google/wiki40b huggingface dataset:
Η σπασμένη τζαμαρία

Παρουσίαση

«Η σπασμένη τζαμαρία» είναι ο τίτλος του πρώτου κεφαλαίου του έργου «Αυτό που βλέπουμε και αυτό που δεν βλέπουμε». Ο Μπαστιά ξεκινάει από μια ιστορία που αφηγείται, του γιου του «Ζακ Μπονόμ», ο οποίος σπάει ένα τζάμι, και την αντίδραση των θεατών: «Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Από τέτοια ατυχήματα προχωράει η βιομηχανία. Όλοι πρέπει να ζήσουν. Τι θα απογίνονταν οι τζαμάδες, αν δεν σπάγαμε ποτέ τζάμια;» Ο Μπαστιά αναγνωρίζει πως το κόστος επισκευής του παράθυρου (6 φράγκα της εποχής) οφελεί άμεσα τη βιομηχανία τζαμάδων («αυτό που βλέπουμε») αλλά αντιτίθεται στο συμπέρασμα ότι απ'αυτό προκύπτει κέρδος για τη βιομηχανία συνολικά, καθώς αυτό αγνοεί τις άλλες χρήσεις που μπορούσαν να προκύψουν από αυτά τα 6 φράγκα («αυτό που δεν βλέπουμε»). Επιπλέον, εάν το παράθυρο δεν είχε σπάσει, ο Ζακ Μπονόμ θα μπορούσε να αφιερώσει τα ίδια χρήματα στην αγορά ενός ζευγαριού παπουτσιών, και «θα είχε ταυτοχρόνως στην κατοχή του ένα ζευγάρι υποδημάτων και ένα παράθυρο».
Καταλήγει λοιπόν στο συμπέρασμα πως «η κοινωνία χάνει την άξια των αντικειμένων που έχουν χαλαστεί άσκοπα», κάτι που συνοψίζει ως εξής: «η καταστροφή δεν είναι κέρδος».
Ορισμένοι βλέπουν στην σοφιστεία αυτή μια έμμεση κριτική των «κλασικών» οικονομικών δεικτών (το ΑΕΠ και η προστιθέμενη αξία) εις βάρος της κληρονομιάς, και άλλοι μάλιστα διακρίνουν μια κριτική προς την προσχεδιασμένη παλαίωση.

Έκταση

Για τον Μάικλ Μπέρεντ (Michael C. Behrent) και την αμερικανική δεξιά, η κριτική του Μπαστιά περιλαμβάνει μια θέση επιστημολογική, κατα την οποία η πλάνη του σπασμένου παραθύρου που ο Μπαστιά κατήγγειλε, αποκαλύπτει μια αντίληψη για την οικονομία επηρεασμένη απο τον σολιψισμό: για όποιον την συμμερίζεται, η πραγματικότητα είναι περιορισμένη σε ό,τι ο ίδιος αντιλαμβάνεται. Αγνοεί συστηματικά αυτό που ο ίδιος δεν βλέπει, προς χάριν αυτού που βλέπει: μία αντίληψη σολιψιστική, η οποία προσδίδει επιπλέον ώθηση στον παρεμβατισμό του κράτους. Πράγματι, το κράτος αποστραγγίζει τα έσοδα της κοινωνίας, που έχουν σκοπούς αλλότριους και αδιαφανείς, για να κατασκευάσει μεγάλα έργα και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας ορατές από όλους.

Εφαρμογές

Αυτή η πλάνη εμπεριέχεται σε αρκετές διαδεδομένες σήμερα ιδέες, όπως για παράδειγμα στο ότι οι πόλεμοι θα ενισχύσουν την οικονομία ή στην έννοια της προγραμματισμένης απαξίωσης, οι οποίες παρουσιάζουν ορατή επίδραση στην κατανάλωση ή την εν γένει ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλά όλη αυτή η προσπάθεια θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί για κάτι άλλο από την αποκατάσταση του ό,τι έχει ήδη καταστραφεί.

Έκδοση στα ελληνικά

Bastiat, Frédéric (Ιούνιος 2013). Η σπασμένη τζαμαρία. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. ISBN 9789605243982.
Όμιλος Δ΄ Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014

Ο Όμιλος Δ΄ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 αποτελείται από τις εθνικές ομάδες της Ουρουγουάης, της Ιταλίας, του Κόστα Ρίκα και της Αγγλίας. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 14 Ιουνίου και τελείωσαν στις 24 Ιουνίου 2014.
Οι δύο πρώτες ομάδες του ομίλου συνέχισαν στην φάση των 16. Η Κόστα Ρίκα ως πρώτη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με την Ελλάδα που ήταν η δεύτερη του ομίλου Γ΄ και η Ουρουγουάη ως δεύτερη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με την Κολομβία που ήταν η πρώτη του ομίλου Γ΄.
Ο όμιλος Δ΄ θεωρήθηκε ως ο πιο ανταγωνιστικός και δύσκολος όμιλος της διοργάνωσης· με την Ουρουγουάη, την Ιταλία και την Αγγλία να κατατάσσονται αντιστοίχως στην 7η, την 8η και την 15η θέση της παγκόσμιας κατατάξεως της ΦΙΦΑ. Αυτός ήταν ο μόνος όμιλος που περιλάμβανε τρεις πρώην πρωταθλήτριες κόσμου, εκ των οποίων οι δύο τελικά αποκλείστηκαν.
Γεώργιος Καίσαρ

Καριέρα

Ο Γεώργιος Κασσάρ-Καίσαρ γεννήθηκε γύρω στα 1885 αλλά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του και τον τόπο καταγωγής του, παρά μόνον πως ήταν Έλληνας υπήκοος. Πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους ως αθλητής δρόμων ταχύτητας και υψηλών εμποδίων στους Πανιώνιους Αγώνες. Το 1906 μετείχε στους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες (Μεσοολυμπιάδα) στην Αθήνα. Προκρίθηκε στον ημιτελικό των 100 μ., τερματίζοντας πρώτος στη σειρά του, με τον σχετικά καλό χρόνο 12.6. Όμως, μια αλλαγή του προγράμματος, για την οποία δεν είχε ενημερωθεί, είχε ως αποτέλεσμα να μη λάβει μέρος στον ημιτελικό και να αποκλειστεί άδοξα από τον τελικό, όπου υπολογιζόταν μεταξύ των φαβορί για τα μετάλλια. Παρά το ότι διαμαρτυρήθηκαν μαζί με το συναθλητή του και ομοιοπαθή Παντελή Έκτωρος στην ελλανόδικο επιτροπή και την ένστασή τους υποστήριξε ο ίδιος ο πρίγκιπας Γεώργιος, η διαμαρτυρία τους δεν έγινε δεκτή.
Το 1907 αναδεικνύεται τρίτος πανελληνιονίκης στα 110 μ. εμπ. ενώ το 1908 κατακτά δύο νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες: στα 100 μ. με επίδοση 11.2 που αποτελούσε ισοφάριση του πανελληνίου ρεκόρ και στο δρόμο σταδίου (192,275 μ.) με 24.2. Μια ακόμα νίκη κατακτά με την ομάδα 4x200 μ. του συλλόγου. Στη συνέχεια χάνεται από το προσκήνιο.
Το 1922 διασώθηκε από τη λαίλαπα της μικρασιατικής καταστροφής και όταν στα τέλη του 1922 ο Δημητρός Δάλλας κάλεσε όσους διασώθηκαν να συσπειρωθούν για την αναγέννηση του Πανιωνίου, δίνει το παρόν. Μετέχει στην πρώτη διοικούσα επιτροπή του συλλόγου στην Αθήνα, μαζί με οκτώ ακόμα διασωθέντες Σμυρνιούς, η οποία συγκαλεί γενική συνέλευση, ψηφίζει νέο κανονισμό του σωματείου και εκλέγει Δ.Σ. Έτσι με τη συμμετοχή του στις δύσκολες εκείνες για το σύλλογο στιγμές, συνέβαλε στην επιβίωση του Πανιωνίου. Όμως, δεν εμπλέκεται στα διοικητικά και αποσύρεται στον ιδιωτικό βίο του. Αργότερα εγκαταστάθηκε κοντά σε συγγενείς του στο Χαρτούμ του Σουδάν, όπου μετείχε στις αθλητικές δραστηριότητες των εκεί Ελλήνων.  Το Φεβρουάριο του 1932 οι συγγενείς του (γιοι του;) Λ. και Π. Κασσάρ υπήρξαν ιδρυτικά στελέχη της Ομάδας Ράγκμπι των Ελλήνων του Χαρτούμ.
Όμπιλιτσεβο

Το Όμπιλιτσεβο (στα σερβικά κυριλλικά: Обилићево), είναι συνοικία της Μπάνια Λούκα στην περιοχή της Σερβικής Δημοκρατίας στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Είναι χωρισμένο σε δύο τοπικές κοινότητες, την Όμπιλιτσεβο Α΄ και Όμπιλιτσεβο Β΄. Στην απογραφή του 1991, αριθμούσε 19.090 κατοίκους, των οποίων μία σχετική πλειοψηφία ήταν Σέρβοι.
Φορτί Αιτωλοακαρνανίας (νησίδα)

Διοικητικά

Το νησάκι δεν έχει κατοίκους, αν και παλιότερα υπήρχαν. Ως οικισμός αναφέρεται το 1961 να ανήκει στην τότε κοινότητα Περατιάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί την Περατιά, την Αγία Βαρβάρα και το νησάκι Βαγιά συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Περατιάς που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας .
2412 Βιλ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βιλ είναι άγνωστα.
Φ.Σ. Ομόνοια Σίνδου

Ιστορικό

Ο Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος Σίνδου «η Ομόνοια» ιδρύθηκε επίσημα το 1930, όποτε και αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Η ονομασία «Ομόνοια» δόθηκε στο σύλλογο από τους ιδρυτές του, ως έκφραση του διακαούς πόθου τους να σταματήσουν οι διαπληκτισμοί και οι έριδες που υπήρχαν μεταξύ των γηγενών κατοίκων της Σίνδου και των Μικρασιατών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν εκεί. 
Αρχικά διέθετε τμήματα πολιτιστικής δραστηριότητας, δημιουργώντας πλήθος θεατρικών παραστάσεων όπως την κωμωδία Αγαθόπουλος ο Ξηροχωρίτης του Μολιέρου και ακολούθησαν διάφορες άλλες όπως Γκόλφω, Εσμέ και Βαβυλωνία. Οι παραστάσεις αρχικά δίνονταν στο χώρο μιας αποθήκης, αλλά μετά συνεχίσθηκαν στο νεόδμητο εντευκτήριο του συλλόγου, που κατασκευάσθηκε το 1934. Το εντευκτήριο αυτό, που έγινε γνωστό με την προσωνυμία ΄΄Λέσχη΄΄, δημιουργήθηκε δίπλα στο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού, με την προσωπική εργασία των μελών και των φίλων του συλλόγου.
Αργότερα δημιούργησε και αθλητικά τμήματα, μεταξύ των οποίων και το τμήμα ποδοσφαίρου που το διατηρεί μέχρι σήμερα. Το 1959 η Ομόνοια Σίνδου αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 735 και εντάχθηκε στη δύναμη τη Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική της πορεία τη σεζόν 1959-1960 από το Περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τη σεζόν 1975-76 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και τα επόμενα χρόνια ξεχώρισε η κατάκτηση του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 1983 νικώντας στον τελικό με 3-1 του Π.Α.Ο. Κουφαλίων αλλά και η παρουσία της στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε αρχικά τις χρονιές 1992-93, 1993-94 και 1994-95 και εκ νέου τις χρονιές 2004-05, 2005-06 και 2006-07.
Πλαίσιο Θεσπρωτίας

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό χτίστηκε στα νεότερα χρόνια πάνω στα ερείπια ενός κάστρου των βυζαντινών (πιθανώς και υστερορωμαϊκών) χρόνων. Το κάστρο έλεγχε μια ορεινή διάβαση στρατηγικής σημασίας, που η έξοδός της φυλαγόταν από το κάστρο που βρίσκεται στο «Κασνέτσι» Μύλων.
Μηχανικός λογισμικού

Μηχανικός λογισμικού (αγγλ.: software engineer) καλείται ο επαγγελματίας πτυχιούχος Πληροφορικής, που εφαρμόζει τις τυποποιημένες αρχές της μηχανικής λογισμικού. Προγραμματιστής ονομάζεται ο τεχνικός επαγγελματίας ο οποίος είτε ασχολείται αποκλειστικά με μια από τις εργασίες ενός μηχανικού λογισμικού και συγκεκριμένα την υλοποίηση ενός προγράμματος (βλ. παρακάτω για τις υπόλοιπες φάσεις ανάπτυξης), είτε δεν έχει σπουδάσει Πληροφορική σε κάποιο τριτοβάθμιο ίδρυμα, και ως εκ τούτου δεν έχει πιστοποιηθεί στην εφαρμογή των τυποποιημένων αρχών ανάπτυξης λογισμικού, είτε και τα δυο.
Νεκρά θάλασσα

Η Νεκρά θάλασσα ή Αλμυρή θάλασσα, ή Θάλασσα Αραβά, κατά την Παλαιά Διαθήκη, ή Μπαχρ Λουτ (= θάλασσα του Λωτ) κατά τους Άραβες, ή Ασφαλτίτις λίμνη κατά τους αρχαίους Έλληνες, ονομάζεται η μεγάλη λίμνη με αλμυρό νερό που βρίσκεται στα σύνορα Ιορδανίας και Ισραήλ. Έχει μήκος, από Β. προς Ν., 77 χλμ. και μέγιστο πλάτος 16 χλμ. Η επιφάνειά της βρίσκεται περίπου 400 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου, (αρνητικό υψόμετρο), κάτι που τη κάνει το χαμηλότερο σημείο επιφάνειας στην ηπειρωτική Γη, ενώ παρατηρείται σημαντική πτώση του επιπέδου στάθμης της, περίπου 1 μέτρο το χρόνο, κυρίως εξαιτίας της μείωσης των απορροών του Ιορδάνη ποταμού, αλλά και της έντονης ανθρώπινης δραστηριότητας. 
Η ονομασία της λίμνης ως Νεκρά θάλασσα όπως την αναφέρει και ο Παυσανίας, οφείλεται στη υψηλότατη περιεκτικότητα αλατιού που έχει σαν αποτέλεσμα την παντελή έλλειψη ζωής και στα «βαριά κύματα» που δύσκολα δημιουργούνται. Τούτο βέβαια οφείλεται στο ότι περιέχει μεγάλες ποσότητες διαλυμένων ανόργανων στερεών ουσιών (χλώριο, νάτριο, μαγνήσιο, κάλιο, θειώδες οξύ), με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιβιώσει κανείς μικροσκοπικός οργανισμός. Περιέχει αλάτι (χλωριούχο νάτριο - NaCl) σε ποσοστό 24%, δηλαδή μέχρι και δέκα φορές περισσότερο από το νερό της θάλασσας.
Στις όχθες της βρίσκονται δυο μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, μια στο Ισραήλ και μια στην Ιορδανία, οι οποίες εκμεταλλεύονται τα άλατα της λίμνης και παράγουν μαγνήσιο, καθώς και λιπάσματα βασισμένα σε κάλιο και άλλα προϊόντα. Έτσι η Νεκρά Θάλασσα δίνει ζωή σε ένα κατά βάση έρημο τόπο.
Η ύπαρξη αλατιού στη Νεκρά Θάλασσα οφείλεται στο γεγονός ότι όταν στα Αρχαία Χρόνια η στάθμη του νερού ήταν πολύ πιο πάνω από την τωρινή και με την πάροδο πολλών χρόνων και με την εξάτμιση η αφαλάτωση οδήγησε σε μεγάλα ποσοστά αλατιού (24%) κάτι που κάνει και την επιπλευσιμότητά της πολύ 'βαριά'. Αυτή η διαδικασία με την πάροδο των χρόνων έχει την ονομασία (όπως δόθηκε από τους επιστήμονες) Νόρεμ Ούστρουμ που σημαίνει "Αυξημένος Περιαλατισμός'
Στην παραλία της Νεκράς Θάλασσας υπάρχουν αρκετές ξενοδοχειακές μονάδες και μοτέλ και μπαράκια, δεδομένου ότι η εμπειρία της κολύμβησης εκεί είναι μοναδική. Λόγω των περιεχομένων αλάτων, το νερό της έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος από αυτό της θάλασσας, που φθάνει περίπου το 1,162, συνεπώς μεγαλύτερη άνωση, μεγαλύτερη πλευστότητα, έτσι που μπορεί κανείς να επιπλέει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Κατά την Παλαιά Διαθήκη, τόσο η λίμνη αυτή όσο και η απόκρημνη κοιλάδα πέριξ αυτής ονομάζονται ομοίως Αραβά (θάλασσα Αραβά, κοιλάδα Αραβά).
Σπύρος Σίμος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λάβδανη της Ηπείρου (περιοχή Πωγωνίου) το 1868 και το επίσημο όνομά του ήταν Σπυρίδων Σίμος. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και ήταν εκδότης της εφημερίδας "Πατρίς".
Εξελέγη αρχικά βουλευτής Άρτας στις εκλογές του Αυγούστου και του Νοεμβρίου του 1910, στις εκλογές του 1912 και στις εκλογές του Μαΐου του 1915. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων το 1920, 1923 και το 1932 και 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Ο Σπυρίδων Σίμος διορίστηκε υπουργός επί της Περιθάλψεως Οικογενειών Επιστράτων και Προσφύγων στην Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης στις 6 Οκτωβρίου 1916. Επίσης, στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου του 1917 παρέμεινε υπουργός Περιθάλψεως, ως τις 4 Νοεμβρίου 1920.
Η τελευταία του βουλευτική θητεία διακόπηκε από τον αιφνίδιο θάνατό του, στις 14 Φεβρουαρίου 1935. 
Έγραψε το βιβλίο "Λόγοι και Έργα", με το οποίο κατήγγειλε τη διαφθορά της εποχής του (έκδοση της εφημερίδας Πατρίς, 1912). Συγκεκριμένα, κατήγγειλε ότι ο πολιτευτής της εποχής του, Κωνσταντίνος Καραπάνος (κτηματίας και εκλεγείς βουλευτής το 1910 μαζί με τον γιο του, Πύρρο) εξαγόρασε τους ψηφοφόρους του διαθέτοντας 100 χιλιάδες δραχμές για τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910.
Ιμραλί

Το Ιμραλί (İmralı) είναι ένα μικρό νησί της Τουρκίας στη νότια Θάλασσα του Μαρμαρά, δυτικά της χερσονήσου Αρμουτλού-Μποζμπουρούν, που ανήκει στη Επαρχία Μπούρσα. Σήμερα είναι γνωστό ως φυλακή ύψιστης ασφαλείας με μοναδικό κρατούμενο τον αρχηγό του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Απέχει 32 ναυτικά μίλια ή εξήντα χιλιόμετρα από το λιμάνι της Κωνσταντινούπολης.
Το νησί έχει μήκος 7 km, στη διεύθυνση βορράς-νότος. Το πλάτος του είναι 3 km και η έκτασή του 9,98 km². Το υψηλότερο σημείο, η κορυφή Türk Tepesi («Τουρκόλοφος»), έχει υψόμετρο 217 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι συντεταγμένες του νησιού είναι γεωγραφικό πλάτος 40° 32΄ βόρειο και γεωγραφικό μήκος 28° 32΄ ανατολικό

Ιστορικά στοιχεία

Στην αρχαιότητα το νησί ονομαζόταν Βέσβικος από τον ομώνυμο Γίγαντα της ελληνικής μυθολογίας. Κατά τη βυζαντινή περίοδο ονομαζόταν Καλώνυμος, και τα μετέπειτα χρόνια Καλόλιμνος. Το Ιμραλί απέσπασε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1308 ο ναύαρχος Εμίρ Αλή, του οποίου και το όνομα έλαβε από τότε. Υπήρξε το πρώτο νησί που κατακτήθηκε ποτέ από τους Οθωμανούς, και με τη ναυτική βάση που ιδρύθηκε εκεί επέτρεψε τον έλεγχο από αυτούς της ναυσιπλοΐας στην Προποντίδα, αποκόπτοντας τη σύνδεση των Βυζαντινών με την Προύσα.
Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, το 1922-1923, υπήρχαν τρία ελληνικά χωριά πάνω στο μικρό αυτό νησί. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την αμπελοκαλλιέργεια, την παραγωγή οίνου, τη σηροτροφία και το ψάρεμα. Από το Ιμραλί καταγόταν ο Κίμων Φράιαρ (1911-1993), που μετανάστευσε στις ΗΠΑ και έγινε γνωστός εκεί ως διανοούμενος και μεταφραστής ελληνικών ποιημάτων. Μετά το 1923, το νησί ήταν τελείως ακατοίκητο ως το 1935, οπότε κτίσθηκε μία αγροτική φυλακή, στους φυλακισμένους της οποίας επιτρεπόταν να κερδίζουν χρήματα από τη γεωργία και το ψάρεμα. Το 1999, μετά τη σύλληψη του Οτσαλάν, η φυλακή εκκενώθηκε με μεταφορά των κρατουμένων της σε άλλες φυλακές και μετατράπηκε σε φυλακή «Κατηγορίας Α» (ύψιστης ασφαλείας). Υπάρχει επίσης μία στρατιωτική βάση επάνω στο Ιμραλί, και η γύρω από αυτό περιοχή είναι «απαγορευμένη ζώνη».
Α2 Εθνική Χειροσφαίρισης Ελλάδας 1991−92

Το Πρωτάθλημα Α2΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1991–92 ήταν το 3ο από την καθιέρωση της Α2 και συνολικά το 10ο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας στην ιστορία του ελληνικού χάντμπολ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Σ. Σχολών Ξυνή, που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων, έπειτα από τη διαδικασία των πλέι-οφ.
Στέψη του Ναπολέοντα Α΄

Η στέψη του Ναπολέοντα ως Αυτοκράτορα των Γάλλων έλαβε χωρα την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 1804 (11 Φριμαίρ, έτος ΙΓ΄ σύμφωνα με το Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο) στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας των Παρισίων. Σήμανε «την εκδήλωση της σύγχρονης αυτοκρατορίας» και ήταν ένα «διάφανο τμήμα της σύγχρονης προπαγάνδας».
Ο Ναπολέων ήθελε να εγκαθιδρύσει τη νομιμότητα στην Αυτοκρατορική βασιλεία του, με τη νέα βασιλική οικογένεια του και τη νέα αριστοκρατία. Έτσι, σχεδίασε μια νέα τελετή στέψης που ήταν διαφορετική από αυτές που πραγματοποιούνταν για τους βασιλείς της Γαλλίας. Στην παραδοσιακή τελετή στέψης, οι βασιλείς πραγματοποιούσαν τελετή μύησης (sacre) αντί για στέψη. Στη μύηση, το χρίσμα απονεμόταν από τον αρχιεπίσκοπο της Ρενς στη Παναγία της Ρενς. Η τελετή του Ναπολέοντα ήταν ιερή τελετή που διεξήχθη στο μεγάλο καθεδρικό ναό του Παρισιού παρουσία του Πάπα Πίου Ζ΄. Ο Ναπολέων συγκέντρωσε πληθώρα διαφορετικών τελετουργικών και εθίμων, στα οποία περιλαμβανόταν πτυχές της Καρολιδικής παράδοσης, του παλαιού καθεστώτος και της Γαλλικής Επανάστασης, συνδυασμένα σε πολυτελή χλιδή. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό προϋπολογισμό, το συνολικό κόστος ήταν πάνω από 8,5 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα.
Στις 18 Μαΐου 1804 το Sénat conservateur εμπιστεύθηκε την Δημοκρατική κυβέρνηση της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας σε έναν Αυτοκράτορα, και στη συνέχεια ακολούθησαν οι προετοιμασίες για τη στέψη. Η άνοδος του Ναπολέοντα στη θέση του Αυτοκράτορα εγκρίθηκε συντριπτικά από τους Γάλλους πολίτες στο γαλλικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 1804. Μεταξυ των κινήτρων του Ναπολέοντα για την στέψη του ήταν η απόκτηση κύρους σε διεθνείς βασιλικούς και καθολικούς κύκλους και η τοποθέτηση των θεμελίων για μια μελλοντική δυναστεία.

Προετοιμασίες

Ο Ναπολέων δεν επιθυμούσε να είναι μονάρχης του Παλαιού Καθεστώτος, και ανέφερε πως «Το να είσαι βασιλιάς είναι να κληρονομείς παλιές ιδέες και γενεαλογία. Δεν θέλω να κατάγομαι από κανέναν». Σύμφωνα με τον Λουί Κονστάντ Βαϊρύ, ο Ναπολέων ξύπνησε στις 8 πμ. Υπό τον ήχο των κανονιοβολισμών, αναχώρησε για το Παλάτι του Κεραμεικού στις 11 πμ φορώντας ένα λευκό βελούδινο γιλέκο με χρυσό κέντημα και διαμαντένια κουμπιά, έναν κόκκινο βελούδινο χιτώνα και ένα κοντό μάλλινο παλτό με σατινέ επένδυση. Φορούσε στεφάνι απο φύλλα δάφνης. Ο αριθμός των θεατών, όπως υπολογίζεται από τον Βαϊρύ, ήταν μεταξύ τεσσάρων και πέντε χιλιάδων, εκ των οποίων πολλοί βρισκόταν στις θέσεις τους όλη τη νύχτα, και εν μέσω βροχοπτώσεων που σταμάτησαν το πρωί.
Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση

Οι Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση, συντομ. LFEC (Αγγλικά: Lebanese Forces – Executive Command, Αραβικά: القوات اللبنانية - القيادة التنفيذية, Al-Quwwat al-Lubnaniyya – Al-Qiyada Al-Tanfeethiyya) ήταν μια οργάνωση που προήλθε από τη διάσπαση της οργάνωσης Λιβανέζικες Δυνάμεις, με έδρα την πόλη Ζάχλε στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1985 με αρχική ονομασία Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εξέγερση, συντομ. LFU (Αραβικά: القوات اللبنانية - انتفاضة, Al-Quwwat al-Lubnaniyya – Intifada), την οποία άλλαξε το 1986, και πήρε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο του Λιβάνου. Ηγέτης της υπήρξε ο Ελίε Χομπέικα, που διατέλεσε και υπουργός του Λιβάνου αργότερα, και δολοφονήθηκε το 2002 στη Βηρυττό.

Καταβολές

Οι Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εξέγερση σχηματίστηκαν από τον Ελίε Χομπέικα στην πόλη Ζάχλε από τους υποστηρικτές του στις Λιβανέζικες Δυνάμεις (που ο ίδιος είχε ιδρύσει με τον Σαμίρ Τζατζά), που αναζήτησαν καταφύγιο στην υπό συριακό έλεγχο κοιλάδα Μπεκάα μετά τη διαφωνία με τον Σαμίρ Τζατζά και την εκδίωξή τους από την Ανατολική Βηρυττό από τις Λιβανέζικες Δυνάμεις τον Ιανουάριο του 1985. Αφού μετονομάσθηκαν σε Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση το 1986, όντες χρηματοδοτούμενοι από τη Συρία, ο Χομπέικα και οι άντρες του γνώρισαν λίγη ή καθόλου υποστήριξη από τους Ουνίτες κατοίκους της Ζάχλε, οι οποίοι προτιμούσαν να παρέχουν την υποστήριξή τους στις Λιβανέζικες Δυνάμεις, και αργότερα στην προσωρινή στρατιωτική κυβέρνηση του στρατηγού Μισέλ Αούν.

Δομή της οργάνωσης

Η οργάνωση αριθμούσε αρχικώς 600-700 μαχητές, στα τέλη όμως της δεκατίας του ΄80 είχε περίπου 1.000 πολιτοφύλακες στις τάξεις της, κυρίως Μαρωνίτες, εκ των οποίων 300 επιχειρούσαν στη Δυτική Βηρυττό, ενώ οι υπόλοιποι αποτελούσαν την εφεδρεία στην πόλη Ζάχλε. Εκτός από κάποιους άντρες της ειδικών αποστολών που ήταν εξοπλισμένοι με βαρέα πολυβόλα, πυροβόλα άνευ οπισθοδρομήσεως (ΠΑΟ) και αντιαεροπορικά (A/A) πυροβόλα, η πολιτοφυλακή δεν διέθετε τεθωρακισμένα οχήματα ή πυροβολικό δικό της, αλλά βασιζόταν συνήθως για υποστήριξη πυρών πυροβολικού και τεθωρακισμένων στην 82η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία του Συριακού Στρατού που έδρευε στην Κοιλάδα Μπεκάα.

Διάλυση της οργάνωσης

Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου τον Οκτώβριο του 1990, οι μονάδες της πολιτοφυλακής στη Βηρυττό και την πόλη Ζάχλε διατάχθηκαν το Μάρτιο του 1991 να διαλυθούν και να παραδώσουν το βαρύ οπλισμό τους. Παρόλο που η οργάνωση διαλύθηκε, πολλά πρώην μέλη της αποτέλεσαν τον πυρήνα της ιδιωτικής σωματοφυλακής του Χομπέικα, μέχρι το θάνατό του σε έκρηξη βόμβας στο αυτοκίνητό του κοντά στην οικία του στο προάστιο Χαζμίγια της Βηρυττού στις 24 Ιανουαρίου 2002, οπότε και ο πυρήνας αυτός διαλύθηκε.
Αραβοβυζαντινή συνθήκη του 641

Η Αραβοβυζαντινή συνθήκη του 641 ήταν συνθήκη που υπογράφηκε το 641 και όριζε το τέλος του πολέμου που έμεινε γνωστός σαν Αραβική ή Μουσουλμανική κατάκτηση της Αιγύπτου. Η συνθήκη υπογράφηκε ανάμεσα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το Αραβικό Χαλιφάτο Ρασιντούν. Ουσιαστικά με την συνθήκη αυτή η Βυζαντινή Αίγυπτος πέρναγε οριστικά στα χέρια των Αράβων και ορίζονταν ο τρόπος αποχώρησης των Βυζαντινών κι άλλες λεπτομέρειες.

Ιστορικό υπόβαθρο

Το 641 οι Άραβες είχαν κατακτήσει όλα τα φρούρια των Βυζαντινών στην Αίγυπτο και πολιορκούσαν ήδη την πρωτεύουσσα Αλεξάνδρεια έξι μήνες, ουσιαστικά το τελευταίο οχυρό των Βυζαντινών. Την ίδια χρονιά και στις 11 Φεβρουαρίου πέθανε και ο αυτοκράτορας Ηράκλειος και η αυτοκράτειρα Μαρτίνα έδωσε εντολή στον μητροπολίτη Αλεξάνδρειας, Κύρο, να διαπραγματευτεί ειρήνη.
Δημήτρης Σαμπάνης

Καριέρα

Ο Δήμήτρης Σαμπάνης υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς το 1978, σε ηλικία μόλις 17 ετών ετών.
Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 1988 και μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδας του 1980.
Σε ευρωπαικό επίπεδο, ο Δημήτρης Σαμπάνης έφτασε με τους "ερυθρόλευκους" στη φάση των 32 του Κυπέλλου Κόρατς το 1987.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο Σαμπάνης αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Φαίδωνος Ματθαίου, Κώστα Αναστασάτου και Στιβ Γιατζόγλου.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Δημήτρης Σαμπάνης έχει πραγματοποιήσει εννέα συμμετοχές με την Εθνική ομάδα των Εφήβων και τέσσερις συμμετοχές με την Εθνική Ανδρών.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων του 1979 και στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1985.
Εθνικός Λατσιών

Ίδρυση

Ο Εθνικός Λατσιών ιδρύθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1956. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 τα Λατσιά είχαν λίγο πληθυσμό και ελάχιστους νέους. Οι νέοι αυτοί ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο και επιδίωκαν τη διεξαγωγή φιλικών ποδοσφαιρικών αγώνων. Οι συνεχείς νίκες στους διάφορους ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά και οι συνθήκες της εποχής με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, δημιούργησαν την ανάγκη ύπαρξης ενός οργανωμένου σωματείου. Έτσι, στις 3 Νοεμβρίου 1956 ιδρύθηκε ο σύλλογος «ΑΤΕ-ΠΕΚ Λατσιών» (Αγροτική Τοπική Ένωση Παγκύπρια Επιτροπή Κυπριακού Λατσιών), ο οποίος στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Εθνικός και Γεωργικός Σύλλογος Άγιος Γεώργιος Λατσιών».
Το νέο σωματείο στεγάστηκε σε ένα καφενείο έξω από το κέντρο της κοινότητας των Λατσιών, ώστε να εξυπηρετείται καλύτερη η δραστηριότητα των μελών του που ήταν παράλληλα μέλη της ΕΟΚΑ.

Έμβλημα και χρώματα

Έμβλημα του Εθνικού Λατσιών είναι ο Άγιος Γεώργιος μέσα σε ασπίδα, ο οποίος περιβάλλεται από την ελληνική σημαία. Επιλέχθηκε ο Άγιος Γεώργιος επειδή είναι ο προστάτης άγιος των γεωργών, το επάγγελμα των νέων που δημιούργησαν τον Εθνικό Λατσιών. Η ελληνική σημαία επιλέχθηκε λόγω του οράματος για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Τα πρώτα χρώματα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Εθνικού Λατσιών ήταν το κίτρινο και το μαύρο, χρώματα που χρησιμοποιούσαν οι νέοι των Λατσιών στους φιλικούς αγώνες που έδιναν πριν την ίδρυση του σωματείου. Στις 17 Ιουλίου 1971, όταν η γενική συνέλευση πήρε την απόφαση για μετονομασία του σωματείου σε «Εθνικός και Γεωργικός Σύλλογος Άγιος Γεώργιος Λατσιών», υιοθετήθηκαν τα χρώματα μπλε και άσπρο επειδή είναι τα χρώματα της ελληνικής σημαίας.

Πετόσφαιρα

Μέχρι την περίοδο 2014-15 η ομάδα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Την περίοδο αυτή κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Ο Εθνικός Λατσιών διατηρεί και τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών το οποίο συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία. Επιπρόσθετα διατηρεί τμήματα πετοσφαίρισης εφήβων, νεανίδων, παίδων, κορασίδων, παμπαίδων και παγκορασίδων.