Λουδοβίκος Γ΄ της Βαυαρίας

Πρώιμα χρόνια

Ο Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Μόναχο στις 7 Ιανουαρίου 1845. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πρίγκιπα Λεοπόλδου της Βαυαρίας και της συζύγου του Αυγούστας Φερδινάνδας της Αυστρίας, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Πήρε το όνομά του προς τιμήν του παππού του, βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας.
Πέρασε τα πρώτα του χρόνια διαμένοντας στην Κατοικία του Μονάχου και όταν έγινε 10 ετών η οικογένειά του μετακόμισε στο Παλάτι Λόιχτενμπεργκ. Τα έτη 1852-1863 παρακολουθούσε μαθήματα από τον Φερντινάντ φον Μαλέτς, λοχαγό του βαυαρικού στρατού.
Το 1861, σε ηλικία δεκαέξι ετών, ο Λουδοβίκος ξεκίνησε τη στρατιωτική του καριέρα, όταν ο θείος του βασιλιάς Μαξιμιλιανός Β΄ της Βαυαρίας του έδωσε το βαθμό του υπολοχαγού. Ένα χρόνο αργότερα εισήχθη στο Λουδοβίκειο-Μαξιμιλιάνειο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου σπούδασε νομικά και οικονομικά. Σε ηλικία δεκαοχτώ ετών έγινε αυτόματα μέλος της γερουσίας του νομοθετικού σώματος της Βαυαρίας.
Το 1866 η Βαυαρία θα συμμαχήσει με την Αυστριακή Αυτοκρατορία στον Αυστροπρωσικό πόλεμο. Ο Λουδοβίκος συμμετέχοντας στη μάχη του Χέλμστετ, δέχτηκε μια σφαίρα στο μηρό του. Αργότερα τιμήθηκε με στρατιωτικά παράσημα για τη συμμετοχή του αυτή.

Αντιβασιλέας της Βαυαρίας

Στις 12 Δεκεμβρίου 1912 ο πατέρας του Λουδοβίκου, Λεοπόλδος, απεβίωσε. Ο Λεοπόλδος είχε συμμετάσχει ενεργά στην εκθρόνιση του ανιψιού του, Βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ και είχε επίσης ενεργήσει ως αντιβασιλέας για τον άλλο του ανιψιό, τον Βασιλιά Όθωνα. Μολονότι ο Όθωνας θεωρούνταν βασιλιάς από το 1886, βρισκόταν υπό ιατρική παρακολούθηση από το 1883 και ήταν κατανοητό ότι ήταν διανοητικά ανίκανος να βασιλεύσει. Ο Λουδοβίκος, επομένως, με το θάνατο του πατέρα του, γινόταν αμέσως αντιβασιλέας.
Σχεδόν αμέσως ορισμένοι κύκλοι του Τύπου, καθώς και άλλων κοινωνικών ομάδων, άρχισαν να ζητούν να αναδειχθεί βασιλιάς ο Λουδοβίκος, αντί για αντιβασιλέας. Έτσι, το βαυαρικό νομοθετικό σώμα στις 4 Νοεμβρίου 1913 θα τροποποιήσει το σύνταγμα της Βαυαρίας και περιέλαβε ρήτρα που όριζε ότι, εάν η αντιβασιλεία για λόγους ανικανότητας του βασιλιά διαρκούσε για πάνω από δέκα χρόνια τότε ο αντιβασιλέας θα είχε τη δυνατότητα να διεκδικήσει το θρόνο για τον εαυτό του. Η συνταγματική τροποποίηση έτυχε ευρείας αποδοχής καθώς υπήρξαν 122 ψήφοι υπέρ και μόλις 27 κατά. Την επόμενη ημέρα στις 5 Νοεμβρίου 1913 ο Λουδοβίκος θα καθαιρέσει τον Όθωνα και θα ανακηρυχθεί βασιλιάς της Βαυαρίας. Το νομοθετικό σώμα επικύρωσε την πράξη αυτή του Λουδοβίκου στις 8 Νοεμβρίου.

Βασιλιάς της Βαυαρίας

Η σύντομη βασιλεία του Λουδοβίκου είχε συντηρητικά χαρακτηριστικά και επηρεάστηκε από την εγκύκλιο της καθολικής εκκλησίας Rerum Novarum. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 ο Λουδοβίκος διακήρυξε την αλληλεγγύη της Βαυαρίας υπέρ του Βερολίνου. Αργότερα απαίτησε εδαφικά κέρδη για τη Βαυαρία (την Αλσατία και την πόλη της Αμβέρσας). Στόχος του ήταν να διατηρηθεί η ισορροπία των δυνάμεων μεταξύ της Πρωσίας και της Βαυαρίας στο πλαίσιο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Λουδοβίκος, θα κατηγορηθεί ως πιστός της Πρωσίας και θα γίνει ιδιαίτερα αντιδημοφιλής. Καθώς ο πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του, θα ξεσπάσει η Νοεμβριανή επανάσταση. Στις 7 Νοεμβρίου του 1918 ο Λουδοβίκος θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το Μόναχο με την οικογένειά του. Ήταν ο πρώτος από τους μονάρχες της Γερμανικής Αυτοκρατορίας που εκθρονιζόταν.
Στις 12 Νοεμβρίου 1918 ο Λουδοβίκος θα συναντήσει στο Σάλτσμπουργκ τον πρωθυπουργό Ότο φον Νταντλ στον οποίο θα δώσει μια διακήρυξη με την οποία απάλλαζε όλους τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και τους στρατιωτικούς από την πίστη τους σε εκείνον. Παρότι δεν υπήρξε επίσημη παραίτησή του από το θρόνο ο Λουδοβίκος θεωρούσε ότι ήταν πλέον αδύνατον να συνεχίζει να κυβερνά. Παρ΄ όλα αυτά, η νεοσυσταθείσα δημοκρατική κυβέρνηση του Κουρτ Άισνερ, ερμήνευσε το κείμενο του Λουδοβίκου ως παραίτηση.

Τελευταία χρόνια

Η σύζυγός του Λουδοβίκου, Μαρία Θηρεσία, θα πεθάνει στις 3 Φεβρουαρίου 1919 στο Κάστρο Βίλντενβαρτ. Λίγες μέρες αργότερα θα δολοφονηθεί ο Άισνερ και ο Λουδοβίκος φοβούμενος ότι θα μπορούσε να είναι το θύμα μιας νέας δολοφονίας, θα καταφύγει στην Ουγγαρία και αργότερα στο Λίχτενσταϊν και την Ελβετία. Στη Βαυαρία θα επιστρέψει τον Απρίλιο του 1920 και θα παραμείνει εκεί ως το Σεπτέμβριο του 1921, οπότε και θα πραγματοποιήσει ταξίδι στο Σαρβάρ της Ουγγαρίας. Θα πεθάνει εκεί στις 18 Οκτωβρίου.
Στις 5 Νοεμβρίου 1921 η σωρός του Λουδοβίκου θα μεταφερθεί στο Μόναχο για την πραγματοποίηση της κηδείας. Παρά τους φόβους ότι η κηδεία θα μπορούσε να προκαλέσει φιλομοναρχικά αισθήματα, ο Λουδοβίκος τιμήθηκε από την βαυαρική κυβέρνηση, στρατιωτικούς αξιωματούχους και περίπου 100.000 πολίτες. Η ταφή του έγινε στην κρύπτη του Ναού Φράουενκιρχε.