google/wiki40b huggingface dataset:
Σταχτοδοχείο

Το σταχτοδοχείο ή τασάκι είναι δοχείο για απόθεση στάχτης και άλλων υπολειμμάτων από τσιγάρα και άλλα προϊόντα που σχετίζονται με το κάπνισμα (π.χ. πούρο και πίπα). Συχνά χρησιμοποιείται και ως μίνι κάλαθος αχρήστων, κυρίως σε δημόσιους χώρους αναψυχής, όπου δεν υπάρχουν τέτοιοι κάλαθoι για χρήση από το κοινό (εστιατόρια, καφενεία).

Μορφή

Τα περισσότερα σταχτοδοχεία έχουν σχήμα στρογγυλό, αν και συχνά τα συναντά κανείς σε διάφορα σχήματα. Συνήθως έχουν τουλάχιστον ένα μικρό κοίλωμα (σπανίως περισσότερα των τεσσάρων), το οποίο χρησιμεύει στο να στηρίξει προσωρινά ο καπνιστής το τσιγάρο του ενώ αυτό είναι αναμμένο, αλλά επίσης υποδηλώνει τη χρήση του συγκεκριμένου δοχείου.
Κατά κανόνα, το ύψος ενός σταχτοδοχείου δεν ξεπερνά τα 3-4 εκατοστά του μέτρου. Η διάμετρος συνήθως είναι περίπου 10-15 εκατοστά, αλλά υπάρχουν επίσης τασάκια-μινιατούρες, καθώς και τασάκια-γίγαντες (τα τελευταία συνήθως τα βρίσκει κανείς είτε σε μπιραρίες είτε ως διακοσμητικά σε σπίτια).
Για εξωτερικούς χώρους είναι ιδεώδη τα σταχτοδοχεία με κάλυμμα και μικρή τρύπα στη μέση, ώστε να μην σκορπίζουν οι στάχτες από τον αέρα.
Πολύ συχνά τα σταχτοδοχεία, κυρίως σε δημόσιους χώρους, διαφημίζουν κάποιο εμπορικό προϊόν ή κάποια εταιρεία.

Κατασκευή

Το υλικό από το οποίο φτιάχνονται τα σταχτοδοχεία είναι συνήθως γυαλί, πορσελάνη, πλαστικό ή μέταλλο (π.χ. ασήμι ή αλουμίνιο) και λιγότερα συχνά ξύλο, μάρμαρο ή πηλός.
Ταράουα

Η Ταράουα είναι μια ατόλλη στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, η παλαιά πρωτεύουσα της πρώην Βρετανικής αποικίας των Νήσων Γκίλμπερτ και Έλλις. Είναι η τοποθεσία της πρωτεύουσας της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι, της Νότιας Ταράουα. Το νησί είναι γνωστό ως το θέατρο της Μάχης της Ταράουα κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Γεωγραφία

Η Ταράουα αποτελείται από περίπου 24 μεγάλες νησίδες, εκ των οποίων τουλάχιστον οκτώ  κατοικούνται. Η μεγαλύτερη νησίδα (Νότια Ταράουα) εκτείνεται από το Μπονρίκι (στη νοτιανατολική γωνιά της ατόλλης) κατά μήκος όλης της νότιας πλευράς, εκτός από το Μπέτιο, της λιμνοθάλασσας έως το Μπαϊρίκι. Ένας υπερυψωμένος δρόμος ενώνει το Μπαϊρίκι με το Μπέτιο. Η μεγαλύτερη πόλη, το Μπικενιμπέου, και το μοναδικό αεροδρόμιο της Ταράουα, το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπονρίκι, βρίσκονται στην Νότια Ταράουα.

Τοποθεσία

Η Ταράουα βρίσκεται κατά προσέγγιση σε γεωγραφικό πλάτος 1°24'26" Βόρεια και γεωγραφικό μήκος 173° 03' Ανατολικά.

Πόλεις και χωριά

Αμπατάο - Μπαϊρίκι - Μπικενιμπέου - Μπονρίκι - Μπουαρίκι - Μπουότα - Εϊτά - Μαρενανούκα - Ταμπόριο - Τεαοραερέκε

Δημογραφία

Ο πληθυσμός (το 1990) ήταν 28.802. Ο πληθυσμός αποτελείται κυρίως από Γκιλμπερτιανούς (Μικρονήσιοι). Αυτός ο αριθμός υπερβαίνει την φέρουσα δυνατότητα των νησιών και διατηρείται στο τωρινό της επίπεδο διαβίωσης κυρίως λόγω της ξένης βοήθειας, κατά το μεγαλύτερο της μέρος από την Νέα Ζηλανδία.

Ιστορία

Κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, την Ταράουα κατείχαν οι Ιάπωνες, και με αρχή τις 20 Νοεμβρίου 1943, ήταν το σκηνικό της αιματηρής Μάχης της Ταράουα. Αυτήν την ημέρα οι Αμερικανοί πεζοναύτες προσεδαφίστηκαν στις ατόλλες Ταράουα και Μακίν και υπέστησαν βαριές απώλειες από τους Ιάπωνες στρατιώτες που κατείχαν οχυρωματικές θέσεις στις ατόλλες. Οι πεζοναύτες κατέλαβαν το νησί μετά από 3 μέρες έντονων μαχών.

Οικονομία

Η Νησίδα Μπέτιο περιλαμβάνει το κύριο λιμάνι μέσω του οποίου εξάγονται κόπρα (αποξηραμένη σάρκα καρύδας) και μαργαριτάρια.
Το νόμισμα του Κιριμπάτι είναι το Αυστραλιανό δολάριο.
2807 Καρλ Μαρξ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Καρλ Μαρξ εκτιμάται σε 40 χιλιόμετρα περίπου, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος).
Γλώσσες της Γερμανίας

Η επίσημη γλώσσα της Γερμανίας είναι τα Γερμανικά με πάνω από το 95 τοις εκατό της χώρας να μιλά τα Πρότυπα Γερμανικά ή κάποια γερμανική διάλεκτο ως πρώτη τους γλώσσα. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει ομιλητές των Βόρειων Κάτω Σαξονικών, αναγνωρισμένη μειονοτική ή περιφερειακή γλώσσα που δεν θεωρείται ξεχωριστή από τη στατιστική των πρότυπων γερμανικών. Οι αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες είναι επίσημες συνήθως στις αντίστοιχες περιοχές τους.

Δεύτερες γλώσσες

Οι περισσότεροι Γερμανοί μαθαίνουν τα αγγλικά ως πρώτη ξένη γλώσσα στο σχολείο. Μερικές φορές, τα γαλλικά ή τα λατινικά διδάσκονται πρώτα αλλά συνήθως τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα λατινικά είναι η δεύτερη ή τρίτη ξένη γλώσσα. Τα ρωσικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά, τα πολωνικά, τα ολλανδικά, τα κλασικά ελληνικά και άλλες γλώσσες προσφέρονται σε σχολεία, συχνά ανάλογα με τη γεωγραφική θέση του σχολείου.
Εθνικό Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως

Το Εθνικό Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως (τουρκικά: Yoakimion Rum Kiz Lisesi) υπήρξε ένα από τα πιο σπουδαία εκπαιδευτήρια του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Λειτούργησε για μια εκατονταετία από το 1882 μέχρι το 1988 οπότε και έκλεισε εξαιτίας της έλλειψης μαθητριών.

Ίδρυση

Ιδρύθηκε το 1882 με δωρεά του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Β΄ ο οποίος διέθεσε τα δύο οικόπεδα του στην περιοχή του Φαναρίου και συγκεκριμένα κοντά στην Εκκλησία της Παναγίας του Μουχλίου. Με την ίδρυση του Παρθεναγωγείου καλύπτονταν οι μορφωτικές ανάγκες των κοριτσιών που κατοικούσαν στις λαϊκές κυρίως συνοικίες της Κωνσταντινούπολης.

Διοικητική Οργάνωση

Το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο από την ίδρυση του μέχρι και το 1923 βρισκόταν κάτω από την άμεση εποπτεία του Οικουμενικού Πατριάρχη και διοικούνταν από επταμελή εφορία. Πρόεδρος της εφορίας ήταν ένας συνοδικός αρχιερέας που εκλέγονταν από την Ιερά Σύνοδο. Τα υπόλοιπα μέλη της εφορείας ήταν συνήθως σημαίνοντα πρόσωπα της εκπαιδευτικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, όπως καθηγητές από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, ο εκάστοτε πρόεδρος της λέσχης «Μνημοσύνη» κ.α. Όταν το 1923 απαγορεύτηκε το δικαίωμα συμμετοχής της Εκκλησίας στη διοίκηση των σχολείων τότε τη διαχείριση του Ιωακειμείου την ανέλαβαν αποκλειστικά οι λαϊκοί που αποτελούσαν την εφορία της σχολής αλλά και ένας υπεύθυνος με τον τίτλο «ιδρυτής» που ήταν υπόλογος απέναντι στο Υπουργείο Παιδείας.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1994

Οι 50οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1994 έγιναν στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Από το πρόγραμμα των αγώνων αφαιρέθηκε ο μαραθώνιος, για τον οποίο από το 1996 ξεκίνησε ξεχωριστό βαλκανικό πρωτάθλημα ανδρών-γυναικών.

Βαθμολογία

*Δεν είναι γνωστή η βαθμολογία.
Γιορτινή φορεσιά Καλαμωτής Χίου

Ως γιορτινή φορεσιά της Καλαμωτής αναφέρεται η γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν από τον γυναικείο πληθυσμό της Καλαμωτής Χίου κατά τις επίσημες περιστάσεις (γιορτές, γάμοι, κλπ).

Περιγραφή

Η φορεσιά της Καλαμωτής παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με την αντίστοιχη του Πυργίου. Αποτελείται από την βαμβακερή ποδιά, τα λεγόμενα μπουστομάνικα (κοντός μπούστος που συγκρατεί τα μανίκια) και το επίσης βαμβακερό πτυχωτό φουστάνι, όλα σε λευκό χρώμα και πλαισιωμένα από πολύχρωμα μεταξωτά κεντήματα και δαντέλες. Στην περιοχή της μέσης δένεται μια πλεκτή μεταξωτή ζώνη η οποία είναι βαμμένη με ριζάρι (αγριόχορτο του οποίου οι ξεραμένες ρίζες χρησιμοποιούνταν για τη δημιουργία κόκκινης βαφής) ενώ χρησιμοποιούνται δερμάτινα υποδήματα.
Αξιοσημείωτο είναι το στόλισμα του κεφαλιού, η λεγόμενη παπαζίνα. Σχηματίζεται από μια λευκή σκούφια κατασκευασμένη από χοντρό βαμβακερό δίμιτο ύφασμα, τέσσερα τσεμπέρια, βαμβακερά μαντήλια και την παπαζίνα, το αραχνοΰφαντο βαμβακερό μαντήλι από το οποίο παίρνει την ονομασία του ολόκληρος ο κεφαλόδεσμος.
Χαρακτηριστικό στοιχείο της νυφικής φορεσιάς ήταν οι ζώνες που κρέμονταν από τη μέση και οι οποίες φανέρωναν τον αριθμό των προξενιών που είχαν γίνει στη νύφη πριν τελικά εκείνη παντρευτεί.

Eξωτερικές Συνδέσεις

Europeana: Γυναικεία νυφική ενδυμασία Καλαμωτής Χίου.
ΝΟ Βουλιαγμένης (υδατοσφαίριση γυναικών)

1956-1990

Ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης ιδρύθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1937 στη Βουλιαγμένη. Το 1948 με πρόεδρο τον Αθανάσιο Διακάκη υπογράφηκε 12ετές συμβόλαιο για τη μίσθωση του παραλιακού χώρου ο οποίος είναι η σημερινή έδρα του ΝΟΒ. Από το 1956 ο ΝΟΒ καλλιεργεί το άθλημα της υδατοσφαίρισης και οι προσπάθειες εντατικοποιήθηκαν απο το 1973. Το 1966 ξεκίνησε η κατασκευή του μικρού κολυμβητηρίου και το 1967 ξεκίνησε το μεγάλο κολυμβητήριο με πισίνα 50 μέτρων το οποίο ολοκληρώθηκε το 1975. Το 1985 με πρωτοβουλία του Γιάννη Γιαννουρή, προπονητή της ανδρικής ομάδας, αποφασίστηκε η δημιουργία και γυναικείας ομάδας στην υδατοσφαίριση.

1991-2010

Το 1991 οι ομάδες πόλο ανδρών και γυναικών του ΝΟΒ κατέκτησαν μαζί τα πρώτα τους Πρωταθλήματα Ελλάδας στην υδατοσφαίριση.
Το 2000 η γυναικεία ομάδα αγωνίστηκε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου χάνοντας από την Παλέρμο. Το 2003 ήρθε τελικά η κατάκτηση του Λεν Τρόφι γυναικών με τη Βουλιαγμένη να νικά στον τελικό την Σκιφ Μόσχας. Στην Ολυμπιάδα του 2004 αγωνίστηκαν με την Εθνική ομάδα πόλο 5 αθλήτριες της Βουλιαγμένης (Γιούλη Λαρά, Αντιγόνη Ρουμπέση, Ανθή Μυλωνάκη, Ευαγγελία Μωραϊτίδου, Άντυ Μελιδώνη) και κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο.
Το 2008 η ομάδα έφθασε στον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών υδατοσφαίρισης γυναικών (Τσάμπιονς Καπ) όπου έχασε από την Οριτζόντε Κατάνια. Το 2009 και το 2010 η Βουλιαγμένη γράφει ιστορία, καθώς κατακτά και τις 2 χρονιές το Κύπελλο πρωταθλητριών υδατοσφαίρισης γυναικών, αλλά και τα Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ. Η Βουλιαγμένη έγινε έτσι η πρώτη ελληνική ομάδα που αγωνίστηκε για τρεις συνεχόμενες χρονιές σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, αλλά και που κατέκτησε για δύο συνεχόμενες χρονιές τον τίτλο.
Το 2012, αλλά και το 2014 η ομάδα ξαναέφθασε στον τελικό του Τσάμπιονς Καπ, αλλά ηττήθηκε από Προ Ρεκό και Σαμπαντέλ αντίστοιχα.
Οίκος του Κοντέ

Ιστορικό

Ο ιδρυτής Λουδοβίκος Α΄ ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ, γιου της της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόμισσας του Σαιν-Πολ. Ο Λουδοβίκος Α΄ κληρονόμησε ένα μέρος της κομητείας, που περιείχε την πόλη Condé-en-Brie με το Σατώ ντε Κοντέ και 12 χωριά. Ονόμασε την περιοχή του Κοντέ και τιτλοφορήθηκε πρίγκιπας του Κοντέ.
Σμένδης Β΄

Βιογραφία και βασιλεία

Έζησε στα τέλη της 20ής με αρχές της 21ης δυναστείας στις Θήβες. Γονείς του ήταν ο αρχιερέας Μενχεπέρρε και η Ισετεμχέμπ Γ', θυγατέρα του Ψουσέννη Α΄. Αδελφός του ήταν ο Πινατζέμ Β΄, που τον διαδέχτηκε στο αρχιερατικό θρόνο. Τα δύο χρόνια της επιρροής του ήταν πολύ σύντομα και δεν άφησαν πολλά ιστορικά ίχνη. Μνημονεύεται ότι αφιέρωσε νεκρικά βραχιόλια για την ταφή του Ψουσέννη Α΄, και ότι ενταφίασε την Νεσμπανεμπτζέμπ. Σώζεται επίσης ένα διάταγμα στον δέκατο πυλώνα του ναού του Καρνάκ, με το οποίο διευθετούνται τα υπάρχοντα της χήρας του, Χενουττάουι.
Λουίζα της Πρωσίας (1808-1870)

Βιογραφία

Η Λουίζα γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1808 στην Καινιξβέργη ή το Βερολίνο, και ήταν το ένατο παιδί και τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας και της Λουίζας, κ΄ρης του δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Η Λουίζα δεχόταν συχνές επισκέψεις από τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο στο Βερολίνο κατά την παιδική τους ηλικία. Αρραβωνιάστηκαν το 1823 και παντρεύτηκαν στις 21 Μαΐου 1825 στο Βερολίνο. Η Λουίζα και ο Φρειδερίκος έζησαν στη Χάγη και από το 1838 στο Βάσενααρ.
Η Λουίζα δεν διαδραμάτισε κυρίαρχο δημόσιο ρόλο, αλλά μοιράστηκε την πεντακάθαρη φήμη του συζύγου της στα μάτια της κοινής γνώμης. Περιγράφεται ως άτομο που είχε στενή σχέση με τα μέλη οικογένειά της, τα οποία επισκεπτόταν συχνά. Η αλληλογραφία της με τα παιδιά και τους συγγενείς της θεωρείται πολύτιμη πηγή σύγχρονου δικαστικού βίου στην Ολλανδία, τη Σουηδία και τη Ρωσία.
Παρόλο που δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με το αν προσπάθησε να συμμετάσχει στην πολιτική ή όχι, ήταν έντονα προ-πρωσική και οι απόψεις της προκάλεσαν σύγκρουση μεταξύ της και της βασίλισσας Σοφίας κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου του 1870.
Το 1869 ίδρυσε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για τα ορφανά, το "Luisestiftelsen" (Ίδρυμα Λουίζα). Η Λουίζα πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1870 σε ηλικία 62 ετών στο Βάσενααρ.
Ιλιά Πριγκόζιν

Βιογραφία

Ο Πριγκοζίν γεννήθηκε στη Μόσχα μερικούς μήνες πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Ο πατέρας του, Ρόμαν (Ruvim Abramovich) Πριγκοζίν, ήταν χημικός μηχανικός στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μόσχας. Η μητέρα του, Ιουλία Βιχμάν (Yulia Vikhman), ήταν πιανίστρια. Επειδή η οικογένεια είχε επικριτική στάση απέναντι στο νέο σοβιετικό καθεστώς, εγκατέλειψαν τη Ρωσία το 1921. Αρχικά πήγαν στη Γερμανία και το 1929 εγκαταστάθηκαν στο Βέλγιο, όπου ο Πριγκοζίν έλαβε τη βελγική υπηκοότητα το 1949.
Ο Πριγκοζίν σπούδασε χημεία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, όπου έγινε καθηγητής το 1949. Το 1959 διορίστηκε διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Σολβέ (των περίφημων Συνεδρίων Solvay) στις Βρυξέλλες. Τον ίδιο χρόνο άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν των ΗΠΑ, όπου αργότερα διορίστηκε Καθηγητής της έδρας «Regental» και της έδρας φυσικής και χημείας «Ashbel Smith». Από το 1961 έως το 1966 συνεργάστηκε με το Ινστιτούτο Enrico Fermi στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Στο Ώστιν το 1967 υπήρξε συνιδρυτής του κέντρου που μετέπειτα ονομάστηκε «Κέντρο Πολύπλοκων Κβαντικών Συστημάτων». Την ίδια χρονιά επέστρεψε στο Βέλγιο, όπου έγινε διευθυντής του Κέντρου για τη Στατιστική και τη Θερμοδυναμική (Center for Statistical Mechanics and Thermodynamics).
Διετέλεσε μέλος πλήθους επιστημονικών οργανισμών και έλαβε πλήθος βραβείων και 53 τιμητικά διπλώματα. Το 1955 απενεμήθηκε στον Πριγκοζίν το επιστημονικό βραβείο Francqui. Για τις μελέτες του στη θερμοδυναμική εκτός ισορροπίας και στη μη αναστρεψιμότητα βραβεύθηκε το 1976 με το Μετάλλιο Rumford και το 1977 με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας. Το 1977 έλαβε τον τίτλο του υποκόμητα από τον βασιλιά του Βελγίου. Μέχρι τον θάνατό του ήταν πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών και το 1997 υπήρξε συνιδρυτής της Διεθνούς Επιτροπής για την Εξ αποστάσεως εκπαίδευση (CODE). Μέχρι τον θάνατό του, διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών και το 1997 υπήρξε ένας από τους συνιδρυτές της Διεθνούς Επιτροπής για την Εξ' Αποστάσεως Εκπαίδευση (CODE).
Η πρώτη σύζυγος του Πριγκοζίν ήταν η Βελγίδα ποιήτρια Ελέν Ζοφέ (Hélène Jofé-Prigogine), με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Υβ (Yves) το 1945. Μετά το διαζύγιό τους, ο Πριγκοζίν νυμφεύθηκε το 1961 τη Μαρία Προκόποβιτς (Maria Prokopowicz-Prigogine), μια πολωνικής καταγωγής χημικό με την οποία απέκτησαν επίσης έναν γιο, τον Πασκάλ (Pascal) το 1970.

Έρευνα

Ο Πριγκοζίν είναι γνωστός για τον προσδιορισμό των δομών έκλυσης και του ρόλου τους στα θερμοδυναμικά συστήματα μακράν της θερμοδυναμικής ισορροπίας. Για αυτές του τις ανακαλύψεις βραβεύθηκε το 1977 με το Βραβείο Νόμπελ.
Ιωάννης Τραπεζούντιος

Ο Ιωάννης Τραπεζούντιος ήταν μουσικοδιδάσκαλος της μεταβυζαντινής εποχής.
Ήταν πρωτοψάλτης της Μεγάλης Εκκλησίας και μαθητής και λαμπαδάριος του Παναγιώτου Χαλάτζογλου, τον οποίο και διαδέχτηκε στην πρωτοψαλτεία. Αναδείχτηκε άριστος μουσικός και μελοποιός που στίλβωσε το ύφος της Μεγάλης Εκκλησίας με τα πολλά έργα του.
Μηλιές Ευβοίας

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού

[Ιδιαίτερα χρήσιμα είναι τα αρχεία των απογραφών προηγούμενων δεκαετιών του εργαστηρίου Δημογραφικών και κοινωνικών αναλύσεων τμήματος Μηχ/κών Χωροταξίας Πολεοδομίας και περιφερειακής ανάπτυξης του Παν. Θεσσαλίας, απ' όπου είναι τα περισσότερα στοιχεία του παραπάνω γραφήματος]
-Στην απογραφή του 1907 ο πληθυσμός της Ελλάδας καταγράφεται σε επίπεδο δήμων. Οι Μηλιές ανήκουν στον δήμο Ιστιαίων της επαρχίας Ξηροχωρίου με συνολικό πληθυσμό 11.880 κατοίκους.

Διοικητικές μεταβολές

Στις 7 Απριλίου του 1833 η Εύβοια ενσωματώνεται στο ελληνικό κράτος. Με το Βασιλικό διάταγμα (Β.Δ.) της 3/15 Απριλίου του 1833 το οποίο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 12/6-4-1833 του Φύλλου Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (Φ.Ε.Κ.) και με τον τίτλο «Περί της Διαιρέσεως του Βασιλείου και της Διοικήσεώς του» η χώρα χωρίζεται σε 10 νομούς και 42 Επαρχίες. Δημιουργείται ο νομός Ευβοίας, που περιλαμβάνει την Εύβοια και τις Σποράδες και η περιοχή της Β. Εύβοιας εντάσσεται στην επαρχία Χαλκίδος, με πρωτεύουσα τη Χαλκίδα. Το 1836 (ΦΕΚ A 80/1836) το χωριό ανήκει ήδη στο δήμο Αρτεμισίων με έδρα τα Ελληνικά. Ενώ το 1838 η Β. Εύβοια αποσπάται από την επαρχία Χαλκίδος και δημιουργείται η επαρχία Ξηροχωρίου (ΦΕΚ 24Α - 23/06/1838).
Τρία χρόνια μετά, το 1841, ο δήμος Ιστιαίων απορροφά τον δήμο Αρτεμισίων (ΦΕΚ 5Α - 08/03/1841), επομένως κι οι Μηλιές εντάσσονται στο νέο δήμο, με πρωτεύουσα το Ξηροχώρι (Ιστιαία) και 4957 κατοίκους. Μάλιστα όπως μας πληροφορεί το δημόσιο έγγραφο η απόσταση του χωριού από τη νέα έδρα του δήμου είναι 3 ώρες!
Το 1877 (ΦΕΚ 35Α - 02/06/1877) ένα μέρος του δήμου Ιστιαίων αποσπάται κι οι Μηλιές εντάσσονται στον νεοσύστατο δήμο Τελεθρίου, με έδρα τον Βουτά και μετά το 1883 τα Καμάρια.
Το 1899 (ΦΕΚ 149Α - 19/07/1899) οι δήμοι Τελεθρίου και Ιστιαίων συγχωνεύονται κι επομένως οι Μηλιές προσαρτούνται στον νέο δήμο Ιστιαίων.
Μερικά χρόνια μετά, το 1912, συστήνονται οι κοινότητες του νομού Ευβοίας (ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912). Οι Μηλιές, μαζί με τις Αγδίνες και τον Κρυονερίτη σχηματίζουν την κοινότητα Κρυονερίτου (με έδρα τον Κρυονερίτη), ενώ ο δήμος Ιστιαίων καταργείται. Ανάμεσα στο 1920 και το 1928 (χρονιές που διεξάγονται πανελλαδικές απογραφές του πληθυσμού) τα τρία χωριά χωρίζονται σε τρεις χωριστές κοινότητες. Έτσι δημιουργείται η κοινότητα Μηλεών, η οποία θα διατηρηθεί μέχρι το 1997, όπου (βάσει του σχεδίου Καποδίστριας) προσαρτάται στον δήμο Ιστιαίας. Εκ νέου αλλαγές ακολούθησαν το 2010 με την δημιουργία του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού (βάσει του σχεδίου Καλλικράτης), στον οποίο ανήκει πλέον το χωριό.

Καταρράκτης Κρέμαση

Ανάμεσα στις Μηλιές και στις Αγδίνες, μέσα σε πυκνή βλάστηση βρίσκεται ο καταρράκτης Κρέμαση, που σχηματίζεται από τις πηγές του ποταμού Ξηριά. Μπορεί το σημείο να είναι δυσπρόσιτο, αλλά διακρίνεται από σπάνια φυσική ομορφιά, αποζημιώνοντας για τον κόπο που θα κάνει κανείς για να φτάσει ως εκεί.
Προμετωπίδα

Η προμετωπίδα είναι συγκεκριμένο διακοσμητικό στοιχείο που χρησιμοποιούσαν οι τυπογράφοι από την εποχή του μεσαίωνα. Ο όρος ήταν καταρχήν αρχιτεκτονικός, αλλά χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στην τυπογραφία και την τέχνη της διακόσμησης του βιβλίου 
Συγκεκριμένα, είναι εικονογράφηση που γεμίζει τη δεύτερη σελίδα και προηγείται της σελίδας που φέρει τον τίτλο του βιβλίου. Στην πρώτη σελίδα τυπώνεται ο σύντομος τίτλος του βιβλίου, χωρίς υπότιτλο, συγγραφέα και λοιπά στοιχεία, ενώ στην επόμενη σελίδα, την αντικρινή της προμετωπίδας εκτυπώνεται ο πλήρης, επεξηγηματικός τίτλος, με συγγραφέα, χρονολογία έκδοσης, τυπογράφο και άλλα στοιχεία.
Ως προμετωπίδες χρησιμοποιούνταν εξέχοντα δείγματα χαρακτικής τέχνης, ειδικά σε Βίβλους και ακαδημαϊκά έργα.
Lofsöngur

Lofsöngur (Ισλανδικά: Ύμνος), γνωστός και ως Ó Guð vors lands ή Ο Θεός της Πατρίδας μας, είναι ο εθνικός ύμνος της Ισλανδίας. Οι στίχοι είναι του Ματτίας Γιόχουμσσον και η μουσική του Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον. Ο ύμνος έχει τρεις στροφές αλλά χρησιμοποιείται μόνο η πρώτη. Μουσικά το Ó Guð vors lands είναι ένας από τους δυσκολότερους εθνικούς ύμνους και πολλοί Ισλανδοί δεν μπορούν να τον τραγουδήσουν. Οι στίχοι επίσης έχουν δεχτεί κριτική για το θρησκευτικό τους θέμα.
Πολλά άλλα πατριωτικά άσματα τραγουδιούνται για να δείξουν την αφοσίωση στην Ισλανδία, όπως τα: "Ísland er land mitt" (Η Ισλανδία είναι η χώρα μου), "Öxar við ánna" (δίπλα στον ποταμό του τσεκουριού), "Ó fögur er vor fósturjörð" (ω, πόσο όμορφη είναι η χώρα μας), "Hver á sér fegra föðurland?" (ποιος έχει πιο όμορφη πατρίδα?), "Ástkæra Ísafold"(αγαπημένη Ισλανδία), "Ég vil elska mitt land" (θέλω να αγαπώ τη χώρα μου), "Úr útsæ rísa Íslandsfjöll" (από τη θάλασσα ξεπροβάλλουν τα βουνά της Ισλανδίας), το "νεώτερο" (από το συγκρότημα Μπαγκαλούτουρ), "Ísland ég elska þig" (Ισλανδία σ´αγαπώ), καθώς και αρκετά άλλα.
Υπερυπνία

Η Υπερυπνία είναι μία διαταραχή ύπνου κατά την οποία υπάρχει σταθερά υπερβολική υπνηλία ή επεισόδια ύπνου κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η υπερυπνία χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: Πρωτοβάθμια υπερυπνία και επαναλαμβανόμενη υπερυπνία. Και οι δύο έχουν τα ίδια συμπτώματα αλλά διαφέρουν ως προς το πόσο συχνά συμβαίνουν.

Συμπτώματα

Αυτοί που υποφέρουν από υπερυπνία έχουν επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερβολικής ημερήσιας υπνηλίας, το οποίο είναι διαφορετικό από το αίσθημα κόπωσης λόγω έλλειψης ύπνου ή λόγω διακεκομμένου ύπνου το βράδυ. Έχουν ακούσια επεισόδια ύπνου επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της ημέρας, συχνά σε ακατάλληλες στιγμές, όπως κατά την εργασία, κατά τη διάρκεια ενός γεύματος, ή μιας συνομιλίας. Αυτά τα μικρά διαστήματα ύπνου κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν παρέχουν συνήθως ανακούφιση από τα συμπτώματα.
Ασθενείς με υπερυπνία συχνά έχουν παρατεταμένο ύπνο το βράδυ, εμφανίζουν δυσκολία να ξυπνήσουν από τον μακρύ ύπνο, και αισθάνονται αποπροσανατολισμό (δυσκολία επανάκτησης συνείδησης χρόνου, τόπου και προσώπου) όταν ξυπνήσουν. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν άγχος, αυξημένο εκνευρισμό, μειωμένη ενέργεια, ανησυχία, βραδύτητα σκέψης, αργή ομιλία, απώλεια της όρεξης, παραισθήσεις, και δυσκολίες μνήμης. Μερικοί ασθενείς χάνουν την ικανότητα να λειτουργούν σε οικογενειακό, κοινωνικό, επαγγελματικό ή άλλο περιβάλλον. Κατά κανόνα η υπερυπνία διαγιγνώσκεται για πρώτη φορά στην εφηβική ηλικία ή τη νεαρή ενηλικίωση. Αυτά τα συμπτώματα είναι παρόντα και στα δύο είδη υπερυπνίας. Ο πάσχων από πρωτογενή υπερυπνία εμφανίζει αυτά τα συμπτώματα κατά συνεχή και χωρίς διακοπές τρόπο για μήνες ή ακόμα και χρόνια. Η επαναλαμβανόμενη υπερυπνία χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες περιόδους συμπτωμάτων κατά τη διάρκεια του έτους αναμεμιγμένες με περιόδους κανονικών κύκλων ύπνου. Το σύνδρομο Kleine-Levin είναι η πιο γνωστή, αν και πολύ σπάνια, μορφή επαναλαμβανόμενης υπερυπνίας. Οι άνθρωποι που εμφανίζουν το σύνδρομο συχνά κοιμούνται έως και δεκαοκτώ ώρες την ημέρα και όμως δεν αισθάνονται ανανεωμένοι μετά την αφύπνιση.
Αντώνης Κάντας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αντώνης Κάντας γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1941 στα Μελίκια Λευκίμμης Κέρκυρας. Παιδί μίας πολύ φτωχής οκταμελούς οικογένειας αγροτών, ο Κάντας περιγράφεται από τους συντοπίτες του ως ένας ήσυχος, συντηρητικός και βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος. Το 2010, μάλιστα, είχε κατασκευάσει με δικά του έξοδα την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στην τοποθεσία Σκάλωμα Λευκίμμης.
Αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανικών Αεροπορίας και σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Σύμφωνα με τους συναδέλφους του, ο Κάντας ήταν εξαίρετος αξιωματικός, πολιτικά «άχρωμος» και ικανός γνώστης δύσκολων τεχνικών λεπτομερειών. Τελικά αποστρατεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του '90 ως ταξίαρχος.
Πέραν της στρατιωτικής του μόρφωσης, απέκτησε πτυχία Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, και μετά την αποστρατεία του δίδαξε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ενώ έγραψε και βιβλίο με θέμα την Αμυντική Οικονομία, το οποίο παρουσίασαν και προλόγισαν δύο γνωστά ονόματα της ελληνικής πολιτικής, ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, που ήταν φίλοι του.
Το 1997 ο Αντώνης Κάντας τοποθετήθηκε αναπληρωτής γενικός διευθυντής Εξοπλισμών. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2001 το υπουργείο ανέλαβε ο Γιάννος Παπαντωνίου, και η θέση του Κάντα έγινε δύσκολη, καθώς ο νέος υπουργός, σύμφωνα με τον ίδιο, «δεν τον εμπιστευόταν και τον είχε στον πάγο». Τελικά αντικαταστάθηκε το Μάρτιο του 2002. Κατά τη διάρκεια της θητείας του οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εφοδιάστηκαν με καινούρια και ακριβά οπλικά συστήματα.
Το Δεκέμβριο του 2013 ο Κάντας συνελήφθη όταν, στα πλαίσια της δικαστικής έρευνας για τις προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων, εντοπίστηκε λογαριασμός του σε τράπεζα της Σιγκαπούρης ύψους 13.7 εκατομμυρίων δολαρίων που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει, ενώ αργότερα ο ίδιος υπέδειξε και άλλους λογαριασμούς (όλοι μαζί συνολικά 16 εκατομμύρια ευρώ) που διαθέτει στους ανακριτές δεσμευόμενος να επιστρέψει όλα τα ποσά στο ελληνικό Δημόσιο. Όπως ο ίδιος ομολόγησε στους ανακριτές, πολλές φορές δωροδοκήθηκε από μεσάζοντες και επιχειρηματίες, άλλοτε για να παρέμβει ενεργά υπέρ της προμήθειας εξοπλισμού από συγκεκριμένη εταιρεία έναντι των διάφορων ανταγωνιστών της, και άλλοτε απλώς για να μην φέρει αντιρρήσεις.
Κατά τη διάρκεια της απολογίας του κατονόμασε διάφορους επιχειρηματίες, δικηγόρους και μεσάζοντες που, σύμφωνα με τον ίδιο, εμπλέκονται στην υπόθεση.