google/wiki40b huggingface dataset:
Σύνταγμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Το Σύνταγμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης είναι το ανώτατο νομικό έγγραφο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Περιλαμβάνεται στο παράρτημα 4 της γενικής συμφωνίας ειρήνης, γνωστής ως η Συμφωνία του Ντέιτον, η οποία υπογράφηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1995. Με το σύνταγμα αυτό επισφραγίστηκε το τέλος του πολέμου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ωστόσο έχει δεχτεί ένα σημαντικό ποσοστό κριτικής. Υπό την εποπτεία της διεθνούς κοινότητας, μια προσπάθεια τροποποίησής του, το 2006, απέτυχε να πάρει την έγκριση των δύο τρίτων των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων της χώρας.
Μεταξύ άλλων, το σύνταγμα δεσμεύεται για την ελευθερία, την ισότητα, την ανεκτικότητα και τους δημοκρατικούς θεσμούς της κυβέρνησης. Αναφέρει επίσης ότι οι φορείς της εθνικής κυριαρχίας είναι οι λαοί που συνιστούν την ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Σέρβοι, Βόσνιοι και Κροάτες). Για τη διαδικασία τροποποίησής του, το Σύνταγμα ορίζει ότι απαιτείται απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, στην οποία να περιλαμβάνονται τα δύο τρίτα των παρόντων και ψηφιζόντων βουλευτών.
Έκρηξη

Έκρηξη είναι η απότομη μεταβολή (κατά κύριο λόγο αύξηση) του όγκου που καταλαμβάνει η ύλη στον χώρο που συνεπάγεται απότομη απελευθέρωση ενέργειας και συνοδεύεται ενίοτε από παραγωγή θερμότητας και αερίων. Η απότομη μεταβολή του όγκου που καταλαμβάνει η ύλη προκαλεί απότομα διαφορά πίεσης στον περιβάλλοντα χώρο και αυτή η διαφορά μεταφέρεται στην περιρρέουσα ύλη με τη μορφή ωστικού κύματος, γι' αυτό και μια έκρηξη μπορεί να είναι καταστροφική.
Μια έκρηξη προκαλείται από μια ταχεία χημική αντίδραση, από υπερθέρμανση αερίου σε κλειστό δοχείο το οποίο σπάει, από ανεξέλεγκτες πυρηνικές αντιδράσεις, από αστρονομικά φαινόμενα (όπως ένα σουπερνόβα), από πέρασμα ανεμοστρόβιλου πάνω από σπίτι με κλειστές πόρτες και παράθυρα κλπ. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο όγκος, που καταλαμβάνει η ύλη που εκρήγνυται, αυξάνει απότομα.

Έκρηξη κατάρρευσης

Σε κάποια φυσικά φαινόμενα ο όγκος της ύλης θα μπορούσε να μειώνεται το ίδιο απότομα, πχ στην απότομη πτώση της θερμοκρασίας ενός αερίου, οπότε η διαφορά της πίεσης ακολουθεί την κατάρρευση του αερίου. Ομοίως μπορεί να έχουμε ένα γυάλινο έστω δοχείο που περιέχει αέριο υπό χαμηλή πίεση (σχεδόν κενό) το οποίο σπάει ενώ βρίσκεται εξωτερικά υπό υψηλή πίεση, πχ εντός άλλου δοχείου ή σε μεγάλο βάθος σε έναν ωκεανό. Ο αντίστοιχος αγγλικός όρος της έκρηξης «προς τα μέσα» είναι «implosion», σε αντίθεση με την έκρηξη προς τα έξω («explosion»).

Εκφράσεις

Μεταφορικά στις εκφράσεις ο όρος αυτός σημαίνει την απότομη μεταβολή ή μετάβαση από ηρεμία σε άλλη κατάσταση π.χ. έκρηξη οργής, έκρηξη πολέμου κ.λπ. Στις μεταφορικές αυτές έννοιες περιλαμβάνεται και ο επίσημος όρος έκρηξη αλγών στη Βιολογία.
Νταρίο Φερνάντες

Βιογραφικό

Ο Νταρίο Φερνάντες γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1978 στην πόλη Πούντα Άλτα της Αργεντινής. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Σπόρτινγκ Πούντα Άλτα και το 2000 πήγε στην Ιντεπεντιέντε Ριβαδάβια. Ως το 2005 αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της πατρίδας του. Στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, στον οποίο υπήρξε βασικό στέλεχος της μεσαίας γραμμής επί τρεις σεζόν και βοήθησε αποφασιστικά την ομάδα στις διακρίσεις που πέτυχε στο πρωτάθλημα αλλά και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 2008-09 έπαιξε στην Μπειτάρ Ιερουσαλήμ του Ισραήλ, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ισραήλ (Israel State Cup). Τη σεζόν 2009-10 επέστρεψε στο ελληνκό πρωτάθλημα και αγωνίστηκε ως δανεικός στον Άρη Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Μπεϊτάρ και τον Ιανουάριο 2011 πήγε στην κυπριακή Αλκή Λάρνακας. Το 2012 εέστρεψε στην Μπεϊτάρ.
Προγκρές Μ-44

Αποστολή

Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 26 Φεβρουαρίου 2001. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο είχε αριθμό σειράς 244.
Έφτασε στον διαστημικό σταθμό για να συνδεθεί με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά στις 28 Φεβρουαρίου (09:49:47 GMT). Αποσυνδέθηκε στις 16 Απριλίου (08:48 GMT), μετά από παραμονή για ενάμιση περίπου μήνα στον σταθμό. Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα λίγες ώρες αργότερα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Τωβίτ

Εισαγωγικά

Το βιβλίο Τωβίτ οφείλει την ονομασία του στο όνομα του πατέρα του νεανία Τωβία, ο οποίος είναι ένα από τα κεντρικότερα πρόσωπα της αφήγησης. Στο βιβλίο περιγράφονται οι δοκιμασίες και οι περιπέτειες δύο συγγενών ιουδαϊκών οικογενειών του Τωβίτ και του Ραγουήλ, που ζούσαν σε εξορία, στη Νινευή η πρώτη και στα Εκβάτανα η δεύτερη. Τα ιστορικά γεγονότα, που συνδέονται με αυτές, έλαβαν χώρα μετά την κατάλυση του βορείου βασιλείου του Ισραήλ το 722 π.Χ. από τους ασσυρίους και τη διασπορά του πληθυσμού του. Το βιβλίο αποτελεί μια πραγματεία, που θέλει να τονίσει όχι τόσο το ιστορικό περίγραμμα της αφήγησης όσο τα ηθικά στοιχεία της. Διδάσκει την εμπιστοσύνη στο Θεό, την καρτερία στις δοκιμασίες, την υποταγή στο Νόμο, το σεβασμό στους πρεσβυτέρους κ.λπ., αξίες που στηρίζουν τον ευσεβή και δίκαιο Ιουδαίο.

Συγγραφέας, τόπος, χρόνος

Θεωρείται πιθανό το βιβλίο να γράφτηκε στα αραμαϊκά από "ευσεβή Ιουδαίο", μεταξύ των ετών 200 και 170 π.Χ. Η δημοφιλία του κειμένου μαρτυρείται από τις διάφορες μορφές του: σώζεται σε τρεις ελληνικές αναθεωρήσεις και μία συριακή, καθώς και σε λατινική μετάφραση.
The Desert Rose Band

2008-2010 Επανένωση

Οι Chris Hillman, Herb Pederson, Jay Dee Maness, John Jorgenson, Bill Bryson, και Steve Duncan παρουσίασαν την πρώτη συναυλία τους μετά την επανένωση στο Belly Up του Solana Beach.
Το 2010 το The Desert Rose Band ανακοίνωσε ότι θα κάνει πιο πολλές συναυλίες επανένωσης και από τότε το συγκρότημα συνεχίζει να κάνει συναυλίες.
Εθνόσημο της Γεωργίας

Το εθνόσημο της Γεωργίας υιοθετήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 2004. Βασίστηκε κατά ένα μέρος στο μεσαιωνικό εθνόσημο του βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι. Αποτελείται από δύο λιοντάρια που υποστηρίζουν έναν κόκκινο θυρεό, με τον Άγιο Γεώργιο, προστάτη άγιο της χώρας, ο οποίος φονεύει έναν φίδι. Πάνω από το θυρεό βρίσκεται το βασιλικό στέμμα της Γεωργίας και από κάτω το εθνικό ρητό: Η Ενότητα είναι Δύναμη (Dzala Ertobashia, στη διάλεκτο Mkhedruli της γεωργιανής αλφαβήτου, ძალა ერთობაშია).
Άκρο κεφαλόποδου

Το άκρο κεφαλόποδου είναι ευέλικτο μυώδες όργανο που προσφύεται κοντά στο κεφάλι του και γύρω από το ράμφος του, λειτουργεί ως μυϊκός υδροστάτης, και μπορεί να ονομάζεται είναι βραχίονας, πόδι ή πλοκάμι.

Περιγραφή

Στην επιστημονική βιβλιογραφία, το άκρο κεφαλόποδου διαφοροποιείται από το πλοκάμι, αν και οι όροι συχνά θεωρούνται συνώνυμοι. Γενικά, ο βραχίονας έχει μυζητήρες σχεδόν σε όλο το μήκος του, ενώ το πλοκάμι έχει μυζητήρες μόνο προς το τέλος. Εκτός ορισμένων εξαιρέσεων, τα χταπόδια έχουν οκτώ βραχίονες και 0 πλοκάμια, ενώ τα καλαμάρια και οι σουπιές έχουν οκτώ βραχίονες και δύο πλοκάμια. Τα άκρα των ναυτιλοειδών, που είναι περίπου 90 και δεν έχουν μυζητήρες, ονομάζονται πλοκάμια.
Τα πλοκάμια των Δεκαποδιμόρφων πιστεύεται ότι προέρχονται από το τέταρτο ζευγάρι βραχιόνων των προγονικών κολεοιδών, αλλά ο όρος βραχίονες IV αναφέρεται στο επόμενο, κοιλιακό ζευγάρι βραχίονων στο σύγχρονα ζώα (που είναι εξελικτικά το πέμπτο ζευγάρι).
Τα αρσενικά κεφαλόποδα διαθέτουν ένα εξειδικευμένο άκρο για την απόθεση σπέρματος παράδοση, το εκτοκότυλο.
Ανατομικά, τα άκρα των κεφαλόποδων βασίζονται σε χιαστή δομή ελικοειδών ινών κολλαγόνου αντίθετα προς την εσωτερική μυϊκή υδροστατική πίεση.

Μυζητήρες

Οι βραχίονες ή πόδια κεφαλόποδων έχουν πολλούς μυζητήρες σε όλο το μήκος της κοιλιακής επιφάνειας, όπως φαίνεται από παρατήρηση χταποδιού, καλαμαριού και σουπιάς. Τα πλοκάμια κεφαλόποδων διαθέτουν μυζητήρες ομαδοποιημένους σε συστοιχίες στα διευρυμένα σαν παλάμες άκρα τους, όπως φαίνεται από παρατήρηση ορισμένων ειδών καλαμαριού και σουπιάς. Ο μυζητήρας είναι συνήθως κυκλικός και κοίλος και διακρίνεται σε δύο μέρη: μία εξωτερική ρηχή κοιλότητα που ονομάζεται infundibulum και μία κεντρική κοιλότητα που ονομάζεται κοτύλης. Και οι δύο αυτές δομές είναι παχυλοί μύες, και καλύπτονται με προστατευτική στιβάδα χιτίνης . Οι μυζητήρες λειτουργούν συνεργικά με τα άκρα του κεφαλόποδου για αφή, για σύλληψη της λείας και για μετακίνηση. Όταν ένας μυζητήρας αγγίζει ένα αντικείμενο, το infundibulum κυρίως παρέχει πρόσφυση, ενώ η κοτύλη παραμένει ελεύθερη. Η σύνδεση και αποσύνδεση επιτυγχάνονται με διαδοχική συστολή των μυών του infundibulum και της κοτύλης.

Ανωμαλίες

Έχουν καταγραφεί πολλά περίεργα άκρα χταποδιών, , όπως ένα 6-ποδο χταπόδι (με το παρατσούκλι Ερρίκος ο Hexapus), 7 ποδο χταπόδι, 10 ποδο Χταπόδι briareus, με ένα άκρο πηρούνι, χταπόδια με διπλό ή διμερείς εκτοκότυλους, και δείγματα με έως και 96 παρακλάδια άκρου.
Παρόμοιες ανωμαλίες άκρων έχουν καταγραφεί σε σουπιές, καλαμάρια, και bobtail καλαμάρια.

Μεταβλητότητα

Τα άκρα και οι μυζητήρες κεφαλόποδων διαφέρουν ως προς τις μορφές και μάλιστα σημαντικά μεταξύ των ειδών. Μερικά παραδείγματα παρουσιάζονται παρακάτω.
Δημήτριος Βερναρδάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αγία Μαρίνα της Λέσβου στις 21 Νοεμβρίου 1833. Ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόλαος Βερναρδάκης και καταγόταν από την Κρήτη, ενώ η μητέρα του Μελισσηνή, το γένος Τραντάλη. Αδελφοί του ήταν οι λόγιοι Αθανάσιος και Γρηγόριος Βερναρδάκης. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση υπό τον Γρηγόριο Γεννάδιο και από το 1849 σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ το 1856 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου.
Σπούδασε με χρήματα που του έδωσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Καλλίνικος από την σημερινή Σκοτίνα Πιερίας. Πολυγραφότατος, ασχολήθηκε με την κριτική έκδοση τραγωδιών του Ευριπίδη (Φοίνισσαι, Εκάβη, Ιππόλυτος, Μήδεια), αλλά έγινε γνωστός κυρίως χάρη στα έμμετρα δράματά του, με τα οποία θέλησε να δημιουργήσει ένα ρομαντικό ελληνικό θέατρο, επηρεασμένος από τον Σαίξπηρ, την ελληνική μυθολογία και την ελληνική ιστορία. Η πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνική σκηνή έγινε το 1850 με το βραβευμένο από τον Ράλλειο Διαγωνισμό Ποίησης έργο του «Εικασία». Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ιστορικού δράματος στην Ελλάδα. Τα έργα του είχαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους αλλά ξεχάστηκαν γρήγορα κυρίως λόγω της αρχαΐζουσας γλώσσας τους. 
Το 1861 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής ιστορίας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και στη συνέχεια το 1865 διορίστηκε τακτικός. Η πανεπιστημιακή του καριέρα έληξε στις 27 Αυγούστου 1869 όταν αναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω συνεχιζομένων φοιτητικών αντιδράσεων (Βερναρδάκεια), τις οποίες ο ίδιος απέδωσε σε συμπαιγνία των πανεπιστημιακών του αντιπάλων και της τότε πολιτικής εξουσίας. Διορίστηκε ξανά το 1882, αλλά παραιτήθηκε μετά από ένα εξάμηνο, όντας παράλληλα έφορος της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Διετέλεσε ακόμη καθηγητής των Βασιλοπαίδων, ενώ ο υπουργός παιδείας Αθανάσιος Ευταξίας του είχε προτείνει να διευθύνει την Ακαδημία που θα ιδρυόταν τότε, θέση όμως που δεν δέχθηκε.
Ο αδελφός του Αθανάσιος (αντεπιστέλλον μέλος της Académie de Stanislas, Nancy) το 1904 και το 1905 πρότεινε τον Δημήτριο Βερναρδάκη για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. 
Απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου (ιουλιανό ημερολόγιο) 1907 στη Μυτιλήνη.
Τατιάνα Μάρκους

Βιογραφία

Η Μάρκους γεννήθηκε το 1921 στο Ρόμνι της σημερινής Ουκρανίας (το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης) και προερχόταν από πολύτεκνη εβραϊκή οικογένεια. Μερικά χρόνια αργότερα, η οικογένειά της μετακόμισε στο Κίεβο, όπου η Μάρκους φοίτησε στο 44ο Γυμνάσιο της πόλης και αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της προσλήφθηκε το 1938 ως υπάλληλος του κρατικού σιδηροδρόμου. Το 1940, μετά την απόσπαση της Μολδαβίας από το βασίλειο της Ρουμανίας και την επακόλουθη προσάρτησή της στην ΕΣΣΔ, η Μάρκους μετατέθηκε στο Κισινάου, όμως τον Ιούλιο του επόμενου έτους επέστρεψε στο Κίεβο καθώς είχαν μεσολαβήσει η γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ και η ανακατάληψη του Κισινάου από τον ρουμανικό στρατό.
Μετά την κατάληψη του Κιέβου από τη Βέρμαχτ, η Μάρκους οργανώθηκε στις σοβιετικές αντιστασιακές ομάδες της πόλης παρουσιάζοντας σημαντική δράση: αρχικά διετέλεσε σύνδεσμος της τοπικής επιτροπής κομματικών υποθέσεων, ομιλήτρια σε παράνομες συγκεντρώσεις και μέλος της ομάδας σαμποτέρ του Βλαντιμίρ Κουντρίσοφ. Στη συνέχεια αξιοποιήθηκε από την αντίσταση ως κατάσκοπος, καθώς μπήκε στην υπηρεσία των γερμανικών αρχών κατοχής, στις οποίες παρουσιάστηκε ως κόρη Γεωργιανού ευγενή που είχε εκτελεστεί από τους μπολσεβίκους.
Από τη νέα της θέση προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στη σοβιετική αντίσταση, ενώ στην ίδια αποδίδονται οι θάνατοι αρκετών Γερμανών αξιωματικών, καθώς και ντόπιων συνεργατών τους, τους οποίους φέρεται να δηλητηρίασε, να εκτέλεσε ή να παρέσυρε σε ενέδρες. Μετά την εκτέλεση ενός Γερμανού αξιωματικού, η Μάρκους άφησε σημείωμα με το οποίο αναλάμβανε την ευθύνη και έπειτα προσπάθησε, με τη βοήθεια της τοπικής κομματικής επιτροπής, να προσχωρήσει στις ανταρτικές οργανώσεις της υπαίθρου. Στις 22 Αυγούστου του 1942, επιχείρησε να διασχίσει μαζί με άλλους αντιστασιακούς τον Δνείπερο, όμως η απόπειρα απέτυχε και η ίδια προσπάθησε να ξεφύγει από τους διώκτες της, όμως καταδόθηκε από ντόπιους αγρότες και αιχμαλωτίστηκε. Εκτελέστηκε την 29η Ιανουαρίου του 1943, ενώ είχαν προηγηθεί πολύμηνα βασανιστήρια στα κρατητήρια της Γκεστάπο.
Μεταπολεμικά η Μάρκους έλαβε μεταθανάτιες τιμές από τη Σοβιετική Ένωση και το σύγχρονο ουκρανικό κράτος, ενώ το 2009 ανεγέρθη μνημείο της στον χώρο του Μπάμπι Γιαρ.
Βενέδικτος του Αλάτρι

Ο Βενέδικτος του Αλάτρι (ιταλικά : Benedetto d'Alatri), γνωστός στη ελληνική βιβλιογραφία και σαν Μπενέτος ή Μπενεδέτος, ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1273-1295 μ.Χ. καταγόμενος από το Αλάτρι της Ιταλίας.
Ο Βενέδικτος ήταν αρχικά ψάλτης στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής της Πάτρας όταν μετά τον θάνατο του αρχιεπίσκοπου Γωφρίδου εκλέχτηκε από τους λατίνους κληρικούς της πόλης αρχιεπίσκοπος. Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Γουλιέλμου και λόγω ότι δεν είχε αρσενικό απόγονο διορίσθηκε επιτροπή να εκτελέσουν τη διαθήκη του. Την επιτροπή αποτελούσαν ο Βενέδικτος και ο επίσκοπος Μεθώνης, οι οποίοι μοίρασαν τη περιουσία του όπως όριζε η διαθήκη του.
Το 1278 στη συνέλευση που έγινε στη Γλαρέντζα για την υποδοχή του βάϊλου Γαλερανού μίλησε εκ μέρους όλων των υπολοίπων βαρώνων. Το ελληνικό Χρονικό του Μορέως αναφέρει ότι "τον εκλέξανε οι υπόλοιποι φλαμπουραίοι, καβαλαραίοι κι αρχιερείς". Στη ομιλία του είπε ότι όφειλε ο ίδιος ο νέος πρίγκιπας, ο Κάρολος του Ανζού, να εμφανιστεί στη συνέλευση να του ορκιστούν πίστη κι όχι να στείλει εκπρόσωπο δείχνοντας ότι δεν τον αποδέχεται. Τέλος αφού επικράτησε η άποψη των περισσοτέρων παρευρισκόμενων αποδέχτηκε τον Βάϊλο κι έγινε η ορκωμοσία.
Ζίγκμουντ Μινέικο

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1840 στο Μπαλβανίσκι της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος του Πολωνού αριστοκράτη γαιοκτήμονα Στάνισλαβ Μινέικο και της Σεσίλια Ζούκεβιτς. Στην Iστορία, η πρώτη αναφορά στην οικογένεια είναι στις αρχές του 15ου αιώνα, το έτος 1413, όταν ένας Μινέικο υπέγραψε την Συνθήκη του Χορόντλο που ρύθμιζε τις σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας, που τότε βρίσκονταν σε συνομοσπονδία. Η οικογένεια κατείχε μεγάλες εδαφικές εκτάσεις στη σημερινή Πολωνία και Λευκορωσία και διατήρησε τα προνόμιά της και μετά την κατάκτηση της Πολωνίας από τη Ρωσία. Ο Ζίγκμουντ Μινέικο αρχικά έγινε αξιωματικός στον Ρωσικό Τσαρικό Στρατό, όμως το 1863 συμμετείχε στην μεγάλη Πολωνική εξέγερση εναντίον του Τσάρου και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που τελικά μετετράπη σε 12ετή εξορία στη Σιβηρία.
Ο Μινέικο κατάφερε να δραπετεύσει από τη Σιβηρία και ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Εκεί είχε την ευκαιρία να σπουδάσει μηχανικός στη Γαλλική Σχολή Πολέμου. Στη συνέχεια επισκέφτηκε την Ελλάδα, την οποία και αγάπησε αμέσως. Το 1880 παντρεύτηκε την ελληνίδα Περσεφόνη Μανάρη, με την οποία έζησαν στην Πάτρα και στην Αθήνα. Διορίστηκε αρχιμηχανικός στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων και είχε κρίσιμο ρόλο στην κατασκευή σιδηροδρόμων, γεφυρών και καναλιών ανά την Ελλάδα. Αργότερα έγινε επικεφαλής Τοπογραφίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) και ήταν από τους υπευθύνους της αποκατάστασης του Παναθηναϊκού Σταδίου (Καλλιμάρμαρου) για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896.
Έγραψε εθνολογική μελέτη της Ηπείρου η οποία απηχούσε τις ελληνικές θέσεις περί ελληνικότητας της περιοχής.
Πραγματοποίησε αρχαιολογική έρευνα στην Αρχαία Δωδώνη και ανακάλυψε σημαντικά ευρήματα.
Πέραν της μητρικής του πολωνικής, ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής, αγγλικής, γαλλικής, τουρκικής, ρωσικής και λιθουανικής γλώσσας.
Στα χόμπι του συγκαταλέγονταν η ιππασία και το κυνήγι, και ήταν ικανότατος και στα δύο.
Ο Ζίγκμουντ Μινέικο πέθανε το Δεκέμβριο του 1925. Του είχε απονεμηθεί η ελληνική υπηκοότητα από την Βουλή των Ελλήνων, και το 1913 ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον τίμησε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος για τη συνεισφορά του στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Ο πόλεμος της φωτιάς (ταινία)

Πλοκή

Η ιστορία αναφέρεται σε μια νεαρή ανύπαντρη μητέρα που είναι υποχρεωμένη να βάλει τη ζωή της σε κίνδυνο στην περιοχή Τσχίνβαλι, όπου ο γιος της είναι στον πατέρα του, τον οποίο είχε στείλει εκεί την ημέρα του πολέμου χωρίς να το γνωρίζει. Η ταινία χωρίζεται σε δύο μέρη που εναλλάσσονται το ένα με το άλλο: το ένα δείχνει τον πόλεμο στα μάτια ενός νεαρού αγοριού όπου η μάχη μεταμορφώνεται σε μια φανταστική ιστορία πολέμου με το σούπερ-ρομπότ (ο οποίος είναι ο πατέρας του), και το δεύτερο δείχνει την πραγματικότητα της κατάστασης του πολέμου και το ταξίδι της κύριας ηρωίδας.
Tomb Raider: The Last Revelation

Ανάπτυξη

Η ανάπτυξη του παιχνιδιού ξεκίνησε το 1998. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μια μηχανή που κατασκευάστηκε ειδικά για αυτό το παιχνίδι λόγω του γεγονότος ότι δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στην έκδοση του PC που δεν θέλησαν να δεσμευτεί από την έκδοση του PlayStation.
Δουλεύοντας στο τέταρτο παιχνίδι Tomb Raider σε ισάριθμα χρόνια, η ομάδα ανάπτυξης υπέφερε από εξάντληση δημιουργικότητας, και σύμφωνα με τον σχεδιαστή Andy Sandham αυτό οδήγησε στο παιχνίδι να τελειώσει με το θάνατο της Lara Croft:
Όλοι θέλαμε να σκοτώσουμε τη Lara. Κοιτάζοντας το avatar της Lara όλη μέρα κάθε μέρα επί δύο χρόνια ήταν όσο να 'χει όσο θα μπορούσαν να αντέξουν κάποιοι από εμάς. Η διοίκηση ήταν αρκετά μη παρεμβατική, έτσι για δύο εβδομάδες, καταστρώναμε ένα σχέδιο να σκοτώσουμε τη Lara, και το ακολουθήσαμε μέχρι την ευόδωση. Με την «ευόδωση» εννοώ [ο Jeremy Heath-Smith, Διευθύνων Σύμβουλος της Core Design] να ανακαλύψει ότι την είχαμε σκοτώσει και ήταν πάρα πολύ αργά για να το αντιστρέψουμε, και οδηγόντας μας στο γραφείο του και βάζοντάς μας τις φωνές.
Η ομάδα ανάπτυξης ξεκίνησε με την ανάγνωση βιβλίων για αρχαίους πολιτισμούς, στη συνέχεια σχεδίασε επίπεδα βασισμένα σε αυτούς, τα οποία ο Sandham στη συνέχεια διαμόρφωσε στο σενάριο.
Η ηθοποιός φωνής Jonell Elliot αντικατέστησε τη Judith Gibbins ως τη φωνή της Lara Croft.
Υπάρχουν δύο εκδόσεις PlayStation του παιχνιδιού, με μικρές διαφορές. Η πρώτη έκδοση απαιτεί την επιστροφή στην οθόνη τίτλου αφού πεθάνει ο χαρακτήρας και επιτρέπει μόνο πέντε αποθηκεύσεις (saves) ανά κάρτα μνήμης. Η δεύτερη έκδοση επιτρέπει στον παίκτη να φορτώσει ένα αποθηκευμένο παιχνίδι αμέσως μετά το θάνατο του χαρακτήρα, και μπορεί να αποθηκεύσει έως και επτά παιχνίδια ανά επίσημη κάρτα μνήμης του PlayStation. Η πρώτη έκδοση είναι η διαθέσιμη για λήψη στο PlayStation Store.
Η The Times, σε συνεργασία με την Core, σχεδίασε ένα μοναδικό ξεχωριστό επίπεδο για να γιορτάσουν την εύρεση του τάφου του Τουταγχαμών. Ο Σερ Peter Stothard, ένας βρετανικός συντάκτης εφημερίδων, εμφανίζεται ως χαρακτήρας εν συντομία στην πρώτη σκηνή αυτής της επέκτασης.
Νικηφόρος Γκίκας

Βιογραφία

Ο Γκίκας γεννήθηκε στην Μυτιλήνη της Λέσβου στις 24 Απριλίου του 1942. Σπούδασε θέατρο στην σχολή του Πέλου Κατσέλη στην Αθήνα. Θεατρικά συνεργάστηκε με τον θίασο της Μαριέττας Ριάλδη, το "Θέατρο Τέχνης" του Κάρολου Κουν, τον θίασο "Νέα Πορεία" του Γιώργου Χαραλαμπίδη, το "Αμφιθέατρο" του Σπύρου Ευαγγελάτου κ.ά.
Μερικές παραστάσεις στις οποίες είχε συμμετάσχει είναι οι εξής: Το μονοπάτι που πάει βαθιά στον Βορρά του Έντουαρντ Μποντ, Βαβυλωνία του Δημήτρη Βυζάντιου, Το παραμύθι χωρίς όνομα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, Οι Τριακόσιοι της Πηνελόπης του Γιώργου Χαραλαμπίδη, Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου, Λυσιστράτη του Αριστοφάνη και Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Έγραψε παραμύθια για την κρατική τηλεόραση και συμμετείχε σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές.
Απεβίωσε σε ηλικία 35 ετών από ηλεκτροπληξία στις 31 Μαΐου του 1977.
Προκόπιος Παπαδημητρακόπουλος

Στρατιωτικός βίος

Με την κήρυξη της επανάστασης το 1821 γύρισε στην Πελοπόννησο και πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς , έπειτα υπό τις διαταγές του Σέκερη πήρε μέρος στην αποτυχημένη έφοδο για την κατάληψη του Ναυπλίου. Στα τέλη του 1821 με το σώμα του Θ. Κολοκοτρώνη παίρνει μέρος στην πολιορκία της Πάτρας και ήταν στο σώμα που κατέλαβε το ληνό του Σαΐτ Αγά. Πάντα στο στρατιωτικό σώμα του Κολοκοτρώνη πήρε μέρος στη Μάχη στα Δερβενάκια και στην πολιορκία και πτώση του Ναυπλίου. Μετά την πτώση του Ναυπλίου στα χέρια των Ελλήνων μπήκε στο στρατιωτικό σώμα του Π. Κεφαλά και πολέμησε στη Μάχη στο Μανιάκι όπου σώθηκε, καθότι, ως ιδιαιτέρως μορφωμένος και φερέγγυος ήταν γραμματέας του Παπαφλέσσα και ακολουθώντας πιστώς τις διαταγές του, αποχώρησε με το άλογο και τα έγγραφα του Παπαφλέσσα. Η σέλα του Παπαφλέσσα παρέμεινε στην οικογένεια του, και κατόπιν μιας κλοπής, προσφέρθηκε ως δωρεά απο το Γεώργιο Δ. Παπαδημητρακόπουλο, στη Βιβλιοθήκη της Δημητσάνας (http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/dimitsana.htm) οπου φυλάσσεται μέχρι και σήμερα και είναι απο τα πιο δημοφιλή εκθέματα της Λαογραφικής Συλλογής.

Πολιτικός βίος

Το 1828 διορίσθηκε από την Κυβέρνηση Καποδίστρια γραμματέας κι έπειτα έπαρχος Μεθώνης, Κορώνης και Νεοκάστρου, στη συνέχεια διορίσθηκε γραμματέας στη νομαρχία Μεσσηνίας κι έπειτα έπαρχος Τριφυλίας. Το 1836 διορίσθηκε από την Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ γραμματέας αρχικά και μετά τμηματάρχης του υπουργείου εσωτερικών. Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 διορίσθηκε στη σειρά έπαρχος Ηλείας, Τριφυλίας, Πύλου, Λιβαδειάς, Παρνασσίδος, Οιτύλου κι έπειτα νομάρχης Λακωνίας. Το 1856 διορίσθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 21/02/1856, νομάρχης Κυκλάδων, αλλά το 1857,με Βασιλικό Διάτγμα της 6/12/1857, απολύθηκε για την όλη στάση του στην υπόθεση Οθωμανού υπηκόου όταν κατέφυγε στη Σύρο με τη συνοδεία μιας Μουσουλμάνας την οποία είχε απαγάγει. Τότε παρενέβη ο Τούρκος πρόξενος στη Σύρο προκειμένου να λύσει την διαφορά ανάμεσα στις δικαστικές και διοικητικές αρχές. Αυτό εξέθετε την ανεξαρτησία του Ελληνικού κράτους. Έπειτα Νομάρχης Μεσσηνίας και Αχαΐας και Ήλιδος.
Το 1868 η κυβέρνηση Βούλγαρη τον διόρισε νομάρχη Λακωνίας αλλά δεν δέχτηκε τη θέση, κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1872 καταφέρνοντας να εκλεγεί.
Εθνική Ανατολικής Γερμανίας U23 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Ανατολικής Γερμανίας U23 (ποδόσφαιρο ανδρών) (ή Ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου Ανατολικής Γερμανίας) ήταν η ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου της Ανατολικής Γερμανίας. Υπήρξε από το 1952 έως το 1990 και ήταν μια από τις 3 γερμανικές μεταπολεμικές ομάδες. μαζί με τις Εθνική Σάαρλαντ (ποδόσφαιρο ανδρών) και Εθνική Δυτικής Γερμανίας. Μετά τη Γερμανική επανένωση το 1990, η Deutscher Fußball Verband der DDR και μαζί της και οι εθνικές της ομάδες, εντάχθηκαν στην Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.