Χαρούν αλ-Ρασίντ

Βίος

Ήταν υιός του Αλ-Μαχντί, 3ου αββασίδη χαλίφη, και της Αλ-Χαϋζουράν, σκλάβας απο την Υεμένη που διέθετε πολύ ισχυρή προσωπικότητα. 
Το έτος 786, ο Αλ-Χαντί, χαλίφης μετά το θάνατο του Αλ-Μαχντί και αδελφός του Χαρούν, προσπάθησε να τον εξολοθρεύσει και να τοποθετήσει τον υιό του Τζαφάρ ως διάδοχο. Την ίδια χρονιά όμως, ο Αλ-Χαντί πέθανε από δηλητηρίαση, την οποία οργάνωσε ο Χαρούν με το βεζίρη του αδελφού του. Τη νύχτα του θανάτου του Αλ-Χαντί, ο Χαρούν έγινε χαλίφης και επίσης γεννήθηκε ο γιος του Αλ-Μαμούν, μετέπειτα χαλίφης το έτος 818 μ.Χ.
Ο Χαρούν αργότερα απέκτησε και δεύτερο υιό από τη Ζουμπάιντα, που ήταν εγγονή του Αλ-Μανσούρ (ιδρυτής της Βαγδάτης), ο οποίος και απέκτησε τα πρωτοτόκια από τον Αλ-Μαμούν, που ήταν υιός σκλάβας.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χαρούν η Βαγδάτη εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες πόλεις στον τότε γνωστό κόσμο. Από τους φόρους υποτελείας που εισέπραττε από διάφορα βασίλεια μπορούσε να προαγάγει την αρχιτεκτονική και τις τέχνες. Ο Χαρούν επηρεαζόταν στις αποφάσεις του από τη γνώμη της μητέρας του, έως το θάνατό της το 789. Κυρίως ο βεζίρης Γιαχία ο Βαρμακίδης, οι υιοί του, καθώς και άλλοι Βαρμακίδες ήλεγχαν τη διοίκηση.
Ο Χαρούν διοικούσε το Χαλιφάτο απο την πόλη Ράκα. Μόνο μια φορά ξαναγύρισε στη Βαγδάτη κι αυτή ως επισκέπτης. Οι λόγοι που τον οδήγησαν να μεταφέρει το κέντρο του Χαλιφάτου στη Ράκα ήταν ότι ήταν κοντά στα σύνορα με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αποτελώντας έτσι σταυροδρόμι οδικών και ποταμίσιων δικτύων που ένωναν τη Δαμασκό με τη Ράκα και τη Ράκα με τη Βαγδάτη, η δε αγροτική παραγωγή της περιοχής ικανοποιούσε τις ανάγκες του παλατιού και το στρατηγικό σημείο της περιοχής επέτρεπε στον Χαρούν να ελέγχει τυχόν επαναστάσεις. 
Οι ιστορίες από τις Χίλιες και μία Νύχτες δημιούργησαν μια μυθική υπόσταση στον Χαρούν και συσκότισαν την ιστορική πραγματικότητα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του υπήρξε σταδιακή διάλυση του κράτους των Αββασιδών. Οι Ομεϋάδες κατέλαβαν τη διοίκηση της Ισπανίας το 755, οι Ιντρισίδες το Μαγκρέμπ το 788 και οι Αγλαβίδες την Τυνησία το 800. Εκτός από αυτά, στην Υεμένη υπήρξαν αναταραχές, ενώ και οι Χαριζίτες εξεγέρθηκαν στην Περσία.
Ο αρ-Ρασίντ προσπάθησε να ισχυροποιήσει την εξουσία των Αββασιδών στην επαρχία Χορασάν. Οι εξεγέρσεις όμως στην περιοχή ανάγκασαν τον Χαρούν να καταφύγει στη Σαμαρκάνδη. Στην περιοχή αυτή, κοντά σε ένα χωριό, άφησε την τελευταία του πνοή και ετάφη στο παλάτι του τοπικού κυβερνήτη του Χορασάν.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οδήγησε επίσης το Χαλιφάτο σε πολέμους με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Χαρακτηριστική είναι η πολεμική του επιτυχία εναντίον του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α' που αρνήθηκε να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας που πλήρωνε η αυτοκράτειρα Ειρήνη, με αποτέλεσμα να διπλασιαστεί το ποσό του φόρου. 
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του άνοιξε μέτωπο εναντίον των Σιιτών και προσπάθησε να τους εξαλείψει. Επέβαλε επίσης δυσβάσταχτους φόρους στους αγρότες, τους εμπόρους και τους τεχνίτες ενώ ο ίδιος συντηρούσε περίπου 4.000 σκλάβες και ερωμένες στο παλάτι του.
Ο Χαρούν κληροδότησε το Χαλιφάτο στους υιούς του και μετά το θάνατο του ξέσπασαν εμφύλιοι πόλεμοι που επέσπευσαν την τελική διάλυση του Χαλιφάτου.

Σήμερα

Ο Πρόεδρος των Η.Π.Α Θεόδωρος Ρούζβελτ, αποκαλούνταν από τις εφημερίδες Αρ-Ρασίντ, λόγω της συνήθειάς του να τριγυρίζει τις νύχτες στους δρόμους του Μανχάταν. Σύμφωνα με τους θρύλους λέγεται ότι ο Χαρούν Αρ-Ρασίντ τριγύριζε τις νύχτες στους δρόμους της Βαγδάτης, ντυμένος ως έμπορος.