google/wiki40b huggingface dataset:
Μπολέσλαος Α΄ της Βοημίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Βρατισλάου Α΄ δούκα της Βοημίας και της Ντραχομίρα, κόρης πρίγκιπα ηγεμόνα της φυλής των Χαβέλιαν Σλάβων τού Έλβα.
Είναι διαβόητος για τη συμμετοχή στον φόνο τού μεγαλύτερου αδελφού του αγίου Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Βοημίας, οπότε τον διαδέχθηκε. Παρά ταύτα οι Τσέχοι ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν δραστήριο ηγεμόνα, που ενδυνάμωσε τη Βοημία και επέκτεινε το έδαφός της. Στις συνεισφορές του περιλαμβάνονται η επέκταση τού εμπορίου με τη συνακόλουθη οικονομική ανάπτυξη και η εισαγωγή κοπής τού πρώτου τοπικού αργυρού νομίσματος, τού δηνάριου της Πράγας.
2221 Τσίλτον

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Τσίλτον είναι άγνωστα. Ο Τσίλτον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ως 9 ώρες περίπου.
Γεωγραφικοί κωδικοί Κυπριακής Δημοκρατίας

Οι Γεωγραφικοί Κωδικοί Κυπριακής Δημοκρατίας (ή Στατιστικοί κωδικοί δήμων και κοινοτήτων) είναι ένα σύστημα αριθμητικής ταξινόμησης των δήμων και κοινοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για κάθε δήμο και κοινότητα δίνεται ένας μοναδικός τετραψήφιος κωδικός. Κωδικός δίνεται και στους δήμους και στις κοινότητες που κατέχονται από τον τουρκικό στρατό, αφού de jure αποτελούν έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας (de facto αποτελούν έδαφος του μη αναγνωρισμένου κράτους Τουρκική Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου). Υπεύθυνη για την καταχώρηση των στατιστικών κωδικών της κάθε νέας γεωγραφικής οντότητας είναι η Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σύστημα κωδικών

Οι γεωγραφικοί κωδικοί είναι τετραψήφιοι. Το πρώτο ψηφίο αντιπροσωπεύει τη διοικητική επαρχία στην οποία βρίσκεται ο δήμος ή η κοινότητα. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι διαιρεμένη σε έξι επαρχίες, οπόταν το πρώτο ψηφίο μπορεί να πάρει τιμές από 1 έως 6.
Εκτός από τους δήμους και τις κοινότητες, γεωγραφικό κωδικό παίρνουν και οι συνοικίες (ή ενορίες) των δήμων και των κοινοτήτων, στην περίπτωση των δήμων και των κοινοτήτων που είναι διαιρεμένοι σε συνοικίες. Οι κωδικοί των συνοικιών καθορίζονται επεκτείνοντας κατά δύο ψηφία τον τετραψήφιο κωδικό του δήμου ή της κοινότητας, οπόταν είναι εξαψήφιοι αριθμοί (τα πρώτα 4 ψηφία χωρίζονται με μια παύλα (-) με τους άλλους δυο αριθμούς.

Γεωγραφικοί κωδικοί ανά επαρχία

Στους παρακάτω πίνακες παρουσιάζονται οι γεωγραφική κωδικοί κάθε γεωγραφικής οντότητας ανά επαρχία. Οι οντότητες (δήμοι, κοινότητες και ενορίες) που βρίσκονται εξολοκλήρου σε έδαφος το οποίο κατέχεται από τον τουρκικό στρατό σημειώνονται με ένα αστερίσκο. Οι οντότητες των οποίων μόνο ένα μέρος είναι κατεχόμενο σημειώνονται με δύο αστερίσκους. Για την ονομασία των δήμων, κοινοτήτων και ενοριών η Στατιστική Υπηρεσία χρησιμοποιεί γραφή όπως ετοιμάστηκε από την Μόνιμη  Κυπριακή Επιτροπή Τυποποίησης Γεωγραφικών Ονομάτων στα ελληνικά και στη συνέχεια έγινε μεταγραφή τους στο ρωμανικό αλφάβητο.
Οι ονομασίες οι οποίες βρίσκονται εντός παρενθέσεων δεν αποτελούν μέρος της επίσημης ονομασίας μιας τοπικής εδαφικής μονάδας, αλλά αναγράφονται για διευκρινιστικούς σκοπούς.
Κανονισμός της Βουλής των Ελλήνων

Η λειτουργία της Βουλής των Ελλήνων ορίζεται από τον Κανονισμό της Βουλής που είναι ο οδηγός των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ψηφίζεται από την Ολομέλεια της Βουλής και δημοσιεύεται με παραγγελία του Προέδρου της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Λόγω της αρχής της αυτονομίας της Βουλής, ο Κανονισμός της είναι ο μόνος τυπικός νόμος του κράτους που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως χωρίς να χρειάζεται να προσυπογραφεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ιστορικό

Η αρμοδιότητα της Βουλής να θεσπίζει η ίδια τον Κανονισμό λειτουργίας της προβλέφθηκε από το Σύνταγμα του 1975, άρθρο 65 παρ. 1. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, εκδόθηκε την 1η Αυγούστου 1974 Συντακτική Πράξη "Περί αποκαταστάσεως της δημοκρατικής νομιμότητας και ρυθμίσεως θεμάτων του δημοσίου βίου... μέχρι καταρτίσεως νέου Συντάγματος της Χώρας". Με την πράξη αυτή επανήλθε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1952, χωρίς τα άρθρα περί βασιλευομένης δημοκρατίας. Στις 4 Οκτωβρίου ελδόθηκε νέα συντακτική πράξη "Περί προσφυγής εις την λαϊκήν ετυμηγορίαν προς ολοκλήρωσιν της δημοκρατικής νομιμότητος" για την ανάδειξη Βουλής με εξουσίες τέτοιες ώστε να τροποποιεί, να καταργεί και να συμπληρώνει τις διατάξεις του Συντάγματος. Ακολούθως με τις γενικές εκλογές στις 17 Νοεμβρίου 1974 αναδείχθηκε η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή που όμως για να λειτουργήσει έπρεπε να έχει κανονισμό. Με το Α΄ Ψήφισμα της 24ης Δεκεμβρίου επανήλθε σε ισχύ ο Κανονισμός της Βουλής του 1964, τροποποιημένος κατά το μέρος που αφορούσε την νομοπαραγωγική διαδικασία.
Τελικά στις 4 Ιουνίου 1975 συγκροτήθηκε η ειδική επιτροπή έκδοσης κανονισμού, συγκροτούμενη από τον πρόεδρο της Βουλής, οκτώ μέλη της επιτροπής και επτά βουλευτές. Η επιτροπή, μετά από πολλές συνεδριάσεις, εκπόνησε το σχέδιο κανονισμού η τελική μορφή του οποίου διαμορφώθηκε από τις σχετικές παρατηρήσεις των κομμάτων και ψηφίσθηκε από την Ολομέλεια της Βουλής σε δύο συνεδριάσεις στις 13 και 14 Οκτωβρίου του 1975 με τη διαδικασία των κωδίκων, δηλαδή χωρίς δυνατότητα αλλαγής του περιεχομένου. Στη συνέχεια ο νέος αυτός κανονισμός δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ΦΕΚ Α΄ στις 23 Οκτωβρίου του 1975.

Τροποποιήσεις

Το 1987, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, ψηφίστηκε νέος Κανονισμός, με αρκετές και σημαντικές τροποποιήσεις. Έκτοτε και ο Κανονισμός αυτός (του 1987) μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013 υπέστη 21 τροποποιήσεις. 
Τελευταία τροποποίηση έγινε το 2017 από τον ΠτΒ Νίκο Βούτση η οποία μεταξύ άλλων προβλέπει την εκλογή Αντιπροέδρων της Βουλής από όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες.
Κομιτάδες Χανίων

Αξιοθέατα

Λίγο χαμηλότερα από το χωριό βρίσκεται ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε μετά από νίκη των κατοίκων ενάντια στους κουρσάρους, οι οποίοι είχαν καταστρέψει πολλές φορές το χωριό. Ο ναός είναι αγιογραφημένος από τον Ιωάννη Παγωμένο, το 1313-1314, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή. Ως κτήτορες φέρονται οι Εμμανουήλ Σκορδίλης και Γεράσιμος Φουρογιώργης.
Κοντά τη θάλασσα, νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκεται ο δίκλιτος ναός της Παναγίας Θυμιανής, αφιερωμένος στην Παναγία και στην Αγία Τριάδα. Ο ναός ήταν καθολικό μονής η οποία ιδρύθηκε το 1500. Στον ναό αυτό συνεδρίαζε η «γερουσία» των Σφακίων και εκεί η καγγελαρία των Σφακίων κήρυξε την επανάσταση στους Τούρκους στις 29 Μαΐου 1821.

Οικονομία

Οι κάτοικοι των Κομιτάδων ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία, την ελαιοκαλλιέργεια και τον τουρισμό. Το χωριό παράγει γάλα και τυροκομικά προϊόντα, κρέας και λάδι. Οι γυναίκες ασχολούνται με την υφαντική και τα κεντήματα. Στο χωριό λειτουργούν ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες.
Η Επιτροπή (Μαφία)

Ίστορικο Υπόβαθρο

Πριν την ίδρυση της Επιτροπής, όλες οι οικογένειες της Αμερικανικής Μαφίας ήταν κάτω από τον ελεγχό ενός
άντρα, γνωστός και ως "Αφεντικό όλων των Αφεντικών" (Capo di Τutti Capi).
Αυτός ο άντρας είχε πολύ μεγάλη δύναμη πάνω σε όλα τα αφεντικά της Μαφίας, και ηγούνταν των συγκρούσεων και των πολέμων ανάμεσα στις οικογένειες.
Το 1929, δύο αφεντικά της Μαφίας της Νέας Υόρκης, Ο Τζο ("Το Αφεντικό") Μασερία και ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο, έδωσαν μάχη για τον τίτλο του Αφεντικού, που έμεινε στην ιστορία ως "ο πόλεμος του Κασταλαμαρέζε".
Ο Τζο Μασερία θα δολοφονήθει στις 15 Απριλίου 1931, και ο Μαραντζάνο θα γίνει "Αφεντικό όλων των Αφεντικών", και θα ξεκινήσει τον χωρισμό όλων των  εγκληματικών συμμοριών δημιουργώντας στην θέση τους
δεκάδες οικογένειες.
Ο Τσάρλς "Λάκι" Λουτσιάνο και οι συμμάχοι του αποφάσισαν οτι ο Μαραντζάνο θα πρέπει να απομακρυνθεί από αυτήν την θέση και θα τον δολοφονήσουν στις 10 Σεπτεμβρίου 1931.

Ίδρυση της Επιτροπής

Μετά την δολοφονία του Μαραντζάνο το 1931, οι οικογένειες της Μαφίας έκαναν συνεδρίαση στο Σικάγο με θέμα την αντικαταστάση του παλιού καθεστώτος της Σικελικής Μαφίας, του "Αφεντικού όλων των Αφεντικών" και την δημιουργία ενός νεού ρόλου για την συναίνεση μεταξύ των οικογενειών της Μαφίας. Ο Λάκι Λουτσιάνο προτείνε την ιδρυση του συμβούλιο των διεθυντών, γνωστό και ως "Η Επιτροπή" που θα επιβλέπει ολες δραστηριότητες της Μαφίας στις ΗΠΑ και θα παρέχει την μεσολάβηση για την επιλύση των συγκρούσεων ανάμεσα στις οικογένειες. 
Η Επιτροπή θα αποτελείται από τα αφεντικά εφτά οικογενειών:
Από τα αφεντικά των πέντε οικογενειών της Νέας Υόρκης: Τσαρλς "Λάκι" Λουτσιάνο, Βινσέντ Μανγκάνο, Τόμμι Γκαλιάνο,  Τζόσεφ Μπονάνο και ο Τζο Προφάτσι και τα αφεντικά του Σικάγου Αλ Καπόνε και του Μπαφάλο Στεφάνο  Μαγκαντίνο. 
Ο Λάκι Λουτσιάνο αποδέχτηκε την θέση του Προέδρου της Επιτροπής (1931-1946).
Στην Επιτροπή συμφωνηθήκε να συνεδριάζουν καθε 5 χρόνια ή όποτε χρειαστεί να συζητήσουν
σημαντικά θεμάτα ή να επίλυσουν οικογενειακά προβλήματα.
Γρηγόρης Μαχαιρίδης

Βιογραφικό

Ο Γρηγόρης είναι ο τρίτος γιος του Νικολάου και της Κυριακής . Οι γονείς του, Ποντιακής καταγωγής από την περιοχή του Νοβοροσίσκ της Ρωσίας , μετά την γέννηση του Γρηγόρη μετακόμισαν από τα Λευκάδια στη Θεσσαλονίκη το 1947 .

Το ξεκίνημα

Η πρώτη εμφάνιση του Γρηγόρη με τα χρώματα του ΠΑΟΚ στην πρώτη ομάδα με προπονητή τον Ούγγρο Γκιόρ. Μπαμπολτσάι ήταν στις 15/4/1964 στο παιγνίδι Απόλλων Αθηνών - ΠΑΟΚ 2-1.
Στις 6-11-1966 στην νίκη του ΠΑΟΚ επί της Βεροίας μέσα στη Τούμπα με 3-1  ο Γρηγόρης σημείωσε και τα τρία γκολ της ομάδας του.( Προπονητής του ΠΑΟΚ ήταν ο Νίκος Πάγκαλος )

Α. Ο. Καβάλας

Το 1968 ο Γρηγόρης μεταγράφηκε στον Α.Ο.Κ. μαζί με τον Ονούφριο Χαραλαμπίδη σαν αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Δημήτρη Παρίδη από τον ΑΟΚ στον ΠΑΟΚ. Στην Καβάλα παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του ( 1979 ). Κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος ο ΑΟΚ έπαιξε στην Α' Εθνική πλην 1968-1969 και 1975-1976 .
Αξιοσημείωτο είναι πως στην χρονική περίοδο που έπαιξε ο Γρηγόρης στον ΑΟΚ ήταν αυτός που σημείωσε τα νικητήρια γκολ στις μοναδικές νίκες του ΑΟΚ επί του ΠΑΟΚ στην Καβάλα το 1971 και το 1974. Επιπλέον ήταν αυτός που πέτυχε το γκολ στο μοναδικό θετικό αποτέλεσμα που πήρε ο ΑΟΚ στην Τούμπα το 1977 ( ΠΑΟΚ - ΑΟΚ 1-1 )
Δυναστεία των Μιθριδατιδών

Η Δυναστεία των ηγεμόνων του Πόντου ιδρύθηκε το 281 από τον Μιθριδάτη Α΄ του Πόντου, Πέρση ευγενή, που δημιούργησε στη Μ. Ασία το βασίλειο του Πόντου. Είναι ο ιδρυτής και γι' αυτό καλείται ο Κτίστης. Ήταν σύγχρονος του Δημητρίου Α΄ της Μακεδονίας, του Πολιορκητή. Συνήθη ονόματα των μελών της δυναστείας είναι Μιθριδάτης και Φαρνάκης.
Βάτναι (Μεσοποταμία)

Οι Βάτνες ήταν αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας.
Το όνομα είναι συριακό –απαντά και στην αραβική γλώσσα- και δηλώνει την κοιλάδα, όπου συνατιούνται τα νερά. Οι χριστιανοί της Συρίας ονόμαζαν την πόλη Βάτνα Sarugi, ή Βάτνα στο Sarugo. (.... Assemanni. βιβλ Orient vol ip 285). . Στον Πευτιγγεριανό πίνακα απαντά ως Batnis, μεταξύ των πόλεων Δεοέρας και Καρρών, και το οδοιπορικό του Αντωνίνου την έθετε σε απόσταση 10 μιλίων από την Έδεσσα. Αυτό το μέρος αναφέρεται επίσης από τον Ιεροκλή. Βρισκόταν μεταξύ της Έδεσσας και της Ανθεμουσιάδος (από την πρώτη απείχε 46 χλμ. ΝΔ). Κατά τον Στέφανο Βυζάντιο ο κάτοικος της πόλης λεγόταν Βατναίος. Σύμφωνα με τον Αμμιανό Μαρκελλίνο (14.3.3) ήταν επαρχιακή πόλη στην περιοχή της Ανθεμουσιάδος, που χτίστηκε από τους Μακεδόνες σε μικρή απόσταση από τον Ευφράτη.
Η πόλη κτίστηκε στην αρχαία εποχή από τους Σουμερίους και φαίνεται ότι έλαβε αρχικά την ονομασία Serugh (συριακά ܣ ܪ ܘ ܓ) που στην συριακή διάλεκτο σημαίνει υφαντό ή δικτυωτό και συνάδει με την παράδοση στην περιοχή γι α την κατασκευή σελών από τέτοιου είδους υλικό. Αλλιώς θα ιδρύθηκε από τον προπάππου του Αβραάμ Σερούχ (שרוג) του οποίου το όνομα αναφέρεται μερικές φορές στην Αγία Γραφή. Αργότερα στην περιοχή διαδέχθηκε ο ένας πολιτισμός τον άλλο.
Αιώνες μετά οι Μακεδόνες μετονόμασαν την πόλη σε Βάτνες (συριακά: ܒ ܛ ܢ ܢ, Baṭnān). Πολλοί πλούσιοι έμποροι κατοικούσαν εδώ, και κατά τη διάρκεια του μήνα Σεπτεμβρίου πραγματοποιείτο μια μεγάλη έκθεση εμπορικών ειδών, στην οποία συμμετείχαν έμποροι από την Ινδία και την Κίνα.
Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει ότι όταν ο Τραϊανός κατέλαβε τις Βάτνες και την Νίσιβι, έλαβε τον τίτλο του Παρθικού (Parthicus). Αργότερα ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτωρ Μέγας Κωνσταντίνος έθεσε την πόλη υπό τον έλεγχο της Έδεσσας. Στο ίδιο μέρος ο αυτοκράτορας Ιουλιανός –κατά την εκστρατεία του κατά των Σασσανιδών Περσών- πληροφορήθηκε από τους Ετρούσκους οιωνοσκόπους του καταστροφικό οιωνό για την εκστρατεία του (Αμμιανός. 23.2.), ενώ ο Ζώσιμος (3.12) αναφέρει την πόλη σαν μέρος της πορείας του αυτοκράτορα προς τις Κάρρες. Κοντά εκεί γεννήθηκε ο περίφημος Σύρος επίσκοπος Ιάκωβος των Βατνών (451 -521). Ο βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος ( 2.12) την περιγράφει ως μια μικρή και ασήμαντη πόλη σε απόσταση μιας ημέρας ταξιδίου από την Έδεσσα που εύκολα καταλήφθηκε από τον Χοσρόη. Πάλι κατά τον ίδιο ιστορικό, ο Ιουστινιανός οχύρωσε την πόλη αργότερα και απέκτησε κάποια σημασία. Στη συνέχεια η ονομασία Βάτναι αντικαταστάθηκε από τον τύπο Sarug.
Την πόλη κατέλαβαν οι Άραβες το 639, οι Σταυροφόροι το 1098 και ξανά στους Μουσουλμάνους το 1127. Αργότερα καταστράφηκε από τις επιδρομές των Μογγόλων και το 1517 καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους του Σελήμ Α΄. Το 1918 έπεσε σε βρετανικά χέρια, ένα έτος αργότερα σε γαλλικά και απελευθερώθηκε προσωρινά από ένα τοπικό σώμα.
Ο συνταγματάρχης Chesney επεσήμανε ερείπια αυτής της πόλης, και περιέγραψε δύο κολοσσιαία ημιτελή λιοντάρια στο Aulan Tágh, περίπου 8 μίλια νοτίως των Βατνών, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον (Exped. Euphrat. Vol. Ip 114.).
Σήμερα η πόλη λέγεται Σουρούτς (Suruç) και ανήκει στην Τουρκία. Η γύρω περιοχή φημίζεται για τα ρόδια της.
Βανέσα

Βανέσα ή Βανέσσα, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.

Ετυμολογία

Σύμφωνα με τον Patrick Hanks, το όνομα το χρησιμοποίησε ο Τζόναθαν Σουίφτ (1667–1745) στο αυτοβιογραφικό του ποίημα Cadenus και Vanessa (1726) για τη Ολλανδή αγαπημένη φίλη του Esther Vanhomrigh. Φαίνεται ότι το επινόησε από την πρώτη συλλαβή του επωνύμου της, με την προσθήκη του επιθέματος -essa (ίσως εξαιτίας της πρώτης συλλαβής του βαφτιστικού της).

Διάδοση του ονόματος

Το όνομα έγινε αρκετά δημοφιλές τον 20 αι., χάρη σε προσωπικότητες όπως η Βρετανή ηθοποιός Βανέσα Ρεντγκρέιβ (Λονδίνο, 1937). Σύμφωνα με το Beliebte Vornamen, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη Γερμανία, όπου από το 1976 είναι ανάμεσα στα 100 πιο δημοφιλή, αλλά και στις ΗΠΑ, όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία του Social Security, ήταν ανάμεσα στα 100 πιο δημοφιλή ονόματα έως το 2007. Αντιθέτως, στην Ελλάδα, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Βανέσα / Βανέσσα εμφανίζεται μία μόνο φορά ανάμεσα στα 97.072 ονόματα του δείγματος.
Μίλαν Πιροσάνατς

Βιογραφία

Ήταν γιος του Στέφαν Νεντελίκοβιτς από το Πίροτ που συμμετείχε στις εξεγέρσεις κατά των Οθωμανών και αργότερα έφθασε να γινει επικεφαλής στην περιοχή της Knjaževcu. Μητέρα του ήταν η Μίλιτσα από την Γιαγκόντινα που σε πρώτο γάμο είχε παντρεύτηκε τον Πάβλε Κούκιτσα συμπολεμιστή του Καραγιώργη.
Πήγε δημοτικό σχολείο στη Γιαγκόντινα και λύκειο στο Κραγκούγιεβατς και στο Βελιγράδι. Συνέχισε τις σπουδές του στη νομική σχολή του Βελιγραδίου (1854-1856)κι έπειτα τις συνέχισε στην Χαϊδελβέργη, στο τέλος το 1861 επέστρεψε στο Βελιγράδι, κατά τη διάρκεια των σπουδών του του άλλαξε το όνομά του από "Νεντελίκοβιτς" σε "Πιροσάνατς".
Με παρότρυνση του Ίλιγια Γκαρασάνιν εργάστηκε στο υπουργείο εξωτερικών και έφτασε μέχρι την θέση του υπουργού. Το 1868 διορίστηκε πρόεδρος του δικαστηρίου της Ρούντνικ και το 1872 άσκησε την δικηγορία στο Βελιγράδι. Δικαστής του αρείου πάγου το 1874, η θητεία στην θέση αυτή διακόπηκε όταν έγινε υπουργός εξωτερικών από τις 20 Νοεμβρίου 1874 έως τις 20 Ιανουαρίου 1875.
Από τις 21 Οκτωβρίου 1880 ήταν πρόεδρος της σερβικής κυβέρνησης, πρωθυπουργός, μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου 1883. Υπουργός Δικαιοσύνης από τις 10 Οκτωβρίου 1881 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1883. Σαν πρωθυπουργός άρχισε ένα ευρύ πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της Σερβίας σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Ψηφίστηκαν φιλελεύθεροι νόμοι που οδήγησαν στη σύγχρονη πολιτική οργάνωση και το κράτος δικαίου στη Σερβία. Υπεγράφη μια αμφιλεγόμενη μυστική σύμβαση με την Αυστροουγγαρία το 1881, μια εμπορική συμφωνία η οποία άνοιξε την πόρτα για την σερβική γεωργία στις γειτονικές αγορές. Άρχισε να κατασκευάζετε η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή (Βελιγράδι-Νις και Νις-Πίροτ) και να έλαβει το πρώτο δάνειο στην ευρωπαϊκή αγορά χρήματος. Αναμόρφωσε το στρατό και δημιούργησε μόνιμο στρατό, προσπάθησε και συνταγματική μεταρρύθμιση, αλλά απέτυχε λόγω της αντίθεσης του βασιλιά Μίλαν.
Ήταν επικεφαλής του Σερβικού Προοδευτικού κόμματος της δεκαετίας του 1880 μέχρι το 1886. Ήταν δικηγόρος κι εκπροσώπησε την βασίλισσα Ναταλία εναντίον της συζύγου του βασιλιά Μίλαν, καθώς και ξένη επιχείρηση σιδηροδρόμων κατά της κυβέρνησης της Σερβίας.
Έχει γράψει πολλά βιβλία ιστορίας με θέματα την βασιλική οικογένεια, την κοινή δράση των λαών των Βαλκανίων και της Βαλκανικής χερσονήσου.
Καταρίνα Άικενς - Φλοκέ

Βιογραφία

Γέννήθηκε στην Αμβέρσα, θυγατέρα του Λούκας Φλοκέ και αδελφή τριών ζωγράφων. Παντρεύτηκε τον ζωγράφο Φρανς Άικενς το 1635 και είναι γνωστή για τις νεκρές φύσεις με άνθη και φρούτα, στις οποίες περιλαμβάνονται και πίνακες με γιρλάντες.
Ορισμένες φορές τα έργα της συγχέονται με τα έργα της Καταρίνα Άικενς, που γεννήθηκε το 1659 και ήταν θυγατέρα του Γιοχάννες Άικενς από την Αμβέρσα.
Μέγα Ετυμολογικόν

Το Μέγα Ετυμολογικόν (αναφέρεται συχνά στη βιβλιογραφία συντομογραφημένο ως EM από το Etymologicum magnum) είναι ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά λεξικά. Είναι επίσης το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε από καθαρά ελληνικό τυπογραφείο, 44 μόλις χρόνια μετά την εφεύρεση του Ιωάννη Γουτεμβέργιου.

Γενικά

Το Μέγα Ετυμολογικόν είναι ένα ελληνόγλωσσο αλφαβητικό λεξικό με βαρύτητα στην ετυμολογία των λέξεων. Φέρεται να έχει εκπονηθεί στο πρώτο ήμισυ του 12ου αιώνα από άγνωστο λεξικογράφο και σε άγνωστο μέρος. Βασίζεται κατά μεγάλο μέρος σε προγενέστερο βυζαντινό λεξικογραφικό εγκυκλοπαιδικό έργο το οποίο δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στα μέσα του 9ου αιώνα από συντάκτες που εικάζεται ότι ανήκαν στον κύκλο του λόγιου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φώτιου Α'. Το προγενέστερο αυτό λεξικό του 9ου αιώνα, του οποίου είναι πιθανό ότι ο αρχικός τίτλος ήταν Ἐτυμολογικόν ή, όπως και του παρόντος έργου, το Μέγα Ἐτυμολογικόν, ονομάστηκε και Etymologicum genuinum (= γνήσιο ετυμολογικό) από τον Ρίχαρντ Άουγκουστ Ράιτσενσταϊν (Richard August Reitzenstein), που ανακάλυψε το 1887 στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού ότι ο κώδικας cod.vat. graec. 1818 περιέχει το λεξικό του 9ου αιώνα. Μία άλλη πηγή του Μεγάλου Ετυμολογικού είναι το «Γουδιανό Ετυμολογικό», (Etymologicum  Gudianum), που θεωρείται ότι εκπονήθηκε τον 11ο αιώνα (μ.Χ.). 
Ο συγγραφέας του Μεγάλου Ετυμολογικού πρέπει να άντλησε και υλικό από κείμενα του Στεφάνου του Βυζαντίου, το λεξικό του Διογενιανού, από διάφορους σχολιαστές αρχαίων ελληνικών κειμένων και άλλων. 
Η αξία του λεξικού αυτού δεν είναι τόσο η παρεχόμενη ετυμολογία των λέξεων που σε πολλές των περιπτώσεων δεν είναι ορθή, όσο οι πληροφορίες που περιέχει σε άλλο λεξικολογικό υλικό και αποσπάσματα από συγγράμματα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που φέρονται να έχουν απολεσθεί.

Εκτύπωση

Το Μέγα Ετυμολογικόν τυπώθηκε στη Βενετία το 1499 από τον Ζαχαρία Καλλιέργη με επιμέλεια και πρόλογο του Μάρκου Μουσούρου. Το χειρόγραφο που αποτέλεσε την βάση της έκδοσης έχει πλέον απολεσθεί. Η έκδοση αποτελεί ιδιαίτερο αντιπροσωπευτικό δείγμα της αρχετυπίας και κυρίως για την πλούσια διακόσμηση της κάθε σελίδας του με πρωτογράμματα και επίτιτλα, καθώς και την εκτεταμένη ερυθροτυπία με συμπλέγματα περίτεχνων γραμματοσειρών τυπογραφικών στοιχείων.
Το βιβλίο αυτό θεωρείται σήμερα η αφετηρία της μετέπειτα πλούσιας τυπογραφικής δραστηριότητας του Ελληνισμού στα διάφορα κράτη διασποράς του, όπου βρισκόταν την εποχή  εκείνη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Ρωσία μέχρι τα κράτη της Δύσης και βόρειας Αφρικής. Το Μέγα Ετυμολογικόν είναι το πρώτο που τυπώθηκε σε ελληνικό τυπογραφείο και όχι η πρώτη ελληνόγλωσση εκτύπωση.
Δημοσθένης Βουτυράς

Η ζωή του

Ο Δημοσθένης Βουτυράς γεννήθηκε το 1872 στην Κωνσταντινούπολη αλλά η καταγωγή του ήταν από την Κέα, όπου και πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Αργότερα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον πρώτα στο Μεσολόγγι και στην συνέχεια στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του διορίστηκε συμβολαιογράφος. Εκεί τελείωσε το Δημοτικό και ξεκίνησε το Γυμνάσιο, το οποίο όμως διέκοψε. Αν και ήταν καλλίφωνος, δεν καλλιέργησε το ταλέντο του λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του. 
Μετά τις κρίσεις επιληψίας που παρουσίασε, οι γονείς του ήταν ιδιαίτερα υπερπροστατευτικοί μαζί του. Το 1905, ο πατέρας του, που στο μεταξύ είχε αλλάξει επάγγελμα (είχε ανοίξει χυτήριο), αφού καταστράφηκε οικονομικά, αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία του πατέρα του προκάλεσε βαθιά θλίψη στο Δημοσθένη Βουτυρά και μελαγχολία. Αν και προσπάθησε αρχικά να συνεχίσει την επιχείρηση, την οδήγησε τελικά στην ολοκληρωτική πτώχευση  και έτσι για να ζήσει αναγκάστηκε να πουλάει διηγήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά. 
Μετά τον Πόλεμο, διεκόπη η τιμητική σύνταξή που λάμβανε και η Ακαδημία Αθηνών, μετά από δύο συνεχείς εκλογές, αρνήθηκε να τον εκλέξει μέλος της, λόγω της υποστήριξης που προσέφερε στην Αριστερά στη διάρκεια της Κατοχής. Πάντως, και ενώ ο Βουτυράς συμπαθούσε τον Κομμουνισμό και τον Σοσιαλισμό, παρέμεινε ανένταχτος.  
Στη διάρκεια της κατοχής, ο Βουτυράς κράτησε ημερολόγιο, μέρος του οποίου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή. 
Ο Βουτυράς απέκτησε δύο κόρες από τον γάμο του, το 1903, οι οποίες έγιναν αργότερα η μια υψίφωνος της Λυρικής και καθηγήτρια φωνητικής (Ναυσικά Βουτυρά) και η άλλη ζωγράφος.
Απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1958.

Το έργο του

Ύστερα από ανήσυχα παιδικά χρόνια και διάφορους πρόσκαιρους προσανατολισμούς, πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα ως διηγηματογράφος (1901) στο πειραιώτικο περιοδικό «Το Περιοδικόν μας», με το διήγημά του Ό Λαγκάς καί άλλα διηγήματα, τον οποίο τον καθιέρωσε ως μια πό τις κορυφαίες μορφές της νεοελληνικής πεζογραφίας, αλλά η καταξίωσή του προήλθε αρχικά από τον ελληνισμό της Διασποράς. Στην Αθήνα έγινε γνωστός μετά το 1920.
Στα διηγήματά του ο Δημοσθένης Βουτυράς περιγράφει τη ζωή και τη ψυχολογία των φτωχών και εξαθλιωμένων ανθρώπων που αδυνατούν να δράσουν για να αλλάξουν τη ζωή τους και αρνούνται να ενταχθούν στην οργανωμένη κοινωνία. Ο Βουτυράς γνώριζε καλά αυτούς τους ανθρώπους έχοντας ζήσει δίπλα τους πολλά χρόνια. Χαρακτηριστικό ορισμένων έργων του είναι επίσης ότι περιέχουν στοιχεία μεταφυσικής και επιστημονικής φαντασίας.

Βραβεία και κριτική στο έργο του

Ο Βουτυράς βραβεύτηκε με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών το 1924 και με το Αριστείο του Δήμου Πειραιά το 1932.
Αν και ενόσω ζούσε ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς συγγραφείς, ιδιαίτερα των νέων, δέχτηκε έντονη κριτική για την μορφή που είχαν τα διηγήματά του και κατηγορήθηκε για άγνοια των κανόνων συγγραφής. Έντονα επικριτικός ήταν απέναντί του ο Ξενόπουλος, μολονότι στην αρχή είχε εκφραστεί εγκωμιαστικά για τον Βουτυρά, με αφορμή τον «Λαγκά» και ο Κώστας Παρορίτης που τον επέκρινε για έλλειψη ενός κοινωνικού κριτηρίου, μιας σταθερής φιλοσοφικής θεωρίας.
Επτά Αδελφές (καρτέλ πετρελαίου)

Υπόβαθρο

Πριν ξεσπάσει η πετρελαϊκή κρίση του 1973, οι Επτά  Αδελφές ήλεγχαν περίπου το 85% της παγκόσμιας παραγωγής. 
Από τότε, η κυριαρχία έχει μετατοπιστεί προς το καρτέλ του ΟΠΕΚ και κρατικές εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου των αναδυόμενων οικονομιών της αγοράς ,
όπως είναι η Saudi Aramco, η Gazprom της Ρωσίας, η China National Petroleum Corporation της Κίνας, η National Iranian Oil Company του Ιράν, η PDVSA της Βενεζουέλας, η Petrobras της Βραζιλίας, και η Petronas της Μαλαισίας.
Το 2007 οι Financial Times ονομάσαν αυτές τις εταιρείες «τις νέες Επτά Αδελφές»