google/wiki40b huggingface dataset:
Οτάκαρ Βάβρα

Βιογραφία

Ο Βάβρα παρακολούθησε μαθήματα πανεπιστημίων του Μπρνο και της Πράγας, στα οποίο σπούδασε αρχιτεκτονική. Περί το 1929 και 1930, ενώ ήταν ακόμα μαθητής, συμμετείχε στη δημιουργία ελαχίστων ντοκιμαντέρ και έγραψε και μερικά σενάρια για ταινίες. Το 1931, παρήγαγε μία πειραματική ταινία, ονόματι Světlo proniká tmou. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο έγινε το 1937, στην ταινία Filosofská historie. Η πρώτη του, όμως, μεγάλου μήκους ταινία, ήρθε ένα χρόνο αργότερα (1938), ονόματι Cech panen Kutnohorských, στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ζόρκα Γιανού, αδελφή της σπουδαίας Τσέχας ηθοποιού, Λίντα Μπάροβα. Με τη Γιανού γύρισε ακόμα δύο ταινίες, το Podvod s Rubensem και το  Pacientka Dr. Hegela, αμφότερες του 1940. Επίσης, έκανε αρκετές ταινίες και με την Μπάροβα: Panenství (1937), Maskovaná milenka (1939), Dívka v modrém (1939), και Turbína (1941). Ενώ, επί κομμουνιστικής περιόδου στην Τσεχοσλοβακία, εντάχθηκε αμέσως στο νέο πολιτικό σύστημα και συνέχισε να κάνει ταινίες.
Τη δεκαετία του 1950, δημιούργησε την τριλογία Hussite, η οποία αποτέλεσε ένα από τα σπουδαιότερα έργα του. Στην τριλογία έλαβαν μέρος οι εξής ταινίες: Jan Hus (1954), Jan Žižka (1955) and Proti všem (1957). Κατά την ίδια δεκαετία, ο Βάβρα, μαζί με μία ομάδα συναδέλφων του, Τσεχοσλοβάκων, ιδρύσανε την ακαδημία FAMU, στην οποία δίδασκε για πάνω από πέντε δεκαετίες. Πολλοί μαθητές του Βάβρα, γίνανε γνωστοί και διάπρεψαν στον χώρο, όπως, για παράδειγμα, ο Μίλος Φόρμαν, ο οποίος είναι βραβευμένος με Όσκαρ.
Κατά τη δεκαετία του 1960, ο Βάβρα πέρασε τη πιο γόνιμη φάση της καριέρας του, κάνοντας επίσης σπουδαίες ταινίες, όπως το Zlatá reneta (1965) το Romance pro křídlovku (1967) και το Kladivo na čarodějnice (1969). Μάλιστα, η δεύτερη, από τις προαναφερθείσες ταινίες, συμμετείχε στο 5ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας, κερδίζοντας το Ασημένιο Βραβείο.  
Κατά τη δεκαετία του 1970, άλλη μία ταινία του βραβεύθηκε από το Φεστιβάλ Μόσχας, το Dny zrady (1973). Επίσης, το 1979, συμμετείχε στην επιτροπή του Φεστιβάλ.

Κριτική

Ο Οτάκαρ Βάβρα και η μακρόχρονη καριέρα του ως σκηνοθέτης, δηλαδή από τη δεκαετία του 1930 έως αυτή του 1990, θεωρούνται η επιτομή του παραδοσιακού κεντροευρωπαϊκού κινηματογράφου. Αυτή η παράδοση τελείωσε, με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία και στην Αυστρία, όπως επίσης και στην Τσεχία, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το 1989. Ο Βάβρα, θεωρείται ο "πατέρας του Τσεχικού Κινηματογράφου", ενώ το 2001, βραβεύθηκε με τα τσεχικά βραβεία Lion, για τη μακρόχρονη έως τώρα δουλειά του στον κινηματογράφο. Το 2004, τον τίμησε και η κυβέρνηση της χώρας, δίνοντάς του το Μετάλλιο Merit. Ωστόσο, ο Βάβρα, είχε και επικριτές, καθώς φιλοξένησε στα έργα του την κομμουνιστική διακυβέρνηση.
Μαστός

Ο μαστός (ή αλλιώς στήθος ή βυζί στην καθομιλουμένη) αποτελεί ημισφαιρική λιπώδη πτυχή του δέρματος στο πρόσθιο θωρακικό τοίχωμα, ο οποίος περιέχει τον μαστικό ή μαζικό αδένα και είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος στις γυναίκες μετά την εφηβεία (Η περιγραφή που ακολουθεί αφορά το γυναικείο πλήρως ανεπτυγμένο μαστό).

Ανατομία

Η εξωτερική μορφολογία του μαστού περιλαμβάνει τη θηλή, τη θηλαία άλω και τα αλωαία οζίδια.
Η θηλή αποτελεί έπαρμα του δέρματος του μαστού που βρίσκεται λίγο πιο κάτω και έξω από το μέσο του μαστού. Στην κορυφή της υπάρχουν 15-20 στόμια όπου καταλήγουν οι γαλακτοφόροι πόροι. Το ύψος της θηλής είναι περίπου 1-1,5 εκατοστά και αυξάνει κατά τη γαλουχία (θηλασμός). Το καστανέρυθρο χρώμα της θηλής οφείλεται στην άφθονη παρουσία μελανίνης ουσίας.
Η θηλαία άλως αποτελεί υποστρόγγυλη και ελαφρά επηρμένη περιοχή γύρω από τη θηλή με διάμετρο 1,5–6 εκατοστά. Στην επιφάνεια της θηλαίας άλω υπάρχουν μικρά επάρματα, τα θηλαία οζίδια τα οποία έχουν ως υπόθεμα τους αλωαίους αδένες. Οι αλωαίοι αδένες είναι κυρίως οσμηγόνοι, αλλά και σμηγματογόνοι και υποτυπώδεις γαλακτικοί αδένες.
Εσωτερικά ο μαστός αποτελείται από τον μαστικό ή μαζικό αδένα και το περιμαστικό λίπος. Το περιμαστικό λίπος είναι συνέχεια του υποδόριου λίπους το οποίο όμως είναι αφθονότερο στην πρόσθια περιοχή του μαστού, ανάμεσα στο δέρμα και τον μαστικό αδένα.
Ο μαστικός αδένας σε μία γυναίκα μη κυοφορούσα βρίσκεται πίσω από τη θηλαία άλω και μόλις που υπερβαίνει τα όριά της. Ο μαστικός αδένας αποτελείται από τους λοβούς όπου παράγεται το γάλα και τους γαλακτοφόρους πόρους που μεταφέρουν το γάλα στους γαλακτοφόρους κόλπους. Οι γαλακτοφόροι κόλποι είναι ανευρύσματα των πόρων τα οποία λειτουργούν ως αποθήκη του γάλακτος, το οποίο και απελευθερώνουν μετά από πίεση της θηλής από το βρέφος.

Αλλαγές κατά την κύηση και γαλουχία

Ο μαστικός αδένας είναι ορμονοεξαρτώμενο όργανο, δηλαδή η μορφολογία του αλλάζει ανάλογα με τις ορμονικές μεταβολές που παρατηρούνται κατά την ήβη, τις φάσεις του καταμήνιου κύκλου (περίοδος), την κύηση και τη γαλουχία.
Έτσι, κατά το δεύτερο μήνα της κύησης το μέγεθος του μαστού, της θηλής και της θηλαίας άλω αυξάνει. Ο μαστικός αδένας υπερπλάσσεται και οι γαλακτοφόροι πόροι επιμηκύνονται. Τις 2-3 πρώτες ημέρες μετά τον τοκετό παράγεται από τον αδένα το πύαρ ή αλλιώς πρωτόγαλα. Μετά την τρίτη μέρα αρχίζει η παραγωγή του γάλακτος, η οποία ρυθμίζεται από την ορμόνη προλακτίνη. Μετά το τέλος της γαλουχίας ο μαστός υποστρέφει και επανέρχεται στο φυσιολογικό μέγεθός του.
Κατά τη μετακλιμακτηριακή ηλικία ο γυναικείος μαστός ατροφεί.

Κοινωνική σημασία

Ο μαστός αποτελεί σίγουρα κυρίαρχο σύμβολο της σεξουαλικότητας και της μητρότητας, καθώς η θηλασμός ενός βρέφους βοηθάει σημαντικά στην ανάπτυξη συναισθηματικών δεσμών μεταξύ παιδιού-μητέρας. Επίσης ο μαστός αναδεικνύει την ομορφιά και τη θηλυκότητα μιας γυναίκας, ενώ ταυτόχρονα παίζει σημαντικό ρόλο στα προκαταρκτικά ερωτικά παιχνίδια πριν τη συνουσία.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1974-1975

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1974−1975, ήταν το έβδομο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχαν 12 ομάδες, και υποβιβάσθηκαν 4 χωρίς να προβιβασθεί κάποια ομάδα εξαιτίας της ίδρυσης της Β' Εθνικής που διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 1975-76,  με αποτέλεσμα οι ομάδες της Α' Εθνικής να μειωθούν σε 8 την επόμενη περίοδο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για ένατη φορά στην ιστορία του.
Δισκοβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες

H δισκοβολία είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1928, στην πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου του Άμστερνταμ.

Αξιοσημείωτα

Στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα και στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 1908 διεξήχθη το παραπλήσιο αγώνισμα της ελληνικής δισκοβολίας, το οποίο στη συνέχεια αποσύρθηκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Επίσης, Το 1912 στη Στοκχόλμη δοκιμάστηκε και η δισκοβολία με δύο χέρια αλλά το πείραμα δεν επαναλήφθηκε.
Μέχρι το 1968 στα χρυσά μετάλλια κυριαρχούσαν οι αθλητές των ΗΠΑ με εξαίρεση την περίοδο του μεσοπολέμου που επικρατούσαν οι Φινλανδοί. Στη συνέχεια κατά κανόνα επικρατούν Ευρωπαίοι ρίπτες. Στις γυναίκες κυριαρχούν οι αθλήτριες της ΕΣΣΔ και της ανατολικής Ευρώπης γενικότερα.
Μεγάλη φυσιογνωμία του αθλήματος και γενικότερα των Ολυμπιάδων υπήρξε ο Αμερικανός Αλ Έρτερ με τέσσερα συνεχόμενα χρυσά μετάλλια (1956, 1960, 1964 και 1968). Δύο χρυσά είχε κατακτήσει κι ο Αμερικανός Μάρτιν Σέρινταν (1904, 1908), ο οποίος είχε άλλα δύο χρυσά (δισκοβολία, σφαιροβολία) κι ένα ασημένιο (λιθοβολία) στους μεσοολυμπιακούς του 1906. Επίσης, δύο χρυσά έχει ο Κλάρενς Χάουζερ (1924, 1928), που είχε κατακτήσει και ένα χρυσό στη σφαιροβολία (1924) και ο Βιργίλιους Αλέκνα (2000, 2004) από τη Λιθουανία.
Στις γυναίκες δύο χρυσά κατέκτησε η Έβελιν Σλάακ-Γιαλ (1976, 1980) από την Ανατολική Γερμανία.
Η Ελλάδα πήρε ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο στην Α΄ Ολυμπιάδα. Τα κατέκτησαν οι Παναγιώτης Παρασκευόπουλος και Σωτήριος Βέρσης αντίστοιχα. Ένα ακόμα χάλκινο κατέκτησε ο Νικόλαος Γεωργαντάς το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ. Στις γυναίκες δυο ασημένια έχει κατακτήσει η Τασούλα Κελεσίδου (2000, 2004).
Λεονάρδος Φιλαράς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στα τέλη του 16ου αιώνα. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Φιλαράς. Γράμματα έμαθε στην Αθήνα, και μετά πήγε στη Ρώμη και κατατάχτηκε στο Ελληνικό Φροντιστήριο. Τον καιρό εκείνο υπηρετούσε ως πρέσβυς του Ερρίκου Δ΄ ο Κάρολος Α΄ δούκας του Μομφερράτου, ο οποίος ισχυριζόταν ότι έχει κληρονομικά δικαιώματα επί του Βυζαντινού θρόνου. Γνωρίστηκε με τον Φιλαρά και άλλους Έλληνες στη Ρώμη και τους ζήτησε την συμπαράστασή τους για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Ολόκληρη επανάσταση στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα προετοιμαζόταν και οι υπόδουλοι Έλληνες κληρικοί, λαϊκοί και οπλαρχηγοί συναντήθηκαν στην Ήπειρο, Αιτωλία και Πελοπόννησο με μεγάλο ενθουσιασμό περιμένοντας να γίνει απελευθερωτική επανάσταση. Ο Φιλαράς επιφορτίστηκε με την εξομάλυνση των δυσχερειών που παρενέβαλε ο Πάπας. Οι ενέργειες του Φιλαρά έφεραν αποτέλεσμα, και ο Πάπας σταμάτησε να φέρνει εμπόδια. Έθεσε όμως τον όρο οι πιστοί στα Ελληνικά εδάφη να ασπαστούν τον καθολικισμό. Οι ιππότες της Δύσης άρχισαν να διοργανώνουν Τάγματα και να εξοπλίζουν πλοία. Τελικά η όλη εκστρατεία παρέμεινε σχέδια στο χαρτί και δεν πραγματοποιήθηκε. Ο Φιλαράς πήγε στη Γαλλία υπό την προστασία του υπουργού Ρισελιέ, ο οποίος τον συνέστησε στον δούκα της Πάρμας Οδοάρδο Φαρνέζη. Ο Φιλαράς ακολούθησε τον Φαρνέζη και επέστρεψε μαζί του στην Ιταλία. Το 1640 λόγω της διένεξης μεταξύ Γαλλίας και Δούκα, ο Φαρνέζης έστειλε τον Λεονάρδο αποστολή στο Παρίσι να συνθηκολογήσει ειρήνη. Ο Φιλαράς μετά από το Παρίσι περιόδευσε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και σχετίστηκε με πολλούς από τους σημαντικότερους ανθρώπους της εποχής του. Στο Παρίσι ξανά επιστρέφοντας διορίστηκε βιβλιοθηκάριος της Μαρκιανής βιβλιοθήκης στην Βενετία. Δεν πρόλαβε όμως να αναλάβει την θέση αυτή, διότι απεβίωσε κατά την διάρκεια εγχείρησης (κυστεοτομή) το έτος 1678.
Δεν άφησε έργο στην ελληνική γλώσσα.
Άλματα άνευ φοράς στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Τα άλματα άνευ φοράς υπήρχαν στο ολυμπιακό πρόγραμμα του στίβου από την Ολυμπιάδα του 1900 στο Παρίσι ως το 1912 στη Στοκχόλμη. Άλματα άνευ φοράς διεξήχθησαν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα. Μετά το 1912 καταργήθηκαν.
Στα αγωνίσματα αυτά διακρίθηκε ιδιαίτερα ο Αμερικανός Ρέι Γιούρι με δέκα χρυσά μετάλλια από το 1900 ως το 1908. Επίσης, ο Έλληνας Κωνσταντίνος Τσικλητήρας με ένα χρυσό, δύο ασημένια κι ένα χάλκινο μετάλλιο το 1908 και το 1912.

Ολυμπιακά ρεκόρ

Και τα τρία ολυμπιακά ρεκόρ των αλμάτων άνευ φοράς κατέχει ο Αμερικανός πολυολυμπιονίκης Ρέι Γιούρι.
Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Ιστορία

Στις 2 Μαρτίου 2018 δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. ο νόμος Ίδρυση Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και άλλες διατάξεις.
Η πρωτοβουλία της ίδρυσης του νέου πανεπιστημίου χαρακτηρίστηκε ως σημαντική ακαδημαϊκά, αναπτυξιακά και κοινωνικά καθώς είχαν προηγηθεί τα θετικά σχόλια της εξωτερικής αξιολόγησης της ΑΔΙΠ για τα δύο τεχνολογικά ιδρύματα.

Ακαδημαϊκή Αξιολόγηση

Το 2015 το Α.Τ.Ε.Ι. Αθήνας αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) ως Worthy of merit, ενώ το 2016 το Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ. έλαβε επίσης Θετική Αξιολόγηση.

Υποδομές

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής διαθέτει 2 πανεπιστημιουπόλεις. Η 1η πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος στο Αιγάλεω. Η 2η πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στην οδό Θηβών στο Αιγάλεω. Το ίδρυμα επίσης διαθέτει παραρτήματα όπως το Κτίριο Έργας στην οδό Λεωφόφο Αθηνών και Μητροδώρου 24 γωνία και το κέντρο βρεφών "Η ΜΗΤΕΡΑ" στο Ίλιον. Και οι δύο πανεπιστημιουπόλεις διαθέτουν συνεδριακά κέντρα, βιβλιοθήκες, εστιατόρια, γυμναστήρια, υγειονομικές υπηρεσίες, συνήγορο του φοιτητή, κυλικεία και χώρους αναψυχής για τους φοιτητές.
Παλακανέστρο Βαρέζε

Ιστορία

Η Βαρέζε ιδρύθηκε το 1945 και ήδη στον τέταρτο χρόνο λειτουργίας της κατέλαβε την δεύτερη θέση στο ιταλικό πρωτάθλημα. Το 1961, κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα, κάτι που επανέλαβε τρία χρόνια αργότερα. Σαν Ίνις Βαρέζε έφθασε στους ημιτελικούς του κυπέλλου Κυπελλούχων το 1965, όπου ηττήθηκε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Η δυναστεία της Βαρέζε ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν με προπονητή τον Άτσα Νίκολιτς κατέκτησε το νταμπλ στην Ιταλία, με προεξάρχοντες αστέρες τον Ντίνο Μενεγκίν, τον Άλντο Οσσόλα και τον Μανουέλ Ράγκα. Ακολούθησαν οι ευρωπαϊκοί τίτλοι του 1970, 1972 και 1973, ενώ ως το 1974, η ομάδα κατέκτησε τέσσερα ακόμη πρωταθλήματα και τρία κύπελλα Ιταλίας, όντας φιναλίστ του κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 και το 1974.
Η Βαρέζε αντιμετώπισε την Ρεάλ Μαδρίτης δύο φορές, το 1974 και το 1976, ξεκινώντας μία μεγάλη διαμάχη ανάμεσα στους δύο συλλόγους. Κέρδισε δύο ακόμη ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, το 1975 και το 1976, ενώ συμμετείχε στους τελικούς του 1977, 1978 και 1979, χωρίς επιτυχία. Κατέκτησε το εγχώριο πρωτάθλημα το 1977 και το 1978, όπως και το κύπελλο Κυπελλούχων του 1979-80, με αντίπαλο την Καντού στον τελικό.
Έκτοτε, η Βαρέζε δεν έχει κερδίσει κάποιον άλλο ευρωπαϊκό τίτλο, αν και το 1985 έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου Κόρατς, όπου ηττήθηκε από την Ολίμπια Μιλάνο. Το 1999, κατέκτησε το δέκατο της πρωτάθλημα και από το 2002 ως το 2005 αγωνίστηκε στο ULEB Cup, φθάνοντας δύο φορές ως την προημιτελική φάση.
Το 2008 υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας, αλλά επέστρεψε στο ανώτερο επίπεδο την επόμενη σεζόν, ανακτώντας ένα κομμάτι από την χαμένη αίγλη της το 2013, όταν έφθασε στον τελικό του κυπέλλου αλλά ηττήθηκε από την Σιένα.

Λογότυπο

Το λογότυπο της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Αδελαΐδα της Σούζα

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Ούλρικ-Μάνφρεντ Β΄ κόμη του Τορίνο & μαρκησίου της Σούζα και της Μπέρτα των Ομπερτένγκι, κόρης του Ομπέρτο Β΄ (ή ίσως του Ομπέρτο Γ΄) μαργράβου του Μιλάνου.
Χρυσηλιού (συνοικία Μόρφου)

Τοποθεσία

Στα δυτικά συνορεύει με τον Άγιο Γεώργιο, στα νότια με την Αγία Παρασκευή, στα νοτιοανατολικά με το Αργάκι, στα ανατολικά με την Κυρά και στα βόρεια με το Καλό Χωριό Καπούτη.
Δήμος Ελευθερούπολης

Διοικητικές μεταβολές

Ο Δήμος Ελευθερούπολης συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση της μέχρι τότε κοινότητας Ελευθερούπολης σε δήμο. Στον δήμο εντάχθηκαν μέχρι το 1986 οι οικισμοί Εξοχή, Παλαιάμπελα, Ακροβούνι, Παναγιά, Χορτοκόπι και Βλάχικα (μετέπειτα Νέο Συράκο). Οι οικισμοί Παλαιάμπελα και Βλάχικα καταργήθηκαν το 2001. Το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας ο δήμος διευρύνθηκε με την προσάρτηση των μέχρι τότε κοινοτήτων Αμισιανών, Κηπίων, Άνω Χαρτοκοπίου, Κοκκινοχώματος και Χρυσοκάτρου. Ο δήμος Ελευθερούπολης καταργήθηκε το 2010 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Παγγαίου.
Hanklyn-Janklin

Το Hanklyn-Janklin είναι σύγχρονο λεξιλόγιο των Ινδικών Αγγλικών όρων και λέξεων που προέρχονται από την Ινδία στα γενικά Αγγλικά. Ο συγγραφέας του λεξικού είναι ο Νάιτζελ Χάνκιν,.
Ιούλιος Κασσιανός

Η διδασκαλία του

Είναι αντίθετος απέναντι στο γάμο και τη σεξουαλικότητα ενώ το ανθρώπινο σώμα ταυτίζει με ΄΄δερμάτινους χιτώνες΄΄ που έλαβε ο άνθρωπος μετά την πτώση του. Πρόκειται για «αντίδραση στον ακραιφνή αντινομισμό των γνωστικών»
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1998-1999

Το πρωτάθλημα Α1΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1998–99 ήταν το δέκατο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 22ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του χάντμπολ (μαζί με τα δυο πρωταθλήματα που είχε διοργανώσει ο ΣΕΓΑΣ). 
Πρωταθλητής αναδείχθηκε, για δέκατη φορά στην ιστορία του θεσμού, ο Ιωνικός Ν. Φιλαδέλφειας. Επικράτησε στους τελικούς των πλέι-οφ του Α.Σ.Ε. Δούκα με 2-1 νίκες, καταφέρνοντας στο τρίτο ματς να σπάσει το πλεονέκτημα έδρας του αντιπάλου του. 
Ο  Ιωνικός Ν.Φ. κατέκτησε και το πρώτο Σούπερ Καπ που διοργάνωσε η Ομοσπονδία επικρατώντας και πάλι του ΑΣΕ Δούκα που είχε αναδειχθεί Κυπελλούχος Ελλάδος.
Οίνοκλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Οίνοκλος είναι γνωστός ένας βασιλιάς του λαού των Αινιάνων, που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο Οίνοκλος λιθοβολήθηκε από τον ίδιο τον λαό του, επειδή σύμφωνα με κάποιο χρησμό, όταν γινόταν αυτό οι υπήκοοί του θα λυτρώνονταν από κάποια επιδημική ασθένεια.
Ρέντε

Ιστορία

Η Ρέντε ιδρύθηκε από τους Οινωτρίους που της έδωσαν το όνομα "Πανδοσία", αργότερα μερικοί κάτοικοι μετακινήθηκαν σε γειτονική ασφαλή περιοχή και ίδρυσαν μία νέα πόλη με το όνομα "Αρουντία". Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος αναφέρει ότι η πόλη κατοικείται από Βρέττιους με καταγωγή από την Οινωτρία. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η ιστορία του Ρέντε ταυτίζεται με την γειτονική πόλη Κοζέντσα, όταν ξέσπασαν οι Γοτθικοί Πόλεμοι την λεηλάτησε ο Τωτίλας (547). Την Ρέντε λεηλάτησαν οι Σαρακηνοί (8ος - 10ος αιώνας) και ένα τμήμα του πληθυσμού μετακινήθηκε, αργότερα την κατέκτησαν οι Νορμανδοί μαζί με ολόκληρη την νότια Ιταλία.
Θεοδόσιος Β΄ της Μπραγκάνσα

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη Α΄ 6ου δούκα της Μπραγκάνσα, κ.λπ. και της Αικατερίνης των Αβίς, κόρης τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια.
Όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, κλήθηκε στην Αυλή τού Σεβαστιανού Α΄ της Πορτογαλίας, ο οποίος σκέφτηκε να τον πάρει μαζί του το 1578 σε εκστρατεία του κατά τού βασιλιά τού Μαρόκου. Η εκστρατεία ήταν καταδικασμένη: οι Πορτογάλοι ηττήθηκαν στη μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ. Ο μικρός έμεινε δίπλα στο βασιλιά, μέχρι που έγινε η θέση του εξαιρετικά επικίνδυνη και ο Σεβαστιανός παρήγγειλε στους υπηρέτες του να πάρουν το παιδί μακριά, σε ασφαλή θέση. 
Ο μικρός Θεοδόσιος Β΄ δυσαρεστήθηκε από την απόφαση του βασιλιά, πήρε το άλογο και έτρεξε στην πρώτη γραμμή της μάχης, ακολουθούμενος από τρομοκρατημένους υπηρέτες. Το παιδί, όπως πολλοί άλλοι, τραυματίστηκε και συνελήφθη αιχμάλωτο στην Αυλή του βασιλιά του Μαρόκου, ενώ ο βασιλιάς Σεβαστιανός είχε ήδη πέσει στο πεδίο της μάχης. Οι λυπημένοι, ανήσυχοι γονείς του πρόσφεραν μία περιουσία για την απελευθέρωση του γιου τους, ενώ ζήτησαν από τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας να γράψει στον βασιλιά του Μαρόκου να τού χαρίσει τη ζωή. Τελικά, ο βασιλιάς του Μαρόκου, έκπληκτος από τη θαρραλέα πράξη τού παιδιού, τον απελευθέρωσε σε ένα χρόνο χωρίς λύτρα, παραδίνοντάς τον στην Ισπανία.
Η κατάσταση στην Πορτογαλία δεν ήταν ήσυχη: διάδοχος του 24χρονου Σεβαστιανού που σκοτώθηκε στη μάχ, ήταν ο μεγάλος θείος του καρδινάλιος Ερρίκος, γηραιός και άτεκνος. Έτσι άρχισε η διαμάχη για τη διαδοχή· ο Ερρίκος είχε τρία ανίψια: την Αικατερίνη (μητέρα τού Θεοδοσίου Β΄), τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και τον νόθο Αντώνιο. Το 1580 απεβίωσε ο Ερρίκος και η φιλόδοξη Αικατερίνη διεκδίκησε τον θρόνο, κάτι που έκανε και ο Φίλιππος Β΄. Ο τελευταίος χρησιμοποιούσε κάθε δικαιολογία και κατακρατούσε τον Θεοδόσιο Β΄, έως τη στιγμή που εξασφάλισε το στέμμα στα χέρια του ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας.
Ο Θεοδόσιος Β΄ τελικά διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν δούκας της Μπραγκάνσα το 1583 και έγινε πιστός υπηρέτης του Ισπανού βασιλιά, τον οποίο πάντοτε υπερασπίστηκε, γι' αυτό και εκείνος τον αντάμειψε με γη και τίτλους.
Επαρχία Σαράχς

Η επαρχία Σαράχς (Τουρκμενικά: Sarahs etraby) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αχάλ του νότιου Τουρκμενιστάν. Η πρωτεύουσά της επαρχίας είναι το Σεράχς.
Ηγεμονία της Μολδαβίας

Η Ηγεμονία της Μολδαβίας (Ρουμανικά: Ţara Moldovei, Moldova) ήταν μία ανεξάρτητη Ηγεμονία και μία ιστορική περιοχή στην Ανατολική Ευρώπη. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Βλαχίας μεταξύ των ανατολικών Καρπαθίων και του ποταμού Δνείστερου. Ένα αρχικά ανεξάρτητο και αργότερα αυτόνομο κράτος, υπήρξε από τον 14ο αιώνα έως το 1859, όταν ενώθηκε με τη Βλαχία (Ţara Românească) ως θεμέλιο του σύγχρονου ρουμανικού κράτους. Σε διάφορες εποχές, η Μολδαβία συμπεριέλαβε και τις περιοχές της Βεσσαραβίας και της Βουκοβίνα.
Το δυτικό μισό της Μολδαβίας σήμερα είναι μέρος της Ρουμανίας, η ανατολική πλευρά ανήκει στη Δημοκρατία της Μολδαβίας, και τα βόρεια και νοτιοανατολικά μέρη είναι εδάφη της Ουκρανίας.
Μάρκος Α. Δράκος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και σε στρατιωτικές σχολές στη Γαλλία. Το 1908 έφτασε στο βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε σε όλους τους μεγάλους πολέμους. Το 1933 έγινε διοικητής της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου (ΑΣΠ), θέση όπου έμεινε ως το 1935. Κατά τον Πόλεμο του 1940 ήταν Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού και αργότερα διοικητής στην Ανατολική Μακεδονία και στην Ήπειρο.  Από το 1945 και για έναν χρόνο υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Στις 16 Απριλίου 1945 έγινε υφυπουργός Στρατιωτικών (υπηρεσιακά) στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη και μέχρι τις 11 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστράτηγου.
Γκρέγκορ Άιχινγκερ

Βιογραφικά στοιχεία

Γόνος οικογενείας Διαμαρτυρομένων,  βρέθηκε το 1577 στο Μόναχο, ως μαθητής του περίφημου Ορλάντο ντι Λάσσο. Σπούδασε, μετά το 1578, στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ, ως studiosus artium,  όπου είχε συμφοιτητή τον Γιάκομπ Φούγκερ (Jakob Fugger), ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος Κωνσταντίας. Μέσω αυτού, ο Άιχινγκερ είχε επαφές με τα άλλα μέλη της οικογένειας Φούγκερ (ονομαστοί τραπεζίτες της εποχής), στην οποία θα αφιερώσει πολλά έργα του αργότερα. Γύρω στο 1580 έγινε οργανίστας στην Βασιλική των Αγίων Ουλρίχου και Άφρα (Basilika St. Ulrich und Afra) στο Άουγκσμπουργκ. Σημαντικός πάτρονας τού Άιχινγκερ ήταν ο Jacob III. Fugger (1542-1598), ο οποίος τον έστειλε στην Ιταλία (1584-7) για να συνεχίσει τις σπουδές του. Στη Βενετία, υπήρξε ένας από τους πρώτους μαθητές του Τζοβάννι Γκαμπριέλι, ενώ, με νέα χορηγία του πάτρονά του το 1588, συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ φιλοσοφικές και θεολογικές σπουδές.  Γύρω στο 1600, όταν βρισκόταν στην Ρώμη, προσχώρησε στον Καθολικισμό και έγινε κληρικός, μαζί με έναν από τους γιους τού Φρούγκερ, τον Γκέοργκ.
Με την επιστροφή του στο Άουγκσμπουργκ, ανέλαβε την χορωδία του Καθεδρικού Ναού της Αγ. Γερτρούδης, ως κανονικός (kanoniker) και οργανίστας. Στην επιτάφια πλάκα του στην καθεδρική σκήτη του Άουγκσμπουργκ αναγνωρίζεται ως vir paeter pietatem et caeteras virtutes tum musicae artis peritia et suavitate tum morum elegantia et facilitatae mirifice gratus. Στην πλούσια βιβλιοθήκη του υπάρχουν μουσικολογικά, αλλά και γεωγραφικά, θεολογικά, ακόμη και βοτανικά έργα διάσημων συγγραφέων.
Τουρλουπίνοι

Οι Τουρλουπίνοι ήταν θρησκευτική σέκτα στη Μεσαιωνική Γαλλία, χαλαρά σχετιζόμενη με τις Βεγίνες και τους Βεγάρδους και τους Αδελφούς του Ελευθέρου Πνεύματος. Η ονομασία τουρλουπίνος αποτελεί ειρωνικό επίθετο, ενώ οι ίδιοι φαίνεται να αυτοαποκαλούνταν "εταιρεία των πτωχών" ή "αδελφότητα της πενίας". Αναφορές για αυτούς έχουν διασωθεί μόνον σε συγγράμματα των αντιπάλων τους, οι οποίοι τους καταδίκασαν ως αιρετικούς. Ως εκ τούτου, λιγοστές είναι οι γνωστές για το πρόσωπό τους πληροφορίες, ωστόσο φαίνεται να φορούσαν λίγα ρούχα ως τρόπο έκφρασης του όρκου πενίας τους, γεγονός το οποίο και οδήγησε σε εναντίον τους κατηγορίες για γυμνισμό και ακολασία. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν πως η σημασία τους πιθανώς να ήταν υπερβολική, προκειμένου να δοθεί "τοπικό χρώμα" σε ακαδημαϊκές θεολογικές διαμάχες.
Η σέκτα δραστηριοποιήθηκε κυρίως κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του 14ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού, αποτελώντας μία από τις λιγοστές αιρετικές σέκτες οι οποίες ήσαν ενεργές στο Παρίσι εκείνη την περίοδο. Το 1372, αριθμός των μελών της φυλακίσθηκε, με μια θηλυκή ηγέτη της, την Ζαν Ντωμπεντόν, να καίγεται στην πυρά για μαγγανεία και αίρεση. Παρόμοια σέκτα πιθανώς να δραστηριοποιούνταν στην διάρκεια της δεκαετίας του 1460 στην ευρύτερη περιοχή της Λιλ.