Σιλβέστρο Βαλιέρ

Πρώτα χρόνια

Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ήταν ο μοναδικός γιος του 102ου Δόγη της Βενετίας Μπερτούτσιο Βαλιέρ (1656 - 1658) που είχε επιζήσει μετά τον θάνατο του πατέρα του. Παντρεύτηκε στην εκκλησία της Σάντα Μαρία Φορμόζα (8 Αυγούστου 1649) σε ηλικία 19 ετών την Ελισάβετ Κουερίνι και στην συνέχεια διορίστηκε Πραίτορ. Δεν περιγράφεται ότι είχε ιδιαίτερα χαρίσματα αλλά ήταν όμορφος, εμφανίσιμος και καλός ομιλητής προσόντα που τον βοήθησαν να ακολουθήσει σταδιοδρομία σε διπλωματικό επίπεδο σαν πρέσβης. Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ήταν λάτρης της καλής ζωής, έδινε συνεχώς φιλανθρωπίες στους φτωχούς που τον αγαπούσαν πάντοτε.

Δόγης της Βενετίας

Ο προκάτοχος του Φραντσέσκο Μοροζίνι πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1694, ήταν ένας από τους κορυφαίους κυβερνήτες στην Δημοκρατία της Βενετίας που ανακατέκτησε τα προηγούμενα χρόνια ολόκληρη την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε ηλικία 75 ετών βρισκόταν στο πεδίο της μάχης. Με τον θάνατο του η Βενετία αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα και οι Βενετοί αναζητούσαν έναν νέο δόγη ο οποίος δεν θα είχε μεγάλες πολιτικές φιλοδοξίες. Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ εξελέγη Δόγης της Βενετίας (25 Φεβρουαρίου 1694) και η ενθρόνιση του γιορτάστηκε μεγαλοπρεπέστατα με πολλά πανηγύρια όπως σε όλους τους δόγηδες. Το Μεγάλο Συμβούλιο είχε απαγορεύσει από το 1645 τα πανηγύρια όταν γινόταν η στέψη κάθε δόγισσας για να περιορίσουν τις σπατάλες λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ζήτησε να εξαιρεθεί η δική του σύζυγος και το πέτυχε. Η Ελισάβετ Κουερίνι κατόπιν στέφτηκε δόγισσα της Βενετίας σε μεγαλοπρεπή τελετή (4 Μαρτίου 1694), φορούσε μια χρυσή ρόμπα, ένα λευκό πέπλο και ένα δουκικό στέμμα διακοσμεμένα με κοσμήματα και έναν αδαμάντινο σταυρό στο στήθος. Ο Βαλιέρ και η σύζυγος του κάθισαν κατόπιν στον θρόνο του δόγη και δέχτηκαν πολλά συγχαρητήρια από συμβούλους, δικαστές και υπουργούς.

Απόκτηση της Πελοποννήσου

Ο Έκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος ή Πόλεμος του Μοριά που ξέσπασε ανάμεσα στους Βενετσιάνους και τους Οθωμανούς ήταν τμήμα ενός ευρύτερου πολέμου που ξέσπασε τότε σε παγκόσμια κλίμακα ανάμεσα στις χριστιανικές δυνάμεις του Ιερού Συνασπισμού και τους Οθωμανούς. Μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τον Φραντσέσκο Μοροζίνι ακολούθησε η συντριβή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην "Μάχη της Ζέντα" από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Η μάχη αυτή στάθηκε αιτία να λήξει ο πόλεμος με πανηγυρική ήττα των Τούρκων που εκλιπαρούσαν ειρήνη. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν στο Σρέμσκι Καρλόβτσι και ολοκληρώθηκαν με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς (26 Ιανουαρίου 1699). Η Βενετία δέχτηκε με τους όρους της συνθήκης την Πελοπόννησο, την Αίγινα, την Λευκάδα και την Ζάκυνθο, παρά τα μεγάλα δώρα που δέχτηκε η Βενετία δεν έδειξε ικανοποιημένη επειδή είχε ξοδέψει πολλά χρήματα και είχε την μεγαλύτερη συμμετοχή. Τα ταμεία της Βενετίας βρέθηκαν στην συνέχεια σε οδυνηρή κατάσταση αλλά ο Σιλβέστο Βαλιέρ εξακολουθούσε να κάνει νέες σπατάλες.
Η Πελοπόννησος δεν θα μείνει όμως για πολύ στους Βενετούς, πολύ σύντομα οι ίδιοι οι Έλληνες έντονα δυσαρεστημένοι με την διακυβέρνηση τους θα καλέσουν ξανά τους Οθωμανούς που θα την ανακαταλάβουν εύκολα με την βοήθεια τους.

Θάνατος

Η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευσε τον τελευταίο χρόνο λόγω οικογενειακών διαφορών, πέθανε (7 Ιουλίου 1700) και τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου στον οποίο έχουν ταφεί άλλοι 24 δόγηδες από τον 15ο αιώνα. Την περίοδο 1705- 1708 κτίστηκε μεγαλοπρεπής τάφος για να στεγάσει τον ίδιο, την σύζυγο και τους γονείς του, ο τάφος κατασκευάστηκε με δυο πλευρές από μαύρο μάρμαρο Κορινθιακού ρυθμού. Τα σχέδια έγιναν από τον αρχιτέκτονα Ανδρέα Τιντάλι, τα γλυπτά κατασκευάστηκαν από τον Αντόνιο Ταρσία και τον Πιέτρο Μπαράττα, η επίβλεψη των αναγλύφων έγινε από τον Γκρουππέλλο Μαρίνο.