google/wiki40b huggingface dataset:
Γιάνης Βηλαράς

Βιογραφία

Ο Γιάννης Βηλαράς γεννήθηκε στα Κύθηρα, το 1771, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στα Ιωάννινα, την πατρίδα του πατέρα του. Διδάχτηκε λατινικά, ιταλικά, γαλλικά και στοιχειώδη μαθηματικά. Ο πατέρας του ήταν επιφανής γιατρός στην περιοχή. Ο ίδιος σπούδασε από το 1789 ιατρική στην Ιταλία, συγκεκριμένα στην Πάδοβα όπου πήρε και το πτυχίο του και στην Μπολόνια. Με την επιστροφή του στην ηπειρωτική πρωτεύουσα διορίστηκε ως προσωπικός γιατρός του Βελή πασά, γιου του Αλή Πασά, τον οποίο ακολούθησε στην Πελοπόννησο και στην Θεσσαλία, του χαρεμιού του αλλά και του ιδίου του Αλή Πασά. Μάλιστα κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του Αλβανού πασά ενώ για να τον τιμήσει του αφιέρωσε τιμητικό επίγραμμα. Σύμφωνα με τον μαρξιστή ιστορικό Γιάννη Κορδάτο, η εκτίμηση και ο θαυμασμός του Βηλαρά προς τον Αλή δεν πήγαζε από κολακεία αλλά από θαυμασμό προς τον φιλοπρόοδο και φωτισμένο κυβερνήτη.
Ο Βηλαράς διατηρούσε επικοινωνία με σημαντικούς πνευματικούς παράγοντες των Ιωαννίνων, όπως ο Αθανάσιος Ψαλίδας, αλλά και του τότε ελληνικού κόσμου. Παράλληλα υπήρξε προοδευτικός στις απόψεις του και ορθολογιστής (επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό).
Μετά την πολιορκία των Ιωαννίνων, από τα τούρκικα στρατεύματα, ο Γιάννης Βηλαράς εγκατέλειψε τον Αλή Πασά για να εγκατασταθεί στο χωριό Τσεπέλοβο του Ζαγορίου. Εκεί πέθανε, ύστερα από τρία χρόνια 1823, αφήνοντας σε άσχημη οικονομική κατάσταση τη σύζυγό του και τους δύο γιους του.
Το μοναδικό του ποίημα που σχετίζεται με την οικογένειά του και έχει διασωθεί, είναι ένα τρυφερό πατρικό γράμμα προς έναν από τους 2 γιούς του. Από τα πιο άμεσα και ωραία έργα του ποιητή.

Έργο

Ο Γιάννης Βηλαράς ήταν από τους πρώτους ποιητές της νεοελληνικής ιστορίας και θεμελίωσε τις βάσεις της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Υποστήριζε τον δημοτικισμό αλλά και τον πατριωτισμό χωρίς συμβιβασμούς (αφού χρησιμοποιούσε την δημοτική και όχι την κοινή ελληνική γλώσσα) και επίσης εναντιωνόταν στην ιστορική ορθογραφία (τόνοι, πνεύματα και ομόηχα φωνήεντα). Έγραφε στίχους με πολύ μεγάλη ευκολία και αγωνιζόταν για την αναγέννηση του ελληνικού έθνους με όλες του τις δυνάμεις. Το πιο γνωστό του έργο, Ρομεηκη γλοσα [sic], το οποίο αφιέρωσε στον προσωπικό του φίλο Αθανάσιο Ψαλίδα, τυπώθηκε στην Κέρκυρα το 1814, μέσα στο οποίο είναι διατυπωμένες οι γλωσσικές και ορθογραφικές του πεποιθήσεις οι οποίες ήταν πολύ ριζοσπαστικές όχι μόνο για την εποχή εκείνη αλλά και σήμερα αφού κατάργησε την ιστορική ορθογραφία και πρότεινε την φωνητική ορθογραφία, και τις οποίες εφάρμοσε σε μερικά ποιήματα αλλά και σε δυο μεταφράσεις κλασικών έργων. Η γραμματική του αναπτυσσόταν σε χώρο δυο σελίδων. Επίσης έγραφε διδακτικά κείμενα,επιστολές,γλωσσικά δοκίμια και άλλες διατριβές ενώ μετέφρασε κείμενα στην δημοτική γλώσσα.
Άλλα έργα του είναι τα πεζά Αμαρτία και το περίφημο Γνώθι σαυτόν. Το 1953 εκδόθηκαν τα Άπαντα του Γιάννη Βηλαρά, που περιλαμβάνουν ερωτικά, σατιρικά και λυρικά ποιήματα, μύθους και αινίγματα. Δέχθηκε σημαντικές επιρροές από το αρκαδικό λογοτεχνικό ύφος. Πέρα από το πλούσιο συγγραφικό του έργο ο Βηλαράς μετάφρασε και αρχαία ελληνικά αποσπάσματα.
Σταύρος Γιαφάλογλου

Αγωνιστική σταδιοδρομία

Ο Γιαφάλογλου ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ακράτητο Πετραλώνων σε ηλικία 14 ετών και το καλοκαίρι του 1956 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, με τη διαδικασία του "2ετούς αποκλεισμού".
Προκειμένου να μην παραμείνει αγωνιστικά ενεργός για το διάστημα της αναγκαστικής αποχής από την ΑΕΚ, μαζί με φίλους του από τη γειτονιά του, δημιούργησε το ανεξάρτητο σωματείο της Α.Ε. Περικλέους στην οποία και έπαιξε μέχρι τα τέλη του 1957, οπότε επιτεύχθηκε ένας συμβιβασμός μεταξύ Ακράτητου και ΑΕΚ και ολοκληρώθηκε έτσι η μετακίνησή του. Τον Ιανουάριο του 1958 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην "Ένωση" σαν μεσοεπιθετικός.
Στην ΑΕΚ έπαιξε και την επόμενη περίοδο και το καλοκαίρι του 1959 παραχωρήθηκε στο Αιγάλεω με "υποσχετική", ως μέρος των ανταλλαγμάτων για την μετεγγραφή του Γ. Μαρδίτση.
Με το Αιγάλεω αγωνίσθηκε συνολικά 4,5 περιόδους, έως και τα τέλη του 1963. Αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄Εθνικής το 1961, ενώ συμπλήρωσε 62 συμμετοχές και 10 γκολ στην Α΄Εθνική.

Προπονητικό έργο

Στα μέσα της περιόδου 1963-64 ο Σταύρος Γιαφάλογλου αποχώρησε από το Αιγάλεω και ανέλαβε παίκτης-προπονητής στον Α.Ο. Πετραλώνων, την ομάδα της γειτονιάς του. Την πήρε από τη Β΄ τοπική κατηγορία και μέσα σε 4 χρόνια την έφτασε μέχρι τα πρόθυρα της Β΄Εθνικής, κατακτώντας 3 συνεχείς ανόδους και ένα πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Αθήνας. Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι και την περίοδο 1968-69 και ακολούθως παρέμεινε μόνο σαν προπονητής. Το 1970 πήρε ξανά τον τίτλο στον Α΄ όμιλο της Α΄ Αθήνας, αλλά δεν κατάφερε να ανέλθει στη Β΄Εθνική. Το πέτυχε δυο χρόνια αργότερα (1972), μέσω των αγώνων μπαράζ. Κράτησε την ομάδα του το 1972-73 στη Β΄Εθνική (15η θέση στον Α΄ όμιλο), αλλά το 1974 τα Πετράλωνα τερμάτισαν 18α στο Β΄όμιλο και επέστρεψαν στην τοπική διοργάνωση. Το 1977-78 ο Γιαφάλογλου πήρε το 4ο πρωτάθλημά του στην Α΄ Αθηνών (Β΄ όμιλος) και ανέβασε τον Α.Ο. Πετραλώνων στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Ακολούθησε η κατάκτηση της 2ης θέσης του Β΄ομίλου (έπειτα από αγώνες κατάταξης με τον Ατρόμητο Πειραιά και τον ΠΑΟ Ρουφ) και η επιστροφή στη Β΄Εθνική (1979). Έμεινε και το 1979-80 στην ομάδα, η οποία πραγματοποίησε ικανοποιητική εμφάνιση αγωνιζόμενη στο γήπεδο του Φωστήρα, όπου μάλιστα σημείωσε μερικές εκπληκτικές νίκες και, στη συνέχεια, ο Γιαφάλογλου ανέλαβε τον Α.Ο. Αγίου Ιεροθέου, τον οποίο ανέδειξε υπερπρωταθλητή της Α΄ Αθηνών (1981), οδηγώντας τον στο Εθνικό Ερασιτεχνικό. Ακολούθως εργάσθηκε στη Δόξα Βύρωνα (1981-82) την οποία ανέβασε επίσης στο Εθνικό Ερασιτεχνικό, ξανά στα Πετράλωνα (1982-83) όπου κέρδισε πάλι τον τίτλο ενός από τους τρεις ομίλους της Α΄Αθήνας, αλλά δεν κατάφερε την άνοδο στους αγώνες μπαράζ με τους δύο άλλους πρωταθλητές, στην Αθηναΐδα Κυψέλης (1983-84) αλλά και ξανά στον Άγ. Ιερόθεο (απ' τα μέσα της σεζόν) και από το 1984-85 έως το 1990 ήταν πάλι ο υπεύθυνος τεχνικός του Α.Ο. Πετραλώνων.
Τεκές Σεγίτ Αλή Σουλτάν

Παραδόσεις

Ο Σεγίτ Αλή Σουλτάν, ιδρυτής του τεκέ, επειδή ήταν σβέλτος και ευκίνητος πολεμιστής πήρε την ονομασία "Κιζίλντελη" (μεταφράζεται ως ερυθρός-τρελός). Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Σεγίτ Αλή Σουλτάν πήρε το όνομα αυτό γιατί ο Τεκές που ίδρυσε βρίσκεται κοντά στον ποταμό «Κιζίλντελη» (Ερυθροπόταμος) - παραπόταμο του Έβρου. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ονομάστηκε έτσι ο ποταμός επειδή όσο ζούσε ο Σεγίτ Αλή Σουλτάν χρησιμοποιούσε την ονομασία αυτή για τον ποταμό.

Εορτές

Σήμερα, ιδιαίτερα την περίοδο Μαΐου - Αυγούστου, τον χώρο επισκέπτονται πιστοί από τα γειτονικά χωριά. Σύμφωνα με έρευνα του Γεώργιου Μαυρομάτη, τον χώρο τον επισκέπτονται και ορθόδοξοι χριστιανοί, είτε από περιέργεια, είτε συνειδητοποιώντας ότι το ετερόδοξο ισλάμ (Μπεκτασισμός) έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στον τεκέ εορτάζεται κάθε χρόνο η μνήμη του Αγίου Γεωργίου, γιορτή κοινή για χριστιανούς και αλεβίτες, στις 6 Μαΐου (σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο), παρουσία εκτός των άλλων και του μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου. Η πανήγυρη συνοδεύεται με κουρμπάνι και συνεστιάσεις.
Καπουτσίνος (Νικόλαος Γύζης)

Ο Καπουτσίνος είναι ζωγραφικό έργο του Νικόλαου Γύζη. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,37Χ 0,31 μ. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη.

Περιγραφή

Οι πινελιές είναι αδρές και αποφασιστηκές. Τα χαρακτηριστικά είναι γωνιώδη ενώ με ελάχιστους τόνους δίδονται οι εντάσεις της  έκφρασης. Η απόκοσμη λάμψη της ψυχής αποδίδεται με τις αστραπές του φωτός στις κόχες των ματιών, στα εξογκωμένα μήλα και στο κάτω χείλος. Το σκούρο κάλυμμα του κεφαλιού τονίζει το φωτισμένο πρόσωπο. Για τον Γιάννη Παπαϊωάννου είναι «μια ανατομία ψυχής παρά μια απεικόνιση προσώπου. Είναι ίσως ο αντιπροσωπευτικότερος πίνακας του ζωγράφου σε κιαροσκούρο.» Και συνεχίζει ο ίδιος μελετητής, «Ο καπουτσίνος εκφράζει κάτι από τον ίδιο το Γύζη: τη μοναξιά του αναχωρητή, του δοσμένου στα εσωτερικά οράματα.»
HTML5

Η HTML5 είναι γλώσσα σήμανσης για τον Παγκόσμιο Ιστό. Είναι η πέμπτη και τελευταία -ως σήμερα- έκδοση της HTML. Η ομάδα Web Hypertext Application Technology Working Group (WHATWG) άρχισε να εργάζεται για αυτή την έκδοση τον Ιούνιο του 2004 με το όνομα Web Applications 1.0. Εκδόθηκε τον Οκτώβρη του 2014 από το W3C.
Η HTML5 αντικατέστησε τη HTML 4.01, την XHTML 1.0 και την DOM Level 2 HTML. Ο σκοπός είναι η μείωση της ανάγκης για plug-in εμπορικών εταιρειών και πλούσιες διαδικτυακές εφαρμογές (RIA) όπως το Adobe Flash, το Microsoft Silverlight, το Apache Pivot, και η Sun JavaFX.
Οι ιδέες πίσω από την HTML5 εμφανίστηκαν αρχικά το 2004 από την ομάδα WHATWG. Η HTML5 εμπεριέχει το πρότυπο Web Forms 2.0 που είναι επίσης της WHATWG.
Το πρότυπο HTML5 υιοθετήθηκε ως αρχικό βήμα για τις εργασίες της νέας ομάδας εργασίας HTML του W3C το 2007. Αυτή η ομάδα εργασίας δημοσίευσε το Πρώτο Δημόσιο Έγγραφο Εργασίας του προτύπου στις 22 Ιανουαρίου 2008.
Οι συντάκτες της HTML5 είναι ο Ίαν Χίκσον της εταιρίας Google και ο Ντέιβ Χίατ της εταιρίας Apple.
1467 Μασόνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Μασόνα δεν είναι γνωστή με κάποια ακρίβεια. O φασματικός τύπος της είναι GC (κατά Tholen). Η Μασόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 46 λεπτά.
Αλφόνσος του Ανζού

Βιογραφία

Ήταν γιος του Χάιμε (Ιακώβου) δούκα της Σεγκόβια και του Ανζού και της Εμμανουέλας ντε Νταμπιέρ, κόρης του Ροζέ δούκα του Σαν Λορέντσο Νουόβο. Ήταν εξάδελφος του Χουάν Κάρλος της Ισπανίας.
Μιχάλης Μαρίνος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο της Κύπρου στις 26 Οκτωβρίου του 1970. Στα 9 του χρόνια μετακόμισε οικογενειακώς στην Ελλάδα και μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη.
Τελειώνοντας το σχολείο, το 1988, πέρασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου κι αποφοίτησε τέσσερα χρόνια μετά. Μετά τις σπουδές του στα οικονομικά άλλαξε εντελώς επαγγελματικό προσανατολισμό και αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική. Έτσι ξεκίνησε να φοιτά στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη. Από εκεί αποφοίτησε το 1998. Στις σπουδές του περιλαμβάνονται σεμινάρια υποκριτικής, κίνησης και φωνής, όπως επίσης και τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με δασκάλα την Άννα Διαμαντοπούλου.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έκανε το τηλεοπτικό του ντεπούτο ως ηθοποιός στην κωμική σειρά του MEGA "Ο Πέτρος και τα κορίτσια του" το 1995. Ακολούθησε ένας μικρός ρόλος στη σειρά "Ο Μεγάλος Θυμός" και μία guest εμφάνιση στη σειρά του Λευτέρη Παπαπέτρου, Εγκλήματα. Τις σεζόν 1999-2002 είχε έναν από τους βασικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του MEGA "Για μια Θέση στον ήλιο". Έγινε ευρύτερα γνωστός με το ρόλο του Αλέξη Στεργίου στην κωμική σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη, Στο παρά πέντε. 
Στο θέατρο ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία στο musical των J.Jacobs & W. Cassey "Grease" σε σκηνοθεσία D. Gilmore (θέατρο Βέμπο, 1998) και ακολούθησαν οι παραστάσεις "Πέρσες" του Αισχύλου, σκηνοθεσία Λ. Βογιατζή (Εθνικό Θέατρο, 1999), η μουσική παράσταση "Miserere" του Π. Πασχίδη, σε σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου και μουσική Θ. Μικρούτσικου (Εθνικό Θέατρο, 2001), "Ιφιγένεια εν Αυλίδι", σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου, μουσική Δ. Παπαδημητρίου, (Εθνικό Θέατρο, 2002) και η παράσταση "Βρώμικοι άγγελοι", του Β. Αναστασίου, σε σκηνοθεσία Π. Ζούλια (2003).
Πέτρος Ράλλης

Πολιτική καριέρα

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Σύρου και Κυκλάδων με το Λαϊκό Κόμμα το 1928 και επανεξελέγη τα έτη 1932, 1933, 1935 (πληρεξούσιος) και στην Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή το 1936.
Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ

Πρώτα χρόνια

Ο Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ γεννήθηκε στην περιοχή Καμά της επαρχίας Ναγκαράρ του Αφγανιστάν το 1932. Ήταν απόγονος διακεκριμένων Αφγανών πολιτικών, δημοσίων υπαλλήλων και του θρησκευτικού ηγέτη Μαβλαβή Μοχαμάντ Ιμπραχίμ Καμαβί.

Μόρφωση

Ο Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ αποφοίτησε από το Αραβικό Θρησκευτικό Λύκειο της Καμπούλ. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ στην Αίγυπτο, και έπειτα από Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη.

Πρωθυπουργός

Ως πρωθυπουργός, ο Σαφίκ υποστήριξε τις μεταρρυθμίσεις στη συντηρητική κοινωνία του Αφγανιστάν. Επίσης, επιδίωξε στενότερους δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες και υποσχέθηκε σημαντική μείωση της καλλιέργειας οπίου και του λαθρεμπορίου. Εκτός από αυτό, ήταν επίσης υπεύθυνος για την επίλυση της συνεχιζόμενης διαμάχης για το νερό με το Ιράν μέσω της διπλωματίας. Ο Σαφίκ υπήρξε πρωθυπουργός για επτά μήνες.
Πρώιμες εκδόσεις "Σπουδαστών της Γραφής"

Περιλαμβάνει εκδόσεις που διακινήθηκαν από τους "Σπουδαστές της Γραφής" πριν το 1881 οπότε ιδρύθηκε η Εταιρία Σκοπιά . Πολλές από τις εκδόσεις αυτές δεν κυκλοφορούν πια, ενώ άλλες ανατυπώθηκαν και κάποιες μπορούν να βρεθούν σε ηλεκτρονική μορφή στο Ίντερνετ.

Πρώιμες εκδόσεις (διάφορα)

1842
Στοιχεία από τη Γραφή και την Ιστορία για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού - αγγλικός τίτλος Evidence From Scripture and History of the Second Coming of Christ, About the Year 1843 του Γουίλιαμ Μίλερ William Miller.
 1855 
Six Sermons - Έξι κηρύγματα του Τζωρτζ Στορρς 
Treatises of George Storrs (1855-1879)
 1856 
The Last Times and the Great Consummation by Rev. Joseph Seiss 
 1861 
Treatises of George Stetson (1861-1875)
 1864  
Our Inheritance in the Great Pyramid (Η κληρονομιά μας στη Μεγάλη Πυραμίδα) του Charles Piazzi Smyth
 1870 
Present Truth, Or Meat in Due Season by Jonas Wendell
 1871 
Evidences for the Coming of the Lord in 1873: Or The Midnight Cry by Nelson H. Barbour
Treatises of N.H. Barbour (1871-1877)
The Study of the Bible by Henry Dunn
Destiny of the Human Race--A Scriptural Inquiry by Henry Dunn (1872?)
 1874 
The Midnight Cry and Herald of the Morning (1874-1876)--magazine edited by N.H. Barbour
A Vindication of the Government of God Over the Children of Men by George Storrs
 1876 
Early Writings of Charles Taze Russell from The Bible Examiner and The Herald of the Morning (1876-1879)
 1877 
The Great Pyramid: A Miracle in Stone by Rev. Joseph Seiss
1877
The Three Worlds and the Harvest of This World Οι τρεις κόσμοι και ο θερισμός αυτού του κόσμου των Νέλσον Μπάρμπουρ και Τσαρλς Τέηζ Ρώσσελ
 1880 
Day Dawn, or the Gospel in Type and Prophecy by J.H. Paton
Μύρκινος Σερρών

Γεωγραφία

Ο Μύρκινος βρίσκεται στα νότια του κάμπου των Σερρών, περίπου 500 μ ανατολικά από τις όχθες του ποταμού Στρυμόνα στο σημείο που καταλήγει ο παραπόταμός του Αγγίτης. Απέχει 21 χλμ. Ν. από τη Νέα Ζίχνη και 49  χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Στα βορειοανατολικά και σε απόσταση περίπου 300 μέτρα ανατολικά του ποταμού Αγγίτη έχει εντοπιστεί αρχαίο νεκροταφείο. Η πλειοψηφία των κατοίκων του ασχολούνται με την γεωργία - κυρίως βαμβακοκαλλιέργειες, αλλά και σιτηρά.

Ιστορία

Η Μύρκινος ήταν αξιόλογη θρακική πόλη, πρωτεύουσα των Ηδωνών (από τον 8ο έως τον 5ο π.Χ. αιώνα), που η θέση της ταυτίζεται με το σημερινό ομώνυμο χωριό, όπου αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίας πόλης. Κατά την εποχή της εκστρατείας του Δαρείου κατά των Ελλήνων, ο Δαρείος δώρησε το 513 π.Χ. την πόλη στον Ιστιαίο τον Μιλήσιο, σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του και να φυλάττει την γέφυρα του Στρυμόνα.
Αργότερα ο Αρισταγόρας επιχείρησε να δημιουργήσει αποικία στην πόλη, αλλά αυτή ανακαταλήφθηκε από τους Ηδωνούς και έγινε πρωτεύουσά τους. Έναν χρόνο αργότερα, το 497 π.Χ., ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος επιχείρησε και πάλι να πάρει την πόλη και έπεσε πολεμώντας στα τείχη της, ενώ ο στρατός του καταστράφηκε. Στη συνέχεια, και μετά τον φόνο του Ηδωνού βασιλιά Πιττακού από την γυναίκα του Βραυρού και τον γιο του Γοαξό, η πόλη έμεινε ελεύθερη ως το 424 π.Χ. οπότε παραδόθηκε στον Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα.
Όπως μαρτυρεί η μνεία της από τον Αππιανό και το Διόδωρο, καθώς και η ανεύρεση τριών επιγραφών, η Μύρκινος επέζησε ως τη ρωμαϊκή (αυτοκρατορική) εποχή. Στα Βυζαντινά χρόνια αναφέρεται με το όνομα Δοξόμπος ή Δοξόμπους και πιθανολογείται ως ένας από τους παράλιους οικισμούς της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης (σήμερα αποξηραμένης λίμνης Αχινού).

Ονομασία - Διοικητικά

Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση ως Δοξόμπος το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοτσακίου (Μυρρίνης). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μύρκινος και το 1946 με το ΦΕΚ 373Α - 31/12/1946 συστάθηκε κοινότητα Μυρκίνου με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μυρκίνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 199  κατοίκους.
Νόβι Ουρενγκόι

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1975 μετά την ανακάλυψη του πεδίου φυσικού αερίου του Ουρενγκόι, και είναι από τα μεγαλύτερα στη Ρωσία. Το καθεστώς πόλης της χορηγήθηκε το 1980.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, είναι ενσωματωμένη ως πόλη θυλακιακής σημασίας του Νόβι Ουρενγκόι, έχοντας ισοδύναμο διοικητικό καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη θυλακιακής σημασίας του Νόβι Ουρενγκόι είναι ενσωματωμένη ως Αστικός Θύλακας Νόβι Ουρενγκόι.

Οικονομία

Μια σημαντική βιομηχανία της πόλης είναι η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η πόλη έχει ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου στον κόσμο και υπάρχουν σημαντικές προοπτικές για περαιτέρω εξερεύνηση. Η κρατική εταιρεία Γκάζπρομ είναι ο κύριος τοπικός εργοδότης.

Μεταφορές

Η πόλη βρίσκεται στη σιδηροδρομική γραμμή Τιουμέν–Νόβι Ουρενγκόι. Ταξιδεύοντας βόρεια από το Τιουμέν, το Νόβι Ουρενγκόι είναι ο τελευταίος σημαντικός σταθμός της γραμμής, ενώ ο προηγούμενος σταθμός της γραμμής είναι το Νογιάμπρσκ.
Το Νόβι Ουρενγκόι βρίσκεται κατά μήκος του σιδηροδρόμου Σαλεχάρντ-Ιγκάρκα, γνωστός και ως "Νεκρός Δρόμος". Εκτείνεται από το Νόβι Ουρενγκόι έως το Στάρι Ναντίμ και είναι τμήμα του Σιδηρόδρομου του Θανάτου, ο οποίος χρησιμοποιείται ως σημαντικός σιδηρόδρομος για μεταφορά φορτίων.
Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Νόβι Ουρενγκόι.

Αθλητισμός

Η Φακέλ είναι αντρική ομάδα βόλεϊ, η οποία αγωνίζεται στην Ρωσική Βόλεϊ Σούπερ Λιγκ και η έδρα της είναι το Αθλητικό Κέντρο Γκαζοντομπιτσίκ. Στην σεζόν 2008-09 τερμάτισε τρίτη, πίσω από την Ζενίτ Καζάν και την Ίσκρα Οντίντσοβο.
Καυσία

ΤΡΕΧΟΥΣΗ ΧΡΗΣΗ

Σήμερα η χρήση της καυσίας έχει εξαφανιστεί στη Μακεδονία, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, τους Καλάς, κληρονομιά της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των ελληνικών βασιλείων.
Πράσινη Γραμμή

Επεισόδια στην Πράσινη Γραμμή

Στην Πράσινη Γραμμή σημειώνονται κατά καιρούς επεισόδια ανάμεσα σε Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους.
Το 1996 ελληνοκύπριοι διαδηλωτές μπήκαν παρά την απαγόρευση εισόδου στην Πράσινη Γραμμή. Ένας από αυτούς, ο Τάσος Ισαάκ, κατέπεσε στο έδαφος ενώ προσπαθούσε να επιστρέψει. Τουρκοκύπριοι διαδηλωτές τον βρήκαν και τον χτύπησαν επί 15 λεπτά αφαιρώντας του τη ζωή. Μεταξύ των Τουρκοκυπρίων υπήρχαν και μέλη της λεγόμενης "αστυνομίας της Βορείου Κύπρου".
Παλαιοχώρια Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Παλαιοχώρια βρίσκονται προς τα όρια με την Ευρυτανία και στο νότιο άκρο της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχουν 45 χλμ. βορειοανατολικά από το Αγρίνιο. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1961  ως μέρος της τότε κοινότητας Χούνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα γειτονικά χωριά Ρίο,  Σκιαδαίικα, Μπασδουναίικα, Λάκκες, Χούνη, Παλαιοχούνη και Λουτρά  αποτελούν την τοπική κοινότητα Χούνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκους.
Καστανιές Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Οι Καστανιές βρίσκονται στα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Εκεί βρίσκεται ο ένας από τους δύο τελωνειακούς σταθμούς κατά μήκος των χερσαίων συνόρων των δύο χωρών. Στις Καστανιές βρίσκεται το μοναδικό χερσαίο σύνορο της Ελλάδας με την Τουρκία, (σε μήκος περίπου 11 χιλιομέτρων) δεδομένου ότι το υπόλοιπο σύνορο καθορίζεται από την κοίτη του ποταμού Έβρου. Βρίσκεται βορείως της Ορεστιάδας και παρακείμενος του οικισμού των Ριζίων και σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από την τουρκική πόλη της Αδριανούπολης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.059 κατοίκους, ενώ το 2001 είχε 1.516, που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Το 1923 συστάθηκε εκεί, το το πρώτο Τελωνείο στην ελληνοτουρκική μεθόριο, το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα. Το χωριό επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν "Τσιρέκιοϊ" και παλαιότερα είχε γνωρίσει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, από την καλλιέργεια της σκούπας. Στις Καστανιές λειτουργεί δημοτική βιβλιοθήκη ενταγμένη στο πρόγραμμα του Εθνικού Κέντρου βιβλίου για την αναγνωσιμότητα στον Νομό Έβρου. Τον Μάρτιο του 2018 στα ελληνοτουρκικά σύνορα, στις Καστανιές Έβρου, αιχμαλωτίστηκαν  άνανδρα, από πολυμελή τουρκική περίπολο δυο Έλληνες αξιωματικοί.
Εντομοφαγία

Η εντομοφαγία είναι η βρώση εντόμων, νυμφών και αυγών εντόμων και χρυσαλλίδων από τον άνθρωπο.  
Η κατανάλωση εντόμων ήταν γνωστή από πολύ παλιά στον άνθρωπο.  Στις μέρες μας είναι διαδεδομένη σε περιοχές της Αφρικής, της Ασίας, της Αμερικής και της Ωκεανίας. Αντίθετα δεν είναι διαδεδομένη στην Ευρώπη αν και έχουν γίνει προσπάθειες εισαγωγής της κατανάλωσης εντόμων στη δίετα των Ευρωπαίων.
Το 2005, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας, οι άνθρωποι που τρέφονταν και με έντομα σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν περίπου δύο δισεκατομμύρια. Η οργάνωση έχει καταγράψει περίπου 1.900 είδη βρώσιμων εντόμων. Σύμφωνα με έρευνες η κατανάλωση εντόμων μπορεί να αποτελέσει την λύση για την αντιμετώπιση της ανεπάρκειας των τροφίμων λόγω της πολύ μεγάλης αύξησης του πληθυσμού καθώς και της μόλυνσης του περιβάλλοντος, στην οποία συμβάλλει σημαντικά η εκτροφή ζώων για την παραγωγή και την κατανάλωση κρέατος.
Πυργαδίκια Χαλκιδικής

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό ιδρύθηκε από πρόσφυγες, έπειτα από το 1922. Κατάγονται από το χωριό Αφθονή. Μαζί έφεραν και την εικόνα της πολιούχου, Παρθένου Μαρίας της Καστρέλλας. Είναι κτισμένο στη θέση αρχαίας πόλης, με το όνομα Πίλωρος. Η ονομασία του χωριού μάλλον προέρχεται από τον "αγρό της περί Γαρδικείας", που αναφέρεται σε έγγραφα της Μονής Δοχειαρείου του Αγίου Όρους το 1057 . Στα έγγραφα της Βυζαντινής εποχής, ο οικισμός αναφέρεται με το σημερινό του όνομα. Ο εκπολιτιστικός σύλλογος του χωριού ονομάζεται "Η Αφθόνη" και είναι παρών σε εκδηλώσεις κάθε χρόνο.
Καλουτάς Ιωαννίνων

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Το χωριό είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός καθώς διατηρεί στοιχεία της ζαγορίτικης αρχιτεκτονικής. Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη πρόκειται για σλαβικό τοπωνύμιο που σημαίνει Μαύρος, ενώ σύμφωνα με την δεύτερη που ανήκει στον ιστοριοδίφη του 19ου αιώνα, Ιωάννη Λαμπρίδη, το χωριό οφείλει την ονομασία του στην οικογένεια Καλωτά που προερχόταν από τα Ιωάννινα και κάποια μέλη της οποίας εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.  
Κατά το β΄ μισό του 18ου αιώνα, επισκέφτηκε τον οικισμό όπου και κήρυξε, ο μοναχός Κοσμάς ο Αιτωλός, ενώ σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1895, ο πληθυσμός του ανερχόταν στους 441 κατοίκους. 
Ο Καλουτάς υπέστη μεγάλες καταστροφές από τα γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, καθώς βομβαρδίστηκε τον Αύγουστο του 1943 και επιπλέον πυρπολήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Συνολικά καταστράφηκαν 123 οικίες και πλινθόκτιστες καλύβες του Καλουτά, ενώ σκοτώθηκαν τρεις κάτοικοι του οικισμού. Μεταπολεμικά ο Καλουτάς παρήκμασε χάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του. Με προεδρικό διάταγμα του 2005 αναγνωρίστηκε επίσημα ως μαρτυρικό χωριό.
Στέφανος Χρήστου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1954 στις νήσους Οινούσσες του νομού Χίου και ζει στον Κορυδαλλό από την ηλικία των 7 ετών. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1978 και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ναυτιλιακό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ασκεί το δικηγορικό λειτούργημα έχοντας γραφείο στον Πειραιά. Είναι παντρεμένος, με δύο παιδιά.
Υπηρέτησε το θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης επί 18 χρόνια, από τα οποία 8 ως δημοτικός σύμβουλος και 12 χρόνια ως δήμαρχος Κορυδαλλού, μέχρι και το 2006. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της διαδημοτικής επιχείρησης Αναπτυξιακή Δήμων Πειραιά, στην οποία μετέχουν έξι δήμοι της ευρύτερης περιφέρειας του Πειραιά, όπως οι δήμοι Πειραιώς, Νίκαιας, Κερατσινίου, Κορυδαλλού, Περάματος, Δραπετσώνας).
Είναι επίσης αντιπρόεδρος στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Δημοτικών Κινηματογράφων, όπου μετέχουν οκτώ χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Καλύβια Αμφιλοχίας Αιτωλοακαρνανίας

Σημείωση

Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχει και ο οικισμός Καλύβια Αγρινίου. Στην ίδια δημοτική ενότητα υπήρχε και ο οικισμός Καλύβια Λουτρού που καταργήθηκε στα ΒΑ. από τον Κρίκελλο,