google/wiki40b huggingface dataset:
Πασσακάλια

Η πασσακάλια ή πασακάλια είναι μουσική φόρμα της εποχής του μπαρόκ, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι το επαναλαμβανόμενο βάσιμο σε τρίσημο ρυθμό. Την καταγωγή της έλκει από την Ισπανία του 17ου αιώνα, όπου υπήρξε με τη μορφή χορού, ενώ αργότερα έλαβε τη θέση της στη σουίτα, αλλά και ως αυτόνομο οργανικό κομμάτι. Δείγματα πασσακάλιας έχουμε από τον Φρανσουά Κουπρέν, τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, τον Ντήτριχ Μπουξτεχούντε, αλλά και από σύγχρονους συνθέτες, όπως τον Γκιέργκι Λίγκετι, τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς και τον Βίτολντ Λουτοσλάφσκι.

Καταγωγή και χαρακτηριστικά

Ο όρος πασσακάλια (ισπ. pasacalle; γαλλ. passacaille; ιτ. passacaglia, passacaglio, passagallo, passacagli, passacaglie) είναι κατά βάση σύνθετη λέξη και προέρχεται από το ρήμα της ισπανικής pasar (περπατώ) και τη λέξη calle (δρόμος). Αρχικά, αποτελούσε οργανικό ιντερλούδιο ανάμεσα σε χορούς και τραγούδια και παιζόταν συνήθως από μια κιθάρα σε τρόπο rasgueado (ρυθμική κρούση των χορδών). Αν και ισπανικής καταγωγής, οι πρώτες πασσακάλιες γράφτηκαν στην Ιταλία το 1606  και αποτελούν σύντομες και απλές αρμονικές αλυσίδες σε συγχορδιακή μορφή.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1620, ο Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι την αναπροσαρμόζει γράφοντας παραλλαγές πάνω σ' ένα βάσιμο, το οποίο με τη σειρά του μπορεί επίσης να παραλλάσσεται. Το πρότυπο αυτό διατηρείται στους μετέπειτα συνθέτες και ορίζεται πλέον ως μια σειρά παραλλαγών πάνω σ' ένα επαναλαμβανόμενο βάσιμο, σοβαρού και δωρικού χαρακτήρα. Μια παρόμοια φόρμα, η σακόν (chaconne) επίσης μορφοποιείται στα χέρια του Φρεσκομπάλντι· οι δύο φόρμες είναι συγγενείς και συχνά οι συνθέτες "χρησιμοποιούν τους δύο όρους αδιακρίτως, κάτι που καθιστά την ακριβή τους διάκριση ιστορικά αυθαίρετη και αβάσιμη".

Συνθέτες

Ένα από τα γνωστότερα παραδείγματα πασσακάλιας αποτελεί το ομώνυμο έργο του Μπαχ, "Πασσακάλια και Φούγκα σε Ντο ελάσσονα, BWV 582" για εκκλησιαστικό όργανο. Εξίσου υποδειγματική είναι η χρήση της σε έργα για τσέμπαλο του Γάλλου συνθέτη Λουί Κουπρέν και του ανηψιού του Φρανσουά Κουπρέν. Άλλα παραδείγματα βρίσκουμε σε έργα για όργανο του Μπουξτεχούντε, του Γιόχαν Παχέλμπελ, του Γκέοργκ Μούφατ, του Γιόχαν Κούναου, αλλά και μετά την εποχή του Μπαρόκ στον Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, τον Μαξ Ρέγκερ, τον Ραλφ Βων Ουίλιαμς κ.ά.
Αν και οι περισσότερες είναι γραμμένες για πολυφωνικά (και δη πληκτροφόρα) όργανα, ένα εξαίρετο παράδειγμα βρίσκουμε στις "Μυστηριακές Σονάτες" του Χάινριχ Ίγκνατς Μπίμπερ, για σόλο βιολί, ενώ στο μαδριγάλι του Κλάουντιο Μοντεβέρντι "Lamento della Ninfa", το κεντρικό επεισόδιο είναι κατ' ουσίαν μια πασσακάλια.
Άλλα γνωστά παραδείγματα περιλαμβάνουν το "Λαμέντο της Διδώς" από την όπερα του Χένρι Πέρσελ "Διδώ και Αινείας", απόσπασμα από τη Σουίτα σε Σολ ελάσσονα HWV 432 για τσέμπαλο του Χαίντελ, καθώς και την τελευταία κίνηση της 4ης Συμφωνίας του Γιοχάνες Μπραμς.
Ουγγρική λεγεώνα

Ιστορία

Ο Σ. Τουρ κατά τον δεύτερο πόλεμο της Ιταλικής ανεξαρτησίας είχε πετύχει την στρατολόγηση Ούγγρων εθελοντών από τον στρατό των Αψβούργων οι οποίοι υπηρέτησαν στην μονάδα "Κυνηγοί των Άλπεων".
Έχοντας ιδρυθεί στην Σικελία, στην πόλη του Παλέρμο στις 16 Ιουλίου του 1860, αρχικά απαρτιζόταν από πενήντα εθελοντές οι οποίοι έφθασαν να αριθμούν τους 500 υπό την διοίκηση του λοχαγού Φερδινάνδ Νάντορ Έμπερ (1825-1885) (για τον οποίο, η μονάδα ήταν γνωστή και ως Brigata "Eber" και η οποία στην πραγματικότητα περίκλειε όλους τους ξένους εθελοντές). Ο ανταποκριτής της ημερίσιας The Times με τη Βρετανική υπηκοότητα και τον βαθμό του λοχαγού Lajos Tukory, ο οποίος έπεσε στο Παλέρμο στις 29 Ιουνίου του 1860. Καθώς περιήλθε η διοίκηση υπό τον Τουρ, έγινε σε μερικούς μήνες κυβερνήτης της Νάπολη και το χρησιμοποίησε για να διαδώσει την επανάσταση στην περιοχή του Αβελλίνο, μέχρι το Πλεμπισκίτο. Ο Τουρρ έκατσε στο πόστο αυτό μέχρι τον Δεκέμβριο του 1861, καθώς ο Έμπερ είχε αφήσει την Ιταλία τον Οκτώβριο του 1860.
Μετά την ένωση της Ιταλίας και μετονοσμασθήσα ως "Ουγγρική Βοηθητική Λεγεώνα" με δύναμη 1400 ανδρών υπό την διοίκηση του λοχαγού Μόγκιοροντι (Mogyoròdy), έλαβε μέρος στην καταπολέμηση των ένοπλων συμμοριών που έδρασαν μετά την ενοποίηση της χώρας στην Ιταλική ύπαιθρο (η περίοδος αυτή είναι γνωστή ως brigantaggio postunitario). Συγκεκριμένα έδρασε στην περιοχή της Καμπανίας μεταξύ του Απριλίου του 1861 και του Αυγούστου του 1862 και μετά από τον Οκτώβριο του 1865 μέχρι τον Ιούνιου του 1866. Είχε κάποιον ρόλο σε αγριότητες όπώς την σφαγή της Αουλέττα και την επανάσταση στο Μόντεφαλτσιόνε.
Η μονάδα διαλύθικε το 1867.
Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας

Βιογραφικό

Ο Ιωακείμ Λιούλιας γεννήθηκε το 1919, στον Κρόκο Κοζάνης. Ο πατέρας του ήταν αρχικά δάσκαλος σε διάφορα χωριά στη Μακεδονία και στη συνέχεια έγινε ιερέας και εγκαταστάθηκε στο Kρόκο. Ο Ιωακείμ Λιόλιος αφού τελείωσε το γυμνάσιο πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Αφού αποφοίτησε με άριστα επέστρεψε στη Μακεδονία και διορίστηκε ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης. 
Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, στη διάρκεια της οποίας υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού,  χειροτονήθηκε διάκονος και το 1939 μετατέθηκε στην Αθήνα, έγινε ιερέας και στη συνέχεια έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 υπηρέτησε στη 15η μεραρχία πεζικού ως στρατιωτικός ιερέας με το βαθμό του Λοχαγού. 
Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν Ιεροκήρυκας αρχικά στην Μητρόπολη Γρεβενών και στη συνέχεια στη Μητρόπολη Κοζάνης. Πήρε μέρος στην Αντίσταση  και  με τις παρεμβάσεις του έσωσε πολλούς κατοίκους της Κοζάνης και της ευρύτερης περιοχής. Είχε επαφές με καπετάνιους της Εθνικής Αντίστασης και τους έδινε πληροφορίες για τις κινήσεις των κατοχικών στρατευμάτων. Όταν έγινε γνωστό ότι οι Γερμανοί είχαν πληροφορηθεί για τη δράση του τού πρότειναν να φύγει στο βουνό αλλά αυτός αρνήθηκε για να μη θέσει σε κίνδυνο τους κατοίκους. 
Στις 5 Μάιου 1943 ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας συνελήφθη από τους Γερμανούς και στάλθηκε στις φυλακές «501» της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη όπου ανακρίθηκε και υπέστη βασανιστήρια. Εκτελέστηκε στις 2 Ιουλίου 1943 στο χώρο της πλινθοποιίας Παπαγεωργίου, στην περιοχή των Σφαγείων μαζί με άλλους 49 κρατούμενους από το Γεντί-Κουλέ και το στρατόπεδο Παύλου Μελά (σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Μακεδονία, στο φύλλο της 9ης Απριλίου 1945, οι εκτελεσθέντες ήταν 49 και όχι 50 καθώς ένας από τους κρατούμενους που επρόκειτο να εκτελεστεί κατάφερε να ξεφύγει. Η εκδοχή αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι στο Ληξιαρχείο Θεσσαλονίκης καταγράφηκαν 49 ονόματα εκτελεσμένων και όχι 50). Το όνομά του έχει δοθεί σε οδούς στην ανατολική Θεσσαλονίκη και στη Κοζάνη και στον Πολιτιστικό Σύλλογο Κρόκου Κοζάνης.
Alitalia CityLiner

Ιστορία

Η Alitalia CityLiner ιδρύθηκε ως Air One CityLiner. τον Ιούνιο του 2006, με ολοκαίνουργιο στόλο 10 αεροσκαφών Bombardier CRJ-900. Τον Απρίλιο και τον Μάιο του επόμενου έτους, η αεροπορική εταιρία Alitalia CityLiner αύξησε τον στόλος της με δέκα νέα αεροσκάφη.
Τον Φεβρουάριο του 2007 ξεκίνησε την πρώτη της διεθνή διαδρομή από το Τορίνο προς το Παρίσι

Επανασχεδιασμός

Στις 20 Απριλίου του 2011, η αεροπορική εταιρεία μετονομάστηκε σε Alitalia CityLiner. Έγινε η μοναδική περιφερειακή αεροπορική εταιρεία του ομίλου Alitalia και ανέλαβε το ρόλο της Alitalia Express. Ένας ολοκαίνουριος στόλος 20 Embraer 175s και 190s παραδόθηκε από τον Σεπτέμβριο του 2011 έως τον Μάρτιο του 2013.
Ανταναναρίβο

Γεωγραφία

Η Ανταναναρίβο βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης, ανατολικά της Ανταναναρίβο και νότια της Αναλαμάνγκα, 145 km μακρυά από την ακτή.

Ιστορία

Το Ανταναναρίβο ιδρύθηκε στα 1625 από το Βασιλιά Αντριανιάκα, ο οποίος της έδωσε το όνομα "Πόλη των Χιλίων", από τον αριθμό των στρατιωτών που όρισε για την άμυνα της πόλης. Αρχικά ήταν σαν χωριό, με τον καιρό όμως έγινε πόλη με 80.000 κατοίκους και το 1793 έδρα των Βασιλέων των Μερινά. Έπειτα από τις κατακτήσεις του Βασιλιά Ραντάμα Α΄ η Ταναναρίβη έγινε πρωτεύουσα σχεδόν ολόκληρης της Μαδαγασκάρης.
Αρχικά και μέχρι τη δεκαετία του 1860, σχεδόν όλα τα σπίτια ήταν ξύλινα. Στη συνέχεια όμως άρχισαν να χτίζονται νέα κτήρια με ανθεκτικότερα υλικά.

Η σημερινή πόλη

Μετά την κατάληψή της από τους Γάλλους το 1895 αποτέλεσε τμήμα προτεκτοράτου. Τότε κατασκευάστηκαν δρόμοι, σχολεία, μέγαρα, πάρκα και άλλα σημαντικά κτήρια, ώστε σήμερα η πόλη έχει εξαιρετική ρυμοτομία. Η πόλη είναι έδρα Πανεπιστημίου και γαλλικού κολεγίου.
Αγία Αικατερίνη Κουτσοποδίου Αργολίδας

Γεωγραφία

Η Αγία Αικατερίνη βρίσκεται στη δυτικοκεντρική Αργολίδα, σε πεδινή περιοχή μεταξύ Κουτσοποδίου και Άργους, βόρεια του παλαιού αεροδρομίου του Άργους, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 56. Απέχει από το Ναύπλιο 18 χλμ. περίπου, προς τα ΒΔ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Αικατερίνης έχει ως εξής: κάτοικοι 47 (2001), 49 (2011) .
Ιουλία (σύζυγος του Μάριου)

Βιογραφία

Ήταν κόρη τού Γάιου Ιούλιου Καίσαρα ΙΙ πρωτεύοντος (praetor) και της Μαρκίας Ρέγκιας, κόρης του Κουίντου Μάρκιου Ρεξ πρωτεύοντος (pretor). Αδελφός της ήταν ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας ΙΙΙ ανθύπατος και ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρας ΙΙΙ ύπατος το 91 πΧ.
Περί το 110 πΧ παντρεύτηκε τον Γάιο Μάριο και γι' αυτό μερικές φορές αναφέρεται ως Ιουλία Μαρία. Είχαν έναν γιο, τον Γάιο Μάριο τον Νεότερο.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ήταν ο γάμος με την Ιουλία, που ο νέος άνδρας Μάριος προκάλεσε την προσοχή της ακατάδεκτης Συγκλήτου και εκτόξευσε την πολιτική του σταδιοδρομία. Η Ιουλία έμεινε στη συνείδηση του Ρωμαϊκού λαού ως η ενάρετη γυναίκα, που ήταν αφιερωμένη στον άνδρα της και στο μόνο τέκνο τους. Η φήμη της τής επέτρεψε να κρατήσει το κύρος της, ακόμη και στις εκτελέσεις του Σύλλα εναντίον του Μάριου και των συμμάχων του.
Η Ιουλία απεβίωσε το 69 πΧ και κατά την κηδεία της εκφωνήθηκε ο λόγος Laudatio Juliae amitae από τον αφοσιωμένο ανιψιό της Ιούλιο Καίσαρα.
Φερδινάνδος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Βιογραφία

Ο Φερδινάνδος-Μαρία-Ανδρέας-Αλφόνσος-Μάρκος είναι γιος του Ρανιέρι δούκα του Κάστρο και της Μαρίας-Καρολίνας Ζαμοΰσκα, κόρης του Αντρζέι-Πρζεμυσλάβ κόμη Ζαμοΰσκι.
Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει την αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες» ". Κάθε χρόνο εστιάζει σε διαφορετικό θέμα.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες 1981

Το 1976, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ανακήρυξε το 1981 ως Διεθνές Έτος των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες  ζητώντας ένα σχέδιο δράσης σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην ισότητα των ευκαιριών, την αποκατάσταση και την πρόληψη των αναπηριών.
Το θέμα της συγκεκριμένη ημέρας  είναι "η πλήρης συμμετοχή και ισότητα", η οποία ορίζεται ως το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία να συμμετέχουν πλήρως στη ζωή και την ανάπτυξη των κοινωνιών τους, να απολαμβάνουν συνθήκες διαβίωσης ίσες με εκείνες των άλλων πολιτών, και να έχουν ίσο μερίδιο στη βελτίωση των συνθηκών που προκύπτουν από την κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη.

Ηνωμένα Έθνη: η Δεκαετία των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες 1983-1992

Προκειμένου να υπάρξει ένα χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι κυβερνήσεις και οι οργανώσεις θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τις δραστηριότητες που συστήνονται στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης των Η.Ε., η Γενική Συνέλευση ανακήρυξε τα έτη 1983 έως1992 ως Δεκαετία των Ηνωμένων Εθνών για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1964

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1964 ήταν το τέταρτο που διεξήχθη μεταπολεμικά. Συμμετείχαν 8 ομάδες, χωρισμένες αρχικά σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Οι αγώνες έγιναν στην Αθήνα από 25 μέχρι 30 Οκτωβρίου του 1964. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία του ο Μίλωνας.
Χρήστος Αργυράκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χρήστος Αργυράκος γεννήθηκε το 1876 στο Μπλάτσι (Βλάστη) Εορδαίας της περ. εν. Κοζάνης.

Η ένοπλη δράση

Το 1904 συγκρότησε ένοπλο σώμα, στο οποίο συμμετείχαν και οι αδερφοί του. Τάχθηκε κατά των Βούλγαρων κομιτατζήδων και των Οθωμανών. Το 1905 συνεργάστηκε με το σώμα του αξιωματικού Πέτρου Μάνου. 
Στις 21 Απριλίου του 1905 έλαβε μέρος στη Μάχη Μουρικίου εναντίον Οθωμανικού στρατού, στην οποία και διακρίθηκε. Στη συνέχεια επιτέθηκε με το σώμα του κατά Βουλγαρικών στόχων στην περιοχή Καστανοχωρίων, στη Σταρίτσανη (Λακκώματα), στο Ζούζελτσι (Σπήλαια), στην Οσνίτσανη (Καστανόφυτο) και στη Μάρτσιστα (Κάτω Περιβόλι). Συνεργάστηκε επίσης, με τον αξιωματικό Γ. Φαληρέα. 
Στις 8 Μαΐου του 1907 πήρε μέρος στη Μάχη του Παλαιοχωρίου (Φούφα) εναντίον Βουλγάρων. Στις 14 Ιουνίου του 1907 έδωσε σκληρή μάχη με τρία Οθωμανικά τάγματα (σύνολο 700 αντρών) στη ράχη Σουμπρέτσι του Λεχόβου, προκειμένου να διευκολύνει τα σώματα των Γ. Φαληρέα, Γεωργίου Λεπιντάτου (καπετάν Αρκούδα) και Ευσ. Θειάφη, να διαφύγουν. Έμεινε μόνος με το σώμα του που αποτελούνταν τότε, από συνολικά 26 άντρες.

Παροιμιώδης η αυτοθυσία του

Μετά από πολύωρη μάχη και αφού τελείωσαν τα πυρομαχικά, ο καπετάν Κίτσος Αργυράκος σκοτώθηκε μαζί με τους 25 συμπολεμιστές του. Στη Μάχη του Σουμπρετσίου σκοτώθηκαν και 70 Οθωμανοί στρατιώτες.
Η αυτοθυσία του υπήρξε παροιμιώδης και τραγουδήθηκε από τη λαϊκή μούσα:
Βγήκαν αντάρτες στα βουνά.
Ο Αργυράκος με εξήντα παλικάρια,

το μολογάνε τα χωριά κι όλοι οι Λεχοβίτες,

πού 'ταν γενναίος αρχηγός και άξιο παλικάρι.

Κλάψτε τον κόρες, κλάψτε τον, κι εσεις εχθροί χαρείτε.

Κι εσείς κορίτσια του Μπλατσιού στα μαύρα να ντυθείτε.
Το μοιρολόι του Καπετάν Κίτσου (Χρήστου Αργυράκου)
Έβγα μανούλα μ' στον Αϊ-Λιά κι αγναντεψε τροΐρω

Αγνάντεψε κατ' το Μουρίκι, κατά τον Καρακώστα

Ν' ακούσεις θρήνους και φωνές κι αντάρτικα ντουφέκια

Ο Κίτσος κάνει, μάνα μ',  πόλεμο με Τούρκους με Βουλγάρους

Πέφτουν κορμάκια Τούρκικα, Βουλγάρικα κεφάλια

Κι ένα βόλι, μάνα μ', φαρμακερό σαν την οχιά, διαβαίνει

εκεί που κοντοδιάβαινε βαράει τον καπετάνιο.

Κλάψτε τον φίλοι, κλάψτε τον κι εσείς εχθροί χαρείτε

κι εσείς κορίτσια του Μπλατσιού, στα μαύρα να ντυθείτε

τον Αργυράκο αρχηγό δεν θα τον ξαναδείτε.
Ύμνος στο Χρήστο Αργυράκο - καπετάν Κίτσο Μουρίκη
Το μάθατε τι έγινε στις 23 του Ιούλη;
 
Τον Αργυράκο βάρεσαν τον Κίτσο τον λεβέντη.

Με προδοσία τον βάρεσαν με μπαμπεσιά τον φάγαν.
 
Πέρα στην Ζαγορίτσανη και στου Ζουμπρέστ' τη ράχη.

Τον κλαίνε τα ψηλά βουνά και οι κοντές ραχούλες,

τον κλαίν τα παλικάρια του σ' αντάρτικα λημέρια.
Προτομή του κοσμεί τη γενέτειρά του, Βλάστη.
Χαλκειός Χίου

Το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Προσφύγων

Νοτίως του χωριού, στην άλλη πλευρά του δρόμου προς τον Αγ. Γεώργιο Συκούση υπάρχει μεγάλο στρατόπεδο του ελληνικού στρατού. Ακόμη νοτιότερα, υπήρχε το εργοστάσιο της ΒΙ.ΑΛ., που το 2016 μετατράπηκε σε γνωστό «Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης» (ΚΥΤ) προσφύγων («hot spot»), το οποίο εγκαταστάθηκε εκεί με υποδομές για τη φιλοξενία αρχικώς 1.000 ατόμων. Στην επέκτασή του, ώστε να μπορεί να φιλοξενεί άλλους 300 πρόσφυγες, αντέδρασαν στις αρχές του 2018 με μπλόκα κάτοικοι του χωριού.

Τοπωνυμικά-ιστορικά

Πιθανώς το όνομα του χωριού προέρχεται από την απόχρωση του εδάφους (πρβλ. το ομοιοκατάληκτο Μελανιός), δηλαδή ότι έχει το ερυθρόφαιο χρώμα του χαλκού (κεραμιδί), ή και σταχτί. Υπάρχουν παρόμοια τοπωνύμια στη Χίο, αλλά με μετατροπή του «λ» σε «ρ» κατά τον γνωστό κανόνα της γλωσσολογίας: Χαρκειός (στο Πυργί), «του Χαρκού ο λάκος», ο Χαρκοπαγάς, κ.ά.. Η άλλη, επικρατέστερη, ερμηνεία είναι η προέλευση εκ της γενικής, από το «του Χαλκέως». Πράγματι, στον κώδικα του Συκούση του έτους 1528 αναφέρεται «χωρίον του Χαλκέως (σελ. 34) και «ο πρωτόπαπας του Χαλκέως» (σελ. 86). Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να προέρχεται είτε άμεσα από το χαλκεύς = χαλκουργός, κατεργαστής του χαλκού, είτε από παλαιότερο, βυζαντινό επώνυμο «Χαλκεύς». Ανεφέρεται ότι χαλκουργοί ή γανωματάδες είχαν χαλκουργεία στη μέχρι σήμερα σωζόμενη τοποθεσία των «Ατσίγγανων» στον «ίσιο δρόμο» ή «γλυφό». Ως τρίτη ερμηνεία αναφέρεται από το χαλκείον, το εργαστήριο του χαλκουργού. Ο κάτοικος του χωριού αποκαλείται Χαλκούσης στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα (και το θηλ. Χαλκούσαινα).
Το χωριό, που μάλλον υπήρχε από την πρωτοβυζαντινή περίοδο, ήταν από παλιά «το μεγαλύτερον των του Κάμπου χωρίων, έχον και γην καλήν». Περιβαλλόταν άλλοτε από οχυρό διπλό τείχος με τρεις πύργους, ερειπωμένους ήδη πριν από τον μεγάλο σεισμό της Χίου το 1881. Ο ένας πύργος βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο του χωριού, στη συνοικία «Νησιώτος» (= των νησιωτών»), ο άλλος στην τοποθεσία «του Κιτράκη» και ο τρίτος στην τοποθεσία Έμπολος. Ως καστροχώρι, το Χαλκειός είχε 4 πύλες. Η θέση της μιας ονομάζεται και σήμερα Κάτω Πόρτα. Οι κυριότερες συνοικίες-γειτονιές του χωριού είχαν τα ονόματα: Έμπολος, Τσάλαχας, Τσακί, Γύροι, Πύργος, Λιβάδι, Επάνω Πόρτα, Γλίνα και Νησιώτος. Χαρακτηριστική της χιακής τάσεως για ασυνήθιστα τοπωνύμια είναι και η ονομασία Μεθυστής, ονομασμένη έτσι επειδή αμέσως μετά από μια βροχή η τοποθεσία ανέβλυζε νερά.
Όθων Ερρίκος του Ζούλτσμπαχ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Άμπεργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Βόλφγκανγκ κόμη του Τσβάιμπρυκεν και της Άννας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Το 1569 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν στους πέντε γιους του: ο Όθων-Ερρίκος έλαβε την περιοχή γύρω από το Ζούλτσμπαχ-Ρόζενμπεργκ. Ο Όθων-Ερρίκος απεβίωσε το 1604 και τάφηκε στο Λάουινγκεν. Δεν είχε επιζώντες γιους και τον κληρονόμησε ο πρωτότοκος αδελφός του Φίλιππος-Λουδοβίκος κόμης του Νόιμπουργκ.
Γεώργιος της Σαξονίας (1893-1943)

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία. Το 1923 αποποιήθηκε των δικαιωμάτων του ως διαδόχου της Σαξονίας και έγινε Ιησουίτης ιερέας.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1985-86

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1985-86 διεξήχθη με τρεις προκριματικούς γύρους (διπλών αναμετρήσεων), την ημιτελική φάση της εξάδας (10 αγωνιστικές) και τον Τελικό που ορίστηκε στη Βουδαπέστη μεταξύ των δυο πρώτων της κατάταξης του ημιτελικού ομίλου. Στον τελικό προκρίθηκαν η (τότε) γιουγκοσλαβική Τσιμπόνα του Ζάγκρεμπ της σημερινής Κροατίας και η (τότε) σοβιετική Ζάλγκιρις του Κάουνας της σημερινής Λιθουανίας.
Αυτοκινητόδρομος Ξάνθης - Εχίνου

Ιστορικά

Η βούληση υλοποίησης του άξονα εκφράσθηκε μέσω της υπογραφής του Πρωτοκόλλου Διμερούς Συμφωνίας Ελλάδας και Βουλγαρίας, το 1998. Η Διακρατική Συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών καθόρισε για όλο τον άξονα, τόσο σε Ελληνικό όσο και Βουλγαρικό έδαφος, τα βασικά τεχνικά χαρακτηριστικά της οδού, όπως την τυπική διατομή (πλάτους 7,5μ./10,5μ.) και ταχύτητα μελέτης 60 km/h. Το 2006, η Εγνατία Οδός ορίστηκε φορέας υλοποίησης για τον άξονα. Παρόλ' αυτά τα οικονομικά προβλήματα παρουσιάστηκαν πολύ νωρίς, με αποτέλεσμα ο άξονας να καθυστερήσει σημαντικά. Βούληση της Κεντρικής Διοίκησης και της Αυτοδιοίκησης είχε αποτελέσει η εκκίνηση της κατασκευής του Κάθετου Άξονα εντός του 2013, ως ένα από τα τελευταία έργα του ΕΣΠΑ, βάσει της οποίας θα εξασφαλιζόταν η συνέχιση της χρηματοδότησης στη νέα προγραμματική περίοδο.
Τον Μάιο του 2018, υπεγράφη η δημοπράτηση για την κατασκευή των πρώτων 9 χιλιομέτρων του άξονα, από το Δημάριο μέχρι τα Ελληνό-Βουλγαρικά σύνορα.
NFL

Ιστορία

Το 1920, οι εκπρόσωποι πολλών επαγγελματικών πρωταθλημάτων και ανεξάρτητων ομάδων συναντήθηκαν στο Κάντον του Οχάιο, και ίδρυσαν το American Professional Football Conference, που σύντομα μετονομάστηκε σε National Football League. Το πρώτο επίσημο παιχνίδι πρωταθλήματος πραγματοποιήθηκε το 1933, τότε δεν υπήρχε σύστημα πλέι-οφ, και αντ 'αυτού η ομάδα που τερμάτιζε πρώτη στην κανονική περίοδο κέρδιζε τον τίτλο του πρωταθλητή. Από το 1958 και μετά, ιδιαίτερα μετά το παιχνίδι μεταξύ των Baltimore Colts και Νιου Γιορκ Τζάιαντς που έγινε γνωστό ως "Το καλύτερο παιχνίδι που παίχτηκε ποτέ" το NFL και το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ήταν στο δρόμο του να γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή αθλήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα νέο πρωτάθλημα, το American Football League, ξεκίνησε το 1960, επεκτάθηκε στην αγορά και είχε ως αποτέλεσμα μέχρι το 1965, να αντικαταστήσει το Major League Baseball ως το πιο δημοφιλές τηλεοπτικά άθλημα στην Αμερική. Η συγχώνευσή του NFL με το American Football League, που συμφωνήθηκε το 1966 και ολοκληρώθηκε το 1970, διεύρυνε περαιτέρω το άθλημα και δημιούργησε το Super Bowl, το οποίο έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή αθλητικά γεγονότα στον κόσμο, και είναι το δεύτερο σε τηλεθέαση ετήσιο αθλητικό γεγονός στον κόσμο μετά τον τελικό του UEFA Champions League.
Δήμος Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη

Εκλογές 2014

Ο Ιωακειμίδης επανεξελέγη στις εκλογές του 2014 με ποσοστό 62,25% από τον πρώτο γύρο.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λίχτενσταϊν

Λογότυπο

Το λογότυπο της Ομοσπονδίας αλλάζει κατά καιρούς. Η τελευταία αλλαγή έγινε το 2018.
Τάτσης Αποστολίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1928 στον Καλουτά Ιωαννίνων. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με την μουσική από το Ωδείο Ιωαννίνων κατά την περίοδο 1942-1944. Από το 1948 έως το 1954 σπούδασε στην τάξη του Γεωργίου Λυκούδη στο Ωδείο Αθηνών, από όπου πήρε το δίπλωμά του με α΄ βραβείο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Γαλλία με υποτροφία. Εκεί σπούδασε με τους Ζορζ και τον Χένρικ Σέρινγκ στο Παρίσι και στην Διεθνή Ακαδημία της Νίκαιας, από όπου πήρε το πρώτο βραβείο το 1960.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως εξάρχων στην Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, αλλά και στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών από το 1966. Από το 1955 έως το 2003, δίδαξε βιολί και μουσική δωματίου στο Ωδείο Αθηνών. Ίδρυσε το «Ελληνικό Κουαρτέτο» (Αποστολίδης - Καγκελάρη - Βατικιώτης - Κατσικάκης), με το οποίο πραγματοποίησε εμφανίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες μέχρι το 1992. Από το 1978, ανέλαβε την Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, ενώ ίδρυσε και τη Μικρή Ορχήστρα Εγχόρδων.
Πέθανε στις 31 Αυγούστου 2009 στην Αθήνα.

Έργο

Παρουσίασε, μεταξύ άλλων, με το βιολί του αρκετά έργα γνωστών λογοτεχνών (Μπέκερ, Μιλώ, Καρυωτάκης, Γ. Α. Παπαϊωάννου, Σισιλιάνος, Δραγατάκης, Σκαλκώτας). Για το έργο του βραβεύθηκε με το Ελληνικό Βραβείο Μουσικής το 2006. Το 2001 εξέδωσε το βιβλίο Δεκαπέντε ιστορίες και μια βόλτα με ποδήλατο.
Βαλτάσαρ της Θουριγγίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισεν και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.
Το 1349 οι τρεις αδελφοί διαδέχθηκαν τον Φρειδερίκο Β΄ από κοινού. Ο πρωτότοκος Φρειδερίκος Γ΄ ο αυστηρός ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων αδελφών του Βαλτάσαρ και Γουλιέλμου Α΄. Όταν αυτοί ενηλικιώθηκαν, συμμετείχαν στη διακυβέρνηση.
Το 1381 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Γ΄ οι δύο γιοί του διαπληκτίστηκαν με τους δύο θείους τους. Το 1382 στο Χέμνιτς συμφώνησαν τη διαίρεση της επικράτειας: ο Βαλτάσαρ έλαβε τη Θουριγγία και ο Γουλιέλμος Α΄ το Μάισεν.
Οθρυονέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Οθρυονέας (Οθρυονεύς) είναι γνωστός ένας σύμμαχος του Πριάμου, του βασιλιά της Τροίας, κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Οθρυονέας υποσχέθηκε στον Πρίαμο να διώξει τους Αχαιούς αν του έδινε ως έπαθλο την κόρη του την Κασσάνδρα για σύζυγο. Τελικά όμως ο Οθρυονέας σκοτώθηκε από τον Ιδομενέα  σε μία από τις μάχες του Τρωικού Πολέμου.
Σιένα

Το Πάλιο

Το Πάλιο (Palio di Siena) είναι μια παραδοσιακή μεσαιωνική ιπποδρομία που γίνεται γύρω από την Piazza del Campo δυο φορές κάθε χρόνο, στις 2 Ιουλίου και 16 Αυγούστου. Η εκδήλωση αυτή παρακολουθείται από πλήθος κόσμου και είναι ευρέως γνωστή. Δεκαεπτά Contrade (οι οποίες είναι γειτονιές της πόλης που αρχικά δημιουργήθηκαν ως τάγματα για την άμυνά της και έχει κάθε μια το όνομα ενός ζώου ή κάποιου αντικειμένου) διαγωνίζονται για το τρόπαιο: ένα ζωγραφισμένο πανό ή Πάλιο, που φέρει μια εικόνα της Παναγίας. Για κάθε αγώνα ένα νέο Πάλιο ανατίθεται από γνωστούς καλλιτέχνες και τα Πάλιο που έχουν κερδηθεί τοποθετούνται και μπορεί κάποιος να τα θαυμάσει συχνά στο τοπικό μουσείο της Contrade. Κατά τη διάρκεια του Πάλιο, η πόλη είναι στολισμένη με λάμπες και σημαίες που φέρνουν τα χρώματα της Contrade.
Δέκα από τις δεκαεπτά Contrade τρέχουν σε κάθε Πάλιο: επτά τρέχουν από δεξιά (που δεν έχουν τρέξει στο Πάλιο, αντίστοιχα,του προηγουμένου χρόνου έτους) μαζί με άλλες τρεις που επιλέγονται με κλήρωση από τα υπόλοιπα δέκα. Ένα άλογο έχει ανατεθεί σε κάθε ομάδα δια κλήρου και στη συνέχεια φυλάσσεται με φροντίδα στο στάβλο της Contrade.