Γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι

Υπόβαθρο

Η σαφής εθνοτική σύγκρουση μεταξύ των γιουγκοσλαβικών λαών έγινε αντιληπτή μόνο στον 20ό αιώνα, ξεκινώντας από τις εντάσεις για το σύνταγμα των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και κλιμάκωσε τη βία μεταξύ Σέρβων και Κροατών στα τέλη της δεκαετίας του 1920 μετά τη δολοφονία του Κροάτη πολιτικού Στιέπαν Ράντιτς. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η κροατική οργάνωση Ουστάσε διαπράττει γενοκτονία εναντίον Σέρβων, Εβραίων και Ρομά, οδηγώντας σε μεταγενέστερα αντίποινα εναντίον Κροατών και Βοσνίων. Το γιουγκοσλάβικο παρτιζανικό κίνημα ήταν σε θέση να απευθύνει έκκληση σε όλες τις εθνότητες, συμπεριλαμβανομένων των Σέρβων, των Κροατών και των Βοσνίων. Στη Σερβία, σημειώθηκαν βίαιες συγκρούσεις, ιδίως μεταξύ των εθνικιστών και των μη εθνικιστών που επέκριναν τη σερβική κυβέρνηση και τις σερβικές πολιτικές οντότητες στη Βοσνία και την Κροατία. Οι Σέρβοι, οι οποίοι δημόσια αντιτάχθηκαν στο εθνικιστικό πολιτικό κλίμα κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας, παρενοχλούν, απειλούνται ή σκοτώνονται.
Το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας δημιουργήθηκε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και συνίστατο κυρίως από τους νότιους Σλάβους Χριστιανούς, αλλά το έθνος είχε επίσης μια σημαντική μουσουλμανική μειονότητα, και διήρκεσε από το 1918 έως το 1941, όταν εισέβαλαν οι δυνάμεις του Άξονα. Το 1945, ιδρύθηκε η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (SFRY) υπό τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, ο οποίος διατήρησε μια αυταρχική ηγεσία που κατέστειλε τον εθνικισμό. Μετά τον θάνατο του Τίτο, στη δεκαετία του 1980 οι σχέσεις μεταξύ των έξι δημοκρατιών της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας επιδεινώθηκαν. Η Σλοβενία ​​και η Κροατία επιθυμούσαν μεγαλύτερη αυτονομία στη γιουγκοσλαβική συνομοσπονδία, ενώ η Σερβία προσπάθησε να ενισχύσει την ομοσπονδιακή εξουσία. Καθώς έγινε σαφέστερο ότι δεν υπήρχε λύση ευχάριστη για όλα τα μέρη, η Σλοβενία ​​και η Κροατία προχώρησαν προς την απόσχιση. Αν και οι τάσεις στη Γιουγκοσλαβία αυξανόταν από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, το 1990 αποδείχθηκε αποφασιστική χρονιά. Μέσα από οικονομικές δυσκολίες, η Γιουγκοσλαβία αντιμετώπιζε τον αυξανόμενο εθνικισμό ανάμεσα στις διάφορες εθνοτικές της ομάδες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, δεν υπήρχε αποτελεσματική αρχή σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Η Ομοσπονδιακή Προεδρία απαρτίζεται από εκπροσώπους των έξι δημοκρατιών, δύο επαρχιών και του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού (JNA). Η κομμουνιστική ηγεσία χωρίστηκε σε εθνικό επίπεδο.
Το Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου κατηγόρησε τον Σλόμπονταν Μιλοσεβιτς για «προσπάθεια δημιουργίας μιας Μεγάλης Σερβίας», ενός σερβικού κράτους που περιλαμβάνει τις σερβικά κατοικημένες περιοχές της Κροατίας και της Βοσνίας και το οποίο επιτεύχθηκε με την εξαναγκαστική απομάκρυνση των μη Σέρβων από μεγάλες γεωγραφικές περιοχές μέσω της διάπραξης εγκληματικών ενεργειών .
Οι εκπρόσωποι της Βοϊβοδίνας, του Κοσσυφοπεδίου και του Μαυροβουνίου αντικαταστάθηκαν από πιστούς του Προέδρου της Σερβίας, Σλόμπονταν Μιλοσεβιτς. Η Σερβία εξασφάλισε τέσσερις από οκτώ ψήφους της ομοσπονδιακής προεδρίας και μπόρεσε να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη λήψη αποφάσεων σε ομοσπονδιακό επίπεδο, καθώς όλες οι άλλες γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες είχαν μόνο μία ψήφο. Ενώ η Σλοβενία ​​και η Κροατία θέλησαν να επιτρέψουν ένα πολυκομματικό σύστημα, η Σερβία, υπό την ηγεσία του Μιλόσεβιτς, απαίτησε μια ακόμη πιο κεντρική ομοσπονδία και τον κυρίαρχο ρόλο της Σερβίας σε αυτήν. Στο 14ο Έκτακτο Συνέδριο της Κοινωνίας των Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας τον Ιανουάριο του 1990, η Σερβική κυβέρνηση συμφώνησε να καταργήσει το μονοκομματικό σύστημα. Ωστόσο, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, επικεφαλής του κλάδου του Σερβικού Κόμματος (Ένωση Κομμουνιστών της Σερβίας), χρησιμοποίησε την επιρροή του για να μπλοκάρει και να ψηφίζει όλες τις άλλες προτάσεις από τους κροάτες και σλοβένους εκπροσώπους των κομμάτων. Αυτό ώθησε τις κροατικές και σλοβενικές αντιπροσωπείες να αποχωρήσουν και, συνεπώς, τη διάλυση του κόμματος, ένα συμβολικό συμβάν που αντιπροσωπεύει το τέλος της "αδελφότητας και ενότητας".
Με την Κροατία και τη Σλοβενία ​​να δηλώνουν την ανεξαρτησία τους το 1991, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας προσπάθησε να σταματήσει βίαια την επικείμενη διάλυση της χώρας, με τον πρωθυπουργό της Γιουγκοσλαβίας Άντε Μάρκοβιτς να κηρύσσει παράνομες και αντίθετες προς το σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας την υποστήριξη του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού για την εξασφάλιση της ολοκληρωτικής ενότητας της Γιουγκοσλαβίας.