google/wiki40b huggingface dataset:
Μοσέ Σαφντί

Εργογραφία

Αφού εργάστηκε στο πλευρό του Louis I. Kahn στη Φιλαδέλφεια, επέστρεψε στο Μόντρεαλ, αναλαμβάνοντας την επίβλεψη του ρυθμιστικού σχεδίου για τη Διεθνή και Παγκόσμια  Έκθεση του 1967 (Expo 67) όπου έγινε επίσης η προσαρμογή της πτυχιακής του εργασίας Habitat '67 ως  κυρίαρχο στοιχείο της έκθεσης. To Habitat, το οποίο άνοιξε το 1967, σύντομα έγινε ένα από τα πρότυπα διαρκείας του 20ού αιώνα που εκφράζει την ουτοπική αστική ζωή, για το οποίο και του απονεμήθηκε το 1967 το βραβείο Construction Man of the Year από το Engineering News Record και το Massey Medal for Architecture στον Καναδά.
Το 1970 ο Safdie ίδρυσε ένα υποκατάστημα του γραφείου του στην  Ιερουσαλήμ, όπου άρχισε μια έντονη ενασχόληση με την ανοικοδόμησή της. Ήταν υπεύθυνος για μεγάλα τμήματα της αποκατάστασης της Παλιάς Πόλης και την ανοικοδόμηση του νέου κέντρου, που συνδέει την Παλαιά και Νέα πόλη. Με τα χρόνια, η συμμετοχή του επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει: τη νέα πόλη του Modi'in, το νέο Γιαντ Βασέμ  Μουσείο του Ολοκαυτώματος, το Rabin Memorial Center, και το Εθνικό (Ben Gurion) Αεροδρόμιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Safdie επίσης ενεπλάκη στον αναπτυσσόμενο κόσμο, δουλεύοντας στη Σενεγάλη, το Ιράν, τη Σιγκαπούρη, και την καναδική Αρκτική.
Το 1978, μετά τη διδασκαλία στα Yale, McGill, και Ben Gurion Πανεπιστήμια, ο Safdie μετέφερε την κατοικία του και την κύρια έδρα του στη Βοστώνη και έγινε διευθυντής του Προγράμματος Αστικού Σχεδιασμού και  καθηγητής (Ian Woodner) της Αρχιτεκτονικής και Αστικού Σχεδιασμού στο Χάρβαρντ. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν υπεύθυνος για το σχεδιασμό των έξι από τα κυριότερα δημόσια ιδρύματα στον Καναδά , συμπεριλαμβανομένου του Museum of Civilization στο Κεμπέκ, την Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά και τη Δημόσια Βιβλιοθήκη του Βανκούβερ – με όλα, πλην ενός από τα έξι έργα, να έχουν κερδίσει σε διεθνείς και εθνικούς διαγωνισμούς.
Από τότε, ο Safdie έχει βραβευτεί για πολλές μεγάλες προμήθειες στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Ισραήλ και την Ασία. Αυτές περιλαμβάνουν διάφορα μουσεία, όπως το Telfair Museum of Art στη Σαβάννα (Τζώρτζια), το Μουσείο Peabody Essex στο Σάλεμ (Μασαχουσέτη), το Πολιτιστικό Κέντρο Skirball στο Λος Άντζελες (Καλιφόρνια), και το Crystal Bridges Museum of American Art στο Bentonville (Αρκάνσας). Ακόμα, για εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις όπως το Eleanor Roosevelt College στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, δημόσια κτίρια, όπως το Springfield, Ομοσπονδιακό Δικαστικό Μέγαρο της Μασαχουσέτης και το Ινστιτούτο Ειρήνης των Ηνωμένων Πολιτειών με έδρα στην Ουάσιγκτον, DC,  κέντρα τέχνης , όπως το Kaufmann Center for the Performing Arts στο Κάνσας Σίτι (Μιζούρι) και τη δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Salt Lake City. Εκτός από τα μεγάλα έργα πολεοδομίας,  το έργο του Safdie περιλαμβάνει δύο αεροδρόμια: το Lester B. Pearson International Airport στο Τορόντο (σε κοινοπραξία με τους Adamson Associates και Skidmore, Owings & Merrill), και το Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion στο Ισραήλ.
Armstrong Whitworth Scimitar

Σχεδίαση και ανάπτυξη

Το Scimitar ήταν εξέλιξη του προγενέστερου μαχητικού Armstrong Whitworth A.W.16 και προωθούνταν από κινητήρα Armstrong Siddeley Panther. Το δεύτερο A.W.16 που κατασκευάστηκε έγινε το πρωτότυπο του Scimitar (G-ACCD) και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 29 Απριλίου 1935. Κατασκευάστηκε και δεύτερο πρωτότυπο, το G-ADBL, που επίσης ήταν μετατροπή A.W.16.

Επιχειρησιακή ιστορία

Τέσσερα αεροσκάφη παραδόθηκαν στο Αεροπορικό Σώμα του Νορβηγικού Στρατού. Δύο εξ αυτών αξιολογήθηκαν από την RAF στα τέλη του 1935, πριν την παράδοσή του στην Νορβηγία το 1936. Το δεύτερο πρωτότυπο παρέμεινε στην κατοχή της κατασκευάστριας εταιρείας, μέχρι που το 1958 καταστράφηκε για σκραπ.
Δημήτρης Πετκάκης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο στους Αμπελοκήπους το 2000-01. Συνέχισε σε υψηλότερο επίπεδο στην Καλαμαριά για τέσσερις σεζόν, στη Βέροια για δύο και στην Καβάλα για τρεις. Το καλοκαίρι του 2011 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο ώστε μετά από 1 χρόνο περίπου να μετακομίσει στον Ολυμπιακό Βόλου.
Alenia C-27J

Σχεδίαση και Εξέλιξη

Το 1997 η Alenia και η Lockheed Martin δημιούργησαν την Lockheed Martin Alenia Τακτικά Μεταφορικά Συστήματα (Lockheed Martin Alenia Tactical Transport Systems - LMATTS) για την εξέλιξη μίας αναβαθμισμένης έκδοσης του G.222 με προηγμένα συστήματα πτήσης, γυάλινο κόκπιτ και νέους κινητήρες, τους ίδιους Rolls-Royce AE 2100 που χρησιμοποιούνται στο C-130J Hercules. Αργότερα όμως οι Alenia και Lockheed Martin αποχώρησαν από την κοινή τους προσπάθεια λόγω της απόφασης της Lockheed Martin να προσφέρει το C-130J ως διαγωνιζόμενο στον ίδιο διαγωνισμό για Κοινό Μεταφορικό Αεροσκάφος για την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία και τον Αμερικανικό Στρατό, στον οποίο διαγωνιζόταν και το C-27J. Η Alenia Aeronautica συνεργάστηκε τότε με την L-3 Communications, δημιουργώντας έτσι την Global Military Aircraft Systems (GMAS) για την προώθηση του C-27J, ενώ στην πορεία στην προσπάθεια εντάχθηκε και η Boeing.
Το C-27J Spartan έχει 35% μεγαλύτερη εμβέλεια και 30% μεγαλύτερο επιχειρησιακό ύψος σε σχέση με το G.222. Η Ιταλική Πολεμική Αεροπορία και η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παράγγειλαν από 12 αεροσκάφη έκαστη ενώ τη Βουλγαρική Πολεμική Αεροπορία επέλεξε το C-27J, παραγγέλνοντας 5. Η Alenia επίσης προσφέρει το C-27J στον Καναδά ως αντικαταστάτη των CC-130 Hercules και CC-115 Buffalo. Η Λιθουανία παρήγγειλε τρία C-27J αντικαθιστώντας τα Antonov An-26, παραλαμβάνοντας το πρώτο αεροσκάφος στα τέλη του 2006.
Το C-27J προωθήθηκε στα πλαίσια του διαγωνισμού για Κοινό Μεταφορικό Αεροσκάφος για την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία και τον Αμερικανικό Στρατό έχοντας ως κύριο ανταγωνιστή το C-295 των Raytheon and EADS Βορείου Αμερικής, σε ένα διαγωνισμό που αφορά συνδυασμένες παραγγελίες πάνω από 100 αεροσκαφών. Το Κοινό Μεταφορικό Αεροσκάφος αναμένεται να αντικαταστήσει τα C-23 Sherpa, C-12 Huron και C-26 Metroliners.
Η Ρουμανία παρήγγειλε επτά C-27J με σκοπό να παραδοθούν το 2008, ώστε να αντικαταστήσει τα Antonov An-24 and Antonov An-26, επικρατώντας του EADS CASA C-295.
Το C-27J αποτελεί πιθάνο υποψήφιο για την απαίτηση της Βασιλικής Αυστραλιανής Πολεμικής Αεροπορίας για 12 αεροσκάφη τα οποία θα αντικαταστήσουν τα γερασμένα DHC-4 Caribou το 2010, με την πιθανότητα απόκτησης περισσοτέρων αεροσκαφών εάν η Αυστραλιανή Αεροπορία αποφασίσει να αντικαταστήσει και όλα τα C-130H Hercules της.

Το C-27στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία

Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία έχει προμηθευτεί 8 αεροπλάνα, η παράδοση των οποίων ξεκίνησε το 2004. Τα αεροπλάνα έχουν ενταχθεί στην 354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών «Πήγασος» και φέρουν μονόχρωμη γκρι παραλλαγή.
Σταθμός Βικτώρια (Μετρό Αθήνας)

Γενικά

Ο σταθμός Βικτωρίας κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1930 (μαζί με την επέκταση της σήραγγας προς τα βόρεια, έως τον σταθμό Αττική) στη θέση παλαιότερου, επίγειου σταθμού των Σιδηροδρόμων Αττικής με το όνομα Πλατεία Κυριακού, αλλά λόγω των πολεμικών γεγονότων τα εγκαίνια αναβλήθηκαν και τελικώς έγιναν στις 1 Μαρτίου 1948. Υπήρξε από τα εγκαίνιά του μέχρι την επέκτάση του δικτύου προς τον σταθμό Αττική, που εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1949, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. 
Στις 15 Ιανουαρίου 2002 ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Ως αποτέλεσμα, όταν ανακαινίστηκε στις αρχές του 2004 στα πλαίσια της ανανέωσης των σταθμών της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, δεν είχε γίνει καμία αλλαγή από την αρχική του μορφή, με εξαίρεση την τοποθέτηση εδαφιαίου πλακόστρωτου στη θέση της παλαιότερης τσιμεντόστρωσης, καθώς και την ενίσχυση του φωτισμού.
Το αρχιτεκτονικό στυλ του σταθμού ανήκει στην κατηγορία του Αρ Ντεκό, ενώ οι τοίχοι του καλύπτονται με πλάκες χρώματος ανοικτού πράσινου, σε αντίθεση με τις πλάκες του σταθμού Ομονοίας, όπου οι πλάκες είναι κίτρινες προς ανοιχτό πορτοκαλί.  
Πριν και μετά την ανακαίνιση, το όνομα του σταθμού εμφανίζεται σε μεγάλες λευκές πινακίδες, οι οποίες κατασκευάστηκαν στην Γερμανία από την Emaillierwerk Gottfried Dichanz. Η δομή του σταθμού είναι παρόμοια με αυτούς του Βερολίνου, καθώς οι σκάλες οδηγούν απευθείας στο δρόμο.

Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλατείας Κυριακού

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλατείας Κυριακού ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, στη χιλιομετρική θέση 1,000 από το σταθμό Πλατείας Λαυρίου. Βρισκόταν στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την πλατεία Κυριακού, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε πλατεία Βικτωρίας. Εγκαινιάστηκε το 1889 και έκλεισε το 1926.
Ο σταθμός Πλατείας Κυριακού έφερε αρχικά το όνομα Στρούμπος, από την παλαιά ονομασία της περιοχής που εξυπηρετούσε. Η μετονομασία του σε Πλατεία Κυριακού έλαβε χώρα σε άγνωστη ημερομηνία.
Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου

Υπόθεση

Η Γέννηση του Ιησού στη φάτνη της Βηθλεέμ, η φυγή στην Αίγυπτο, τα παιδικά και νεανικά χρόνια, η Βάφτιση στον Ιορδάνη ποταμό, η συνάντηση με τους μαθητές, η διδασκαλία, τα θαύματα, η είσοδος στην Ιερουσαλήμ, ο Μυστικός Δείπνος, η σύλληψη, η Σταύρωση, η Ανάσταση και η Ανάληψη.
Χρήστος Μίχαλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα. Ήταν βιομήχανος και ασχολήθηκε με την πολιτική ως πολιτευτής της ΕΡΕ στον νομό Αχαΐας. Επί Χούντας διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου γεωργίας και τον Ιανουάριο του 1972 διορίστηκε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους διορίστηκε υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Θεσσαλίας ενώ υπηρέτησε από την ίδια θέση και στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Επίσης κατά την περίοδο της επταετίας διετέλεσε γενικός γραμματέας των υπουργείων Γεωργίας και Βιομηχανίας, αντιπρόεδρος της Αγροτικής Τράπεζας, πρόεδρος του Ινστιτούτου Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΒΕ), πρόεδρος του Ινστιτούτου Γεωγραφικών Ερευνών Υπεδάφους (ΙΓΕΥ) και πρόεδρος του Ιστιτούτου Ωκεανογραφικών Ερευνών (ΙΩΑΚΕ). Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με το Χρυσό κλειδί της πόλεως των Αθηναίων, με τον Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, με τον Σταυρό Αγιού Μάρκου Α΄ & Β΄ τάξεως καθώς και με το μετάλλιο του Αγίου Ανδρέου Πατρών.
Έχει συγγράψει πλήθος μελετών σε εφημερίδες και περιοδικά καθώς και τα εξής βιβλία: "Η επαρχιακή ανάπτυξις", "Κοινή Αγορά", "Η ελληνική βιομηχανία", "Δημόσιος υπάλληλος", "Διοίκησις" & "Ιστορία τεσσάρων επαναστάσεων". Γιος του είναι ο Κωνσταντίνος Μίχαλος.
Λυσιάς Φρυγίας

Η Λυσιάς ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στην βόρεια όχθη της λίμνης Λίμναι (η σημερινή λίμνη Εγκιρντίρ, παραφθορά του ελληνικού ακρωτήριο, λόγω της κυρτότητος της λίμνης) και αναφέρεται από τον Στράβωνα, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, τον Ιεροκλή και το βυζαντινό Notitiae episcopatuum.
Απείχε περίπου 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Φιλομήλιον. Η πόλη υπήρξε ελληνιστικό κτίσμα του αυτόνομου Μακεδόνα δυνάστη Λυσίου ή Λυσανίου που την ίδρυσε γύρω στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. Κατά το conventus η Λυσιάς ανήκε στη φρυγική Πεντάπολη και ανήκε στη συνομοσπονδία της Απάμειας.
Με την έλευση του Χριστιανισμού, η Λυσιάς κατέστη μια εξαρτημένη επισκοπή από την μητρόπολη των Συννάδων. Τρεις επίσκοποί της είναι γνωστοί: ο Θεαγένης που συμμετείχε στην Σύνοδο της Σαρδικής το 344, ο Φίλιππος που συμμετείχε στην Σύνοδο της Χαλκηδόνος το 451 και ο Κωνσταντίνος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 879. Από τον Συνέκδημον του Ιεροκλέους πληροφορούμαστε ότι η Λυσιάς ανήκε στην επαρχία της Φρυγίας Σαλουταρίας, μαζί με άλλες 23 πόλεις.
Ως προς την τοποθεσία της φρυγικής Λυσιάδος έχει προκύψει πρόβλημα διότι δεν έχουν βρεθεί τα ερείπιά της. Ο ερευνητής Ramsay την τοποθέτησε μεταξύ των χωριών Oynigan και Arizli. Έκοψε νομίσματα στην εποχή του Κομμόδου και του Γορδιανού Γ΄ με την επιγραφή ΛΥCΙΑΔΕΩΝ.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1985

Το 26ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 30 Σεπτεμβρίου 1985 έως τις 6 Οκτωβρίου 1985 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στα περίπτερα 8 και 12 της ΔΕΘ.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Μετέωρο και σκιά: 4 βραβεία (α’ ανδρικού ρόλου, σκηνικών, ενδυματολογίας και μακιγιάζ)
Πέτρινα Χρόνια: 4 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, α’ γυναικείου ρόλου και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)
Η σκιάχτρα: 3 βραβεία (σεναρίου, μουσικής και μοντάζ)
Μια τόσο μακρινή απουσία: 3 βραβεία (α’ γυναικείου ρόλου, β’ γυναικείου ρόλου και φωτογραφίας)
Τόπος: 3 βραβεία (ηχοληψίας, ειδικό βραβείο και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)
Τα παιδιά του Κρόνου: 2 βραβεία (β’ ανδρικού ρόλου και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)
Εν πλω: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)
Ο βιασμός της Αφροδίτης: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)

Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους

Θερμοκήπιο
Μανία (εκτός συναγωνισμού)
Μπορντέλο (εκτός συναγωνισμού)
Σενάριο
Το άρωμα της βιολέτας
Το κολιέ

Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους

Ανατολικά της Εδέν: 2 βραβεία (β’ βραβείο μικρού μήκους και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Του κολυμπητή: 2 βραβεία (α’ βραβείο μικρού μήκους και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Η Μαρία και οι φτερωτές νύχτες: 1 βραβείο (ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Νυχτερινό πείραμα: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους)
Πλημμυρίδα: 1 βραβείο (βραβείο Βελλίδη)
Παραλία Τολοφώνος Φωκίδας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Παραλία Τολοφώνα βρίσκεται στον Κορινθιακό κόλπο, δίπλα στην εθνική οδό Αντιρρίου - Ιτέας (βλ. Εθνική Οδός 48). Το χωριό απέχει 42 χλμ. Δ. από τη Ναύπακτο, 25,5 χλμ Α. από το Γαλαξείδι και 3,5 χλμ ΒΔ από την Τολοφώνα της οποίας είναι το επίνειο. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Τολοφώνος ενώ το 2010, με το πρόγραμμα "Καλλικράτης", αποσπάσθηκε από το δήμο Τολοφώνος και προσαρτήθηκε στο δήμο Δωρίδος.
Η παραλία του χωριού είναι βοτσαλωτή, το μήκος της ξεπερνά το 1 χλμ., είναι ιδανική για κολύμπι ή για περπάτημα. Στο τέλος της ενώνεται δυτικά με την παραλία Ερατεινής. Στην ανατολική άκρη της, στον λόφο "Πίθα" υπάρχουν ερείπια παράκτιου μεσαιωνικού πύργου του 13ου με 14ο αιώνα. Στο ίδιο χώρο εντοπίστηκαν κεραμικά ευρήματα της μυκηναϊκής εποχής αλλά και κατάλοιπα οχυρωματικής περιβόλου και σημαντικού οικισμού των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, ευρήματα που μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής από τους αρχαίους χρόνους.
Τραϊανός Μπραγιάννης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Τραϊανός Μπραγιάννης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ζίχοβο (σήμ. Ζίβοβο) Μοριχόβου της Μακεδονίας. Μετά τη χορήγηση αμνηστίας στους κομιτατζήδες και τη συμφωνία μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και  Βουλγαρίας  (Απρίλιος του 1904) που επισυνάφθηκε μετά την Εξέγερση του Ίλιντεν (Συνθήκη της Σόφιας), όσοι κομιτατζήδες της ΕΜΕΟ συλλαμβάνονταν, απελαύνονταν στη Βουλγαρία, κάτι που αναπτέρωσε το ηθικό των Βουλγάρων και τρομοκράτησε τους Ελληνικούς πληθυσμούς, καθώς μετά την απέλασή τους, οι κομιτατζήδες επανέρχονταν και συνέχιζαν τη δράση τους. Αρκετοί Έλληνες οπλαρχηγοί τότε, εντάχθηκαν στην ΕΜΕΟ προκειμένου να διαφεύγουν από τις Οθωμανικές φυλακίσεις και εκτελέσεις. Έτσι και ο Τραϊανός Μπραγιάννης, αρχηγός ένοπλου σώματος Μοριχοβιτών εντάχθηκε στην ΕΜΕΟ. Μετά την απώθηση των Βουλγαρικών σωμάτων από το Μορίχοβο, στις αρχές του 1907 από τους οπλαρχηγούς Παύλο Ρακοβίτη, Σίμο Ιωαννίδη, Πέτρο Χρήστου, Γ. Βολάνη, Β. Παπά (Βρόντα) και Γ. Κονδύλη, οι Ελληνικοί πληθυσμοί αναθάρρησαν και πίστεψαν στην Ελληνική συμπαράσταση. Τότε, ο Τραϊανός Μπραγιάννης με σύσσωμη την ομάδα του, αποκήρυξε την ΕΜΕΟ και άρχισε να δρα κατά Βουλγαρικών στόχων που τρομοκρατούσαν την περιοχή. Παρά το γεγονός ότι οι Βούλγαροι σκότωσαν τον αδερφό του και απήγαγαν τα δυο ανήλικα τέκνα του, πηγαίνοντάς τα στη Βουλγαρία, η απόφασή του δεν κάμφθηκε. 
Στις αρχές Μαρτίου μετέβη στην Αθήνα μαζί με τον Στογιάννη Τσίτσο και το Στέφανο Γρηγορίου, προκειμένου να λάβει εντολές από το Στέφανο Δραγούμη. Οι τρεις άντρες επέστρεψαν στο Μορίχοβο στις αρχές Αυγούστου του ίδιου χρόνου μέσω Ολύμπου, Πιερίων, Νάουσας, Βερμίου και Βόρα. 
Έδρασε το 1907 στην περιοχή Μοριχόβου προστατεύοντας τους Ελληνικούς πληθυσμούς από τις Βουλγαρικές επιθέσεις και τις Οθωμανικές βιαιότητες. Συνεργάστηκε ως και τα τέλη του 1907 με τους οπλαρχηγούς Στογιάννη Τσίτσο και Στέφανο Γρηγορίου, έχοντας ως κύρια περιοχή δράσης το Βόρειο Μορίχοβο, στη ζώνη Μπέσιστας – Πόλτσιστας έως τα χωριά του Περλεπέ. Έλαβε μέρος με το σώμα του στη μεγάλη μάχη της Μπέσιστας Μοριχόβου, στις 8 Φεβρουαρίου του 1908, όταν τα ενωμένα σώματα του Τραϊανού Μπραγιάννη, του Στογιάννη Τσίτσου, του Στέφανου Γρηγορίου, του Αντώνιου Ζώη και του Πέτρου Σουγαράκη περικυκλώθηκαν από ισχυρό Οθωμανικό στρατό. Στη μάχη έσπευσαν να τους βοηθήσουν οι οπλαρχηγοί Παύλος Νεράντζης (Περδίκας), Εμ. Κατσίγαρης, Ε. Νικολούδης, Π. Γερογιάννης και οι κάτοικοι της γειτονικής Γραδέσνιτσας. Στη μάχη σκοτώθηκαν 6 Έλληνες και πολλοί Τούρκοι.
Αστικοποίηση

Αστικοποίηση είναι η τάση των ανθρώπων για συγκέντρωση στις πόλεις και αυτό παρατηρείται σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σήμερα πολλές πόλεις ξεπερνούν τα 10.000.000, σε όλες τις ηπείρους και πιστεύεται ότι το 2030 περισσότερο από το 60% του πληθυσμού θα ζει στις πόλεις
Η αστικοποίηση έχει πολλές καλές και κακές συνέπειες σε μια χώρα. Καλές, γιατί αυξάνει την βιομηχανική παραγωγή και βελτιώνει σταδιακά τις υπηρεσίες , και κακές γιατί οι πόλεις είναι ένα τεχνητό περιβάλλον που αναγκάζει τους ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες που ήταν τελείως άγνωστες στο παρελθόν. Επιπλέον, η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε μικρό χώρο ευνοεί τη ρύπανση του περιβάλλοντος, δυσκολεύει τις προσωπικές σχέσεις και προκαλεί παθολογικά κοινωνικά φαινόμενα, όπως είναι η αύξηση της εγκληματικότητας και η διάδοση των ναρκωτικών. Πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι και η αύξηση του κόστους ζωής , γιατί η επιβίωση των πόλεων απαιτεί πολλά μεγάλα έργα (δρόμους, δίκτυα παροχής νερού και ενέργειας, συστήματα απομάκρυνσης σκουπιδιών, νοσοκομεία, σχολεία κ.τ.λ.) τα οποία χρειάζονται τεράστια κεφάλαια για να γίνουν.

Διεθνές φαινόμενο

Η αστικοποίηση παρατηρείται διεθνώς κυρίως σε χώρες με ραγδαία ακμάζουσα βιομηχανία όταν συγχρόνως παραμελείται η υποδομή και το κυκλοφοριακό. Επίσης παρατηρείται σε χώρες όταν ο πόλεμος και ο εμφύλιος πόλεμος ερημώνει τις αγροτικές περιοχές. Σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρείται ξαφνική αύξηση του πληθυσμού ορισμένων πόλεων κυρίως στα προάστια με ανεξέλεγκτο και ραγδαίο ρυθμό. Παραδείγματα είναι η Κωνσταντινούπολη με άνω των 12 εκ. κατοίκους, το Λάγκος της Νιγηρίας με 11,6 εκ. κατοίκους ή το Μεξικό με 23 εκ. κατοίκους. Οι συνθήκες ζωής σε αυτές τις πόλεις είναι δραματικές, αφού οι κάτοικοί τους δεν έχουν καμία άλλη εκλογή, και αναγκάζονται να ζουν υπό άθλιες συνθήκες, αφού οι λόγοι που τους έκαναν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους ήταν ακόμα χειρότεροι.
Δήλεσι

Γενικά στοιχεία

Το Δήλεσι, στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, απέχει 50 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 460 από τη Θεσσαλονίκη. Από τη μεγαλύτερη πόλη του νομού Βοιωτίας, τη Θήβα, απέχει 30 χιλιόμετρα, ενώ από την πρωτεύουσα, τη Λιβαδειά, απέχει 70 χιλιόμετρα. Επίσης, η πρωτεύουσα του νομού Εύβοιας, Χαλκίδα απέχει 30 χιλιόμετρα. Όλη η έκτασή του απλώνεται σε μήκος 5-6 χιλιομέτρων στο Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο και σε χερσαίο πλάτος 1,5 χιλιομέτρων στη βοιωτική ακτή. Είναι παραθεριστικό θέρετρο με εξοχικές κατοικίες (κυρίως Αθηναίων), ενώ τα σπίτια των μόνιμων κατοίκων είναι λιγότερα από τα εξοχικά. Διαθέτει οργανωμένες παραλίες, εστιατόρια και διάφορα καταστήματα.

Συγκοινωνίες

Το Δήλεσι επισκέπτονται οι περισσότεροι με τα προσωπικά τους αυτοκίνητα, καθώς είναι πολύ κοντά στην Αθήνα. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την έξοδο Δηλεσίου-Οινοφύτων στο 50ό χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης(Ε-75). Εναλλακτικά, υπάρχει η δυνατότητα να φτάσει κανείς εκεί με το τραίνο του Προαστειακού Αθήνας-Χαλκίδας, μέσω των σταθμών Οινοφύτων και Οινόης ή όλων των εθνικών γραμμών, οι οποίοι συνήθως σταθμεύουν στο σταθμό της Οινόης. Και οι δύο σταθμοί απέχουν από το Δήλεσι 6-7 χιλιόμετρα, ενώ η σύνδεσή τους με το Δήλεσι γίνεται με τοπικά λεωφορεία. Τρίτος τρόπος μετάβασης στο Δήλεσι είναι το Κ.Τ.Ε.Λ. Αττικής, με σταθμό αφετηρίας το Πεδίον του Άρεως στο κέντρο της Αθήνας και ομώνυμο προορισμό, Δήλεσι.
The Impossibility of God

Το βιβλίο The Impossibility of of God, από τους Μάικλ Μάρτιν και Ricki Monnier. Εκδόθηκε στηνΝέα Υόρκη από τον οίκο Prometheus Press το 2003. Σε αυτό το έργο παρουσιάζονται επιχειρήματα τα οποία επιχειρούν να αποδείξουν πως ο Θεός δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Στο βιβλίο συμμετέχουν διακεκριμένοι ακαδημαίκοί όπως οι J. L. Mackie, Quentin Smith, Theodore Drange, Michael Martin και άλλοι. Αποτελείται από 425 σελίδες.
Ηλίας Λαγάκος

Βιογραφία

Καταγόταν από το  Ξηροκάμπι Λακωνίας. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας για πρώτη φορά το 1946 με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και επανεξελέγη το 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου.
Ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης στις 13 Σεπτεμβρίου 1950 στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου ως την παραίτησή του στις 4 Ιουλίου 1951. Ήταν προσωρινά υπουργός Εργασίας στην επόμενη κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου από τις 3 Νοεμβρίου 1950 ως την 1η Φεβρουαρίου 1951.
Πέθανε σε ηλικία 59 ετών το 1958. Ήταν παντρεμένος με την Όλγα Λαγάκου.
Ο γιος του, Λεωνίδας Λαγάκος ήταν επίσης βουλευτής.
Εθνόσημο της Τουρκίας

Η Τουρκία δεν έχει εθνόσημο. Στη χώρα υπάρχει ένα λογότυπο που χρησιμοποιείται από πολλούς κρατικούς οργανισμούς. Το λογότυπο είναι ένα κόκκινο ελλειψοειδές σχήμα, που περιέχει μία ημισέληνο στραμμένη προς τα κάτω και ένα αστέρι από τη Σημαία της Τουρκίας. Γύρω από αυτά, βρίσκεται η επίσημη ονομασία της χώρας, γραμμένη στα τουρκικά.

Προεδρική Σφραγίδα

Η Σφραγίδα του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας έχει στο κέντρο της ένα δεκαεξάκτινο αστέρι, το οποίο περιστοιχίζεται από 16 άλλα πεντάκτινα αστέρια, τα οποία συμβολίζουν τα 16 τουρκικά κράτη της ιστορίας.

Προτεινόμενο εθνόσημο

Το 1925 το Υπουργείο Παιδείας (Maarif Vekili, σήμερα Eğitim Bakanlığı) ξεκίνησε διαγωνισμό για τη δημιουργία εθνόσημου. Κέρδισε ο ζωγράφος Ναμίκ Ισμαήλ Μπέη, με το σχέδιο που περιείχε την ημισέληνο στραμμένη κάθετα, ένα αστέρι και ένα λύκο. Ωστόσο, η επιλογή αυτή δεν θεσμοθετήθηκε ποτέ ως επίσημο εθνόσημο.
Δημήτρης Καλαμάρας

Σπουδές

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών ζωγραφική (1946-1947) με τους Δημήτριο Μπισκίνη, Επαμεινώνδα Θωμόπουλο και Ουμβέρτο Αργυρό και γλυπτική (1947-1954) με τον Μιχάλη Τόμπρο. 
Συνέχισε στις Ακαδημίες Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας (1954-1957) και της Ρώμης (1958-1961), όπου είχε δασκάλους τους Περίκλε Φατζίνι και Βενάντζο Κροτσέτι αντίστοιχα. Κατά την παραμονή του στην Ιταλία, συνδέθηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως τον Τζάκομο Μαντζού, τον Μαρίνο Μαρίνι, τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο, τον Τζόρτζιο Μοράντι και τον Χένρι Μουρ. Πραγματοποίησε ταξίδια σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και μελέτησε μουσεία. 

Το 1958 εγκατέστησε το πρώτο εργαστήριο χαλκοχυτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ από το 1969 ως το 1985 υπήρξε καθηγητής στην έδρα της γλυπτικής, εισάγοντας και τη συστηματική διδασκαλία θεωρητικών κειμένων.
Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις, καθώς και σε αναδρομική που οργανώθηκε το 1995 από την Εθνική Πινακοθήκη. Έλαβε επίσης μέρος σε ομαδικές, μεταξύ των οποίων Πανελλήνιες, η Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας του 1961, όπου κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο, και η Μπιενάλε του Σάο Πάολο το 1979.
Θαυμαστής της τέχνης της Αναγέννησης και έχοντας πάντα ως αφετηρία την ανθρώπινη μορφή, ο Δημήτρης Καλαμάρας δημιούργησε τα πρώτα του έργα παραμένοντας πιστός στην ορατή πραγματικότητα. Το διάστημα 1954-1965 στις συνθέσεις του κυριαρχούν τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία, ενώ μετά το 1965 τα έργα του αποκτούν δομικό χαρακτήρα και χτίζονται με γεωμετρικούς όγκους, αποτέλεσμα εξαντλητικής μελέτης και λεπτομερών μετρήσεων που οφείλονται στην πίστη του στην τάξη, την αρμονία, τη συμμετρία και σε ό,τι ήταν βασισμένο στο νόμο του αριθμού.
Εκλατινοποίηση των Ασσαμικών

Η εκλατινοποίηση των Ασσαμικών είναι η αντιπροσώπευση της Ασσαμικής γλώσσας στο λατινικό αλφάβητο. Στα ασσαμικά χρησιμοποιούνται διάφοροι τρόποι συστημάτων εκλατινοποίησης.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ρόλερ ινλάιν χόκεϊ

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ρόλερ ινλάιν χόκεϊ (roller in-line hockey) ξεκίνησε το 2008. Ένα χρόνο νωρίτερα ξεκίνησε το κύπελλο Ελλάδας.
Ντε Χρολς Φέστε

Κατάρρευση στέγης

Στις 7 Ιουλίου 2011, κατά τη διάρκεια εργασιών επέκτασης του σταδίου, η στέγη μιας θύρας κατέρρευσε σκοτώνοντας έναν εργάτη και τραυματίζοντας 14 ανθρώπους.