google/wiki40b huggingface dataset:
Άλαν Ρ. Μπάτερσμπυ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μπάτερσμπυ γεννήθηκε στο Leigh (σήμερα πόλη του μητροπολιτικού συγκροτήματος του Μάντσεστερ). Διετέλεσε καθηγητής της Οργανικής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1988 ως το 1992 και είναι επίτιμος εταίρος του Κολεγίου της Αγίας Αικατερίνης του ίδιου πανεπιστημίου.
Ο Μπάτερσμπυ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη βιοσύνθεση των «χρωμάτων της ζωής», των χρωστικών αίμη, χλωροφύλλη και βιταμίνη B12, οι οποίες είναι δομημένες επάνω σε παρόμοια τετραπυρολικά δομικά υπόβαθρα. Κατέδειξε και διευκρίνησε τον ουσιαστικό ρόλο δύο ενζύμων, της δεαμινάσης και της κοσυνθετάσης, στην κατασκευή του τετραπυρολικού δακτυλίου με τα ειδικά δομικά χαρακτηριστικά του.
Το 1988 ο Μπάτερσμπυ εκλέχθηκε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το σημαντικό Βραβείο Βολφ Χημείας μαζί με τον Ντουίλιο Αριγκόνι του ETH Ζυρίχης για «για τις θεμελιώδεις συνεισφορές τους στη διευκρίνιση του μηχανισμού ενζυμικών αντιδράσεων και της βιοσυνθέσεως φυσικών προϊόντων, ειδικότερα των χρωστικών των ζωντανών οργανισμών».
Το 2000 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Κόπλεϋ, ενώ έχει τιμηθεί και με άλλα σημαντικά βραβεία, όπως το Βασιλικό Μετάλλιο το 1984. Χρίσθηκε «ιππότης» (σερ) την πρωτοχρονιά του 1992.
Η ΩΡΑ

Η Ώρα ήταν βραχύβια καθημερινή απογευματινινή εφημερίδα, η οποία κυκλοφόρησε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του 1956.

Κυκλοφορία - περιεχόμενο

Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου 1956, με διευθυντή τον Παναγιώτη Τζαννετάκη. Η εφημερίδα εκδόθηκε προς υποστήριξη του εκλογικού συνασπισμού της Δημοκρατικής Ένωσης, που έλαβε μέρος στις βουλευτικές εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956. Αυτοπροσδιοριζόταν ως «δημοκρατική» και φαίνεται να εντασσόταν στον χώρο της αριστεράς. Αναφέρεται, επίσης, ότι διευθυντής της εφημερίδας διετέλεσε και ο Γιάννης Λάμψας.
Δυο ημέρες μετά την έκδοση της εφημερίδας, δυο ανώτεροι αξιωματικοί υπέβαλαν μήνυση κατά του Παναγιώτη Τζαννετάκη, καθώς και κατά του Δημοκρατικού Κόμματος του Εργαζόμενου Λαού (που συμμετείχε στον εκλογικό συνασπισμό) και του Γεωργίου Καρτάλη, σε απάντηση δημοσιεύματος ότι «ορισμένοι αξιωματικοί κινούνται για να επιβάλουν δικτατορία σε περίπτωση εκλογικής νίκης της Δημοκρατικής Ενώσεως».
Η Ώρα διέκοψε την κυκλοφορία της στις 13 Δεκεμβρίου 1956, έχοντας εκδώσει 266 φύλλα. Φύλλα της εφημερίδας βρίσκονται στη Bιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων.
Βασίλης Κόκκαλης

Πολιτικές και κοινωνικές δραστηριότητες

Εξελέγη Πρόεδρος του ΙΝ.ΚΑ από το 2005 έως το 2014, επίσης δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Λάρισας από το 2000 έως το 2010, επίσης Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ε.Φ.Ε.Τ από το 2006 έως το 2009, επίσης Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Καταναλωτή και Αγοράς από το 2007 έως το 2009, επίσης είναι τομεάρχης σε θέματα αγροτικής παραγωγής.
Ιωσήφ Λουκιανός Βοναπάρτης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Λουκιανού 2ου πρίγκιπα του Κανίνο & Μουζινιάνο και της Ζηναΐδας Βοναπάρτη, κόρης του Ιωσήφ της Ισπανίας, εξαδέλφης του Καρόλου-Λουκιανού.
Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1857. Ο ίδιος απεβίωσε το 1865 σε ηλικία 41 ετών και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Λουκιανός καρδινάλιος ως 4ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο.
Δυναστεία των ηγεμόνων της Βιθυνίας

Η Δυναστεία των ηγεμόνων της Βιθυνίας περιλαμβάνει δυνάστες και βασιλείς της Βιθυνίας από το 376 πΧ ως το 74 πΧ.

Ιστορία

Η Βιθυνία ήταν υπό Περσική κυριαρχία ώσπου ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας έδιωξε τους Πέρσες και έθεσε την περιοχή υπό Μακεδονική κυριαρχία. Όμως ο Βας, νίκησε τον στρατηγό του Αλεξάνδρου Γ΄, τον Κάλαντο και έτσι η Βιθυνία έμεινε ανεξάρτητοι τα επόμενα έτη, υπό της εξουσία των απογόνων του. Τρισεγγονός του ήταν ο Προυσίας Α΄ ο χωλός, που έδωσε άσυλο στον Αννίβα από την Καρχηδόνα. Ο μεγάλος στρατηγός πολέμησε τους Ατταλίδες της Περγάμου για λογαριασμό του Προυσία Α΄. Δισεγγονός του Προυσία Α΄ ήταν ο Νικομήδης Γ΄ Ευεργέτης, που τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Νικομήδης Δ΄ Φιλοπάτωρ και Σωκράτης ο χρηστός.
Οι ηγεμόνες της Βιθυνίας είχαν ένα από τα Ελληνιστικά βασίλεια της εποχής και έκοψαν εξαιρετικής τέχνης νομίσματα.
Ναός του Βάκχου στο Μπάαλμπεκ

Ιστορικά στοιχεία

Η ανέγερση του ναού ανατέθηκε πιθανώς από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αντωνίνο τον Ευσεβή (βασ. 138-161 μ.Χ.). Καμία πληροφορία, ωστόσο, δεν καταγράφηκε για την περιοχή μέχρι τον 4ο αιώνα, οπότε ο ναός πιθανότατα θα είχε κλείσει λόγω της δίωξης των παγανιστών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μετά το κλείσιμό του φαίνεται να θάφτηκε από τα ερείπια των υπόλοιπων μνημείων της περιοχής.
Την περίοδο 1898-1903 μια γερμανική αποστολή ξεκίνησε ανασκαφικές εργασίες στο σημείο του ναού, καθώς και εργασίες αναστήλωσης. Το 1920, ύστερα από τη σύσταση του κράτους του Μεγάλου Λιβάνου, την ευθύνη της προστασίας και αναστήλωσης του μνημείου ανέλαβε η λιβανική κυβέρνηση.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, λόγω του Εμφυλίου Πολέμου, η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των Παλαιστινίων, της Χεζμπολάχ και των συριακών δυνάμεων. Το 1984 ο ναός και η ευρύτερη περιοχή των ελληνορωμαϊκών μνημείων του Μπάαλμπεκ χαρακτηρίστηκαν ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης του ναού ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990, μετά το τέλος του πολέμου.
Το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο έχει πραγματοποιήσει μια σειρά από αρχαιολογικές ανασκαφές και έρευνες στο Ναό του Βάκχου και σε ολόκληρο το μνημειακό συγκρότημα της περιοχής. Η τελευταία διερευνάται και αξιολογείται συνεχώς, όπως για παράδειγμα με την τεκμηρίωση αναγλύφων και γλυπτών, την αρχαιολογική έρευνα στην πανίδα των ερειπίων, την αστική ανάπτυξη και τη σχέση της με το Μπάαλμπεκ. Όλες οι τρέχουσες έρευνες για τον Βάκχο και το Μπάαλμπεκ από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο βρίσκονται στην ιστοσελίδα του οργανισμού.
Plus Ultra

Η έκφραση Plus Ultra (λατινικά για το «παρά πέρα», στα ισπανικά «más allá») αποτελεί το εθνικό ρητό της Ισπανίας. Υιοθετήθηκε από το προσωπικό ρητό του Καρόλου Α' της Ισπανίας.

Ιστορία

Σχετίζεται άμεσα με το μύθο των Ηράκλειων Στηλών, τις οποίες σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία κατασκεύασε ο Ηρακλής, κοντά στα Στενά του Γιβραλτάρ, οριοθετώντας το τέλος του γνωστού κόσμου. Σύμφωνα με το μύθο οι πύλες έφεραν την προειδοποίηση «Nec plus ultra» (επίσης «Non plus ultra», "τίποτα παρά πέρα"), ώστε να αποτρέψουν τους ναυτικούς και τους εξερευνητές να προχωρούν παρά πέρα.
Πιστεύεται πως ο νεαρός βασιλιάς υιοθέτησε το «Plus ultra» (μια αλλαγή στάσης λοιπόν, μια παρότρυνση για να ενθαρρύνει για «πάρα πέρα») μετά από υπόδειξη του ιατρού και στενού του συνεργάτη Λουίτζι Μαρλιάνο. Σκοπό είχε να τον ενθαρρύνει ώστε να αγνοήσει την αρχαία προειδοποίηση και να πάρει το ρίσκο να ανοίξει νέους δρόμους με τις αποικίες σε όλο τον κόσμο.
Άγγελος Βαρβαγιάννης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Ιωάννη Βαρβαγιάννη, διευθυντή του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών, με καταγωγή από την Νάουσα. Αδέλφια του υπήρξαν οι Βασίλειος και Αλέξανδρος Βαρβαγιάννης που αμφότεροι πέθαναν κατά την Μικρασιαστική εκστρατεία ως αξιωματικός του στρατού και φαντάρος αντίστοιχα.
Υπήρξε γενικός διευθυντής του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, στο οποίο υπηρέτησε για σαράντα χρόνια.  Υπό την ιδιότητά του αυτή ήταν μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Ανταλλαγών και του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου. Συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως έφεδρος υπολοχαγός. Διετέλεσε βουλευτής Αθηνών με το κόμμα του Ελευθερίου Βενιζέλου στις εκλογές του 1928, υπήρξε υποψήφιος βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1946 με τον συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων, και του 1951 με την παράταξη του Γεωργίου Παπανδρέου, καθώς και πρόεδρος της πολιτικής λέσχης του κόμματος του Παπανδρέου. Την περίοδο 1946 - 1947 χρημάτισε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών. 
Απεβίωσε τον Ιούνιο του 1960. Ήταν παντρεμένος με τη Ευτέρπη Ζειρογιαννοπούλου και είχαν αποκτήσει μια κόρη, τη Λήδα.
Ούβεδα

Η φυσική επαρχία της Λόμα

Η Ούβεδα είναι το κέντρο της φυσικής επαρχίας της Λόμα. Έτερη σημαντική κωμόπολη της κομάρκας είναι η Μπαέθα. Τις διασχίζουν ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ και ο παραπόταμός του Γουαδαλιμάρ που ευνοούν την παραγωγή ελαιόλαδου.
Στέργιος Μπουσβάρος

Καριέρα

Ο Μπουσβάρος ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ανδρική ομάδα του Άρη το 1953, με προπονητή τον Ανέστη Πεταλίδη. Στις δύο πρώτες χρονιές του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης δεν γνώρισε κάποια διάκριση σε τοπικό επίπεδο, αλλά ήταν φιναλίστ στο διεθνές τουρνουά του Βιαρέτζιο, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν από τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Ο Μπουσβάρος σημείωσε για πρώτη φορά διψήφιο αριθμό πόντων στις 30 Ιανουαρίου 1955, όταν με τους 14 που πέτυχε, ο Άρης επιβλήθηκε με 82-27 της Αρμενικής για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης.
Το 1958, είχε πλέον καθιερωθεί ως βασικό στέλεχος της πεντάδας του Άρη, με τους "κίτρινους" να κατακτούν το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά μετά από 28 χρόνια και να προκρίνονται στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Μπουσβάρο να πετυχαίνει 56 πόντους σε έξι αγώνες.
Την επόμενη χρονιά, η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε την δεύτερη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και προκρίθηκε στην τελική φάση της διοργάνωσης, όπου μετά την ήττα του από τον ΠΑΟΚ σε αγώνα μπαράζ στις 9 Αυγούστου 1959, αναδείχθηκε δευτεραθλητής Ελλάδος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ο Μπουσβάρος πέτυχε 68 πόντους στους πέντε αγώνες στους οποίους αγωνίστηκε.
Τις δύο επόμενες χρονιές, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τέταρτη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Ο Μπουσβάρος πραγματοποίησε τις πρώτες του εμφάνισεις με την φανέλα της εθνικής Ελλάδος, στις φιλικές νίκες κατά της Τυνησίας και της Λιβύης, στις 3 και 4 Ιουνίου 1961, σε αναμετρήσεις που έλαβαν χώρα στην Τύνιδα.
Στο πρωτάθλημα της σεζόν 1962-63, ο Άρης κατέκτησε την πέμπτη θέση και κέρδισε την συμμετοχή του στο πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας, που πραγματοποιήθηκε την επόμενη χρονιά. Ο Μπουσβάρος αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ της ομάδας του, η οποία κατέλαβε εκ νέου την πέμπτη θέση. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, αγωνίστηκε με την ελληνική εθνική ομάδα στο προολυμπιακό τουρνουά, το οποίο διοργανώθηκε στην Γενεύη, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το 1964-65, ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Μπουσβάρο να πετυχαίνει 185 πόντους σε 18 αγώνες. Ακολούθησε ακόμη μία δεύτερη θέση την επόμενη χρονιά, με τους "κίτρινους" να διεκδικούν τον τίτλο από την ΑΕΚ μέχρι την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος. Παρέμεινε με την ομάδα του Άρη μέχρι και την σεζόν 1968-69, κατά την οποία είχε 6,9 πόντους μέσο όρο.
Επανήλθε στην ενεργό δράση το 1972, όταν στις 16 Ιανουαρίου αγωνίστηκε στον αγώνα εναντίον του Αμαρουσίου, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν με 68-67.
Ο Μπουσβάρος συνέχισε να συνεισφέρει στον σύλλογο από διοικητικό πόστο πλέον και κατά την δεκαετία του '80, η παρουσία του υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική στο να πραγματοποιηθεί η μεταγραφή του Παναγιώτη Γιαννάκη στην ομάδα των "κίτρινων", το καλοκαίρι του 1984.
Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος (καλαθοσφαίριση)

Ιστορία

Η Πινιέιρος ιδρύθηκε ως πολυαθλητικός σύλλογος το 1899. Τη σεζόν 2008–2009 η Πινιέιρος ανέβηκε στην κορυφαία κατηγορία του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος (τη νεοσυσταθείσα Novo Basquete Brasil). Το 2011 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Παουλίστα και αναδείχθηκε δεύτερη στη Λίγκα Σουδαμερικάνα. 
Το 2013 γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία της, αφού στέφθηκε Πρωταθλήτρια Αμερικής στο Φαίναλ Φορ του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο. Ως Πρωταθλήτρια Αμερικής διεκδίκησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2013, το οποίο ξαναδιεξήχθη μετά από 17 χρόνια. Αντιμετώπισε στον διπλό τελικό του Σάο Πάολο τον 2 συνεχόμενες φορές Πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και ηττήθηκε και στα δύο παιχνίδια (70–81 και 69–86) κατακτώντας τη δεύτερη θέση.
Prison Break: The Conspiracy

Πλοκή

Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Tom Paxton, ένας πράκτορας της ''Εταιρίας'' (ο χαρακτήρας δεν υπήρχε στην τηλεοπτική σειρά αλλά φτιάχτηκε από την ZootFly για το παιχνίδι). Τον στέλνει η ''Εταιρία'' στη φυλακή Fox River για να ανακαλύψει το μυστήριο σχετικά με τον Michael Scofield και τα σχεδία του για την απελευθέρωση του Lincoln Burrows. Η ιστορία του παιχνιδιού είναι παρόμοια με αυτή της σειράς και ο παίκτης βλέπει τα γεγονότα από την πλευρά του Paxton.

Ηθοποιοί

Εκτός από την Σάρα Τανκρέντι, όλοι οι βασικοί χαρακτήρες έχουν την κανονική τους φωνή.
Νικόλαος Κακούρης

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Νικόλαος Κακούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903 στις αρχές του αιώνα όπως προκύπτει από τον ατομικό φάκελο βιογραφίας του στο ΤΕΕ και πέθανε στην Αθήνα το 1991 σε ηλικία 88 χρονών. Τελείωσε την αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου το 1926 και την σχολή ecole des beaux arts του Παρισιού το 1929, οπότε επανέρχεται στην Ελλάδα. Η παραμονή του στο Παρίσι την τριετία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήρθε σε επαφή και δέχθηκε τις επιδράσεις του μεσοπολεμικού Παρισιού και της Aκαδημαϊκής Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (École des Beaux-Arts) .
Στα βιβλία καταχωρίσεων οικοδομικών αδειών της Πολεοδομίας Αθηνών έχουν καταχωρηθεί άλλες πέντε μελέτες εκπονημένες εώς και το 1935, μονώροφες και διώροφες οικοδομές από τις οποίες δεν είναι δυνατός ο εντοπισμός των αρχιτεκτονικών του επιλογών. Επίσης από το αρχείο του τεχνικού επιμελητηρίου προκύπτει ότι άσκησε ενεργά το ελεύθερο επάγγελμα του μηχανικού. Συμμετείχε σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς όπως σε εκείνο της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής το 1947 όπου συνεργάστηκε με τον Παύλο Μιχαλέα και τιμήθηκε με το τρίτο βραβείο. Επίσης έλαβε μέρος στο διαγωνισμό για την σχεδίαση των εργαστηρίων της Κτηνιατρικής και Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ο Κακούρης υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες του προγράμματος ανέγερσης σχολείων του υπουργείου παιδείας την ίδια εποχή με τον Δούρα, Παναγιωτάκο, Καραντινό και άλλα στελέχη της Τεχνικής Υπηρεσίας του. Αυτό προκύπτει από δυο μοντέρνα μορφοπλαστικά και ενδιαφέροντα γυμνάσια στο Αίγιο και στη Λιβαδειά το 1938. Είναι γνωστό ότι χρημάτισε διευθυντής της υπηρεσίας πολεοδομικών μελετών του υπουργείου διοικήσεως πρωτευούσης.
Ο Νίκος Κακούρης υπήρξε συνιδρυτής της σχολής αρχιτεκτονικών μελετών (φροντιστηριακού χαρακτήρα) για σπουδαστές του Eθνικού Mετσόβειου Πολυτεχνείου και κυρίως όσους είχαν σκοπό να σπουδάσουν στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (École des Beaux-Arts). Στεγαζόταν στο Γραφείο του Λαζαρίδη (Λεωφ.Συγγρού 4) και συνέχισε να λειτουργεί και μετά τον Πόλεμο. Η σταδιοδρομία του πρέπει να συνεχίστηκε και μεταπολεμικά.
Νικόλαος Μαλιασηνός

Βιογραφία

Ήταν γιος του πρώτου καταγεγραμμένου μέλους της Οικογένειας, του Κωνσταντίνου μεγιστάνα της Θεσσαλίας, που παντρεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Α΄ δεσπότη της Ηπείρου. Τα επίθετα "Κομνηνός Άγγελος Δούκας" που πρόσθεσε, είναι μάλλον από τη μητέρα του. 
Από τον πατέρα του κληρονόμησε μεγάλα κτήματα στη Θεσσαλία. Αρχικά ήταν υποτελής στην Ήπειρο, αλλά μετά επιβεβαιώθηκαν οι ιδιοκτησίες του από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και νυμφεύτηκε την ανιψιά του Άννα. Ο Μιχαήλ Β΄ (γιος και διάδοχος του Μιχαήλ Α΄) απέσπασε τη μονή του Ιλαρίωνα στον Αλμυρό από την εξάρτηση της μονής στη Μακρυνίτσα, την οποία είχε ιδρύσει ο Κωνσταντίνος Μαλιασηνός. Αυτό και ο γάμος δείχνουν ότι η συμμαχία της οικογένειας μετακινήθηκε στους Παλαιολόγους. Ο Ιωάννης Παλαιολόγος απεκατέστησε την εξάρτηση της μονής του Ιλαρίωνα και επικύρωσε την ατέλεια της μονής το 1259, η οποία επιβεβαιώθηκε το 1266 από τον Νικηφόρο Α΄ (γιο και διάδοχο του Μιχαήλ Β΄).  
Κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1271-72 ο Νικόλαος και η σύζυγός του ίδρυσαν τη μονή της Νέας Πέτρας στη Δρυανούβαινα Θεσσαλίας. Αρχικά γυναικείο, μεταξύ 1274-77 μετατράπηκε σε ανδρικό. Ο Νικόλαος έδωσε σε αυτό και στη μονή Μακρυνίτσας αρκετές άλλες ιδιοκτησίες ως μετόχια. Ακόμη επέτυχε να λάβει από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο τη μονή Λατόμου στη Θεσσαλονίκη ως μετόχιο των δύο παραπάνω μονών, που ίδρυσε η οικογένειά του. Μεταξύ των ετών 1274-76 οι δύο τους έγιναν μοναχοί με τα μοναστικά ονόματα Ιωάσαφ και Ανθούσα. 
Ίσως ο Νικόλαος έλαβε αργότερα άλλο μοναστικό όνομα, Νείλος, όπως δείχνει μία επιγραφή από τη μονή Μακρυνίτσας, που μετά ενσωματώθηκε στο ναό της Παναγίας στη Μακρυνίτσα. Ο Νικόλαος ζούσε ακόμη το 1280 και πιθανόν ως το 1285/86. Όταν απεβίωσε τάφηκε στη μονή της Μακρυνίτσας. Όταν η μονή καταστράφηκε, η επιτάφια πλάκα, που είχε χαραγμένο ένα ποίημα, ενσωματώθηκε στον τοίχο της μονής Αθανασίου στη Μακρυνίτσα.
Εστιακή απόσταση

Η εστιακή απόσταση ενός οπτικού συστήματος είναι το μέγεθος που μας δείχνει πόσο έντονα το σύστημα συγκλίνει ή αποκλίνει το φως. Στην περίπτωση που ένα οπτικό σύστημα βρίσκεται στον αέρα, η εστιακή απόσταση είναι η απόσταση κατά την οποία παράλληλες ακτίνες καταλήγουν στο σημείο εστίασης. Ένα σύστημα με μικρή εστιακή απόσταση έχει μεγαλύτερη οπτική ισχύ σε σχέση με ένα σύστημα με μεγάλη εστιακή απόσταση. Συνεπώς, η κλίση των ακτίνων είναι έντονη, οδηγώντας σε σημείο εστίασης μικρότερης απόστασης.
Στις περισσότερες φωτογραφικές μηχανές και σε όλα τα τηλεσκόπια, όπου το αντικείμενο είναι απομακρυσμένο, μεγαλύτερη εστιακή απόσταση (μικρότερη οπτική ισχύς) οδηγεί σε μεγαλύτερη μεγέθυνση και μικρότερο γωνιακό επίπεδο. Αντιστρόφως, μικρότερη εστιακή απόσταση (ή μεγαλύτερη οπτική δύναμη) οδηγεί σε μικρότερο γωνιακό επίπεδο. Από την άλλη πλευρά, σε εφαρμογές όπως η μικροσκοπία στην οποία η μεγέθυνση επιτυγχάνεται τοποθετώντας το αντικείμενο κοντά στο φακό, μικρότερη εστιακή απόσταση (μεγαλύτερη οπτική δύναμη) οδηγεί σε μεγαλύτερη μεγέθυνση, επειδή το αντικείμενο μπορεί να έρθει πιο κοντά στο σημείο προβολής.

Προσέγγιση για λεπτούς φακούς

Για ένα λεπτό φακό στον αέρα, η εστιακή απόσταση είναι η απόσταση από το κέντρο του φακού προς τις κύριες εστίες (ή εστιακά σημεία) του φακού. Για ένα συγκλίνοντα φακό (για παράδειγμα ένα κυρτό φακό), η εστιακή απόσταση είναι θετική, και είναι η απόσταση απο το κέντρο του φακού στο σημείο που εστιάζουν παράλληλες ακτίνες φωτός της δέσμης εξερχόμενες από τον φακό. Για έναν αποκλίνοντα φακό (για παράδειγμα ένα κοίλο φακό), η εστιακή απόσταση είναι αρνητική, και είναι η απόσταση από το σημείο το οποίο παράλληλη δέσμη φωτός αποκλίνει μετά τη διέλευση της από το φακό. Η εστιακή απόσταση ενός λεπτού φακού, που αποτελείται από δύο σφαιρικές επιφάνειες με ακτίνες καμπυλότητας  και  αντίστοιχα και περιβάλεται από αέρα, μπορεί να υπολογιστεί από την σχέση:

Σφαιρικά κάτοπτρα

Σε ένα σφαιρικό κάτοπτρο, η εστιακή απόσταση θετική όταν το κάτοπτρο είναι κοίλο και αρνητική όταν είναι κυρτό. Σύμφωνα με τις συμβάσεις των προσήμων για την ακτίνα καμπυλότητας, η εστιακή απόσταση ενός κατόπτρου ακτίνας καμπυλότητας  δίνεται από την σχέση:
Στερλίνα

Η υποτίμηση του 1967

Στις 18 Νοεμβρίου του 1967, η στερλίνα υποτιμήθηκε κατά 14,3% και πάγωσαν όλες οι συναλλαγές. Χρηματιστήρια και τράπεζες έκλεισαν και το Σίτι του Λονδίνου νεκρώθηκε επί δύο ημέρες, όταν ο πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον και ο υπουργός Οικονομικών Τζέιμς Κάλαχαν κατέληξαν στην οδυνηρή απόφαση της υποτίμησης του εθνικού συμβόλου. Το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου ανερχόταν σε 107.000.000 στερλίνες και η οικονομία, η οποία διερχόταν φάση ύφεσης, έχρηζε κατεπειγόντως μέτρων. Έτσι, η υποτίμηση συνοδεύτηκε και από άλλα οδυνηρά μέτρα, όπως φορολογικές αυξήσεις, αυστηρότερους όρους στη χορήγηση τραπεζικών δανείων και εξασφάλιση πιστώσεων ύψους τριών δισ. μάρκων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ξένες τράπεζες. Το Χρηματιστήριο του Λονδίνου άνοιξε και πάλι στις 21 Νοεμβρίου. Τέλος Νοεμβρίου και ένας σκληρός χειμώνας άρχιζε για τη Μεγάλη Βρετανία, όπου εκτός των άλλων, τα συνδικάτα βρέθηκαν σε αντιπαράθεση με τον πρωθυπουργό της Εργατικής κυβέρνησης, τον οποίο πίεζαν να ανταποκριθεί σε ορισμένες προεκλογικές του υποσχέσεις.
Σέμκα Σοκόλοβιτς-Μπέρτοκ

Προσωπική ζωή

Η Σέμκα γεννήθηκε σε μια οικογένεια Βόσνιων στο Σαράγιεβο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η μητέρα της, η Αμπίντα, ήταν μοδίστρα και η μεγαλύτερη αδελφή της, η Μπάντεμα (1929-1969), ήταν μια τραγουδίστρια μέτζο-σοπράνο.
Τον Μάρτιο 2008, ο γιος της Σέμκα, ο Μάριο Μπέρτοκ, ανακοίνωσε το θάνατο της μητέρας του από εσωτερική αιμορραγία που ακολούθησε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ήταν 72 ετών.

Σταδιοδρομία

Έχει εργαστεί στον θεατρικό χώρο του Ζάγκρεμπ και έχει εμφανιστεί σε πληθώρα κινηματογραφικών ρόλων. Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1956. Το 1967 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική ταινία Kineski zid (Μέγα Σινικό Τείχος, μια προσαρμογή του έργου Die Chinesische Mauer του Μαξ Φρις). Το 1971 εμφανίστηκε σε έναν υποστηρικτικό ρόλο στην ταινία La Corta delle bambole notte di vetro (Σύντομη νύχτα με Υάλινες κούκλες), ένα θρίλερ μυστηρίου, σκηνοθεσίας του Άλντο Λάντο, με πρωταγωνιστές τους Ίνγκριντ Τούλιν και Μάριο Άντορφ. 
Το 1978 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική δραματική ταινία Roko i Cicibela (Ρόκο και Σισιμπέλα), σκηνοθεσίας του Στίπε Ντέλιτς. Το 1980 πρωταγωνίστησε στο ρόλο της δασκάλας στη σατιρική ταινία Majstori, majstori!,  σκηνοθεσίας του Γκόραν Μάρκοβιτς. Το 2008 εμφανίστηκε στην τελευταία της ταινία, ήταν το Traktor, ljubezen στο rock'n ' Roll (Τρακτέρ, αγάπη και ροκ & ρολ), σκηνοθεσίας του Μπράνκο Ντούριτς. Στις τελευταίες ταινίες που συμμετείχε περιλαμβάνονται το Μέρες και Ώρες (2004, σκηνοθεσίας Πιέρ Ζάλιτσα), και το Grbavica, (Γκρμπάβιτσα:Η γη των Ονείρων μου, 2006, σκηνοθεσίας Γιασμίλα Ζμπάνιτς).
Πόλεις του Σαν Μιγκέλ

Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Διαμερίσματος Σαν Μιγκέλ, Ελ Σαλβαδόρ:
Μάρκο Σέποβιτς

Καριέρα

Ο Μάρκο Σέποβιτς ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από τα 11 του χρόνια περνώντας μεταξύ άλλων από τις ακαδημίες της Παρτιζάν, της Μερίντα και της Ραντ. Από το 2008 μέχρι και το 2010 ο Μάρκο Σέποβιτς αγωνίστηκε με τα χρώματα της Τελεποτίκ Ζέμουν. Συνολικά με τη σερβική ομάδα πραγματοποίησε 36 εμφανίσεις, ενώ κατάφερε να πετύχει και 11 γκολ.
Το καλοκαίρι το 2010 ο Σέποβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα της Παρτιζάν. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε για τρεις σεζόν πραγματοποιώντας συνολικά 68 εμφανίσεις, πετυχαίνοντας 21 γκολ και μοιράζοντας 18 ασίστ. Στην Παρτιζάν παρέμεινε μέχρι το 2013 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει τρία Πρωταθλήματα (2011, 2012, 2013) και ένα Κύπελλο Σερβίας (2011).
Τον Αύγουστο του 2013 ο Ολυμπιακός κινήθηκε για την απόκτηση του νεαρού Σέρβου επιθετικού και τελικά κατάφερε να τον κάνει δικό του μετά από πρόταση ύψους 3.500.000 ευρώ, η οποία και έγινε δεκτή από την Παρτιζάν. Στις 22 Φεβρουαρίου 2014, ο Σέποβιτς σημείωσε το πρώτο χατ-τρικ της καριέρας του στην εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού με 4-0 απέναντι στον ΟΦΗ. 
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού του 2014, ο Σέποβιτς αποκτήθηκε ως δανεικός από την ισπανική Ρεάλ Μαγιόρκα. Τον Φεβρουάριο του 2015 παραχωρήθηκε δανεικός στη ρώσικη Τέρεκ Γκρόζνι και τον Ιούλιο του ίδιου έτους στη βελγική Μουσκρόν. Τον Αύγουστο του 2016 μεταπήδησε στην ουγγρική Βιντεότον, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο.

Διεθνείς συμμετοχές

Το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα Σερβίας Κ19 το πραγματοποίησε το 2009, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Συνολικά, ο Μάρκο Σέποβιτς έχει πραγματοποιήσει με την εθνική ομάδα της Σερβίας (Ανδρών, Κ21 και Κ19) 14 συμμετοχές, ενώ δεν έχει καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Πέτερ Μπέκερ (ζωγράφος, 19ος αιώνας)

Βιογραφία

Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και μεγάλωσε στην παλαιά πόλη της Φρανκφούρτης. Μετά από προτροπή του πατέρα του ξεκίνησε να σπουδάζει οικονομικά, αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να γίνει ζωγράφος. Παρότι αρχικά η αίτηση του στην σχολή ζωγραφικής της πόλης (Städelschule) απορρίφτηκε, ξαναέκανε αίτηση το 1844 και έγινε δεκτός, και παρακολουθούσε μαθήματα εκεί παρέμεινε έως το 1851. Το 1860 ασπάστηκε τον ρωμαιοκαθολικισμό, και κατόπιν ξεκίνησε ταξίδια ανά την Γερμανία, δημιουργώντας πλήθος αναπαραστάσεων των τοπίων που συναντούσε. 
Ένα από τα κύρια έργα του είναι η συλλογή 26 λιθογραφιών που εξέδωσε το 1874 με αναπαραστάσεις της παλαιάς πόλης της Φρανκφούρτης. Άλλα έργα του ήταν η ελαιογραφία με τίτλο Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους -σε συνεργασία με τον Έντουαρντ φον Στάινλε- το 1864, καθώς και ο σχεδιασμός των ψηφιδωτών παραθύρων για τον καθεδρικό ναό της Φρανκφούρτης το 1873. 
Πέθανε σε ηλικία 75 ετών κατά την διάρκεια περιπάτου στο Ζόoστ, και θάφτηκε στο νεκροταφείο της Φρανκφούρτης.