google/wiki40b huggingface dataset:
Νικόλαος Βάρκοσης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα και ήταν αδερφός του μοναχού και διδάσκαλου Καλλίνικου Βάρκοση. Στη γενέτειρά του είχε δασκάλους τον Μεθόδιο Ανθρακίτη και τον Μπαλάνο Βασιλόπουλου, και παρακολούθησε μαθήματα θεολογίας και φιλοσοφίας ενώ πιθανόν να διδάχτηκε και μαθηματικά. Στη συνέχεια σπούδασε φιλοσοφία στη Γερμανία και μετά το πέρας των σπουδών του έγινε διευθυντής και δίδαξε για έξι χρόνια στη  Σχολή της Σιάτιστας, όπου μεταξύ άλλων είχε μαθητή τον Γεώργιο Ζαβίρα. Αργότερα δίδαξε και στα Ιωάννινα.
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Κοζάνη όπου εργάστηκε ως δάσκαλος στη Σχολή της Κοζάνης (1750 -1754), την οποία ταυτοχρόνως διηύθυνε ο Ευγένιος Βούλγαρης. Έχοντας επηρεαστεί σημαντικά από τη καθοδήγηση του Βούλγαρη, δραστηριοποιήθηκε ως οικοδιδάσκαλος στο σπίτι του Ιωάννη Σακελλάριου, όπου δούλεψε συνολικά για έξι χρόνια εκπαιδεύοντας τους γιους του. Μεταξύ άλλων δίδαξε για τη νέα Φιλοσοφία, ακολουθώντας τις μεταφράσεις του Βούλγαρη. Όσο εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος επισκέφτηκε τη πόλη ο Ρώσος Κώνσταντιν Τσέπιν, ο οποίος στη πορεία δίδαξε τους Βάρκοση και Δημήτρη Σακελλαρίου στα Λατινικά. Ο Βάρκοσης απέκτησε πρόσβαση στα γραπτά του Μπαουμάιστερ και ακολούθως μετέφρασε από τα Λατινικά στα Ελληνικά το έργο του Institutiones philosophiae rationalis, methodo Wolfii conscriptae.
Αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής Καρπενησίου αλλά σύντομα επέστρεψε στην Κοζάνη και εργάστηκε ξανά ως οικοδιδάσκαλος μέχρι το 1758. Το 1758 μετακόμισε στη Κωνσταντινούπολη όπου εργάστηκε στην οικεία του Ιακωβάκη. Εκεί έμαθε Γαλλικά και Ιταλικά. Το 1768 μετέφρασε ξανά το έργο του Μπαουμάιστερ Institutiones philosophiae rationalis, αυτή τη φορά από τα Λατινικά στην Ελληνική καθομιλουμένη. Κατά πάσα πιθανότητα μέσω αυτής της τροπολογίας ο Βάρκοσης επιχείρησε να ελαφρύνει τη διδασκαλία για τους μαθητές του, η οποία θεωρούταν δύσκολη. Το 1777 μετακόμισε στο Ιάσιο όπου εργάστηκε ως γραμματέας του Ηγεμόνα της Μολδαβίας, Κωνσταντίνου Μουρούζη, και ως δάσκαλος των παιδιών του. Η μετάφραση του βιβλίου Institutiones philosophiae rationalis, χρησιμοποιήθηκε ως βασικό βιβλίο διδασκαλίας σε σχολεία του Ιασίου και του Βουκουρεστίου, ενώ εκτυπώθηκε και σε πολυάριθμα αντίγραφα. Αντίστοιχα ο Βάρκοσης μετέφρασε από τα Λατινικά στα Ελληνικά και το βιβλίο Institutiones philosophiae metaphysicae του Μπάουμαιστερ. Αφού μετακόμισε στη Κωνσταντινούπολη το 1782, πέθανε τον ίδιο χρόνο από χολέρα. Η μετάφραση του βιβλίου δημοσιεύτηκε το 1782 από το Ελληνικό τυπογραφείο του Γεωργίου Βενδότη στη Βιέννη.
Σύμφωνα με το Γεώργιο Ζαβίρα, το 1750 ο Βάρκοσης συνέθεσε ηρωελεγείο προς τον πατριάρχη Ιωαννίκιο και σύμφωνα με τον Αραβαντινό είχε συνθέσει επιγράμματα, μεταξύ των οποίων ένα για τον τάφο του επισκόπου Σερβίων και Κοζάνης, Μελετίου.
Αλεξάνδρα Μακκαβαία

Δολοφονίες των παιδιών της Αλεξάνδρας

Η Αλεξάνδρα είχε καταφέρει να επιβάλει  μέσω της φιλίας της με την Κλεοπάτρας Ζ΄  που μισούσε τον Ηρώδη την εκλογή του νεαρού γιου της ως αρχιερέα . Η εκλογή αυτή υπήρξε μοιραία για τον Αριστόβουλο καθώς δολοφονήθηκε το 35 π.Χ. στην Ιεριχώ .
Η Αλεξάνδρα είχε ζητήσει εκδίκηση για τον φόνο του γιου της από την Κλεοπάτρα και τον Μάρκο Αντώνιο. Πράγματι ο Μάρκος Αντώνιος συνάντησε τον Ηρώδη  στην Λαοδίκεια της Συρίας  (34 π.Χ.) ενώ επέστρεφε από την αποτυχημένη εκστρατεία του εναντίον των Πάρθων που αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για το γόητρό του. Ο Μάρκος Αντώνιος για να μην δημιουργηθεί νέα πολιτική αναστάτωση στην περιοχή εκείνη την κρίσιμη στιγμή δεν έλαβε κανένα μέτρο εναντίον του και ο Ηρώδης επέστρεψε στο βασίλειο του.
Εκεί ξέσπασε  σκάνδαλο όταν  η αδελφή του Σαλώμη του αποκάλυψε ότι  ο σύζυγος της Ιώσηπος που είχε λάβει  μυστική εντολή από τον Ηρώδη να δολοφονήσει την Μαριάμη αν δεν επέστρεφε από την Λαοδίκεια της είχε αποκαλύψει την αποστολή του. Ο Ηρώδης συγχώρησε  τελικά την Μαριάμη,  η Αλεξάνδρα όμως  φυλακίστηκε προσωρινά καθώς την θεώρησε υπεύθυνη για το σκάνδαλο αυτό.
Η  Αλεξάνδρα στράφηκε εναντίον της κόρης  της όταν  ένα νέο παρόμοιο σκάνδαλο  ξέσπασε την εποχή που ο Ηρώδης γύρισε  από  την Ρόδο  (30 π.Χ.) όπου είχε  συναντηθεί με τον μοναδικό πλέον ισχυρό άνδρα της Ρώμης Οκταβιανό. Το σκάνδαλο  αποκαλύφθηκε και πάλι από την Σαλώμη.  Ο  Ηρώδης που ήταν γνωστός πολιτικός φίλος του Μάρκου Αντώνιου είχε ζητήσει τότε από τον αυλικό του Σόαιμο να δολοφονήσει την Αλεξάνδρα και την σύζυγό του αν δεν επέστρεφε από την συνάντηση.
Ο Σόαιμος είχε αποκαλύψει όλα αυτά στην Μαριάμη η οποία θα επιχειρούσε να δηλητηριάσει τον Ηρώδη. Η αποκάλυψη στάθηκε μοιραία γι αυτήν καθώς καταδικάστηκε σε θάνατο (29 π.Χ.)   .

Το τέλος της Αλεξάνδρας

Το επόμενο έτος ο Ηρώδης βρέθηκε στην Σαμάρεια. Τότε κυκλοφόρησαν φήμες ότι πέθανε. Η Αλεξάνδρα επιχείρησε να καταλάβει την εξουσία ο Ηρώδης όμως την συνέλαβε και την εκτέλεσε (28 π.Χ.) .
ΒήταΠεις

Ιστορία

Την χρονιά του 2002 η ομάδα Β.Π. (Βόρεια Προάστεια) ξεκίνησε με ηχογραφήσεις για τον πρώτο της, δίσκο "To Αθάνατο", που κυκλοφόρησε το 2003 και ήταν διαθέσιμος για δωρεάν κατέβασμα. Λίγους μήνες μετά, έγινε η πρώτη συναυλία τους στην Καλαμάτα στις 27 Δεκεμβρίου. Ένα χρόνο αργότερα γράφτηκε ο δίσκος "Αξέχαστο", ο οποίος κυκλοφόρησε την Άνοιξη του 2004 και με συμμετοχές σε live, έτσι ώστε να γίνει ευρέως γνωστό το συγκρότημα και η μουσική τους κυρίως στην Αθήνα όπου ήταν και είναι η βάση τους.
Την σεζόν 2005 υπάρχουν αλλαγές, όταν ομόφωνα απομακρύνεται από την ομάδα ο Dask λόγω του ότι διαφωνούσε με την αρχική ιδέα της δωρεάν διακίνησης της μουσικής τους, πρίν απο την αποχώρησή του είχε ήδη ηχογραφηθεί το "Αλήθεια λέω", ένα μουσικό κομμάτι που ξεκαθάρισε την θέση του συγκροτήματος μετά την κυκλοφορία του στις 6 Ιανουαρίου του 2006. Ταυτόχρονα είχε ξεκινήσει ήδη η δημιουργία του νέου τρίτου και τελευταίου δίσκου της τριλογίας, με τίτλο "Άκυρον". Κυκλοφόρησε δωρεάν στο διαδίκτυο τον Φεβρουάριο του 2006 και περιέχει 12 επιπλέον κομμάτια που θα έμπαιναν στο "Για Τους Οπαδούς". Επίσης την ίδια χρονιά ολοκληρώθηκε η ηχογράφηση και κυκλοφόρησε το "Για τους οπαδούς". 
Μετά από μια μεγάλη παύση από την δισκογραφία αλλά όχι απο τα live και την ενεργό δράση, το συγκρότημα πλέον χωρίς τον Λάμπρο συνεχίζει και παρουσιάζει έναν δίσκο με ένα άλλο συγκρότημα παλιών φίλων τους, τους  Επίλεκτους με τίτλο "Συνάντηση 14:15". Παράλληλα είχε ξεκινήσει ένα πολύ δυνατό χτύπημα για το χώρο όπου ήθελαν να κάνει θόρυβο και να είναι πιο δουλεμένο σε στίχο, παραγωγή ήχου κτλ. Το Πάσχα του 2012 κυκλοφόρησαν το "Εύφλεκτον", το οποίο περιέχει πολλά κομμάτια ηχογραφημένα σε μικρό χρονικό διάστημα: μέσα σε ένα μήνα ηχογραφήθηκαν 50 τραγούδια, κάποια εκ των οποίων, συμπεριλαμβανομένου του "Αυτό είναι για τους φίλους", παραμένουν ακυκλοφόρητα έως σήμερα. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησαν το "Βάπτισμα Πυρός" που "βάπτισε" την συντομογραφία "ΒΠ" του συγκροτήματος. Επρόκειτο για εορταστική στιγμή για το συγκρότημα, το οποίο γιόρτασε μια δεκαετία από την ίδρυση του, και οργάνωσε μία συναυλία hip-hop στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ "Sporting" στην Αθήνα και μετά παρόμοια κίνηση της γιορτής του συγκροτήματος έγινε και στη Θεσσαλονίκη, όπου συνεχώς ταξίδευαν από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν τις ζωντανές εμφανίσεις τους. 
Το 2014 κυκλοφόρησε ο διαφορετικός δίσκος "Εποχή", ο οποίος συνοδευόταν με ορχηστρικά και πολλά όργανα ζωντανά στη σκηνή αλλά και στην μελοποίηση των τραγουδιών. Αρκετά παλιά κομμάτια δέχτηκαν αλλαγές λόγω του ότι ήθελαν να τους δώσουν μια άλλη όψη, προσθέτοντας τα μουσικά όργανα. Ακολούθησαν παρουσιάσεις μέχρι και την τελευταία τους έως τώρα συναυλία ονομαζόμενη "Lucky Thirteen".
Κατ' εξαίρεση παρευρέθηκαν ως ΒΠ στις αρχές του 2018, σε αλληλέγγυο χαρακτήρα οικονομικής συμπόρευσης συναυλία "Rappin' for my fam", όπου εμφανίστηκαν τελευταίοι.
Οι ίδιοι έχουν ανακοινώσει πως η επόμενη συναυλία τους θα διεξαχθεί με την έλευση του καινούργιου δίσκου.
Υπουργικό Συμβούλιο (Ελλάδα)

Θεσμός

Ο Θεσμός του Υπουργικού Συμβουλίου έχει αγγλική καταγωγή που προήλθε περί τα τέλη του 16ου αιώνα, ως «Διαρκές» ή «Ιδιαίτερον Συμβούλιον» (Privy Council) που το συγκροτούσαν ευγενείς ή διακεκριμένα πρόσωπα έμπιστα του Στέμματος, το οποίο ήταν διάφορο από το Συμβούλιο Στέμματος.
Ο θεσμός του Υπουργικού Συμβουλίου δεν αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο επί παντός κυβερνητικού συστήματος (πολιτεύματος) και ούτε απαντάται σε όλα τα κράτη που εφαρμόζουν κοινοβουλευτικό σύστημα. 
Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός καθιερώθηκε αμέσως μετά τον ερχομό του Βασιλέως Όθωνα, το 1833, δια του Β.Δ. 3/10 Απριλίου 1833 «Περί σχηματισμού των Γραμματειών» (σημερινών υπουργείων) όπου στο άρθρο 5 ορίζονταν «η ολομέλεια των Γραμματέων της Επικρατείας σχηματίζει το Υπουργικόν Συμβούλιον». Από συνταγματική όμως άποψη το Υπουργικό Συμβούλιο θεσπίστηκε ρητά από το Σύνταγμα του 1927 άρθρο 87 και επόμενα. Η σύγχρονη συγκρότησή του προβλέπεται από το άρθρο 81 του Συντάγματος (1975). Τα μέλη, η σύνθεση και η λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου ορίζονται κάθε φορά διά νόμου, ενώ με διάταγμα που προωθείται από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Κυβέρνησης διορίζονται ένας ή περισσότεροι, εκ των υπουργών, Αντιπρόεδροι του Υπουργικού Συμβουλίου και σε έκτακτη περίπτωση προσωρινός αντιπρόεδρος - αναπληρωτής.
Το άρθρο 81 του Ελληνικού Συντάγματος του 1975 είναι το αντίστοιχο άρθρο 76 του Συντάγματος του 1952.
Φώτης Κουβέλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Βόλο και σπούδασε νομική και πολιτικές επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος και συμμετείχε στις αρχαιρεσίες του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών εκλεγόμενος από το 1975 μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Το 1987 εξελέγη πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989. Επίσης είναι μέλος  της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων και της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων, επίτιμος μέλος της SOS Ρατσισμός ενώ την περίοδο 1991 - 1994 διετέλεσε πρόεδρος του Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων.
Είναι νυμφευμένος με την Φωτεινή Πάλλα και έχουν δύο παιδιά.

Πολιτική σταδιοδρομία

Πριν από τη στρατιωτική Χούντα ήταν μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και στη συνέχεια οργανώθηκε στο Ρήγα Φεραίο. Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του ΚΚΕ εσωτερικού, του οποίου διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, και έπειτα συμμετείχε στην ίδρυση της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ), στην οποία εξελέγη μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής. Στις 25 Ιουνίου 1989 εξελέγη γραμματέας της ΕΑΡ και επί θητείας του αποφασίστηκε η ένταξή της στον Συνασπισμό, στον οποίο έγινε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και της πολιτικής επιτροπής. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Τζαννετάκη (2 Ιουλίου έως 12 Οκτωβρίου 1989).
Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β΄ Αθήνας με την υποστήριξη του Συνασπισμού και επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1990. Στις 30 Ιουνίου 1991 στην Α΄ Πανελλαδική Συνέλευση του Συνασπισμού εξελέγη μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας, ενώ τρεις μέρες αργότερα ορίστηκε γραμματέας του κόμματος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής, καθώς ο Συνασπισμός δεν συγκέντρωσε τα απαραίτητα ποσοστά για να εισέλθει στη Βουλή. Επανεξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό στις βουλευτικές εκλογές του 1996, του 2000, του 2004, του 2007 και του 2009. Μετά τις εκλογές του 2009 ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.
Το 2002 έθεσε υποψηφιότητα για τον δήμο Αθηναίων με την υποστήριξη του Συνασπισμού συγκεντρώνοντας 19.996 ψήφους (5,91%) και μία έδρα. Το 2008 ήταν υποψήφιος για την προεδρία του Συνασπισμού αλλά στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 10 Φεβρουαρίου του 2008 απέτυχε να εκλεγεί λαμβάνοντας 28,67% έναντι 70,41% του Αλέξη Τσίπρα.

Συμμετοχή στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Μετά από την ανοικτή στήριξη που είχε εκφράσει στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνηση του ήδη από το 2015, στις 28 Φεβρουαρίου 2018 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στη κυβέρνηση. Την 28η Φεβρουαρίου 2018 ανέλαβε αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας και στον ανασχηματισμό της 29ης Αυγούστου ορκίστηκε υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.
Ανδρέας Καραντώνης

Βιογραφία

Ο Ανδρέας Καραντώνης γεννήθηκε στην Άνδρο αλλά το 1923 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και αφού τελείωσε το Γυμνάσιο γράφτηκε στη Νομική Σχολή, χωρίς όμως να μπορέσει να την ολοκληρώσει αφού αφοσιώθηκε στην λογοτεχνία και στην κριτική. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση και παρουσίαση στα γράμματα σε ηλικία 17 ετών, με τη δημοσίευση ποιημάτων και κριτικών άρθρων στο λογοτεχνικό παράρτημα της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού στην οποία και διετέλεσε αρθρογράφος από το 1927 μέχρι και το 1929 και δημοσίευσε την μεγάλη εισαγωγή για το Παλαμικό έργο. Στην συνέχεια ακολούθησε μια μελέτη για τον Σεφέρη και μια για τον Παλαμά. Το 1935, ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία ιδρύοντας και διευθύνοντας, μαζί με τον Γιώργο Κατσίμπαλη, το περιοδικό "Τα Νέα Γράμματα". Συνεργάστηκε με το περιοδικό Αγγλοελληνική Επιθεώρηση (1945-1952). Επί 25 χρόνια συνεργάστηκε με το ΕΙΡ, όπου ως λογοτεχνικός συνεργάτης παρουσίαζε ραδιοφωνικές εκπομπές κριτικού περιεχομένου, ως το 1974 οπότε  και αποχώρησε μετά την απελευθέρωση από την χούντα της απριλιανής δικτατορίας των πραξικοπιματιών συνταγματαρχών του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Δημοσίευσε πολλές μελέτες, ανάμεσα στις οποίες και εκείνες για τον Παλαμά και το Σεφέρη. Το μεταφραστικό του έργο περιλαμβάνει μεταφράσεις Γάλλων κυρίως συγγραφέων ενώ έγραψε και πολλά βιβλία κριτικής όπως επίσης και βιβλία με ποιήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις και δοκίμια. 
Ό Καραντώνης διετέλεσε επίτιμο μέλος της περίφημης λογοτεχνικής "ομάδας των δώδεκα" κορυφαίων ελλήνων συγγραφέων και γενικός γραμματέας του Ιδρύματος "Κωστής Παλαμάς". Υπήρξε μόνιμο μέλος της επιτροπής απονομής των κρατικών λογοτεχνικών βραβείων. Τόσο η ποίηση όσο και η δοκιμιογραφία του ως το 1935 κινήθηκε στα παραδοσιακά πλαίσια γραφής. Τομή στο έργο του σημειώθηκε γύρω στο 1935 με τη συγγραφική δραστηριότητά του από τη θέση του διευθυντή του περιοδικού Νέα Γράμματα. Την περίοδο αυτή ο Καραντώνης στράφηκε προς την υπερρεαλιστική θεωρία της τέχνης και μετάφρασε έργα των Απολλιναίρ, Βαλερύ, Μπρετόν, Ελυάρ και άλλων. Μετά τη γερμανική κατοχή ανέπτυξε δημοσιογραφική δραστηριότητα με επίκεντρο την αντίθεσή του στον κομμουνισμό και την αριστερή διανόηση στην Ελλάδα. Στο ίδιο πνεύμα εντάσσονται θεατρόμορφα κείμενά του με τίτλους όπως τα "Σπουδή στο Κρεμλίνο" και "Ο Καραγκιόζης βγαίνει από το καλύβι του". Ογκώδης είναι η κριτική παραγωγή του Καραντώνη, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση. Τα ποιήματά του συγκεντρώθηκαν σε οχτώ τόμους.
Μπίλι Χόλιντεϊ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και μεγάλωσε στην πόλη της Βαλτιμόρης. Σε επίσημα έγγραφα εμφανίζεται με μία πληθώρα παραλλαγών του πραγματικού ονόματός της. Ήταν γνωστή κυρίως ως Eleanora Fagan, σύμφωνα με το επώνυμο της μητέρας της, ωστόσο σε νοσοκομειακά έγγραφα αναφέρεται ως Eleanor Harris (ή Elinore στο πιστοποιητικό γέννησής της). Σε παιδική ηλικία απέκτησε το παρωνύμιο Μπίλι, ενώ βαπτίστηκε με το όνομα Eleanor Gough. Παράλληλα ήταν γνωστή ως Ματζ (Madge). Σε εφηβική ηλικία άρχισε να χρησιμοποιεί συστηματικά το όνοματ Μπίλι, πιθανώς λόγω της εκτίμησης που έτρεφε για την ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου Μπίλι Νταβ (Billie Dove), ενώ αργότερα υιοθέτησε το επώνυμο του πατέρα της, ελαφρά παραλλαγμένο (Halliday), με το οποίο ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία της στο τραγούδι. Ο τζαζ μουσικός Λέστερ Γιανγκ τής έδωσε επίσης το γνωστό παρωνύμιο Lady Day.
Τα παιδικά της χρόνια χαρακτηρίστηκαν από έντονες δυσκολίες. Ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια αρνούμενος να αναγνωρίσει την πατρότητα της Χόλιντεϊ, κάτι που τελικά έκανε μόνο μετά την πρώτη επαγγελματική επιτυχία της. Ο ίδιος ήταν επίσης μουσικός, παίζοντας κιθάρα σε μεγάλες ορχήστρες (big bands), καθώς και στην ορχήστρα του Φλέτσερ Χέντερσον. Στην αυτοβιογραφία της περιγράφει την κακομεταχείρισή της από συγγενείς με τους οποίους αναγκάστηκε να συμβιώσει όταν η μητέρα της εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, ενώ για σύντομο χρονικό διάστημα φυλακίστηκε για πορνεία. Η ενασχόλησή της με το τραγούδι ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1930, τραγουδώντας σε μικρούς χώρους του Μπρούκλιν. Ο μουσικός παραγωγός και κυνηγός ταλέντων Τζον Χάμοντ ήταν ο πρώτος που διέκρινε τις δυνατότητές της και οργάνωσε τις πρώτες ηχογραφήσεις της, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τον Μπένι Γκούντμαν. Από το 1935 ηχογραφούσε συστηματικά, αποκτώντας σταδιακά ένα ευρύτερο ακροατήριο. Υπήρξε από τις πρώτες Αφροαμερικανίδες τραγουδίστριες που συμμετείχαν σε ορχήστρα λευκών, συνεργαζόμενη με τον Άρτι Σο (Artie Shaw) το 1938, και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940 αποτελούσε μία από τις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες. Την ίδια περίοδο, πολλά προβλήματα σημάδευαν την προσωπική ζωή της, σε αντιδιαστολή με την επιτυχημένη επαγγελματική εξέλιξή της. Άρχισε να χρησιμοποιεί ναρκωτικές ουσίες καταδικαζόμενη σε φυλάκιση το 1947, ενώ συνδέθηκε συχνά με συντρόφους που την κακομεταχειρίστηκαν. Σε συνδυασμό με την εξάρτηση από το οινόπνευμα, η υγεία της επιδεινώθηκε. Συνέχισε να τραγουδά και να περιοδεύει μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, ωστόσο η φωνή της τραχύνθηκε εμφανώς από τις καταχρήσεις. Πέθανε από κίρρωση του ήπατος σε ηλικία 44 ετών και σε δεινή οικονομική κατάσταση, έχοντας απωλέσει τα κέρδη της από τη μουσική.
Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε

Υπόθεση

Ο Φρεντ Ντομπς (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ) και ο Μπομπ Κέρτιν (Τιμ Χολτ), είναι δυο απένταροι τυχοδιώκτες που αναζητούν την τύχη τους στο Μεξικό. Αμφότεροι έχουν εξαπατηθεί από τον ιδιοκτήτη τοπικής εταιρίας (Μπάρτον ΜακΛέιν), ο οποίος προσλαμβάνει εργάτες τους οποίους αρνείται να πληρώσει για τις υπηρεσίες τους και βρίσκονται να τα πίνουν μαζί σε μια παμπ της περιοχής όπου συναντούν έναν ηλικιωμένο χρυσοθήρα τον Χάουαρντ (Γουόλτερ Χιούστον), ο οποίος αναζητά συνεργάτες. Όμως κανείς από τους δυο άνδρες δεν έχει το ποσό των χρημάτων που ζητάει ο Χάουαρντ για να συνεργαστεί μαζί τους. Αργότερα ο Ντομπς κερδίζει ένα μικρό ποσό σε κλήρωση και η τύχη των δυο ανδρών αλλάζει. Οι δυο άνδρες βρίσκουν τον Χάουαρντ και οι τρεις ξεκινούν το ταξίδι τους στα βουνά όπου πρόκειται να ψάξουν να βρουν χρυσό. Μετά από μέρες αναζήτησης βρίσκουν ένα σημείο γης από όπου καταφέρνουν να εξορύξουν χρυσό, τον οποίο χωρίζουν σε τρία μέρη. Στο ταξίδι της επιστροφής ο καθένας από τους τρεις άνδρες αρχίζει να ανησυχεί ότι κάποιος από τους συντρόφους τους θα προσπαθήσει να κλέψει το χρυσό. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν στο δρόμο συναντούν τον Κόουντι (Μπρους Μπένετ), έναν άνδρα που επιμένει να τους ακολουθήσει.
Καρυές Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Οι Καρυές βρίσκονται περίπου 20 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 12,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχουν υψόμετρο 80 μέτρα και απέχουν 6 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στις Καρυές, προς τα νοτιοανατολικά τους, βρίσκεται το Πανόραμα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων και προς τα δυτικά τους η Φόνισσα σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων.

Ιστορία

Το χωριό έχει ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Με την παλαιότερη ονομασία του ως η Κοπάνιτσα προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1845, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Κοπάνιτσα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 145 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1844 ως το 1956 το χωριό ονομαζόταν επίσημα ως η Κοπάνιτσα. Το 1912 η Κοπάνιτσα προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Κοπανίτσης, στην οποία προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Τρουκάκι (σήμερα το Πανόραμα, αποσπάστηκε στη συνέχεια από την κοινότητα το 1916 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Καραμουσταφά) και Φόνισσα (αποσπάστηκε από την κοινότητα το 1948 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μπουζίου). Το 1956 η Κοπάνιτσα μετονομάζεται επίσημα ως αι Καρυαί και η κοινότητα ως Κοινότητα Καρυών. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Καρυών, με τις αλλαγές στις ονομασίες, τόσο του ιδίου του χωριού, όσο και της κοινότητας αυτής, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», οι Καρυές υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας,  ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Καρυές ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Οι Καρυές σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας των Καρυών του Δήμου Τριφυλίας.

Κτίρια – αξιοθέατα

Στο χωριό εκτός από τις κατοικίες, υπάρχει και η εκκλησία του, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Από το σημείο στο οποίο βρίσκεται το χωριό, ο θεατής μπορεί να αγναντεύει προς τα δυτικά το Ιόνιο πέλαγος, ενώ στα βόρεια του οικισμού βρίσκεται επίσης το ποτάμι της Νέδας.

Προσωπικότητες από τις Καρυές

Με καταγωγή από τις Καρυές είναι επίσης ο ηθοποιός Κώστας Καζάκος (γεν. 1935, Πύργος Ηλείας).
Άγιος Παντελεήμονας Φλώρινας

Λίμνη Βεγορίτιδα

Η λίμνη Βεγορίτιδα ή Οστρόβου έχει υπερτοπικό χαρακτήρα, καθώς διοικητικά ανήκει στους νομούς Πέλλας και Φλώρινας και στους Δήμους Αμυνταίου, Φιλώτα και Βεγορίτιδας. Περιβάλλεται από τα βουνά Βέρνο, Βόρας και Βέρμιο και αποτελεί το χαμηλότερο σημείο του συμπλέγματος των λιμνών Ζάζαρης, Χειμαδίτιδας και Πετρών, των οποίων δέχεται τα  νερά μέσα από σύστημα διωρύγων και σήραγγας.
Μαζί με τις άλλες λίμνες της περιοχής αποτέλεσε σημαντικό παραγωγικό πυρήνα, γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκαν οικισμοί από την πρώιμη αρχαιότητα. Αυτό τεκμηριώνεται από τυχαία, επιφανειακά ευρήματα αν και μέχρι στιγμής δεν έχει προωθηθεί συστηματική αρχαιολογική έρευνα. Πέρα από τη στενά παραγωγική της σημασία αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί ένα τόπο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους που προσήλκυε έναν σημαντικό αριθμό επισκεπτών, αποκτώντας με τον τρόπο αυτό μια νέα παραγωγική σημασία σε δεύτερο επίπεδο. Οι απόκρημνες όχθες της αποτελούν ιδανικό καταφύγιο για πλήθος άγριων πουλιών, όπως οι ασπροπάρηδες, οι αετογερακίνες, καθώς και για το παγκοσμίως απειλούμενο κιρκινέζι και έχει χαρακτηρισθεί ως Περιοχή Κοινοτικού Ενδιαφέροντος στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000 αλλά και τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλους (ΤΙΦΚ). Η λίμνη αποτελεί ιδανικό ψαρότοπο με συνηθέστερα είδη το γριβάδι, τον κορήγονο, τις τούρνες, τις πλατίκες, τους γουλιανούς και τα τσιρόνια.

Λίμνη των Πετρών

Η λίμνη των Πετρών όπως και η Βεγορίτιδα δε μπορεί να συσχετιστεί μόνο με ένα οικισμό. Η σχετικά ρηχή αυτή λίμνη, μέγιστο βάθος 3,5 μ, βρίσκεται στα Νοτιοδυτικά της λίμνης Βεγορίτιδας, με την οποία συνδέεται μέσω διώρυγας και σήραγγας και καταλαμβάνει έκταση 14 χμ². Το ευρύτερο οικοσύστημα των λιμνών με τους γειτονικούς ορεινούς όγκους και την αμπελουργική ζώνη, συνθέτει το ιδιαίτερο τοπίο της περιοχής, ενώ έχει χαρακτηρισθεί ως Περιοχή Κοινοτικού Ενδιαφέροντος στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000, λόγω της διαβίωσης περισσότερων από 130 ειδών πουλιών και αρπακτικών με σπανιότερα τη λαγγόνα και τη νανόχηνα. Η ιδιαίτερη σημασία που έχει για την ορνιθοπανίδα η προστασία της μιας από τις τρεις μοναδικές στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποικίες αναπαραγωγής της λαγγόνας και της νανόχηνας, οδήγησε τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ε.Ε να εντάξουν τη λίμνη των Πετρών στο πρόγραμμα  LIFE Προστασία της λαγγόνας και της νανόχηνας.
BBC Earth (τηλεοπτικό κανάλι)

Ιστορικό

Τον Οκτώβριο του 2013, το BBC είχε ανακοινώσει ότι θα ξεκινήσουν να εκπέμπουν 3 νέα τηλεοπτικά κανάλια, το BBC Earth, το BBC First και το BBC Brit, με το BBC Brit να είναι ψυχαγωγικό κανάλι. Αργότερα ανακοινώθηκε ότι το κανάλι θα μεταδίδει σειρές όπως το Frozen Planet και το Wonders of the Universe. Το κανάλι θα αντικαταστήσει το BBC Knowledge, ωστόσο, αν το κανάλι συνεχίσει να έχει υψηλά έσοδα είναι πιθανόν να παραμείνει.
Στις 4 Νοεμβρίου 2014, ανακοινώθηκε ότι ο σταθμός θα κάνει πρεμιέρα στην Πολωνία. Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στις 1 Φεβρουαρίου του 2015, αντικαθιστώντας το BBC Knowledge. Στην Ελλάδα, το κανάλι ξεκίνησε να μεταδίδεται στις 1 Οκτώβριου του 2017 μέσω της συνδρομητικής δορυφορικής πλατφόρμας COSMOTE TV.