google/wiki40b huggingface dataset:
My Number One

Μετά τη Eurovision

Αφού η Ελλάδα κέρδισε τη Eurovision, ένα μαζικό πάρτι ξεκίνησε στους δρόμους της Αθήνας. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους με ελληνικές σημαίες και άρχισαν να τραγουδούν το "My Number One", καθώς και να πατάνε κόρνες αυτοκινήτων. Αυτό ήταν παρόμοιο με τη στιγμή που όταν κέρδισε η Ελλάδα το Euro 2004, το Eurobasket 2005 και όταν η Ελλάδα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBA ​​2006. Όταν η Παπαρίζου επέστρεψε στην Ελλάδα από το Κίεβο, μαζικά πλήθη συναντήθηκαν στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, όπου κρατούσε μια ελληνική σημαία και το τρόπαιο.
Μετά τη νίκη της Eurovision, το βίντεο για το τραγούδι κυκλοφόρησε σε πολλές χώρες σε όλη την Ευρώπη. Έφτασε στο #1 στα τσάρτς στην Ελλάδα και στην πατρίδα της Παπαρίζου, τη Σουηδία για 4 εβδομάδες και πιστοποιήθηκε χρυσός και στις δύο χώρες. Το τραγούδι έπαιζε συνεχώς στην Ελλάδα όλο το καλοκαίρι. Η επιτυχία του single αποδίδεται στο δημοφιλές remix από τον Chris "The Greek" Panaghi, τον οποίο η Sony (Ελλάδα) ανέθεσε στο remix.
Μετά την κυκλοφορία του "My Number One" ακολούθησε ένα σουηδικό άλμπουμ το οποίο περιελάμβανε το "My Number One" και στην Ελλάδα η Παπαρίζου επανέκδωσε το πρώτο της άλμπουμ "Προτεραιότητα" με τίτλο "My Number One", που συμπεριλάμβανε και τα άλλα τραγούδια που συμμετείχαν στον Ελληνικό Τελικό της Eurovision. Έχει πουλήσει πάνω από 90.000 αντίτυπα στην Ελλάδα και έχει πιστοποιηθεί με διπλή πλατίνα.
Το 2006, το heavy metal συγκρότημα Dream Evil έκανε ένα cover του "My Number One" για το άλμπουμ τους, "United".
Το 2009, το "My Number One" συμπεριλήφθηκε στο Singstar, ένα παιχνίδι καραόκε του PlayStation 3 παιχνίδι καραόκε, ως περιεχόμενο προς λήψη. Είχε προηγουμένως κυκλοφορήσει στη σουηδική έκδοση του παιχνιδιού, αλλά είναι η πρώτη φορά που έχει πρόσβαση σε παίκτες από όλη την Ευρώπη. Είναι επίσης η πρώτη φορά που ένα τραγούδι από έναν Έλληνα τραγουδιστή περιλαμβάνεται στο παιχνίδι Singstar.
Στις αρχές του 2006, ανακοινώθηκε ότι τα "My Number One" και "Mambo!" θα ανακατανεμηθούν και θα κυκλοφορήσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Moda Records. Στις 22 Αυγούστου κυκλοφόρησε ένα δίσκο maxi CD στα δισκογραφικά καταστήματα, με 10 ρεμίξ και το πρωτότυπο τραγούδι. τα μίγματα απελευθερώθηκαν επίσης ως ψηφιακές λήψεις στις 4 Ιουνίου. Το τραγούδι κορυφώθηκε στο διάγραμμα παιχνιδιών Billboard Hot Dance Club Play με τον αριθμό 8 και τον αριθμό 25 στο Billboard Hot Dance Singles Sales. Το Σεπτέμβριο του 2006, το Mix # 1 Radio Anthem Mix της Georgie προστέθηκε στο δημοφιλή playlist του καταστήματος καταστημάτων λιανικής πώλησης της Abercrombie & Fitch σε εθνικό επίπεδο.
Το 2013 ο μουσικός Μάνος Ψαλτάκης ανακοίνωσε ότι ένα ελληνικό δικαστήριο έκρινε υπέρ του ως τον σωστό συνθέτη του νικητή της Eurovision 2005 "My Number One" και ενάντια στον Χρήστο Δάντη, ο καλλιτέχνης μέχρι στιγμής πίστευε ως κύριος συνθέτης του τραγουδιού.

Μουσικό βίντεο

Το μουσικό βίντεο του "My Number One" έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ το 2006. Υπήρχαν δύο ξεχωριστά βίντεο. Το ένα είναι το πρωτότυπο βίντεο, το οποίο παρουσιάστηκε επίσης στην Ευρώπη. Το δεύτερο είναι μια εκ νέου επεξεργασμένη έκδοση του ίδιου βίντεο, στο ρυθμό του Josh Harris Remix από το CD Single.
Nevermore (άλμπουμ)

Ιστορία του δίσκου

Αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος των Nevermore στον οποίο συμμετείχε ο αρχικός ντράμερ του συγκροτήματος, Μαρκ Άρινγκτον, ο οποίος έπαιξε σε τέσσερα από τα τραγούδια του αρχικού άλμπουμ και στα μπόνους τραγούδια που συμπεριλήφθηκαν στην επανέκδοση.

Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στα "Robert Lang Studios" του Σιάτλ και η μίξη στο "Pakaderm" του Λος Άντζελες και το "Granny House" του Ρίνο.

Ο δίσκος παρουσίαζε μία μίξη παραδοσιακού χέβι μέταλ με την τεχνική του Progressive Metal, γεγονός που έκανε το συγκρότημα δημοφιλές στο ευρωπαϊκό κοινό και κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ εμφανίστηκε στο φεστιβάλ "Dynamo Open Air" της Ολλανδίας. Οι στίχοι και τα φωνητικά του Ντέιν είναι σε δραματικό τόνο και η μουσική του συγκροτήματος είναι έντονη και τεχνική, χαρακτηριζόμενη ακόμη και ως progressive thrash metal. Την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Νιλ Κέρνον, γνωστός για την συνεργασία του με ονόματα όπως οι Judas Priest και οι Queensrÿche, ενώ κατά την περιοδεία του άλμπουμ στο συγκρότημα εντάχθηκε, μόνο για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, ο κιθαρίστας Πατ Ο'Μπράιεν.

Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν θετικές με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,4 / 5, το "Metal Archives" 79% και το "Metal Storm" 7,9 με άριστα το 10.

Τραγούδια

1. What Tomorrow Knows (Dane, Loomis) - 5:11

2. C.B.F (Chrome Black Future) (Dane, Loomis) - 6:02

3. The Sanity Assassin (Dane, Loomis) - 6:21

4. Garden of Gray (Dane, Loomis) - 4:48

5. Sea of Possibilities (Dane, Loomis) - 4:18

6. The Hurting Words (Dane, Loomis) - 6:17

7. Timothy Leary (Dane, Loomis) - 5:12

8. Godmoney (Dane, Loomis) - 4:43

Μπόνους κομμάτια στην επανέκδοση

9. The System's Failing (Dane, Loomis) - 3:34

10. The Dreaming Mind (Dane, Loomis) - 3:56

11. World Unborn (Dane, Loomis) - 3:58

12. Chances Three (Dane, Loomis) - 2:48

13. Utopia (Dane, Loomis) - 7:12
Άρης Πουλιανός

Απόψεις

Μια από τις θέσεις του Πουλιανού είναι ότι το κρανίο του αρχανθρώπου των Πετραλώνων είναι ηλικίας 700.000 ετών και ότι ο Αρχάνθρωπος αποτελεί τον πρόγονο των σημερινών Ευρωπαίων. Κάποια από τα ευρήματά του, όπως υποστηρίζει, είναι "λείψανα ηλικίας 11 εκατομμυρίων ετών του homo erectus trigliensis". Το κρανίο το 1964 χρονολογήθηκε στα 700.000 έτη π.π. από δύο Γερμανούς επιστήμονες, τον ανθρωπολόγο Ε. Breitinger και τον παλαιοντολόγο Ο. Sickenberg.

Κριτική

Η άποψη που συνήθως επικρατεί ταξινομεί το κρανίο του Αρχανθρώπου των Πετραλώνων στον χρονικό ορίζοντα 250.000 - 350.000 ετών και ότι ανήκει στο είδος Homo Heildelbergensis. Η θέση του Α. Πουλιανού τοποθετεί το κρανίο στον χρονικό ορίζοντα των 700.000 ετών και ισχυρίζεται ότι βρίσκεται πλησιέστερα στον σύγχρονο άνθρωπο. Ο ίδιος, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Α.Ε.Ε. (Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος) της οποίας είναι ιδρυτής, αποδίδει την κριτική σε «επιθέσεις από οργανωμένα αντιεπιστημονικά και ανθελληνικά κυκλώματα, που δρουν κυρίως μέσω κρατικών οργάνων»,.

Διαμάχη για το σπήλαιο

Η δικαστική διαμάχη μεταξύ Α.Ε.Ε. και Ε.Ο.Τ., υπευθύνου τότε για τα σπήλαια, εξελίχθηκε ως εξής. Ο Άρειος Πάγος έκρινε καταχρηστική την καταγγελία της σύμβασης από πλευράς ΕΟΤ, επαναφέροντας την Ανθρωπολογική Εταιρεία Ελλάδος το 1995, και με αποφάσεις του ΣτΕ το 1998 και το 2002. Το 1997 επί υπουργίας Ευάγγελου Βενιζέλου (και το 2003), λύθηκε αυτοδίκαια η σύμβαση του ΕΟΤ και το σπήλαιο υπάχθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού  που συνέταξε πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής. Εκδικάστηκε εκ νέου αναστολή, με προσωρινή διαταγή του Συμβουλίου της Επικρατείας, αλλά τον Ιανουάριο του 2011, επανεκτίμησε την απόφασή του τελεσιδικώντας εις βάρος της Ανθρωπολογικής Εταιρείας και του Άρη Πουλιανού για το σπήλαιο Πετραλώνων αλλά και τις συναφείς εγκαταστάσεις. Έχουν διατυπωθεί ισχυρισμοί ότι στην τελική φάση της σχετικής δικαστικής διαμάχης ο Πουλιανός υπήρξε θύμα δίωξης από πολιτικούς και ιδιώτες.
Λιλαία

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους Γερμανούς κατακτητές οι οποίοι τον Οκτώβριο του 1943 το έκαψαν σχεδόν ολοσχερώς, με αφορμή την περισυλλογή αμερικανών τραυματισμένων πιλότων από τους κατοίκους του χωριού και από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Από τα 160 σπίτια που είχε τότε το χωριό κάηκαν τα 150 ενώ εκτελέστηκαν συνολικά 11 άμαχοι.

Η αρχαία Λιλαία

Η Λιλαία ήταν αρχαία φωκική πόλη, από τις ισχυρότερες της αρχαίας Φωκίδας. Ήταν κτισμένη στις βόρειες υπώρειες του Παρνασσού. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών. Ήταν μία από τις εννιά φωκικές πόλεις που είχαν συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο. Η Λιλαία βρισκόταν κοντά στις πηγές του ποταμού Κηφισού δίπλα στις οποίες υπήρχε ιερό αφιερωμένο στην Αρτέμιδα. Εκεί  λατρευόταν και ο θεοποιημένος ποταμός. Οι κάτοικοί της πίστευαν ότι το νερό της Κασταλίας πηγής στους Δελφούς ήταν δώρο του Κηφισού, γι'αυτό ορισμένες μέρες το χρόνο έριχναν στην πηγή γλυκίσματα και πίστευαν ότι αυτά αναφαίνονταν στην Κασταλία κρήνη. Η ευρύτερη περιοχή της Λίλαιας κατοικήθηκε από την 3η χιλιετία π.Χ. Ο Ηρόδοτος δεν την αναφέρει στις πόλεις που κατέστρεψαν οι Πέρσες, πιθανόν γιατί εκείνη την περίοδο ανήκε στους γειτονικούς Δωριείς της Δωρίδας ή γιατί ήταν αδύνατη η κατάληψη της πόλης λόγω των πολύ ισχυρών τειχών που διέθετε. Η πόλη αναφέρεται επίσης από τον Στράβωνα , τον Παυσανία , τον Πτολεμαίο  και τον Πλίνιο . Η Λιλαία καταστράφηκε κατά τον Γ΄ Ιερό Πόλεμο από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας το 346 π.Χ.,αλλά ξαναχτίστηκε τα επόμενα χρόνια. Από την αρχαία Λιλαία σώζονται σήμερα σε καλή κατάσταση τα τείχη της πόλης, τα οποία διακρίνονται σε δύο φάσεις, μία πριν τη μακεδονική κατάκτηση και μία μετά. Επρόκειτο για ισχυρά τείχη, ενισχυμένα κατά τόπους με οχυρωματικούς πύργους. Στην περίοδο της λατινοκρατίας ορισμένα τμήματα οχυρώθηκαν ξανά. Στα αρχαιολογικά κατάλοιπα της περιοχής συγκαταλέγεται και ο ερειπωμένος σήμερα ναός του Αγίου Χριστοφόρουτης Παναγίας Ελεούσας, που κτίστηκε με επανάχρηση αρχιτεκτονικών μελών του αρχαϊκού ναού κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο.
Χιλιομόδι Κορινθίας

Ονομασία

Το χωριό πήρε το όνομα Χιλιομόδι όταν κατά το παρελθόν οι πρώτοι κάτοικοί του, παρήγαγαν και πούλησαν εντός μίας χρονιάς σιτάρι συνολικού βάρους ίσο με 1.000 μόδια, αριθμός - ρεκόρ για την εποχή. Γι αυτό το μεγάλο επίτευγμα ονόμασαν τον νεοσύστατο οικισμό Χιλιομόδι.
Φινγκόλφιν

Ιστορία

Ο Φινγκόλφιν γεννήθηκε την εποχή των δέντρων στο Βαλινορ γιος του βασιλέα τον Νόλτορ Φινγουε και της Ίντις. Δεν είχε της καλύτερες σχέσεις με τον Φέανορ εξαιτίας των ψεμάτων του Μελκορ που ήταν η αιτία της εξορίας του. Όταν έγινε η επανάσταση των Νόλτορ αναγκάστηκε να ακολούθηση τον λαό του αν και δεν ήθελε να φύγει πέρασε μέσα από  τους πάγους που οδηγούσαν στη Μέση-γη, όταν ο Φεανορ έκαψε τα πλοία τον Τελέρι. Εφτασε  στα βόρια στο Μιθριμ. Μετά τον θάνατο του Φεανορ, ο Μάεδρος ο γιος του παραιτήθηκε, και έτσι ο  Φινγκόλφιν ονομάστηκε υψηλός βασιλέας τον Νόλτορ. 
Για σχεδόν 400 χρόνια πολιορκούσε την Ανκμπαντ μετά την Νταγκορ Μπραγκολαχ κι ο Φινγκόλφιν απελπίστηκε και έτσι πήγε μόνος στις πύλες της Ανκμπαντ και προκάλεσε τον Μόργκοθ σε μονομαχία ο σκοτεινός άρχοντας κρατώντας το σφυρί του κάτω κόσμου άνοιξε λάκκους όπου στο τέλος μετά από μάχη  ο Φινγκόλφιν γλίστρησε σε έναν από αυτούς και ο Μόργκοθ τον πάτησε κι έτσι πέθανε. Οι αετοί όμως πήραν ότι έμεινε από το σώμα του σε ένα τύμβο κοντά στην Γκοντολιν  όπου ο Τούργκον έφτιαξε για τον πατέρα του.Το μίσος του Μόργκοθ όμως κατά του ίδιου και του οίκου του έμεινε γιατί εφτά φορές τραυματίστηκε  και μετά την μάχη κούτσαινε και ο πόνος δεν του έφυγε πότε.
Πλατώνι

Συστηματική ταξινόμηση

Το πλατώνι ανήκει στο Ντάμα (Dama), που ανήκει στην οικογένεια Ελαφίδες (Cervidae), του οποίου του γένους αποτελεί μονοτυπικό είδος. Μερικοί ταξινομητές κατατάσσουν το σπάνιο πλατώνι της Μεσοποταμίας (D. d. mesopotamica) ως υποείδος, ενώ κάποιοι ισχυρίζονται πως είναι ξεχωριστό είδος (D. mesopotamica).

Μορφολογία

Το πλατώνι είναι ένα μεσαίου μεγέθους ελάφι. Την εποχή (και κυρίως στην μέση) του χειμώνα η ράχη του ζώου, ο λαιμός και τα αυτιά του έχουν χρώμα σκούρο γκρι μέχρι γκριζοκάστανο. Το τρίχωμα στα κάτω μέρη και στο εσωτερικό της γάμπας είναι γκρίζο προς το κόκκινο. Χαρακτηριστικές είναι οι άσπρες βούλες που είναι διάσπαρτες κυρίως στο πάνω μέρος (ράχη, πλάτη και καπούλια) του σώματός τους, που χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ των ζώων. Έχει σχετικά μεγάλα και λεπτά πόδια με μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγκα και χοντρό αυχένα (σβέρκο). Τα αρσενικά ξεχωρίζουν από τη μεγάλη λειτουργική ακροποσθία, με την χαρακτηριστικά προεξέχουσα τούφα που καλύπτει τους γεννητικούς αδένες.

Δομή κεράτων

Τα κέρατα που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά είναι στρογγυλά στις ρίζες, ανοίγουν και πλαταίνουν πιο πάνω και καταλήγουν σχηματίζοντας χαρακτηριστικές μύτες. Μετά από μία πορεία κάθετη προς την βάση ανεβαίνουν και λυγίζουν προς τα πίσω. Είναι χαρακτηριστικά και διαφέρουν από τα κέρατα όλων των άλλων ελαφιών, επειδή είναι παλαμοειδή. Σχεδόν πάντα είναι διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία του ζώου, και ως προς την ιδιαιτερότητα και ως προς την συμμετρία τους. Τα κέρατα του πλατονιού, πέφτουν κάθε χρόνο τον Μάιο και ξαναφυτρώνουν σιγά-σιγά και είναι πλήρως ανεπτυγμένα τον Σεπτέμβριο. Για κάθε χρόνο ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται στα καινούργια κέρατα και μία μύτη στο πλατύκερο τμήμα.

Ηθολογία

Τα ώριμα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους ή το πολύ με παρέα 3-4 ζώων. Όσο μεγαλώνουν τους αρέσει περισσότερο η μοναξιά. Τα μικρά αρσενικά μαζί με τα θηλυκά και τα νεογέννητα μένουν ενωμένα σε κοπάδια. Γύρω στον Οκτώβριο εμφανίζονται τα ώριμα αρσενικά στο κοπάδι διώχνοντας τα νεαρά αρσενικά, τα οποία όμως δεν απομακρύνονται σε μεγάλες αποστάσεις αλλά τριγυρνούν γύρω από το κοπάδι των θηλυκών.

Αναπαραγωγή

Η διέγερση των αρσενικών που ακολουθεί αυτήν την εποχή, που είναι η αναπαραγωγική περίοδος, είναι πολύ μεγάλη. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες, για την κατάκτηση των θηλυκών και την απασχόλησή τους αυτή εκμεταλλεύονται τα μικρά διωχθέντα αρσενικά. Την εποχή αυτή τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεχτα και μένουν πολλές φορές εκτεθειμένα στους ευτυχώς λίγους, ασυνείδητους λαθροθήρες. Η εγκυμοσύνη των θηλυκών κρατάει οκτώ μήνες οπότε γεννούν γύρω στον Ιούλιο ένα με δύο μικρά.
Λούκιος Μινίκιος Νάταλις

Νεαρή ηλικία

Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 96, και ο πατέρας του, με τον οποίο είχε το ίδιο όνομα, ήταν αρχικά πληβείος ο οποίος σταδιακά απέκτησε σημαντική πολιτική και στρατιωτική δύναμη στην Νουμιδία, Δακία, και Παννονία κατά την διάρκεια του αυτοκράτορα Τραϊανού και του αυτοκράτορα Αδριανού.
Υπηρέτησε στην Δακία και την Μοισία κατά το 115, και στην πόλη Καρνούς της Παννονίας το 116. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ρωμαϊκή κατάκτηση της Δακίας. Το 127 διορίστηκε πραίτορας, και το 130 λεγάτος ως διοικητής λεγεώνας στην Βρετανία. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον αυτοκράτορα Τραϊανό.

Ολυμπιακοί αγώνες

Υπήρξε ολυμπιονίκης στο ιππικό αγώνισμα του τεθρίππου στους 227ους (129 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, και υπήρξε ο πρώτος ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ιβηρική χερσόνησο. Για να συμμετάσχει εκεί ταξίδεψε πρώτα στο Τάρρακο ώστε να συμμετέχει στους προκριματικούς αγώνες αρματοδρομιών που γινόταν εκεί, ώστε να μπορεί να πάρει κάποιος μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες. Σε επιγραφή που βρέθηκε στην Ολυμπία μνημονεύεται ως ύπατος ανθύπατος Λιβύης καθώς και ως στρατηγικός (πραίτορας), και είναι πάρα πολύ πιθανό πως πρόκειται για το ίδιο άτομο του οποίου το μνημείο ο Παυσανίας περιέγραψε πως ανήκε σε κάποιον Ρωμαίο γερουσιαστή ο οποίος είχε νικήσει στους αγώνες.Ωστόσο ως ανθύπατος της Λιβύης υπηρέτησε αργότερα από την νίκη του στους ολυμπιακούς αγώνες, από το 153 έως 154, έτσι πιθανώς το μνημείο έιναι μεταγενέστερο.

Ευεργέτης

Υπήρξε ευεργέτης της Βαρκελώνης από όπου καταγόταν και έκανε συχνά δωρεές, ενώ το 125 κάλυψε τα έξοδα για την δημιουργία λουτρών και υδραγωγείων στην πόλη. Ίχνη των έργων αυτών διασώζονται ακόμα στην πλατεία του Σαντ Μιγκέλ της πόλης, ενώ διάφορα άλλα τιμητικά αναθήματα φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο Καταλωνίας.
Η σύγχρονη κυβέρνηση της Καταλονίας διαθέτει ειδικό μετάλλιο με την ονομασία του για τους Καταλανούς αθλητές οι οποίοι συμμετέχουν στους σύγχρονους ολυμπιακούς αγώνες, ενώ ο δήμος της Βαρκελώνης έχει ονομάσει την περιοχή όπου βρίσκονται οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις ως Μονιουίκ (Montjuïc) παραφθορά του Μινίνιου τιμώντας τον.
Κρυογονική

Κρυογονική (αγγλικά: cryonics) ονομάζεται η μέθοδος της διατήρησης των ανθρώπων σε χαμηλές θερμοκρασίες (συνήθως στους -196°C) οι οποίοι δεν γίνεται να διατηρηθούν με τη σύγχρονη ιατρική, με την ελπίδα ότι, στο μακρινό μέλλον, θα επιτευχθεί η πλήρης υγεία με την αναζωογόνηση και την αποκατάσταση.
Φαινυλομάδα

Στην οργανική χημεία, η φαινυλομάδα ή φαινυλικός δακτύλιος είναι μια κυκλική ομάδα ατόμων με τύπο C₆H₅. Οι φαινυλομάδες σχετίζονται στενά με το βενζόλιο. Οι φαινυλομάδες έχουν έξι άτομα άνθρακα ενωμένα μαζί σε έναν εξαγωνικό επίπεδο δακτύλιο, πέντε από τους οποίους δεσμεύονται με μεμονωμένα άτομα υδρογόνου, ενώ ο υπολειπόμενος άνθρακας συνδέεται με έναν υποκαταστάτη. Οι φαινυλομάδες είναι συνηθισμένες στην οργανική χημεία. Αν και συχνά απεικονίζονται με εναλλασσόμενους απλούς και διπλούς δεσμούς, οι φαινυλομάδες είναι χημικά αρωματικές και εμφανίζουν σχεδόν ίσα μήκη δεσμών μεταξύ των ατόμων του άνθρακα στον δακτύλιο.

Ονοματολογία

Οι φαινυλομάδες έχουν συχνά τον γενικό τύπο CnHn, που παριστάνεται από το σύμβολο Ph ή, απαρχαιωμένα, Φ. Το βενζόλιο μερικές φορές εμφανίζεται ως PhH. Οι φαινυλομάδες συνδέονται, γενικά, με άλλα άτομα ή ομάδες. Για παράδειγμα, το τριφαινυλομεθάνιο (Ph₃CH) έχει τρεις φαινυλομάδες προσκολλημένες στο ίδιο κέντρο άνθρακα. Πολλές ή ακόμα οι περισσότερες ενώσεις φαινυλίου δεν περιγράφονται με τον όρο «φαινύλιο». Για παράδειγμα το χλωροπαράγωγο C₆H₅Cl κανονικά λέγεται χλωροβενζόλιο, αν και θα μπορούσε να λέγεται φαινυλοχλωρίδιο. Σε ειδικές (και σπάνιες) περιπτώσεις, αναγνωρίζονται απομονωμένες φαινυλομάδες: το ανιόν του φαινυλίου (C₆H₅–), το κατιόν του φαινυλίου (C₆H₅⁺) και η φαινυλική ρίζα (C₆H₅·).
Αν και Ph και τα φαινύλια αποκλειστικά υποδηλώνουν C₆H₅, υποκατεστημένα παράγωγα περιγράφονται επίσης χρησιμοποιώντας την ορολογία του φαινυλίου. Παραδείγματος χάριν, το O₂NC₆H₄ είναι νιτροφαινύλιο (με τρία δυνατά ισομερή) και το F₅C₆ είναι πενταφθοροφαινύλιο.

Ετυμολογία

Η λέξη φαινύλιο κατάγεται από τη γαλλική λέξη phényle, που με τη σειρά της κατάγεται από την ελληνική φαίνομαι, καθώς οι πρώτες ενώσεις φαινυλίου ήταν παραπροϊόντα αερίων φωτισμού.

Δομή, δεσμοί, χαρακτηρισμός

Οι ενώσεις φαινυλίου παράγονται από το βενζόλιο (C₆H₆), τουλάχιστον εννοιολογικά και συχνά ως προς την παραγωγή τους. Όσον αφορά τις ηλεκτρονικές του ιδιότητες, η φαινυλομάδα συσχετίζεται με μια βινυλομάδα. Η φαινυλομάδα είναι υδρόφοβη. Οι φαινυλομάδες τείνουν να αντιστέκονται στη οξείδωση και την αναγωγή. Οι φαινυλομάδες (όπως όλες οι αρωματικές ενώσεις) έχουν βελτιωμένη σταθερότητα συγκριτικά με τον ισοδύναμο δεσμό σε αλειφατικές (μη αρωματικές) ομάδες. Αυτή η αυξημένη σταθερότητα οφείλεται στις μοναδικές ιδιότητες των αρωματικών μοριακών τροχιακών.
Τα μήκη δεσμών μεταξύ των καρβονοατόμων σε μια φαινυλομάδα είναι περίπου 1.4 Å (Ångström).
Στη φασματοσκοπία ¹H-NMR, τα πρωτόνια μιας φαινυλομάδας απορροφούν τυπικά χημικές μετατοπίσεις γύρω στα 7.27 ppm. Η θέση αυτών των χημικών μετατοπίσεων επηρεάζεται από τον τρέχοντα αρωματικό δακτύλιο και αυτές οι τιμές μπορούν να αλλάξουν ανάλογα με τους υποκαταστάτες.
Ιπολίτ Μπελανζέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1800 στο Παρίσι και σε ηλικία 16 ετών έγινε δεκτός στο καλλιτεχνικό εργαστήρι του Αντουάν Ζαν Γκρο όπου συνδέθηκε με τον Νικολά-Τουσσαίν Σαρλέ (Nicolas-Toussaint Charlet). Κατά την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής του δημιουργίας ασχολήθηκε κυρίως με τη λιθογραφία ενώ αρκετά από τα έργα κυκλοφόρησαν σε ετήσια λευκώματα από το 1823 μέχρι το 1835. Το 1834 βραβεύτηκε με το Σταυρό του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής για τη λιθογραφία του Ο Ναπολέων κατά την επιστροφή του από την Έλβα. Το 1836 τοποθετήθηκε διευθυντής στο μουσείο της Ρουέν όπου παρέμεινε ως το 1853. Από εκείνη τη χρονιά εγκαταλείπει σταδιακά τη χαρακτική και επικεντρώνεται στη ζωγραφική γνωρίζοντας σημαντική επιτυχία. Πέθανε το 1866 στις Βερσαλίες.

Έργο

Το έργο του Μπελανζέ περιλαμβάνει πάνω από 250 πίνακες, 1200 σχέδια και υδατογραφίες και έναν σημαντικό αριθμό λιθογραφιών. Η θεματογραφία του περιλαμβάνει πολεμικές σκηνές καθώς και θέματα εμπνευσμένα από διάφορα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα.
Διομήδης Ψηλός

Βιογραφία

Δίδαξε ως καθηγητής στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης. Το 2003 εξελέγη ανεξάρτητο μη εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ. του "Ευκλείδη"
Εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974, συγκεντρώνοντας 7.678 σταυρούς προτίμησης. Ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη , επιστημονικός σύμβουλος στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και διευθυντικό στέλεχος σε μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Κηδεύτηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 από τον ιερό ναό του Αγίου Τρύφωνα στο Νεκροταφείο της Κηφισιάς.
Ράινερ Στάχελ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1892 στο Μπίλεφελντ της Γερμανίας και το 1911 κατετάγη στον γερμανικό στρατό. Κατόπιν έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου τιμήθηκε δύο φορές με το μετάλλιο του Σιδηρού Σταυρού. Αργότερα σταδιοδρόμησε στις φινλανδικές ένοπλες δυνάμεις συμμετέχοντας και στον Φινλανδικό Εμφύλιο. Επανήλθε στον γερμανικό στρατό το 1934 και αργότερα μετατάχτηκε στη Λουφτβάφε. 
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε κυρίως σε μονάδες αντιαεροπορικής προστασίας στη Γαλλία, το Ανατολικό Μέτωπο και την Ιταλία, όπου μεταξύ άλλων διετέλεσε διοικητής της Ρώμης για διάστημα οκτώ μηνών. Το καλοκαίρι του 1944 ανέλαβε τη διοίκηση της φρουράς της πόλης του Βίλνιους, συμμετέχοντας στη μάχη των γερμανικών δυνάμεων εναντίον του Κόκκινου Στρατού και των ανταρτών της πολωνικής αντιστασιακής οργάνωσης Armia Krajowa ή AK (ελλ: Εγχώριος Στρατός ή Στρατός της Πατρίδας). Παρά την ήττα των Γερμανών και την απελευθέρωση της πόλης, ο ίδιος κατάφερε να διασπάσει με περίπου 3.000 στρατιώτες τον εχθρικό κλοιό και να βρει καταφύγιο στις φίλιες γραμμές.
Ως αναγνώριση της δράσης του στο Βίλνιους, ο Στάχελ τιμήθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού και προήχθη στον βαθμό του υποστράτηγου. Κατόπιν μετατέθηκε στη Βαρσοβία, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της στρατιωτικής φρουράς της πόλης, καθώς είχε τη φήμη ηγήτορα ικανού να αντεπεξέρχεται σε καταστάσεις κρίσης. Παρόλα αυτά, η αποστολή του Στάχελ αντιμετώπιζε αρκετές δυσχέρειες όπως η λειψανδρία, αλλά και η έλλειψη ενιαίας διοίκησης μεταξύ των τοπικών δυνάμεων της Βέρμαχτ, των Waffen-SS και των πολιτικών αρχών της πόλης.
Όταν ξέσπασε την 1η Αυγούστου η εξέγερση της Βαρσοβίας, ο Στάχελ αποκλείστηκε από αντάρτες της Armia Krajowa στο Ανάκτορο Μπριουχλ μαζί με άλλα υψηλόβαθμα στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη των δυνάμεων Κατοχής. Ο ίδιος και οι υπόλοιποι Γερμανοί που πολιορκούνταν στο ανάκτορο απεγκλωβίστηκαν στις 6 Αυγούστου, έπειτα από κοινή επιχείρηση του τμήματος μάχης Ντιρλεβάνγκερ και τεθωρακισμένων. Την προηγούμενη ημέρα, ο Στάχελ παύθηκε από τη θέση του διοικητή των γερμανικών δυνάμεων της πόλης, έχοντας αντικατασταθεί από τον Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι. Παρά τη χρονικά περιορισμένη περιορισμένη συμμετοχή του στην καταστολή της εξέγερσης, ο Στάχελ κατηγορείται για τη λήψη σειράς διαταγών που οδήγησαν σε μαζικές εκτελέσεις αιχμαλώτων και αμάχων κατά τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων.
Κατόπιν μετατέθηκε στη Ρουμανία, όπου τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους αιχμαλωτίστηκε από την NKVD και μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ. Απεβίωσε το 1955 σε στρατόπεδο αιχμαλώτων κοντά στο Ιβάνοβο.