google/wiki40b huggingface dataset:
121 Ερμιόνη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η Ερμιόνη έχει ένα δίλοβο σχήμα, όπως διακρίνεται στις εικόνες που αποκτήθηκαν με το Τηλεσκόπιο Κεκ από τον Δεκέμβριο 2003 και μετά. Σύμφωνα με το καλύτερο πρότυπο, το σχήμα της μπορεί να προσομοιωθεί με δύο μερικώς αλληλοεπικαλυπτόμενες σφαίρες με ακτίνες 80 και 60 χιλιομέτρων, των οποίων τα κέντρα απέχουν μεταξύ τους 115 χλμ. Οι διαστάσεις της Ερμιόνης που δίνονται σε διάφορες πηγές είναι είτε 268×186×183 χλμ., είτε 254 ± 4 × 125 ± 9 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 5,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους, καθώς η μέση πυκνότητά της είναι μικρή, περίπου 1,8 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ερμιόνης εκτιμάται σε 2,2 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 445 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 75 m/sec (270 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Ερμιόνης είναι C (ανθρακούχος), με γεωμετρικό άλβεδο 0,048. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 121 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη μπορεί να φθάσει τους -44 βαθμούς C.
Η Ερμιόνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 33 λεπτά.

Φυσικός δορυφόρος

Στις 28 Σεπτεμβρίου 2002 ανακαλύφθηκε ένας φυσικός δορυφόρος της Ερμιόνης από εικόνες που αποκτήθηκαν με το Τηλεσκόπιο Κεκ ΙΙ. Ο δορυφόρος δεν έχει ακόμα επίσημο όνομα και είναι γνωστός με το προσωρινό όνομα S/2002 (121) 1, αλλά μια ομάδα αστρονόμων έχει προτείνει το όνομα «Λαφαγιέτ» (LaFayette). Η τροχιά του δορυφόρου γύρω από την Ερμιόνη είναι κυκλική ή σχεδόν κυκλική, με ακτίνα 768 ± 11 χλμ. Ο δορυφόρος εκτελεί μία πλήρη περιφορά γύρω από την Ερμιόνη κάθε 2 γήινες ημέρες 13 ώρες και 58 λεπτά. Οι διαστάσεις του εκτιμώνται σε 12 ± 4 χλμ., ενώ η μάζα του σε 1,6 τρισεκατομμύριο τόνους.
Καβάδης Α΄ της Περσίας

Πόλεμοι του Καβάδη με το Βυζάντιο

Με την βοήθεια στρατού 30.000 ανδρών που του παραχώρησαν οι Εφθαλίτες επανήλθε στον Περσικό θρόνο τιμωρώντας τους συνωμότες. Στους Εφθαλίτες έδωσε τον φόρο που τους υποσχέθηκε, επόμενη κίνηση του ήταν να τιμωρήσει την Ανατολική Ρώμη - Βυζάντιο επειδή είχε υποστηρίξει τους συνωμότες που τον ανέτρεψαν. Η έναρξη του πολέμου του Καβάδη με τον αυτοκράτορα Αναστάσιο τον δίκορο θα είναι η αρχή μακροχρόνιων πολέμων μεταξύ Βυζαντινών και Περσών που θα διαρκέσουν πάνω από ένα αιώνα καταλήγοντας στην καταστροφή του Περσικού κράτους από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, 130 χρόνια αργότερα όταν βασιλιάς της Περσίας θα είναι ο δισέγγονος του Καβάδη Χοσρόης Β'. Συμμαχώντας με τους Εφθαλμίτες κατέλαβε τη Θεοδοσιούπολη (σημερινό Ερζερούμ στην Αρμενία) το (502) και την Αμίδα στην περιοχή του Τίγρη το(503). Δύο χρόνια αργότερα νίκησε οριστικά τον Βυζαντινό στρατό αναγκάζοντας τον αυτοκράτορα Αναστάσιο να υπογράψει ειρήνη (505). Οι εχθροπραξίες από τον Καβάδη επαναλήφθηκαν με την άνοδο στον αυτοκρατορικό θρόνο της Ανατολικής Ρώμης του Ιουστίνου Α' (518 - 527). Ο Ιουστίνος έστειλε εναντίον του τον στρατηγό Βελισάριο, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση της πόλης Δάρα στα σύνορα της Μεσοποταμίας με την Αρμενία χρησιμοποιώντας τη ως στρατηγείο του. Το 527 ο Καβάδης πραγματοποίησε νέα επίθεση στη Λαζική (αρχαία Κολχίδα) και στην Αρμενία με σκοπό να καταλάβει ολόκληρη την Μικρά Ασία για να ανοίξει διαδρόμους στο Αιγαίο και την Μεσόγειο. Το 530 πολιόρκησε τη Δάρα έδρα του στρατηγού Βελισάριου γνωρίζοντας τη συντριβή, την επόμενη χρονιά γνώρισε νέα μεγάλη ήττα από τους Βυζαντινούς του Βελισάριο. Λίγο αργότερα ο ηλικιωμένος Καβάδης πέθανε ταπεινωμένος από τις ήττες τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του μαυρίζοντας όλες τις προηγούμενες επιτυχίες του. Ο διάδοχος του βασιλιάς Χοσρόης ο 1ος αναγκάστηκε όταν ανέβηκε στον θρόνο να κλείσει την ταπεινωτική για τους Πέρσες "απέραντη ειρήνη".
Μάχη της Πύδνας (148 π.Χ.)

Προοίμιο

Ο Ανδρίσκος διαδίδοντας πως είναι γιος του Περσέα, του τελευταίου βασιλιά της Μακεδονίας, έγινε πιστευτός από πολλούς, ενώ ορισμένοι βασιλιάδες του χορήγησαν και στρατό. Εκείνος κατέλαβε τη Μακεδονία και οι Ρωμαίοι βλέποντας ότι η εξουσία τους απειλούνταν έστειλαν το Ρωμαίο στρατηγό Πόπλιο Ιουβέντιο ο οποίος το 148 π.Χ. ηττήθηκε και ο ίδιος πέθανε. Μετά τη νίκη του, ο Ανδρίσκος πήρε με το μέρος του τους Θράκες και εισέβαλλε στη Θεσσαλία.  Οι Ρωμαίοι τότε έστειλαν το στρατηγό Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο, στον οποίο έδωσε ως βοήθεια πλοία ο βασιλιάς της Περγάμου, ο Άτταλος. Τότε ο Ανδρίσκος κινήθηκε στην Πύδνα.

Η μάχη

Κι ο ίδιος ο Μέτελλος κατευθύνθηκε στην Πύδνα. Ο Μακεδόνας στρατηγός όμως χώρισε το στρατό του σε δύο μέρη. Το ένα το άφησε στην περιοχή της Πύδνας και το άλλο το έστειλε στη Θεσσαλία να την κατακτήσει. Ο Ρωμαίος στρατηγός όμως άρχισε τη μάχη με μία επίθεση. Σε αυτή την επίθεση οι Θράκες και οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην επέλαση του υπεράριθμου Ρωμαϊκού ιππικού και ηττήθηκαν.

Μετά τη μάχη

Μετά τη μάχη, ο Ανδρίσκος κατευθύνθηκε στη Θράκη όπου και ετοίμασε στρατό να ξαναντιμετωπίσει το Μέτελλο. Κι πάλι ηττήθηκε όμως. Τότε τον πρόδωσε ένας Θράκας ο Βύζης και οδηγήθηκε στη Ρώμη όπου κόσμησε το θρίαμβο του Ρωμαίου στρατηγού. Δύο χρόνια αργότερα πέθανε. Η Μακεδονία τότε έγινε ρωμαϊκή επαρχία κι οι Ρωμαίοι έστρεψαν την προσοχή τους στη νότια Ελλάδα, την οποία και κατέκτησαν το 146 π.Χ. μετά τη μάχη της Λευκόπετρας.
Σομπιέσλαφ Α΄ της Βοημίας

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος (επιζήσας) γιος τού Βρατισλάου Β΄ δούκα μετέπειτα βασιλιά της Βοημίας και της Σβιετοσλάβα/Σβατάβα των Πιαστ, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ τού αποκαταστάτη δούκα της Πολωνίας. 
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1107, όταν μαζί με τον δευτερότοκο αδελφό του Μποζιβόι Β΄ εκδιώχθηκαν από τον εξάδελφό τους Σβατοπλούκ πρίγκιπα τού Ολομόουτς και κατέφυγαν στην Αυλή τού εξαδέλφου της μητέρας τους Μπολέσλαφ Γ΄ δούκα της Πολωνίας. Το 1109 στη μάχη τού Γκλόγκουφ ο Σβατοπλούκ δολοφονήθηκε και ο Σομπιέσλαφ Α΄ προσπάθησε να κερδίσει το θρόνο της Βοημίας, αλλά απέτυχε. Τη μάχη ακολούθησε διαμάχη μεταξύ των αδελφών, που ανέδειξε τον τρίτο αδελφό τους Βλαδίσλαο Α΄, τον οποίο υποστήριζε ο Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας. Έπειτα οι αδελφοί συμφιλιώθηκαν και ο Σομπιέσλαφ Α΄ περιεβλήθη το πριγκιπάτο τού Μπρνο και τού Ζνόιμο στη Μοραβία το 1115. Το 1123 αναδύθηκαν πάλι εντάσεις μεταξύ τους και ο Σομπιέσλαφ Α΄ εκδιώχθηκε ακόμη μία φορά.
Χρυσοτσίχλονο

Γεωγραφική κατανομή

To χρυσοτσίχλονο αναπαράγεται στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο μέρος της Ασίας. Σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης ο αριθμός των χρυσοτσίχλονων  του έχουν μειωθεί σημαντικά. Στην Μεγάλη Βρετανία ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί κατά 54% από το 1970. Στην Ευρώπη και την Ασία το χρυσοτσίχλονο είναι επιδημητικό αλλά σε ορισμένες πολύ βόρειες περιοχές μεταναστεύει τον χειμώνα σε θερμότερα μέρη.

Ενδιαίτημα

Το χρυσοτσίχλονο πιο συχνά βρίσκεται σε πεδινές περιοχές και σε αγροτικές εκτάσεις, πιθανόν λόγω της μεγαλύτερης διαθεσιμότητας των σπόρων. Φωλιάζει σε θάμνους, αυλάκια και φράχτες. Προτιμάει περιοχές που βρίσκονται κοντά σε μακρύ χορτάρι ή καλλιέργειες δημητριακών. Τα κοπάδια περνάνε το χειμώνα σε περιοχές με πολλούς σπόρους όπως σπαρμένα χωράφια. 
Το χρυσοτσίχλονο έχει εισαχθεί στην Νέα Ζηλανδία το 1862 όπου έχει ευδοκιμήσει.

Διατροφή

Τρέφεται κυρίως με σπόρους από δημητριακά, πόες, τσουκνίδες, καλάμια και άλλα αγριόχορτα. Επίσης κατά την περίοδο της αναπαραγωγής τρώει έντομα όπως μύγες, ακρίδες, κατσαρίδες, ψαλίδες,  κάμπιες, σκαθάρια, σκουλίκια και σαλιγκάρια.
Ξενοφών Σιδερίδης

Ο Ξενοφων Σιδερίδης (1851-1929) ήταν ιστορικός, βυζαντινολόγος και αντεπιστέλλων μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Βίος

Ο Ξενοφών Σιδερίδης γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1851 στην Χρυσούπολη (Σκούταρι) του Βοσπόρου. Ο πατέρας του Αθανάσιος καταγόταν από το Μικρό Χωριό Ευρυτανίας. Είχε άλλα οκτώ αδέλφια. Ορφάνεψε σε μικρή ηλικία από πατέρα. Αφού τελείωσε το ελληνικό σχολείο της Χρυσούπολης εργάστηκε για λόγους βιοπορισμού. Έγινε μέτοχος στην εμπορική επιχείριση Χρυσβέργη στην Κωνσταντινούπολη.Παράλληλα έμαθε ξένες γλώσσες, την τουρκική, ρωσική, βουλγαρική, γαλλική.Πολύ νωρίς επιδόθηκε σε ιστορικές έρευνες και προχώρησε σε δημοσιεύσεις στο Περιοδικό του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου, της Αρχαιολογικής Επιτροπής του οποίου έγινε εταίρος και πρόεδρος. Εξελέγη αντεπιστέλλων μέλος της Ακαδημιας Αθηνών το 1929. 
Πέθανε στις 15 Αυγούστου 1929 από ανακοπή καρδιάς.

Η Βιβλιοθήκη Σιδερίδη

Ο Ξενοφών Σιδερίδης  άφησε την βιβλιοθήκη του, που θεωρήθηκε σαν μια απ’ τις σπανιότερες και μεγαλύτερες στο είδος της με περίπου 4.009 τόμους και 25 χειρόγραφους κώδικες. Η βιβλιοθήκη αυτή δωρίστηκε από τα αδέρφια του Ξενοφώντα Σιδερίδη, Ευλαμπία Αχτάρη και Αλεξάνδρα Κούρτελη, στην Ακαδημία Αθηνών και τοποθετήθηκε σε ξεχωριστή αίθουσα, που έφερε το όνομά του: «Βιβλιοθήκη Ξ.Α. Σιδερίδη».
Ιωακείμ Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας των Πιάστ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Λεγκνίτσα.
Το 1608 απεβίωσε στο Κέπενικ σε ηλικία 62 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης-Σιγισμούνδος.
Ερνέστος Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου δούκα της Σαξονίας-Κόμπουρκ-Ζάαλφελτ και της Αυγούστας, κόρης του Ερρίκου ΚΔ΄ κόμη Ρόις του Έμπερσντορφ.
Βικτορόβκα (περιφέρεια Ακμόλα)

Γεωγραφική θέση

Το επαρχιακό κέντρο, το Ζερέντι απέχει 16 χιλιόμετρα από την Βικτορόβκα. Ακόμη, δίπλα από το χωριό υπάρχει η λίμνη Αϊνταμπόλ. 

Πληθυσμός

Το 1999, ο πληθυσμός ήταν 1758 κάτοικοι, 850 άνδρες και 908 γυναίκες. Το 2009 μειώθηκε σημαντικά, σε 1419 κατοίκους, 689 άνδρες και 730 γυναίκες.
Αμπντουλά Aρίποφ

Πολιτική

Στις 30 Μαΐου 2002 ο Αρίποφ διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ουζμπεκιστάν - επικεφαλής του Συγκροτήματος για Θέματα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών - γενικός Διευθυντής του Οργανισμού Επικοινωνιών και Πληροφοριών του Ουζμπεκιστάν.  Στη συνέχεια, από τον Οκτώβριο του 2009, επιβλέπει την Κοινωνική Σφαίρα, την Επιστήμη, την Εκπαίδευση, την Υγεία, τον Πολιτισμό και είναι υπεύθυνος για τις επαφές με τους εταίρους της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Στις 4 Φεβρουαρίου 2005 ο Αρίποφ διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός. Στη συνέχεια, σε ανασχηματισμό τον Αύγουστο του 2012 διορίστηκε επικεφαλής του Συγκροτήματος για τα Πληροφοριακά Συστήματα και τις Τηλεπικοινωνίες.  
Τον Σεπτέμβριο του 2016 διορίστηκε και πάλι αναπληρωτής πρωθυπουργός.  
Στις 12 Δεκεμβρίου 2016, διορίστηκε από το κυβερνών κόμμα για να σχηματίσει ένα υπουργικό συμβούλιο.  Στις 14 Δεκεμβρίου, επιβεβαιώθηκε ως πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο.  Στις 15 Δεκεμβρίου, σχημάτισε την κυβέρνησή του.

Προσωπική ζωή

Ο Αρίποφ είναι παντρεμένος και έχει πέντε κόρες. Έχει τιμηθεί με τα κρατικά βραβεία  Ordens "Do'stlik" και "Mehnat shuhrati" (Φιλία και Εργασία Δόξας).
Θεμελιώδης Νόμος του Κράτους της Πόλης του Βατικανού

Ο Θεμελιώδης Νόμος του Κράτους της Πόλης του Βατικανού εκδόθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 26 Νοεμβρίου 2000 και είναι το κύριο κυβερνητικό έγγραφο που αφορά τις πολιτικές οντότητες του Βατικανού. Όλοι οι κανόνες που ίσχυαν στο Βατικανό και δεν ήταν σε συμφωνία με το νέο Θεμελιώδη Νόμο καταργήθηκαν. Στο σύνολό του ο Νόμος αποτελείται από 20 άρθρα.
Στα πρώτα άρθρα αναφέρεται ότι ο Ύπατος Ποντίφηκας είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του κράτους, επισημαίνονται οι εξουσίες του Κολεγίου των Καρδιναλίων, του Γραμματέα του Κράτους, της Επιτροπής του Ποντίφηκα και άλλες διατάξεις. Στο τελευταίο άρθρο (άρθρο 20), προσδιορίζεται η σημαία του κράτους, το εθνόσημο και η σφραγίδα του.
Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας

O Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας, ισπαν. Casa de Borgoña (Castilla), ήταν ένας ευγενής Οίκος της Ιβηρικής, που μέλη του έγιναν βασιλείς της Καστίλης και τού Λεόν. Ο Οίκος είναι πλάγιος κλάδος τού Οίκου της Ιβρέας και γενάρχης του είναι ο Ραϋμόνδος, τρίτος γιος τού Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας.

Ιστορία

Το 1109 απεβίωσε ο Αλφόνσος ΣΤ΄ του Λεόν και της Καστίλης και τον διαδέχθηκε η κόρη του Ουρράκα ως βασίλισσα τού Λεόν & της Καστίλης, σύζυγος τού Ραϋμόνδου της Ιβρέας. Το Λεόν-Γαλικία ήταν στα δυτικά της Ιβηρικής, ενώ η Καστίλη-Τολέδο στα κεντρικά της χερσονήσου. Ο γιος τους Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης μοίρασε το βασίλειο στους δύο γιους του: ο Σάντσο Γ΄ έλαβε την Καστίλη και ο Φερδινάνδος Β΄ έλαβε το Λεόν. Οι δύο κλάδοι είχαν παράλληλοι πορεία, ώσπου η Βερεγγάρια της Καστίλης παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Θ΄ του Λεόν και έτσι τα δύο στέμματα ενώθηκαν πάλι. Ο εγγονός τού τελευταίου, ο Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης είδε τον πρωτότοκο γιο του Αλφόνσο δε λα Σέρδα να εξεγείρεται εναντίον του, έτσι τον αποκλήρωσε και τον εξόρισε· ο Αλφόνσος έγινε ο ιδρυτής τού κλάδου των Λα Σέρδα. Τον Αλφόνσο Ι΄ διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Σάντσο Δ΄ της Καστίλης. Εγγονός αυτού ήταν ο Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης, που είχε ένα γνήσιο γιο, τον Πέτρο και νόθο τον Ερρίκο Β΄, που σκότωσε τον Πέτρο και έγινε βασιλιάς και ιδρυτής τού κλάδου των Τραστάμαρα. Ένας άλλος νόθος γιος, ο Φαδρίκε-Αλφόνσος έγινε ιδρυτής τού κλάδου των Ενρίκεθ.
Η εγγονή τού Αλφόνσου Ι΄ τού Σοφού, η Γιολάντα του Μομφερράτου, έγινε η 2η σύζυγος τού Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου και μητέρα τού Θεοδώρου Α΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου.
Κάστρο της Χαλανδρίτσας

Το  Κάστρο ή Πύργος της Χαλανδρίτσας (σήμερα και Παλαιόπυργος) είναι κτίσμα των Φράγκων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας στο κέντρο της κωμόπολης Χαλανδρίτσας στην Αχαΐα. Ερείπια του κάστρου βρίσκονται στο κέντρο του χωριού, ενώ διασώζεται ο πύργος μέχρι μικρού ύψους και τμήματα του τείχους στις αυλές των σπιτιών. 
Ήταν μικρό κάστρο σε μη οχυρή θέση στη μέση πλαγιάς που περιλάμβανε ψηλό πύργο περιτειχισμένο. Επίσης εικάζεται ότι ίσως τον περιέλαβε και μεγαλύτερο τείχος γιατί επί φραγκοκρατίας είχε δεχτεί πολλές πολιορκίες και άντεξε, ενώ οι Βυζαντινοί μετά από πολυήμερη πολιορκία το κατέκτησαν μετά από συμφωνία παράδοσης.
Για την κατασκευή του υπάρχουν δύο εκδοχές: α) Σύμφωνα με το Ελληνικό χρονικό κατάκτησης του Μορέως το κάστρο κτίστηκε τον 13ο αιώνα από τον ιππότη Ρομπέρ ντε Λα Τρεμουάιγ, πρώτο βαρώνο της Βαρωνίας της Χαλανδρίτσας που αποτέλεσε έδρα του. β) Η Αραγωνική εκδοχή του χρονικού και νεότερη εκδοχή λένε ότι κατασκευάστηκε από τους Αλλαμάνους Βαρώνους της Πάτρας, που ανήκε τότε η Χαλανδρίτσα, και πιθανότατα από τον Κορράδο Αλλαμάνο.
Το 1295 το κατέκτησαν οι Βυζαντινοί, για λίγο όμως, το 1315 το κατέκτησε ο Φερδινάρδος της Μαγιόρκας κατά τον πόλεμο διαδοχής μεταξύ Φερδινάνδου και Λουδοβίκου της Βουργουνδίας. Το πολιόρκησε επανειλημμένα ο Αρχιεπίσκοπος-Βαρώνος της Πάτρας αλλά και ο Λουδοβίκος χωρίς επιτυχία, αναφέρεται ότι χρησιμοποιήθηκε και πολιορκητική μηχανή. 
Έπειτα πέρασε στην οικογένεια Ζαχαρία και αποτέλεσε την έδρα του Πριγκιπάτου όταν ήταν και η μοναδική βαρωνία που έμεινε στα χέρια του Πρίγκιπα Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία. Το 1429 μετά από συμφωνία του Κεντυρίωνα παραδόθηκε στον Θωμά Παλαιολόγο μετά από πολυήμερη πολιορκία. Τελευταία φορά που αναφέρεται το κάστρο είναι το 1471 από ενετική καταγραφή των κάστρων της επαρχίας Πατρών.
Στειρία

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος της Στειρίας, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν νότια της αρχαίας Αθήνας, στην ανατολική ακτή της Αττικής, μεταξύ των Πρασιών με τις οποίες συνδέονταν μέσω της Στειριακής οδού  (αρχαία ελληνικά: Στειριακὴ ὁδός) και της Βραυρώνας, η οποία, κατά τον Wordsworth ήταν σε απόσταση περίπου μιας ώρας. Σύμφωνα με τη διαδρομή που αναφέρει ο Στράβων μετά το Σούνιο ακολουθούσαν οι Θόρικος, Ποταμὸς η Πρασιὰ και κατόπιν η Στειριὰ, ενώ στη συνέχεια αυτής βρισκόταν η Βραυρώνα. Ο δήμος της Στειρίας βρίσκεται στην περιοχή του σύγχρονου Μαρκόπουλου και έχει ταυτιστεί αρχαιολογικά δυτικά του Πόρτο Ράφτη, στην τοποθεσία Ντρίβλια ή Δρίβλια, στον κόλπο του Πόρτο Ράφτη.
Οι ερευνητές του 19ου αιώνα Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής και Διονύσιος Σουρμελής, επιβεβαιώνουν τη διαχρονική ύπαρξη του δήμου σε γειτονική περιοχή, από αυτήν του δήμου των Πρασιών, ο  Σουρμελής μάλιστα την τοποθετούσε στο Προστείρι. 
Στη σημερινή περιοχή του Δήμου Μαρκόπουλου Μεσογαίας, κατά την κλασική περίοδο, βρίσκονταν οι δήμοι Μυρρινούς (σημερινή Μερέντα), οι Πρασιές (Πρασάς ή Μπρασάς), η Στειρία (Ντρίβλια), η Κύθηρος (Λιγόρι), η Αγγελή (Αγγελίσι), οι Φιλαΐδες (περιοχή της Βραυρώνας), μαζί με το Ιερό της Αρτέμιδος στη Βραυρώνα.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν στη Βουλή των 600 επίσης με 3 βουλευτές και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) με 4 βουλευτές. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι της Στειρίας

Ο δημότης της αρχαίας Στειρίας ονομαζόταν Στειριεύς. Το 286 ή το 285 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Χρεμωνίδειου πολέμου, οι Πρασιές και η Στείρια ήταν οχυρωμένες. Σύμφωνα με τον Παυσανία η Στίρις ή Στιρία στη Φωκίδα ιδρύθηκε από τους κατοίκους του δήμου της Στειρίας Αττικής.

Επιτύμβια στήλη Μένωνα και Κλεοβούλου

Το κάτω μέρος της επιτύμβιας στήλης στην οποία απεικονίζονται ο αξιωματούχος του πολεμικού ναυτικού Μένων και ο αθλητής Κλεόβουλος ανακαλύφθηκε σε αγρόκτημα στη θέση Ντρίβλια ή Δρίβλια, στο Πόρτο Ράφτη το 1961-1962 και παραδόθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας το 1963. Το πάνω μέρος της στήλης είχε λεηλατηθεί σε προγενέστερο χρόνο. Ανακαλύφθηκε και εντοπίστηκε το 1990 σε έναν δημοσιευμένο κατάλογο της έκθεσης "Shelby White and Leon Levy Collection" στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης (Metropolitan Museum of New York). Ο αρχαιολόγος Γιώργος Δεσπίνης εντόπισε το έκθεμα και μετά από μακρά διαδικασία για τον επαναπατρισμό του, το θραύσμα του ανάγλυφου τελικά παραδόθηκε στην Ελλάδα, την 1η Αυγούστου του 2008.
Λουδοβίκος των Έστε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Α΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της συζύγου του Ρενέε των Βαλουά, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας. Ήταν ανιψιός του καρδινάλιου Ιππολύτου Β΄.
Ήταν άνθρωπος του κόσμου και έμβλημά του ήταν ο Προμηθέας που φέρει το φως μέσα σε ένα στέλεχος μαράθου. Το 1561 ο πάπας Πίος Δ΄ τον έκανε καρδινάλιο και υπηρέτησε ως καρδινάλιος-προστάτης της Γαλλίας, η οποία τον έκανε ένα από τα πιο δυνατά και με επιρροή μέλη του Συλλόγου (Collegium) των καρδιναλίων. Είχε ως γραμματέα τον Αρνώ ντ' Οσά, έναν επιδέξιο Γάλλο διπλωμάτη που έγινε αργότερα και αυτός καρδινάλιος.
Έγινε επίσκοπος της Φερράρα, Αποστολικός Διοικητής της ίδιας πόλης, διάκονος στο Σαν Άντζελο ιν Πεσκερία και συμμετείχε στη Σύσκεψη των καρδιναλίων (Conclavium) το 1565-66 και το 1585, όχι όμως το 1572 όταν έλειπε στη Γαλλία.
Έμενε πότε στη βίλλα ντ' Έστε στο Τίβολι, που είχε κτίσει ο θείος του Ιππόλυτος Β΄ και πότε στη Ρώμη, όπου είχε ενοικιάσει από τους Ορσίνι στο συγκρότημα Μοντετζορντάνο κοντά στην πιάτσα Ναβόνα, μία μεγάλη κατοικία. Όπως αναμενόταν από έναν άνθρωπο της καταγωγής του και της θέσης του είχε και μία κατοικία στο προάστιο Κουιρινάλε, που τώρα είναι κατοικία του Προέδρου της Ιταλίας.

Προστάτης των Τεχνών

Δαπανούσε απρόσεκτα για την Τέχνη, τόσο που συσσωρευόταν τα χρέη του. Ήταν ο -με τη μεγαλύτερη επιρροή- προστάτης του συνθέτη μαδριγαλίων Λούκα Μαρέντσιο, τον οποίο είχε διορίσει διευθυντή στο παρεκκλήσιό του το διάστημα 1578-1586. Την περίοδο αυτή ο συνθέτης δημοσίευσε τα 2/3 της άφθονης παραγωγής του. Στον Λουδοβίκο αφιέρωσε το πρώτο του βιβλίο ο Μαρέτσιο και τα βιβλία τους με μοτέτα οι Μπέρτολο Σπερίντιο και Φραντσέσκο Πορτινάρο.
Ο καρδινάλιος ήταν γενναιόδωρος προστάτης λογίων, όπως του ποιητή Τορκουάτο Τάσσο, που τον είχε φιλοξενήσει στη Γαλλία και επιστημόνων, όπως του Ναπολιτάνου πολυμαθούς Τζαμπατίστα ντελα Πόρτα, τον οποίο προσκάλεσε μαζί του στη Ρώμη. Είχε στην κατοχή του τον πίνακα του Κορέτζο Ο Μυστικός Γάμος της Αγ. Αικατερίνης, που τώρα ευρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Απεβίωσε στη Ρώμη το 1586 και τάφηκε στο ναό της Σάντα Μαρία Ματζόρε (γνωστό και ως Σαν Φραντσέσκο) στο Τίβολι. Κληροδότησε την περιουσία του στον αδελφό του Αλφόνσο Β΄ δούκα της Φερράρα.
Ανακόντα

Περιγραφή

Το χρώμα του φιδιού είναι πράσινο και λαδί ή καστανό με μαύρες κηλίδες. Το μέγιστο μέγεθος των ερπετών αυτών έχει επιφέρει συζητήσεις. Ο Mehrtens (1987) θεωρεί ότι η ενήλικη ανακόντα κατά μέσο όρο φτάνει σε μέγεθος τα 18-20 πόδια για το είδος της πράσινης ανακόντας, Eunectes murinus και πολύ σπάνια τα 23-25 πόδια. Οι υπολογισμοί που κάνουν λόγο για 35-40 π. είναι ασαφείς Σε έρευνα που έγινε σε 1000 είδη που πιάστηκαν στη Βενεζουέλα, το μεγαλύτερο ήταν 5,2 μέτρα και ζύγιζε 97 κιλά.

Κοινές ονομασίες

Τα τοπικά ονόματα του φιδιού στη Λατινική Αμερική περιλαμβάνουν τον ισπανικό όρο matatoro, που σημαίνει "φονιάς ταύρων", και τα ονόματα sucuri και  yakumama, που του έχουν δώσει οι ιθαγενείς. Η λέξη ανακόντα προέρχεται από τη σιναλεζική γλώσσα, που είναι η ιθαγενής γλώσσα των κατοίκων της Σρι Λάνκα. Οι πύθωνες που βρίσκονται στις ζούγκλες του νησιού αυτού έχουν ομοιότητες με τις ανακόντες και είναι μερικές φορές πολύ μεγάλοι σε μέγεθος. Η σινγκαλέζικη λέξη "Hena Kandaya" που σημαίνει ζώο με μεγάλο σώμα, πιθανότατα πέρασε στους Βρετανούς ως Anaconda. Οι Βρετανοί κυβέρνησαν τη Σρι Λάνκα για περισσότερο από έναν αιώνα. Πιστεύεται επίσης ότι η ονομασία ανακόντα μπορεί να προήλθε από τη γλώσσα Ταμίλ και τη λέξη anaikondran, που σημαίνει "δολοφόνος ελεφάντων" ή anaikkonda, που σημαίνει "έχοντας σκοτώσει έναν ελέφαντα".

Γεωγραφική εξάπλωση

Το ερπετό απαντάται στη Νότια Αμερική, από την Κολομβία και τη Βενεζουέλα και νότια της Αργεντινής. Ζει σε υδάτινα ρεύματα ή επάνω στα δέντρα.

Αναπαραγωγή

Πρόκειται για ωοζωοτόκο ζώο, που σημαίνει ότι γεννά ζωντανά μικρά.

Αιχμαλωσία

Έχουν αναφερθεί ελάχιστες περιπτώσεις αιχμαλωσίας του ζώου. Τον Οκτώβριο του 2007 στο Ενυδρείο της Νέας Αγγλίας στη Βοστόνη ανακάλυψαν ότι ένα από τα θηλυκά που είχε ήταν έγκυος. Γεννήθηκαν 14 μικρά την  Πρωτοχρονιά του  2008.
Α.Ε. Περάματος Αττικής

Ιστορικό

Η «Αθλητική Ένωσις Περάματος» ιδρύθηκε το 1927 από Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες με καταγωγή από το Φανάρι, στο ακριτικό Πέραμα του Πειραιά που τους θύμιζε τον τόπο τους. Ο σύλλογος από την ίδρυσή του μέχρι και τις αρχές της μεταπολεμικής περιόδου δρούσε σαν ανεξάρτητος, δινόντας πλήθος φιλικών αγώνων με ομάδες κυριότερα του Πειραιά και της Αθήνας. 
Από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια αγωνιζόταν στην Δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς μέχρι και το 1957, όποτε και 30 πλέον χρόνια έπειτα την ίδρυση του συλλόγου εντάσσεται επίσημα πλέον στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, ξεκινώντας από τη Δ' κατηγορία την περίοδο 1957-58. Εκείνα τα χρόνια αγωνιζόντουσαν στην ομάδα ποδοσφαιριστές που μετέπειτα έπαιξαν σε μεγαλύτερες κατηγορίες όπως μεταξύ άλλων ο Νίκος Ζαγκώτσης (Α.Ε.Κ.). Με την δικτατορία τον Απρίλιο του 1967 και έπειτα από δικτατορικό διάταγμα ο σύλλογος διαλύθηκε. Ωστόσο όμως, με την μεταπολίτευση το 1974, η Αθλητική Ένωση Περάματος επανιδρύθηκε έπειτα από τη διάσωση του καταστατικού και της σημαίας της από τον Θεόδωρο Νικολέτο και επανεντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και στα μητρώα της Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 643. Έτσι, από τη σεζόν 1974-75 αρχίζει εκ νέου η αγωνιστική δράση του συλλόγου, ξεκινώντας από τη Γ' κατηγορία.
Η «Α.Ε.Π.» το 1983 και όντας σύλλογος Β' κατηγορίας ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς στον τελικό του σταδίου Γ. Καραϊσκάκης με αντίπαλο τη Νίκη Ρέντη, ομάδα του Εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Το 2006 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και ανήλθε στην Δ' Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της, όπου αγωνίστηκε για 5 χρονιές μέχρι και το 2011. Πιο συγκεκριμένα στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τις χρονιές 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 και τη σεζόν 2006-07 κατέλαβε την 2η θέση της βαθμολογίας του 9ου ομίλου, χάνοντας οριακά την κατάκτηση πρωταθλήματος και την άνοδο στην Γ' Εθνική. Επίσης, το 2008 έφτασε για 2η φορά στην ιστορία της στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς όποτε και ηττήθηκε από τον Σαρωνικό Αίγινας στο γήπεδο της Νεάπολης. Το 2009 έφτασε για τρίτη φορά στην ιστορία της και για δεύτερη συνεχόμενη στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς, όπου αυτή τη φορά αναδείχθηκε κυπελλούχος επικρατώντας του συμπολίτη Περαμαϊκού στο γήπεδο της Νεάπολης.