Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974

Τόπος διεξαγωγής

Ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Μπράιτον της Αγγλίας, εξαιτίας της άρνησης του Λουξεμβούργου (για οικονομικούς λόγους) να φιλοξενήσει ξανά τον διαγωνισμό, μετά τη δεύτερη συνεχή νίκη του στο διαγωνισμό του 1973. Ο χώρος όπου διεξήχθη ο μεγάλος τελικός ήταν το Brighton Dome, ένας καλλιτεχνικός χώρος, που συμπεριλαμβάνει την Αίθουσα Συναυλιών, το Corn Exchange και το Θέατρο Pavilion.

Μορφή

Ένα πρόγραμμα που προβλήθηκε λίγο πριν τον τελικό του διαγωνισμού (στα τέλη Μαρτίου), με τίτλο Auftakt für Brighton (Πρελούδιο για το Μπράιτον) είχε τον συντονισμό του γερμανικού εθνικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα ARD. Παρουσιάστρια του εν λόγω προγράμματος ήταν η δημοσιογράφος Καρίν Τίτσε-Λούντβιχ. Ήταν το πρώτο πρόγραμμα τύπου προεπισκόπησης ("preview"-type programme) που μεταδόθηκε ταυτόχρονα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η εκπομπή έγινε επίσης γνωστή επειδή αποτέλεσε την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση για τους νικητές του διαγωνισμού, το συγκρότημα ABBA, οι οποίοι στα προγράμματα πριν τον τελικό καλούνταν "The Abba".

Περιστατικά

Το Ηνωμένο Βασίλειο εκπροσωπήθηκε στον διαγωνισμό από την γεννημένη στη Βρετανία Αυστραλή τραγουδίστρια της ποπ Ολίβια Νιούτον Τζον, η οποία ήρθε 4η με το τραγούδι "Long Live Love". Όπως σημειώνει ο ιστορικός και συγγραφέας Τζον Κένεντι Ο' Κόνορ στο βιβλίο του The Eurovision Song Contest – The Official History, η Ολίβια δεν αγαπούσε το τραγούδι και προτιμούσε άλλα από τις επιλογές για το Ηνωμένο Βασίλειο, όμως το "Long Live Love" επιλέχθηκε σε ψηφοφορία του κοινού με ταχυδρομική ψήφο.
Η Γαλλία θα ελάμβανε μέρος με το τραγούδι "La vie à vingt-cinq ans" ("Η Ζωή στα 25") σε ερμηνεία της Ντανί, όμως σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του προέδρου Πομπιντού (ο οποίος απεβίωσε στις 2 Απριλίου) ο γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας ORTF αποφάσισε να αποσύρει τη συμμετοχή. Καθώς η κηδεία του προέδρου έγινε την ημέρα του διαγωνισμού, θεωρήθηκε ανάρμοστο να συμμετάσχει η Γαλλία.Για τον ίδιο λόγο, η Γαλλίδα Αν Μαρί Νταβίντ, νικήτρια στο Λουξεμβούργο το 1973, δεν κατέστη δυνατό να παρευρεθεί στο Μπράιτον για να παραδώσει το βραβείο στον νικητή του 1974. Εν απουσία της, ο γενικός διευθυντής του  BBC και πρόεδρος της EBU, Τσαρλς Κάραν, επέδωσε το βραβείο.
Η Μάλτα είχε επιλέξει τον Έντσο Γκουζμάν με το τραγούδι "Paċi Fid Dinja" (Ειρήνη στον Κόσμο) για συμμετοχή στο διαγωνισμό, όμως αποσύρθηκε για άγνωστους λόγους. Το 1975 η χώρα έλαβε μέρος κανονικά.
Η Ιταλία αρνήθηκε να μεταδώσει τον διαγωνισμό από την κρατική ραδιοτηλεόραση RAI επειδή συνέπεσε με την προεκλογική εκστρατεία για το δημοψήφισμα με θέμα το διαζύγιο, το οποίο διεξήχθη έναν μήνα μετά. Το τραγούδι της Τζιλιόλα Τσινκουέτι είχε τον τίτλο "Sì" επαναλαμβάνοντας τη συγκεκριμένη λέξη, που σημαίνει "ναι". Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι ήταν ένα κρυμμένο μήνυμα ή κάποια μορφή προπαγάνδας για να επηρεαστεί το εκλογικό σώμα να δώσει θετική ψήφο στο δημοψήφισμα. Επί περισσότερο από έναν μήνα το εν λόγω τραγούδι δεν παιζόταν από κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς στην Ιταλία.
Το τραγούδι της Πορτογαλίας "E depois do adeus" χρησιμοποιήθηκε ως ένα από τα δύο συνθήματα με τα οποία ξεκίνησε η περίφημη Επανάσταση των Γαριφάλων εναντίον του Νέου Καθεστώτος. Καθώς παίχτηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της χώρας αργά το βράδυ της 24ης Απριλίου, υποκίνησε το στρατό και τον υπόλοιπο κόσμο να προβεί στο πραξικόπημα της επόμενης ημέρας. Το δεύτερο τραγούδι με το οποίο ξεκίνησαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά δεν είχε σχέση με την Eurovision, ήταν το "Grândola, Vila Morena" σε ερμηνεία του Ζέκα Αφόνσο. Ο Ο' Κόνορ περιέγραψε το τραγούδι "E depois do adeus" ως την "μοναδική συμμετοχή της Eurovision που στην πραγματικότητα ξεκίνησε μια επανάσταση" (χαρακτηρισμός μάλλον ειρωνικός, επειδή το εν λόγω τραγούδι ήρθε στην τελευταία θέση).

Συμμετέχουσες χώρες

Συνολικά 17 χώρες έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό. Η Ελλάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ενώ η Γαλλία αποχώρησε στη διάρκεια της εβδομάδας σε ένδειξη πένθους για τον θάνατο του Προέδρου Ζορζ Πομπιντού.

Καλλιτέχνες που επέστρεψαν

Τρεις καλλιτέχνες επανήλθαν στον διαγωνισμό τη χρονιά αυτή. Η Τζιλιόλα Τσινκουέτι, νικήτρια του 1964, επέστρεψε εκπροσωπώντας ξανά την Ιταλία.  Επίσης, η συμμετοχή του Μονακό των ετών 1964 και 1969, ο Ρομουάλ Φιγκιέρ (Romuald Figuier) εκπροσώπησε αυτήν τη φορά το Λουξεμβούργο.  Τέλος, το ντουέτο Bendik Singers της Νορβηγίας επέστρεψαν έναν χρόνο μετά την τελευταία συμμετοχή τους στο Λουξεμβούργο το 1973.