Λέοπολντ Μπέρχτολντ

Διπλωματική σταδιοδρομία

Ο Μπέρχτολντ εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα το 1893, ενώ, παρά το γεγονός πως δεν αποτέλεσε αντικείμενο προσοχής λόγω των ικανοτήτων του, ωστόσο, εντυπωσίασε μέσω των εξαίρετων τρόπων του και της αριστοκρατικής καταγωγής του. 
Έχοντας, προηγουμένως, υπηρετήσει στο συγκεκριμένο αξίωμα στο Λονδίνο, καθώς και, μετά το 1903, στο Παρίσι, ορίστηκε ως πρέσβης στη Ρωσία, από το 1907 έως το 1912. Τότε, εμφανίστηκε ως ένθερμος υποστηρικτής της αυστρορωσικής συμμαχίας, θεωρώντας πως η σύγκλιση μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών θα αποτελούσε μία εγγύηση σταθερότητας για την Δυαδική Μοναρχία και ειρήνης για την Ευρώπη.
Από την Αγία Πετρούπολη, ενημέρωνε τακτικά τους πολιτικούς ηγέτες της Δυαδικής Μοναρχίας σχετικά με την κατάσταση στη Ρωσία, καθώς και διαχειριζόταν τις ρωσικές αντιδράσεις σχετικά με την προσάρτηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από την Δυαδική Μοναρχία, κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου του 1908. Ως αποτέλεσμα, η βοσνιακή κρίση καταβαράθρωσε τις βάσεις της φιλορωσικής πολιτικής την οποία ο ίδιος επιθυμούσε να ακολουθήσει η Βιέννη. Με την συγκεκριμένη αφορμή, παρουσίασε στην ιεραρχία του το όραμά του σχετικά με την εξωτερική πολιτική της Δυαδικής Μοναρχίας, αντιλαμβανόμενος πως η κρίση του 1908 θα περιέπλεκε το έργο του.
Ως αποτέλεσμα, δεν ήταν σε θέση παρά μόνον να παρατηρήσει την επιδείνωση της καταστάσεως της Δυαδικής Μοναρχίας έπειτα από την συγκεκριμένη προσάρτηση. Αγανακτισμένος, επίσης, από την επιδεικτική πολυτέλεια της ρωσικής υψηλής κοινωνίας, επέστρεψε στην Αυστρία, τον Απρίλιο του 1911, και αποσύρθηκε στα προσωπικά εδάφη του.

Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων

Έχοντας περάσει χρονικό διάστημα δέκα μηνών εντός των προσωπικών εδαφών του, εκλήθη προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα Υπουργού Εξωτερικών Υποθέσεων, αξίωμα το οποίο είχε χηρεύσει έπειτα από τον θάνατο του προκατόχου του, κόμη Έρενταλ, στις 17 Φεβρουαρίου 1912. Στις 13 Ιανουαρίου 1915, έπαυσε να ασκεί τα καθήκοντά του, υποβάλλοντας την παραίτησή του στον Φραγκίσκο Ιωσήφ. 
Αποδέχθηκε το συγκεκριμένο αξίωμα λόγω υποχρεώσεως και πίστεως προς τον αυτοκράτορα και βασιλέα Φραγκίσκου Ιωσήφ, όντας έτοιμος να παραιτηθεί σε περίπτωση ανάγκης.
Κατά την διάρκεια της υπουργικής θητείας του, υποχρεώθηκε, μονίμως, να συμβιβάζεται μεταξύ των υποστηρικτών της άμεσης πολεμικής σύγκρουσης, υπό την ηγεσία του Αυστροούγγρου επιτελάρχη, Φραντς Κόνραντ φον Χέτσεντορφ, και των υποστηρικτών της διατήρησης της ειρήνης και των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων της Δυαδικής Μοναρχίας, υπό την ηγεσία του αρχιδούκα και διαδόχου, Φραγκίσκου Φερδινάνδου. Καθώς ο ίδιος ήταν υποστηρικτής μίας πολιτικής συνεννόησης με την Ρωσία, ήρθε κοντά με την δεύτερη εκ των δύο συγκεκριμένων ομάδων.
Ωστόσο, το 1913, ολίγες ημέρες προ του ξεσπάσματος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου · , έχων την υποστήριξη του Χέτσεντορφ, εμφανίστηκε ως υποστηρικτής μίας στρατιωτικής επέμβασης εναντίον της Σερβίας, κυρίου πολιτικού αντιπάλου της Δυαδικής Μοναρχίας. Τότε, εξέτασε την πιθανότητα ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης, ως απάντηση, εναντίον της Δυαδικής Μοναρχίας. Ωστόσο, εξεπλάγη εμπρός στην ταχύτητα της ήττας των Βουλγάρων απέναντι στα συμμαχικά στρατεύματα των γειτόνων της, με αποτέλεσμα να μην δώσει συνέχεια στα σχέδιά του εναντίον του βασιλείου του Βελιγραδίου.
Έχοντας προτείνει συμφωνία επί της Αλβανίας στο Βασίλειο της Σερβίας, ενέκρινε, ωστόσο, την πολιτική αμφισβητήσεως των σερβικών κεκτημένων κατόπιν της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, η οποία έθεσε τέλος στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. 
Κατά τη διάρκεια του Καλοκαιριού και του Φθινοπώρου του 1913, ενθαρρυνόμενος από τον Ίστβαν Τίσα, εξέτασε μία ανατροπή των βαλκανικών συμμαχιών της Δυαδικής Μοναρχίας, εκφράζοντας την επιθυμία του για μία συμμαχία με την Βουλγαρία, παρά τους ιστορικούς δεσμούς με την Ρουμανία, καθώς και ενάντια στην γνώμη του Κρόνπριντς.

Από την Συνθήκη του Βουκουρεστίου έως τις 28 Ιουνίου 1914

Μετά το πέρας του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο από κοινού υπουργός εξωτερικών υποθέσεων ευρέθηκε αντιμέτωπος με την άνοδο της ισχύος των βαλκανικών κρατών, επιχειρώντας, υπό την επιρροή του Φραγκίσκου Φερδινάνδου, την δημιουργία μίας νέας βαλκανικής ενώσεως, με επίκεντρο την Βιέννη
Η Σερβία γνώριζε μία δίχως προηγούμενο αύξηση της ισχύος της, ενώσω η Ρουμανία απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από την γερμανοαυστροουγγρική συμμαχία, ενώ η Βουλγαρία, θεωρούμενη, στη Βιέννη, ως αντιστάθμισμα απέναντι στην νέα σερβική ισχύ, ήταν αποδυναμωμένη από την ήττα της. 
Τον Οκτώβριο του 1913, ο Μπέρχτολντ εμφανίστηκε ως υποστηρικτής της αποστολής ενός τελεσιγράφου στη Σερβία, προκειμένου να υποχρεώσει το βασίλειο του Βελιγραδίου στην εκκένωση των αλβανικών εδαφών, τα οποία βρίσκονταν, ακόμη, υπό κατοχή παρά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου. Πράγματι, παρατήρησε τον αόριστο χαρακτήρα των σερβικών απαντήσεων απέναντι στο αυστροουγγρικό αίτημα εκκένωσης της Αλβανίας κατά τη διάρκεια ανεπίσημων συζητήσεων με τον Νίκολα Πάσιτς, στις 3 Οκτωβρίου 1913, στη Βιέννη ·  · .
Εμπρός στις συγκεκριμένες αόριστες απαντήσεις, συνέγραψε και απέστειλε ένα τελεσίγραφο στο βασίλειο του Βελιγραδίου, μέσω του οποίου απαιτούσε την εκκένωση της Αλβανίας από τον σερβικό στρατό. Το τελεσίγραφο, απεσταλμένο στις 17 Οκτωβρίου 1913, έγινε δεκτό από την Σερβία, η οποία προχώρησε στην εκκένωση των περιοχών οι οποίες ευρίσκονταν υπό την κατοχή της, κατά τη διάρκεια των ημερών οι οποίες ακολούθησαν της λήψεως του τελεσιγράφου στο Βελιγράδι. 
Κατά τη διάρκεια των μηνών οι οποίοι ακολούθησαν, ο Μπέρχτολντ, χαίροντας δημοφιλίας προερχόμενης από την επιτυχία της πρωτοβουλίας του τον Οκτώβριο του 1913, επιχείρησε να επαναπροσανατολίσει την βαλκανική πολιτική της παραδουνάβιας μοναρχίας, η οποία βασιζόταν σε μία ανατροπή των συμμαχιών της Δυαδικής Μοναρχίας, όπως πρότεινε ένας εκ των στενών συμβούλων του εντός αναφοράς η οποία παραδόθηκε στον υπουργό στις 24 Ιουνίου 1914. Η συγκεκριμένη διπλωματική διακοίνωση, στη σύνταξη της οποίας ο ίδιος συμμετείχε, ενσάρκωνε την θέση της Δυαδικής Μοναρχίας επί της ανισόρροπης καταστάσεως η οποία επικρατούσε στα Βαλκάνια ολίγον καιρό προ του ξεσπάσματος της Κρίσεως του Ιουλίου. Ως αποτέλεσμα, πρότεινε μία σύγκλιση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Βουλγαρία, εναντίον της Σερβίας και της Ρουμανίας. 
Ωστόσο, οι πολιτικές απόψεις του εξελίχθηκαν, υπό την πίεση της μείωσης των οικονομικών πόρων τους οποίους διέθετε η Δυαδική Μοναρχία, καθώς  είχε αποδυναμωθεί οικονομικά λόγω του κόστους των επαναλαμβανόμενων μερικών επιστρατεύσεων οι οποίες λάμβαναν χώρα μετά το 1909.

Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης

Όντας Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων, έδρασε στα πλαίσια των καθηκόντων του κατά τις απαρχές της σύγκρουσης, μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τα γειτονικά ουδέτερα κράτη της Δυαδικής Μοναρχίας.
Το 1915, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις οι οποίες οδήγησαν στην είσοδο στον πόλεμο της Ιταλίας εναντίον της Δυαδικής Μοναρχίας, αδυνατώντας να διατηρήσει τον νότιο γείτονα της χώρας του σε καθεστώς ουδετερότητας, εμφανιζόμενος επιφυλακτικός ως προς την παραχώρηση αυστροουγγρικών εδαφών στην Ιταλία. Ωστόσο, σύντομα, όντας υπό την ισχυρή επιρροή του Ράιχ, υπεραμύνθηκε της παραχώρησης του Τρεντίνο στην Ιταλία, προκειμένου να αποφύγει τον διασκορπισμό των μετώπων στα οποία οι δυνάμεις του Κοινού Στρατού πολεμούσαν. Όντας μειοψηφία εντός της κυβερνήσεως της Δυαδικής Μοναρχίας, υπέβαλε την παραίτησή του στις 13 Ιανουαρίου 1915.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της σύγκρουσης, πέτυχε, επίσης, να διατηρήσει την Ρουμανία  σε μία στάση ουδετερότητας, μεταξύ άλλων μέσω συμβολικών εκδηλώσεων ικανοποίησης σχετικά με την διατήρηση της ουδετερότητας, ενώ, ταυτόχρονα, εμφανίστηκε δεκτικός απέναντι στα εδαφικά αιτήματα της Ρουμανίας.

Απέναντι στο Ράιχ

Όντας Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Δυαδικής Μοναρχίας, υποχρεώθηκε, μονίμως, να συμβιβάζεται με τα αιτήματα και την υποστήριξη, παρεχόμενη ή ανακαλούμενη, του Ράιχ προς την πολιτική της παραδουνάβιας μοναρχίας. Τον Οκτώβριο του 1913, πέτυχε να λάβει, κατά τη διάρκεια συναντήσεως με τον Γουλιέλμο Β΄, την πλήρη υποστήριξη του Ράιχ προς την εξωτερική πολιτική της Δυαδικής Μοναρχίας.
Ως αποτέλεσμα, μετά το πέρας του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, υποχρεώθηκε να αποδεχθεί μία ιταλική ενίσχυση, την οποία επιθυμούσε το Ράιχ, στην Ανατολική Μεσόγειο. Την Άνοιξη του 1913, δεν ήταν σε θέση να εμπλέξει την Αυστροουγγαρία σε μία ένοπλη σύγκρουση με την Σερβία, καθώς δεν διέθετε την πλήρη υποστήριξη εκ μέρους του Ράιχ · : με την συγκεκριμένη ευκαιρία, ο Μπέρχτολντ ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της σημασίας της Δυαδικής Μοναρχίας εντός της Τριπλής Συμμαχίας. Αντιθέτως, το Φθινόπωρο, εμπρός στη σερβική απροθυμία εκκένωσης της Αλβανίας, πέτυχε να λάβει, ενώ έχαιρε της υποστήριξης του Ράιχ, την εκκένωση των εδαφών την οποία ο ίδιος είχε αιτηθεί την Άνοιξη. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, οι προσωπικές θέσεις του αποτελούσαν το άμεσο αποτέλεσμα των θέσεων του Ράιχ, όπως συνέβη το 1915, κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης των αποζημιώσεων οι οποίες θα καταβάλλονταν ως αντάλλαγμα προς την ιταλική ουδετερότητα.
Στις αρχές του 1914, διαπίστωσε, ως αποτέλεσμα, τις σημαντικές διαφορές συμφερόντων μεταξύ του Ράιχ και της Δυαδικής Μοναρχίας, καθώς το Ράιχ επιθυμούσε την περαιτέρω ενίσχυση των δεσμών της Τριπλής Συμμαχίας με την Ιταλία. Πράγματι, το Ράιχ κατηύθυνε την ιταλική πολιτική προς τα Βαλκάνια, τα οποία αποτελούσαν σφαίρα επιρροής της Δυαδικής Μοναρχίας. Επιπλέον, παρά το γεγονός πως ο ίδιος αποδεχόταν τις παραχωρήσεις αυστροουγγρικών εδαφών στην Ιταλία κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι οποίες διεξάγονταν από το Φθινόπωρο, ωστόσο, ήταν επιφυλακτικός ως προς την παραχώρηση υπερβολικών ανταλλαγμάτων στο Βασίλειο της Ιταλίας.

Τέλος σταδιοδρομίας

Όντας ενάντιος στην παραχώρηση αυστροουγγρικών εδαφών, επιβεβαιώθηκε στο αξίωμά του από τον αυτοκράτορα στις 9 Ιανουαρίου 1915, ωστόσο, την αμέσως επόμενη ημέρα, ήρθε σε σύγκρουση με τον πρόεδρο του ουγγρικού συμβουλίου, παρά την φιλία η οποία συνέδεε τους δύο πολιτικούς.
Υποχρεώθηκε σε παραίτηση από το αξίωμά του στις 13 Ιανουαρίου 1915, ενώ αντικαταστάθηκε από τον βαρόνο Στέφαν Μπούριαν φον Ράγιετς. Έκτοτε, αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο, ενώ απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1942 στο Πέρεσνιε, στην Ουγγαρία.
Θεωρούμενος ως ένας εκ των πλουσιότερων ανδρών της Αυστροουγγαρίας, ο Μπέρχτολντ διέθετε, τότε, εδάφη στην Ουγγαρία και την Μοραβία.