Αβιλές

Γεωγραφία

Η πόλη είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του μικρού ποταμού Αβιλές, ο οποίος εκβάλλει λίγο μακρύτερα στον Βισκαϊκό Κόλπο, στις ακτές του Ατλαντικού, όπου υπάρχει και σύστημα αμμοθινών. Στις όχθες του ποταμού, ο οποίος όσο πλησιάζει στις εκβολές του πλαταίνει, υπάρχουν εκτεταμένες αποβάθρες ελλιμενισμού αλιευτικών, κυρίως, σκαφών. Η πόλη, χωρίς να είναι παραθαλάσσια, διαθέτει το μεγαλύτερο αλιευτικό λιμάνι και το δεύτερο εμπορικό της επαρχίας, ενώ ελλιμενίζονται και πολλά σκάφη αναψυχής.

Κλίμα

Η περιοχή βιώνει τα αρκετά ζεστά καλοκαίρια του Ατλαντικού με τόσο συννεφιασμένες, όσο και ηλιόλουστες ημέρες. Το χειμώνα ο καιρός είναι ήπιος, αλλά με σημαντικές βροχές και ανεέμους αν και μερικές φορές το ψυχρό κλίμα της Αστούριας έχει ως αποτέλεσμα χιονόπτωση μέχρι το επίπεδο της θάλασσας. Η θερμοκρασία σπάνια πέφτει κάτω από το μηδέν ή ανεβαίνει πάνω από τους 30°C.

Ιστορία

Αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν δείξει ότι η περιοχή ήταν ήδη κατοικημένη από την μεταγενέστερη παλαιολιθική εποχή, αν και το Avilés πιστεύεται ότι οφείλεται σε κάποιον τοπικό ρωμαίο γαιοκτήμονα, με το όνομα Abilius. Το πρώτο γνωστό έγγραφο για την πόλη σχετίζεται με το κληροδότημα δύο εκκλησιών από την περιοχή Αστούριας, από τον βασιλιά Αλφόνσο Γ’ (Alfonso III), το 905 μ.Χ.. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, ήταν ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια του Βισκαϊκού, με συναλλαγές κυρίως με γαλλικά λιμάνια, και κύριο εμπόρευμα το αλάτι. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, η πόλη αποτελείτο από δύο οικιστικούς πυρήνες: τη συνοικία των ψαράδων Sabugo, και το αριστοκρατικό κέντρο La Villa. Ήταν κτισμένοι ό ένας απέναντι στον άλλο, με μία μικρή δίοδο νερού ανάμεσά τους, στην περιοχή του κύριου πάρκου της σημερινής πόλης. Η La Villa περιβαλλόταν από ισχυρά τείχη, που κατεδείκνυαν τη στρατηγική και εμπορική σημασία της. Στις 15 Ιανουαρίου 1479, οι καθολικοί μονάρχες καθιέρωσαν ελεύθερη αγορά κάθε Δευτέρα, η οποία εξακολουθεί να λαμβάνει χώρα ακόμη και σήμερα. Η ναυτική σημασία της πόλης υπογραμμίζεται από την κατασκευή πλοίων, με ξύλο από τα κοντινά δάση, και από τη συμμετοχή ντόπιων ναυτών στην κατάκτηση της Σεβίλλης από τα καστιλιάνικα στρατεύματα, όπως απεικονίζεται στο θυρεό της πόλης.
Το Αβιλές είναι η γενέτειρα του Πέδρο Μενέντεθ (Pedro de Menéndez Avilés), ναυάρχου του Φιλίππου Β’ (Felipe II), ο οποίος εξερεύνησε τη Φλόριντα κατά τον 16ο αιώνα και, το 1565, ίδρυσε την πρώτη -συνεχώς κατοικημένη- ευρωπαϊκή πόλη, εκεί που είναι τώρα η Σαιντ Ώγκαστιν (Saint Augustin) της αμερικανικής πολιτείας, αδελφοποιημένη με το Αβιλές, σήμερα. Οι εκβολές του ποταμού, είχαν κλείσει για τη ναυσιπλοΐα στις αρχές της σύγχρονης εποχής, αλλά αποξηράνθηκαν και καθαρίστηκαν εν μέρει κατά τον 19ο αιώνα. Η υδάτινη δίοδος που χώριζε τους οικιστικούς πυρήνες Sabugo και La Villa, επιχωματώθηκε και αυτοί μπορούσαν πλέον να ενωθούν. Στη συνέχεια, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται έξω από το μεσαιωνικό τείχος, το οποίο είχε κατεδαφιστεί το 1818.

Οικονομία

Βαριά μεταλλουργία (εκκαμίνευση ψευδαργύρου, κ.α.),  αλιεία, εξόρυξη γαιάνθρακα από τα ορυχεία της Αστούριας.  Κατά τον 20ό αιώνα υπήρξε μια τεράστια αύξηση του πληθυσμού λόγω της κατασκευής πολλών μεγάλων εργοστασιακών μονάδων στην πόλη. Το 1953 άρχισαν οι πρώτες εργασίες για την κατασκευή του εργοστασίου της ENSIDESA, ενός μεγάλου χαλυβουργείου, σήμερα ACERALIA. Άλλες εταιρείες του χώρου είναι η CRISTALERÍA ESPAÑOLA, η οποία μαζί με την ENDASA (σήμερα ALCOA), έχουν καταστήσει το Αβιλές ένα από τα βιομηχανικά κέντρα της Ισπανίας. Σήμερα, η πόλη προσπαθεί να επικεντρωθεί σε νέες δραστηριότητες, ιδιαίτερα στον τομέα του πολιτιστικού τουρισμού, έτσι ώστε να ανακτήσει τη «γεύση» παλαιοτέρων εποχών.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του Αβιλές έχει ως εξής: κάτοικοι 48.503 (1960), 81.710 (1970), 86.584 (1980), 84.582 (1990), 83.185 (2000), 84.202 (2010).