google/wiki40b huggingface dataset:
Θέμα Δερζηνής

Το Θέμα Δερζηνής ή Δερτζηνής ή Κελτηζής ήταν μικρό συνοριακό θέμα (διοικητική διαίρεση) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 10ο και 11ο αιώνα. Η Δερζηνή (σήμερα Ερζινκάν, Τουρκία) βρισκόταν στα λεγόμενα Αρμενικά εδάφη κοντά στην Θεοδοσιούπολη και δίπλα στον σημερινό ποταμό Καρά.
Η Δερτζηνή αρχικά αναφέρεται τούρμα του Θέματος Μεσοποταμίας όπου περιελάμβανε την περιοχή βόρεια του Ευφράτη, τον 11ο αιώνα ενσωματώθηκε στο Θέμα Χαλδίας όταν κι έχασε την στρατηγική της σημασία. Το 1071 η περιοχή καταλήφθηκε οριστικά από τους Τούρκους.
Μπέλλα Ραφτοπούλου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1902 στην Αθήνα και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου είχε δάσκαλο τον Θωμά Θωμόπουλο. Το διάστημα 1927-1930 σπούδασε με υποτροφία στο Παρίσι πλάι στον Αντουάν Μπουρντέλ ενώ υπήρξε μαθήτρια και του Δημήτρη Γαλάνη. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα πραγματοποιεί την πρώτη της ατομική έκθεση, λαμβάνει μέρος στην καλλιτεχνική Ομάδα Τέχνη και παράλληλα πραγματοποιεί αρκετά ταξίδια σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι. Πραγματοποίησε με αφετηρία το 1930 αρκετές ατομικές εκθέσεις και παράλληλα συμμετείχε σε δεκάδες ομαδικές εντός και εκτός Ελλάδας. Ξεχωρίζουν οι συμμετοχές της στην Μπιενάλε της Βενετίας τα έτη 1934 και 1940, στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937 κλπ. Παράλληλα ενίσχυσε τους Άγγελο Σικελιανό και Εύα Πάλμερ στην διοργάνωση των Δελφικών Εορτών. Πέθανε το 1992 στην Αθήνα.

Τεχνοτροπία

Η Ραφτοπούλου είχε ως βασικό υλικό την πέτρα ενώ στα έργα της ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με μορφές γυναικών, ζώων και πτηνών. Στην αρχή της σταδιοδρομίας της ήταν κυρίαρχη η ρεαλιστική απόδοση ενώ σταδιακά στράφηκε προς αφαιρετικές και εξπρεσιονιστικές συνθέσεις, Πέρα από τη γλυπτική ασχολήθηκε με τη χαρακτική (κυρίως με την ξυλογραφία).
Λετονικές βουλευτικές εκλογές (2018)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λετονία στις 6 Οκτωβρίου 2018. Έπειτα από τις εκλογές, σχηματίστηκε μια κυβέρνηση συνασπισμού από τα κόμματα Ποιος είναι ιδιοκτήτης του κράτους;, το Νέο Συντηρητικό Κόμμα, Ανάπτυξη/Υπέρ!,  Εθνική Συμμαχία και Νέα Ενότητα. Παρότι προερχόταν από το μικρότερο κόμμα, ο Κρισιάνις Κάρινς από την Νέα Ενότητα επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός.

Εκλογικό σύστημα

Τα 100 μέλη της Saeima εκλέγονται με ανοικτή λίστα και με αναλογική εκπροσώπηση σε πέντε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (Κούρζεμε, Λάτγκαλε, Ρίγα (στις οποίες καταμετρώνται και οι ψήφοι των πολιτών που ζουν σε υπερπόντιες περιοχές), Βίτζεμε και Ζέμγκαλε) μεγέθους μεταξύ 13 και 32 εδρών. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη χρήση του συστήματος Sainte-Laguë  με το εκλογικό όριο προκειμένου να εισέλθει ένα κόμμα στη βουλή να είναι 5%.

Συνομιλίες για συνασπισμό

Οι πολιτικοί ηγέτες συναντήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου με τον πρόεδρο Ράιμοντς Βέγιονις. Παρότι απέτυχαν να συμφωνήσουν σε ένα όνομα για τη θέση του Πρωθυπουργού, επανέλαβαν την πρόθεσή τους να σχηματίσουν μια κυβέρνηση συνασπισμού, αποκλείοντας την Αρμονία από οποιονδήποτε συνασπισμό, ακόμα και αν απαιτούσε τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού πέντε ή έξι κομμάτων.
Στις 14 Νοεμβρίου 2018 αποχώρησαν από τις συνομιλίες οι Ανάπτυξη/Υπέρ!, Εθνική Συμμαχία και Νέα Ενότητα με το Νέο Συντηρητικό Κόμμα και KPV LV, καθιστώντας αδύνατο τον σχηματισμό μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης συνασπισμού. Τον Δεκέμβριο ανακοινώθηκε ότι οι συνομιλίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού θα συνεχίζονταν και τον Ιανουάριο.
Στις 7 Ιανουαρίου έλαβε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης από τον πρόεδρο Βέγιονις ο Κρισιάνις Κάρινς από την Νέα Ενότητα. Στις 23 Ιανουαρίου 2019 σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση.
Φιλάρετος Ντροζντόφ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κολόμνα στις 26 Δεκεμβρίου 1782 (8 Ιανουαρίου 1783 με το νέο ημερολόγιο). Τελείωσε αριστούχος την ιερατική σχολή στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας και Αγίου Σεργίου («Τροΐτσκαγια»), και με την ολοκλήρωση των σπουδών του διορίσθηκε αμέσως καθηγητής της σχολής αυτής σε ηλικία 21 ετών, διδάσκοντας την ελληνική και την εβραϊκή γλώσσα. Το 1806 έγινε ο ιεροκήρυκας της Λαύρας (μονής) και τέσσερα χρόνια αργότερα διορίσθηκε καθηγητής της θεολογίας και της φιλοσοφίας στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως (Μονή Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι). Εκεί χειροτονήθηκε και προάχθηκε σε αρχιμανδρίτη το 1811 και σε διευθυντή της Ακαδημίας το 1812.
Η Γαλλική εισβολή στη Ρωσία εκείνο το έτος και η σχεδόν ολική καταστροφή του γαλλικού στρατού έκαναν μεγάλη εντύπωση στον Φιλάρετο. Ερμήνευσε την επιτυχία των Ρώσων με ηθικά επιχειρήματα και έδωσε μία διάλεξη για το θέμα αυτό στην «Εταιρεία των Φίλων του Ρωσικού Κόσμου». Το 1813 εξεφώνησε τον διάσημο επικήδειο λόγο του για τον αρχιστράτηγο Μιχαήλ Κουτούζοφ, έναν λόγο που εδραίωσε τη φήμη του ως αξιόλογου ρήτορα.
Ο Φιλάρετος εκάρη μοναχός το 1817 και το ίδιο έτος χειροτονήθηκε επίσκοπος, αναλαμβάνοντας την επισκοπή της Ρεβάλης (Ταλίν) και τη θέση του επισκοπικού βικαρίου της Αγίας Πετρουπόλεως. Το 1819 έγινε Αρχιεπίσκοπος του Τβερ και μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το 1820 ήταν για λίγο και αρχιεπίσκοπος του Γιαροσλάβλ, και τέλος το 1821 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Μόσχας.
Οι τολμηροί λόγοι του τον οδήγησαν στη δυσμένεια του Τσάρου Νικολάου Α΄ από το 1845 μέχρι την άνοδο στον θρόνο του Αλεξάνδρου Β΄. Το 1855 περιορίσθηκε στα όρια της επισκοπής του. Λέγεται ότι ο Φιλάρετος είχε συντάξει τη διακήρυξη της Απελευθερώσεως των δουλοπάροικων για λογαριασμό του Αλεξάνδρου Β΄. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ιεροκήρυκες της Ρωσίας τον 19ο αιώνα. Χαρακτηριστικό της μεγάλης του μορφώσεως είναι το ότι υπήρξε μέλος όλων των επιστημονικών ιδρυμάτων της Μόσχας, καθώς και της Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρουπόλεως (Ρωσική Ακαδημία Επιστημών).
Ο Φιλάρετος υπήρξε ο πνευματικός πατέρας του ιεραποστόλου ιερομονάχου Μακαρίου (Γκλουχαριόφ) (1792–1847), ο οποίος ανακηρύχθηκε άγιος το 2000 ως «Απόστολος των Αλταΐων».
Ο Φιλάρετος κατέτρεξε τους σχισματικούς «Παλαιούς Πιστούς», αποσπώντας ναούς από αυτούς και σφραγίζοντας τις Άγιες Τράπεζες στους ναούς του Κοιμητηρίου Ραγκόσκοϊ, διοικητικού και πνευματικού τους κέντρου. Συνετέλεσε επίσης στη φυλάκιση σχισματικών ιεραρχών και μοναχών. Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών και ο θάνατός του αναγγέλθηκε με τους ήχους της Μεγάλης Καμπάνας του Κρεμλίνου της Μόσχας.
Φιλοκτήμων Παπαδόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Πόντο το 1915, γιος του δασκάλου Στέφανου Παπαδόπουλου από τη Βέροια και της συζύγου του από τον Πόντο.
Διακρίθηκε ως άριστος ποινικολόγος και σταδιοδρόμησε από το 1938 στο Κακουργιοδικείο Βεροίας.
Εξελέγη βουλευτής Ημαθίας για πρώτη φορά το 1956 με τη ΦΙ.Δ.Ε. χωρίς σταυρούς, λόγω του πλειοψηφικού και ξανά το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου. Στις εκλογές του 1958, του 1974 και του 1977 ήταν ξανά υποψήφιος.
Πέθανε αιφνίδια από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη στη Βέροια, σε ηλικία 63 ετών, τον Φεβρουάριο του 1978, ενώ έπαιζε τάβλι. Ήταν παντρεμένος, με δύο κόρες.
Βατούσα

Ηφαιστειακός κρατήρας Βατούσας

Ο παραδοσιακός οικισμός της Βατούσας, όπως και τα χωριά Πτερούντα και Χίδηρα, βρίσκονται στο εσωτερικό ενός ηφαιστειακού κρατήρα. Ο κρατήρας αυτός έχει 6 χιλιομέτρα διάμετρο, αποτέλεσμα της ηφαιστειακής δραστηριότητας πριν από 21 περίπου, εκατομμύρια χρόνια. Με τα χρόνια η αρχική μορφή του κρατήρα αλλοιώθηκε. Σήμερα μπορούμε να παρατηρήσουμε μόνο κάποια υπολείμματα αυτού του μεγάλου ηφαιστείου.
Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ

Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ (Ισπανικά: Partido Comunista de El Salvador) ήταν το επίσημο Κομμουνιστικό πολιτικό κόμμα στο Ελ Σαλβαδόρ. Το 1980 ενώθηκε με άλλα τέσσερα αριστερά κομματα της χώρας - τα FPL, RN, PRTC και ERP - για το σχηματισμό ενός επαναστατικού πολιτικο-στρατιωτικού μετώπου με την ονομασία Frente Farabundo Martí para la Liberacion Nacional (Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί). Το FMLN διεξήγαγε αντάρτικο πόλεμο εναντίον της Σαλβαδοριανής κυβέρνησης, η οποία ήταν μια στρατιωτική δημοκρατία από τη δεκαετία του 1930.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ και τα τέσσερα άλλα κόμματα συνέχισαν να υπάρχουν ως ξεχωριστές οργανώσεις κάτω από την ομπρέλα του FMLN καθόλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Ελ Σαλβαδόρ από το 1980 ως το 1992.
Όταν ο Σαλβαδοριανός εμφύλιος πόλεμος τελείωσε το 1992, το FMLN έγινε νόμιμο πολιτικό κόμμα και άρχισε να λαμβάνει μέρος στις εκλογές. Μετά τις εκλογές του 1994, το Κομμουνιστικό Κόμμα και τα τέσσερα άλλα κόμματα που αποτελούσαν το FMLN διαλύθηκαν ως ξεχωριστές οργανώσεις, συγχωνευόμενα σε ένα μόνο FMLN χωρίς ανταγωνιζόμενες εσωτερικές οργανώσεις. Σε αυτό το σημείο το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ έπαυσε να υπάρχει ως ανεξάρτητη οντότητα, αν και πολλοί από τους ηγέτες του και τα μέλη του είναι ακόμα ορατοί στο FMLN. Για παράδειγμα, ο πρώην ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Σαφίκ Χαντάλ ήταν ο προεδρικό υποψήφιος του FMLN για τις εκλογές του 2004.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα ιδρύθηκε από τον Μιγκέλ Μάρμολ τη δεκαετία του 1930. Κατά τη διάρκεια του Σαλβαδοριανού εμφυλίου πολέμου από το 1980 ως το 1992 ηγέτης του ήταν ο Σαφίκ Χαντάλ. Πριν απ'αυτόν, ηγέτης του ΚΚ ήταν ο Καγιετάνο Κάρπιο κατά τη δεκαετία του 1960, προτού φύγει από το ΚΚ και σχηματίσει το FPL εξαπολύοντας ένοπλο αγώνα ενάντια στη δικτατορία το 1970.
Στις 27 Μαΐου 2005, μια ομάδα Σαλβαδοριανών παλιών και νέων κομμουνιστών, θεωρώντας τη διάλυση του Σαλβαδοριανού Κομμουνιστικού Κόμματος ιστορικό λάθος, ξεκίνησαν μια προσπάθεια να επανιδρύσουν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε στην πραγματοποίηση, στις 17 Δεκεμβρίου 2006, του Συνεδρίου της Επανίδρυσης του Σαλβαδοριανού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το πιθάρι (ταινία, 1962)

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά με τον Ανδρέα και τον Σωτήρη, που συζούν, να ξυπνάνε νωρίς νωρίς για να πάνε να πιάσουν μεροκάματο. Από την πρώτη συζήτηση που γίνεται, η ταινία αποκαλύπτει ότι οι δύο δεν τα βγάζουν εύκολα πέρα και ότι έχουν και δύο αγαπημένες, ενώ σαν νέοι προσπαθούν όσο είναι δυνατό να διασκεδάσουν. Η συζήτηση διακόπτεται, όταν τους χτυπά την πόρτα η Λουκία, η σπιτονοικοκυρά και τους ζητά τα νοίκια. Κατόπιν, οι δυο τους πάνε να πιάσουν δουλειά στην οικοδομή.
Στην οικοδομή, τη στιγμή που σκάβανε, ο Σωτήρης βλέπει κάτι λίρες. Αμέσως βρίσκουν τρόπο να τις μεταφέρουν, χωρίς κανείς να τους καταλάβει, ωστόσο, ο Σωτήρης έχει κάποιους ηθικούς φραγμούς, και θέλει να ειδοποιήσει για το εύρημά τους. Ο Ανδρέας τον αποτρέπει και το βράδυ, πάνε και τις ξεθάβουν από εκεί πους τις είχε κρύψει ο Σωτήρης. Αργότερα, τοποθετούν τις λίρες σε ένα πιθάρι και το βάζουν στη ντουλάπα τους. Το πρόβλημά τους πλέον ήταν πώς θα αποκαλύψουν ότι έχουν λίρες χωρίς να τους πάρουν είδηση, καθότι φτωχαδάκια. Έτσι, σκέφτονται να λένε στον κόσμο ότι ο Ανδρέας περιμένει μία μεγάλη διαθήκη, από μία φανταστική θεία. Και συνέχισαν να ζούνε φτωχικά, αν και είχαν γίνει πλούσιοι.
Από την άλλη, οι δύο αγαπημένες τους, ζητούσαν γάμο, και πλέον με τη διαθήκη, ήταν έτοιμοι να παντρευτούν. Όμως ένα πρωί διαβάζουν σε μία εφημερίδα ότι έγινε ένα στυγερό έγκλημα και κλάπηκαν κάποιες λίρες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αργήσουν να τις εμφανίσουν, επειδή φοβόντουσαν μη τους συνδέσουν με το έγκλημα και αναβάλανε τον γάμο. Αφού πέρασε ένα εύλογο διάστημα ξαναέγινε κι άλλο έγκλημα. Αυτό τους καθυστέρησε πολύ. Και η δικαιολογία ότι η θεία μία είναι καλύτερα μία χειρότερα, πλέον, δε έπιανε στις αγαπημένες τους. Τελικά τις χάσανε.
Στο τέλος, αφού δεν είχαν ακούσει τίποτε για κάποιο έγκλημα θεώρησαν ότι το κλίμα ήταν προσοδοφόρο για να εμφανίσουν σιγά σιγά τις λίρες τους. Όμως ένα αναπάντεχο γεγονός τους εμπόδισε: τους έκλεψαν. Μετά από αυτό ήταν και οι δύο πολύ στενοχωρημένοι, ενώ είχαν παραιτηθεί και από τη δουλειά τους, νομίζοντας ότι τώρα είναι πλούσιοι. Η ταινία τελειώνει στην οικοδομή, που έπιασαν πάλι δουλειά, αλλά συνέβη πάλι το ίδιο: βρήκαν ένα πιθάρι. Αυτή τη φορά όμως δε το ξέθαψαν, το έθαψαν, γιατί το προηγούμενο τους δημιούργησε μεγάλες συμφορές.

Πληροφορίες

Η ταινία κυκλοφόρησε τη σεζόν 1961-1962 στους κινηματογράφους 13.655 εισιτήρια. Από τις 68 ταινίες της σεζόν, κατέλαβε την 44η θέση, στη σχετική λίστα.
Στην ταινία, για πρώτη και για τελευταία φορά, συμμετείχε σενάριο του Μποστ (Μεντής Μποσταντζόγλου), του γνωστού σκιτσογράφου.
Τσαρ Τσαπόρι

Το Τσαρ Τσαπόρι (Ασσαμικά: চৰ চাপৰি) είναι μια περιοχή του ποταμού Βραχμαπούτρα και των παραποτάμων του στο Ινδικό κρατίδιο Ασσάμ στα επίπεδα ιζήματα πλημμυρών. Σύμφωνα με τη καταγραφή της Κυβέρνησης του Ασσάμ, το Τσαρ Τσαπόρι καλύπτει 3.608 km² της λεκάνης του Βραχμαπούτρα, ή 4.6% της έκτασης του Ασσάμ.

Προβλήματα

Οι άνθρωποι του Τσαρ Τσαπόρι αντιμετωπίζουν μια σειρά από προβλήματα, όπως η διάβρωση του εδάφους, οι πλημμύρες, ο αναλφαβητισμός, η αύξηση του πληθυσμού και του οργανωμένου εγκλήματος μίσους εναντίον τους.
Επαμεινώνδας Καββαδίας

Βιογραφία

Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1902 και αποφοίτησε 4 χρόνια αργότερα με το βαθμό του σημαιοφόρου. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους. Εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων αποτάχθηκε το 1917 και επανήλθε στην υπηρεσία 3 χρόνια μετά, με το βαθμό του Αντιπλοιάρχου. 
Υπηρέτησε συνολικά 3 φορές ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από τις 23 Αυγούστου 1933 ως τις 17 Ιουλίου 1934 , από τις 19 Δεκεμβρίου 1936 ως τις 12 Ιανουαρίου 1937 και από τις 13 Αυγούστου 1938 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1938. Ήταν επίσης Αρχηγός Στόλου το 1941-42 και υφυπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού από τις 2 Μαΐου 1942 ως τις 23 Μαρτίου 1943.
Αποστρατεύτηκε το 1945 και πέθανε 20 χρόνια μετά.
Συνέγραψε το έργο "Ο ναυτικός πόλεμος του 1940 όπως τον έζησα" (1950).
Αχελώος

Ονομασία

Η αρχαία ονομασία του ποταμού είναι Αχελώος και πιθανότατα να προέρχεται από την ρίζα «αχ» που σημαίνει νερό και το συγκριτικό επίθετο «λώων» που σημαίνει καλύτερος.
Η λαϊκότερη ονομασία του ποταμού είναι Ασπροπόταμος ή Άσπρος. Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για την προέλευση αυτής της ονομασίας. Μία εκδοχή την συνδέει με την αφρισμένη εικόνα του ποταμού κατά τους ανοιξιάτικους μήνες όταν λιώνουν τα χιόνια, ενώ άλλες με το λευκό χρώμα των χαλικιών στις όχθες του και την άσπρη λάσπη που κατεβάζει το ρεύμα του.

Υδροηλεκτρικά φράγματα

Στα μέσα του 20ού αιώνα, αποφασίστηκε η αξιοποίηση των υδάτων του Αχελώου για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Επιλέχθηκε να κατασκευαστεί ένα φράγμα πολύ μεγάλων διαστάσεων, από χώμα και χαλίκι, το οποίο παραμένει ως σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης: το Φράγμα των Κρεμαστών. Η κατασκευή του, μεταξύ των ετών 1962 και 1966, οδήγησε στη δημιουργία της μεγαλύτερης τεχνητής λίμνης της Ελλάδας, της Λίμνης των Κρεμαστών. Ταυτόχρονα, όμως, απαίτησε και την εκκένωση 15 χωριών και οικισμών, όπως ο Άγιος Βασίλειος, τα Σίδερα, ο Μαυριάς και η Επισκοπή, χωριά τα οποία βυθίστηκαν στα νερά της λίμνης που δημιουργήθηκε.
Το 1968, ολοκληρώθηκε και δεύτερο, μικρότερο φράγμα στον Αχελώο, το φράγμα Καστρακίου, το οποίο, με τη λειτουργία του, δημιούργησε τη Λίμνη Καστρακίου. Ένα τρίτο φράγμα, το υδροηλεκτρικό φράγμα Στράτου, κατασκευάστηκε δύο δεκαετίες αργότερα, το 1989, το οποίο δημιούργησε με τη σειρά του την τεχνητή Λίμνη Στράτου.
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1992-93

Το 'πρωτάθλημα της περιόδου 1992-93 ήταν το 1ο από την καθιέρωση της Πρέμιερ Λιγκ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για 8η φορά στην ιστορία της ακολουθούμενη στη βαθμολογία από την Άστον Βίλα. Θέση στο κύπελλο UEFA εξασφάλισε εκτός από την Άστον Βίλα, η Νόργουιτς ενώ στο κύπελλο κυπελλούχων η Άρσεναλ.
Παναγία η Αθηνιώτισσα

Περιγραφή του ναού

Ο Παρθενώνας για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες χριστιανικού ναού επέστη ουσιώδεις μεταλλαγές. Η ανατολική είσοδος του αρχαίου ιερού κλείστηκε, και ο πρόναος που έγινε το άγιο βήμα υψώθηκε κατά ένα σκαλοπάτι πάνω από το παλαιό έδαφος. Επάνω από αυτό κατασκευάστηκε μαρμάρινη αψίδα βυζαντινού ρυθμού. Στις δυο πλευρές της μεγάλης κόγχης του ιερού κτίστηκαν άλλες δύο μικρότερες, προς βορρά για την προσκομιδή των τιμίων δώρων, ενώ προς νότο για τα σκευοφυλάκια στα οποία εναποτίθονταν τα ιερά σκεύη, άμφια και λειτουργικά βιβλία. Ο αρχαίος οπισθόδομος μετασχηματίστηκε σε νάρθηκα της εκκλησίας. Η παλαιά και ευρεία είσοδος διατηρήθηκε ως μεγάλη πύλη. 
Ήταν στολισμένος με μάρμαρο, εικόνες και ψηφιδωτά. Την αγία τράπεζα βάσταζαν τέσσερις κολόνες από πορφυρίτη. Αλλού έστεκαν κολόνες από ίασπι. Η χρυσή εικόνα της Παναγίας έστεκε σε μια κόγχη, στολισμένη με χιλιάδες ψηφίδες, τις λεγόμενες χρυσόπετρες. Στους τοίχους του οπισθόδομου σώζονται ακόμα και σήμερα αμυδρά λείψανα βυζαντινών εικόνων. Στην εκκλησία αυτή έκαιγε λυχνία άσβεστη, η οποία υπήρχε στο ναό από την αρχαία εποχή, για την οποία ο Παυσανίας αναφέρει ότι έκαιγε μπροστά στο άγαλμα της Αθηνάς. Επάνω από την αγία τράπεζα αιωρείτο χρυσή περιστερά που παρίστανε το Άγιο Πνεύμα.
Η χρυσή εικόνα της Παναγίας ήταν κρεμασμένη μέσα σε κόγχη επάνω από το ιερό. Η αγία τράπεζα ήταν σκεπασμένη με πεντελικό μάρμαρο και στηριζόταν επάνω σε τέσσερις μικρούς κίονες από πορφυρίτη με μαρμάρινα και επίχρυσα κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού.

Ιστορική αναδρομή

Δεν είναι γνωστό πότε μετατράπηκε ο Παρθενώνας σε χριστιανικό ναό. Επί Ιουστινιανού Α΄ πάντως καθαγιάστηκε και ορίστηκε να λέγεται «καθολική εκκλησία Αθηνών». Σε ανώνυμη χειρόγραφη περιήγηση του 15ου αιώνα που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης αναφέρεται ότι «ο ναός της Θεομήτορος που βρίσκεται στην Ακρόπολη οικοδομήθηκε από τον Απολλώντα και τον Ευλύγιο», οι οποίοι όπως ξέρουμε ήταν σύγχρονοι του Ιουστινιανού και Τιβερίου Β΄ αντίστοιχα. Από τα τέλη του 6ου αιώνα και έπειτα άρχισαν να κηδεύονται γύρω από το ναό οι νεκροί των κληρικών, επισκόπων και άλλων. Σε ανασκαφές που έγιναν το 1836 βρέθηκαν πολλά μνήματα χριστιανικού κοιμητηρίου και μια μαρμάρινη επιγραφή «της αγιωτάτης εκκλησίας των Αθηνών», καθώς και χάλκινα νομίσματα των βασιλέων Ιουστινιανού και Ιουστίνου Β΄, και μερικά χρυσά του Τιβερίου Β΄ του Θρακός. Το έτος 946 ο Όσιος Λουκάς, σε παιδική ηλικία προσκύνησε στο ιερό της Θεοτόκου στην Ακρόπολη, και παρέμεινε στην Αθήνα ενδυθείς το μοναχικό σχήμα. Αναφέρεται επίσης ότι ο όσιος Νίκων το έτος 980 στην περιοδεία του από την Αθήνα ανέβηκε στην Ακρόπολη και έκανε κήρυγμα από το ναό αυτό. Ο Βασίλειος Βουλγαροκτόνος μετά τις νίκες του εναντίον των Βουλγάρων επισκέφθηκε την Αθήνα το 1019 και προσκύνησε την Παναγία, εκόσμησε δε την εκκλησία με λαμπρά και πολυτελή αναθήματα. Κατά την Άλωση των Αθηνών από τους Λατίνους η εκκλησία συλήθηκε και μετατράπηκε σε καθολική εκκλησία, υπό την ονομασία «Σάντα Μαρία ντι Ατένε». Τελικά έγινε μωαμεθανικό τζαμί.
Στο βάθος της αψίδας και στο μέσο της ημικύκλιας εξέδρας υψώνονταν ο επισκοπικός μαρμάρινος θρόνος.
Google Street View

Το Google Street View είναι τεχνολογικό γνώρισμα που εμφανίζεται στους Χάρτες Google και το Google Earth και προσφέρει πανοραμική θέα από θέσεις σε πολλούς δρόμους του κόσμου. Ξεκίνησε το 2007 σε αρκετές πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και έκτοτε επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει πόλεις και αγροτικές περιοχές σε όλο τον κόσμο. Οι δρόμοι με τις διαθέσιμες εικόνες στο Street View εμφανίζονται ως μπλε γραμμές στους Χάρτες Google.
Η προβολή Google Street View εμφανίζει πανοράματα συρραμένων εικόνων. Η περισσότερη φωτογράφιση γίνεται με το αυτοκίνητο, αλλά μερικές γίνεται με πεζοπόρο, με τρίκυκλο, με περπάτημα, με βάρκα, με σνόουμομπιλ και με υποβρύχια συσκευή.

Εφαρμογή

Η προβολή Street View είναι διαθέσιμη ως στοιχείο των Χαρτών Google ως διαδικτυακή εφαρμογή και ως εφαρμογή για κινητά Android και iOS. Αρχικά, οι Χάρτες Google χρησιμοποίησαν το Adobe Flash για το Street View. Η Google αναθεώρησε τους Χάρτες Google το 2013. Η νεότερη έκδοση χρησιμοποιεί εκτενώς το JavaScript και παρέχει διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών JavaScript. Κατά τη στιγμή της κυκλοφορίας τους, οι νέοι Χάρτες Google και Street View μετριούνται πιο αργά από την παλιά έκδοση σε διάφορες ρυθμίσεις. Ένας χρήστης μπορεί να μεταβεί στην παλιά έκδοση των Χαρτών Google, κάτι που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν οι Χάρτες Google είναι πιο βραδείς από ότι συνήθως.
Αμπντελχαμίντ Ελ Καουταρί

Ποδοσφαιρική Καριέρα

Ο Ελ Καουταρί γεννήθηκε στο Μονπελιέ και αγωνίζεται με την ομάδα της γενέτειράς του από παιδική ηλικία πηγαίνοντας εκεί ως νεαρός παίκτης. Ενώ βρισκόταν στις ακαδημίες της Μονπελιέ, που είναι γνωστές ως Centre de Formation de La Paillade (Προπονητικό Κέντρο της Λα Παγιάντ(?)), βοήθησε την ομάδα U-19 της Μονπελιέ να κατακτήσει την σεζόν 2008–09 το Κύπελλο Γκαμπαρντελά. Μετά το επιτυχιμένο πέρασμα από την La Paillade, ο Ελ Καουταρί είδε να του επιτρέπεται να προπονηθεί με την ανδρική ομάδα μαζί με τον συμπαίκτη και φίλο του από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου του γαλλικού νότου Μικαέλ Νελσόν. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 12 Μαΐου 2008 σε έναν αγώνα στα πλαίσια της Λιγκ 2 απέναντι στην Γκενιόν. Ο Ελ Καουταρί μπήκε ως αλλαγή στον αγώνα στο 65ο λεπτό. Η Μονπελιέ κέρδισε τον αγώνα με 2–1.
Για την σεζόν 2008–09, ο Ελ Καουταρί αγωνίστηκε ως βασικός στο Κύπελλο Γκαμπαρντελά και το Κύπελλο Γαλλίας. Ξεκίνησε βασικός στις δύο νίκες της Μονπελιέ για το Κύπελλο Γαλλίας απέναντι στην ερασιτεχνική ομάδα της Σαιν-Φλουρ και την ομάδα της τρίτης κατηγορίας Κάννες. Και οι δύο αγώνες πήγαν στην διαδικασία της παράτασης. Ο Ελ Καουταρί αγωνίστηκε επίσης σε τέσσερεις αγώνες πρωταθλήματος, στους οποίους περιλαμβάνονταν τρεις δύσκολοι αγώνες προς το τέλος της σεζόν, κι ενώ η Μονπελιέ πάλευε για την άνοδό της στην Λιγκ 1. Η Μονπελιέ, πράγματι, κατάφερε να ανέβει στην Λιγκ 1. Ο Ελ Καουταρί απέκτησε μεγαλύτερο ρόλο στην ομάδα για την σεζόν 2009–10. Ξεκινώντας την σεζόν ως αναπληρωματικός, μέχρι τον Νοέμβριο, ο Ελ Καουταρί είχε γίνει αναντικατάστατο μέλος της βασικής ενδεκάδας του συλλόγου, ξεκινώντας τις περισσότερες φορές στη θέση του αριστερού μπακ.

Διεθνής Καριέρα

Ο Ελ Καουταρί έχει, στο παρελθόν, αγωνιστεί με την Εθνική Γαλλίας U-19. Συμμετείχε με την ομάδα και έκανε το ντεμπούτο του στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U-19 του 2009. Ο Ελ Καουταρί αργότερα επιλέχτηκε να λάβει μέρος στην γαλλική αποστολή για την διοργάνωση και αγωνίστηκε και στους τέσσερεις αγώνες που έδωσε η Γαλλία γνωρίζοντας τον αποκλεισμό στα ημιτελικά του θεσμού από την Αγγλία με μια ήττα με 3–1 .
Στις αρχές της σεζόν 2010-2011, επιλέγει την εθνική ομάδα του Μαρόκου παρά την Εθνική Γαλλίας με την FIFA να δίνει την έγκρισή της.
Ο Αμπντελχαμίντ πραγματοποιεί το ντεμπούτο του με το Μαρόκο το Σάββατο 4 Ιουνίου απέναντι στην Αλγερία (νίκη του Μαρόκου με 4-0). Στις 4 Σεπτεμβρίου 2011, καλείται για μια ακόμη φορά για τον αγώνα με αντίπαλο την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, αγώνα που λήγει με μια ισσοπαλία 0-0.
Στις 29 Δεκεμβρίου 2011, ο Έρικ Γκέρετς τον καλεί για να αποτελέσει μέρος της αποστολής που θα λάβει μέρος στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2012 που λαμβάνει χώρα στην Γκαμπόν και στην Ισημερινή Γουϊνέα.
Στις 15 Μαΐου 2012, καλείται από τον Πιμ Φέρμπεκ για να λάβει μέρος στο Τουρνουά της Τουλόν, από τις 23 Μαΐου μέχρι και την 1η Ιουνίου, με την Εθνική Ελπίδων του Μαρόκου ως προετοιμασία ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο που θα λάβουν χώρα το καλοκαίρι. Στους Ολυμπιακούς αγώνες 2012 συμμετείχε στα 2 από τα 3 παιχνίδια της Ολυμπιακής Ομάδας του Μαρόκου.