Χέρμπερτ Έντουαρντ Ριντ

Βίος

Γιος ενός αγρότη, ο Ριντς γεννήθηκε στο Μούσκοουτς κοντά στο Νάνινγκτον, περίπου πέντε χλμ νότια του Κιρκμπαιμουρσάιντ στο Νορθ Ράιντινγκ του Γιορκσάιρ. Οι σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λιντς διακόπηκαν από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την οποία υπηρέτησε στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Έλαβε τον Στρατιωτικό Σταυρό και το μετάλλιο Διακεκριμένων Υπηρεσιών Τάξης και έφθασε στο βαθμό του λοχαγού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ριντς ίδρυσε το περιοδικό Γράμματα και Τέχνες με τον Φρανκ Ράτερ, ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά περιοδικά που δημοσίευσαν το έργο του Έλιοτ. 
Ο Ριντ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Λιντς (Αγγλία). Τα βιώματα του πολέμου τον μετέτρεψαν σε υπέρμαχο της ειρήνης και φαίνεται πως άσκησαν σημαντική επίδραση στη μεταγενέστερη ζωή και στα έργα του. 
Υπήρξε καθηγητής του πανεπιστημίου του Λιντς, και το 1922 ορίστηκε έφορος στο Μουσείο Βικτόρια και Άλμπερτ του Λονδίνου. Το 1931 έγινε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Εδιμβούργου. 
Αναφέρεται ότι ήταν εξαιρετικός ποιητής στον ελεύθερο στίχο, αλλά εξίσου αξιόλογο θεωρείται και το τεχνοκριτικό του έργο. Έγραψε κυρίως ποιήματα και κριτικά ψυχαναλυτικά δοκίμια. Το 1946 κυκλοφόρησε τα Άπαντά του, στα οποία συγκέντρωσε τις σημαντικότερες ποιητικές συλλογές του. Ήταν συνιδρυτής του Ινστιτούτου Σύγχρονων τεχνών και θεωρείται ένας από τους πρωιμότερους Άγγλους συγγραφείς του Υπαρξισμού.

Αναρχισμός και φιλοσοφικό περίγραμμα

Πολιτικά, ο Ριντ θεωρούσε τον εαυτό του αναρχικό, αν και στην ήρεμη αγγλική παράδοση του Έντουαρντ Κάρπεντερ και του Ουίλιαμ Μόρις. Εντούτοις, το 1953 αποδέχθηκε τον τίτλο του ιππότη για τις "υπηρεσίες του στη λογοτεχνία". Αυτό προκάλεσε μια μακρά διαμάχη στο αναρχικό κίνημα που τον εξοστράκισε τελικά από το μεγαλύτερο μέρος του αναρχικού κινήματος. Ο Ριντ ήταν ενεργός στην αντίθεσή του με το καθεστώς του Φράνκο και συχνά οργάνωνε εκστρατείες για λογαριασμό των πολιτικών κρατουμένων στην Ισπανία.
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τα κείμενα του Ριντ σχετικά με την πολιτική από εκείνα που αφορούν στην τέχνη και τον πολιτισμό, επειδή είδε την τέχνη, τον πολιτισμό και την πολιτική ως ενιαία έκφραση της ανθρώπινης συνείδησης. Το σύνολο των έργων του ανέρχεται σε πάνω από 1.000 δημοσιευμένους τίτλους.
Σε ό,τι αφορούσε στη φιλοσοφική αντίληψη του, ο Ριντ ήταν κοντά στις ευρωπαϊκές παραδόσεις του ιδεαλισμού την οποία εκπροσωπούσε ο Φρίντριχ φον Σέλινγκ, ο Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, πιστεύοντας ότι η πραγματικότητα, έτσι βιώνεται από το ανθρώπινο μυαλό ήταν προϊόν του ανθρώπινου νου, όπως κάθε εξωτερική ή αντικειμενική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, το μυαλό δεν είναι μια φωτογραφική μηχανή καταγραφής της πραγματικότητας που αντιλαμβάνεται μέσα από τα μάτια. Είναι επίσης προβολέας που διαχέει προς τα έξω τη δική του πραγματικότητα. 
Βέβαια η παραπάνω άποψη αντιτίθεται στη μαρξιστική αντίληψη ότι η τέχνη δεν ήταν, όπως πολλοί μαρξιστές πίστευαν, απλά ένα προϊόν της αστικής κοινωνίας, αλλά μια ψυχολογική διαδικασία που είχε εξελιχθεί παράλληλα με την εξέλιξη της συνείδησης. Τέχνη ήταν, ως εκ τούτου, ένα βιολογικό φαινόμενο, μια άποψη που συχνά χρησιμοποιούσε ο Ριντ κατά των μαρξιστών κριτικών, όπως ο Άντονι Μπλαντ το 1930. 
Σε ό,τι αφορά στη συγκεκριμένη άποψη φαίνεται πως ο Ριντ επηρεάστηκε από τις εξελίξεις στη γερμανική ψυχολογία της τέχνης. Το ιδεαλιστικό του υπόβαθρο τον ώθησε προς την ψυχανάλυση. Ο Ριντ έγινε πρωτοπόρος στον αγγλόφωνο κόσμο όσον αφορά στη χρήση της ψυχανάλυσης ως εργαλείο για την τέχνη και τη λογοτεχνική κριτική. Αρχικά Φροϊδιστής ο Ριντ ασχολήθηκε αργότερα με την αναλυτική ψυχολογία του Καρλ Γιουνγκ, και τελικά έγινε εκδότης και αρχισυντάκτης των απάντων του Γιουνγκ στην αγγλική γλώσσα.
Ο Ριντ ήταν επίσης ο πρώτος Άγγλος συγγραφέας που ενδιαφέρθηκε για τα κείμενα των Γάλλων υπαρξιστών, ήδη από το 1949, ιδιαίτερα τα κείμενα του Ζαν-Πολ Σαρτρ. Αν και ποτέ δεν περιέγραψε τον εαυτό του ως υπαρξιστή, αναγνώρισε ότι πολλές από τις θεωρίες του έβρισκαν υποστήριξη στα κείμενα και τις ιδέες των υπαρξιστών.

Αναγνώριση

Ο Χέρμπερτ Ριντ έλαβε το Βραβείο Erasmus το 1966 για την δημιουργική κριτική του στον τομέα της τέχνης, η οποία έδωσε μεγάλη ώθηση στην κατανόηση και εκτίμηση της μοντέρνας τέχνης.