7.62×39mm

Ιστορία

Στις 15 Ιουλίου 1943, τα μέλη του Τεχνικού Συμβουλίου της Λαϊκής Επιτροπής Εξοπλισμών (ρωσικά:Техсовет Наркомата Вооружения) συναντήθηκαν για να συζητήσουν την καθιέρωση ενός σοβιετικού ενδιάμεσου φυσιγγίου. Οι σοβιετικοί σχεδιαστές αποφάσισαν επίσης σε αυτή τη συνάντηση ότι τα νέα φυσίγγια τους να χρησιμοποιούνται σε ένα ευρύ φάσμα όπλων πεζικού, συμπεριλαμβανομένης μιας ημι-αυτόματης καραμπίνας, ένα τυφέκιο (εφόδου) με επιλογέα βολής και ένα ελαφρύ πολυβόλο. Η δουλειά του σχεδιασμού του Σοβιετικού ενδιάμεσου φυσιγγίου ανατέθηκε σε μια επιτροπή με επικεφαλής τον αρχι-σχεδιαστή NM Ελιζάρωφ (Н.М. Елизаров), με βοηθούς τους PV Ργιαζάνωφ (П.В. Рязанов), ΜΒ Σεμίν (Б.В. Семин) και ΙΤ Μέλνικοφ (И.Т. Мельников). Ο Ελιζάρωφ συνεργάστηκε στενά με κάποιους κορυφαίους σχεδιαστές όπλων, συμπεριλαμβανομένων Φεντόρωφ (Fedorov), Τοκάρεφ (Tokarev), Σιμόνωφ (Simonov), και Σπαγκίν (Shpagin). Γύρω στα 314 σχέδια φυσιγγίων εξετάστηκαν θεωρητικά, πριν περιορίσουν την επιλογή σε κάτω από 8 μοντέλα που φυσικά κατασκευάστηκαν και δοκιμάστηκαν. Οι περισσότερες από τις εργασίες ανάπτυξης στο νέο φυσίγγι πραγματοποιήθηκαν στο OKB-44 (Γραφείο Πειραματικού Σχεδιασμού), το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε σε NII-44, και το οποίο το 1949 συγχωνεύθηκε με το ΝΙΙ-61, και τελικά συγχωνεύθηκε με το TsNIITochmash το 1966.
Μια πρώτη έκδοση του νέου φυσιγγίου υιοθετήθηκε επίσημα για υπηρεσία μετά την ολοκλήρωση των δοκιμών της σειράς αυτής το Δεκέμβριο του 1943 και του δόθηκε η ονομασία τύπου 57-N-231 από την Κύρια Διεύθυνση Πυραύλων και Πυροβολικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Αυτό το φυσίγγιο είχε μήκος κάλυκα 41 mm, και αναφέρεται ως 7.62×41. Το βλήμα που περιείχε, είχε μήκος 22,8mm με έναν πυρήνα βλήματος κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από μόλυβδο. Αυτή η σφαίρα έχει μια κάπως πιο μακρουλή εμφάνιση από τις μεταγενέστερες 7.62×39 σφαίρες, με μέγιστη ακτίνα μόλις 13,01 χιλιοστά από την μύτη της και με «κούφια» ουρά. Μετά από μερικές περαιτέρω βελτιώσεις, μια σειρά πιλοτικής παραγωγής αυτής της σφαίρας άρχισε Μάρτιο του 1944.
Μετά από πιο λεπτομερείς δοκιμές, τα αποτελέσματα αυτών έγιναν διαθέσιμα από το 1944, η σφαίρα ήταν πιο μυτερή προκειμένου να βελτιωθεί η ακρίβεια και η διείσδυσή της. Αρχικά, η κούφια ουρά της είχε παραλειφθεί, επειδή οι Σοβιετικοί σχεδιαστές είχαν αναλάβει (λανθασμένα) ότι θα κάνει την διαφορά μόνο σε μεγάλα βεληνεκή, όταν η σφαίρα έγινε υποηχητική, και η ακρίβεια του ενδιάμεσου αυτού φυσιγγίου σε αυτά τα βεληνεκή θεωρήθηκε ασήμαντη. Ωστόσο, περαιτέρω δοκιμές έδειξαν ότι η κούφια ουρά είχε βελτιωμένη ακρίβεια ακόμη και σε μικρότερα βεληνεκή, όπου η σφαίρα ήταν ακόμα υπερηχητική. Προκειμένου να διατηρηθεί η συνολική μάζα του βλήματος, μετά την προσθήκη της κούφιας ουράς, το αψιδωτό τμήμα της κεφαλής του βλήματος επιμηκύνθηκε, καθιστώντας τη σφαίρα πιο σύγχρονη γενικά. Η μέγιστη ακτίνα της είχε πλέον φθάσει σε 15,95mm από την άκρη της και το συνολικό μήκος του βλήματος αυξήθηκε σε 26,8 mm. Για να διατηρηθεί το συνολικό μήκος του φυσιγγίου, το περίβλημα μειώθηκε σε 38,7 mm (και έκτοτε αναφέρεται ως 7,62×39). Επιπλέον, η νέα σφαίρα έχει έναν πυρήνα από χάλυβα χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα ενσωματωμένο σε μόλυβδο. Η χρήση των χαμηλής ενανθράκωσης (mild) χάλυβα βασίστηκε κυρίως από την επιθυμία να επαναχρησιμοποιηθεί ο βιομηχανικός εξοπλισμός που κατασκεύαζε την σφαιρα Tokarev 7.62×25. Σε αυτή τη σφαίρα δόθηκε το ακρωνύμιο "7,62 PS" (76,2 ПС). Το "S" αρχικά σήμαινε "υποκατάστατο" (суррогатированная, surrogatirovannaya), αλλά λήφθηκε αργότερα η απόφαση να αναφέρεται στο στοιχείο χάλυβα (стальной, stal'noy) του πυρήνα, τα οποία αντιπροσώπευαν περίπου το 50% του μέγεθους του πυρήνα. Το φυσίγγιο 7,62×39 εξοπλισμένο με την σφαίρα PS τελικά ξεπέρασε όλες τις ενστάσεις της Κύριας Διεύθυνσης Πυραύλων και Πυροβολικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας στα μέσα του 1947, όταν διατάχθηκε η μαζική παραγωγή του, και με δεδομένη την ονομασία τύπου 57-Ν-231S.