google/wiki40b huggingface dataset:
Γιόχαν Κέλερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1826 στο Suure-Jaani, κοντά στον οικισμό Ιβάσκι της σημερινής επαρχίας Βίλγιαντι της Εσθονίας, η οποία τότε υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημόσιο σχολείο του Βίλγιαντι, ενώ κατόπιν σπούδασε ζωγραφική στο Τσέσις της Λιβονίας. Το 1846 συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, από την οποία τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο κατά την αποφοίτησή του το 1855. Τα επόμενα χρόνια ταξίδεψε στη Δυτική Ευρώπη (Παρίσι, Ρώμη κ.α.) όπου φιλοτέχνησε διάφορους πίνακες τους οποίους παρουσίαζε σε εκθέσεις.
Επιστρέφοντας στη Ρωσία εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη όπου ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα ως καθηγητής στη Σχολή Καλλιτεχνικής Ανάπτυξης, καθώς και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Παράλληλα, υπήρξε δάσκαλος ζωγραφικής των μελών της ρωσικής βασιλικής οικογένειας. Παρουσίασε τα έργα του και εκτός ρωσικής επικράτειας, ενώ το 1874, ως αναγνώριση για την αξία και την ποιότητα των υδατογραφιών του, έγινε δεκτός στον Βελγικό Βασιλικό Σύνδεσμο Υδατογράφων. Απεβίωσε το 1899.

Δράση στα πλαίσια του εσθονικού εθνικού κινήματος

Τη δεκαετία του 1860 εγκαινιάστηκαν οι επαφές του Κέλερ με τους κύκλους των μορφωμένων Εσθονών. Παράλληλα ο Κέλερ χρησιμοποίησε τη θέση του στην Αγία Πετρούπολη προκειμένου να ενισχύσει τους αγρότες της Εσθονίας.

Αποτίμηση

Ο Κέλερ συγκαταλέγεται μαζί με τους Κρίστιαν Ράουντ και Αντς Λαϊκμάα στην τριάδα των κορυφαίων Εσθονών ζωγράφων του 19ου αιώνα. Ξεχώρισε κυρίως για τις προσωπογραφίες και τις τοπιογραφίες του, ενώ μνημονεύεται και για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του εσθονικού εθνικού κινήματος. Το 1976 ανεγέρθη στο Βίλγιαντι ανδριάντας προς τιμήν του (έργο των Έντγκαρ Βίιες και Ρέιν Λούουπ), ενώ το 2001 τα Εσθονικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημο με τη μορφή του, με αφορμή τη συμπλήρωση 175 ετών από τη γέννησή του.
Εθνόσημο των Βερμούδων

Το εθνόσημο των Βερμούδων απεικονίζει ένα κόκκινο λιοντάρι που κρατάει μια ασπίδα. Πάνω σε αυτήν υπάρχει η εικόνα ενός ναυαγισμένου πλοίου.
Το λιοντάρι είναι σύμβολο της Αγγλίας και υπονοεί τη σχέση του νησιού με τη χώρα αυτή. Το πλοίο είναι το «Sea Venture» του σερ Τζορτζ Σόμερς, που προσάραξε στα νησιά το 1609, στη διάρκεια σφοδρής καταιγίδας. Όλοι οι επιβαίνοντες στο πλοίο διασώθηκαν και αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον εποικισμό του νησιού.
Το εθνόσημο υπάρχει στη σημαία των Βερμούδων, όπως επίσης και στη Σημαία του Κυβερνήτη.
Κάτω από το εθνόσημο υπάρχει στα λατινικά η επιγραφή «Quo Fata Ferunt» που σημαίνει «Όπου μας μεταφέρει η τύχη μας».
Ανεξάρτητη μεταβλητή

Ο όρος ανεξάρτητη μεταβλητή ουσιαστικά είναι ένας μαθηματικός όρος διάκρισης μεταβλητών που έχει ευρύτητα χρήσης στην επιστημονική πειραματική έρευνα και κυρίως στη στατιστική.
Γενικά ως ανεξάρτητη μεταβλητή χαρακτηρίζεται κάθε είδους ερεθισμός που προέρχεται από το περιβάλλον (οπτικός, ακουστικός, αφής, γεύσης κλπ.), καθώς και κάθε έννοια υπόθεσης που εισέρχεται σε ερευνητικό πεδίο, εξ ου και το μεγάλο πλήθος συνώνυμων όρων με τους οποίους απαντάται όπως π.χ. μεταβλητή ερεθισμού, μεταβλητή υπόθεσης, μεταβλητή εισαγωγής, πειραματική μεταβλητή, μεταβλητή έκθεσης, δραστική μεταβλητή, ή και πρόβλεψης, παλινδρόμησης, ελεγχόμενη κ.ά.
Στην παρατήρηση ή πειραματική έρευνα προσδιορίζουμε το χαρακτηριστικό αυτό που μας ενδιαφέρει, δηλαδή την κύρια μεταβλητή, και το οποίο στη συνέχεια θα μετρήσουμε απομονώνοντας έτσι άλλα χαρακτηριστικά (μεταβλητές). Μπορούμε με τον τρόπο αυτό να ισχυριστούμε ότι ελέγχουμε το όλο πείραμα - έρευνα αφού αποκλείουμε οποιαδήποτε συμπεριφορά άλλων μεταβλητών. Για παράδειγμα εξετάζουμε το βάρος ενός οχήματος αποκλείοντας τη συνθήκη κίνησης ή των κλιματολογικών συνθηκών που επικρατούν κατά την έρευνα, ή εξετάζουμε μια στατιστική μονάδα (φοιτητή, ή στρατιώτη) ανεξάρτητα των μεταβλητών ύψους βάρους, οικογενειακής κατάστασης κλπ.

Αντίθετα όμως αυτού μπορούμε να κρατήσουμε σταθερές όλες τις άλλες μεταβλητές που μπορεί να επηρεάζουν εκτός από μία  της οποίας και εξετάζουμε τη συμπεριφορά επί της κυρίας, στη περίπτωση αυτή λέμε ότι εξετάζουμε μια εξαρτώμενη ή εξαρτημένη μεταβλητή που μπορεί να μεταβάλλεται σε κάθε μεταβολή της ανεξάρτητης.
Στη μαθηματική γλώσσα η παραπάνω τελευταία συμπεριφορά, (σχέση), αποδίδεται ως συνάρτηση ανεξάρτητης μεταβλητής (χ) της εξαρτημένης (y) όπου .

Στη στατιστική ως ανεξάρτητη μεταβλητή μπορεί να είναι οποιαδήποτε ποσοτική ή ποιοτική μεταβλητή.
Άσμπαχ-Μαρκτ

Γεωγραφία

Το Άσμπαχ-Μαρκτ ευρίσκεται στο Μόστφιρτελ, σε απόσταση, περίπου, 10 χμ. από το Άμστεττεν. Ο δήμος διασχίζεται από τον Ποταμό Ουρλ.
Μιτρίμπα

Η Μιτρίμπα είναι μετεωρολογικός σταθμός στο βορειοδυτικό Κουβέιτ. Στις 21 Ιουλίου του 2016, η θερμοκρασία σε αυτή την περιοχή χτύπησε το μοιραζόμενο ρεκόρ της υψηλότερης θερμοκρασίας που έχει καταγραφεί αξιόπιστα στη Γη στους 54.0 °C.
Ερνέστος Φρειδερίκος Β΄ της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Ερνέστου-Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν και της Σοφίας-Αλμπερτίνας, κόρης του Γεωργίου-Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Έρμπαχ-Έρμπαχ.
Το 1745 απεβίωσε στο Χίλντμπουρκχάουζεν σε ηλικία 38 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστος-Φρειδερίκος Γ΄.
Απόστολος Δασκαλάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γύθειο (Νιοχώρι) στις 24 Σεπτεμβρίου 1903 και σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία (Σορβόνη, Παρίσι) λαμβάνοντας δίπλωμα Ανωτάτων Σπουδών Ιστορίας και Γεωγραφίας.
Εργάστηκε ως ανταποκριτής στον αθηναϊκό και ελληνοαμερικανικό Τύπο.
Συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Ναζί για υποκίνηση αντιστασιακής δράσης κατά την περίοδο της Κατοχής.
Από το 1943 ως το 1944 διετέλεσε γενικός διευθυντής του υπουργείου Παιδείας στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο, με καθήκοντα υπουργού. Ίδρυσε πολλά ελληνικά σχολεία στην Αίγυπτο και στην Παλαιστίνη.
Ήταν καθηγητής της Μεσαιωνικής και Νεωτέρας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1953 ως το 1954 ήταν πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πέθανε σε ηλικία 79 ετών την 1η Δεκεμβρίου 1982 και κηδεύτηκε την μεθεπομένη από τον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Βρανίκα και απέκτησαν δύο κόρες.
Γκνασινγκμπέ Εγιαντεμά

Ηγέτης του Τόγκο

Πήρε μέρος σε δύο επιτυχή στρατιωτικά πραξικοπήματα, τον Ιανουάριο του 1963 και τον Ιανουάριο του 1967 και έγινε πρόεδρος στις 14 Απριλίου του 1967.
Κέρδισε 3 προεδρικές εκλογές και κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία.
Το αρχικό του όνομα ήταν Ετιέν αλλά το άλλαξε αργότερα. Υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό (1953–1961), στην Αλγερία και την Ινδοκίνα. Στις 13 Ιανουαρίου 1963 ανέτρεψε σε πραξικόπημα τον Πρόεδρο Σιλβάνους Ολίμπιο και φέρεται ο ίδιος να έριξε τη φονική σφαίρα σε αυτόν.
Τότε διορίστηκε αρχηγός του Στρατού.
Στην επέτειο του πραξικοπήματος του 1963, ο Εγιαντέμα έκανε νέο πραξικόπημα (1967) και έγινε πρόεδρος. Κέρδισε τις εκλογές του 1972, 1979 και 1986, χωρίς αντίπαλο. Το 1991 εξουδετερώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος και ανατροπής του.
Αργότερα, προέβη σε νέο Σύνταγμα και τη διεξαγωγή φερόμενων δημοκρατικών εκλογών, το 1993, στις οποίες εξελέγη με μεγάλο ποσοστό, σε αντίθεση με το 1998, που επανεξελέγη με ελάχιστη διαφορά, εν μέσω κατηγοριών για δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων.
Το Δεκέμβριο του 2002 με αναθεώρηση του Συντάγματος η θητεία του Προέδρου έγινε χωρίς όρια και ο Εγιαντέμα επετράπη να διεκδικήσει και νέα θητεία- ρεκόρ. Την 1η Ιουνίου του 2003 επανεξελέγη με 57,2%.
Ήταν πρόεδρος του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας την περίοδο 2000-2001 και βοήθησε ως μεσολαβητής στον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου στην Ακτή Ελεφαντοστού, το 2002.

Επιζήσας αεροπορικής τραγωδίας

Ο Εγιαντεμά ήταν το μοναδικό πρόσωπο που επέζησε όταν ένα αεροσκάφος στο οποίο επέβαιναν πολιτικοί συνετρίβη στις 24 Ιανουαρίου του 1974 σε απομακρυσμένη τοποθεσία στα βόρεια του Τόγκο. Ο πρόεδρος ήταν μέσα στο αεροπλάνο, αλλά σώθηκε. Το γεγονός της συντριβής αποδόθηκε σε δολιοφθορά και περιγράφηκε ως απόπειρα δολοφονίας του Εγιαντεμά. Έπειτα από το ατύχημα, ο Εγιαντεμά άλλαξε το όνομά του από Ετιέν σε Γκνασινγκμπέ, για να θυμίζει την ημερομηνία της συντριβής που έγινε με το αεροπλάνο και του γεγονότος ότι ήταν ο μοναδικός επιζήσας. Στο χώρο του δυστυχήματος τοποθετήθηκε μνημείο που εικονίζει όρθιο τον Εγιαντεμά.

Θάνατος

Πέθανε ενώ μεταφερόταν για επείγουσα νοσηλεία, από καρδιακή προσβολή, το 2005. Την περίοδο του θανάτου  του, ήταν ο μακροβιότερος ηγέτης της Αφρικής.
Ο γιος του, Φωρ Γκνασινγκμπέ, τον διαδέχτηκε στην προεδρία του Τόγκο.
Στάδιο Αλγκάρβε

Ιστορία

Το γήπεδο άρχισε να κατασκευάζεται το 2003, ώστε να φιλοξενήσει αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2004.
Εξώμβουργο

Αρχαία Ιστορία

Ερείπια που χρονολογούνται από την εποχή του χαλκού έχουν βρεθεί κοντά στο Εξώμβουργο και ερείπια της γεωμετρικής περιόδου και του 5-6ου αιώνα π.Χ. έχουν εντοπιστεί σε αρχαιολογικές ανασκαφές στους νότιους πρόποδες του βουνού συμπεριλαμβανομένου ενός ναού της Δήμητρας. Ένας μεγάλος τοίχος από μια Ιωνική πόλη που χρονολογείται από το 1100 π.Χ. βρίσκεται νοτιοδυτικά του Εξωμβούργου. Τον 4ο αιώνα π.Χ., το διοικητικό κέντρο του νησιού επέστρεψε από το Εξώμβουργο προς την ακτή.

Φρούριο και πόλη

Υπό βυζαντινή κυριαρχία χτίστηκε στο βουνό ένα φρούριο, το οποίο αργότερα ονομάστηκε από τους Ενετούς Castello di Santa Elena παίρνοντας το όνομα από ένα παρεκκλήσι στη κορυφή, και το Εξώμβουργο λειτουργούσε ως πρωτεύουσα του νησιού.
Το βουνό ήταν η τοποθεσία ενός φρουρίου και μιας πόλης που λειτουργούσε ως διοικητικό κέντρο του νησιού από το 1207, όταν το νησί, μαζί με την Άνδρο, τη Σκιάθο, τη Σκόπελο και τη Σκύρο, έγιναν φέουδα των Βενετών αδελφών Ιερεμία και Ανδρέα Γκίζι ακολουθόντας τον διαμελισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης κατά την Τέταρτη Σταυροφορία.
Το 1390, μετά το θάνατο του Βαρθολομαίου Β΄ Γκίζι, η Βενετική Δημοκρατία ανέλαβε τον άμεσο έλεγχο και οχύρωσε περαιτέρω το βουνό. Το νησί έπεσε στα χέρια του οθωμανού ναυάρχου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1537 αλλά ανακαταλήφθηκε από τους Βενετούς το 1538. Το φρούριο επεκτάθηκε περαιτέρω ώσπου εμφανίστηκαν και προμαχώνες μήκους 600 μ. και πύργοι στραμμένοι προς όλες τις κατευθύνσεις. Σε αυτή την εποχή η πόλη μέσα στο κάστρο είχε πληθυσμό 1.000-2.000 κατοίκων και περιείχε 677 σπίτια, 5 εκκλησίες και μερικές αποθήκες και ταμιευτήρες.
Το 1570 ισχύς 8.000 οθωμανικών στρατευμάτων και αρκετών κανονιών, διοικούμενη από τον Τζάνουμ Πασά, πολιόρκησε το βουνό, αλλά αποκρούστηκε επιτυχώς. Περαιτέρω αποτυχημένες προσπάθειες για την πολιόρκηση του φρουρίου έγιναν το 1655, 1658, 1661 και 1684. Από το 1700 οι οχυρώσεις δεν ήταν σε καλή κατάσταση και το φρούριο ήταν επανδρωμένο μόνο από 14 στρατιώτες. Οι Βενετοί παρέμειναν υπεύθυνοι μέχρι το 1715 κατά τον τελευταίο βενετοτουρκικό πόλεμο, πολύ καιρό αφότου είχαν πέσει οι υπόλοιπες Κυκλάδες στους Τούρκους, ανακαταλήφθηκε από τουρκική δύναμη 65 πολεμικών πλοίων και 74 οπλιταγωγών που μετέφεραν 25.000 στρατιώτες. Παρά το γεγονός ότι το φρούριο θεωρούταν ακατάκτητο και φαινόταν ασφαλές έναντι των εισβολέων, ο διοικητής του φρουρίου διαπραγματεύτηκε όρους και παραδόθηκε. Οι όροι επέτρεψαν σε όλους τους Βενετούς στο νησί να φύγουν, με τους Έλληνες αναγκασμένους να παραμείνουν. Ο διοικητής και οι αξιωματικοί του κατηγορήθηκαν για «προδοσία κατόπιν δωροδοκίας» από τη Βενετική Δημοκρατία και καταδικάστηκαν σε θάνατο διά κατάποσης υγρού αργύρου/έχοντας υγρό άργυρο χυμένο στο σώμα τους. Ο Μπερνάρντο Μπάλμπι, ο πρύτανης (κυβερνήτης) του νησιού, μεταφέρθηκε στη Βενετία και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για δειλία. Οι Οθωμανοί σχεδόν αποδόμησαν το φρούριο και την πόλη μέσα σε αυτό σε διάστημα 3 ημερών.
Η πόλη στο βουνό ήταν προηγουμένως γνωστή ως Τήνος (Tine ή Tino στους Βενετούς) με την σημερινή πόλη να ήταν προηγουμένως γνωστή ως Άγιος Νικόλαος. Η ονομασία Εξώμβουργο θα πει «έξω από το βούργο»
Τζέημς Γουλφ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1727 στη περιοχή του Κεντ της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος αξιωματικός του αγγλικού στρατού. Έτσι από πολύ νεαρή ηλικία ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα, που αμέσως άρχισε και να διακρίνεται. Συμμετείχε στη Μάχη του Ντέτινγκεν (1742), στη μάχη του Φοντενουά (1745) και  στη μάχη του Λάουφερντ (1747) κατά τον λεγόμενο οκταετή  Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής (1740-1748), όπου ενεπλάκησαν σχεδόν όλα τα Βασίλεια της Ευρώπης εκτός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κατά την τελευταία μάχη ο Γουλφ τραυματίσθηκε βαριά πλην όμως για την επιτυχή έκβαση του στρατιωτικού τολμήματος που είχε επιχειρήσει διορίσθηκε από τον Πρωθυπουργό διοικητής σε μια από τις περιφέρειες του Καναδά.
Κατά την εκστρατεία του Καπ Μπρετόν που ακολούθησε ο Γουλφ κατάφερε την κατάληψη του σπουδαίου φρουρίου Λούισμπουργκ. Τότε ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας Ουΐλιαμ Πιτ τον κάλεσε αμέσως στην  Αγγλία, τον προήγαγε σε στρατηγό και του ανέθεσε τη στρατιωτική επιχείρηση κατάληψης του Κεμπέκ. Ο Γουλφ επέστρεψε στον Καναδά και σε πολύ σύντομο διάστημα έφερε σε πέρας με απόλυτη επιτυχία την πρωθυπουργική εντολή.
Κατά τη τελευταία όμως αυτή επιχείρηση στη μάχη του Κεμπέκ λίγο πριν το τέλος της νικηφόρου έκβασής της τραυματίσθηκε  θανάσιμα και υπέκυψε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1759 σε ηλικία μόλις 33 ετών.
Η σoρός του μεταφέρθηκε στην Αγγλία και ετάφη με μεγάλες τιμές στο Γκρήνουιτς, δίπλα στον τάφο του πατέρα του, ενώ στο πάρκο της πόλης ανεγέρθηκε ο ανδριάντας του.
Δήμος Σουφλίου

Ενότητες και οικισμοί

Ο Δήμος Σουφλίου αποτελείται από 3 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 3 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
NGC 6752

Το NGC 6752 (ή Caldwell 93) είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Ταώς. Απέχει περίπου 13.000 έτη φωτός από τη Γη. Με φαινόμενο μέγεθος + 5,4 είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού σε καλές συνθήκες παρατήρησης και είναι το πέμπτο λαμπρότερο στον γήινο ουρανό μετά τα ω Κενταύρου, 47 Τουκάνας, Μεσιέ 22 και NGC 6397. Είναι ένα από τα ευκολότερο να αναλυθούν σφαιρωτά σμήνη στον γήινο ουρανό, ενώ μόνο το NGC 6397 έχει φωτεινότερα άστρα με βάση το φαινόμενο μέγεθος.
Ο πρώτος που το παρατήρησε ήταν ο Τζέιμς Ντάνλοπ τις 28 Ιουλίου 1826, από τη Νέα Νότια Ουαλία, ενώ κατάφερε να το αναλύσει σε ξεχωριστά άστρα. Ο Όουεν Τζίντζεριτς (1960) πρότεινε ότι μπορεί να το είχε παρατηρήσει ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751-52, ταξινομώντας το ως Lac I.13, αλλά μέτρησε τη θέση 10 μοίρες μακριά από την πραγματική. Η θέση που κατέγραψε ο Λακάιγ ως αντικείμενο έχει καταλογραφηθεί ως NGC 6777.
Αποτελείται από περίπου 100.000 άστρα και έχει διάμετρο 100 έτη φωτός. Το κεντρικό τμήμα του σμήνους είναι πολύ πυκνό και έχει υποστεί κατάρρευση πυρήνα. Ο πυρήνας του είναι πλούσιος σε διπλά αστέρια, ενώ το διαστημικό τηλεσκόπιο Τσάντρα έχει αναγνωρίσει 6 πηγές ακτίνων Χ.
Σταν Γκολεστάν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γκολεστάν γεννήθηκε στο Βασλούι της Ρουμανίας, στην ιστορική περιοχή της Μολδαβίας, το 1875. Μετά το 1897 εγκαταστάθηκε οριστικά στη Γαλλία, όπου σπούδασε στη Schola Cantorum του Παρισιού, με τους Βενσάν ντ’ Εντί, Πωλ Ντυκά και Αλμπέρ Ρουσέλ, μέχρι το 1903. Το 1905 εξέδωσε το περιοδικό «Το Μουσικό Λεύκωμα» («L'Album Musical»), στη γαλλική πρωτεύουσα. Έγινε κριτικός μουσικής για το περιοδικό «Figaro», εργαζόμενος ταυτόχρονα ως καθηγητής σύνθεσης στην «Ecole Normale de Musique». Πέθανε στο Παρίσι, το 1956.

Μουσικολογικά στοιχεία

Στενός φίλος του Τζέορτζε Ενέσκου, ο Γκολεστάν αναζητά τα χαρακτηριστικά της ρουμανικής λαϊκής παράδοσης στην οποία, όπως και εκείνος, έμεινε πιστός σε όλη του τη σταδιοδρομία.
Φούφας Κοζάνης

Ιστορία

Το 1845, ο Ρώσος σλαβιστής Βίκτορ Γκριγκόροβιτς κατέγραψε το Παλαιοχώρι ως κυρίως βουλγαρικό χωριό. Ο Στιέπαν Βέρκοβιτς, λαογράφος από τη Βοσνία, σημείωσε το 1889 ότι υπήρχαν 50 βουλγαρικά και 30 τουρκικά σπίτια στο Παλαιοχώρι. Στις 11 Μαΐου 1907, κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύγκρουσης με τους ντόπιους χωρικούς, σκοτώθηκε ο αρχηγός του ελληνικού στρατού, Φούφας (Ζαχαρίας Παπαδάς), διοικητής ελληνικής παραστρατιωτικής ομάδας. Το 1932 το χωριό μετονομάστηκε σε Φούφας, από το ψευδώνυμο του Καπετάν Παπαδά.
Θερμοσκληραινόμενα πολυμερή

Ένα θερμοσκληραινόμενο πλαστικό (thermosetting plastic ή thermoset), είναι ένα πετροχημικό υλικό που σκληραίνει μη αντιστρεπτά. Η σκλήρυνση μπορεί να επέλθει με θέρμανση, γενικά πάνω από 200 °C (392 °F), μέσω χημικής αντίδρασης, ή κατάλληλης ακτινοβόλησης.
Τα θερμοσκληραινόμενα υλικά είναι συνήθως υγρά ή ελάσιμα πριν τη σκλήρυνση και είναι σχεδιασμένα να χυτεύονται στην τελική τους μορφή, ή να χρησιμοποιούνται ως κόλλες. Άλλα θερμοσκληραινόμενα υλικά είναι στερεά όπως αυτά των ενώσεων χύτευσης που χρησιμοποιούνται στους ημιαγωγούς και τα ολοκληρωμένα κυκλώματα (IC). Άμα μια θερμοσκληραινόμενη ρητίνη σκληρυνθεί δεν μπορεί να επαναθερμανθεί και να λιώσει σε διαφορετικό σχήμα.
Οι θερμοσκληραινόμενες ρητίνες μπορούν να αντιπαρατεθούν με τα θερμοπλαστικά πολυμερή που παράγονται συνήθως σε σβώλους και μορφοποιούνται στο τελικό τους προϊόν με τήξη και πίεση ή με χύτευση με έγχυση (injection molding).

Ορισμός

Η IUPAC ορίζει μια θερμοσκληραινόμενη ρητίνη ως ένα πετροχημικό σε μαλακή στερεή ή ιξώδη κατάσταση που αλλάζει μη αντιστρεπτά σε ένα άτηκτο, αδιάλυτο πολυμερές δίκτυο με σκλήρυνση. Η σκλήρυνση μπορεί να προκληθεί από θέρμανση ή κατάλληλη ακτινοβολία, ή και τα δύο.

Διεργασία

Η διεργασία σκλήρυνσης μετασχηματίζει τη ρητίνη σε πλαστικό ή ελαστικό με μια διεργασία διασταύρωσης. Προστίθεται ενέργεια και/ή καταλύτες που προκαλούν την αντίδραση των μοριακών αλυσίδων σε χημικά ενεργές θέσεις (π.χ., ακόρεστες ή εποξειδικές θέσεις), συνδέοντας τες σε μια συμπαγή, τρισδιάστατη δομή. Η διεργασία της διασταύρωσης (cross-linking) σχηματίζει ένα μόριο με μεγαλύτερη μοριακή μάζα, που καταλήγει σε ένα υλικό με πιο υψηλό σημείο τήξης. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης, η μοριακή μάζα αυξάνεται σε τέτοιο σημείο που το σημείο τήξης είναι πιο υψηλό από τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος και το υλικό σχηματίζει ένα στερεό υλικό.
Μη ελεγχόμενη επαναθέρμανση του υλικού καταλήγει στην επίτευξη θερμοκρασίας διάσπασης πριν τη λήψη του σημείου τήξης. Συνεπώς, ένα θερμοσκληραινόμενο υλικό δεν μπορεί να τακεί και να επαναμορφοποιηθεί μετά τη σκλήρυνσή του. Αυτό δηλώνει ότι τα θερμοσκληραινόμενα υλικά δεν μπορούν να ανακυκλωθούν, εκτός από τη χρήση τους ως υλικά πλήρωσης.

Ιδιότητες

Τα θερμοσκληραινόμενα υλικά είναι γενικά πιο ισχυρά από τα θερμοπλαστικά υλικά λόγω του τρισδιάστατου δικτύου των δεσμών (διασταύρωσης) και ταιριάζουν επίσης καλύτερα σε εφαρμογές υψηλών θερμοκρασιών μέχρι τη θερμοκρασία διάσπασης. Όμως, είναι πιο εύθρυπτα. Επειδή το σχήμα τους είναι μόνιμο, τείνουν να μην είναι ανακυκλώσιμα ως πηγή για νεοπαραγόμενα πλαστικά.
Μαμουνίδες

Ιστορικό

Το αρχαίο ιρανικό βασίλειο της Χωρεσμίας είχε κυβερνηθεί μέχρι το 995 από την παλαιά ηγεμονική γραμμή των Αφριγιδών της Καθ. Η Χωρεσμία ήταν η πλούσια αρδευόμενη γεωργική περιοχή του κάτω Ώξου. Περιβαλλόμενη από όλες τις μεριές από στεπώδη γη και ερήμους, ήταν γεωγραφικώς απομονωμένη από άλλες περιοχές ανθρώπινου πολιτισμού. Η απομόνωση αυτή τής επέτρεψε να διατηρήσει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ιρανική γλώσσα και πολιτιστική ταυτότητα.
Οι Μαμουνίδες αντικαταστάθηκαν από τους Γαζναβίδες. Αναλυτικότερα, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης το 1017, Χωρέσμιοι επαναστάτες δολοφόνησαν τον ανεξάρτητο ηγέτη της Χωρεσμίας, Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν των Μαμουνιδών, και τη σύζυγό του, Χουρρά-γι Καλτζί, αδελφή του σουλτάνου των Γαζναβιδών, Μαχμούντ. Σε απάντηση, ο Μαχμούντ απαίτησε την υποτέλεια του Μαμούν. Ο στρατός όμως της Χωρεσμίας στασίασε και δολοφόνησε τον Μαμούν, ανεβάζοντας στο θρόνο τον ανηψιό του, Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ. Ο Μαχμούντ των Γαζναβιδών άδραξε την ευκαιρία και έχοντάς το ως πρόσχημα εισέβαλε, κατέλαβε και προσάρτησε στο κράτος του την περιοχή της Χωρεσμίας. Το γεγονός σήμανε το τέλος της δυναστείας των Μαμουνιδών, η δε Χωρεσμία αποτέλεσε επαρχία της Αυτοκρατορίας των Γαζναβιδών από το 1017 έως το 1034.

Κυβερνήτες

Οι Μαμουνίδες αντικατέστησαν τους Χωρεσμίους Αφριγίδες. Κυβερνήτες των Μαμουνιδών υπήρξαν οι:
1. Μαμούν Α΄ ιμπν Μουχάμμαντ
2. Αμπού αλ-Χάσαν Άλι (γιος του Μαμούν Α΄)
3. Μαμούν Β΄ (πλήρες όνομα: Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν, γιος του Μαμούν Α΄)
4. Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ (γιος του Αμπού αλ-Χάσαν Άλι)
Σημαία της Ουγγαρίας

Η σημαία της Ουγγαρίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις οριζόντιες ισομεγέθεις λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου, λευκού και πράσινου. Υπό αυτή τη μορφή, είναι σημαία της Ουγγαρίας από το 1957.

Προέλευση

Η σημερινή σημαία προέρχεται από το αντιστασιακό κίνημα του 1848 , που κορυφώθηκε με την Επανάσταση της Ουγγαρίας εναντίον των Αψβούργων, το 1848 με 1849.
Τα χρώματα έχουν παρθεί από το ιστορικό εθνόσημο της Ουγγαρίας, που ανάγεται στην εποχή του Μεσαίωνα, ενώ η τριχρωμία υπενθυμίζει τη Γαλλική Επανάσταση.
Κατά την περίοδο του ρομαντισμού, υποστηρίχθηκε ότι τα χρώματα στη σημαία αποτελούν σύμβολα αρετών: κόκκινο για τη δύναμη, λευκό για την πίστη και πράσινο για την ελπίδα. Επιπρόσθετα, το κόκκινο συμβολίζει το αίμα που χύθηκε για την πατρίδα, το λευκό την ελευθερία και το πράσινο τη γη, τα βοσκοτόπια και λιβάδια της Ουγγαρίας.
Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ

Πλοκή

Ο Ντέιβιντ Σέιν είναι ένας νεαρός σεναριογράφος που ψάχνει χρηματοδότηση για να θεατρικό του έργο στο Μπροντγουέι. Προκειμένου να το πραγματοποιήσει, δέχεται τα χρήματα ενός γκάνγκστερ, του Νικ Βαλέντι, υπό τον όρο να παίξει στο έργο η ατάλαντη σύντροφός του, Όλιβ Νιλ. Επίσης, στο έργο θα πάιξουν δύο μεγάλα ονόματα, η Έλεν Σινκλέρ και ο Γουόρντεν Παρσέλ, καθώς και η Έντεν Μπρεντ.
Ο Βαλέντι, για να είναι σίγουρος ότι δε θα κάνει κανείς κακό στην Όλιβ, δίνει εντολή στον μέλος της συμμορίας, Τσιτς, να παρακολουθεί τις πρόβες. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την παράσταση, η Όλιβ έχει μεγάλο πρόβλημα στο να θυμάται τα λόγια της, ο Τσιτς έχει καταπληκτικές ιδέες για τις αλλαγές στο σενάριο, ενώ ο Ντέιβιντ έρχεται πιο κοντά με την Έλεν Σινκλέρ.
Στην πορεία, ο Τσιτς έχει αναμορφώσει πλήρως το σενάριο και έχει βελτιωθεί πολύ. Παράλληλα, η Όλιβ συνάπτει σχέσει με τον Γουόρντεν, κάτι που υποψιάζεται ο Τσιτς και τον απειλεί. Ο Βαλέντι υποψιάζεται ότι η Όλιβ τα έχει με κάποιον άλλο, όμως δεν μπορεί να καταλάβει με ποιον. Επίσης, η σύντροφος του Ντέιβιντ καταλαβαίνει ότι έχει σχέση με την Έλεν Σινκλέρ, όμως εκείνος το αρνείται.
Σε κάποιες παραστάσεις, η Όλιβ αντικαθίσταται από μία καλή ηθοποιό και το έργο γίνεται πολύ καλύτερο. Ο Τσιτς, βλέποντας τη διαφορά, σκοτώνει την Όλιβ, γιατί τόσο καιρό του κατέστρεφε το σενάριο. Ο Ντέιβιντ γίνεται έξαλλος μαζί του και στη συνέχεια πηγαίνει στην Έλεν και της λέει πως έχει σχέση με την Έλεν Σινκλέρ, όμως εκείνη δε στενοχωριέται, καθώς τα έχει με τον Φλέντερ.
Οι γκάνγκστερς του Βαλέντι του λένε πως ο Τσιτς σκότωσε την Όλιβ, επειδή είχαν σχέση. Ο Βαλέντι πείθεται και τους διατάζει να τον σκοτώσουν. Τον κυνηγούν στα παρασκήνια την ώρα της παράστασης και τον πυροβολούν. Λίγο πριν πεθάνει, λέει στον Ντέιβιντ κάποιες τελευταίες αλλαγές για το σενάριο. Οι κριτικοί θεωρούν το έργο αριστούργημα και νομίζουν πως οι πυροβολισμοί ήταν μέρος του έργου.
Στο τέλος, ο Ντέιβιντ πηγαίνει κάτω από το σπίτι του Φλέντερ και ζητά να είναι ξανά με την Έλεν. Εκείνη γυρίζει σε εκείνον, ο οποίος της ζητά να ζήσουν παντρεμένοι πίσω στον τόπο της, ενώ της αποκαλύπτει δύο πράγματα: ότι την αγαπά και ότι δεν είναι καλλιτέχνης.

Βραβεία/Διακρίσεις

Στα 67α βραβεία Όσκαρ κέρδισε στην κατηγορία Β' Γυναικείου ρόλου (Νταϊάν Γουίστ), ενώ έλαβε υποψηφιότητα στις κατηγορίες σκηνοθεσίας, σεναρίου, Β' Ανδρικού ρόλου (Τσαζ Παλμιντέρι), Β' Γυναικείου ρόλου (Τζένιφερ Τίλι), καλλιτεχνικής διεύθυνσης και κοστουμιών.
Στις Χρυσές Σφαίρες κέρδισε στην κατηγορία Β' Γυναικείου ρόλου (Νταϊάν Γουίστ).
Στα BAFTA έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία πρωτότυπου σεναρίου.
Όριον Πατρών και Μεθώνης

Το Όριον Πατρών και Μεθώνης ήταν επαρχιακή διοικητική μονάδα, δοικητική περιφέρεια μικρότερη του θέματος, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. 
Η διαίρεση αναφέρεται πρώτη φορά στην Partitio Romaniae τον 13ο αιώνα ως μία από τις τρεις της Πελοποννήσου και καταλάμβανε το νότιο και δυτικό τμήμα της Πελοποννήσου με κυριότερες πόλεις την Πάτρα, Πύλος και Μεθώνη.