google/wiki40b huggingface dataset:
Ευρωπαϊκή Πίστη

Ιστορία

1977: Ίδρυση της Εταιρίας από μια ομάδα 19 Ασφαλιστικών Συμβούλων Ζωής.
1983: Ανέγερση του πρώτου ακινήτου 3.500 τ.μ. στη Λ. Κηφισίας.
1986: Σύσταση της εταιρίας Alter Ego A.E. ως κέντρου υποστήριξης ασφαλίσεων και ποιότητας ζωής. 
1990: Σύσταση της εταιρίας Ευρωπαϊκή Πίστη Α.Ε.Δ.Α.Κ.
1995: Ανέγερση ενός κτιρίου 16.000 τ.μ., δίπλα στο παλαιότερο, επί της Λεωφ. Κηφισίας 274.
1997: Είσοδος της εταιρίας στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών με δημόσια εγγραφή.
2002: Πιστοποίηση της Εταιρίας με ISO 9001:2000 για το σύνολο των υπηρεσιών της.
2005: Από 1/1/2005 η Ευρωπαϊκή Πίστη ως εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών εταιρία εφαρμόζει ΙFRS. 
2007: Συμφωνία ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Πίστη και την Τράπεζα Πειραιώς προκειμένου η δεύτερη να αποκτήσει το 30% του μετοχικού κεφαλαίου της πρώτης.
2011: Επιτυχής συμμετοχή στο πανευρωπαϊκό stress – test των ασφαλιστικών εταιριών, με εκπλήρωση όλων των κριτηρίων αξιολόγησης.
2012: Τριπλασιασμός των κερδών στα € 11,6 εκ. έναντι € 4 εκ. το 2011.
2015: Συνέχιση της αύξησης της κερδοφορίας στα € 16,1 εκ.
2016: Η Εταιρία είναι έτοιμη για τη νέα οδηγία Solvency II. Παράλληλα, η European Bank for Reconstruction and Development (EBRD) αποκτά το 15% του μετοχικού κεφαλαίου της Α.Ε.Γ.Α. Ευρωπαϊκή Πίστη.
2017: Σηµαντική αύξηση όλων των οικονοµικών µεγεθών για 8η συνεχόµενη χρονιά ενώ για πρώτη χρονιά το σύνολο του Ενεργητικού υπερβαίνει τα 400 εκ. €. 
2018: Συνέχιση της ανοδικής πορείας, με το σύνολο των Εσόδων του Ομίλου να ξεπερνά για πρώτη φορά τα € 200 εκ. Ο Δείκτης Φερεγγυότητας διαμορφώθηκε στο 159,81% έναντι 145,73% στο τέλος του προηγούμενου έτους.

Θυγατρικές

Ευρωπαϊκή Πίστη Asset Management 

H Ευρωπαϊκή Πίστη Asset Management  ιδρύθηκε το 1990 με σκοπό τη διαχείριση Αμοιβαίων Κεφαλαίων. Η σημερινή μορφή της εταιρίας προήλθε από την συγχώνευση των εταιριών Ευρωπαϊκή Πίστη ΑΕΔΑΚ και Ευρωπαϊκή Πίστη Finance ΑΕΠΕΥ. Η εταιρία δραστηριοποιείται στη διαχείριση 6 Αμοιβαίων Κεφαλαίων που καλύπτουν όλες τις επενδυτικές ανάγκες και στην παροχή υπηρεσιών διαχείρισης ιδιωτικών χαρτοφυλακίων. 
Alter Ego

Η Alter Ego ιδρύθηκε το 1986 και δραστηριοποιείται στο Facilities Management. Είναι πιστοποιημένη κατά ISO 9001:2008. Καλύπτει πλήρως τις ανάγκες μιας επιχείρησης προσφέροντας ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τεχνική υποστήριξη, διαχείριση έργου μετεγκατάστασης, μελέτη & κατασκευή χώρων, υπηρεσίες καθαρισμού, απολυμάνσεις κα..
Κωνσταντίνος Σαλβάγος

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Μιχαήλ Σαλβάγου, πολιτικού, και της Αιμιλίας Σαλβάγου. Καταγόταν από παλιά οικογένεια της Χίου. Εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια, όπου ίδρυσε εμπορικό οίκο αποκτώντας τεράστια περιουσία. Το 1872 ίδρυσε μαζί με τους Εμμανουήλ Μπενάκη και Ιωάννη Χωρέμη την Τράπεζα Αλεξάνδρειας. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Τράπεζας Αιγύπτου με 25.000 μετοχές. Την περίοδο 1900 - 1901 διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας. 
Πραγματοποίησε πλήθος δωρεών. Υπήρξε χρηματοδότης της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας όπως επίσης και της Σαλβαγείου Εμπορικής Σχολής. Στην μνήμη του η οικογένεια Σαλβάγου ξεκίνησε την κατασκευή του ελληνικού τετραγώνου του «Chatby» στην Αλεξάνδρεια.
Απεβίωσε το 1901. Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Ράλλη και είχαν αποκτήσει δύο γιους: τον Μιχαήλ Σαλβάγο και τον Στέφη Σαλβάγο, ευεργέτη της ελληνικής κοινότητας.
Αρτακάμα

Βιογραφία

Η μητέρα της δεν είναι γνωστή, μα πιθανώς να είναι η μοναδική σύζυγος του Αρτάβαζου Β΄ που γνωρίζουμε, μία ανώνυμη αδερφή δύο στρατηγών από τη Ρόδο: του Μέμνονα και του Μέντορα. Η Αρτακάμα υπήρξε η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Α΄, ιδρυτή της δυναστείας των Πτολεμαίων, τον οποίο και παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 324 π.Χ. Δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο για εκείνη, ούτε για τυχόν παιδιά που απέκτησε από τον Πτολεμαίο Α΄. Ο Πτολεμαίος Α΄ είχε συνολικά τέσσερις συζύγους και αν η Αρτακάμα ποτέ εκδιώχθηκε, αυτό είναι πιθανόν να συνέβη μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου Γ΄. Το όνομα της Αρτακάμας σημαίνει «αυτή που αγαπά την αλήθεια».

Οικογένεια

Παντρεύτηκε τον Πτολεμαίο Α΄ Σωτήρα της Αιγύπτου. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησαν απογόνους.
Ανθήνη

Η Ανθήνη είναι μια αρχαία πόλη κοντά στη σημερινή κωμόπολη του Άστρους. Βρίσκεται στα όρια της πεδιάδας της Θυρεάτιδος, στην παραλία του Αγίου Ανδρέα και σε απόσταση 3 χλμ από τον οικισμό. Επάνω σε λόφο γνωστό ως "νησί του Άγιου Ανδρέα" βρίσκονται τα λείψανα της οχύρωσης του οικισμού, κυκλώπειου τύπου, τα οποία είναι διακριτά στη βόρεια πλευρά του λόφου. Τμήματα σώζονται επίσης από τον εξωτερικό οχυρωματικό περίβολο, με πύργους που χρονολογούνται κατά τον 5ο με 4ο αιώνα π.Χ.
Ο οικισμός μετέπειτα μεταφέρθηκε πιο χαμηλά προς τη θάλασσα, όπου σήμερα υπάρχουν ερείπια από την υστερορωμαϊκή εποχή καθώς και συμπληρωματική οχύρωση που προστέθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους.
Τέλος στην ευρύτερη περιοχή και σε μικρή απόσταση, στο σημερινό Βρασιάτη ποταμό, υπάρχει παλαιό λιθόκτιστο γεφύρι τοξωτού τύπου, το οποίο είναι ημικατεστραμμένο.
Ιβάν Ράντοβιτς

Βιογραφία

Ο Ράντοβιτς αποφοίτησε από το κολέγιο δασκάλων στο Σόμπορ, όπου τελείωσε ως δάσκαλος σχεδίου. Πήγε στη Βουδαπέστη για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Ουγγρικό πανεπιστήμιο καλών τεχνών. Παρακολούθησε την τάξη του Ούγγρου ζωγράφου Ίστβαν Ρέτι (István Réti). Πέρασε τα φοιτητικά του χρόνια στην Ουγγαρία μεταξύ 1917 και 1920. Στη συνέχεια πέρασε το σχολικό έτος 1921 κάνοντας επισκέψεις στο Μόναχο, την Πράγα και τη Βενετία, τέλος παρέμεινε στην Πράγα και στο Παρίσι. Μετακόμισε στο Βελιγράδι το 1927. Δίδαξε σε σχολείο στο Στάνισιτς. Στη συνέχεια δίδαξε στο γυμνάσιο Θηλέων του Σόμπορ. Το 1929 οργάνωσε την τρίτη του έκθεση στο Pavilion of Arts του Βελιγραδίου, με την ονομασία "Cvijeta Zuzorić".
Ο Ραντόβιτς στρατολογήθηκε στον Βασιλικό Γιουγκοσλαβικό στρατό τον Απρίλιο του 1941, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου πολέμου. Αιχμαλωτίστηκε, κρατήθηκε φυλακισμένος και μεταφέρθηκε σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Απελευθερώθηκε λίγο πριν το τέλος του πολέμου. Ο Ράντοβιτς έγινε μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών το 1970. Πέθανε το 1973 και θάφτηκε στο νεκροταφείο Novo Groblje του Βελιγραδίου.

Καριέρα στην αντισφαίριση

Το 1929 συμμετείχε στο Εθνικό Πρωτάθλημα που έγινε στο Ζάγκρεμπ. Την ίδια χρονιά κατατάχθηκε τρίτος πίσω από τον Φράνιο Σέφερ και τον Κρεσιμίρ Φρίντριχ. Έτσι προσκλήθηκε στην ομάδα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας για το κύπελλο Ντέιβις και ταξίδεψε στην Αθήνα για να αντιμετωπίσει την Ελλάδα. Η ομάδα της Γιουγκοσλαβίας έχασε και ο Ραντόβιτς ήταν στους αγώνες εφεδρικός παίκτης. Το 1930 η γιουγκοσλαβική ομάδα έπαιξε εντός έδρας με τη Σουηδία και γιόρτασε την πρώτη της νίκη στο Κύπελλο. Ο Ραντόβιτς κέρδισε και στο διπλό, με συνεργάτη τον Σέφερ. Αποσύρθηκε από την ομάδα μετά τον επόμενο αγώνα με την Ισπανία, στην οποία νικήθηκε στο διπλό.
Ο Ραντόβιτς εκπροσώπησε τη χώρα του για άλλη μια φορά σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία στο Σέγκεντ τον Ιούνιο του 1930. Η ομάδα απαρτιζόταν από τον ίδιο και τον Σέφερ όπου έχασαε και στους δύο αγώνες που έδωσε. Τον Οκτώβριο έγινε πρωταθλητής Γιουγκοσλαβίας στο διπλό με συμπαίκτη τον Σέφερ. Ο ίδιος και ο Σέφερ συναντήθηκαν και στον τελικό του μικτού, όπου ο τελευταίος συνεργάστηκε με την Lili Schräger και νίκησε το δίδυμο Ράντοβιτς και Magda Baumgarten. Το 1931 ο Ράντοβιτς έφτασε στο διπλό στον ημιτελικό του διεθνούς τουρνουά του Βαλκανικού κυπέλλου που έγινε στο στο Βελιγράδι.

Στυλ ζωγραφικής

Η τέχνη του Ράντοβιτς περιγράφεται ως «επινοητική των έργων του Ανρί Ρουσσώ, του Γκωγκέν και του Σαγκάλ όπου πέρασε από διάφορα στάδια, τα οποία επικαλύπτονταν συχνά ως παράλληλη έρευνα, από τον στοχαστικό ορθολογισμό μέχρι το συναισθηματικό, ενστικτώδες και παράλογο». Οι δύο κύριες εποχές του είναι το νεοκλασικό στυλ το 1922-1926 και το αφηρημένο στυλ μεταξύ 1923-1924. Έχει επηρεαστεί έντονα από την ενετική αναγέννηση και τον γερμανικό εξπρεσιονισμό. Η ζωγραφική του Ράντοβιτς χαρακτηρίζεται από "ιώδη και πρασινοκίτρινα χρώματα, με βαθμιαίο αποχρωματισμό, με την εισαγωγή νέων και παλαιών θεμάτων με διαφορετικό τρόπο: πορτρέτα, εσωτερικούς χώρους, γυμνά, νεκρή φύση και τοπία" .
Ο μέγας Ζίγκφελντ

Πλοκή

Η ζωή του Φλόρενς Ζίγκφελντ (Γουίλιαμ Πάουελ), ενός θεατρικού ιμπρεσάριου του Μπρόντγουεϊ, ο οποίος έγινε διάσημος χάρη στην επιθεώρηση Ziegfeld Follies, που παιζόταν στα νεοϋορκέζικα θέατρα για πάρα πολλά χρόνια και στην οποία συμμετείχαν πανέμορφες γυναίκες. Ο Ζίγκφελντ ξόδεψε αμύθητα ποσά, προκειμένου να ανεβάσει τα φαντασμαγορικά του υπερθεάματα. Ο ανταγωνισμός και το άγχος δεν έλειψαν από τη ζωή του Ζίγκφεντ, ο οποίος μοχθούσε να κάνει την επιθεώρηση του καλύτερη καθώς και τα αισθηματικά σκαμπανεβάσματα, τα οποία στη ζωή του ήταν πολλά. Παντρεύτηκε δυο φορές, την πρώτη με τη Γαλλίδα Άννα Χελντ (Λουίζ Ράινερ) και τη δεύτερη με την ηθοποιό Μπίλι Μπουρκ (Μύρνα Λόι) και πέθανε πνιγμένος στα χρέη.

Πληροφορίες

Η ιδέα της μεταφοράς της ζωής του Φλόρενζ Ζίγκφελντ στη μεγάλη οθόνη επινοήθηκε από την εταιρία παραγωγής Universal, όταν αγόρασε τα δικαιώματα της βιογραφίας του Ζίγκφελντ από τη χήρα του κι ηθοποιό Μπίλι Μπουρκ (γνωστή για την εμφάνισή της ως καλή νεράιδα στο Μάγο του Οζ (Wizard Of Oz, 1939).
Αρχικά η Universal δανείστηκε από τη MGM τον Γουίλιαμ Πάουελ για το ρόλο του Ζίγκφελντ, ενώ η Μπίλι Μπουρκ θα υποδυόταν τον εαυτό της. Σε πρώιμο στάδιο της παραγωγής όμως, η Universal αποφάσισε ότι δε μπορούσε να αναλάβει τη χρηματοδότηση της ταινίας λόγω του μεγάλου χρηματικού κόστους και η MGM ανέλαβε να χρηματοδοτήσει την ταινία. Αυτό είχε ως συνέπεια αλλαγές στο επιτελείο των ηθοποιών και μόνο ο Πάουελ και η Φάνι Μπράις παρέμειναν σε σχέση με τ. Η Μύρνα Λόι ανέλαβε το ρόλο της δεύτερης γυναίκας του Ζίγκφελντ, Μπίλι Μπουρκ κι η σχετικά νεοφερμένη από τη Γερμανία Λουίζ Ράινερ το ρόλο της πρώτης γυναίκας του Ζίγκφελντ, Άννα Χελντ.
Η ταινία προβλήθηκε στην Αμερική το 1936 γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Κόστισε 2 εκατομμύρια στην MGM και έκανε εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 40 εκατομμύρια, ενώ δεν άφησε ασυγκίνητη ούτε την ακαδημία των όσκαρ που την τίμησε με 7 υποψηφιότητες και 3 βραβεία (μεταξύ και των οποίων κι εκείνο για την καλύτερη ταινία του 1936, κατατροπώνοντας τα: Ο Πρίγκηψ των Δολλαρίων (Mr. Deeds Goes To Town, 1936) του Φρανκ Κάπρα και το Χαμένα Νιάτα (Dodsworth, 1936) του Γουίλιαμ Γουάιλερ).
Η Λουίζ Ράινερ (σύζυγος του δραματουργού Κλίφορντ Όντετς), ήταν η πρώτη ηθοποιός που κατάφερε να κερδίσει 2 όσκαρ ερμηνείας (το δεύτερο την επόμενη χρονιά για το "Υπό το βλέμμα του Βούδα" (A Good Earth, 1937), ερμήνευε την Άννα Χελντ, τη γαλλίδα τραγουδίστρια και ερωμένη του Φλόρενς Ζίγκφελντ. Ρόλος μάλιστα που ήταν σχετικά μικρός, αλλά συγκίνησε ιδιαίτερα τους ψηφοφόρους για ένα ακόμη λόγο: γλίτωσε από τα αντισημιτικά πογκρόμ της Πολωνίας καταφεύγοντας στο Παρίσι, κατάφερε να φτάσει στην Αμερική χάρη στον Ζίγκφελντ και συνέβαλε στην εξεύρεση και περισυλλογή χρημάτων για τα θύματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Άλλη ταινία σχετική με το Ziegfeld Follies είναι το Ένα Αστείο Κορίτσι (Funny Girl) του 1967 με τη Μπάρμπαρα Στρέιζαντ στο ρόλο της Φάνι Μπράις και τον Γουόλτερ Πίτζεον στο ρόλο του Ζίγκφελντ.
Κατοικίδιο

Δημοτικότητα

Υπάρχουν περίπου 86,4 εκατομμύρια κατοικίδιες γάτες και περίπου 78,2 εκατομμύρια κατοικίδιοι σκύλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες την περίοδο 2007-2008. Η ίδια έρευνα έδειξε ότι τα νοικοκυριά που είναι ιδιοκτήτες σκύλων ξεπερνούν τους αριθμούς των νοικοκυριών που έχουν γάτες, αλλά ο συνολικός αριθμός κατοικίδιων γατών ήταν υψηλότερος από εκείνος των σκύλων. Το ίδιο ισχύει και για το 2011.
Κυβέρνηση του Τσατίσγκαρ

Η Κυβέρνηση του Τσατίσγκαρ, επίσης γνωστή ως η πολιτειακή Κυβέρνηση του Τσατίσγκαρ, ή σε τοπικό επίπεδο, ως Πολιτειακή Κυβέρνηση, είναι η ανώτατη διοικητική αρχή της Ινδικής πολιτείας Τσατίσγκαρ και των 27 επαρχιών της. Αποτελείται από τον εκτελεστικό, με επικεφαλής τον Κυβερνήτη του Τσατίσγκαρ, ένα δικαστικό και νομοθετικό κλάδο.
Όπως και άλλες πολιτείες στην Ινδία, ο αρχηγός της πολιτείας του Τσατίσγκαρ είναι ο Κυβερνήτης, που διορίζεται από τον Πρόεδρο της Ινδίας με τη συμβουλή της Κεντρικής κυβέρνησης. Η θέση είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπική. Ο Επικεφαλής Υπουργός είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης και είναι επιφορτισμένος με την εκτελεστική εξουσία. Το Ραϊπούρ είναι η πρωτεύουσα του Τσατίσγκαρ, και έδρα του Τσατίσγκαρ Βιντάν Σαμπχά (Νομοθετική Συνέλευση) και της γραμματείας. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Τσατίσγκαρ, που εδρεύει στο Μπιλασπούρ, έχει δικαιοδοσία σε ολόκληρη την πολιτεία.
Η Νομοθετική Συνέλευση του Τσατίσγκαρ είναι κοινοβουλευτική, που αποτελείται από 91 Μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης (90 εκλεγμένα και ένας προτεινόμενος). Η θητεία είναι 5 έτη, εκτός αν διαλυθεί νωρίτερα.
Σον Κη-Τσονκ

Το χάλκινο κράνος

Στη Νότια Κορέα βρίσκεται σήμερα ένα ορειχάλκινο αρχαίο ελληνικό κράνος (800; - 700 π.Χ.) 21.5 εκ. ύψους. Το κράνος απονεμήθηκε στον Σον Κη-Τσονκ ως ενθύμιο της νίκης του στο μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου του 1936. Φέρεται ότι κατασκευάστηκε στην Κόρινθο, και ότι ανακαλύφθηκε στην Ολυμπία από τον Γερμανό αρχαιολόγο Ερνστ Κούρτιους (Ernst Curtius) το 1875.
Αρχικά προοριζόταν για τον νικητή του μαραθωνίου. Εντούτοις, δεν δόθηκε λόγω πιέσεων της ιαπωνικής επιτροπής. Τελικά, μετά από 50 χρόνια, μέσω της βοήθειας ελληνικής εφημερίδας Βραδυνή δόθηκε στον Σον Κη-Τσονκ το 1986. Το 1987 το κράνος κηρύχθηκε ως ο 904ος νοτιοκορεατικός εθνικός θησαυρός.
Πόρτο Αλέγκρε

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 1772 από μετανάστες από τις Αζόρες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η πόλη αναπτυσσόταν καθώς όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι μετανάστες, κυρίως Γερμανοί, Ιταλοί και Πολωνοί, εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης έχουν ευρωπαϊκή καταγωγή.

Πολιτική πρωτοπορία

Από το 1992 στην πόλη εφαρμόζεται επιτυχημένα μια μορφή συμμετοχικής δημοκρατίας, και συγκεκριμένα στο καθορισμό του προϋπολογισμού της πόλης, η οποία αποκαλείται συμμετοχικός προϋπολογισμός (orçamento participativo).
Εκλογές στη Μαλαισία

Εκλογές στη Μαλαισία υπάρχουν σε δύο επίπεδα: το ομοσπονδιακό και το κρατιδιακό επίπεδο. Ομοσπονδιακές εκλογές διεξάγονται για τη συμμετοχή στο Ντεουάν Ρακιάτ, τον κατώτερο οίκο του Κοινοβουλίου, ενώ κρατιδιακές εκλογές διεξάγονται για τις διάφορες περιφερειακές συνελεύσεις (κοινοβούλια).
Σοφοκλής Τριανταφυλλίδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 1852, σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή και σε ηλικία 16 χρόνων ήρθε στην Ελλάδα. Κατά την Επανάσταση στη Θεσσαλία, το 1878, πήρε μέρος στην Μάχη της Μακρυνίτσας, στο Πήλιο, όπου τραυματίστηκε. Μεταφέρθηκε στην Αθήνα και αφού ανάρρωσε σπούδασε νομικά και στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος στο Βόλο. Από το 1903 μέχρι το 1907 ήταν επικεφαλής του Μακεδονικού Κομιτάτου της πόλης. 
Το 1900 ίδρυσε την εφημερίδα «Πανθεσσαλική» , που υποστήριξε τους ακτήμονες αγρότες της Θεσσαλίας και συνέβαλε στη διάδοση φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών ιδεών. Το 1906 έγραψε το έργο «Οι κολίγοι της Θεσσαλίας». Το 1910 εκλέχτηκε βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Αμαρτωλές γυναίκες

Όσκαρ

Η ταινία έλαβε μια υποψηφιότητα για όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου στην τελετή του 1947, αλλά έχασε από την ταινία Ο έβδομος πέπλος (The Seventh Veil).
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1983-84 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1984-85. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1984-85.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Διασημότητα

Η διασημότητα αναφέρεται στη φήμη και την προσοχή του κοινού που αναγνωρίζονται από τα μέσα ενημέρωσης σε άτομα ή ομάδες ή, περιστασιακά, ζώα, αλλά συνήθως αφορά πρόσωπα ή ομάδες ανθρώπων (διάσημα ζευγάρια, οικογένειες, κλπ.) που οι ίδιοι λαμβάνουν φήμη και προσοχή. Η διασημότητα συσχετίζεται συχνά με τον πλούτο (συνήθως αναφέρεται ως φήμη και περιουσία), ενώ η φήμη συχνά παρέχει ευκαιρίες αύξησης των εσόδων.
Οι επιτυχημένες σταδιοδρομίες στον αθλητισμό και την ψυχαγωγία συσχετίζονται συνήθως με τη διασημότητα, ενώ οι πολιτικοί ηγέτες συχνά γίνονται διασημότητες. Οι άνθρωποι μπορούν επίσης να γίνουν διασημότητες λόγω της προσοχής των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τον τρόπο ζωής τους, τον πλούτο ή για αμφιλεγόμενες ενέργειες ή για τη σύνδεσή τους με ένα διάσημο άτομο.
Μιχαήλα Αβέρωφ

Βιογραφικά στοιχεία

Η Αβέρωφ τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές στης στην Αθήνα. Τον περισσότερο καιρό, όμως, έζησε στο Παρίσι, όπου δημοσίευσε, στη γαλλική γλώσσα, το πρώτο της βιβλίο (La vie impersonnell d' Averof). Το βιβλίο αφορούσε τη βιογραφία του θείου της, του Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος ήταν εθνικός ευεργέτης. Το 1964, εκδόθηκε και στην ελληνική γλώσσα.
Η Αβέρωφ είχε και πολεμική δράση: καθώς εντάχθηκε στον στρατό, στον πόλεμο του 40', ως εθελόντρια νοσοκόμα, στην Ήπειρο. Κατόπιν και συγκεκριμένα το 1943 βρέθηκε στο Κάιρο, από το οποίο γύρισε στην Αθήνα, μετά την απελευθέρωση.
Σημαντικά έργα της Αβέρωφ θεωρούνται: Εντυπώσεις από την Ήπειρο (1942), Οι αγωνιστές (1946), Φραγκοκρατία στις Κυκλάδες και στην Εύβοια (1963) κ.ά.
Μυρτιά Ηλείας

Τοποθεσία

Βρίσκεται 11 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης του Πύργου και 13 χλμ. νοτιοδυτικά της Αμαλιάδας. Απέχει 90 χλμ. από την Πάτρα, 34 χλμ. από την Αρχαία Ολυμπία, 12 χλμ. από το Κατάκωλο και 95 χλμ. από την Κυπαρισσία.

Πληθυσμός και Απασχόληση

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 788 κατοίκους. Οι κάτοικοί της ασχολούνται περισσότερο με την γεωργία και σε περιορισμένη 
έκταση με την κτηνοτροφία. Κύριο παραγόμενο προϊόν είναι η ελιά και το ελαιόλαδο.

Ιστορία

Το χωριό Μυρτιά προϋπήρχε της επανάστασης του 1821 ως χριστανικός οικισμός από κατοίκους αρκετών οικογενειών, που έφταναν τους 185.
Κατά τον σχηματισμό των δήμων το 1834, το χωριό κατατάχθηκε αρχικά στον δήμο Μυρτιάς και με τον μετασχηματισμό των δήμων δημογραφήθηκε στον δήμο Λετριναίων και ακολούθησε την πολιτικοκοινωνική πορεία της πόλης του Πύργου.
Η ονομασία προήλθε από την πληθώρα των θάμνων μυρτιάς που κάλυπταν εκείνη την εποχή τις χέρσες τοποθεσίες τού χωριού.
Γιάννης Ιωαννίδης (προπονητής καλαθοσφαίρισης)

Η ζωή του

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 26 Φεβρουαρίου 1945. Ο πατέρας του, Δημήτριος, και η μητέρα του, Ελένη (το γένος Τσορλίνη), κατάγονται από την ιστορική Γευγελή.
Μεγάλη του αγάπη είναι το μπάσκετ με το οποίο ασχολήθηκε από τα παιδικά του χρόνια με αποτέλεσμα στα 15 του να αγωνίζεται βασικός στην ομάδα του Άρη. Η θέση του ήταν πλέι μέικερ. Ο Γιάννης Ιωαννίδης είναι επίσης πτυχιούχος Γεωπονικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και έχει εργασθεί ως γεωπόνος στην Αγροτική Τράπεζα.

Πολιτική

Από τις εκλογές του 2004 μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 κατείχε θέση βουλευτή στην Εκλογική περιφέρεια Α΄ Θεσσαλονίκης με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και μετά τις εκλογές του 2007 διορίστηκε στη θέση του υφυπουργού Πολιτισμού, αρμόδιου για θέματα Αθλητισμού, θέση που κράτησε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2009. Μετά την επανεκλογή του το 2009, άσκησε τα καθήκοντα του υπεύθυνου Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Αθλητισμού της Νέας Δημοκρατίας. Στη νέα κυβέρνηση συνεργασίας της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ που συγκροτήθηκε μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 τοποθετήθηκε ξανά στη θέση του υφυπουργού Αθλητισμού, ως τον Ιούνιο του 2013.
Διετέλεσε μεταξύ άλλων μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας, της Υποεπιτροπής για την Παρακολούθηση θεμάτων Αθλητισμού, της Διαρκούς Επιτροπής Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης & Δικαιοσύνης, της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της Διακομματικής Επιτροπής για τη Διαμόρφωση Θεσμικού Πλαισίου Εγγυήσεων Διαφάνειας στον Αθλητισμό καθώς και της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος.
Του έχουν απονεμηθεί πολλές διακρίσεις, από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, από νομικά και φυσικά πρόσωπα και πλήθος άλλους φορείς. Ανάμεσα στις διακρίσεις του προεξέχουσα θέση κατέχει η βράβευση του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών που φέρει τον τίτλο HOMO HELLENICUS. Ο τιμητικός αυτός τίτλος απονέμεται σε προσωπικότητες από όλο τον κόσμο που υπηρέτησαν με το έργο και τη ζωή τους τις Αξίες του Ελληνισμού, καθώς και σε υψηλά πολιτικά πρόσωπα και αρχηγούς κρατών, όπως στον Τάσο Παπαδόπουλο, στον Βλαντιμίρ Πούτιν, στον Νικολά Σαρκοζί.
Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα και σπούδασε Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες σε Αθήνα, Μονπελιέ και Παρίσι. Εργάστηκε ως καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί και στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελιέ. Έκανε έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την Κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα και άλλες, για λογαριασμό της ΕΟΚ, της ΓΚΑΤΤ και του ΟΗΕ, από το 1967 ως το 1987. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο και είχε συνεργαστεί και αρθρογραφήσει στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή και τον Πολίτη. Μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Ιταλικά.

Πολιτική

Ως το 1963 ήταν μέλος της ΕΔΑ. Κατά τη στρατιωτική χούντα (1967-1973) εντάχθηκε στη Δημοκρατική 'Aμυνα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Εθνικής Γραμματείας της. Όταν το κόμμα του εντάχθηκε στο Συνασπισμό, ο Παπαγιαννάκης έγινε μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και εν συνεχεία της Πολιτικής Γραμματείας του, υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογία και Ποιότητα της Ζωής. Το 1993 ήταν υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, όμως ηττήθηκε στην πρώτη ψηφοφορία και στήριξε το Νίκο Κωνσταντόπουλο που τελικά εξελέγη.
Ο Παπαγιαννάκης είχε εκλεγεί ευρωβουλευτής με το ΣΥΝ στις ευρωεκλογές του 1989, του 1994 και του 1999.
Πρωταγωνίστησε στην υιοθέτηση από το ΣΥΝ της θέσης εναντίον της εκτροπής του Αχελώου και στη λήψη απόφασης από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ εναντίον της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004, απορρίπτοντας την εισήγηση της πλειοψηφίας της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος.
Τον Ιούλιο του 2001 ήταν μέλος της αντιπροσωπείας του «Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς» που συμμετείχε στις διαδηλώσεις στη Γένοβα της Ιταλίας όπου τελούνταν η σύνοδος κορυφής των G8. Εκεί εκφώνησε ομιλία με κεντρικό σύνθημα «να επιβάλουμε στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας την παγκοσμιοποίηση της πολιτικής, της δημοκρατίας, των θεσμών, των δικαιωμάτων».
Το 2004 δεν είχε διεκδικήσει επανεκλογή στο ευρωκοινοβούλιο, επιθυμώντας να δραστηριοποιηθεί στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Στο 4ο Συνέδριο του Συνασπισμού (Δεκέμβριος 2004) ήταν ξανά υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, αλλά ηττήθηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο. Στις εθνικές εκλογές του 2007 εκλέχθηκε βουλευτής στη Β' Αθηνών, τρίτος σε σταυρούς μέσα στο κόμμα του.
Ανήκε στην τάση Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού.
Πέθανε στις 26 Μαΐου του 2009 σε ηλικία 68 ετών, μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο.
2070 Χιούμασον

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χιούμασον είναι άγνωστα.
Τζιμερά

Η Τσιμερά ή Τζιμερά (σημερινή ονομασία Atalar) είναι χωριό της περιοχής Αργυρουπόλεως (σήμερα Gümüşhane) του Πόντου. Η Τσιμερά χτίστηκε από Τραπεζούντιους, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Τραπεζούντα ύστερα από την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς το 1461. Μέχρι το 1922 η Τσιμερά είχε αμιγή ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος ασχολούνταν με τη γεωργία, το εμπόριο και την κτηνοτροφία. 
Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών, η Τσιμερά είχε 800 κατοίκους, όλους Έλληνες. Αποτελούνταν από 9 μαχαλάδες (Σαββάντων, Γιωσηφάντων, Γαπάντων, Φραγκάντων, Θεοδωράντων, Σατικάντων, Ρακάν, Θεπεφτάτων και Κεϊβανάντων). Είχε τρεις εκκλησίες-ενορίες, των Γενεθλίων της Θεοτόκου (Τη Παναϊας), του Αγίου Γρηγορίου και του Αγίου Ακίνδυνου (Αε-Κίντυνον) και διτάξιο δημοτικό σχολείο.  
Πόντιοι πρόσφυγες από την Τσιμερά μαζί με συμπατριώτες τους από άλλα χωριά του Πόντου, όπως τον Άγιο Φωκά, τη Μούζενα, τα Λωρία, τα χωριά της Ματσούκας , το Σίτσε, το Χατς κλπ. ήταν οι οικιστές του Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης, που σήμερα είναι μία από τις πιο πλούσιες και όμορφες συνοικίες (Δήμους) του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης. Στο Ωραιόκαστρο σήμερα υπάρχει οδός Τσιμεράς. 
Οι περισσότεροι πρόσφυγες από την Τσιμερά κατοίκησαν στις Πέντε Βρύσες και το Πολυδένδρι Λαγκαδά, στους Κομνηνάδες Καστοριάς, στον Κεχρόκαμπο, το Στεγνό και το Λευκάδι Καβάλας και αλλού. 
Υπάρχουν χαρακτηριστικές μελωδίες σε ρυθμό «ομάλ» προερχόμενες από την Τσιμερά.