Βορμς

Ιστορία

Κατά την Νεολιθική εποχή, γύρω στο 5000 π.Χ., στην περιοχή εγκαταστάθηκαν, για πρώτη φορά, καλλιεργητές και αγελαδοτρόφοι. Σε ανασκαφές που έγιναν, μια το 1896 και μία το 1951, αποκαλύφθηκαν 25 τάφοι, οκτώ από τους οποίους χρονολογούνται από την εποχή του Χαλκού, οπότε και πραγματοποιήθηκε εισβολή της ομάδας "Adlerberg" (2300 - 2200 ως 1800 π.Χ.). Η ομάδα αυτή ήταν τμήμα του πολιτισμού των "Ουνέτικων" (Únětice), που έζησαν στην Κεντρική Ευρώπη κατά τις αρχές της πρώιμης εποχής του Χαλκού. Ο γιατρός Καρλ Κελ (Karl Koehl), ο οποίος και ενεπλάκη στις ανασκαφές, είναι ο επινοητής του όρου "πολιτισμός των Adlerberg".
Το παλαιότερα απαντώμενο όνομα της πόλης είναι "Borbetomagus", κελτικής προέλευσης, που αποδίδεται ως "γη του Borbet". Οι Ρωμαίοι ονόμασαν την πόλη "civitas Vangionum", δίνοντάς της το όνομα της φυλής των Βανγκιόνων (Vangiones) που είχε εγκατασταθεί εκεί τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Οι κάτοικοι της πόλης αυτοαποκαλούνταν "Βανγκίονες" μέχρι τον 16ο αιώνα. Από το ίδιο όνομα προκύπτει και το τοπωνύμιο της παραπλήσιας περιοχής Wanengau (μετονομάστηκε σε Wonnegau). Η λατινική ονομασία "Wormatia" (απ' όπου και το σημερινό όνομα της πόλης) εμφανίστηκε για πρώτη φορά μεταξύ 6ου και 7ου μ.Χ. αιώνα. Οι Ρωμαίοι διαμόρφωσαν το πολεοδομικό της σχέδιο και κατασκεύασαν στην πόλη Αγορά και ναούς του Δία, της Γιούνο, της Αθηνάς και του Άρη.
Το 413 έγινε η πρωτεύουσα των Βουργουνδών, οι οποίοι επαναστάτησαν κατά του Ρωμαίου κυβερνήτη Φλάβιου Αέλιου το 435. Ο κυβερνήτης κάλεσε τους Ούννους, με τους οποίους υπήρχε συμμαχία, και αυτοί κυρίευσαν και κατέστρεψαν την πόλη το 436. Η καταστροφή της πόλης αλλά και του βασιλείου των Βουργουνδών υπήρξαν πηγές έμπνευσης για το έπος των Νιμπελούνγκεν (περ. 1200). Η πόλη ανοικοδομήθηκε από τους βασιλείς της Μεροβιγγειανής δυναστείας και, γύρω στο 600, έγινε έδρα επισκοπής. Πρώτος επίσκοπός της αναφέρεται ο Μπέρχτουλφ (Berchtulf), ο οποίος έλαβε μέρος στη σύνοδο του Παρισιού το 614. Την ίδια περίοδο η βασίλισσα Μπρουνχίλντις (Brunichildis) εγκαταστάθηκε σε ανάκτορο στην περιοχή Νοϊχάουζεν (Neuhausen). Στη συνέχεια η πόλη έγινε μια από τις έδρες της Καρολιγγιανής δυναστείας και οι επίσκοποί της είχαν στενές σχέσεις με τη βασιλική αυλή κατά τον 8ο και τον 9ο αιώνα.
Ο Καρλομάγνος είχε σαφή προτίμηση στη Βορμς ως τόπο διαμονής του, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες, ενώ στην πόλη συνυπήρχαν και Γάλλοι και Γερμανοί. Το 829 και το 926 στην πόλη συνήλθαν οι Δίαιτες του βασιλείου των Ανατολικών Φράγκων. Μετά την παρακμή  της Μεροβιγγειανής δυναστείας και το διαμοιρασμό των εδαφών τους, η Βορμς άρχισε να παρακμάζει, για να επανακτήσει μέρος της ευμάρειάς της υπό την Σαλιανή δυναστεία, καθώς αναστηλώθηκε το κάστρο της το 1002 και το 1016 άρχισε να κτίζεται ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου. Το 1074 η πόλη απαλλάχτηκε από την υποχρέωση καταβολής φόρων. Το 1076 ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ διακήρυξε από την Βορμς την εκθρόνιση του Πάπα Γρηγορίου του Ζ΄, ο οποίος, σε απάντηση, τον αφόρισε. Μια από τις συνέπειες αυτής της διαμάχης ήταν η πορεία του Ερρίκου προς την Κανόσσα, όπου ζήτησε και έλαβε τελικά συγχώρηση από τον Πάπα, ύστερα από αναμονή τριών ημερών στις πύλες του κάστρου της Κανόσσα (1076/77).
Κατά τον 11ο αιώνα, οι εβραϊκές κοινότητες της Βορμς, του Μάιντς και του Σπέγερ έχαιραν μεγάλης εκτίμησης στην Γερμανική Αυτοκρατορία. Τα μέλη της θεωρούσαν ότι η εκεί εβραϊκή κοινότητα ήταν η παλαιότερη στην Ευρώπη, αφού δημιουργήθηκε κατά την πρωτοχριστιανική περίοδο, ωστόσο η πρώτη επίσημη αναφορά σε αυτήν γίνεται το 588. Στις 18 και στις 25 Μαΐου 1096, όμως, ως προοίμιο της Πρώτης Σταυροφορίας, στην πόλη έγινε πογκρόμ κατά των Εβραίων, με συνέπεια σχεδόν όλοι οι Εβραίοι της Βορμς (περίπου 800) να δολοφονηθούν. Εξαίρεση αποτέλεσαν όσοι αυτοκτόνησαν και μερικοί που βαπτίσθηκαν Χριστιανοί δια της βίας. Λίγο αργότερα η εβραϊκή κοινότητα επανασυστάθηκε στη Βορμς, με συνέπεια να γίνουν νέες διώξεις το 1146 κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Σταυροφορίας και, αργότερα, το 1196. Παρόλ' αυτά, όταν η πόλη πολιορκήθηκε, κατά τα τέλη του 12ου αιώνα, από τον βασιλέα Όττο, οι Εβραίοι, έχοντας ταχθεί υπέρ του αντιπάλου του Φιλίππου της Σουηβίας, έλαβαν μέρος στην άμυνα της πόλης. Η εβραϊκή κοινότητα συνέχισε να υπάρχει και κατασκευάστηκε νέα συναγωγή, η οποία διατηρήθηκε ως το πογκρόμ των Ναζί το 1938, οπότε και καταστράφηκε. Μολονότι οι Εβραίοι από άλλες πόλεις εκδιώχθηκαν από τη Βορμς τον 15ο αιώνα, η εβραϊκή συνοικία εξακολούθησε να υπάρχει. Η κοινότητα διαλύθηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής διακυβέρνησης και σήμερα παραμένουν ορισμένα μνημεία της, όπως το εβραϊκό νεκροταφείο και η ανακατασκευασμένη, σε νεορωμανικό στυλ, συναγωγή.
Η αφοσίωση των κατοίκων της πόλης στη δυναστεία των Χοενστάουφεν δοκιμάστηκε σκληρά, όταν ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν απαίτησε την παράδοση του Δημαρχείου της πόλης στον Επίσκοπο (1232). Σε απάντηση της απαίτησης, οι κάτοικοι το κατεδάφισαν.
Στην πόλη διεξήχθησαν περισσότερες από 100 Δίαιτες. Ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός, στη Δίαιτα του 1495 διακήρυξε την "αιώνια δημόσια ειρήνη"(Ewiger Landfriede), ενώ στην πιο γνωστή όλων Δίαιτα του 1521 ο Μαρτίνος Λούθηρος εμφανίστηκε για να υπερασπίσει τις πεποιθήσεις του ενώπιον του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄. Ο Λούθηρος δεν έπεισε τότε τον αυτοκράτορα, ο οποίος τον κάλεσε να αναθεωρήσει τις απόψεις του, και, όταν ο Λούθηρος αρνήθηκε, λέγοντας την ιστορική φράση "βρίσκομαι εδώ μπροστά σας, δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο", ο αυτοκράτορας τον έθεσε εκτός νόμου.
Το 1527 η Μεταρρύθμιση εισήχθη στην Βορμς από το δημοτικό της συμβούλιο. Ο καθολικός πρίγκηπας - επίσκοπος και το Λουθηρανικό συμβούλιο στο Δημαρχείο της πόλης συνυπήρχαν. Σημαντικές εκκλησιαστικές σύνοδοι έγιναν στην πόλη το 1540 και το 1557. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου η πόλη δοκιμάστηκε σκληρά και, το 1689 καταλήφθηκε και πυρπολήθηκε από τα στρατεύματα του Γάλλου βασιλέα Λουδοβίκου 14ου. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν σε παρακμή της, η οποία διήρκεσε μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αναγέννηση και την επέκτασή της.
Κατά την περίοδο 1792 - 1814 η Βορμς αποτελούσε πόλη της Γαλλίας, ενώ το 1816 προσαρτήθηκε στο κρατίδιο της Έσσης - Ντάρμσταντ. Τον 19ο αιώνα, με τον ερχομό της βιομηχανικής επανάστασης, οι κύριες δραστηριότητες της πόλης ήταν, εκτός από το σημαντικό εμπόριο κρασιών, η δημιουργία βιομηχανιών μηχανικών κατασκευών, χημικών και συνθετικών υφαντικών υλών. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δέχθηκε δύο ισχυρότατες αεροπορικές επιδρομές (21 Φεβρουαρίου και 18 Μαρτίου 1945) από τη βρετανική αεροπορία, η οποία στόχευε κυρίως τον σιδηροδρομικό σταθμό της, στο κέντρο της παλαιάς πόλης, και τις χημικές βιομηχανίες της στο νοτιοδυτικό τμήμα των παρυφών της παλαιάς πόλης, όχι όμως μακριά από αυτήν, με συνέπεια να καταστραφεί ένα τμήμα της. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η πόλη δέχτηκε 1.100 τόνους βομβών από 334 αεροσκάφη. Το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφούν 6.500 κτήρια, να ξεσπάσει πυρκαϊά στον Καθεδρικό ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ενώ από πλευράς ανθρώπινων απωλειών υπήρξαν 239 νεκροί και 35.000 άστεγοι. Μεταπολεμικά, η παλαιά πόλη ανοικοδομήθηκε σε μοντέρνο στυλ, ενώ αποκαταστάθηκαν οι ζημιές στον Καθεδρικό, ο οποίος μαζί με τους Καθεδρικούς του Μάιντς και του Σπέγιερ, αποτελεί εξαίρετο δείγμα ρωμανικής αρχιτεκτονικής της περιοχής του Ρήνου.
Το 1946 η Βορμς ενσωματώθηκε στο νεοϊδρυθέν κρατίδιο Ρηνανίας - Παλατινάτου ενώ από το 1968 ως το 2000 (οπότε καταργήθηκε) αποτελούσε τμήμα της διοικητικής περιφέρειας Ραϊνέσσεν - Παλατινάτου.