Τίγρη

Ετυμολογία επιστημονικής ονομασίας

Για την επιστημονική ονομασία του γένους Panthera «πάνθηρας» υπάρχουν δύο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, η λέξη είναι ελληνική και προέρχεται από τον αρχικό αμάρτυρο τύπο πάρθηρ, λόγω της παρετυμολογικής σύνδεσής της με τις λέξεις παν και θηρώ «κυνηγώ».
Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, η λέξη έχει ανατολική προέλευση και συνδέεται με την αρχαία ινδική pundarīka «τίγρη».

Ετυμολογία λαϊκής ονομασίας

Η λέξη τίγρη φαίνεται να είναι δάνεια από την περσική γλώσσα, αλλά δεν έχει προσδιοριστεί η ακριβής προέλευση, παρά την προσπάθεια να συνδεθεί ετυμολογικά με τον ομώνυμο ποταμό Τίγρητα, λόγω της ιδιότητας του να είναι «ορμητικός» και «αιχμηρός» [ΕΤΥΜ. < αρχ.  τίγρις, η σύνδεση με την αβεστική tiyri- «βέλος, οξύ άκρο», αρχ. περσ. tigrã «οξύς, αιχμηρός» ίσως οφείλεται σε παρετυμολογία, παρά το σχόλιο του Στράβωνος για τον ομώνυμο ποταμό: Τίγρις άμικτον φυλάσσων το ρεύμα δια την οξύτητα, αφ' ου και τούνομα Μήδων τίγριν καλούντων το τόξευμα. Κατόπιν, και μέσω του λατινικού tigris η λέξη πέρασε και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, λ.χ. αγγλ. tiger, γαλλ. tigre, γερμ. Tiger].

Εκδοχές ονόματος

Η αρχαία και, μεσαιωνική κατόπιν, ονομασία είναι τίγρις-εως (ο, η), πληθ. τίγρεις-εων (οι, αι), αλλά και ο τύπος στη γενική ενικού τίγρις-ιος ή -ιδος, πληθ. τίγριδων. Αργότερα εμφανίστηκε και ο νεοελληνικός τύπος τίγρης-η (ο) και τίγρη-ης (η).

Συστηματική ταξινομική

Το 1758, ο Λινναίος περιέγραψε το είδος στο περίφημο έργο του Systema Naturae, ως Felis tigris. To 1929, o Άγγλος ζωολόγος Ρέτζιναλντ Πόκοκ (Reginald Innes Pocock), κατέταξε το είδος στο γένος (βιολογία) Panthera. Υπάρχουν 9 συνολικά υποείδη, από τα οποία τα 3 θεωρούνται εξαφανισμένα (βλ. Υποείδη).

Καταγωγή και εξέλιξη

Τα παλαιότερα κατάλοιπα ενός αιλουροειδούς με «τιγροειδή» χαρακτηριστικά βρέθηκαν στην Κίνα και την Ιάβα, και καταχωρήθηκαν ως Panthera palaeosinensis. Αυτό το είδος έζησε περίπου 2 εκατομμύρια χρόνια πριν, κατά την έναρξη του Πλειστοκαίνου και, ήταν μικρότερο από το σημερινό. Τα πρώτα απολιθώματα από πραγματικές τίγρεις γνωστά από την Ιάβα, είναι ηλικίας μεταξύ 1,6 και 1,8 εκατομμυρίων ετών. Ξεχωριστά απολιθώματα από το πρώιμο και μέσο Πλειστόκαινο, ανακαλύφθηκαν επίσης σε αποθέσεις στην Κίνα και τη Σουμάτρα. Ένα υποείδος τίγρης που ονομάζεται Panthera tigris trinilensis, έζησε περίπου 1,2 εκατομμύρια χρόνια πριν, και είναι γνωστό από απολιθώματα που βρέθηκαν στο Τρινίλ (Trinil) της Ιάβας.
Οι τίγρεις εμφανίστηκαν αρχικά στην Ινδία και τη βόρεια Ασία στα τέλη του Πλειστόκαινου, φθάνοντας μέχρι την Βερίγγεια γέφυρα (Beringia) (χωρίς ωστόσο να περάσουν στην αμερικανική ήπειρο), την Ιαπωνία και τη Σαχαλίνη. Απολιθώματα που βρέθηκαν στην Ιαπωνία, δείχνουν οι τοπικές τίγρεις ήσαν, όπως και το σωζόμενο υποείδος, μικρότερες από εκείνες των ηπειρωτικών περιοχών. Αυτό μπορεί να οφειλόταν στο φαινόμενο κατά το οποίο, το μέγεθος του σώματος σχετίζεται με τον περιβάλλοντα χώρο (νησιωτικός ή φυλετικός νανισμός), ή ίσως στη διαθεσιμότητα τροφής. Μέχρι το Ολόκαινο, τίγρεις ζούσαν στην Βόρνεο, καθώς και στο Παλαουάν των Φιλιππίνων.

Ιστορικό

Στο παρελθόν, οι τίγρεις είχαν παρουσία σε όλη την Ασία, από τον Καύκασο και την Κασπία Θάλασσα, ανατολικά προς τη Σιβηρία, την Ιάβα, το Μπαλί και τη Σουμάτρα. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, όμως, οι τίγρεις εξαφανίστηκαν από τη δυτική Ασία και περιορίστηκαν σε απομονωμένους θύλακες στα υπόλοιπα τμήματα της επικρατείας τους. Σήμερα η -κατακερματισμένη και εν μέρει υποβαθμισμένη- κατανομή τους, εκτείνεται από την Ινδία στα δυτικά μέχρι την Κίνα και τη νοτιοανατολική Ασία στα ανατολικά. Το βόρειο όριο βρίσκεται κοντά στον ποταμό Αμούρ στη νοτιοανατολική Σιβηρία, ενώ το μόνο μεγάλο νησί που κατοικείται από τίγρεις είναι η Σουμάτρα.
Το είδος εξέλιπε από το νησί του Μπαλί το 1940, από την Κασπία Θάλασσα στη δεκαετία του 1970, και από την Ιάβα στη δεκαετία του 1980. Η απώλεια των ενδιαιτημάτων τους και το επίμονο κυνήγι, τόσο των τίγρεων όσο και της λείας τους, καταβαράθρωσαν στην κυριολεξία την πληθυσμιακή τους κατάσταση, μια διαδικασία που εξακολουθεί να στερεί τα μεγάλα δάση από την παρουσία τους, όπως άλλωστε και άλλων μεγάλων θηλαστικών, σε όλη τη νότια και νοτιοανατολική Ασία. Από τις αρχές του 20ου αιώνα, η ιστορική κατανομή τους έχει συρρικνωθεί κατά το -τρομακτικό- ποσοστό, 93%. Στη δεκαετία 1997-2007, η εκτιμώμενη περιοχή που καταλαμβάνεται από τίγρεις έχει μειωθεί κατά 41%.

Κατανομή ανά κράτος

Μπανγκλαντές, Μπουτάν, Καμπότζη, Κίνα (Anhui - Περιφερειακά εξαφανισμένο (ΠΕ), Πεκίνο - Τοπικά εξαφανισμένο (ΤΕ), Chongqing - (ΠΕ), Φουτζιάν - Ενδεχομένως εξαφανισμένο (ΕΕ), Guangdong - (ΕΕ), Guangxi - (ΠΕ), Guizhou - (ΠΕ), Χεμπέι - (ΠΕ), Heilongjiang, Henan - (ΠΕ), Χουμπέι - (ΠΕ), Χουνάν - (ΕΕ), Τζιανγκσού -(ΠΕ), Jiangxi - (ΕΕ), Jilin, Liaoning -(ΠΕ), Shaanxi - (ΕΕ), Σαντόνγκ - (ΠΕ), Σαγκάη - (ΤΕ), Σανξί - (ΠΕ), Σιτσουάν - (ΠΕ), Tianjin - (ΠΕ), Θιβέτ, Xinjiang - (ΠΕ), Γιουνάν, Zhejiang - (ΕΕ)), Ινδία, Ινδονησία (Μπαλί - (ΤΕ), Ιάβα - (ΠΕ), Σουμάτρα), Λάος, Μαλαισία (χερσόνησος της Μαλαισίας), Μιανμάρ, Νεπάλ, Ρωσία, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Βόρεια Κορέα - (ΕΕ): 
Εξαφανισμένο: Αφγανιστάν, Ιράν, Καζακστάν, Κιργιστάν, Πακιστάν, Σιγκαπούρη, Τατζικιστάν, Τουρκία, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν
Πηγή:

Βιότοπος

Οι τίγρεις μπορούν να καταλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα ενδιαιτημάτων, αλλά απαιτούν σχεδόν πάντοτε, επαρκή φυτική κάλυψη, γειτνίαση με το νερό και, σχετική αφθονία θηραμάτων. Οι πληθυσμοί της ινδικής υποηπείρου ζουν σε πολλούς τύπους δασών, συμπεριλαμβανομένων των υγρών, αειθαλών και ημι-αειθαλών δασών του Ασσάμ και της ανατολικής Βεγγάλης. Επίσης συχνάζουν στα βαλτώδη μαγκρόβια δάση του Δέλτα του Γάγγη, το δάσος φυλλοβόλων του Νεπάλ, και τα δάση ακανθωτών ειδών των δυτικών Γκατς. Σε διάφορα τμήματα της περιοχής τους, επίσης, κατοικούν ή έχουν κατοικήσει στα μερικώς ανοικτά λιβάδια και τη σαβάνα, καθώς και στα δάση της τάιγκας και βραχώδεις οικοτόπους. Σε σύγκριση με το λιοντάρι, η τίγρη προτιμά πυκνότερη βλάστηση, στην οποία ο καμουφλάζ-χρωματισμός της ταιριάζει ιδανικά και, όπου ένα μοναχικό αρπακτικό δεν βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με άλλα αιλουροειδή που κινούνται κοπαδιαστά. Μια περαιτέρω απαίτηση των βιοτόπων των τίγρεων, είναι η θέση των κατάλληλα απομονωμένων περιοχών φωλιάσματος, που μπορεί να περιλαμβάνει σπηλιές, μεγάλα κοίλα δέντρα, ή πυκνή βλάστηση.
Οι τίγρεις συνήθως παραμένουν σε περιοχές κάτω των 2000 μέτρων. Στο Καζακστάν, τα ζώα εντοπίζονται κατά καιρούς στα 2500 μ., ενώ στα Ιμαλάια εντοπίστηκαν ακόμη και σε ύψος 4000 μ., και φωτογραφίες ατόμων μέχρι τα 4.500 μ. έχουν τραβηχτεί στο Μπουτάν.

Γενικά μορφολογικά χαρακτηριστικά

Οι τίγρεις διαθέτουν εξαιρετικά μυώδες σώμα, με ιδιαίτερα ισχυρά εμπρόσθια άκρα και μεγάλο κρανίο. Ο χρωματισμός της γούνας τους ποικίλλει μεταξύ των αποχρώσεων του πορτοκαλί ή καφέ, με λευκές κεντρικές περιοχές και διακριτές μαύρες ρίγες. Τα πρόσωπά τους έχουν μακριά μουστάκια (whiskers), ιδιαίτερα μεγάλα στα αρσενικά. Οι κόρες των οφθαλμών είναι κυκλικές με κίτρινες ίριδες. Τα μικρά, στρογγυλεμένα αυτιά έχουν μαύρα σημάδια στο πίσω μέρος, τα οποία περιβάλλουν μια λευκή κηλίδα. Αυτές οι κηλίδες, που ονομάζονται οφθαλμίσκοι (ocelli), διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία εντός του εκάστοτε πληθυσμού. Υπάρχει μια ευδιάκριτη σκοτεινόχρωμη εγκάρσια λωρίδα που εκτείνεται από το κεφάλι και πάνω από το σώμα, μέχρι την άκρη της ουράς έτσι, ώστε η τελευταία να φαίνεται «κουλουριασμένη» (curled).

Γούνα

Το βασικό χρώμα της γούνας ποικίλλει από ξανθό-πορτοκαλί μέχρι κανελλί-καφέ στα υποείδη που ζουν νότια, ενώ είναι ωχρό-πορτοκαλί έως σκούρο-πορτοκαλί στους βόρειους πληθυσμούς. O χρωματισμός της κοιλιάς είναι συνήθως υπόλευκος, αλλά σε κάποιους νότιους πληθυσμούς, υπάρχει κάποια απόχρωση όμοια με της γούνας. Γενικά, ανοικτότερα χρωματισμένα είναι τα άτομα της τίγρης της Σιβηρίας, αν και, πολλές τίγρεις της Βεγγάλης από τη βόρεια ή κεντρική Ινδία είναι σχεδόν εξίσου φωτεινές σε χρώμα.
Οι τρίχες της γούνας είναι κοντές, με μήκος 0,7-2 εκ. στη ράχη και 1,5-3,5 εκ. στην κοιλιά για όλα τα υποείδη, πλην του P. t. altaica στο οποίο, ιδιαίτερα το χειμώνα έχουν μήκος 4-6 εκ. στη ράχη και 7-10,5 εκ. στην κοιλιά. Τουλάχιστον στους ζωολογικούς κήπους, όπου μπορεί να υπάρξει λεπτομερής παρατήρηση, όλα τα υποείδη μπορούν να αναπτύξουν ένα «χειμερινό παλτό», με το μήκος της τρίχας και την πυκνότητα, να διαφέρουν ανάμεσα στα υποείδη και, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες. Το καλοκαίρι η γούνα είναι πολύ μικρότερη και λιγότερο πυκνή, ειδικά στο Σιβηρικό υποείδος. Η πυκνότητα των τριχών είναι περίπου 1800 τρίχες ανά τετραγωνικό εκατοστό στις τίγρεις της Βεγγάλης και 3200 τρίχες στις τίγρεις της Σιβηρίας το χειμώνα, συγκρίσιμη με εκείνη των λεοπαρδάλεων (συγκριτικά ο Λύγκας μπορεί να φθάσει σε πυκνότητα τις 9000 τρίχες ανά τετραγωνικό εκατοστό). Την άνοιξη, η μακριά γούνα του χειμώνα, αντικαθίσταται από άλλη κοντύτερη, αλλά για τις τίγρεις της Ινδίας, αυτό δεν είναι απολύτως σαφές.

Διάφορα

Ο σκελετός της τίγρης είναι ένας τυπικός σκελετός «γάτας» σε μεγέθυνση και, μοιάζει πολύ με εκείνον του λιονταριού. Μόνο το βραχιόνιο οστό εμφανίζει κάποιες διαφορές. Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από 55-56 σπονδύλους, ενώ ο θώρακας έχει 13 ζεύγη πλευρών. Μια καρδιά τίγρης ζυγίζει περίπου 600 έως 1100 γραμμάρια, ενώ το έντερο είναι περίπου 7 μέτρα. Η τίγρη της Σιβηρίας κατά το χειμώνα, έχει ένα παχύ στρώμα λίπους, του οποίου το πάχος στις λαγόνες είναι περίπου 5 εκατοστά.
Το κρανίο της τίγρης είναι παρόμοιο με εκείνο του λιονταριού, αν και η μπροστινή περιοχή του δεν είναι συνήθως τόσο συμπιεσμένη ή πεπλατυσμένη, ενώ η οπισθοκογχική περιοχή είναι ελαφρώς μεγαλύτερη. Επίσης, το κρανίο του λιονταριού έχει ευρύτερα ρινικά ανοίγματα. Ωστόσο, λόγω της κυμαινόμενης διακύμανσης του κρανίου στα δύο ζώα, συνήθως μόνο η δομή της κάτω γνάθου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αξιόπιστος διαγνωστικός δείκτης.
Τα μπροστινά πόδια έχουν 5 δάκτυλα, από τα οποία το μεγάλο (pollex), είναι υπερυψωμένο σε σχέση με τα άλλα και δεν έρχεται σε επαφή με το έδαφος. Τα πίσω πόδια έχουν 4 δάκτυλα, με το μεγάλο (hallux) να λείπει. Όλα τα δάκτυλα φέρουν μεγάλους, καμπυλωτούς και πλευρικά συμπιεσμένους όνυχες 8-10 εκατοστών, που είναι συσταλτοί προς τη θήκη τους και, εξάγονται μέσω της ακραίας ονυχοφόρας φάλαγγας μόνο για τη σύλληψη της λείας και για την άμυνα. Πάντως, τα νύχια αντικαθίστανται τακτικά. Πρώτα «ξεφλουδίζουν» σε στρώματα και στη συνέχεια πέφτουν, ενώ νέα «φυτρώνουν» από κάτω.
Οι οδόντες της τίγρης είναι εξαιρετικά ισχυροί, με τους κυνόδοντες να είναι μακρείς και ελαφρά καμπυλωτοί. Το μήκος τους είναι το μεγαλύτερο από όλων των σύγχρονων αιλουροειδών, περίπου 7,45 εκ. κατά μέσον όρο στο υποείδος P. t. altaica, αλλά μπορεί να φθάσουν και τα 9 εκ. Οι κυνόδοντες της κάτω γνάθου είναι ελαφρά μικρότεροι. Ο δεύτερος άνω προγόμφιος και ο μοναδικός άνω γομφίος έχουν μικρό μέγεθος και μικρό λειτουργικό ρόλο, γι’ αυτό και μερικές φορές απουσιάζουν. Η μόνιμη οδοντοφυΐα της τίγρης περιλαμβάνει 30 συνολικά δόντια.
Η μύτη της τίγρης είναι γενικά ροζ, αλλά δείχνει με το πέρασμα της ηλικίας μικρές μαύρες κουκίδες.

Υβρίδια

Ο υβριδισμός μεταξύ των μεγάλων αιλουροειδών, συμπεριλαμβανομένης της τίγρης, έγιναν για πρώτη φορά κατανοητές κατά τον 19ο αιώνα, όταν οι ζωολογικοί κήποι έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και επεδίωξαν τη δημιουργία «παραδοξοτήτων», με απώτερο σκοπό το κέρδος.  Το λιοντάρι είναι γνωστό ότι μπορεί να διασταυρωθεί με τίγρεις, ιδιαίτερα με τα υποείδη 1 και 5 (βλ. Υποείδη). Τα παραγόμενα υβρίδια έχουν τις χαρακτηριστικές ονομασίες τιγρολέοντες (tigons) ή λεοντοτίγρεις (ligers).  Τέτοια υβρίδια ήταν κάποτε ευρέως διαδεδομένα σε ζωολογικούς κήπους, αλλά αυτό τώρα αποθαρρύνεται λόγω της έμφασης στη διατήρηση των ειδών και υποειδών. Ωστόσο, υβρίδια εξακολουθούν να δημιουργούνται και να εκτρέφονται σε ιδιωτικά θηριοτροφεία και σε ζωολογικούς κήπους στην Κίνα.
Η λεοντοτίγρη (liger) είναι ο καρπός μεταξύ ενός αρσενικού λιονταριού και μιάς τίγρης.  Επειδή το λιοντάρι-πατέρας εισάγει ένα γονίδιο που ευνοεί την ανάπτυξη, αλλά το ομόλογο γονίδιο αναστολής της ανάπτυξης από την τίγρη-μητέρα απουσιάζει, οι λεοντοτίγρεις έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από τους δύο γονείς. Μοιράζονται φυσικές και ηθολογικές ιδιότητες και από τους δύο γονείς, όπως κηλίδες και ρίγες (τίγρη) σε αμμόχρωμο φόντο (λιοντάρι). Η αρσενική λεοντοτίγρη είναι στείρα, αλλά η θηλυκή είναι συχνά γόνιμη. Τα αρσενικά εμφανίζουν πιθανότητα 50%, περίπου, να έχουν χαίτη, αλλά ακόμα και αν αυτό συμβεί, οι χαίτες τους θα έχουν περίπου το μισό μέγεθος από αυτό ενός καθαρού λιονταριού. Πάντως έχουν εξαιρετικά μεγάλα βιομετρικά μεγέθη, με το σώμα τους να αγγίζει τα 4 μέτρα σε μήκος και το βάρος τους να ξεπερνάει τα 400 κιλά (!) 
Ο τιγρολέων (tigon) είναι λιγότερο συνηθισμένος στους ζωολογικούς κήπους και, αποτελεί το προϊόν διασταύρωσης μεταξύ μιας αρσενικής τίγρης και μιας λέαινας.
Webs https://www.roblox.com

Χρυσές τίγρεις

Επιπλέον, ένα άλλο υπολειπόμενο γονίδιο μπορεί να δημιουργήσει μία πολύ ασυνήθιστη «χρυσή» ή «χρυσή-τιγρέ» χρωματική παραλλαγή χρώματος, «φράουλα» (strawberry). Αυτές οι «χρυσές» τίγρεις έχουν ανοικτόχρυση γούνα, παλ πόδια, και αχνές, πορτοκαλί ρίγες. Η γούνα τους τείνει να είναι πολύ παχύτερη από την κανονική.  Εξαιρετικά λίγες χρυσές τίγρεις ζουν σε αιχμαλωσία, περίπου 30 στο σύνολο και, όπως συμβαίνει με τις λευκές τίγρεις, αποτελούνται σχεδόν πάντοτε, κατά ένα μέρος από άτομα της Βεγγάλης. Μερικές χρυσές τίγρεις φέρουν το γονίδιο της λευκής τίγρης, και όταν δύο τέτοια άτομα ζευγαρώσουν, μπορούν να δώσουν κάποιους λευκούς απογόνους, χωρίς ρίγες. Τόσο οι λευκές όσο και οι χρυσές τίγρεις τείνουν να είναι μεγαλύτερες σε μέγεθος από τις τίγρεις της Βεγγάλης, κατά μέσο όρο.

Η Τίγρη της Μάλτας

Η τίγρη της Μάλτας (ή μπλε τίγρη) δεν είναι ξεχωριστό υποείδος, αλλά μία πολύ σπάνια, «έγχρωμη έκδοση» της τίγρης της Νότιας Κίνας, που προέρχεται από μεταλλαγμένο γονίδιο. Έχει ένα θαυμάσιο γκρίζο του σχιστόλιθου (slate grey) χρώμα, με μπλέ απόχρωση. Η ονομασία της ποικιλίας φαίνεται να σχετίζεται μόνο με τις μαλτέζικες γάτες, που προέρχονται από το νησί της Μάλτας και, έχουν παρόμοιο χρώμα.

Άλλες ποικιλίες

Ουδεμία «μαύρη» τίγρη έχει επισήμως καταγραφεί, με την πιθανή εξαίρεση ενός νεκρού ατόμου, που είχε εξεταστεί στο Τσιταγκόνγκ του Μπανγκλαντές, το 1846.  Γενικά, ακόμη και αν υποτίθεται ότι υπάρχουν μαύρα άτομα, πρόκειται για μεταλλάξεις και όχι για ξεχωριστό είδος.

Ζωτικός χώρος

Οι τίγρεις είναι μοναχικά ζώα και συγκεντρώνονται μόνο σε μεταβατική βάση, όταν ειδικές συνθήκες το επιτρέπουν, όπως η αφθονία των τροφίμων. Οριοθετούν και διατηρούν αυστηρά το ζωτικό τους χώρο. Οι ενήλικες και των δύο φύλων που κατοικούν μόνιμα σε μία συγκεκριμένη περιοχή, τείνουν να περιορίζουν τις μετακινήσεις τους εντός των ορίων της, όπου ικανοποιούν τις όποιες ανάγκες τους που, στην περίπτωση των θηλυκών, είναι κυρίως εκείνες των μικρών τους που μεγαλώνουν. Στην περίπτωση που υπάρχουν περισσότερα του ενός άτομα στην ίδια περιοχή, το ένα γνωρίζει καλά τις κινήσεις και τις δραστηριότητες του άλλου. Το μέγεθος του ζωτικού χώρου μιας τίγρης εξαρτάται κυρίως από την αφθονία των θηραμάτων και, στην περίπτωση των αρσενικών, από την πρόσβαση στα θηλυκά. Μια θηλυκή τίγρη μπορεί να κατέχει μια περιοχή 20 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ τα εδάφη των αρσενικών είναι πολύ μεγαλύτερα και καλύπτουν 60 έως 100 τ.χ. Επίσης, ο χώρος ενός αρσενικού τείνει να επικαλύπτει τον χώρο αρκετών θηλυκών.

Σχέση με το νερό

Οι τίγρεις, σε αντίθεση με τις κοινές γάτες, λατρεύουν το νερό και είναι δεινές κολυμβήτριες, απαντώμενες συχνά να «παίρνουν το μπάνιο τους» σε λεκάνες νερού, λίμνες και ποτάμια. Από τα συγγενικά αιλουροειδή, μόνον οι ιαγουάροι, μοιράζονται το ίδιο πάθος και τις κολυμβητικές ικανότητες με τις τίγρεις. Μπορούν να διασχίσουν ποτάμια με πλάτος 6 έως 7 χιλιόμετρα και, μπορούν να κολυμπήσουν μια απόσταση μέχρι 29 χιλιόμετρα σε μία (1) μέρα. Όταν κάνει υπερβολική ζέστη, κατά τη διάρκεια της ημέρας, συχνά δροσίζονται στο νερό, αλλά είναι και σε θέση να συλλαμβάνουν θηράματα και να τα μεταφέρουν μέσα από το νερό.

Βρυχηθμός

Όπως και τα άλλα αιλουροειδή του γένους Panthera, οι τίγρεις μπορούν να βρυχώνται, τόσο για επιθετικούς όσο και για μη-επιθετικούς λόγους. Άλλες φωνητικές επικοινωνίες της τίγρης περιλαμβάνουν στεναγμούς, σφυρίγματα, γρυλισμούς και, βέβαια, πουρπουρίσματα, όπως όλες οι γάτες.

Παρακολούθηση των τίγρεων

Οι τίγρεις σε άγρια κατάσταση, έχουν μελετηθεί χρησιμοποιώντας μια ποικιλία τεχνικών. Οι πληθυσμοί τους κατά το παρελθόν, υπολογίζονταν χρησιμοποιώντας εκμαγεία των ιχνών των πελμάτων τους, αλλά η μέθοδος αυτή είχε επικριθεί, ως ανακριβής. Κατόπιν, έγιναν προσπάθειες να χρησιμοποιηθούν φωτογραφικές κάμερες «παγίδευσης». Νεότερες τεχνικές που βασίζονται στο DNA από τα περιττώματά τους, είναι επίσης στο στάδιο της αξιολόγησης. Τα ραδιοκολλάρα αποτελούν, επίσης, μια δημοφιλή προσέγγιση για τον εντοπισμό και τη μελέτη τους στην άγρια φύση.

Ζευγάρωμα και φωλιά

Η τίγρη μπορεί να ζευγαρώνει όλο το χρόνο, αλλά πιο συχνά μεταξύ Νοεμβρίου και Απριλίου. Ένα θηλυκό είναι δεκτικό μόνο για 3-6 ημέρες, οπότε το ζευγάρωμα είναι πολύ συχνό κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Ένα ζευγάρι μπορεί να συνουσιάζεται συχνά και θορυβωδώς, όπως κάνουν και οι άλλες «γάτες», ενώ η περίοδος κύησης μπορεί να κυμαίνεται από 93-112 ημέρες, αν και ο μέσος όρος είναι 104-106 ημέρες.

Τιγράκια

Οι θηλυκές μεγαλώνουν μόνες τους τα μικρά, με τη φωλιά να βρίσκεται καλά προφυλαγμένη, σε θέσεις όπως, θαμνώνες, σπήλαια και βραχώδεις ρωγμές. Το μέγεθος της γέννας μπορεί να είναι από 1-6 μικρά, αλλά συνήθως ο κανόνας είναι 2-3 μικρά. Τα κουτάβια (cubs) μπορεί να ζυγίζουν από 780 έως 1.600 γραμμάρια και το μήκος του σώματός τους κυμαίνεται από 31,5-40 εκ., ενώ η ουρά είναι 13-16 εκ. Το τρίχωμά τους είναι παχύ, με το ίδιο χρωματικό μοτίβο με εκείνο των ενηλίκων, αλλά λίγο πιο ανοικτό. Αυτό το πρώτο τρίχωμα αντικαθίσταται στους 3,5-5 μήνες, ενώ αποκτούν το οριστικό τους τρίχωμα στα 2-3 χρόνια. Τα μάτια, αλλά και τα αυτιά των κουταβιών είναι κλειστά κατά τη γέννησή τους, και ανοίγουν στις 6-14 και 9-11 ημέρες, αντίστοιχα. Η ανάπτυξή τους γίνεται με ρυθμό, 100-250 γραμμαρίων κάθε ημέρα, από τις ημέρες 1-140 και, με ρυθμό 300-550 γραμμαρίων την ημέρα, από τις ημέρες 141-180.
Ο πατέρας των κουταβιών δεν συμμετέχει στην ανατροφή τους, ενώ διάφορα περιπλανώμενα αρσενικά, μπορούν ακόμη και να τα σκοτώσουν, ούτως ώστε να ξανακάνουν το θηλυκό δεκτικό, δεδομένου ότι η τίγρη μπορεί να γεννήσει ακόμη μία φορά μέσα σε πέντε μήνες, εάν τα μικρά της προηγούμενης γέννας χαθούν. Το ποσοστό θνησιμότητας των κουταβιών της τίγρης είναι αρκετά υψηλό. Περίπου τα μισά δεν επιβιώνουν περισσότερο από δύο χρόνια, αν και λίγα άλλα αρπακτικά τολμούν να τους επιτεθούν, λόγω της μητρικής φροντίδας και προστασίας. Πέρα από τον άνθρωπο και τις άλλες τίγρεις, κοινές αιτίες θνησιμότητας των κουταβιών είναι πείνα, η παγωνιά και τα ατυχήματα.
Σε γενικές γραμμές, ένα (1) κυρίαρχο κουτάβι εξελίσσεται σε κάθε γέννα που, τείνει να είναι αρσενικό, χωρίς όμως να αποκλείεται να είναι θηλυκό. Το συγκεκριμένο κουτάβι κυριαρχεί γενικά στα αδέλφια του, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και τείνει να είναι πιο ενεργό, αφήνοντας τη μητέρα του νωρίτερα από το συνηθισμένο. Στις 8 εβδομάδες, τα τιγράκια μπορούν να κάνουν σύντομες εξόδους από τη φωλιά, μαζί με τη μητέρα τους, αλλά δεν την συνοδεύουν στις περιπλανήσεις της, μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά. Τα κουτάβια φροντίζονται από τη μητέρα τους, συνολικά για μια περίοδο τριών έως έξι μηνών, ενώ όσο πλησιάζει ο απογαλακτισμός τους, αρχίζουν να συμμετέχουν κανονικά, στις περιπλανήσεις της μητέρας τους. Κατά το στάδιο αυτό, οι νεαρές τίγρεις διδάσκονται, επίσης, πώς να κυνηγούν. Τα κουτάβια είναι συχνά σε θέση (έχοντας σχεδόν το μέγεθος του ενήλικα) να κυνηγούν από τη στιγμή που γίνονται 11 μηνών. Όταν γίνουν ενός έτους, τα νεαρά άτομα ζυγίζουν ήδη 90-130 κιλά. Ανεξαρτητοποιούνται στους 18 μήνες, περίπου, αλλά δεν εγκαταλείπουν εντελώς τη μητέρα τους, μέχρι να γίνουν 2-2 ½ ετών. Τα θηλυκά φθάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα σε 3-4 χρόνια, ενώ τα αρσενικά σε 4-5 χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της, μια τίγρη θα γεννήσει περίπου ίσο αριθμό αρσενικών και θηλυκών ατόμων. Οι τίγρεις αναπαράγονται καλά στην αιχμαλωσία, και ο πληθυσμός των ζωολογικών κήπων, τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί να ανταγωνιστεί τον άγριο πληθυσμό. Το γνωστό όριο για τη διάρκεια ζωής σε αιχμαλωσία είναι 26 έτη και, επειδή τα ζώα προστατεύονται, ξεπερνούν συνήθως την ηλικία εκείνων στη φύση. Ωστόσο η ηλικία κάποιων άγριων «τυχερών» ατόμων που ξέφυγαν από τους διαρκείς κινδύνους, ιδιαίτερα από τον άνθρωπο, είναι συγκρίσιμη με την ηλικία των ζώων σε αιχμαλωσία.

Διάσωση της τίγρης

Η τίγρη είναι Κινδυνεύον Είδος (EN) και, μάλιστα, αυτό ισχύει για τον μέσο όρο του παγκόσμιου πληθυσμού, αφού ορισμένα υποείδη απειλούνται με εξαφάνιση. Η λαθροθηρία που οργιάζει, για τη γούνα και τα μέρη του σώματός της, καθώς και η καταστροφή των οικοτόπων της, έχουν μειώσει δραματικά τους πληθυσμούς της τίγρης στην άγρια φύση. Στην αρχή του 20ού αιώνα, εκτιμάται ότι υπήρχαν πάνω από 100.000 τίγρεις στην άγρια φύση, αλλά ο πληθυσμός έχει συρρικνωθεί -εκτός αιχμαλωσίας-, κάτω από τα 2500 άτομα. Η ζήτηση για μέρη του σώματος τίγρης, που «χρησιμεύουν» στην παραδοσιακή Κινέζικη ιατρική, είναι σημαντική απειλή για τους πληθυσμούς της.

Ινδία

Η Ινδία φιλοξενεί το μεγαλύτερο πληθυσμό τίγρεων στον κόσμο, σε άγρια κατάσταση. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση, από τον συνολικό αριθμό τίγρεων, 1.400 περίπου βρίσκονται στην Ινδία. Μόνο ένα ποσοστό 11% από τη συνολική έκταση των ενδιαιτημάτων του σαρκοφάγου παραμένει, αλλά γίνεται ολοένα πιό κατακερματισμένο και υποβαθμισμένο. Μια σημαντική συντονισμένη προσπάθεια διατήρησης, που είναι γνωστή ως Project Tiger, έχει ξεκινήσει από το 1973, αρχικά με αιχμή του δόρατος την τέως πρωθυπουργό Ίντιρα Γκάντι (Indira Gandhi). Το θεμελιώδες επίτευγμα ήταν η δημιουργία πάνω από 25 καλά παρακολουθούμενων καταφυγίων τίγρης, σε κρατική γη, όπου η ανθρώπινη δραστηριότητα απαγορεύεται κατηγορηματικά. Στο πρόγραμμα αυτό, πιστώνεται ο τριπλασιασμός του αριθμού των άγριων τίγρεων της Βεγγάλης από, περίπου 1.200 το 1973, σε πάνω από 3.500 στη δεκαετία του 1990.
Δυστυχώς, μια απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2007 και δημοσιεύθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2008, έδειξε ότι ο άγριος πληθυσμός της τίγρης στην Ινδία μειώθηκε κατά 60% περίπου, σε 1.411 άτομα. Σημειώνεται στην έκθεση, ότι η μείωση αυτή μπορεί να αποδοθεί άμεσα στη λαθροθηρία. Μετά τη δημοσίευση της έκθεσης, η ινδική κυβέρνηση υποσχέθηκε 153 εκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσει περαιτέρω την πρωτοβουλία Project Tiger, να συσταθεί ένα Σώμα Προστασίας για την καταπολέμηση της λαθροθηρίας και, να χρηματοδοτήσει την μετεγκατάσταση μέχρι 200.000 χωρικών, ώστε να ελαχιστοποιηθεί η αλληλεπίδραση ανθρώπου-τίγρης. Επιπλέον, συστάθηκαν 8 νέα καταφύγια στην Ινδία. Στο μεταξύ, Ινδοί αξιωματούχοι ξεκίνησαν με επιτυχία ένα έργο για να επαναφέρουν τις τίγρεις στο Καταφύγιο Σαρίσκα. Το Εθνικό Πάρκο Ράθανμπορ συχνά έχει αναφερθεί από Ινδούς αξιωματούχους, ως παράδειγμα επιτυχών προσπαθειών εναντίον της λαθροθηρίας. Το πρόγραμμα Τίγρεις Για Πάντα (Tigers Forever) είναι μια συνεργασία μεταξύ της Wildlife Conservation Society και του Panthera Corporation για να χρησιμεύσει ως ένα σχέδιο δράσης με βάση την επιστήμη, αλλά και ως ένα επιχειρηματικό μοντέλο για να εξασφαλιστεί ότι οι τίγρεις θα ζουν σε άγρια κατάσταση για πάντα. Οι αρχικές επιλεγμένες τοποθεσίες του προγράμματος, περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο φυσικό καταφύγιο του κόσμου, εκτάσεως 21.756 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στην Κοιλάδα Χουκάουνγκ του Μιανμάρ (Hukaung Valley), τα Δυτικά Γκάτς (Ghats) στην Ινδία, τις προστατευόμενες περιοχές Huai Khai Khaeng και Thung Yai της Ταϊλάνδης, και άλλες περιοχές στο Λάος, τη Καμπότζη, τη Ρωσική Άπω Ανατολή και την Κίνα, καλύπτοντας περίπου 260.000 τ. χμ. των κρίσιμων ενδιαιτημάτων της τίγρης.

Ρωσία

Η τίγρη της Σιβηρίας ήταν στα πρόθυρα της εξαφάνισης, με μόνο περίπου 40 ζώα σε άγρια κατάσταση στη δεκαετία του 1940. Υπό το σοβιετικό καθεστώς, ο έλεγχος της λαθροθηρίας ήταν αυστηρότατος και ιδρύθηκε ένα δίκτυο προστατευομένων ζωνών (zapovedniks), οδηγώντας σε αύξηση του πληθυσμού της τίγρης σε αρκετές εκατοντάδες. Η λαθροθηρία έγινε πρόβλημα και πάλι στη δεκαετία του 1990, όταν η οικονομία της Ρωσίας κατέρρευσε, οι ντόπιοι κυνηγοί απέκτησαν πρόσβαση σε μία, πρώην κλειστή και νυν προσοδοφόρα, αγορά της Κίνας και η υλοτομία στην περιοχή αυξήθηκε. Ενώ η βελτίωση της τοπικής οικονομίας έχει οδηγήσει σε περισσότερους πόρους που επενδύονται στις προσπάθειες διατήρησης, η αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας οδήγησε σε αυξημένο ρυθμό ανάπτυξης και αποψίλωση των δασών. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη διατήρηση του υποείδους, είναι ο τεράστιος ζωτικός χώρος που απαιτούν οι συγκεκριμένες τίγρεις, έως και 450 τ. χμ. για ένα (1) θηλυκό και κάτι περισσότερο για ένα αρσενικό. 
Οι σημερινές προσπάθειες διατήρησης κατευθύνονται από τις τοπικές κυβερνήσεις και τις ΜΚΟ, σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς, όπως το Παγκόσμιο Ταμείο και το Wildlife Conservation Society. Ο ανταγωνιστικός αποκλεισμός των λύκων από τις τίγρεις (βλ. Σχέσεις με άλλα αρπακτικά) έχει χρησιμοποιηθεί από τις ρωσικές οικολογικές οργανώσεις, ως κίνητρο να πείσει τους κυνηγούς στην Άπω Ανατολή να ανεχθούν τις μεγάλες «γάτες», διότι περιορίζουν τους πληθυσμούς των Οπληφόρων λιγότερο από τους λύκους και, είναι αποτελεσματικές στην καταπολέμηση του τελευταίου. Επί του παρόντος, υπάρχουν περίπου 400-550 ζώα στην άγρια φύση.

Κίνα

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Ανθρώπινο Περιβάλλον, η Κίνα απέρριψε τo καθοδηγούμενo από τη Δύση περιβαλλοντολογικό κίνημα ως μομφή για την πλήρη αξιοποίηση των ιδίων πόρων της. Ωστόσο, αυτή η στάση «μαλάκωσε» κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, όταν η Κίνα βγήκε από τη διπλωματική απομόνωση και ζήτησε ομαλές εμπορικές σχέσεις με τις δυτικές χώρες. Έγινε συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης CITES του 1981, ενισχύοντας τις προσπάθειες στη διατήρηση της τίγρης από διεθνείς ομίλους, όπως το Project Tiger, οι οποίες υποστηρίζονται από το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών και, της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το 1988, η Κίνα πέρασε το νόμο για την προστασία της άγριας ζωής, κατατάσσοντας την τίγρη ως Προστατευόμενο Είδος κατηγορίας Ι. Το 1993, απαγόρευσε το εμπόριο μερών του σώματος τίγρης, γεγονός που οδήγησε σε κάποια μείωση του αριθμού των οστών τίγρης που συλλέγονται για χρήση στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική.
Ωστόσο, επειδή το εμπόριο οστών τίγρης καταπολεμήθηκε από την αποτελεσματική κινεζική νομοθεσία στη δεκαετία του 1990, άρχισε να αναπτύσσεται το εμπόριο δέρματος του ζώου στην περιοχή του Θιβέτ. Καθώς άρχισε να αυξάνεται εκεί ο πλούτος, διάφοροι ντόπιοι νεόπλουτοι, όπως τραγουδιστές και συμμετέχοντες στις ετήσιες ιπποδρομίες άρχισαν να φοράνε chuba (παλτά φτιαγμένα από δέρματα τίγρης). Το ντύσιμο με τομάρι τίγρης έγινε ένα «πρότυπο ομορφιάς», ακόμη και υποχρεωτικό σε γάμους, με τις Θιβετιανές οικογένειες να ανταγωνίζονται για να αγοράσουν όλο και μεγαλύτερα ενδύματα, για να επιδείξουν την κοινωνική τους θέση. Το 2003, οι κινεζικές τελωνειακές αρχές κατέσχεσαν 31 τίγρεις, 581 λεοπαρδάλεις και 778 βίδρες που, αν πωλούνται στην πρωτεύουσα Λάσα θα απέφεραν μεγάλα κέρδη στους εμπόρους.

Ιστορικό

Αν και ο όρος «Επανένταξη στο φυσικό περιβάλλον» ή «Επανένταξη στην άγρια κατάσταση» (Rewilding) χρησιμοποιήθηκε για τη «διατήρηση» σε γενικότερα πλαίσια (sensu lato), τουλάχιστον από το 1990, για πρώτη φορά εφαρμόστηκε στην αποκατάσταση ενός (1) μοναδικού είδους σαρκοφάγων από τον Χους φαν Ντάικ (Gus Van Dyk), στο Εθνικό Πάρκο Πιλάνεσμπεργκ (Pilanesberg National Park) της Νότιας Αφρικής, το 2003.
Το 1978, ο Ινδός ειδικός στη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος Billy Arjan Singh προσπάθησε να επανεντάξει μια τίγρη στο Εθνικό Πάρκο Ντούτβα (Dudhwa National Park) της Ινδίας. Η θηλυκή τίγρη με την ονομασία Τάρα (Tara), είχε γεννηθεί και εκτραφεί σε ζωολογικό κήπο. Λίγο μετά την απελευθέρωση, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων έχασε τη ζωή του από κάποια τίγρη η οποία στη συνέχεια πυροβολήθηκε. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι, η συγκεκριμένη τίγρη ήταν η Tara, κάτι που αμφισβηήθηκε έντονα από τον Singh και άλλους οικολόγους. Αργότερα, ο θεσμός της επανένταξης απέκτησε περαιτέρω ανυποληψία, όταν ανακαλύφθηκε ότι η τοπική γονιδιακή δεξαμενή είχε «επιμολυνθεί» από την εισαγωγή της Tara, επειδή ήταν εν μέρει τίγρη της Σιβηρίας, γεγονός που δεν ήταν γνωστο κατά τη στιγμή της απελευθέρωσής της, φαινομενικά λόγω της κακής τήρησης αρχείων στο ζοολογικό κήπο όπου είχε κρατηθεί.

Σώστε τις Τίγρεις της Κίνας

Η οργάνωση Σώστε τις Τίγρεις της Κίνας (Save China's Tigers), σε συνεργασία με το Κέντρο Έρευνας Άγριας Ζωής της Κρατικής Δασικής Διοίκησης της Κίνας και με την Εταιρία Κινέζικων Τίγρεων της Νότιας Αφρικής, εξασφάλισε μια συμφωνία για την επαναφορά των τίγρεων της Νότιας Κίνας (βλ. Υποείδη) στο φυσικό περιβάλλον. Η συμφωνία, η οποία υπεγράφη στο Πεκίνο στις 26 Νοεμβρίου 2002, ζητούσε την καθιέρωση ενός μοντέλου διάσωσης της κινεζικής τίγρης, μέσω της δημιουργίας ενός πιλοτικού καταφυγίου στην Κίνα, όπου η αυτόχθονη άγρια ζωή, συμπεριλαμβανομένων των κινεζικών τίγρεων, θα έχουν τη δυνατότητα και θα πρέπει να επανενταχθούν στο φυσικό τους περιβάλλον. Η οργάνωση Σώστε τις Τίγρεις της Κίνας είχε και έχει ως στόχο την επανένταξη του, Άκρως Κινδυνεύοντος (CR), υποείδους Panthera tigris amoyensis, μεταφέροντας μερικά αιχμάλωτα άτομα στη Νότιο Αφρική, για την εκπαίδευση αποκατάστασής τους, ώστε να ανακτηθούν, όσο γίνεται, τα κυνηγετικά τους ένστικτα. Την ίδια στιγμή, φτιχνόταν ένα πιλοτικό καταφύγιο στην Κίνα, όπου οι τίγρεις θα μετεγκαταθίσταντο και θα απελευθερώνονταν, όταν το καταφύγιο θα ήταν έτοιμο. Ωστόσο, το σχέδιο ήταν αρχικά να μεταφερθούν στην Κίνα, μόνον τα μικρά των υπό αιχμαλωσία τίγρεων, ενώ οι γονείς θα παρέμεναν στη Νότια Αφρική για να συνεχιστεί η αναπαραγωγή. Η Νότια Αφρική επελέγη ως εφαλτήριο αυτής της προσπάθειας, χάρη στην ηγετική της θέση στον τομέα διαχείρισης της άγριας πανίδας, της άμεσα διαθέσιμης γης και, της αφθονίας θηραμάτων.
Από τότε, «κύλισε αρκετό νερό στο αυλάκι» και, κάποια άτομα τίγρεων της Νότιας Κίνας, φαίνεται να έχουν επανανταχθεί επιτυχώς, να είναι πλήρως ικανές για κυνήγι και να επιβιώνουν μόνες τους. Επίσης, υπήρχε επιτυχία και όσον αφορά στην αναπαραγωγή αυτών των επανενταγμένων τίγρεων, με πέντε κουτάβια να έχουν ήδη γεννηθεί. Αυτά τα μικρά της δεύτερης γενιάς θα είναι σε θέση να μάθουν τις δεξιότητες επιβίωσης τους, απευθείας από τις επιτυχώς επανενταγμένες μητέρες τους.

Η τίγρη ως θήραμα

Η τίγρη υπήρξε κάποτε ένα από τα Πέντε Μεγάλα (Big Five) -ενν. θηράματα- της Ασίας. Το κυνήγι της, νόμιμο τότε, οργίαζε στις αρχές του 19ου και του 20ου αιώνα, αναγνωρισμένο και θεωρούμενο ως «άθλημα» από τους Βρετανούς στην αποικιακή Ινδία, καθώς και από τους μαχαραγιάδες και την αριστοκρατική τάξη των πάλαι ποτέ πριγκιπάτων τής -προ της ανεξαρτησίας- Ινδίας. Ένας και μόνον μαχαραγιάς ή Άγγλος κυνηγός, μπορούσε να ισχυριστεί ότι είχε σκοτώσει πάνω από 100 τίγρεις στην «καριέρα» του. To κυνήγι γινόταν από ορισμένους κυνηγούς με τα πόδια, άλλοι έστηναν ενέδρα χρησιμοποιώντας καλυμμένες τέντες (machans) με κατσικίσιο ή βουβαλίσιο κρέας ως δόλωμα, ενώ κάποιοι πιο εύποροι κυνηγούσαν πυροβολώντας από τη ράχη ενός ελέφαντα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, επιστρατεύονταν οι κάτοικοι ενός ολόκληρου χωριού, χτυπώντας τύμπανα για να οδηγήσουν το θήραμα στη ζώνη θανάτωσής του. Εκτενείς οδηγίες ήσαν διαθέσιμες για την εκδορά των τίγρεων και, υπήρχαν ειδικοί βυρσοδέψες (taxidermists), για την προετοιμασία των δερμάτων.

Εμπόριο και «παραδοσιακή ιατρική»

Ιστορικά, οι τίγρεις έχουν κυνηγηθεί σε μεγάλη κλίμακα, για την εκπάγλου ομορφιάς γούνα τους. Το εμπόριο δερμάτων τίγρης κορυφώθηκε το 1960, λίγο πριν από την έναρξη ισχύος των διεθνών προσπαθειών διατήρησης του είδους. Το 1977, ένα δέρμα τίγρης σε μια αγγλική αγορά άξιζε 4250 δολάρια, περίπου.
Πολλοί άνθρωποι στην Κίνα και άλλα μέρη της Ασίας έχουν την πεποίθηση ότι διάφορα μέρη της τίγρης, όπως το πέος της, έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες, κυρίως ως παυσίπονα και αφροδισιακά, χωρίς, βέβαια, να υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να στηρίζουν αυτές τις πεποιθήσεις. Η χρήση μερών τίγρης σε φαρμακευτικά προϊόντα στην Κίνα έχει ήδη απαγορευθεί, και η κυβέρνηση έχει απαγγείλλει κάποιες κατηγορίες για λαθροθηρία που τιμωρούνται ακόμη και με θάνατο. Επιπλέον, όλες οι εμπορικές συναλλαγές για μέρη τίγρης είναι παράνομες σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο Απειλούμενων Ειδών της Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας και η απαγόρευση του εμπορίου έχει τεθεί σε εφαρμογή στην Κίνα από το 1993.
Ωστόσο, το εμπόριο μερών τίγρης στην Ασία έχει γίνει ένας σημαντικός κλάδος στη μαύρη αγορά και, οι κυβερνητικές προσπάθειες για να σταματήσει έχουν αποβεί αναποτελεσματικές μέχρι σήμερα. Σχεδόν όλη μαύρη αγορά εδράζεται στην Κίνα και, τα προϊόντα πωλούνται εντός της χώρας ή αποστέλλονται στην Ταϊβάν, τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία. Η τίγρη της Νότιας Κίνας είχε σχεδόν εξαφανιστεί λόγω του συγκεκριμένου εμπορίου, από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970. Συμβολή στο παράνομο εμπόριο, έχουν κάποιες παράνομες φάρμες στη χώρα, που ειδικεύονται στην εκτροφή τίγρεων με σκοπό το κέρδος. Εκτιμάται ότι μεταξύ 5.000 και 10.000 ατόμων σε αιχμαλωσία, ζουν σε αυτά τα αγροκτήματα σήμερα. Ωστόσο, πολλές τίγρεις που συνδέονται με την παραδοσιακή ιατρική στη μαύρη αγορά είναι άγριες ή πυροβολήθηκαν από λαθροθήρες, και μπορεί να έχουν θανατωθεί οπουδήποτε στην επικράτεια, από τη Σιβηρία μέχρι την Ινδία και, από τη Μαλαισία μέχρι τη Σουμάτρα.

Οι τίγρεις σε αιχμαλωσία

Τα τελευταία χρόνια, η αναπαραγωγή των τίγρεων σε αιχμαλωσία στην Κίνα επιταχύνθηκε σε σημείο που, οι πληθυσμοί πολλών υποειδών να υπερβαίνουν τα 4000 ζώα, αριθμός μεγαλύτερος από εκείνον στην άγρια φύση. Σύμφωνα με πληροφορίες, περίπου 3000 ζώα βρίσκονται σε 10-20 σημαντικές εγκαταστάσεις, με το υπόλοιπο διάσπαρτο σε ακόμη 200 μικρότερες. Αυτό, κάνει την Κίνα, τη δεύτερη μεγαλύτερη χώρα που διατηρεί τίγρεις σε αιχμαλωσία, μετά τις ΗΠΑ, η οποία το 2005 είχε κατ’ εκτίμησιν 4.692 τίγρεις σε αιχμαλωσία.

Παραδοσιακή

Η τίγρη της Βεγγάλης είναι το εθνικό ζώο της Ινδίας και του Μπανγκλαντές, η τίγρη της Μαλαισίας είναι το εθνικό ζώο της Μαλαισίας και, η τίγρη της Σιβηρίας είναι το εθνικό ζώο της Νότιας Κορέας. Η τίγρη αντικαθιστά το λιοντάρι ως βασιλιάς των ζώων στους πολιτισμούς της ανατολικής Ασίας και εκπροσωπεί τη μεγαλειότητα, την αφοβία και την οργή.
Μεγάλης σημασίας στην κινεζική μυθολογία και πολιτισμό, η τίγρη είναι ένα από τα 12 ζώα του κινεζικού ζωδιακού κύκλου. Επίσης, σε διάφορες τέχνες, μεταξύ των οποίων και την πολεμική, η τίγρη απεικονίζεται ως σύμβολο της γης και ισάξιος αντίπαλος του κινεζικού δράκου -τα δύο ζώα που αντιπροσωπεύουν την ύλη και το πνεύμα, αντίστοιχα. Η κινεζική πολεμική τέχνη KUNG FU στην οποία το μεγαλύτερο σύστημα της το Hung Gar βασίζεται στις κινήσεις της τίγρης και του γερανού. Στην Αυτοκρατορική Κίνα, η τίγρη ήταν η προσωποποίηση του πολέμου και συχνά αντιπροσώπευε την υψηλότερη γενική βαθμίδα (σημερινό Υπουργείο Άμυνας), ενώ ο αυτοκράτορας και η αυτοκράτειρα εκπροσωπήθηκαν από έναν δράκο και ένα φοίνικα, αντίστοιχα. Η λευκή τίγρη είναι ένα από τα τέσσερα σύμβολα των κινεζικών αστερισμών. Στο Βουδισμό είναι, επίσης, ένα από τα τρία «ανελέητα» πλάσματα και συμβολίζει το θυμό.

Σύγχρονη

Η τίγρη ήταν και είναι ένα από τα δημοφιλέστερα ζώα στον -εν πολλοίς αμφιλεγόμενο- κόσμο του τσίρκου, συμμετέχοντας ακούσια στον συγκεκριμένο αστερισμό του θεάματος, μαζί με άλλα ζώα. Έχει χρησιμοποιηθεί και πρωταγωνιστήσει σε πολλά λογοτεχνικά έργα, με διασημότερο εκείνο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Το Βιβλίο της Ζούγκλας, έκδοσης του 1894 και, τον περίφημο χαρακτήρα του «Σερ Χαν» ή «Σιρ Καν» (Shere Khan), που -μάλλον- έκανε κακό στη φήμη της τίγρης, ιδιαίτερα στην εποχή που γράφηκε (το κυνήγι της τίγρης στην Ινδία, οργίαζε εκείνη την εποχή από τους Άγγλους κατακτητές). Ο ίδιος χαρακτήρας, αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία της Disney, «Μόγλης», κάνοντάς τον ακόμα πιο διάσημο.
Ο Γουίνι (Winnie the Pooh) εμφανίζεται αργότερα στα βιβλία και ως ένα διάσημο λούτρινο παιχνίδι. Επίσης, στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, «Αλαντίν», η πριγκίπισσα Γιασμίν, έχει ως κατοικίδιο ζώο τον τίγρη Ράτζα. Το 2004, ο Ζαν-Ζακ Ανό, σκηνοθέτησε την ταινία «Τα Αδέλφια», όπου αφηγείται την ιστορία δύο κουταβιών τίγρης, της Κουμάλ και του Σάνγκα που χωρίζουν όταν είναι μικρά, για να ξαναβρεθούν αργότερα. Επίσης, στο κόμικ του Bill Wattersonin, «Κάλβιν & Χομπς», τον χαρακτήρα του Χόμπς, ενσαρκώνει μια τίγρη.