Φαρμακοκέφαλο Ξεροκάμπου

Περίληψη

Το 1963 ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων προέβη για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας σε αυτοψία στη θέση Φαρμακοκέφαλο Ξεροκάμπου, στο νοτιοανατολικό άκρο της Κρήτης (νομός Λασιθίου/επαρχία Σητείας). Στη θέση αυτή ήταν ορατά λείψανα αρχαίου οχυρωμένου οικισμού που ταυτίζεται υποθετικά με την αρχαία Άμπελο. Ανασκαφές της αρμόδιας Εφορείας κατά τη δεκαετία του 1980 αποκάλυψαν τον οχυρωματικό περίβολο, κάποια κτήρια και πλήθος κινητών ευρημάτων κλασικών και ελληνιστικών χρόνων.

Εισαγωγή

Στα νοτιοανατολικό άκρο της Κρήτης, νότια του χωριού Ξερόκαμπος, εισχωρεί στο Λιβυκό Πέλαγος το ακρωτήριο Τράχηλας. Απέναντι του βρίσκεται το σύστημα των νησίδων Καβάλλοι, ενώ στα δυτικά του εκτείνεται ο ορμίσκος Ψιλή Άμμος, στα δυτικά όρια του οποίου υψώνεται ο λόφος Καστρί. Σε απόσταση 300-350 μ. βορειοανατολικά του Τράχηλα, στη θέση «Φαρμακοκέφαλο», κείται πλησίον της ακτογραμμής ένα πλάτωμα: Το ναΐδριο του Αγίου Νικολάου καταλαμβάνει το δυτικό και τα μερικώς ανεσκαμμένα λείψανα ενός αρχαίου οικισμού το βορειοανατολικό τμήμα του.

Η ιστορία των ανασκαφών

Κατά το 19ο αιώνα οι Βρετανοί περιηγητές Robert Pashley και Thomas Spratt εντόπισαν τα κατάλοιπα του αρχαίου οικισμού στο Φαρμακοκέφαλο. Κατά τη διάρκεια του ίδιου όπως και στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα διάφοροι ερευνητές προέβησαν σε αυτοψίες ή περισυλλογές στο χώρο, μεταξύ αυτών και ο Arthur Evans, ο οποίος το 1896 επισκέφθηκε και το λόφο Καστρί, όπου είδε λείψανα ενός πύργου. Το 1963 ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων, στο πλαίσιο έρευνας στην ευρύτερη περιοχή της Ζάκρου δαπάναις της Αρχαιολογικής Εταιρείας, προέβη σε μικρή έρευνα στα νησιά Καβάλλοι (βλ. σχετικό λήμμα) και στο Φαρμακοκέφαλο, παρατηρώντας στο δεύτερο εκτεταμένα λείψανα τείχους και πύργου καθώς και κτηριακά κατάλοιπα στο σύνολο του χώρου, πιθανώς δε και λείψανα ναού πλησίον του προαναφερθέντος ναϊδρίου, τα οποία χρονολόγησε στους «Κλασσικούς Ελληνικούς χρόνους». Ο νυν Επίτιμος Έφορος Αρχαιοτήτων Κωστής Δαβάρας ερεύνησε το 1971, για λογαριασμό της Εταιρείας, μινωικό ιερό επί του Τράχηλα (βλ. λήμμα «Κεφάλα Ξερόκαμπου»), ενώ το 1979, εκ μέρους της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων, εγκαταστάσεις αλυκών «ελληνορωμαϊκών χρόνων» στην ακτή πλησίον του οικισμού. Κατά τη δεκαετία του 1980 ο μετέπειτα Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Παπαδάκης προέβη στις πρώτες συστηματικές ανασκαφές στο Φαρμακοκέφαλο, φέρνοντας στο φως σημαντικά κτηριακά αλλά και κινητά ευρήματα και καθιστώντας σαφές ότι πρόκειται για εξέχουσα πόλη των κλασικών-ελληνιστικών χρόνων. Επιπλέον, στα τέλη της ίδιας δεκαετίας το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο υπό τον αρχαιολόγο Norbert Schlager προέβη σε επιφανειακή έρευνα στο λόφο Καστρί, συνδέοντάς τον με τον οικισμό στο Φαρμακοκέφαλο (βλ. παρακάτω).

Η σχέση με το λόφο Καστρί και το πρόβλημα της ταύτισης της πόλης

Ο ορμίσκος της Ψιλής Άμμου βρίσκεται μεταξύ του Τράχηλα και του λόφου του Καστριού. Ο τελευταίος, ύψους 70 μ., αποτελεί ένα φυσικό οχυρό που είναι προσβάσιμο μόνον από τη βόρεια πλευρά, όπου και είχε, πιθανώς κατά την ελληνιστική περίοδο, κατασκευασθεί τείχος. Οι έρευνες στο λόφο έδειξαν ότι κατοικούταν από τη νεολιθική εποχή μέχρι την πρωτομινωική εποχή, ενώ κεραμικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι ανακαταλήφθηκε κατά την αρχαϊκή και κυρίως την κλασική και ελληνιστική εποχή. Καθώς οι δύο θέσεις βρίσκονται σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων, καθίσταται δύσκολο να αποτελούσαν δύο διαφορετικές πόλεις. Ο N. Schlager ερμηνεύει το Καστρί ως την πρώτη οχυρωμένη θέση του οικισμού, ο οποίος, το αργότερο κατά τα ελληνιστικά χρόνια, μεταφέρθηκε στο Φαρμακοκέφαλο. Πιο πρόσφατα, η αρχαιολόγος Nadia Coutsinas, αποδεχόμενη ότι το Καστρί ήταν ο παλαιότερος οικισμός, πρότεινε μια παράλληλη χρήση των δύο θέσεων από κάποιο χρονικό σημείο και εντεύθεν, καθώς με αυτό τον τρόπο η πρώτη θα λειτουργούσε ως ακρόπολη σε περίπτωση ανάγκης, ενώ η δεύτερη προσφερόταν για τις θαλάσσιες επικοινωνίες και την εν γένει οικονομική ζωή της πόλης. Σε αυτό το πρόβλημα θα μπορέσουν να δώσουν απάντηση μόνον μελλοντικές έρευνες, οι οποίες και θα καθορίσουν με σαφήνεια τα χρονολογικά όρια χρήσης των δύο θέσεων.  Ένα άλλο ζήτημα είναι το όνομα της πόλης. Οι ερευνητές Pashley και Spratt ταύτισαν πρώτοι τον οικισμό με τη μνημονευόμενη από τον Πλίνιο (Nat. Hist. 4,12,59) και τον γεωγράφο Πτολεμαίο (3,15,3) αρχαία πόλη της Αμπέλου, ταύτιση που, εν πολλοίς, έχει γίνει αποδεκτή. Επιπλέον, θεωρείται ότι η Άμπελος αποτελούσε επίνειο της Πραισού (βλ. σχετικό λήμμα), μαζί με τις πόλεις Στάλαι και Σητεία, η σχέση ή και εξάρτηση των οποίων από την Πραισό κατά την ελληνιστική εποχή μαρτυρείται επιγραφικά. Καθώς οι γεωγραφικές ενδείξεις των αρχαίων πηγών για την Άμπελο είναι ασαφείς και οι επιγραφικές μαρτυρίες από την περιοχή Ξεροκάμπου ανεπαρκείς (πρβλ. IC III, I 1-4), ο ανασκαφέας του Φαρμακοκεφάλου εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με τη σύνδεση των δύο τοπωνυμίων. Τελευταίως, ο Schlager, επανεκτιμώντας τα γεωγραφικά και ανασκαφικά δεδομένα, πρότεινε την τοποθέτηση των Σταλών –οι οποίες έχουν συνδεθεί από την έρευνα υποθετικά με τον δυτικότερα κείμενο Μακρύ Γιαλό – στο Φαρμακοκέφαλο. Το κυριότερο επιχείρημά του είναι η απουσία οικιστικών λειψάνων κλασικής-ελληνιστικής εποχής στο Μακρύ Γιαλό, σε αντίθεση με το Φαρμακοκέφαλο, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι οι μέχρι τώρα έρευνες σε αμφότερες τις θέσεις είναι αρκετά αποσπασματικές για να επιτρέψουν οποιαδήποτε γενίκευση. Όπως και να έχει, ο οικισμός στον Ξερόκαμπο ήταν αρκετά εύπορος και εξωστρεφής, πράγμα που μαρτυρούν η αρκετά καλή οχύρωσή του, η πιθανή ύπαρξη ακρόπολης στο Καστρί, η εγγύτητα στη θάλασσα καθώς και η εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών, όπως υποδεικνύουν οι αλυκές (η χρονολόγηση των οποίων εκκρεμεί) και τα λατομεία που διέθετε η περιοχή. Πιθανώς, μελλοντικά ευρήματα θα αποσαφηνίσουν οριστικά το όνομα της ακμάζουσας αυτής πόλης της ανατολικής Κρήτης.