google/wiki40b huggingface dataset:
Κώστας Λουμπούτης

Βιογραφικό

Ο Λουμπούτης γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1979 και ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής του Άρη. Το 1995 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα και από τότε σταδιακά στη βασική ενδεκάδα. Το 2002 η ομάδα της Θεσσαλονίκης αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα και ο Λουμπούτης αποφασίζει να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην ιταλική Περούτζια,όπου έμεινε μέχρι το 2005 (με μια μικρή διακοπή το 2004 όταν αγωνίστηκε στην Σιένα).
Έπειτα αγωνίστηκε στα ολλανδικά γήπεδα με τις φανέλες των ΦΚ Τβέντε και Ντεν Χάαγκ. Τον πρώτο γύρο της περιόδου 2007-2008 είχε ένα σύντομο πέρασμα από την Ανόρθωση για να επιστρέψει τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Λεβαδειακό.
Από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι το τέλος της περιόδου 2009-2010 αγωνίστηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα.
Ο Λουμπούτης έχει μια συμμετοχή με την Εθνική Ελλάδας το 1999.
Προεδρικές εκλογές στο Τζιμπουτί 2016

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τζιμπουτί στις 8 Απριλίου 2016. Ο πρόεδρος Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ επανεξελέγη για 4η θητεία με ποσοστό 87% των ψήφων στον πρώτο γύρο.

Εκλογικό σύστημα

Ο Πρόεδρος του Τζιμπουτί εξελέγη με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων. Έπειτα από την αναθεώρηση του συντάγματος το 2010, η θητεία του Προέδρου από εξαετής μειώθηκε κατά ένα έτος σε πενταετής και τα όρια στη θητεία καταργήθηκαν.

Υποψήφιοι

Ο Γκουέλεχ, πρόεδρος από το 1999, διεκδίκησε 4η θητελθα και θεωρείτο ως ο επικρατέστερος νικητής επί των έξι αντιπάλων του. Η Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο Γκουέλεχ θα κέρδιζε σαρωτική νίκη και δεν θα χρειαζόταν να διεξαχθεί και δεύτερος γύρος.  
Η Ένωση για την Εθνική Σωτηρία (USN), ένας συνασπισμός αποτελούμενος από επτά κόμματα της αντιπολίτευσης, ισχυρίστηκε ότι από τις εκλογές απουσίαζε η διαφάνεια. Τρία από τα 7 κόμματα αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν στις εκλογές, ενώ άλλα δύο έλαβαν μέρος με δικούς τους υποψηφίους, με τον Μοχάμεντ Νταούντ Σεχέμ και τον Ομάρ Ελμί Χαϊρέ να είναι αντίπαλοι. 
Στις εκλογές ήταν υποψήφιοι και τρεις ανεξάρτητοι.

Εκδίωξη των δημοσιογράφων

Μία δημοσιογραφική ομάδα του BBC που είχε πάρει συνέντευξη από τον υπουργό Εξωτερικών και από έναν υποψήφιο της αντιπολίτευσης τέθηκαν υπό κράτηση από την αστυνομία. Τα μέλη της ομάδας ισχυρίστηκαν ότι διέθεταν όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να εργαστούν στη χώρα, όμως απελάθηκαν έπειτα από οκτάωρη ανάκριση από τις αστυνομικές αρχές. Η κυβέρνηση του Τζιμπουτί δεν έστειλε επίσημη απάντηση στο BBC. Η χώρα κατατάσσεται στην 170η θέση επί συνόλου 180 χωρών στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου.
Δίδυμος ο Τυφλός

Η ζωή και το έργο του

Μολονότι τυφλώθηκε όταν ήταν τεσσάρων ετών, πριν μάθει ανάγνωση, κατόρθωσε να σπουδάσει Φιλοσοφία, Ρητορική, Γραμματική και Μουσική και να επιδοθεί στη συγγραφή αξιόλογων έργων. Όταν έθεσε τις υπηρεσίες του στη διάθεση της εκκλησίας της Αλεξάνδρειας, τοποθετήθηκε από τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας επικεφαλής της χριστιανικής κατηχητικής σχολής της πόλης, όπου έζησε και εργάστηκε. Μεταξύ των μαθητών του περιλαμβάνονται ο Ιερώνυμος, ο Ρουφίνος και ο Αμβρόσιος Αλεξανδρείας.
Ο Δίδυμος υπήρξε πιστός ακόλουθος του Ωριγένη, ενώ αντιτάχθηκε σθεναρά στις απόψεις του Άρειου και του Μακεδόνιου. Στα σωζόμενα συγγράμματά του γίνεται φανερή η αξιοσημείωτη γνώση των Γραφών και κατέχουν ξεχωριστή θέση στη θεολογική γραμματεία. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται το Περί Τριάδος (νόθο έργο), το Περί του Αγίου Πνεύματος, το Κατά Μανιχαίων και σχολιολόγια (υπομνηματισμοί) σε διάφορα βιβλία της Αγίας Γραφής.
Όπως ο Ωριγένης, ο Δίδυμος δίδασκε την σωτηριώδη αποκατάσταση των πάντων, πιστεύοντας ότι η θεϊκή τιμωρία έχει λυτρωτικό χαρακτήρα. Ο Ιερώνυμος, ο οποίος τον αποκαλούσε «Δίδυμος ο Βλέπων», έγραψε ότι ο Δίδυμος "τους ξεπέρασε όλους τους συγχρόνους του στη γνώση των Γραφών" και ο Σωκράτης ο Σχολαστικός τον αποκάλεσε αργότερα "το μεγάλο προπύργιο της αληθινής πίστης".
Ο Δίδυμος θεωρούνταν ορθόδοξος χριστιανός δάσκαλος (ουσιαστικά λόγω της υποστήριξής του στην Νικαϊκή τριαδολογική θεολογία) και έχαιρε μεγάλου σεβασμού και θαυμασμού μέχρι τουλάχιστον το 553 όταν διαδοχικά «καταδικάστηκε από τις Ε', Ϛ' και Ζ' Οικουμενικές Συνόδους» ως Ωριγενιστής, όπως συνέβη και με τον ίδιο τον Ωριγένη. Ο κύριος λόγος δεν ήταν τόσο η διδασκαλία του περί της αποκατάστασης των πάντων όσο η δοξασία περί μετενσάρκωσης των ψυχών. Ως αποτέλεσμα της καταδίκης του, τα γραπτά του παραδόθηκαν στην πυρά και διασώθηκαν μόνο κάποια από αυτά, κυρίως σε έργα άλλων εκκλησιαστικών συγγραφέων. Μια ομάδα παπύρων του 6ου και 7ου αιώνα που ανακαλύφθηκαν το 1941 στην Αίγυπτο περιείχε τα σχολιολόγιά του στον Ιώβ, τον Ζαχαρία και τη Γένεσης αλλά και τα σχολιολόγια στον Εκκλησιαστή και τους Ψαλμούς, τα οποία όμως είναι αμφισβητούμενης αυθεντικότητας. Τα έργα του περιλαμβάνονται στο 39ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne.
Κάποιες Ορθόδοξες εκκλησίες αναφέρονται σε αυτόν ως «Άγιος Δίδυμος ο Τυφλός».
Νηματωδοκτόνο

Το νηματωδοκτόνο είναι ένας τυπος χημικού φυτοφάρμακου που χρησιμοποιείται για την εξόντωση των φυτο-παρασιτικών νηματωδών. Γενικά έχουν τοξικότητα ευρέως φάσματος, υψηλή πτητικότητα και άλλες ιδιότητες που επιτρέπουν τη μεταφορά τους μέσω του χώματος. 
Ορισμένα νηματωδοκτόνα είναι τα: Ισοθειοκυανικό μεθύλιο, νταζομέτ, Αβερμεκτίνη . 
Ιστορικά, το Άλντικαρμπ είναι καρβαμιδικό εντομοκτόνο που χρησιμοποιείται συνήθως στην καλλιέργεια πατάτας για τον έλεγχο των εδαφογενών νηματωδών. Ο μηχανισμός δράσης του βασίζεται σε αναστολή του ενζύμου χολινεστεράση.  Πριν από το 1985, ο ανθεκτικός αλογονάνθρακας DBCP ήταν ευρέως χρησιμοποιούμενο νηματωδοκτόνο και υποκαπνιστικό του εδάφους. Τελικά η χρήση του απαγορεύτηκε επειδή συσχετίστηκε με στειρότητα μεταξύ των ανδρών εργαζομένων.
Υπάρχουν αρκετά φυσικά νηματωδοκτόνα. Ένα προϊόν πολυσουλφιδίου που προέρχεται από το  σκόρδο είναι φιλικό προς το περιβάλλον και έχει εγκριθεί για χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (σύμφωνα με το Παράρτημα 1 του 91/414) ως νηματωδοκτόνο. Ένα άλλο κοινό φυσικό νηματωδοκτόνο λαμβάνεται από την Ινδική πασχαλιά, συγκεκριμένα από τα υπολείμματα που προκύπτουν κατόπιν πίεσης εν ψυχρώ των καρπών και των πυρήνων του δέντρου. Το ριζικό εξίδρωμα του κατιφέ (Ταγέτη) βρέθηκε, επίσης, ότι έχει νηματωδοκτόνο δράση. Και οι νηματωφάγοι μύκητες, όπως ο Παισιλομύκητας καταστέλλουν τα νηματώδη.
Νικόλαος Δράκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος το αξιωματικού του στρατού Ιωάννη Δράκου. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία ως αξιωματικός του Πυροβολικού.
Στην κυβέρνηση Σπυρίδωνα Λάμπρου ανέλαβε υπουργός Στρατιωτικών.
Ήταν παντρεμένος με την Αιμιλία Μπότσαρη, κόρη του Δημητρίου Μπότσαρη, και είχαν αποκτήσει παιδιά.
Παλάτι του Γκεγκούτι

Ιστορία

Η πρώτη γραπτή αναφορά για το Γκεγκούτι έγινε στα Γεωργιανά Χρονικά. Η πρώτη δομή ήταν ένα απλό δωμάτιο με μεγάλο τζάκι που χτίστηκε κατά τον 8ο / 9ο αιώνα, και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως κουζίνα.  
Ο Βασιλιάς Γεώργιος Γ 'της Γεωργίας ( 1156-1184) πρόσθεσε στο κτιριακό συγκρότημα ένα τετραμερές οικοδόμημα χτισμένο από τούβλα πάνω σε μια πέτρινη βάση ύψους τριών μέτρων, με μία ευρύχωρη, σταυροειδή κεντρική αίθουσα, στεγασμένη από ένα θόλο διαμέτρου 14 μ.. Εκεί συζητούνταν τα θέματα του κράτους και πραγματοποιούνταν οι δεξιώσεις. Η αίθουσα περιβαλλόταν από αρκετά δωμάτια που προορίζονται για οικιστική ή γεωργική χρήση, όπως υπνοδωμάτια, ταμείο, θησαυροφυλάκιο και λουτρά. Το όλο κάστρο ήταν περιτειχισμένο και ενισχυμένο με συμπαγείς κολώνες. Τα άλλα κτίσματα στα δυτικά και η εκκλησία του παλατιού είναι μεταγενέστερες προσθήκες που χρονολογούνται του 13ου / 14ου αιώνα. 
Το κύριο συγκρότημα του βασιλικού ανακτόρου στο Γκεγκούτι κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που θεωρείται ως η «χρυσή εποχή» της μεσαιωνικής Γεωργίας. Μολονότι η Γεωργιανή αυλή ήταν αρκετά ευκίνητη, η ίδρυση ενός βασιλικού ανακτόρου τέτοιας κλίμακας κοντά στη δεύτερη πρωτεύουσα του βασιλείου και ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο μπορεί να εξηγηθεί ως η επιθυμία για την ανάπτυξη μιας καλύτερα εδραιωμένης βασιλικής αυλής και γραφειοκρατίας, που έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν κυβερνούσε η Βασίλισσα Θαμάρ (1184-1213).  
Το παλάτι του Γκεγκούτι στα Γεωργιανά χρονικά συνήθως παρουσιάζεται ως το αγαπημένο μέρος για ξεκούραση της βασιλικής οικογένειας. Επί βασιλείας της Θαμάρ, ήταν ο τόπος όπου ο πρώην σύζυγός της, ο Πρίγκιπας Γιούρι Μπογολιούβσκι, στέφθηκε από τους επαναστάτες ευγενείς κατά τη διάρκεια ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος κατά της βασίλισσας το 1191. 
Το κάστρο του Γκεγκούτι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Οι ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι ήταν η αγαπημένη κατοικία των βασιλιάδων: Δαβίδ Δ' της Γεωργίας, ο Κτίστης (1089-1125), Δημήτριος Α' της Γεωργίας ((1125-1156), Γεώργιος Γ' (1156-1184), Θαμάρ (1184-1213), και άλλων.
Το 1953-1956 στην ιστορική τοποθεσία έγιναν εκτεταμένες έρευνες πεδίου, αρχαιολογικού και ιστορικού ενδιαφέροντος.

Αξιοθέατα

Η σημασία των ερειπίων του ανακτόρου έγκειται στη μεγάλη κοσμική φύση του, καθώς τα περισσότερα από τα μνημεία της μεσαιωνικής Γεωργιανής αρχιτεκτονικής που διασώθηκαν είναι εκκλησίες και μοναστήρια. Στα Γεωργιανά κείμενα υπάρχουν αναφορές για τη μεσαιωνική κοσμική ευνοιοκρατία (βασικά παλάτια με εκτεταμένους διακοσμητικούς κύκλους), αλλά από τα κάστρα και το ανάκτορο έχουν διασωθεί μόνο οι σκελετοί και τα ερείπια, που δεν μαρτυρούν πολλά για τους θαμώνες τους. 

Το 2016 εγκαταστάθηκε ένα γυάλινο πάνελ γύρω από τα ερείπια, που δείχνει στους επισκέπτες το πλήρες αρχικό σχήμα του μνημείου.
Βίκτορ Μπάκιγχαμ

Καριέρα

Ο Βίκτορ Μπάκιγχαμ βρέθηκε το 1934 στις ακαδημίες της Τότεναμ, η οποία αποφάσισε να τον παραχωρήσει για ένα χρόνο στη Νόρθφλιτ Γιουνάιτεντ, ομάδα που συνεργαζόταν άμεσα με το σύλλογο του Λονδίνου. Οι πολύ καλές εμφανίσεις του Μπάκιγχαμ με τη φανέλα της Νόρθφλιτ, οδήγησαν αρχικά στην επιστροφή και έπειτα στη μόνιμη παραμονή του στη Τότεναμ.
Ο Βίκτορ Μπάκιγχαμ αγωνίστηκε με τη φανέλα της Τότεναμ για 7 σεζόν από το 1935 μέχρι το 1949 (μεταξύ 1939 και 1946 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα λόγω του πολέμου), έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 204 εμφανίσεις και έχοντας πετύχει ένα γκολ. Ωστόσο δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο με την ομάδα του Λονδίνου ούτε σε εγχώριο, αλλά ούτε και σε διεθνές επίπεδο.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1948-49, ο Βίκτορ Μπάκιγχαμ αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του σε ηλικία 34 ετών.

Προπονητική καριέρα

Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Βίκτορ Μπάκιγχαμ αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα από άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Εργάστηκε ως προπονητής σε ομάδες της Αγγλίας, της Ολλανδίας, της Ελλάδας και της Ισπανίας.
Συγκεκριμένα έχει εργαστεί ως προπονητής στις ομάδες: Πίγκασους, Μπράντφορντ, Γουέστ Μπρομ, Άγιαξ, Σέφιλντ Γουένσντεϊ , Φούλαμ, Εθνικός Πειραιώς, Μπαρτσελόνα, Σεβίλλη, Ολυμπιακός Πειραιώς και Α.Σ. Ρόδος.
Εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας

Εκλογές διεξάγονται στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (Republika Srpska) για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Η Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Narodna skupština Republike Srpske) αποτελείται από 83 μέλη που εκλέγονται για τετραετή θητεία. Στην Republika Srpska λειτουργεί ένα πολυκομματικό σύστημα, με πολλά πολιτικά κόμματα και συχνά κανένα κόμμα δεν έχει την ευκαιρία να κυβερνήσει αυτόνομα. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να συνεργάζονται για να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνασπισμού. Για να μπει στη βουλή ένα κόμμα θα πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 3%.

2014

Στις γενικές εκλογές που έγιναν το 2014, ο Μίλοραντ Ντόντικ επανεξελέγη.

2016

Στις 25 Σεπτεμβρίου 2016, οι ψηφοφόροι στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας αποφάσισαν σε ποσοστό 99,8% να διατηρηθεί η ημερομηνία της 9ης Ιανουαρίου ως εθνικής εορτής.
Το δημοψήφισμα για αλλαγή της Dan Republike Srpske (ή Dan RS) έγινε εξαιτίας του ότι η 9η Ιανουαρίου κρίθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2015 αντισυνταγματική ημερομηνία από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Το δικαστήριο αιτιολόγησε την απόφασή του, επικαλούμενο τον διαχωρισμό ανάμεσα στους μη Σέρβους της οντότητας. Η ημέρα της RS "πέφτει" στις 9 Ιανουαρίου, που αποτελεί αργία για τους Ορθόδοξους και είναι η ημερομηνία που ανακηρύχθηκε η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας το 1992.

1991

Το δημοψήφισμα για την παραμονή στη Γιουγκοσλαβία των σερβικών τμημάτων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου 1991. Οργανώθηκε από τη Σερβοβοσνιακή Συνέλευση.}} Το δημοψήφισμα εγκρίθηκε από το 98% των ψήφων και η Republika Srpska συστάθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1992.

1993

Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 15-16 Μαΐου 1993 τέθηκε προς έγκριση το ειρηνευτικό σχέδιο των Βανς και Όουεν. Παρότι ο πρόεδρος Ράντοβαν Κάρατζιτς υπέγραψε το σχέδιο στις 30 Απριλίου, απορρίφθηκε από την εθνοσυνέλευση στις 6 Μαΐου, και εν συνεχεία αναφέρθηκε σε ένα δημοψήφισμα. Οι ψηφοφόροι καταψήφισαν το σχέδιο σε ποσοστό 96%. Ωστόσο, οι μεσολαβητές αναφέρθηκαν στο δημοψήφισμα με τη λέξη "όνειδος".

1994

Στις 28 Αυγούστου 1994 έγινε ένα ακόμα δημοψήφισμα, στο οποίο το 96,6% των ψηφοφόρων απέρριψαν το σχέδιο της Ομάδας Επαφής για τη Βοσνία, που είχε απορριφθεί από τη συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στις 8 Αυγούστου. Με βάση το σχέδιο το 49% της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης θα παραχωρούνταν στους Σέρβους, γύρω στο ένα τρίτο λιγότερο από όσο ήλεγχαν την περίοδο εκείνη . Η Ομάδα Επαφής (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία), χαρακτήρισε το δημοψήφισμα "ντροπιαστικό".
Φωτεινή Μαυρομιχάλη

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Αναστάσιου Μαυρομιχάλη και εγγονή του Πετρόμπεη. Είχε αναπτύξει φιλική σχέση με την δούκισσα της Πλακεντίας και δίπλα της είχε διδαχθεί την γαλλική γλώσσα.
Το 1844 σε ηλικία μόλις 17 ετών έγινε δεσποινίδα επί των τιμών της βασίλισσας Αμαλίας αντικαθιστώντας την Ρόζα Μπότσαρη. Η Φωτεινή Μαυρομιχάλη ήταν γνωστή για το κάλλος και την ευγένειά της, γεγονός που την έκανε αγαπητή στους κύκλους του παλατιού. Για την ομορφιά της γίνεται αναφορά και από ξένους συγγραφείς, οι περισσότεροι από τους οποίους βρισκόταν στο Βερολίνο το 1849, όταν το επισκέφθηκε η Αμαλία μαζί με τη Φωτεινή. Λίγο καιρό αργότερα αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το παλάτι εξαιτίας μιας πολιτικής διαμάχης της οικογενείας της με αυτό, αλλά επέστρεψε ύστερα από πρόσκληση της Αμαλίας και αφού είχε εκτονωθεί η αντιπαράθεση.
Ο Ασυμβίβαστος

Πλοκή

Ο Παύλος είναι νεαρός φοιτητής της ιατρικής, γεμάτος όνειρα, αλλά και αμφισβήτηση για το εκπαιδευτικό και κοινωνικό κατεστημένο. Χρωστάει ένα μάθημα, αλλά το κρατάει. Έχει έρθει σε ρήξη με τον γιατρό και καθηγητή πατέρα του (Σταύρος Ξενίδης) και δε σκοπεύει να αποπερατώσει τις σπουδές του. Η κοπέλα του, Άννα (Μπέτυ Λιβανού), τον εγκαταλείπει και ο Παύλος επιλέγει την ανέμελη ζωή του μουσικού του δρόμου, ακολουθώντας έναν «φιλόσοφο», περιπλανόμενο τραγουδιστή ονόματι Απόστολο Φλου (Κώστας Βρεττός). Γνωρίζει μια άλλη κοπέλα, την Αναστασία (Ελένη Μανιάτη), η οποία στη συνέχεια όμως απομακρύνεται από αυτόν, διότι τον θεωρεί ανώριμο. Προσπαθεί να προωθήσει δισκογραφικά τη δουλειά του, αλλά αποτυγχάνει. Στο τέλος, έπειτα και από την αυτοκτονία του Φλου, ο Παύλος δείχνει να ενσωματώνεται στο σύστημα που απεχθανόταν: ερωτεύεται και παντρεύεται μια δημοσιογράφο, την Ελένη (Βέρα Κρούσκα), αποκτά οικογένεια, παίρνει το πτυχίο του και αρχίζει να εργάζεται ως γιατρός.

Η μουσική

Η μουσική επένδυση της ταινίας (πρωτοκυκλοφόρησε το 1979 κι έκτοτε επανεκδόθηκε πολλές φορές) περιείχε συνθέσεις του Ανδρέα Θωμόπουλου και του Γιώργου Θεοδωράκη, γιου του Μίκη. Περιλάμβανε, επίσης, το τραγούδι των Μίκη Θεοδωράκη και Λευτέρη Παπαδόπουλου «Κάποτε θα 'ρθουν». Τα τραγούδια ερμήνευε ο Σιδηρόπουλος με την κιθάρα του. Το χαμηλών τόνων ύφος των συνθέσεων βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με τις ροκ καταβολές του, και μάλιστα σε μια στιγμή που ο Σιδηρόπουλος είχε μόλις κυκλοφορήσει το καθαρόαιμο ροκ άλμπουμ Φλου με το συγκρότημα Σπυριδούλα. Η «ανακάλυψη», πάντως, από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του τραγουδιού «Να μ’ αγαπάς», συνετέλεσε στο να γίνει γνωστός ο Σιδηρόπουλος στο ευρύτερο κοινό.

Υποδοχή

Η ταινία προβλήθηκε στο 20ό Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (Θεσσαλονίκη, 1-7 Οκτωβρίου 1979) χωρίς κάποια αναγνώριση. Απογοήτευσε, μάλιστα, μερίδα του κοινού της, που ανέμενε από το Θωμόπουλο μια ταινία στο ύφος της προηγούμενης δουλειάς του «Αλδεβαράν». 
Στις αίθουσες των κινηματογράφων δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία, κόβοντας 32.000 εισιτήρια. Η συμμετοχή του Σιδηρόπουλου ως ηθοποιού και μουσικού, ο οποίος βρισκόταν τότε στο απώγειο της καριέρας του, όπως και τα χαλαρά αυτοβιογραφικά στοιχεία της (στα οποία είχε επενδύσει η παραγωγή), δεν έπεισαν το κοινό του, εξαιτίας της πολύ «ήπιας», από μουσικής απόψεως, παρουσίας του. Ωστόσο αργότερα, τράβηξε την προσοχή, ως καταγραφή του καλλιτέχνη και της εποχής.
WikiScanner

Το WikiScanner (επίσης γνωστό ως Wikipedia Scanner, δηλαδή «σαρωτής της Βικιπαίδειας») είναι λογισμικό εργαλείο που κατασκευάστηκε στις 14 Αυγούστου 2007 από τον Βίρτζιλ Γκρίφιθ, χάκερ, φοιτητή του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνια και ερευνητή του Ινστιτούτου Σάντα Φε στο Νέο Μεξικό, το οποίο αποτελείται από μια δημόσια βάση δεδομένων με δυνατότητα αναζήτησης η οποία συνδέει, ή αντιστοιχίζει, εκατομμύρια ανώνυμες επεξεργασίες της Βικιπαίδειας με οργανισμούς από όπου προφανώς προήλθαν αυτές οι επεξεργασίες, μέσω διασταύρωσης των επεξεργασιών με τα δεδομένα των ιδιοκτητών των σχετικών ομάδων διευθύνσεων ΙP. Το WikiScanner δεν καλύπτει επεξεργασίες που γίνονται από χρήστες που είναι συνδεδεμένοι στη Βικιπαίδεια με το προσωπικό όνομα χρήστη.
Ο Γκρίφιθ αναφέρει ότι «γενικά—ειδικά για μη αμφιλεγόμενα θέματα—η Βικιπαίδεια δουλεύει ήδη καλά» αλλά «για αμφιλεγόμενα θέματα, η Βικιπαίδεια μπορεί να γίνει πιο αξιόπιστη μέσω τεχνικών όπως το WikiScanner».
The Broadsword and the Beast

Βραβεία

The Broadsword and the Beast (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τρίγωνο του Κέπλερ

Σχέση με τον αριθμητικό, τον γεωμετρικό και τον αρμονικό μέσο

Για κάθε ζεύγος θετικών πραγματικών αριθμών α και β, ο αριθμητικός μέσος, ο γεωμετρικός μέσος και αρμονικός μέσος τους αποτελούν τα μήκη των πλευρών ενός ορθογώνιου τριγώνου αν και μόνο αν αυτό το τρίγωνο είναι ένα τρίγωνο του Κέπλερ.
Εθνική Ισπανίας U23 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Ισπανίας U23 (ποδόσφαιρο ανδρών) (ή Ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου Ισπανίας) είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα κάτω των 23 ετών της Ισπανίας, η οποία εκπροσωπεί τη χώρα τους Ολυμπικαούς Αγώνες. Ελέγχεται από την Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Στην ομάδα συμμετέχουν ποδοσφαιριστές κάτω των 23 ετών, εκτός από την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων που συμμετέχουν 3 ποδοσφαιριστές μεγαλύτερης ηλικίας. Από το 1992 που η ολυμπιακή ομάδα έχει μετατραπεί σε ομάδα U23 (σύμφωνα με τους κανόνες των Ολυμπιακών Αγώνων), έχει συμμετάσχει 4 φορές σε Ολυμπιάδα και έχει κερδίσει 1 χρυσό μετάλλιο το 1992 και ένα αργυρό το 2000.
Θεμιστοκλής Αθανασιάδης - Νόβας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1895, στη Ναύπακτο και ήταν νεότερος αδερφός του Γεωργίου Αθανασιάδη - Νόβα. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες, καθώς και θεωρία του θεάτρου, στο πανεπιστήμιο της Ιένας της Γερμανίας. Εμφανίστηκε στα γράμματα με την ποιητική συλλογή «Λουλούδια στα μαλλιά της» το 1925. Χρημάτισε νομάρχης στην Κέρκυρα, στη Ζάκυνθο, στη Λέσβο, στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο και στη Χίο.
Ως δημοσιογράφος εργάστηκε στις εφημερίδες «Ακρόπολις» του Γαβριηλίδη, «Πολιτεία», «Νέος Κόσμος» και «Ελεύθερον Βήμα».
Ο Θ. Αθανασιάδης - Νόβας υπήρξε ένας από τους πρώτους Έλληνες συγγραφείς ταξιδιωτικών εντυπώσεων, μαζί με τους Καζαντζάκη, Ουράνη, Παναγιωτόπουλο, Κόντογλου κ.α. Το 1932 κυκλοφορεί το βιβλίο του «Ένα μήνα στο Βόρειο Πόλο», που εντυπωσιάζει τους κριτικούς με την παρατηρητικότητα και το στιλ της γραφής του. Πράγματι, ο Αθανασιάδης υπήρξε ένας στιλίστας του λόγου κι όπως έγραψε ο Άριστος Καμπάνης, είναι κείνος που «ανακάλυψε και το ύφος και τη γλώσσα, που ταιριάζει στη νέα μας πεζογραφία».
Τα ταξιδιωτικά του κείμενα συγκεντρώθηκαν στον τόμο «Περιπλανήσεις» (1964), που επιμελήθηκε και προλόγισε –όπως όλες τις μεταθανάτιες εκδόσεις των έργων του-  η γραμματέας του και αξιόλογη λογοτέχνις Ουράνα Διοματάρη. Σε μια επιστολή του προς αυτήν, το 1943, γράφει χαρακτηριστικά: «Τη δημοσιογραφική επιστήμη την έχω εγκαταλείψει από καιρό […]. Άλλοτε υπήρξε η μονομανία μου. Τώρα με απασχολεί μόνο το θέατρο. Δεν θέλω να το προδώσω».  Δεν το πρόδωσε… και ήταν αυτός κι ο Φώτος Πολίτης οι πιο σημαντικοί θεατρικοί κριτικοί της εποχής τους.
Οι θεατρικές εργασίες και κριτικές του Αθανασιάδη περιλαμβάνονται στα βιβλία του «Αθηναϊκή Δραματουργία» (1956), που τιμήθηκε με το «Βραβείο των 12» και «Θεατρικά Μελετήματα» (1963). Η θεατρική του προσφορά, όπως είχε πει ο σκηνοθέτης Σωκράτης Καραντινός, «θ’ αποτελέσει μια μέρα πηγή για τον μελετητή του θεάτρου μας».
Από τα δοκίμια του αξιοσημείωτα είναι τα αναφερόμενα στον Σολωμό, τον Παλαμά, τον Μαλακάση, τον Ψυχάρη και τον Παπαδιαμάντη.
Πέθανε στις 14 Μαΐου 1961 στην Κέρκυρα, την επομένη μιας ομιλίας του εκεί για τον Παπαδιαμάντη.
Βασίλης Λαζάρου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και καταγόταν από οικογένεια Λαζάρου που ήταν καραβοκύρηδες των Σπετσών, οι οποίοι πολλές φορές αποκαλούνταν και Ορλώφ ένα παρατσούκλι που το απόκτησαν λόγω της συμμετοχής τους στα Ορλωφικά. Παντρέυτηκε την Μαρουσώ, θυγατέρα του Χατζηγιάννη Θ. Μέξη. Συγγενικούς δεσμούς με την οικογένεια είχε και η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μητέρα της είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τον Δημήτριο Λαζάρου-Ορλώφ. 
Ήταν πρόκριτος του νησιού και από τους πρώτους Σπετσιώτες που μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρεία. Στις 2 Απριλίου 1821 πήρε μέρος σε σύσκεψη μαζί με όλους τους προκρίτους των Σπετσών για να αποφασίσουν αν θα πάρουν μέρος στον αγώνα, παρόλο που δεν πάρθηκε καμία απόφαση το ίδιο βράδυ ο Λαζάρου μαζί με μερικούς ακόμα προκρίτους και άλλους Σπετσιώτες καταλαμβάνουν το διοικητήριο. Μετά από αυτό το γεγονός και την επικρότηση από τον λαό στις 3 Απριλίου κηρύχθηκε επίσημα η επανάσταση στο νησί. Πήρε μέρος σαν πληρεξούσιος Σπετσών στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823, στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου το 1826 και στην Ε΄ Εθνοσυνέλευση το 1832.
Το 1930 στους εορτασμούς της εκατονταετηρίδας της λήξης της Ελληνικής επανάστασης κόπηκε μπρούντζινο μετάλλιο με τη μορφή του Βασίλειου Λαζάρου-Ορλώφ.