google/wiki40b huggingface dataset:
Σέρτζιο Κορμπούτσι

Πρώτα χρόνια και καριέρα

Γεννημένος στη Ρώμη το 1926, ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του σεναριογράφου  και σκηνοθέτη Μπρούνο Κορμπούτσι.
Ξεκίνησε την 
καριέρα του σκηνοθετώντας ως επί το πλείστον χαμηλού προϋπολογισμού επικές ταινίες. Μεταξύ των πρώτων σπαγγέτι του ήταν οι ταινίες "Grand Canyon Massacre (1964)", και το "Minnesota Clay (1965)".
Η πρώτη εμπορική επιτυχία του Κορμπούτσι ήταν κλασικό σπαγγέτι γουέστερν Τζάνγκο, με πρωταγωνιστή τον Φράνκο Νέρο,  με τον οποίο Θα συνεργαστεί αργότερα και σε άλλα δύο σπαγγέτι γουέστερν.
Μετά το Τζάνγκο, ο Κορμπούτσι σκηνοθέτησε πολλά άλλα σπαγγέτι γουέστερν, γεγονός που τον  έκανε τον πιο επιτυχημένο Ιταλό σκηνοθέτη μετά  τον Σέρτζιο Λεόνε και έναν από τους πιο παραγωγικούς σκηνοθέτες της Ιταλίας. Το πιο διάσημο από
αυτά τα γουέστερν ήταν  Η Μεγάλη Σιωπή (Il Grande Silenzio), η οποία απαγορεύτηκε σε ορισμένες χώρες για την υπερβολική προβολή της βίας.
Ο Κορμπούτσι σκηνοθέτησε επίσης τον Ναβάχο Τζο (1966), με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Ρέινολντς, ως έναν Ινδιάνο Ναβάχο που αντιτίθεται σε μια ομάδα ληστών που σκότωσαν τη φυλή του.
Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Κορμπούτσι στράφηκε κυρίως σε κωμωδίες, με πρωταγωνιστές τους Αντριάνο Τσελεντάνο. Μπαντ Σπένσερ και Τέρενς Χιλλ, που πολλές από αυτές τις κωμωδίες ήταν τεράστιες επιτυχίες στο ιταλικό box-office και βρήκαν ευρεία διανομή σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Αυστρία και η Ελβετία.
Οι ταινίες του σπάνια λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους σύγχρονους κριτικούς, αλλά ο ίδιος κατάφερε να επιτύχει μια σημαντική φήμη.
Ο Σέρτζιο Κορμπούτσι πέθανε στη Ρώμη το 1990, πέντε ημέρες πριν από τα 64α γενέθλιά του, από καρδιακή προσβολή.
Ερτουγρούλ Οσμάν

Ζωή

Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Γιλντίζ (Yıldız Sarayı) στην Κωνσταντινούπολη ή στο Νισάντασι του Πέρα (σημερινό Μπέιογλου). Ήταν ο νεότερος γιος του πρίγκιπα Σεχζαντέ Μεχμέτ Μπουρχανεντίν Εφέντι (Şehzade Mehmed Burhaneddin Efendi, 1885 - 15 Ιουνίου 1949), βασιλέα της Αλβανίας το 1914.
Το 1924 έμαθε, ενώ ο ίδιος σπούδαζε στη Βιέννη, ότι όλα τα μέλη της οικογένειας του σουλτάνου επρόκειτο να σταλούν στην εξορία. Δεν επέστρεψε στην Τουρκία παρά μόνο τη δεκαετία του 1990, οπότε και του δόθηκε η τουρκική υπηκοότητα. Από το 1933 έζησε στη Νέα Υόρκη. Έγινε ο 45ος αρχηγός της Αυτοκρατορικής Δυναστείας των Οσμάν το 1994.
Έζησε στη Νέα Υόρκη σε ένα λιτό διαμέρισμα με δύο υπνοδωμάτια. 
Μιλούσε τουρκικά, αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά με ευφράδεια, ενώ καταλάβαινε και ισπανικά, όπως επίσης και ιταλικά.
Ο Ερτουγρούλ Οσμάν Ε΄ απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 97 ετών στις 23 Σεπτεμβρίου του 2009. Σύμφωνα με το υπουργείο πολιτισμού της Τουρκίας ο θάνατός του επήλθε από νεφρική ανεπάρκεια. Ο Οσμάν νοσηλευόταν επί μία εβδομάδα σε νοσοκομείο λίγο πριν το θάνατό του.

Γάμοι

Παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα στη Νέα Υόρκη, στις 20 Ιανουαρίου του 1947 με την Γκούλντα ("Gulda Twerskoy Hanım Efendi" , 20 Μαρτίου 1915 - 16 Σεπτεμβρίου 1985), χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η δεύτερη σύζυγός του, την οποία παντρεύτηκε στη Νέα Υόρκη στις 27 Σεπτεμβρίου 1991, ήταν η Ζεϊνέπ (Zeynep Tarzi Hanım Efendi, γενν. στις 16 Δεκεμβρίου 1940), ανεψιά του πρώην βασιλιά του Αφγανιστάν, Αμανουλάχ Χαν. Ο τελευταίος γάμος διήρκεσε ως το θάνατό του, το 2009.
Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 1915. Αφού έλαβε τη εγκύκλια εκπαίδευση, εισήλθε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών από την οποία αποφοίτησε το 1936. Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το κήρυγμα και με το κατηχητικό έργο της Εκκλησίας. 
Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας χειροτονήθηκε διάκονος το 1939 και διετέλεσε αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου από το ίδιο έτος έως και το 1941. Παράλληλα, κατείχε και τη θέση του Γραμματέα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, την οποία και κράτησε μέχρι το 1957. Το 1944 χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης και το διάστημα μεταξύ του 1946-1947 ήταν ιεροκήρυκας στην αρχιεπισκοπή Αθηνών και στην μητρόπολη Ιωαννίνων.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας της 75ης Ταξιαρχίας, με την οποία βρέθηκε στο μέτωπο του Γράμμου καθώς και στη Μακρόνησο. Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, ανέλαβε τη διεύθυνση του Γραφείου Ανοικοδομήσεως των ανά την επικράτεια κατεστραμμένων, ένεκα των πολεμικών συγκρούσεων, ναών.
Από το 1950 ως το 1965 διετέλεσε ιερέας σε διάφορους ναούς της Αθήνας καθώς και καθηγούμενος της μονής Ασωμάτων Πετράκη για μια τριετία, από το 1957. Επίσης χρημάτισε Διευθυντής της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη (1961-1962).
Στις 22 Νοεμβρίου 1965, εξελέγη μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου, ενώ στις 22 Μαΐου 1974 μετετέθη στην ιστορική μητρόπολη Πατρών. Στις 12 Ιανουαρίου 2005 υπέβαλε την παραιτήσή του λόγω προχωρημένης ηλικίας.
Ο Νικόδημος Βαλληνδράς ήταν μόνιμος κάτοικος Πατρών. Απεβίωσε στην Αθήνα, όπου διέμενε τα τρία τελευταία χρόνια του βίου του, στις 16 Νοεμβρίου του 2008 σε ηλικία 93 ετών.

Το έργο του

Ο Βαλληνδράς, διακρινόταν για την ποιμαντικό, κηρυγματικό, μουσικολογικό, λειτουργικό, υμνογραφικό αλλά και το εν γένει πολύπλευρο συγγραφικό του έργο. Έγραψε πολλές αγιολογικές μελέτες, υμνολογικά και κηρυγματικά έργα καθώς και μονογραφίες ιστορικού και εκκλησιαστικού περιεχομένου. 
Αρθρογράφησε σε πολλά εκκλησιαστικά περιοδικά, υπήρξε μέλος της Ιεράς Συνόδου, της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών καθώς και της Εταιρίας Πελοποννησιακών Σπουδών. Έλαβε μέρος σε αποστολή στις Η.Π.Α. για εκπαίδευση ελληνορθοδόξων κληρικών καθώς και στις αντιπροσωπίες της Εκκλησίας της Ελλάδος σε εθιμοτυπικές επισκέψεις στο Πατριαρχείο Σερβίας και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας ενώ τρεις φορές προτάθηκε και παρασημοφορήθηκε αντίστοιχα για τις εθελοντικές υπηρεσίες που πρόσφερε στις ένοπλες δυνάμεις μέσω ομιλιών, διαλέξεων και παραδόσεων μαθημάτων.
Στο ενεργητικό του Νικοδήμου καταγράφονται και δύο γεγονότα υψίστης σημασίας για την Πόλη των Πατρών: αφενός η εγκαινίαση του Ιερού Ναού του πολιούχου της πόλεως Αγίου Ανδρέα και αφετέρου η επιστροφή, έπειτα από ενέργειές του, του σωζόμενου τμήματος του σταυρού του μαρτυρίου του Αγίου Ανδρέα από τη Μασσαλία το έτος 1980.
Μαρία Αλεξάντροβνα της Ρωσίας (Μαρία της Έσσης)

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Μαρία γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1824 στο Ντάρμστατ και ήταν η μικρότερη από τα επτά παιδιά του Λουδοβίκου Β μεγάλου δούκα της Έσσης και της Βιλελμίνης της Βάδης, αδελφή της αυτοκράτειρας της Ρωσίας, Ελισαβέτα Αλεξέγιεβνα. Τα τέσσερα μικρότερα από τα παιδιά της Μεγάλης Δούκισσας Βιλελμίνης φέρονται να ήταν τα βιολογικά παιδιά του Βαρόνου Αυγούστου φον Σενάρκλενς ντι Γκρασί, αν και μετά το θάνατο της μητέρας τους, ο Μέγας Δούκας Λουδοβίκος τα αναγνώρισε ως δικά του παιδιά, δύο από τα οποία έζησαν μαζί του μέχρι την ενηλικίωσή τους. Ο μελλοντικός αυτοκράτορας Αλέξανδρος ζήτησε σε γάμο την Μαρία και ο Λουδοβίκος έδωσε την συγκατάθεση του.
Φιλελευθερισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής

Ο Αμερικανικός φιλελευθερισμός είναι μια ευρεία πολιτική φιλοσοφία με επίκεντρο τα αναφαίρετα δικαιώματα του ατόμου. Θεμελιώδη ιδανικά όπως η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία του Τύπου, η ανεξιθρησκία, ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, αλλά και η ισότητα σύμφωνα με το δίκαιο, είναι ευρέως αποδεκτά ως κοινή βάση σε όλο το φάσμα της φιλελεύθερης σκέψης.
Ο μοντέρνος φιλελευθερισμός στις ΗΠΑ, περιλαμβάνει γάμο μεταξύ ίδιων φύλων, το δικαίωμα ψήφου σε όλους τους ενήλικες πολίτες, τα πολιτικά δικαιώματα, αλλά και την κυβέρνηση να προστατεύει το δικαίωμα ενός καλού βιοτικού επιπέδου.
Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης

Το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν ένα μανιφέστο που υιοθετήθηκε από τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) και παρουσιάστηκε από τον πρόεδρό του Αλέξη Τσίπρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης στις 13 Σεπτεμβρίου 2014, το οποίο πρότεινε ένα σύνολο πολιτικών που αποσκοπούσαν στην αντιστροφή των μέτρων λιτότητας και την παράλληλη διατήρηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Στις αρχές του 2015, ο Αλέξης Τσίπρας, ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δήλωσε ότι το πρόγραμμα είναι «μη διαπραγματεύσιμο».
Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, ο Τσίπρας έγινε Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας και δημιούργησε κυβέρνηση συνεργασίας με το δεξιό αντιμνημονιακό κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων με στόχο την άμεση υλοποίηση του προγράμματος. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, «η νέα κυβέρνηση θα εφαρμόσει το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ώστε να τερματιστεί η ανθρωπιστική κρίση».
Στις 13 Ιουλίου 2015, η ελληνική κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι πιστωτές κατέληξαν σε συμφωνία υπό την οποία η κυβέρνηση έπρεπε να εφαρμόσει σκληρά μέτρα λιτότητας, πράγμα που κατέστησε την εφαρμογή των μέτρων που προβλέπονταν στο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης πρακτικά αδύνατη.

Κριτική

Στο πρόγραμμα ασκήθηκε κριτική από την κυβέρνηση υπό την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, λέγοντας ότι υποτιμούσε το κόστος των προτάσεών του. Έκτοτε, στο πρόγραμμα ασκήθηκε κριτική και από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το μέλος της Κεντρικής Επιτοπής του κόμματος Στάθης Κουβελάκης δήλωσε τον Ιανουάριο του 2015 ότι το πρόγραμμα «βασιζόταν σε υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις (ή ακόμα λανθασμένες)».
Μάχη στις Καρούτες

Ευρύτερο πλαίσιο

Με βάση τις εντολές της ομάδας Στρατιών Ε, τον Αύγουστο του 1944 έγιναν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις (κωδικός Εχίδνα) για την καταπολέμηση του αντάρτικου καθώς και των περιοχών που άνηκαν στην Ελεύθερη Ελλάδα και διοικούνταν από τη ΠΕΕΑ. Για τον σκοπό αυτό στις επιχειρήσεις εντάχθηκε και το επίλεκτο και ειδικό για ανταρτοπόλεμο 18ο Σύνταγμα Ορεινών Κυνηγών των S.S( SS-Polizei-Gebirgsjäger-Regiment 18).

Προετοιμασία μάχης

Ο ΕΛΑΣ έχοντας εξασφαλίσει καλύτερο δίκτυο πληροφοριών μπόρεσε να ξεκόψει το 3ο τάγμα από τις κύριες δυνάμεις των Γερμανών εγκλωβίζοντας το ανάμεσα σε "λαβίδα".

Μάχη

Η μάχη κράτησε λίγες ώρες, με πλήρη επικράτηση του ΕΛΑΣ. Ο υπολοχαγός Όττο Βέμπερς εκπροσωπώντας τους παγιδευμένους Γερμανούς που ήθελαν να παραδοθούν ζήτησε να συνομιλήσει με ανώτερο αξιωματικό. Αφού ο λοχαγός του ΕΛΑΣ Γιάννης Λαζαρίδης επέδειξε παλιά υπηρεσιακή του ταυτότητα, οι περισσότεροι επιζώντες Γερμανοί παραδόθηκαν.

Συνέπειες και υστεροφημία

Η μάχη στις Καρούτες ήταν από τις μεγαλύτερες στην Εθνική Αντίσταση. Στους εορτασμούς της μάχης το 1984 ο πλέον στρατηγός Όττο Βέμπερς απέστειλε επιστολή η οποία και διαβάστηκε.
Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς

Λογότυπα

Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Χρύσανθος Δημητριάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου.
Τον Ιούνιο του 1984 εξελέγη ευρωβουλευτής με την ΕΠΕΝ αλλά παραιτήθηκε το 1988 και αντικαταστάθηκε από τον Αριστείδη Δημόπουλο.
Γουεστμόρλαντ

Γεωγραφία

Η Γουεστμόρλαντ βρίσκεται νοτιοδυτικά της Τζαμάικα. Στα νότια και δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Είναι η δυτικότερη ενορία της Τζαμάικα. Συνορεύει στα βόρεια με το Αννόβερο, στα νοτιοανατολικά με την Αγία Ελίζαμπεθ και στα βορειοανατολικά με την Τρελόνι. Έχει έκταση 807,0 km². Είναι η όγδοη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά την Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ, την Κλαρεντόν, την Αγία Κατερίνα, την
Τρελόνι, την Μάντσεστερ και την Πόρτλαντ.

Πανίδα

Η Γουεστμόρλαντ έχει πολλά ζώα όπως αγελάδες, άλογα και μουλάρια.

Ποτάμια

Το κυριότερο ποτάμι είναι το Καμπαρίτα.

Κόλποι

Η Γουεστμόρλαντ είναι πλούσια σε κόλπους. Ο κυριότερος είναι ο Μπλακ Ρίβερ Μπέυ.

Δημογραφία

Η Γουεστμόρλαντ είχε πληθυσμό 138.947 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η όγδοη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά τον Άγιο Ανδρέα,  την Αγία Αικατερίνη, την Κλάρεντον, την Μάντσεστερ, τον Άγιο Ιάκωβο, την Αγία Άννα και την Αγία Ελίζαμπεθ.

Οικονομία

Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η γεωπονία. Στην Γουεστμόρλαντ καλλιεργούνται ρούμι, ζαχαροκάλαμο, κακάο, μπανάνες, καφές, κακάο, μέλι, πιπερποριζα, πριμέντο και ρύζι.

Τουρισμός

Η Γουεστμόρλαντ είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Τζαμάικα. Έχει πολλά ξενοδοχεία, όπως το Καπλς Σουέπτ Αγουέι, το Καπλς Νεγκρίλ, το Σάνταλς Νεγκρίλ, το Γκραντ Λίντο και το Χέντονισμ ΙΙ.
2542 Καλπουρνία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Καλπουρνίας εκτιμάται σε 27,61 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,064 ± 0,012.
Ζούσε τη ζωή της

Πλοκή

Η ταινία αποτελείται από 12 βραχύβια επεισόδια, στα οποία πρωταγωνίστρια είναι μία όμορφη, νεαρή Παριζιάνα, η οποία αφήνει τον άντρα της και το μωρό της, με την ελπίδα να γίνει ηθοποιός. Κι αφού συναντά δυσκολίες επιβίωσης και χωρίς να έχει εκπληρώσει το όνειρό της, για να τα βγάλει εις πέρας, γίνεται ιερόδουλη. Παράλληλα, γνωρίζει τον Ραούλ, ο οποίος είναι ο προστάτης της. Εκείνος, όμως, χωρίς τη θέλησή της, κανονίζει να την πουλήσει σε κάποιον άλλον. Επάνω στην ανταλλαγή χρημάτων, πέφτουν και πυροβολισμοί, πετυχαίνοντας θανάσιμα χτυπήματα στη νεαρή γυναίκα, τη Νανά.
Βήτα Αετού

Ονομασίες και ιστορικά στοιχεία

Το παραδοσιακό όνομα «Αλσαΐν» προέρχεται από την περσο-αραβική λέξη الشاهين (aš-šāhīn), που σημαίνει πετρίτης. Σε αραβικό κατάλογο αστέρων, ο β αναφέρεται ως Unuk al Ghyrab (عنق ألغراب - únuq al-ghuraab), που μεταφράσθηκε αργότερα στη λατινική ως Collum Corvi, δηλαδή «ο λαιμός του κορακιού».
Στην Κίνα, η ονομασία 河鼓 (Hé Gŭ), που σημαίνει «τύμπανο του ποταμού», αναφέρεται και πάλι σε σχέση με την ομάδα που σχηματίζουν οι αστέρες α, β και γ Αετού. Ο ίδιος ο β Αετού είναι γνωστός ως 河鼓 (Hé Gŭ yi, δηλαδή «ο πρώτος αστέρας του τυμπάνου του ποταμού»). Κατά την κινεζική παράδοση της πριγκίπισσας και του γελαδάρη, ο γ και ο β Αετού ήταν παιδιά του Niulang (牛郎 = ο γελαδάρης, α Αετού) και της Zhinü (織女 = η πριγκίπισσα, ο αστέρας Βέγας).
Οι ιθαγενείς Koori της Βικτώριας έλεγαν ότι οι β και γ Αετού ήταν οι μαύροι κύκνοι-σύζυγοι του Bunjil (α Αετού), που και πάλι ήταν ένας αετός (του είδους Aquila audax).
Επίσης, στη νεότερη αστρονομία, ο αστέρας φέρει τα ονόματα 60 Αετού (αριθμός Φλάμστηντ), Gl 771, HR 7602, BD +06°4357, HD 188512, LHS 5350a, LTT 15822, SAO 125235, FK5 749 και HIP 98036, που αντιστοιχούν στην αναφορά του σε διάφορους καταλόγους αστέρων.

Αστροφυσικά χαρακτηριστικά

Ο β Αετού είναι ένας γηραιός κίτρινος αστέρας, με ηλικία της τάξεως των 10 δισεκατομμυρίων ετών. Παρότι η μάζα του είμαι συγκρίσιμη με αυτή του Ήλιου μας (20% ως 30% μεγαλύτερη), είναι ένας εξελιγμένος αστέρας: έχει καταναλώσει σχεδόν όλο το υδρογόνο στον πυρήνα του και κατατάσσεται στους υπογίγαντες, με διάμετρο, στην εποχή μας, 3,3 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και λαμπρότητα εξαπλάσια από την ηλιακή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά του είναι 5.100 K (περίπου 700 βαθμούς μικρότερη της ηλιακής). Σύντομα θα αρχίσει να διογκώνεται σε ερυθρό γίγαντα. Αρκετά αργότερα, αφού τα εξωτερικά του στρώματα διαφύγουν στο διάστημα, ο πυρήνας του θα συμπιεσθεί σε έναν λευκό νάνο.
Ο β Αετού πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 40,3 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (145 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα).
Γρηγόριος Γ΄ Μαμμής

Βίος

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή και την Πατριαρχία του. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Μελισσηνός. Μαμμής ή Μάμμας αποκαλούνταν μάλλον σκωπτικά ή επωνομάσθηκε έτσι από το επάγγελμα της μητέρας του. Κατά το Χρονικὸ Majus, ένα μη αξιόπιστο ιστορικό έργο του Φραντζή, αναφέρεται ότι καταγόταν από την Κρήτη και το πραγματικό του όνομα ήταν Μελισσηνός. Και σε άλλα έργα αναφέρεται ως Μελισσηνός-Στρατηγόπουλος.
Γύρω στο 1420 εκάρη μοναχός. Φέρεται ως ο πνευματικός του Αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου. Ήταν ενωτικός και συμμετείχε στη Σύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας. Εξελέγη Πατριάρχης τον Αύγουστο του 1443 μετά το θάνατο του επίσης ενωτικού Πατριάρχη Μητροφάνη Β΄.
Το 1448 πέθανε ο υποστηρικτής του αυτοκράτορας Ιωάννης κι ο διάδοχος Κωνσταντίνος ΙΑ Παλαιολόγος δεν είχε, τουλάχιστον αρχικά, το κύρος και τη δύναμη να τον υπερασπιστεί, γι αυτό κι υπο το φόβο αντιδράσεων δεν κλήθηκε να χρίσει τελέσει θρησκευτική τελετή στέψης στην Αγια Σοφιά. Έτσι ο Κωνσταντίνος ορκίστηκε χωρίς την παρουσία του, στις 6 Ιανουαρίου 1449 στο Μυστρά. 
Το 1450 υπό το βάρος των αντιδράσεων των ανθενωτικών όπως ο Ιωάννης Ευγενικός, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Πατριαρχικό Θρόνο και να καταφύγει, τον Αύγουστο του 1451, στη Ρώμη. Έγινε εγκάρδια δεκτός από τον Πάπα Νικόλαο Ε΄, ο οποίος τον ενίσχυσε και οικονομικά και προσπάθησε να επιτύχει την επιστροφή του στον Πατριαρχικό Θρόνο, πιέζοντας προς αυτή την κατεύθυνση τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Στήριγμά του υπήρξαν οι επίσης Έλληνες που χαν ασπαστεί τον καθολικισμό Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος και Ισίδωρος του Κιέβου.
Οι ενωτικοί δεν έπαψαν να τον θεωρούν νόμιμο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στις λατινοκρατούμενες περιοχές της Ελλάδας όπως η Μεθώνη κι η Έυβοια, παρότι στο μεταξύ είχε εκλεγεί ο ανθενωτικός Αθανάσιος Β΄.
Πέθανε το 1459 στη Ρώμη. Από την Καθολική Εκκλησία τιμήθηκε ως άγιος και θαυματουργός. Έγραψε δύο πραγματείες για την ανασκευή έργων του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, καθώς και μία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος. Σώθηκαν μερικές επιστολές του, ενώ παραμένουν ανέκδοτες οι θεολογικές του πραγματείες Περί αζύμων, Περί του Πρωτείου του Πάπα, και Περί ουρανίου μακαριότητος.
Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1978 στη Γουαδαλαχάρα. Σπούδασε στην Κεντρική Σχολή Λόγου και Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Έχει αποκτήσει δύο παιδιά με τη συνάδελφό του, Ντολόρες Φόνζι.
Είναι έντονα πολιτικοποιημένος και ενταγμένος στην Αριστερά, γι' αυτό επιλέγει να πρωταγωνιστεί σε ταινίες με ιδεολογικό περιεχόμενο.
Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου, ο Αλφόνσο Κουαρόν, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο Τζιμ Τζάρμους και ο Βάλτερ Σάλες.
To 2001 κέρδισε το βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο φεστιβάλ της Βενετίας για το Θέλω και τη μαμά σου μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του Ντιέγο Λούνα. Την ίδια χρονιά, προτάθηκε για το βραβείο Γκόγια Β' ανδρικού ρόλου για το Δυο γυναίκες στο πιάτο σας. To 2003 κέρδισε το βραβείο Chopard στο Φεστιβάλ των Καννών, που απονέμεται σε νέους ηθοποιούς που θεωρούνται η αποκάλυψη της χρονιάς. Το 2005 ήταν υποψήφιος για το BAFTA Α' ανδρικού ρόλου για το Ημερολόγια Μοτοσικλέτας και την επόμενη χρονιά υποψήφιος για το BAFTA καλύτερου ανερχόμενου ηθοποιού. Το 2016 κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε κωμική σειρά για το Mozart in the Jungle και την επόμενη χρονιά ήταν ξανά υποψήφιος στην ίδια κατηγορία.
Φαλαινοθηρικό

Το Φαλαινοθηρικό Πλοίο (αγγλικά: Whaler Ship), είναι ένα εξειδικευμένο πλοίο σχεδιασμένο ή προσαρμοσμένο  για την αλίευση ή την επεξεργασία φαλαινών. Στα φαλαινοθηρικά πλοία περιλαμβάνονται τα ατμοκίνητα ή ντιζελοκίνητα  
σκάφη με ένα όπλο καμάκι τοποθετημένο στη πλώρη του. Επίσης στα φαλαινοθηρικά  περιλαμβάνονται και πλοία όπως τα ιστιοφόρα ή τα ατμοκίνητα πολεμικά πλοία του 16ου έως τις  αρχές του 20ου αιώνα καθώς και τα αλιευτικά / εργοστασιακά πλοία της σύγχρονης εποχής.
Κάθε φαλαινοθηρικό συνοδεύονταν παλαιότερα από δύο ή τρία μικρά αλιευτικά τις "φαλαινίδες" (whale boats) οι οποίες, μετά τον τραυματισμό του κήτους, πλησίαζαν και ολοκλήρωναν την αλιεία του. Τα φαλαινοθηρικά κινούνται συνήθως σε μικρούς στολίσκους που μπορεί να τους συνοδεύει ακόμη μεγαλύτερο σκάφος, "πλοίο εργοστάσιο" που διαθέτει μέσα κατεργασίας και μεγάλους ψυκτικούς θαλάμους.
Τα "πλοία-εργοστάσια επεξεργασίας της φάλαινας" (whaling factory ships)  είναι μεγάλης σχετικά χωρητικότητας μέχρι και 45.000 κόρων, δηλαδή σαν μεσαία δεξαμενόπλοια, που εξυπηρετούν έκαστο συνήθως 5 - 10 φαλαινοθηρικά.
Πρώτο ελληνικό (ελληνόκτητο) στόλο φαλαινοθηρικών είχε δημιουργήσει ο Αριστοτέλης Ωνάσης.
Επίσης κάποια ελληνικά πολεμικά πλοία ήταν πριν την μετασκευή τους φαλαινοθηρικά.
Κάκος

Στην ελληνική μυθολογία ο Κάκος ήταν γιος του θεού Ηφαίστου, μεγάλος ληστής και κακούργος. Ο Κάκος ήταν μισός γιγάντιος άνθρωπος και μισός σάτυρος. Κατοικούσε πάνω στον Αβεντίνο ή τον Παλατίνο Λόφο, μέσα σε μια σπηλιά «στολισμένη» με τα ματωμένα μέλη των θυμάτων του και τα κεφάλια τους καρφωμένα στην είσοδο. Επιστρέφοντας ο Ηρακλής από την Ισπανία μετά τον άθλο με τα βόδια του Γηρυόνη, έφθασε στην κοιλάδα του Τίβερη και έπεσε να κοιμηθεί. Ο Κάκος τότε του άρπαξε 4 ταύρους και 4 δαμάλες, σέρνοντας τα ζώα από την ουρά, ώστε να μην αφήσουν ίχνη πίσω τους. Τα μουγκανίσματα όμως των ζώων οδήγησαν τον Ηρακλή στη σπηλιά. Ο Κάκος, φοβισμένος, έφραξε την είσοδο με ένα τεράστιο βράχο, υποχρεώνοντας τον Ηρακλή να σκάψει από πάνω. Ο Κάκος άρχισε να φτύνει φωτιά και καπνό, οπότε ο Ηρακλής άρχισε να του πετά κλαδιά και μεγάλες πέτρες. Στο τέλος ο ήρωας έπνιξε τον ληστή. Ολόκληρη η γύρω χώρα υποδέχθηκε τον Ηρακλή θριαμβευτικά για το κατόρθωμά του αυτό. Σε μία δευτερεύουσα εκδοχή, η αδελφή του Κάκου, η Κάκα, τον πρόδωσε στον Ηρακλή.
Στη ρωμαϊκή μυθολογία ο Κάκος ήταν αρχικά θεότητα της φωτιάς και μετά «υποβιβάσθηκε» στην παραπάνω μορφή. Σύμφωνα με τους Ρωμαίους, αφού σκότωσε τον Κάκο ο Ηρακλής ίδρυσε βωμό στο μέρος εκείνο, τον Ara Maxima, όπου αργότερα λάβαινε χώρα η αγορά βοοειδών της Ρώμης, το Forum Boarium. Αργότερα ανεγέρθηκαν ναοί του Ηρακλή (Hercules) στην περιοχή, από τους οποίους σώζεται μέχρι σήμερα ένας, αυτός του «Ηρακλέους Νικητού» (Hercules Victor).
Λουκιανός του Μονακό

Βιογραφία

Ο Λουκιανός, ζηλεύοντας και φιλοδοξώντας τα αξιώματα του αδελφού του, Ιωάννη Β΄, τον δολοφόνησε στις 11 Οκτωβρίου 1505. Η άνοδός του ως Λόρδος του Μονακό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό. Στις 13 Μαΐου 1506 αναγκάστηκε να βρει καταφύγιο στον Κάρολο Γ΄ της Σαβοΐας, ο οποίος χωρίς να αποφανθεί για την αθωότητα ή την ενοχή του Λουκιανού, του απένειμε συγχωροχάρτι, προκειμένου να υπάρξει ύφεση των αντιδράσεων εναντίον του.
Με την ανάληψη των καθηκόντων του Λουκιανού, το Μονακό ξεκίνησε να λαμβάνει πολλούς πρόσφυγες από τη Γένοβα, η οποία είχε προηγουμένως ελευθερωθεί από τη γαλλική κατοχή. Με αφορμή την φιλοξενία τους εκεί, ο Δόγης της Γένοβας επιτέθηκε στα τέλη του 1506 με 14.000 άντρες για να καταλάβει το Μονακό και να το προσαρτήσει στη Δημοκρατία της Γένοβας.
Η πολιορκία του Μονακό από τους Γενοβέζους κράτησε περίπου πέντε μήνες, μέχρι τον Μάρτιο του 1507, όταν με μεσολάβηση της Γαλλίας και της Ισπανίας τα στρατεύματα αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Αποτέλεσμα της πολιορκίας ήταν η καταστροφή μεγάλου μέρους των φρουρίων της πόλης και του λιμανιού της.
Ο Λουκιανός, μετέπειτα, εντάχθηκε στο γαλλικό στρατό και πολέμησε στη μάχη του Ριβαρόλο. Μετά την τελική νίκη των Γάλλων εισήλθε στις 29 Απριλίου 1507 μαζί με τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας στην πόλη της Γένοβας.
Οι φιλοδοξίες, όμως, του Λουδοβίκου ΙΒ΄ τον οδήγησαν σε σημείο να φυλακίσει τον Λουκιανό, προκειμένου να παραδοθεί το Μονακό στην κυριαρχία του. Ο Λουκιανός ελευθερώθηκε το Μάιο του 1508 από το Δούκα του Μιλάνου με την καταβολή 4.000 δουκάτων.
Το 1515 ο Λουκιανός απέκτησε τα φεουδαρχικά δικαιώματα της πόλης Μεντόν, τα οποία διατήρησε το Μονακό μέχρι το 19ο αιώνα.
Στις 22 Αυγούστου 1523 ο Λουκιανός δολοφονήθηκε από τον ανιψιό του, Βαρθολομαίο Ντορία, στο Παλάτι του Μονακό. Ο Αντρέα Ντόρια, ξάδελφος του Βαρθολομαίου και ναύαρχος της Γένοβας, θεωρείται ότι είχε γνώση της δολοφονίας, χωρίς ωστόσο να επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο.
Τον Λουκιανό τον διαδέχτηκε ο νεώτερος γιος του Ονώριος.
Επτά θανάσιμα αμαρτήματα

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική εκκλησία. Τα αμαρτήματα ονομάζονται "θανάσιμα" γιατί σύμφωνα με την εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση.

Τα θανάσιμα αμαρτήματα στην τέχνη

Κατά την Αναγέννηση, οι καλλιτέχνες αποτύπωσαν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα σε πίνακες και γλυπτά, γνωρίζοντάς τα στο ευρύ κοινό, και προωθώντας με αυτό τον τρόπο τη χριστιανική κουλτούρα. Ανάμεσα στους σημαντικούς ζωγράφους της εποχής ήταν και ο Ιερώνυμος Μπος (1485).

Στο Θέατρο

Ο θεατρικός συγγραφέας Μπέρτολτ Μπρεχτ και ο μουσικός συνθέτης Κουρτ Βάιλ έγραψαν την όπερα-μπαλέτο «Οι Εφτά Θανάσιμες Αμαρτίες των Μικροαστών» (Γερμ.: Die sieben Todsünden der Kleinbürger), μια σάτιρα για τον καπιταλισμό και τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει στην κεντρική ηρωίδα. Συγκεκριμένα περιγράφει τις εσωτερικές διαμάχες της (προβαλλόμενες σε δύο διαφορετικά πρόσωπα) όταν διαπράττει από ένα θανάσιμο αμάρτημα σε κάθε μία από τις 7 πόλεις που επισκέπτεται, με σκοπό να μαζέψει χρήματα για την οικογένειά της.