Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα (ταινία)

Υπόθεση

Το 1937, ένας Αμερικανός ιδεαλιστής ο Ρόμπερτ Τζόρνταν (Γκάρι Κούπερ) πηγαίνει στην Ισπανία, η οποία μαστίζεται από τον Εμφύλιο Πόλεμο προκειμένου να πολεμήσει για τη δημοκρατία. Εκεί αναλαμβάνει την ανατίναξη μιας γέφυρας, που βρίσκεται σε στρατηγική θέση και υπό τον έλεγχο των φασιστών. Ξεκινάει λοιπόν για τα βουνά όπου πρόκειται να συναντήσει μια ομάδα ανταρτών που θα τον βοηθήσουν στην αποστολή του. Όταν φτάνει στο κρυσφύγετο των ανταρτών γνωρίζεται με τον αρχηγό τους, Πάμπλο (Ακίμ Ταμιρόφ), τη συντροφό του, Πιλάρ (Κατίνα Παξινού) και την προστατευόμενή τους, Μαρία (Ίνγκριντ Μπέργκμαν). Ο νεαρός άνδρας σύντομα εκφράζει συμπάθεια προς την Πιλάρ, ερωτεύεται τη Μαρία και έρχεται σε σύγκρουση με τον Πάμπλο, ο οποίος φέρνει αντιρρήσεις πάνω στην ανατίναξη της γέφυρας. Ο Ρόμπερτ κυριεύεται από ανησυχία, φοβούμενος ότι ο Πάμπλο πρόκειται να αποκαλύψει τα σχέδια στους αντίπαλους. Παράλληλα με τη βοήθεια της σοφής τσιγγάνας Πιλάρ, που είναι το άτομο που κρατά στην πραγματικότητα τα ηνία της ομάδας των ανταρτών καταφέρνει να κατακτήσει την πληχθείσα από τον πόλεμο Μαρία.

Πληροφορίες παραγωγής

Η επιτυχία του μυθιστορήματος του Χέμινγουεϊ το 1940, ώθησε την εταιρία παραγωγής Paramount Pictures να αγοράσει τα δικαιώματα έναντι 150.000 δολαρίων, ποσό ρεκόρ για την εποχή, για να ξεκινήσουν οι διεργασίες για την κινηματογραφική μεταφορά. Μερικές μέρες αργότερα το περιοδικό Life δημοσίευσε μια συνέντευξη του Χέμινγουεϊ, στην οποία ο συγγραφέας υποδείκνυε τους κατάλληλους ηθοποιούς για την ενσάρκωση των κεντρικών ρόλων. Ο Χέμινγουεϊ επέλεξε τον επιστήθιο φίλο του Γκάρι Κούπερ για το ρόλο του Ρόμπερτ και την άσημη μέχρι τότε Ίνγκριντ Μπέργκμαν, της οποίας την ερμηνεία είχε απολαύσει το 1939 στην ταινία Ιντερμέτζο (Intermezzo), για το ρόλο της Μαρίας. Έπειτα ο παραγωγός Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ με τον οποίο είχε συμβόλαιο η Μπέργκμαν, κανόνισε συνάντηση με τον Χέμινγουεϊ, όπου ο συγγραφέας χάρισε στην ηθοποιό ένα αντίγραφο του μυθιστορήματός του με την αφιέρωση: Στην Ίνγκριντ Μπέργκμαν, τη Μαρία αυτού του μυθιστορήματος. Ο Χέμινγουεϊ είπε στην ηθοποιό ότι θα έπρεπε να κόψει τα μαλλιά της κοντά για το ρόλο της Μαρίας κι εκείνη απάντησε ότι θα έκοβε και το κεφάλι της για έναν τόσο σημαντικό ρόλο. Οι υπεύθυνοι για τη διανομή των ρόλων στην εταιρία Paramount δεν ήθελαν να ακούσουν για την ηθοποιό. Τη θεωρούσαν ξύλινη, χωρίς ταλέντο και πολύ ψηλή για το ρόλο και προσέλαβαν αντ' αυτής μιαν άλλη Σκανδιναβή ηθοποιό τη Νορβηγίδα Βέρα Ζορίνα. Σύντομα όμως απεδείχθη ότι η Ζορίνα δεν ήταν κατάλληλη για το ρόλο και κάλεσαν τη Μπέργκμαν που είχε μόλις ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1942) να περάσει από ακρόαση. Τρεις μέρες αργότερα, ενώ η ηθοποιός βρισκόταν στα στούντιο της Warner Bros., όπου πόζαρε πλάι στον Πολ Χένριντ για διαφημιστικές φωτογραφίες για την προώθηση του Καζαμπλάνκα, ο Σέλζνικ την κάλεσε στο τηλέφωνο λέγοντας της: Ίνγκριντ, είσαι η Μαρία! Ο ρόλος του Ρόμπερτ Τζόρνταν πήγε στον Γκάρι Κούπερ, που ήταν η πρώτη επιλογή τόσο του Χέμινγουεϊ, όσο και της εταιρίας.
Η ταινία αποτέλεσε την πρώτη έγχρωμη ταινία της Μπέργκμαν, ενώ ο Γκάρι Κούπερ είχε ήδη εμφανιστεί σε τέχνικόλορ στην ταινία του Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ Τα Κόκκινα Γεράκια του Βορρά (North West Mounted Police, 1940). Μερικοί από τους κριτικούς της περιόδου έκριναν αρνητικά το γεγονός ότι η ταινία γυρίστηκε σε έγχρωμη φωτογραφία, καθώς μέχρι τότε συνηθιζόταν να χρησιμοποιείται η ασπρόμαυρη φωτογραφία για ταινίες με σοβαρό ύφος.
Μετά την προβολή της στους κινηματογράφους η κόμμωση της Ίνγκριντ Μπέργκμαν στην ταινία λάνσαρε μόδα και πολλές οι νεαρές κοπέλες της εποχής θέλησαν να κόψουν τα μαλλιά τους κοντά για να μοιάσουν στην ηθοποιό. Η κόμμωση ονομάστηκε το στυλ Μαρία.
Όταν η ταινία βγήκε για πρώτη φορά σε επανέκδοση κατά τα μέσα της δεκαετίας του '50, αφαιρέθηκαν 12 λεπτά από τα συνολικά 170. Η εκδοχή αυτή προβάλλονταν μέχρι και τις αρχές του 2000, χρονιά που κυκλοφόρησε το DVD με την ολοκληρωμένη εκτέλεση.

Υποδοχή και κριτικές

Η ταινία ήταν η εμπορικότερη του 1943 κάνοντας εισπράξεις 11 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά οι κριτικοί της περιόδου την υποδέχτηκαν με ανάμεικτα συναισθήματα, κυρίως λόγω της χρήσης του τεχνικόλορ που μέχρι εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούνταν για ταινίες πιο ανάλαφρης θεματολογίας. Ο συγγραφέας και κριτικός Τζέιμς Άγκι έγραψε: Ο ρυθμός της ταινίας είναι ο πιο ανώμαλος που έχω δει ποτέ σε μεγάλη παραγωγή... Το χρώμα είναι ευχάριστο σε ταινίες εποχής ή μιούζικαλ, αλλά δεν έχει ακόμη τελειοποιηθεί ώστε να παρουσιάζει πιστά την πραγματικότητα. Εντούτοις οι κριτικοί αναφέρθηκαν θετικά στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, κυρίως σε εκείνη της Ίνγκριντ Μπέργκμαν την οποία παρομοίασαν με την Γκρέτα Γκάρμπο. Ήταν όμως η Κατίνα Παξινού η μόνη που έλαβε βραβεία από τους κριτικούς εκείνη τη χρονιά εφόσον τιμήθηκε αρχικά από το National Board of Review κι έπειτα απέσπασε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο. Ενώ ο Ακίμ Ταμιρόφ τιμήθηκε με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο.