google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωάννης Πιτσίκας

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1881 στην Άνω Καλλιθέα Σπερχειάδος και σπούδασε στη Σχολή Επιτελών και στο Κέντρο Ανωτέρας Στρατιωτικής Εκπαιδεύσεως της Γαλλικής Αποστολής. Υπηρέτησε ως διοικητής της 6ης Μεραρχίας και το 1935 έγινε αντιστράτηγος. Διετέλεσε επίσης διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού (1935-1940). Κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ηγήθηκε του Ελληνικού Στρατού στη Βόρειο Ήπειρο ως διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου και Δυτικής Μακεδονίας. Τον Ιούλιο του 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς και μεταφέρθηκε μαζί με τον Αλέξανδρο Παπάγο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, απ' όπου απελευθερώθηκε το 1945. Μεταπολεμικά διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων (1946-1950), υπουργός Εθνικής Αμύνης στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Κιουσόπουλου και Βορείου Ελλάδος στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Δόβα. Πέθανε σε ηλικία 94 ετών το 1975.
Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή

Η εγκαθίδρυση της βρετανικής εντολής στην Παλαιστίνη

Από το 1517 και για τετρακόσια χρόνια η περιοχή της Παλαιστίνης ήταν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 
Κατά το δέκατο ένατο αιώνα, σε διάφορες περιοχές της οθωμανικής αυτοκρατορίας που κατοικούσαν άλλοι λαοί, υπήρξε άνοδος των διαφόρων εθνικισμών. Έτσι και η Παλαιστίνη γνώρισε την άνοδο του αραβικού εθνικισμού που οδήγησε στην επανάσταση των Αράβων εναντίον των Οθωμανών (Ιούνιος 1916-Οκτώβριος 1918). 
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην περιοχή της Παλαιστίνης η Βρετανία βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση, με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που είχε ταχθεί με το μέρος των Κεντρικών Δυνάμεων. Θέλοντας λοιπόν η Βρετανία να πάρει με το μέρος της τους Άραβες, υποστήριξε την ανεξαρτησία των Αράβων στην περιοχή, όπως προκύπτει από την αλληλογραφία μεταξύ του Βρετανού Ύπατου Αρμοστή της Αιγύπτου Χένρι Μακ Μάχον (Henry McMahon) και του Σαρίφη της Μέκκας, Χουσεϊν Μπιν Αλί (Hussein bin Ali). 
Από τον Ιανουάριο του 1915  μέχρι τις 30 Οκτωβρίου 1918 έλαβε χώρα στη χερσόνησο του Σινά και στην Παλαιστίνη η ομώνυμη εκστρατεία, που έληξε με νίκη των βρετανικών δυνάμεων ενάντια στα οθωμανικά και γερμανικά στρατεύματα και κατάληψη της Παλαιστίνης από τους Βρετανούς.
Μετά την κατάληψη της Παλαιστίνης από τους Βρετανούς την εξουσία άσκησε για περίπου ενάμιση χρόνο η Διοίκηση Κατεχόμενων Εχθρικών Εδαφών (Occupied Enemy Territory Administration). Τον Ιούλιο του 1920 η στρατιωτική διοίκηση αντικαταστάθηκε από πολιτική διοίκηση με επικεφαλής τον Ύπατο Αρμοστή για την Παλαιστίνη (High Commissioner).  Πρώτος Ύπατος Αρμοστής στην Παλαιστίνη ήταν ο Χέρμπερτ Σάμουελ (Herbert Samuel).  
Στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού  το 1919 αποφασίστηκε μεταξύ άλλων η Συρία, ο Λίβανος, η Παλαιστίνη και το Ιράκ, που πριν τον πόλεμο ήταν επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, να αποτελέσουν μια ενότητα που θα διοικούνταν με το σύστημα της εντολής και την επόμενη χρονιά στη Διάσκεψη του Σαν Ρέμο η Παλαιστίνη και το Ιράκ πέρασαν στη βρετανική εντολή. 
Στις 24 Ιουλίου του 1922 η Βρετανική Εντολή επικυρώθηκε από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών, έχοντας ενσωματώσει στο άρθρο 2 τη Διακήρυξη Μπάλφουρ. Ως Διακήρυξη Μπάλφουρ (Νοέμβριος 1917) είναι γνωστή μια επιστολή του Υπουργού Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας Arthur James Balfour προς τον Lionel Walter Rothschild, στην οποία ο Βρετανός υπουργός δήλωνε ότι η κυβέρνηση της χώρας του υποστήριζε τη δημιουργία στην Παλαιστίνη μιας εθνικής πατρίδας για τον εβραϊκό λαό, χωρίς να βλάπτονται τα δικαιώματα των άλλων κοινοτήτων που ζούσαν στην Παλαιστίνη,
Ματθαίος Δεβαρής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα κατά το 1505. Οκταετής πήγε με υποτροφία στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης. Εκεί διδάχτηκε από τον Ιανό Λάσκαρι και αναδείχτηκε ως ο πιο επιμελής μαθητής των τροφίμων της σχολής. Μετά τη διάλυση του Γυμνασίου προσελήφθη μαζί με άλλα Ελληνόπουλα από τον φιλέλληνα καρδινάλιο Νικόλαο Ρουδολφίνο, το σπίτι του οποίου ήταν γενικό εντευκτήριο των τότε λογίων. Ο Πάπας Γ’ διόρισε τον Δεβάρη διορθωτή των κωδίκων της Βατικανής, και του χορήγησε μάλιστα ισόβια σύνταξη. 
Μετά το θάνατο του προστάτη του Ρουδολφίνου, ο Κάρολος Κολούμνας παρέδωσε στον Ματθαίο τον γιο του Αντώνιο, (ο οποίος αργότερα έγινε καρδινάλιος) για να του διδάξει τα ελληνικά. Αυτός τον συνόδευσε επίσης στα πανεπιστήμια της Πίζας και της Πάδουας. Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ο Δεβαρής προσκολλήθηκε στον οίκο του φιλόμουσου καρδιναλίου Αλεξάνδρου Φαρνεζίου.
Υπηρέτησε επί μεγάλο διάστημα στη Κουρία ως corrector graecorum voluminum (διορθωτής των ελληνικών τόμων) μεταξύ άλλων.
Ο Δεβάρης πέθανε στην Ρώμη σε ηλικία εβδομήντα χρονών, στις 13 Ιανουαρίου του 1581.
Μάχη του Καματερού

Πριν τη μάχη

Στα τέλη του 1826 ο απόστρατος συνταγματάρχης του γαλλικού στρατού Διονύσιος Βούρβαχης, συγκρότησε έπειτα από άδεια της κυβέρνησης στο Ναύπλιο, με δικά του χρήματα αλλά και με ποσό που είχε προσφερθεί από φιλελληνικούς συλλόγους της Ευρώπης, τάγμα δύναμης 800 – 1.000 ανδρών. Κατά τις τελευταίες ημέρες του 1826 το σώμα αυτό αποβιβάστηκε στο Λουτράκι με στόχο την ενίσχυση του Καραϊσκάκη μετά όμως από εντολές της κυβέρνησης κινήθηκε προς την Ελευσίνα όπου βρισκόταν ο Βάσος Μαυροβουνιώτης. Εκεί, προσήλθε λίγες ημέρες αργότερα και ο Παναγιωτάκης Νόταράς με στράτευμα περίπου 1.200 ανδρών. Από την Ελευσίνα, ο Βούρβαχης και οι άλλοι δύο οπλαρχηγοί, με ενωμένες τις δυνάμεις τους κινήθηκαν προς το Μενίδι όπου στις 22 Ιανουαρίου επικράτησαν σε μάχη εναντίον των Οθωμανών. Στις 25 Ιανουαρίου, το ενωμένο στράτευμα δύναμης περίπου 3.500 ανδρών στρατοπέδευσε στο Καματερό.

Η μάχη

Την 27η Ιανουαρίου 1827, με την ανατολή του ηλίου, οθωμανικό στράτευμα δύναμης 2.000 πεζών και 600 ιππέων, συνεπικουρούμενο από πυροβολικό επιτέθηκε υπό την αρχηγία του Κιουταχή κατά των θέσεων των Ελλήνων οι οποίοι είχαν χωρίσει τις δυνάμεις τους καθώς ο μεν Βούρβαχης είχε παραταχθεί με τους άνδρες του στην πεδιάδα ενώ οι Μαυροβουνιώτης και Νοταράς είχαν καταλάβει θέσεις στους πρόποδες του διπλανού βουνού, σε απόσταση ενός τρίτου του μιλίου πίσω από τη θέση του Βούρβαχη.
Συγκεκριμένα, το πυροβολικό του Κιουταχή κανονιοβόλησε τις θέσεις των Μαυροβουνιώτη και Νοταρά ενώ την ίδια στιγμή το πεζικό και οι ιππείς των Οθωμανών επιτέθηκαν κατά του σώματος Βούρβαχη που ήταν παραταγμένο στην πεδιάδα και αποτελούσε την εμπροσθοφυλακή. Παρά την αντίσταση που αντέταξαν ο Βούρβαχης και οι άνδρες του, οι δυνάμεις τους κάμφθηκαν και ηττήθηκαν κατά κράτος λόγω της καταλυτικής δράσης του οθωμανικού ιππικού ενώ τα σώματα των Μαυροβουνιώτη και Νοταρά βαλλόμενα από το εχθρικό πυροβολικό τράπηκαν σε άτακτη φυγή για να αναγκαστούν τελικά, καταδιωκόμενα από τους Οθωμανούς να καταφύγουν στη Σαλαμίνα.

Αποτέλεσμα και αποτίμηση

Η μάχη έληξε με συντριπτική ήττα των ελληνικών δυνάμεων. Από πλευράς επαναστατών σκοτώθηκαν 300 με 350 μαχητές, μεταξύ των οποίων δύο Γάλλοι φιλέλληνες αξιωματικοί, ο χειρουργός του τάγματος καθώς και ο Διονύσιος Βούρβαχης, το κεφάλι του οποίου αποκόπηκε και στάλθηκε από τον Κιουταχή ως λάφυρο στον σουλτάνο Μαχμούτ Β΄.
Σύμφωνα με τον Τρικούπη, τις παραμονές της μάχης υπήρχε διχογνωμία μεταξύ των ηγετών του ελληνικού στρατεύματος όσον αφορά την τακτική που έπρεπε να ακολουθηθεί. Όσον αφορά την τακτική που ακολουθήθηκε από τις ελληνικές δυνάμεις, ο Τρικούπης επιρρίπτει ευθύνες στον Βούρβαχη ενώ από την πλευρά του, ο Μακρυγιάννης καταλογίζει ευθύνες στον Μαυροβουνιώτη, υποστηρίζοντας πως η κατάληψη μιας τόσο αδύναμης θέσης ήταν δική του πρωτοβουλία.<ref name=C2> Επίσης, χαρακτήριζε ως αμφιβόλου μαχητικής αξίας τους άνδρες που είχε στρατολογήσει ο Βούρβαχης.
Σταύρος Αμπίζας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σταύρος Αμπίζας γεννήθηκε στο Κάτω Δίκωμο το 1936. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής με έμφαση στο διεθνές δίκαιο. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως διευθυντής τράπεζας.

Πολιτική διαδρομή

Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ). Την περίοδο 1977-1980 ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος. Το 1976 ήταν γραμματέας και κοσμήτορας της βουλής.
Το 1980 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ λόγω διαφωνιών. Ακολούθως εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕΔΗΠΑ). Διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΕΔΗΠΑ την περίοδο 1980-1981. Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 η ΝΕΔΗΠΑ δεν εξέλεξε κανένα υποψήφιο της.
Άγιος Βλάσιος Αχαΐας

Τοποθεσία

Ο Άγιος Βλάσιος απέχει 1,8 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 561 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 53 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία

Ο Άγιος Βλάσιος αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Βρωσθαίνης.  Από το 1971 μέχρι το 1997 ήταν έδρα της Κοινότητας Γλάστρας όπως είχε μετονομαστεί από το 1957 η Κοινότητα Βρωσθαίνης. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος Γλάστρας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί έδρα της Τοπικής κοινότητας Γλάστρας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Λευκοθέα Αραβίας

Η Λευκοθέα ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αραβία.
Η πόλη αναφέρεται στο έργο του Αντιγόνου Ιστοριών παραδόξων συναγωγή, καθώς και από έναν άλλο συγγραφέα ονόματι Αμώμητο, του οποίου η αξιοπιστία αμφισβητείται. Πάντως από το όνομα προκύπτει ότι ίσως να κτίστηκε από τον Λεύκωνα, γιο του Πτολεμαίου Α΄, ο οποίος είχε ιδρύσει και άλλη Λευκοθέα στην Κύπρο. Εξ άλλου οι Πτολεμαίοι είχαν ιδρύσει συστάδα αποικιών κατά μήκος των αραβικών ακτών, προκειμένου να ελέγχουν το στενό του Άντεν για το εμπόριο με την Ινδία.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.
2268 Σμύτοβνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος της Σμύτοβνα είναι S (λιθώδης). Η Σμύτοβνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 16 λεπτά.
FIBA Africa

Ανδρών

Ενημερωμένη και μετά τα Ηπειρωτικά Πρωταθλήματα 2013
C Τρέχουσα πρωταθλήτρια ζώνης

Γυναικών

Ενημερώθηκε μετά τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου 2012
C Τρέχουσα πρωταθλήτρια ζώνης
Μεγάλη Αδελφότης

Η Μεγάλη Αδελφότης ήταν μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε στο τέλος της Επανάστασης του 1821 με κύριο σκοπό την υποστήριξη της Εκκλησίας η οποία είχε θεωρηθεί τότε από πολλούς ότι βρισκόταν "υπό διωγμό" που διενεργούσαν κάποιοι πολιτικοί κύκλοι. Στην οργάνωση εκείνη συμμετείχαν εκτός από ανώτεροι και κατώτεροι κληρικοί, ηγούμενοι και μοναχοί και πολλοί λαϊκοί, όπως καθηγητές, ανώτεροι υπάλληλοι του κράτους, στρατιωτικοί και πολίτες που είχαν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το θρησκευτικό συναίσθημα και την αγάπη προς την Εκκλησία.

Η Μεγάλη Αδελφότητα εναντιώθηκε στη συνέχεια με πάθος κατά του Βασιλέα Όθωνα όταν αποφάσισε εκείνος να κλείσουν πολλά μοναστήρια του ελλαδικού χώρου και να σταματήσουν οι πολίτες τις αθρόες δωρεές προς τα διάφορα εκκλησιαστικά ιδρύματα, όταν την ίδια εποχή η Χώρα αντιμετώπιζε πλείστα προβλήματα εξεύρεσης οικονομικών πόρων.
Αργότερα επί Βασιλείας Γεωργίου του Α' η Μεγάλη Αδελφότης πέτυχε τη "γεφύρωση" των εναντίον της προς όφελος της ενότητας του έθνους και βεβαίως πρώτιστα επί τα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Απόρροια εκείνης της οργάνωσης είναι οι υφιστάμενες θρησκευτικές οργανώσεις (αδελφότητες) που φέρονται να ελέγχουν σήμερα κάποια εκκλησιαστικά δρώμενα, όπως η "Χρυσοπηγή", η "Ζωή" κ.λπ.
Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων

Το Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (Σ.Α.Γ.Ε.) αποτελεί όργανο συμβουλευτικού χαρακτήρα, το οποίο συγκροτείται από τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Α/ΓΕΕΘΑ), τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Α/Γ.Ε.Σ.), τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Α/Γ.Ε.Ν.) και τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (Α/Γ.Ε.Α.).
Σκοπός του είναι να αποφασίζει και να εισηγείται στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας (Υ.ΕΘ.Α.) οτιδήποτε έχει σχέση με την στρατηγική, τον σχηματισμό και γενικότερα τον τρόπο λειτουργίας των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Επαμεινώνδας Στασινόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1900 ή κατά άλλες πηγές, το 1901.  Στις 22 Δεκεμβρίου 1966 ορκίστηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου και ο Στασινόπουλος ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών. Αποχώρησε από το Υπουργείο Συγκοινωνιών στις 3 Μαΐου 1967. Έχει γράψει αρκετά έργα ιστορικού περιεχομένου. Πέθανε σε ηλικία 98 ετών, το 1998. Κηδεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1998 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλίας.
3145 Γουόλτερ Άνταμς

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Γουόλτερ Άνταμς είναι άγνωστα. Ο αστεροειδής περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες, 42 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα, μία μάλλον γρήγορη περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Μπλε τυρί

Τα μπλε τυριά είναι ορισμένα είδη τυριών από αγελαδινό, πρόβειο ή  κατσικίσιο γάλα στα οποία έχουν αναπτυχθεί αποικίες από μύκητες του γένους Penicillium. Στα τυριά αυτά έχει αναπτυχθεί μπλε ή πράσινη μούχλα και έχουν αποκτήσει μια χαρακτηριστική οσμή. Τα μπλε τυριά εμβολιάζονται με σπόρια από μύκητες πριν ή μετά το πήξιμο και αφήνονται σε περιβάλλον με ελεγχόμενη θερμοκρασία για να αναπτυχθεί η μούχλα. Τα μπλε τυριά τρώγονται σκέτα ή τριμμένα μέσα σε διάφορα πιάτα.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση πολλά μπλε τυριά όπως το ροκφόρ, το γκοργκοντζόλα και το στίλτον έχουν κατοχυρωθεί ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Π.Ο.Π.).
Η χαρακτηριστική γεύση των μπλε τυριών τείνει να είναι έντονη και αλμυρή. Η οσμή τους οφείλεται στους μύκητες αλλά και στα βακτήρια που αναπτύσσονται στο τυρί. Για παράδειγμα το βακτήριο Brevibacterium linens ευθύνεται για την μυρωδιά πολλών μπλε τυριών   καθώς και για πολλές οσμές του ανθρώπινου σώματος.

Ιστορία

Τα μπλε τυριά πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκαν τυχαία, όταν τυριά αποθηκεύτηκαν σε υγρές σπηλιές που είχαν το κατάλληλο περιβάλλον για να αναπτυχθούν μύκητες. Το ροκφόρ αναφέρεται σε κείμενα ήδη από το 79 μ.Χ. Το γκοργκοντζόλα είναι ένα από τα αρχαιότερα μπλε τυριά, έχοντας δημιουργηθεί τον 9ο αιώνα μ.Χ.. Το στίλτον έγινε δημοφιλές σχετικά πρόσφατα κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα. Πολλές ποικιλίες μπλε τυριού που δημιουργήθηκαν αργότερα ήταν μια προσπάθεια να καλυφθεί η ζήτηση για ροκφόρ, το οποίο είναι ιδιαίτερα ακριβό.
Α.Ο. Καβάλα 86

Ιστορία

Το γυναικείο ποδόσφαιρο άρχισε να οργανώνεται στην περιοχή το 1984, με την ίδρυση του αθλητικού σωματείου «Αλκυονίδες Καβάλας». Ο Α.Ο. Καβάλα 86 ιδρύθηκε το 1986. Κύρια χρώματα της ομάδας αποτελούν το άσπρο και το μπλε, ενώ σε πιο σπάνιες περιπτώσεις χρησιμοποιεί και το κόκκινο.
Η ομάδα έχει κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Ελλάδος το 1993 και το 2001, όπως και ένα Κύπελλο Ελλάδος το 2001, χρονιά κατά την οποία πραγματοποίησε το λεγόμενο "νταμπλ". Επίσης, έχει κερδίσει τρία Περιφερειακά Πρωταθλήματα το 1997, το 1998 και το 2011.
Την περίοδο 2001–02 αγωνίστηκε στο νεοϊδρυθέν τότε Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών, μετέχοντας σε προκριματικό όμιλο που φιλοξενήθηκε στο Άμστερνταμ.
Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Συνέδρια

Το ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 8 Οκτωβρίου 2005.
Το δεύτερο συνέδριο του κόμματος πραγματοποιήθηκε 23-25 Νοεμβρίου 2007 στην Πράγα.

Ευρωπαϊκό Συμβούλιο

Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν εκπροσωπείται από κάποιον αρχηγό κυβέρνησης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Ξηροπόταμος (Κιλκίς)

Περιγραφή

Ο Ξηροπόταμος, που αποτελεί παραπόταμο του ποταμού Γαλλικού, πηγάζει από τις ανατολικές πλαγιές του Μαυροβουνίου στα Κρούσσια, σε υψόμετρο 900 μέτρα. Η πορεία του ξεκινά βορειοδυτικά του Παλαιού Ισώματος, συνεχίζει περνώντας ανατολικά του Επταλόφου και της Κορωνούδας, και καταλήγει μέσα στον οικισμό της Ακροποταμιάς. Από την Ακροποταμιά συνεχίζει την πορεία του νότια του Λειψυδρίου και περνά βόρεια του Φαναρίου. Κατόπιν περνά ανάμεσα από τους Μύλους και τον Καμπάνη και εκβάλλει στον ποταμό Γαλλικό.
Η παλαιότερη ονομασία του επί Τουρκοκρατίας ήταν Κουρού Ντερέ, που σημαίνει Ξηροπόταμος. Ο Ξηροπόταμος είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Γαλλικού από άποψη μήκους. Η ροή των υδάτων είναι εποχιακή και εξαρτάται κυρίως από τις βροχοπτώσεις και χιονοπτώσεις στο Μαυροβούνι των Κρουσσίων.
Μανουάλι

Το μανουάλι είναι κηροπήγιο με πολλαπλούς βραχίονες.
Χρησιμοποιείται ευρέως ακόμη και σήμερα. Αν και η ηλεκτροδότηση του εσωτερικού φωτισμού έχει υποβιβάσει τα κηροπήγια στην κατάσταση των πηγών φωτισμού εφεδρείας στα περισσότερα σπίτια και άλλα κτίρια, οι εσωτερικοί σχεδιαστές συνεχίζουν να μοντελοποιούν φωτιστικά και φωτιστικά εξαρτήματα εμπνευσμένοι από τα κηροπήγια. Συνεπώς, ο όρος "κηροπήγιο" έχει εισαχθεί ως κοινός όρος για τους μικρούς λαμπτήρες πυρακτώσεως που χρησιμοποιούνται σε πολυελαίους και άλλα φωτιστικά που κατασκευάζονται για διακόσμηση καθώς και για φωτισμό.
Στον Ιουδαϊσμό και την Φιλιππινέζικη εκκλησία Ιγκλέσια νι Κρίστο, η μενόρα είναι ιδιαίτερο είδος του μανουαλίου.
Γεώργιος Κορυζής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πόρο και ήταν γιος του πολιτικού Σταματίου Κορυζή. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Τροιζηνίας στις εκλογές του 1879. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1885, του 1902, του 1906 και του 1910. Την περίοδο 1891 - 1899 διετέλεσε δήμαρχος Πόρου.
Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Μυσιρλή, ανηψιά του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, και είχαν αποκτήσει τον Στέλιο, πολιτικό μηχανικό που εκτελέστηκε το 1944 από ΕΛΑΣΙΤΕΣ, και τον Αλέξανδρο Κορυζή.
Ρωσοκριμαϊκός πόλεμος (1571)

Ιστορικό

Τον Μάιο του 1571 ισχυρός στρατός ενισχυμένος από το Χανάτο της Κριμαίας με 120.000 περίπου άνδρες και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με 80.000 Τατάρους, 33.000 Τούρκους και 7.000 γενίτσαρους με επικεφαλής τον Χαν της Κριμαίας Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι, καθώς και διάφορες ορδές από Νογαΐ (Nogais) και στρατεύματα των Τσερκέζων, παρέκαμψαν τις αμυντικές οχυρώσεις του Σερπούχοφ στον ποταμό Οκά, διέσχισαν τον παραπόταμο του Ούγκρα και περικύκλωσαν τμήμα 6.000 ανδρών του ρωσικού στρατού και το συνέθλιψαν. Οι ρωσικές δυνάμεις μη έχοντας τις απαραίτητες δυνάμεις για να σταματήσουν την εισβολή, υποχώρησαν προς την Μόσχα. Ο ρωσικός αγροτικός πληθυσμός κατέφυγε επίσης στην πρωτεύουσα. Ο στρατός από το Χανάτο της Κριμαίας κατέστρεψε τις απροστάτευτες πόλεις και τα χωριά γύρω από την Μόσχα και στη συνέχεια, με εντολή του Χαν Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι, έβαλε φωτιά σε προάστια της πρωτεύουσας.

Καταστροφή της Μόσχας

Λόγω του ισχυρού ανέμου, η φωτιά γρήγορα επεκτάθηκε σε μεγάλη πυρκαγιά σε όλη την πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι της πόλης, όσοι επιβίωσαν, κυνηγημένοι από τις φλόγες, έσπευσαν για διαφυγή προς τη βόρεια πύλη της πρωτεύουσας. Ο ρωσικός στρατός, στις καταστάσεις πανικού που ακολούθησαν, διέσπασε την τάξη του και διαλύθηκε -καθώς, ήδη, ο επικεφαλής στρατηγός του, πρίγκιπας Ιβάν Ντιμιτρίεβιτς Μπέλσκι (Prince Ivan Dmitrievich Belsky) είχε χάσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς αυτής- και αναμίχθηκε μαζί με τους πρόσφυγες. Μέσα σε τρεις ώρες, η Μόσχα είχε καεί εντελώς. Μετά από μια ημέρα ακόμα λεηλασιών ο οθωμανικός στρατός ξεκίνησε τη διαδρομή στο δρόμο προς το Ριαζάν (Ryazan) και τις στέπες του.

Αποτελέσματα

Μελετητές υπολογίζουν ως 80.000 περίπου, τα θύματα του Ρωσοκριμαϊκού πόλεμου του 1571 (εισβολή, μάχες, πυρκαγιά) , ενώ περίπου 150.000 ήταν οι Ρώσοι που αιχμαλωτίσθηκαν. Ο πρέσβης του Πάπα και του Βατικανού Αντόνιο Ποσσεβίνο (Antonio Possevino, 1533 – 1611), αναφέρει, το 1580, ότι ο πληθυσμός της Μόσχας, δεν υπερέβαινε τις 30.000 κατοίκους, αν και το 1520 αριθμούσε περίπου 100.000 κατοίκους.
Τρόιντεν Β΄ του Πουότσκ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Το 1424 παραβρέθηκε, μαζί με τους αδελφούς του Σιεμόβιτ Ε΄, Καζιμίρ Β΄ και Βλάντισλαφ Β΄, στους γάμους τού Λαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν με την 3η σύζυγό του Σοφία των Χάλσχανυ. Το 1426 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Τρόιντεν Β΄ και οι αδελφοί του αποφάσισαν να μην διαιρέσουν και εξασθενήσουν την πατρική κτήση, αλλά να κυβερνήσουν από κοινού. Άλλος λόγος ήταν, ότι δεν είχαν καλή σχέση με τη μητέρα τους και θα έπρεπε, αν διαιρούσαν τη δυτική Μαζοβία, να της δώσουν το μερίδιο της χήρας.
Παρά την κατ' όνομα συγκυβέρνηση, οι αδελφοί διοίκησαν χωριστά. Έγγραφα τού Τρόιντεν Β΄ δείχνουν, ότι έλαβε το Πουότσκ. Το 1426 μετέβη στο Σαντομίες και δήλωσε υποτέλεια, μαζί με τον Σιεμόβιτ Ε΄ και τον Βλαντίσλαφ Α΄, στον βασιλιά της Πολωνίας. Απεβίωσε το 1427 άγαμος και μάλλον τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ.
Σύκο

Περιγραφή

Το σχήμα είναι στρογγυλό με αμβλεία μύτη στο μέρος του κοτσανιού και επίπεδο στη βάση, μοιάζει με σακούλα. Η τομή ενός σύκου πριν αρχίζει να ωριμάζει μοιάζει με το σχήμα μπαστούνι της τράπουλας. Αρχικά είναι πράσινο και καθώς ωριμάζει είτε γίνεται βιολετί (λουμπάρδικο σύκο), είτε καφεπράσινο (άσπρο σύκο) και ζαρώνει. Αξιοσημείωτο είναι ότι το λουμπάρδικο σύκο ωριμάζει κατά τον Αύγουστο, δηλ. περίπου ένα μήνα αργότερα από το άσπρο. Η ψίχα κάτω από τη φλούδα έχει μικρό πάχος και είναι άσπρη, ενώ πιο μέσα ο καρπός είναι κοκκινωπός, όπου βρίσκονται πολλά κουκούτσια. Τα κουκούτσια είναι μικρά και συγκρατώνται με ίνες μέσα σε ημίρρευστη μάζα, όπως στη ντομάτα, με τη διαφορά ότι το σύκο είναι έντονα ινώδες και αδιαφανές.

Χρήσεις

Το σύκο είναι βρώσιμος καρπός κατάλληλος για ζωοτροφή και ανθρώπινη διατροφή με γλυκιά γεύση. Στο εμπόριο κυκλοφορεί ως φρούτο και ως ξηρός καρπός. Επειδή τα φρέσκα σύκα δεν μπορούν να διατηρηθούν για μεγάλο διάστημα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, μια εναλλακτική μέθοδος συντήρησης είναι να αποξηραίνονται στον ήλιο. Το σύκο Κύμης είναι Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης αναγνωρισμένη από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ιστορία

Το σύκο αποτελούσε σημαντικό στοιχείο της διατροφής των μεσογειακών λαών στην αρχαιότητα, ήταν καλή πηγή εσόδων του αρχαίου αθηναϊκού κράτους. Στην αρχαιότητα τάιζαν τα ζώα που εξέτρεφαν για το συκώτι τους με σύκα, εξαιτίας της οποίας προέκυψε η ετυμολογική συγγένεια των λέξεων σύκο και συκώτι. Το σύκο μάλλον σήμαινε στην αρχαιότητα το γυναικείο γεννητικό όργανο ως σεξουαλικό υπονούμενο. Στην Ελλάδα παράγονται σύκα, ενώ υπάρχουν και παραδοσιακές συνταγές για σύκο (γλυκό του κουταλιού αλλά και άλλες).
Πανερυθραϊκός Α.Σ.

Τμήμα ποδηλασίας

Ο Πανερυθραϊκός διατηρεί τμήμα ποδηλασίας με αθλητές και αθλήτριες που αγωνίζονται σε όλες τις κατηγορίες σε Διασυλλογικούς, Τοπικούς, και Πανελλήνιους Αγώνες. Ο σύλλογος έχει εκπροσωπηθεί από αθλητές και αθλήτριες στις Εθνικές Ομάδες Ποδηλασίας.
Από τα ιδρυτικά μέλη του τμήματος ποδηλασίας του Πανερυθραϊκού ήταν οι αδερφοί Γιώργος και Σταμάτης Ρηγούτσος (1940-2006). Ο δεύτερος αγωνίστηκε για περισσότερα από 23 χρόνια με τα χρώματα της Α.Ε.Κ. και αναδείχθηκε πολλές φορές πρωταθλητής Ελλάδος στο δρόμο και την πίστα.

Έντυπο

Το 2002 ο σύλλογος προχώρησε στην έκδοση περιοδικού με τίτλο Σπορ στα Βόρεια, το οποίο αργότερα ανέστειλε την κυκλοφορία του. Διευθυντής υπήρξε ο Αντώνης Γουρουντής, αρχισυντάκτης ο Γιώργος Μαμζερίδης, ενώ βασικοί συνεργάτες οι αδελφοί Παναγιώτης και Σταύρος Θανόπουλοι, ιστορικοί ερευνητές, συγγραφείς και δημοσιογράφοι του ελληνικού αθλητισμού.
Θειετάνιο

Από 1,3-διοξαν-2-όνη

Το θειετάνιο μπορεί να παραχθεί με χημική αντίδραση μεταξύ 1,3-διοξαν-2-όνης και θειοκυανιούχου καλίου (KSCN):

Με κυκλοποίηση 1,3-διβρωμοπροπάνιου

Εναλλακτικά, το θειετάνιο μπορεί να παραχθεί με αντίδραση κυκλοποίησης από επίδραση θειούχου νατρίου (Na₂S) σε 1,3-διβρωμοπροπάνιο:

Με φωτοχημική κυκλοποίηση 2+2

Τέλος, το θειετάνιο μπορεί να παραχθεί και με φωτοχημική 2+2 αντίδραση Πατέρνο-Μπούχι (Paternò-Büchi-Reaktion), μεταξύ αιθενίου και μεθανoθειάλης:

Φυσικές, δομικές και φασματοσκοπικές ιδιότητες

Το μόριο του θειετάνιου είναι πτυχωμένο, όπως το αντίστοιχο του κυκλοβουτάνιου και σε αντιδιαστολή με εκείνο του οξετάνιου. Οι διαστάσεις του είναι οι ακόλουθες: Γωνία CSC: 77°, μήκη δεσμών C-S: 185 pm και C-C: 153 pm. Στα S-οξυπαράγωγα του θειετανίου (θειοξείδια, θειόνες) η πτύχωση αυξάνεται, γιατί οι στερεοχημικές αλληλεπιδράσεις με τα γειτονικά άτομα υδρογόνου γίνονται ισχυρότερες. Το φάσμα NMR του θειετάνιου παρουσιάζει δυο (2) πολλαπλές κορυφές στα 3,4 και στα 3,2 δ, για τα α-και β- άτομα υδρογόνου, αντίστοιχα. Στο φάσμα φασματοσκοπία μαζών παρατηρείται ο σχηματισμός του κατιόντος CH₂=Sɿ+• και ουδέτερου αιθένιου (CH₂=CH₂), σε αντιδιαστολή με το οξετάνιο, όπου σχηματίζεται κατιόν CH₂=CH₂ɿ+• και ουδέτερη μεθανάλη (CH₂=O):