google/wiki40b huggingface dataset:
Landkreuzer P. 1500 Monster

Ιστορικό

Οι Γερμανοί άρχισαν, το 1942, να σχεδιάζουν βαρέα άρματα μάχης. Η πρώτη μελέτη που έγινε στην κατηγορία θωρηκτό ξηράς ήταν το Ρ1000, ένα τεράστιο άρμα βάρους 1000 τόνων που ξεπερνούσε τα πάντα. Ο Χίτλερ, που είχε αδυναμία σε ό,τι θεόρατο (τεράστια κτήρια, κλπ.) έδωσε έγκριση στα σχέδια κατασκευής του Ρ1000. Η κατασκευαστική εταιρεία Κρουπ ξεκίνησε την μελέτη του ακόμα μεγαλύτερου Ρ1500. Το 1943 ο Άλμπερτ Σπέερ έθεσε τέρμα στα σχέδια κατασκευής, επειδή τα όπλα αυτά δεν ήταν κατάλληλα για χρήση σε επιθετικές πολεμικές επιχειρήσεις. Η μελέτη και τα σχέδια κατασκευής δεν διασώζονται σήμερα.

Περιγραφή

Το Ρ1500 ήταν μια κινητή έκδοση του σιδηροδρομικού κανονιού Schwerer Gustav (γερμ. Σβέρερ Γκούσταβ, ο βαρύς Γουστάβος), του μέχρι σήμερα βαρύτερου πυροβόλου όπλου που κατασκευάστηκε και πήρε μέρος σε πολεμική επιχείρηση. Εκτός από το κανόνι αυτό, διέθετε και δύο μικρά πολυβόλα των 300 χιλ. για να αμύνεται σε τυχόν επιθέσεις. Η μάζα του ξεπερνούσε κάθε μέτρο. 500 τόνοι οπλισμός και το διπλάσιο ακόμα για θωράκιση, κινητήρες κλπ. Η ταχύτητά του θα ήταν το πολύ 20 km/h. Ο αριθμός του πληρώματος ανέρχεται στα 100 άτομα.

Στρατιωτική άποψη

Το Ρ1500, όπως και το Ρ1000 δεν κατασκευάστηκαν, και γι' αυτό δεν πήραν μέρος σε μάχες. Παρόλ' αυτά σήμερα θεωρείται αδύνατη η χρήση τους σε μάχη. Το μόνο προτέρημα ήταν η τρομερή δύναμη του πυρός τους, τα μειονεκτήματα, όμως, ήταν περισσότερα. Το μεγάλο μέγεθος και η μάζα του καθιστούσαν αδύνατη την μεταφορά του. Η μικρή ταχύτητα και ακτίνα δράσης καθιστούσαν αδύνατη την χρήση του στα μακρινά μέτωπα του πολέμου. Εκτός αυτού, την εποχή του πολέμου ήταν αδύνατον να βρεθούν οι απαραίτητες ποσότητες υλικού και καυσίμων για την παραγωγή και χρήση έστω και μερικών τεμαχίων τους.
Εθνόσημο της Συρίας

Το εθνόσημο της Συρίας εικονίζει το γεράκι της Συρίας ή το γεράκι του Qureish. Καθιερώθηκε ενώ η χώρα ήταν ενωμένη με την Αίγυπτο και πριν από αυτό, υπήρξε ο συριακός αετός του Σαλαδίνου. Το μοτίβο αυτό απαντάται και σε άλλα εθνόσημα αραβικών χωρών. O αετός αυτός αποτελεί σύμβολο της φυλής του Μωάμεθ
Παλακανέστρο Καντού

Ιστορία

Η Καντού ιδρύθηκε το 1936, μετά από πρωτοβουλία των Μάριο Μπρόγκι και Αντζιολίνο Πόλι. Με προπονητή τον Λουίτζι Τσιτσορία, η ομάδα κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο το 1942, το κύπελλο Μουσολίνι. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ομάδα αγωνιζόταν στην τρίτη εθνική κατηγορία το 1949 και βρέθηκε στο ανώτερο αγωνιστικό επίπεδο πέντε χρόνια αργότερα.
Κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα το 1968, ενώ από το 1973 ως το 1975 κατέκτησε για τρεις συνεχόμενες χρονιές το κύπελλο Κόρατς. Το 1975, κατέκτησε το δεύτερο της πρωτάθλημα Ιταλίας και κέρδισε την Ρεάλ Μαδρίτης στον δρόμο για την κατάκτηση του διηπειρωτικού κυπέλλου. Ακολούθησαν τρεις συνεχείς κατακτήσεις του κυπέλλου Κυπελλούχων από το 1977 ως το 1979. Το 1980, έχασε τον τίτλο από την Βαρέζε, αλλά με ηγέτες τον Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι και τον Αντονέλο Ρίβα κατέκτησε και πάλι το κύπελλο Κυπελλούχων το 1981, όπως και το τρίτο της πρωτάθλημα.
Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε κύπελλο Πρωταθλητριών, κερδίζοντας την Μακάμπι Τελ Αβίβ με 86-80, κάτι που επανέλαβε το 1982-83, όταν υπέταξε την Μπίλι Μιλάνο με 69-68.
Το 1991, κατέκτησε το τέταρτο κύπελλο Κόρατς της, με αντίπαλο την Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά μόλις τρία χρόνια αργότερα υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία της ιταλικής λίγκας. Επανήλθε στο προσκήνιο το 2002, όταν έφθασε ως τους ημιτελικούς του πρωταθλήματος, ενώ την επόμενη σεζόν κατέκτησε το σούπερ καπ Ιταλίας.
Το 2011, ηττήθηκε από την Μοντεπάσκι Σιένα στους τελικούς του πρωταθλήματος και του κυπέλλου και την επόμενη χρονιά έφθασε στο Top-16 της Ευρωλίγκας, με ηγέτη τον Τζιανλούκα Μπαζίλε. Κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και ηττήθηκε σε έναν ακόμη τελικό κυπέλλου, ενώ το 2013 αγωνίστηκε και πάλι στην διοργάνωση της Ευρωλίγκα.
2112 Ουλιάνοφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ουλιάνοφ είναι άγνωστα. Ο Ουλιάνοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2,5 ως 3,5 ώρες περίπου, μία ταχεία περιστροφή.
Φθία

Η Φθία ήταν περιοχή της Αρχαίας Ελλάδας η οποία αναφέρεται στην ομηρική Ιλιάδα και τοποθετείται στο νοτιοανατολικό άκρο της Θεσσαλίας. Κάτοικοί της ήταν οι Μυρμιδόνες και ήταν επίσης η πατρίδα του Αχιλλέα και του Πατρόκλου.
Έχει παρατηρηθεί από ειδικούς πιθανή σχέση της ρίζας φθι- με το ρήμα φθίνω/φθίω/φθινύθω. Σε συνδυασμό με τον τρόπο με τον οποίο ο Όμηρος αναφέρεται στη Φθία από το σημείο του θανάτου του Πατρόκλου και έπειτα, σχηματίζεται η εντύπωση πως πρόκειται για τον κόσμο των νεκρών. Με παρόμοιο τρόπο χρησιμοποιείται στον διάλογο του Πλάτωνα, Κρίτων, όπου ο Σωκράτης αφηγείται στον φίλο του πως, σε όνειρό του είδε μια ωραία γυναίκα να του αναγγέλει τον επικείμενο θάνατό του: «την τρίτη μέρα θα φτάσεις στη Φθία με τα παχιά χώματα». Ανάλογη χρήση γίνεται και στην Ιφιγένεια του Ευρυππίδη, στο σημείο όπου ο Αγαμέμνονας αναγγέλει στην Κλυταιμνήστρα τον υποτιθέμενο επικείμενο γάμο της κόρης τους με τον Αχιλλέα. Στην Ανδρομάχη του Ευρυππίδη ως Φθια αναφέρει τα Φάρσαλα ο μεγάλος τραγωδός ποιητής .
Κατά την αρχαιότητα, η Φθία ήταν μία από τις τρεις διαφορετικές σημασίες της λέξης Φθιώτις (οι άλλες δύο αφορούσαν στη μία από τις τέσσερεις ενότητες της Θεσσαλικής Τετραρχίας). Επίσης, σε κάποιες αρχαίες πηγές, υπονοείται πως η Φθία ήταν πόλη. Ωστόσο αυτή δεν είναι η επικρατέστερη άποψη σήμερα.
Εκκλησία των Ιησουιτών του Ίνσμπρουκ

Ιστορία

Η εκκλησία χτίστηκε από τον Καρλ Φοντάνερ και τον Κρίστοφ Γκουμπ τον Νεότερο το 1627-1676 στην θέση παλαιότερης εκκλησίας. Οι δύο πύργοι της πρόσοψης ανεγείρονται το 1901. Οι αρχιτέκτονες εμπνεύστηκαν από την Εκκλησία του Ιησού στην Ρώμη και από την κατασκευή του νέου καθεδρικού του Σάλτσμπουργκ.
Πρισκιλλιανός

Βιογραφία

Ο Πρισκιλλιανός γεννήθηκε στη ρωμαϊκή Γαλικία γύρω στο 345. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας ευγενών και άτομο ευρείας μόρφωσης.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δάσκαλος θρησκευτικών και διέθετε μεγάλη επιρροή επί του γυναικείου πληθυσμού ενώ παράλληλα χαρακτηριζόταν από έντονη ασκητική πειθαρχία. Κατηγορήθηκε πως από το 370 εμφάνισε μυστικιστική διδασκαλία και δυαρχικές αντιλήψεις μέσω της ανάμιξης στοιχείων από τον γνωστικισμό και τον μανιχαϊσμό.
Ο ίδιος, ξεκινώντας από την Μερίδα και την Κορδούη, κατάφερε να προσελκύσει πλήθος ακολούθων και οι ιδέες του διαδόθηκαν γρήγορα στην Ισπανία και τη Γαλλία.
Στις 4 Οκτωβρίου του 380, συνήλθε στη Σαραγόσα σύνοδος που φέρεται να τον αφόρισε αν και σύμφωνα με νεότερες απόψεις κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως βέβαιο.
Λίγο καιρό μετά τη σύνοδο, ο Πρισκιλλιανός, ο οποίος είχε νωρίτερα κληθεί να παραστεί στη Σαραγόσα αλλά αρνήθηκε, χειροτονήθηκε από φιλικούς προς τη διδασκαλία του ιεράρχες, ως επίσκοπος της Άβιλα. Ακολούθησε έκκληση των αντιπάλων του Πρισκιλλιανού προς τον αυτοκράτορα Γρατιανό, ο οποίος εξέδωσε διάταγμα με το οποίο καταδίκαζε τον ίδιο αλλά και τους ιεράρχες οπαδούς του σε εξορία. Προσπάθειά τους να βρουν συμπαράσταση από τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων και τον πάπα Δάμασο απέτυχε, κατάφεραν όμως να επιστρέψουν στις επισκοπικές τους θέσεις χάρη στην εύνοια κρατικών αξιωματούχων.
Το 385, ο Πρισκιλλιανός κλήθηκε από κοινού με άλλους ομοϊδεάτες του στην πόλη Τρέβηροι, που εκείνη την εποχή ήταν έδρα του  αυτοκράτορα Μάγνου Μάξιμου προκειμένου να δικαστούν. Μάλιστα, ο Πρισκιλλιανός απολογήθηκε ενώπιον του ίδιου του Μάξιμου. Τελικά, ο ίδιος και πολλοί ακόμη οπαδοί του κρίθηκαν ένοχοι για τις κατηγορίες της αίρεσης, της μαγείας και της σεξουαλικής ανηθικότητας και εκτελέστηκαν παρά την αντίθετη γνώμη διαφόρων ιεραρχών όπως ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, ο Μαρτίνος Τουρώνης και ο Πάπας Σιρίκιος.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκαν και εν συνεχεία δημοσιεύτηκαν πραγματείες που αποδίδονται στον Πρισκιλλιανό. Μάλιστα, αυτό είχε ως αποτέλεσμα μερίδα ακαδημαϊκών να επιχειρήσει να αποκαταστήσει την υστεροφημία του Πρισκιλλιανού, υποστηρίζοντας πως η καταδίκη του ήταν άδικη και αθεμελίωτη.

Διδασκαλία

Όπως αναφέρθηκε, ο Πρισκιλλιανός στη διδασκαλία του εισήγαγε δυαρχικές αντιλήψεις μέσω της ανάμιξης στοιχείων από τον γνωστικισμό και τον μανιχαϊσμό. Αντέκρουε την τριαδικότητα και δεχόταν δύο αρχές: την αρχή του αγαθού που πηγάζει από τον Θεό και την αρχή του κακού που πηγάζει από τον διάβολο. 
Για τον Πρισκιλλιανό και τους οπαδούς του, ο Χριστός, οι άγγελοι και οι ψυχές είναι απόρροιες εκ του Θεού ενώ το σώμα αποτελεί πλάσμα του διαβόλου. Για αυτό τον λόγο, για τον Πρισκιλλιανισμό η ανάσταση της σάρκας ήταν αδιανόητη.
Επίσης, ο Πρισκιλλιανός δίδασκε την άρνηση του γάμου διότι είναι παράγοντας δημιουργίας νέων σωμάτων επέτρεπε όμως την εξωγαμική ένωση.
Γεωργιανή εποχή

Οι τέχνες

Ειδικά κατά τον μέσο 18ο αιώνα, η περίοδος σημαδεύθηκε από πολιτισμική ζωτικότητα, με την ίδρυση του Βρετανικού Μουσείου το 1753, και οι συνεισφορές τόσο διάσημων ανδρών όπως ο Δρ. Σάμιουελ Τζόνσον, ο Ουίλλιαμ Χόγκαρθ, ο Σάμιουελ Ρίτσαρντσον, και ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ, μεταξύ πολλών άλλων.

Κοινωνική αλλαγή

Ήταν μια εποχή τεράστιας κοινωνικής αλλαγής στη Βρετανία, με την έναρξη και άλλα μέρη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Η κοινωνική μεταρρύθμιση υπό πολιτικούς όπως ο Ρόμπερτ Πηλ και πρόσωπα όπως ο Ουίλλιαμ Ουίλμπερφορς, ο Τόμας Κλάρκσον και μέλη της Σέκτας Κλάφαμ άρχισε να φέρνει ριζική αλλαγή σε τομείς όπως η κατάργηση της δουλείας, η μεταρρύθμιση των φυλακών και η κοινωνική δικαιοσύνη. Μια αναζωογόνηση στον Χριστιανισμό φάνηκε στην Εκκλησία της Αγγλίας με άνδρες όπως ο Τζον Ουέσλεϊ (που αργότερα ίδρυσε τους Μεθοδιστές) και ο Τζον Νιούτον, και την άνοδο των μη κομφορμιστών όπως ο Τζωρτζ Ουάϊτφιλντ και πολλές αντιτιθέμενες ομάδεςόπως οι Μεταρρυθμισμένοι Βαπτιστές με τον Τζον Γκιλ, τον Αουγκούστους Τόπλεντι, τον Τζον Φόσετ, και τον Ουίλλιαμ Κάρεϋ.

Εξωτερικά ζητήματα

Η απώλεια μερικών από τις Αμερικανικές Αποικίες στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας θεωρήθηκε εθνική καταστροφή και ειδώθηκε από μερικούς ξένους παρατηρητές ως η αναγγελία του τέλους της Βρετανίας ως μεγάλη δύναμη.

Πολιτικά και κοινωνική επανάσταση

Με το τέλος του Πολέμου με την Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο εισήλθε σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης και πολιτικής αβεβαιότητας, χαρακτηρισμένη από κοινωνική δυσαρέσκεια και αναταραχή.
Μαρία Αμαλία της Ισπανίας

Πρώτα χρόνια

Γεννημένη στο Βασιλικό Παλάτι του El Pardo, η Μαρία Αμαλία ήταν η δεύτερη επιζήσασα κόρη του βασιλιά Κάρολου Δ΄ της Ισπανίας από τη σύζυγό του Μαρία Λουίζα της Πάρμας. Η τελευταία ήταν εγγονή του Λουδοβίκου ΙΕ΄. 
Η μητέρα της Αμαλίας, η βασίλισσα Μαρία Λουίζα, κανόνισε το γάμο της με τον εκ μητρός πρώτο εξάδερφό της, Λουδοβίκο, πρίγκιπα της Πάρμας. Ο πρίγκιπας έφτασε στο ισπανικό δικαστήριο, το 1794, για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του. Ήταν ξανθός, εμφανίσιμος, φιλικός και είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την επιστήμη. Πέντε χρόνια νεότερη από τον ξάδερφό της, η Μαρία Αμαλία ήταν δεκαπέντε χρονών τότε. Δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική και ήταν μελαγχολική, επιφυλακτική και ντροπαλή. Ο Λουδοβίκος, ο οποίος ήταν εξίσου ντροπαλός, προτιμούσε την μικρότερη αδελφή της, Μαρία Λουίζα, η οποία, αν και μόνο δώδεκα, είχε πιο χαρούμενη διάθεση και κάπως καλύτερη εμφάνιση. Οι γονείς της Αμαλίας δέχτηκαν την απροσδόκητη αλλαγή νύφης, αλλά έγινε επείγον να βρουν έναν σύζυγο για τη θλιμμένη και περιφρονημένη Αμαλία. Δεδομένου ότι ήταν η μεγαλύτερη των δύο αδελφών, θα ήταν ταπεινωτικό για τη Μαρία Αμαλία ότι η μικρότερη αδελφή της όχι μόνο θα παντρευόταν τον προηγούμενο αρραβωνιαστικό της αλλά και πρώτα από αυτήν.

Γάμος και θάνατος

Η εύρεση ενός νέου γαμπρού βασιλικής τάξης για τη Μαρία Αμαλία σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση. Έτσι οι γονείς της αποφάσισαν να παντρέψουν την Αμαλία με τον θείο της Αντόνιο Πασκάλ της Ισπανίας, που ήταν 24 χρόνια μεγαλύτερος από εκείνη. Ο Ινφάντης Αντόνιο ήταν τριάντα εννέα ετών. Θεωρούμενος με πολύ περιορισμένη νοημοσύνη, απασχολούταν με την κηπουρική, τη γεωργία και το κυνήγι. Είχε παραμείνει άγαμος.
Η Μαρία Αμαλία παντρεύτηκε τον θείο της στις 25 Αυγούστου 1795 στο Βασιλικό Παλάτι της La Granja. Ήταν ένας διπλός γάμος. Την ίδια στιγμή η αδελφή της, η 13χρονη Μαρία Λουίζα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο της Πάρμας, τον αρχικό επιδιωκόμενο γαμπρό της Αμαλίας. Τα δύο ζευγάρια συνέχισαν να ζουν στο ισπανικό βασίλειο.
Το φθινόπωρο του 1797, η Μαρία Αμαλία έμεινε έγκυος με το πρώτο της παιδί. Στις 20 Ιουλίου 1798 ξεκίνησε ο τοκετός. Η γέννα ήταν δύσκολη. Το μωρό κολλήθηκε από τους ώμους στο κανάλι γέννησης και οι γιατροί δεν κατάφεραν να το βγάλουν. Μετά από δύο ημέρες, ο χειρούργος επεμβαίνει τελικά. Μέχρι τότε το μωρό, ένα αγόρι, ήταν νεκρό. Ενώ ο γιος της θάφτηκε στο El Escorial, η Μαρία Αμαλία πονούσε φριχτά. Είχε συμβεί μια μόλυνση κατά τη διάρκεια του τοκετού και πέθανε στις 22 Ιουλίου του 1798. Ήταν μόλις δεκαεννέα ετών.
Hi-5

Δημιουργία

Το συγκρότημα των Hi-5 γεννήθηκε μέσα από την τηλεοπτική εκπομπή μουσικών ταλέντων Popstars του MEGA. Το τραγούδι τους Λάθος μου Σωστό επιλέχθηκε να παίξει στο ραδιόφωνο Billboard κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2003. Το τρίτο και τελευταίο studio album τους, με τίτλο Μακριά Από Αυτή τη Γη, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2004.

Διάλυση

Οι Hi-5 διαλύθηκαν το Φεβρουάριο του 2005, μετά το κλείσιμο της δισκογραφικής εταιρείας τους, το ελληνικό τμήμα της Warner Music. Όλα τα μέλη του συγκροτήματος συνέχισαν να ασχολούνται με το τραγούδι, εκτός από την Παπαχαραλάμπους, η οποία είχε επιστρέψει στην πατρίδα της, την Κύπρο, προκειμένου να τελειώσει τις σπουδές της.
Φερδινάνδος της Βαυαρίας

Βιογραφία

Ο Φερδινάνδος-Μαρία-Λουδοβίκος-Φραγκίσκος της Ασσίζης-Ισαβέλλος-Αδαλβέρτος-Ιλδεφόνσος-Μαρτίν-Βονιφάτιος-Ιωσήφ-Ισίδωρος γεννήθηκε στη Μαδρίτη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λοδοβίκου-Φερδινάνδου πρίγκιπα της Γερμανίας και της Μαρίας δε λα Παθ, κόρης του Φραγκίσκου δε Ασίς δούκα του Κάδιθ.
Ο πατέρας του και ο πάππος του νυμφεύτηκαν μέλη των Βουρβόνων-Ισπανίας και το ίδιο έκανε και ο Φερδινάνδος: νυμφεύτηκε τη Μαρία-Τερέζα, κόρη του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας. Αποκήρυξε τη διαδοχή του στον Βαυαρικό θρόνο και του δόθηκε (1905) ο τίτλος του πρίγκιπα της Ισπανίας: ινφάντε δον Φερνάντο-Μαρία δε Μπαβιέρα υ δε Μπορμπόν, ως γιος και εγγονός μέλους της βασιλικής οικογένειας. Ο εξάδελφός του Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας ήταν αδελφός της συζύγου του.
Απεβίωσε το 1958 στη Μαδρίτη σε ηλικία 74 ετών.

Τιμητικές διακρίσεις

Έγινε ιππότης των Ταγμάτων: του Χρυσόμαλλου Δέρατος, του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας, της Ισαβέλλας της Καθολικής και του Πύργου & Ξίφους. Επίσης έγινε μέγας διοικητής του τμήματος της Λεόνης στο Τάγμα του Αγ. Ιακώβου.
D-Crunch

Ιστορία

2018: Σχηματισμός και ντεμπούτο
Οι D-Crunch δημιουργήθηκε από την εταιρεία All-S από τον Λι Τζονγκ-σοκ. Το όνομά του συγκροτήματος είναι συντομογραφία του Diamond-Crunch, υποδηλώνοντας ότι είναι ικανοί να σπάσουν διαμάντια με την "δυνατή απόδοση και την ισχυρή μουσικότητα''. Άλλα ονόματα που είχαν σκεφτεί περιλαμβάνουν το ''Hip Hop Force και Hip Hop Gangster''. Οι D-Crunch έχουν έξι ράπερ και τρεις τραγουδιστές, με αρχηγούς τους O.V και Hyunwook. 
Το πρώτο τους single album, το 0806, και το και το lead single "Palace" κυκλοφόρησαν στις 8 Αυγούστου. Στις 12 Νοεμβρίου, το συγκρότημα ακολούθησε με το πρώτο του μίνι-άλμπουμ, το M1112 (4colors), και το "Stealer". Κέρδισαν το ''Focus Award''  στα βραβεία 2018 Asia Artist, το πρώτο τους μετά από τέσσερις μήνες από το ντεμπούτο τους. 
2019-παρόν: Προώθηση στο εξωτερικό 
Οι D-Crunch έκαναν μία από τις εκατό αιτήσεις για την ακρόαση ''2019 K-pop Dream Star'' στην Ιαπωνία. Προχώρησαν στους τελικούς οκτώ και εμφανίστηκαν στο Αμφιθέατρο Μαϊχάμα στις 16 Μαρτίου. Ψηφισμένοι από μια ομάδα 9 κριτών και το κοινό, οι D-Crunch συγκέντρωσαν τους περισσότερους πόντους και κέρδισαν το ''Grand Prix''. Το συγκρότημα θα λάβει έως και 100.000.000 γιεν (≈794.300 ευρώ) για την κάλυψη των εξόδων προώθησης. Οι D-Crunch ταξίδεψαν στη Μαλαισία για μια περιοδεία προώθησης, η οποία ξεκίνησε με συνέντευξη Τύπου στις 22 Μαρτίου. Το γκρουπ κυκλοφόρησε το δεύτερο μίνι-άλμπουμ του "MO527" και το σινγκλ "Are You Ready?" στις 27 Μαΐου. Οι D-Cruncnh παρευρέθηκαν στα 2019 Asia Model Awards τον Ιούνιο, όπου το συγκρότημα κέρδισε το βραβείο rising star.

Μουσικό στυλ

Οι D-Crunch θέτουν τα θεμέλιά τους στη hip hop μουσική και προσπαθούν να μεταδώσουν ένα μήνυμα μέσα από τους στίχους τους. Κάθε μέλος δίνει ιδέες στους τραγουδοποιούς, για να  ταιριάζουν τα τραγούδια περισσότερο στο στυλ του συγκροτήματος. Οι D-Crunch αναφέρουν τους BTS ως πρότυπο τους.
5η Λεωφόρος (Νέα Υόρκη)

Η 5η Λεωφόρος είναι σημαντική οδική αρτηρία στο δήμο του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Βρίσκεται βόρεια από το πάρκο Ουάσινγκτον Σκουέαρ στο Γκρίνουιτς Βίλατζ στη δυτική 143η οδό στο Χάρλεμ. Θεωρείται ένας από τους πιο ακριβούς και κομψούς δρόμους στον κόσμο.

Ιστορία

Αρχικά ήταν μια στενότερη οδός, ωστόσο μεγάλο μέρος της Πέμπτης Λεωφόρου νότια του Σέντραλ Παρκ διευρύνθηκε το 1908 θυσιάζοντας τα φαρδιά πεζοδρόμια της για να φιλοξενήσει την αυξανόμενη κίνηση. Τα κεντρικά τμήματα έχουν γίνει εμπορικά, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό μια κατοικημένη περιοχή μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Το πρώτο εμπορικό κτίριο στην Πέμπτη Λεωφόρο ανεγέρθηκε από τον Μπέντζαμιν Άλτμαν, ο οποίος αγόρασε το γωνιακό κομμάτι στη βορειοανατολική γωνία της 34ης οδού το 1896 και κατεδάφισε το "Μαρμάρινο Παλάτι" του αντίπαλου Α.Τ. Στιούαρτ. Το 1906 το πολυκατάστημα του, B. Altman and Company, κατέλαβε ολόκληρο το μπλοκ μπροστά του. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία μιας υψηλής εμπορικής περιοχής που προσέλκυσε τις μοντέρνες γυναίκες και τα πολυτελή καταστήματα που επιθυμούσαν να τις εξυπηρετήσουν. Το κυριότερο κατάστημα Lord & Taylor βρίσκεται ακόμα στην 5η Λεωφόρο κοντά στο Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ και τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης . 
Στη δεκαετία του 1920, οι πύργοι κυκλοφορίας έλεγχαν σημαντικές διασταυρώσεις από την 14η έως την 59η οδό.
Περούτσιτσα

Η Περούτσιτσα (Σερβικά Κυριλλικά: Перућица) είναι ένα από τα τελευταία εναπομείναντα παρθένα δάση στην Ευρώπη. Βρίσκεται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, κοντά στα σύνορα με το Μαυροβούνιο, και αποτελεί μέρος του εθνικού πάρκου Σουτιέσκα. Το δάσος μπορεί μόνο να εξερευνηθεί με μια ομάδα ορειβατών.
Η υψηλότερη καταγγεγραμμένη Ερυθρελάτη (63 μ.), βρίσκεται σε αυτό το δάσος.
642 Κλάρα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Κλάρας εκτιμάται σε 33,36 ± 1,5 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1617. Η Κλάρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 14 λεπτά.
Ακαθισία

Ακαθησία είναι σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από μη ευχάριστη αίσθηση εσωτερικής ανησυχίας, η οποία εκδηλώνεται με την ανικανότητα να καθίσει κανείς ήρεμος ή ακίνητος. Ο όρος επινοήθηκε από τον Τσέχο νευρολόγο Λάντισλαβ Χάσκοβετς (Ladislav Haskovec) (1866-1944) ο οποίος περιέγραψε το φαινόμενο το 1901.
Πηγές Άρτας

Ιστορία

Το χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Βρεστενίτσα, σλαβικό τοπωνύμιο (Брестеница) που σημαίνει «Φτελότοπος». Οι Πηγές είναι γνωστές από την ιστορική Μονή Σέλτσου, μεταβυζαντινού ναού, ο οποίος ιδρύθηκε το 1697 όπως μαρτυρεί επιγραφή στο εσωτερικό του ναού και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική αθωνίτικου τύπου. Ο ναός έγινε γνωστός το 1804 όταν εκεί εγκλωβίστηκαν πάνω από χίλιοι Σουλιώτες με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη, οι οποίοι μετά από πολύμηνη πολιορκία επιχείρησαν ηρωική έξοδο με αποτέλεσμα να σωθούν ελάχιστοι ενώ τα γυναικόπαιδα για να μη βρεθούν στα χέρια των Τουρκαλβανών, προτίμησαν να πέσουν στο γκρεμό και εξαιτίας αυτού του ιστορικού γεγονότος, η περιοχή στην οποία βρίσκεται ο ναός αναφέρεται σήμερα και ως "Ζάλογγο της Άρτας". Η Μονή πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου, ενώ την προηγουμένη πραγματοποιούνται εκδηλώσεις Μνήμης για τους πεσόντες σε ένα διήμερο που θεωρείται από τα σημαντυικότερα γεγονότα της ευρύτερης περιοχής και το οποίο προσελκύει χιλιάδες κοσμου από όλη την Ελλάδα.

Τοποθεσία και Πρόσβαση

Η πρόσβαση στις Πηγές είναι εφικτή μέσω της Επαρχιακής οδόυ Άρτας - Καρδίτσας. Με αφετηρία την Άρτα ακολουθούμε τη διαδρομή που περνάει από Πέτα, Άνω Καλεντίνη, Ξηρόκαμπος, Κρανιές, Αστροχώρι, Μηλιανά, Γρέβια και φθάνουμε στις Πηγές.

Δημογραφικά στοιχεία

Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 89 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011),  εμφανίζοντας σημαντική μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 214 κατοίκους. Η Τοπική Κοινότητα Πηγών (δηλαδή μαζί με τους γειτονικούς οικισμούς) έχει πληθυσμό 542 κατοίκους ενώ το 2001 ο πληθυσμός ανερχόταν στους 1.079 κατοίκους.
Ηφαιστειακός χειμώνας

Ως ηφαιστειακός χειμώνας (volcanic winter) χαρακτηρίζεται γενικά η κλιματολογική μεταβολή με διατηρούμενη μείωση της παγκόσμιας θερμοκρασίας που προκαλείται μετά από ηφαιστειακή έκρηξη. 
Βασική αιτία αυτού του φαινομένου είναι η ηφαιστειακή τέφρα και σταγονίδια θειικού οξέος που παραμένουν, σε μορφή αερολύματος, για αρκετό χρόνο στην κατώτερη ζώνη της ατμόσφαιρας, την τροπόσφαιρα, αλλά και στη στρατόσφαιρα, με συνέπεια να μειώνουν την ηλιακή ακτινοβολία.

Γενικά

Η διατήρηση του φαινομένου είναι ανάλογη του όγκου και της έκτασης των παραπάνω αιτιών, η καθίζηση των οποίων είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα.
Γενικά το φαινόμενο του ηφαιστειακού χειμώνα, εκτός από τα καιρικά προβλήματα που επιφέρει, σημαντικά εξ ίσου είναι και τα επί της εναέριας κυκλοφορίας δημιουργούμενα. Η δυσμενέστερη επίπτωση που μπορεί να προκληθεί, είναι στο περιβάλλον, με δεδομένη την καταστροφή του όζοντος.

Έκταση

Ο ηφαιστειακός χειμώνας μπορεί να σημειωθεί σε πολύ ευρύτερη περιοχή από τη θέση του υπαίτιου ηφαιστείου, καλύπτοντας γεωγραφική ήπειρο, μέχρι ακόμα και οι συνέπειές του να επηρεάσουν  ολόκληρο τον πλανήτη. Χαρακτηριστική περίπτωση διατήρησης ηφαιστειακού χειμώνα είναι αυτή που παρατηρήθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο (στις Φιλιππίνες), το 1991, όπου και διατηρήθηκε για δύο με τρία χρόνια, ενώ εξ ίσου σημαντική σε έκταση των συνεπειών ήταν εκείνη που σημειώθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα (Ινδονησίας) το 1815, όταν το επόμενο έτος στη διάρκεια του θέρους σημειώθηκαν εκτενείς χιονοπτώσεις στις ΗΠΑ, Νέα Αγγλία κ.α. όπου και δόθηκε η ονομασία "έτος χωρίς καλοκαίρι".