google/wiki40b huggingface dataset:
Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων

O LHC (Large Hadron Collider, στα ελληνικά Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων ( Συγκρουόμενων Δεσμών Αδρονίων)) είναι ένας επιταχυντής στοιχειωδών σωματιδίων (αδρονίων) στο ευρωπαϊκό κέντρο πυρηνικών ερευνών CERN της Γενεύης.
 
Οι δέσμες πρωτονίων κατά την αυτή φορά άρχισαν να κυκλοφορούν στον επιταχυντή στις 10 Σεπτεμβρίου του 2008, σύντομα όμως παρουσιάστηκε πρόβλημα στους μαγνήτες του επιταχυντή. Έτσι η έναρξη της κανονικής του λειτουργίας μετατέθηκε αρχικά για την άνοιξη και πλέον για το καλοκαίρι του 2009.

Γενικά

Ο LHC είναι ο μεγαλύτερος με μέγιστη ενέργεια επιταχυντής στον κόσμο. Η χρηματοδότηση για την ολοκλήρωση της κατασκευής του καθώς και το κόστος λειτουργίας του καλύπτεται από τα συμβαλλόμενα μέλη Χώρες και με τη συνεργασία περισσότερων από έξι χιλιάδων φυσικών από τριάντα-τέσσερις χώρες, πανεπιστήμια και εργαστήρια. Με την ολοκλήρωση της κατασκευής του, που άρχισε το 1999, ξεκίνησε να χρησιμοποιείται για πειράματα από περισσότερους από οκτώ χιλιάδες φυσικούς από ογδόντα χώρες.
Ο επιταχυντής χρησιμοποιείται κυρίως για την έρευνα φαινομένων που θα προκύψουν από τη σύγκρουση δεσμών πρωτονίων-πρωτονίων, σε πολύ μεγάλες ενέργειες (7 ΤeV), όπως προκύπτει και το όνομά του. Η εγκατάστασή του πραγματοποιήθηκε στην υπάρχουσα υπόγεια σήραγγα του επιταχυντή LEP, με περιφέρεια 27 χιλιομέτρων και σε βάθος μεταξύ 50 και 175 μέτρων περίπου.

Στόχος

Ο Μέγας Επιταχυντής Ανδρονίων,  μετά την ανακοίνωση της 4ης Ιουλίου 2012 είναι πολύ κοντά στην ταυτοποίηση, του σωματίδιο Χιγκς (Higgs Boson), η έως τώρα μη παρατήρηση του οποίου είναι ένας από τους 'χαμένους κρίκους' του Καθιερωμένου Μοντέλου της σωματιδιακής φυσικής. Η επιβεβαίωση της ύπαρξης του σωματιδίου Χιγκς θα ερμηνεύσει πώς τα υπόλοιπα στοιχειώδη σωματίδια αποκτούν μάζα κατά το μοντέλο Χιγκς.
Η τυχόν επαλήθευση της ύπαρξης του μποζονίου Χιγκς θα αποτελέσει και ένα πολύ σημαντικό βήμα στην αναζήτηση μίας Μεγάλης Ενοποιημένης Θεωρίας που προσπαθεί να ενοποιήσει τρεις από τις τέσσερις Θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις: τον ηλεκτρομαγνητισμό, την ισχυρή αλληλεπίδραση, και την ασθενή αλληλεπίδραση. Το μποζόνιο Χιγκς μπορεί επίσης να βοηθήσει να εξηγηθεί γιατί η απομείνουσα αλληλεπίδραση, η βαρύτητα, είναι τόσο ασθενής σε σύγκριση με τις άλλες τρεις.
Ανδρόνικος Παλαιολόγος (γιος Αλέξιου)

Βιογραφία

Ήταν γιος του Αλεξίου Παλαιολόγου, μεγάλου δούκα και της Ειρήνης Κομνηνής. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ. Έγινε μέγας δομέστικος (αρχιστράτηγος) της Αυτοκρατορίας στη Νίκαια από τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη (σύμφωνα με τον Νικηφόρο Γρηγορά) ή από τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (κατά τον Γεώργιο Ακροπολίτη, που θεωρείται πιθανότερο). Το 1224 εστάλη στην περιοχή του ποταμού Σκάμανδρου, που μόλις είχε ανακτηθεί από τους Λατίνους της Κωνσταντινούπολης, με σκοπό να οργανώσει τη διοίκησή της ως εξισωτής. Αυτό έγινε πιθανότατα πριν γίνει μέγας δομέστικος. Το 1233 εστάλη επικεφαλής εκστρατείας εναντίον του ημι-αυτόνομου Λέοντα Γαβαλά άρχοντα της Ρόδου, που αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία της Νίκαιας. 
Το 1241 ακολούθησε τον Ιωάννη Γ΄ στις εκστρατείες του στη Μακεδονία και στην πολιορκία της Θεσσαλονίκης. Αλλά η εισβολή των Μογγόλων στη Μικρά Ασία ανάγκασε τον Αυτοκράτορα να διακόψει την εκστρατεία και να ικανοποιηθεί με την αναγνώριση της κυριότητάς του από τον κυβερνήτη της πόλης Ιωάννη Άγγελο, ο οποίος είχε παλαιότερα σφετεριστεί τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το Δεκέμβριο του 1246, μετά την τελική κατάληψη της Θεσσαλονίκης, ο Ανδρόνικος έμεινε κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης και πραίτωρ (γενικός διοικητής) των νεοαποκτηθέντων περιοχών στη Μακεδονία, ενώ ο Ιωάννης Γ΄ επέστρεψε στη Μικρά Ασία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αυτής ήλθε και τον βρήκε ο γιος του Μιχαήλ (Η΄), που τέθηκε υπό τις προσταγές του στις Σέρρες και στο Μελένικο. 
Δεν ξέρουμε ακριβώς πότε απεβίωσε. Ο Γεώργιος Ακροπολίτης αναφέρει ότι αυτό έγινε λίγο μετά τον διορισμό του στη Θεσσαλονίκη, ίσως το 1247. Αλλά νεότερες έρευνες δείχνουν ότι πρέπει να απεβίωσε μεταξύ των ετών 1248 και 1252. Νέος μέγας δομέστικος έγινε ο γαμπρός του Νικηφόρος Ταρχανειώτης και νέος πραίτωρ ο Θεόδωρος Φιλής.
Αγία Παρασκευή Χαλκιδικής

Ιστορικά στοιχεία

Οι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ιωάννης Ανδρούλης, ο Χριστόδουλος Δημητρίου, ο Ιωάννης Γεωργίου, ο Ιωάννης Ψαράς, ο Αγγελής Κυρίτσης και άλλοι. Από το χωριό κατάγονταν οι Μακεδονομάχοι Κωνσταντίνος Σαραφιανός και Κωνσταντίνος Καραγιώργης. Επίσης, κάτοικοί του πρωταγωνίστησαν στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών.

Κοντά στο χωριό, στη θέση «Αβάρα», έχουν επισημανθεί τα ερείπια ρωμαϊκού οικισμού, που η ίδρυσή του θα πρέπει ίσως να σχετιστεί με την αξιοποίηση των γειτονικών ιαματικών λουτρών.
Κεφάλαιο (οικονομικά)

Ειδικότερα

«Κεφάλαιο», με μια στενή προσέγγιση, είναι το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων μιας επιχείρησης εταιρικής μορφής. Ωστόσο γενικότερα ο όρος «κεφάλαιο» σημαίνει απλά «πλούτος» ανεξάρτητα αν την ιδιοκτησία ή κυριότητα αυτού του πλούτου, δηλ. περιουσιακών στοιχείων, την έχει ο τομέας των επιχειρήσεων, των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων ή οργανισμών μη εταιρικής μορφής, ή το κράτος.

Η διάκριση με άλλους συντελεστές της παραγωγής

Κατά τη ταξινόμηση των συντελεστών της παραγωγής σε 3 είδη, εργασία, "γη" και κεφάλαιο (δηλαδή εργασία, πρώτες ύλες και κεφάλαιο), οι οικονομολόγοι διακρίνουν μεταξύ των αναλώσιμων υλικών και των μη αναλώσιμων υλικών. Κατά αυτή την έννοια κεφάλαιο ονομάζονται τα στοιχεία του ενεργητικού που παραμένουν αναλλοίωτα κατά τη παραγωγική διαδικασία (κεφαλαιουχικός εξοπλισμός). Ωστόσο αυτή η ταξινόμηση είναι προβληματική από επιστημονικής άποψης, για παράδειγμα η έννοια του "αναλλοίωτου" είναι ασαφής από οικονομικής σκοπιάς, μπορεί να είναι διαφορετική από τεχνολογικής σκοπιάς, χημικής σκοπιάς κ.ο.κ.. Επίσης το κατά πόσο ένα στοιχείο είναι αναλλοίωτο ή μη αναλλοίωτο μπορεί να είναι σχετικό, ανάλογα με το βαθμό απόσβεσης ανά χρήση, την τεχνολογική απαξίωση εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας κ.ο.κ..  Άλλωστε η θεμελιώδης λογιστική εξίσωση, ενεργητικό=ίδιο κεφάλαιο+υποχρεώσεις, περιλαμβάνει αθροιστικά όλα τα στοιχεία του ενεργητικού, χωρίς να κάνει διάκριση σε κεφαλαιουχικά και μη- κεφαλαιουχικά. Εν ολίγοις η διάκριση αυτή μπορεί να είναι χρήσιμη για πιο ειδικευμένες αναλύσεις, αλλά είναι αμφίβολης χρησιμότητας όσο αφορά τους βασικούς/θεμελιώδεις ορισμούς της οικονομικής θεωρίας. Επίσης είναι ασυνεπής (μη-αυτοσυνεπής άρα απορριπτέα ως κομμάτι γενικής θεωρίας), καθώς είναι σαφές ότι στη πράξη τα χρηματικά διαθέσιμα κατατάσσονται στο κεφάλαιο και όχι στα αναλώσιμα, αν και είναι επίσης σαφές ότι το χρήμα δεν μοιάζει με κάτι που θα ονομάζαμε "κεφαλαιουχικό εξοπλισμό". Έτσι λοιπόν η ταξινόμηση των συντελεστών καταρχήν σε 3 είδη ή καταρχήν σε 2 είδη, και η σχετική ορολογία δεν είναι ακόμα παγιωμένη. Η χρήση του όρου κεφάλαιο μπορεί να έχει μια μικρή ή μεγαλύτερη διαφοροποίηση ανά κλάδο των οικονομικών και της λογιστικής. Για παράδειγμα για τη μακροοικονομική η αύξηση αποθεμάτων των επιχειρήσεων λαμβάνεται εξορισμού ως (ανεπιθύμητη) αύξηση των επενδύσεων, δηλαδή αύξηση κεφαλαίου.
Ελεονώρα της Πορτογαλίας, βασίλισσα της Γερμανίας

H Ελεονώρα, πορτογ. Eleanor (18 Σεπτεμβρίου 1434 - 3 Σεπτεμβρίου 1467) από τον Οίκο των Αβίς ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γερμανίας.

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Εδουάρδου της Πορτογαλίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας.
Γεννήθηκε στο Τόρρες Βέρδας. Ο πατέρας της απεβίωσε όταν η Ελεονώρα ήταν 4 ετών και τον διαδέχθηκε ο αδελφός της Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας με αντιβασίλισσα τη μητέρα τους. Λίγο μετά η μητέρα τους γέννησε την αδελφή τους Ιωάννα, που θα γίνει σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ της Καστίλης. Όμως ο Πέτρος δούκας της Κοΐμπρα ζήτησε την αντιβασιλεία, την κέρδισε σε δίκη και η μητέρα της αναγκάστηκε να εξοριστεί στην Καστίλη το 1440. Η Ελεονώρα ήταν ασθενής τότε και έμεινε πίσω.
Τον σύζυγό της πρότεινε μάλλον η θεία της Ισαβέλλα των Αβίς. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας & Νάπολης, εκ πατρός θείος της Ελεονώρας, έστειλε καλλιτέχνες να τη ζωγραφίσουν το 1448. Της πρότειναν και τον Λουδοβίκο (ΙΑ΄) τότε δελφίνο της Γαλλίας, γιο του Καρόλου Ζ΄, αλλά εκείνη προτίμησε τον τίτλο του αυτοκράτορα από εκείνον του βασιλιά. Οι διαπραγματεύσεις έγιναν στη Νάπολη και ολοκληρώθηκαν το 1451. Κατά το ταξίδι ο στόλος που συνόδευε την Ελεονώρα ταλαιπωρήθηκε από καταιγίδες και πειρατές, ώστε φήμες έλεγαν ότι πνίγηκε. Τελικά η Ελεονώρα έφτασε στη Σιέννα, όπου συνάντησε τον Φρειδερίκο Γ΄. Εκείνος εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και σκέφτηκε πώς αυτή η λεπτή και εύθραυστη κοπέλα θα γεννήσει γερά παιδιά. Ο γάμος έγινε στη Ρώμη και 3 ημέρες μετά οι δύο τους στέφθηκαν αυτοκράτορες της Γερμανίας από τον πάπα Νικόλαο Ε΄· με τη στέψη της η Ελεονώρα έλαβε το όνομα Ελένη, αλλά δεν το χρησιμοποίησε ποτέ. Τις εορτές έκανε ο θείος της βασιλιάς της Νάπολης. Η προίκα της χρησιμοποιήθηκε από τον άνδρα της για να ελαφρύνει την οικονομική του δυσπραγία και να παγιώσει την εξουσία του. Ο Φρειδερίκος Γ΄ ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που στέφθηκε στη Ρώμη.
Οι δύο νέοι ήταν διαφορετικοί και δεν ευτύχησαν. Εκείνη ήταν φιλόδοξη και πείσμων, που συχνά συμμετείχε σε δολοπλοκίες, ενώ εκείνος ήταν σοβαρός και πληκτικός. Η Ελεονώρα ενδιαφερόταν για τον χορό, τα τυχερά παίγνια και το κυνήγι, στα οποία δεν συμμετείχε ο Φρειδερίκος Γ΄· οι διαφορές τους επηρέασαν τη σχέση τους. Ο Φρειδερίκος Γ΄ έστειλε την υπερπληθή συνοδεία της πίσω στην Πορτογαλία μετά τον γάμο, λόγω των δαπανών που απαιτούντο, έτσι η Ελεονώρα έπαθε νοσταλγία. Επίσης ο Φρειδερίκος Γ΄ την κατηγόρησε ότι για την απώλεια μερικών τέκνων τους έφταιγε που η Ελεονώρα τους έδινε Πορτογαλικό φαγητό, έτσι ανέλαβε μόνος του εξ ολοκλήρου την ανατροφή των υπολοίπων. Πάντως κατά την πολιορκία της Βιέννης, όταν ο κόσμος αναγκάστηκε να φάει σκυλιά, γάτες και ποντίκια, η Ελεονώρα ενεθάρρυνε τον λαό. Οι ιστορικοί αφήνουν να εννοηθεί, ότι η Ελεονώρα άφησε μία λαμπρή, υπερβολική και πολυτελή Αυλή στην Πορτογαλία για να βρει μία πνευματική ερημία στη Βιέννη, λόγω της αυστηρής οικονομικής λογικής του συζύγου της.
Απεβίωσε στο Βήνερ Νόιστατ 33 ετών και τάφηκε στο Νόικλοστερ, Κιστερκιανή μονή της πόλης, όπου υπάρχει η επιτύμβια πλάκα της.
Δημήτρης Κουρμούλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του αρχηγού της σημαντικής οικογένειας των Κουρμούληδων, Μιχαήλ. Μετά τον θάνατό του πατέρα του το 1824, ανέλαβε την αρχηγία της οικογένειας. Πολέμησε στην Κρήτη, την Κάσο, την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα στο πλευρό σημαντικών μορφών του Αγώνα, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, και έπεσε μαχόμενος στις 26 Απριλίου του 1827 στην μάχη του Φαλήρου.
Λέγεται πως μετά τη μάχη οι Τούρκοι στρατιώτες έκοψαν το κεφάλι του και το έστειλαν ως λάφυρο στους στρατηγούς τους.
Άλμπερτ Μπουσάρντ

Βιογραφία

Ο Μπουσάρντ γεννήθηκε στην Γουότερταουν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Κλέιτον. Στα είκοσι του χρόνια σχημάτισε τους Soft White Underbelly, μαζί με τον κιθαρίστα Ντόναλντ Ρέζερ, τον μπασίστα Άντριου Γουίντερς, τον τραγουδιστή Λες Μπρόνσταϊν και τον κιμπορντίστα Άλεν Λάνιερ. Οι Έρικ Μπλουμ και Τζο Μπουσάρντ αντικατέστησαν τους Μπρόνσταϊν και Γουίντερς, αντίστοιχα, πριν το συγκρότημα μετονομαστεί σε Blue Öyster Cult και κυκλοφορήσει το ομώνυμο άλμπουμ του τον Ιανουάριο του 1972. Ο Άλμπερτ Μπουσάρντ παρέμεινε στο συγκρότημα ως το 1981, ηχογραφώντας μαζί τους οκτώ στούντιο και τρία ζωντανά άλμπουμ, εκ των οποίων τα δύο έγιναν πλατινένια και τέσσερα ακόμη βραβεύθηκαν ως χρυσά. Οι Blue Öyster Cult έγιναν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της hard hard rock μουσικής της δεκαετίας του '70, με μεγάλες επιτυχίες όπως τα "(Don't Fear) The Reaper", "Godzilla", "Astronomy" και "Burnin' for You".
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, συνεργάστηκε με συγκροτήματα όπως οι The Mamas & the Papas, Herman's Hermits και Spencer Davis Group, ενώ έκανε την παραγωγή σε ονόματα όπως οι Maria Excommunikata, Heads Up! και David Roter.
Το 1994, σχημάτισε τους The Brain Surgeons, μέλη των οποίων υπήρξαν και οι Τζο Μπουσάρντ και Ross the Boss. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε εννέα άλμπουμ πριν διαλυθεί το 2006.
Μαζί με τον αδελφό του, Τζο Μπουσάρντ, και τον Ντένις Ντάναγουεϊ, έχουν δημιουργήσει τους Blue Coupe, κυκλοφορώντας το "Tornado On The Tracks" το 2010 και το "Million Miles More" τρία χρόνια αργότερα.
Λιν Τσουάν

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Ο Λιν είναι κινέζικης καταγωγής και γεννήθηκε στην Καοχσιούνγκ το 1951. Αποφοίτησε από το Καθολικό Πανεπιστήμιο Φου Τζεν με μπάτσελορ στα Οικονομικά το 1974 και στη συνέχεια απέκτησε τίτλο Μάστερ στα Δημόσια Οικονομικά από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Τσενγκτσί το 1978. Μετά απέκτησε ντοκτορά στις Οικονομικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στην Ουρμπάνα-Σαμπέν (University of Illinois at Urbana–Champaign) το 1984.

Σταδιοδρομία

Υπηρέτησε ως υπουργός Προϋπολογισμού, Στατιστικής και Λογιστικών από το 2000 ως το 2002 και ως υπουργός Οικονομικών από το 2002 ως το 2006.
Υπηρέτησε μετά την παραίτησή του από υπουργός στο δήμο της Ταϊπέι.
Έπειτα από τη νίκη της Τσάι Ινγκ-γουέν στις γενικές εκλογές του 2016, ο Λιν διορίστηκε πρωθυπουργός στις 15 Μαρτίου 2016. Ο διορισμός του εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο λίγο αργότερα και ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Μαΐου 2016.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με τη Γου Πέι-λινγκ από τον Σεπτέμβριο του 2002 και έχει 2 κόρες από τον πρώτο γάμο του.
Πολιτική της Ισπανίας

To πολίτευμα της Ισπανίας είναι Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αρχηγός Κράτους είναι ο εκάστοτε Ισπανός Μονάρχης και αρχηγός Κυβερνήσεως, οΠρωθυπουργός. Το σύστημα είναι πολυκομματικό, με την κυβέρνηση να ασκεί εκτελεστική εξουσία και τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου να ασκούν την κεντρική νομοθετική εξουσία. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη. Η χώρα έχει Σύνταγμα που τέθηκε σε ισχύ στις 29 Δεκεμβρίου του 1978.Στις 3 Οκτωβρίου του 2008 εγκρίθηκαν 4 διατάγματα από την κυβέρνηση και αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά επίσημα οι αδικίες που έγιναν σε βάρος των δημοκρατικών πολιτών από τον εμφύλιο πόλεμο και τη μετέπειτα δικτατορία του Φρανσίσκο Φράνκο

Ηγέτες

Αρχηγός Κράτους είναι ο Βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄, από τις 22 Ιουλίου του 2014. Πρωθυπουργός είναι ο Μαριάνο Ραχόι , από τις 21 Δεκεμβρίου του 2011 .
Alter ego

Ο alter ego (λατινικά για τον "άλλον εαυτό") είναι ένας δεύτερος εαυτός, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι ξεχωριστός από την κανονική ή αληθινή πρωτότυπη προσωπικότητα ενός ατόμου. Ένα άτομο που έχει ένα alter ego λέγεται ότι ζει μια διπλή ζωή. Ο όρος εμφανίστηκε στη συνηθισμένη χρήση στα αγγλικά στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Κικέρωνας επινόησε τον όρο ως μέρος της φιλοσοφικής κατασκευής του στη Ρώμη του 1ου αιώνα, αλλά τον χαρακτήρισε ως "δεύτερος εαυτός, έναν έμπιστο φίλο".
Μια ξεχωριστή έννοια του alter ego βρίσκεται στη λογοτεχνική ανάλυση. Χρησιμοποιείται όταν αναφέρεται στη μυθοπλαστική λογοτεχνία και άλλες αφηγηματικές μορφές, όπου περιγραφόταν ένας βασικός χαρακτήρας σε μια ιστορία που θεωρούταν σκόπιμα αντιπροσωπευτική του συγγραφέα (ή του δημιουργού) του έργου, λόγω των ομοιοτήτων, από την άποψη της ψυχολογίας, της συμπεριφοράς, της ομιλίας ή των σκέψεων, οι οποίες συχνά χρησιμοποιούνται για να μεταφέρουν τις σκέψεις του συγγραφέα. Ο όρος επίσης χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά για να υποδηλώσει έναν υποθετικό «δίδυμο» ή «καλύτερο φίλο» σε έναν χαρακτήρα σε μια ιστορία. Ομοίως, ο όρος alter ego μπορεί να εφαρμοστεί στο ρόλο ή το πρόσωπο που έχει αναλάβει ένας ηθοποιός ή από άλλη ομάδα εκτελεστών.
Η ύπαρξη του "άλλου εαυτού" αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1730. Ο Άντον Μέσνερ χρησιμοποίησε την ύπνωση για να διαχωρίσει το alter ego. Αυτά τα πειράματα έδειξαν ένα πρότυπο συμπεριφοράς που ήταν διαφορετικό από την προσωπικότητα του ατόμου όταν ήταν σε κατάσταση εγρήγορσης σε σύγκριση με αυτή που ήταν υπό ύπνωση. Ένας άλλος χαρακτήρας είχε αναπτυχθεί στην αλλαγμένη κατάσταση της συνείδησης, αλλά στο ίδιο σώμα.
Ζακ-Αντρέ Ναιζόν

Βιογραφία

Μετά τις προσπάθειες του να γίνει ζωγράφος ή γλύπτης, ο Naigeon έγινε φίλος και συνεργάτης του Ντενί Ντιντερό τον οποίο βοήθησε στην Εγκυκλοπαίδεια. Σύντομα έγινε μέλος του κύκλου του Βαρόνου του Χόλμπαχ. Σύντομα υιοθέτησε τις ιδέες του Χόλμπαχ και τον βοήθησε να εκδόσει το Morale Universelle και το Essai sur les préjugés. Ο ίδιος εξέδοσε τη γαλλική μετάφραση των έργων του Σένεκα. Έγινε αργότερα εκδότης και σχολιαστής του Ντιντερό.
Το μόνο έργο του Naigeon το οποίο στέκει μόνο του, είναι το Le militaire philosophe, ou Difficultés sur la religion, proposées au Pére Malebranche (1768) το οποίο βασιζόταν σε ένα ανώνυμο γράμμα του οποίου το τελευταίο κεφάλαιο έγραψε ο βαρόνος του Χόλμπαχ. Το έργο επαναλάμβανε κυρίως αθεϊστικά, αντιχριστιανικά και υλιστικά επιχειρήματα από την ριζοσπαστική βιβλιογραφία του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα
Φραντσέσκο Άγιετς

Βιογραφικά

Ο Φραντσέσκο Άγιετς καταγόταν από σχετικά φτωχή οικογένεια της Βενετίας. Ο πατέρας του ήταν ψαράς, γαλλικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του ήταν από το Μουράνο (Murano). Σε νεαρή ηλικία μαθήτευσε δίπλα στον θείο του, Τζοβάννι Μπινάσκο, ο οποίος επιθυμούσε να τον εκπαιδεύσει ως συντηρητή έργων ζωγραφικής. Η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική τέχνη ξεκίνησε το 1798, όταν ως μαθητής του Φραντσέσκο Ματζόττο ήρθε σε επαφή με το νεοκλασικό στυλ. Το 1803 παρακολούθησε μαθήματα στην παλαιά Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής (Accademia di Pittura e Scultura) στη Βενετία, και την περίοδο από το 1802 μέχρι το 1806 ειδικά μαθήματα γύρω από τη χρήση του χρώματος από τον ζωγράφο Lattanzio Querena (1768–1853). Εγγράφτηκε στην Ακαδημία της Βενετίας το 1807 και αργότερα μαθήτευσε στη σχολή του νεοκλασικιστή ζωγράφου Τεόντορο Ματεΐνι (1754–1831).
To 1809, κέρδισε μια υποτροφία της Ακαδημίας της Βενετίας για ένα χρόνο σπουδών στην Ακαδημία Σαν Λούκα (Accademia di San Luca) στη Ρώμη. Εκεί είχε την ευκαιρία να μελετήσει τα έργα του Ραφαήλ, να επισκεφτεί το εργαστήριο του γλύπτη Αντόνιο Κανόβα, αλλά και να συναναστραφεί με αρκετούς ακόμα καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών ο Τομάσο Μινάρντι, o Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ και μέλη της Αδελφότητας του Αγίου Λουκά (Lukasbrüder). Μαζί με τον Ρινάλντο Ρινάλντι ταξίδεψε το 1811 στη Νάπολη, όπου απέτυχε να γίνει δεκτός σε ένα διαγωνισμό της Ακαδημίας της Νάπολης, αλλά παρέμεινε για ένα διάστημα για να μελετήσει τις αρχαιότητες της πόλης, σχεδιάζοντας μάλιστα μερικά από αναγεννησιακά μνημεία της για την τρίτομη «Ιστορία της Γλυπτικής» (Storia della scultura) του Leopoldo Cicognara.
Επιστρέφοντας στη Ρώμη φιλοτέχνησε τον πίνακα «Λαοκόων» (Πινακοθήκη Μπρέρα, Μιλάνο), με τον οποίο συμμετείχε σε διαγωνισμό της Ακαδημίας Μπρέρα, κερδίζοντας τελικά την πρώτη θέση μαζί με τον Αντόνιο ντε Αντόνι. Παρέμεινε στη Ρώμη ως το 1814, οπότε μετακόμισε στη Νάπολη, όπου έλαβε την παραγγελία να φιλοτεχνήσει τη μεγάλη σύνθεσή του «Ο Οδυσσέας στην Αυλή του Αλκίνοου» (1813 – 1815, Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε, Νάπολη). Το 1850, ενώ ζούσε από χρόνια στο Μιλάνο, διορίστηκε διευθυντής της Ακαδημίας της Μπρέρα (Brera).

Καλλιτεχνική δημιουργία

Ο Φραντσέσκο Άγιετς είναι στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του πορείας βαθιά επηρεασμένος από τον Ενγκρ και το κίνημα των Ναζαρηνών, ενώ τα μεταγενέστερα έργα του εκφράζουν μια τεχνοτροπία κλασικής αναβίωσης.
Όπως υπήρχε στο παρελθόν η τάση πολλών καλλιτεχνών της Αναγέννησης και του Μπαρόκ να απεικονίζουν συχνά μυθολογικές ή βιβλικές ιστορίες, με έμφαση στο γυναικείο γυμνό, οι πίνακες του Χάγιεζ ακολουθούν σκόπιμα και με προκάλυμμα το καλλιτεχνικό πέπλο την ίδια τάση, προβάλλοντας ένα υπονοούμενο ερωτισμό και μια συγκαλυμμένη σεξουαλικότητα. Στο έργο του, για παράδειγμα, «Η μετανοούσα Μαρία Μαγδαληνή» (1825, Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης, Μιλάνο), αν και απεικονίζεται μετανοούσα, αναδίδεται σκόπιμα το ερωτικό παρελθόν της.
Λεόπαρδος

Ταξινόμηση

Κατά τα τελευταία χρόνια, υπήρξε μια αναθεώρηση του γένους αυτού.Ο Λεόπαρδος, είχε θεωρηθεί ως υποκατηγορία του γένους Αίλουρος (Felis).Ο Αγριόγατος του Παντανάλ και η Αγριόγατα της Πάμπας, θεωρούταν παλαιότερα ως υποείδη του Κολοκόλο.
Οι γενετικές μελέτες, έδειξαν ότι το γένος Λεόπαρδος, αποτελεί ξεχωριστό κλάδο της υποοικογένειας των Αιλουροειδών, που εξελίχθηκε στη Νότια Αμερική πριν από περίπου 10 - 12 εκατομμύρια χρόνια.Εντός του γένους, φαίνεται ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές εξελικτικές γραμμές.Η μία, «οδηγεί» στον Οσελότο, στο Μάργκεϊ και στην Αγριόγατα των Άνδεων και η άλλη, στα υπόλοιπα είδη.
Τρύφωνας Τζανετής

Ποδοσφαιρική καριέρα

Γεννήθηκε στη Σμύρνη. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή η οικογένεια του βρέθηκε στην Αθήνα, όπου ο Τζανετής ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Ελευθερούπολη το 1932. Το 1933 τον εντόπισε η ΑΕΚ και υπέγραψε δελτίο. Ξεκίνησε από τις μικρές ομάδες της ΑΕΚ για να προωθηθεί το 1935 στην πρώτη ομάδα, μαζί με τον Μαρόπουλο και να συμμετάσχουν σε επίσημο αγώνα της.
Ανήκε στη σπουδαία ομάδα των «κιτρινόμαυρων» στα τέλη της δεκαετίας του '30, έχοντας συμπαίκτες, μεταξύ άλλων, πέραν του Κλεάνθη Μαρόπουλου, τους Σπύρο Σκλαβούνο, Γιώργο Μάγειρα και Σπύρο Κοντούλη.
Φόρεσε τη φανέλα της Ελλάδας στις 25 Μάη 1949, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Β΄ Ιταλίας (2-3).

Προπονητική καριέρα

Το 1950 σταμάτησε το ποδόσφαιρο και εργάστηκε ως προπονητής αρχικά του Αιγάλεω στην Α΄ Κατηγορία Αθηνών, στη συνέχεια της ΑΕΚ στην Α΄ Εθνική αλλά και πολλών άλλων ομάδων, ενώ διετέλεσε και εκλέκτορας της εθνικής ομάδας των Ενόπλων. Από το 1960 έως το 1964 (σε δύο διαφορετικές περιόδους) υπήρξε ο προπονητής της Ελλάδας σε 11 συνολικά αγώνες, με απολογισμό πέντε νίκες, μία ισοπαλία και πέντε ήττες.
Εκλογές στη Νέα Ζηλανδία

Τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων στη Νέα Ζηλανδία εκλέγονται συνήθως με γενικές εκλογές ή σπανιότερα, με επαναληπτικές εκλογές. Οι γενικές εκλογές διεξάγονται κάθε τριετία στη χώρα με το εκλογικό σύστημα της μικτής αναλογικής εκπροσώπησης. Με βάση το σύστημα αυτό, μία κυβέρνηση συνασπισμού είναι πιθανότερη από την απόλυτη πλειοψηφία για ένα κόμμα.
Επίσης, κάθε 3 χρόνια εκλέγονται οι δήμαρχοι και οι τοπικοί άρχοντες και σύμβουλοι. Σε αυτές τις εκλογές χρησιμοποιήθηκαν αμφότερα τα συστήματα της μονής ψήφου που μπορεί να μεταφερθεί (Single Transferable Vote) και το πλειοψηφικό σύστημα το 2007.

Ιστορία

Οι πρώτες εθνικές εκλογές στη Νέα Ζηλανδία διεξήχθησαν το 1853 και το 1893 δόθηκε και το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Η χώρα ήταν η πρώτη στον κόσμο στην οποία ψήφισαν και οι γυναίκες.
Με βάση το Σύνταγμα του 1986 απαιτείται η διεξαγωγή εκλογών ανά τριετία με εξαίρεση τις περιόδους σοβαρής πολιτικής κρίσης.
Η ημερομηνία των εκλογών καθορίζεται από τον πρωθυπουργό, έπειτα από συμβουλή του γενικού κυβερνήτη. Σε τρεις περιπτώσεις (1951, 1984, 2002) οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα. Οι εκλογές του 1984 σύμφωνα με ορισμένους προκηρύχθηκαν πρόωρα από τον πρωθυπουργό Ρόμπερτ Μάλντουν, ενώ ο τελευταίος βρισκόταν σε κατάσταση μέθης.

2008

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου του 2008. Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα ηττήθηκε έπειτα από 9 χρόνια στην κυβέρνηση.

Δημοψήφισμα για σωματικές τιμωρίες από γονείς 2009

Από τις 31 Ιουλίου ως τις 21 Αυγούστου του 2009 διεξήχθη μη δεσμευτικό δημοψήφισμα έπειτα από αιτήσεις πολιτών, στο οποίο οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν θα έπρεπε να θεωρείται ποινικό αδίκημα η σωματική τιμωρία των παιδιών από τους γονείς τους ως μέσο σωστής γονικής διαπαιδαγώγησης. Το 87,4% των ψηφοφόρων τάχθηκε κατά της πρότασης έναντι 11,9% που τάχθηκαν υπέρ.
Ο πρωθυπουργός Τζον Κέι δήλωσε ότι δεν σκόπευε να ψηφίσει στο δημοψήφισμα, αποκαλώντας το ερώτημα "γελοίο". Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων η κυβέρνηση υποσχέθηκε να προβεί στην αλλαγή του σχετικού νόμου. Οι υποστηρικτές του "όχι" στο δημοψήφισμα (κόμμα Κίουι) υποσχέθηκαν να οργανώσουν και δεύτερο, δεσμευτικό αυτή τη φορά, δημοψήφισμα για το θέμα.

Δημοψηφίσματα για σημαία 2015-16

Δύο δημοψηφίσματα για τη σημαία της Νέας Ζηλανδίας διεξήχθησαν από την κυβέρνηση της χώρας από τις 20 Νοεμβρίου ως τις 11 Δεκεμβρίου 2015 και το δεύτερο από τις 3 ως τις 24 Μαρτίου 2016 και το αποτέλεσμα ήταν η διατήρηση της τρέχουσας σημαίας.
Το προτεινόμενο θέμα αποφασίστηκε με το πρώτο δημοψήφισμα, οπότε οι πολίτες ρωτήθηκαν αν άλλαζε η σημαία της χώρας για το ποιο θέμα θα επέλεγαν για τη νέα σημαία.  Το αποτέλεσμα (50,58% υπέρ) ήταν η σημαία με την ασημένια φτέρη, χρώματος μαύρου, λευκού και μπλε.
Στο δεύτερο δημοψήφισμα, οι πολίτες καταψήφισαν την ασημένια φτέρη και επέλεξαν να παραμείνει η σημερινή σημαία.
Η προσέλευση τις κάλπες ήταν χαμηλή.