google/wiki40b huggingface dataset:
Bangla (ποτό)

Το Bangla είναι αλκοολούχο ποτό που παρασκευάζεται από άμυλο και πωλείται στην Δυτική Βεγγάλη. Υπάρχουν αδειοδοτημένες εταιρείες όπου πωλούν αυτό το ποτό. Το Bangla είναι αποσταγμένο λικέρ. Τα αξιοσημείωτα ονόματα Βεγγαλικού λικέρ είναι τα Uran, Captain, Pincon Bangla number one, Tarzan, Dada, Wonder και άλλα.

Συστατικά

Το Bangla παρασκευάζεται από δημητριακά όπως ο σόργος, το μπάτζρα και το σιτάρι.

Παραγωγή και κατανάλωση

Σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία του 2015, το 48% του μεριδίου αγοράς της Δυτικής Βεγγάλης αποτελείται από ξένο αλκοόλ που παρασκευάζεται στην Ινδία. Το 39% του μεριδίου αγοράς αποτελείται από το ποτό bangla. Το 11% του μεριδίου αγοράς αποτελείται από τη μπύρα και το υπόλοιπο 2% καταλαμβάνεται από κρασί και άλλα μπαχαρικά. Το Bangla γενικά καταναλώνεται από αυτούς που δεν μπορούν να αντέξουν άλλο πιο επεκτατικό αλκοόλ. Ωστόσο το μερίδιο αγοράς έχει αυξηθεί για το εγχώριο λικέρ. Αυτό οφείλεται σε ένα συνδυασμό που προέρχεται από την αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής που επιτρέπει στο Βεγγαλικό αλκοόλ να πωλείται σε περισσότερα σημεία πώλησης, η βελτίωση της παραγωγής και συσκευασίας και νέες στρατηγικές μάρκετινγκ.
Η συντριπτική πλειοψηφία των εσόδων από ειδικούς φόρους στην πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης προέρχεται από φθηνό Βεγγαλικό λικέρ. Στο οικονομικό έτος 2014-15, ο αριθμός τους έφθασε τα 3.600 κρορ.
Νικόλαος Πολυκράτης

Βιογραφικό

Ο Νικόλαος Πολυκράτης γεννήθηκε στην Μικρά Ασία το 1916 και ήταν γιος του Αριστείδη και της Μαρίας Πολυκράτη. Το 1922 και με την μικρασιατική καταστροφή και των ξεριζωμό των Ελλήνων εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πάτρα, στην συνοικία των Προσφυγικών. Το επάγγελμά του ήταν τυπογράφος και γρήγορα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό το 1937 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού στο 12ο σύνταγμα πεζικού.
Ο Πολυκράτης όσο το επέτρεψαν οι πόλεμοι ήταν ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πατρών, όπως κι ο αδελφός του, για πολλά χρόνια και προπολεμικά θεωρείται από τους καλύτερους παίκτες του Ολυμπιακού και του τοπικού πρωταθλήματος.
Με την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα εντάχτηκε στον ΕΛΑΣ με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού και συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις του. Με την λήξη του πολέμου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να καταφύγει στην Γιουγκοσλαβία, με εντολή του κομμουνιστικού κόμματος, αφού τον αναζητούσε η ασφάλεια Πατρών να τον συλλάβει λόγω του ότι ήταν κομμουνιστής και πρώην αξιωματικός του ΕΛΑΣ και το 1944 με την διμοιρία του είχε επιτεθεί μέσα στην Πάτρα σε στρατώνα τάγματος ασφαλείας Ελλήνων και Γερμανών.
Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1948 και εντάχτηκε στις δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού στην Πελοπόννησο παίρνοντας και ηγετική θέση και τον βαθμό του Λοχαγού. Η ομάδα του Καπετάν Νικήτα είχε εγκατασταθεί στο Παναχαϊκό και δρούσε κυρίως στην περιοχή της Πάτρας. Πήρε μέρος στην μάχη της Χαλανδρίτσας όταν με την διμοιρία του επιτέθηκε στο Σούλι κάνοντας αντιπερισπασμό και απασχολώντας πολλές δυνάμεις της χωροφυλακής και των κυβερνητικών δυνάμεων. Τον Μάιο του 1948 επιτέθηκε μαζί με τον Καπετάν Ζαχαριά στο Διακοπτό το οποίο και κατέλαβαν χωρίς μάχη αφού οι δυνάμεις της χωροφυλακής το εγκατέλειψαν. Ο Πολυκράτης είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη αφού δεν δίσταζε να μπαίνει μέσα στην Πάτρα και να επιτίθεται σε ομάδες Χιτών παραστρατιωτικών.
Στις 12 Μαρτίου του 1949 ο Νικήτας, μετά από προδοσία, έπεσε μαχόμενος στο χωριό Παλαιοκωσταίικα, κοντά στην Ρουπακιά της Τριταίας. Ήταν τόσο μεγάλο το μίσος των χωροφυλάκων και παραστρατιωτικών για τον Καπετάν Νικήτα αφού του έκοψαν το κεφάλι και το φωτογράφησαν το περιέφεραν χλευάζοντάς το στα χωριά της περιοχής.
Την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2005 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του στην πλατεία Ελευθερίας στα Προσφυγικά της Πάτρας. Ο ανδριάντας κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Στάθη Λεοντή με πρωτοβουλία  του Παμμικρασιατικού συλλόγου Πάτρας του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ στην Πάτρα και του συλλόγου φίλων απογόνων της εθνικής αντίστασης.
Εθνικός συντηρητισμός

Ιδεολογία

Τα εθνικά συντηρητικά κόμματα υποστηρίζουν την διατήρηση των οικογενειακών αξιών και την κοινωνική σταθερότητα. Πολλοί εθνικοί συντηρητικοί είναι επομένως κοινωνικοί συντηρητικοί, καθώς και υπέρ του περιορισμού της μετανάστευσης και της θέσπισης πολιτικών νόμου και τάξης.
Τα εθνικά συντηρητικά κόμματα σε διάφορες χώρες δεν έχουν απαραιτήτως κοινή θέση για την οικονομική πολιτική: Οι απόψεις τους μπορεί να κυμαίνονται από την υποστήριξη μιας ρυθμιζόμενης οικονομίας σε μια κεντρική μικτή οικονομία ή και laissez-faire. Στην πρώτη, και συνηθέστερη, περίπτωση οι εθνικοί συντηρητικοί διακρίνονται από τους φιλελεύθερους συντηρητικούς, για τους οποίους οι κύριες προτεραιότητες είναι οι οικονομικές πολιτικές της ελεύθερης αγοράς.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας

Ιστορία

Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας» ιδρύθηκε το 1952, ενώ η επίσημη αναγνώρισή της από την ΕΠΟ έγινε το 1964. Πριν από την περίοδο 1967-68 οι ποδοσφαιρικές ομάδες της Λακωνίας συμμετείχαν στην ΕΠΣ Μεσσηνίας.
Λέων Δ΄ της Αρμενίας

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Θόρου/Θεοδώρου Γ΄ της Αρμενίας (πρώτου γιου του Λέοντα Γ΄) και της Μαργαρίτας των Λουζινιάν κόρης του Ούγου Γ΄ της Κύπρου.
Το 1303 ήταν ακόμη ανήλικος, όταν διαδέχθηκε τον θείο του Χετούμ Β΄ που αποσύρθηκε και έμεινε αντιβασιλιάς. Την εποχή του η Αρμενία ήταν σε ευάλωτη θέση· ήταν υποτελής στους Μογγόλους και έπρεπε να αμύνεται εναντίον των Μουσουλμανικών επιθέσεων από το νότο. Ο θρόνος περνούσε σύντομα από πολλούς: μετά τον Χετούμ Β΄ το 1295 έγινε ο Τόρος Γ΄ (δεύτερος γιος του Λέοντα Γ΄), αλλά το 1296 τον θρόνο σφετερίστηκε ο Σεμπάντ (τρίτος γιος του Λέοντα Γ΄). Έπειτα νέος σφετεριστής έγινε ο Κωνσταντίνος Γ΄ (τέταρτος γιος του Λέοντα Γ΄), που τον εκτόπισε ο Χετούμ Β΄ το 1299. Το 1298 ο Θόρος Γ΄ φονεύθηκε και το στέμμα πέρασε στον γιο του, τον Λέοντα Δ΄ το 1303.
Το 1305 ο Χετούμ Β΄ και ο Λέων Δ΄ οδήγησαν έναν Αρμενικό στρατό σε νίκη επί των Μαμελούκων, που είχαν λεηλατήσει το Μπαγκράς.
Οι δύο βασιλείς σκοτώθηκαν το 1307 με την ακολουθία τους από τον Μπιλαργκού στρατηγό των Μογγόλων στα Ανάζαρβα: ο Μπιλαργκού, που από Μογγόλος είχε γίνει Μουσουλμάνος, είχε ζητήσει να κτίσει ένα τζαμί στην πρωτεύουσα Σις, αλλά ο Χετούμ Β΄ το εμπόδισε και διαμαρτυρήθηκε γι' αυτό στον Ουλζαϊτού ιλχάν των Μογγόλων. τότε ο Μπιλαργκού προσκάλεσε τον Χετούμ Β΄, τον Λέοντα Δ΄ και πολλούς ευγενείς της Αρμενίας σε συνάντηση στα Ανάζαρβα, υποτίθεται για συζητήσεις, αλλά μετά οι στρατιώτες του επιτέθηκαν και τους σκότωσαν όλους. Αργότερα ο Μπιλαργκού εκτελέστηκε από τον Ουλζαϊτού για τις πράξεις του.
Διάδοχος του Λέοντα Δ΄ έγινε ο θείος του Οσίν (πέμπτος γιος του Λέοντα Γ΄).

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αγνή (Μαρία) των Πουατιέ, κόρη του Αμαλρίκ της Τύρου και της Ισαβέλλας των Χετουμιών (κόρης του Λέοντα Γ΄)· δεν απέκτησαν απογόνους.
Κρατήρας του Δερβενίου

Ιστορικό

Ο κρατήρας του Δερβενίου αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της αρχαίας χαλκοπλαστικής. Ο κρατήρας σώζεται ακέραιος και το χρυσό του χρώμα οφείλεται στη μεγάλη περιεκτικότητα κασσίτερου στο κράμα του χαλκού. 
Περιείχε λείψανα από την καύση νεκρού καθώς και ένα χρυσό τριώβολο του Φιλίππου του Β΄.
Εικάζεται ότι είναι έργο Μακεδόνα καλλιτέχνη, όμως είναι έντονες οι επιρροές από την αττική τέχνη.

Διακόσμηση

Η κεντρική σκηνή του αγγείου καλύπτεται από το ζευγάρι Διόνυσος και Αριάδνη που εικονίζεται σε μία στιγμή χαλάρωσης, ενδεχομένως μετά από ερωτική πράξη. Το ζευγάρι πλαισιώνεται από Μαινάδες, αλλά και από άλλες αντρικές και γυναικείες μορφές.
Η παράσταση στεφανώνεται από επίθετο ασημένιο κλαδί αμπέλου. Το κάτω τμήμα του λαιμού του αγγείου στολίζει ένα επίσης επίθετο κλαδί κισσού.
Τον ώμο του κρατήρα στολίζουν τέσσερα επίθετα τριδιάστατα αγαλμάτια. Είναι τοποθετημένα κοντά στις λαβές. Στην πρώτη όψη, αριστερά είναι ο Διόνυσος και δεξιά μια κοιμισμένη Μαινάδα. Στην άλλη όψη, αριστερά είναι ένας κοιμισμένος Σάτυρος και δεξιά μια Μαινάδα.
Οι ελικωτές λαβές περιβάλλονται από κουλουριασμένα φίδια που πλαισιώνουν τέσσερα προσωπεία, πιθανά του Ηρακλή.

Επιγραφή

Ως κάτοχος του αγγείου αναφέρεται σε επιγραφή στο χείλος ο Αστιούνειος Αναξαγοραίοι ες Λαρίσας, δηλαδή ο Αστιούνειος, γιος του Αναξαγόρα, από την Λάρισα. Η θεσσαλική καταγωγή του κατόχου συνδέεται με την ομηρεία της αριστοκρατικής οικογένειας των Αλευάδων από το Φίλιππο Β' (334 π.Χ.) μετά την αποτυχημένη τους απόπειρα να αποτινάξουν τη μακεδονική κυριαρχία.
Ο κρατήρας εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
Μικροαρχαιολογία

Με τον όρο μικροαρχαιολογία εννοείται εκείνος ο κλάδος της αρχαιολογίας που εστιάζεται στις αρχαιολογικές μαρτυρίες που προέρχονται από το μικροσκοπικό αρχείο και ειδικότερα από τα τέχνεργα και οικοδεδομένα που βρίσκονται συνήθως στις περισσότερες αρχαιολογικές θέσεις, όπως είναι η κεραμική, τα οστά, η τέφρα, και οι ιζηματογενείς αποθέσεις.

Μέθοδος

Η μικροαρχαιολογία ως διαδικασία αρχίζει στο πεδίο, όπου προσδιορίζονται συγκεκριμένα προς επίλυση ζητήματα, πραγματοποιούνται προκαταρκτικές αναλύσεις συλλέγονται δείγματα για περαιτέρω ανάλυση. Εκτενέστερη ανάλυση πραγματοποιείται σε διαφορετικά συνήθως εργαστήρια και τα αποτελέσματά της χρησιμοποιούνται για την πληρέστερη κατανόηση των τεχνέργων ή των οικοδεδομένων από την άποψη του αρχαιολογικού πλαισίου τους. Η διαφορά ανάμεσα στη μικροαρχαιολογική έρευνα και τις ανεξάρτητες έρευνες που πραγματοποιούνται σε ανάλογης φύσης δεδομένα είναι η απαίτηση να γίνεται κατανοητό το αρχαιολογικό εννοιολογικό πλαίσιο ως σημείο αναφοράς για την αλληλεξάρτηση των πληροφοριών που παράγει η εργαστηριακή έρευνα. Δηλαδή, από τη σκοπιά της μικροαρχαιολογίας έχει σημασία ο καθορισμός της σχέσης των διαφορετικών πρακτικών που εκτελούνται σε μικροσκοπικό πλαίσιο. Έτσι, πραγματοποιούνται διάφορες ανεξάρτητες μελέτες και επιλέγονται κατόπιν οι ομοιότητες και οι διαφορές τους, προκειμένου να επιτευχθεί ένα ευρύτερο πλαίσιο για το υπό έρευνα ζήτημα.

Διεπιστημονικότητα

Πολλές από τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται στην αρχαιολογία για την εξαγωγή πληροφοριών από το  μικροσκοπικό αρχείο αναπτύχθηκαν κυρίως από χημικούς, γεωχημικούς και βοτανολόγους, (π.χ. Παλυνολογία), για την επίλυση συναφών προβλημάτων και προσαρμόστηκαν αργότερα για αρχαιολογικές εφαρμογές. Ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνονται τεχνικές οπτικής και ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, ατομικής  φασματοσκοπίας απορρόφησης ή εκπομπής, τεχνικές χρήσης ακτίνων Χ, όπως η αναλυτική ηλεκτρονική μικροσκοπία, χρωματογραφικές τεχνικές και πλήθος άλλων για τον καθορισμό της σύστασης του πηλού από τον οποίο είναι κατασκευασμένο ένα κεραμικό τέχνεργο ή η χημεία του ανθρώπινου οστού, από την οποία λαμβάνονται σημαντικές πληροφορίες για την ανθρώπινη διατροφή και κινητικότητα στο παρελθόν ιδιαίτερα σε σχέση με τα ισότοπα Στροντίου και Οξυγόνου.
1795 Βόλτγιερ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Βόλτγιερ εκτιμάται σε 27,09 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0459.
Καράτε

Η μετάβαση από το 唐手 (Τόντε/Καράτε) στο 空手 (Καράτε)

Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα οι κάτοικοι των νήσων Ρύου-Κυου (Οκινάβα) αναφέρονταν στην πολεμική τέχνη τους ως Tōde ή Tuudii (唐手) που σήμαινε Κινέζικο χέρι - Tang hand/China hand ή απλά Te (χέρι). Το ιαπωνικό αλφάβητο έχει υιοθετήσει πολλά από τα κινέζικα ιδεογράμματα με αποτέλεσμα πολλές λέξεις να διαβάζονται με διαφορετική προφορά σε Κίνα και Ιαπωνία. Έτσι τα ιδεογράμματα 唐手 διαβάζονται Tōde (Τόντε) στα κινέζικα και Tōte (Τότε) ή Karate (Καράτε) στα ιαπωνικά. Με την εισαγωγή του Καράτε στο σύστημα παιδείας της Ιαπωνίας και στο πλαίσιο της πλήρους ιαπωνοποίησης και αποκοπής της τέχνης από τις κινέζικες ρίζες της προωθήθηκε σταδιακά από τον Οκιναβέζο δάσκαλο Gichin Funakoshi η αλλαγή του πρώτου ιδεογράμματος από 唐 (To/Kara - Τανγκ/Κινέζικο) σε 空 (Kara - Άδειο). Ο δάσκαλος Funakoshi πρωτοστάτησε στη διάδοση της τέχνης στην Ιαπωνία με συνέπεια να θεωρείται σήμερα ο "Πατέρας του Ιαπωνικού Καράτε". Αξίζει να αναφερθεί, ωστόσο, ότι η εμφάνιση της έννοιας "Άδειο Χέρι" είχε γίνει ήδη το 1905 στο βιβλίο του Chomo Hanashiro, "Karate Kumite". Ο ίδιος ο δάσκαλος Funakoshi στο πρώτο του βιβλίο "Ryukyu Kenpo Tode", το 1922, χρησιμοποίησε τον παλιό όρο Tōde, ενώ υπάρχουν στοιχεία ότι μέχρι και το 1924 οπότε και έδωσε τα πρώτα διπλώματα Νταν χρησιμοποιούσε ακόμα τον ίδιο όρο. Η δυνατότητα που έδινε ο όρος Καράτε (ηχητικά) να γράφεται με δύο τρόπους οδήγησε, κυρίως για κοινωνικοπολιτικούς λόγους, στην οριστική επικράτηση του αμιγώς ιαπωνικού τρόπου γραφής στην Ιαπωνία. Αργότερα, μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1930 και μετά από συναντήσεις μεταξύ των σημαντικότερων δασκάλων της εποχής, όπως η "Συνάντηση των Μάστερ του Καράτε της Οκινάβα" τον Οκτώβριο του 1936, ο όρος "Άδειο Χέρι" άρχισε σταδιακά να επικρατεί και στην Οκινάβα.

Τεχνικές

Χτυπήματα χεριών:

Τσούκι

Τζόνταν τσούκι (ανοδική γροθιά), όπου η γροθιά ξεκινάει από κάτω προς τα επάνω με περιστροφή του καρπού 90 μοίρες.
Τάτε τσούκι (κάθετη γροθιά), όπου η γροθια είναι γραμμική με την διαφορά ότι η παλάμη είναι κάθετή.
Ουράκεν (πλαϊνή ημικυκλική γροθιά), όπου η πορεία της γροθιάς είναι ημικυκλική και από έξω προς τα μέσα.
Κάγκε τσούκι (αγκιστρωτή γροθιά), όπου η πορεία της γροθιάς είναι γραμμική και παράλληλη με τον κορμό του σώματος.
Σέικεν τσούκι (ευθεία γροθιά), όπου η γροθιά είναι γραμμική και στρίβει 180 μοίρες

Σούτο Ούτσι

Σούτο ούτσι σημαίνει χτύπημα με "χέρι-σπαθί". Πανίσχυρο χτύπημα που χρησιμοποιείται στην τέχνη του καράτε - ντο, αλλά και σε άλλες τέχνες όπως το νίνπο. Ο σχηματισμός του χεριού γίνεται έχοντας τα δάκτυλα ενωμένα και τεντωμένα και ο αντίχειρας λυγισμένος προς το εσωτερικό της παλάμης. Ανάλογα με την κίνηση του χεριού, χωρίζεται σε όμοτε σούτο ούτσι (με κίνηση από εξω προς τα μέσα) και ούρα σούτο ούτσι (από μέσα προς τα έξω). Επίσης χωρίζεται ανάλογα με την γωνία που σχηματίζει η παλάμη με τον βραχίονα.
Το σούτο ούτσι είναι ένα άκρως αποτελεσματικό χτύπημα, που αν εκτελεστεί σωστά σε κάποιο ευαίσθητο σημείο του ανθρωπίνου σώματος, μπορεί να προκαλέσει άμεσο θάνατο στο άτομο που θα το υποστεί.
727 Νιππονία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Νιππονίας εκτιμάται σε 32,17 χιλιόμετρα. Το άλβεδό της είναι 0,2423. Η Νιππονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 4 λεπτά.
Σκόντο ΦΚ

Έμβλημα

Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Νταλιάν

Γεωγραφία

Βρίσκεται στην επαρχία Λιαονίνγκ, στα βορειοανατολικά της Κίνας. Έχει πληθυσμό 3.902.467 κατοίκων, γεγονός που την καθιστά την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Λιαονίνγκ μετά την πόλη Σενγιάνγκ και την 18η μεγαλύτερη πόλη της χώρας κατά την απογραφή του 2010. Κοντά στην πόλη βρίσκεται το γνωστό Πορτ Άρθουρ και είναι από τα σημαντικότερα λιμάνια της επαρχίας Λιαονίνγκ.
Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος

Δούκας των Αθηνών

Όταν πέθανε ο πατέρας του τον διαδέχτηκε αλλά επειδή ήταν ανήλικος ανέλαβε την αντιβασιλεία η μητέρα του έως το 1294, η Ελένη Αγγελίνα Κομνηνή πιέστηκε τον Δεκέμβριο του 1289 να δηλώσει υποταγή στην Ισαβέλλα Α΄ της Αχαΐας. Η μητέρα του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ούγο του Μπριέν που έγινε Βάϊλος του δουκάτου των Αθηνών. Κατά την ημερομηνία της ενηλικίωσής του Γκυ Β΄ έγινε τελετή στην Θήβα όπου χρίστηκε και ιππότης. Όταν ενηλικιώθηκε (1296) δήλωσε υποταγή στην Ισαβέλλα και τον σύζυγο της Φλωρέντιο της Αχαΐας, αρραβωνιάστηκε κατόπιν την κόρη τους Ματθίλδη του Αινώ (1299). Ο Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως διαμαρτυρήθηκε επειδή έκλεισε ο γάμος χωρίς την άδεια του αλλά ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ με παρέμβαση του έδωσε την άδεια να προχωρήσει ο γάμος, πήρε προίκα την καστελανία της Καλαμάτας. O Γκυ Β΄ έδωσε νέο όρκο υποτέλειας στην Ισαβέλλα Α΄ και τον δεύτερο σύζυγο της Φίλιππο Α΄ του Πεδεμοντίου (1301).

Πόλεμος με τον Θωμά Κομνηνό Δούκα

Την ίδια εποχή ορίσθηκε κηδεμόνας του νέου ηγεμόνα της Θεσσαλίας Ιωάννη Β΄ Δούκα, πρώτου εξαδέλφου του από την πλευρά της μητέρας του που ήταν ανήλικος. Αμέσως μετά επιτέθηκε στην Θεσσαλία για να υποστηρίξει τον ξάδελφο του που δέχτηκε επίθεση από τον δεσπότη της Ηπείρου Θωμά Κομνηνό Δούκα και την μητέρα του Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή που εισέβαλε και κατέλαβε το κάστρο του Φαναριού. Ο άρχοντας των Θηβών Νικόλαος Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ συμμάχησε με τον Γκυ, συγκέντρωσαν 400 ιππείς και πεζούς και επιτέθηκαν στο κάστρο, πέτυχαν μεγάλη νίκη αναγκάζοντας την Άννα να του παραδώσει πίσω το κάστρο αλλά και να του καταβάλει πολεμική αποζημίωση. Οι σύμμαχοι συνέχισαν την λεηλασία των υπόλοιπων Ελληνικών περιοχών, έφτασαν μέχρι την Θεσσαλονίκη που ζούσε η αυτοκράτειρα Γιολάντα του Μομφερράτου και τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν.

Διοίκηση

Ο Γκυ έμενε και κυβερνούσε κυρίως τα πρώτα χρόνια στην Θήβα και σπανίως στην Αθήνα αλλά όταν πήρε την καστελανία της Καλαμάτας πέρναγε αρκετό καιρό και εκεί. Στους Κιστερκιανούς μοναχούς της μονής του Μπελβώ της Βουργουνδίας στους οποίους έδειχνε μεγάλη ευλάβεια έδωσε τη Μονή Δαφνίου. Εκεί ετάφη όταν απεβίωσε άκληρος το 1308.
Ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντος τον διόρισε "Βάϊλο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας" στην θέση του συμμάχου του Νικολάου Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ (1307), κυβέρνησε καλά αλλά μόνο έναν χρόνο μέχρι τον θάνατο του (5 Οκτωβρίου 1308).

Θάνατος

Ο Γκυ Β΄ πέθανε πρόωρα σε ηλικία 28 ετών , έμεινε γνωστός για την ιπποτική του συμπεριφορά και διοίκηση χαρακτηριστικό γνώρισμα σε όλες τις Φραγκοκρατούμενες αυλές στην Ελλάδα. Απεβίωσε άκληρος και τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στη Μονή Δαφνίου χαρακτηριστικό του το ότι ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Με τον θάνατο του ο Οίκος ντε Λα Ρος ξεκληρίστηκε, πολλοί υποψήφιοι μνηστήρες εμφανίστηκαν τελικά για το δουκάτο αλλά το Κοινοβούλιο των Αθηνών όρισε διάδοχο του τον Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν. Η άνοδος του Γκωτιέ στο θρόνο του δουκάτου, έφερε αντιδράσεις. Η μεγαλύτερη αδελφή του Γκυ Σταματίνα ντε λα Ρος συγκέντρωσε στρατό με σκοπό την ανατροπή του Γκωτιέ από το θρόνο, αλλά μάταια. Η ισχυρή αυτή γυναίκα δεν έπαψε να δημιουργεί προβλήματα στον Οίκο ντε Μπριέν μέχρι το θάνατό της.
Αδαλβέρτος της Βαυαρίας (1886-1970)

Βιογραφία

Ο Αδαλβέρτος-Αλφόνσος-Μαρία Ασενσιόν-Αντώνιος-Ουμβέρτος-Ιωσήφ-Άγιοι Πάντες (Omnes Sancti) ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου-Φερδινάνδου πρίγκιπα της Βαυαρίας και της Μαρίας δε λα Παθ των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου δε Ασίς δούκα του Κάδιθ. 
Γεννήθηκε στο ανάκτορο Νύμφεμπουρκ του Μονάχου και μετά την αποφοίτησή του (abitur) εισήλθε στο Βαυαρικό στρατό· ήταν αξιωματικός κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπηρέτησε στο Πυροβολικό ως διοικητής πυροβολαρχίας και μετά στο Γενικό Επιτελείο. Ήταν αξιωματικός στο Δυτικό και στο Ανατολικό Μέτωπο. Ο Πόλεμος έληξε το 1918 με ήττα της Γερμανίας.
Τότε άφησε το στρατό και σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Λουδοβίκου & Μαξιμιλιανού στο Μόναχο. Αργότερα εξέδωσε μερικά έργα για τη Βαυαρική και βασιλική ιστορία. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανακλήθηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως αξιωματικός του Επιτελείου, υπό τον στενό οικογενειακό φίλο Βίλχελμ Ρίττερ φον Λεεμπ. Με το Σώμα Στρατού C έλαβε μέρος στην εισβολή στη Γαλλία. Όταν επέστρεψε στη Γερμανία παύθηκε, ως συνέπεια του διατάγματος για τους πρίγκιπες (prinzenerlass). Με αυτό ο Α. Χίτλερ απαγόρευσε σε όλα τα μέλη των βασιλικών Οίκων της Γερμανίας να συμμετέχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ. Έτσι το 1941 αποτάχθηκε από το στρατό και αποσύρθηκε στο οικογενειακό κάστρο Χόενσβανγκαου της Νότιας Βαυαρίας, όπου έζησε ως το τέλος του Πολέμου. 
Έπειτα εργάστηκε στο Βαυαρικό γραφείο του Ερυθρού Σταυρού. Το 1952 ο Κόνραντ Αντενάουερ τον διόρισε πρέσβη στην Ισπανία, θέση στην οποία περέμεινε ως το 1956. Απεβίωσε το 1970 στο Μόναχο και τάφηκε στο κοιμητήριο του αββαείου του Άνντεχς στη Βαυαρία.
Φίλιππος της Σαξονίας-Μέρσενμπουρκ-Λάουστετ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μέρσενμπουρκ και της Χριστιανής, κόρης του Φιλίππου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ.
Κάρελ Φαμπρίτιους

Βιογραφία

Ο Κάρελ Φαμπρίτιους γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1622 στο Μιντενμπέιμστερ, χωριό στο μόλις προ δεκαετίας δημιουργημένο πόλντερ Μπέιμστερ στην Ολλανδική Δημοκρατία και βαπτίστηκε στις 27 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Ήταν γιος του Πίτερ Κάρελς, δασκάλου σε σχολείο και ζωγράφου, και είχε δύο μικρότερους αδελφούς, τον Μπάρεντ και τον Γιοχάννες, οι οποίοι έγιναν επίσης ζωγράφοι.
Αρχικά εργάστηκε ως ξυλουργός (λατ. =  faber < fabritius, τεχνίτης). Στις αρχές της δεκαετίας του 1640 σπούδασε στο εργαστήριο του Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ, μαζί με τον αδελφό του Μπάρεντ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1650 μετοίκησε στο Ντελφτ, όπου έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1652.
Ο Φαμπρίτιους πέθανε σε νεαρή ηλικία, καθώς υπήρξε θύμα της έκρηξης της πυριτιδαποθήκης του Ντελφτ στις 12 Οκτωβρίου 1654, έκρηξη που κατέστρεψε το μαζί με το ένα τέταρτο της πόλης το εργαστήριό του και πολλούς από τους πίνακές του. Διασώθηκαν μόνο περίπου 12. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, μαζί του πέθαναν ο μαθητής του Ματτίας Σπόορς και ο διάκονος της εκκλησίας Σίμον Ντέκερ, καθώς συνεργάζονταν πάνω σε κάποιον πίνακα τη στιγμή της έκρηξης.
Σε ποίημα που έγραψε ο Άρνολντ Μπον στη μνήμη του, αναφέρεται ως "Κάρελ Φάμπερ" (Karel Faber).

Η ζωγραφική του

Ο Φαμπρίτιους ήταν ένας από τους ελάχιστους μαθητές του Ρέμπραντ που διαμόρφωσαν το δικό τους καλλιτεχνικό ύφος. Το τυπικό πορτρέτο του Ρέμπραντ είχε απλό σκούρο παρασκήνιο και ο απεικονιζόμενος τονιζόταν από το σαν από προβολέα φως. Αντίθετα, ο Φαμπρίτιους δημιούργησε πορτρέτα με λεπτό φωτισμό των μοντέλων του και παρασκήνιο ανοιχτόχρωμο, συχνά με υφές. Απομακρυνόμενος από την αναγεννησιακή εστίαση στην εικονογραφία, ο Φαμπρίτιους ενδιαφερόταν και για τις τεχνικές απόψεις της ζωγραφικής. Χρησιμοποίησε αρμονικά ψυχρά χρώματα για να σχηματοποιεί τα αντικείμενά του και φωτεινό ύφος στα έργα του.
Ο Φαμπρίτιους ενδιαφερόταν, επίσης, για τα πολύπλοκα χωρικά εφέ, όπως διαφαίνεται από την υπερβολική προοπτική που απεικονίζεται στον πίνακα Άποψη του Ντελφτ (1652). Είχε, επίσης, τον απόλυτο έλεγχο ενός υπερφορτωμένου με χρώμα πινέλου, όπως δείχνει ο πίνακας Η καρδερίνα (1654). Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά εμφανίζονται και στα έργα των πιο διάσημων ζωγράφων του Ντελφτ, Γιοχάνες Βερμέερ και Πίτερ ντε Χόοχ: Πιθανόν ο Φαμπρίτιους τους επηρέασε σημαντικά.
Πέτρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος (επιζών) γιος του Γουλιέλμου-Φρειδερίκου τιτουλάριου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Μαρίας-Μελίτας, κόρης του Ερνέστου Β΄ πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκεμπουρκ. 
Γεννήθηκε στο ανάκτορο Λουίζενλουντ στο Εκανφέρντε του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Η μητέρα του ήταν κόρη της Αλεξάνδρας, κόρης του Αλφρέδου (γιου του Αλβέρτου και της Βικτωρίας). 
Το 1980 ο Πέτρος απεβίωσε στο Μπήνεμπεκ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν σε ηλικία 58 ετών.
Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί Χίντι Βισουαβιντγιαλάγια

Πανεπιστημιούπολη

Το 2016, το πανεπιστήμιο λειτουργούσε από δύο ενοικιαζόμενα κτίρια. Τα μαθήματα γίνονται στη παλιή Νομοθετική Συνέλευση του Μάντια Πραντές, ενώ οι διοικητικές λειτουργίες του βοηθούνται σε ένα κτίριο στη πανεπιστημιούπολη του Ανοιχτού Πανεπιστημίου του Μάντια Πραντές Μποτζ. Ο θεμέλιος λίθος για μια πανεπιστημιούπολη 50 εκταρίων στο Μουνγκάλια Κοτ ρίχτηκε το 2013.

Χίντι

Το πανεπιστήμιο προωθεί τη μελέτη στα Χίντι. Το 2015 ζήτησε στο Ιατρικό Συμβούλιο της Ινδίας να επιτρέψει στους μαθητές να γράψουν έγγραφα μαθημάτων MBBS στα Χίντι. Το 2016 άνοιξε το πρώτο μάθημα μηχανικής στην Ινδία που διδάσκεται στη γλώσσα Χίντι, αν και το 2017 το πανεπιστήμιο εξετάζει τη διακοπή του προγράμματος λόγω έλλειψης μαθητών και υποδομών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1963–64

Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1963-64 διεξήχθη σε επτά κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο. Καλογρέζας που μαζί με τον δευτεραθλητή Π.Α.Ο. Σαφράμπολη ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική.