google/wiki40b huggingface dataset:
Λεντίνι

Οι Λεοντίνοι

Η πόλη ιδρύθηκε στην αρχαιότητα με το όνομα Λεοντίνοι (729 π.Χ.) με κατοίκους από την Σικελική Νάξο που είχε ιδρυθεί πέντε χρόνια παλιότερα με εποίκους από την Χαλκίδα. Οι Λεοντίνοι ήταν η μοναδική Αθηναϊκή αποικία στην Σικελία που δεν ιδρύθηκε στις ακτές αλλά περίπου πέντε χιλιόμετρα προς το εσωτερικό του νησιού. Στην περιοχή κατοικούσαν αρχικά οι Σικελοί, έγινε Ελληνικός στόχος χάρη στην εύφορη πεδιάδα που υπήρχε στα βόρεια. Η πόλη έχασε την ελευθερία της όταν ο Ιπποκράτης ο Γελαίος τοποθέτησε σαν Τύραννο τον σύμμαχο του Αινησίδημο (494 π.Χ.). Ο Ιέρων Α΄ ο Συρακούσιος μετακίνησε κατοίκους από την Κατάνια και την Νάξο στους Λεοντίνους. 
Οι Λεοντίνοι απέκτησαν αργότερα ξανά την ανεξαρτησία τους, στην προσπάθεια τους να την διατηρήσουν κάλεσαν πολλές φορές την βοήθεια των Αθηναίων.
Ο ρήτορας Γοργίας με τον συγκλονιστικό του λόγο προκάλεσε την αποτυχημένη Αθηναϊκή εκστρατεία του 427 π.Χ.
Οι Συρακούσες υποστήριξαν τους αριστοκράτες στην διαμάχη τους με τον λαό και τους κάλεσαν να τους κάνουν πολίτες, οι Λεοντίνοι σταδιακά ερημώθηκαν. Οι εξόριστοι των Λεοντίνων συμμάχησαν με τους απεσταλμένους από την Σέγεστα και έπεισαν τους Αθηναίους να ξεκινήσουν την μεγάλη Εκστρατεία στη Σικελία (415 π.Χ.).

Ρωμαϊκή κατάκτηση

Μετά την αποτυχία της Αθηναϊκής εκστρατείας οι Λεοντίνοι υποτάχθηκαν ξανά στις Συρακούσες, η ανεξαρτησία επανήλθε με την συνθήκη που έκλεισε ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος αλλά σύντομα χάθηκε πάλι. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέλαβε οριστικά τους Λεοντίνους με τον στρατηγό Μάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο (214 π.Χ.). Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι Λεοντίνοι έγιναν μικρή ασήμαντη πόλη.
Την κατέστρεψαν οι Σαρακηνοί (847) και στα νεώτερα χρόνια ο μεγάλος σεισμός του 1693.
Στα μέσα του 20ου αιώνα υποτιμήθηκε σημαντικά από τους τουρίστες σαν ένας ελώδης τόπος στον δρόμο για τις Συρακούσες.

Περιγραφές

Ο Πολύβιος περιγράφει την πόλη να βρίσκεται σε μία κοιλάδα ανάμεσα σε δύο λόφους με θέα προς τα βόρεια. Στην δεξιά πλευρά της κοιλάδας ρέει ένας ποταμός με μια σειρά από σπίτια στην δυτική πλευρά της όχθης, στους πρόποδες του λόφου. Σε κάθε πλευρά της πόλης υπήρχε μια πύλη, η βόρεια οδηγούσε στην πεδιάδα και η νότια στις Συρακούσες. Ο ανατολικός λόφος είχε ερείπια ενός μεγάλου Μεσαιωνικού κάστρου που έχει αναγνωριστεί με Ελληνική αρχιτεκτονική.
Οι ανασκαφές (1899) βρήκαν μία Σικελική Νεκρόπολη που χρονολογείται από την τρίτη περίοδο, στις Ελληνικές Νεκροπόλεις βρέθηκαν μπρούτζινα αντικείμενα και ένας λέβητας.
Επαρχία Καρακίγια

Η επαρχία Καρακίγια (καζακικά: Қарақия ауданы‎ Qaraqïya awdanı, قاراقئيا اۋدانى) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Μανγκιστάου στο νοτιοδυτικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Κουρίκ. Πληθυσμός: 32,304 (εκτίμηση 2013); 29,579 (απογραφή 2009); 23,437 (απογραφή 1999).
Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2014

Σύστημα διεξαγωγής

Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2014 συμμετείχαν 26 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι. Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για την ανάδειξη της τριταθλήτριας.
Οι ομάδες που προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση προβιβάστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2014-15.
Ζωσιμαία Σχολή

Ίδρυση

Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης (1821-1830) και ενώ οι συγκρούσεις ακόμα μαίνονται στην περιοχή της Ηπείρου, τα Ιωάννινα, μια πόλη που φημίζονταν για το πολιτιστικό και εκπαιδευτικό υπόβαθρο της, και που ήταν ένα σημαντικό κέντρο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, έπεφτε σε μια βραχυπρόθεσμη παρακμή.
Σε αυτό το σημείο, πέντε αδέλφια  της οικογένειας των Ζωσιμάδων είχαν μεταναστεύσει στην Ρωσία, όπου έγιναν επιτυχημένοι έμποροι και αποφάσισαν να προβούν σε μια σημαντική συμβολή στην πατρίδα τους, τη χρηματοδότηση για την ίδρυση ενός νέου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Η Ζωσιμαία Σχολή  ιδρύθηκε το 1828 και  αρχικά λειτούργησε με τέσσερις σχολικές τάξεις. Η Σχολική Επιτροπή των Ιωαννίνων, ένας οργανισμός που είναι αρμόδιος της διαχείριση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της πόλης, είχε την πλήρη ευθύνη της διαχείρισης της Ζωσιμαίας, με την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας Ζωσιμά.

Διεύθυνση Αναστάσιου Σακελλάριου

Το 1833 o Αναστάσιος Σακελλάριος από το Ζαγόρι, ένας πρώην μαθητής του Αθανάσιου Ψαλίδα - ένας σημαντικός πνευματικός του ελληνικού Διαφωτισμού και σύμβουλος του Αλή Πασά - έγινε διευθυντής της Ζωσιμαίας. Το 1840 τρεις τάξεις προστέθηκαν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του σχολείου.
Η σχολή έγινε από τετρατάξια επτατάξια την δεκαετία του 1830 και το 1852 σύμφωνα με τη διαθήκη του Νικόλαου Ζωσιμά χωρίστηκε σε τριτάξιο ελληνικό σχολείο και σε τετρατάξιο γυμνάσιο.
Κατά την διάρκεια της διεύθυνσης Α. Σακελλάριου η σχολή έγινε ξακουστή στον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Εκτός από πολλούς Ηπειρώτες μαθητές, υπήρχαν και μαθητές ακόμη και από την Ανατολική Ρωμυλία και από άλλα μέρη του εκτός ελληνικού κράτους τότε Ελληνισμού. Έχουν καταγραφεί μεταγραφές ακόμη και από την «Μεγάλη του Γένους Σχολή» της Κωνσταντινούπολης. Επίσης από τη σχολή αποφοίτησαν ακόμη και ορισμένοι Τούρκοι και Αλβανοί, οι οποίοι διακρίθηκαν στον πολιτικό και στρατιωτικό στίβο των χωρών τους.
Οι μαθητές της έφτασαν να είναι 400 εκείνο το χρονικό διάστημα, ο ίδιος ο Α. Σακελλάριος δίδασκε στις 2 τελευταίες τάξεις. Οι απόφοιτοι, όσοι δεν συνέχιζαν τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο, διορίζονταν δάσκαλοι σε όλες τις πόλεις και χωριά της Βαλκανικής με ελληνικό πληθυσμό .
Το 1860 με απόφαση του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι απόφοιτοι της Ζωσιμαίας εισάγονταν σε αυτό χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις.
Το 1862 ο Α. Σακελλάριος αποχωρεί από τη σχολή ύστερα από διένεξη με την εφορεία καταστημάτων Ιωαννίνων.

Παρόν

Η Ζωσιμαία σχολή λειτουργεί από το 1913, μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, ως πρότυπο εκπαιδευτικό ίδρυμα, υπαγόμενο στο Υπουργείο Παιδείας.
Πάρτιλε ΣΚ

Πρόσφατη ιστορία

Η Πάρτιλε ΣΚ έχει αγωνιστεί στις ακόλουθες κατηγορίες:
2011 - Division III, Mellersta Götaland

2010 - Division IV, Göteborg A

2009 - Division IV, Göteborg A

2008 - Division IV, Göteborg A

2007 - Division IV, Göteborg A

2006 - Division IV, Göteborg A

2005 - Division V, Göteborg A

2004 - Division VI, Göteborg A

2003 - Division VI, Göteborg A

2002 - Division VI, Göteborg A

2001 - Division VI, Göteborg A

2000 - Division VI, Göteborg A

1999 - Division VI, Göteborg A
Αλέξανδρος Βαμβέτσος

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από τα Τρίκαλα και σπούδασε νομικά στη Γερμανία. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Συμμετείχε στο κίνημα του δημοτικισμού, αρθρογραφούσε στον Νουμά (με το ψευδώνυμο Α. Τρανός) και ήταν μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου. ΣΤη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού συντάχθηκε με την αντιβενιζελική μερίδα, χωρίς όμως να εγκρίνει τις ακρότητες των Νοεμβριανών. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Τρικάλων, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος, στις εκλογές του 1932 και επανεξελέγη σε αυτές του 1936.
Υπήρξε καθηγητής στη ΑΣΟΕΕ, νομάρχης Φλώρινας (1915 - 1916), μέλος της Κοινωνιολογική Εταιρείας, ένας εκ των πρώτων κατοίκων της Εκάλης καθώς και μέλος της επιτροπής σύνταξης των διοικητικών κωδίκων.
Μιλτιάδης Δάλλας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αγιά Λάρισας και ήταν γιος του Ιωάννη Δάλλα, δημάρχου Δωτίου που δολοφονήθηκε, το 1883, από αγνώστους. Φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και εν συνεχεία σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1890 και επανεξελέγη, βουλευτής Αγυιάς σε αυτές του 1892 και του 1895. Στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και του Νοεμβρίου 1910 εξελέγη βουλευτής Λάρισας. Την περίοδο 1901 - 1903 διετέλεσε νομάρχης Τρικάλων, Άρτας και Ζακύνθου.
Υπήρξε συνιδρυτής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Θεσσαλών.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ευδοκία Παυλίδου, της γνωστής οικογένειας της σοκολατοβιομηχανίας, και είχαν αποκτήσει δύο γιους.
Δήμος Γυθείου

Δήμαρχοι

Το 2009 εξελέγη νέος δήμαρχος ο Συμεών Χατζηχαραλάμπους, μετά την παραίτηση του Μάρκου Βολάκου, λόγω αδυναμίας να επιλύσει το πρόβλημα με τα σκουπίδια που καταπνίγουν την πόλη.
Ταμπόφ

Ετυμολογία

Το όνομα "Ταμπόφ" προέρχεται από την ρωσική λέξη "томба" που σημαίνει "άβυσσος".

Ιστορία

Το Ταμπόφ ιδρύθηκε με το διάταγμα του Μιχαήλ Α΄ της Ρωσίας στις 17 Απριλίου 1636. Αρχικά, ήταν ένα συνοριακό φρούριο ενάντια στις επιθέσεις των Τάταρων της Κριμαίας, αλλά σύντομα μειώθηκε σε σημασία ως στρατιωτικό φυλάκιο. Στη συνέχεια έγινε το διοικητικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής.
Το Ταμπόφ απονεμήθηκε το καθεστώς της πόλης το 1719.
Τον Μάρτιο του 1786 διορίστηκε ο κυβερνήτης του Ταμπόφ, ο ρωσικός ποιητής και κρατικός γερουσιαστής Γαβριήλ Ντερζάβιν, θέση που κατείχε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1788. Ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτής της σύντομης θητείας, κατάφερε να πετύχει πολλά: ένα θέατρο, ένα κολέγιο, μια επιχείρηση εκτύπωσης, μια ορχήστρα και μια γέφυρα κατασκευάστηκαν. Το Ταμπόφ έχτισε αργότερα ένα μνημείο στην τιμή του Ντερζάβιν.
Τον Νοέμβριο του 1830, κατά τη διάρκεια των ταραχών Χολέρας στη Ρωσία, οι πολίτες του Ταμπόφ επιτέθηκαν στον κυβερνήτη τους, αλλά γρήγορα καταστάλθηκαν από τον στρατό. Αργότερα τον 19ο αιώνα το Ταμπόφ έγινε ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο που υποστήριζε έναν αυξανόμενο αριθμό σχολείων, βιβλιοθηκών και άλλων ιδρυμάτων. Μέχρι το 1897, ο πληθυσμός της πόλης άγγιζε τα 50.000 άτομα.
Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, το 1920-1921, η περιοχή είδε την Εξέγερση του Ταμπόφ,μια πικρή μάχη μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και του κόκκινου στρατού. Το 1921 δημιουργήθηκε μια Δημοκρατία του Ταμπόφ, αλλά συντρίφθηκε σύντομα από τον Κόκκινο Στρατό υπό τη διοίκηση του Μιχαήλ Τχουχάτσεφσκι. Αργότερα, το 1937 έγινε το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Βορόνεζ.
Κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι περισσότεροι από τους Malgré-nous από την Γαλλία φυλακίστηκαν στο "Camp # 188" στο Ταμπόφ. Μεταξύ 4.000 και 10.000 Γάλλοι πέθαναν σε αυτό το στρατόπεδο.
Το 1991, στο Ταμπόφ χτίστηκε μια κεραία τηλεόρασης ύψους 360 μέτρων.

Οικονομία

H πόλη είναι υψηλά βιομηχανοποιημένη.

Μεταφορικά μέσα

Το Ταμπόφ είναι ένα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο και εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Ταμπόφ Ντοσκόγιε. Επίσης είναι η θέση της αεροπορικής βάσης Ταμπόφ της Ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας. Μια σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ του Ταμπόφ και της Μόσχας δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 1871. Ο σιδηρόδρομος πηγαίνει στο Σαράτοφ και δεν είναι ηλεκτρικός. Υπάρχουν επίσης μικρά προαστιακά τρένα ή "σιδηροδρομικά λεωφορεία" που συνδέουν την πρωτεύουσα της περιοχής με άλλες πόλεις, όπως Μιτσούρινσκ, Ουρανόβο, και Κιρσάνοφ.
Φώτης Αποστολόπουλος

Βίος

Ο Φώτης Αποστολόπουλος γεννήθηκε στο χωριό Πιλαλίστρα της Μεσσηνίας στις 12 Ιανουαρίου 1914 από αγροτική οικογένεια. Αφού αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Μεσσήνης στα 1931 εισήχθη την ίδια χρονιά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1936.
Μετά το 1938 εργάσθηκε σε ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας ως φιλόλογος. Συμμετείχε στον Ελληνοιταλικό πόλεμο και ονομάστηκε έφεδρος αξιωματικός. Στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση στην ιδιαίτερη πατρίδα του στις τάξεις του ΕΑΜ. Μετά την απελευθέρωση φυλακίσθηκε στο διάστημα Ιανουαρίου –Νοεμβρίου 1945. Ο διορισμός του στη δημόσια μέση εκπαίδευση ακυρώθηκε λόγω της συμμετοχής του στην εθνική αντίσταση και έτσι εργάστηκε χωρίς επίσημο διοριστήριο στην ιδιωτική μέση εκπαίδευση. Το 1947 επιστρατεύεται ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και στέλνεται στο Κέντρο Παρουσίας Αξιωματικών στη Μακρόνησο. Καθαιρείται από αξιωματικός και ως σκαπανέας απολύεται το 1949. Το 1950 μεταφέρεται στον Άγιο Ευστράτιο μέχρι το 1952 οπότε απολύεται οριστικά. Το 1954 συστήνει Φροντιστήριο Κλασικών Σπουδών και νυμφεύεται την φιλόλογο Μαρίκα Στρομπούλη. Με το πραξικόπημα της 21η Απριλίου 1967 μεταβαίνει στο Παρίσι. Εκεί σπουδάζει και εκπονεί διδακτορική διατριβή για τη γλώσσα της βυζαντινής μυθιστορίας Καλλίμαχος και Χρυσορρόη με την εποπτεία αρχικά του Αντρέ Μιραμπέλ και έπειτα του Jean Irigoin. Με αυτή ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτωρ τον Ιούνιο του 1972.
Από το 1969 έως το 1971 εργάστηκε στο Institut des Textes του Παρισιού και από το 1970-1971 δίδαξε Νεοελληνικά στην Nanterre. Από το 1971 μόνιμος ερευνητής στο C.N.R.S. της Γαλλίας. Από το 1973-1975 κατάρτισε βιβλιογραφία για τη βυζαντινή γλώσσα από το 1880 έως το 1974. Το 1975 επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1976 προσκεκλημένος του Οκτάβιου Μερλιέ αναλαμβάνει διευθυντής στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών. Πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 1980 στο Παρίσι από καρκίνο.
2445 Μπλάζκο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μπλάζκο είναι άγνωστα. Ο Μπλάζκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 37 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα, μία μάλλον ταχεία περιστροφή.
Α.Σ. Αμαζόνες Δράμας

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 2005. Την περίοδο 2010–11 η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Εθνική κατηγορία, τερματίζοντας στη 10η θέση, ανάμεσα σε 13 ομάδες.

Έμβλημα

Το έμβλημα της ομάδας αναπαριστά έναν αετό.
Γεώργιος Σκληρός

Βιογραφία

Ο Γεώργιος Σκληρός γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του οθωμανικού Πόντου. Ήταν γιος του πλούσιου εμπόρου και λογίου Ηλία Κωνσταντινίδη. Μετά την αποπεράτωση των γυμνασιακών σπουδών του μετέβη στην Οδησσό της Ρωσίας για να ασχοληθεί με το εμπόριο κοντά σ' ένα συγγενικό του πρόσωπο. Σύντομα έφυγε για τη Μόσχα, όπου γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή. Το 1905 εγκατέλειψε τη Ρωσία, πιθανότατα επειδή ενεπλάκη στα επαναστατικά γεγονότα της εποχής και κατέληξε στην Ιένα της Γερμανίας, όπου και συνέχισε τις πανεπιστημιακές του σπουδές κι έλαβε το πτυχίο του το 1909.
Εκεί, ως εκπρόσωπος της μαρξιστικής σκέψης συνδέθηκε με τον Δημήτρη Γληνό στην ίδρυση του φοιτητικού και σοσιαλιστικής κατεύθυνσης συλλόγου "Φιλική Προοδευτική Ένωση". και έγραψε το πρώτο βιβλίο του, το περίφημο Κοινωνικόν μας ζήτημα. 
Ο Σκληρός μετά το τέλος των σπουδών του, μολονότι επιθυμούσε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, επέλεξε για λόγους υγείας -έπασχε από φυματίωση- να πάει να ζήσει στο Κάιρο της Αιγύπτου. Πέθανε το 1919.
Μάχη των Ρουστίκων

Η εξέλιξη των γεγονότων

Στις 16 ή 17 Ιουνίου 1821 Έλληνες επαναστάτες, Ρεθύμνιοι και 500 Σφακιανοί με αρχηγούς το Παπαδόπωλο, τους Αναγνώστη και Πέτρο Μανουσέλη, Γεώργιο Δεληγιαννάκη, Κωστόπουλο, Ιωάννη Δρουλίσκο και Μανώλη Ρουστικιανό στα Ρούστικα, στον Άγιο Κωνσταντίνο, στο Ζουρίδι, στο Καλονύχτι και στο Κάτω Βαλσαμόνερο, χωριά της πρώην επαρχίας Ρεθύμνης, αποκρούουν τους Τούρκους της Ρεθύμνης, οι οποίοι εξεστράτευσαν με σκοπό να προσβάλλουν τους επαναστάτες στα Σφακιά. Ήταν η πρώτη μεγάλη μάχη της Εθνεγερσίας στον νομό Ρεθύμνης και ακολούθησε την εναρκτήρια μάχη που δόθηκε στην Κρήτη, στον Λούλο Χανίων.
Albert Nobbs

Παραγωγή

Η Γκλεν Κλόουζ υποδύθηκε τον Άλμπερτ Νομπς το 1982 στο θέατρο και ξόδεψε δεκαπέντε χρόνια προσπαθώντας να μεταφέρει το θεατρικό στον κινηματογράφο. Η ταινία έφτασε μέχρι το στάδιο της παραγωγής στις αρχές του 2000, με το σκηνοθέτη Ίστβαν Ζαμπό, αλλά αντιμετωπισε δυσκολίες με τη χρηματοδότηση. Εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Κλόουζ συμμετείχε στο σενάριο και στην παραγωγή της ταινίας.
Η παραγωγή είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει τον Ιούλιο του 2010 αλλά αναβλήθηκε μέχρι το Δεκέμβριο, όταν οι Μία Γουασικόφσκα και Άαρον Τζόνσον αντικατέστησαν τους Αμάντα Σέιφραϊντ και Ορλάντο Μπλουμ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 13 Δεκεμβρίου στο Δουβλίνο και στο Γουίκλοου.

Βox office

Με προϋπολογισμό 8.000.000 δολάρια, το Albert Nobbs έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 24η θέση με 696.000 δολάρια. Στο αμερικανικό box office απέφερε 3 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο 2,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 5,6 εκατομμύρια δολάρια.
Βαρθολομιό

Προέλευση του ονόματος

Πριν τη Φραγκοκρατία το χωριό ονομαζόταν Βαλτοχώρι ή Βατραχοχώρι εξαιτίας ενός έλους στην περιοχή. Το χωριό άλλαξε όνομα με την έναρξη της Φραγκοκρατίας και πήρε το όνομα του φεουδάρχη Βαρθολομαίου Β΄ Γκίζι. Σύμφωνα με την παράδοση, ένας ιππότης που ονομαζόταν Βαρθολομαίος γνώρισε μια πολύ όμορφη κοπέλα που έβοσκε πρόβατα καθώς επιτηρούσε την επικράτειά του. Τη ρώτησε πώς τη λένε και από ποιο χωριό κατάγεται και έδειξε το χωριό της στην κοιλάδα. Ο Βαρθολομαίος θαμπωμένος ζήτησε από τον πατέρα του να παντρευτεί την κοπέλα και εκείνος δέχτηκε. Το μέρος που είδε την κοπέλα ονομάστηκε Καρδιακαύτι. Την ημέρα του γάμου, ο Βαρθολομαίος εντυπωσιασμένος από τους κατοίκους της περιοχής τους έδωσε χωράφια και αυτοί σε ανταπόδοση ονόμασαν το χωριό τους Βαρθολομιό. Μια άλλη πιθανή προέλευση η σταδιακή παραφθορά του ονόματος Βαλτόλιμνο σε Βαρθολομιό. Η παλαιότερη αναφορά του χωριού με το όνομα Βαρθολομιό είναι ένα πατριαρχικό σιγίλλιο του 1200 που βρίσκεται στη μονή των Βλαχερνών, στη περιοχή της Κυλλήνης.

Ιστορία

Το χωριό στα Βυζαντινά χρόνια ήταν γνωστό ως Βαλτοχώρι ή Βατραχοχώρι. Το 1204 η περιοχή έγινε κτήση των Φράγκων. Η Φραγκοκρατία διήρκησε από το 1204 μέχρι το 1430. Η παλαιότερη αναφορά του χωριού με το όνομα Βαρθολομιό είναι ένα πατριαρχικό σιγίλιο του 1200 που βρίσκεται στη μονή των Βλαχερνών, στη περιοχή της Κυλλήνης. Το 1825, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 κοντά στο Βαρθολομιό δόθηκε η Μάχη του Βαρθολομιού. Η μάχη δόθηκε μεταξύ τις 9 και 11 Νοεμβρίου 1825 και ήταν μια προσπάθεια να ανακοπεί η πορεία του Ιμπραήμ Πασά προς το Μεσολόγγι. Η μάχη έληξε με μεγάλες απώλειες για τους Τούρκους, με περίπου 1.000 νεκρούς, από τους Έλληνες όλοι εκτός ενός πέθαναν στη μάχη, σύνολο 150 (κατά τον Φραντζή), ή 180 (κατά τον Γ. Σισίνη). Ο πρώτος εορτασμός της επετείου της μάχης του Βαρθολομιού έγινε το 2001.
Το Βαρθολομιό βρίσκεται σε μια περιοχή με συχνές ισχυρές σεισμικές δονήσεις. Το 1820 έλαβε χώρα ένας σεισμός μεγέθους 6,6 ρίχτερ με επίκεντρο νοτιοανατολικά της χερσονήσου της Κυλλήνης. Οι σεισμοί του 1953 με επίκεντρο ανάμεσα στην Κεφαλονιά και τη Ζάκυνθο προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές στο Βαρθολομιό και στην Κυλλήνη, ιδίως ένας μετασεισμός μεγέθους 6,3 ρίχτερ με επίκεντρο περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κυλλήνης. Στις 16 Οκτωβρίου 1988 ένας σεισμός με επίκεντρο κοντά στη Κυλλήνη μεγέθους 6,0 ρίχτερ γκρέμισε το καμπαναριό του ναού του Αγίου Ιωάννου στο Βαρθολομιό. Άλλος ένας σεισμός με επίκεντρο κοντά στο Βαρθολομιό σημειώθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2002 και είχε μέγεθος 5,8 ρίχτερ. Ο σεισμός προκάλεσε περισσότερες καταστροφές από το αναμενόμενο, προκαλώντας ζημιές σε τουλάχιστον 450 κτίρια, από τα οποία τα περισσότερα είναι λιθόκτιστα ή κτίρια που είχαν πληγεί από το σεισμό του 1988.
Ιωάννης Χατζηγιάννης

Τα έργα του Χατζηγιάννη στο Καρλόβασι και στη Σάμο

Ο Ιωάννης Χατζηγιάννης μέσα από τα έργα του συνέβαλε στην ενίσχυση της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού. Δημιούργησε το Χατζηγιάννειο Παρθεναγωγείο το 1903 με το κόστος κατασκευής να ανέρχεται στα 50.000 φράγκα και να καλύπτεται από τον ίδιο. Σε συνεργασία με τον γιατρό Χριστόδουλο Μανταφούνη και τον βιομήχανο Γεώργιο Νικολάου, χτίζει την Πορφυριάδα Σχολή Καρλοβάσου.
Η δαπάνη εκτιμάται στις 2000 λίρες. Με δική του πρωτοβουλία γίνεται και η κατασκευή αμαξιτής οδού που ενώνει το  Βαθύ με το Καρλόβασι, από την εταιρεία  Ριβαμπέλλα και Γουναράκης τον Απρίλιο του 1899 με το κόστος κατασκευής να ανέρχεται στα  691.500 χρυσά φράγκα. Χαρακτηριστικός είναι και ο ρόλος του στην δημιουργία ενός από τα μεγαλύτερα έργα της ηγεμονικής περιόδου το λιμάνι Καρλοβάσου. Οι εργασίες κατασκευής του διαρκούν από το 1871 έως το 1903, δηλαδή πάνω από τριάντα χρόνια. Η ύπαρξη του συντελεί στην αύξηση της οικονομικής και ιδιαίτερα της βιομηχανικής δραστηριότητας της πόλης.
Την περίοδο 1870-1900 η κυβέρνηση της ηγεμονίας της Σάμου γίνεται από το κόμμα του Ιωάννη Χατζηγιάννη. Μεταμορφώνει το παλιό μεγαλοχώρι Νέο Καρλόβασι σε αστική πόλη. Ανεγείρονται πολυτελείς κατοικίες, μεγαλοπρεπή δημόσια κτήρια, το ηγεμονικό μέγαρο, η μεγάλη γέφυρα Νέου-Μεσαίου, καθιδρύεται η Εμπορική σχολή και οικοδομείται η μητρόπολη της Παναγίας. Σε τρεις δεκαετίες γίνονται όσα έργα δεν έγιναν τριακόσια χρόνια. Από τα έργα αυτά φαίνεται η μεγάλη αγάπη που τρέφει για το Καρλόβασι. Στην εποχή του το τελευταίο αναδεικνύεται σε ένα νησιώτικο, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο στο Ανατολικό Αιγαίο. Με τις πρωτοβουλίες του και τα έργα του το Καρλόβασι γίνεται πρωτεύουσα της δυτικής Σάμου.
Βέρνερ Κέγκι (ιστορικός)

Βιογραφία

Ο πατέρας του ήταν ο πάστορας Πάουλ Κέγκι. Με την ενηλικίωση του ο Βέρνερ σπούδασε ιστορία στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ιστορία της τέχνης στο πανεπιστήμιο της Λειψίας, και ιταλική λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βασιλεία το 1933 όπου και εργάζονταν ως καθηγητής μεσαιωνικής και σύγχρονης ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας, θέση που κατείχε μέχρι το 1971.
Η έρευνα του Κέγκι επικεντρώθηκε κυρίως στη μελέτη των ανθρωπιστικών επιστημών και της ιστορίας των ιδεών. Έγραψε την εξαιρετικά εκτεταμένη βιογραφία του ιστορικού τέχνης του 19ου αιώνα Γιάκομπ Μπούρκχαρντ (Jacob Burkhardt), η οποία είχε έκταση 7 τόμων και γράφτηκε από το 1947 έως το 1982. Επίσης μετάφρασε τα έργα του Ολλανδού ιστορικού της τέχνης Γιόχαν Χάιζινχα (Johan Huizinga) στα γερμανικά.
Η σύζυγος του ήταν η ρωμαιοκαθολική μυστικιστής και στιγματική Αντριέν φον Σπάιαρ (Adrienne von Speyr). Ο θεολόγος Χανς Ουρς φον Μπαλταζάρ (Hans Urs von Balthasar) ο οποίος ήταν ο πνευματικός καθοδηγητής της και φίλος της, διατηρούσε ένα σημειωματάριο για πολλά χρόνια στο οποίο κατέγραψε πολλές λεπτομέρειες για τη σχέση της με τον Κέγκι. Το εν λόγω ημερολόγιο αργότερα εκδόθηκε σε 3 τόμους με την ονομασία Γη και Ουρανός (Erde und himmel).

Διακρίσεις

Ο Κέγκι τιμήθηκε με το βραβείο Γκότφριντ-Κέλερ και το βραβείο Εράσμους. Επίσης από το 1951 ήταν μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών.
Βασικό Λαϊκό Συνέδριο (υποδιαίρεση χώρας)

Το Βασικό Λαϊκό Συνέδρια (αραβικά: مؤتمر شعبي أساسي‎, Mu'tamar shaʿbi asāsi) ήταν η μικρότερη διοικητική υποδιαίρεση σε Λιβύη κάτω από τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Λαϊκή Λιβυκή Τζαμαχιρία από το 1977 έως το 2012. Γεωγραφικά, αντιστοιχεί περίπου στο επίπεδο του δήμου.
Βάσει του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι, οι πολιτικές κομματικές διοικήσεις και επιτροπές του Βασικού λαϊκού Κογκρέσου λειτουργούσαν σε αυτό το επίπεδο. Οι Εκπρόσωποι των Βασικών Λαϊκών Συνεδρίων ρύθμιζαν τις επιχειρήσεις στο υψηλότερο επίπεδο σαμπίγια (επαρχία).
Τον Ιούλιο του 2013 τα σαμπίγια και τα Βασικά Λαϊκά Συνέδρια αντικαταστάθηκαν με ένα νέο σύστημα μπαλαντιγιάτ με ενενήντα εννέα διοικητικές υποδιαιρέσεις πρώτου επιπέδου.
Ιερός Ναός Αναστάσεως Σύρου

Ο Ιερός Ναός της Αναστάσεως του Σωτήρος είναι ορθόδοξος ναός που βρίσκεται στην Ερμούπολη της Σύρου.

Ιστορικά στοιχεία

Θεμελιώθηκε το 1874 στην κορυφή του λόφου Δήλι από τον Μητροπολίτη Σύρου Αλέξανδρο Λυκούργο και είναι έργο του αρχιτέκτονα του Δήμου Ερμουπόλεως, Δ. Ελευθεριάδη. Το αρχικό (1858) σχέδιο του Δήμου ήταν να στηθεί στη θέση αυτή το μνημείο των πεσόντων κατά την Επανάσταση του 1821, αλλά τελικά αποφασίστηκε να τοποθετηθεί μπροστά στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου. 
Η νέα αυτή εκκλησία αφιερώθηκε στην «Ανάσταση του Έθνους». Πρωτολειτούργισε το 1880 αλλά εγκαινιάσθηκε το 1908, παρά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σύρου Αθανασίου Λεβεντοπούλου με ιερά λείψανα του Αγίου Πλάτωνα.
Η ενορία σήμερα αποτελείται από 500 οικογένειες. Εκτός από τη Θεία Λειτουργία γίνονται ανελλιπώς όλες οι ιερές ακολουθίες. Λειτουργεί κατηχητικό σχολείο και κύκλος μελέτης της Αγίας Γραφής. Εχει νεανικό κέντρο και πρεσβυτέριο. Ο ναός εορτάζει την Κυριακή του Θωμά.

Αρχιτεκτονική

Ο ναός είναι βυζαντινού ρυθμού, με κάτοψη σε σχήμα σταυρού και με τρούλο, μάλλον βαρύς, με τοιχοδομία λαξευτή και οδοντωτές ταινίες από τούβλα στις όψεις και γύρω από τα μαρμάρινα πλαίσια των ανοιγμάτων. Τα καμπαναριά κατασκευάστηκαν το διάστημα 1915-1916 από τους μεγάλους ευεργέτες Σωτήριο και Θεόδωρο Πάγκαλο.
Στο εσωτερικό χωρίζεται με τοξοστοιχίες και πεσσούς σε τρία κλίτη και έχει αρκετά νεοκλασικά στοιχεία: τέμπλο, ιωνικοί κίονες του γυναικωνίτη, ξυλόγλυπτο άμβωνα (αντίγραφο του άμβωνα του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου) και θρόνο.