google/wiki40b huggingface dataset:
Μοσχοπόταμος Πιερίας

Υποδομή

Σύμφωνα με στοιχεία, στις αρχές του 20ού αιώνα ο Μοσχοπόταμος είχε ένα σχολείο με συνολικά 301 μαθητές και τέσσερις δασκάλους.
Στο Μοσχοπόταμο δραστηριοποιείται Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος αλλά και καπνοπαραγωγική ομάδα, που καλύπτει τα γειτονικά χωριά καθώς επίσης και τη Ρητίνη και το Ελατοχώρι. Στο ποδόσφαιρο, η Α.Ε. Δρυάνιστα αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας.
Υπάρχει στο χωριό μονοθέσιο νηπιαγωγείο, διθέσιο Δημοτικό Σχολείο με 30 περίπου παιδιά, αγροτικό ιατρείο και ο κεντρικός ναός είναι αυτός του Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει επίσης το ξωκλήσι των Αγίων Αποστόλων και η Αγία Παρασκευή, όπου βρίσκεται και το Κοιμητήριο. Στο χωριό βρίσκεται και μια μεγάλη γέφυρα, που χρονολογείται από τη βυζαντινή εποχή. Το κάψιμο της ρόκας είναι ένα έθιμο που επιβιώνει στο χωριό.
Τη δεκαετία του '80 ολοκληρώθηκε λιγνιτωρυχείο στο χωριό, το οποίο αξιοποιήθηκε κατάλληλα από τους κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό ως το 1926 ονομαζόταν Δρυάνιστα και την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι, με 1.200 Χριστιανούς Ορθοδόξους. Σε πίνακα της Υποδιοίκησης Κατερίνης (1913) η Δρυάνιστα αναφέρεται ότι είχε 1.366 συνολικά Ορθόδοξο πληθυσμό και 200 οικίες, γεγονός που δείχνει αύξηση του πληθυσμού του την περίοδο εκείνη.
Το 1639 το χωριό αναφέρεται με το όνομα Δρυάνιστα (μάλλον από τους δρύες, δηλ. βελανιδιές). Το 1865 προήχθη από τσιφλίκι σε κεφαλοχώρι και την περίοδο της Τουρκοκρατίας απολάμβανε κάποιων προνομίων σε σύγκριση με άλλα χωριά. Μάλιστα, μαζί με τον Κολινδρό και το Λιτόχωρο, ήταν τα μόνα σημαντικά χωριά της περιοχής. Κάτοικοι του Μοσχοποτάμου έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του 1878 και στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. 
Σημαντικό στοιχείο της οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης του Μοσχοποτάμου στάθηκε η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων λιγνίτη, ο οποίος υπήρχε σε πολλούς λόφους γύρω από το χωριό. Ο λιγνίτης αυτός μεταφερόταν με ειδική σιδηροδρομική γραμμή, το ντεκοβίλ, που λειτούργησε περίπου ως το τέλος της δεκαετίας του '20.
Το Δεκέμβριο του 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς και τους Έλληνες αντάρτες. Το Μάρτιο του 1944 το χωριό αφανίστηκε. Έπειτα από την πυρπόληση του χωριού, το Μοσχοχώρι, η Λαγοράχη, το Μελιάδι και το Τόξο αποσπάστηκαν ως κοινότητες από την Κοινότητα Μοσχοποτάμου. Χρόνια αργότερα, οι κάτοικοι επέστρεψαν στις εστίες τους και ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια καπνού και με την κτηνοτροφία. Πολλοί, επίσης, Δρυανιστινοί αλλά και καταγόμενοι από τα παραπάνω τέσσερα χωριά εγκαταστάθηκαν στην Κατερίνη, στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη), σε άλλες περιοχές της Ελλάδαςαλλά και στο εξωτερικό.
Η Δρυάνιστα αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα στις 9 Ιουλίου 1918 και εντάχθηκε στην επαρχία Πιερίας του Νομού Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε σε Μοσχοπόταμο το 1926, με Αριθμό Αποφάσεως 346Α/4/10/1926, επειδή -σύμφωνα με την παράδοση- το ποτάμι ήταν σε καλή περιοχή και φαίνεται ότι ήταν πολύ καθαρό και μοσχομύριζε. Το 1949 η Κοινότητα υπήχθη στο νεοσυσταθέντα Νομό Πιερίας.
Τζουντίτα Πάστα

Βιογραφία

Η Πάστα γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1797 στο Σαρόνο (κατά άλλους στο Κόμο) της Λομβαρδίας από Ιταλούς Εβραίους γονείς. Ωστόσο, η εβραϊκή καταγωγή της δεν επιβεβαιώνεται με σιγουριά. Τα πρώτα μαθήματα μουσικής τα πήρε στον Καθεδρικό Ναό του Κόμο και στη συνέχεια σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτή στο Ωδείο του Μιλάνου, όπου σπούδασε με τους Giuseppe Scappa και Davide Banderali και αργότερα με τους Girolamo Crescentini και Ferdinando Paer. Το 1816 έκανε την πρώτη σκηνική της παρουσία στην πρεμιέρα της όπερας Le tre Eleonore του Scappa στο Teatro degli Accademici Filodrammatici του Μιλάνου. Αργότερα πρωταγωνίστησε σε τέσσερις όπερες στο Παρίσι, στο Théâtre Italien.
Το 1817 ακολούθησε η πρώτη της εμφάνιση στο Λονδίνο, η οποία δεν ήταν επιτυχής. Έτσι ξεκίνησε μαθήματα με τον Giuseppe Scappa τα οποία την προετοίμασαν για την επιτυχία της στη Βενετία το 1819. Αμέσως ακολούθησαν παραστάσεις στη Ρώμη, στο Μιλάνο, στην Τριέστη και το Παρίσι. Παράλληλα, η φωνή της είχε πλέον βελτιωθεί σημαντικά, ενώ το υποκριτικό της ταλέντο ξεπερνούσε τις φωνητικές της ικανότητες. Τα μετέπειτα χρόνια ακολούθησαν πολλές επιτυχείς παραστάσεις στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Βιέννη, στο Μιλάνο και στη Νάπολη. Στο διάστημα αυτό πρωταγωνίστησε στην πρεμιέρα της όπερας Άννα Μπολένα του Ντονιτσέτι, καθώς και των Υπνοβάτις, Νόρμα και Βεατρίκη ντι Τέντα του Μπελίνι στο Μιλάνο.
Η Πάστα αποσύρθηκε μετά από μια σειρά παραστάσεων το 1841 και ξεκίνησε τη διδασκαλία. Τον Ιανουάριο του 1816 παντρεύτηκε τον τενόρο Giuseppe Pasta, με τον οποίο απέκτησαν και μία κόρη, το 1823. Στις 1 Απριλίου 1862 η Πάστα πέθανε ξαφνικά από ιογενή λοίμωξη στα 68.

Φωνή

Η Πάστα είχε φωνή που ήταν δύσκολο να διαχειριστεί η ίδια. Είχε ευρεία φωνή, καθώς αυτή εκτεινόταν από τις υψηλές νότες της υψιφώνου μέχρι τις χαμηλές της κοντράλτο.
Οίκος της Μπραγκάντσα-Σάξεν-Κόμπουργκ και Γκότα

Ο Οίκος της Μπραγκάνσα-Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα  ή Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουρκ-Μπραγκάνσα  είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να καθορίσει τους τέσσερις τελευταίους βασιλείς της Πορτογαλίας από το 1853 μέχρι την πτώση της μοναρχίας (1910). Η πατρική καταγωγή της δυναστείας είναι ο Φερδινάνδος Β΄ της Πορτογαλίας από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα και η μητρική καταγωγή της δυναστείας από την βασίλισσα Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας από τον Οίκο της Μπραγκάνσα.
Ο Οίκος του Σάξεν-Κόμπουργκ-Μπραγκάνσα δεν αναφέρεται στα γενεαλογικά δέντρα των βασιλέων της Πορτογαλίας, επειδή έχει Γερμανική καταγωγή, παρόλα αυτά θεωρείται επίσημα σαν κλάδος του Οίκου της Μπραγκάνσα. 
Το Πορτογαλικό κοινοβούλιο αποφάσισε (1838) να ανακηρύξει την Μαρία Β΄ σαν νόμιμη βασίλισσα της Πορτογαλίας, ως μέλος του Οίκου της Μπραγκάνσα και τους απογόνους της σαν κληρονόμους του Πορτογαλικού στέμματος επίσης, ως μέλη του Οίκου της Μπραγκάνσα-Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα.
Ο βασιλικός Οίκος ιδρύθηκε με τον γάμο του Φερδινάνδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα με την βασίλισσα Μαρία Β΄ στις 9 Απριλίου 1836. Τα μέλη του βασιλικού οίκου είχαν τους τίτλους του ινφάντη της Πορτογαλίας και του δούκα της Σαξονίας. Η βασίλισσα Μαρία Β΄ απεβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 1853 και τη διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος της Πέτρος Ε΄ της Πορτογαλίας, πρώτος βασιλιάς από τον Οίκο της Μπραγκάνσα-Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα.

Ανατροπή της δυναστείας

Η δυναστεία παρέμεινε στον θρόνο της Πορτογαλίας μέχρι την ανατροπή της από πραξικόπημα στις 5 Οκτωβρίου 1910 και την ανακήρυξη της Πορτογαλικής Δημοκρατίας. Ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας, ο Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας εξορίστηκε στο Φούλγουελ Παρκ στην Αγγλία και εκεί παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του στις 2 Ιουλίου 1932. Με τον θάνατό του ο Οίκος της Μπργκάντσα-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα εξέλιπε.
Λίγο πριν τον θάνατο του (1932) ο Εμμανουήλ Β΄ ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τον αντίπαλο κλάδο των Μιγκελιστών από τον Οίκο της Μπραγκάνσα, που διεκδικούσε τον Πορτογαλικό θρόνο από το 1834 σε αντιπαλότητα με τον Οίκο της Μπραγκάνσα-Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα. Με τον θάνατό του η διεκδίκηση του Πορτογαλικού στέμματος πέρασε στον Ντουάρτε Β΄ της Μπραγκάνσα. 
Το 1932 εμφανίστηκε μια γυναίκα, η Μαρία-Πία της Μπραγκάνσα-Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα, η οποία ισχυρίστηκε ότι είναι η νόμιμη κόρη του βασιλιά Καρόλου Α΄ και διεκδίκησε τα δικαιώματά της στους τίτλους της δούκισσας της Μπραγκάνσα και της βασίλισσας της Πορτογαλίας. Η Μαρία-Πία ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας της την όρισε νόμιμη διάδοχό του στον Πορτογαλικό θρόνο, αλλά δεν παρουσίασε καθόλου αποδείξεις.
Πέτρος Καμπάνης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν κτηματίας. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Κυκλάδων στις εκλογές του 1926 και επανεξελέγη σε αυτές του 1935 με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος.
Ιωάννης Πετρόχειλος

Ο Ιωάννης Πετρόχειλος (1900-1960) ήταν Έλληνας σπηλαιολόγος και ο θεμελιωτής της σπηλαιολογίας στην Ελλάδα.

Βίος

Ο Ιωάννης Πετρόχειλος γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1900. Ήταν γιος των Κυθήριων  Στέφανου Πετρόχειλου και της Κατερίνας Στάη.Απότο 1917 άρχισε να ασχολείται με την ορειβασίαΣπούδασε μουσική και φυσικομαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1918-1921). Αρχικά διορίστηκε χημικός στους σιδηροδρόμους Πελοποννήσου (1922-1926) Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός σε σχολεία της μέσης εκπαίδευσης,στα Κύθηρα και στην Άνδρο (1937-1943) και μετά  στην Ευαγγελική Σχολή της Νέας Σμύρνης.Τα έτη 1922-1926  διορίζεται χημικός, ως οργανωτής του χημείου των Σ.Π.Α.Π. Αφού έλαβε υποτροφία από το Υπουργείο Παιδείας έφυγε στη Γαλλία με σκοπό να σπουδάσει γεωλογία, γεωγραφία και ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης του Παρισιού.(1932-1936) Το 1950 ίδρυσε την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία.στην οποία  χρημάτισε πρώτος της Πρόεδρος μέχρι το θάνατό του. Διετέλεσε Διευθυντής Υδρογεωλογίας στο Ινστιτούτο Γεωλογίας και Ερευνών Υπεδάφους. Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της του Συνδέσμου Ελλήνων Ορειβατών Πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου του 1960

Δημοσιεύσεις

Το 1935 εξέδωσε  τον «Χάρτη των Κυθήρων». Ακολούθησε το έργο του «Γεωτεκτονική» το 1937 . Το 1956 ολοκλήρωσε τις εργασίες του για την έκδοση του «Γεωλογικού Χάρτη Κυθήρων», ο οποίος εκδόθηκε το 1966 μετά το θάνατό του από το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών.
Το 1948 εκδίδει το βιβλίο του για την Ανόργανον και Οργανικήν Χημείαν
Δημοσίσευσε στο Δελτίο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας από το 1951 περιγραφές και μελέτες σπηλαίων. Παράλληλα με τις μελέτες του από το 1925 δημοσίευσε πλήθος άρθρων σε επιστημονικά και φυσιολατρικά περιοδικά.
Το 1980 η σύζυγός του Άννα δημοσίευσε την ποιητική συλλογή Οδοιπορώντας που ο σύζυγός της κρατούσε αδημοσίευτη.

Ερευνητικό έργο

Το 1937 άρχισε έρευνες σπηλαιολογικές στα Κύθηρα, όπου είχε διοριστεί ως εκπαιδευτικός,  ανακαλύπτοντας απολιθωμένο σκελετό ελέφαντα Το 1959 μελετά με τη σύζυγό του  το  σπήλαιο του Αγίου Ανδρέα Καστανιάς Βοιών. Επίσης  εξερευνά και ανασκάπτει κατόπιν εντολής του Ι.Γ.Ε.Υ. το σπήλαιο Κόκκινες Πέτρες Πετραλώνων Χαλκιδικής, όπου ανακαλύπτονται ίχνη (οστά και δόντια) από αρκούδα των σπηλαίων, λιονταριού, τίγρης, λύκου, ελαφιού. Πρώτος ο Ιωάννης Πετρόχειλος με τη σύζυγό του εντόπισαν σπηλαιόβιο έντομο της τάξης των Ορθοπτέρων, του γένους Δολιχοπόδων. Το είδος του έλαβε το όνομα  Πετροχειλόζι, από τους μελετητές βιοσπηλαιολόγους Lindberg και  Chopard  το  1953 προς τιμήν του ζεύγους των Ελλήνων σπηλαιολόγων.
Στην δεκαετία 1950-1960  πραγματοποίησε  έναν ευρύτατο κύκλο επιστημονικών εργασιών, όπως υδρολογικές μελέτες, μελέτες ύδρευσης 50 κοινοτήτων και της πόλης των Θηβών, κατολισθήσεων, μεταφοράς οικισμών, ενώ ερευνά με συναδέλφους του τη δυνατότητα δημιουργίας υπεδαφικού φράγματος στην κοίτη του Εύηνου ποταμού. Ασχολήθηκε με γεωτρήσεις εντός των Αθηνών (οδός Πατησίων, Νέα Ιωνία, σταθμός Λαρίσης) για την εξέταση του Αθηναϊκού υπεδάφους εν όψει του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου Αθηνών.
NAMC YS-11

Ιστορία

Μέχρι σήμερα το YS-11 είναι το μόνο επιτυχημένο εμπορικό αεροσκάφος που κατασκευάστηκε από Ιαπωνική εταιρία πριν ή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνολικά κατασκευάστηκαν 182 αεροσκάφη. Παρόλο που όλο σχεδόν το αεροσκάφος κατασκευάστηκε στην Ιαπωνία, οι κινητήρες κατασκευάστηκαν από την Βρετανική Rolls-Royce. Επίσης οι ηλεκτρικές συσκευές, οι διακόπτες, τα μηχανήματα και τα εξαρτήματα του πιλοτηρίου  προήρχοντο είτε από Ιαπωνικές βιομηχανίες είτε από ξένους προμηθευτές. 
Το γεγονός ότι στον όμιλο των εταιριών που κατασκεύασαν το YS-11 συμμετείχαν η Mitsubishi Heavy Industries και η Fuji Heavy Industries (η οποία σήμερα είναι ευρέως γνωστή ως η μητρική εταιρία της αυτοκινητοβιομηχανίας Subaru), οι οποίες παρήγαγαν μαχητικά αεροσκάφη στη διάρκεια του πολέμου, είχε ως αποτέλεσμα η άτρακτος του YS-11 να είναι ιδιαίτερα ανθεκτική. 
Το δικινητήριο YS-11 είχε παρόμοιες επιδόσεις με το τετρακινητήριο Vickers Viscount ενώ είχε 50% μεγαλύτερη μεταφορική ικανότητα από το παρόμοιας διάταξης Fokker F.27. 
Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2006 η πτήση 3806 της Japan Air Commuter ήταν η τελευταία πτήση του YS-11 στην Ιαπωνία.

Το NAMC YS-11 σε Ελληνική υπηρεσία

Το 1970 η Ολυμπιακή Αεροπορία προμηθεύτηκε τα νέα αεροσκάφη YS-11A, με κινητήρες Rolls-Royce, της Ιαπωνικής εταιρείας NIHON τα οποία θα αντικαθιστούσαν σταδιακά τα παλιά Douglas DC-3 και DC-6 στις πτήσεις του εσωτερικού. Η πορεία του αεροσκάφους όμως σημαδεύτηκε από δύο πολύνεκρα δυστυχήματα. Το πρώτο, στις 21 Οκτωβρίου 1972, όταν ένα YS-11A της Ολυμπιακής συνετρίβη στις ακτές της Βούλας Αττικής. 37 από τους επιβαίνοντες πνίγηκαν (ιατροδικαστικώς, δεν υπήρξε κανένας θάνατος από την πρόσκρουση), ενώ 19 κατάφεραν να σωθούν φτάνοντας στην ακτή. Το δεύτερο συνέβη στις 23 Νοεμβρίου 1976, όταν ένα αεροσκάφος που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα - Λάρισα - Κοζάνη, συνετρίβη κοντά στην Κοζάνη σκοτώνοντας τους 50 επιβαίνοντες.
Το 1980 τα YS-11A παραδόθηκαν στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και εντάχθηκαν στην 356 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών.
Ραμέσσειο

Ιστορία

Ο Ραμσής Β΄ υλοποίησε ένα σπουδαίο οικοδομικό πρόγραμμα που αντικατόπτριζε τη δύναμη και τις επιτυχίες του. Ανάμεσα στα πολλά οικοδομήματα που έκτισε το πιο μεγαλοπρεπές, σύμφωνα με τις βασιλικές ταφικές πρακτικές του Νέου Βασιλείου, ήταν ο νεκρικός ναός του, ένα μέρος λατρείας αφιερωμένο στον φαραώ, τον επίγειο θεό, στο οποίο η μνήμη του θα διατηρούταν ζωντανή μετά τον θάνατό του. Από τις σωζόμενες γραπτές πηγές είναι γνωστό ότι η οικοδόμηση του μνημείου αυτού ξεκίνησε λίγο μετά την ενθρόνισή του και διήρκεσε είκοσι χρόνια.
Πέτρος Αλεξάνδροβιτς του Όλντενμπουρκ

Νεανικά έτη

Γεννήθηκε στην Αγ. Πετρούπολη και ήταν ο μόνος γιος τού Αλεξάνδρου Πέτροβιτς δούκα του Όλντενμπουρκ και της Ευγενίας, κόρης του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί δούκα του Λόιχτενμπερκ. Στην οικογένεια τον φώναζαν Πέτια.
Από το 1900 συνόδευε την Όλγα, κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας στο θέατρο και την όπερα. Το επόμενο έτος της έκανε πρόταση γάμου και η Όλγα δέχθηκε. Ίσως ο Πέτρος να παρακινήθηκε από τη φιλόδοξη μητέρα του και μάλλον η Όλγα να δέχθηκε για να ανεξαρτητοποιηθεί από τη μητέρα της ή για να αποφύγει γάμο με ξένο πρίγκιπα. O Πέτρος δεν ενδιαφερόταν για τις γυναίκες και η πρόταση κατέπληξε τους οικείους τους. Στο προγαμιαίο συμφωνητικό ο τσάρος υποσχέθηκε ετησίως 100.000 ρούβλια  και τους τόκους από 1.000.000 ρούβλια. Το 1901 παντρεύτηκαν και στην τελετή παραβρέθηκαν οι δύο οικογένειες, υπουργοί, πρέσβεις και Αυλικοί. Ταξίδι έκαναν στην ιδιοκτησία τους στο Βορονέζ. Ο Πέτρος ήταν γνωστός παίκτης τυχερών παιχνιδιών και τα χρήματα της συζύγου του συνήθως τα έχανε στο τραπέζι του τζόγου· ο πατέρας του τον επέπληττε γι' αυτό.

Μετά το γάμο

Ταξίδευσαν στο Μπιαρίτς της ΝΔ Γαλλίας, αλλά πυρκαγιά στο ξενοδοχείο κατέστρεψε τη Δανική διάκριση του Ελέφαντος, μετάλλιο κατασκευασμένο από τον Φαμπερζέ για τον Πέτρο. Από εκεί ταξίδευσαν στο Σορρέντο της Νάπολης και μετά επέστρεψαν μετακόμισαν στο 200 δωματίων ανάκτορο που τους παραχώρησε ο αυτοκράτορας στην Πετρούπολη.
Ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε και η οικογένεια και οι φίλοι του πιστεύουν ότι ήταν ομοφυλόφιλος . Δύο έτη μετά το γάμο η Όλγα ερωτεύθηκε τον αξιωματικό τού ιππικού Νικολάι Κουλικόβσκυ και ζήτησε διαζύγιο. Ο Πέτρος της είπε ότι ίσως το σκεφθεί σε επτά έτη. Παρόλα αυτά τον όρισε βοηθό τού στρατοπέδου και τού επέτρεψε να μένει στο ανάκτορό τους. Το ζεύγος έζησε δύο έτη χωριστά και ο γάμος τους ακυρώθηκε το 1916. Η Όλγα παντρεύτηκε τον Κουλικόβσκυ τον επόμενο μήνα. Κατά την Επανάσταση του 1918 στη Ρωσία, ο Πέτρος κατάφερε να διαφύγει με τη μητέρα του από τη Ρωσία και να εγκατασταθούν στη Γαλλία. 
Ένας γνωστός του, ο Συγκλητικός Α. Παλόβτσεβ τον περιγράφει ως ασθενές άτομο. Εθεωρείτο υποχόνδριος, ραδινός, λεπτοκαμωμένος, που προτιμούσε τις εσωτερικές δραστηριότητες από την άθληση και τις υπαίθριες ασχολίες. Απεβίωσε το 1924 στην Αντίμπ (Αντίπολη) της Γαλλίας σε ηλικία 55 ετών. Τάφηκε στη κρύπτη του Ρωσικού Ορθόδοξου ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Κάννες.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1901 την Ξένια των Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μάλι

Ιστορία

Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1960, ενώ το 1962 προσχώρησε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) και το 1963 στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF). Η υπηρεσία της ομοσπονδίας διαλύθηκε τον Ιούλιο του 2005 εξαιτίας της κακής απόδοσης της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Μαλαισίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου και των προκριματικών του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2006. Η ομοσπονδία είχε αποβληθεί από τη FIFA στις 17 Μαρτίου 2017.
Τσάατ μασάλα

Τσάατ μασάλα φρούτων

Στην Ινδία, το τσάατ μασάλα (chaat masala) επίσης πασπαλίζεται σε τοστ φρούτων, αυγών και σε συνηθισμένες σαλάτες. Κάποιες μάρκες μπαχαρικών πωλούν ένα εναλλακτικό μείγμα μπαχαρικών που ονομάζεται «Τσάατ μασάλα φρούτων» («Fruit Chaat Masala»). Το τσάατ μασάλα φρούτων (Fruit Chaat Masala) έχει λιγότερη γεύση κύμινου, κόλιανδρου και πιπερόριζας, αλλά περισσότερη πιπεριάς τσίλι, μαύρου αλατιού, amchoor και ασαφετίδα (asafoetida). Οι πλανόδιοι πωλητές συνήθως αναμιγνύουν το δικό τους τσάατ μασάλα (chaat masala), το οποίο πασπαλίζεται σε κομματάκια φρούτων ή φρέσκα λαχανικά (όπως το ακατέργαστο λευκό ραπανάκι στη Βόρεια Ινδία και το Πακιστάν), εκτός και αν ο πελάτης ζητήσει να μην προστεθούν. Μερικές φορές, χρησιμοποιείται μόνο το μαύρο αλάτι με σκόνη πιπεριάς τσίλι.
Άγιος Γεώργιος (Λεμεσός)

Τοποθεσία

Στα βόρεια συνορεύει με την Αγία Φύλα, στα ανατολικά με τη συνοικία Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στα νοτιοανατολικά με την Καθολική, στα νοτιοδυτικά με τον Απόστολο Ανδρέα και στα βόρεια με τη συνοικία Μακάριος Γ΄ (Δήμος Κάτω Πολεμιδιών).

Χαβούζα

Στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου υπάρχει η χαβούζα. Χαβούζα είναι χώρος συγκέντρωσης και διανομής νερού. Κατασκευάστηκε το 1899, επί Αγγλοκρατίας. Ήταν το πρώτο έργο των Άγγλων για την υδροδότηση του κέντρου της Λεμεσού. Το νερό της χαβούζας προερχόταν από την πηγή Κιτριμηλίου, μέσω υπόγειας στοάς στον ποταμό Γαρύλλη. Η χρήση της τερματίστηκε το 1929 όταν κατασκευάστηκε πιο μοντέρνο, για την εποχή, σύστημα άρδευσης, με τη χρήση του υδατόπυργου Λεμεσού. 
Η χαβούζα έδωσε το όνομα της ως τοπωνύμιο για την περιοχή. Η εκκλησία της συνοικίας είναι γνωστή ως Άγιος Γεώργιος Χαβούζας.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1987-88

Την περίοδο 1987-88 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η ΚΦ Μέχελεν κερδίζοντας στον τελικό τον ΑΦΚ Άγιαξ.
Σάγκμα

Σάγκμα είναι ο ελληνικός τίτλος της Γαλλικής σειράς κινουμένων σχεδίων Les Mondes Engloutis («Οι Εγκλωβισμένοι Κόσμοι»). Η σειρά ήταν δημιουργία της Νίνα Βολμάρκ και την ιδιαίτερα πετυχημένη μουσική της έγραψε ο Βλαντιμίρ Κοσμά. Τα 52 26λεπτα επεισόδια προβλήθηκαν μεταγλωττισμένα από την ET1 το 1987 και σε επανάληψη το 1989 και το 1992.

Υπόθεση

Η ιστορία έχει να κάνει με μια μυθική χαμένη πόλη, την Αρκαδία. Οι κάτοικοι της γλύτωσαν από τον κατακλυσμό καταφεύγοντας στο κέντρο της Γης. Οι Αρκάδες που επιβίωσαν χάρη στον τεχνητό τους ήλιο Σάγκμα, αγνοούσαν ότι η ζωή συνεχίστηκε κανονικά στη επιφάνεια και για να προφυλάξουν τις μελλοντικές γενεές σφράγισαν όλα τα αρχεία. Μετά από πολλά χρόνια όμως ο Σάγκμα αργοπεθαίνει και τα παιδιά της Αρκαδίας αποφασίζουν να διαβάσουν τα αρχεία, ανακαλύπτουν την αλήθεια και δημιουργούν την αγγελιοφόρο Αθηνά προκειμένου να τη στείλουν στην επιφάνεια για να φέρει βοήθεια.
Η Αθηνά θα συναντήσει δυο αδέρφια, το Μπομπ και τη Ρεβέκκα και θα τους πάρει μαζί της για να βοηθήσουν το Σάγκμα. Σύντροφοι στο ταξίδι και τις περιπέτειες τους θα είναι ένας περιπλανώμενος πρώην μονομάχος, ο Σπάρτακος και δυο μικρά ζωάκια, ο Μπικ και ο Μπακ.
Λέμπρεχτ του Άνχαλτ-Κέτεν

Βιοτεχνία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και της Σίβυλλας, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ.
Το 1663 διαδέχθηκε τον πατέρα του -μαζί με τον μεγαλύτερο και τον νεότερο αδελφό του- στο Άνχαλτ και ως επίτροπος στο Κέτεν. Εκεί ο εξάδελφός τους Γουλιέλμος-Λουδοβίκος ήταν ανήλικος. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο μεγαλύτερος από τους τρεις αδελφούς Ερνέστος-Γκότλημπ. Το 1659 ενηλικιώθηκε ο Γουλιέλμος-Λουδοβίκος και το 1665 απεβίωσε. Τότε άλλαξε ο διαμερισμός των περιοχών: ο Βίκτωρ-Αμεδαίος του Μπέρνμπουρκ (του πρεσβύτερου κλάδου) ανέλαβε το Πλέτσκαου και ο Λέμπρεχτ με τον νεότερο αδελφό του, το Κέτεν. Έτσι το Πλέτσκαου επέστρεψε στο Μέρνμπουρκ, από το οποίο είχε πρωτύτερα αποσπαστεί.
Το 1669 απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 47 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Εμμανουήλ.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1655 τη Σοφία-Ούρσουλα-Ελεονόρα, κόρη του Ερρίκου-Βόλρατ κόμη του Στόλμπερκ-Βέρνιγκεροντε· δεν απέκτησαν απογόνους.
Βασίλης Παναγιωτόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1932 στη Μεσσήνη Μεσσηνίας. Το 1952 εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1960 ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός έρευνας στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ). Υπήρξε μαθητής του Κ. Θ. Δημαρά. Το 1965 μετέβη για  συμπλήρωση των σπουδών του στη Γαλλία και σπούδασε Ιστορία στην École des hautes études και στη Σορβόννη, απ' όπου έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα. 
Το 1967 εντάχθηκε στο Κέντρο Ιστορικών Ερευνών του Εργαστηρίου Ιστορικής Δημογραφίας της École des hautes études. Το 1983 ο Παναγιωτόπουλος μαζί με τον Σπύρο Ασδραχά και τον Φίλιππο Ηλιού συνίδρυσαν και ξεκίνησαν να συνδιευθύνουν το επιστημονικό ιστορικό περιοδικό «Τα Ιστορικά», που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Μέλισσα. Μέσω των «Ιστορικών», οι τρεις τους συνετέλεσαν στην ανανέωση της ιστορικής έρευνας στην Ελλάδα, στρέφοντάς την προς τους προβληματισμούς της «Νέας Ιστορίας». Το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα και εκλέχτηκε διευθυντής ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Το 1994 ορίστηκε διευθυντής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών του ΕΙΕ. Το 2001 ανακηρύχθηκε ομότιμος διευθυντής ερευνών του ΕΙΕ. 
Πέρα από τις δημοσιεύσεις του για την οικονομική και κοινωνική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, υπήρξε ο εμπνευστής των «Σεμιναρίων της Ερμούπολης», ενώ επιμελήθηκε τη δεκάτομη «Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770 - 2000». Μαζί με τους συνεργάτες του επιμελήθηκε την έκδοση σε τέσσερις τόμους του αρχείου του Αλή Πασά που φυλάσσεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.
Το 2006, δέκα χρόνια μετά από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Παναγιωτόπουλος είχε την ευθύνη και την επιστημονική επιμέλεια για την έκδοση (σε δύο τόμους) του έργου «Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η εποχή του», που θεωρείται μια από τις πληρέστερες μελέτες για τoν Α. Παπανδρέου.