google/wiki40b huggingface dataset:
Septic Flesh

Ιστορία

Οι Septicflesh σχηματίστηκαν στην Αθήνα, το Μάρτιο του 1990 από τον Σωτήρη Βαγενά (κιθάρα), τον Σπύρο Αντωνίου (μπάσο και φωνητικά) και τον Χρήστο Αντωνίου (κιθάρες), και γρήγορα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο EP, Temple of the Lost Race το Δεκέμβριο του 1991. Η μπάντα ηχογράφησε το πρώτο full-length album τους Mystic Places of Dawn, τον Απρίλιο του 1994 στο στούντιο Storm  με την συμπαραγωγή του Magus Wampyr Daoloth (ο οποίος στο παρελθόν ήταν στα πλήκτρα των Rotting Christ).
Από το σχηματισμό της μπάντας το 1991 μέχρι το 1997, το line-up ήταν σταθερο, αλλά στο The Ophidian Wheel (1997) και A Fallen Temple (1998) προστέθηκε στα γυναικεία φωνητικά η Ναταλία Ρασούλη.  Το συγκρότημα χωρίζει τον Οκτώβριο του 2003 και μετά τη διάλυση τα μέλη του κινήθηκαν προς διαφορετικά ή υφιστάμενα σχήματα:
Ο Χρήστος Αντωνίου συνέχισε με τους Chaostar, τους οποίους ίδρυσε το 1998, και ο Κατσιώνης έπαιξε κιθάρα για τους Nightfall και πλήκτρα για τους Firewind.
Οι TheDevilWorx σχηματίζονται ένα χρόνο μετά την διάλυση των Septic Flesh, και συμμετέχουν ορισμένα μέλη από το αρχικό line-up των Septic Flesh. Τον Μάρτιο του 2007, ο κιθαρίστας Σωτήρης Βαγενάς αποκάλυψε τα σχέδιά του για ένα νέο solo project που ονομάζεται Aenaos.

Επανένωση

Στις 19 Φεβρουαρίου 2007, οι Septic Flesh ανακοινώνουν μία επανένωση για το ελληνικό Metal Healing Festival που συμμετείχαν οι Orphaned Land, Rage και Aborted, που πραγματοποιήθηκε στις 20 έως 22 Ιουλ.
Στις 3 Απριλίου 2007, το Blabbermouth.net ανέφερε ότι το συγκρότημα επανενώθηκε για ένα έβδομο full-length CD , για τη γαλλική δισκογραφική εταιρία Season of Mist. Σύμφωνα με τον κιθαρίστα και συνθέτη Χρήστο Αντωνίου, στην παραγωγή  θα περιλαμβάνουν πλήρη ορχήστρα και χορωδία ,συνολικού ύψους 80 μουσικών και 32 τραγουδιστών.  Οι Septic Flesh ολοκλήρωσαν το νέο άλμπουμ, Communion, στο στούδιο Fredman στην Σουηδία το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2008.  Μέχρι τότε η μπάντα είχε αλλάξει το όνομά της από Septic Flesh στο Septicflesh. Σύμφωνα με τον κιθαρίστα Χρήστο φαίνεται καλύτερα και δηλώνει μια νέα φάση στη μπάντα.
Στις 10 Σεπτεμβρίου του 2009, η μπάντα ανακοίνωσε ότι είχε αρχίσει τις εργασίες για ένα νέο studio album, και διστακτικά προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2011.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2010, η μπάντα κυκλοφόρησε το πρώτο single από τη νέα δουλειά με τίτλο "The Vampire From Nazareth" και ανακοίνωσε ότι το νέο άλμπουμ θα κυκλοφορήσει 28 Απριλίου στο Ηνωμένο Βασίλειο, και στις 29 Απριλίου στις ΗΠΑ.
Το νέο τους album με τίτλο "Titan" κυκλοφόρησε παγκοσμίως τον Ιούνιο του 2014.
Perfect Life (τραγούδι)

Σχετικά με το τραγούδι

Το τραγούδι γράφτηκε από τους Lindsey Ray, Lindy Robbins και Dave Bassett και κυκλοφόρησε ως audio από την Sony Music Entertainmnent Germany στις 9 Φεβρουαρίου 2017. Διαγωνίσθηκε στην γερμανική διαδικασία επιλογής καλλιτέχνη & τραγουδιού ("Unser Song 2017") για την Eurovision 2017 όπου και κέρδισε το εισιτήριο με την Levina.
Καλαντέρι Αχαΐας

Διοικητική εξέλιξη

Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 14/03/1971, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ελίκης. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ελίκης.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1987

Το 28ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 28 Σεπτεμβρίου 1987 έως τις 11 Οκτωβρίου 1987 στους κινηματογράφους: Έσπερος και Μακεδονικόν και στα περίπτερα 8 και 12 της ΔΕΘ.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Τα παιδιά της χελιδόνας: 7 βραβεία (καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου, β’ ανδρικού ρόλου, ηχοληψίας, τιμητική διάκριση ερμηνείας και καλύτερης ταινίας ΠΕΚΚ)
Δοξόμπους: 5 βραβεία (φωτογραφίας, σκηνογραφίας, μακιγιάζ, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και τιμητική διάκριση σκηνικών)
Ο αρχάγγελος του πάθους: 4 βραβεία (σκηνοθεσίας, β’ γυναικείου ρόλου, μουσικής και μοντάζ)
Θεόφιλος: 3 βραβεία (καλύτερης ταινίας, α’ ανδρικού ρόλου και ενδυματολογίας)
Ο κλοιός: 3 βραβεία (σεναρίου, ηχοληψίας και τιμητική διάκριση ερμηνειών)
Βίος και πολιτεία: 1 βραβείο (μοντάζ)
Πρωινή περίπολος: 1 βραβείο (σκηνοθεσίας)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους

120 ντεσιμπέλ
The κόπανοι (πληροφοριακό τμήμα)
Απουσίες
Γενέθλια πόλη
Ένα χρέος παλιό (πληροφοριακό τμήμα)
Ένας ερωδιός για τη Γερμανία (πληροφοριακό τμήμα)
Και δυο αυγά Τουρκίας
Καπετάν Μεϊντανός
Λεπτομέρεια στην Κύπρο (πληροφοριακό τμήμα)
Λόρδαν ο βάρβαρος (πληροφοριακό τμήμα)
Ο παράδεισος ανοίγει με αντικλείδι
Όνειρο αριστερής νύχτας
Πατρίς ληστεία οικογένεια (πληροφοριακό τμήμα)
Τεριρέμ
Το καλοκαίρι της Μήδειας (πληροφοριακό τμήμα)

Κινηματογράφος και περιβάλλον

Προβλήθηκαν 16 ταινίες διεθνούς παραγωγής και 6 ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ-1 της σειράς Η πέμπτη εποχή.

Αφιέρωμα στον Michelangelo Antonioni

Προβλήθηκαν 11 ταινίες του Ιταλού σκηνοθέτη.

Αφιέρωμα στο κινούμενο σχέδιο

Προβλήθηκαν 79 ταινίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Κινηματογράφος και πραγματικότητα

Προβλήθηκαν 15 ταινίες ελληνικής και διεθνούς παραγωγής.

Video art

Προβλήθηκαν 32 ταινίες από Ελλάδα, Βέλγιο, Γαλλία και Ιταλία.

Αποδημία

Προβλήθηκαν 16 ταινίες.

Τηλεταινίες

Προβλήθηκαν 9 ταινίες.

Έκθεση

Έκθεση κινηματογραφικού βιβλίου

Συνέδριο

Συνέδριο FIPRESCI
Αύγουστος ΦιτςΚλάρενς

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος από τα νόθα τέκνα του Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας και της Δωροθέας Τζόρνταν, ηθοποιού, κόρης του Φράνσις Μπλάνντ, εργαζόμενου στο θέατρο. Αδέλφια του ήταν ο Γεώργιος κόμης του Μάνστερ, υποστράτηγος, ο Φρειδερίκος συνταγματάρχης και ο Αδόλφος υποναύαρχος.
Αρχικά εφημέριος του πατέρα του, έγινε μετά εφημέριος (vicar) του Μάπλενταραμ στο Όξφορντσαϊρ. Ο Γουλιέλμος Δ΄ ήταν πλούσιος ευεργέτης του ναού και της ενορίας: μεταξύ των δώρων του ήταν το ρολόι του πύργου με τα αρχικά "W. R." (William Rex). Έκανε γενναίες συνεισφορές για την επέκταση της οικίας του εφημέριου και περιέλαβε γειτονικές περιοχές στην ενορία, ώστε με τα έσοδα αυτών να κτισθεί σχολείο. Το θαυμάσιο αργυρό πινάκιο κοινωνίας που αφιερώθηκε στο ναό από τον Αύγουστο μετά την τοποθέτησή του εκεί, είναι μάλλον δώρο σε αυτόν τού πατέρα του.
Το 1830 ο πατέρας του ανέλαβε βασιλιάς και ο Αύγουστος ορίστηκε τακτικός εφημέριός του και το 1831 του δόθηκε, όπως και στα αδέλφια του, ο τίτλος του λόρδου και η θέση του "νεότερου γιου του μαρκησίου" στη σειρά Προτεραιότητας. Διορίστηκε εφημέριος της νόμιμης συζύγου του Γουλιέλμου Δ΄, της Αδελαΐδας των Βέττιν-Σαξονίας-Μάινινγκεν το 1832. Σπούδασε στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ και αποφοίτησε ως πτυχιούχος της Νομικής (LΒ) το 1832 και διδάκτωρ της Νομικής (LD) τρία έτη μετά.
.ag

.ag είναι ο top-level domain κωδικός για την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στο Διαδίκτυο.
Πηκτίνη

Χημεία

Οι πηκτίνες είναι επίσης γνωστές και με το όνομα πηκτικοί πολυσακχαρίτες, είναι πλούσιοι σε γαλακτουρονικό οξύ. Διάφοροι επιμέρους τέτοιοι πολυσακχαρίτες έχουν χαρακτηρισθεί και ταυτοποιηθεί εντός της πηκτικής ομάδας. Οι ομογαλακτουρονάνες είναι γραμμικές αλυσίδες από α-(1–4)- D-γαλακτουρονικό οξύ.
Αμπντούλ Χαμίτ Α΄

Βιογραφία

Ο Αμπντούλ Χαμίτ γεννήθηκε στο Τοπ Καπί το 1725. Ήταν γιος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Ράμπια Σέρμι Σουλτάν. Σε νεαρή ηλικία η μητέρα του τού έμαθε καλλιγραφία και ιστορία. Φυλακίστηκε για τα πρώτα 42 χρόνια της ζωής του από τα εξαδέλφια του Μαχμούτ Α΄ και Οσμάν Γ΄ και τον μεγαλύτερο αδελφό του Μουσταφά Γ΄. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Μουσταφά Γ΄ όταν πέθανε το 1774.
Στις 21 Ιανουαρίου 1774, αφού είχε γίνει πλέον σουλτάνος, υπέγραψε την ταπεινωτική για τους Τούρκους Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, με την οποία έχασε την Κριμαία. Ο Αμπντούλ Χαμίτ είχε δημιουργήσει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Επίσης αναδιοργάνωσε το σώμα των Γενιτσάρων και το ναυτικό και ίδρυσε ένα νέο στράτευμα πυροβολικού. Στο στρατιωτικό επίπεδο ωστόσο δεν είχε επιτυχίες. Τέλος το 1787 έχασε από τους Ρώσους το Οτσακόβ και ουσιαστικά όλη τη Μαύρη Θάλασσα.

Θάνατος

Ο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ πέθανε στις 7 Απριλίου 1789 στην Κωνσταντινούπολη. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Σελίμ Γ΄.
Χένρι Νέβιλ, 9ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί

Καθολικός

Τον Ιούλιο του 1594 ταξίδευσε στην Βενετία και συναντήθηκε με Βρετανούς Καθολικούς που προσπάθησαν να τον μπλέξουν σε συμμαχίες εναντίον της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Ο Νέβιλ παρέμεινε πιστός στην Αγγλική εκκλησία παρά το γεγονός ότι συμπαθούσε τον Καθολικισμό κάτι που φάνηκε στον δεύτερο γάμο του με την Αικατερίνη Βώ που ανήκε σε οικογένεια πιστών Καθολικών. Η μητέρα της Ελισάβετ Βω είχε προστατεύσει Καθολικούς ιερείς και ο αδελφός της λόρδος του Βω δραπέτευσε από την χώρα επειδή ήταν ύποπτος για την συμμετοχή του στην Συνωμοσία της Πυρίτιδας, επέστρεψε στην Αγγλία (1611) και φυλακίστηκε δυο χρόνια. Οι μετέπειτα γενεές από την Οικογένεια Νέβιλ ασπάστηκαν τον Καθολικισμό και ακολούθησαν γάμοι με επιφανείς Καθολικές οικογένειες όπως οι Γκίφορντς και οι Τσάμπερλεν.

Στρατιωτικές υπηρεσίες

Υπηρέτησε στην πολιορκία του Κάδιθ (1596) υπό τον Ρόμπερτ Ντεβερέ, 2ο κόμη του Έσσεξ και στέφτηκε ιππότης. Τον Ιούνιο του 1597 πήρε την άδεια να ταξιδεύσει στο εξωτερικό για δυο χρόνια μαζί με τον γαμπρό του Τόμας Σάκβιλ, γιο του λόρδου Μπάκχαρστ μετέπειτα κόμη του Ντόρσετ. Ο Νέβιλ και ο Μπάκχαρστ είχαν στην κατοχή τους πολλά χυτήρια σιδήρου και από τον Δεκέμβριο του 1596 απέκτησαν μια ευρεσιτεχνία που τους έδωσε την δυνατότητα να έχουν το μονοπώλιο στην έκδοση διαταγμάτων.
Εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου για το Κεντ και πήρε μέρος στην Εξέγερση του Κεντ, την περίοδο αυτή έκανε επίθεση που έκανε στα μονοπώλια, ο Νέβιλ στις 2 Νοεμβρίου εξέτασε με ειρωνικό τρόπο δυο ποινικούς νόμους λόγο της Καθολικής του πίστης. Εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου για την Λιούις (1604) και μέλος του Κοινοβουλίου για το Ουίλτον (1621), εγκατέλειψε το Κοινοβούλιο όταν διαδέχτηκε τον πατέρα του στην βαρονία του Μπεργκαβεννί (1622).
Μπαρντέγιοβ

Ιστορία

Η περιοχή του σημερινού Μπαρντέγιοβ κατοικείται από την εποχή του λίθου, με ίχνη κατοίκησης τα οποία χρονολογούνται από το 20.000 Π.Χ. Η παλαιότερη μνεία στην πόλη γίνεται το 1247, όταν οι μοναχοί του Μπαρντέγιοβ παραπονέθηκαν στον βασιλιά Μπέλα Δ΄ σχετικά με την παραβίαση των συνόρων της πόλης από το γειτονικό Πρέσοβ. Το 1320, ο βασιλιάς Κάρολος Ροβέρτος έδωσε στους κατοίκους της πόλης εκτεταμένα δικαιώματα, με αποτέλεσμα τη γρήγορη επέκταση της πόλης. Οι κύριες δραστηριότητες των κατοίκων ήταν το εμπόριο, η γεωργία και η βιοτεχνία. Το Μπαρντέγιοβ βρισκόταν σε εμπορικό δρόμο ο οποίος διέσχιζε τα Καρπάθια και συνέδεε την Ουγγαρία με την Πολωνία. Το 1352 η πόλη οχυρώθηκε. Το 1376 η πόλη ανακηρύχθηκε ελεύθερη βασιλική πόλη από τον Λαδίσλαος Α΄.
Μέχρι τον 15ο αιώνα, το Μπαρντέγιοβ είχε αναπτυχθεί σε πολυάσχολη πόλη με μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Τότε είχε περίπου 500 σπίτια και πληθυσμό 3.000. Η κύρια δραστηριότητα των κατοίκων ήταν η παραγωγή και πώληση λιναριού, στο οποίο η πόλη είχε το μονοπώλιο, ενώ η πόλη διέθετε συντεχνίες ραφτών, αγγειοπλαστών, σιδεράδων, ψαράδων, χασάπηδων, κατασκευαστών μποτών και ξιφών μεταξύ άλλων. Η πόλη άκμαζε και διέθετε επίσης μύλους, οινοποιείο, πριονιστήρια και παρασκευαστήρια πλίνθων. Όμως, με τη λήξη του μονοπωλίου του Μπραντέγιοβ στο λινάρι στα τέλη του 15ου αιώνα, η πόλη παρήκμασε. Η πόλη πλήχτηκε περαιτέρω από πολέμους και επιδημίες, όπως η επιδημία πανώλης το 1710. Οι Γερμανοί και Ούγγροι σταδιακά αντικαταστάθηκαν από Σλοβάκους.
Στις αρχές του 18ου αιώνα, εγκαταστάθηκε στο Μπαρντέγιοβ μεγάλος αριθμός Σλοβάκων και Εβραίων και μέχρι τα τέλη του αιώνα η πόλη είχε τον ίδιο πληθυσμό που είχε τον 16ο αιώνα. Η πόλη γνώρισε νέα περίοδο ανάπτυξης, κατά την οποία χτίστηκε η εβραϊκή συναγωγή, σχολεία λουτρά, εκκλησίες και γέφυρες. Τον 19ο αιώνα η περιοχή βιομηχανοποιήθηκε. Το 1893 η πόλη συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τον Πρέσοβ. Όμως, στις αρχές του 20ού αιώνα, η πόλη έγινε πάλι ένα αγροτικό κέντρο.
Το 1950, το Μπαρντέγιοβ ανακηρύχθηκε προστατευόμενη πόλη και το 1967 άρχισε εκτεταμένη αποκατάσταση της πολιτιστικής της κληρονομιάς. Το 2000 το Μπαρντέγιοβ ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO, στο οποίο περιλαμβάνεται το παλιό κέντρο της πόλης και η εβραϊκή γειτονιά.

Αξιοθέατα

Η πάλια πόλη του Μπαρντέγιοβ διατηρεί το πολεοδομικό σχέδιο που είχε τον 13ο και 14ο αιώνα, με μεγάλη πλατεία όπου βρισκόταν η αγορά και δρόμους ανά τακτά διαστήματα. Η κεντρική πλατεία περιβάλλεται στις πλευρές της από αστικά σπίτια των αρχών του 15ου αιώνα και στην τέταρτη πλευρά υψώνεται η ρωμαιοκαθολική εκκλησία του αγίου Αιγιδίου, με μορφή τρίκλιτης βασιλικής. Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται το αναγεννησιακό δημαρχείο. Η παλιά πόλη περιβάλλεται από τείχη. Άλλο ένα αξιοθέατο της πόλης είναι η μικρή εβραϊκή συνοικία, η οποία αναπτύχθηκε γύρω από τη συναγωγή, η οποία κατασκευάστηκε την περίοδο 1725-1747.
Ερρίκος Ε΄, κόμης του Λουξεμβούργου

Βιογραφία

Η μητέρα του ήταν κόρη και κληρονόμος του Ερρίκου Δ΄ που είχε κυβερνήσει το Ναμύρ ως Ερρίκος Α΄. 
Ο πατέρας του απεβίωσε (1226) και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Ερρίκος Δ΄ του Λίμπουργκ στο Λίμπουργκ και ο Ερρίκος Ε΄ στο Αρλόν. Το 1240 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Μονμπελιάρ κυρία του Λινύ-αν-Μπαρρουά. To Λινύ δόθηκε προίκα στη Μαργαρίτα με τον όρο να είναι φεουδαλικά υποτελές στον πατέρα της κόμη του Μπαρ. Ο Ερρίκος Ε΄ περιφρόνησε τον όρο και έγινε υποτελής του Θεοβάλδου Β΄ Μπλουά. 
Στη διαμάχη του Φρειδερίκου Γ΄ της Λωρραίνης με τον επίσκοπο του Μετς ο Ερρίκος Ε΄ πήρε το μέρος του πρώτου ενώ ο αδελφός της Μαργαρίτας Θεοβάλδος Β΄ του Μπαρ του δεύτερου. Στην μάχη του Πρενύ (1266) ο Ερρίκος Ε΄ αιχμαλωτίστηκε, αλλά ελευθερώθηκε σε δύο χρόνια με τη μεσολάβηση του Λουδοβίκου του Αγιου με τον όρο να είναι υποτελής στους κόμητες του Μπαρ. 
Το 1242 πέθανε ο δευτερότοκος αδελφός του Βάλεραν και στην συνέχεια η μητέρα του (1247) και την διαδέχθηκε στο Λουξεμβούργο. Η μητέρα του διεκδικούσε την Κομητεία του Ναμύρ που μετά τον θάνατο του πατέρα της περιήλθε στον Οίκο της Φλάνδρας. Το 1256 μαργράβος του Ναμύρ ήταν ο γιος της Γιολάντας της Φλάνδρας Βαλδουίνος Β΄ της Κωνσταντινούπολης, ο Ερρίκος Ε΄ κατέλαβε το Ναμύρ και έγινε μαρκήσιος (1256 - 1264). Ο Γκυ, κόμης της Φλάνδρας γιος της Μαργαρίτας της Φλάνδρας  της εξαδέλφης του Βαλδουίνου Β΄ κατέλαβε το Ναμύρ. Τα δύο μέρη έκαναν ειρήνη και ο Γκυ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα, κόρη του Ερρίκου Ε΄ και έγινε μαρκήσιος του Ναμύρ.
Ο Ερρίκος Ε΄ ακολούθησε τον Εδουάρδο Πλανταγενέτη στην Θ΄ Σταυροφορία , αφού έλαβε από τον πάπα 15.000 τορνέζια. Όταν οι Σταυροφόροι έκλεισαν ειρήνη με τον Μαμελούκο σουλτάνο επέστρεψε με τον εναπομείναντα στρατό.

Μαργράβος του Ναμύρ

Με τον θάνατο της μητέρας του Ερμεζίνδης του Λουξεμβούργου ο Ερρίκος Ε' κληρονόμησε τις περιοχές του Λουξεμβούργου και του Λαρός (1247).
Το 1256 ο Ερρίκος κυρίευσε το Ναμύρ από τον τελευταίο Λατίνο Αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β' και έγινε μαργράβος του Ναμύρ (1256 - 1264). Ο Βαλδουίνος Β' πώλησε τα δικαιώματά του στο Ναμύρ στον εξάδελφό του Γκυ, κόμη της Φλάνδρας που ανακατέλαβε το Ναμύρ από τον Ερρίκο Ε΄ (1264). Οι δυο πλευρές αργότερα συμφιλιώθηκαν και ο Γκυ νυμφεύτηκε την κόρη τού Ερρίκου Ε'  Ισαβέλλα.
Ο Ερρίκος Ε' συμμετείχε στην Η΄ Σταυροφορία με τον Εδουάρδο Πλανταγενέτη, επέστρεψε με τον στρατό του αφού έκλεισαν ειρήνη με τον Μαμελούκο σουλτάνο.
Α.Ο. Ορφέας Αλεξανδρούπολης

Ιστορία

Ο Αθλητικός Όμιλος «Ορφέας» Αλεξανδρούπολης ιδρύθηκε το 1995, έπειτα από τη συγχώνευση του Εθνικού Αλεξανδρούπολης με τον Α.Ο. Αλεξανδρούπολης (Άλεξ), με σκοπό τη δημιουργία ενός ισχυρού ποδοσφαιρικού σωματείου στην περιοχή.
Στην πρώτη της αγωνιστική περίοδο, 1995–96, η ομάδα μετείχε στη Δ΄ Εθνική χάνοντας για μία θέση την άνοδο, καθώς κατέλαβε την 3η θέση με 68 βαθμούς, δύο λιγότερους από τον Ποσειδώνα Μηχανιώνας. Η επόμενη περίοδος, 1996–97 ήταν πιο επιτυχημένη, καθώς η ομάδα κατέκτησε την πρώτη θέση και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Δ΄ Εθνικής στον 6ο Όμιλο, οπότε και προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Η περίοδος 1997–98 ήταν η πρώτη για τον σύλλογο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, που προχώρησε στη σύσταση Π.Α.Ε. Τερμάτισε, όμως,  στη 10 θέση, μία θέση κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού με 38 βαθμούς, έναν λιγότερο από τη Νάουσα. Την περίοδο 1998–99 η ομάδα κατέλαβε την 2η θέση του 6ου Ομίλου της Δ΄ Εθνικής, ενώ το καλοκαίρι του 1999, αποφασίστηκε η μετονομασία του συλλόγου σε Π.Α. Ένωση Θράκη και ουσιαστικά ο σύλλογος διαλύθηκε.
Κλεάνθης Μαρόπουλος

Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Μαρόπουλος γεννήθηκε στην Πόλη αλλά το 1922 ήλθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Καλαμάτα. Εκεί, το 1931, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα Πράσινα Πουλιά. Το 1933 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, στην Καλογρέζα. Ο Μαρόπουλος γράφτηκε αρχικά στον τοπικό Εθνικό και το 1934 πήγε στην ΑΕΚ (σε ηλικία 15 ετών στα "τσικό"), όπου αγωνίστηκε 18 χρόνια, μέχρι το 1952, όταν και σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο.

Στην εθνική ομάδα

Υπήρξε 10 φορές διεθνής (τις 6 φορές ως αρχηγός) με την εθνική Ελλάδας, από το 1938 έως το 1950, με την οποία είχε σημειώσει 1 γκολ. Έκανε ντεμπούτο στις 22 Ιανουαρίου 1938 στο νικηφόρο με 3-1 αγώνα εναντίον της Παλαιστίνης στο Τελ Αβίβ για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938. Το μοναδικό του "διεθνές" γκολ σημειώθηκε στη νίκη με 8-0 επί της Συρίας, σε φιλικό αγώνα στις 25 Νοεμβρίου 1949. Τελευταίος του διεθνής αγώνας ήταν στις 17 Φεβρουαρίου 1950 στο Κάιρο με την Αίγυπτο, για το κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου.

Μετά το ποδόσφαιρο

Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Νέας Ιωνίας. Επίσης, για πολλά χρόνια μετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΑΕΚ.
Απεβίωσε το 1991, σε ηλικία 72 ετών.
Γεωγραφία της Σιγκαπούρης

Η Σιγκαπούρη είναι ένα μικρό, έντονα αστικοποιημένο νησί και πόλη-κράτος στη Νοτιοανατολική Ασία, η οποία βρίσκεται στο τέλος της Μαλαϊκής Χερσονήσου μεταξύ της Μαλαισίας και της Ινδονησίας. Η Σιγκαπούρη έχει συνολική έκταση 721.5 τ.χλμ.
Η περιοχή της Σιγκαπούρης περιλαμβάνει την ηπειρωτική χώρα και άλλα νησιά. Η ηπειρωτική χώρα της Σιγκαπούρης κυμαίνεται από 50 χιλιόμετρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά και 27 χιλιόμετρα από τα βόρεια προς νότια. Η Σιγκαπούρη έχει 193 χιλιόμετρα ακτογραμμής.
Η Σιγκαπούρη διαχωρίζεται από την Ινδονησία με το πορθμό της Σιγκαπούρης και από τη Μαλαισία με τα Στενά του Τζοχόρ.

Τοπογραφία

Η κύρια περιοχή της Σιγκαπούρης είναι νησί σε σχήμα διαμαντιού, παρόλο που η επικράτειά της περιλαμβάνει επιπλέον μικρά νησιά. Το πιο απομακρυσμένο νησί είναι το Πέντρα Μπράνκα. Από τα δεκάδες μικρότερα νησιά δεκάδες μικρότερα νησιά της Σιγκαπούρης, τα μεγαλύτερα είναι τα Τζουρόνγκ, Πουλάου Τεκόνγκ, Πουλάου Ουμπίν και Σεντόσα. , Οι περισσότεροι από Σιγκαπούρη είναι όχι περισσότερο από 15 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Το υψηλότερο σημείο της Σιγκαπούρης είναι ο λόφος Μπουκίτ Τιμάχ με υψόμετρο 165 μέτρων. Αποτελείται από πυριγενές πέτρωμα και γρανίτη. Οι λόφοι και οι κοιλάδες ιζηματογενών πετρωμάτων κυριαρχούν στα βορειοδυτικά, ενώ η ανατολική περιοχή αποτελείται από αμμώδη γη. Η Σιγκαπούρη δεν έχει φυσικές λίμνες, αλλά έχουν κατασκευαστεί ταμιευτήρες και λεκάνες απορροής με σκοπό την αποθήκευση φρέσκου νερού για τη παροχή νερού της πόλης.
Η Σιγκαπούρη έχει ανακτήσει γη χρησιμοποιώντας υλικά από τους λόφους της, τον βυθό της θάλασσας, καθώς και από γειτονικές χώρες. Ως αποτέλεσμα, η έκταση της Σιγκαπούρης έχει αυξηθεί από 581 τ.χλμ. στη δεκαετία του 1960 σε 723.2 τ.χλμ. σήμερα και μπορεί να αυξηθεί κατά άλλα 100 τ.χλμ. έως το 2033.
Άγγελος Τζέκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πορταριά Χαλκιδικής το 1951 και σπούδασε πολιτικές & οικονομικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργαζόταν στην Κεντρική Υπηρεσία Διαχειρίσεως Εγχωρίων Προϊόντων (ΚΥΔΕΠ), όπου ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση. Στη συνέχεια εργάστηκε στο υπουργείο γεωργίας και στοην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης. Από το 1982 εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε., με την σημαία του οποίου εξελέγη βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης το 2000, 2004 και 2009. Ήταν έγγαμος και είχε δυο κόρες.

Απεβίωσε αιφνιδίως στις 19 Ιουνίου 2011 στην Θεσσαλονίκη.
Βαρβάρα Στεπάνοβα

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1894 στο Κάουνας της Λιθουανίας, το οποίο τότε υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Προερχόμενη από φτωχή οικογένεια παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία έναν εύπορο αρχιτέκτονα με τον οποίο χώρισε μετά από μικρό χρονικό διάστημα. Το 1910 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών του Καζάν όπου γνωρίστηκε με τον, μετέπειτα δεύτερο σύζυγό της, Αλεξάντερ Ροντσένκο και το 1913 μετέβη στη Μόσχα όπου συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών Στρόγκανοφ ή κατά άλλη εκδοχή στο εργαστήριο του Κονσταντίν Γιουόν. Το 1916 ξεκίνησε τη συμβίωσή της με τον Ροντσένκο, με τον οποίο παντρεύτηκε μόλις το 1942.
Μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης η Στεπάνοβα συγκαταλέχθηκε στους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με τον νεοπαγή κρατικό μηχανισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Διετέλεσε αρχικά μέλος του τομέα εικαστικών τεχνών του Υπουργείου Παιδείας, στη συνέχεια μεταπήδησε στο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Παιδείας και αργότερα υπήρξε καθηγήτρια των Ανωτέρων Κρατικών Καλλιτεχνικών και Τεχνικών Εργαστηρίων (ρωσ: ВХУТЕМАС).
Παράλληλα εργάστηκε ως σχεδιάστρια βιβλίων και ως σχεδιάστρια υφαντών στο Πρώτο Κρατικό Εργοστάσιο Εκτύπωσης Υφαντών της Μόσχας, ενώ συνεργάστηκε ως γραφίστρια και τυπογράφος με διάφορα σοβιετικά περιοδικά όπως το ΛΕΦ, το Νόβι ΛΕΦ, η Οικοδόμηση της ΕΣΣΔ κ.ά. Επίσης το 1922 ανέλαβε το σκηνογραφικό και ενδυματολογικό κομμάτι της θεατρικής παράστασης Ο Θάνατος του Ταρέλκιν, ενώ τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε εντονότερα με τη ζωγραφική. Είχε αρκετές συμμετοχές σε εκθέσεις της Ρωσικής πρωτοπορίας από τις οποίες ξεχωρίζουν η Ε΄ και Ι΄ Κρατικές Εκθέσεις καθώς και η ιστορική κονστρουκτιβιστική έκθεση “5 × 5 = 25” ενώ συνδέθηκε με καλλιτέχνες όπως οι Ελ Λισίτσκι, Γκούσταβ Κλούτσις, Σεργκέι Αϊζενστάιν, Ντιέγκο Ριβέρα κ.ά. Τα επόμενα χρόνια έπεσε σε δυσμένεια εξαιτίας της κρατικής επιβολής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στις Τέχνες. Πέθανε στη Μόσχα τον Μάιο του 1958 λίγο καιρό μετά την επίσημη αποκατάστασή της ως μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ.
Μέσα από το έργο της η Στεπάνοβα αναδείχτηκε σε σημαντική μορφή του κονστρουκτιβισμού. Δημιουργίες της βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδρύματα ανά την υφήλιο όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης κλπ.
Χέσσο του Μπάντεν-Μπάντεν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ροδόλφου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Κουνιγκούντε, κόρης του Όττο κόμη του Έμπερσταϊν.
Το 1297 απεβίωσε σε ηλικία 29 ετών.
Βικιπαίδεια στα Τουλού

Ιστορία

Η Κάθριν Μαρ, εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Wikimedia, ανακοίνωσε την έναρξη της Βικιπαίδειας στα Τουλού ως πλήρης σελίδα στο Βικισυνέδριο Ινδίας 2016. Βρισκόταν στον Επωαστήρα από το 2008. Τον Αύγουστο του 2016, είχε 200 εγγεγραμμένους συντάκτες με 10 από αυτούς να είναι ενεργοί.
Θραψανό Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Το όνομα του χωριού σύμφωνα με μία εκδοχή προήλθε από τα θράψαλα, τα όστρακα δηλαδή των σπασμένων αγγείων που αφθονούν γύρω από τα καμίνια.Εξάλλου, η ονομασία που είχε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν Τζομλεκτζή Κιόι (=χωριό αγγειοπλαστών), με 206 χαράτσα .
Ο Θραψανιώτης ταυτίζεται με τον αγγειοπλάστη, όπως πιστοποιεί και το δίστιχο, το οποίο τραγουδούσαν παλαιότερα οι κοπέλες, που μετέφεραν νερό σε μακρινές αποστάσεις: Διάλε τσ' αποθαμένους του, του παλιοθραψανιώτη που κάνει τα σταμνιά βαριά και καταλεί τη νιότη.
Η αρχαιότερη γραπτή αναφορά στο χωριό είναι σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα, Trapsiano και Thrapsiano το 1379.
Στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα το Θραψανό αναφέρεται ως Trapsano , με 468 κατοίκους.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με τη σημερινή του ονομασία και τότε υπαγόταν στο δήμο Καστελίου. Είχε 854 Χριστιανούς κατοίκους. Αργότερα γράφεται και με αρσενικό: ο Θραψανός (το 1920), όπως και με απλή γενική (Θραψανών).

Υποδομή και αξιοθέατα

Το Δημοτικό σχολείο του, ιδρυθέν το 1870 είναι ένα από τα παλιότερα σχολεία στο νομό Ηρακλείου.
Εξάλλου, στο Θραψανό, εκτός από Δημοτικό σχολείο υπάρχει μονοθέσιο νηπιαγωγείο και Γυμνάσιο, περιφερειακό ιατρείο, ΚΕΠ και ανθοκομικός συνεταιρισμός.
Υπάρχουν 13 συνολικά ναοί, με κυριότερους αυτούς της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού,  της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και της Κοίμησης της Θεοτόκου.