google/wiki40b huggingface dataset:
Πρόδρομος Κυριακίδης

Αγωνιστική σταδιοδρομία

Ο Κυριακίδης γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε και ζει στα Άνω Ιλίσια. Από μικρός έπαιζε με πάθος ποδόσφαιρο στις αλάνες του Ζωγράφου. Κατά την διάρκεια των εργασιών για το νέο γήπεδο στα ΑΝΩ ΙΛΙΣΣΙΑ, εξερράγησαν οβίδες ξεχασμένες από τον B' παγκόσμιο πόλεμο με αποτέλεσμα να τραυματιστούν οι πιτσιρικάδες της γειτονιάς και μετέπειτα ΑΣΣΟΙ του ΗΛΥΣΙΑΚΟΥ ανάμεσα στους οποίους και ο Πρόδρομος Κυριακίδης. Υπέγραψε το πρώτο του ερασιτεχνικό συμβόλαιο με την ομάδα της γειτονιάς του, αλλά πολύ γρήγορα ξεχώρισε το ταλέντο του και η αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Στο σύλλογο του Ηλυσιακού ξεκίνησε και τελείωσε τον αθλητισμό αγωνιζόμενος σαν αμυντικός μέσος. Σταδιακά εξελίχθηκε πολύ, οπότε το καλοκαίρι του 1963 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, ως μεγάλο ταλέντο.
Στους "πράσινους" έπαιξε έως και την περίοδο 1965/66, χωρίς να μονιμοποιηθεί, αλλά το καλοκαίρι του 1966 άνοιξε νέα προοπτική στην καριέρα του, όταν παραχωρήθηκε στο Αιγάλεω, σα μέρος των ανταλλαγμάτων για την απόκτηση του Β. Μητρόπουλου. Τα επόμενα χρόνια της πορείας του έπαιξε ποδόσφαιρο υψηλών προδιαγραφών στην Α΄Εθνική με τα χρώματα του Αιγάλεω και ύστερα για 3 χρόνια στην Λάρισας. Ειδικά στο Αιγάλεω (όπου έμεινε 9 συνεχείς σεζόν), αποτέλεσε μέλος της καλύτερης τριάδας κεντρώων παικτών (όσον αφορούσε όχι στην ατομική διάκριση, αλλά στη μεταξύ τους συνεργασία) που είχε εμφανιστεί ποτέ, μαζί με τους Τ. Μαρκόπουλο και Γ. Γιαννακόπουλο, όπως επανειλημμένα έγραφαν οι αθλητικές εφημερίδες της εποχής γι αυτό το ιστορικό τρίγωνο.
Έχει βραβευθεί επανειλημμένα από τους συλλόγους στους οποίους υπήρξε παίκτης ή προπονητής για το ήθος και την προσφορά του στο ποδόσφαιρο.
Έλαβε μέρος σε συνολικά 250 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής, πετυχαίνοντας παράλληλα και 15 τέρματα. 
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 διατέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων του Αιγάλεω.
Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του σαν παίκτης, ανέλαβε προπονητής αρκετών ομάδων της Αθήνας, μεταξύ των οποίων είναι ο Ήφαιστος Περιστερίουκαι ο Ηλυσιακός.
Αρχαίο θέατρο Ερέτριας

Περιγραφή

Από την πρώτη οικοδομική του φάση που χρονολογείται, κατά πάσαν πιθανότητα, στο τελευταίο τρίτο του 4ου αι. π.Χ. σώζονται μόνο τα θεμέλια του σκηνικού οικοδομήματος και των παρασκηνίων. Δεν έχει γίνει, μέχρι τώρα, γνωστή η κάτοψη της ορχήστρας και η διαμόρφωση του κοίλου.
Η σημερινή μορφή του κοίλου και της ορχήστρας ανήκει στη δεύτερη φάση (περίπου στο 300 π.Χ.). Σε αυτή τη φάση το θέατρο έγινε μνημειώδες και με πολλές αρχιτεκτονικές και καλλιτεχνικές λεπτομέρειες. Το κοίλο του που δεν στηρίζεται στο φυσικό λόφο, αλλά σε τεχνητό ημικυκλικό ανάχωμα, ήταν χωρισμένο με δώδεκα κλίμακες σε έντεκα κερκίδες και διέθετε προεδρία για τους επισήμους. Η χωρητικότητά του ήταν 6.000 θεατές περίπου. Η κυκλική ορχήστρα του (διαμ. 22 μ.) που την περιέτρεχε ένα ημικυκλικό κανάλι ομβρίων υδάτων, συνδεδεμένο με δύο υπόγειους αγωγούς, ήταν καλυμμένη με κονίαμα και διακοσμημένη με δίχρωμα σχέδια που απεικόνιζαν κλήμα και σταφύλια. Η σκηνή, που ανήκει στον τύπο με υπερυψωμένο προσκήνιο, συνδεόταν με την ορχήστρα με ένα υπόγειο θολωτό πέρασμα το οποίο εξυπηρετούσε τη σκηνοθετική αποκάλυψη του Κάτω Κόσμου, όταν οι ανάγκες του θεατρικού έργου το απαιτούσαν.
Κατά την τρίτη οικοδομική φάση, μετά το 198 π.Χ., επεκτάθηκε το  σκηνικό οικοδόμημα με την προσθήκη δύο διακοσμημένων με ζωγραφικά σχέδια πτερύγων και τοποθετήθηκε ένα προστατευτικό κιγκλίδωμα στην πρώτη σειρά των εδωλίων, προκειμένου να προστατεύονται οι θεατές κατά τους αγώνες των μονομάχων που λάμβαναν χώρα στο θέατρο.

Κατάσταση διατήρησης

Η κατάσταση διατήρησης του θεάτρου έχει ως εξής: α) διατηρείται περίπου το ένα πέμπτο του αρχικού συνόλου του κοίλου, β) το μεγαλύτερο μέρος των λίθινων  εδωλίων έχει διαρπαγεί, γ) σώζονται οι κατώτεροι δόμοι από ασβεστολιθικές λιθοπλίνθους των αναλημμάτων που στήριζαν τις επιχώσεις του κοίλου στις παρόδους και του σκηνής.

Σημερινή κατάσταση

Σήμερα, λόγω της προχωρημένης αποσάθρωσης, η πρόσβαση στο μνημείο έχει απαγορευτεί. Παλαιότερα όμως ήταν επισκέψιμο και φιλοξενούσε θεατρικές παραστάσεις.
Φραγκίσκος Ακίδας

Ο Φραγκίσκος Ακίδας ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.

Βιογραφία

Ήταν από την Ρόδο. Πήγε με υποτροφία του δούκα της Σαβοΐας Κάλολου Εμμανουήλ Α' να σπουδάσει.

Συγγράμματα

Υπέβαλε στον δούκα της Σαβοΐας υπόμνημα περί της καταστάσεως της νήσου Κύπρου, το οποίο δημοσιεύτηκε.
Ορέστης (όνομα)

Ορέστης, αρχαιοελληνικό αντρικό κύριο όνομα που χρησιμοποιείται και σήμερα.

Ετυμολογία

Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, ο Ορέστης ήταν γιος του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, αδερφός της Ηλέκτρας και της Ιφιγένειας. Το όνομα φέρουν και δύο πρόσωπα στην Ιλιάδα: (α) Ένας Αχαιός που σκοτώθηκε από τον Έκτορα με τη βοήθεια του θεού Άρη (Ιλιάδα, Ε΄ 705)· και (β) ένας Τρώας που σκοτώθηκε μαζί με τον Μένωνα και τον Ιαμενό από τον Λεοντέα (Ιλιάδα, Μ΄ 139 και 194). 
Σύμφωνα με τον Γ. Μπαμπινιώτη, το όνομα, ήδη μυκηναϊκό O-re-ta, σημαίνει «ορεινός, κάτοικος των βουνών» και παράγεται από τη λέξη ὄρος «βουνό», (από το αμάρτυρο *ὄρεσ-ος).

Ονομαστική εορτή

Στις 10 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μάρτυρα Ορέστη του εν τη βάτω.

Διάδοση του ονόματος

Το Ορέστης ανήκει στα αρχαιοελληνικά και πιο ωραία ονόματα που επανήλθαν στο ελληνικό ονοματολόγιο ύστερα από αιώνες, τις παραμονές της επανάστασης του 1821, μαζί με άλλα ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο. 
Ενδεικτικά, σήμερα στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, το βαφτιστικό Ορέστης παρουσιάζεται ανάμεσα στις θέσεις 307η–309η των πιο συχνών ονομάτων (98ο ανάμεσα στα αντρικά). 
Το φέρουν γύρω στους 3.296 Έλληνες ή ποσοστό 0,02%.  
Στην Κύπρο, κατά την απογραφή του πληθυσμού το 2011, το όνομα Ορέστης παρουσιάζεται 187ο σε συχνότητα, με 522 εμφανίσεις σε σύνολο 145.612 ή ποσοστό 0,36%. 
Σύμφωνα με τη Θετίμα, το όνομα Ορέστης εμφανίζεται στο Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) να το φέρουν 73 άτομα, με παράλληλο τύπο: Orestes (1ος αι. π.Χ. – 1ος αι. μ.Χ., Κάτω Ιταλία·  1ος αι. π.Χ., Κόρινθος· αυτοκρατορική περίοδος, Κάτω Ιταλία, Δαλματία, Ήπειρος· 3ος αι. μ.Χ., Θράκη) και με  
γεωγραφική διασπορά: στη Μακεδονία, την Ήπειρο, τη Δαλματία, τη Θράκη, τη Θεσσαλία, τα νησιά του Αιγαίου (Χίος και Λέσβος), τη Βοιωτία, την Αθήνα, την Κορινθία, τη Μεσσηνία, τη Μικρά Ασία (Ιωνία, Καρία, Μυσία, Λυκία, Λυδία, Κιλικία), την Κολχίδα, την Ιταλία (Καμπανία).
Στο LGPN καταχωρίζεται και το παράγωγο όνομα Ὀρεστῖνος με 4 εμφανίσεις και με παράλληλο τύπο Ὀρεστεῖνος.
Ομάδα Βίσεγκραντ

Ονομασία

Η ονομασία της ομάδας, όπως και ο τόπος της συνάντησης που επιλέχθηκε, προέρχεται από τη συνεδρίαση των ηγετών της Βοημίας (Τσεχία), της Πολωνίας και της Ουγγαρίας στο Βίσεγκραντ το 1335. Ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας, ο Κάζιμιρ Γ΄ της Πολωνίας και ο Ιωάννης της Βοημίας συμφώνησαν να δημιουργήσουν νέες οδούς για το εμπόριο για να παρακάμψουν τους εμπορικούς δρόμους και τα προνόμια της Βιέννης και να αποκτήσουν ευκολότερη πρόσβαση σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές. Επικυρώθηκε επίσης η αναγνώριση της κυριαρχίας της Τσεχίας επί του Δουκάτου της Σιλεσίας. Μια δεύτερη συνάντηση έλαβε χώρα στο 1339, όπου αποφασίστηκε ο διάδοχος του βασιλικού θρόνου της Πολωνίας σε περίπτωση που ο Κάζιμιρ Γ΄ θα πέθαινε χωρίς αρσενικό διάδοχο.
Οι σύγχρονες ονομασίες που χρησιμοποιούνται για την ομάδα Βίσεγκραντ από τα κράτη μέλη της είναι στα τσεχικά Visegrádská čtyřka ή Visegrádská skupina, στα ουγγρικά Visegradi Együttműködés ή Visegradi négyek, στα πολωνικά Grupa Wyszehradzka και στα σλοβακικά Vyšehradská skupina ή Vyšehradská štvorka. Σε ορισμένες περιπτώσεις αναφέρεται ως Τρίγωνο Βίσεγκραντ και αφορά την περίοδο κατά την οποία οι χώρες της συμμαχίας ήταν τρεις, όμως έχει χρησιμοποιηθεί και μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας το 1993.
Σχέδιο Περικλής

Το σχέδιο Περικλής ήταν ειδικό επιτελικό σχέδιο ανάληψης στρατιωτικών επιχειρήσεων με συνεπικουρία και άλλων αρχών, κυρίως αστυνομικών, αλλά και κάποιων παρακρατικών οργανώσεων με απώτερο στόχο την ποδηγέτηση των βουλευτικών εκλογών του 1961, υπέρ της τότε δεξιάς παράταξης (ΕΡΕ).

Το σχέδιο

Το σχέδιο αρχικά είχε εκπονηθεί από την ΚΥΠ το 1955 για να αναθεωρηθεί το 1959 από τον αρχηγό της, στρατηγό Αλέξανδρο Νάτσινα. Το σχέδιο Περικλής αποτελούσε ενέργεια στο πλαίσιο εκστρατείας που είχαν αρχίσει οι ελληνικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και περιελάμβανε άμεση παρέμβαση του στρατού και της αστυνομίας στα τότε πολιτικά πράγματα της χώρας με τη χρήση «διαφωτιστικού υλικού» (προπαγάνδας) και την ίδρυση παρακρατικών οργανώσεων από «εθνικόφρονες πολίτες» με σκοπό τον περιορισμό του ποσοστού της ΕΔΑ η οποία είχε καταφέρει να αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 1958.
Ανάλογο σχέδιο είχε καταρτίσει και ο διευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Υπουργείου Προεδρίας, στρατηγός Νικόλαος Γωγούσης. Σε σύσκεψη (11-12 Αυγούστου 1961) στην οποία μετείχαν οι στρατηγοί Αλέξανδρος Νάτσινας (αρχηγός ΚΥΠ), Βασίλειος Καρδαμάκης (αρχηγός ΓΕΣ), Νικόλαος Γωγούσης (διευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Υπουργείου Προεδρίας), Αθανάσιος Φροντιστής (αρχηγός ΓΕΕΘΑ) και οι αρχηγοί της Αστυνομίας Πόλεων Θεόδωρος Ρακιντζής και της Χωροφυλακής Γεώργιος Βαρδουλάκης, αποφασίστηκαν οι λεπτομέρειες της εφαρμογής του σχεδίου. Γραμματέας αυτής της ad hoc επιτροπής ήταν ο στενός συνεργάτης του Νάτσινα, τότε κλαδάρχης Αντικατασκοπείας της ΚΥΠ και αργότερα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Το σχέδιο καταγγέλθηκε δημοσίως στη Βουλή από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, στις 23 Φεβρουαρίου 1965, ενώ τα απόρρητα πρακτικά της συνεδρίασης της «Συντονιστικής Επιτροπής» στις 11 και 12 Αυγούστου 1961 δόθηκαν από την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου προς δημοσίευση στις εφημερίδες.
Υπεύθυνη για την συλλογή των στοιχείων, την αποκάλυψη του σχεδίου και την δημοσιοποίηση των μυστικών συνεδριάσεων και πρακτικών ήταν ειδική επιτροπή αξιωματικών την οποία αποτελούσαν οι έμπιστοι του Γεωργίου Παπανδρέου αξιωματικοί Χαράλαμπος Λουκάκης (αντιστράτηγος, διοικητής ΑΣΔΕΝ), Αλέξανδρος Παπατέρπος (συνταγματάρχης, υπαρχηγός ΚΥΠ) και Χαρίλαος Τσεπαπαδάκης (ταξίαρχος, διευθυντής 2ου Επιτελικού Γραφείου ΓΕΣ).
Η αποκάλυψη του σχεδίου προκάλεσε σάλο και αμαύρωσε την εικόνα του πρωθυπουργού της επίμαχης περιόδου, Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος αναγκάστηκε να παραδεχθεί την ύπαρξη του σχεδίου, ισχυρίστηκε όμως ότι δεν προοριζόταν να εφαρμοστεί στις εκλογές του 1961, παρά μόνο σε περίπτωση εξωτερικού ή εσωτερικού κινδύνου.
Στις 9 Ιουνίου του 1965 ασκήθηκε κακουργηματική ποινική δίωξη στους εμπλεκόμενους στο «Σχέδιο Περικλής» στους οποίους περιλαμβάνονταν οι: Αθανάσιος Φροντιστής, Βασίλειος Καρδαμάκης, Αλέξανδρος Νάτσινας, Ανάργυρος Μπάλλας, Γεώργιος Βάλλης και ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, με την κατηγορία «επί παραβάσει καθήκοντος, εκδόσει αθεμίτων διαταγών και ηθική αυτουργία σε πράξεις αποβλέπουσας την νόθευση του εκλογικού φρονήματος του λαού».
Εργαζόμενο Κορίτσι

Υπόθεση

Ομορφιά, εξυπνάδα και γοητεία. Η Τες Μακγκίλ (Μέλανι Γκρίφιθ) έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Της λείπει όμως ένα σωστό χτένισμα, κομψά ρούχα και η σωστή δουλειά. Η Τες γίνεται γραμματέας της Κάθριν Μακγκίλ (Σιγκούρνι Γουίβερ) και προσπαθώντας να ανέλθει εκμυστηρεύεται στην Κάθριν μια ιδέα της για να αυξηθούν τα κέρδη της εταιρίας. Η Κάθριν οικειοποιείται την ιδέα της Τες και την παρουσιάζει ως δική της. Η τύχη ευνοεί την Τες όταν η Κάθριν σπάει το πόδι της σε ατύχημα ενώ κάνει σκι και την αφήνει στη θέση της παραχωρώντας της τα κλειδιά του σπιτιού και του γραφείου της. Η Τες παίρνει τη θέση της Κάθριν και καταφέρνει, με τη βοήθεια του οικονομολόγου Τζακ Τρέινερ (Χάρισον Φορντ) να πάρει πίσω αυτά που της αναλογούν.

Πληροφορίες

Η ταινία αποτελεί σατιρική κωμωδία του Μάικ Νίκολς, πάνω στο κυνήγι του αμερικάνικου ονείρου. Το σενάριο, οι διάλογοι, η σκηνοθεσία του Νίκολς και οι ερμηνείες έκαναν αυτή εδώ την κωμωδία μια από τις πιο επιτυχημένες της δεκαετίας του '80.
Ο Νίκολς ήθελε αρχικά τη Μέριλ Στριπ για το ρόλο της Κάθριν και τη Μισέλ Φάιφερ για το ρόλο της Τες, ενώ πολλές ηθοποιοί (από την Κιμ Μπάσινγκερ μέχρι και την Νταϊάν Λέιν πέρασαν από ακρόαση για το ρόλο της Τες που κατέληξε τελικά στη Μέλανι Γκρίφιθ. Οι Γκρίφιθ, Γουίβερ και Φορντ πλαισιώνονται από ένα λαμπρό επιτελείο ηθοποιών (Κέβιν Σπέισι, Άλεκ Μπόλντουιν, Τζόαν Κιούζακ κλπ) που το 1988 ήταν ακόμη άσημοι.

Διαχρονικότητα

Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου συμπεριέλαβε την ταινία σε τέσσερις από τις λίστες του.
Σουηδικό συσσίτιο

Το Σουηδικό συσσίτιο ήταν μια από τις μεγαλύτερες φιλανθρωπικές βοήθειες που διοργανώθηκε με αλλοδαπά κεφάλαια στη Γερμανία μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Στη διάρκεια τεσσάρων σχεδόν χρόνων διατέθηκε στους χειμερινούς μήνες φαΐ τέσσερις φορές την ημέρα για όλα τα παιδιά ηλικίας μεταξύ τριών και έξι χρονών στο βρετανικό τομέα του Βερολίνου, στο Αμβούργο, στην κοιλάδα του Ρουρ και αλλού. Συνολικά υπολογίζεται ότι δόθηκαν 80 εκατομμύρια μερίδες φαγητού.

Η πείνα στους μήνες της παγωνιάς

Ο χειμώνας του 1946-47 ήταν από τους πιο παγερούς στη Γερμανία του 20ού αιώνα. Επί δύο μήνες το θερμόμετρο έπεσε κάτω από το μηδέν. Μετά από τους βομβαρδισμούς οι Γερμανοί έμεναν σε ερείπια χωρίς τοίχους, σκεπές, πόρτες και παράθυρα. Κάρβουνο για τη σόμπα δεν υπήρχε, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Η βρεφική θνησιμότητα υπερέβαινε τα είκοσι τα εκατό. Το Συσσίτιο διοργανώθηκε από τον Φόλκε Μπερναντόττε, την οργάνωση Ρέντα Μπάρνεν (Rädda Barnen), και την εταιρεία Save the Children. Ο Μπερναντόττε διατελούσε τότε διευθυντής του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού. Για να σωθούν τα παιδιά από την πείνα έγιναν συσσίτια ζεστής σούπας με κρέας. Στα σχολεία μοιράζονταν φαΐ. Στο Βερολίνο, Αμβούργο, στην κοιλάδα του Ρουρ, και αργότερα και σε μικρότερες πόλεις. Τα τρόφιμα διατέθηκαν αρχικά από τα Βρετανικά στρατεύματα, και αργότερα από τον Ερυθρό στρατό και τον Αμερικάνικο έρανο του Χούβερ. Το Σουηδικό συσσίτιο έσωσε τα παιδιά από σίγουρο θάνατο.

Η Σουηδική βοήθεια και η συνδρομή του Ερυθρού Σταυρού

Εκτός από τη Γερμανία, ο Φόλκε Μπερναντόττε διοργάνωσε το Σουηδικό συσσίτιο σε περισσότερες από ένδεκα χώρες της Ευρώπης. Το συσσίτιο διαμοιράζονταν δωρεάν, ενώ οι χιλιάδες βοηθοί που μοίραζαν το φαΐ ήταν αμίσθωτοι εθελοντές. Η διανομή του φαγητού γινόταν καθημερινά, ακόμα και στις πιο αντίξοες καιρικές συνθήκες, ενώ τα παιδιά έφερναν δικά τους πιάτα και κουτάλια και έπρεπε να φαν το φαΐ επί τόπου.
Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι

Βιογραφία

Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε το 1882 στο Μπαρτίν, και ήταν κόρη του Αρσλάν Μπέη Ανκουάπ και της συζύγου του Τζανχίζ Χανίμ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζελιχά Ανκουάπ. Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Καμπαζακάλ Μέχμετ Πασάς, από το παλάτι της Ανατολίας, έψαχνε ένα κορίτσι για υπηρεσία και στη συνέχεια πήγε στο Μπαρτίν όπου άκουσε για τη Ζελιχά και αμέσως πήγε στην αδελφή του, την Ασιγιέ Χανίμ για να μιλήσει με την υπηρεσία του Παλατιού Γιλντίζ. 
Όταν πήγε στο παλάτι για υπηρεσία, μετονομάστηκε σε Σαλιχά. Ωστόσο, σύντομα τράβηξε την προσοχή του Αμπντούλ Χαμίτ και στις 4 Νοεμβρίου 1904 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ. Μετά τον γάμο ο Αμπντούλ Χαμίτ την μετονόμασε σε Νατσιγιέ. Αντίθετα με τις άλλες συζύγους, η Νατσιγιέ κατάφερε να δεθεί με τον σουλτάνο και να γίνει μια από τις δύο πιο αγαπημένες συζύγους του (η άλλη ήταν Μιουσφικά Καντινεφέντι). 
Το 1909 ακολούθησε τον Αμπντούλ Χαμίτ στην εξορία και επέστρεψε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη το 1912. 
Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι πέθανε στο αρχοντικό της, στο Ερενκόϊ στις 4 Δεκεμβρίου 1923 σε ηλικία 41 ετών. Είναι θαμμένη στον τάφο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄.
Ισλαμική τέχνη

Ο όρος ισλαμική τέχνη είναι σχετικά σύγχρονος και δημιουργήθηκε από τους ιστορικούς της τέχνης του 19ου αιώνα προκειμένου να κατηγοριοποιηθεί και να μελετηθεί η καλλιτεχνική παραγωγή των ισλαμικών λαών είτε σε χώρες όπου το Ισλάμ ήταν η κυρίαρχη θρησκεία ή θρησκεία της κυβερνώσας τάξης. Αντίθετα από την  χριστιανική τέχνη, την εβραϊκή τέχνη και την βουδιστική ο όρος δεν χρησιμοποιείται απλά για να περιγράψει την θρησκευτική τέχνη ή την ανάλογη αρχιτεκτονική, αλλά ισχύει για όλες τις κοσμικές μορφές τέχνης που παρήχθησαν στον ισλαμικό κόσμο. Περιλαμβάνει, επίσης, έργα που παρήγαγαν μουσουλμάνοι καλλιτέχνες για διάφορους προστάτες της τέχνης, ανεξαρτήτως θρησκείας.

Η διαμόρφωση της ταυτότητας

Τα εδάφη που κατέκτησαν οι Μουσουλμάνοι είχαν τις δικές τους προϋπάρχουσες καλλιτεχνικές παραδόσεις. Αρχικά, οι καλλιτέχνες που είχαν εργαστεί υπό την βυζαντινή  και σασανιδική διακυβέρνηση συνέχισαν να δουλεύουν με τα δικά τους γηγενή στιλ και για κατά την ισλαμική διακυβέρνηση. Σταδιακά, υπό την επίδραση της μουσουλμανικής πίστης και του εκκολαπτόμενου ισλαμικού κράτους, εμφανίστηκε η ταυτότητα της ισλαμικής τέχνης. Η διακυβέρνηση του χαλιφάτου των Ουμαγιαδών (661-750) θεωρείται συχνά η περίοδος διαμόρφωσης της ισλαμικής τέχνης. 
Με τη γεωγραφική εξάπλωση και την μακρά ιστορία της, η ισλαμική τέχνη αναπόφευκτα δέχθηκε ευρύ φάσμα περιφερειακών και ακόμη εθνικών καλλιτεχνικών επιρροών και υπέστη αλλαγές κατά τις διάφορες περιόδους ανάπτυξής της. Αξιοσημείωτο είναι ότι διατήρησε την εγγενή της ποιότητα και μοναδική ταυτότητα. Ακριβώς όπως η θρησκεία του Ισλάμ ενσαρκώνει έναν τρόπο ζωής και χρησιμεύει ως συνεκτική δύναμη μεταξύ εθνικά και πολιτισμικά διαφορετικών λαών, η τέχνη που παράγεται από και για τις μουσουλμανικές κοινωνίες διέθετε βασικά χαρακτηριστικά αναγνώρισης και ενοποίησης. Το σημαντικότερο από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι η προτίμηση στις διακοσμήσεις επιφανειών. Οι τέσσερεις βασικές συνιστώσες της ισλαμικής διακοσμητικής τέχνης είναι η καλλιγραφία, τα επαναλαμβανόμενα φυτικά και γεωμετρικά μοτίβα και η φανταστική αναπαράσταση, στιλ γνωστό ως αραμπέσκ. Το αραμπέσκ στην ισλαμική τέχνη χρησιμοποιείται συχνά για τον συμβολισμό της υπερβατικής, αόρατης και αιώνιας φύσης του Θεού.
Παναγιώτης Νάσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1889 στην Φτέρη Άρτας (σήμερα στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων).
Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους κατά των Τούρκων και των Βουλγάρων το 1912-13, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα στην Μικρασιατική εκστρατεία, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά στον Σαγγάριο ποταμό το 1921. Μετά την αποθεραπεία του επανήλθε στο μέτωπο της Θράκης. 
Υπήρξε διοικητής της VIII Μεραρχίας Ιωαννίνων. Αποστρατεύτηκε το 1938, με το βαθμό του υποστρατήγου. Αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου του 1940 παρουσιάστηκε στα Γιάννενα και έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Στρατού. Ο Μεταξάς όμως δεν τον δέχτηκε, επειδή θεωρείτο δημοκρατικός. 
Επί Κατοχής προσχώρησε στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και, με την δημιουργία της Εθνικής Πολιτοφυλακής το 1944, ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής της, με υποδιοικητή τον συνταγματάρχη Σταύρο Ξανθάκη. Πολιτικός επίτροπος της Εθνικής Πολιτοφυλακής ήταν ο γνωστός δημοσιογράφος Βάσος Γεωργίου.
Πέθανε το 1979, σε ηλικία 90 ετών.
Κάρολος Α΄ Λουδοβίκος του Παλατινάτου

Βιογραφία

Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, βασιλιά της Βοημίας και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας.
Στην Αγγλία. Το 1632 απεβίωσε ο εξόριστος πατέρας του και τον διαδέχθηκε στον τίτλο του εκλέκτορα του Παλατινάτου. Μαζί με τον αδελφό του Ρούπερτ πέρασε τα έτη μετά το 1630 στην Αυλή του θείου του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας, ελπίζοντας ότι θα υποστηρίξει το δίκαιό του. Ωστόσο με το ξέσπασμα εκεί του εμφυλίου πολέμου ο εκλέκτορας πήγε με τη μερίδα των κοινοβουλευτικών, πιστεύοντας ότι θα τον βοηθούσαν στο Παλατινάτο. Μάλιστα υποστήριξε την εκτέλεση του Τόμας κόμη του Στράφορντ. Από την άλλη μεριά ο Κάρολος Α΄, βλέποντας ότι αυτός πήγε με τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, τον έβλεπε με καχυποψία και αποξενώθηκε από εκείνον. Τελικά ο εκλέκτορας επέστρεψε στη μητέρα του στη Χάγη. Εκεί, φοβούμενος ότι ο Κάρολος Α΄ θα τον εγκατέλειπε για να επιτύχει την Ισπανική υποστήριξη, αποστασιοποιήθηκε από τη μερίδα των βασιλικών.
Το 1644 οι κοινοβουλευτικοί τον προσκάλεσαν και επέστρεψε στην Αγγλία. Διέμενε στο ανάκτορο Γουάιτχολ. Υπέγραψε την Ιερά Συμφωνία, αν και οι αδελφοί του Ρούπερτ και Μαυρίκιος ήταν βασιλικοί. Πιστεύεται ότι ο εκλέκτορας επισκέφθηκε το Λονδίνο των στρογγυλοκέφαλων (κοινοβουλευτικών), διότι ήλπιζε ότι το Κοινοβούλιο θα τον εξέλεγε βασιλιά της Αγγλίας. Αυτό έγινε αιτία έχθρας μεταξύ θείου και ανιψιού, μάλιστα όταν το 1647 ο αιχμάλωτος Κάρολος Α΄ συνάντησε τον εκλέκτορα, τον κατηγόρησε ότι εποφθαλμιά τον θρόνο του. Το 1648 η ειρήνη της Βεστφαλίας απέδωσε το Παλατινάτο στον εκλέκτορα, όχι όμως το Άνω Παλατινάτο, που παρέμεινε υπό τον εκλέκτορα της Βαυαρίας. Ήταν ακόμη στο Λονδίνο, όταν το 1649 ταράχτηκε με την εκτέλεση του Καρόλου Α΄. Ο θείος του είχε αρνηθεί να τον δει πριν την εκτέλεση. 
Στο Παλατινάτο. Ο εκλέκτορας επέστρεψε το 1649 στο κατεστραμμένο Παλατινάτο. Τα επόμενα έτη προσπάθησε να ανοικοδομήσει την επικράτειά του. Ακολούθησε φιλο-Γαλλική πολιτική και πάντρεψε την κόρη του Ελισάβετ-Καρλότα με τον αδελφό του Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας. Οι σχέσεις του με τους συγγενείς του χειροτέρευαν· η μητέρα και τα αδέλφια του αγανάκτησαν με τη φειδώ του. 
Από το 1658 είχε μυστικά ερωμένη, που του έκανε δεκατρία παιδιά. Η σύζυγός του Καρλότα τους έπιασε και προσπάθησε να την σκοτώσει. Ο εκλέκτορας κράτησε την Καρλότα φυλακισμένη στα διαμερίσματά της και τη χώρισε, στην αρχή χωρίς να το πει δημόσια. Μετά παντρεύτηκε την ερωμένη του Μαρία-Λουίζα. Της έδωσε τον τίτλο κόμισσα των ξερότοπων (raugravine) και τα παιδιά της είναι γνωστά ως κόμητες των ξερότοπων. Η νομιμότητα του γάμου αμφισβητήθηκε.
Διαιρέσεις του Μπανγκλαντές

Η διοίκηση του Μπαγκλαντές χωρίζεται σε οκτώ μεγάλες περιοχές που ονομάζονται διαιρέσεις (বিভাগ bibhag). Κάθε διαίρεση λαμβάνει το όνομά της από την κύρια πόλη που υπάγεται εντός της δικαιοδοσίας της, η οποία χρησιμεύει επίσης ως διοικητικό αρχηγείο αυτής της διαίρεσξης. Κάθε διαίρεση χωρίζεται περαιτέρω σε διάφορες επαρχίες (জেলা jela) που υποδιαιρούνται περαιτέρω σε υποεπαρχίες (উপজেলা upôjela).

Ιστορία

Μετά την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές το 1971, η χώρα είχε τέσσερις διαιρέσεις: τη Διαίρεση Τσιταγκόνγκ, τη διαίρεση Ντάκα, τη Διαίρεση Χούλνα και την Διαίρεση Ρατζσάχι.
Το 1983, η αγγλική ορθογραφία της Διαίρεσης Ντάκκα (μαζί με το όνομα της πρωτεύουσας) μετατράπηκε σε Ντάκα για να ταιριάζει περισσότερο με την προφορά της Βεγγαλικής γλώσσας.
Το 1993, η Διαίρεση Μπαρισάλ αποσπάστηκε από τη διαίρεση Χούλνα. Το 1995, η διαίρεση Σιλχέτ αποσπάστηκε από την διαίρεση Τσιταγκόνγκ. και το 2010 (25 Ιανουαρίου), η Διαίρεση Ρανγκπούρ αποσπάστηκε από την διαίρεση Ρατζσάχι. Όσον αφορά την έκταση, η νεοσυσταθείσα διαίρεση Ρανγκπούρ κατατάσσεται πέμπτη και ακολουθείται από τις διαιρέσεις Μπαρισάλ και Σιλχέτ.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2015 η διαίρεση Μίμενσινγκ προστέθηκε ως η όγδοη διαίρεση. Το 2015 ξεκίνησε η διαδικασία για τη δημιουργία δύο ακόμη διαιρέσεων, των Κομίλλα και Φαριντπούρ.

Επίτροπος Διαιρέσεων

Ο Επίτροπος Διαιρέσεων είναι ο διοικητικός επικεφαλής μιας διαίρεση. Ο Επίτροπος διορίζεται από την κυβέρνηση από ανώτερο γραμματέα της διοίκησης της Μπανγκλαντεσιανής Αστικής Υπηρεσίας. Ο ρόλος του γραφείου του Επιτρόπου Διαίρεσης είναι να ενεργεί ως επικεφαλής εποπτείας όλων των κυβερνητικών Γραφείων (εκτός από τα κεντρικά γραφεία της κυβέρνησης) που βρίσκονται στη διαίρεση. Ο Επίτροπος της Διαίρεσης έχει την άμεση ευθύνη της εποπτείας της διοίκησης εσόδων και ανάπτυξης ενός τμήματος. Ο Επίτροπος επικουρείται από τους διάφορους Επιπρόσθετους Επιτρόπους, τους Βοηθούς Επιτρόπους και άλλους γραφειοκρατικούς αξιωματούχους.