google/wiki40b huggingface dataset:
Κύπελλο Σαπόρτα

Ελληνική εκπροσώπηση

Η ελληνική παρουσία στην ευρωπαϊκή αυτή διοργάνωση θεωρείται πολύ επιτυχημένη, ιδιαίτερα στην τελευταία δεκαετία ύπαρξής της (1991-2001). Η ΑΕΚ άνοιξε το δρόμο των επιτυχιών για το ελληνικό μπάσκετ το 1968 και χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο σε διασυλλογικό επίπεδο. Ο τελικός εκείνη την περίοδο διεξήχθη στο Παναθηναϊκό στάδιο, παρουσία 80.000 θεατών, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ Γκίνες ακόμη και σήμερα για αγώνα μπάσκετ εκτός NBA. Μεταγενέστερα η ΑΕΚ κατέκτησε για δεύτερη φορά το τρόπαιο το 2000. Ο ΠΑΟΚ κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο το 1991, ενώ είχε άλλες δύο παρουσίες σε τελικούς, κάτι που δεν έχει καταφέρει άλλη ελληνική ομάδα σε αυτή τη διοργάνωση, χωρίς όμως την ίδια επιτυχία. Ο Άρης Θεσσαλονίκης ήταν νικητής στον τελικό του 1993, ενώ τον κύκλο έκλεισε ο Γ.Σ. Αμαρουσίου, που έγινε η έκτη ελληνική ομάδα μπάσκετ που κατακτά ευρωπαϊκό τίτλο και η τέταρτη που πήρε το Κύπελλο Σαπόρτα.
Βλέπε και «Ελληνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης στις διεθνείς διοργανώσεις»
Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς

Έμβλημα

Το έμβλημα του συλλόγου απεικονίζει την κατάκτηση κάθε πρωταθλήματος με αστέρι.
Γαβίνος (ιερομάρτυρας)

Βίος

Ο Γαβίνος ήταν πατέρας  της Αγίας Σωσσάνας και αδελφός του Πάπα Γαΐου. Υπό την εποπτεία του τελευταίου υπηρέτησε ο Γαβίνος κληρικός στην Ρωμαϊκή Εκκλησία. Μαρτύρησε στον διωγμό του Διοκλητιανού το 296 μ.Χ. Τιμάται από την δυτική εκκλησία στις 19 Φεβρουαρίου.
Ανδρέας Μούσκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Μούσκος γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1940. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές διοίκησης επιχειρήσεων. Ήταν επιχειρηματίας.
Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 2019.

Πολιτική διαδρομή

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2001.

Άλλες δραστηριότητες

Την περίοδο 1988-1991 διετέλεσε  πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης. Την περίοδο 2002-2008 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Κυπριακής Τράπεζας Αναπτύξεως. Επιπλέον, για μικρή περίοδο διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΑΕΚ Λάρνακας.
Χεττιτική γλώσσα

Όνομα

Η λέξη "Χιττίτης" είναι σύγχρονη, και επιλέχθηκε μετά την (αμφισβητούμενη ακόμη) ταύτιση του βασιλείου της Χαττούσας με τους Χιττίτες που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη.
Σε πολύγλωσσα κείμενα επιγραφών που ανασκάφτηκαν σε αρχαιολογικούς τόπους χιττιτικής προέλευσης, τα εδάφια που είναι γραμμένα στην Χιττιτική ακολουθούν το επίρρημα νεσίλι (ή νασίλι), "(λόγος) της Νεσά", της δεύτερης πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας. Σε μία περίπτωση, η επιγραφή είναι Κανισουμνίλι, δηλ. "αυτό που ομιλείται στην Κανές", εναλλακτικό όνομα της ίδιας πόλης. Αν και η Χιττιτική αυτοκρατορία συγκροτείτο από ένα συνονθύλευμα εθνικών ομάδων με γλωσσικές ιδιαιτερότητες, φαίνεται πως η χιττιτική γλώσσα χρησιμοποιείτο στα περισσότερα κοσμικά κείμενα. Αν και οι ακαδημαϊκοί θεωρούν ότι ο όρος Χιττίτες δεν είναι ορθός, αναγνωρίζουν ότι είναι αργά και εν πολλοίς ανώφελο να αλλάξει ο προσδιορισμός σε "Νεζίτες". Σε μία από τις εκδόσεις της Wikipedia, την Ιταλική, ο όρος Χιττίτες έχει αντικατασταθεί από τον όρο Νεζίτες που κρίθηκε καταλληλότερος.
2051 Τσανγκ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τσανγκ είναι άγνωστα.
Μαργραβάτο της Ιστρίας

Το Μαργραβάτο της Ιστρίας (γερμανικά: Markgrafschaft Istrien) ήταν ένα από τα συστατικά κρατίδια της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Καταλάμβανε την σημερινή περιοχή της Ιστρίας που είναι μοιρασμένη ανάμεσα στην Σλοβενία και την Κροατία. Είχε έκταση  4.956 τετραγωνικά χιλιόμετρα μαζί με κάποια νησάκια.
Δημιουργήθηκε το 789 σαν Μαργραβάτο του Φρίουλι, το 1040 πήρε την ονομασία Μαργραβάτο της Ιστρίας και έγινε κρατίδιο μέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έπειτα πέρασε στην κατοχή της Δημοκρατίας της Βενετίας ενώ το 1797 έγινε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Καταλήφθηκε προσωρινά από τον Ναπολέοντα το 1803 έως το 1809 που επέστρεψε στους Αψβούργους. Καταργήθηκε οριστικά το 1849 που ενώθηκε σε μία επαρχία με την Κομητεία της Γκορίτσια και της Γκραντίσκα.
HMS Phoenix (N96)

Περιγραφή

Η κλάση Parthian ήταν βασισμένη της προγενέστερης σειράς υποβρυχίων Odin. Τα νέα σκάφη ήταν μεγαλύτερα σε διαστάσεις και ενσωμάτωναν διάφορες βελτιώσεις. Σημαντική σχεδιαστική αδυναμία ήταν ότι εξωτερικές δεξαμενές καυσίμων, που ήταν ενωμένες με μπουλόνια, παρουσίαζαν μικροδιαρροές με αποτέλεσμα το υποβρύχιο να αφήνει ένα ίχνος πετρελαίου στην επιφάνεια. Το Phoenix προωθούνταν από ένα τετράχρονο οκτακύλινδρο κινητήρα diesel, ισχύος 4.640 hp. Ευρισκόμενο σε βύθιση προωθούνταν από ηλεκτρικό κινητήρα των 1.635 hp. Το μήκος του ήταν 88,1 m, το πλάτος του 9,1 m και το εκτόπισμα του 2.040 LT σε βύθιση.
Όλα τα υποβρύχια αυτής της κλάσης διέθεταν οκτώ τορπιλοσωλήνες των 530 mm (21 ιντσών), ένα πυροβόλο QF 4 των 102 mm στο κατάστρωμα και δύο πολυβόλα. Ήταν τα πρώτα υποβρύχια που εξοπλίστηκαν με την τορπίλη Mark VIII. Οι έξι τορπιλοσωλήνες βρίσκονταν στην πλώρη και οι άλλοι δύο στην πρύμνη. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 56 αξιωματικούς και ναύτες.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η κατασκευή του υποβρυχίου ξεκίνησε στα ναυπηγεία Cammell Laird το 1928. Μετά την ολοκλήρωσή του στάλθηκε στην Σιγκαπούρη. Τα πλοία που στάθμευαν εκεί είχαν ως αποστολή την προστασία των θαλάσσιων γραμμών στην ευρύτερη περιοχή.  Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1935, τα Phoenix, HMS Pandora, HMS Osiris, HMS Oswald, και το πλοίο ανεφοδιασμού HMS Medway στάλθηκαν στην Μεσόγειο.  Ευρισκόμενα εκεί συμμετείχαν σε ασκήσεις ενώ οκτώ μήνες αργότερα επέστρεψαν στο Χονγκ Κονγκ.  Τον Απρίλιο του 1940 ο στολίσκος επέστρεψε στην Μεσόγειο, αυτή την φορά για να συμμετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις, συγκροτώντας τον πρώτο στολίσκο υποβρυχίων.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Βάση του Phoenix ήταν η Αλεξάνδρεια και η πρώτη του αποστολή του ήταν περιπολία στο Αιγαίο, ξεκινώντας από τις 14 Ιουνίου.  Τον Ιούλιο το Phoenix με κυβερνήτη τον Gilbert Hugh Nowell, καθώς και το HMS Rorqual ανέλαβαν την κάλυψη βρετανικής νηοπομπής που μετέφερε προμήθειες από την Μάλτα στην Αλεξάνδρεια. Στις 8 του μηνός το Phoenix ανέφερε ότι εντόπισε τον ιταλικό στόλο. Η βρετανική διοίκηση διέταξε τα ευρισκόμενα στην περιοχή σκάφη να αποκόψουν τον ιταλικό στόλο από την κύρια βάση του στον Τάραντα, κίνηση που οδήγησε στην ναυμαχία της Καλαβρίας. Το Phoenix επιχείρησε χωρίς επιτυχία να πλήξει με τις τορπίλες του τα θωρηκτά Giulio Cesare και Conte di Cavour. Ενώ βρίσκονταν στα ανοιχτά της Αυγούστας στην Σικελία, το Phoenix επιχείρησε -ξανά χωρίς επιτυχία- να χτυπήσει την ιταλική τορπιλάκατο Albatros. Το ιταλικό σκάφος αντεπιτέθηκε και κατάφερε να βυθίσει το Phoenix με βόμβες βυθού, με συνέπεια να χαθεί σύσσωμο το πλήρωμα του υποβρυχίου.
Προγκρές Μ-52

Αποστολή

Το διαστημόπλοιο εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 28 Φεβρουαρίου 2005 (19:09:18 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 2 Μαρτίου (20:10:08 GMT) και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 15 Ιουνίου 2005 (20:16:10 GMT). Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό λίγες ώρες αργότερα.
Οτόνε Βισκόντι

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ουμπέρτο Βισκόντι, κυρίου τού Μασσίνο, Αλμπιτσάτε και Μπεσνάτε και της Αναστασίας, που μερικές πηγές της αποδίδουν το επώνυμο Πιροβάνο. Πριν γίνει αρχιεπίσκοπος, ήταν βοηθός τού παπικού εκπροσώπου (legatus) και καρδιναλίου Οτταβιάνο Ουμπαλντίνι. Τo 1260 ήταν διοικητής (podestà) της Νοβάρα.
Το 1262 διαδέχθηκε τον Λεόνε ντα Περέγκο ως αρχιεπίσκοπος τού Μιλάνο· τον εξέλεξε ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ σε αντίθεση με τον Μαρτίνο ντελλα Τόρρε και τον Μαμφρέδο των Χοενστάουφεν. Πολέμησε για την εξουσία της πόλης κατά της οικογένειας των Τορριάνι και ιδιαίτερα τού Νάπο ντελλα Τόρρε, που τού είχε αρνηθεί την πρόσβαση στο Μιλάνο και είχε νικήσει το 1276 στην Αντζέρα τον Τεομπάλντο Βισκόντι, ανιψιό τού Οττόνε. Όμως το επόμενο έτος ο Οτόνε νίκησε αποφασιστικά στη μάχη τού Ντέζιο και η νίκη αυτή ξεκίνησε την κυριαρχία των Βισκόντι επί τού Μιλάνου και της Λομβαρδίας, που κράτησε ως το 1450. 
Ως αποτελεσματικός κυβερνήτης της πόλης, την εξωράισε και ενίσχυσε την οικονομία. Όταν πέρασε η ηλικία του, αποσύρθηκε στο αββαείο Κιαραβάλλε και εμπιστεύθηκε την κυριαρχία στον Ματτέο Α΄ Βισκόντι, γιο τού Τεομπάλντο. Απεβίωσε το 1295.
Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών

Ιστορία

Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1971 και τον τίτλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός.
Μεταξύ 1972 και 1978 η τελική φάση διεξαγόταν με συμμετοχή 5 ή 6 ομάδων, ενώ τα δύο επόμενα έτη με 8 και 9 αντίστοιχα. Τα 1981 και 1982 μετά το τέλος των τοπικών πρωταθλημάτων διεξήχθησαν προκριματικοί αγώνες στους δύο ομίλους βόρειο και νότιο, από όπου 4 ομάδες προκρίθηκαν στην τελική φάση. 
Την περίοδο 1982-83 η Ελληνική Ομοσπονδία καθιέρωσε τα Εθνικά πρωταθλήματα και διοργάνωσε το πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Την περίοδο 1984-85 οι ομάδες αυξάνονται σε δέκα. Η Α' Εθνική διατηρήθηκε ως το 1988. Τα έτη 1984, 1985, 1986 και 1988, το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στη δεύτερη φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους. Στον πρώτο αγωνίστηκαν για τον τίτλο του πρωταθλητή και στον δεύτερο για την αποφυγή του υποβιβασμού σε κατώτερη κατηγορία.
Το 1988 η Α' Εθνική διαιρέθηκε σε δύο ομίλους (Α1 και Α2), με έξι ομάδες έκαστος. Το σύστημα αυτό της πειραματικής Α1 ίσχυσε τις περιόδους 1988-89 και 1989-90. Το 1990-91 καθιερώθηκε η Α1 με τη σημερινή της μορφή, με τη διεξαγωγή πλέι-οφ μετά το τέλος της κανονικής περιόδου. Στο πρωτάθλημα εκείνο συμμετείχαν οκτώ ομάδες. Το 1992-93 οι ομάδες αυξήθηκαν σε δέκα. Την περίοδο 1993-94 οι ομάδες αυξήθηκαν σε δώδεκα, ενώ δεν διεξήχθησαν πλέι-οφ για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της Α1. Επιπλέον δεν διεξήχθησαν πλέι-οφ με νοκ άουτ σειρές τις περιόδους 2002-03, 2010-11, 2011-12, όταν και το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο με μονούς αγώνες, ενώ στη δεύτερη χωρίστηκαν σε δύο ομίλους για τις θέσεις 1-6 και 7-12 και έδωσαν διπλούς αγώνες. Το 2011 η Ομοσπονδία αποφάσισε την αύξηση των ομάδων για την περίοδο 2011-12 σε δεκατέσσερις, όμως η αποχώρηση δύο εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων οδήγησε στη διατήρηση του αριθμού των δώδεκα ομάδων.

Ολ Σταρ Γκέιμ

Από το 2009 διεξάγεται και Ολ Σταρ Γκέιμ ανάμεσα σε Ελληνίδες και σε Ξένες παίκτριες της Α1 γυναικών. Στην πρώτη διοργάνωση, που έγινε στις 21 Φεβρουαρίου 2009 στο Γέρακα Αττικής, οι Ελληνίδες κέρδισαν τις Ξένες με 2-1 (25-14, 21-25, 15-13). Πολυτιμότερη παίκτρια της αναμέτρησης ήταν η Εύα Χαντάβα του Ηρακλή, ενώ στους διαγωνισμούς επίθεσης και άμυνας κέρδισαν οι Μαντλίν Μοντάνο του Ηρακλή και η Γιάννα Βλάχου του Ολυμπιακού. Στο δεύτερο Ολ Σταρ Γκέιμ που έγινε ξανά στο Γέρακα, στις 15 Φεβρουαρίου 2010, νικήτρια ομάδα αναδείχθηκε αυτή των Ξένων, καθώς επιβλήθηκε της αντίστοιχης των Ελληνίδων με 2-1 σετ, ενώ πολυτιμότερη παίκτρια ήταν η Σέρβα ακραία, Αλεξάντρα Κρνσέβιτς του Α.Ο. Μαρκοπούλου. Το τρίτο Ολ Σταρ Γκέιμ, με την ονομασία Champion Ολ Σταρ Ντέι, έγινε ξανά στο Γέρακα στις 20 Φεβρουαρίου 2011, με νικήτρια την ομάδα των ξένων με 2-1 και MVP την Μάγια Ογκνιένοβιτς του Ολυμπιακού.
Ελεονώρα Χόλλαντ, κόμισσα του Μαρς

Διεκδίκηση του Αγγλικού θρόνου από τον σύζυγο της

Ο Εδμόνδος Μόρτιμερ, 3ος κόμης του Μαρς πέθανε (1381) αφήνοντας τον 6χρονο γιο του Ρότζερ διάδοχο στις απέραντες εκτάσεις των Μόρτιμερ. Σύμφωνα με τον Ντέιβις η κηδεμονία του μικρού κόμη ήταν "κρίσιμο πολιτικό ζήτημα την διετία 1382 - 1384", τα εδάφη του παραχωρήθηκαν με ετήσιο μισθό 4.000 στερλίνες και την φροντίδα του ίδιου πήρε ο Ρίτσαρντ Φιτς Άλαν 11ος κόμης του Αρουντέλ. Με απόφαση της βασιλομήτωρος Ιωάννας του Κεντ η κηδεμονία του μικρού Μόρτιμερ παραχωρήθηκε με 6.000 στερλίνες στον γιο της Τόμας Χόλλαντ (7 Οκτωβρίου 1388) που τον πάντρεψε με την κόρη του Ελεονώρα.
Ο Ρότζερ Μόρτιμερ διεκδικούσε τον Αγγλικό θρόνο χάρη στην μητέρα του Φιλίππη, 5η κόμισσα του Όλστερ που ήταν κόρη και μοναδικό παιδί του Λάιονελ της Αμβέρσας του δεύτερου γιου του Εδουάρδου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ. Ο Ριχάρδος Β΄ δεν είχε παιδιά συνεπώς ο μικρός ανιψιός του ήταν ο επόμενος σε σειρά διαδοχής. O Κοκάιν σημειώνει ότι ο βασιλιάς ανακήρυξε τον Ρότζερ διάδοχο του τον Οκτώβριο του 1385. Η πρόταση του Κοκάιν αμφισβητήθηκε από τον Ντέιβις που σημειώνει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Ριχάρδος Β΄ ανακήρυξε τον Ρότζερ διάδοχο αν και το ζήτημα αυτό συζητήθηκε εκείνη έντονα την εποχή. Η υπόθεση ξεκαθάρισε το 2006 όταν επιβεβαιώθηκε σύμφωνα με μια αναφορά στα Χρονικά του Ουεστμίνστερ ότι η ανακήρυξη έγινε από το Κοινοβούλιο του 1486.
Κώστας Λεπενιώτης

Ο βίος του

Έμαθε μαζί με τα υπόλοιπα τρία αδέρφια του τον ανταρτοπόλεμο και την κλέφτικη ζωή από τον κλέφτη Βασίλη Δίπλα. Μετά τον θάνατο του Κατσαντώνη το 1809 συνέχισε την κλέφτικη δράση στην περιοχή των Αγράφων για σχεδόν μια δεκαετία. Το 1819 ο Αλή Πασάς μέσω αντιπροσώπων του ζητάει να ενταχθεί στις τάξεις του ως αρματολός. Τελικά δέχεται αλλά με τον όρο να μην παρουσιαστεί ποτέ μπροστά του, ούτε βέβαια και να τον προσκυνήσει.
Όμως ο Λεπενιώτης δε δεχόταν τις ταπεινώσεις και τους συμβιβασμούς με τους Τούρκους και Τουρκαλβανούς αγάδες και ορισμένοι οργάνωσαν σχέδιο με σκοπό να τον σκοτώσουν. Την Κυριακή του Πάσχα (μάλλον του 1819), ο Λεπενιώτης το βράδυ, όταν έβγαινε από την εκκλησία του χωριού Φουρνά των Αγράφων, πυροβολήθηκε ύπουλα από έναν πύργο ενός τοπικού προεστού που βρίσκονταν απέναντι από την εκκλησία. Τα παλικάρια του, αρχικά, απέκρυψαν τον θάνατό του και διέδωσαν ότι μεταφέρθηκε σε κάποιο απόμακρο μέρος για να θεραπευτεί.
Μαρία Βασιλείου

Βιογραφία

Υπήρξε ερασιτέχνης ηθοποιός. Επιλέχθηκε για το ρόλο της Ευδοκίας στην ομώνυμη ταινία (1971) όταν ο Δαμιανός είδε ένα άλμπουμ με φωτογραφία της στο Λονδίνο. Η νεαρή Βασιλείου ζούσε εκεί όταν ο ίδιος ο Δαμιανός την έφερε στην Αθήνα. Εγκαταστάθηκε στην Εκάλη. 
Μετά την "Ευδοκία", η Μαρία Βασιλείου έπαιξε στα Παιδιά των λουλουδιών (1973) του Όμηρου Ευστρατιάδη και στον Θίασο του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1975). Λίγο αργότερα, τα ίχνη της χάθηκαν.
Η ηθοποιός κέρδισε το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1971.

Θάνατος

Οι περισσότερες πηγές ανέφεραν ότι η ηθοποιός είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα στο Λονδίνο, το 1977, έπειτα από το θάνατο του Ιταλού συζύγου της, ή στα τέλη της δεκαετίας του '80. Στην πραγματικότητα η Βασιλείου απεβίωσε έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο, στις 5 Ιουλίου του 1989, στην βρετανική πρωτεύουσα και επί περισσότερο από μία δεκαετία είχε εξαφανιστεί από το προσκήνιο, τροφοδοτώντας τις φήμες που ανέφεραν ότι είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα. Κατά την περίοδο αυτή υποβαλλόταν σε χημειοθεραπείες.
Εθνόσημο των Σαμόα

Το εθνόσημο των Σαμόα είναι εμπνευσμένο από τον ΟΗΕ, καθώς η χώρα προτού γίνει ανεξάρτητη, την Πρωτοχρονιά του 1962, ήταν υπό νεοζηλανδική διοίκηση (Δυτική Σαμόα), υπό την Κοινωνία των Εθνών και Έδαφος υπό Εντολή των Ηνωμένων Εθνών. Η Σαμόα ήταν το πρώτο κράτος στην Πολυνησία που απέκτησε ξανά την ανεξαρτησία της τον εικοστό αιώνα.
Το φόντο του εθνοσήμου είναι με μορφή σταυρού και έχει έναν πίνακα όπως το έμβλημα του ΟΗΕ. Τα περισσότερα από τα στοιχεία του παρουσιάζονται επίσης στη σημαία των Σαμόα. Η περγαμηνή στο κάτω μέρος γράφει Η Σαμόα ιδρύθηκε στο Θεό στη γλώσσα των Σαμόα.
265 Άννα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Άννας εκτιμάται σε 24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος και το άλβεδό της δεν είναι γνωστά με ακρίβεια. Η Άννα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 41 λεπτά.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1990–91

Το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1990–91 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες. Τους τίτλους στους δύο ομίλους της Α' κατηγορίας κατέκτησαν οι Ηρακλή Ελευσίνας και Αίαντας Σαλαμίνας. Και οι 2 πρωταθλητές ανέβηκαν στην Δ' Εθνική κατηγορία. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε η ομάδα της Ελευσίνας, ενώ η ομάδα της Σαλαμίνας έκανε το νταμπλ, έχοντας κατακτήσει το Κύπελλο. Την άνοδο στην Δ' Εθνική εξασφάλισε και ο δευτεραθλητής Πανασπροπυργιακός, επικρατώντας του Αργοναύτη. Από την Α' κατηγορία υποβιβάστηκαν μόνο τρεις ομάδες, ενώ αντίθετα από την Β' κατηγορία στην Α' προβιβάστηκαν συνολικά οκτώ, λόγω αναδιάρθρωσης και μικρής αύξησης των ομάδων που θα μετείχαν στην Α' κατηγορία της επόμενης χρονιάς.

Β' κατηγορία

Προβιβάστηκαν στην Α' κατηγορία οι εξής ομάδες:

1ος όμιλος

1. Ελλάς Ποντίων 48 β., 65–17 
2. Ν. Ευγενείας 41 β., 42–21 
3. Αστέρας Κερατσινίου 38 β., 46–25
4. Ελπίδα Νίκαιας 38 β., 32–24

2ος όμιλος

1. Ορφέας 45 β., 56–17 
2. Νέα Πέραμος 36 β., 59–35  
3. Αναγέννηση Μοσχάτου 36 β., 37–25
4. Ν. Δραπετσώνας 35 β., 42–31
Γέφυρα Ακάσι-Καϊκιό

Ιστορία

Πριν χτιστεί, οι άνθρωποι διέσχιζαν τα στενά Ακάσι με πλοία. Αυτή η επικίνδυνη πλωτή οδός συχνά βιώνει έντονες καταιγίδες και, το 1955, δύο πλοία βυθίστηκαν στα στενά, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, σκοτώνοντας 168 ανθρώπους. Το επακόλουθο σοκ και η δημόσια κατακραυγή έπεισε την ιαπωνική κυβέρνηση να αναπτύξει σχέδια για μια κρεμαστή γέφυρα που θα διασχίζει το στενό. Το αρχικό πρόγραμμα προέβλεπε μια μικτή σιδηροδρομική και οδική γέφυρα, αλλά όταν άρχισε η κατασκευή της τον Απρίλιο του 1988, περιορίστηκε σε έξι λωρίδες δρόμου. Η κατασκευή της γέφυρας ξεκίνησε το Μάιο του 1988, και άνοιξε για την κυκλοφορία στις 5 Απριλίου 1998. Τα στενά Ακάσι χρησιμοποιούνται από τη διεθνή ναυσιπλοΐα κατέστησε επιτακτική την κατασκευή μιας γέφυρας που παρέχει μια λωρίδα πλάτους ενάμιση χιλιομέτρου για τα πλοία.

Αρχιτεκτονική

Η γέφυρα έχει τρία ανοίγματα. Το κεντρικό άνοιγμα είναι 1.991 μέτρα και τα άλλα δύο τμήματα είναι 960 μ. έκαστο. Έχει ολικό μήκος 3.911 μέτρα. Το κεντρικό άνοιγμα ήταν αρχικά 1.990 μέτρα, αλλά ο μεγάλος σεισμός Hanshin στις 17 Ιανουαρίου 1995, μετακίνησε τους δύο πύργους (μόνο οι πύργοι είχαν ανεγερθεί τότε), οπότε το άνοιγμα αυξήθηκε κατά 1 m.
Η γέφυρα έχει σχεδιαστεί με ειδικό σύστημα δύο δοκών στροφέων, που της επιτρέπει να αντέχει ανέμους 286 χιλιομέτρων ανά ώρα, σεισμούς έντασης στο 8,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, και ισχυρά θαλάσσια ρεύματα. Η γέφυρα περιλαμβάνει επίσης εκκρεμή που έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργεί στη ιδιοσυχνότητα της γέφυρας ώστε να περιορίζουν την ένταση των ταλαντώσεων. Οι δύο κύριοι πύργοι υποστήριξης εξέχουν 298 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και η γέφυρα μπορεί να επεκταθεί λόγω των διαστολών έως και 2 μ. κατά τη διάρκεια της ημέρας. Κάθε αγκύρωση απαιτεί 350.000 τόνους (390.000 μικρούς τόνους) σκυροδέματος. Τα καλώδια από χάλυβα αποτελούνται από 300.000 χιλιόμετρα σύρματος. Κάθε καλώδιο έχει διάμετρο 112 εκατοστά και περιέχει 36.830 επιμέρους καλώδια.
Η Γέφυρα Ακάσι-Καϊκιό διαθέτει συνολικά 1.737 λάμπες φωτισμού: 1.084 για τα κύρια καλώδια, 116 για τους κύριους πύργους, 405 για τις δοκούς και 132 για τις αγκυρώσεις.

Χρήση

Το συνολικό κόστος εκτιμάται στα 500 δις γιεν, και αναμένεται να επιστραφεί από τη χρέωση διοδίων στους οδηγούς να διασχίσουν τη γέφυρα. Τα διόδια κοστίζουν 2.300 ¥ και τη γέφυρα χρησιμοποιούν περίπου 23.000 αυτοκίνητα ημερησίως.
Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις

Οι Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις (γερμανικά: Zentralalpen ή Zentrale Ostalpen), γνωστές επίσης και ως Αυστριακές Κεντρικές Άλπεις (Österreichische Zentralalpen) ή απλώς Κεντρικές Άλπεις, περιλαμβάνουν το κύριο μέρος των Ανατολικών Άλπεων στην Αυστρία και τις γειτονικές περιοχές της Ελβετίας, του Λιχτενστάιν, της Ιταλίας και της Σλοβενίας. Ο όρος «Κεντρικές Άλπεις» είναι πολύ κοινός στη Γεωγραφία της Αυστρίας, καθώς ανταποκρίνεται σε μία από τις επτά μεγάλες γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας. Από την άλλη ο όρος «Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις» χρησιμοποιείται συνήθως σε συνδυασμό με την ταξινόμηση της Αλπικής Λέσχης για τις Ανατολικές Άλπεις. Οι Κεντρικές Άλπεις συνιστούν το ανατολικό τμήμα του χάσματος των Άλπεων.

Τοποθεσία

Οι Κεντρικές Άλπεις έχουν τις υψηλότερες κορυφές των Ανατολικών Άλπεων και βρίσκονται μεταξύ των Βόρειων ασβεστολιθικών Άλπεων και των Νότιων ασβεστολιθικών Άλπεων, από τις οποίες διαφέρουν ως προς γεωλογική τους σύνθεση.
Βρίσκονται κυρίως στην Αυστρία και περιλαμβάνουν τους πρόποδες των Άλπεων της Μπεργκάμου στη Λίμνη Κόμο, την Οροσειρά Μπερνίνα στo Γκραουμπούντεν, μέρος του Ρήνου στο Λιχτενστάιν, του Μούρα ποταμού, συμπεριλαμβανομένου του Περάσματος Βέξελ στην αυστριακή Στυρία. Οι κοιλάδες των ποταμών Ιν, Ζάλτσαχ και Ενς σηματοδοτούν το βόρειο όριό τους, ενώ ο Δράβος ποταμός το νότιο όριο.

Περιφέρεια της Αυστρίας

Στην Αυστρία οι Ανατολικές Άλπεις διαιρούνται στις Βόρειες Άλπεις, τη Ζώνη Γκρεϊγουάκι, τις Κεντρικές Άλπεις και τις Νότιες Άλπεις. Οι τελευταίες βρίσκονται στη νότια Καριθνία, καθώς και στην Βορειοανατολική Ιταλία. Οι Κεντρικές και Βόρειες Άλπεις χωρίζονται από τη Βόρεια Διαμήκη Γούρνα (nördliche Längstalfurche), τη γραμμή Κλόστερλε–Άρλμπεργκ–Κοιλάδα του Ιν-Ζάλτσαχ μέχρι τη γραμμή Λίμνη Τσελ–Υψίπεδα του Βαγκράιν-Άνω Κοιλάδα του Ενς-Πέρασμα Σόμπερ–Κοιλάδα Άλπεων Μουρτς-Πέρασμα Σέμερινγκ–Νότια Λεκάνη της Βιέννης.

Γεωμορφολογία

Η οροσειρά έχει τις υψηλότερες κορυφές στις Ανατολικές Άλπεις και είναι η πιο χιονισμένη κατά τη διάρκεια του έτους. Στη μεταβατική ζώνη μεταξύ Ανατολικών και Δυτικών Άλπεων οι κορυφές της κυριαρχούν στην περιοχή προς τα δυτικά (Πιζ ντ Ερ, Πιζ Ρόζεγκ). Στην περίμετρο, εντούτοις, υπάρχουν και λιγότερο υψηλές, συχνά και λιγότερο τραχιές, οροσειρές, όπως αυτές των Άλπεων Γκρούρκταλ και οι ανατολικές παρυφές.
Οι Ανατολικές Άλπεις είναι χωρισμένες από τις Δυτικές Άλπεις από τη γραμμή της Λίμνης Κωνσταντίας ως τη Λίμνη Κόμο, κατά μήκος της κοιλάδας του Αλπικού Ρήνου και μέσω του Περάσματος Σπλούγκεν.

Γεωλογία

Οι Κεντρικές Άλπεις αποτελούνται κυρίως από γνευσίτη και σχιστόλιθο διαφόρων αυστροαλπινικών καλλυμάτων, με εξαίρεση τα τεκτονικά παράθυρα Χόε Τάουερν και Ενγκαντίν, όπου συνήθως αποτελούνται από ιουρασικό βράχο και ασβεστόλιθο και, τοπικά, από γρανίτη. Μάζες από αυτόχθονα, κρυστάλλινο βράχο δεν εμφανίζονται στις Κεντρικές Άλπεις, σε αντίθεση με τις Δυτικές Άλπεις.
Πετρολογία

Η Πετρολογία ή Πετρογραφία ή Λιθολογία είναι κλάδος της Γεωλογίας, ο οποίος επικεντρώνεται στην μελέτη (έρευνα και χημική σύσταση) των πετρωμάτων και των συνθηκών κάτω από τις οποίες διαμορφώνονται και αναπτύσσονται. Συγγενεύει με την ορυκτολογία και την κοιτασματολογία.
Η Πετρολογία άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη του μικροσκοπίου όπου και συνέβαλε η χημική ποσοτική ανάλυση. Ιδιαίτεροι κλάδοι της Πετρολογίας είναι η Τεκτονική, που μελετά τον τρόπο με τον οποίο τα διάφορα πετρώματα συνδυάζονται και συγκροτούν τον φλοιό της Γης, και η Πετρογονία που ασχολείται με την ιστορία και την προέλευση αυτών.
Τα πετρώματα αποτελούν τις δομικές μονάδες του στερεού φλοιού της Γης και η μελέτη τους μας δίνει πληροφορίες για τη γέννηση και την περαιτέρω εξέλιξη της γης και των πλανητών.