google/wiki40b huggingface dataset:
Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού (Ελλάδα)

Σχολικός Εκφοβισμός

Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο εσκεμμένης, απρόκλητης, συστηματικής και επαναλαμβανόμενης άσκησης βίας και επιθετικής συμπεριφοράς μεταξύ μαθητών. 
Έχει διάφορες μορφές όπως λεκτικός εκφοβισμός, κοινωνικός εκφοβισμός, σωματικός εκφοβισμός και διαδικτυακός εκφοβισμός, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου.
Χανμπί

Στη Σουμεριακή μυθολογία, ο Χανμπί είναι ο θεός του κακού, άρχοντας όλων των κακών πνευμάτων και πατέρας του Παζούζου. Πέρα από αυτή τη σχέση, τίποτα άλλο δεν είνα γνωστό για τον Χανμπί. 
Μπορεί να είναι η έμπνευση για άλλες κακές θεότητες στις θρησκείες της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, όπως ο Απέπ στην αιγυπτιακή μυθολογία, ο Άνγκρα Μάινγιου στον Ζωροαριστεισμό και ο Σατανάς στις Αβρααμικές θρησκείες.
Βρυσούλες Άρτας

Διοικητικές μεταβολές

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και εντάχθηκε στη Γραμμενίτσα. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Βλαχέρνας και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.

Τοποθεσία και πρόσβαση

Ο οικισμός γειτνιάζει με τα χωριά Γραμμενίτσα, Σκαμνιά και Χανόπουλο.
Κάστρο Κιλιτμπαχίρ

Το Κάστρο Κιλιτμπαχίρ (Τουρκικά: Kilitbahir Kalesi) είναι φρούριο στην δυτική πλευρά των Δαρδανελλίων, απέναντι από την πόλη του Τσανάκκαλε, όπου υπάρχει αντίστοιχο κάστρο (Kale-i Sultaniye), από το οποίο και πάρει το όνομά του το Τσανάκκαλε. Τα δύο κάστρα ανεγέρθηκαν από τον Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ το 1463 για τον έλεγχο των στενών στο στενότερο σημείο τους. Η ονομασία του Κιλιτμπαχίρ, η οποία σημαίνει "λουκέτο της θάλασσας", καταδεικνύει τον αμυντικό σκοπό της κατασκευής του.
Παντελής Καρασεβδάς

Πρώτα χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε το 1877 στον Αστακό όπου τελείωσε και το δημοτικό σχολείο και στη συνέχεια φοίτησε στο γυμνάσιο της Πάτρας όπου ήταν από τους πρώτους αθλητές του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου. Στη συνέχεια σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και στο Παρίσι και δικηγόρησε κατά διαστήματα όταν το επέτρεπαν οι ποικίλες υποχρεώσεις του. 
Ο Παντελής Καρασεβδάς πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση τον Μάρτιο του 1946 στο Αγρίνιο. Ο δήμος Αγρινίου έδωσε το όνομά του σε δρόμο κοντά στο κέντρο της πόλης. Στον Αστακό λειτουργεί σκοπευτικός όμιλος που φέρει σαν τίτλο το όνομά του.

Στρατιωτική δράση

Σημαντική ήταν και η στρατιωτική του δράση, η οποία ξεκίνησε το 1897 όταν βρέθηκε με την φοιτητική φάλαγγα στην Κρητική Επανάσταση. Εκεί συνδέθηκε με φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Στη συνέχεια πήρε μέρος σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις, το 1897 ενάντια στους Τούρκους, το 1904 - 1906 στον Μακεδονικό Αγώνα, το 1912 στη Σάμο, το 1912 - 1913 στους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1914 στον αυτονομιακό αγώνα της Βορείου Ηπείρου και στη συνέχεια στη Γαλλία στη μάχη του Βερντέν όπου γνωρίστηκε προσωπικά με τον στρατηγό Ντε Γκωλ. Το 1915 ανέλαβε μάλιστα επικεφαλής τάγματος της Λεγεώνας των Ξένων στην εκστρατεία των Δαρδανελίων όπου τραυματίστηκε. Τασόμενος με τον Βενιζέλο και με το Κίνημα Εθνικής Αμύνης, το 1918 κατέλαβε το Σκρα για λογαριασμό των Γάλλων. Τέλος, έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία με το 5ο Ευζωνικό Σύνταγμα του Πλαστήρα, ενώ αργότερα υποστήριξε ενεργά και το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Για όλες αυτές τις διακρίσεις του έλαβε δεκάδες παράσημα και μετάλλια ανδρείας και έφτασε έως τον βαθμό του υποστρατήγου, πράγμα πρωτοφανές για έφεδρο αξιωματικό.

Πολιτική δράση

Πολύ έντονη όμως ήταν και η παρουσία του στα πολιτικά ζητήματα της χώρας. Ήταν ο αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων στην Αιτωλοακαρνανία και εκλέγονταν συνεχώς βουλευτής από το 1910 και έπειτα. Υπήρξε μεγάλος υπέρμαχος της δημοκρατίας και το 1924 εκφώνησε στη Βουλή τον ιστορικό του λόγο "Περί των προτερημάτων της Δημοκρατίας και των ελαττωμάτων της Βασιλείας" που προκάλεσε αίσθηση και διανεμήθηκε τυπωμένος σε όλη την Ελλάδα. Εκρηκτικός ως χαρακτήρας, ήταν μέλος της ομάδας των Αριστερών Φιλελεύθερων εντός του κόμματος και σφοδρός αντιβασιλικός.
Το 1944 εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση ανέβηκε στα βουνά της Ευρυτανίας όπου συμμετείχε στο ΕΑΜ και στη Βουλή των Κορυσχάδων της ΠΕΕΑ. Ήταν επικριτής της πολιτικής  υπαγωγής του ΕΑΜ στη κυβέρνηση Μέσης Ανατολής και ζητούσε να ανακληθεί η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ και ενάντιος στη συμφωνία του Λιβάνου. Έβγαλε αργότερα λόγο στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ της 3ης Δεκεμβρίου 1944, όταν και ξεκίνησαν τα Δεκεμβριανά.
Βεατρίκη της Ναβάρρας, κόμισσα του Λα Μαρς

Βιογραφία

Ήταν μέλος του Οίκου των Εβρέ. Τα επιζώντα αδέρφια της ήταν η Λευκή (Μπλανς) Α΄ της Ναβάρρας, σύζυγος του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και η Ισαβέλλα της Ναβάρρας, σύζυγος του Ιωάννη Δ΄ του Αρμανιάκ.
Ναός του Απόλλωνα (Πομπηία)

Περιγραφή

Ήταν κτισμένος στην βόρεια πλευρά της πόλης και ήταν το σημαντικότερο θρησκευτικό κτίριο. Η κατασκευή του ανάγεται στους αρχαιότατους χρόνους. Ανασκευάστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. και ξανά διορθώθηκαν οι ζημιές του μετά τον σεισμό του 62. Όλοι οι κίονες που τον περιβάλλουν είναι κατασκευασμένοι από ελαφρόπετρα. Αργότερα οι κολώνες αντικαταστάθηκαν από γύψινες κολώνες και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού ζωγραφισμένα σε χρώματα κίτρινο, κόκκινο και βαθύ μπλε.
Το δωρικό επιστύλιο αποτελείται από τρίγλυφα και μετόπες διακοσμημένες με γρύπες και άλλα μυθολογικά όντα. Όσα αγάλματα του ναού βρέθηκαν φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, ενώ στον ναό μπορούμε να θαυμάσουμε δύο αντίγραφα του Απόλλωνα και της Αθηνάς.
Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού

Ιστορία

Οι πρώτες ομάδες οδηγών ιδρύθηκαν το 1932. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, το 1933, το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού έγινε συνδεδεμένο μέλος της WAGGGS. 
Το 1939 με δημοκρατική συνείδηση το Σώμα αρνήθηκε στον Ιωάννη Μεταξά την ενσωμάτωση του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού στην δικτατορική Εθνική Οργάνωση Νέων. Έτσι, το Σ.Ε.Ο. αυτοδιαλύεται και επανιδρύεται μετά την απελευθέρωση, το 1945.
Το 1948 προχώρησε στην πλήρη ένταξη στη WAGGGS. 
Η οργάνωση δημιούργησε ειδικές ομάδες για κορίτσια με αναπηρία το 1951, ενώ από το 1995, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες ενσωματωθεηκαν σε όλες τις μονάδες.
Το 1990 πραγματοποιήθηκε μια γενική αναθεώρηση του προγράμματος της οργάνωσης, καθώς πλέον δεχόταν και αγόρια, ενώ εισήχθη ένα νέο τμήμα για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, τα Αστέρια.
Στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί το Μουσείο Ελληνικού Οδηγισμού από το έτος 2005 που φέρει το όνομα Ειρήνη Καλλιγά, προς τιμήν της ιδρύτριας του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού.

Αυτοπροσδιορισμός της οργάνωσης

Το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού είναι το ελληνικό τμήμα του Oδηγισμού, μιας παγκόσμιας, αυτόνομης, μη κυβερνητικής οργάνωσης με παιδαγωγικό χαρακτήρα που απευθύνεται σε παιδιά και νέους. Έχει παραρτήματα σε 140 πόλεις σε όλη την Ελλάδα, ενώ σε όλο τον κόσμο υπάρχουν 10.000.000 μέλη σε 144 χώρες.

Παιδαγωγικό Πρόγραμμα

Το σύνολο των δραστηριοτήτων που βασίζονται στην οδηγική ιδεολογία και έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα αποτελούν το Οδηγικό Παιδαγωγικό Πρόγραμμα.
Έντσον Μπράαφχαϊντ

Βιογραφία

Ο Μπράαφχαϊντ ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της ολλανδικής Ερεντιβίζιε Ουτρέχτη το 2003, πριν μετακινηθεί στην ΦΚ Τβέντε το 2007 με ελεύθερη μεταγραφή. Το 2009 αποκτήθηκε από την γερμανική Μπάγερν Μονάχου έναντι ποσού ύψους 2 εκατομμυρίων €. Μετά την αποτυχία του να ενσωματωθεί στην πρώτη ομάδα στη διάρκεια του πρώτου μισού της σεζόν ο Μπράαφχαϊντ πήγε με την μορφή δανεικού στην σκωτσέζικη Σέλτικ, με την ελπίδα να αυξήσει, μέσω των εμφανίσεών του με τον σύλλογο της Γλασκόβης, τις πιθανότητές του να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 με την Ολλανδία. Μετά από λίγες εμφανίσεις με την Μπάγερν στις αρχές της σεζόν 2011-12, ο Μπράαφχαϊντ μετακόμισε στην έτερη ομάδα της Μπουντεσλίγκα, την Χόφενχαϊμ.
Ο Μπράαφχαϊντ έχει αγωνιστεί με την ηλικιακή κατηγορία U-21 και την ανρδική εθνική ομάδα της Ολλανδίας. Ο Μπράαφαχαϊντ κλήθηκε στην ομάδα της Ολλανδίας που έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, αν και, λόγω των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της ομάδας του της Τβέντε που ξεκινούσαν νωρίς εκείνη την σεζόν του ήταν αδύνατο να λάβει μέρος. Κλήθηκε επίσης στην ομάδα που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και συμμετείχε ως αλλαγή στον τελικό της διοργάνωσης.

Βιογραφικό

Έχοντας αναδειχτεί ποδοσφαιρικά στην χώρα του, ο Μπράαφχαϊντ μετακομίζει στην Βαυαρία για την σεζόν 2009-2010. Προοριζόμενος για την κενή θέση του αριστερού μπακ, ο Ολλανδός απογοητεύει με τις εμφανίσεις του, σε αντίθεση με τον συμπατριώτη του Άριεν Ρόμπεν, και καταλήγει δανεικός από τον χειμώνα, κιόλας, του 2009 στη Σέλτικ Γλασκώβης για να κερδίσει λεπτά συμμετοχών.
Με το τέλος του δανεισμού του, ο Λουίς φαν Χάαλ του ανακοινώνει πως του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία ώστε να τον πείσει για τις ικανότητές του ενόψει της σεζόν 2010-11. Ο Μπράαφχαϊντ θα μπει σε ανταγωνισμό με τις δύο αποκαλύψεις : Ντιέγκο Κοντέντο και Χόλγκερ Μπαντστούμπερ. Το Νοέμβριο του 2010, μετά από ένα θερμό επεισόδιο με τον προπονητή του Λουίς φαν Χάαλ, ο Έντσον μένει πλέον εκτός αποστολών για τα παιχνίδια της Μπάγερν Μονάχου. 
Μεταγράφεται στην Χόφενχαϊμ τον Ιανουάριο του 2011, όπου υπογράφει συμβόλαιο διάρκειας δυόμισι ετών.
Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε Β΄

Αρχιτεκτονική

Η Γκαλερία κατασκευάστηκε στο χώρο ανάμεσα στην πλατεία του Ντουόμο και την πλατεία της Σκάλας του Μιλάνου. Έχει τη μορφή σταυρού, με το μήκος του ενός άξονα να είναι 196 μέτρα και του άλλου 105. Στο σημείο όπου τέμνονται βρίσκεται ένα οκτάγωνο διαμέτρου 36 μέτρων. Πάνω από αυτό το οκτάγωνο βρίσκεται γυάλινος θόλος, με συνολικό ύψος 44,8 μέτρα. Η στοά είναι επίσης σκεπασμένη από γυάλινη οροφή. Τα κτίρια είναι πενταόροφα. Το μωσαϊκό στο πάτωμα αναπαριστά το στέμμα του οίκου της Σαβοΐας και τα οικόσημα των ιταλικών επαρχιών. Η είσοδος από την πλατεία Ντουόμο γίνεται μέσω θριαμβικής αψίδας.

Οροφή

Η οροφή της Γκαλερία αναγνωρίζεται ως σημαντικό σημείο αναφοράς για την αρχιτεκτονική σιδήρου και γυαλιού του 19ου αιώνα από τους Πέβσνερ και Χίτσκοκ. Η οροφή αποτελείται από τέσσερις βαρελοειδείς τοξωτές οροφές (με πλάτος περίπου 14,5 μέτρα και ύψος 8,5) οι οποίες ενώνονται στο κέντρο με ένα μεγάλο θόλο (με εσωτερική διάμετρο 37,5 μέτρα και ύψος 17,10 μέτρα). Οι διαστάσεις της οροφής ήταν άνευ προηγουμένου για εμπορικές στοές. Μια άλλη διαφορά με τις υπάρχουσες στοές ήταν ο μνημειακός χαρακτήρας της οροφής. Σε σύγκριση με άλλες στοές, όπως η Γκαλερί της Ορλεάνης (1828-1829) η Βασιλική Γκαλερί Σαιντ-Υμπέρ (1845-1847), η στοά του Μιλάνου διαθέτει μεγαλύτερο πλάτος.
Η κατασκευή της Γκαλερία ήταν αποτέλεσμα διεθνούς συνεργασίας. Ιδίως όσον αφορά την οροφή, ο σίδηρος παράχθηκε, μεταφέρθηκε και τοποθετήθηκε από το γαλλικό ατελιέ Ανρί Ζορ και οι γυάλινες επιφάνειες φτιάχτηκαν από την Saint-Gobain. Για την κατασκευή της οροφής χρησιμοποιήθηκαν κύριες αψίδες από σφυρήλατο σίδηρο για να υποστηρίξουν την τοποθέτηση των γυάλινων επιφανειών. Επίσης, η Γκαλερία διαθέτει αόρατες ενισχύσεις στους φέροντες τοίχους.
Η αρχική οροφή υπέστη σημαντικές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Καταστήματα

Η Γκαλερία συχνά αναφέρεται ως το «σαλόνι του Μιλάνου», λόγω των πολυάριθμων μαγαζιών και τη σημασία της ως τόπο συνάντησης και εστίασης για τους Μιλανέζους. Όσον αφορά το 2013, η Γκαλερία στεγάζει κυρίως πολυτελή καταστήματα υψηλής ραπτικής, κοσμηματοπωλεία και βιβλιοπωλεία , καθώς και εστιατόρια, καφέ και μπαρ. Η Γκαλερία είναι διάσημη καθώς περιλαμβάνει μερικά από τα παλαιότερα καταστήματα και εστιατόρια στο Μιλάνο, όπως το Biffi Caffè (το οποίο ιδρύθηκε το 1867 από τον Πάολο Μπίφι, ζαχαροπλάστη του βασιλιά), το Savini και το Αρ Νουβώ Camparino in Galleria. Μέχρι το 2012 μέσα στη Γκαλερία λειτουργούσε για 20 χρόνια ένα εστιατόριο McDonald, καθώς δεν του επιτράπηκε να ανανεώσει το συμβόλαιο ενοικίασής του.
Μαρία ντε Ζεσούς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1893 με το όνομα Μαρία ντος Σάντος και παντρεύτηκε το 1919. Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1951, όταν εκείνη ήταν 57 ετών. Από το γάμο της αυτόν απέκτησε 5 παιδιά, εκ των οποίων την περίοδο που η ντε Ζεσούς κέρδισε τον τίτλο του γηραιότερου προσώπου στον κόσμο (Νοέμβριος 2008) ζούσαν ακόμα τα τρία. Η κόρη της, Μανταλένα (γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1924), ένα από τα τρία εν ζωή παιδιά της, ζούσε μαζί της την ίδια περίοδο. Απέκτησε 11 εγγόνια, 16 δισέγγονα και 6 τρισέγγονα. Σε όλη τη ζωή της επισκέφτηκε νοσοκομείο μόνο μία φορά και η υγεία της ήταν σε καλή κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ζούσε στην οικία της και όχι σε οίκο ευγηρίας. Μπορούσε να περπατήσει με τη βοήθεια μπαστουνιού αλλά δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τα αγαπημένα της πρόσωπα. Από τις αγαπημένες της ασχολίες ήταν να βλέπει παλιά οικογενειακά άλμπουμ, να απολαμβάνει τη λιακάδα στην ταράτσα της και να κάνει μπάνια. Τρεφόταν όχι με κρέας αλλά με ψάρι και λαχανικά και επίσης αγαπημένα της φαγητά ήταν η πορτογαλική πουτίγκα με ρύζι και παγωτό. Δεν κάπνισε ή ήπιε αλκοόλ ποτέ στη ζωή της.

Γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο

Η Πορτογαλίδα έγινε επίσημα το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο σε ηλικία 115 ετών και 77 ημερών, όταν πέθανε η προηγούμενη κάτοχος του τίτλου, η Αμερικανίδα Έντνα Πάρκερ, στις 26 Νοεμβρίου του 2008  Στις 25 Ιουλίου του 2005 είχε ήδη γίνει το γηραιότερο πρόσωπο στην Πορτογαλία (σε ηλικία 111 ετών και 318 ημερών, με το θάνατο της επίσης Πορτογαλίδας, Μαρίας ντο Κούτο Μάγια-Λόπες.  Έγινε γηραιότερο πρόσωπο στην Ευρώπη σε ηλικία 112 ετών και 336 ημερών έπειτα από το θάνατο της ηλικίας 114 ετών Γαλλίδας Καμίλ Λουαζό, στις 12 Αυγούστου του 2006. Η ντε Ζεσούς ήταν το τελευταίο πρόσωπο που είναι σήμερα εν ζωή και πιστοποιείται επίσημα ότι γεννήθηκε το 1893.

Θάνατος

Σχεδόν έναν μήνα μετά την απόκτηση του τίτλου του γηραιότερου προσώπου στον κόσμο, η ντε Ζεσούς απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου του 2009.
Τζόνι Αναστασιάδης

Ποδοσφαιριστής

Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1968 στη Μελβούρνη από Έλληνες γονείς, μετανάστες πρώτης γενιάς στην Αυστραλία. Ποδοσφαιριστές, που αγωνίστηκαν ως τερματοφύλακες, υπήρξαν τόσο ο πατέρας του όσο ο αδερφός του Δημήτρης (Dean Anastasiadis) ο πρώτος στην Ελλάδα και ο δεύτερος στην Αυστραλία, με την οποία υπήρξε διεθνής.
Ο Τζον Αναστασιάδης ξεκίνησε την καριέρα του από το Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης (νυν: Heidelberg United FC) το 1987 και την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, στον οποίο αγωνίστηκε εννιά χρόνια, ως το 1997. Στον ΠΑΟΚ έκανε αξιοπρόσεκτη καριέρα, αφού αγωνίστηκε συνολικά σε 382 αγώνες όλων των διοργανώσεων και πέτυχε 66 γκολ (203 ματς/24 γκολ πρωταθλήματος). Αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 1992.
Το 1997 επέστρεψε στην Αυστραλία, όπου αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν στην ιστορικότερη ποδοσφαιρική ομάδα της ελληνικής ομογένειας, την Ελλάς Μελβούρνης (νυν: South Melbourne FC), με την οποία κατέκτησε δύο συνεχείς φορές το πρωτάθλημα Αυστραλίας (1997/98 και 1998/99). Μάλιστα στον τελικό του 1998 σκόραρε κατά του αδερφού Ντιν Αναστασιάδη που ήταν τερματοφύλακας στην αντίπαλη ομάδα Κάρλτον. Δύο γκολ πέτυχε και στον τελικό του 1999 επί της Σίδνεϋ Γιουνάϊτεντ. Στη συνέχεια κατέκτησε με την ομάδα του το Κύπελλο πρωταθλητριών Ωκεανίας και μετείχε στο 1ο Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων της FIFA στο Στάδιο Μαρακανά της Βραζιλίας, όπου σκόραρε το μοναδικό γκολ της ομάδας στη διοργάνωση επί της μεξικανικής Νεκάξα, κάτι που θεωρεί ως κορυφαίο επίτευγμα της καριέρας του, αφού είναι ο μοναδικός Αυστραλός αλλά και ο μοναδικός Έλληνας που έχει σκοράρει στο Μαρακανά.
Με την "Ελλάς Μεβούρνης" έφτασε κοντά σε άλλον ένα τίτλο το 2001, σκοράροντας και πάλι στον τελικό κατά του αδερφού του που έπαιζε στην αντίπαλη ομάδα "Wollongong Wolves", η οποία όμως επικράτησε με 2-1. Στη συνέχεια αγωνίστηκε μια σεζόν ακόμα σε χαμηλότερο επίπεδο, στην Γιάραβιλ Γκλόρι (Yarraville Glory), ως αρχηγός και προπονητής ταυτόχρονα.

Διεθνής

Το 1987 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων (Κ-20) της Αυστραλίας, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ωκεανίας και στη συνέχεια υπήρξε μέλος της ομάδας που έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων (Κ-20) 1987 της ΦΙΦΑ στη Χιλή, όπου αγωνίστηκε στο ματς κατά της Γιουγκοσλαβίας.
Μέρμερος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέρμερος είναι γνωστός ένας γιος του Ιάσονα και της Μήδειας, αδελφός του Φέρητος. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, η Μήδεια είχε επτά γιους και επτά κόρες. Σε κάθε περίπτωση, η Μήδεια σκότωσε το Μέρμερο μαζί με τα αδέλφια του, παρότι είχαν καταφύγει στο ιερό της `Ηρας στην Κόρινθο. Τότε για τιμωρία έπεσε λοιμός στην πόλη, οπότε μετά από χρησμό του μαντείου οι Κορίνθιοι όριζαν κάθε χρόνο 7 νέους και 7 παρθένες από τις καλύτερες οικογένειες για να υπηρετούν τη θεά. Σύμφωνα με τον Παυσανία, μετά το φόνο του Μερμέρου και του Φέρητα, άρχισαν να πεθαίνουν τα παιδιά των Κορινθίων. Αυτή η συμφορά δε σταμάτησε παρά μόνο όταν με χρησμό καθιέρωσαν ετήσιες θυσίες. Σύμφωνα με τα «Ναυπάκτια Έπη», ο Ιάσονας μετά τον θάνατο του Πελία πήγε στην Κέρκυρα, όπου ο μεγαλύτερος γιος του, ο Μέρμερος, σκοτώθηκε από μια λέαινα. Στην Οδύσσεια ο Μέρμερος αναφέρεται ως βασιλιάς της Εφύρας στη Θεσπρωτία και πατέρας του `Ιλου, ενώ σε άλλες πηγές μυθολογείται ως γιος του Φέρητος.
Βόλφγκανγκ Γουλιέλμος του Νόιμπουργκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ αν ντερ Ντονάου και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φίλιππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γιούλιχ-Κλέβης-Μπέργκ.
Όταν απεβίωσε ο αδελφός της Άννας, ο Ιωάννης-Γουλιέλμος δούκας του Γιούλιχ-Κλέβης-Μπεργκ, διεκδίκησαν το δουκάτο η Άννα και η ανιψιά της Άννα Χοεντσόλερν. Ακολούθησε ο Πόλεμος για τη Διαδοχή του Γιούλιχ (1609-14), που έληξε με τη Συνθήκη του Ξάντεν: ο νικητής Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος έλαβε το Γιούλιχ-Μπεργκ, ενώ η εξαδέλφη του Άννα Χοεντσόλερν και ο σύζυγός της Ιωάννης-Σιγισμούνδος εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου έλαβαν την Κλέβη. Το ίδιο έτος απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε.
Είχε επιστρέψει στον Καθολικισμό και γι' αυτό είχε βοηθηθεί στον Πόλεμο για το Γιούλιχ από την Ισπανία. Το 1615 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Άσκησε αυστηρά ουδέτερη πολιτική στον Τριακονταετή Πόλεμο, έτσι τα εδάφη του διέφυγαν τις εκτεταμένες καταστροφές του πολέμου. Το 1636 μετέφερε τη διαμονή του στο Ντύσελντορφ.
Απεβίωσε το 1653 στο Ντύσελντορφ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φίλιππος-Γουλιέλμος.
Κουτουλουφάρι Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το Κουτουλουφάρι αναφέρεται στον κατάλογο με τα χωριά της Κρήτης του Fr. Barozzi του 1577  (fo 24v)  με το όνομα Catafari metochio και στον κατάλογο του Basilicataως Cutrufari.
Στον Καστροφύλακα δεν υπάρχει αλλά αναγράφεται ο οικισμός Zambagniana (Κ 95) με 62 κατοίκους, από το επώνυμο Ζαμπάνι (Zanpani), που αναφέρεται σε έγγραφο του 1271, χωριό το οποίο βλέπουμε και σε χάρτη του Βιντσέντζο Μαρία Κορονέλλι. Ο οικισμός αυτός δεν υπάρχει σήμερα.
Ο κύριος ναός στο χωριό είναι αυτός του Αγίου Βασιλείου. Κοντά στη θάλασσα, στα βορειοανατολικά του χωριού, βρίσκεται η μικρή εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που κτίστηκε στα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Εκεί κοντά υπάρχει και τουριστικό ξενοδοχείο.
Δημήτρης Βολονάκης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε τον αθλητισμό στα τμήματα υποδομών της ελληνόφωνης ομάδας Kingsford Megisty και σε ηλικία 12 ετών μετανάστευσε με τους γονείς του στην Κάλυμνο.
Την περίοδο 1981-84 αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Καλυμνιακού στο πρωτάθλημα της Α' τοπικής κατηγορίας Δωδεκανήσου. Το καλοκαίρι του 1984 μετεγράφηκε στους ερασιτέχνες της ΑΕΚ και το 1987 ο τότε προπονητής της "Ενωσης" Τόζα Βεσελίνοβιτς τον προώθησε στους επαγγελματίες και ο Βολονάκης πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στην εκτός έδρας αναμέτρηση της 1ης αγωνιστικής της περιόδου 1987-88, εναντίον του ΠΑΟΚ (2-2). Το 1989 αναδείχθηκε με την ΑΕΚ πρωταθλητής Ελλάδας, ενώ την επόμενη περίοδο (1989-90) αγωνίσθηκε ως δανεικός στον Διαγόρα Ρόδου και την επόμενη τριετία στο Αιγάλεω, με τον οποίο κέρδισε μια άνοδο στη Β΄Εθνική, το 1991. Ακολούθως, αγωνίσθηκε για 6 μήνες στον Ολυμπιακό Βόλου, επέστρεψε στο Αιγάλεω και την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στον γειτονικό Ατρόμητο Περιστερίου. Συνέχισε την καριέρα του στον Ιάλυσο Ρόδου, μετά πάλι στο Αιγάλεω (1997-98), στο Λεωνίδιο (1998-99), στην Αχαϊκή (1999-2000) και τερμάτισε στον Ακαρνανικό Φυτειών (2000-01).

Στις εθνικές ομάδες

Το 1985 χρίσθηκε διεθνής με την εθνική ομάδα των Νέων, όπου είχε συνολικά 11 συμμετοχές. Την ίδια χρονιά κατάκτησε την 1η θέση στο Βαλκανικό Κύπελλο ποδοσφαίρου Νέων, που διεξήχθη στις πόλεις Δράμα και Καβάλα. 
Από το 1986 έως το 1988 ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ομάδας των Ελπίδων, έχοντας 12 συμμετοχές και κατακτήσει τη 2η θέση στην Ευρώπη, με προπονητή τον Ανδρέα Σταματιάδη.

Καριέρα προπονητή

Στην ομάδα που ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα, τον Ακαρνανικό Φυτειών, ξεκίνησε και την προπονητική του σταδιοδρομία στη Δ΄Εθνική το 2001. Το 2002 ήταν τεχνικός του Κόρφου Ελούντας Κρήτης, από το 2003 έως το 2005 ήταν στον Αλμυρό (με τον οποίο κατάκτησε το ερασιτεχνικό κύπελλο) και από το 2005 έως το 2007 ήταν στον ΠΑΟΚ Κρουσώνα όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής και ήταν φιναλίστ κυπέλλου. 
Την περίοδο μεταξύ 2007-2009 ήταν στο Μοχό (φιναλίστ τοπικού κυπέλλου), το 2009-10 πάλι στον ΠΑΟΚ Κρουσώνα (φιναλίστ κυπέλλου), ενώ το 2010-11 επέστρεψε στον Αλμυρό (ξανά φιναλίστ κυπέλλου). Το καλοκαίρι του 2011 εργάστηκε στην ομάδα Κ20 του ΟΦΗ  έως το καλοκαίρι του 2015,στην συνέχεια δούλεψε ως βοηθός προπονητή για έναν μήνα στην πρώτη ομάδα του ΟΦΗ και το υπόλοιπο της σεζόν 2015-16 ως τεχνικός διευθυντής των ακαδημιών του ΟΦΗ. Την περίοδο 2016-17 ανέλαβε τις τύχες του ΠΑΟ Κρουσώνα ενώ από τον Δεκέμβρη του 2017 εργάζεται στον Ερμή Ζωνιανών στην Γ' Εθνική με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ.Ρεθύμνου.  
Είναι πτυχιούχος των ΤΕΦΑΑ Αθηνών,εκπαιδευτικός - γυμναστής και διπλωματούχος προπονητής UEFA A',το διάστημα 2005-2009 απασχολήθηκε ως γυμναστής-προπονητής στο Αθλητικό Λύκειο Ηρακλείου Κρήτης, την ομάδα του οποίου οδήγησε σε τρεις Πανελλήνιες πρωτιές και σε συμμετοχή στο Μουντιάλ Σχολείων το 2009 στην Αττάλεια της Τουρκίας, όπου κατάκτησε τη 13η θέση.
Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο

Σε συλλόγους

Η καριέρα του ξεκίνησε το 1999 στη Πιατσέντζα και έκτοτε έπαιξε σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Το 2005 υπέγραψε στη Μίλαν, με την οποία κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ, ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Στη συνέχεια έπαιξε στη Φιορεντίνα, την Τζένοα και την Μπολόνια. Το 2014 υπέγραψε στην Κουανγκτσόου Έβεργκραντ, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Κίνας. Μετά από έναν χρόνο, επέστρεψε στην Ιταλία και από το 2017 είναι παίκτης της Σπέτσια.

Στην εθνική ομάδα

Με την Εθνική Ιταλίας U21 έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Στην εθνική ανδρών ξεκίνησε να παίζει το 2004. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2006 που κατέκτησε το τρόπαιο. Επίσης, αγωνίστηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009, στο Μουντιάλ του 2010 και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013.
Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς

Βιογραφία

Ο Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς γεννήθηκε το 1744 στο Tσιάκοβο στην περιοχή του Μπάνατ στην σημερινή Ρουμανία τότε H Aυτοκρατορία των Αψβούργων. Γεννήθηκε και βαπτίστηκε "Δημήτριος" αλλά το άλλαξε όταν έγινε μοναχός σε Δωσίθεος. Πήγε τσεχικό-σλοβακικό σχολείο στο δημοτικό και από νωρίς έδειξε κλίση προς την θρησκεία. Μετά το θάνατο του πατέρα του ο θείος του τον έστειλε στην μαθητεία στην Τιμισοάρα, εκεί κάθισε λίγο και έγινε μοναχός στην μονή του Χάποβο.
Από το μοναστήρι στάλθηκε για λίγο διάστημα στο Κάρλοβατς σαν ιερέας. Έπειτα από τρία χρόνια μοναστικής ζωής εγκαταλείπει το μοναστήρι και φεύγει στην Ευρώπη για να συνεχίσει τις σπουδές του. Πηγαίνει αρχικά στην Σμύρνη όπου σπούδασε για τρία χρόνια στην θεολογική σχολή του Ιερόθεου Δενδρινού, έπειτα πηγαίνει στην Κέρκυρα όπου έμαθε ελληνικά. Μετά πηγαινει στην Δαλματία στο Κνιν ως δάσκαλος σε σχολείο και στη συνέχεια στο Ζαντάρ και την Τεργέστη. Από την Τεργέστη πήγε στη Βιέννη όπου και πέρασε έξι χρόνια στην εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας και του πολιτισμού. Ως καθηγητής ξένων γλωσσών πηγαίνει από τη Βιέννη στο Κάρλοβατς και τη Μολδαβία. Γράφτηκε στην φιλοσοφική σχολή του Χάλε όπου άφησε το ράσο και τη μοναστική ζωή, μετά το Χάλε συνέχισε τις φιλοσοφικές σπουδές στο Λέιπζιγκ . Το 1783 έκδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα το "Живот и прикљученија" (Η ζωή και οι περιπέτειες). Έπειτα ταξίδεψε πάλι στο Παρίσι,το Λονδίνο και τη Ρωσία.
Η πρώτη σερβική εξέγερση τον βρήκε στην Τεργέστη. Ήταν από την αρχή στην υπηρεσία των Σέρβων ανταρτών και ξεκίνησε να μαζεύει δωρεές υπέρ της επανάστασης. Όπως και οι περισσότεροι φωτισμένοι και πιο μορφωμένοι Σέρβοι της εποχής του, έγινε ο πρώτος Σέρβος υπουργός Παιδείας, και ήταν προσωπικός γραμματέας και σύμβουλος του Καραγιώργη.
Πέθανε το 1811 στο Βελιγράδι και θάφτηκε μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Βελιγραδίου.