google/wiki40b huggingface dataset:
Συναίνεση 1992

Η Συναίνεση του 1992 («Συναίνεση μιας Κίνας, με διαφορετική ερμηνεία») είναι πολιτικός όρος που επινοήθηκε από τον πολιτικό Σου Τσι του Κουομιντάνγκ, αναφερόμενος στο αποτέλεσμα μιας συνάντησης το 1992 μεταξύ των ημιεπίσημων αντιπροσώπων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΛΔΚ) στην ηπειρωτική Κίνα και της Δημοκρατίας της Κίνας (ROC) στην Ταϊβάν. Η ύπαρξη μιας τέτοιας συναίνεσης βρίσκεται υπό αμφισβήτηση στην Ταϊβάν. Το Κουομιντάγκ (KMT) ισχυρίζεται ότι υπάρχει συναίνεση μιας Κίνας με διαφορετικές ερμηνείες (το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας αναγνωρίζει μόνο τη συναίνεση ότι η Ταϊβάν ανήκει στην Κίνα και δεν αναγνωρίζει διαφορετική ερμηνεία της Κίνας που ισχυρίζεται το Κουομιντάνγκ), ενώ το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας το 1992, ο Λι Τενγκ-χουί, αρνήθηκαν την ύπαρξη της συναίνεσης του 1992.
Ο ίδιος ο όρος επινοήθηκε τον Απρίλιο του 2000 από τον πολιτικό Σου Τσι του Κουομιντάνγκ, ο οποίος αργότερα το 2006 αναγνώρισε ότι συντάχθηκε με τον όρο. Ο όρος, όπως περιγράφεται από ορισμένους παρατηρητές, σημαίνει ότι όσον αφορά την αρχή της "Κίνας", και οι δύο πλευρές αναγνωρίζουν ότι υπάρχει μόνο μία "Κίνα": τόσο η ηπειρωτική Κίνα όσο και η Ταϊβάν ανήκουν στην ίδια Κίνα, αλλά ερμηνεύουν την έννοια αυτής της Κίνας σύμφωνα με τον δικό τους ορισμό.
Οι επικριτές του όρου, συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος της Ταϊβάν, επισημαίνουν ότι επειδή δεν υπήρξε συμφωνία για το νόημα και την αμοιβαία κατανόηση της Κίνας και για ποια κυβέρνηση, αυτή της ΔΤΚ ή της ΛΔΚ θα εκπροσωπούσε την "Κίνα", αυτό δεν ήταν "συναίνεση". Επικρίνουν επίσης τον όρο με βάση το γεγονός ότι δεν δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με τη συνάντηση: σύμφωνα με τον πρώην γενικό γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας Σου Τσι, ο όρος δημιουργήθηκε το 2000, οκτώ χρόνια μετά τις συναντήσεις του 1992.
Η θέση της ΛΔΚ είναι ότι υπάρχει μία αδιαίρετη κυριαρχία της Κίνας (Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας) και ότι η ΛΔΚ είναι ο μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος αυτής της κυριαρχίας της αρχής της Κίνας (και των επόμενων συστημάτων Μία Χώρα Δύο Συστήματα).
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1994-95

Η διοργάνωση της περιόδου 1994-95 ήταν η τρίτη από την καθιέρωση του Champions League και η τεσσαρακοστή από το ξεκίνημα του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το κύπελλο κατέκτησε ο ΑΦΚ Άγιαξ για τέταρτη φορά στην ιστορία του κερδίζοντας στον τελικό τη ΑΚ Μίλαν με σκορ 1-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου, στη Βιέννη και τον παρακολούθησαν 50.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Βασιλικός ναός του αγιότατου Χριστού του Λα Λαγούνα

Ιστορία - Περιγραφή

Η κατασκευή του ναού άρχισε το 1506 και ολοκληρώθηκε το 1580. Ο ναός στην αρχική του μορφή πριν από την πυρκαγιά τη νύχτα της 28ης Νοεμβρίου 1810 ήταν τρίκλιτος. Σήμερα η εκκλησία αποτελεί μέρος ενός μοναστηριού του  Τάγματος των Φραγκισκανών και διαθέτει μόνο ένα κλίτος, ψηλό και στενό. Στον πίσω τοίχο δεσπόζει ένα ρετάμπλ κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ασήμι, όπου βρίσκεται η εικόνα του Χριστού του Λα Λαγούνα. Η εικόνα είναι φλαμανδικής τεχνοτροπίας του δέκατου έκτου αιώνα. Αρκετοί πάπες εμπλούτισαν το ιερό με χρήματα που αποκόμιζαν από συγχωροχάρτια στη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού στη Ρώμη. Στις 19 Δεκεμβρίου του 1906, ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας κατά τη διάρκεια  επίσκεψής του στις Κανάριες Νήσους,  απέδωσε στον ναό τον τίτλο βασιλικός. Ο ναός του αγιότατου Χριστού ήταν ένας από τους πρώτους στις Κανάριες Νήσους που απέκτησε αυτό τον τίτλο. Το 2006 επισκέφθηκε τον ναό ο βασιλιάς της Ισπανίας Χουάν Κάρλος Α΄ με τη σύζυγό του Σοφία.
Από το 2014 το ιερό στεγάζει ένα αντίγραφο της Ιεράς Σινδόνης του Τορίνο. Θεωρείται το πλέον ακριβές στον κόσμο αντίγραφο της Σινδόνης.
Νικολάς Κολάσο

Καριέρα

Από την ηλικία των 9 ετών ο Κολάσο είναι μέλος της Μπόκα Τζούνιορς κάνοντας το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 4 Ιουλίου 2009. Τον Ιανουάριο του 2010 σκόραρε το πρώτο του γκολ με την ανδρική ομάδα της Μπόκα. Τον Ιανουάριο του 2011 σκόραρε το πρώτο του γκολ στο ντέρμπι του Μπουένος Άιρες με αντίπαλο τη Ρίβερ Πλέιτ. Σταδιακά απέκτησε θέση βασικού στην ομάδα.

Δανεισμοί

Το 2013 δόθηκε δανεικός στην Ολ Μπόις. Στο τέλος της σεζόν επέστρεψε στη Μπόκα όπου εμείνε για 3 χρόνια μέχρι το δανεισμό του στη Μέλμπουρν Σίτι μέχρι το τελος της σεζόν 2016-2017. Τη σεζόν 2017-2018 δόθηκε δανεικός στην Χιμνάσια Λα Πλάτα, η οποία όμως δεν μπορούσε να καλύψει το συμβόλαιο του και για την επόμενη χρονιά, κι έτσι ο Άρης απέκτησε με την μορφή δανεισμού τον παίχτη στις 16 Ιουλίου του 2018. Στις 24 Ιανουαρίου του 2019 ο Κολάσο αποχώρησε από τον Άρη και δόθηκε ως δανεικός στην αργεντίνικη Τίγρε.
Πάρις Ζουμπούλης

Βιογραφικό

Ο Ζουμπούλης ξεκίνησε την καριέρα του από την Δόξα Εξαπλάτανου Αριδαίας για να ακολουθήσει μεταγραφή στον Εδεσσαϊκό, με τον οποίο πανηγυρίζει την άνοδο στην Α' Εθνική το 1992 όντας ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Με την ομάδα της Έδεσσας πετυχαίνει σε δύο σεζόν 17 τέρματα σε 63 αγώνες και κάνει το μεγάλο άλμα της καριέρας του παίρνοντας μεταγραφή στον ΠΑΟΚ, όπου καταφέρνει να αναδειχθεί το 1995 και 1996 πρώτος σκόρερ της ομάδας.
Στον δικέφαλο του Βορρά παραμένει μέχρι το 1998.Εκεί πετυχαίνει 29 τέρματα σε 113 αγώνες πρωταθλήματος, με σημαντικότερα τα 2 γκολ που σημείωσε εναντίον του Άρη στο τοπικό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, τη σεζόν 1994-1995. Ακολουθεί ένα σύντομο πέρασμα από την ΑΕΚ μετά από ανταλλαγή με τον Μαχαιρίδη. Παρά το γεγονός πως δεν ήταν βασικός και αγωνιζόταν συνήθως ως αλλαγή, πέτυχε 6 γκολ. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Σκόντα Ξάνθη. Στους ακρίτες έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2002 όταν και μεταπήδησε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς όπου πέτυχε σε 23 αγώνες 8 γκολ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Κέρκυρα, στον Λεβαδειακό, στην Ρόδο και στον Εδεσσαϊκό, όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2007.
Στην επαγγελματική του καριέρα πέτυχε συνολικά 93 τέρματα σε 382 συμμετοχές. Από αυτά τα 69 ήταν σε επίπεδο Α' Εθνικής (σε 243 συμμετοχές), τα 19 στην Β΄ Εθνική (σε 109 συμμετοχές) και 5 σε 39 συμμετοχές στην  Γ΄ Εθνική ενώ είχε διατελέσει διεθνής με την Εθνική Ελπίδων.
Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα, σπούδασε νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών στη Γαλλία.
Προδικτατορικά, από το 1965 μέχρι το 1967, ήταν διευθυντής του γραφείου του Ανδρέα Παπανδρέου στην Πάτρα.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, πρόεδρος του Ταμείου Πρόνοιας Δικηγόρων Αθηνών, και γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας από το 1981 μέχρι το 1985 στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Χρημάτισε εξωκοινοβουλευτικός υφυπουργός Εργασίας στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου από τις 25 Απριλίου 1986 έως τις 31 Οκτωβρίου 1986, έπειτα υπουργός Εργασίας από τις 31 Οκτωβρίου 1986 έως τις 23 Σεπτεμβρίου 1987, και στη συνέχεια αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας από 23 Σεπτεμβρίου 1987 έως τις 2 Ιουλίου 1989.
Ήταν βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ από το 1993 μέχρι το 1996.
Μένανδρος

Βιογραφία

Ήταν γιος του Διοπείθη από την Κηφισιά. Η οικογένειά του ήταν ευκατάστατη. Η περιουσία που κληρονόμησε, του επέτρεψε να ασχοληθεί με τη συγγραφή. Θείος του ήταν ο ποιητής της Μέσης Κωμωδίας Άλεξις και μάλλον ο πρώτος του δάσκαλος στο θέατρο. Είχε δάσκαλό του στη φιλοσοφία τον Θεόφραστο. Έκανε τη στρατιωτική του θητεία μαζί με τον φιλόσοφο Επίκουρο. Ήταν φίλος του Δημητρίου Φαληρέα, μια φιλία εξ αιτίας της οποίας, μετά την αποπομπή του Δημητρίου, κινδύνευσε η ζωή του. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος Σωτήρ τον κάλεσε κοντά του, αλλά ο Μένανδρος δεν αποδέχτηκε την πρόσκληση. Το σπίτι του βρισκόταν στη Φρεαττύδα και κατά την παράδοση πνίγηκε ενώ έκανε μπάνιο στην ακτή.
2939 Κοκονίνο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κοκονίνο είναι άγνωστα. Ο Κοκονίνο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες 40 λεπτά και 53,0 δευτερόλεπτα.
Φρανσουά Ζοζέφ Γκοσέκ

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1734 στο χωριό Βερνιέ (σήμερα ανήκει στο Βέλγιο) και ήταν γιος μικρογεωργού. Από πολύ νωρίς έδειξε κλίση προς τη μουσική και πήγε στη Γαλλία το 1751 , όπου τη μουσική του εκπαίδευση ανέλαβε ο μεγάλος Ζαν Φιλίπ Ραμώ.

Διασημότητα

Το 1754 παίχτηκε η πρώτη συμφωνία του Γκοσέκ και ο ίδιος έγινε μαέστρος στην ορχήστρα του Πρίγκιπα ντε Κοντέ. Το 1760 συνέθεσε το Ρέκβιεμ του , που τον έκανε διάσημο. Η εν λόγω μουσική για νεκρώσιμη ακολουθία διακρεί 90 λεπτά. Το έργο αυτό προκάλεσε το θαυμασμό ακόμα και του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. 
Τα επόμενα χρόνια και ως τα 1780 έγραψε κυρίως συμφωνίες και μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης πατριωτικά άσματα.

Τελευταία χρόνια

Τα τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής Ωδείου, το οποίο έκλεισε μετά την πτώση του Ναπολέοντα στο Βατερλώ. Σε ηλικία 81 ετών ο Γκοσέκ αποχώρησε από το Ωδείο και ως το 1817 εργαζόταν πάνω στην τελευταία του σύνθεση, το τρίτο κατά σειρά Te Deum. Για να ζήσει, είχε μόνο τη σύνταξη από το Ωδείο. Πέθανε σε προάστιο του Παρισιού, στις 16 Φεβρουαρίου του 1829.
Dheepan

Πλοκή

Ο Sivadhasan (Τζεσουθάσαν Αντονιθάσαν) είναι πολεμιστής των «τίγρεων του Ταμίλ» κατά την διάρκεια των τελευταίων ημερών του εμφύλιου πολέμου στη Σρι Λάνκα. Όταν οι πολεμικές συγκρούσεις σταματούν, βρίσκεται στην πλευρά των ηττημένων. Αναγκάζεται να μετακινηθεί σε ένα καταυλισμό προσφύγων και αποφασίσει να μεταναστεύσει στην Γαλλία για να κάνει μια καινούργια αρχή στην ζωή του. Προκειμένου όμως να εξασφαλίσει πολιτικό άσυλο, πρέπει να σκαρφιστεί μια πειστική ιστορία. Αποκτά το διαβατήριο ενός νεκρού ανθρώπου, του Ντιπάν (Dheepan), και με την Γιαλίνι (Kalieaswari Srinivasan) και ένα εννιάχρονο κορίτσι, την Ιλαγιάλ (Claudine Vinasithamby), παριστάνοντας την οικογένεια επιβιβάζονται σε ένα πλοίο με προορισμό το Παρίσι. Όταν φτάνουν, ο Sivadhasan βρίσκει δουλειά ως καθαριστής σε πολυκατοικία και αρχινά να χτίζει μια καινούργια ζωή στο Le Pré-Saint-Gervais, νοτιοανατολική συνοικία του Παρισιού, που τελικά φαίνεται να είναι μια άλλη περιοχή συγκρούσεων για αυτόν.

Υποδοχή

Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 2015. Μετά την απονομή, ο Ζακ Οντιάρ δήλωσε: «Το να μου απονέμουν ένα βραβείο οι αδερφοί Κοέν είναι κάτι το πολύ ξεχωριστό. Είμαι πολύ συγκινημένος».
Σύμφωνα με τον κριτικό Andrew Pulver, «ίσως δεν είναι η πιο άμεσα ξεσηκωτική ταινία του σκηνοθέτη, αλλά με το υποεκτιμημένο ύφος της είναι μια πολύ δυνατή δουλειά». Σχολιάζοντας την ταινία, ο κριτικός Jason Gorber σημειώνει ότι πέρα από την περιγραφή των εμπειριών και της προσαρμογής των προσφύγων, η ταινία «είναι επικριτική χωρίς να επιδιώκει να διδάξει, και το μήνυμά της για το ανθρώπινο πνεύμα και πώς δεσμοί αγάπης μπορούν να ανθίσουν με τους πιο εκπληκτικούς τρόπους, είναι εξαιρετικά συγκινητικό». Η εφημερίδα The Independent την αποκάλεσε «μια ριζοσπαστική και εκπληκτική ταινία που γυρίζει ανάποδα την κοινότοπη αντίληψη για τους πρόσφυγες».
Τεχνολογική Παιδαγωγική Γνώση Περιεχομένου

Τεχνολογική παιδαγωγική γνώση περιεχομένου (ΤΠΓΠ) είναι ένα πλαίσιο για να κατανοήσει κάποιος και να περιγράψει τα είδη της γνώσης που πρέπει να κατέχει ο εκπαιδευτικός  για να διδάσκει  αποτελεσματικά σε ένα  περιβάλλον τεχνολογικά υποστηριζόμενης μάθησης.Οι  Mishra και Koehler πρόσθεσαν  την τεχνολογία ως βασικό  στοιχείο στην παιδαγωγική γνώση περιεχομένου (ΠΓΠ) του Lee Shulman.  Πρότειναν ότι η γνώση του περιεχομένου, η παιδαγωγική γνώση και η γνώση της τεχνολογίας   παρέχουν  ένα πλαίσιο για την ενσωμάτωση της τεχνολογίας στο αναλυτικό πρόγραμμα.
Χρυσά και ασημένια συλλεκτικά νομίσματα Ευρώ (Κύπρος)

Τα χρυσά και ασημένια συλλεκτικά νομίσματα ευρώ είναι ειδικά νομίσματα ευρώ, τα οποία κόβουν και θεματίζουν οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης, κυρίως με χρυσό και ασήμι, παρόλο που και άλλα πολύτιμα μέταλλα χρησιμοποιούνται σε σπάνιες περιπτώσεις. Η Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωζώνη την 1η Ιανουαρίου του 2008. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου έχει παράξει το πρώτο ασημένιο νόμισμα ευρώ (2008). Το 2010 δημιουργήθηκαν ένα χρυσό και ένα ακόμα ασημένιο αναμνηστικό νόμισμα ευρώ από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου.
Τα νομίσματα αυτά έχουν νόμιμη αξία μόνο στην Κύπρο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κυπριακά νομίσματα ευρώ, τα οποία είναι νόμιμα σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι τα χρυσά και ασημένια νομίσματα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως χρήματα σε άλλες χώρες. Επιπρόσθετα, τα νομίσματα αυτά υπερβαίνουν την ονομαστική τους αξία, λόγω του υλικού κατασκευής τους και για το λόγο αυτό δεν χρησιμοποιούνται στις συναλλαγές. Σε αυτό οφείλεται η ονομασία τους ως Συλλεκτικά νομίσματα.
Τα νομίσματα αυτά απεικονίζουν ιστορικές επετείους ή δείνουν προσοχή σε συγκεκριμένα γεγονότα ξεχωριστής σημασίας.
Coast of High Barbaree

Ιστορικό υπόβαθρο

Οι στίχοι του τραγουδιού, αυτοί δηλαδή που βρίσκονται πιο συχνά σε χρήση, αντικατοπτρίζουν το σοβαρό πρόβλημα των Βερβερίνων πειρατών που αντιμετώπιζαν Ευρωπαίοι, Οθωμανοί και Αμερικανοί θαλασσινοί οι οποίοι ταξίδευαν στη Μεσόγειο και στα παράλια της Βόρειας Αφρικής από τον 16ο έως το 19ο αιώνα. Η ανεγξέλεγκτη πειρατεία και το δουλεμπόριο των Βερβέρων ήταν ο κυριότερος λόγος που οδήγησε τη Γαλλία στη κατάληψη της Αλγερίας και της Τυνησίας το 1830 και το 1881 αντίστοιχα, δίνοντας έτσι οριστικό τέλος σε αυτό το μακροχρόνιο πρόβλημα.
Σύνδρομο Ρετ

Διάγνωση

Η διάγνωση του συνδρόμου γίνεται κλινικά, δηλαδή από ειδικό επιστήμονα και ενδεχομένως σε εργαστηριακό περιβάλλον. Σε πολλές περιπτώσεις η ύπαρξη του συνδρόμου επιβεβαιώνεται με τη διεξαγωγή γενετικού ελέγχου.

Σύνδεσμοι

www.rettgreece.gr
www.rettsyndrome.org
www.general.uwa.edu.au/
www.rettsyndrome.org.uk
Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης (πρεσβύτερος)

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1790 στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς. Σπούδασε στην Κυδωνία της Μικράς Ασίας και αργότερα ιατρική στην Πάντοβα και στο Παρίσι. Ελαβε το πτυχίο της ιατρικής το 1817 από την Ιατρική Σχολή των Παρισίων, όπου παρουσίασε τη μελέτη του "Essai sur l'analyse appliquee a la medecine, these etc. Paris 1817", η οποία εντοπίστηκε στη Βιβλιοθήκη του Βρεττανικού Μουσείου με αριθμό 1183.d.11(13). Το 1815 φοιτητής ακόμη μετέφρασε από τα γαλλικά τη διατριβή του φίλου του ιατρού Ιωάννου Σεραφείμ,"Περί χολερικών πυρετών" Παρίσι 1815 δια να ωφεληθούν. όπως σημειώνει στο εισαγωγικό του κείμενο, οι συμπατρώτες του από τις συμβουλές του βιβλίου, μια και λίγοι Ελληνες θα διάβαζαν το βιβλίο στα γαλλικά. Επί πλέον στο ίδιο βιβλίο ο Γεώργιος Κοζάκης Τυπάλδος γράφει ένα ιδιαίτερο κείμενο απευθυνόμενος στον αδελφό του Ιεράρχη Τριπόλεως Συρίας Αγαθάγγελο για την προστασία από την πανώλη με τη χρήση του "αλικού οξέως", δηλαδή του υδροχλωρικού οξέος, μεταφέροντας όλες τις σύγχρονες απόψεις της εποχής του, του "περίφημου χημικού της Γαλλίας" Guyton de Morveau (1737-1816).
Εγκαταστάθηκε στο Κισνόβιο της Βλαχίας. Εκεί έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και εργάστηκε πολύ για την προετοιμασία του αγώνα. Ήρθε στην Ελλάδα το 1821, έμεινε για λίγο και ξαναέφυγε. Επέστρεψε το 1837 και εγκαταστάθηκε οριστικά. Το 1843 ανέλαβε την ίδρυση της Δημόσιας Βιβλιοθήκες και του Νομισματικού Μουσείου. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της αρχαιολογικής εταιρείας από το 1845 ως το 1853. Απεβίωσε το 1867. Γιος του ήταν ο επίσης Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης.
Σουέζ

Ιστορία

Στην αρχαιότητα και στην ελληνορωμαϊκή περίοδο ο Πτολεμαίος έχτισε τη πόλη Αρσινόη σε περιοχή που ήταν ένα μικρό χωριό που ονομαζόταν Κλύσμα ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος το αναφέρει φρούριο. O Χεδίβης Κομαρίουαχ το κατέκτησε στα τέλη του 9ου αιώνα  και το μετονόμασε σε Σουέζ.
Κατά το 16ο αιώνα υπήρξε ναύσταθμος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η οικονομική και στρατηγική σημασία της πόλης αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την διάνοιξη και έναρξη της λειτουργίας της διώρυγας το 1859. Το Σουέζ καταστράφηκε ολοσχερώς δυο φορές στις συνεχόμενες δεκαετίες 1960 και 1970 στη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Η ανοικοδόμησή της πόλης ξεκίνησε το 1973, μετά το τέλος του πολέμου με το Ισραήλ και την επαναλειτουργία της διώρυγας από την Αίγυπτο. Σήμερα ακόμη δεσπόζει του λιμένος το κτίριο του παλαιού Βρετανικού Διοικητηρίου της διώρυγας.
Μεταξύ των ακραίων στομίων Σουέζ και Πορτ Σάιντ βρίσκεται η πόλη Ισμαηλία παρά την ενδιάμεση λίμνη Τίμσαχ. Σε απόσταση 55 χλμ. νοτιότερα του Σουέζ βρίσκεται η Έιν Ελ Σόκνα, η πλησιέστερη παραλία του Καΐρου, ενώ σε απόσταση 390 χλμ νοτιότερα (του Σουέζ) βρίσκεται η πασίγνωστη στους λάτρεις της κατάδυσης περιοχή Χουργκάντα (στην αραβική γλώσσα Γκαρντάκα) με τους ονειρικούς κοραλλιογενείς υφάλους και την εξωτική υποβρύχια πανίδα και χλωρίδα.
Κώστας Τριπολίτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο και στη συνέχεια Νευροψυχολογία και Γλωσσολογία στη Γερμανία. Γνωστός από τα έργα του Δε λες κουβέντα, Ανεμολόγιο, Μοναξιά χιλιάδες φύλλα, Νταλίκα, Ερηνούλα μου(με τίτλο Delenda est), Επεμβαίνεις, Συχνότητα, Άρλεκιν,Φράγμα , Ηλεκτρισμένα, Επιβάτης,Σχήμα Λόγου(Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα) , Ένα μπλούζ, Μπουμ,Αγάπη,Ραντάρ κ.α. και τις συνεργασίες του με συνθέτες -τραγουδοποιούς (Μίκη Θεοδωράκη, Δήμο Μούτση, Θάνο Μικρούτσικο, Αντώνη Βαρδή, Σταμάτη Κραουνάκη, Γιώργο Χατζηνάσιο, Μίμη Πλέσσα, Λίνο Κόκοτο, Διονύση Τσακνή, Γιώργο Κριμιζάκη, Νίκο Ιγνατιάδη, Λάκη Παπαδόπουλο, Νίκο Ζιώγαλα και Μάρθα Μεναχέμ).
Ερμηνευτές με τους οποίους συνεργάστηκε( Σωτηρία Μπέλλου, Μαρία Φαραντούρη, Δημήτρη Μητροπάνο, Γιώργο Νταλάρα, Βίκυ Μοσχολιού, Χάρις Αλεξίου , Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Δήμητρα Γαλάνη, Μαρινέλλα , Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Γλυκερία,Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Αφοί Κατσιμίχα, Κώστα Μακεδόνα, Τάνια Τσανακλίδου, Λιζέττα Νικολάου,Μπέσσυ Αργυράκη, Χριστιάνα, Νένα Βενετσάνου, Μιχάλη Βιολάρη, Λευτέρη Μυτιληναίο, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Χρήστο Θηβαίο, Βασιλική Λαβίνα, Γιώργο Μεράντζα, Χάρρυ Κλύνν, Γιάννη Κούτρα, Μαρία Κανελλοπούλου και Γιάννη Λεκόπουλο ).
Διατελεί επί σειρά ετών συνεργάτης εφημερίδων και εντύπων ως αρθρογράφος και σχολιαστής, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών (είναι παραγωγός στο κρατικό ραδιόφωνο) και υπήρξε σεναριογράφος τηλεοπτικών εκπομπών και σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους. Έχει εκδώσει ποιήματα και πεζογραφήματα και είναι μέλος της ΑΕΠΙ από το 1972.Τα τελευταία χρόνια παρουσίαζε την εκπομπή «Εδώ Μεσάνυχτα» στο Δεύτερο Πρόγραμμα (103.7 FM), κάθε Τρίτη βράδυ στις 12, όπου σχολίαζε την επικαιρότητα και διάβαζε ποιήματα ελλήνων ποιητών, παρεμβάλλοντας τραγούδια-διαμάντια της ελληνικής και όχι μόνο μουσικής.
Μαρκιανός (ξάδελφος Ιουστίνου Β΄)

Βιογραφία

Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μαλάλα ήταν εξάδελφος του Ιουστίνου Β΄ και ανιψιός του Ιουστινιανού Α΄, ενώ ο Μιχαήλ ο Σύριος αναφέρει, πως η μητέρα του ήταν θεία εκ μητρός του Ιουστίνου Β΄ (β. 565-574).
Ενεπλάκη στον Ρωμαιο-Περσικό Πόλεμο των ετών 572-591: "Ο Μαρκιανός, εξάδελφος του Αυτοκράτορα, που είχε διοριστεί διοικητής στην Ανατολή, εστάλη εναντίον του Χοσρόη Α΄ κατά το 8ο έτος της βασιλείας του Ιουστίνου Β΄ [573]. Τότε ο Ιωάννης στρατηγός της Αρμενίας και ο Μιράνης (ο λεγόμενος και Βαραμαάνης) στρατηγός της Περσίας συγκέντρωσαν στρατό για να τον αντιμετωπίσουν. Στους Αρμενίους προσήλθαν οι οι Κόλχιοι, οι Αβασγοί και οι Αλανοί με τον ηγεμόνα τους Σαρόη. Με τους Πέρσες ενώθηκαν οι Σάβιροι, οι Δαγανοί και η φυλή των Διλμαϊνών". (Φωτίου Μυριόβιβλος).
Στη Μάχη του Σαργαθώνος, πλησίον της Νισίβιδος ο Μαρκιανός νίκησε τον Μιράνη και τον έτρεψε σε φυγή. Σκοτώθηκαν 1200 Πέρσες και 70 λήφθηκαν αιχμάλωτοι, ενώ οι Ρωμαϊκές απώλειες ήταν μόνο 7. Έπειτα ο Μαρκιανός άρχισε την πολιορκία στη Νίσιβι και τον Θεοβοθώντα. Όταν το έμαθε αυτό ο Χοσρόης Α΄ (β. 531-579), συγκέντρωσε 40.000 ιππείς και περισσότερους από 100.000 πεζούς στρατιώτες και έσπευσε προς βοήθεια των πόλεων. Εν τω μεταξύ ο Μαρκιανός κατηγορήθηκε στον Αυτοκράτορα, ότι επιθυμεί τον θρόνο. Ο Ιουστίνος Β΄, όταν βεβαιώθηκε για την κατηγορία, τον απέλυσε από τη διοίκηση και διόρισε τον Θεόδωρο, τον λεγόμενο Τζίρο στη θέση του. Αυτό οδήγησε σε αναστάτωση: οι Ρωμαίοι άφησαν τις πολιορκίες και ο Χοσρόης Α΄ πολιόρκησε και κατέλαβε τη Δάρα.
Παύλος Παλαιολόγος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και συγκεκριμένα στο προάστιο Κουζουντζουκί, στις ακτές του Βοσπόρου. Από τα μαθητικά του χρόνια ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, σε εφημερίδες και περιοδικά της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Ακρόπολις, Ελεύθερος Τύπος, Ελεύθερον Βήμα, Το Βήμα, κ.ά.. Διακρίθηκε κυρίως ως χρονογράφος. Χρησιμοποίησε τα ψευδώνυμα Κοσμάς Καλοκαιρινός και Παύλος Χλωμός. Πέθανε στην Αθήνα.
Η εορτή της Αναλήψεως στη Βενετία

Ανήμερα της Αναλήψεως στην Βενετία, γινόταν μια μεγαλοπρεπής γιορτή: η τελετή της "Μνηστείας με τη θάλασσα" ή την "Τελετή του Δακτυλίου", όπως ανεπίσημα ονομαζόταν.

Ιστορία

Η αρχή της γιορτής έγινε στα 998 σε ανάμνηση της νίκης των Βενετών, υπό το δόγη Πέτρο Ορσελάο Β΄, κατά των Ναρεντίνων (γνωστών και σαν "Πειρατές της Νερέτβα" (Παγανιά) και της κατάκτησης της Δαλματίας . Σε ανάμνηση λοιπόν αυτής της νίκης, που εδραίωσε την κυριαρχία της Γαληνότατης Δημοκρατίας στην Αδριατική, γινόταν μια τελετή την ημέρα της Αναλήψεως.
Για 180 χρόνια τελούνταν μια απλή έξοδος του Δόγη προς την θάλασσα. Επί Πάπα Αλεξάνδρου Γ΄, αυτή η απλή επίσκεψη αντικαταστάθηκε από μια μεγαλοπρεπή γιορτή, κατά την οποία ο Δόγης "νυμφευόταν" την θάλασσα! Ήταν η «γαμήλια τελετή» του Δόγη με την Αδριατική.

Η Τελετουργία

Ηταν μια τελετή θριάμβου και επίδειξης δύναμης στην οποία συμμετείχε σχεδόν όλη η πόλη της Βενατίας και την παρακολουθούσαν πολλοί ξένοι επίσημοι και μη. Ο Δόγης ταξίδευε με τον "Βουκένταυρο" από τον Άγιο Μάρκο ως το Λίντο. Τον συνόδευαν κι άλλα πολλά σκάφη, πολεμικά και επιβατικά, που μετέφεραν τους επιφανείς επισκέπτες, τους επίσημους, τους κληρικούς, τις διάφορες συντεχνίες, τον απλό λαό. Όλοι σχεδόν οι κάτοικοι συμμετείχαν στη γιορτή, μέσα σε πυροβολισμούς και μουσικές που παιάνιζαν πάνω στα πλεούμενα. 
Όταν το πλοίο έβγαινε από την λιμνοθάλασσα στο ανοιχτό πέλαγος, ο Πατριαρχης της Βενατίας έχυνε αγίασμα στην θάλασσα και ευλογούσε το δαχτυλίδι και τον Δόγη. Ύστερα ο Δόγης, μέσα από χρυσή χοάνη, έριχνε στο νερό ένα χρυσό δακτυλίδι-που ήταν τότε σύμβολο κυριαρχίας- λέγοντας «Desponsamus te, mare, in signum veri perpetuique dominii» (Σε νυμφευόμεθα, θάλασσα ως σημείον αληθούς και αιωνίου κυριαρχίας).

Ο "Βουκένταυρος"

Ο "Βουκένταυρος" ήταν το επίσημο πλοίο του Δόγη. Δεν έμοιαζε με κανένα άλλο κι είχε μάλλον ονομαστεί έτσι από το ότι ήταν διπλάσιο από τον «Κένταυρο» που αναφέρει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα, (Bicentauro=Δικένταυρος). Χωρούσε διακόσιους άντρες (2Χ100). Είχε μεγάλη χλιδή, και όλο το κατάστρωμα ήταν σαλόνι, στολισμένο με αγάλματα, τρόπαια, αναθήματα κ.ά. Ήταν ένας πλωτός ναός!

Η εορτή της Αναλήψεως στη Βενετία (πίνακας)

Με θέμα την τελετή αυτή υπάρχουν αρκετοί πίνακες των Καναλέττο (Βαρκελώνη, Museu Nacional d'Art de Catalunya - Λονδίνο, Πινακοθήκη Ντάλουιτς - Μόσχα, Μουσείο Πούσκιν - Φιλαδέλφεια, Museum of Art) και του Francesco Guardi.
Χελιδώνα Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Χελιδώνα βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη  μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και απέχει 30,5 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Σε τοποθεσία, βόρεια του χωριού και ανάμεσα στα χωριά Μικρή Δοξιπάρα (Β.) και Ζώνη (Δ.), υπάρχει τούμπα - τύμβος διαμέτρου 60 μέτρων και ύψους 7,5 που κατασκευάστηκε σταδιακά, στις αρχές του 2ου αιω. επάνω σε φυσικό ύψωμα, ώστε ο τύμβος να είναι ορατός από μακριά και βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε την Αδριανούπολη με τη Φιλιππούπολη. Σε αυτόν ενταφιάστηκαν, μετά από καύση, τέσσερα μέλη μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων και δίπλα τα κτερίσματά τους, πέντε άμαξες που τους μετέφεραν στην περιοχή του τύμβου, τα υποζύγιά τους και πέντε ακόμη άλογα. Η περιοχή από το 2011 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος με την ονομασία Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας - Ζώνης.

Ονομασία - Διοικητικά

Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα ''Χαλβατζί".  Ως Χελιδών αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζώνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Μικρή Δοξιπάρα και τη Χελιδόνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ζώνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κυπρίνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 90 κατοίκους.