google/wiki40b huggingface dataset:
Γκέρουλφ Α΄ της Φρισίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του κόμη Ντιρκ/Τεοντόρικ, μάλλον απογόνου του Ρέντμπατ βασιλιά των Φρισίων (απεβ. 719), τελευταίου πριν την υποταγή τους στους Φράγκους. Την εποχή τού Λουδοβίκου Α΄ ήταν κόμης της Φρισίας ως υποτελής του και υποδιοικητής (reeve) των Φρισίων μεταξύ του Βλη και του ποταμού Βέζερ. Οι Φρίσιοι είχαν εξεγερθεί στην εποχή τού Καρλομάγνου, αλλά ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ έδειξε τη χάρη του, επιστρέφοντάς τους ό,τι είχαν απωλέσει, πράγμα που τον έκανε δημοφιλή, όμως η θέση τού κόμη εξασθένησε.
Αργότερα η ασθενής πολιτική τού Λουδοβίκου Α΄ έναντι των Νορμανδών, προκάλεσε και άλλες οχλήσεις στη Φρισία: Το 826 παραχώρησε ένα τμήμα της -που ήταν υπό την προστασία του κόμη- στον Χάραλντ Κλακ διεκδικητή της Δανίας. Ο Χάραλντ έλαβε το Ρύστινγκεν, περιοχή της αριστερής όχθης του Βέζερ ως καταφύγιο των επιδρομών των συγγενών του. Η ενέγεια αυτή επηρέασε σημαντικά την ισχύ του κόμη και από τότε ο Γκέρουλφ Α΄ εντάχθηκε σε αυτούς που αντέπρατταν στον Λουδοβίκο Α΄.
Έγγραφο του 839 στο Κρόιτσναχ αναφέρει ότι υπήρχαν εξεγέρσεις στη Φρισία κατά του βασιλιά των Φράγκων. Στη διένεξη του Λουδοβίκου Α΄ με τους γιους του, ο Γκέρουλφ Α΄ έλαβε ενεργή συμμετοχή εναντίον του και το φέουδό του κατασχέθηκε. Το 839 ο βασιλιάς συμφιλιώθηκε με τον γιο του Λοθάριο Α΄ και η Φρισία επιστράφηκε στον κόμη. Το έγγραφο του Κρόιτσναχ αναφέρει τις ιδιοκτησίες του.
Θεωρείται ότι σχετίζεται με τους ιδρυτές του αββαείου Κόρβεϋ. Αργότερα ο Γκέρουλφ Α΄ εγκαταβίωσε σε μονή.
Κώστας Μουρσελάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1932. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρχικά εργάσθηκε ως δικηγόρος. Το 1959 διορίστηκε υπάλληλος στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μέχρι το 1969, οπότε και απολύθηκε από το χουντικό καθεστώς. Από τότε άρχισε ν' ασχολείται αποκλειστικά με την πεζογραφία και τη συγγραφή θεατρικών έργων και σεναρίων τηλεοπτικών παραγωγών πολλά από τα οποία ανέβηκαν στο θέατρο " ή εκδόθηκαν σε βιβλία όπως: «Ω! τι κόσμος μπαμπά», «Ενυδρείο», «Οι φίλοι», «Η κυρία δεν πενθεί», «Το αυτί του Αλέξανδρου», «Σιγά η πατρίδα κοιμάται», «Το μαχαίρι στο κόκαλο», «Άνθρωποι και άλογα», η σατιρική σειρά «Εκείνος και... εκείνος», «Εφημερεύομεν», «Εθνική κωμωδία», «Επικίνδυνο φορτίο», «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», που είχαν μεγάλες επιτυχίες, καθώς και 130 θεατρικά μονόπρακτα. 
Το βιβλίο του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1989 έχει μεταφραστεί στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, εβραϊκή και τουρκική γλώσσα. Το μυθιστόρημά του «Κλειστόν λόγω μελαγχολίας» έχει μεταφραστεί στην τουρκική. Τελευταίο του βιβλίο ήταν το "Ο πόθος καίει τα σωθικά" (2004).
Ο  Κώστας Μουρσελάς ήταν τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και έκτακτο μέλος της Γαλλικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων.  Πολλά από τα έργα του παίχτηκαν από θιάσους του Ελεύθερου θεάτρου, από το Εθνικό Θέατρο, από το Θέατρο Τέχνης, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από Δημοτικά θέατρα, καθώς και από θιάσους του εξωτερικού. 
Στο πλατύ κοινό έγινε γνωστός από τις τηλεοπτικές παρουσιάσεις των έργων του και από την σατιρική σειρά ¨Εκείνος και ... εκείνος¨ με πρωταγωνιστές τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Γιώργο Μιχαλόπουλο. Είχε γράψει ακόμη, αισθητικά δοκίμια και πολλές επιφυλλίδες  στην εφημερίδα Νέα και στην στήλη κουβεντιάζοντας. 
Ο Κώστας Μουρσελάς πέθανε στις 15 Ιουλίου 2017.

Τα θεατρικά έργα του Κώστα Μουρσελά

Θα εμφανισθεί στο θέατρο με το μονόπρακτο Άνθρωποι και άλογα το 1959 στο θίασο Δωδεκάτη Αυλαία υιοθετώντας τον προβληματισμό του θεάτρου του παραλόγου. Ακολουθεί το 1965 το Η Κυρία δεν πενθεί από το Πειραματικό Θέατρο ενώ το 1991 από τον θίασο Ληναίου Φωτίου αναβαίνει το έργο του Επικίνδυνο φορτίο. Η σειρά των μονόπρακτων Εκείνος κι εκείνος (1972) παρουσιάζεται στην περίοδο της δικτατορίας από την τηλεόραση βασίζεται στην χρήση του μοντέλου του ντουέτου των σοφών αλητών. Πειραματικό χαρακτήρα εχει το έργο του Το αυτί του Αλέξανδρου με στοιχεία από την ελαφρά γαλλικίζουσα με δάνεια αστικά στοιχεία κομεντί. Ακολουθούν στο Θέατρο Τέχνης τα Οι φίλοι, και η σπονδυλωτή σάτιρα Που πάει το λεωφορείο. Το 1980 παίζεται από ΤΟ Εθνικό θέατρο το Ενυδρείο και το 1986 στο θέατρο Μάσκες το Μαχαίρι στο κόκκαλο
Παλαιοχώρι Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Παλαιοχώρι βρίσκεται στην περιοχή των Βέντζιων του νομού Γρεβενών σε απόσταση 34 χλμ. Δ. από την πόλη των Γρεβενών και 45,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη της Κοζάνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεντζίου του Δήμου Γρεβενών και με την απογραφή του 2011 έχει 237 κατοίκους. Πρόκειται για ένα πολύ παλιό χωριό που επί τουρκοκρατίας διετέλεσε κεφαλοχώρι. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται πολλοί κάτοικοί του ως αφιερωτές  της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Παλαιότερα αρκετοί εργάζονταν και στα μεταλλεία Ξερολιβάδου, 7 χλμ. από το κέντρο του χωριού.

Αξιοθέατα

Στην πλατεία του χωριού στέκει επιβλητικά ο ιερός ναός της Αγίας Παρασκευής, κτίσμα του 1873 με ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο του 1897, ο οποίος από το 1995 έχει χαρακτηριστεί ως "ως μνημείο χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας. Πρόκειται για τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με στοά στη δυτική και σε τμήματα της νότιας πλευράς, που κτίστηκε το 1873. Το μνημείο είναι κατάγραφο με τοιχογραφίες του 1874". Αξίζει κανείς να επισκεφθεί το "Χάβο", μια περιοχή φυσικού κάλλους με απότομα βράχια, μικρή λίμνη και καταρράκτη, το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία με το υπαίθριο θέατρο, την κορυφή Ανάληψη (1.125μ.), την κορυφή Φακιόλι (1.110μ.) και την περιοχή του Μελιάτσκο.
Στο υπαίθριο θέατρο Παλαιοχωρίου έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς αξιόλογοι καλλιτέχνες.
Ναός του Σατούρνου

Ο ναός του Σατούρνου (Κρόνου), λατιν. templum (ή aedes) Saturni, ήταν αρχαίος ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον θεό Σατούρνο. Τα ερείπιά του στέκονται στους πρόποδες του Καπιτωλίνου λόφου, στα δυτικό άκρο της Ρωμαϊκής Αγοράς. Παραδοσιακά θεωρείται ότι ο ναός αφιερώθηκε στο θεό το έτος 497 πΧ, ωστόσο οι αρχαίοι συγγραφείς διαφωνούν σημαντικά για το ιστορικό του ναού.

Αρχαιολογία

Η κατάρρευση άφησε λίγα μέρη του κτηρίου άθικτα, εκτός από τον πρόναο ο οποίος σώζεται. Στο επιστύλιο υπάρχει η επιγραφή: 
SENATUS POPULUS QUE ROMANUS

INCENTIO CONSUMPTUM RESTITUIT
δηλ. "Η Σύγκλητος και ο Λαός της Ρώμης, τον από πυρκαϊά κατεστραμμένο (ναό) ανακαίνισαν".

Θέση και δομή

Δυτικά είναι η Οδός του Καπιτωλίνου (Vicus Capitolinus), η Στοά της θεϊκής συγκατάθεσης (Porticus deorum Consentium) και ο ναός του θεϊκού Βεσπασιανού. Βόρεια είναι η κλίμακα του Ναού της Ομονοίας, η Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου και τα Ρόστρα. Ανατολικά η Οδός των Ζυγοπωλών (Vicus Iugarius), η Ιουλία Βασιλική και η Αψίδα του Τιβέριου. 
Υπήρχε κρηπίδα με στενή σκάλα και επάνω από αυτήν άλλη κρηπίδα με φαρδιά σκάλα. Ο ναός είχε 6 Χ 12 κίονες. Από αυτούς οι πρώτοι 6 Χ 3 αποτελούσαν πρόναο. Οι τελευταίοι 9 κίονες από κάθε πλάι ήταν ημικίονες, ενσωματωμένοι στον σηκό, δηλ. ο ναός ήταν ψευδοπερίπτερος (όπως και ο παρακείμενος Ναός του Βεσπασιανού και του Τίτου). Η διπλή κρηπίδα στο εσωτερικό της μάλλον είχε το aerarium.

Ιστορία

Η κατασκευή του ναού θεωρείται, ότι ξεκίνησε στα τελευταία έτη του Ταρκύνιου του Υπερήφανου, τελευταίου βασιλιά της Ρώμης. Τα εγκαίνια έγιναν από τον ύπατο Τίτο Λάρτιο κατά τα πρώτα έτη της Δημοκρατίας. Ο ναός ανακατασκευάστηκε πλήρως από τον Λούκιο Μουνάτιο Πλάνκο το 42 πΧ. 
Τα παρόντα ερείπια προέρχονται από την τρίτη κατασκευή του ναού του Κρόνου, που αντικατέστησε τον κατεστραμμένο ναό από τη φωτιά του Καρίνου το 283 μΧ . Η επιγραφή που σώζεται  στο επιστύλιο μνημονεύει αυτή την ανακατασκευή έπειτα από την πυρκαϊά. Ίσως ήταν ακόμη σε χρήση ως τον 4ο αι., ωστόσο ναός έκλεισε από τις διώξεις κατά των παγανιστών, που έγιναν την περίοδο εκείνη. 
Στη Ρωμαϊκή μυθολογία, ο Σατούρνος εξουσίαζε κατά την περίοδο της Χρυσής Εποχής και συνέχισε να σχετίζεται με τον πλούτο. Ο ναός στέγαζε τον θησαυρό (aerarium) της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας σε χρυσό και άργυρο. Τα κρατικά αρχεία, τα εμβλήματα και τα πρότυπα μέτρα βάρους για τα μέταλλα επίσης φυλασσόταν εδώ. Αργότερα ο θησαυρός μετακινήθηκε σε άλλο κτήριο και τα αρχεία μεταφέρθηκαν στο γειτονικό Ταμπουλάριουμ. Η κρηπίδα του ναού, από συμπαγές κονίαμα επενδυμένο με τραβερτίνη, χρησιμοποιήθηκε για τη χάραξη λογαριασμών.

Το εσωτερικό

Σύμφωνα με αρχαίες πηγές, το άγαλμα από χρυσό στο εσωτερικό του σηκού ήταν καλυμμένο με ύφασμα και εφοδιασμένο με δρεπάνι με μακρύ χέρι (κόσα). Η άγαλμα ήταν από ξύλο και γεμισμένη με λάδι. Τα πόδια ήταν σκεπασμένα με λωρίδες μαλλιού, που τις έβγαζαν μόνο στις 17 Δεκεμβρίου, την ημέρα των Σατουρναλίων.
Χώρα Μετζόβου

Η περιοχή του Μετσόβου από τα μέσα του 17ου αιώνα, που υπάγεται από τους Οθωμανούς σε ειδικό φορολογικό-διοικητικό καθεστώς, συγκροτεί μία συνομοσπονδία πέντε ορεινών οικισμών. Σε διάφορα διοικητά έγγραφα, που διασώζονται από τον 18ο αιώνα και μετά, αυτή η συνομοσπονδία αναφέρεται ως Χώρα Μετζόβου ή ως Χώρα Μετζόβου ομού με μαχαλάδες. Η λέξη Χώρα προσδιορίζει τον οικισμό του Μετσόβου που ήταν ο πρωτεύων της περιοχής ενώ η λέξη μαχαλάδες τους οικισμούς Μαλακάσι, Κουτσούφλεανη (νυν Πλατάνιστος), Μηλιά και Ανήλιο.

Σύνορα

Τα σύνορα της Χώρας Μετζόβου περιελάμβαναν αρχικά και την κοινοτική έκταση του οικισμού Ντερβεντίστα (νυν Ανθοχώρι ) την οποία απώλεσε αργότερα. Σύμφωνα με ιστορικές ενδείξεις η συγκρότηση της Χώρας Μετζόβου βασίστηκε σε μία προϋπάρχουσα γεωγραφική και διοικητική πραγματικότητα της περιοχής, ή οποία ανάγεται τουλάχιστον στην πρώτη οθωμανική περίοδο.

Διοίκηση

Αν και το Μέτσοβο κατείχε την οικονομική, εδαφική και δημογραφική πρωτοκαθεδρία, οι αποφάσεις λαμβάνονταν από την κοινή συνέλευση της Χώρας και των Μαχαλάδων, οι οποίοι διέθεταν ίδια κοινοτική γη και αρχικά τουλάχιστον δική τους κοινοτική αρχή. Από τα μέσα του 18ου αιώνα ωστόσο, η διακυβέρνησης της Χώρας αποκτά μία περισσότερο ολιγαρχική μορφή χαρακτηριστικό στοιχείο της οποίας είναι η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια της αριστοκρατικής ομάδας του Μετσόβου και ο περιορισμός του πολιτικού ρόλου των μαχαλάδων.
Η γεωγραφική ζώνη που συγκροτούσε την Χώρα Μετσόβου αποτέλεσε για πολλούς αιώνες ενιαία γεωγραφική, διοικητική και εκκλησιαστική περιοχή, ανεξάρτητα από τις μεταβολές που υπέστη το φορολογικό και πολιτικό της καθεστώς ιδίως κατά τον 19ο αιώνα. Σημαντικός ενοποιητικός παράγοντας για τους κατοίκους της αποτέλεσε και το γεγονός ότι υπαγόταν σε κοινή εκκλησιαστική αρχή.
Βοτανικός

Τζαμί

Σε μια εγκαταλελειμμένη ναυτική βάση που βρίσκεται στην περιοχή, ανεγείρεται το πρώτο τζαμί στην Αθήνα. Το κτίριο θα είναι άνω των 1000 τετραγωνικών μέτρων, το οποίο θα φιλοξενεί 500 άτομα και το εκτιμώμενο χρηματικό κόστος είναι περίπου 16 εκατομμύρια ευρώ. Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, καθώς και ορισμένα αριστερά πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα (συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ), τάσσονται υπέρ της κατασκευής ενός τζαμιού. Σήμερα η Αθήνα παραμένει η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα χωρίς επίσημο τζαμί.με
Σάμμα Ζαΐν

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Η Σάμμα Ζαΐν γεννήθηκε στο Τζαμού της πολιτείας Τζαμού και Κασμίρ. Κέρδισε πτυχίο της στις πολιτικές επιστήμες στο πανεπσιτήμιο του Τζαμού. Αποφοίτησε με διπλό μάστερ στη Φιλοσοφία και Πολιτική από το πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί.

Σταδιοδρομία

Η Ζαΐν ξεκίνησε να εργάζεται στην Ινδική Υπηρεσία Εξωτερικού το 1983. Πριν διοριστεί πρέσβειρα της Ινδίας στον Παναμά, ήταν επικεφαλής της διοικήσεως αντιτρομοκρατίας, επιβλέποντας όλα τα θέματα που σχετίζονταν με τη διπλωματία της αντιτρομοκρατίας, ενώ ήταν μέλος της Διοικήσεως Έρευνας και Σχεδιασμού στο Υπουργείο Εξωτερικών στο Νέο Δελχί. Η Ζαΐν ήταν επίσης γραμματέας στο Ινδικό Συμβούλιο Παγκόσμιων Υποθέσεων, τη παλαιότερη ινδική δεξαμενή σκέψης (θινκ τανκ) για την εξωτερική πολιτική.
Η Ζαΐν ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της αποστολής στην πρεσβεία της Ινδίας στην Ρώμη της Ιταλίας. Ήταν πρώτη γραμματέας της Ινδικής αντιπροσωπείας στην ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι και πολιτικός σύμβουλος στην πρεσβεία της Ινδίας στην Ουάσινγκτον από το 1997 έως το 2001. Ήταν επίσης υπεύθυνη για τις διμερείς πολιτικές και στρατηγικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ινδίας.
Από το 2003 έως το 2005 ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της αποστολής στην πρεσβεία της Ινδίας στην Μανίλα των Φιλιππινών. Πριν ήταν Διευθύντρια του Οργανισμού Περιφερειακής Συνεργασίας της Νότιας Ασίας με ευθύνη για την προώθηση της ινδικής ατζέντας πολιτικής στην Νότια Ασία, ενώ η Ζαΐν είχε διπλωματικές θέσεις στην Τουρκία και την Αργεντινή.
Το 2009 η Ζαΐν μίλησε στο Πανεπιστήμιο της Λιβερίας όπου της απονεμήθηκε τιμητικό πτυχίο. Μίλησε επίσης στους απόφοιτους του Βρετανικού Ινστιτούτου Διαχείρισης και Τεχνολογίας. Έχει ένα γιο, τον Ισάν.
Νικήτας Πλατής

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αμοργό. Πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά «Μεθοριακός σταθμός», όπου έκανε μια αξέχαστη εμφάνιση ως ο αντικοινοτάρχης που βρισκόταν σε διαρκή κόντρα με τον κοινοτάρχη προϊστάμενό του. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο. Υπήρξε σύζυγος της επίσης ηθοποιού Γκόλφως Μπίνη. Είχε ένα γιο, τον Σωτήριο, ο οποίος πέθανε αλλά και δύο εγγόνια, τον Δημήτρη και την Ιωάννα.
Γιέμαν Κρίπα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γουόλο, μια πόλη στα βορειοανατολικά της Αιθιοπίας. Έχασε τους γονείς του κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ερυθραίας-Αιθιοπίας και έτσι μεταφέρθηκε σε ορφανοτροφείο στην Αντίς Αμπέμπα. Υιοθετήθηκε από ένα ιταλικό ζεύγος, τον Ρομπέρτο και Λουίζα Κρίπα, και μετακόμισε μαζί τους στο Τρέντο.
Φηγαία

Ονομασία

Ο δήμος, πήρε ίσως το όνομά του, όπως και στην περίπτωση του δήμου Φηγούντος, από το δέντρο με την ονομασία «φηγός», δηλαδή την οξιά (επιστημονική ονομασία: Fagus) ή άλλα παρόμοια δέντρα της οικογένειας των «Φηγοειδών» (επιστημονική ονομασία: Fagaceae), όπως τη βελανιδιά κ.α., το οποίο πιθανώς φυόταν στις εκτάσεις του δήμου.

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος της Φηγαίας, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν στη ανατολική ακτή της Αττικής, κοντά στη σημερινή  Αρτέμιδα Αττικής (Λούτσα), πιθανώς στη θέση Ντράφι (συνοικία της πρώην κοινότητας Πικερμίου Αττικής και νυν του δήμου Ραφήνας-Πικερμίου ή στη θέση Γεροτσακούλι, στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας της Νέας Μάκρης, η οποία υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Μαραθώνος. Ο John S. Traill είναι περισσότερο διακείμενος προς τη δεύτερη υπόθεση, δηλαδή τη θέση Γεροτσακούλι,  δεδομένου ότι πιστεύει ότι το έδαφος στο Ντράφι είναι πολύ μικρό για να φιλοξενεί έναν δήμο που είχε τρεις ή τέσσερις βουλευτές ως αντιπρόσωπους στην αρχαία Βουλή. Ο σημερινός οικισμός Γεροτσακούλι βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το κέντρο της Νέας Μάκρης.
Υπενθυμίζεται επίσης, ότι πιθανώς στη σημερινή θέση  Νταού της Πεντέλης υπήρχε ο αρχαίος αττικός δήμος της Φηγούς της  Ερεχθηίδας φυλής. Στη ευρύτερη περιοχή του σημερινού Πικερμίου (αρχαίος δήμος Τείθρας), τα χωριά Ντράφι ή Γεροτσακούλι και Νταού (πιθανώς αρχαία Φηγαία και Φηγούς αντίστοιχα) βρίσκονταν δηλαδή τρεις αρχαίοι δήμοι.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, αναφέρει την ύπαρξη δυο δήμων με την ίδια ονομασία και τοποθετούσε τον μεν πρώτο στην περιοχή Μεξαμπούγια, τον δε δεύτερο στα Κιούρκα.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 3 ή 4 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 3 ή 4 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) όπως και την πέμπτη περίοδο είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αδριανίδα φυλή.

Οι κάτοικοι της Φηγαίας

Ο δημότης της αρχαίας Φηγαίας ονομαζόταν Φηγαιεύς. Στο δήμο υπήρχαν χώροι για τη λατρεία του Ηρακλή και των Διοσκούρων, σύμφωνα με επιγραφές που έχουν βρεθεί.

Προσωπικότητες από την Φηγαία

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Φηγαίας, όπως ο Δάμων ο Φηγαιεύς, ο βουλευτής Διοκλής ο Φηγαιεύς, ο Διοσκουρίδης ο Φηγαιεύς κ.α.
Σόλων Ράγκας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Άρτα και ήταν γιος του Δημητρίου Ράγκα. Σπούδασε νομικά και εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1940 φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Αρεοπαγίτη (1972). Το 1977 διορίστηκε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1979.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1981 τοποθετήθηκε υπηρεσιακός υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη προκειμένου να διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές του 1981. Στις 21 Οκτωβρίου 1981 παραιτήθηκε μαζί με όλη την κυβέρνηση Ράλλη.
Γιώργος Θυρώτος

Πρώτα βήματα

Το 1967 και σε ηλικία 13 ετών εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της ΑΕΛ Λεμεσού υπό τις οδηγίες του μέντορά του, Μιχαλάκη Νικολαΐδη. Έγινε μέλος της ανδρικής ομάδας στα 14 του, βασικός παίκτης στα 15 του και διεθνής στα 16 του. Αρχισε την καριέρα του ως Shooting Guard, αλλά στη συνέχεια εξελίχθηκε σε εγκεφαλικό και ευφυή Point Guard, από τους κορυφαίους που ανέδειξε ποτέ το κυπριακό μπάσκετ.

Ως καλαθοσφαιριστής

Ηταν αρχηγός της καλαθοσφαιρικής ομάδας της Α.Ε. Λεμεσού τη χρυσή δεκαετία 1970-1980. Πανηγύρισε οκτώ Πρωταθλήματα Κύπρου, έξι Κύπελλα και δύο Ασπίδες. Από το 1980 διατηρούσε το διπλό ρόλο του προπονητή-παίκτη στην ομάδα.
Με τα χρώματα της Εθνικής Κύπρου αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 16 ετών εναντίον της Μικτής Θεσσαλονίκης στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Hταν αρχηγός της Εθνικής από την επαναδραστηριοποίησή της (μέσα της δεκαετίας του '70) μέχρι τη λήξη της καριέρας του. Συμπλήρωσε 17 χρόνια σταδιοδρομίας με την Εθνική, έχοντας συμμετάσχει σε τρία Challenge Round Ευρωμπάσκετ, ενώ πανηγύρισε και την κατάκτηση χρυσού μεταλλίου στους πρώτους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης το 1985 στο Σαν Μαρίνο.

Ως προπονητής

Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως παίκτης το 1987 κλείνοντας την καριέρα του στους Α.Μ.Κ.Ε. του Μονακό. Από το 1988 εργάστηκε αποκλειστικά ως προπονητής αναλαμβάνοντας την ομάδα του Κεραυνού Στροβόλου. Εκεί παρέμεινε για 3,5 χρόνια περίπου, προτού επιστρέψει στη Λεμεσό. Παράλληλα εργαζόταν ως καθηγητής φυσικής αγωγής σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης.
Υπήρξε προπονητής των Εθνικών Ομάδων ανδρών και γυναικών της Κύπρου στο άθλημα. Ένα χρόνο πρίν το θάνατό του εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος και βοηθός προπονητή στην ομάδα ανδρών του Απόλλωνα Λεμεσού, ενώ την επόμενη χρονιά διετέλεσε προπονητής της ομάδας κορασίδων της ίδιας ομάδας.
Διετέλεσε ακόμη Πρόεδρος του Συνδέσμου Προπονητών Καλαθόσφαιρας της Κύπρου.

Θάνατος

Απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου 2002, ώρα 2 π.μ., σε ηλικία 48 χρόνων, από ανακοπή καρδιάς. Ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά.
Η Α.Ε. Λεμεσού, τιμώντας τη μνήμη του, έδωσε το όνομά του στην οδό όπου βρίσκεται το Κλειστό Γυμναστήριό της, το οποίο κοσμεί η φανέλα του με το Νο.15.
Βραζιλιανικές βουλευτικές εκλογές 2010

Οι Βουλευτικές εκλογές του 2010 στην Βραζιλία για την ανάδειξη των μελών του Κογκρέσου διεξήχθησαν στις 3 Οκτωβρίου 2010.  Το Εθνικό Κογκρέσο αποτελείται από την Ομοσπονδιακή Βουλή και την Γερουσία. Στις εκλογές αποφασίστηκαν οι έδρες 513 βουλευτών (όλα τα μέλη) και 54 επί συνόλου 81 εδρών στην Ομοσπονδιακή Γερουσία. Ο κυβερνών συνασπισμός Λουλίστα κατέλαβε τις περισσότερες έδρες και στα δύο σώματα (Βουλή και Γερουσία). Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές (κέρδισε η Ντίλμα Ρούσεφ) και τις εκλογές για κυβερνήτες.
Αναρή

Η αναρή ή ανάλατη είναι είδος μυζήθρας που προέρχεται από την Κύπρο. Αν και είναι λιγότερο γνωστό από άλλα είδη κυπριακών τυριών (π.χ. χαλλούμι), τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί δημοφιλές λόγω της δημόσιας προβολής που έχει αποκτήσει. Το 2005 ένας από τους κυριότερους εγχώριους βιομηχανικούς παραγωγούς αναρής της Κύπρου βραβεύτηκε με ασημένιο μετάλλιο σε παγκόσμια έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η αναρή αναφέρεται και στο παραδοσιακό παραμύθι της Κύπρου «Ο Σπανός τζι’ οι Σαράντα Δράτζιοι».

Παρασκευή

Η αναρή παράγεται από το νερόγαλο (κυπρ.: αναρόαλον), δηλ. το τυρόγαλο, που αποστραγγίζεται κατά την διάρκεια της παραγωγής του χαλλουμιού. Σε αυτό προστίθεται κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα το οποίο στη συνέχεια ανακατεύεται. Μετά από λίγο, από το μείγμα αυτό δημιουργείται η αναρή η οποία τοποθετείται σε σωληνοειδή φίλτρα ώστε να γίνει η στράγγιση και αργότερα ενίοτε αλατίζεται. Μετά την παραγωγή της η αναρή μπορεί να καταναλωθεί είτε σε φρέσκια (π.χ. στο πρωινό μαζί με άλλα φαγητά) είτε σε ξηρή μορφή (π.χ. στα μπουρέκια και στα ζυμαρικά).
Το φρούριο της Βρέστης (ταινία)

Πλοκή

Η ταινία δείχνει την ηρωική άμυνα του Φρουρίου της Βρέστης στοά σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσίας, πραγματικό ιστορικό γεγονός στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κατά των Γερμανών εισβολέων στις 22 Ιουνίου 1941. Η ιστορία περιγράφει τα γεγονότα των πρώτων ημερών της άμυνας.
Μαγνητικό φάσμα

Μαγνητικό φάσμα ονομάζεται η εικόνα που εμφανίζεται όταν ρινίσματα σιδήρου που διασκορπίζονται σε φύλλο χάρτου, εντός μαγνητικού πεδίου, μαγνητιστούν και διαταχθούν γραμμικά λαμβάνοντας έτσι την πορεία των μαγνητικών δυναμικών γραμμών που ασκούνται σ΄ αυτό.
Τούτο συμβαίνει διότι μόλις τα ρινίσματα σιδήρου βρεθούν μέσα σε μαγνητικό πεδίο αυτά μαγνητίζονται και αποτελούν επιμέρους μαγνήτες που έχουν διεύθυνση εφαπτόμενη των δυναμικών γραμμών, με συνέπεια τα ίδια τα ρινίσματα διατασσόμενα ν΄ αποκαλύπτουν σχεδόν τις μαγνητικές δυναμικές γραμμές του πεδίου.
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2007-2008

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2007-08 ήταν το 76ο από την καθιέρωση της πρώτης κατηγορίας του Ιταλικού πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ίντερ για 3η συνεχόμενη φορά και για 16η στην ιστορία της. Θέση στο Champions League εξασφάλισαν επίσης η ΑΣ Ρόμα , η Γιουβέντους και η Φιορεντίνα.
Τζωρτζ Ρομέρο

Απαρχές και προσωπική ζωή

Ο Ρομέρο γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, από πατέρα Κουβανό και μητέρα λιθουανικής καταγωγής. Ο πατέρας του εργαζόταν ως γραφίστας. Ο Τζωρτζ Ρομέρο μεγάλωσε στο Μπρονξ και συχνά δανειζόταν μπομπίνες ταινιών από το Μανχάταν για να τις δει στο σπίτι του. Σπούδασε στο καλό Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον, στο Πίτσμπεργκ.
Μετά την αποφοίτησή του (1960) άρχισε τη σταδιοδρομία του σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους και διαφημίσεις. Μαζί με εννέα φίλους του ίδρυσε τη μικρή εταιρεία «Image Ten Productions», που παρήγαγε τη Νύχτα των ζωντανών νεκρών (1968) σε σκηνοθεσία δική του και σενάριο από τον ίδιο και τον Τζων Α. Ρούσο.
Ο Τζωρτζ Ρομέρο είχε νυμφευθεί τρεις φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Νάνσυ, με την οποία χώρισαν το 1978. Το 1980 ο Romero πήρε ως σύζυγό του την ηθοποιό Κριστίν Φόρεστ, την οποία είχε γνωρίσει στα γυρίσματα της ταινίας του Season of the Witch (1973). Η Κριστίν είχε μικρούς ρόλους στις περισσότερες από τις ταινίες του, απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, τον Άντριου και την Τίνα Ρομέρο, και χώρισαν το 2010, μετά από τρεις δεκαετίες γάμου. Ο Ρομέρο γνώρισε την τρίτη σύζυγό του, τη Suzanne Desrocher, γυρίζοντας την ταινία του Η Γη των ζωντανών νεκρών (Land of the Dead, 2005). Παντρεύτηκαν τον Σεπτέμβριο του 2011 στο Μάρθαζ Βίνγιαρντ, αλλά έζησαν στο Τορόντο, με τον Ρομέρο να έχει πάρει και την καναδική υπηκοότητα από το 2009.  Ο γιος του, ο Κάμερον Ρομέρο, έχει γυρίσει την ταινία Origins (2015), το πρήκουελ της to Νύχτας των ζωντανών νεκρών.
Ο Ρομέρο πέθανε στον ύπνο του στο Τορόντο σε ηλικία 77 ετών, μετά από μία «σύντομη αλλά επιθετική μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα», σύμφωνα με δήλωση του παραγωγού του, P. Grunwald, με την τρίτη σύζυγό του και την κόρη του Τίνα στο πλευρό του.