Γιουβάλ Νόα Χαράρι

Νεαρή ηλικία

Γεννήθηκε στην πόλη Κιρυάτ Άτα του Ισραήλ το 1976, και μεγάλωσε σε κοσμική εβραϊκή οικογένεια στην Χάιφα του Ισραήλ με λιβανέζικες και ανατολικοευρωπαϊκές ρίζες. Σπούδασε στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ από το 1993 έως το 1998 και εξειδικεύτηκε στην μεσαιωνική ιστορία και την στρατιωτική ιστορία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του αποκτώντας το διδακτορικό του στο Κολέγιο του Ιησού του πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 2002. Από το 2003 έως 2005 συνέχισε την μεταδιδακτορική έρευνα του στο πεδίο της ιστορίας ως υπότροφος του ιδρύματος Γιάντ Χαμαντίβ -ίδρυμα Ρόθτσιλντ-.

Σταδιοδρομία

Έχει γράψει πλήθος βιβλίων και άρθρων σχετικά με τον μεσαίωνα και την παγκόσμια στρατιωτική ιστορία, και ειδικέυεται στην παγκόσμια ιστορία και τις μακροιστορικές διαδικασίες.
Το βιβλίο του με τίτλο Sapiens: Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου εκδόθηκε στα εβραϊκά το 2011, και ακολούθησε η έκδοση του στα αγγλικά το 2014. Έκτοτε, μεταφράστηκε σε 30 επιπλέον γλώσσες -η έκδοση στην ελληνική γλώσσα κυκλοφόρησε το 2015-. Η αρχική έκδοση του βιβλίου σημείωσε εξαιρετική επιτυχία στο Ισραήλ και παρήγαγε μεγάλο ενδιαφέρον, ακαδημαϊκό και του γενικού κοινού, καθιστώντας τον Χαράρι διάσημο.Στο βιβλίο εξετάζεται το σύνολο της ανθρώπινης ιστορίας, από την εμφάνιση του Χόμο Σάπιενς κατά την εποχή του Λίθου έως τις πολιτικές και τεχνολογικές εξελίξεις του 21ου αιώνα, θέτωντας ερωτήματα για το πως έφτασε εκεί που είναι τώρα, και ποιο είναι το πιθανό μέλλον του ανθρώπου, υπό την εξέταση διαφόρων γνωστικών πεδίων όπως ιστορία και βιολογία, καθώς και εξερεύνησης του ποια είναι η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον του και με τα ζώα, ποια είναι η γενική κατεύθυνση της ιστορίας, και κατά πόσο οι άνθρωποι έγιναν πιο ευτυχείς  με τις διάφορες κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές σε σχέση με όπως ήταν πριν, ιδιαίτερα ως τροφοσυλλέκτες. Ο Χαράρι θεωρεί την μη ύπαρξη ικανοποίησης/εκπλήρωσης ως την βαθιά ρίζα του ανθρώπινου ψυχισμού, κάτι που σχετίζεται με την βιολογική εξέλιξη.
Στο βιβλίο του 2016 με τίτλο Homo Deus: Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος, επικεντρώθηκε κυρίως στο μέλλον του ανθρώπινου είδους. Εκεί περιγράφει πως στο μέλλον η ανθρωπότητα είναι πολύ πιθανό να επιδιώξει να αποκτήσει σχεδόν θεϊκές δυνατότητες πέρα από την αναζήτηση της επίτευξης της αθανασίας. Σχετικά με το πως μπορεί να γίνει αυτό, χρησιμοποιεί ιστορικά παραδείγματα όπου σημειώθηκαν μεγάλες αλλαγές, και τα προσαρμόζει με βάσει τα σημερινά δεδομένα ώστε να εξαχθούν κάποια πιθανά μέλλοντα στα οποία μπορεί να οδηγήσουν. Σε ότι αφορά την θρησκεία, κάνει λόγο για την ανάδειξη ενός νέου ρεύματος το οποίο διακρίνει και το οποίο αποκαλεί νταταϊσμό, τα μέλη του οποίου ουσιαστικά λατρεύουν τα δεδομένα -Μεγάλα δεδομένα / Big data- και θεωρούν πως τα πάντα ορίζονται και εξαρτώνται από αυτά, φαινόμενο το οποίο συναντάται συχνά στην Σίλικον Βάλλεϋ και σε άλλες μεγάλες ψηφιακές τεχνολογικές κοινότητες.Σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη, σε άρθρο που έγραψε το 2017 επιχειρηματολόγησε πως μέσω της αδιάλειπτης τεχνολογικής προόδου υπό τον ρυθμό όπου αυτή εξελίσσεται, οι ανθρώπινες κοινωνίες θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε μια κατάσταση όπου, κατά το 2050, θα δημιουργούνταν μια νέα τάξη ανθρώπων, η τάξη των αχρήστων, όπου οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απλώς άνεργοι αλλά δεν είναι δυνατό να προσληφθούν πουθενά καθώς ένα τεράστιο τμήμα των τύπων εργασιών -χειρονακτικών και πνευματικών- θα έχει αυτοματοποιηθεί και αντικατασταθεί από τις μηχανές. Το ζήτημα αυτό της εργασιακής οικονομικής, υποστηρίζει πως θα αποτελέσει ένα από τα κύρια οικονομικά, κοινωνικά, και πολιτικά ζητήματα που θα αντιμετωπίσουν οι επόμενες γενεές.
Έως το 2018 το πιο πρόσφατο βιβλίο του είχε τον τίτλο 21 Lessons for the 21st Century (αγγλικά, μτφ. 21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα) στο οποίο αναλύονται τα ζητήματα της επικαιρότητας, όπως τρομοκρατία, πρόσφυγες, και η πολιτική της μετα-αληθείας.

Προσωπική ζωή

Ο Χαράρι είναι ομοφυλόφιλος και το 2002 παντρεύτηκε στο Τορόντο του Καναδά με τον σύζυγο του Ιτζίκ, ο οποίος επίσης διατελεί καθήκοντα ατζέντη του. Η μόνιμη του διαμονή είναι στον αγροσυνεταιριστικό οικισμό Μεσιλάτ Ζιόν κοντά στην Ιερουσαλήμ.
Είναι επίσης ενεργά φιλόζωος και ως συνέπεια έχει επιλέξει την μη κατανάλωση κρέατος ακολουθώντας αυστηρή χορτοφαγία. Σε άρθρο του 2015 στην βρετανική εφημερίδα Guardian χαρακτήρισε την βιομηχανικού τύπου κτηνοτροφία ως ένα από τα χειρότερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία, και την μεταχείριση των ζώων στις εγκαταστάσεις αυτές ως ένα από τα πιο σημαντικά ηθικά ερωτήματα της εποχής. Εξασκεί επίσης τον βoυδιστικό διαλογισμό Βιπασσάνα.

Εργογραφία

Του έχει απονεμηθεί το βραβείο Πολόνσκυ -2 φορές, 2009 και 2012- για δημιουργικότητα και πρωτοτυπία, ενώ τα βιβλία και άρθρα του έχουν λάβει εκτεταμένης κάλυψης και σχολιασμού από πολλές εφημερίδες και περιοδικά ανά τον κόσμο.