google/wiki40b huggingface dataset:
Ράιαν ΜακΛάβλιν

Καριέρα σε συλλόγους

Η Λίβερπουλ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον 16χρονο ΜακΛάβλιν το καλοκαίρι του 2011, ο οποίος μέχρι τότε αγωνιζόταν για την Γκλέναβον ΦΚ.
Στις 9 Ιανουαρίου 2014, ο ΜακΛάβλιν υπέγραψε για τη Μπάρνσλεϊ ΦΚ ως δανεικός για 28 μέρες και έλαβε τον αριθμό 27. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στις 18 Ιανουαρίου στο Championship. Στις 29 Ιανουαρίου 2014 ανακοινώθηκε πως ο ΜακΛάβλιν τραυματίστηκε και θα μείνει εκτός δράσης για 4 εβδομάδες. Δύο μέρες μετά τη λήξη του δανεισμού, ανακοινώθηκε πως ο ποδοσφαιριστής θα παραμείνει στην ομάδα μέχρι το τέλος της χρονιάς ως δανεικός.
Η μοναδική συμμετοχή του σε αγώνα ανδρών τη χρονιά 2014-15 ήταν ένας φιλικός αγώνας για την εθνική Βορείου Ιρλανδίας. Τον Αύγουστο του 2015 δόθηκε ως δανεικός στην Αμπερντίν ΦΚ που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Σκωτίας.

Διεθνής καριέρα

Ο ΜακΛάβλιν εκπροσώπησε την εθνική Βορείου Ιρλανδίας στα επίπεδα κάτω των 16, κάτω των 17, κάτω των 19 και κάτω των 21. Έλαβε κλήση για την εθνική ανδρών στις 15 Αυγούστου 2012 αλλά δεν μπορούσε να αγωνιστεί λόγω τραυματισμού.
Στις 19 Μαΐου 2014 έλαβε κλήση για την εθνική ανδρών για δύο φιλικά παιχνίδια στη Νότια Αμερική. Έκανε το ντεμπούτο του στις 31 Μαΐου 2014, όταν μπήκε ως αλλαγή στον αγώνα με την εθνική Ουρουγουάης. Ο ΜακΛάβλιν ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Λίβερπουλ που αγωνίστηκε για την εθνική Βορείου Ιρλανδίας μετά τον Έλισα Σκοτ, ο οποίος αγωνιζόταν 78 χρόνια νωρίτερα.
Άννα Μελά - Παπαδοπούλου

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν το τέταρτο από τα 7 παιδιά του Μιχαήλ Μελά και της Ελένης Βουτσινά. Αφ' ενός ο φιλότεχνος πατέρας της την ενθάρρυνε να αναπτύξει το ταλέντο της στη ζωγραφική και αφ' ετέρου από την μητέρα της έμαθε να φροντίζει για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Αυτά τα δύο χαρακτήρισαν όλη τη ζωή της.  
Ο θάνατος του αδελφού της Παύλου Μελά στη Μακεδονία στις 13 Οκτωβρίου 1904 και οι θλιβερές, για την οικογένεια, περιστάσεις στη συνέχεια επηρέασαν την Άννα βαθειά και καθοριστικά.  
Άφησε το χωριό στην Εύβοια, όπου ο σύζυγός της Απόστολος Παπαδόπουλος είχε κτήματα και πήγε μόνιμα στην Αθήνα, όπου αφοσιώθηκε στο φιλανθρωπικό της έργο. Οργάνωσε την Πολυκλινική Αθηνών, κοντά στην Ομόνοια και το Σωματείο "Η Πρόοδος" . Για εκείνην και το έργο της έγραψε και η αγγλίδα περιηγήτρια Μέϊμπελ Μουρ .
Όταν κηρύχθηκε ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος στις 11/9/1912 άφησε τα δυο παιδιά της, που ήσαν στην εφηβεία, με τον πατέρα τους και κατάχθηκε στον στρατό ως εθελόντρια νοσοκόμα. Υπηρέτησε καθ' όλη την δεκαετία 1912-1922, δηλαδή στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Βορειο-ηπειρωτικό Αγώνα, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία .
Στις 10 Οκτωβρίου του 1914 το Υπουργείο Στρατιωτικών της κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου της απονέμει «τον Σιδηρούν Πολεμικόν Σταυρόν». Για την δράση της στη Σερβία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως επικεφαλής της ελληνικής αποστολής του Ερυθρού Σταυρού, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α' της απένειμε τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος, τον Δεκέμβριο του 1914. Την άνοιξη του 1915 έλαβε το Σερβικό Μετάλλιον του Αγίου Ανδρέα και τον Σταυρό της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Αυστρίας για τις υπηρεσίες της προς τους αιχμαλώτους των Σέρβων . Στην Ελλάδα αλλά και στην Σερβία ήταν η πρώτη γυναίκα που της γινόταν αυτή η τιμή. Τιμήθηκε «δι' 28 εν όλω παρασήμων» . Έλαβε ακόμα και το «Αργυρούν μετάλλιον αρετής και αυτοθυσίας» υπό της Ακαδημίας Αθηνών . Πολλά από αυτά τα παράσημα χάθηκαν σε πυρκαγιά κατά τον Β’ Παγκόσμιο.
Κατά την μεταπολεμική περίοδο ασχολήθηκε με τα τεράστια προβλήματα των προσφύγων από τη Μικρασιατική καταστροφή. Αγωνίστηκε για την αντιμετώπιση της φυματίωσης που μάστιζε τους πρόσφυγες, αλλά και τους απόστρατους μαχητές των Πολέμων. Συνέβαλε στην επέκταση του Νοσοκομείου Νοσημάτων θώρακος "Σωτηρία", με τη προσθήκη του περιπτέρου "Πεύκα Ματσούκα" και έκανε εράνους στην ομογένεια της Αμερικής. και Αιγύπτου για την ανέγερση σανατορίου στην Κορφοξυλιά, κοντά στα Μαγούλιανα Αρκαδίας .
Η Άννα Μελά Παπαδοπούλου πέθανε στην Αθήνα, υποκύπτοντας και εκείνη στη φυματίωση. Κηδεύτηκε στις Ροβιές, Λίμνης, Ευβοίας.
Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας

Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας είναι θεατρικό έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου

Υπόθεση

Η οικογένεια της γριάς Βαλέραινας, δηλαδή η ίδια με τον γιο της Μανώλη και τη γυναίκα του Τασία και τον γιο τους Παυλάκη, βρίσκονται σε κατάσταση ένδειας. Η γριά Βαλέραινα διαχειρίζεται ένα μυστικό γιατροσόφι που πέρασε από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένειά της εδώ και 250 χρόνια για ασθένειες των ματιών. Προκειμένου να ζήσουν πωλούν τα βιβλία της βιβλιοθήκης τους, ενώ ο Μανώλης επιδιώκει να διοριστεί αστυνομικός. Η κατάσταση αυτή της ανέχειας παρωθεί τα μέλη της οικογένειάς της να πωλήσουν το μυστικό γιατροσόφι. Όμως η Βαλέραινα επιθυμεί η διαχείριση του φαρμάκου να γίνεται αφιλοκερδώς. Ο απατεώνας Τζώρτζης Πάπουζας τους πιέζει να τους πουλήσουν το φάρμακο. Η γριά Βαλέραινα προμηθεύεται δηλητήριο. Η νύφη της Τασία αποσπά το μυστικό χωρίς να δεσμευθεί να το κρατήσει. Τελικά αποκαλύπτει το μυστικό, που είναι μια απλή συνταγή,  και αυτοκτονεί . Τότε φτάνει ο Μανώλης με δύο νέα: διορίστηκε αστυνομικός και συνελήφθη ο Πάπουζας ως απατέωνας. Η θυσία της γριάς Κοντέσσας δεν έχει νόημα πια και πεθαίνοντας ζητά να ζήσει. Η νύφη της υπόσχεται να κρατήσει το μυστικό.

Πληροφορίες

Ο Ξενόπουλος διασκεύασε ένα πεζογράφημα του 1897 με τίτλο του Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας,που διαδραματίζεται στη Ζάκυνθο, σε θεατρικό έργο και ανέβηκε το 1904 στη Νέα Σκηνή του Χρηστομάνου με μικρή απήχηση στο κοινό.Ο ίδιος ο Ξενόπουλος το θεωρούσε ένα από τα καλύτερα έργα του. Δεν τυπώθηκε στους πρώτους τόμους των θεατρικών έργων (1913, 1922) και αυτοτελώς δημοσιεύται το 1928. Το 1918 ξαναπαίχτηκε από το θίασο της Κοτοπούλη σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.
Το γραφικό περιβάλλον της επαρχίας δεν έχει ως πρωταγωνιστές στη σκηνή λαϊκούς ανθρώπους, αλλά την ξεπεσμένη αριστοκρατία των Επτανήσων, η οποία πιστεύει σε λαϊκές δεισιδαιμονίες και σε παλιά ιατροσόφια.

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις

Κατάλογος ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας"
Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Βαλέραινας
2946 Μουτσάτσος

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μουτσάτσος είναι άγνωστα.
Θερμαντικός κλίβανος

Ο θερμαντικός κλίβανος ή φούρνος (praefurnium) βρισκόταν στις εγκαταστάσεις των ελληνιστικών λουτρών, των Βαλανείων.
Συγκεκριμένα ο φούρνος τοποθετείται στο κεντρικό τμήμα των λουτρών σε κοντινή απόσταση από τις ζεστές αίθουσες και νότια της αίθουσας εφίδρωσης, του πυριατηρίου, όπου παροχέτευε ζεστό νερό στις πισίνες με τα ζεστά λουτρά.

Περιγραφή

Πρόκειται για ανοιχτό χώρο προσπελάσιμου μέσω μίας ή περισσότερων βοηθητικών διαδρομών, με λάκκους για την καύση, που διαχωρίζονταν μεταξύ τους με χαμηλούς τοίχους, πάνω στους οποίους τοποθετούσαν τα καζάνια.
Ώς υλικό καύσης χρησιμοποιούνταν συχνά καυσόξυλα, κυρίως ξύλα που παρήγαγαν ισχνό καπνό ,όπως τα έλατα, έτσι ώστε να υπάρχει μικρή ποσότητα αιθάλης στις αίθουσες. Η στάχτη που παραγόταν από τις καύσεις υφίστατο επεξεργασία και χρησιμοποιούνταν ως καθαριστικό για ρούχα.
Θερμαντικός κλίβανος απαντάται και τον 1ο π.Χ αιώνα, στις Θέρμες, όπου διοχέτευε θερμότητα στις θερμές αίθουσες με ένα σύστημα υποδαπέδιας θέρμανσης, τα υπόκαυστα.
Μαζαφούμι Αρίμα

Βιογραφία

Ο Αρίμα γεννήθηκε στη σημερινή πόλη Μιόκι, του νομού Καγκοσίμα. Φοίτησε στην αυτοκρατορική ναυτική ακαδημία της Ετατζίμα, επί της ομώνυμης νήσου το 1915. Εξήλθε από τη Σχολή ως Σημαιοφόρος, όπου και τοποθετήθηκε στο θωρηκτό "Σικισίμα". Στη συνέχεια με το βαθμό του ανθυποπλοιάρχου και υποπλοιάρχου υπηρέτησε σε πολλούς τύπους πολεμικών πλοίωνλ όπως καταδρομικά, αντιτορπιλικά κ.λπ. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη Ναυτική Σχολή Πολέμου το 1928 προήχθη στο βαθμό του πλωτάρχη, αναλμβάνοντας στη συνέχεια καθήκοντα διευθυντή πυροβολικού στο θωρηκτό Αρούνα και στη συνέχεια στο Ασάμα. Τον Δεκέμβριο του 1937 προήχθη στον βαθμό του πλοιάρχου.
Την περίοδο 1938-1942 και με το ξέσπασμα του Β' Π.Π. υπήρξε επιθεωρητής διαφόρων βάσεων της αεροπορίας του αυτοκρατορικού ναυτικού μέχρι που ανέλαβε κυβερνήτης του αεροπλανοφόρου "Σοκάκου" (Μάιος του 1942) με το οποίο πήρε μέρος σε πολλές καταλήψεις και ναυμαχίες που ακολούθησαν εκείνης της περιόδου. Στις 1 Μαΐου του 1943 προήχθη υποναύαρχος και τον Απρίλιο του 1944 ορίστηκε διοικητής του 26ου αεροπορικού στολίσκου, του 1ου αεροπορικού στόλου του αυτοκρατορικού ναυτικού, που είχε έδρα στη βάση Μαμπαλακάτ στη νήσο Λουζόν των Φιλιππίνων.

Αυτοθυσία του Αρίμα

Στις 15 Οκτωβρίου του 1944, μετά εντοπισμό, ανατολικά της Λουζόν, πλοίων της αμερικανικής ναυτικής μοίρας, του "Task Group 38/4, που τελούσε υπό τον Αμερικανό ναύαρχο Ραλφ Ντάβισον, ο υποναύαρχος Αρίμα, έχοντας προηγουμένως εγκριθεί αίτημά του για κοινή αποστολή αεροπορίας ναυτικού και στρατού ηγήθηκε αυτοβούλως του δευτέρου κύματος της αεροπορικής προσβολής που αποτελούσαν 13 βομβαρδιστικά "Σουϊσέι", 16 καταδιωκτικά τύπου "Ζερό" και 70 καταδιωκτικά του στρατού.
Φθάνοντας το απόγευμα της ίδιας ημέρας στο πεδίο της κόλασης, όλα έδειχναν πως οι Αμερικανοί είχαν εντοπίσει την προσέγγισή τους και ήταν πανέτοιμοι. Βλέποντας ο Αρίμα την αδυναμία της προσβολής από το τεράστιο φράγμα πυρός των αντιαεροπορικών των αμερικανικών πλοίων και τη σαφή υπεροχή των αεροσκαφών του εχθρού, παίρνοντας ύψος συνέχισε την πορεία του μέσα στα σύννεφα. Κάνοντας ελιγμούς και διαπιστώνοντας ότι βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον μεγάλο στόχο που είχε προηγουμένως επιλέξει, επιχείρησε κάθετη εφόρμηση και συνετρίβη επ΄ αυτού. Μια τεράστια κοκκινο-πορτοκαλί λάμψη και ένα πυκνό σύννεφο καπνού υψώθηκε πάνω από τη γέφυρα του νεότευκτου αεροπλανοφόρου "Φράγκλιν". Οι Ιάπωνες πιλότοι που είχαν ξεφύγει την καταδίωξη των Αμερικανών παρακολουθούν έκπληκτοι την "υπέρτατη θυσία" του διοικητή τους, αλλά και τις εκρήξεις που ακολούθησαν στο αεροπλανοφόρο από τη φωτιά και τις βόμβες που μετέφερε το βομβαρδιστικό και που φέρονταν να έπληξαν κάποια μικρή αποθήκη πυρομαχικών. Αν και οι ομάδες πυρόσβεσης κατάφεραν τελικά να σώσουν το πλοίο τούτο είχε υποστεί μεγάλη ζημιά παίρνοντας κλίση η αποκατάσταση της οποίας το κράτησε για κάποιο διάστημα εκτός μάχης.
Το γεγονός μεταφερόμενο από στόμα σε στόμα έγινε γνωστό το ίδιο βράδυ στο Τόκιο, όπου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις των αμέσως επόμενων ημερών.
Ο Αρίμα μεταθανάτια προήχθη σε αντιναύαρχο. Ο τάφος του βρίσκεται στη γενέτειρά του Μιόκι, στη Καγκοσίμα.
Μαρίνο Φαλιέρο

Δόγης της Βενετίας

Την εποχή της εκλογής του ο πληθυσμός της Βενετίας ήταν έντονα δυσαρεστημένος από την κυβερνώσα αριστοκρατική τάξη λόγω της μεγάλης ήττας στην ναυμαχία του Πορτολούγκο (1354) από την Δημοκρατία της Γένοβας στον Γ΄ Βενετο - Γενουατικό πόλεμο. Ο Φαλιέρο έμαθε τα νέα για την εκλογή του ενώ βρισκόταν σε διπλωματική αποστολή στην Αβινιόν. Σε λίγους μήνες μετά την εκλογή του ο Φαλιέρο επιχείρησε με πραξικόπημα να πάρει όλες τις εξουσίες από τους αριστοκράτες. Η παράδοση αναφέρει ότι η δεύτερη σύζυγος του Αλουίκια Γκραντενίγκο προσβλήθηκε από τον αριστοκράτη και μετέπειτα δόγη Μικέλε Στεν αλλά σύμφωνα με μελέτη της Αντονέλλας Γκρινιόλα όλες οι Ιταλικές πόλεις εκείνη την εποχή προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν τα ολιγαρχικά πολιτεύματα με απολυταρχικά.

Εκτέλεση

Η συνωμοσία οργανώθηκε πρόχειρα και αποκαλύφτηκε, ο Φαλιέρο παραδέχτηκε τις κατηγορίες (17 Απριλίου 1355), αποκεφαλίστηκε και το σώμα του ακρωτηριάστηκε. Άλλοι 10 συνωμότες κρεμάστηκαν σε δημόσια θέα στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Ο Μαρίνο Φαλιέρο καταδικάστηκε σε αιώνια αμαύρωση της μνήμης του, αφαιρέθηκε η προτομή του από την αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου των δόγηδων και αντικαταστάθηκε με ένα μαύρο σάβανο που είναι ορατό ακόμα και σήμερα. Μια Λατινική επιγραφή πάνω στον σάβανο γράφει "η θέση αυτή προοριζόταν για τον Μαρίνο Φαλιέρο που αποκεφαλίστηκε για τα εγκλήματα του".

Έργα

Η ιστορία της αποτυχημένης συνομωσίας του Φαλιέρο παίχτηκε τα νεώτερα χρόνια σε έργα από τον Λόρδο Βύρων (1820) και τον Καζιμίρ Ντελαβίγκν (1829). Η τελευταία έκδοση μεταφέρθηκε σε όπερα από τον συνθέτη Γκαετάνο Ντονιτσέττι (1835). Οι τρεις διαφορετικές ιστορίες παρουσιάζουν τον Φαλιέρο να υπερασπίζεται την τιμή της συζύγου του. Ο Πρώσος συγγραφέας Ε. Τ. Α. Χόφμαν  χρησιμοποιεί μια διαφορετική προσέγγιση στο έργο του "Δόγης και Δόγισσα" (1818), ο Γερμανός συνθέτης Ρόμπερτ Σούμαν τέλος θα γράψει μια όπερα βάση της ιστορίας που παρουσιάζει ο Χόφμαν.
Άρδακτος Λάμπης Ρεθύμνου

Ονομασία του χωριού

Την ονομασία του το χωριό, το πιθανότερο, οφείλει στο φυτό αρδαχτυλλίνος, ο [(ακανθώδες, πολυετές, περί το 0,50 μ. ύψος, ιδιαίτερα αγαπητή τροφή στους γαϊδάρους), αρχαίο ατρακτυλλίς η μαλωτή (carthamus lanatus), στην κοινή της γυναίκας το ατράχτι (αρδάχτι) , το οποίο αφθονεί στο εν λόγω χωριό] και κατά μεταπλασμό του δευτερόκλιτου σε πρωτόκλιτο προήλθε ο τύπος αρδαχτύλλινας (ο) με σχετική μεγεθυντική σημασία. Με την περιεκτική φυτωνυμική κατάληξη [-ές] παράγεται το σύνηθες τοπωνύμιο Αρδαχτυλλινές. Το φυτό λέγεται και Αδραχτυλλίνι, με αντιμετάθεση των [ρ] και [δ], όπως και στη λέξη αρδάχτι< αδράχτι . «Άρδακτος», περαιτέρω, είναι όργανο υφαντικής, με λεπτό μετάλλινο στέλεχος και στεφάνη μετάλλινη, που περιστρέφεται με κατάλληλο χειρισμό στο θρομύλι, για την περιέλιξη του νήματος.

Οικισμός Αγίας Παρασκευής

Σήμερα ο Άρδακτος αποτελεί ίδιο Δημοτικό Διαμέρισμα μαζί με τον οικισμό Αγία Παρασκευή σε θέση περίοπτη μεταξύ της Κεραμιανής και της Ακουμιανής Γιαλιάς, περιοχή γεμάτη ελαιώνες που παράγουν εξαιρετικό ελαιόλαδο, σε υψόμετρο 170 μ., με θέα το γαλάζιο του Λυβικού από τη μυθική Γαύδο μέχρι και τα γραφικά Παξιμάδια και τα χωριά Ακτούντα και Βάτο, που μέχρι το έτος 1988 αποτελούσαν την κοινότητα Αρδάκτου.
Η αρχική αναγνώριση της κοινότητας Αρδάκτου έγινε με το Δ. 26-1-1925, ΦΕΚ Α 27/1925. Οικισμοί που αρχικά απάρτισαν την κοινότητα: Άρδακτος, Ακτούντα, Βάτος, Δουμαεργιό , Κισσός .

Οικισμοί

Οικισμοί που αποτελούν σήμερα το Δ. Δ. Αρδάκτου (κάτ. 216): Άρδακτος (κάτ. 67), Αγία Παρασκευή (κάτ. 27), Ακτούντα (κάτ. 70), Βάτος (κάτ. 52).
Λεωφόρος Θεμιστοκλή Δέρβη

Η Λεωφόρος Θεμιστοκλή Δέρβη (τουρκικά: Themistokli Dervi Caddesi) είναι σημαντικός εμπορικός δρόμος που βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας της Κύπρου. Η λεωφόρος  φιλοξενεί μια σειρά από διεθνώς αναγνωρισμένα εμπορικά σήματα. Περιλαμβάνει επίσης πολλές καφετέριες και εστιατόρια. Έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους πιο διάσημους δρόμους της Ανατολικής Μεσογείου με μια εξαιρετική ανάπτυξη τα τελευταία 5 χρόνια. Υπάρχουν 3 θέσεις στάθμευσης δίπλα από την λεωφόρο. Επίσης, φιλοξενεί τα κεντρικά γραφεία της Τράπεζας Πειραιώς Κύπρου (πρώην Arab Bank).
Νικόλας Παπαδόπουλος (πολιτικός)

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 22 Απριλίου 1973. Είναι υιός του πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσου Παπαδόπουλου. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής (LL.B.) στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου και Barrister-at-Law στο Ίνερ Τεμπλ στο Λονδίνο. Εργάζεται ως δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένος με τη Γιώτα Κυπριανίδου και έχει τρεις κόρες και ένα υιό.

Πολιτική διαδρομή

Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ) Ηνωμένου Βασιλείου. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο και ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στο Δικηγορικό Γραφείο «Τάσσος Παπαδόπουλος και Συνεργάτες» το οποίο ίδρυσε ο πατέρας του.
Παράλληλα διετέλεσε οργανωτικός γραμματέας της Νεολαίας του Δημοκρατικού Κόμματος (ΝΕΔΗΚ) Λευκωσίας. Από τον Μάρτιο του 2009 έως και τον Ιανουάριο του 2013 ήταν αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ. Διετέλεσε υπεύθυνος του τομέα οικονομικών του ΔΗΚΟ και επικεφαλής της ομάδας μελετών του κόμματος για την οικονομία. Ως αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ ήταν συντονιστής του μηχανισμού παραγωγής πολιτικής.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 και στις βουλευτικές εκλογές του 2016. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της επιτροπής επιλογής και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού. Είναι αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ από τον Δεκέμβριο του 2013.
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 διαφώνησε με την απόφαση του κόμματος του για υποστήριξη Νίκου Αναστασιάδη. Λίγο της απόφασης αυτής υπέβαλε παραίτηση από τη θέση του αντιπροέδρου του ΔΗΚΟ. Μερικά χρόνια αργότερα δήλωσε ότι είχε σεβαστεί την απόφαση του κόμματος του, παρά τη διαφωνία του.
Την 1η Δεκεμβρίου 2013 εκλέχτηκε πρόεδρος του ΔΗΚΟ. 
Στις προεδρικές εκλογές του 2018 διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα. Υποστηριζόταν από το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ, την Αλληλεγγύη και το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών και από τα μη κοινοβουλευτικά κινήματα Μήνυμα Ελπίδας και Αυτόνομη Πλατφόρμα Πολιτών. Κατετάγη τρίτος και δεν πέρασε στον β΄ γύρο των εκλογών. Ο ίδιος και το κόμμα του δεν υποστήριξαν κανένα από τους δύο εναπομείναντες υποψηφίους στον β΄ γύρο.
Κώστας Δαβουρλής

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1948 στην Αγυιά Πάτρας. Είχε άλλα 7 αδέλφια, τρία αγόρια και τέσσερα κορίτσια, και ήταν από πολύ φτωχή οικογένεια. Το 1962 τον εντοπίζει σε κάποια αλάνα ο Σπύρος Βουλγαράκης και τον πηγαίνει στον Πανιώνιο Πατρών στην Γ΄κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πατρών. Ο Πανιώνιος τότε ήταν θυγατρική της Παναχαϊκής και προπονείτο και αγωνιζόταν στο γήπεδο της. Το 1964 στα 16 του χρόνια πηγαίνει στην Παναχαΐκή όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 1974. Στους κοκκινόμαυρους γνωρίζει τεράστιες επιτυχίες, όντας μέλος της μεγάλης ομάδας που συμμετείχε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Τότε παίρνει μεταγραφή για τον Ολυμπιακό Πειραιώς, μια μεταγραφή βόμβα αντί του αστρονομικού για την εποχή ποσού των 9.250.000 δρχ. Με το σύλλογο του Πειραιά κατακτά το νταμπλ το 1975. Το 1977 επιστρέφει στην αγαπημένη του Παναχαϊκή στην οποία αγωνίστηκε ως το 1981 και επίσης την ίδια χρονιά αγωνίζεται στην Κόρινθο για ένα εξάμηνο.Την επόμενη χρονιά αγωνίζεται στην Β Εθνική με τον Παναιγιάλειο για μια σεζόν.Το 1982 επιστρέφει στην Παναχαϊκή εως το 1985.Την επομένη χρονία θα αγωνιστεί με τον Α.Ο. Πάτραι και την περίοδο 1986-87 θα κλείσει την καριέρα του αγωνιζόμενος και πάλι στον Παναιγιάλειο.
Ο Κώστας Δαβουρλής είχε συμμετοχές με τις Εθνικές Νέων, Ελπίδων, Ενόπλων και 11 με την Εθνική αντρών, τις 4 ως παίκτης της Παναχαϊκής. Ο Δαβουρλής υπήρξε ο πρώτος παίκτης Β΄Εθνικής που αγωνίστηκε στην εθνική αντρών. Στην Παναχαϊκή έχει 243 συμμετοχές στην Α΄Εθνική και 72 γκολ, πρώτος παίκτης της σε συμμετοχές και γκολ μέχρι σήμερα. Στην συνέχεια συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε διάφορα πόστα εντός της ομάδας. Πέθανε στις 23 Μαΐου 1992 από ανακοπή καρδιάς. Σήμερα στην γειτονιά του την Αγυιά έχει ιδρυθεί ποδοσφαιρική ομάδα με την ονομασία Α.Ο. Κώστας Δαβουρλής ΄92 και η Παναχαϊκή έχει δώσει το όνομα του στο γήπεδο της.
Ήταν αριστεροπόδαρος, με πολύ ισχυρό και ευθύβολο σουτ, ενώ εκπληκτική ήταν η ικανότητα του στις απευθείας εκτελέσεις φάουλ. Κατείχε άλλωστε το άτυπο ρεκόρ των 22 γκολ-φάουλ μέχρι τη στιγμή που το κατέρριψε ο Κώστας Φραντζέσκος την περίοδο 1997-98.
Γάιος (θεολόγος)

Βίος

Για τον Γάιο δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες παρ΄εκτός ότι ήταν λαϊκός θεολόγος που έδρασε στη Ρώμη επί Ζεφυρίνου Ρώμης (199-217). Συγκρούστηκε με τον μοντανιστή Πρόκλο-πρόσωπο υπαρκτό, ο οποίος έδρασε επί Σεβήρου- και στη συνέχεια κατέγραψε τον μεταξύ τους διάλογο σε έργο με τον τίτλο Διάλογος προς Πρόκλον.

Εισηγητής της αίρεσης των Αλόγων

Ο Γάιος στην προσπάθειά του να αναιρέσει τις θέσεις του μοντανισμού, απέρριπτε δύο βιβλία της Καινής Διαθήκης και συγκεκριμένα την Αποκάλυψη του Ιωάννη και το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Την πρώτη την απέδιδε στον Κήρινθο και το δεύτερο πιθανώς στον Κήρινθο. Με την απόρριψη του τέταρτου Ευαγγελίου και συνακόλουθα της περιεχόμενης σε αυτό διδασκαλίας περί Λόγου, έλαβε η διδασκαλία του και όσοι την ακολούθησαν την ονομασία των Αλόγων.
Κουαρτέτο Σνάιντερχαν

Το Κουαρτέτο Σνάιντερχαν ήταν κουαρτέτο εγχόρδων. Πήρε την ονομασία του από το πρώτο του βιολί, τον Βόλφγκανγκ Σνάιντερχαν.
Ο Σνάιντερχαν γεννήθηκε στη Βιέννη το 1915 και υπήρξε μαθητής του Γιούλιους Βίνκλερ και του Όττοκαρ Σέβτσικ. Άρχισε την καριέρα του ως παιδί-θαύμα και 17 μόλις χρονών ανέλαβε τη θέση του κοντσερτίνο στη Συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης. Το 1937 ήταν εξάρχων στην Κρατική Όπερα και λίγο αργότερα κάθισε δίπλα στον διάσημο Άρνολντ Ροζέ, στα πρώτα βιολιά της Φιλαρμονικής. Την άνοιξη του 1938, με τους εξάρχοντες αυτής της ορχήστρας, τον Όττο Στράσερ, τον Ερνστ Μόραβετς και τον Ρίχαρντ Κρότσακ, ίδρυσε το Κουαρτέτο του, το οποίο θεωρείται συνέχεια του «Ροζέ Κουαρτέτ».
Μετά από τη θριαμβευτική εμφάνιση του συγκροτήματος στο Φεστιβάλ της Βόννης, η εταιρία «Μουζικφρόιντε» κάλεσε το κουαρτέτο για μια σειρά συναυλιών. Στον πρώτο κύκλο έδωσε 32 συναυλίες με 29 διαφορετικά προγράμματα. Ο Στράσερ, έλεγε ύστερα από καιρό, ότι είναι αδύνατο να ξεχάσει την πνευματική συνεργασία των τεσσάρων μελών, την επίμονη επεξεργασία τους πάνω σε κάθε μουσικό έργο, καθώς και την ερμηνευτική τους συνοχή, με το ίδιο εκφραστικό ύφος, κάτω από την καθοδήγηση του Σνάιντερχαν.
Το 1945, μετά τον πόλεμο, η δραστηριότητα του κουαρτέτου αναπτύχθηκε με συναυλίες στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ, της Λουκέρνης και με εμφανίσεις σε όλη την Ευρώπη. Όταν το 1949 ο Σνάιντερχαν αποφάσισε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στις σολιστικές του παρουσίες, το Κουαρτέτο με το όνομά του, μετά από έντεκα χρόνια μουσικής προσφοράς, διαλύθηκε.
Ηχογραφήσεις του Κουαρτέττου διασώθηκαν ελάχιστες και είναι εκείνες που έγιναν στην Αυστριακή και τη Βαυαρική Ραδιοφωνία, μέσα στη δεκαετία του ’40.
Μινούς

Περίληψη

Μια γάτα (Μινούς) μεταμορφώνεται σε νεαρή γυναικά (Καρίς Βαν Χούτεν) και διατηρώντας κάποια από τα χαρακτηριστικά του αιλουροειδούς βοηθά τον δημοσιογράφο Τίμπε (Theo Maassen) να βρίσκει ειδήσεις για την τοπική εφημερίδα. Με τη βοήθεια της Μινούς η οποία μπορεί να μιλάει με τις γάτες της μικρής πόλης σύντομα ανακαλύπτει ότι ο δημοφιλής και αγαπητός από όλους πρόεδρος της "Φιλοζωικής Εταιρείας" και ιδιοκτήτης του τοπικού εργοστασίου έχει βάλει εμπρός ένα σατανικό σχέδιο.
Ηγεμονία του Πρίλεπ

Ιστορία

Από το 1334, η πόλη του Πρίλεπ ευρισκόταν υπό σερβική κυριαρχία, ενώ η περιμετρικά αυτής περιοχή βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Σέρβου φεουδάρχη Βουκάσιν Μρνγιάβτσεβιτς, ο οποίος στέφτηκε ως Βασιλέας των Σέρβων και των Ελλήνων το 1365, ως από κοινού μονάρχης με τον ύστατο Σέρβο αυτοκράτορα, Στέφαν Ούρος Ε΄. Έπειτα από τον θάνατο τόσο του Βουκάσιν όσο και του Ούρος το 1371, ο υιός του Βουκάσιν, Μάρκο Μρνγιάβτσεβιτς, ο οποίος κατείχε τον τίτλο του rex iunior, κατέστη μοναδικός νόμιμος μονάρχης του Σερβικού Βασιλείου, ενώ ο ίδιος έλαβε τον τίτλο του Σέρβου βασιλέα, ωστόσο η ισχύς του τέθηκε υπό αμφισβήτηση από άλλους Σέρβους φεουδάρχες οι οποίοι έθεσαν υπό τον έλεγχό τους άλλες περιοχές, αφήνοντας στον Μάρκο μόνον τις περιοχές εντός του δυτικού ήμισυ της Μακεδονίας του Βαρδάρη, έχοντας ως επίκεντρο την πόλη του Πρίλεπ.
Ο βασιλέας Μάρκο πέτυχε να διατηρήσει υπό την εξουσία του μόνον την περιοχή του Πρίλεπ, ενώ, επίσης, αναγνωρίστηκε ως μονάρχης από ορισμένους φεουδάρχες των γειτονικών περιοχών. Το σύνολο αυτών, συμπεριλαμβανομένου του βασιλέα Μάρκο, υποχρεώθηκε να καταβάλει φόρο υποτέλειας στους εισβάλλοντες Οθωμανούς Τούρκους. Καθώς κατέστη υποτελής του Τούρκου σουλτάνου, ο Μάρκο Μρνγιάβτσεβιτς υποχρεώθηκε να απαντήσει θετικά στην έκκληση του σουλτάνου, το 1395, και να συμμετάσχει στη Μάχη του Ρόβινε, όπου ο ίδιος σκοτώθηκε. Οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία προκειμένου να προχωρήσουν στην κατάληψη της περιοχής του Πρίλεπ, ενσωματώνοντας το έδαφός της στο Σαντζάκι της Οχρίδας.
Καθώς ο Μάρκο, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν ως Σέρβος βασιλέας, δεν περιόρισε γεωγραφικά τον τίτλο του στο Πρίλεπ ή κάποια άλλη τοπική πόλη ή περιοχή, οι ιστορικοί έχουν προχωρήσει στην χρήση διαφορετικών όρων για τον ορισμό του κρατιδίου του. Στη σερβική ιστοριογραφία, αναφέρεται απλώς ως η Ηγεμονία του Βασιλέα Μάρκο (σερβικά: Област краља Марка‎) ή η Κτήση του Βασιλέα Μάρκο (σερβικά: Држава краља Марка‎). Εντός άλλων ιστοριογραφιών, σε ορισμένες περιπτώσεις αναφέρεται ως Βασίλειο του Πρίλεπ (σλαβομακεδονικά και βουλγαρικά: Прилепско кралство‎).