πειθαρχία, από το 1843 παρακολούθησε το Γυμνάσιο. Τη μοναξιά του ανακούφιζαν οι επισκέψεις του παππού του Καρόλου, μορφωμένος άνθρωπος, φίλος του Pindemonte , και λάτρης της λογοτεχνίας, ο οποίος, λόγω της απόστασης των γονιών του, γίνεται το σημείο αναφοράς του, και αφιερώνει σ' αυτόν το βιβλίο του Ποιητικές συνθέσεις του έτους 1846-1847, απλά σχολαστικά ποιήματα σε κλασικιστικό στυλ. Όταν, το 1843, πεθαίνει Αλεσάντρο Νιέβο, ο πρωτότοκος Αντόνιο, πατέρας του Ιππόλυτου, ο οποίος ήδη κατείχε τη βίλα της οικογένειας με τη γεωργική γη στην Fossato, ένα χωριουδάκι του δήμου Rodigo (Επαρχία της Μάντοβα), λαμβάνοντας το μερίδιο από την κληρονομιά του αδελφού του, έγινε ο μοναδικός ιδιοκτήτης του παλατιού των Νιέβο στη Μάντοβα, με τα έπιπλα, τις συλλογές έργων τέχνης και τη μεγάλη βιβλιοθήκη. Ο Αντόνιο Νιέβο πηγαίνει στο σπίτι με την οικογένειά του και με τα δύο αδέλφια, μετά τη μεταφορά του, το 1847, στο περιφερειακό δικαστήριο της γειτονικής Sabbioneta. Ο Ιππόλυτος επιστρέφει στην οικογένεια στη Μάντοβα, όπου πήγε να ηρεμήσει και να αποσυρθεί, όπως ο παππούς του Κάρολος Μαρίν. Εδώ ο Νιέβο συνεχίζει τις σπουδές του στο Liceo Virgilio, μαζί με τον Αττίλιο Μάγκρι (1830-1898), ο οποίος, ερωτευμένος με την Ούρσουλα Φερράρι, συχνάζει στο σπίτι και τους συστήνει με τον Ιππόλυτο, ο οποίος γνωρίζει την μεγαλύτερη αδελφή, Ματίλντα (1830-1868), την πρώτη του αγάπη.
Το 1848, ο νεαρός Ιππόλυτος, γοητευμένος από το δημοκρατικό πρόγραμμα του Τζιουζέπε Ματσίνι και Καρόλου Καττάνεο, πιθανόν εμπλέκεται στην αποτυχημένη εξέγερση της Μάντοβα. Με σύνεση, συνεχίζει στην Κρεμόνα τις σπουδές με τον φίλο του Αττίλιο Μάγκρι, και έναν χρόνο μετά, επειδή η οικογένεια του θεωρεί ότι είναι σκόπιμο να απομακρυνθεί για λίγο καιρό από την περιοχή της Λομβαρδίας, μετακόμισε στην Τοσκάνη, πρώτα στη Φλωρεντία και, στη συνέχεια, στην Πίζα. Εδώ έρχεται σε επαφή με τους εκφραστές του δημοκρατικού κόμματος του Γκουεράτσι: επίσης η Τοσκάνη συνταράσσεται από εξεγέρσεις της ενοποίησης, και ίσως ο Ιππόλυτος συμμετέχει στο Λιβόρνο στην κίνηση της 10ης Μαΐου του 1849 εναντίον των Αυστριακών, για να είναι σε ετοιμότητα να προωθήσουν την επιστροφή του μεγάλου δούκα Λεοπόλδου έφυγαν τέσσερις μήνες πριν από τη Φλωρεντία.
Επιστρέφοντας τον Σεπτέμβριο στη Μάντοβα, πηγαίνει να συνεχίσει τις σπουδές του στην Κρεμόνα, όπου, τον Αύγουστο του 1850 έλαβε το δίπλωμα γυμνασίου. Το φθινόπωρο γράφτηκε στη νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Παβία και διατηρεί συνεχείς επιστολικές επαφές με την Ματίλντα Φερράρι: οι 69 επιστολές που γράφτηκαν από το 1850 έως τις αρχές του 1851, είναι περισσότερο από μια ειλικρινή και αυθόρμητη επικοινωνία ενός εραστή από μακριά, φαίνεται να υπαγορεύεται από μια εσωτερική ανάγκη λυρικής έκφρασης και γραμμένη με την ματιά λογοτεχνικών κανόνων, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να είναι ενδιαφέρουσες, ειδικά για τον τρόπο με τον οποίο ο συναισθηματισμός, μερικές φορές τονίζεται με πάθος, μπαίνοντας σε λογοτεχνική μήτρα, σε σημείο που σχεδόν προσδιορίζεται σε μια αυτόνομη ακολουθία επιστολικού μυθιστορήματος, ανοιχτό σε προτάσεις που έρχονται από τα καθαγιασμένα μοντέλα του είδους, από τα Τελευταία γράμματα του Jacopo Ortis του Ugo Foscolo και από την Giulia, ή η νέα Ελοΐζα από τον Jean-Jacques Rousseau". Στις αρχές του 1851, η σχέση διακόπτεται και, ενάντια στην Ματίλντα και την οικογένεια Φερράρι, ο Ιππόλυτος, γράφει ένα σύντομο μυθιστόρημα, Αντιαφροδισιακό για την πλατωνική αγάπη. 
Τον Ιανουάριο του 1852 ξεκίνησε μια δραστηριότητα ως αρθρογράφος στην καθημερινή της Μπρέσιας Το Μαστίγιο (La Sferza). Στο τέλος του έτους που εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα, το οποίο ξανάνοιξε από την αυστριακή κυβέρνηση, μετά τις ταραχές των φιλελευθέρων και, κατά διαστήματα, στο Φριούλι, εργάστηκε για το περιοδικό Ο Αλχημιστής του Φριούλι, όπου επίσης δημοσίευσε ποιήματα, τα οποία συλλέγονται σε όγκο, και δημοσιεύθηκαν το 1854 από τον εκδότη Vendrame του Ούντινε.
Το 1855, δυσαρεστημένος με την πολιτική κατάσταση στην Ιταλία, ο συγγραφέας πέρασε μεγάλες περιόδους στην Colloredo di Montalbano, όπου αφοσιώθηκε ενεργά στη λογοτεχνική παραγωγή, αναδύοντας στο μυαλό του αυτό που τελικά αποτέλεσε το αριστούργημά του, Οι εξομολογήσεις ενός Ιταλού. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους αποφοίτησε. Άρχισε να παρακολουθεί τη μελέτη του συμβολαιογράφου Francesco Tamassia, ακολουθώντας την οικογένεια, που επιθυμούσε να αναλάβει το επάγγελμα του συμβολαιογράφου, αλλά στο τέλος δεν εξάσκησε ποτέ το επάγγελμα, κυρίως γιατί δεν χρειαζόταν να υποβληθεί στην αυστριακή κυβέρνηση.
Συνέχισε στο μεταξύ, την δραστηριότητα του εκδότη, και προσέγγισε την μιλανέζικη μαχητική δημοσιογραφία σε συνεργασία με την εβδομαδιαία Il Caffe'. Το 1856, εξαιτίας σύντομου διηγήματος με τίτλο L' avvocatino, που δημοσιεύθηκε στη μιλανέζικη εφημερίδα Καθολικό Πανόραμα, κατηγορήθηκε για ασέβεια προς τους φρουρούς της αυστριακής αυτοκρατορίας και υποβλήθηκε σε μια διαδικασία στην οποία χρηματοδοτεί τον εαυτό του. Αυτή ήταν η ευκαιρία για να περνούν μεγάλες χρονικές περιόδους στο Μιλάνο, όπου είχε την ευκαιρία να συμμετέχει σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, λογοτεχνικές και πολιτικές, που λάμβαναν μέρος, και να εκτιμήσει το ζωντανό πολιτιστικό κλίμα της πόλης. Ο Ιππόλυτος Νιέβο άρχισε μια σχέση με Μπίτσε Μέλτζι Ντ' 'Εριλ, σύζυγο του εξαδέλφου του Καρόλου Γκόμπιο, με την οποία ήταν δεσμευμένος μέχρι το θάνατο, στέλνοντάς της πολυάριθμες επιστολές καθ ' όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων του γκαριμπάλντι.
Μεταξύ του 1857 και του 1858 ο Νιέβο, επιστρέφοντας στο Colloredo, αφοσιώθηκε εντατικά στη συγγραφή του μυθιστορήματος, Οι εξομολογήσεις ενός ιταλού , που δημοσιεύτηκε μετά θάνατό το 1867 από τον εκδότη Le Monnier με τον τίτλο αναθεωρημένο Οι εξομολογήσεις ενός ογδοντάρη.
Τα γεγονότα του 1859 και του 1860, κάνουν πιο έντονη την δημοσιογραφική του δραστηριότητα και προτρέποντας τον για το πρώτο από τα δύο πολιτικά δοκίμια, το φυλλάδιο της Βενετίας και την ελευθερία της Ιταλίας, εμπνευσμένο από τη μη απελευθέρωση της πόλης, και δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 1859, και το Κομμάτι για την εθνική επανάσταση. Επιπλέον, αφοσιώθηκε στη συγγραφή ενός νέου μυθιστορήματος, Ο ψαράς των ψυχών, που προοριζόταν να παραμείνει ημιτελές.
Το 1859 ήταν ανάμεσα στους Κυνηγούς των Άλπεων του Giuseppe Garibaldi, και τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στην Εκστρατεία των Χιλίων, αριθμός 690 στον κατάλογο των Χιλίων. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, ακόμη και τα αδέρφια του Κάρολος και ο Αλεσάντρο αποφάσισαν να στρατευτούν, αλλά στον κανονικό Στρατό.
Ενώνοντας τα στρατεύματα των γκαριμπάλντι στις 5 Μαΐου του 1860, ο Νιέβο απέπλευσε από το Quarto έως την άκρη της Λομβαρδίας με τον Νίνο Μπίξιο και τον Καίσαρα Άμπα. Αφού διακρίθηκε στη μάχη του Calatafimi και στο Παλέρμο, έφτασε στο βαθμό του συνταγματάρχη και του ανατέθηκε ο διορισμός του "Επιστάτη της πρώτης κατηγορίας"  της εταιρείας των Χιλίων", με διοικητικές θέσεις, κάνοντάς τον αναπληρωτή του Τζον Ατσέρμπι. Ήταν, επίσης, μια προσεκτικός χρονικογράφος της αποστολής (Εφημερίδα της αποστολής από τις 5 έως τις 28 Μαΐου , και τα Γράμματα του γκαριμπάλντι). Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του γκαριμπάλντι, έγινε γενικός αντιπρόεδρος αρμοστής του Στρατού στη Νότια Σικελία.
Ο νεαρός συνταγματάρχης, έχοντας λάβει την αποστολή να φέρει από τη Σικελία τα διοικητικά έγγραφα των δαπανών που προκύπτουν από την αποστολή, απέπλευσε με τους καπετάνιους Μαϊολίνι και Σαλβιάτι, και με τη βιβλική Πηγή. Στο ίδιο ατμόπλοιο ταξίδευε ο Πιέτρο Νούλλο, ο νεότερος αδελφός του Φραντσέσκο Νούλλο, ο οποίος ήταν εθελοντής του γκαριμπάλντι, αλλά δεν ήταν επιφορτισμένος με τη Διαχείριση. Βρήκαν θάνατο κατά τη διάρκεια της πλεύσης από το Παλέρμο προς τη Νάπολη, τη νύχτα μεταξύ 4 και 5 Μαρτίου του 1861, στο ναυάγιο του ατμόπλοιου Ηρακλή. Όλους τους ανθρώπους που χάθηκαν, δεν βρέθηκαν ούτε συντρίμμια, ούτε πτώματα στη θάλασσα.
Οι λόγγοι του ναυαγίου τροφοδοτούνται, έναν αιώνα αργότερα, με υποθέσεις πολιτικής συνωμοσίας, και χρησιμοποιείται ως πηγή έμπνευσης για μυθιστορήματα. Έχουν υποστηριχθεί διάφορες θεωρίες για την προέλευση της υποθετικής επίθεσης, όπως ο υποτιθέμενος ρόλος που διαδραματίζει η διεθνής χρηματοδότηση, ιδίως το Ηνωμένο Βασίλειο, με σκοπό να διευκολυνθεί η αποστολή των Χιλίων.
Στο Νιέβο  είναι αφιερωμένη η αρχαιότερη Επιστημονική Σχολή της Πάντοβα.

Η αρχή

Το χειρόγραφο, Αντιαφροδισιακό για την πλατωνική αγάπη, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1956. Περιττό να ειπωθεί, ότι η Ματίλντα - Mοροζίνα στο μυθιστόρημα - δεν είναι πλέον η"αγνή ψυχή", ούτε ο "καθρέφτης από τις πιο αγνές εικόνες και τις πιο αγγελικές και γλυκές σκέψεις του" των γραμμάτων, αλλά ένα αδιάφορο κορίτσι που γελούσε πολύ και μίλησε πολύ λίγο ", γιατί είναι πολύ πιο εύκολο τα χείλη να κάνουν γκριμάτσες, από το να πουν ωραία λόγια", μία υποκρίτρια που "έκρυψε κάτω από το πρόσχημα της στοργής της Παναγίας τα δειλά ένστικτα, που ο Ταρτούφο του Μολιέρου έκρυβε κάτω από το ράσο των ιησουιτών", ενώ, φυσικά, ο Ιππόλυτος είναι το αφελές αγόρι που παρασύρεται από έναν καλό δαίμονα, βαπτίζοντας την αγάπη ουράνια και θεϊκή, μια επιθυμία και ένας ακαταμάχητος πειρασμός του άντρα". Το συμπέρασμα είναι να δέχεσαι την "αγάπη χωρίς περιορισμό, χωρίς να ανησυχείς για τα πιθανά "μειονεκτήματα της συμμετρίας του μετώπου": υπάρχει, ωστόσο, στο μυθιστόρημα μια φρεσκάδα και φυσικότητα της εφεύρεσης στις συχνές παρεκβάσεις από την ιστορία που θα σας θυμίσει λίγο από το Γλαρόνι, και λάμπει το ενδιαφέρον στους ανήλικους χαρακτήρες που με μια γεύση ευχάριστης καρικατούρας, που φαίνεται να είναι το προοίμιο για την πιο ώριμη έκβαση της προσωπογραφίας του Νιέβο".
Το μυθιστόρημα είναι επηρεασμένο από το θέατρο: ως εκ τούτου, δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτό το έτος, ο Ιππόλυτος γράφει την κωμωδία Εμανουέλε, αφιερωμένη στο φίλο και συμφοιτητή του Εμανουέλε Οττολένγκι, που ποτέ δεν θα αντιπροσωπευθεί, και Αυτοί οι Στίχοι, που εξακολουθούν να αγνοούνται από το κοινό, είναι γραμμένοι σε απομίμηση του Τζουζέπε Τζιουστι, από την οποία συνεχίζει το μέτρο και τη γλώσσα του που διέρχονται από το δημοφιλές στο λογοτεχνικό, και στρέφονται εναντίον της κλασικιστικής ακαδημίας και τους αδιάφορους ρομαντικούς, κριτικές που εκτιμήθηκαν στην αναθεώρηση του "Το Λυκόφως" ("Il Crepuscolo"), η εφημερίδα ενός σημαντικού κριτικού όπως ο Κάρλο Τένκα.
Αλλά αν με τον πρώτο τόμο των Στίχων ο Νιέβο ήθελε να παρουσιάσει μια άμεση και δημοφιλή πολιτική δέσμευση, και να απορρίψει τους αρκαδικούς και λυρικούς λόγους, στο δεύτερο τόμο, που δημοσιεύθηκε το επόμενο έτος, τους διατηρεί, αν και οι λόγοι για τη συμμετοχή των πολιτών καθορίζονται από έναν τόνο πιο συγκεντρωμένο και στοχαστικό και εξευγενίζεται από αναφορές σε ποιητές της ιδιοσυγκρασία του Δάντη, του Τζουζέπε Παρίνι, του Ουγκώ και του Λεοπάρντι..
Στις 6 Απριλίου του 1854 εκπροσωπείται στην Πάντοβα από την εταιρεία Dondini, χωρίς επιτυχία, το μόνο δράμα Τα τελευταία χρόνια του Galileo Galilei και, στη συνέχεια, δημοσίευσε το δοκίμιο Σπουδές στην λαϊκή ποίηση και τον εμφύλιο στο μέγιστο βαθμό στην Ιταλία, που προηγουμένως είχε εκδοθεί σε έξι επεισόδια, τον "Αλχημιστή του Φριούλι" από τις 9 Ιουλίου έως 15 Αυγούστου του 1854. Στο δοκίμιο, το οποίο είναι σχεδόν μία πλήρης τοποθέτηση στην πολεμική του κατά την τρέχουσα λογοτεχνία, ο Νιέβο εντοπίζεο ένα ευρύ ιστορικό πανόραμα από τις απαρχές του ρομαντισμού φτάνοντας μέχρι τη σημερινή εποχή. Αυτό που αναζητούσε στη ρομαντική λογοτεχνία ήταν μια νέα λογοτεχνία η οποία, ξεκινώντας από το σεβασμό της παράδοσης και αναφερόμενος στον Δάντη Αλιγκιέρι, που χρονολογείται μέσα στους αιώνες, αντλεί από τη ανδρική διδασκαλία του Βιττόριο Αλφιέρι και του Τζουζέπε Παρίνιμ μέχρι τον Αλεσάντρο Μαντσόνι. Το δοκίμιο κατέληξε στο συμπέρασμα με ένα εγκώμιο για τους Δίκαιους, τους οποίους εξήρε όχι μόνο τις ηθικές αξίες που η ποίησή του είχε εκφράσει, αλλά και τη γλώσσα που είναι έντονη και ευρέως διαδεδομένη.
Ακόμα πιο εξασθενημένη θα είναι η επιρροή των Δικαίων στις ακόλουθες συλλογές: "Οι Πυγολαμπίδες. Canzoniere (1855-1857)", που δημοσιεύθηκε στο Μιλάνο από τον εκδότη Redaelli το 1858 , και Τις Αγάπες του Γκαριμπάλντι, που δημοσιεύθηκε στο Μιλάνο από τον εκδότη Agnelli το 1860.

Συγγραφέας συμπατριώτης και άλλες ιστορίες

Όταν ο Νιέβο ξεκινήσει τη δουλειά του ως αφηγητής, το κάνει εμπνευσμένος από τη ζωή της υπαίθρου, και λαμβάνοντας ως λογοτεχνικά μοντέλα τις νουβέλες του Τζούλιο Καρκάνο, της Κατερίνα Περκότο, του Φραντσέσκο ντ'αλ Ονιάρο , καθώς και από τους ρωμαίους  πρωταθλητές στο "Μούρο" του Τζιόρτζιο Σάντ.
Οι ιστορίες, στα επτά, γράφτηκαν μεταξύ 1855 και 1856 δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες και ετοιμάστηκαν να βγουν στον τόμο, με τον τίτλο τα Μυθιστορήματα συμπατριωτών όπως θα γράψει ο Νιέβο στις 14 Μαρτίου του 1857 στον ξάδελφό του, Κάρολο Γκόμπιο. Τα μυθιστορήματα, στην πραγματικότητα, παρέμειναν αδημοσίευτα και δημοσιεύτηκαν μόνο το 1956 στο Τορίνο από τον εκδότη Τζούλιο Εϊνάουντι, με τον τίτλο Αφηγητής συμπατριώτης και άλλες ιστορίες. (Novelliere campagnuolo e altri racconti)

Η οικογένειά μας της εξοχής

Η οικογένειά μας της εξοχής (La nostra famiglia di campagna) για το "La Lucciola" της Μάντοβα από το Μάιο έως το Δεκέμβριο του 1855, και θα πρέπει πιθανώς να ήταν η εισαγωγή στο Novelliere. Μπορεί κάποιος να συμπεράνει από τον διακριτικό τόνο, που υπαινίσσεται από την αμυδρή διήγηση, και κυρίως στοχεύει να παρουσιάσει στην αστική κοινωνία την αγροτική κοινωνία της Άλτο Μαντοβάνο, η οποία έγινε παράδειγμα για τη δύσκολη και καχεκτική ζωή όλων των αγροτικών πληθυσμών της βόρειας Ιταλίας σε αυτές τις δεκαετίες.

Ο Άγιος του Άρρα (La Santa di Arra)

Ο Άγιος του Άρρα δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1855 στο Καφέ του Μιλάνου και βρίσκεται στην περιοχή Φριούλι, και συγκεκριμένα στην περιοχή του λόφου στο βόρειο τμήμα του Ούντινε, το οποίο ο συγγραφέας γνώριζε καλά για τις μεγάλες κατοικίες στο Colloredo του Montalbano. Η ιστορία είναι μάλλον λυπηρή, καταλήγει σε ένα ηθικό φινάλε στο οποίο το καλό θριαμβεύει ενάντια στο κακό, αλλά γίνεται πρόσχημα για να περιγράψει, με αλήθεια και πάθος, τα έθιμα του χωριού, καθιερώνοντας έτσι ένα κομμάτι της κοινωνικής ιστορίας της περιόδου.

Τα εκατομμύρια του χωριάτη (Il milione del bifolco)

Τα εκατομμύρια του χωριάτη που δημοσιεύθηκε με εβδομαδιαία σχεδόν συχνότητα από την άνοιξη του 1856, από την εφημερίδα της Μάντοβα La lucciola.

La pazza del Segrino

Το τρελό Segrino γράφτηκε τον Δεκέμβριο του 1855, και παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι το 1860. Πρόκειται για μια δραματική ιστορία που βρίσκεται στις όχθες της λίμνης του Segrino, κοντά στο Canzo, μια μικρή πόλη θέρετρο στην Brianza, βόρεια του Μιλάνου, η οποία είχε αιχμαλωτίσει τη φαντασία του συγγραφέα. Η νουβέλα στην αρχή λαμβάνει αγροτική διάθεση για να καταλήξει σιγά - σιγά σε ένα ήρεμο και αστικό αίσιο τέλος.

Il Varmo

Το μυθιστόρημα Il Varmo δημοσιεύτηκε από το Mάρτιο έως το Μάιο του 1856, στην Annotatore Friulano.
Σε αυτό, ο Νιέβο, με μεγαλύτερη συνέπεια από τα προηγούμενα μυθιστορήματα, περιγράφει την ιστορία του ακολουθώντας τους χαρακτήρες από την γέννηση έως την ωριμότητα, με βαθιές σκέψεις σχετικά με τη ζωή τους, τονίζοντας τη σχέση μεταξύ τους χαρακτήρες τους και τις τύχες τους.
Οι κριτικοί που ανταποκρίθηκαν σε αυτό το έργο περισσότερα από ότι στ' άλλα,αναγνώρησαν σ' αυτό τον αρχικό πυρήνα του ειδυλλίου του Καρλίνο και της Πιζάνα, παιδιά στα πρώτα κεφάλαια του Εξομολογήσεις ενός Ιταλού.
Στο Il Varmo, ο Νιέβο απεικονίζει το θέμα της παιδικής ηλικίας, με την έννοια ότι αυτή η στιγμή της ζωής συνυπάρχει πάντα με το θλιβερό προαίσθημα της όχι τέλειας ωριμότητας. Η παιδική αγάπη των δύο βασικών χαρακτήρων, Φαβίττα και Σκριτσιόλο, επισκιάζεται από την αίσθηση ότι οι διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες, που προσελκύουν και απωθούν η μια την άλλη, μπορούν πράγματι να προορίζονται για να ενωθούν, αλλά επίσης και για να υποφέρουν από την αμοιβαία στοργή.

Ο κύκλος του αγρότη Καρλόνε (Il ciclo del contadino Carlone)

Τα τελευταία τρία μυθιστορήματα ανήκουν σε ένα ενιαίο κύκλο, από τον αγρότη Carlone, και αφηγούνται τρεις διαφορετικές ιστορίες για το τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια μια αγρυπνίας σε έναν στάβλο στο Φοσάτο.

Το Conte Pecoraio

Το Conte Pecoraio είναι ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων του αγροτικού χωριού που ήταν να γίνει, με τη φιλοδοξία του συγγραφέα, το βιβλίο για ανάγνωση των ταπεινών αγροτών, κατά τη διάρκεια των μηνών της αδράνειας του φθινοπώρου, που ακολουθούσε την περίοδο της συγκομιδής και της σποράς, όταν οι νύχτες μακραίνουν και τα πρώτα κρύα φτάνουν. Μια προσπάθεια, ως εκ τούτου, για να γίνει η λογοτεχνία πραγματικά δημοφιλής, όσο και επιθυμητή.
Αλλά οι προσδοκίες ήταν υψηλές, στην πραγματικότητα το μυθιστόρημα, από μία λυπηρή ιστορία, κατέληξε να είναι μια θλιβερή περιγραφή της δυστυχίας που υπέστησαν οι αγρότες και εξακολουθούν να υποφέρουν από μια μικρή και συντηρητική πλευρά της φεουδαρχικής αριστοκρατίας , που προστατεύεται από την Αυστρία.

Άγγελος της καλοσύνης. Η ιστορία του περασμένου αιώνα

Άγγελος της καλοσύνης. Η ιστορία του περασμένου αιώνα είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο την ίδια στιγμή με το Conte Pecoraio και τις ιστορίες των αγροτών, που ξεκίνησε την άνοιξη του 1855, και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, δημοσιεύθηκε στο Μιλάνο το 1856.
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Βενετία, μεταξύ 1749 και 1768 και η παρακμή του κράτους και την παρακμή της αριστοκρατίας κυρίαρχο, το δράμα που είχε υποστεί, επίσης, στην οικογένεια της μητέρας του Nievo και ότι ήταν ακόμα ζωντανός στο μυαλό των βενετών και το ενετικό, τουλάχιστον μέχρι το 1848, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία του Αγίου Μάρκου.

Οι εξομολογήσεις ενός Iταλού

Χρονολογείται από την περίοδο μεταξύ του τέλους του Αυγούστου του 1857 και του 1858, το οποίο ο Νιέβο δεν δημοσιεύει, είτε γιατί δεν είχε βρει έναν εκδότη που να είναι διαθέσιμος, είτε επειδή είναι πολύ απασχολημένος με τις υποθέσεις του γκαριμπάλντι.
Το μυθιστόρημα θα δημοσιευθεί το 1867, μετά το θάνατο του συγγραφέα, που εκδόθηκε από Erminia Fuà Fusinato, σύζυγος του Arnaldo Fusinato, φίλος του Νιέβο, με μερικές διορθωτικές παρεμβάσεις, και με τον τίτλο "Οι εξομολογήσεις ενός ογδοντάρη.

Γραπτά πολιτικής και ιστορικής παρέμβασης

Ανάμεσα στα γραπτά πολιτικής και ιστορικής φύσης είναι άξια το "Βενετία και η ελευθερία της Ιταλίας", το οποίο δημοσιεύτηκε ανώνυμα στο Μιλάνο από τον εκδότη Agnelli το 1859, το "Ημερολόγιο της αποστολής από τις 5 έως τις 28 Μαΐου", η "Έκθεση του διοικητικού της πρώτης εκστρατείας στη Σικελία", και το λεγόμενο "Κομμάτι για την εθνική επανάσταση" , του οποίου η ημερομηνία σύνθεσης είναι αβέβαιη (λίγο πριν από την εκστρατεία των Χιλίων, επειδή στο κείμενο δεν υπάρχει καμία αναφορά στους Χιλιάδες) που αντιπροσωπεύει το τελευταίο αποτέλεσμα των σκέψεων του Νιέβο σε μια σύντομη αλλά έντονη πολιτική δραστηριότητα. Το Θραύσμα είχε παραμείνει αδημοσίευτο, και δημοσιεύθηκε από τον Riccardo Bacchelli.

Άλλα συγγράμματα

Ο Νιέβο έγραψε επίσης κείμενα για το θέατρο, που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, μεταξύ των οποίων χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής οι τραγωδίες του Οι Capuani, ο Σπάρτακος και η κωμωδία του Χλευαστές. Πολύ σημαντικό παραμένει το L'Epistolario utilissimo για την ανασυγκρότηση της βιογραφίας του συγγραφέα.