Δυναστεία της Αβύδου

Ενδείξεις υπέρ της ύπαρξης

Η θεωρία ύπαρξης της Δυναστείας της Αβύδου προτάθηκε πρώτη φορά από τον αιγυπτιολόγο Detlef Franke και αργότερα αναπτύχθηκε τον Kim Ryholt το 1997. Ο Ryholt παρατηρεί ότι δύο φαραώ που μαρτυρούνται από αυτήν την περίοδο, ο Ουεπαουετεμσάφ (ο «Ουεπαουετ είναι ο προστάτης του») και ο Παντζενί («Αυτός από τη Θίνις»), είχαν ονόματα που σχετίζονταν με την Άβυδο: ο Ουεπαουέτ όντας σημαντικός θεός της περιοχής της Αβύδου, και η Θίνις σημαντική πόλη λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Αβύδου. Επιπλέον, οι δύο αυτοί ηγεμόνες και ο Σνααΐμπ, ένας άλλος βασιλιάς αυτής της περιόδου, είναι γνωστοί από μία στήλη που βρέθηκε στην Άβυδο, που μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι αυτή ήταν η έδρα της εξουσίας του. Τέλος, ο Ryholt υποστηρίζει ότι η ύπαρξη της Δυναστείας της Αβύδου μπορεί να εξηγεί 16 καταγραφές στον Κανόνα του Τορίνο στο τέλος της Δέκατης έκτης Δυναστείας. Η Δυναστεία της Αβύδου μπορεί να υπήρξε κατά το χρόνο που πέρασε μεταξύ της πτώσης της Δέκατης τρίτης Δυναστείας με την κατάκτηση της Μέμφιδας από τους Υξώς, και την προώθησε αυτών στα νότια στις Θήβες. 
Η θεωρία για την ύπαρξη της δυναστείας μπορεί να δικαιώθηκε το 2014, όταν ανακαλύφθηκε ο τάφος του προηγουμένως άγνωστου φαραώ Σενεμπκαΐ στην Άβυδο. Αν ο Σενεμπκαΐ όντως ανήκει στην Δυναστεία της Αβύδου, ο τάφος τους μπορεί να σηματοδοτεί τη βασιλική νεκρόπολη της δυναστείας, δίπλα στους τάφους των ηγεμόνων του Μέσου Βασιλείου. Από την ανακάλυψη του τάφου και μετά, οι ανασκαφές αποκάλυψαν όχι λιγότερο από ακόμα οκτώ ανώνυμους τάφους που χρονολογούνται από τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο, και με το ίδιο στιλ και μεγέθους με το τάφο του Σενεμπκαΐ, όπως και άλλους δύο τάφους, ίσως πυραμίδες, που χρονολογούνται στα μέσα της 13ης Δυναστείας, τον τάφο S9 και S 10 της Αβύδου, που ίσως ανήκουν στον Νεφερχοτέπ Α΄ και τον αδελφό του Σομπεκχοτέπ Δ’.

Ενδείξεις κατά της ύπαρξης

Με την ύπαρξη της Δυναστείας της Αβύδου δεν συμφωνούν όλοι οι μελετητές. Για παράδειγμα, ο Marcel Marėe παρατηρεί ότι ένα εργαστήριο που λειτουργούσε στην Άβυδο και παρήγαγε στήλες για τους δύο βασιλείς που σχετίζονται με τη Δυναστεία της Αβύδου Παντζενί και Ουεπαουερμσάφ, παρήγαγε επίσης πιθανόν και τη στήλη του Ραχοτέπ της Δέκατης έβδομης Δυναστείας. Έτσι, αν όντως υπήρξε η Δυναστεία της Αβύδου, αυτό το εργαστήριο παρήγαγε στήλες για δύο εχθρικές δυναστείες, κάτι που θεωρεί αρκετά απίθανο. Παραμένει όμως ασαφές αν οι δύο αυτές δυναστείες συνυπήρξαν σε οποιαδήποτε στιγμή: για παράδειγμα, στην ανασκευή της Δεύτερης μεταβατικής περιόδου από τον Ryholt, τις δυναστείες χωρίζουν περίπου 20 χρόνια. 
Αντικρούοντας το επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης της δυναστείας που βασίζεται στον τάφο του Σενεμπκαΐ, ο Alexander Ilin-Tomich επιχειρηματολογεί ότι κάποιοι φαραώ του Μέσου Βασιλείου, όπως ο Σενουσρέτ Γ΄ και ο Σομπεκχοτέπ Δ΄, είχαν επίσης τους τάφους τους στην Άβυδο, αλλά κανείς δεν τοποθετεί αυτούς τους βασιλείς στην Δυναστεία της Αβύδου. Αντίθετα, θέτει το ερώτημα μήπως ο Σενεμπκαΐ ήταν βασιλιάς της Θηβαϊκής Δέκατης έκτης Δυναστείας.

Περιοχή

Αν η Δυναστεία της Αβύδου αποτέλεσε όντως δυναστεία, η έδρα της θα ήταν μάλλον είτε στην Άβυδο είτε στη Θίνις. Ένα graffito πιθανόν του Ουεπαουερμσάφ ανακαλύφθηκε από τον Λέψιους στον τάφο BH2 του νομάρχη Αμενεμχάτ της Δωδέκατης Δυναστείας στο Μπενί Χασάν, περίπου 250 χιλιόμετρα βόρεια της Αβύδου στη Μέση Αίγυπτο. Αν η απόδοση του graffito είναι σωστή και ο Ουεπαουερμσάφ όντως ανήκε στην Δυναστεία της Αβύδου, τότε η επικράτειά του μπορεί να επεκτεινόταν τόσο βόρεια. Καθώς η δυναστεία ήταν σύγχρονη της 16ης Δυανστείας, η επικράτεια υπό τον έλεγχο της δεν θα μπορούσε να εκτείνεται πε΄ρα από Χου, 50 χιλιόμετρα νότια της Αβύδου.