Ώρα στην Ινδία

Αρχαία Ινδία

Μία από τις παλαιότερες γνωστές περιγραφές επίσημης ώρας στην Ινδία εμφανίστηκε στην αστρονομική πραγματεία του 4ου αιώνα μ.Χ. Σούρια Σιντάντα. Ακολουθώντας μια σφαιρική γη, το βιβλίο περιγράφει τα έθιμα χιλιάδων ετών του πρωταρχικού μεσημβρινού ή μηδενικού γεωγραφικού μήκους, ότι διέρχεται από το Αβάντι, το αρχαίο όνομα για την ιστορική πόλη Ουτζάιν και το Ροχιτάκα, το αρχαίο όνομα για τον Ροχτάκ (28°54′N 76°38′E), μια πόλη κοντά στο Κουρουκσέτρα.

Η μέρα που χρησιμοποίησαν οι αρχαίοι Ινδοί αστρονόμοι ξεκινούσε την ανατολή του ηλίου στον κεντρικό μεσημβρινό του Ουτζάιν, και διαιρούταν σε μικρότερες μονάδες χρόνου με τον ακόλουθο τρόπο:
Ο χρόνος που είναι μετρήσιμος είναι αυτός που είναι κοινώς χρησιμοποιούμενος, ξεκινώντας από τον πράνα (ή, το χρονικό διάστημα μιας αναπνοής). Το πάλα περιέχει έξι πράνα. Το γκαλικά είναι 60 πάλα, και το νακσάτρα αχοράτρα, ή αστρονομική ημέρα, περιέχει 60 γκαλικά. Ένα νακσάτρα μάσα, ή αστρονομικός μήνας, αποτελείται από 30 ημέρες.
Λαμβάνοντας μια ημέρα ως 24 ώρες, η μικρότερη μονάδα χρόνου, η πράνα ή ένας αναπνευστικός κύκλος, ισούται με 4 δευτερόλεπτα, μια τιμή που αντιστοιχεί στην κανονική συχνότητα αναπνοής των 15 αναπνοών ανά λεπτό που χρησιμοποιείται στη σύγχρονη ιατρική έρευνα. Το Σούρια Σιντάντα περιγράφει επίσης μια μέθοδο μετατροπής της τοπικής ώρας στην επίσημη ώρα του Ουτζάιν. Παρά τις πρώτες αυτές προόδους, η επίσημη ώρα δεν χρησιμοποιήθηκε ευρέως εκτός της αστρονομίας. Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της Ινδίας, τα κυβερνώντα βασίλεια είχαν τη δική τους τοπική ώρα, χρησιμοποιώντας συνήθως το Ινδουιστικό ημερολόγιο τόσο σε σεληνιακές όσο και σε ηλιακές μονάδες. Για παράδειγμα, το παρατηρητήριο Τζαντάρ Μαντάρ που χτίστηκε από τον Μαχαραγιά Σαουάι Τζάι Σινγκ στο Τζαϊπούρ το 1733 περιέχει μεγάλα ηλιακά ωρολόγια, ύψους έως 27 μ., τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για τον ακριβή προσδιορισμό της τοπικής ώρας.

Ώρα υπό Βρετανική κυριαρχία στην Ινδία

Το 1802 η ώρα του Μαντράς δημιουργήθηκε από τον Τζον Γκόλντινγκχαμ και αργότερα χρησιμοποιούταν ευρέως από τους σιδηροδρόμους στην Ινδία. Οι τοπικές ζώνες ώρας δημιουργήθηκαν επίσης στις σημαντικές πόλεις της Βομβάης και της Καλκούτα και καθώς η ώρα Μαντράς ήταν ενδιάμεση σε αυτές, ήταν μια από τους πρώτους υποψηφίους για μια ινδική ζώνη ώρας. Παρόλο που η Βρετανική Ινδία δεν υιοθέτησε επίσημα τις κανονικές ζώνες ώρας μέχρι το 1905, όταν διαλέχθηκε ο μεσημβρινός που διέρχεται ανατολικά του Αλλάχαμπαντ στο γεωγραφικό μήκος 82.5° Α ως κεντρικός μεσημβρινός για την Ινδία, αντιστοιχώντας σε μία μόνο ζώνη ώρας για τη χώρα (UTC+5:30). Η Ινδική Επίσημη Ώρα τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1906 και εφαρμόστηκε επίσης στη Σρι Λάνκα (τότε Κεϋλάνη). Ωστόσο, η ώρα Καλκούτας διατηρήθηκε επισήμως ως ξεχωριστή ζώνη ώρας μέχρι το 1948 και η ώρα Βομβάης μέχρι το 1955.
Το 1925, ο συγχρονισμός ώρας άρχισε να μεταδίδεται μέσω τηλεφωνικών συστημάτων τρένων και κυκλωμάτων ελέγχου σε οργανισμούς που έπρεπε να γνωρίζουν την ακριβή ώρα. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1940, όταν άρχισαν να μεταδίδονται σήματα χρόνου χρησιμοποιώντας το ραδιόφωνο από την κυβέρνηση. Εν συντομία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα ρολόγια υπό την Ινδική Επίσημη Ώρα προχώρησαν κατά μία ώρα, που αναφέρεται ως Πολεμική Ώρα. Η διάταξη αυτή διήρκεσε από την 1η Σεπτεμβρίου 1942 έως τις 14 Οκτωβρίου 1945.

Μετά την ανεξαρτησία

Μετά την ανεξαρτησία το 1947, η Ινδική κυβέρνηση καθιέρωσε την Ινδική Επίσημη Ώρα ως επίσημη ώρα για ολόκληρη την χώρα, αν και η Βομβάη και η Καλκούτα διατήρησαν την τοπική τους ώρα για λίγα ακόμα χρόνια. Το 2014 Ασσαμέζοι πολιτικοί πρότειναν ένα πρόγραμμα θερινής ώρας που θα βρίσκεται μια ώρα μπροστά από την Ινδική Επίσημη Ώρα, αλλά έως τον Ιανουάριο του 2014 δεν είχε εγκριθεί από την κεντρική κυβέρνηση.