Σεϋχέλλες

Ιστορία

Ενώ Αυστραλονήσιοι ταξιδευτές ή Άραβες έμποροι πιστεύεται ότι ήταν οι πρώτοι επισκέπτες του νησιού, η πρώτη γραπτή αναφορά στα νησιά είναι του 1502. Τη χρονιά εκείνη ο διάσημος Πορτογάλος εξερευνητής, Ναύαρχος Βάσκο ντα Γκάμα ανακάλυψε τα νησιά σε ένα από τα ταξίδια του στις Ινδίες (περνώντας από τα Αμιράντες) και οι Σεϋχέλλες χαρτογραφήθηκαν για πρώτη φορά. Ο ντα Γκάμα τους έδωσε το όνομα του ιδίου («Νησιά του Ναυάρχου»). Η πρώτη γραπτή αναλυτική περιγραφή στα νησιά ανάγεται στο 1609, από το πλήρωμα του αγγλικού πλοίου «Ασένσιον» (Ascension). Τα νησιά χρησιμοποιήθηκαν περιστασιακά από πειρατές για δουλεμπόριο μεταξύ Ασίας και Αφρικής. Γύρω στα 1742 άρχισε ο εποικισμός των νησιών από Γάλλους δουλεμπόρους με λευκούς αποίκους και μαύρους Αφρικανούς δούλους.
Το 1756 οι Γάλλοι ανέλαβαν το έλεγχο των νησιών και ο πλοίαρχος Νικολά Μορφέ έθεσε το θεμέλιο λίθο που σηματοδότησε τον επίσημο εποικισμό. Τα νησιά έλαβαν το όνομά τους από τον υπουργό Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΕ΄, Ζαν Μορό ντε Σεσέλ. Την περίοδο από το 1794 ως το 1812 Βρετανοί και οι Γάλλοι διεκδίκησαν την κυριαρχία επί του νησιού. Την περίοδο του πολέμου Αγγλίας και Γαλλίας, ο Γάλλος κυβερνήτης Ζαν Μπατίστ Κε ντε Κινσί δεν προέβαλε αντίσταση όταν εχθρικά πλοία αφίχθησαν στα νησιά. Το 1812 η Αγγλία ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο, μετά την παράδοση του Μαυρικίου. Με βάση τη συνθήκη ειρήνης του Παρισιού, το 1814, τα νησιά παρέμειναν υπό αγγλική κυριαρχία, με Γάλλο κυβερνήτη. Οι Σεϋχέλλες αποτέλεσαν αρχικά τμήμα της αποικίας του Μαυρικίου και το 1872 απέκτησαν διοικητική αυτονομία. Το 1903 έγιναν αποικία της Βρετανίας.
Τις επόμενες δεκαετίες έγιναν πολλά και σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης των νησιών. Παράλληλα όμως αναπτύχθηκε και ένα κίνημα που επιζητούσε την απαλλαγή από τον αποικιακό έλεγχο του Λονδίνου. Τη δεκαετία του 1960 ως κύριες πολιτικές δυνάμεις πρόβαλαν το Δημοκρατικό Κόμμα των Σεϋχελλών, με επικεφαλής τον Τζέιμς Μάντσαμ, που ήταν υπέρ της ενσωμάτωσης της αποικίας στη Μεγάλη Βρετανία και το Ενιαίο Λαϊκό Κόμμα των Σεϋχελλών, του Φρανς-Αλμπέρ Ρενέ, που επεδίωκε την πλήρη ανεξαρτησία. Το 1970 το Δημοκρατικό Κόμμα διέθετε τις περισσότερες έδρες στο νομοθετικό συμβούλιο, το οποίο είχε δημιουργηθεί από την αποικιακή διοίκηση. Την ίδια χρονιά παραχωρήθηκε καθεστώς αυτοκυβέρνησης από τη Μεγάλη Βρετανία.
Το 1976 συντάχθηκε Σύνταγμα και οι Σεϋχέλλες διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, στις 29 Ιουνίου. Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού, με τον Μάντσαμ να γίνεται πρώτος πρόεδρος και τον Ρενέ να γίνεται πρωθυπουργός. Την επόμενη χρονιά γίνεται πραξικόπημα και την εξουσία καταλαμβάνει ο Γάλλος δικηγόρος Ρενέ. Παράλληλα, το κόμμα του μετονομάστηκε σε Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα, ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα και καθιερώθηκε μονοκομματική διακυβέρνηση, η οποία προχώρησε την εφαρμογή μέτρων σοσιαλιστικού χαρακτήρα, φροντίζοντας για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων. Οι αντίπαλοι του νέου καθεστώτος προσπάθησαν να το ανατρέψουν, με απόπειρες πραξικοπημάτων, που εκδηλώθηκαν με τη βοήθεια ξένων μισθοφόρων, με τη βοήθεια του καθεστώτος της Νότιας Αφρικής, το οποίο δεχόταν επικρίσεις από τον Ρενέ για τη ρατσιστική πολιτική του. Τέτοιες απόπειρες έγιναν ανεπιτυχώς το 1981 και 1982. Το 1991 η δημοκρατία επανήλθε στο νησιωτικό κράτος με την επαναφορά του πολυκομματισμού. Το νέο Σύνταγμα του 1992 δεν εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα, καθώς δε συμπλήρωσε το απαιτούμενο ποσοστό του 60% των ψηφοφόρων. Ωστόσο, το 1993 εγκρίθηκε η αναθεώρηση του Συντάγματος και τον ίδιο χρόνο διενεργήθηκαν ελεύθερες εκλογές (με συμμετοχή πέντε κομμάτων της Αντιπολίτευσης ως ενιαίου συνασπισμού) στις οποίες ο Ρενέ αναδείχθηκε ξανά πρόεδρος, όπως και στις πρόωρες προεδρικές εκλογές του 2001, κατά τις οποίες η αντιπολίτευση έκανε λόγο για νοθεία. Ο Ρενέ παρέμεινε πρόεδρος έως το 2004 οπότε αποσύρθηκε από την πολιτική για να αναλάβει ο Τζέιμς Μισέλ. που επικράτησε στις προεδρικές εκλογές του 2006 και επανεξελέγη το 2011.

Γεωγραφία και κλίμα

Η θέση του νησιωτικού κράτους βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Μαδαγασκάρης, και γύρω στα 1.600 χλμ. ανατολικά της Κένυας. Ο αριθμός των νησιών του αρχιπελάγους αναφέρεται συχνά ως 115, ενώ στο Σύνταγμα της χώρας αναγράφονται 155 νησιά. Από γεωλογικής άποψης, οι Σεϋχέλλες παρουσιάζουν διαφορετική μορφολογία σε σχέση με άλλα νησιά της περιοχής της Μαδαγασκάρης. Τα νησιά αντιπροσωπεύουν την ανάδυση αρχαίων γρανιτικών σχηματισμών, που αποτελούν το βόρειο τμήμα της ράχης των Μασκαρένιας. Η προέλευσή τους πιθανότατα να σχετίζεται με τη διάλυση της αρχαίας ηπείρου Γκοντβάνα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα τα νησιά διακρίνονται σε συστάδες. Συγκεκριμένα:
Υπάρχουν 42 γρανιτικά νησιά, τα οποία από το μεγαλύτερο στο μικρότερο είναι: Μαέ (όπου και το υψηλότερο σημείο του κράτους, 928 μ.), Πραλέν (Praslin), Σιλουέτ, Λα Ντιγκ, Κιριέζ, Φελισιτέ, Φρεγκάτ, Σεν Αν, Βόρειο, Σερφ, Μαριάν, Γκραν Σουρ (Sœur), Κουζέν, Κουζίν (Cousine), Λον, Ρεσίφ, Ρουντ (Πραλέν), Ανονίμ, Μαμέγ, Μογιέν, Νησί των Θαλάσσιων Αγελάδων, Λ' Ιλέτ, Μπίκον (Ιλ Σες), Κασέ, Κόκος, Ρουντ (Μαέ), L'Ilot Frégate, Μπουμπί, Σοβ Σουρί (Μαέ), Σοβ Σουρί (Πραλέν), Ιλ Λα Φους, Οντούλ, L'Ilot, Ρατ, Σουρί, Σεν Πιερ (Πραλέν), Ζαβέ, Χάρισον Ροκς (Γκραντ Ροσέ).
Βόρεια των γρανιτικών νησιών βρίσκονται τα Ντενίς, Μπερντ. Στα νότια των γρανιτικών απαντώνται τα νησιά Κετιβί (Coëtivy) και Πλατ (Platte).
Εξάλλου υπάρχουν 29 κοραλλιογενή νησιά στη συστάδα Αμιράντες, στα δυτικά των γρανιτικών: Ντερός (Desroches), Ατόλλη Πουάβρ (αποτελούμενη από τα 3 νησιά : Πουάβρ (Poivre), Φλορεντέν (Florentin) και το Νότιο Νησί), Αλφόνς, Ντ' Αρός (D'Arros), Ατόλλη Σεν Ζοζέφ (συναποτελούμενη από 14 νησιά: Σεν Ζοζέφ Ιλ ο Φουκέτ (Joseph Ile aux Fouquets), Ρεσούρς (Ressource), Πτι Καρκασά (Petit Carcassaye), Γκραν Καρκασά (Grand Carcassaye), Μπενζαμέν (Benjamin), Μπανκς Φεράρι (Bancs Ferrari), Σιεν (Chiens), Πελικάν (Pélicans), Βαρ (Vars), Ιλ Πολ (Ile Paul), Μπανκ ντε Σαμπλ (Banc de Sable), Μπανκ ο Κοκό (Banc aux Cocos) και Ιλ ο Πουλ (Ile aux Poules), Μαρί Λουίζ, Ντενέφ (Desnoeufs), Άφρικαν Μπανκς (African Banks, συναποτελούμενο από 2 νησιά: Άφρικαν Μπανκς και Νότιο Νησί), Ρεμίρ (Rémire), Σεν Φρανσουά, Μπουντέζ, Ετουάλ (Etoile), Μπιζουτιέ (Bijoutier).
Στη συστάδα Φάρκουαρ βρίσκονται 13 κοραλλιογενή νησιά, νότια και νοτιοδυτικά των Αμιράντες: Ατόλλη Φαρκουχάρ (που αποτελείται από 10 νησιά), Ατόλλη Προβιντάνς (αποτελούμενη από τα νησιά Προβιντάνς και Μπανκς Προβιντάνς) και Σεν Πιερ.
Τέλος, υπάρχουν και 67 νησιά - κοραλλιογενείς αναδύσεις στη συστάδα Αλντάμπρα, δυτικά της συστάδας Φάρκουαρ: Ατόλλη Αλντάμπρα, αποτελούμενη από 46 νησιά), Ασουμπσιόν (Assumption), Αστόβ (Astove) και την Ατόλλη Κοσμολέντο (συναποτελούμενη από 19 νησιά).
Τα νησιά Αλντάμπρα, Ντερός και οι Φάρκουαρ νήσοι επιστράφηκαν στις Σεϋχέλλες από την Αγγλία, έπειτα από την ανεξαρτησία.

Κλίμα

Τα νησιά έχουν ισημερινό κλίμα, το οποίο ευνοεί την καλλιέργεια του κοκοφοίνικα. Στις χαμηλές ακτές παρατηρούνται μαγκρόβιοι σχηματισμοί. Η μέση ετήσια θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 27 βαθμούς Κελσίου και δεν υπάρχουν σημαντικές διακυμάνσεις σε αυτή. Αναφορικά με τις βροχοπτώσεις και με τους ανέμους, διακρίνονται δύο εποχές: η μία είναι από τον Ιούνιο ως τον Οκτώβριο (εποχή ξηρασίας), κατά την οποία πνέουν οι νοτιοανατολικοί αληγείς άνεμοι, καθώς επίσης και η δεύτερη από το Δεκέμβριο ως το Μάρτιο, οπότε πνέουν υγροί βορειοδυτικοί μουσώνες. Τρία νησιά υπέστησαν μεγάλες καταστροφές το 2004 από το φονικό τσουνάμι που έπληξε τον Ινδικό. Πολλά νησιά φιλοξενούν σπάνια είδη πανίδας, όπως οι θαλάσσιες χελώνες, ο κοιλάκανθος (ψάρι), καρκινοειδή, πτηνά και εχινόδερμα.

Διοικητική διαίρεση

Το κράτος διαιρείται σε 25 διοικητικές περιοχές οι οποίες συναποτελούν τα εσώτερα νησιά. Οκτώ από τις επαρχίες συγκροτούν την πρωτεύουσα των Σεϋχελλών και αναφέρονται ως Μείζονα Βικτώρια. Ενώ άλλες 14 επαρχίες θεωρούνται το αγροτικό κομμάτι του κύριου νησιού Μαέ με δύο επαρχίες στην Πραλέν και μια στη Λα Ντιγκ, η οποία συμπεριλαμβάνει αντίστοιχα άλλα γύρω νησιά.Τα υπόλοιπα Εξωτερικά νησιά δε θεωρούνται τμήμα καμιάς επαρχίας.

Δημογραφία

Καθώς τα νησιά δεν είχαν ποτέ αυτόχθονα πληθυσμό, η σημερινή εθνολογική σύνθεση περιλαμβάνει ανθρώπους που μετανάστευσαν στη χώρα. Οι μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες είναι Γάλλοι, Αφρικανοί, Ινδοί και Κινέζοι από υπερπόντιες περιοχές. Τα γαλλικά και τα αγγλικά είναι οι επίσημες γλώσσες μαζί με την Κρεολική Σεσελουά, η οποία βασίζεται κυρίως στη γαλλική. Σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2002, οι περισσότεροι Σεσελουά είναι Χριστιανοί: εξ αυτών το 82,3% ασπάζονται το Ρωμαιοκαθολικό δόγμα, 6,4% είναι Αγγλικανοί και 4,5% ανήκουν σε άλλες χριστιανικές αιρέσεις. Επίσης, υπάρχουν 341 Μάρτυρες του Ιεχωβά. Υπάρχουν επίσης μειονότητες Ινδουιστών και Μουσουλμάνων της τάξης του 2,1% και του 1,1% αντίστοιχα. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 73,3 χρόνια (69 χρόνια οι άνδρες και 78 οι γυναίκες).

Οικονομία

Οι κάτοικοι της νησιωτικής χώρας απολαμβάνουν ένα από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Αφρική (8.960 $, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, 2007) και η χώρα θεωρείται ανεπτυγμένη οικονομικά. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από την εποχή της ανεξαρτησίας (1976), το κατά κεφαλήν παραγόμενο εισόδημα σχεδόν επταπλασιάστηκε σε σχέση με παλιότερα, οπότε η οικονομία βασιζόταν αποκλειστικά στις καλλιέργειες για αυτοκατανάλωση. Το ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης είναι 17.560,062 αμερικανικά δολάρια σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2008, και 9.440,095 δολάρια ΗΠΑ σε πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία.
Στυλοβάτες της οικονομίας είναι πρώτιστα ο τουρισμός και η αλιεία, κυρίως τόνου. Σχεδόν το 30% του εργατικού δυναμικού απασχολούνται σε τουριστικές επιχειρήσεις. Πρόσφατα η κυβέρνηση ενθάρρυνε τις ξένες επενδύσεις με σκοπό την αναβάθμιση των ξενοδοχειακών μονάδων και των λοιπών τουριστικών υπηρεσιών. Αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν οι επενδύσεις σε τουριστικές επιχειρήσεις και σε θέρετρα κυρίως πέντε αστέρων. Η Γαλλία και η Ισπανία διαθέτουν αλιευτικούς στόλους, με βάση στις Σεϋχέλλες. Εκτός από την αλιεία, αναπτύχθηκε η βιομηχανία σε μικρό βαθμό αλλά και οι υπεράκτιες επιχειρήσεις. Η τουριστική κίνηση μειώθηκε δραστικά το 1991-92 εξαιτίας του Πολέμου στον Κόλπο και ξανά μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, το 2001. Ωστόσο, το 2006 και το 2007 ο τουρισμός παρουσίασε ανάκαμψη, σημειώνοντας ρεκόρ για τη χώρα, αναφορικά με την κίνηση.
Toν Νοέμβριο του 2008 η χώρα ήρε τον έλεγχο στο νόμισμά της. Την ίδια περίοδο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συμφώνησε να χορηγήσει στη χώρα έκτακτο δάνειο. To εξωτερικό χρέος της χώρας, ύψους 800 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, αντιστοιχεί σχεδόν στο 175% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το κράτος αποτελεί το πιο χρεωμένο στον κόσμο κατά κεφαλήν (με συνολικό δημόσιο χρέος να ισούται σχεδόν με το 122,8% του ΑΕΠ). Η ρουπία υποτιμήθηκε κατά 78% έναντι του αμερικανικού δολαρίου στις 3 Νοεμβρίου του 2008. Οι Σεϋχέλλες είναι το μικρότερο κράτος στον κόσμο που εκδίδει δικό του νόμισμα (δηλ. δεν είναι "κλειδωμένο" ως προς την ισοτιμία με νόμισμα άλλης χώρας και επίσης δε χρησιμοποιείται από άλλο κράτος).
Το 2008 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη για τη χώρα και συνεχή αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

Εκπαίδευση

Ως τα μέσα του 19ου αιώνα η επίσημη εκπαίδευση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Το 1851 άρχισαν να λειτουργούν σχολεία με μέριμνα της Ρωμαιοκαθολικής και της Αγγλικανικής Εκκλησίας, στα οποία δίδασκαν μοναχοί και μοναχές από το εξωτερικό. Αυτό συνεχίστηκε ακόμα και όταν ανέλαβε τη λειτουργία των σχολικών ιδρυμάτων η κυβέρνηση, το 1944. Το 1970 άνοιξε το πρώτο τεχνικό σχολείο και έγιναν διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί που είχαν σπουδάσει στις Σεϋχέλλες. Από το 1981 καθιερώθηκε η δωρεάν παιδεία, που είναι υποχρεωτική για τα παιδιά από την πρώτη ως την 9η τάξη, ξεκινώντας από την ηλικία των 5 ετών και φτάνοντας στην ηλικία των 16 ετών. Τα παιδιά πληρώνουν για τις στολές τους όχι όμως και για τα βιβλία τους, τα οποία διανέμονται δωρεάν. Η διδασκαλία γίνεται στις πρώτες τάξεις στην Κρεολική Σεσελουά και η αγγλική γλώσσα εισάγεται από την τρίτη τάξη και έπειτα. Επίσης, η γαλλική γλώσσα εισάγεται από την έκτη τάξη και μετά. Επίσης, η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι δωρεάν από την ηλικία των 16 ετών ως την ηλικία των 18. Σύμφωνα με στοιχεία του 2002, το 99% των παιδιών που ξεκίνησαν το Δημοτικό ήταν πιθανό ότι θα έφταναν μέχρι την πέμπτη τάξη.
Λειτουργεί το Πολυτεχνείο, για την προετοιμασία για πανεπιστημιακή εκπαίδευση, στο οποίο φοιτούσαν 1.600 άτομα το 1991. Δεν υπάρχουν ευκαιρίες για πανεπιστημιακή εκπαίδευση στα νησιά. Ωστόσο, αρκετοί νέοι και νέες φοιτούν σε βρετανικά, αμερικανικά και γαλλικά πανεπιστήμια με υποτροφίες.
Οι εγγράμματοι στη χώρα είναι σε ποσοστό 106% γυναίκες και 98% άνδρες, σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO του 2004.
Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2009 άρχισε να λειτουργεί και το πρώτο πανεπιστήμιο στη χώρα.

Συγκοινωνίες

Κύριο λιμάνι είναι αυτό της πρωτεύουσας Βικτόρια. Το οδικό δίκτυο καλύπτει 458 χιλιόμετρα, σύμφωνα με στοιχεία του 2003. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Το 2008 στη χώρα λειτουργούσαν 15 συνολικά αεροδρόμια.