google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Κουμουτσάκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γιώργος Κουμουτσάκος γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 στην Αθήνα. 
Αποφοίτησε από το Λεόντειο Λύκειο το 1979 και άρχισε τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, ενώ στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε θέματα Διπλωματίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και Διεθνούς Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών.
Από το 1995 έως και το 1997 υπηρέτησε στο Γραφείο του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου. Στη συνέχεια και μέχρι το 2001, ήταν μέλος της Αντιπροσωπείας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από το 2001 έως και το 2003 διετέλεσε υπεύθυνος για θέματα διμερών σχέσεων, ελληνικής μειονότητας και σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης - Αλβανίας στην Ελληνική Πρεσβεία στα Τίρανα. Από το 2003 έως το 2004 διετέλεσε Επικεφαλής του Γραφείου του Υπουργού Εξωτερικών Πέτρου Μολυβιάτη. Από το Μάρτιο του 2004 διατέλεσε Εκπρόσωπος του Υπουργείου των Εξωτερικών έως τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009, οπότε και εκλέγεται με τη Νέα Δημοκρατία ευρωβουλευτής. Ως ευρωβουλευτής συμμετείχε στην Επιτροπή Μεταφορών και Τουρισμού και την Επιτροπή Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων.
Στις περιφερειακές εκλογές του 2014, κατήλθε ως υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής με τον συνδυασμό «180 μοίρες - η Αττική αλλάζει πρόσωπο». Στον πρώτο γύρο των εκλογών συγκέντρωσε ποσοστό 14,08%, το οποίο δεν του εξασφάλισε την συμμετοχή του στον δεύτερο γύρο. Εξελέγη μέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β' Αθηνών στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 και για δεύτερη φορά στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.
Στις 6 Νοεμβρίου 2015, κατά τη διάρκεια συμμετοχής του σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας, δέχθηκε λεκτική και σωματική επίθεση από μερικούς διαδηλωτές. Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας καταδίκασε την ενέργεια αυτή. Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας είχε ως σημείο αφετηρίας τις πρότερες δηλώσεις του τότε υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη, στις οποίες χαρακτήρισε την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως εθνοκάθαρση.
Στις 13 Ιανουαρίου 2016, με απόφαση του προέδρου της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας, θέση την οποία κατείχε μέχρι τον ορισμό της νέας "σκιώδους κυβέρνησης" της ΝΔ οπότε και ανέλαβε υπεύθυνος του Τομέα Κοινοβουλευτικού Έργου του Υπουργείου Εξωτερικών.
Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών και στις 9 Ιουλίου διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Εμπορική Συμφωνία Κατά της Παραποίησης

Η  Εμπορική Συμφωνία Κατά της Παραποίησης γνωστή και ως  (ACTA) είναι μια  ολιγομερής διεθνής συνθήκη με σκοπό την εγκαθίδρυση διεθνών προτύπων για την άσκηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Η συμφωνία επιδιώκει να εγκαθιδρύσει ένα διεθνές νομικό πλαίσιο για  την στοχοποίηση της  απομίμησης των αγαθών, των γενόσημων φαρμάκων και της παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων στο Διαδίκτυο, και θα δημιουργήσει ένα νέο κυβερνητικό όργανο πέρα από ήδη υπάρχοντα fora, όπως είναι ο  Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, και ο  Παγκόσμιος Οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας, ή τα Ηνωμένα Έθνη.
Η συμφωνία υπογράφτηκε στις 1 Οκτωβρίου του 2011 από την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιαπωνία, το Μαρόκο, τη Νέα Ζηλανδία, τη Σιγκαπούρη, τη Νότια Κορέα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Ιανουάριο του  2012, η  Ευρωπαϊκή Ένωση και  22 από τα  κράτη μέλη της υπέγραψαν επίσης, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των υπογραφόντων σε 31. Μετά την  επικύρωση από έξι 6 κράτη, η σύμβαση θα τεθεί σε ισχύ μόνον σε εκείνα τα κράτη που τη έχουν επικυρώσει.
Οι υποστηρικτές της έχουν περιγράψει την συμφωνία ως αντίδραση στην  "αύξηση των πειρατικών αγαθών σε παγκόσμιο επίπεδο και των πειρατικών αντιγράφων έργων πνευματικής ιδιοκτησίας", ενώ οι αντίπαλοί της την κατέκριναν  για τα δυνάμει δυσμενή αποτελέσματα που θα έχει στα θεμελιώδη πολιτικά και ψηφιακά δικαιώματα, περιλαμβάνοντας το  δικαίωμα της έκφρασης και του απορρήτου της επικοινωνίας. Άλλοι, όπως το  Electronic Frontier Foundation, έχουν καταγγείλει τον αποκλεισμό των  οργανώσεων την πολιτικής κοινωνίας, των αναπτυσσομένων χωρών και του  γενικού κοινού από την διαδικασία διαπραγμάτευσης της συμφωνίας και την έχουν περιγράψει ως ξέπλυμα πολιτικής.
Η υπογραφή της από την ΕΕ και πολλών από τα κράτη μέλη της είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση διορισμένου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απεσταλμένου Καντέρ Αρίφ μετά από διαμαρτυρίες, καθώς και μεγάλες διαδηλώσεις σε όλη την Πολωνία.
Το 2012 ο νεοδιορισμένος απεσταλμένος, Βρετανός  MEP David Martin, πρότεινε ενάντια στη συμφωνία, δηλώνοντας ότι "Η αναμενόμενη ωφέλεια απ' αυτή τη διεθνή συμφωνία είναι σε μεγάλο βαθμό υπερεκτιμημένη σε σχέση με τις δυνάμει απειλές για τις αστικές ελευθερίες".
Στις 4 Ιουλίου 2012, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταψήφισε με ευρεία πλειοψηφία τη Συμφωνία, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στην ψηφοφορία για την ACTA 478 ευρωβουλευτές ψήφισαν κατά της συμφωνίας έναντι 39 που ψήφισαν υπέρ, ενώ υπήρξαν και 165 αποχές.
Επαρχία Νούρα

Η επαρχία Νούρα (καζακικά: Нұра ауданы‎) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Καραγκάντα στο κεντρικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι ο οικισμός Κιγιέβκα. Πληθυσμός: 24,732 (εκτίμηση 2013); 26,150 (απογραφή 2009); 38,649 (απογραφή 1999).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1976

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα βόλεϊ γυναικών του έτους 1976 ήταν το έκτο στην ιστορία του θεσμού. Η τελική φάση διεξήχθη στην Πάτρα από 7 έως 11 Ιουλίου με τη συμμετοχή έξι ομάδων. Το πρωτάθλημα κρίθηκε στον αγώνα μεταξύ ΖΑΟΝ και Παναθηναϊκού, στον οποίο ο ΖΑΟΝ επικράτησε με 3-2 και κατέκτησε τον τίτλο για τρίτη συνεχή χρονιά.
Δήμος Αγίου Ευστρατίου

Διοικητική ιστορία

Η Κοινότητα συστάθηκε το 1918 και το 2001 προσαρτήθηκαν σε αυτήν οι νησίδες Ρούμπος και Άγιοι Απόστολοι.
Στις 7 Ιουνίου 2010 η κοινότητα προήχθη σε Δήμο.

Πριν το 1983

..........................
Πανελλήνιο πρωτάθλημα όρθιας σανιδοκωπηλασίας (SUP)

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα SUP ξεκίνησε το 2016 και είναι το άθλημα της όρθιας σανιδοκωπηλασίας στην  κατηγορία ανδρών-γυναικών. Διεξάγεται από την ελληνική ομοσπονδία κάνοε-καγιάκ.
Οι αγώνες γίνονται στο Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά και στο πρωτάθλημα του 2018 πήραν μέρος 250 αθλητές και αθλήτριες από 25 σωματεία. Από αυτούς τους αγώνες προέκυψε η πρώτη εθνική ελληνική ομάδα SUP, η οποία έχει δικαίωμα να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (ΙCF) της Πορτογαλίας (30/8-2/9).
Άρση βαρών σε πάγκο

H άρση βαρών σε πάγκο είναι δυναμικό άθλημα για αθλητές με αναπηρία, αντίστοιχο με την ολυμπιακή άρση βαρών. Δεν πρέπει να συγχέεται με το αγώνισμα του δυναμικού τριάθλου, στο οποίο διαγωνίζονται αρτιμελείς αθλητές και περιλαμβάνει συνολικά τρεις κινήσεις: το βαθύ κάθισμα (squat), τον πάγκο (bench press) και το ξεκόλλημα (deadlift).
Όπως και στο άθλημα της ολυμπιακής άρσης βαρών, οι αθλητές έχουν  τρεις προσπάθειες. Το βάρος της μπάρας αυξάνει προοδευτικά και οι αθλητές εκτελούν τις προσπάθειές τους με βάση 1) το βάρος της μπάρας, 2) τη σειρά κλήρωσης, και αντίθετα από την ολυμπιακή άρση βαρών 3) την απόλυτη ολοκλήρωση των προσπαθειών των αθλητών. Π.χ. Έστω οι αθλητές Α, Β και Χ ξεκινούν τις πρώτες τους προσπάθειές τους στα 100 kg, στα 130 kg και στα 150 kg αντίστοιχα: ο αθλητής Α ολοκληρώνει την πρώτη του προσπάθειά του στα 100 kg και ζητά να προσπαθήσει στα 100 kg. Σε αντίθεση με την ολυμπιακή άρση βαρών όπου ο αθλητής Α θα αγωνιζόταν ξανά σε διάστημα 2 λεπτών, στην άρση βαρών σε πάγκο ο αθλητής Α θα περιμένει πρώτα να ολοκληρώσουν όλοι οι αθλητές την πρώτη τους προσπάθεια (ή και τη δεύτερη προσπάθειά κάποιων, εάν κάποιοι έχουν δηλώσει μικρότερο βάρος ή προηγούνται στη σειρά της κλήρωσης-στο παράδειγμά μας δε χρειάζεται, καθώς θα προσπαθήσει σε μικρότερο βάρος). Αφού ολοκληρωθεί και η τρίτη και τελευταία προσπάθεια των αθλητών, οι αθλητές έχουν δικαίωμα να επιχειρήσουν και τέταρτη προσπάθεια, έαν και εφ'όσον πρόκειται για εθνικό ή ηπειρωτικό ή παγκόσμιο ρεκόρ και εκτός συναγωνισμού, πάντα σε συμφωνία με τους κανονισμούς του αντίστοιχου πρωταθλήματος (εθνικά ή ηπειρωτικά ή παγκόσμια πρωταθλήματα ή Παραολυμπιακοί Αγώνες).
Η άρση βαρών σε πάγκο είναι η εξέλιξη ενός αθλήματος που ήταν γνωστό ως "περίεργη άρση", το οποίο ακολούθησε την ίδια μορφή τριών προσπαθειών, αλλά χρησιμοποίησε μια ευρύτερη ποικιλία γεγονότων, σαν ανταγωνισμό δυνατών ανδρών.Τελικά η περίεργη άρση έγινε πρότυπο για την τρέχουσα μορφή τριών προσπαθειών.
Παναγής Σκουζές

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου Σκουζέ και της Σαμαλτάνας Παναγιωτάτζη. Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και την δυστυχία λόγω της οικονομικής δυσπραγίας του πατέρα του αλλά και λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην Αθήνα. Αρχικά έκανε διάφορες δουλειές και το 1804 έγινε ναύτης.
Ταξίδεψε μέχρι την Αμερική και παρακολούθησε τη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Απέκτησε μεγάλη περιουσία και επέστρεψε στην Αθήνα πριν το ξέσπασμα της επανάστασης. Αμέσως επιδόθηκε σε αγορές εκτάσεων γης και ακινήτων καθιστώντας τον σε έναν από τους ισχυρότερους άνδρες της εποχής. Το 1820 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και το 1822 εκλέχτηκε δημογέροντας της Αθήνας. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες κατά τη διάρκεια της επανάστασης και μάλιστα σ' αυτήν της πολιορκίας της Ακρόπολης από τον Κιουταχή. Μετά την απελευθέρωση επιδόθηκε στο εμπόριο. Ίδρυσε τον Δήμο Αθηναίων. Άνοιξε μάλιστα και δική του τράπεζα, την πρώτη στην Αθήνα, αφού έγινε πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η τράπεζα Σκουζέ λειτούργησε μέχρι το 1913.
Το 1841 συνέγραψε τα απομνημονεύματά του, τα οποία αναφέρονται στην περίοδο 1772 - 1796. Απεβίωσε στην Αθήνα και γιοι του ήταν οι Γεώργιος και Σπυρίδων Σκουζές.
Αλβέρτος Δ΄ της Αυστρίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν το μόνο τέκνο του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και της Βεατρίκης των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ κόμη (μπουργκράβου) της Νυρεμβέργης.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1395 και τον διαδέχθηκε στην Πέραν (Κανονική) Αυστρία (σημερινή Βόρεια Αυστρία). Η Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη) είχαν δοθεί στο νεότερο κλάδο του θείου του Λεοπόλδου Γ΄. Ο πατέρας του Αλβέρτου Δ΄ είχε εγκαινιάσει τον πρεσβύτερο κλάδο του Αλβέρτου Γ΄.
Η κυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από διαμάχες με τα εξαδέλφια του, αυτά του νεότερου (Λεοπονδιανού) κλάδου και με τους αδελφούς Σιγισμούνδο και Βεντσεσλάβο Δ΄ βασιλείς της Βοημίας και της Γερμανίας.
Απεβίωσε το 1404 στο Κλόστερνοϋμπουργκ και τάφηκε στο Στέφανσντομ, στην κρύπτη των δουκών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβέρτος Ε΄.
Πέτρα Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Πέτρα συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο ανατολικό Ζαγόρι. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων σε απόσταση 38,5 χλμ, 23 χλμ. δυτικά από το Μέτσοβο και 11 χλμ. βορειοδυτικά από τον κόμβο Περιστέρι/Χρυσοβίτσα της Εγνατίας Οδού. Το χωριό έχει τον παραδοσιακό χαρακτήρα της περιοχής με πέτρινα σπίτια, γραφικές πλατείες, πετρόχτιστα καλντερίμια, βρύσες και τοξωτά γεφύρια. Αξιοθέατα θεωρούνται οι δύο μεγαλοπρεπείς βράχοι στην τοποθεσία "Αγία Παρασκευή" και η εκκλησία της Αγίας Τριάδος  του 1973. Η ανάβαση στους βράχους, που ο ένας από αυτούς φθάνει τα 55 μέτρα, γίνεται με κανονική σκάλα ενώ παλιότερα υπήρχε ξύλινη.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1919, μετά την απελευθέρωση, με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πέτρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 153 κατοίκους.
Αγία Βαρβάρα Τριταίας Αχαΐας

Ονομασία

Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Κρασέτζα, ή και Κρασέντζα, το οποίο ίσως έχει αρβανίτικη προέλευση. Υπάρχει η άποψη ότι η τυχόν σλαβική προέλευση της παλιάς αυτής ονομασίας είναι παραφθορά στα σλαβικά της ελληνικής λέξης "κρασίτσα", δηλ. οινότοπος.

Ιστορία

Στα 1713 αποτελούσε μαζί με τα χωριά Ρένεσι και Μάνεσι μία ενορία. Ο οικισμός απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από την Προστοβίτσα, την τότε έδρα του Δήμου Τριταίας. Στα 1903 ο Χρήστος Κορύλλος αναφέρει ότι ότι το χωριό απείχε τρεις ώρες δρόμο από την Προστοβίτσα.

Διοικητική εξέλιξη

Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Κρασέτζας. Με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Βαρβάρα Πατρών ενώ την 16/10/1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Αγία Βαρβάρα Πατρών. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ντανίλ Λισένκο

Καριέρα

Σε ηλικία 17 ετών, έγινε Ολυμπιονίκης στο άλμα εις ύψος αγοριών στην κατηγορία των νέων το 2014, στο Ναντσίνγκ, με άλμα στα 2.20 μέτρα.
Λόγω του αποκλεισμού της Ρωσίας από τις διοργανώσεις στίβου, ο Λισένκο συμμετείχε με τους Εξουσιοδοτημένους Ουδέτερους Αθλητές (ANA). Με αυτήν την ομάδα συγκεκριμένων Ρώσων αθλητών που πέρασαν τα αυστηρά τεστ της IAAF, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, όπου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, πίσω από τον Μουτάζ Εσά Μπαρσίμ. Κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018, με άλμα στα 2.36 μέτρα.
Στο Diamond League του Μονακό, έκανε νέο ατομικό ρεκόρ 2.40 μέτρων.
Τον Αύγουστο του 2018 αποκλείστηκε από τους Ουδέτερους Αθλητές, επειδή δεν τήρησε τους κανόνες του Αντι-Ντόπινγκ της IAAF. Λόγω του αποκλεισμού του, δεν μπόρεσε να συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Σαρακηνή Ροδόπης

Γεωγραφία

Το χωριό βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς της Ροδόπης, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία.

Ιστορία

Σύμφωνα με τις στατιστικές του καθηγητή Λιουμπόμιρ Μίλετιτς, το 1912 υπήρχαν 55 οικογένειες Πομάκων που ζούσαν στο χωριό. Μέχρι το 1942, στο χωριό ζούσαν 385 πομάκοι. Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Σόφιας Κύριλλο, το 1943 υπήρχαν 78 οικογένειες Πομάκων με 407 Πομάκους που ζούσαν στη Σαρακηνή.
Ιβάν Στεπάνοβιτς Κόνιεφ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στους κόλπους μιας αγροτικής οικογένειας στις 28 Δεκεμβρίου 1897. Πριν γίνει αξιωματικός του τσαρικού στρατού κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν απλός υλοτόμος. Το 1918 εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό και τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πολιτικός κομισάριος σε διάφορες θωρακισμένες αμαξοστοιχίες. Χάρη στην αφοσίωσή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα, η επαγγελματική εξέλιξή του υπήρξε ραγδαία: το 1932 διοικούσε σύνταγμα, το 1934 μεραρχία, το 1937 σώμα και το 1938 τη 2η Στρατιά Κόκκινου Λαβάρου στο Μέτωπο της Άπω Ανατολής.
Κατά τη διάρκεια του δύσκολου χειμώνα του 1941, ο Ιωσήφ Στάλιν του ανέθεσε τη διοίκηση της 19ης Στρατιάς στον τομέα της Μόσχας και ο Κόνιεφ επέδειξε τέτοιες αρετές, ώστε κέρδισε την προσωνυμία «ο στρατηγός που δεν υποχώρησε ποτέ» και γρήγορα ανέλαβε διοικητής του Μετώπου Καλίνιν. Το άστρο του άρχισε να λάμπει εκτυφλωτικά από την περίοδο της μάχης του Κουρσκ, όπου, ως επικεφαλής του εφεδρικού Μετώπου της Στέπας, συνέτριψε με την έγκαιρη επέμβασή του τις γερμανικές μεραρχίες πάντσερ στη μεγαλύτερη αρματομαχία της Ιστορίας, ενώ τον Φεβρουάριο του 1944 έλαβε τη στραταρχική ράβδο για τη συντριβή του γερμανικού θύλακα του Κορσούν.
Διοικώντας το 1ο Ουκρανικό Μέτωπο, ο Κόνιεφ συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες νίκες των σοβιετικών όπλων στα δύο τελευταία χρόνια του πολέμου, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην απελευθέρωση της Ουκρανίας, στην κατάληψη της Πολωνίας και στην πτώση του Βερολίνου. Για τη δράση του αυτή τιμήθηκε τρεις φορές με το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο χρημάτισε διοικητής των σοβιετικών δυνάμεων κατοχής στην Αυστρία (1945-1946), αρχηγός Χερσαίων Δυνάμεων και υφυπουργός Άμυνας (1946-1950), γενικός επιθεωρητής Στρατού (1950-1951), αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας (1956-1960), διοικητής των σοβιετικών δυνάμεων κατοχής στην Ανατολική Γερμανία (1961-1962), οπότε και ανήγειρε το Τείχος του Βερολίνου, και γενικός επιθεωρητής στο Υπουργείο Άμυνας το 1962. Παρά την ταπεινή καταγωγή του, είχε τη φήμη εξαιρετικά καλλιεργημένου ανθρώπου. Λέγεται, μάλιστα, ότι ακόμη και στο μέτωπο είχε μαζί του το βιβλίο «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι και την «Ιστορία της Ρώμης» του Λίβιου.
Ο Κόνιεφ απεβίωσε το 1973 και τάφηκε στο Κρεμλίνο.
Μιχαήλ Σοφρωνιάδης

Τα πρώτα χρόνια

Ο Σοφρωνιάδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Τζιμπαλί («Αγιά») το λεγόμενο «κέντρο της ορθοδοξίας» της πρωτεύουσας της Οθωμανικής Τουρκίας. Υιος φαρμακοποιού, του Σταύρου Σοφρωνιάδη και της Σμαράγδας. Σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή της Κ/Πολης και από τον Ιανουάριο του 1904 που ο πατέρας του απεβίωσε, ανέλαβε να τον διαδεχθεί στο επάγγελμα στην περιοχή του Πέραν. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη Λογοτεχνία, την Ποίηση, τη Φιλοσοφία, τη φωτογραφία και τη νομική επιστήμη. Πολυγραφότατος, στα 1924 εξέδωσε από κοινού με τον Αντώνιο Γ. Στογιαννίδη το επαγγελματικό εγχειρίδιο «Aide-memoire pharmaceutique de poche du medecin et du pharmacien» το οποίο γνώρισε 4 εκδόσεις και μετά το 1932 μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα Γαλλικά και στα Τούρκικα.

Κοινωνική δράση

Ο Σοφρωνιάδης υπήρξε μέλος πολλών συλλογικών τοπικών, πολιτιστικών και συνδικαλιστικών οργάνων και ιδρυμάτων, ασχολούμενος επί πολλά έτη με τα κοινά της πόλης του. Ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική δραστηριότητα, συνεργαζόμενος με κορυφαίους ιεράρχες. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του αθλητικού σωματείου «Γ.Σ. Αχιλλέας».

Δημοσιογραφία

Το 1905 ξεκίνησε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος» και συνέχισε στις «Πρόοδο» (1908), «Κωνσταντινούπολη», «Πρωΐα» κ.α. Συνήθιζε να υπογράφει με το ψευδώνυμο «Φαρμακίδης», το οποίο αφενός παρέπεμπε στον γνωστό ιερωμένο, αφετέρου αποκάλυπτε μερικώς την επαγγελματική του ιδιότητα.

Συγγραφικό έργο

Ο Μ.Σ. έγινε γνωστός για τις πολλές μεταφράσεις του, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το πόνημα του πρέσβη των ΗΠΑ Χένρυ Μοργκεντάου, μετέπειτα προέδρου της ΕΑΠ, «Κωνσταντινούπολις» (έκδοση «Εστία», 1919). Επίσης, συνέγραψε τα βιβλία «Η άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων το 1453» (Αθήνα, 2003, φωτογραφική ανατύπωση από την πρώτη έκδοση του 1920) και «Από την απολυταρχία στον Κεμαλισμό», άρθρα από τον Ελληνικό Τύπο της Κωνσταντινούπολης, 1905 – 1921 (έκδοση Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Αθήνα, 2005, i.s.b.n.: 960-7957-35-0, σε επιμέλεια Μιχαήλ Βαρλά και Μαριάννας Κομνηνού Σοφρωνιάδου, προλογίζει ο Λάζαρος Εφραίμογλου)

Προσωπική ζωή

Ο Μ.Σ νυμφεύθηκε στα 1895 τη θεατρική συγγραφέα και κόρη τραπεζίτη Αγγελία Χατζοπούλου με την οποία απέκτησαν δυο παιδιά, την Ιωάννα (1896 – 1982) και το Σταύρο (1899 – 1995).
Μέσθλης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέσθλης είναι γνωστός ένας Παφλαγόνας, γιος του βασιλιά Πυλαιμένη ή Ταλαιμένη και της λιμναίας Νύμφης Γιγαίας ή Γυγαίας. Ο Μέσθλης έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και συναρχηγός των Μαιόνων μαζί με τον Άντιφο. Ο Μέσθλης αναφέρεται σε δύο διαφορετικές ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 864 και Ρ 216).
Θα μπορούσε να είναι ο ηγεμών Masturish που αναφέρεται στα κείμενα των Χετταίων που συμμετείχε στην μάχη του Καντές το 1274 π.Χ. με 100 άρματα και 1.000 πεζούς.
Κατά τον Βιργίλιο στην Αινειάδα του, ο Μέσθλης κατέφυγε στην Ιταλία και ίδρυσε την πόλη Μέσθλη δίπλα στην Βενετία, την σημερινή Μέστρε.
Επίσης Μέσθλης ήταν και το πρώτο όνομα του Τυρρηνού βασιλιά της Ρώμης Σερβίου Τυλλίου (ετρουσκικά Mastarna), αποδεικνύοντας την ελληνική καταγωγή των Ετρούσκων από την Λυδία της Μικράς Ασίας.
Πέλλα

Ο Δήμος Πέλλας

Η Πέλλα αναγνωρίσθηκε ως κοινότητα στις 28 Ιουνίου 1918 με την ονομασία «Άγιοι Απόστολοι», αποτελούμενη και από τους συνοικισμούς Ραχώνας, Λειβαδίτσας και Αγροσυκιάς. Οι δύο τελευταίοι αποσπάστηκαν από την Πέλλα το 1922 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αθύρων. 
Στις 2 Μαρτίου 1926 μετονομάστηκε σε «Παλαιά Πέλλα».
To 1975 ονομάστηκε «Πέλλα». 
Η κοινότητα αναβαθμίστηκε σε δήμο το 1989, για ιστορικούς λόγους, με το Προεδρικό Διάταγμα 592/21-12-1989.
Με το σχέδιο Καποδίστριας, ο Δήμος Πέλλας διευρύνεται και περιλαμβάνει τις μέχρι τώρα κοινότητες Νέας Πέλλας, Αθύρων, Δυτικού, Αγροσυκιάς και Ραχώνας με τον οικισμό της Λειβαδίτσας. Με το σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος διευρύνεται ακόμα περισσότερο και συγχωνεύεται με τους δήμους Γιαννιτσών, Κύρρου, Κρύας Βρύσης και Μεγάλου Αλεξάνδρου και η έδρα μεταφέρεται στα Γιαννιτσά. Έτσι ο Δήμος Πέλλας σήμερα είναι ο πολυπληθέστερος του νομού έχει πάνω από 63.122 κατοίκους.
Φωτεινό νέφος

Το φωτεινό νέφος ή φωτεινό νυχτερινό νέφος ή νυχαυγές νέφος (noctilucent cloud) είναι ένας σπάνιος τύπος νέφους που δημιουργείται από παγοκρυστάλλους και μετεωρική σκόνη σε εξαιρετικά μεγάλο ύψος και θεωρείται το υψηλότερο νέφος που παρατηρείται στην ατμόσφαιρα της Γης.
Τα νέφη αυτά σχηματίζονται σε υψόμετρο 76 έως 85 χιλιόμετρα (47 έως 53 μίλια), δηλαδή στα ανώτερα όρια της Μεσόσφαιρας. Λόγω του τεράστιου ύψους, φωτίζονται για αρκετή ώρα μετά τη δύση του Ηλίου, εξ' ου και η ονομασία «φωτεινό νυχτερινό νέφος». Η απόχρωσή τους είναι αργυρόλευκη ή κυανόλευκη και είναι ορατά μόνο σε περιοχές μεγάλου γεωγραφικού πλάτους (πολικές και υπο-πολικές) και ιδιαίτερα κατά τις θερινές νύχτες.
Παρά τη μικρή σχετική πυκνότητα του αέρα και κατά συνέπεια τη σπανιότητα των υδρατμών σε τόσο μεγάλο ύψος ο σχηματισμός του νέφους αυτού είναι δυνατός καθόσον αυτό το ύψος θεωρείται το ψυχρότερο της ατμόσφαιρας και τα έστω ελάχιστα ίχνη υδρατμών που μπορεί να βρεθούν εκεί γρήγορα μετατρέπονται σε παγοκρυστάλλους. Η όψη του φωτεινού νέφους είναι κυματοειδής, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό ενδεικτικό της παρουσίας ισχυρών ανέμων στο ύψος του σχηματισμού του.
Αϋμέρ ντε Βαλένς του Πέμμπροκ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Γουλιέλμου ντε Βαλένς κόμη του Πέμμπροκ και της Ιωάννας ντε Μυνσενζί. Η μητέρα του ήταν η πάμπλουτης κόρη του Βαρίν ντε Μυνσενζί και της Ιωάννας Μάρσαλ (κόρης του Γουλιέλμου Μάρσαλ κόμη του Πέμμπροκ). Το 1307 διαδέχθηκε τη μητέρα του στο Πέμμπροκ, Γουέξφορντ, κλπ., εκτάσεις από την Ιρλανδία ως την ανατολική Αγγλία.
Γαλλικής καταγωγής, έδρασε στην Αγγλία και είχε διασυνδέσεις με τους Οίκους της Γαλλίας. Από τους πιο πλούσιους και με επιρροή της εποχής του, πήρε μέρος στην αντιπαράθεση των ευγενών -και ειδικά του Θωμά κόμη του Λάνκαστερ- με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας. Ήταν με το μέρος των πρώτων και προσπάθησε να εφαρμόσει διατάξεις που περιόριζαν τη δύναμη του βασιλιά και του ευνοουμένου του Πηρς Γκάβεστον.
Όταν φυλακίστηκε ο Γκάβεστον, ο Αϋμέρ ορκίστηκε για την ασφάλειά του, όμως ο Τόμας απέσπασε τον κρατούμενο και τον αποκεφάλισε. Ο Αϋμέρ προσβλήθηκε βαθιά και από τότε συνεργάστηκε στενά με τον βασιλιά. Αργότερα οι πολιτικές καταστάσεις και οι οικονομικές του δυσκολίες του προκάλεσαν προβλήματα, που τον απομάκρυναν από την εξουσία.
Αρχικά ήταν μετριοπαθής και κράτησε μεσαία γραμμή με τους ευγενείς και τον βασιλιά, αργότερα όμως υποστήριξε τον δεύτερο. Με τη δεύτερη σύζυγό του ίδρυσαν το Κολέγιο Πέμμπροκ στο Κέιμπριτζ. Το επιτύμβιο μνημείο του στο αββαείο του Γουεστμίνστερ είναι εντυπωσιακής γοτθικής τέχνης. Πρόσφερε σημαντικά στους πολέμους υπόταξης της Σκωτίας. Το 1324 απεβίωσε στην Πικαρδία σε ηλικία 4 ετών, χωρίς νόμιμα τέκνα.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1295 τη Βεατρίκη, κόρη του Ραούλ Β΄ κυρίου του Κλερμόν-Νεσλ, υποκόμη του Σατωντάν και κοντόσταυλου της Γαλλίας. Το 1320 απεβίωσε η Βεατρίκη.
Το επόμενο έτος ο Αϋμέρ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Σατιγιόν, κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Είχε ένα νόθο τέκνο, τον Ερρίκο ντε Βαλένς.
Σταφυλόκοκκος

Ο Σταφυλόκοκκος ανήκει στο γένος των βακτηρίων που είναι θετικoί κατά Gram κόκκοι. Κάτω απο το μικροσκόπιο το βακτήριο του σταφυλόκοκκου φαίνεται σε ομάδες που μοιάζουν με τσαμπί σταφυλιού που σχηματίζονται όταν οι κόκκοι διαιρούνται τυχαία, εκεί οφείλει και την ονομασία του. 
Το γένος του σταφυλόκοκκου περιλαμβάνει 31 διαφορετικά είδη βακτηρίων. Τα περισσότερα είναι ακίνδυνα και ζουν κυρίως στο δέρμα και στους βλεννογόνους αδένες του ανθρώπου. Επικίνδυνο είδος είναι ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος που προκαλεί τροφικές δηλητηριάσεις και δερματικές λοιμώξεις.
Ο σταφυλόκοκκος αναγνωρίσθηκε για πρώτη φορά το 1878 από τον Παστέρ.

Θεραπεία

Η θεραπεία του σταφυλόκοκκου γίνεται με αντιβιοτικά, κυρίως πενικιλλίνη και μεθικιλλίνη .