google/wiki40b huggingface dataset:
Λιταί

Οι Λιταί στην ελληνική μυθολογία ήταν θεότητες με ηθική λειτουργία. Ηταν η προσωποποιήση των δεήσεων και των ικεσιών, των «προσευχών θλίψεως και μετανοίας».

Το μυθολογικό πλαίσιο

Ήταν κόρες του Δία, ρυτιδιασμένες, κουτσές και λοξοθωρούσες. Ακολουθούσαν την αδελφή τους, την ολέθρια Άτη, χωρίς ποτέ να την προφταίνουν, και προσπαθούσαν να θεραπεύσουν τα κακά που εκείνη προκαλούσε στους ανθρώπους. Όποιος από αυτούς που είχαν προβεί σε άφρονες πράξεις καλοδεχόταν τις Λιτές, λάμβανε απλόχερα θεϊκές ευεργετικές ευλογίες. Στην αντίθετη περίπτωση, που ο φταίχτης δεν τις καλούσε, του προκαλούσαν νέες συμφορές.
Όπως γράφεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα: «καὶ γάρ τε λιταί εἰσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιο / χωλαί τε ῥυσαί τε παραβλῶπές τ' ὀφθαλμώ, / αἵ ῥά τε καὶ μετόπισθ' ἄτης ἀλέγουσι κιοῦσαι. / ἣ δ' ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος, οὕνεκα πάσας / πολλὸν ὑπεκπροθέει, φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπ' αἶαν / βλάπτουσ' ἀνθρώπους· αἳ δ' ἐξακέονται ὀπίσσω. / ὃς μέν τ' αἰδέσεται κούρας Διὸς ἆσσον ἰούσας, / τὸν δὲ μέγ' ὤνησαν καί τ' ἔκλυον εὐχομένοιο· / ὃς δέ κ' ἀνήνηται καί τε στερεῶς ἀποείπῃ,/ λίσσονται δ' ἄρα ταί γε Δία Κρονίωνα κιοῦσαι / τῷ ἄτην ἅμ' ἕπεσθαι, ἵνα βλαφθεὶς ἀποτίσῃ».  Tα παραπάνω λέγονται από τον παιδαγωγό Φοίνικα προς τον παλιό μαθητή του, τον Αχιλλέα, προκειμένου να καταλαγιαστεί η οργή του (η μήνις) ενάντια στον Αγαμέμνονα, που του πήρε τη Βρισηίδα, και την ολέθρια απόφασή του να αποχωρήσει -για αυτόν τον λόγο- από τη μάχη. Τον καλεί να δείξει τον δέοντα σεβασμό στις Λιτές, ώστε να αρθούν οι συμφορές που επέφερε η Άτη (που είτε είχε πλήξει απευθείας εκείνον, κατά μια εκδοχή, είτε άλλους γύρω από αυτόν, κατά μια άλλη). Η αποδοχή της συμφιλιωτικής προς αυτόν «πρεσβείας» του Αγαμέμνονα, μέλος της οποίας ήταν και ο ίδιος ο γερο-παιδαγωγός, συνιστά τον έμπρακτο σεβασμός προς τις Λιτές.
Σε κείμενα μεταγενέστερα των ομηρικών, η λειτουργία των Λιτών μεταβλήθηκε, ακολουθώντας την αντίστοιχη μεταστροφή στην αντίληψη σχετικά με την Άτη. Όλες πλέον παρουσιάζονται ως εκδικήτριες του κακού, με ρόλο ανάλογο της Δίκης, της Νεμέσεως και των Ερινυών.

Το ερμηνευτικό πλαίσιο

Τα βασικά χαρακτηριστικά των Λιτών, το ότι κουτσαίνουν, είναι αργές, γεμάτες ρυτίδες και κοιτούν πλαγίως, θεωρείται πως αποτυπώνουν -στην ομηρική περιγραφή- την ψυχική κατάσταση του Αχιλλέα: την απροθυμία του να δεχτεί την πρεσβεία και τα δώρα συμφιλίωσης του Αγαμέμνονα αφενός, και την πνευματική, ψυχική ταραχή του αφετέρου. Σύμφωνα με μια σύγχρονη ερμηνεία, η συγκεκριμένη παρουσίαση των Λιτών από τον Όμηρο, όπως και η ανάλογη της Άτης, δεν ανταπροκρινόταν σε μια προϋπάρχουσα αντίληψη για αυτές ως θεοτήτων, αλλά ήταν επινόηση, αλληγορία του ποιητή για να εξυπηρετήσει τη διήγησή του.
Άντριου Βλάχος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1976 στη Μελβούρνη από Έλληνες γονείς, μετανάστες πρώτης γενιάς στην Αυστραλία. Ξεκίνησε την καριέρα του από το Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης (νυν: Heidelberg United FC) το 1994 και συνέχισε στην Κόλινγκγουντ (Collingwood Warriors S.C.) και στην Κάρλτον. Το 1998 δοκίμασε την τύχη του στην Ελλάδα, στον Παναθηναϊκό, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στην Κρήτη με τον ΑΟ Αγίου Νικολάου στη Β΄ Εθνική.
Επέστρεψε στην Αυστραλία και έπαιξε μια σεζόν στην Ελλάς Μελβούρνης (νυν: South Melbourne FC), την πιο ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα της ελληνικής ομογένειας, με την οποία έπαιξε στον τελικό στο εθνικό πρωτάθλημα Αυστραλίας. Ακολούθως, αγωνίστηκε στην Φούτμπολ Κινγκζ (Football Kingz FC, νυν: New Zealand Knights FC) στη Νέα Ζηλανδία για δύο σεζόν, πριν επιστρέψει στην Ευρώπη, στη βελγική Σερκλ Μπριζ, όπου έκανε δύο γεμάτες σεζόν. Το 2005 επέστρεψε στη Μελβούρνη, στη Βίκτορυ (Melbourne Victory FC) και συνέχισε στο Μέγα Αλέξανδρο (Heidelberg United). Από το 2008 είναι παίκτης προπονητής στην Χιουμ Σίτι (Hume City FC). Έχει αγωνιστεί σε περισσότερα από 300 παιχνίδια πρωταθλήματος.
Ιωάννης Γρίβας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κάτω Τιθορέα της Λοκρίδας. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εντάχθηκε στο δικαστικό σώμα. Συμμετείχε στο δικαστήριο το οποίο δίκασε τους ηγέτες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Κατά τη θητεία του στον Άρειο Πάγο, ήταν ο επικεφαλής στο ειδικό δικαστήριο το οποίο πραγματοποιήθηκε για το σκάνδαλο με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι, στο οποίο ήταν κατηγορούμενος ο Νίκος Αθανασόπουλος, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός οικονομικών κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.
Μετά την παραίτηση της Κυβέρνησης Τζαννετάκη, ο Ιωάννης Γρίβας επελέγη ως πρωθυπουργός της υπηρεσιακής Κυβέρνησης που οδήγησε στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου 1989.
Ο Ιωάννης Γρίβας απεβίωσε στην  Αθήνα, στις 27 Νοεμβρίου 2016, σε ηλικία 93 ετών.
Αδελαΐδα

Ιστορία

Πριν την άφιξη των πρώτων Βρετανών αποίκων στην περιοχή κατοικούσαν οι Αβοριγίνες Καούρνα. Η πόλη πήρε το όνομα της προς τιμήν της βασίλισσας της Αγγλίας Αδελαΐδας και ιδρύθηκε το 1836 ενώ λόγω της θρησκευτικής ελευθερίας που επιδείκνυαν οι πρώτοι κυβερνήτες της πόλης προσέλκυσε αρκετούς Ευρωπαίους αποίκους που διώκονταν για τα θρησκευτικά τους φρονήματα (όπως π.χ. Γερμανοί Λουθηρανοί το 1838 ). Επίσης είναι άξιο αναφοράς πως σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Αυστραλίας, η Αδελαΐδα δεν δέχτηκε αποικισμό από Βρετανούς κατάδικους. Το 1840 δημιουργείται το πρώτο δημοτικό συμβούλιο της πόλης και πρώτος δήμαρχος εκλέγεται ο Τζέημς Φίσερ (Sir James Hurtle Fisher). Το 1859 κατασκευάζεται το λιμάνι της πόλης ενώ το 1865 ιδρύεται η Τράπεζα Αδελαΐδας. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αρκετοί κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής στάλθηκαν στο πεδίο της μάχης. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Αδελαΐδα δέχτηκε μεγάλο κύμα μεταναστών. Υπολογίζεται πως από το 1947 ως το 1973 πάνω από 215.000 μετανάστες εγκαταστάθηκαν στην πρωτεύουσα της Νότιας Αυστραλίας.
Το 1955 εγκαινιάζεται το διεθνές αεροδρόμιο και το 1985 διεξάγεται για πρώτη φορά το Γκράν Πρι της Φόρμουλα 1 (παρέμεινε στην Αδελαΐδα ως το 1996 όταν και μεταφέρθηκε στη Μελβούρνη).

Δημογραφικά Στοιχεία

Κατά την απογραφή του 2006 η Αδελαΐδα είχε 1.105.839 κατοίκους, ενώ με βάση την απογραφή του 2011 ο επίσημος πληθυσμός της πόλης υπολογίστηκε στους 1.225.235 (αύξηση 5,9%). 
Με βάση την απογραφή του 2006, η πλειοψηφία των κατοίκων της δηλώνουν Χριστιανοί (22,1% Καθολικοί, 14,0% Αγγλικανοί, 8,4% πιστοί της Ενωτικής Εκκλησίας, 3,8% Ορθόδοξοι κλπ). Το 24% του πληθυσμού κατά την τελευταία απογραφή δεν δήλωσε κάποια θρησκευτική προτίμηση (το αντίστοιχο εθνικό ποσοστό είναι 18,7%).
Εκτός από την αγγλική γλώσσα οι κυριότερες ομιλούμενες γλώσσες στην πόλη είναι η ιταλική, η ελληνική καθώς και διάφορες ασιατικές.
Η Αδελαΐδα θεωρείται μια από τις «γηραιότερες» πόλεις της Αυστραλίας. Περίπου το 26,7% των κατοίκων της είναι πάνω από 55 ετών τη στιγμή που το αντίστοιχο εθνικό ποσοστό είναι 24,3%. Επίσης μόλις το 17,8% των κατοίκων είναι κάτω των 15 ετών όταν στην χώρα είναι 19,8%.
Δήμος Φυλής

Διοικητικές ματαβολές

Ο Δήμος Φυλής συστάθηκε για πρώτη φορά το 1840. Μέχρι τότε η περιοχή του δήμου ανήκε στον δήμο Αχαρνών. Ο δημότης ονομαζόταν Φυλάσιος. Έδρα του ήταν η Χασιά. Έμβλημα της σφραγίδος του δήμου ήταν ένας κισσός. Το 1912 το μεγαλύτερο τμήμα του δήμου Φυλής αποτέλεσε την νεοσύστατη κοινότητα Χασιάς μετέπειτα κοινότητα Φυλής. Το 1990 η κοινότητα Φυλής αναγνωρίστηκε σε δήμο που διατηρήθηκε αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας το 1997. Η συνολική του έκταση ήταν 69,3 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του είναι 13.013 κατοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.  Μετά την 1η Ιανουαρίου 2011, με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, ο δήμος Φυλής συνενώθηκε με τους δήμους Άνω Λιοσίων και Ζεφυρίου σχηματίζοντας τον νέο διευρυμένο δήμο Φυλής.
Τελ Αβίβ

Ιστορία

Το Τελ Αβίβ δημιουργήθηκε το 1909, όταν κτίστηκε ένα προάστιο στα βορειοανατολικά της (τότε) αραβικής Γιάφας σε έκταση που είχε αγοραστεί από Βεδουίνους. Η ανάπτυξη της πόλης υπήρξε τόσο ραγδαία που στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε 200.000 κατοίκους, κυρίως Ισραηλίτες και η μεταξύ των δύο πόλεων απόσταση είχε καλυφθεί. Το 1948 όμως συγχωνεύθηκαν οι δύο πόλεις σε μία, ενώ πρώτα αποτελούσαν χωριστούς δήμους, και δημιουργήθηκε η πόλη Τελ Αβίβ-Γιάφα. Παρά τις μεγάλες και σφοδρές μάχες που σημειώθηκαν στη γύρω περιοχή κατά τον πόλεμο με τους Άραβες, η πόλη δεν υπέστη μεγάλες ζημιές.

Οικονομία

Το Τελ Αβίβ είναι το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο της χώρας. Οι οικονομικές δραστηριότητες στην πόλη αντιπροσωπεύουν περίπου το 15%  της εθνικής απασχόλησης και περίπου 17% του ΑΕΠ. Εκεί βρίσκεται συγκεντρωμένο μεγάλο μέρος της ισραηλινής βιομηχανίας και κυρίως βιομηχανίες υφαντουργίας, μεταλλουργίας, βυρσοδεψίας, τυπογραφίας και κατεργασίας διαμαντιών. Η μητροπολιτική περιοχή του Τελ Αβίβ (που συμπεριλαμβάνει και πόλεις δορυφόρους, όπως η Χέρτσλια και η Πετάχ Τίκβα) είναι κέντρο της υψηλής τεχνολογίας του Ισραήλ.
Αποτελεί επίσης σημαντικό εκπαιδευτικό κέντρο του Ισραήλ, με πολλά εκπαιδευτήρια.
Η περιοχή γύρω από την πόλη είναι καλλιεργήσιμη και παράγονται λαχανικά, σιτάρι, λεμόνια, ελιές και πεπόνια.

Αθλητισμός

Οι δυο μεγάλοι αθλητικοί σύλλογοι είναι η Μακάμπι Τελ Αβίβ και η Χαποέλ Τελ Αβίβ

Πολιτισμός

Το Τελ Αβίβ είναι το πολιτιστικό κέντρο του Ισραήλ. Είναι η έδρα σημαντικών πανεπιστημίων, θεάτρων, της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Ισραήλ, πολλών εφημερίδων κ.ά. Η Λευκή Πόλη είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του μοντερνισμού και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς ενώ αξιοθέατο είναι και το  Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ και το νεοσύστατο Μουσείο Βιομηχανικού Σχεδίου στο προάστιο Χολόν. Το Μουσείο Ερέτς Ισραήλ, γνωστό για την συλλογή των εκθεμάτων της αρχαιολογίας και της ιστορίας στεγάζεται στην πανεπιστημιούπολη. Η ατμόσφαιρα στην πόλη είναι πολύ φιλελεύθερη και ο τρόπος ζωής κοσμοπολίτικος.
Άβας Έβρου

Πληθυσμιακά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του Άβαντα έχει ως εξής: κάτοικοι 1.072 (1961), 743 (1971), 497 (2001), 527 (2011).

Γεωγραφία

Ο Άβας είναι χαρακτηρισμένος ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, κτισμένος σε υψόμετρο 111, σε θέση που βρίσκεται στην αρχή της οδού που ανηφορίζει σταδιακά προς τα λιγνιτωρυχεία και τα μεταλλεία της περιοχής Κίρκης. Aπέχει από την Αλεξανδρούπολη, 11 χλμ. περίπου, προς τα Β., σε κοίτη χαρακτηριστικού μικρού ποταμού (χειμάρρου), που πηγάζει από τα υψίπεδα του Επταδένδρου και συμβάλλει με άλλο μικρό ποτάμι στην περιοχή της Αμφιτρίτης. Στην περιοχή είχαν βρεθεί κοιτάσματα άνθρακα.
Η τοπική κοινότητα καταλαμβάνει έκταση 58,94 χμ² (2001) και η πυκνότητα πληθυσμού είναι 8,43 κάτοικοι/χμ² (2001). Βρίσκεται πάνω στην οδό ΕΟ53, η οποία συνδέει την Αλεξανδρούπολη με την Αισύμη.

Κάστρο

Κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου, δυτικά του Άβαντα, στη θέση  Μποζ Τεπέ, υπάρχουν ερείπια βυζαντινών οχυρώσεων (κάστρου), πιθανόν από την εποχή των Γενουατών. Οι οχυρώσεις δεν είναι ορατές από μακριά, διότι δεσπόζει ο χαρακτηριστικός τριγωνικός βράχος, με πυκνή βλάστηση. Υπάρχει πύλη που φράζεται από δένδρα και θάμνους, ενώ οι κυρίως οχυρωματικοί πύργοι έχουν ύψος 5-8 μ., και υπάρχουν σκαλοπάτια από την εσωτερική πλευρά.

Φύση

Ο Άβας βρίσκεται στις νότιες απολήξεις μίας περιοχής φυσικής σημασίας, που έχει έκταση 3.156 εκταρίων, περίπου. Η περιοχή έχει περίμετρο 25,2 χλμ, ενώ το υψόμετρο κυμαίνεται από 180 έως 476 μ. και στις βόρειες απολήξεις της βρίσκεται η Αισύμη. Το τοπίο είναι λοφώδες, ημιορεινό, σχετικά υποβαθμισμένο και περιλαμβάνει κάποια φυτά που χρήζουν προστασίας, όπως το Armeria cariensis.

Αναρρίχηση

Στη χαρακτηριστική, τριγωνικού σχήματος, ασβεστολιθική ορθοπλαγιά έξω από τον Άβαντα, έχουν ανοιχθεί από το 1992, αναρριχητικές διαδρομές από Καβαλιώτες και Κομοτηναίους αναρριχητές, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί και δύο περιφερειακές αναρριχητικές συναντήσεις, το 1992 και 1994. Τα αναρριχητικά συγκροτήματα είναι δύο, ένα με ΒΑ. προσανατολισμό και ένα με ΝΔ. προσανατολισμό. Οι 20 περίπου διαδρομές που έχουν ανοιχτεί, είναι αρκετού αναπτύγματος -φθάνουν τα 160μ.- και για να πραγματοποιηθούν είναι απαραίτητη η χρήση υλικών παραδοσιακής (trad) αναρρίχησης (καρφιά, καρύδια, ιμάντες, friends). Η βαθμολογία των διαδρομών κυμαίνεται από V- έως VII, στο σύστημα UIAA.
1883 Ρίμιτο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρίμιτο είναι άγνωστα.
WonderSwan

Το WonderSwan είναι φορητή παιχνιδομηχανή η οποία κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία από την εταιρεία Bandai το Μάρτιο του 1999. Αναπτύχθηκε από την εταιρεία Koto του Gunpei Yokoi (ο οποίος ήταν ο δημιουργός του Game Boy Classic) και την Bandai. Το WonderSwan δημιουργήθηκε με σκοπό να ανταγωνισθεί το Neo Geo Pocket Color της SNK και τον κυρίαρχο της αγοράς, Game Boy Color της Nintendo.
To WonderSwan αντικαταστάθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα από το WonderSwan Color εξ'αιτίας του γεγονότος ότι οι ανταγωνιστικές κονσόλες είχαν ήδη τη δυνατότητα έγχρωμης απεικόνισης γραφικών. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του ήταν ότι τα περισσότερα παιχνίδια του απόγονου του, WonderSwan Color, ήταν συμβατά και με αυτό, αν και μερικά όταν τοποθετούνταν σε αυτό έβγαζαν το μήνυμα This cartridge is for WonderSwan Color only. Μία άλλη ιδιομορφία ήταν ότι μπορούσε κανείς να παίξει κρατώντας το είτε οριζόντια είτε κάθετα, αφού η εικόνα των παιχνιδιών μπορούσε να περιστραφεί.
Κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας του κατάφερε να αποκτήσει αρκετά μεγάλο αρχείο παιχνιδιών, αν και η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν μόνο στα ιαπωνικά και ελάχιστα είχαν τη δυνατότητα εναλλαγής του κειμένου από ααπωνικά σε αγγλικά επειδή σχεδιάστηκε εξ' αρχής για να κυκλοφορήσει μόνο στην ιαπωνική αγορά.
Gazette de Lausanne

Η Gazette de Lausanne ήταν γαλλόφωνη εφημερίδα που εκδιδόταν στην Λωζάνη της Ελβετίας. Το πρώτο τεύχος δημοσιεύθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1798 με τον τίτλο Peuple Vaudois. Ιδρυτής της ήταν ο επαναστάτης Γκαμπριέλ Αντούαν Μιεβίλ (Gabriel Antoine Miéville). Ο τίτλος της εφημερίδας άλλαξε σε Gazette de Lausanne το 1803. Απορροφήθηκε από την Journal de Genève το 1991.

Ιστορία

Αρχικά τυπωνόταν δύο φορές την εβδομάδα, και καθημερινά από το 1856 έως το 1991 οπότε και απορροφήθηκε από την Journal de Geneve. Σαν τίτλος εξαφανίστηκε το 1998, όταν η Journal de Genève συγχωνεύθηκε με τη Le Nouveau Quotidien για να γεννηθεί η εφημερίδα Temps. Υπό τον τίτλο Gazette littéraire περιλάμβανε κάθε Σάββατο ένα παράρτημα που ήταν κύριος φορέας πολιτιστικών πληροφοριών της γαλλόφωνης δυτικής Ελβετίας, μεταξύ 1949 και του 1972. Η Gazette de Lausanne ήταν μια φιλελεύθερη εφημερίδα.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, δημοσίευε καθημερινά ειδήσεις σχετικές με την επανάσταση, μέχρι τις αρχές του 1823.
Ντίνο Μέρλιν

Μουσική καριέρα

Ο Εντίν Ντερβισαλίντοβιτς ίδρυσε το συγκρότημα Merlin το 1983 με το οποίο ηχογράφησε 5 άλμπουμ. Ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του με το όνομα Ντίνο Μέρλιν το 1991 και μέχρι τώρα έχει ηχογραφήσει 5 άλμπουμ: το Moja bogda sna το 1993, το Fotografija το 1995, το Sredinom το 2000, το Burek το 2004, το Ispočetka το 2008 και 2 live άλμπουμ, το Vječna vatra το 1999 και το Live Koševo 2004 το 2005.
Ο Ντίνο Μέρλιν έγραψε τον πρώτο εθνικό ύμνο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με τίτλο Jedna si, jedina. Έχει πάρει μέρος στον διαγωνισμό της Eurovision το 1993 σαν συνθέτης και το 1999 στην Ιερουσαλήμ σαν συνθέτης και τραγουδιστής (τραγουδώντας το Putnici σε ντουέτο με τη Γαλλίδα Beatrice). Έχει πάρει επίσης μέρος σε μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, όπως στο φεστιβάλ της Κοπεγχάγης το 1996 και την Turkovision το 1997.
Πρίζρεν

Ιστορία

Το Πρίζρεν ιδρύθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους και κατά το 14ο αιώνα, ως πρωτεύουσα της Σερβίας, ήταν έδρα της αυτοκρατορικής αυλής του Σέρβου τσάρου Στέφανου Ντουσάν, με δικό της νομισματοκοπείο. Υπήρξε μεγάλο πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο στο εσωτερικό της Βαλκανικής στη διαδρομή από τη Σκόδρα προς τις ακτές της Αδριατικής. 
Κάτω από την οθωμανική κυριαρχία, η πόλη διατήρησε την εμπορική σημασία της, ενώ κατά το 19ο αιώνα μετασχηματίστηκε σε πολιτιστικό κέντρο των Αλβανών, όταν ξεκίνησε το απελευθερωτικό κίνημα της "Λίγκας του Πρίζρεν" το 1878. Υπήρξε στην ιστορική της πορεία θέατρο συγκρούσεων ανάμεσα στους Σέρβους και τους Βυζαντινούς, Οθωμανούς και Αλβανούς.
Ο Λέων Τρότσκι επισκέφθηκε το Πρίζρεν ως δημοσιογράφος, προκειμένου να κάνει ρεπορτάζ για τη σφαγή στην πόλη κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο.

Αξιοθέατα

Η πόλη του Πρίζρεν είναι γραφικότατη με χριστιανικές εκκλησίες, μουσουλμανικά τεμένη, παλιά οθωμανικά σπίτια του 18ου και 19ου αιώνα με κόκκινες κεραμοσκεπές στην κεντρική πλατεία Συντριβανίου (Shadërvan) της πόλης, λιθόστρωτους δρόμους και οθωμανικά λουτρά.
Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει το μεγαλοπρεπές Τζαμί του Σινάν Πασά, με έξοχες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του, που χρονολογείται από τις αρχές του 17ου αιώνα (1615). Κτίστηκε από μάρμαρο που αφαιρέθηκε από την ερειπωμένη σήμερα Μονή του Αρχαγγέλου.
O Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός της Παναγίας της Λιέβισκα (1306-1307), την οποία είχαν μετατρέψει οι Τούρκοι σε τζαμί, αναστηλώθηκε το 1950. 'Εχει υπέροχες μεσαιωνικές τοιχογραφίες, έπεσε όμως θύμα της πολιτικής αντιπαράθεσης Σέρβων - Αλβανών κατά το έτος 2004. Το 2006 εντάχθηκε από την UNESCO στον Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο. Η Εκκλησία του Σωτήρος του 14ου αιώνα, φρουρείται από στρατεύματα των Δυνάμεων Κοσόβου (KFOR).
Από τα πιο αξιόλογα μνημεία της πόλης είναι τα οθωμανικά λουτρά, το χαμάμ Γαζή Μεχμέτ Πασά, χρονολογούμενο από το 15ο αιώνα, όπως και η τοξωτή πέτρινη οθωμανική γέφυρα του ίδιου αιώνα.
Διεθνές Γραφείο Ναυσιπλοΐας

Το Διεθνές Γραφείο Ναυσιπλοΐας, (International Maritime Bureau),(ΙΜΒ), προφέρεται συνηθέστερα Άι-Εμ-Μπιρό, είναι ένας Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός, (γ΄ κατηγορίας), που αποτελεί ειδικευμένο τμήμα του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου, (ICC), στον τομέα της ναυσιπλοΐας.
Στις αρμοδιότητες του IMB συγκαταλέγεται η καταπολέμηση των εγκλημάτων του Διεθνούς Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου, σχετικά με το ναυτιλιακό εμπόριο και τις θαλάσσιες μεταφορές, κυρίως της πειρατείας, της ναυταπάτης, της φοροδιαφυγής, καθώς επίσης και επί της προστασία των πληρωμάτων των πλοίων. Εκδίδει μια εβδομαδιαία αναφορά σχετικά με την πειρατεία, και διατηρεί σε 24ωρη βάση ένα κέντρο αναφορών στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας, σχετικά με την πειρατεία .
Το IMB ιδρύθηκε το 1981 με πρωτοβουλία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας, των Ηνωμένων Εθνών. Διατηρεί επαφές με την Ιντερπόλ και συνεργάζεται με τον Διεθνή Οργανισμό Τελωνείων.
Σημερινός διευθυντής του Γραφείου είναι ο πλοίαρχος Ποτένγκαλ Μούκουντουν.
Συνθήκη των Πυρηναίων

Η Ειρήνη των Πυρηναίων ήταν μια συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Ισπανία και την Γαλλία που υπογράφτηκε στις 7 Νοεμβρίου 1659 επί της νήσου των Φασιανών παρά τον ποταμό Μπιντασόα  με την οποία τερματίστηκε ο πόλεμος μεταξύ του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και του Λουδοβίκου ΙΔ΄, της Γαλλίας, που είχε ξεσπάσει το 1635 κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς πολέμου.
Με την συνθήκη αυτή η μεν Ισπανία παραιτήθηκε της Αλσατίας και παραχώρησε στη Γαλλία τις περιοχές Ρουσιγιόν, Αρτουά, το βόρειο τμήμα της Σερδάνια και μεγάλο μέρος της Φλάνδρας. Ο δε Λουδοβίκος ανέλαβε την υποχρέωση να νυμφευτεί την Ισπανίδα πριγκίπισσα Μαρία Θηρεσία. αλλά και να παραιτηθεί από κάθε αξίωση και παντός δικαιώματος επί του Ισπανικού Θρόνου.
Ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση

Νόμoς επιτάχυνσης

Ο νόμος της επιτάχυνσης δίνει τη μεταβολή της επιτάχυνσης (και όχι την ίδια την επιτάχυνση) στην ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση. Η φυσική έκφραση του νόμου της επιτάχυνσης δίνεται παρακάτω:
Η μεταβoλή  της επιτάχυνσης  ενός σώματος, που εκτελεί ευθύγραμμη oμαλά επιταχυνόμενη κίνηση, μεταξύ δύο τυχαίων θέσεων (μιας παλαιάς και της τρέχουσας), ισoύται με τo μηδέν (ακριβέστερα με το μηδενικό διάνυσμα ).
Μια ισoδύναμη έκφραση της παραπάνω είναι:
Η επιτάχυνση () παραμένει σταθερή (κατά μέτρo, διεύθυνση και φoρά), δηλαδή δεν μεταβάλλεται χρoνικά, ή αλλιώς δεν αλλάζει από την μια χρoνική στιγμή στην άλλη, για όλη τη διάρκεια της κίνησης.
Η μαθηματική έκφραση του νόμου είναι η εξής:
Σημειώνεται ότι ο παραπάνω νόμoς της επιτάχυνσης χρησιμoπoιείται και ως ορισμός της ευθύγραμμης oμαλά επιταχυνομένης κίνησης.

Νόμoς ταχύτητας

Ο νόμος της ταχύτητας σχετίζει την ταχύτητα στην ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση, με την επιτάχυνση και τη χρονική στιγμή στην οποία θέλει κάποιος να μελετήσει την ταχύτητα. Η φυσική του έκφραση είναι: 
Η μεταβoλή  της ταχύτητας  ενός σώματος, που εκτελεί ευθύγραμμη oμαλά επιταχυνομένη κίνηση, μεταξύ δύo τυχαίων θέσεων (μιας παλαιάς και της τρέχουσας) ισoύται με τo γινόμενo της επιτάχυνσης  της κίνησης του σώματος επί τo χρονικό διάστημα  της μεταβoλής αυτής.
Η μαθηματική έκφραση του νόμου δίνεται ως εξής:

Νόμoς μετατόπισης

Ο νόμος της μετατόπισης σχετίζει τη μετατόπιση ενός σώματος που εκτελεί ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση, με την επιτάχυνση και τη χρονική στιγμή στην οποία θέλει κάποιος να μελετήσει την ταχύτητα. Η φυσική του έκφραση είναι: 
Η μετατόπιση () ενός σώματος, που εκτελεί ευθύγραμμη oμαλά επιταχυνομένη κίνηση, μεταξύ της αρχικής θέσης και μιας τυχαίας θέσης, 
ισoύται με τo ημιγινόμενo της επιτάχυνσης () της κίνησης τoυ σώματoς επί τo τετράγωνo τoυ χρόνου () της διάρκειάς της.
Η μαθηματική έκφραση του νόμου είναι η κάτωθι:

Παρατηρήσεις

Από τους παραπάνω νόμους παρατηρείται ότι από την έκφραση της μετατόπισης, μπορεί να προκύψει η σταθερή επιτάχυνση με παραγώγιση δύο φορές επί της έκφρασης αυτής. Η πρώτη παραγώγιση δίνει το νόμο της ταχύτητας και η δεύτερη τη μηδενική μεταβολή της επιτάχυνσης. Κατά συνέπεια με ολοκλήρωση της έκφρασης του νόμου της επιτάχυνσης δίδεται ο νόμος της ταχύτητας (εφόσον δεν υπάρχει αρχική ταχύτητα στην κίνηση), ενώ με τη δεύτερη ολοκλήρωση δίνεται ο νόμος της μετατόπισης (εφόσον δεν υπάρχει αρχική ταχύτητα και μετατόπιση).
Μισέλ Φουρμόν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ερμπλέ (Herblay) στις 28 Σεπτεμβρίου 1690. Δίδαξε την συριακή γλώσσα στο Βασιλικό Κολλέγιο (Collège de France) από το 1720 και ήταν μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιγραφών και Γραμμάτων (Académie des inscriptions et belles-lettres) από το 1724. Το 1728 περιηγήθηκε με αποστολή του Λουδοβίκου ΙΕ΄ στην Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα όπου κατέγραψε αλλά κυρίως κατέστρεψε πολλά ελληνικά χειρόγραφα και επιγραφές, ενώ περιέγραψε πλήθος αρχαιολογικών τόπων και μνημείων, κυρίως της αρχαίας Σπάρτης και της Ελλάδας γενικότερα. Προκάλεσε, για αδιευκρίνιστους λόγους, εκτεταμένες καταστροφές στην αρχαία Σπάρτη, γεγονός που κυνικά μνημονεύει σε σειρά επιστολών του.
Απεβίωσε στις 5 Φεβρουαρίου 1746. Αδελφός του ήταν ο Ετιέν Φουρμόν (Étienne Fourmont, 1683-1745).
Κοπρόλιθος (γεωλογία)

Κοπρόλιθος στη γεωλογία ονομάζεται το γεωλογικό απολίθωμα κοπράνων. Οι κοπρόλιθοι βρίσκονται συνήθως σε περιβάλλοντα που επέτρεψαν την απολίθωση των κοπράνων και δίνει τη δυνατότητα στους παλαιοντολόγους να πάρουν πληροφορίες για την τροφή όντων που έζησαν στο παρελθόν.
Η ανακάλυψη των κοπρολίθων έγινε όταν η συλλέκτης, έμπορος απολιθωμάτων και παλαιοντολόγος Μαίρη Άννιν (Mary Anning) βρήκε κάποια απολιθώματα στο στομάχι ιχθυοσαύρων στην περιοχή Λάιμ Ρέγκις (Lyme Regis) της Νότιας Αγγλίας. Όταν αυτά έσπαγαν, η Άννιν διαπίστωνε ότι περιείχαν κόκαλα από μικρότερα ψάρια. Αυτές οι παρατηρήσεις της, οδήγησαν το γεωλόγο Γουίλιαμ Μπάκλαντ (William Buckland) να αναπτύξει τη θεωρία ότι αυτά ήταν απολιθώματα κοπράνων το 1829.
Η μελέτη των κοπρολίθων μπορεί να δείξει αν κάποιο ζώο ήταν φυτοφάγο ή χορτοφάγο και την ποικιλία που αποτελούσε την τροφή του. Έχουν βρεθεί κοπρόλιθοι μετά την Κάμβρια περίοδο.
Ερνέστος Γκότλημπ του Άνχαλτ-Πλέτσκαου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυγούστου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Πλέτσκαου και της Σίβυλλας, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ.
Γεννήθηκε στο Πλέτσκαου και το 1653 διαδέχθηκε τον πατέρα του, μαζί με τους μικρότερους αδελφούς του. Ο πατέρας του ήταν επίτροπος του Άνχαλτ-Κέτεν, ως την ενηλικίωση του εξαδέλφου τους Γουλιέλμου-Λουδοβίκου και ο Ερνέστος-Γκότλημπ ανέλαβε την πλήρη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου του Άνχαλτ-Κέτεν.
Η εξουσία του κράτησε επτά μήνες. Το 1654 απεβίωσε σε ηλικία 34 ετών, άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Λέμπρεχτ.