google/wiki40b huggingface dataset:
1574 Μεγιέρ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Μεγιέρ εκτιμάται σε 58,68 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0389. Ο Μεγιέρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8,5 ως 16,5 ώρες περίπου.
Αχείμ

Ο Αχείμ είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στη Καινή Διαθήκη.
Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο Αχείμ φέρεται ως γιος του Σαδώκ, πατέρας του Ελιούδ και απόγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα
Θυρεός της Αυστρίας

Το εθνόσημο της Αυστρίας είναι σε χρήση από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου για να συμβολίζει την Αυστρία. Ο δικέφαλος αετός που συμβόλιζε την παλαιά Αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας έχει αντικατασταθεί από αετό με ένα κεφάλι. Στο στήθος του βρίσκεται ο παλιός θυρεός του Δουκάτου της Αυστρίας.
Το ίδιο το σχέδιο σχηματίζει τη σημαία της Αυστρίας. Τα νύχια του αετού κρατούν ένα χρυσό δρεπάνι και ένα χρυσό σφυρί, ενώ το χρυσό στέμμα στο κεφάλι του αετού διασαφηνίζει ότι αυτά τα σύμβολα εκπροσωπούν απλώς τις τρεις «τάξεις» (εργάτες, αγρότες και αστική τάξη) στην αστική δημοκρατία (σε αντιδιαστολή με το σφυροδρέπανο του Κομμουνισμού).
Η σπασμένη αλυσίδα από σίδερο ανάμεσα στα νύχια του αετού υποδηλώνει την απελευθέρωση από το φασισμό και προστέθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πολυδένδρι Αττικής

Διοικητικές μεταβολές

Με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης, το Πολυδένδρι (με την ονομασία Μάζι) εντάχθηκε στον τότε διευρυμένο Δήμο Μαραθώνα, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 1912. Τη χρονιά αυτή εντάχθηκε στη νεοσύστατη κοινότητα Καπανδριτίου, ενώ από το 1929 απετέλεσε την έδρα της ανεξάρτητης κοινότητας Πολυδενδρίου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 2010. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, το Πολυδένδρι υπάγεται στον νέο, διευρυμένο Δήμο Ωρωπού.
Νησί Σαλ Ρέι

Γεωγραφία

Το Νησί Σαλ-Ρέι έχει έκταση 0,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει μήκος 1,5 χιλιόμετρα και πλάτος 0,5. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 20 μέτρα. Στα ανατολικά του νησιού βρίσκεται το Νησί Μπόα Βίστα. Η Σαλ Ρέι βρίσκεται νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του δήμου, Σαλ Ρέι.

Ονομασία

Sal Rei σημαίνει Βασιλιάς του Αλατιού. Το νησί πήρε το όνομά του από την κωμόπολη Σαλ Ρέι, που βρίσκεται στο Νησί Μπόα Βίστα, βορειοανατολικά του νησιού.
Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Μπολέσλαφ Γ΄ τού στραβόστομου και της Σαλωμέα των Πιαστ, κόρης τού Ερρίκου κόμη τού Μπερκ-Σέλκινγκεν.
Σύμφωνα με τη διαθήκη τού πατέραα του τού 1138, ο Μιέσκο Γ΄ έλαβε το νεοϊδρυθέν δούκατο της μεγάλης Πολωνίας, που περιελάμβανε το δυτικό μέρος της βραχύβιας Μεγάλης Πολωνίας. Πιο πριν ήταν δούκας τού Πόζναν, όπου είχε την κύρια κατοικία του. Ο πρωτότοκος ετεροθαλής αδελφός του Βλάντιλαφ Β΄ ανακηρύχθηκε υψηλός δούκας και επικυρίαρχος της κύριας επαρχίας της Κρακοβίας, περιλαμβανομένων των περιοχών Γκνιέζνο και Κάλις της Μεγαλύτερης Πολωνίας, καθώς και τού δουκάτου της Σιλεσίας.
Σαντζάκι της Ρόδου

Ιστορία

Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Ρόδου από τους Ιωαννίτες Ιππότες το 1522, το νησί αποτέλεσε αρχικά την έδρα ενός μπεηλέρμπεη, ενώ δεν υπαγόταν στο Εγιαλέτι του Αρχιπελάγους ως υποεπαρχία (σαντζάκι) έως το 1546. Ωστόσο, κατά το μεγαλύτερο διάστημα της οθωμανικής περιόδου κυριαρχίας, με εξαίρεση την ίδια την Ρόδο, τα υπόλοιπα νησιά των Νότιων Σποράδων (τα υπόλοιπα νησιά των Δωδεκανήσων συμπεριλαμβανομένης της Σάμου) ήταν ουσιαστικά αυτόνομα, ενώ δεν υπόκειντο σε κάποια μορφή κεντροποιημένης διοίκησης έως και την εισαγωγή του ενιαίου βασιζόμενου στο βιλαέτι διοικητικού συστήματος στην διάρκεια της δεκαετίας του 1860. Η Ρόδος αυτή καθαυτή δεν έχαιρε αυτής της αυτονομίας και παρήκμασε κατά την διάρκεια της πρότερης οθωμανικής περιόδου, τόσο ως εμπορικός σταθμός, όσο και ως στρατηγικής σημασίας τοποθεσία, καθώς η Ανατολική Μεσόγειος μετετράπη σε οθωμανική λίμνη. Δεν ήταν παρά μονάχα μετά τον 18ο αιώνα που άρχισε να φαίνεται οικονομική ανάπτυξη επί του νησιού.
Κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, η Ρόδος και η Κως δεν έλαβαν μέρος στον ξεσηκωμό, κι αυτό παρά το γεγονός πως αρκετοί Ροδίτες ήσαν μέλη της Φιλικής Εταιρείας και αναχώρησαν, προκειμένου να παράσχουν βοήθεια στους Έλληνες επαναστάτες. Τα υπόλοιπα νησιά του σαντζακίου, ωστόσο, ξεσηκώθηκαν, με σημαντικότερη την Κάσο έως και την καταστροφή της το 1824.
Η Ρόδος φαίνεται να αποτέλεσε την έδρα του Καπουδάν Πασά (του αρχιναυάρχου του Οθωμανικού Ναυτικού, ο οποίος λειτουργούσε και ως κυβερνήτης του Εγιαλετιού του Αρχιπελάγους) κατά τα τέλη του 17ου αιώνα. Το 1849, η Ρόδος κατέστη επισήμως πασά-σαντζάκ της επαρχίας του Αρχιπελάγους, το οποίο ουδεμία σχέση είχε, πλέον, με τον Καπουδάν Πασά. Με την υιοθέτηση του συστήματος των βιλαετιών, η πρωτεύουσα του νέου Βιλαετιού του Αρχιπελάγους μετακινήθηκε στο Καλέ-ι Σουλτανιγιέ το 1867, ενώ, στην συνέχεια, επέστρεψε στην Ρόδο το 1877, μετακινήθηκε στην Χίο το 1880, προτού τελικώς επιστρέψει στην Ρόδο το 1888.
Το 1912, έτος κατά το οποίο η επαρχία κατελήφθη από το Βασίλειο της Ιταλίας στην διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, περιελάμβανε τους καζάδες (περιφέρειες) της ίδιας της Ρόδου, της Kasot (Κάσος), του Mis (Καστελλόριζο), του Sömbeki (Σύμη), του Kerpe (Κάρπαθος), καθώς και του Istanköy (Κως). Τα νησιά είχε προβλεφθεί να επιστραφούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά την Συνθήκη του Ουσύ, ωστόσο η Ιταλία εκμεταλλεύτηκε το ξέσπασμα των Βαλκανικών Πολέμων, προκειμένου να συνεχίσει την κατοχή τους. Τα νησιά τελικώς επιστράφηκαν στην Ελλάδα το 1947, με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
NGC 3628

Ιστορικό

Ο NGC 3628 ανακαλύφθηκε το 1784 από τον Ουίλιαμ Χέρσελ, που τον συμπεριέλαβε στον κατάλογό του ως Η.V 8 .
Ικούνγκι

Πληθυσμός

Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στο μεικτό τμήμα ήταν 18.662 άτομα.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στο Τμήμα Ικούνγκι (Ikungi ward) ήταν 12.661 άτομα.

Μεταφορές

Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ3, ο οποίος συνδέει το Μορογκόρο (Morogoro) με τα σύνορα της Ρουάντα (Rwanda), περνά μέσα από την περιοχή.
Η πόλη Ικούνγκι (Ikungi) έχει σταθμό στον Κεντρικό Σιδηρόδρομο των Σιδηροδρόμων της Τανζανίας.
Άνω Μαυρίκιο Αχαΐας

Ιστορικά στοιχεία

Αναφέρεται οικισμός τον 19ο αιώνα με την ονομασία «Μουρίκιο», που πρόκειται για το ορεινό νυν Άνω Μαυρίκιο, ονομασία που διορθώθηκε σε Μαυρίκιο στις 31/05/1914, όπως και αυτό της τότε Κοινότητας Μουρικίου σε Κοινότητα Μαυρικίου. Το Άνω Μαυρίκιο αναγνωρίστηκε στις 16/10/1940 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαυρικίου. Η έδρα της τότε Κοινότητας Μαυρικίου μεταφέρθηκε από τον οικισμό Μαυρίκιο στο νεοϊδρυθέντα οικισμό του Κάτω Μαυρικίου ενώ ο παλιός οικισμός Μαυρίκιο καταργήθηκε. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαυρικίου.
Κάτοικοι του Άνω Μαυρικίου μετοίκησαν στο Κάτω Μαυρίκιο ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν και το Κάτω Μαυρίκιο, γνωστότερο παλιότερα ως Βόδοβα, άρχισε να απογράφεται συστηματικά από το 1879.
Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 2

Υπόθεση

Πέντε χρόνια μετά τους περίεργους φόνους στην οδό Ελμ, ο Φρέντι Κρούγκερ ξαναχτυπά. Ο Τζέσι, έφηβος γιος των νέων ενοίκων του σπιτιού στο νούμερο 1428, μπαίνει στο στόχαστρο του Freddy, ο οποίοα θέλει να τον χρησιμοποιήσει ως το μέσον για να συνεχίσει να διαπράττει φόνους στον πραγματικό κόσμο.

Υποδοχή

Το 1985, η ταινία προβλήθηκε στην Αμερική σε μόλις 614 κινηματογραφικές αίθουσες. Το πρώτο σαββατοκύριακο της προβολής της απέσπασε 2.9 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά απέσπασε 30 εκατομμύρια δολάρια, με προϋπολογισμό 3 εκατομμύρια δολάρια.
Οικογένεια Μπούμπουλη

Η οικογένεια Μπούμπουλη είναι παλιά οικογένεια ναυτικών και πολιτικών των Σπετσών.
Γουακαμόλε

Ιστορία

Το γουακαμόλε παρασκευάζονταν από τους αζτέκους ήδη από τον 16ο αιώνα. Η λέξη γουακαμόλε προέρχεται από την ναουάτλ λέξη αουακαμόλλι (āhuacamolli) που σημαίνει σάλτσα από αβοκάντο.
Οι πρώτες συνταγές για γουακαμόλε δημοσιεύτηκαν την δεκαετία του 1940, μέχρι την δεκαετία του 1970 απέκτησε μεγάλη φήμη και άρχισε να καταναλώνεται ευρέως.

Γκουασακάκα

H γκουασακάκα είναι μια σάλτσα με βάση το αβοκάντο που προέρχεται από την Βενεζουέλα. Είναι πιο όξινη από το γουακαμόλε επειδή περιέχει ξίδι. Συνήθως συνοδεύει ψημένο κρέας, πίτες τορτίγια και διάφορα άλλα τρόφιμα. Αντί για ντομάτα η γκουασακάκα παραδοσιακά περιέχει πιπεριές τσίλι ή χαλαπένιο.
Rock or Bust

Τραγούδια

1. Rock or Bust (A. Young, M. Young) - 3:04

2. Play Ball (A. Young, M. Young) - 2:47

3. Rock the Blues Away (A. Young, M. Young) - 3:24

4. Miss Adventure (A. Young, M. Young) - 2:57

5. Dogs of War (A. Young, M. Young) - 3:35

6. Got Some Rock & Roll Thunder (A. Young, M. Young) - 3:22

7. Hard Times (A. Young, M. Young) - 2:44

8. Baptism by Fire (A. Young, M. Young) - 3:30

9. Rock the House (A. Young, M. Young) - 2:42

10. Sweet Candy (A. Young, M. Young) - 3:09

11. Emission Control (A. Young, M. Young) - 3:41

Βραβεύσεις

Rock or Bust (άλμπουμ)
Αυστραλία (ARIA Certification): Πλατινένιος
Αυστρία (IFPI Certification): Πλατινένιος
Γερμανία (BVMI Certification): Πλατινένιος
Νέα Ζηλανδία (RMNZ Certification): Χρυσός
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Ελβετία (IFPI Certification): Πλατινένιος
Σουηδία (GLF Certification): Χρυσός
Φαινόμενο Φόρερ

Φαινόμενο Φόρερ (Forer Effect) ή Φαινόμενο Μπάρνουμ (Barnum Effect) ονομάζεται η τάση των ανθρώπων να αξιολογούν προτάσεις ως εξαιρετικά ακριβείς, πιστεύοντας πως αφορούν τους ίδιους προσωπικά, ενώ στην πραγματικότητα είναι αρκετά ασαφείς και αόριστες ώστε να ισχύουν σε μία μεγάλη γκάμα ατόμων. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξηγήσει την ευρεία αποδοχή διαφόρων συστημάτων μεταφυσικής όπως είναι η αστρολογία και η μαντεία, καθώς επίσης και διαφόρων τεστ προσωπικότητας.
Ένα παρόμοιο αλλά πιο γενικό φαινόμενο είναι αυτό της υποκειμενικής επιβεβαίωσης. Η υποκειμενική επιβεβαίωση αφορά την τάση των ανθρώπων να συσχετίζουν δύο άσχετα μεταξύ τους συμβάντα, επειδή μία πεποίθηση, μία προσδοκία, ή μία υπόθεση απαιτεί κάποιον συσχετισμό. Για αυτό το λόγο τα άτομα αναζητούν τα κοινά σημεία μεταξύ της προσωπικότητας τους και τα χαρακτηριστικά του αστρολογικού ζωδίου τους.
Λητώ

Γέννηση της Άρτεμης και του Απόλλωνα

Όταν η Ήρα έμαθε ότι η Λητώ ήταν έγκυος από το Δία, απαγόρευσε στη Λητώ να γεννήσει σε στεριά και σε οποιοδήποτε μέρος κάτω από τον ήλιο. Σύμφωνα με έναν μύθο, όχι και τόσο διαδεδομένο, η Λητώ ήρθε από τη γη των Υπερβορείων με τη μορφή λύκαινας, αναζητώντας τη «χώρα των λύκων», τη Λυκία. Ο πιο διαδεδομένος μύθος λέει ότι όταν η Λητώ έφτανε να γεννήσει, φάνηκε ένα μικρό νησί μέσα στη θάλασσα, η Δήλος, όπου κατάφερε να γεννήσει πρώτα την Άρτεμη κι έπειτα τον Απόλλωνα.
Κατά τον Οβίδιο, μετά τη γέννηση των διδύμων, η Λητώ περιπλανήθηκε και έφτασε μέχρι τη Λυκία, όπου δεν έγινε δεκτή και με την καλύτερη υποδοχή. Όταν πήγε να πιει νερό από μια λίμνη, οι κάτοικοι της το απαγόρευσαν, αναμοχλεύοντας τη λάσπη στο βυθό της λίμνης. Τότε η Λητώ τους μεταμόρφωσε σε βατράχια για την έλλειψη φιλοξενίας που έδειξαν, ώστε να ζουν πάντα καταδικασμένοι στα λασπώδη νερά των ποταμών και των λιμνών.

Η τιμωρία της Νιόβης

Κάποτε η βασίλισσα Νιόβη, που είχε εφτά γιους κι εφτά κόρες, περηφανεύτηκε για την ευγονία και την ομορφιά των παιδιών της, λέγοντας πως «ένα μόνο ζεύγος διδύμων έναντι των τόσων δικών της έχει να επιδείξει η Λητώ, η εκλεκτή του Δία» (εννοώντας την Άρτεμη και τον Απόλλωνα).
Όταν το έμαθε η Λητώ, αγανάκτησε και ζήτησε από τα παιδιά της να τιμωρήσουν την ξιπασιά της Νιόβης. Έτσι κατά τις παραδόσεις οι δύο θεοί σημάδεψαν με τα βέλη τους, η μεν Άρτεμις τις κόρες, ο δε Απόλλων τους γιους.
Τα νεκρά σώματα των παιδιών της Νιόβης έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, αφού ο Δίας μετέτρεπε σε πέτρα όποιον επιχειρούσε να αποδώσει νεκρικές τιμές. Την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί, μετά από τις ικεσίες της Νιόβης και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους.

Λατρεία

Ιερά της Λητούς αναφέρονται από αρχαίες πηγές σε πληθώρα περιοχών του ελλαδικού χώρου. Πολύ συχνά λατρευόταν παράλληλα με τα δυο παιδιά της. Ο Παυσανίας και ο Στράβων αναφέρουν την ύπαρξη ιερών και αγαλμάτων αφιερωμένα στη Λητώ, τον Απόλλωνα και την Άρτεμη στο χωριό Ζωστήρ της Αττικής, στα Μέγαρα, στο Άργος, στη Σπάρτη, στην Τανάγρα, στους Δελφούς (και ο Πίνδαρος αναφέρεται σε μια ωδή του), στο Αρτεμίσιο της Ρόδου, στη Μαντίνεια, στη Φαιστό της Κρήτης (γιορτάζονταν προς τιμήν της τα Εκδύσια), στην Ορτυγία και στη Λατώρεια της Λυδίας, όπου γινόταν και γιορτή αφιερωμένη σε αυτήν.
Μεγάλη ήταν η λατρεία της στη Δήλο, όπου υπήρχε μεγάλος ναός αφιερωμένη σε αυτή, το Λητώον. Σύμφωνα με το μύθο, η Λητώ κέρδισε τη Δήλο από τον Ποσειδώνα, με τον οποίο αντάλλαξε την Καλαυρία. 
Παρόμοιος ήταν ο ναός στη Λυκία, το Λητώον, κοντά στον ποταμό Ξάνθο, "60 στάδια από την πόλη". Επιγραφές υποδεικνύουν ότι το Κοινό των Λυκίων είχε την έδρα του εκεί. Σύγχρονες ανασκαφές, από το 1962 και μετά, έχουν πραγματοποιηθεί στην περιοχή, φέρνοντας στο φως, μεταξύ άλλων, μια τρίγλωσση επιγραφή στα αραμαϊκά, τα ελληνικά και τα λυκιακά.
Δολάριο Σουρινάμ

Ιστορία

Το δολάριο αντικατέστησε το γκούλντεν του Σουρινάμ την πρώτη ημέρα του 2004 και το 1 δολάριο έγινε ίσο σε αξία με 1000 γκούλντεν. Στην αρχή. μόνο τα κέρματα ήταν διαθέσιμα και τα χαρτονομίσματα δεν εκδόθηκαν παρά στα μέσα του Φεβρουαρίου, εξαιτίας προβλήματος με τον εκτυπωτή της Τράπεζας του Καναδά.
Τα παλιά κέρματα που ήταν σε αξία σεντ (δηλαδή 1/100 του γκούλντεν) απέκτησαν την αξία τους αντίστοιχα με το δολάριο. Έτσι, για παράδειγμα, ένα κέρμα των 25 σεντ, το οποίο νωρίτερα άξιζε ένα τέταρτο του γκούλντεν, τώρα ήταν ίσο με ένα τέταρτο του δολαρίου.
Με την τροποποίηση 121 του ISO 4217 δόθηκε στο νόμισμα ο κωδικός SRD στη θέση του γκούλντεν του Σουρινάμ (SRG).

Κέρματα

Σήμερα κυκλοφορούν κέρματα σε ονομαστική αξία των 1, 5, 10, 25, 100 και 250 σεντς , ίδιες αξίες με το προηγούμενο νόμισμα.

Τραπεζογραμμάτια

Το 2004 η κυβέρνηση εισήγαγε τραπεζογραμμάτια (muntbiljet) του 1 και των 2½ δολαρίων. Ακολούθησε η κυκλοφορία χαρτονομισμάτων των 5, 10, 20, 50 και των 100 δολαρίων, από την Κεντρική Τράπεζα του Σουρινάμ.
Πεζούλισες

Τοποθεσία

Πρόκειται για επίμηκες βουνό, με κατεύθυνση από βόρεια προς νότια, και εκτείνεται δυτικά-νοτιοδυτικά του Κομποβουνίου, στην ενδοχώρα της Αχαΐας, αποτελώντας παράλληλα το διοικητικό όριο στην περιοχή τόσο μεταξύ των νεοπαγών «καλλικρατικών» δήμων Δυτικής Αχαΐας και Ερυμάνθου όσο και των κατηργημένων πλέον «καποδιστριακών» δήμων και νυν δημοτικών ενοτήτων Ωλενίας και Τριταίας αντίστοιχα. Βόρειά του βρίσκεται η Βιομηχανική Περιοχή Πάτρας, στα δυτικά του βρίσκεται το όρος Σκόλλις, στα ανατολικά και νοτιοανατολικά του εκτείνεται τμήμα της περιοχής του κάμπου της Βουντούχλας ενώ από εκεί διέρχεται και η Εθνική Οδός Πατρών-Τριπόλεως, γνωστή και ως «111».
Στις βορειοδυτικές παρυφές του βρίσκεται το χωριό Φλόκας καθώς και ο Χ.Υ.Τ.Α. Δυτικής Αχαΐας, στις νοτιοανατολικές τα χωριά Γολέμι, Μάνεσι και Μαστραντώνη, ενώ στις νοτιοδυτικές η Ρουπακιά.
Εθνικός Άχνας

Ιστορία

Ο Εθνικός Άχνας ιδρύθηκε το 1968 στην Άχνα. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1969 η γενική συνέλευση της Κυπριακής Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ενέκρινε το αίτημα του Εθνικού Άχνας και το σωματείο εντάχθηκε στις τάξεις της ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 συμμετείχε μερικές φορά στην Α΄ κατηγορία, για να καθιερωθεί στην ανώτατη κατηγορία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου καταγράφεται στις 28 Αυγούστου του 1974, με την κατάληψη της Άχνας από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Οι κάτοικοι του χωριού, μαζί με πολλούς άλλους πρόσφυγες άλλων περιοχών που είχαν καταφύγει αρχικά στην Άχνα όταν είχαν καταληφθεί οι δικές τους περιοχές, κατέφυγαν στο δάσος της Άχνας (διοικητικά η περιοχή του δάσους της Άχνας αποτελεί μέρος της Βρετανικής Βάσης Δεκέλειας). Αρχικά παρέμεναν σε αντίσκηνα και με την πάροδο του χρόνου οικοδομήθηκε οικισμός. Η περιοχή από τότε ονομάζεται Δασάκι Άχνας. Στην περιοχή αυτή ο Εθνικός Άχνας κατασκεύασε ποδοσφαιρικό γήπεδο, το Στάδιο Εθνικού Άχνας, καθώς και οίκημα.

Ονομασία

Η ονομασία του συλλόγου προέρχεται από τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο Αθηνών, μετά από εισήγηση του αχνιώτη αθλητή Παναγιώτη Πιερή.

Έμβλημα και χρώματα

Χρώματα της ομάδας είναι το κυανό (μπλε) και το άσπρο, όπως τα εθνικά χρώματα της Ελλάδας. Το έμβλημα της ομάδας περιλαμβάνει το χάρτη της Ελλάδας μαζί με αυτόν της Κύπρου.

Ευρωπαϊκή πορεία

Ο Εθνικός Άχνας εξασφάλισε 6 φορές τη συμμετοχή του στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ. Στις πρώτες τρεις συμμετοχές του δεν εξασφάλιζε την πρόκριση. Ωστόσο στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2006, όπου και αυξήθηκαν οι νικήτριες ομάδες, ο Εθνικός Άχνας πέτυχε την καλύτερη κυπριακή εκπροσώπηση στο θεσμό. Ξεκινώντας από τον α΄ γύρο απέκλεισε διαδοχικά τις Παρτιζάνι Τιράνων, ΝΚ Όσιγιεκ και Μακάμπι Πετάχ Τίκβα. Η πρόκριση από τον γ΄ γύρο έδινε στις 11 προκρινόμενες ομάδες θέση στον β΄ προκριματικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2006-2007. Στα επίσημα πρακτικά της ΟΥΕΦΑ, ο Εθνικός Άχνας θεωρείται ως νικητής του Κυπέλλου Ιντερτότο 2006, καθώς τη χρονιά αυτή νικητές αναδεικνύονταν οι 11 ομάδες που προκρίνονταν από τον τρίτο γύρο και εξασφάλιζαν θέση στο β΄ προκριματικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ αντιμετώπισε την ΚΣΦ Ροσελάρε την οποία απέκλεισε. Στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης, από τον οποίο κρίνονταν οι ομάδα που θα συμμετείχαν στους ομίλους της διοργάνωσης, αντιμετώπισε την ΡΚ Λανς. Στον πρώτο αγώνα οι δύο ομάδες εξήλθαν ισόπαλες 0-0. Στον επαναληπτικό στη Γαλλία ο Εθνικός Άχνας έχασε με 1-3 και αποκλείστηκε. Τα επόμενα δύο χρόνια ο Εθνικός Άχνας συμμετείχε και πάλι στο Ιντερτότο, αλλά αποκλειόταν από τον πρώτο γύρο.
Κοινότητα Δάφνης Σερρών

Η κοινότητα Δάφνης ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Αχινού. Περιλάμβανε και τον οικισμό Ορέσκεια.
Συστάθηκε το 1920 αρχικά με την ονομασία Κοινότητα Εζιόβης. Στη συνέχεια μετονομάστηκε αρχικά σε κοινότητα Νεροπλάτανου και τελικά σε κοινότητα Δάφνης. Για ένα μικρό διάστημα την περίοδο 1941-42 εντάχθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης αλλά στη συνέχεια επανήλθε στον νομό Σερρών. Διατηρήθηκε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε

Ιστορικά στοιχεία

Σε τραπεζοειδές ύψωμα, που βρίσκεται λίγο ανατολικότερα από το χωριό, έχουν εντοπιστεί τα ίχνη ενός αρχαίου οικισμού της Βισαλτίας, που είχε ακμάσει κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή. Στο ύψωμα έχουν βρεθεί αρχαία αγγεία, πολυάριθμα όστρακα αγγείων και νομίσματα διαφόρων πόλεων και περιόδων. Επίσης, στη θέση του κοντινού οικισμού της Ορέσκειας, όπου επισημάνθηκαν θεμέλια αρχαίων κτηρίων και αποκομίστηκαν διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα και επιγραφές, τοποθετείται το ομώνυμο αρχαίο πόλισμα της Βισαλτίας, που το εθνικό όνομα των κατοίκων του («Ορεσκίων») αναφέρεται σε αρχαία νομίσματα και το οποίο είχε ακμάσει από τα αρχαϊκά ως τα ρωμαϊκά χρόνια. 
Στα μέσα του 15ου αιώνα αποτέλεσε τόπο διαμονής της Σέρβας πριγκήπισσας Μάρας Βράνκοβιτς, κόρης του Σέρβου άρχοντα Γεωργίου Βράνκοβιτς, συζύγου του σουλτάνου Μουράτ Β' και θείας του Γεωργίου Καστριώτη - Σκεντέρμπεη. Σώζονται μέχρι σήμερα κοντά στο χωριό Δάφνη τα ερείπια του λεγόμενου "Πύργου της Μάρας".
Τέοντορ φον ντερ Πφόρτεν

Βιογρφαφία

Μεγάλωσε στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας. Σχολείο πήγε στο Μόναχο όπου έβγαλε το γυμνάσιο. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο μέχρι το 1896. Αποφοίτησε το 1899 και διορίστηκε δικαστής το 1890. Δύο χρόνια σργότερα, το 1892 έγινε ειριδοδίκης, και το 1904 διορίστηκε στο υπουργείο δικαιωσύνης της Βαυαρίας.
Μουσείο Κοντέ

Σύντομο ιστορικό

Το 1886 ο Ερρίκος της Ορλεάνης, δούκας του Ωμάλ (duc d’Aumale), γιος του βασιλέα Λουδοβίκου - Φιλίππου δώρισε στο Ινστιτούτο της Γαλλίας (Institut de France), του οποίου ήταν μέλος, το ανάκτορο του Σαντιγί καθώς και τις συλλογές έργων τέχνης και άλλων αντικειμένων που είχε συγκεντρώσει, με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί Μουσείο, με την προϋπόθεση να μην απομακρυνθούν από εκεί οι συλλογές και να μην αλλοιωθεί ο τρόπος παρουσίασής τους. Η συλλογή των πινάκων εκτέθηκε στον πρώτο όροφο του ανακτόρου, όπου ήταν τα διαμερίσματα της Πριγκιπίσσης Κοντέ, από την οποία έλαβε το όνομά του το Μουσείο.

Η συλλογή πινάκων

Στο Μουσείο στεγάζεται σημαντικότατη συλλογή πινάκων, θεωρούμενη η δεύτερη στη Γαλλία μετά από αυτήν του Μουσείου του Λούβρου. Εκτίθενται πίνακες Γάλλων, Ιταλών και Φλαμανδών δημιουργών του 15ου και 16ου αιώνα. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται Οι τρεις Χάριτες και η Παναγία του Λορέτο του Ραφαήλ, το Κονσέρτο στους αγρούς του Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό, το Πορτρέτο του Μολιέρου του Πιέρ Μινιάρ, τέσσερις πίνακες του Αντουάν Βαττώ, έργα των Σασσέττα (Ο μυστικός γάμος του Αγίου Φραγκίσκου), Πιέρο ντι Κόζιμο, Φρα Αντζέλικο, Φιλίππο Λίππι, Πάολο Βερονέζε, Νικολά Πουσέν, Ευγενίου Ντελακρουά, Άντονι βαν Ντάικ, Άλμπρεχτ Ντύρερ, Τιτσιάνο, Χανς Μέμλινγκ, Αννίμπαλε Καρράτσι, Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, 260 πίνακες και σχέδια των Φρανσουά και Ζαν Κλουέ και άλλων διάσημων δημιουργών

Η βιβλιοθήκη

Στη βιβλιοθήκη του «μικρού ανακτόρου» (Petit Château) βρίσκονται περισσότερα από 1300 χειρόγραφα και 12.500 τυπωμένα βιβλία, συμπεριλαμβανομένης και μιας Βίβλου τυπωμένης από τον Γουτεμβέργιο και 700 πολύ παλαιών βιβλίων, 200 μεσαιωνικά χειρόγραφα, 40 μινιατούρες του Ζαν Φουκέ (Jean Fouquet) στο Βιβλίο των Ωρών και το διάσημο έργο Les Très Riches Heures du duc de Berry του Δούκα Ζαν ντε Μπερύ.
Ωρίων Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας

Η Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας, γνωστή με το διακριτικό όνομα Ωρίων, ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2001 και αριθμεί περισσότερα από 100 μέλη. Φιλοξενείται στο χώρο του Εργαστηρίου Αστρονομίας του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Σκοπός της είναι η διάδοση της Αστρονομίας, της Αστροφυσικής και γενικά των Επιστημών του Διαστήματος στο κοινό. Για το σκοπό αυτό οργανώνει εκδηλώσεις όπως διαλέξεις για το κοινό, αστρονομικές παρατηρήσεις, σεμινάρια, εξορμήσεις σε αστεροσκοπεία και αστρονομικά ιδρύματα και συνεργάζεται με εκπαιδευτικούς φορείς της Πάτρας.

Ιστορικά

Κατά την τριετία 1998-2001 στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας πραγματοποιούνταν συναντήσεις στο χώρο του εργαστηρίου αστρονομίας, όπου γινόταν συζητήσεις γύρω από θέματα που άπτονταν των επιστημών του διαστήματος. Το 2001, ένας πυρήνας φοιτητών που συναντήθηκαν μέσω του αστρονομικού site Astrovox, ήρθε σε επαφή με τον επίκουρο καθηγητή Βασίλη Ζαφειρόπουλο που διοργάνωνε τις αστρονομικές συζητήσεις. Ως αποτέλεσμα, το πρώτο τρίμηνο του 2001 αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια εταιρεία στα πρότυπα των υπόλοιπων αστρονομικών συλλόγων που υπήρχαν στην Ελλάδα με σκοπό να συνενώσει όλους τους φίλους της αστρονομίας που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας και παράλληλα να οργανώσει μια πληθώρα δραστηριοτήτων. Το Μάρτιο του 2001 πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των ιδρυτικών μελών. Αφού ψηφίστηκε το καταστατικό και συζητήθηκαν διάφορες λεπτομέρειες σχετικά με τη λειτουργία της εταιρείας, κινήθηκαν οι νομικές διαδικασίες για την αναγνώρισή της από το πρωτοδικείο και αποφασίστηκε η συγκρότηση της τριμελούς διοικούσας επιτροπής η οποία θα αναλάμβανε τη διοίκηση μέχρι την πρώτη γενική συνέλευση. Η επιτροπή αυτή αποτελείτο από τους Β. Ζαφειρόπουλο Β., Α. Παπαλάμπρου και Κ. Γουργουλιάτο. Παράλληλα, αποφασίστηκαν και οι πρώτες δραστηριότητες της εταιρείας. Η πρώτη γενική συνέλευση του Ωρίωνα έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 2001 και ανέδειξε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας.

Διοίκηση

Η Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας "Ωρίων" διοικείται από το τέταρτο, στην ιστορία της, διοικητικό συμβούλιο που αποτελείται από τους κκ Ζαφειρόπουλο Βασίλειο (Πρόεδρο), Ματθαίου Αλέξιο (Αντιπρόεδρο), Χρυσόπουλο Ιωακείμ (Γραμματέα), Κουλουμβάκο Αθανάσιο (Ταμία) και Λιοδάκη Ιωάννη (Μέλος).
Παγκόσμιο Συνέδριο των Λαών της Γεωργίας

Παγκόσμιο Συνέδριο των Λαών της Γεωργίας (ΠΣΛΓ) — κοινωνικό κίνημα γεωργιανών, που διαμένουν στη Γεωργία και στο εξωτερικό, ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2009.

Δομή και Ηγεσία

Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στη Βιέννη, Αυστρία. Το ρώσικο παράρτημα άνοιξε στην Αγία Πετρούπολη. 
Πρόεδρος Αλεξάντερ Γιεμπραλίτζε, Ρώσος επιχειρηματίας, Γενικός Διευθυντής της «Ταλιόν» OJSC. 
Αντιπρόεδρος Μπάντρι Μελάντζε , αναπληρωτής γενικός διευθυντής ασφαλείας στην κρατική επιχείρηση «Φαρμακεία της Πρωτεύουσας» της Μόσχας.  
Αντιπρόεδρος Βλαντίμιρ Χομέρικι, σύμβουλος του πρύτανη της Ρωσικής Kρατικής Aκαδημίας ειδικών στον τομέα καινοτομιών και επενδύσεων. 
Διευθυντής του  ρωσικού παραρτήματος, Αλεξάντερ Κιντεράγια.