google/wiki40b huggingface dataset:
Κοσμολογική αρχή

Η κοσμολογική αρχή είναι έννοια της σύγχρονης φυσικής κοσμολογίας η οποία σχετίζεται με την κατανομή της ύλης στον χώρο του σύμπαντος, και υποστηρίζει πως η ύλη είναι καταναμεμημένη με ομοιογενή και ισότροπη διασπορά (με τις ίδιες ιδιότητες και τον ίδιο τρόπο) στο υπόλοιπο παρατηρήσιμο σύμπαν όταν αυτό εξετάζεται στο ευρύτερο σύνολο του. Αυτό συμβαίνει καθώς εκτιμάται πως οι φυσικοί νόμοι ισχύουν για όλες τις περιοχές του σύμπαντος, και έτσι δεν φαίνεται να παρουσιάζονται αποκλίσεις ως προς την δομή του σε μεγάλη κλίμακα.

Περιγραφή

Η πρώτη φορά που αναφέρθηκε η κοσμολογική αρχή, ήταν στην Φυσική Φιλοσοφία (1687) του Ισαάκ Νεύτωνα. Ο κύριος κορμός της έννοιας στηρίζεται στην αρχή πως όταν το σύμπαν εξετάζεται σε αρκετά μεγάλη κλίμακα τότε τα χαρακτηριστικά του είναι τα ίδια για όλους τους παρατηρητές και ισχύουν οι ίδιες φυσικές ιδιότητες. Ως παρατηρητής περιγράφεται ο παρατηρητής σε οποιαδήποτε περιοχή του σύμπαντος, όχι μόνο στην Γη, και τα ίδια παρατηρήσιμα στοιχεία είναι διαθέσιμα σε διαφορετικούς παρατηρητές διαφορετικών περιοχών (ομοιογενή) ενώ το ίδιο ισχύει προς όποια κατεύθυνση και αν εξεταστεί το σύμπαν (ισοτροπία).
Ως επέκταση της θεωρίας, υπάρχει και η τέλεια κοσμολική αρχή, η οποία επεκτείνει την ομοιογένεια και ισοτροπία όχι μόνο στον χώρο αλλά και στον χρόνο, υποστηρίζοντας πως το σύμπαν σε μεγάλη κλίμακα εμφανίζεται να είναι το ίδιο παντού, όπως πάντα ήταν και όπως πάντα θα είναι. Η εκδοχή αυτή σχετίζεται με αυτές της κοσμολογίας της συνεχούς δημιουργίας και της θεωρίας Λίντε.
Η κοσμολογική αρχή σχετίζεται και με την γενική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, καθώς παραλλαγές των εξισώσεων έχουν χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή ενός τέτοιου σύμπαντος, όπως το 1923 από τον Αλεξάντερ Φρήντμαν, ή τον Ζωρζ Λεμαίτρ το 1927.
Ως προς την θεώρηση από την πλευρά της φιλοσοφίας της επιστήμης, ο Καρλ Πόπερ άσκησε κριτική στην θεωρία καθώς εκτίμησε πως δεν είναι δυνατό να στηρίζεται κάποιος στην έλλειψη γνώσης (του συνόλου του σύμπαντος) και να χρησιμοποιεί την έλλειψη αυτή ως αρχή πως γνωρίζει κάτι, και εν γένει βρήκε την όλη ιδέα δογματική.

Παρατηρήσεις

Αν και στο σύμπαν παρουσιάζονται διαφορές σε μικρές κλίμακες, στατιστικά είναι ομοιογενές σε δομές που εκτείνονται πάνω από 250 εκατομμύρια έτη φωτός. Για παράδειγμα η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου (αποτύπωμα από την αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος) είναι ισοτροπική, γενικά έχοντας την ίδια ένταση προς όποια κατεύθυνση και αν εξεταστεί, ωστόσο δεν λείπουν οι εκάστοτε ανωμαλίες που παρατηρούνται και αποτελούν αντικείμενο εξέτασης.
Τον Σεπτέμβριο του 2016 το διαστημικό τηλεσκόπιο Πλανκ επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις της θεωρίας της κοσμολογικής αρχής καθώς οι μετρήσεις του σε σχέση με την κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου έδειξαν πως το σύμπαν είναι σε μεγάλο βαθμό ισοτροπικό.
Ανθέμιος

Οικογενειακές καταβολές

Ο Ανθέμιος είχε ισχυρή οικογενειακή παρακαταθήκη όντας απόγονος του γένους της αρχαίας Ρώμης των Προκόπιων, εγγονός του σημαντικού βυζαντινού αξιωματούχου Ανθέμιου και γαμπρός του αυτοκράτορα Μαρκιανού. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περίπου το 420. Πήγε στην Αλεξάνδρεια για να σπουδάσει στο σχολείο του νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πρόκλου. Ανάμεσα στους συμμαθητές του ήταν ο Μαρκελλίνος (κυβερνήτης της Δαλματίας), ο Φλάβιος Ιλλούστριος Πουσαίος (Πραιτωριανός Ἐπαρχος Ανατολής το 465 και Ύπατος το 467) και ο Παμπρέπιος, φιλόσοφος, ποιητής και μάντης.

Η βασιλεία

Η στέψη του ήταν αποτέλεσμα ενεργειών του Ρικίμερου ο οποίος είχε αποκτήσει εκ των πραγμάτων την εξουσία να τοποθετεί και να καθαιρεί στην ουσία εγκάθετους από τον ίδιο αυτοκράτορες. Επιπροσθέτως ο Ανθέμιος για να αποκτήσει εύνοια στη βασιλεία του, πάντρεψε την κόρη του Αλυπία με τον Ρικίμερο με λαμπρές τελετές και γιορτές στη Ρώμη, με συμμετοχή από όλες τις κοινωνικές τάξεις και με υπονοούμενα από συγγραφείς της εποχής ότι η νύφη δεν επιθυμούσε ιδιαίτερα το γάμο με έναν βάρβαρο.  Η βασιλεία του Ανθέμιου χαρακτηρίζεται από καλές διπλωματικές σχέσεις με την ανατολική αυτοκρατορία. Ως αποτέλεσμα είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας της δύσης που καταγράφεται από το δίκαιο της ανατολής.  Συμμετείχε μαζί με τον αυτοκράτορα της ανατολής Λέοντα και τον μετέπειτα αυτοκράτορα Βασιλίσκο σε δύο τουλάχιστον εκστρατείες κατά των Βανδάλων, έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους για την αυτοκρατορία, στη βόρεια Αφρική. Το αποτέλεσμα της δεύτερης εκστρατείας ήταν ολέθριο για τους Ρωμαίους, με τεράστιες απώλειες σε έμψυχο όσο και σε άψυχο υλικό (κατεστράφη ο μισός ρωμαϊκός στόλος). Όσο ο Ανθέμιος δεν κινούνταν ενάντια στον τοποτηρητή του (Ρικίμερο), διατηρούσε την έστω περιορισμένη και παρηκμασμένη εξουσία του. Η  σύγκρουσή του με τον Ρικίμερο, δρομολόγησε το τέλος του, όταν ο Γερμανός στρατηγός απέστειλε άμεσα στρατό για να τον εκθρονίσει.

Το τέλος

Ο Ανθέμιος προσπάθησε να δραπετεύσει και κρύφτηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη (σύμφωνα με άλλες πηγές στη Σάντα Μαρία στο Τραστεβέρε), αλλά συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε είτε από τον Gundobad  ή από τον Ρικίμερο  στις 11 Ιουλίου του 472.
Πανουργιάς

Βιογραφία

Το όνομα της οικογένειάς του ήταν Ξηρός και το πραγματικό όνομα θα ήταν Δημήτριος, αλλά το όνομα "Πανουργιάς" το πήρε από λάθος του νονού του, που κατά μία εκδοχή τον πέρασε για κορίτσι και τον βάφτισε Πανωραία, ενώ κατά δεύτερη εξ΄ αιτίας επίθεσης των Τούρκων την ώρα της βάφτισης. 
Σε νεαρή ακόμα ηλικία καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά ένας ισχυρός Οθωμανός της περιοχής, ο Δελή Αχμέτ αφού τον λυπήθηκε και μεσολάβησε ώστε να του χαρίσουν τη ζωή, τον πήρε στην υπηρεσία του. Όταν ο Δελή Αχμέτ έγινε κλέφτης τον πήρε μαζί του σαν πρωτοπαλίκαρο. Πεθαίνοντας ο Τούρκος κλέφτης, ο Πανουργιάς πήρε τη θέση του και συνεργαζόμενος με τον Ανδρέα Ανδρούτσο έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Λάμπρου Κατσώνη την περίοδο 1770-1792 του Ρωσσοτουρκικού Πολέμου και των Ορλωφικών. Το 1813 ο Αλή πασάς, για να απαλλαγεί από τον επικίνδυνο αυτό κλέφτη, τον διόρισε αρματολό της Αμφίσσης, αλλά γρήγορα τον αντικατέστησε με τον Σουλιώτη Λάμπρο Κοσμά. Από το 1817 έως το 1820 ο Πανουργιάς έζησε στα Ιωάννινα, επιτηρούμενος από τον Αλή Πασά, ο οποίος στη διαμάχη του με τον Σουλτάνο, του δίνει την άδεια να επιστρέψει και να αναλάβει ξανά το αρματολίκι των Σαλώνων.
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και προετοίμασε με επιτυχία την επανάσταση στην Παρνασσίδα στις 24 Μαρτίου 1821. Ηγήθηκε των οπλαρχηγών Μανίκα, Παπανδριά και Γούρα στην απελευθέρωση της πόλης της  Άμφισσας στις 26 Μαρτίου 1821 και πολιόρκησε το κάστρο της, που τελικά παραδόθηκε στις 10 Απριλίου. Έλαβε μέρος στις μάχες της Αλαμάνας και στο Χάνι της Γραβιάς, όπου μαζί με τον Δυοβουνιώτη οχυρώθηκαν στα υψώματα γύρω από το χάνι. Λόγω ασθενείας δεν συμμετείχε στη Μάχη των Βασιλικών, αλλά έστειλε στη θέση του το γιο του, Νάκο, με το ένοπλο σώμα του. Συμμετείχε στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ως αντιπρόσωπος της επαρχίας Αμφίσσης και πρωταγωνίστησε στην παράδοση του Ακροκορίνθου τον Ιανουάριο του 1822. 
Εκπόνησε το σχέδιο καύσεως των σιτηρών κατά την κάθοδο του Δράμαλη (βλ. εκστρατεία του Δράμαλη) και αφού αποχώρησε λόγω γήρατος από τον Αγώνα, έχρισε διάδοχό του το γιο του Νάκο στην αρχηγία του σώματός του. Παρ΄ όλα αυτά, τον Ιούλιο του 1824, μετά από πρότασή του, οχυρώνεται στην Άμπλιανη όπου γίνεται μεγάλη μάχη και αποκρούονται πολυάριθμοι Τούρκοι με αρχηγούς τους Γιουσούφ και Αμπάζ Πασά (βλ. μάχη της Άμπλιανης). Ο Πανουργιάς δεν έλαβε μέρος στις εμφύλιες διαμάχες του 1825 και προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να σώσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, διαφωνόντας ακόμα και με το γυιό του Νάκο (αναφέρεται χαρακτηριστικά υβριστική του επιστολή).  
Διορίστηκε το 1833 μέλος της οκταμελούς επιτροπής η οποία συστάθηκε στο Ναύπλιο για να εξετάσει τις υπηρεσίες που είχαν προσφέρει οι αγωνιστές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Πέθανε στις 4 Αυγούστου του 1834 στην Άμφισσα.
Ο γιος του, Νάκος ή Ιωάννης (1801-1863), ήταν Υποστράτηγος και διατέλεσε βουλευτής, ενώ ο εγγονός του, Πανουργιάς (1844-1904), ήταν Συνταγματάρχης και βουλευτής την περίοδο 1892-1898.
Γεώργιος Σουγδουρής

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γεώργιος Σουγδουρής γεννήθηκε στην Κρετσουνίστα (σήμερα Δεσπορικό) της περιοχής του ποταμού Καλαμά. Μετά τις πρώτες σπουδές που πραγματοποίησε στα Ιωάννινα, πήγε ως διάκονος στη Βενετία, μάλλον γύρω στα 1673, όπου εργάστηκε ως διορθωτής σε τυπογραφείο και μετά ως δάσκαλος. Το 1681, έπειτα από σύντομη παραμονή στην Πάδοβα, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον μητροπολίτη Φιλαδελφίας Γεράσιμο Βλάχο. Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στα Ιωάννινα όπου υπηρέτησε έως το 1715, ως διδάσκαλος των «ελευθέριων τεχνών», κυρίως όμως της φιλοσοφίας, και ως σχολάρχης στην Σχολή Εμμανουήλ Γκιούμα.
Θα εμπλακεί σε διαμάχη με τον μητροπολίτη Ιωαννίνων Κλήμεντα και τον θεολογικό του σύμβουλο Βησσαρίωνα Μακρή για τον τρόπο διάκρισης ουσίας και ενεργειών του Θεού, η οποία οφειλόταν μάλλον σε εκατέρωθεν παρεξηγήσεις και έληξε με την πλήρη αποκατάσταση του στόχου της επίθεσης, δηλαδή του Σουγδουρή. Η διαφορά κρίθηκε αρχικά από επαρχιακή σύνοδο και τελικά από τον ίδιο τον Πατριάρχη. Ο Ιωαννίνων είχε μία καθαρά «υλιστική άποψη» για το ζήτημα: η θεία ουσία διαφέρει από τη θεία ενέργεια πραγματικώς όπως ο άρτος από την πέτρα. Ο Σουγδουρής, αντίθετα, προέβαινε σε μια εννοιολογική διάκριση ουσίας και ενεργειών. Επιστρέφοντας από την Ιταλία μετέφερε τις αριστοτελικές σχολαστικές αντιλήψεις περί ουσίας και ενεργειών στο Θεό, οι οποίες ταυτίζονται πραγματικά. Τελικά αφού υπέβαλε στις 26 Μαΐου 1699, σχετική απολογία στο Πατριαρχείο δικαιώθηκε. Επίσης ενεπλάκη και σε μία άλλη διαφωνία, η οποία αφορούσε την εκ μέρους του ίδιου μητροπολίτη επίσημη επικύρωση του όρου «μετουσίωσις». Χωρίς να γνωρίζουμε περισσότερες λεπτομέρειες υπερίσχυσε τελικά ο Σουγδουρής.

Αποτίμηση

Τόσο οι σύγχρονοί του όσο και οι μεταγενέστεροι εξήραν στα διδακτικά του βιβλία την αναφορά στις θετικές επιστήμες, καθώς και τον συνδυασμό διδακτικής δεινότητας και πολυμάθειας. Η μεγαλύτερη συνεισφορά του Σουγδουρή ήταν η ανανέωση και διάδοση της αριστοτελικής φιλοσοφίας στο πλαίσιο της ελληνικής θεολογίας. Ένας από τους σημαντικότερους μαθητές του, ο Αναστάσιος Μιχαήλ τον αποκαλεί "ιερόν Έλληνα" και δάσκαλο όλων των δασκάλων της Ηπείρου, σε ομιλία του στις αρχές του 18ου αιώνα στην Ακαδημία του Βερολίνου.
Πέτρος Τατσόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες. Εργάστηκε ως σεναριογράφος, ασκούμενος κοινωνικός λειτουργός, σύμβουλος εκδόσεων στους οίκους Λιβάνη, Καστανιώτη  και σύμβουλος σεναρίων στην κρατική τηλεόραση (ΕΡΤ), δημοσιογράφος και παρουσιαστής στην εκπομπή βιβλίου Πνεύμα αντιλογίας και παρουσιαστής της σειράς ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ 1821. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων από το 1989 και μετείχε στο Διοικητικό της Συμβούλιο κατά την περίοδο 2001-2003. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος.

Πολιτική

Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 εκλέχθηκε βουλευτής Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον Ιανουάριο του 2014 υπέβαλε στη διάθεση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα την παραίτησή του από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, ως αποτέλεσμα εσωκομματικών τριβών. Μετά από συνάντηση των δύο ανδρών, ανακοινώθηκε και επίσημα η παραίτηση του Τατσόπουλου από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, χωρίς ωστόσο αυτή να συνοδεύεται και από παραίτηση από τη βουλευτική του έδρα.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν υποψήφιος στη Β' Αθηνών με το Ποτάμι, ωστόσο δεν εξελέγη.
Στις 13 Νοεμβριου 2018, έπειτα από συνάντησή του με τον πρόεδρο της ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του στις βουλευτικές εκλογές του 2019 με τη Νέα Δημοκρατία στην περιφέρεια Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών αλλά τελικά δεν εκλέχτηκε.
Χρήστος Τσαούσης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χρήστος Τσαούσης του Αλεξίου (ή Αλεξάνδρου) γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Γκόσνο (σήμ. Λαχανόκηποι) Καστοριάς. 
Αρχικά συνεργάστηκε με το σώμα του Λάζαρου Αποστολίδη, του οποίου υπήρξε και πρωτοπαλίκαρο έως το 1908. Επικεφαλής δικής του ομάδας, συνεργάστηκε με τον Κρητικό Πέτρο Μάνο, το 1908 και στη συνέχεια με τον Στέφο Γρηγορίου. Έδρασε στις περιοχές Καστοριάς και Φλώρινας.
Σκοτώθηκε κατά τη Γερμανική κατοχή, το 1944, όταν υπήρξε ένα από τα θύματα της Βουλγαρικής οργάνωσης "Οχράνα" που έδρασε για ένα χρόνο στην περιοχή Καστοριάς.
Γλυκόλυση

Με τον όρο γλυκόλυση, χαρακτηρίζεται γενικά η βιοχημική διεργασία της διάσπασης σακχάρων και ιδιαίτερα της γλυκόζης, εξ ου και η ονομασία της. Η γλυκόλυση αποτελεί το πρώτο στάδιο της κυτταρικής αναπνοής, ανεξάρτητα της αναγκαίας παρουσίας ή όχι οξυγόνου, που σημαίνει ότι η γλυκόλυση πραγματοποιείται τόσο στην αεροβική όσο και στην αναεροβική αναπνοή, των κυττάρων. Στα ευκαριωτικά κύτταρα, η γλυκόλυση λαμβάνει χώρα στο κυτοσόλιο.
Κατά τη γλυκόλυση η γλυκόζη μετατρέπεται σε δύο μόρια πυροσταφυλικού οξέος.
Τελικοί του ΝΒΑ

Λογότυπα

Ακολουθούν τα λογότυπα των τελικών με χρονολογική σειρά:
Όρυξ

Ο Όρυξ ή Αλούς ήταν αρχαία πολίχνη της Αρκαδίας, βρισκόμενη στην Κλειτορία.
Ο Όρυξ αναφέρεται από τον Παυσανία, ο οποίος πέρασε από την περιοχή. 
Παλαιότερα θεωρείτο ότι ήταν πιθανά κοντά στο (αναφερόμενο σε δεδομένα του 1930) "Παλαιόκαστρο" της Ποδογοράς στην δεξιά όχθη του ποταμού Λάδωνα.
Σήμερα η θέση της αρχαίας πολίχνης πιστεύεται ότι βρίσκεται κοντά στη Δάφνη Καλαβρύτων και στα σύνορα των σημερινών νομών Αχαΐας και Αρκαδίας, όπου έχουν βρεθεί ερείπια δύο πόλεων.
Λουδοβίκος Δ΄ της Έσσης-Μάρμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκοςγιος του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και της Χριστίνας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας. Έλαβε μόρφωση στην Αυλή του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης και αργότερα νυμφεύτηκε την πρώτη κόρη του.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1567 και οι τέσσερις γιοί του μοίρασαν την Έσση: ο Γουλιέλμος Δ΄ έλαβε το Κάσσελ, ο Λουδοβίκος Δ΄ το Μάρμπουργκ, ο Φίλιππος Β΄ το Ράινφελς και ο Γεώργιος Α΄ το Ντάρμστατ.
Η περιοχή του περιελάμβανε το Μάρμπουργκ και το Γκήσσεν και ήταν μέρος της Άνω Έσσης. Ανακαίνισε το κάστρο του Μάρμπουργκ με τον αρχιτέκτονα Έμπερτ Μπάλντεβαϊν. Επέκτεινε την επικράτειά του, αγοράζοντας ένα μέρος της μαρκιωνίας του Φούλντισεν από τον κόμη του Νασσάου-Ζάαρμπρυκεν (1570) και το υπόλοιπο από τον κόμη του Νασσάου-Βάλιμπουργκ (1583).
Το 1597 έφτιαξε διαθήκη, όπου μοίραζε το Μάρμπουργκ στου δύο ανιψιούς του Μαυρίκιο και Λουδοβίκο Ε΄, με τον όρο να μείνουν Λουθηρανοί. Απεβίωσε άτεκνος το 1604.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1563 τη Χέντβιχ, κόρη του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης, η οποία απεβίωσε το 1590.
Έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία κόμισσα του Μάνσφελτ, που και αυτή απεβίωσε (το 1604) χωρίς απογόνους.
Ιωάννης Μάρτζιος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Μάρτζιος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Γκόρνιτσα (Καλή Βρύση) Δράμας. Σε ηλικία 14 ετών, Βούλγαροι δολοφόνησαν τον πατέρα του. Μαθήτευσε στην Αλιστράτη, στο Εθνικό Οικοτροφείο και συνέχισε τις σπουδές του στη στρατιωτική σχολή του Ναυστάθμου Πόρου.

Ένοπλη δράση

Επέστρεψε στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στις Σέρρες, όπου κατατάχθηκε στο σώμα του Δούκα Γαϊτατζή. Σύντομα διακρίθηκε για τις ικανότητές του και έγινε υπαρχηγός του σώματος το οποίο δρούσε στην περιοχή της Ζίχνης.
Πήρε μέρος με το Δούκα Γαϊτατζή σε διάφορες εμπιστευτικές αποστολές, όπως κατά του Βούλγαρου κομιτατζή Τοντόρ Πανίτσα, στην Γράτσιανη (Αγιοχώρι).
Στη συνέχεια σχημάτισε δικό του ένοπλο σώμα και έδρασε σε όλη την περιοχή των Σερρών και της Φυλλίδας. Συνεργάστηκε με τα ντόπια σώματα των οπλαρχηγών Βασίλειου Τσουβαλτζή και Θεόδωρου Μπουλασίκη. Με το σώμα του έλαβε μέρος στις σημαντικές μάχες κατά Βουλγάρων κομιτατζήδων στην Πούρσοβα (Ανθοχώρι) Δράμας και στην Καρλικόβα (Μικρόπολη).
Στις 24 Ιουλίου του 1908, μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, εισήλθε στην πόλη των Σερρών, όπου ο κόσμος τον υποδέχθηκε ως ήρωα, προκειμένου να παραδώσει τα όπλα.

Τιμητική αναφορά

Στην πόλη των Σερρών υπάρχει δρόμος που φέρει το όνομά του.
Λιουμπλίνκα (περιφέρεια Κοστανάι)

Γεωγραφική θέση

Το κέντρο της επαρχίας, το Καράσου, απέχει 24 χιλιόμετρα από την Λιουμπίνκα. Επίσης, η Λιουμπίνκα βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της περιφέρειας, και στο βόρειο μέρος της επαρχίας. 

Πληθυσμός

Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός ήταν 976 κάτοικοι.
Τσεσνέτσκα

Η τσεσνέτσκα (τσεχικά: Česnečka) είναι ένα σούπα σκόρδου στην τσέχικη και σλοβακική κουζίνα που αποτελείται από ένα λεπτό ζωμό, σκόρδο, πατάτες σε φέτες και μπαχαρικά όπως αγριοκύμινο, μαντζουράνα και κύμινο. Συνήθως χρησιμοποιείται αρκετή ποσότητα σκόρδου, και συνήθως σερβίρεται με ψημένο ψωμί σε κύβους. Τα επιπλέον υλικά που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν λαρδί ή βούτυρο και τριμμένο τυρί. Συνήθως παρασκευάζεται χωρίς κρέας.
Η σούπα επίσης καταναλώνεται λόγω της διαδεδομένης πίστης ότι μειώνει ή ανακουφίζει τον πονοκέφαλο μετά από μέθη.

Ιστορία

Η τσεσνέτσκα  καταναλωνόταν από τους φτωχούς αγρότες στην Τσεχία, στη δεκαετία του 1910.
Καμιναράτα Κεφαλονιάς

Ιστορία

Το 1581 η Βενετία έστειλε  τον Πέτρο Καστροφύλακα (Piero Castrofilaca) για να πραγματοποιήσει απογραφή του πληθυσμού το 1583. Τα Καμιναράτα αναφέρονται ως "Caminarata" με πληθυσμό 200 άτομα: 44 άνδρες, 97 γυναίκες, 48 αγόρια και 11 γέρους. Το κείμενο της απογραφής σώζεται στη Μαρκιανή Εθνική Βιβλιοθήκη της Βενετίας. Είναι λογικό ότι το χωριό πρέπει να προϋπήρχε τουλάχιστον 150-200 χρόνια, ώστε να έχει 200 κατοίκους το 1583.

Δημογραφικά

1583: 200 Κατ.
2007: 344 Κατ.
2011  220 Κατ.
2015: 180 Κατ.

Αξιοθέατα

Πέντε χιλιόμετρα έξω από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι των Κηπουραίων. Είναι χτισμένο από το 1759, δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα ακρωτήρια του νησιού, τη σχίζα. Σήμερα στη Μονή Κηπουραίων δεν κατοικεί κανένας μοναχός.
Κοντά στα Κηπούρια υπάρχει η Βρύση του Ταφιού, μια πηγή καθαρού, γάργαρου νερού που πιστεύεται πως έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Από το καλοκαίρι του 2015 υπάρχει μονοπάτι με πλάκες, το οποίο ξεκινά από το χωριό και καταλήγει στη Μονή Κηπουραίων περνώντας από τη βρύση του Ταφιού.
Επίσης  τα τελευταία χρόνια το παλιό ελαιοτριβείο του χωριού έχει διαμορφωθεί σε λαογραφικό μουσείο. Μερικά από τα εκθέματα του μουσείου είναι φορεσιές, εργαλεία και πίνακες.
Ακόμα στην άκρη του χωριού υπάρχει ένα πέτρινο κιόσκι, η Αετόσταση. Από εκεί μπορεί να δει κανείς ένα καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα

Γεωργία και κτηνοτροφία

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ελιές, πατάτες, ντομάτες, μελιτζάνες, λάχανα, πιππεριές, μελιτζάνες, πεπόνια, κολοκύθια, αγγούρια και μπρόκολα είναι τα λαχανικά που παράγουν. Τα ζώα που εκτρέφονται είναι οι γίδες, τα κουνέλια, οι κότες και τα μοσχάρια.

Καταστήματα

Τα Καμιναράτα έχουν καφενείο, που λειτουργεί όλο το χρόνο. Επίσης υπάρχει κατάστημα με διαφορά φαγητά και σουβλάκια, το οποίο λειτουργεί μόνο το καλοκαίρι.
Τενεμπρισμός

O όρος τενεμπρισμός, από την ιταλική λέξη tenebroso (ελλ. μτφρ. σκοτεινός), χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους σκοτεινούς τόνους στη ζωγραφική, όπως αυτοί αποδόθηκαν σε έργα κυρίως του 17ου αιώνα, ειδικότερα του Καραβάτζιο. Ως ύφος χαρακτηρίζεται από μεγάλες βαθύχρωμες ή σκοτεινές επιφάνειες που συνδυάζονται με μικρότερες περιοχές κατάλληλα φωτισμένες με τη χρήση χρώματος, με αποτέλεσμα τη δημιουργία δραματικών φωτοσκιάσεων. Από τον 17ο αιώνα μέχρι τα τέλη του 19ου, ο όρος tenebroso χρησιμοποιήθηκε υποτιμητικά, ασκώντας κριτική σε έργα του Καραβάτζιο, του Ρέμπραντ και άλλων μιμητών τους και προκειμένου να σχολιαστεί η αφύσικη χρήση του κιαροσκούρο που έκαναν.
Οι ρίζες του τενεμπρισμού τοποθετούνται χρονικά περίπου το 1600, στη Ρώμη, και μεταξύ των πρώτων χαρακτηριστικών έργων συγκαταλέγονται οι πίνακες του Καραβάτζιο για το παρεκκλήσι Κονταρέλι του ναού Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι. Αρκετοί Ιταλοί καλλιτέχνες μιμήθηκαν τον τενεμπρισμό του Καραβάτζιο στις αρχές του 17ου αιώνα, ενώ επηρεάστηκαν από αυτόν και ζωγράφοι που επισκέφτηκαν τη Ρώμη και τη Νάπολι, όπως ο Χοσέ Ριμπέρα από την Ισπανία, ο Ολλανδός Χέρριτ φαν Χόντχορστ και ο Γάλλος Ζωρζ ντε Λα Τουρ. Για τον ιστορικό Τζοβάνι Μπελλόρι, ο τενεμπρισμός του Καραβάτζιο υπήρξε ξεχωριστός και περιγράφει χαρακτηριστικά πως χρησιμοποίησε το στυλ αυτό σε τέτοιο βαθμό, ώστε να να μη ζωγραφίζει ποτέ τις ανθρώπινες μορφές στο φως της ημέρας αλλά να βρίσκει τον τρόπο να τοποθετούνται στο ημίφως ενός κλειστού χώρου, με το φως να διαχέεται σχεδόν κάθετα από ψηλά, δημιουργώντας έτσι μία ισχυρή αντίθεση μεταξύ φωτός και σκότους. Αν και συχνά ταυτίζεται με το ύφος του Καραβάτζιο, οι ρίζες του μπορούν να αναζητηθούν στον τρόπο με τον οποίο εφάρμοσε την τεχνική του κιαροσκούρο ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, στις νυχτερινές σκηνές του Κορρέτζο και άλλων ζωγράφων της Λομβαρδίας, καθώς και στο βενετικό κιαροσκούρο του Τιντορέττο.
Οι σκοτεινοί τόνοι στη ζωγραφική συνδέονται παραδοσιακά με την ερμηνεία τους ως φορέων του κακού, σε αντιδιαστολή με το φως που συμβολίζει το καλό ή το θείο. Σύμφωνα με μία διαφορετική ερμηνεία, στον τενεμπρισμό, η αναγωγή του σκότους σε στοιχείο εφάμιλλης αξίας με το φως, τόσο σε επίπεδο εικονογραφίας όσο και συμβολικά, ενδεχομένως σχετίζεται με πνευματικά ρεύματα στη θρησκεία ή στην αλχημεία που ταύτισαν το σκότος με θετικά πρότυπα.
TFTP

Το πρωτόκολλο Trivial File Transfer Protocol (TFTP) είναι ένα πολύ απλό πρωτόκολλο για την μεταφορά αρχείων μέσω του Διαδικτύου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1980 και παρέχει μερικές μόνο από τις λειτουργίες που διαθέτει το πρωτόκολλο FTP. Δεδομένου ότι είναι τόσο απλό, η ποσότητα μνήμης που χρειάζεται για να λειτουργήσει είναι σχετικά μικρή, πράγμα πολύ σημαντικό την εποχή που εμφανίστηκε διότι η μνήμη υπολογιστών ήταν ιδιαιτέρως περιορισμένη. Το TFTP χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την έναρξη (booting) διαφόρων δρομολογητών (routers) οι οποίοι δεν είχαν σκληρούς δίσκους ή δισκέτες για να αποθηκεύσουν το λειτουργικό σύστημα. Σήμερα χρησιμοποιείται για την μεταφορά μικρών αρχείων μεταξύ των υπολογιστών ενός δικτύου.
Το TFTP βασίζεται κυρίως σε ένα προγενέστερο πρωτόκολλο, το EFTP. Λόγω της απλότητάς του, το TFTP ήταν ένα από τα πρώτα πρωτόκολα της σουίτας πρωτοκόλλων TCP/IP που υλοποιήθηκε. Στην αρχική έκδοση του πρωτοκόλλου υπήρχε ένα αρκετά σημαντικό λάθος, το οποίο ανακαλύφθηκε σύντομα και ονομάστηκε orcerer's Apprentice Syndrome. Διάφορα σκουλίκια υπολογιστών (worms), όπως για παράδειγμα ο Blaster, χρησιμοποιούν το TFTP για να μεταδοθούν και να μολύνουν νέους υπολογιστές.

Τεχνικές Πληροφορίες

Το TFTP χρησιμοποιεί την πόρτα UDP 69, σε αντίθεση με το FTP το οποίο χρησιμοποιεί την πόρτα TCP 21. Επίσης, το TFTP δεν μπορεί να απεικονίσει τα περιεχόμενα των φακέλων και δεν περιλαμβάνει κανενός είδους μηχανισμό αυθεντικοποίησης χρηστών ή κρυπτογράφησης. Χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την ανάγνωση ή εγγραφή αρχείων σε έναν απομακρυσμένο server. Υποστηρίζει τριών ειδών μεταφοράς αρχείων "netascii", "octet" και "mail". Τα πρώτα δύο είναι αντίστοιχα με τα είδη "ASCII" και "image" (binary) που υποστηρίζει το FTP, ενώ το τρίτο έχει πλέον καταργηθεί στην πράξη και δεν χρησιμοποιείται.
Αρχικά το πρωτόκολλο επέτρεπε την μεταφορά αρχείων με μέγεθος το πολύ 32ΜΒ, αρκετά μεγάλο για την εποχή εκείνη. Αργότερα όμως έγινε επέκταση στο πρωτόκολλο και τώρα πλέον υποστηρίζει αρχεία μεγέθους 4GB και περισσότερο. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το TFTP χρησιμοποιεί πακέτα UDP και κατά συνέπεια θα πρέπει το ίδιο το πρωτόκολλο να καθορίζει μηχανισμούς αξιόπιστης μεταφοράς δεδομένων και εγκαθίδρυσης συνόδου (session). Κάθε αρχείο που μεταφέρεται μέσω TFTP θεωρείται μία ξεχωριστή συναλλαγή μεταξύ δύο υπολογιστών. Αφού το πρωτόκολλο TFTP δεν υποστηρίζει μηχανισμούς ασφάλειας, είναι επικίνδυνη η χρήση του στο Διαδίκτυο. Κατά συνέπεια χρησιμοποιείται πλέον μονάχα σε ιδιωτικά ή τοπικά δίκτυα, όπου δεν υπάρχουν κίνδυνοι ασφάλειας.
Επίκαιρα (περιοδικό)

Το περιοδικό  «Επίκαιρα» είναι ιστορικό πολιτικό περιοδικό. Άρχισε να εκδίδεται ξανά από την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009 σε εβδομαδιαία βάση. Αργότερα η έκδοση έγινε κάθε 15 ημέρες και από το 2019 εκδίδεται μία φορά το μήνα. Η τιμή του είναι 2.90. Για ένα διάστημα έδινε προσφορά με βιβλία των εκδόσεων Λιβάνη με τιμή 3,50. Το περιοδικό εκδίδεται από την εταιρεία Εκδόσεις Επίκαιρα Α.Ε. ιδιοκτησίας κατά 100% του εκδοτικού οίκου Λιβάνης. Εκδότης είναι ο Ηλίας Λιβάνης.Στο περιοδικό αρθρογραφούν διάφοροι ειδικοί αλλά και μόνιμοι συνεργάτες.Η ιστοσελίδα του είναι το www.epikaira.gr