google/wiki40b huggingface dataset:
Ζίγκφριντς Άννα Μεϊερόβιτς

Πρώτα χρόνια

Ο Μεϊερόβιτς γεννήθηκε στην οικογένεια ενός Εβραίου γιατρού και της Λετονής γυναίκας του Άννα, που πέθανε κατά τη γέννα. Ο πατέρας του έγινε ψυχικά ασθενής και ως εκ τούτου ο Μεϊερόβιτς μεγάλωσε με την οικογένεια του θείου του στο Σαμπίλε. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Ρίγας.

Καριέρα

Μετά το 1911 ο Μεϊερόβιτς ανήκε σε διάφορες λετονικές οργανώσεις, και ιδίως στη Λετονική Κοινωνία της Ρίγας. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε στη Λετονική Επιτροπή Προσφύγων και στην οργανωτική επιτροπή των μονάδων των Λετονών Τυφεκιοφόρων. Μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση μετακόμισε στη Ρίγα για να εργαστεί ως επαγγελματίας πολιτικός. Τον Σεπτέμβριο του 1917, παρακολούθησε το Συνέδριο των Λαών της Ρωσίας. Στις 23 Οκτωβρίου, και πάλι στις 11 Νοεμβρίου 1918, ως εκπρόσωπος του Προσωρινού Εθνικού Συμβουλίου της Λετονίας, έλαβε γραπτή επιβεβαίωση ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αναγνώρισε την ντε φάκτο κρατική υπόσταση της Λετονίας και του Εθνικού Συμβουλίου ως τη κυβέρνησή της. Ο Μεϊερόβιτς έγινε ο πρώτος Υπουργός Εξωτερικών της Λετονίας στις 19 Νοεμβρίου του 1918, μια μέρα μετά την ανακοίνωση της Δημοκρατίας της Λετονίας. Ήταν μέλος του Λετονικού Λαϊκού Συμβουλίου, της Συνταγματικής Συνέλευσης της Λετονίας και της 1ης Σαεϊμά.

Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία

Στις 17 Μαρτίου 1922, ο Μεϊερόβιτς βραβεύτηκε με τον μεγαλόσταυρο του πολωνικού Τάγματος της Ανεστημένης Πολωνίας. Στις 30 Μαΐου 1922, έλαβε τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αγίου Σιλβέστρου 1ης τάξης (Αγία Έδρα). Τιμήθηκε επίσης με το Τάγμα των Τριών Αστεριών Πρώτης Κατηγορίας (Λετονία), Τάγμα του Λευκού Τριαντάφυλλου (Φινλανδία) και το Croix de guerre (Γαλλία)
Στις άλλες βραβεύσεις περιλαμβάνονται το τάγμα του Λατσπλέσις, 3η τάξης (Λετονία) και το αυστροουγγρικό Τάγμα του Ερυθρού Σταυρού.

Ιδιωτική ζωή

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1910 ο Μεϊερόβιτς παντρεύτηκε την Άννα Φίλχολντ, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι, τους Χέλμουτς, Ρούτα και Γκουνάρς. Στις 18 Φεβρουαρίου 1924 χώρισαν επίσημα, και στις 7 Ιουνίου του ίδιου έτους παντρεύτηκε την Κριστίνε Μπακμάνε.

Θάνατος

Ο Ζίγκφριντς Άννα Μεϊερόβιτς πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 22 Αυγούστου 1925 σε ηλικία 38 ετών. Το αυτοκίνητο με τον υπουργό, τον σοφέρ του, την πρώην γυναίκα του και τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο, αναχώρησαν από το Τουκούμς, όπου βρισκόταν το αρχοντικό της πρώην γυναίκας του, πηγαίνοντας προς τη θάλασσα. Περίπου 18 χλμ. από το Τουκούμς το αυτοκίνητο έπεσε από το δρόμο και ανατράπηκε. Ενώ οι άλλοι επιβάτες υπέστησαν μόνο μικρές μελανιές, ο υπουργός φαίνεται να συνθλίφθηκε από το όχημα, με αποτέλεσμα να σπάσει ο λαιμός του και να κοπεί ο νωτιαίος μυελός. Ο σοφέρ έπρεπε να τρέξει περίπου 2 χλμ. από το πλησιέστερο σπίτι, αλλά μέχρι να έρθει ο γιατρός, ο υπουργός είχε πεθάνει. Η χήρα του αυτοκτόνησε στις 2 Δεκεμβρίου 1925 και είναι θαμμένη δίπλα του.
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1936

Tο 6ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1936 (στην πραγματικότητα το έβδομο, αφού το Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931 θεωρήθηκε εκτός σειράς), διεξήχθη στο Βουκουρέστι από τις 17 ως τις 24 Μαΐου 1936 και το κατέκτησε η Ρουμανία για τρίτη φορά.

Η διοργάνωση

Στο Βαλκανικό Κύπελλο 1936 μετείχαν μόνο τρεις από τις έξι βαλκανικές χώρες. Δεν πήραν μέρος η Τουρκία και η Αλβανία, όπως στις περισσότερες διοργανώσεις της προπολεμικής περιόδου αλλά και η Γιουγκοσλαβία. Η διοργάνωση έγινε στο Βουκουρέστι, στο γήπεδο Φυσικής Αγωγής και υπήρξε η τελευταία προπολεμική.
Κατά το καθιερωμένο σύστημα οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία 2-1-0, σε ένα γύρο (δύο ματς) που έγινε στην ίδια πόλη. Έτσι το Κύπελλο ολοκληρώθηκε σε οκτώ μόλις ημέρες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία με δύο νικες, η οποία έτσι έγινε η πολυνίκης του θεσμού με τρεις κατακτήσεις σε έξι επίσημες διοργανώσεις.
Πρώτος σκόρερ με 4 γκολ αναδείχθηκε ο Ρουμάνος Σβαρτζ. Η διοργάνωση υπήρξε πιο παραγωγική σε γκολ από όλες τις προηγούμενες, αφού σημειώθηκαν 21 γκολ σε 3 μόλις αγώνες.
Μαρόκο (ταινία, 1930)

Υπόθεση

Η Αμί Ζολί (Μάρλεν Ντίτριχ) μια τραγουδίστρια σε καμπαρέ και με μυστηριώδες παρελθόν, φτάνει στο Μαρόκο και πιάνει δουλειά σε νυχτερινό κέντρο. Εκεί γνωρίζει το γυναικοκατακτητή λεγεωνάριο Τομ Μπράουν (Γκάρι Κούπερ), τον οποίο ερωτεύεται. Παρά το γεγονός ότι πολλοί από τους πλούσιους θαμώνες του κέντρου επιδιώκουν τη συντροφιά της εκείνη επιλέγει να περάσει τη νύχτα με το λεγεωνάριο. Ο Μπράουν ερωτεύεται την Αμί και ένα ερωτικό ειδύλλιο γεννιέται. Όταν όμως ο Μπράουν κρυφακούει τη συζήτηση της Έιμι με έναν από τους θαμώνες του κέντρου, τον πλούσιο Κένιγκτον Λα Μπεσιέ (Άντολφ Μεντζού), που κάνει πρόταση γάμου στην Αμί, ο Τομ αποφασίζει να αναλάβει μια επικίνδυνη αποστολή στην έρημο, όντας πεπεισμένος ότι μόνο ο Κένιγκτον θα μπορούσε να δώσει στην όμορφη τραγουδίστρια τη ζωή που ονειρεύεται. Την παραμονή όμως των αρραβώνων της με τον Κένινγκτον η Αμί το σκάει και τρέχει να βρει τον άνδρα που αγαπάει πραγματικά.

Πληροφορίες Παραγωγής

Αμέσως μετά την επιτυχία της ταινίας Ο γαλάζιος άγγελος (Der Blaue Engel, 1930), η Ντίτριχ υπέγραψε συμβόλαιο με την Paramount Pictures και ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα στο Χόλυγουντ, έχοντας στο πλευρό της το μέντορά της, σκηνοθέτη Γιόζεφ Φον Στέρνμπεργκ. Πρώτο της εγχείρημα ήταν η ταινία Μαρόκο, στο πλευρό ενός νεότατου Γκάρι Κούπερ και σε σκηνοθεσία Φον Στέρνμπεργκ. Η Ντίτριχ δε μιλούσε ακόμη αγγλικά και γι' αυτό το λόγο οι ατάκες της στην ταινία ήταν λίγες. Ιδέα της Ντίτριχ ήταν επίσης εκείνη του αμφιλεγόμενου λεσβιακού φιλιού κατά το τέλος της παρουσίασης του νούμερου της Αμί Ζολί. Η Ντίτριχ κατάφερε με έξυπνο τρόπο να αποφύγει τη λογοκρισία εξηγώντας ότι σε περίπτωση που έκοβαν τη σκηνή του φιλιού θα έπρεπε να κόψουν και την αμέσως επόμενη σκηνή στην οποία η Ζολί δίνει στον Μπράουν (Κούπερ) ένα τριαντάφυλλο, σκηνή στην οποία ξεκινάει το ειδύλλιο μεταξύ των δυο. Η ταινία έκανε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική και καθιέρωσε τόσο την Ντίτριχ, όσο και τον Γκάρι Κούπερ ως κινηματογραφικούς αστέρες. Ο Κούπερ κατά τη δεκαετία του '30, εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες στο ρόλο του λεγεωνάριου (Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης (The Lives of a Bengal Lancer, 1935) και Μπο Ζεστ (Beau Geste, 1939).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1910-1911

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του φθινοπώρου 1910 διοργανώθηκε από τον ΣΕΓΑΣ. Στη Γ.Σ. του Συνδέσμου, που έγινε στις 30/3/1910 με τη συμμετοχή 52 ελληνικών αθλητικών συλλόγων, υπήρξε ειδική αναφορά στο ποδόσφαιρο και έφορος του αθλήματος εκλέχτηκε ο Π. Δεκαβάλλας. Στο πρωτάθλημα μετείχαν τρεις (3) ομάδες και πρωταθλητής αναδείχτηκε ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών. Οι αγώνες έγιναν στο Ποδηλατοδρόμιο, στο Νέο Φάληρο.

Οι Αγώνες Ποδοσφαιρίσεως 1910

Τον Οκτώβριο 1910 ο ΣΕΓΑΣ προκήρυξε τους «Ετησίους αγώνας ποδοσφαιρίσεως» στο Ποδηλατοδρόμιο και αθλοθέτησε ειδικό κύπελλο για τη νικήτρια ομάδα. Στους αγώνες επικράτησε ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών. Είναι γνωστό πως νίκησε κατά σειρά: το Π.Σ. Γουδί με 5-2 στις 24/10/1910, τον Πειραϊκό Σύνδεσμο με 5-0 στις 30/10/1910, και ξανά τον Πειραϊκό Σύνδεσμο στον τελικό με μη αναφερόμενο σκορ στις 7/12/1910:
"Χθες έληξαν οι υπό του Συνδέσμου των Ελληνικών αθλητικών και γυμναστικών Σωματείων οργανωθέντες ποδοσφαιρικοί αγώνες α΄ ομάδων... δια του μεταξύ της α΄ ομάδος του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών και της α΄ ομάδος του Πειραϊκού Συνδέσμου τελικού τοιούτου. Κατά τον αγώνα τούτον νικήτρια ανεδείχθη η ομάς του Ποδοσφαιρικού Ομίλου εις ην απονεμηθήσεται το υπό του Συνδέσμου προκηρυχθέν επαμειβόμενον έπαθλον."
Σε μεταγενέστερο δημοσίευμα αναφέρεται πως έδωσε τρεις αγώνες με τον Πειραϊκό, στο πρώτο νίκησε 5-0, στη ρεβάνς ηττήθηκε 2-1 κα στον τελικό επικράτησε με 7-0.

Πρωτάθλημα Β΄ ομάδων

Με τη λήξη του φθινοπωρινού τουρνουά 1910, ο ΣΕΓΑΣ προχώρησε στη διοργάνωση "Ποδοσφαιρικών Αγώνων β΄ ομάδων" για το Δεκέμβριο. Σε αυτούς δήλωσαν συμμετοχή τέσσερις σύλλογοι: Πειραϊκός Σύνδεσμος, Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών, Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς και Αθλητικός Όμιλος Διαγόρας Αθηνών.
Οντ Χάσελ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Οντ Χάσελ γεννήθηκε στη Χριστιανία, το σημερινό Όσλο. Γονείς του ήταν ο ιατρός γυναικολόγος Ερνστ Χάσελ και η Ματίλντε Κλάβενες (Mathilde Klaveness). Το 1915 ο Οντ εισάχθηκε στο πανεπιστήμιο της πόλης, όπου σπούδασε φυσικομαθηματικά και χημεία, αποφοιτώντας το 1920. Μετά από ένα έτος ανάπαυλας, πήγε στο Μόναχο της Γερμανίας για να εργασθεί στο εργαστήριο του Καθηγητή Καζιμίρ Φάγιανς. Οι έρευνές του εκεί οδήγησαν στην ανίχνευση δεικτών απορροφήσεως. Στη συνέχεια, εγκαθιστάμενος στο Βερολίνο, εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Κάιζερ Γουλιέλμου, όπου άρχισε να ερευνά θέματα στην κρυσταλλογραφία ακτίνων X. Προχώρησε στην έρευνά του με μία υποτροφία του Ιδρύματος Ροκφέλερ, που την εξασφάλισε με τη βοήθεια του Φριτς Χάμπερ. Το 1924 πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και μετά επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, όπου πέρασε την υπόλοιπη σταδιοδρομία του, εκλεγόμενος καθηγητής το 1934.
Το έργο του διακόπηκε τον Οκτώβριο του 1943, όταν μαζί με άλλους εργαζόμενους στο πανεπιστήμιο συνελήφθη και παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές κατοχής. Πέρασε το επόμενο διάστημα σε αρκετά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, μέχρι που απελευθερώθηκε τον Νοέμβριο του 1944.
Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, το οποίο μοιράσθηκε με τον Βρετανό Ντέρεκ Μπάρτον, ο Χάσελ τιμήθηκε το 1964 με το Μετάλλιο Γκούλντμπεργκ-Βάαγκε από τη Νορβηγική Χημική Εταιρεία και με το Μετάλλιο Γκούνερους από τη Βασιλική Νορβηγική Εταιρεία Επιστημών και Γραμμάτων. Μία ετήσια διάλεξη που φέρει το όνομά του δίνεται στο Πανεπιστήμιο του Όσλο.

Οι έρευνές του

Ο Χάσελ ερεύνησε αρχικώς θέματα της ανόργανης χημείας, αλλά από το 1930 και μετά οι έρευνές του επικεντρώθηκαν σε προβλήματα που συνδέονται με τη μοριακή δομή, ιδίως του κυκλοεξανίου και των πααγώγων του. Γνώρισε στη νορβηγική επιστημονική κοινότητα τις έννοιες των ηλεκτρικών διπολικών ροπών και της περιθλάσεως των ηλεκτρονίων. Είναι περισσότερο γνωστός για τη θεμελίωση της τριδιάστατης φύσεως της μοριακής γεωμετρίας. Επικέντρωσε τις έρευνές του πάνω στα δακτυλιοειδή μόρια του άνθρακα, τα οποία υποπτεύθηκε ότι απλώνονταν στις τρεις διαστάσεις και δεν ήταν επίπεδα όπως πιστευόταν ως τότε. Χρησιμοποιώντας τον αριθμό των χημικών δεσμών ανάμεσα στα άτομα άνθρακα και υδρογόνου, ο Χάσελ απέδειξε ότι ήταν αδύνατο τα μόρια να υπάρχουν μόνο σε ένα επίπεδο. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε και στη βράβευσή του με το Νόμπελ, για τις συνεισφορές του «στην ανάπτυξη της έννοιας της διαμόρφωσης (τριτοταγούς δομής των μορίων)».
Ζαν-Κλωντ Ιζζό

Βιογραφία

Ο Ζαν-Κλωντ Ιζζό γεννήθηκε από γονείς μετανάστες και μεγάλωσε στη Μασσαλία. Ο πατέρας του μετανάστευσε από το Καστέλ Σαν Τζιόρτζιο της επαρχίας Σαλέρνο στην Ιταλία, στη Μασσαλία το 1928. Η μητέρα του γεννήθηκε στη συνοικία Πανιέ της Μασσαλίας από γονείς Ισπανούς μετανάστες. Ο πατέρας του Ιζζό εργαζόταν ως μπάρμαν σε διάφορα κέντρα και η μητέρα του εργαζόταν ως μοδίστρα.
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην Τουλόν έκανε απεργία πείνας ενός μήνα, για την οποία τιμωρήθηκε με μετάθεση στο πειθαρχικό τάγμα στο Τζιμπουτί.
Το 1966 έγινε μέλος του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το 1968 πήρε μέρος στις βουλευτικές εκλογές στη Μασσαλία, μετά τις οποίες προσχώρησε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Έγινε δημοσιογράφος και αργότερα αρχισυντάκτης της κομμουνιστικής εφημερίδας Λα Μαρσεγιέζ. 
Το 1970 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Poèmes à haute voix. Αν και δεν εγκατέλειψε τις πολιτικές του ιδέες, το 1978 έπαψε να ασχολείται ενεργά με την πολιτική και έφυγε από τη Μασσαλία. Τελικά έγινε αρχισυντάκτης του περιοδικού Viva στο Παρίσι, από το οποίο, όμως, αργότερα απολύθηκε λόγω πολιτικής διαφωνίας.
Συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά. Το 1995, μετά από παρότρυνση των συγγραφέων Μισέλ Λε Μπρι και Πατρίκ Ρεϋνάλ εξέδωσε το μυθιστόρημα Total Khéops, το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία. Είναι το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Μασσαλίας με ήρωα τον Φάμπιο Μοντάλ, το όνομα του οποίου είναι εμπνευσμένο από τον Ιταλό νομπελίστα ποιητή Eουτζένιο Moντάλε.
Πέθανε σε ηλικία 54 ετών από καρκίνο του πνεύμονα.
Μονάδα Οργάνωσης Διαχείρισης

Διοίκηση

Διοικείται από 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο, τριετούς θητείας.

Ίδρυση

Η ΜΟΔ Ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1996 με το Νόμο 2372/1996 μετά από απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο ιδρυτικός νόμος τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τους νόμους 2860/2000, 2937/2001, 3193/2003 , 3336/2005, 3614/2007 και 3752/2009.
Βαχούρ Αφανάσιεφ

Βιογραφία

Ο Αφανάσιεφ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τάρτου το 2002, με ειδίκευση στην οικονομική πολιτική. Είναι μέλος της λογοτεχνικής ομάδας Noorte Autorite Koondis (NAK) (ελληνικά: Ομάδα Νεαρών Συγγραφέων‎
) από το 1998 και μέλος της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων από το 2006. 
Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος, αναλυτής μέσων ενημέρωσης, κειμενογράφος, καλλιτεχνικός διευθυντής και σύμβουλος δημόσιων σχέσεων. 
Από το 2005 έως το 2010, ο Αφανάσιεφ έζησε στις Βρυξέλλες. 

Το γράψιμο

Ο Αφανάσιεφ ξεκίνησε την συγγραφική του καριέρα με ποιήματα και στίχους το 1995. Το 1997-98, δημοσίευσε τρεις ποιητικές συλλογές στο διαδίκτυο. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύθηκαν στο Εσθονικό λογοτεχνικό περιοδικό Βικερκάαρ το 1998. Έχει δημοσιεύσει ποιητικά βιβλία, ένα βιβλίο με σύντομες ιστορίες, και τρεις νουβέλες. Τα έργα του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες συλλογές πολλών συγγραφέων στα φιλανδικά, ρωσικά, ρουμανικά, ολλανδικά και ουγγρικά.

Στυλ

Το στυλ του περιγράφεται ως κοινωνικά κρίσιμος μαγικός ρεαλισμός, αρωματισμένα με ασάφειες. Στους χαρακτήρες του περιλαμβάνονται σκουλήκια παράσιτα, δολοφόνους, κατεστραμμένους δημοσιογράφους, ρομπότ, και μόνους γκέι άντρες. ". Επίσης το ίδιο έτος έγινε η έκδοση του μυθιστορήματος Cosmos.

Μουσική

Εκτός από την συγγραφή, ο Αφανάσιεφ έχει δημιουργήσει ηλεκτρονική μουσική (στο πρότζεκτ tra_art), ροκ με ηλεκτρονική κιθάρα, τραγούδια των νέγρων και κάουντρι (στο πρότζεκτ Kurluk Ulica), και πειραματική noisepop (στο πρότζεκτ Kannibal Elektor).
Ένα CD του tra_art δημοσιεύθηκε με το βιβλίο του Αφανάσιεφ, το Kanepi Kirik (2002). Δύο από τις ηχογραφήσεις του ήταν σε ένα CD με τους συγγραφείς του τραγουδιού.
Έχει γράψει επίσης στίχους για τον Orelipoiss, τον Skriimsilm, και τον Päris Anny.

Ταινία

Ο Αφανάσιεφ έχει δημιουργήσει σύντομες πειραματικές ταινίες από το 2006, και έχει χρησιμοποιήσει φωτογραφίες και το Microsoft Powerpoint στην παραγωγή ταινιών. Τον Ιούνιο του 2008, παρουσίασε το αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ, που ονομάζεται Όπου τα Όνειρα Τελειώνουν, και απειλήθηκε με μια δικαστική υπόθεση που αφορούσε την ταινία. Η ταινία έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Eclectica. Τον Απρίλιο του 2009, ο Αφανάσιεφ τελείωσε την παραγωγή του ντοκιμαντέρ που ονομάζεται Λάθος Τρόπος, και αναφέρεται στο περίπλοκο σιδηροδρομικό ταξίδι μεταξύ στην Εσθονία και την Δυτική Ευρώπη.
Κουιαμπά

Ιστορία

Το 1719 βρέθηκε στη περιοχή χρυσός από τον Πασκοάλ Μορέιρα Καμπράλ, και αυτή θεωρείται η στιγμή ίδρυσης της πόλης. Παρόλα αυτά, λόγω της μεγάλης απόστασης από το Σάο Πάολο, λίγοι χρυσοθήρες κατάφεραν να φτάσουν στην περιοχή. Το 1727, η Κουιαμπά αναβαθμίστηκε σε πόλη. Μετά το τέλος του πυρετού του χρυσού και την παρακμή του χρυσού, η Κουιαμπά συνέχισε να υπάρχει ως αγροτικό κέντρο, λόγω των γόνιμων εδαφών της, ενώ ο ποταμός προσέφερε αλιεία. Το 1835 ορίστηκε ως πρωτεύουσα του Μάτο Γκρόσο. Η πόλη ήταν μικρή, αλλά εξαιτίας του πολέμου της Παραγουάης (1864-1870) κατασκευάστηκαν σε αυτή υποδομές.

Ανάπτυξη

Η μεταφορά της πρωτεύουσας στην Μπραζίλια ώθησε την πόλη σε ανάπτυξη και έχει αναδειχθεί σε μεγάλο αγροτικό κέντρο. Ήταν μια από τις πόλεις που φιλοξένησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014.
Χρήστος Αντωνόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν ανώτερος λειτουργός της Θέμιδος και βουλευτής. 
Γυναίκα του ήταν η πρώτη θυγατέρα του Μάρκου Μπότσαρη.
Απεβίωσε στην Κορινθία τον Σεπτέμβριο του 1880.
Ακκαρών

Τοποθεσία

Ο Ιερώνυμος έγραψε ότι η Ακκαρών βρισκόταν ανατολικά της Αζώτου και της Ιάμνειας (σύμφωνα με τη σύγχρονη ερμηνεία), ωστόσο ανέφερε επίσης ότι κάποιοι εξισώνουν την πόλη με τον Πύργο Στράτωνος στην Παράλιο Καισάρεια. Αυτό μπορεί να είναι μια αναφορά του ραββίνου Αμπαχού στον εντοπισμό της Ακκαρών με την Καισαρεία στη Μεγκιλά (Ταλμούδ).
Ο Ρόμπινσον εντόπισε για πρώτη φορά το αραβικό χωριό Ακίρ ως τόπο της Ακκαρών το 1838 και αυτό έγινε δεκτό μέχρι να αμφισβητηθεί από τον Μακάλιστερ το 1913, ο οποίος πρότεινε την Χιρμπέτ Ντικερίν και ο Όλμπραϊτ το 1922, ο οποίος πρότεινε την Κατρά.
Η αναγνώριση της Ακκαρών ως Τελ Μικνέ/Χιρμπέτ ελ Μουκανά προτάθηκε από τον Νεβά και τον Καλλαί το 1957–1958, μια θεωρία ευρέως αποδεκτή υπό το πρίσμα μιας αφιερωμένης βασιλικής επιγραφής που βρέθηκε κατά τις ανασκαφές του 1996.
Έλενα Ντέμπο

Βιογραφικά στοιχεία

Η Ντέμπο γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1983 στην Πένζα της Ρωσίας. Η μητέρα της, Ναντέζντα Φόκινα, είχε τιμηθεί με Μάστερ του Αθλητισμού στο σκάκι από την ΕΣΣΔ, ήταν γλωσσολόγος, δημοσιογράφος και εκπαιδεύτρια στο σκάκι. Στο παρελθόν κέρδισε χρυσά και αργυρά μετάλλια στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα της ΕΣΣΔ και το 1967 έγινε Πρωταθλήτρια Ρωσίας (κάτω των 20 ετών). Έπαιξε επίσης με την ομάδα του Ισραήλ στην Σκακιστική Ολυμπιάδα το 1992 στη Μανίλα, Φιλιππίνες. Ο πατέρας της Ντέμπο είναι επαγγελματίας πιανίστας, που αποφοίτησε από τη Μουσική Ακαδημία του Λένινγκραντ, είναι επίσης προπονητής σκακιού, δημοσιογράφος και ψυχολόγος. Διατελεί προπονητής της από τότε που ήταν τριών ετών.
Όταν η Ντέμπο έγινε επτά ετών, η οικογένειά της μετοίκησε στο Ισραήλ. Έμεινε εκεί μέχρι το 2001, χρονιά που μετοίκησε στην Ουγγαρία. Στο τέλος του 2003 μετοίκησε στην Αθήνα όπου παρέμεινε οριστικά.

Σκακιστική καριέρα

Όταν ήταν δυόμισι ετών άρχισε να μελετά σκάκι και σε ηλικία τριών ετών και εννέα μηνών, έπαιξε για πρώτη φορά σε σκακιστικό τουρνουά μεταξύ αγοριών κάτω των δώδεκα ετών, το οποίο της επέτρεψε να βαθμολογηθεί ως σκακίστρια. Κατά την παραμονή της στο Ισραήλ η Ντεμπό πήρε πέντε πρωταθλήματα σκακιού (κάτω των 10 ετών έως και κάτω των 20 ετών). Όταν ζούσε στην Ουγγαρία μεταξύ 2001 και 2003, κέρδισε το Ουγγρικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών.
Στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της έχει εργασθεί ως προπονήτρια στο σκάκι, καθώς οι γονείς της δημιούργησαν μια σκακιστική ακαδημία όπου παρακολούθησαν μαθήματα περισσότεροι από εκατό μαθητές από τριάντα και πλέον χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ρωσία, η Ουγγαρία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, το Ισραήλ, η Κίνα, η Ινδία, η Μαλαισία, το Μπρουνέι, η Συρία, το Κουβέιτ και η Ιρλανδία. Το επίπεδο των μαθητών τους ξεκινά από αρχάριους και φτάνει μέχρι βαθμολόγηση ΕΛΟ 2500.
Έχει κατακτήσει οκτώ μετάλλια από παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων (κάτω των 20 ετών) στο γρήγορο σκάκι (Rapid) το 2002 στο Νόβι Σαντ και του χάλκινου μεταλλίου (και πιο σημαντικού) στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκάκι Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε το 2005 στη Μολδαβία. Στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Ανοικτό Πρωτάθλημα Σκάκι, που πραγματοποιήθηκε το 2008 στο Λίβερπουλ, μοιράστηκε με δύο ακόμα σκακίστριες το βραβείο για την υψηλότερη κατάταξη γυναικών.
Η Ντέμπο έχει συμμετάσχει σε ομάδες πρωταθλημάτων ανδρών και γυναικών στις ακόλουθες χώρες: Ισραήλ, Κροατία, Ουγγαρία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα και Τουρκία. Στις Σκακιστικές Ολυμπιάδες και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Ομάδων Σκακιού, έχει εκπροσωπήσει τόσο την Ουγγαρία όσο και την Ελλάδα.
Εθνόσημο της Λευκορωσίας

Το Εθνικό έμβλημα της Λευκορωσίας (στα λευκορωσικά, Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь, στα ρωσικά Государственный герб Республики Беларусь), αποτελείται από μία κορδέλα στα χρώματα της σημαίας της χώρας. Το έμβλημα αυτό αντικατέστησε το ιστορικό έμβλημα της Παονίας (Пагоня), έπειτα από δημοψήφισμα (με 75% εγκρίθηκαν οι αλλαγές), που διεξήχθη στις 14 Μαΐου 1995. Στο έμβλημα υπάρχει επίσης ένας χάρτης της Λευκορωσίας, στάχυα σιταριού και ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι. Το έμβλημα είναι παρόμοιο με αυτό της σοβιετικής Λευκορωσίας, που είχε σχεδιάσει ο I.I.Νουμπάζοφ το 1950.
Στο κέντρο του εμβλήματος βρίσκεται ένα πράσινο περίγραμμα της Λευκορωσίας, ενταγμένο πάνω από τις ακτίνες ενός χρυσού ήλιου.
Ο ήλιος καλύπτεται μερικώς από μια υδρόγειο με μέρος της Ευρασίας σε χρώμα μοβ και τους ωκεανούς σε χρώμα μπλε. Τα στάχυα έχουν επίσης και λουλούδια (γαρίφαλα).
Η κορδέλα φτάνει στο κάτω μέρος του εμβλήματος, όπου αναγράφεται η ονομασία της χώρας με χρυσά γράμματα (Рэспублiка Беларусь) στα λευκορωσικά (Δημοκρατία της Λευκορωσίας). Δεν υπάρχει επίσημος συμβολισμός για το έμβλημα.
Βελέζ Μόσταρ

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1922 με χρώματα το κόκκινο και άσπρο.

Στη Βελέζ άρχισε και ολοκλήρωσε την καριέρα του ως παίκτης ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, ενώ αυτή υπήρξε και η πρώτη ομάδα που ανέλαβε ως προπονητής.
Εθνικός ύμνος της Σενεγάλης

Το τραγούδι «Pincez tous vos koras, frappez les balafons» είναι ο εθνικός ύμνος της Σενεγάλης, ο οποίος καθιερώθηκε το 1960, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη από τη Γαλλία. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Λεοπόλντ Σεντάρ Σενγκόρ, ο οποίος έγινε πρώτος πρόεδρος της Σενεγάλης, και η μουσική από τον Χέρμπερτ Πέπερ (Herbert Pepper), ο οποίος επίσης έγραψε και τον εθνικό ύμνο της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, «La Renaissance». Στον ύμνο αναφέρονται και δύο παραδοσιακά σενεγαλέζικα μουσικά όργανα: το κορά (kora) , που είναι ένα είδος άρπας, και το μπαλαφόν (balafon), ένα ξύλινο ξυλόφωνο.
Κουρούμζα

Η Κουρούμζα (ή Γαριπτσάς και τουρκ. Curumze), βρίσκεται σε ορεινή δασώδη περιοχή, 84 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 31.5 χλμ. ανατολικά-βορειοανατολικά του Βαρασού στις νοτιοανατολικές πλαγιές του Τσός-ντάγ, πρόβουνου του Ελμά-ντάγ στον Αντίταυρο. Οι κάτοικοί της το 1924 ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι (128 οικογένειες – 554 άτομα). Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Υπήρχαν αρκετοί τεχνίτες που έφτιαχναν «κασνάκια» (στρογγυλά πλαίσια) για κόσκινα και ντέφια, «βντόκκα», μικρά και μεγάλα δοχεία για νερό και «μπαρδάκια», που ήταν ένα είδος στάμνας, ξυλοκάνατα. Παρήγαγαν ακόμη βαφή για δέρματα από την φλούδα των πεύκων που την έλεγαν «τσέφτ» και από τα αποξηραμένα και κοπανισμένα φύλλα του αγριόχορτου «τατίφ» μία σκόνη που την πουλούσαν για ιατρική χρήση στο Έβερεκ.
Γεώργιος Βουστρώνης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο ίδιος αναφέρει ότι ονομάζεται και Τζορτζής Πουστρούς (Μπουστρούς). Ήταν εξελλινισμένος Φράγκος από το αρχαίο γαλλικό γένος Bustrone. Ήταν πιστός σύντροφος και φίλος του τελευταίου βασιλιά της Κύπρου Ιακώβου Β'. Δεν γνωρίζουμε άλλα στοιχεία για την ζωή του. Είναι βέβαιο όμως, ότι το 1458 υπηρέτησε ως πρεσβευτής και έμεινε για ένα διάστημα υπό κράτηση στο φρούριο της Λευκωσίας κατά διαταγή της βασίλισσας Καρλόττας. Φαίνεται ότι δεν επέζησε πολύ μετά του 1501, κατά το οποίο έτος τελειώνει η ιστορία του.
Αλ Ζαβράα ΣΚ

Ιστορία

Ο αθλητικός σύλλογος «Αλ Ζαβράα» ιδρύθηκε στη Βαγδάτη το 1969.
Χλωτάριος Γ΄

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κλόβι Β΄ της Νευστρίας & Βουργουνδίας και της αγίας Μπάλτχιλντ, ίσως συγγενή τού Ρίκμπερτ ηγεμόνα της ανατολικής Αγγλίας. 
Το 658 απεβίωσε ο Κλόβις Β΄ και ο Χλωτάριος Γ΄ τον διαδέχθηκε με αντιβασίλισσα τη μητέρα του. Η Ιστορία των Λογγοβάρδων αναφέρει, ότι στην αρχή της δεκαετίας τού 660 ένας Φραγκικός στρατός εισέβαλε στην Προβηγκία και μετά στη Λομβαρδία (βιβλ. Ε΄ 5) και έφθασε ως το στρατόπεδο τού Γριμοάλδου Α΄ ηγεμόνα των Λομβαρδών, στο Ρίβολι πλησίον της Άστα. Ο Γριμοάλδος Α΄ υποκρίθηκε πως διέφευγε· οι Φράγκοι λεηλάτησαν το στρατόπεδο και εόρταζαν. Μετά τα μεσάνυχτα όμως ο βασιλιάς των Λομβαρδών επιτέθηκε και τους απώθησε πίσω στη Νευστρία.
Η ζωή τού Ελίγιου, που γράφτηκε μετά την αποβίωση τού αγίου Ελιγίου το 661 και τού Χλωτάριου Γ΄ το 673, αναφέρει ότι μία πανώλη μείωσε τον πληθυσμό των πόλεων. Το ίδιο έγινε το 664 στις Βρετανικές νήσους, όπως αναφέρει ο Βέδε.
Κατά την περίοδο της αντιβασιλείας οι ευγενείς της Αυστρασίας ζήτησαν δικό τους βασιλιά και η κυβέρνηση τού Χλωτάριου Γ΄ έδωσε στον Χιλδέριχο Β΄ (άλλο γιο τού Κλόβι Β΄) την Αυστρασία.
Απεβίωσε 21 ετών.