google/wiki40b huggingface dataset:
Ντόναλντ Ράμοταρ

Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Ράμοταρ έγινε μέλος του PPP το 1967 και εξελέγη για πρώτη φορά στην κεντρική επιτροπή του PPP το 1979 και έγινε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του κόμματος το 1983. Απέκτησε πτυχίο Οικονομικών από το Πανεπιστήμιο της Γουιάνας. Από το 1988 ως το 1993 ήταν γραμματέας επί των διεθνών στην Ένωση Γεωργικών Εργατών της Γουιάνας. Κατά τις εκλογές του 1992, στις οποίες το PPP με ηγέτη τον Τσέντι Τζάγκαν κέρδισε για πρώτη φορά την εξουσία έπειτα από δεκαετίες, ο Ράμοταρ εξελέγη βουλευτής και συνέχισε να εκλέγεται και στις επόμενες εκλογές. Διορίστηκε εκτελεστικός γραμματέας του PPP το 1993.  Έπειτα από το θάνατο του Τζάγκαν το Μάρτιο του 1997, ο Ράμοταρ εξελέγη ομόφωνα για να τον διαδεχθεί στο αξίωμα του γενικού γραμματέα του PPP στις 29 Μαρτίου 1997.
Στη διάρκεια του 29ου συνεδρίου του PPP επανεξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος στις 2 Αυγούστου 2008, συγκεντρώνοντας τοο 4ο μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων (637). Μετά το συνέδριο επανεκλέχθηκε από την Κεντρική Επιτροπή στο αξίωμα του γενικού γραμματέα στις 12 Αυγούστου 2008, χωρίς αντίπαλο. Εν συνεχεία εξελέγη στο επιτελείο έκδοσης της εφημερίδας (φίλα προσκείμενης στο PPP) Thunder
Στις 4 Απριλίου 2011 επιλέχθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του PPP ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το Νοέμβριο του 2011. Η απόφαση ήταν ομόφωνη. Οι άλλοι υποψήφιοι αποσύρθηκαν και μέσω αυτών η ανάγκη για μυστική ψηφοφορία αποφεύχθηκε. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε στις 28 Απριλίου 2011 ότι ο Ράμοταρ διορίστηκε στο αξίωμα του πολιτικού συμβούλου του προέδρου Μπαράτ Τζαγκντέο. Η αντιπολίτευση επέκρινε το διορισμό, τονίζοντας ότι είχε πάρει τον Ράμοταρ να συνοδεύει τον πρόεδρο στα ταξίδια.
Η εκλογή έγινε στις 28 Νοεμβρίου 2011 και ανακηρύχθηκε νικητής ο Ράμοταρ την 1η Δεκεμβρίου. Ωστόσο, το PPP δεν κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία με τη διαφορά μίας έδρας στο κοινοβούλιο, έχοντας κερδίσει 32 επί συνόλου 65 εδρών. Αυτό σήμαινε ότι ο Ράμοταρ θα ήταν πρόεδρος και δύο κόμματα της αντιπολίτευσης θα είχαν την πλειοψηφία σε έδρες. Ο Ράμοταρ εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την αποτυχία του κόμματός του να κερδίσει αυτοδυναμία, όμως ανέφερε ότι το εκλογικό σώμα είχε μιλήσει και έπρεπε να εργάζονταν με ό,τι είχαν". Ορκίστηκε ως Πρόεδρος στις 3 Δεκεμβρίου 2011.
Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 2015, ο Ράμοταρ αντικαταστάθηκε στην προεδρία από τον Ντέιβιντ Α. Γκρέιντζερ.
1283 Κομσομολία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Κομσομολίας εκτιμάται σε 26,88 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1856. Η Κομσομολία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά πιθανώς κάθε 96 ώρες (αν αληθεύει είναι μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή).
Ιωάννης Μ. Ρέντζος

Βιογραφία

Ο Ιωάννης Ρέντζος, γιος του Μιχαήλ, γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1868 και καταγόταν από παλαιά οικογένεια της πόλης. Υπήρξε αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, με έντονη εμπορική δραστηριότητα για 40 περίπου χρόνια, όχι μόνο στην οικονομική ζωή της Πρέβεζας, αλλά, επίσης, στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου, από τη Γαλλία και Ιταλία μέχρι την Κωνσταντινούπολη και από την Τυνησία και την Αίγυπτο μέχρι τη Βουλγαρία.
Παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα ήταν αφιερωμένος στα κοινά της πατρίδας του, σε όλες τους τις μορφές και με καθημερινή ενασχόληση σε αυτά. Υπηρέτησε τον επαγγελματικό του συντεχνιακό χώρο των εμπόρων ως πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Πρέβεζας. Αναδείχθηκε σε όλα τα επίπεδα της αυτοδιαχειριστικής και αυτοδιοικητικής κληρικολαϊκής δομής, ως ενοριακός επίτροπος, οικονομικός επίτροπος και Δημογέροντας της Πρέβεζας.
Πριν την απελευθέρωση της Πρέβεζας (1912) επελέγη σε υποχρεωτική θητεία σύμβουλος Διοίκησης (Αζάς) και ενεπλάκει ενεργά στα κοινά της πόλης, εκλεχθείς, μεταξύ άλλων, αντιπρόσωπος της κοινότητας το 1903 και 1905, δημοτικός σύμβουλος το 1909 και δημογέροντας της Πρέβεζας το 1910. Μετά την απελευθέρωση της πόλης διορίστηκε μία φορά δήμαρχος Πρέβεζας (4 Δεκεμβρίου 1921 - μέσα Δεκεμβρίου 1922) και το 1929 εκλέχθηκε δήμαρχος, όταν, για δεύτερη φορά μετά το 1923, προκηρύχθηκαν δημοτικές εκλογές. Τη θέση αυτή υπηρέτησε μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του από τύφο, το 1933. Είναι ο δεύτερος δήμαρχος της Πρέβεζας που πέθανε εν ενεργεία. 
Το χειρόγραφο ημερολόγιο του Ιωάννη Μ. Ρέντζου διασώθηκε από την οικογένειά του και εκδόθηκε στο σύνολό του, σε δύο τόμους και επιμέλεια του εγγονού του κ. Γιάννη Δ. Ρέντζου. Το πρώτο μέρος του (1893-1912) εκδόθηκε το 2013, και το δεύτερο (1913-1933) το 2014.

Η οικογένεια Ρέντζου της Πρέβεζας

Η οικογένεια Ρέντζου είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Πρέβεζας για σχεδόν τρεις ολόκληρες εκατονταετίες, αφού καταγράφεται στις πρώτες βενετσιάνικες απογραφές της πόλης, στις αρχές του 18ου αιώνα, και συνεχίζει να την επηρεάζει στις αρχές του 21ου αιώνα.
Η οικογένεια φαίνεται να κάνει την παρουσία της στην Πρέβεζα στις αρχές της δεύτερης, ογδοντάχρονης, Βενετοκρατίας (1718-1797), με τον Thano Renzo να είναι από τα πρώτα μέλη της οικογένειας που εγκαθίστανται στην πόλη, καθώς συμπεριλαμβάνεται στη βενετική απογραφή του 1737, ως αρχηγός οικογένειας 9 ατόμων και κατοικών για 15 χρόνια στην Πρέβεζα. Τα ονόματα Janni, Christo, Spiro, Costa, Dimo, Anastasio, Allesio, Attanasio, Γιώργος, Νικολός και Πάνος Ρέντζος εμφανίζονται στα σωζόμενα έγγραφα της περιόδου αυτής. Η οικογένεια Renzo δεν συγκαταλέγεται στους εκπατρισθέντες, το 1701, Πρεβεζάνους, στους οποίους παραχωρήθηκαν γαίες προς εκμετάλλευση στο Καλλιγόνι της Λευκάδας, όταν οι Βενετοί παρέδωσαν την Πρέβεζα στους Τούρκους Οθωμανούς. Αυτό, ίσως, επιβεβαιώνει την εγκατάσταση της οικογένειας στην Πρέβεζα στα πρώτα χρόνια της δεύτερης βενετοκρατίας, και πιο συγκεκριμένα περί το 1720.
Αιγός ποταμοί

Η θέση

Πολλοί ιστορικοί έχουν προσπαθήσει να πιστοποιήσουν ποια ακριβώς ήταν η θέση των Αιγός ποταμών ως παραλιακής περιοχής, αλλά και κυριολεκτικά ως ποταμών. Πιστεύουν ότι υπήρχαν πράγματι ποταμοί -τουλάχιστον δύο- που οι ροές τους σχημάτιζαν κοντά στις εκβολές τους το σχήμα κεράτων. 
Οι περισσότεροι δέχονται σήμερα ότι ο αθηναϊκός στόλος είχε κινηθεί αρκετά βορειότερα της Σηστού μέσα στον Ελλήσποντο (δηλαδή στα Στενά των Δαρδανελλίων) και ότι είχε ναυλοχήσει απέναντι από την αρχαία Λάμψακο (σημερικό Lapseki στα τουρκικά). Θεωρούν συγκεκριμένα ότι οι Αιγός Ποταμοί βρίσκονταν εκεί που είναι σήμερα οι εκβολές των ποταμών Büyük Dere και Kozlu Dere, λίγο πιο βόρεια από το χωριό Sütlüce που αποτελεί τη δεύτερη πιθανότερη επιλογή.
Ένα επιπλέον επιχείρημα των ιστορικών για αυτή τη θέση είναι ότι βρισκόταν απέναντι από το στόλο των Λακεδαιμονίων στη Λάμψακο και έτσι αν ο αθηναϊκός στόλος κινείτο επιθετικά, δεν θα είχε εναντίον του το ρεύμα του Ελλησπόντου που "κατεβαίνει" τα Στενά.
Το φάρδος των στενών εκεί δεν είναι 2,5 χιλιόμετρα όπως το περιγράφει ο Ξενοφώντας που αναφέρει 15 στάδια, αλλά έτσι κι αλλιώς κανένα άλλο σημείο εκεί κοντά δεν έχει τέτοιο φάρδος σήμερα -η ακτογραμμή έχει αλλάξει πολύ μέσα σε 2.400 χρόνια. 
Όπως αναφέρει ο ίδιος, οι Αθηναίοι κάποια στιγμή αποβιβάστηκαν στη δυτική ακτή των Δαρδανελλίων, στη θέση Αιγός Ποταμοί για να προμηθευτούν τα απαραίτητα τρόφιμα και τότε ο Λύσανδρος (ο αρχηγός του στόλου των Λακεδαιμονίων) βρήκε την ευκαιρία και επιτέθηκε αιφνίδια στην απέναντι ακτή του στενού και συνέλαβε όλα τα αφύλακτα πλοία στην ξηρά, χωρίς να δώσει καν ναυμαχία! Κατάφεραν να ξεφύγουν μόνο εννιά από τα πλοία των Αθηναίων, υπό την ηγεσία του Κόνωνα, ενώ όλα τα υπόλοιπα καταλήφθηκαν. Όσοι δεν σκοτώθηκαν επάνω στα καράβια, καταδιώχτηκαν και εκτελέστηκαν στην ακτή της Χερσοννήσου της Καλλίπολης.

Η δραστηριότητα των κατοίκων

Η περιοχή περιγράφεται από όλους τους ιστορικούς ως παραλία χωρίς πόλεις, αλλά πιθανόν να υπήρχαν οικισμοί τους οποίους οι ίδιοι δεν ανέφεραν επειδή δεν αποτελούσαν πόλεις-κράτη. Πρέπει πάντως να υπήρχε και πόλη-κράτος στην περιοχή, τουλάχιστον κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., δηλαδή αργότερα, επειδή βρέθηκαν νομίσματα που φαίνεται να αναφέρουν τμήματα της λέξης Αιγοςποταμοί.

Ο μετεωρίτης

Σύμφωνα με αρχαίες πηγές μεταξύ των οποίων και αναφορές του Πλίνειου του Πρεσβύτερου και του Αριστοτέλη, το 467 π.Χ. ένας μεγάλος μετεωρίτης έπεσε κοντά στους Αιγός ποταμούς. Οι πηγές τον περιγράφουν ως ένα καφέ πέτρωμα στο μέγεθος του φορτίου ενός γεμάτου κάρου. Ο μετεωρίτης έγινε τοπόσημο της περιοχής για τα επόμενα 500 χρόνια. Ένας κομήτης, ο οποίος αποδείχτηκε αστρονομικά ότι πρόκειται για τον κομήτη του Χάλεϋ εθεάθη τη περίοδο που έπεσε ο μετεωρίτης. Αυτή ήταν κατα πάσα πιθανότητα η πρώτη ιστορική αναφορά του κομήτη από Ευρωπαίους.
Βορειοανατολική επαρχία (Κένυα)

Γεωγραφία

Η Βορειοανατολική επαρχία συνορεύει στα δυτικά με την Ανατολική επαρχία, στα νότια με την Ακτή, στα βόρεια με την Αιθιοπία και στα ανατολικά με τη Σομαλία. Έχει έκταση 127.358,5 km².

Δημογραφία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η Βορειοανατολική επαρχία είχε 2.310.757 κατοίκους και πυκνότητα 18,14 κατοίκων ανά km².
Κατάληψη της Αδριανούπολης από τους Οθωμανούς

Ιστορικό υπόβαθρο

Μέχρι το 1354, οι οθωμανικές δυνάμεις είχαν καταλάβει την Καλλίπολη στο ευρωπαϊκό πλευρό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και συνέχισαν την προώθηση τους. Αν και αναγκάστηκαν να σταματήσουν την προώθηση τους τα έτη 1357-1359 λόγω της απαγωγής του Σεχζάντε Χαλίλ, συνέχισαν τις επιχειρήσεις τους μετά την απελευθέρωση του Χαλίλ. Κύριος στόχος της εκστρατείας ήταν η Αδριανούπολη, η οποία ήταν η τρίτη πιο σημαντική βυζαντινή πόλη (μετά την Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη).

Αρχικές επιχειρήσεις

Ο Μουράτ Α' ανέλαβε τη διοίκηση των επιχειρήσεων. Το 1359, ο Μουράτ συγκέντρωσε δυνάμεις στα οχυρά που βρίσκονταν ανατολικά της Αδριανούπολης για να απομονώσει την πόλη από την πρωτεύουσα. Κατέλαβε το Σύραλλο και την Αρκαδιούπολη. Επίσης ξεκίνησε να απομονώσει την πόλη από τα νότια. Έστειλε δύο στρατηγούς, τους Χασί Ιλμπέη και Γκαζί Εβρενός, στον Έβρο. Ο Χασί Ιλμπέη κατέλαβε το Διδυμότειχο και ο Γκαζί Εβρενός κατέλαβε την Κεσσάνη. Τότε, ο Μουράτ αποφάσισε πως η πόλη ήταν πλήρως απομονωμένη και πως πρέπει να προχωρήσει στην επίθεση.

Κατάληψη της πόλης

Το στρατόπεδο του Μουράτ βρισκόταν στο Μπαμπαγέσκι, 55 χιλιόμετρα από την Αδριανούπολη. Αλλά οι μετωπικές δυνάμεις του Λάχα Σαχίν πασά βρίσκονταν πολύ κοντά στην πόλη και ο Βυζαντινός κυβερνήτης με τη στήριξη των Βουλγάρων προσπάθησε να διαλύσει τις δυνάμεις της οθωμανικής εμπροσθοφυλακής στο σημείο Σαζλίντερε, 12 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης. Ωστόσο, οι Οθωμανοί απώθησαν τους επιτιθέμενους. Παρά το γεγονός ότι ήταν σε θέση να επιστρέψει στην Αδριανούπολη, εξαιτίας μιας πλημμύρας του ποταμού, ο Βυζαντινός κυβερνήτης εγκατέλειψε την πόλη. Τότε, οι κάτοικοι της πόλης αποφάσισαν να παραδοθούν. Τελικά, στις 5 5 Μαΐου 1361, ο Μουράτ κατέλαβε την πόλη.

Διαφωνίες για την ημερομηνία

Άλλοι ιστορικοί, οι οποίοι βασίζονται σε βυζαντινές και άλλες πηγές, αναφέρουν πως η κατάληψη της Αδριανούπολης έγινε είτε το 1369 είτε μετά το 1371, ενώ επίσης αναφέρουν πως οι επιχειρήσεις δεν καθοδηγήθηκαν από τον Μουράτ αλλά από Τούρκους μπέηδες που ήταν μονάχα θεωρητικά υποτελείς των Οθωμανών (μιας και από το 1366 μέχρι τις 1377, οι επικοινωνίες μεταξύ της Θράκης και της Ανατολίας είχαν διακοπεί). Οι Οθωμανοί θα μπορούσαν να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της πόλης στα τέλη της δεκαετίας του 1370.

Η Εντιρνέ ως πρωτεύουσα

Ο Λάλα Σαχίν ανακηρύχτηκε πρώτος μπεηλέρμπεης της Ρούμελης (Οθωμανική Θράκη) και ο Μουράτ κινήθηκε στο πρόσφατα κατακτημένο Διδυμότειχο για να συνεχίσει τις επιχειρήσεις. Μετά τον θάνατο του πατέρα του και την κατασκευή ενός παλατιού στην Εντιρνέ, η πόλη έγινε η νέα πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους.
Vanglaini

Η Vanglaini είναι εφημερίδα που δημοσιεύεται στο Μιζόραμ της βορειοανατολικής Ινδίας στη γλώσσα Μίζο. Είναι εγγεγραμμένη στο μητρώο εφημερίδων για την Ινδία (αριθμός μητρώου 34227/79. : MZR/67/2012-2014). Ιδιοκτήτης, συντάκτης και εκδότης είναι ο Κ. Σαπντάνγκα. Είναι η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στο Μιζόραμ.

Βραβείο Μίζο

Η Vanglaini έχει δημιουργήσει το "Βραβείο Μίζο" για κάθε ζωντανό Μίζο ή ομάδα Μίζο που έχουν κάνει υποδειγματικά επιτεύγματα. Το πρώτο βραβείο δόθηκε το 2011 και έχει προγραμματιστεί να απονέμεται κάθε τρία χρόνια. Το βραβείο περιέχει ένα χρηματικό έπαθλο 100.000 ινδικών ρουπιών και ένα τρόπαιο.
Σπαθαραίοι Σάμου

Γεωγραφική Θέση

Το χωριό βρίσκεται στα νότια του νησιού σε υψόμετρο 582 μέτρων. Είναι ίσως το πιο ορεινό χωριό του νησιού.

Περιγραφή

Οι Σπαθαραίοι είναι σχεδόν χτισμένοι στην κορυφή του βουνού "Μπουρνιάς" , έτσι που αν δεν έχει συννεφιά, μπορείς να βλέπεις το σύμπλεγμα των Φούρνων και την Ικαρία και Νοτιοανατολικά μέχρι την Πάτμο.  Γι' αυτό και οι Σαμιώτες αποκαλούν το χωριό ως "το μπαλκόνι του Αιγαίου". 
Το χωριό είναι ονομαστό επίσης για την του γραφική πλατεία με το Γιασεμί (Δέντρο) και τον αιωνόβιο Πλάτανο, ενώ η Εκκλησία των Ταξιαρχών, δίπλα ακριβώς στην Πλατεία, είναι το κέντρο του Χωριού. Τα πανηγύρια για την Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου) και για τον Πολιούχο Ταξάρχη Μιχαήλ (9 Νοεμβρίου) είναι ονομαστά. Επίσης στο χωριό την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς τελείται ακόμα και σήμερα το έθιμο του Καδή.  Το Έθιμο του Καδή έχει την καταγωγή του στην ιστορία του νησιού και σχετίζεται με την επίσημη εδραίωση του Καδή στο νησί το 1617.Ο Καδής επισκεπτόμενος το νησί δυο φορές το χρόνο εισέπραττε τους φόρους αλλά και ασχολείτο και με την εκδίκαση διαφόρων ζητημάτων. Η διαφθορά, η αυστηρότητα και οι αυθαιρεσίες που διέπραττε τον έκαναν να είναι μισητός στους κατοίκους του νησιού.
Οι Σπαθαραίοι βρίσκονται σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το χωριό Πύργος στο δρόμο προς το χωριό Παγώνδας, ενώ με αγροτικό δρόμο επικοινωνεί και με το χωριό Σκουραίϊκα.   
Το όνομά του οφείλεται στον παπά Πέτρο Σπάθα που το πρωτοκατοίκησε και δημιούργησε το χωριό με τα 18 παιδιά του. Άλλη εκδοχή είναι ότι κατά τον επαν-εποικισμό του νησιού το κατοίκησαν έποικοι από το Σπαθάρι της Εύβοιας. Τέλος μια άλλη ακόμα εκδοχή συνδέει το χωριό με τους Σπαθάριους (Latin Spatharii) της Βυζαντινής Αυλής. Η εκδοχή αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι λόγω της θέσης του το χωριό θα μπορούσε να είναι χώρος όπου θα εξορίζονταν οι Σπαθάριοι, όταν άλλαζε η φατρία που κυβερνούσε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά επίσης και στο ότι έχουν βρεθεί ευρήματα στην ευρύτερη περιοχή του χωριού (θέσεις "Καστρί & Παλιοεκκλησιές") και δικαιολογούν την ύπαρξη κατοίκων  πριν τον επαν-εποικισμό. 
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την γεωργία με σημαντικότερη καλλιέργεια την ελιά. 
Στους Σπαθαραίους ανήκουν και οι νεώτεροι παραλιακοί οικισμοί Αβάντι (Ζέφυρος), Παύλου (Απόστολος Παύλος), Βεργή, Καλογερά, Κυργιάννη, Λιμνιωνάκι, Μετόχι, Συκιά και το νησάκι  Σαμιοπούλα.
Γουίλιαμ Στιούαρτ του Μπαλντοράν

Μπέιλι του Μπαλκουίντερ

Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ διορίστηκε βασιλικός Μπέιλι του Μπαλκουίντερ (1488), ο τίτλος είχε σχέση με τον ανώτερο δικαστικό υπάλληλο της περιοχής και αντιστοιχούσε με μεγάλους δικαστικούς τίτλους που υπήρχαν εκείνη την εποχή σε άλλες χώρες. Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ μετέφερε το επώνυμο Στιούαρτ στην περιοχή και θεωρείται ο γενάρχης όλων των μικρότερων κλάδων των Στιούαρτ του Μπαλκουίντερ. Το όνομα "Μπαλντοράν" προέρχεται από τα αρχαία Γαλατικά και σημαίνει "πόλη της ενυδρίδας", κατά άλλους ήταν μετονομασία της αρχαίας πόλης του "Μπαλιντοράν", σε κάθε περίπτωση το όνομα από τότε σταμάτησε να υπάρχει. Η πόλη βρισκόταν στο Γουέστ Ντανμπάρτοσάιρ κοντά στο Μίλτον του Κάπσι περίπου 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Στέρλινγκ, οι Στιούαρτ του Μπαλντοράν πούλησαν την πόλη στην οικογένεια Γκλοράτ που έδωσαν από τότε το όνομα στην πόλη. Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ δεν έκανε σοβαρές προσπάθειες να επανακτήσει η οικογένεια του τους τίτλους και την περιουσία που είχε πριν από την κατάσχεση των κτημάτων του προπάππου του (1425), προσπάθησε όμως με όλα τα μέσα να μεγαλώσει τα οικογενειακά κτήματα.
Φρανσίσκ Ραβονί

Πολιτική καριέρα

Γεννήθηκε στο Βοχιπένο της επαρχίας Φιαναραντσόα στις 2 Δεκεμβρίου του 1942. Ήταν κατά το ήμισυ Μερίνα. Υπήρξε γαμπρός του πρώτου προέδρου της χώρας του, Φιλιμπέρ Τσιρανάνα.

Πρωθυπουργός

Εξελέγη πρωθυπουργός από την Εθνοσυνέλευση, στις 10 Αυγούστου του 1993. Η κυβέρνηση Ραβονί διαδέχθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Γκι Ραζαναμασί, η οποία είχε συσταθεί στα τέλη του 1991 έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον του προέδρου Ντιντιέ Ρατσιράκα. Η κυβέρνηση ανασχηματίστηκε τον Αύγουστο του 1994 και το υπουργικό συμβούλιο αριθμούσε 24 υπουργούς. O Ραβονί, εκτός από πρωθυπουργός ανέλαβε και Υπουργός Αμύνης. Την ίδια χρονιά η κυβέρνηση αποφάσισε την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Τον Ιανουάριο του 1995 ο πρωθυπουργός απέπεμψε το διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και τον υπουργό Οικονομίας (το δεύτερο επειδή δεν κατάφερε να συγκρατήσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό).

Αποπομπή και θάνατος

To 1995 η αντίθεσή του με την ελίτ των Μερίνα αλλά και με το Ζαφί κορυφώθηκε και ο πρόεδρος χαρακτήρισε τη θητεία του άνευ επιτυχίας και κινήθηκε προς την αντικατάστασή του. Ο Ραβονί καταδίκασε την απόφαση του Ζαφί να χρηματοδοτήσει με ιδιωτικές δαπάνες τα κρατικά έργα. Με βάση το Σύνταγμα ο πρόεδρος δε μπορούσε να αποπέμψει τον πρωθυπουργό και, καθώς η Εθνοσυνέλευση ήταν απρόθυμη να ψηφίσει συνταγματική τροποποίηση, ο Ζαφί έθεσε το θέμα της αλλαγής του Συντάγματος σε δημοψήφισμα. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1995 το 63,56% των πολιτών ενέκρινε τη χορήγηση στον πρόεδρο του προνομίου να απολύει εκείνος τον πρωθυπουργό αντί για την Εθνοσυνέλευση, όπως ίσχυε ως τότε. Πέθανε από καρδιακά προβλήματα σε στρατιωτικό νοσοκομείο, στη Σοαβιναντριάνα στην επαρχία Ανταναναρίβο, στις 15 Φεβρουαρίου του 2003. O θάνατός του ήταν αδόκητος, καθώς λίγες ημέρες πριν πεθάνει είχε εμφανιστεί σε τηλεοπτικά κανάλια.
Δημήτριος Σταθόπουλος

Βίος

Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1933 στην Καμενίτσα Αρκαδίας. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Βύτινα στη συνέχεια, από το 1951 μέχρι το 1956, φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την περίοδο 1957-1958 έλαβε υποτροφία και μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκυ όπου παρακολούθησε μαθήματα σχετικά με την Παλαιά Διαθήκη καθώς και αγγλικής γλώσσας και φιλολογίας. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα και την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων μετέβη στη Γενεύη και στο Οικουμενικό Ινστιτούτο όπου παρακολούθησε κατά το ακαδημαϊκό έτος 1960-1961 μαθήματα από τους Όσκαρ Κούλμαν και Καρλ Μπαρτ. Από το 1961 μέχρι το 1964 παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης με υποτροφία που έλαβε από το ίδρυμα, μαθήματα σανσκριτικής γλώσσας και θρησκειολογίας. Το 1964 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Το θέμα της διατριβής του ήταν "Die Gottesliebe (Θείος έρως). Συμβολή στην έρευνα της μυστικής θεολογίας". Από το 1964 έως το 1965 παρακολούθησε θρησκειολογικές σπουδές στη Σορβόννη (Ecole Pratique des Hautes Etudes –Ve Section –Sciences Religieuses). Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα δημοσιογραφίας στο Institute Francais des Presse του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Το 1966 διορίστηκε βοηθός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Το 1969 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στην ίδια σχολή με θέμα, «Η σχολή της αμώμου ή καθαράς χώρας (Jodo-Shu) και ο ιδρυτής αυτής Honen Shonin ή Genku (1133-1215). Συμβολή εις την θρησκειολογικήν έρευναν του ενοθεϊστικού αμινταϊσμού».
Από το 1966 μέχρι το 1972 διετέλεσε βοηθός στην Έδρα Κανονικού Δικαίου και Ποιμαντικής, από το 1972 μέχρι το 1973 άμισθος υφηγητής στην έδρα Ιστορίας των Θρησκευμάτων, επιμελητής από το 1973 μέχρι το 1976 στην ίδια έδρα, εντεταλμένος υφηγητής από το 1976 μέχρι το 1982, έκτακτος από το 1982 μέχρι το 1983, Αναπληρωτής από το 1983 μέχρι το 1986 και καθηγητής από το 1986 μέχρι το 2001. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Ανθρωπιστικής Εταιρείας, της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, της Επιστημονικής Βουδιστικής Εταιρείας, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Συγγραφικό έργο

Το έργο του ήταν ποικίλο: θρησκειολογικό, θεολογικό, λογοτεχνικό-ποιητικό, μεταφραστικό, επιφυλλιδογραφικό.
Επιχείρηση Χρυσόμαλλο Δέρας

Η Επιχείρηση Χρυσόμαλλο Δέρας ήταν μία επιχείρηση εκκένωσης αμάχων, που πραγματοποίησε το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τον Αύγουστο του 1993, για να μεταφέρει πάνω από 1.000 γηγενείς Έλληνες από τη Γεωργία, που τράπηκαν σε φυγή λόγω του πολέμου στην Αμπχαζία, προς την Ελλάδα. 
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες της ΑΣΣΔ της Αμπχαζίας εξορίστηκαν, ύστερα από διαταγή του Ιωσήφ Στάλιν, το 1949-1950. Τους επετράπη να επιστρέψουν στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ωστόσο ο αριθμός τους δεν έφθασε ποτέ στο επίπεδο πριν από την απέλαση. 
Οι περισσότεροι Έλληνες έφυγαν από την Αμπχαζία (κυρίως προς την Ελλάδα και τη Ρωσία) κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο της Αμπχαζίας το 1992-1993, έτσι ώστε ο αριθμός τους έπεσε από 14.664 το 1989 σε μόλις 1.486 το 2003.
Χάας Λόλα

Η Χάας Λόλα (Haas Lola, πλήρης επωνυμία Team Haas (USA) Ltd.) ήταν βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1 με έδρα στην Αγγλία, η οποία είχε στήριξη από αμερικανούς επιχειρηματίες.

Ιστορία

Η Χάας Λόλα ιδρύθηκε το 1984 από τον Καρλ Χάας, αποκλειστικό εισαγωγέα της Lola Cars στην Αμερική, και τον Τέντι Μάγιερ, πρώην ιδιοκτήτη της ΜακΛάρεν. Η ομάδα αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα από το 1985 έως το 1986. Το εγχείρημα χρηματοδοτήθηκε από την Beatrice Foods που βοήθησε την ομάδα να κάνει μια συμφωνία με την Φορντ το 1986, βάσει της οποίας η Χάας Λόλα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους κινητήρες της Φορντ για τρεις σαιζόν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ο Άλαν Τζόουνς, παγκόσμιος πρωταθλητής το 1980, παρά την αποχώρησή του από το 1983, επέστρεψε στις πίστες για να οδηγήσει το πρώτο μονοθέσιο της ομάδας στα τέλη της σαιζόν του 1985 και εν συνεχεία στη σαιζόν του 1986. Αφού άλλαξε η διαχείριση της Beatrice Foods και η εταιρεία αποσύρθηκε από τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος, η ομάδα δεν ήταν πλέον σε θέση να συνεχίσει στη Φόρμουλα 1 μετά τη σαιζόν του 1986.
Η ομάδα ήταν γνωστή ως Χάας Λόλα λόγω της σύνδεσης του Καρλ Χάας με την διεθνή αυτοκινητοβιομηχανία Λόλα (Lola Cars International), αν και η Λόλα δεν συμμετείχε στο εγχείρημα. Τα μονοθέσια της ομάδας σχεδιάστηκαν στην πραγματικότητα από μια εταιρεία σχεδιασμού και κατασκευής, ιδιοκτησίας του Χάας, που ήταν γνωστή με την επωνυμία FORCE, αλλά τους βαθμούς της ομάδας στο πρωτάθλημα κατασκευαστών τους κέρδισε η Λόλα, καθώς αυτή ορίστηκε από την ομάδα ως κατασκευαστής της.

Επιδόσεις

Η Χάας Λόλα αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 μόλις σε 19 αγώνες, από τη σαιζόν του 1985 (Γκραν Πρι Ιταλίας) μέχρι τη σεζόν του 1986 (Γκραν Πρι Αυστραλίας), χωρίς να κάνει κάποια διάκριση. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατασκευαστών της Φόρμουλα 1 η ομάδα δεν κατατάχθηκε το 1985, καθώς δεν συγκέντρωσε βαθμούς, ενώ το 1986 κατατάχθηκε στην όγδοη θέση συγκεντρώνοντας μόλις 6 βαθμούς.
Αναγέννηση Δερύνειας

Ίδρυση

Η Αναγέννηση ιδρύθηκε το 1920 με πρωτοβουλία του δάσκαλου της Δερύνειας Ελευθέριου Ιακώβου Μοντάνιου και άλλων κατοίκων με την ονομασία το Αναγνωστήριο «Ομόνοια». Την εποχή εκείνη ο αναλφαβητισμός ήταν μεγάλος. Ο δάσκαλος αυτός, ο μοναδικός δάσκαλος του χωριού, προμηθευόταν την μοναδική εβδομαδιαία εφημερίδα της εποχής, την Ελευθερία, από την οποία διάβαζε τα βράδια αποσπάσματα στους θαμώνες του καφενείου, οι οποίοι τα διέδιδαν την επόμενη μέρα και στους υπόλοιπους κατοίκους. Ολοένα και περισσότεροι κάτοικοι έδειχναν ενδιαφέρον και έτσι ο Ελευθέριος Ιακώβου Μοντάνιος έκρινε πως ήταν αναγκαία η ίδρυση ενός αναγνωστηρίου για τους ενήλικες. Για το λόγο αυτό ιδρύθηκε το Αναγνωστήριο «Ομόνοια». Στόχος του αναγνωστηρίου ήταν η μόρφωση, η σωστή διαπαιδαγώγηση και η υγιής ενασχόληση των μελών του. Εκτός από εφημερίδες, ο δάσκαλος διάβαζε και λογοτεχνικά βιβλία.
Σταδιακά αναπτύχθηκαν και άλλες δραστηριότητες όπως θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, επετειακές γιορτές με προγράμματα λαϊκής ποίησης, μουσικής και χορού, διαλέξεις και συζητήσεις, αθλητικές δραστηριότητες με αγώνες στίβου, ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης κ.α.
Με την έναρξη της δράσης της ΕΟΚΑ το 1955, οι Άγγλοι κηρύσσουν παράνομους αρκετούς συλλόγους, ανάμεσα τους και το Αναγνωστήριο «Ομόνοια». Μετά από 4 μήνες, με τα ίδια μέλη και με το ίδιο καταστατικό, εξασφαλίζεται άδεια ίδρυσης και λειτουργίας του σωματείου με μόνη αλλαγή στην ονομασία. Η νέα ονομασία ήταν Μορφωτικός Σύλλογος Αναγέννηση Δερύνειας.

Έμβλημα και χρώματα

Έμβλημα του σωματείου είναι ασπίδα με τον ανατέλλοντα ήλιο και τη χρονολογία 1920, τη χρονολογία ίδρυσης του συλλόγου. Ως χρώματα χρησιμοποιεί το πράσινο και το άσπρο.
Ματίας Κρίστεν

Καριέρα

Ο Ματίας Κρίστεν αγωνίστηκε στις ΦΚ Τρίσεν, ΦΚ Μπάλζερς, FC Wil, FC Gossau και ΦΚ Βαντούζ. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Λίχτενσταϊν το 2008.