Renault 25

Κύρια πλεονεκτήματα

Το 1977, η Renault ξεκίνησε το «πρότζεκτ X-29», με σκοπό τη δημιουργία ενός νέου μοντέλου που θα είχε ως βασικό στόχο να σπάσει το γερμανικό κατεστημένο των Mercedes-Benz, BMW και Audi στην κατηγορία των πολυτελών μοντέλων της ευρωπαϊκής αγοράς. Το μοντέλο παραγωγής αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στον Τύπο αυτοκινήτου στις 25 Νοεμβρίου 1983 και η επίσημη παρουσίαση έγινε στις 21 Μαρτίου 1984, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, με την παραγωγή του να ξεκινάει τον Απρίλιο.
Το Renault 25 ήταν ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, σχεδόν σε κάθε πτυχή, σε σύγκριση με τα Renault 20 / 30 που αντικατέστησε. Το 5-πορτο liftback αμάξωμά του, είχε σχεδιαστεί από τους Gaston Juchet και Robert Opron (ο τελευταίος ήταν εξαιρετικά διάσημος, ως ο σχεδιαστής του Citroën SM του 1970) και έφερε πολλά εντυπωσιακά στοιχεία, με κυριότερο το καμπυλωτό πίσω παρμπρίζ, που του έδιναν ένα ύφος notchback. Το σχέδιό του, αποσκοπούσε στο να δώσει στο αυτοκίνητο μια ξεχωριστή προσωπικότητα, προκειμένου να επιτύχει προτίμηση των καταναλωτών ακόμα και εκτός Γαλλίας.
Επιπρόσθετα, το 25 ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα που σχεδιάστηκαν εξ αρχής για την καλύτερη δυνατή αεροδυναμική απόδοση. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd στις περισσότερες εκδόσεις ήταν μόλις 0,31 και ήταν βασικός παράγοντας για τη βελτίωση της οικονομίας καυσίμου. Κατά το λανσάρισμα, το 25 ήταν σαφώς το καλύτερο μοντέλο της κατηγορίας Ε στην οικονομία καυσίμου, με τιμές που κυμαίνονταν από 7 έως 13 λίτρα / 100 χιλιόμετρα, ανάλογα με την έκδοση. Η βασική έκδοση TS για ένα μικρό χρονικό διάστημα έφερε τον ανεπίσημο τίτλο του πιο αεροδυναμικού αυτοκινήτου μαζικής παραγωγής παγκοσμίως, με συντελεστή Cd μόλις 0,28 - αν και πρέπει να τονιστεί ότι η έκδοση αυτή δεν είχε εξωτερικό καθρέπτη συνοδηγού και πίσω υαλοκαθαριστήρα τα πρώτα χρόνια, ενώ και τα ελαστικά της ήταν πιο στενά.
Το Renault 25 επαινέθηκε επίσης για την άνεσή του κατά την οδήγηση και τον εύκολο χειρισμό του, παρά την ελαφρά υποστροφή που εμφάνισαν οι εκδόσεις V6 Turbo. Ένα πρόσφατα σχεδιασμένο μηχανικό κιβώτιο απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια για την ομαλότητα και ακρίβειά του. Επίσης, αν και το φουτουριστικό και με ηχομόνωση εσωτερικό του (που είχε σχεδιαστεί από τον Ιταλό σχεδιαστή Μαρτσέλλο Γκαντίνι, ο οποίος είχε ήδη εξαιρετικά υψηλό ίματζ από την μακροχρόνια καριέρα του στην Lamborghini) θεωρήθηκε ως αμφιλεγόμενο, το 25 κέρδισε μεγάλη εκτίμηση για τον ήσυχο, ευρύχωρο και καλοφωτισμένο θάλαμο επιβατών.
Τα επίπεδα εξοπλισμού ήταν επίσης υψηλά για τα δεδομένα της δεκαετίας του 1980 και έθεσαν νέα πρότυπα για τα γαλλικά αυτοκίνητα. Το 25 προσέφερε μεταξύ άλλων, ηλεκτρικά παράθυρα εμπρός και πίσω, με δυνατότητα one-touch πάνω και κάτω για το παράθυρο του οδηγού, φωνητικά προειδοποιητικά σήματα και, από τα πρώτα σε παγκόσμια κλίμακα, πλήκτρα / χειριστήρια στο τιμόνι για το στερεοφωνικό ηχοσύστημα. Για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Renault φαινόταν να έχει μια ρεαλιστική πιθανότητα να σπάσει το γερμανικό κατεστημένο της αγοράς πολυτελών μοντέλων στα κράτη εκτός Γαλλίας.

Προβλήματα αναξιοπιστίας

Αυτό το μεγάλο όραμα δυστυχώς καταστράφηκε από εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα κατασκευής στα 3 πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του 25. Επαναλαμβανόμενες, απρόβλεπτες βλάβες, προβλήματα στα ηλεκτρονικά, καθώς και ελαττώματα συναρμολόγησης κάθε είδους, σε συνδυασμό με αδιαφορία και έλλειψη συνεργασίας στον τομέα του σέρβις και της γενικότερης εξυπηρέτησης των πελατών, κατάφεραν ένα μοιραίο πλήγμα στις εξαγωγικές πωλήσεις. Επιπλέον, τα πρώτα μοντέλα εισέπραξαν αρνητικά σχόλια για μη επαρκώς ισχυρά φρένα, μειονέκτημα που επιλύθηκε από την σεζόν του 1987, με νέα και ισχυρότερα φρένα.
Από την άλλη πλευρά, η στάση της προτίμησης των πελατών της γαλλικής αγοράς προς εθνικά προϊόντα, έδωσε στη Renault την ευκαιρία να αλλάξει το εγχώριο κλίμα. Οι αφίξεις στο τιμόνι της Renault των Georges Besse και Raymond Lévy (ο τελευταίος είναι γνωστό ότι αναγνώρισε την κάκιστη ποιότητα κατασκευής του 25, αναφέροντας σε κάποια δημόσια συνέντευξη ότι το προσωπικό του εταιρικό Renault 25 κατέληγε τακτικά στα συνεργεία, με συχνότητα μία φορά τον μήνα!) ήταν το σημείο καμπής όσον αφορά την ποιότητα κατασκευής και κατάφερε να τραβήξει και πάλι τα βλέμματα της αγοράς στα πολλά ισχυρά σημεία του αυτοκινήτου. Αν και ήταν πολύ αργά για να αλλάξει αυτή την κατάσταση εκτός Γαλλίας, το 25 διατήρησε πολύ καλές πωλήσεις στην εγχώρια αγορά. 
 
 
Το πιο μελανό σημείο του Renault 25 όμως, ήταν το προαιρετικό αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων (προσφέρθηκε μόνο στα μοντέλα βενζίνης και δεν συνδυάστηκε ποτέ με κινητήρες ντίζελ). Αρχικά έφερε τα 3-τάχυτα αυτόματα κιβώτια MJ3 και 4141, ενώ από το 1988 απέκτησε το 4-τάχυτο αυτόματο AR4, το οποίο μεταγενέστερα χρησιμοποιήθηκε και στον διάδοχο Renault Safrane ως AD4 / AD8. Σχεδόν όλα τα Renault 25 που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα, φέρουν το στάνταρ 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, επειδή ελάχιστα αυτοκίνητα με αυτόματα κιβώτια ταχυτήτων έχουν διασωθεί. Η αυτόματη μετάδοση από μόνη της δεν ήταν τόσο κακή, αλλά η κάκιστη ποιότητα και ο άστοχος σχεδιασμός και τοποθέτηση του ψύκτη ATF στο Renault 25, ιδίως όσον αφορά το μεταγενέστερο 4-τάχυτο AR4, οδήγησε σε ένα από τα χειρότερα κρούσματα αναξιοπιστίας αυτόματων κιβωτίων. Η διαρροή του ψυκτικού συστήματος ATF του κιβωτίου, οδηγούσε σε σύντομο χρονικό διάστημα την αυτόματη μετάδοση σε «ξαφνικό θάνατο», χωρίς καμία σχεδόν προειδοποίηση, εκτός από λίγες κηλίδες κάτω από το όχημα, στις οποίες δεν έδιναν όλοι οι οδηγοί σημασία ή έστω όχι αρκετά γρήγορα. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Τα πρώτα αυτόματα κιβώτια άρχισαν να αυτοκαταστρέφονται μέσα σε λίγα χρόνια, ενώ το 25 ήταν ακόμα στην παραγωγή. Η Renault προετοίμασε τότε ένα πακέτο αντικατάστασης για το αρχικά κακής ποιότητας ψυκτικό σύστημα ATF του κιβωτίου, ανεξάρτητα από την ηλικία των οχημάτων και τα χιλιόμετρα. Ωστόσο, η συνυπεύθυνη ολέθρια τοποθεσία του ψυγείου, μπροστά από τον δεξιό τροχό, δεν μπορούσε πλέον να αλλάξει, και η κατάληξη ήταν ότι οι περισσότεροι ιδιοκτήτες έφτασαν στο σημείο να αντικαταστήσουν το αυτόματο κιβώτιο με το χειροκίνητο. Αυτός είναι ο λόγος που είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι εντελώς αδύνατο, να βρεθούν σήμερα Renault 25 με το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο AR4.

Ανανέωση του 1988

Τον Ιούνιο του 1988, το Renault 25 υπέστη μια σημαντική αισθητική ανανέωση, με νέα γρίλια, καινούριους εμπρός και πίσω προβολείς, εμφανή βελτίωση στα εσωτερικά υλικά και νέα μπροστινή ανάρτηση, ενώ και το συνολικό μήκος του αυξήθηκε από 4,62 σε 4,71 μέτρα. Οι βελτιώσεις αυτές, σε συνδυασμό με την εισαγωγή ισχυρότερων κινητήρων, βοήθησαν το 25 να διατηρηθεί σε θέση ισχύος κατά των νέων επερχόμενων εγχώριων ανταγωνιστών Citroën XM και Peugeot 605, που και τα δύο λανσαρίστηκαν το 1989.
Η παραγωγή του Renault 25 έληξε στις 13 Φεβρουαρίου 1992, ενόψει της έλευσης του νέου Renault Safrane λίγους μήνες μετά, αλλά οι πωλήσεις στη Γαλλία είχαν διατηρηθεί ακόμα και τότε σταθερές, ιδιαίτερα στις εκδόσεις με τους 4-κύλινδρους κινητήρες βενζίνης. Αν ληφθούν υπόψη οι μέτριες έως κακές πωλήσεις των διαδόχων του 25 (Safrane, Avantime και Vel Satis), μπορεί να ειπωθεί ότι το 25 ήταν το πιο επιτυχημένο μεταπολεμικό πολυτελές μοντέλο της Renault.

Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο

Το Renault 25 ήταν το πρώτο στην ιστορία μοντέλο της Renault που επελέγη για χρήση από την κυβέρνηση της Γαλλίας. Υπήρξε το συνηθέστερο επίσημο αυτοκίνητο του Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος στη δεκαετία του 1980 χρησιμοποίησε κυρίως διάφορα αντίτυπα του 25, στα οποία έδειχνε έντονη προτίμηση, μολονότι χρησιμοποίησε και ένα Citroën CX, ενώ στη δεκαετία του 1990 στράφηκε επίσης και προς το Citroën XM.
Οι περισσότεροι Γάλλοι μάλιστα, έχουν νοητά συνδέσει το Renault 25 με την εξουσία των Σοσιαλιστών στη δεκαετία του 1980, καθώς ήταν γενικότερα το επίσημο αυτοκίνητο του συνόλου των Γάλλων κεντροαριστερών πολιτικών.