google/wiki40b huggingface dataset:
Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης

Καταγωγή

Ήταν γιος του δούκα Ιωάννη του Μονφόρ και της Ιωάννας της Φλάνδρας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Νεβέρ.

Αρίθμηση

Ο πατέρας του, όταν απεβίωσε άτεκνος ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄ δούκας της Βρετάνης, διεκδίκησε το δουκάτο από την νόμιμη κληρονόμο, την ανιψιά του Ιωάννα του Παντιέβρ. Στον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Βρετάνης η Γαλλία πήρε το μέρος της Ιωάννας και η Αγγλία του Ιωάννη του Μονφόρ. Οι Γάλλοι τη θεωρούσαν δούκισσα της Βρετάνης, ενώ οι Άγγλοι θεώρησαν τον Ιωάννη του Μονφόρ και τον αρίθμησαν ως Ιωάννη Δ΄ και τον γιο του Ιωάννη Δ΄ ως Ιωάννη Ε΄. Τελικά νίκησε ο Ιωάννης του Μονφόρ.

Η κατάκτηση της Βρετάνης

Πολέμησε με τον πατέρα του για τη διαδοχή του δουκάτου. Ο άνδρας της Ιωάννας Κάρολος του Μπλουά, ανιψιός του Φιλίππου ΣΤ΄, ήλεγχε με τη στρατιωτική του βοήθεια το μεγαλύτερο μέρος της Βρετάνης. Το 1345 απεβίωσε ο πατέρας του Ιωάννης Δ΄ και η δυναμική μητέρα του προσπάθησε να συνεχίσει τον αγώνα, αλλά τελικά αποσύρθηκε με τον γιο της στην Αγγλία του Εδουάρδου Γ΄. Η μητέρα του παραφρόνησε και περιορίστηκε (1343), ενώ ο Ιωάννης Δ΄ και η αδελφή του έμειναν μαζί με την οικογένεια του βασιλιά. 
Το 1364 μαζί με Αγγλική βοήθεια πήγε στη Βρετάνη και νίκησε στη μάχη του Ωράυ (Auray), όπου σκοτώθηκε ο Κάρολος του Μπλουά και η χήρα του Ιωάννα (και εξαδέλφη του Ιωάννη Δ΄) αναγκάστηκε να του παραχωρήσει το δουκάτο με τη Συμφωνία του Γκεράντε (Guérande) το επόμενο έτος.

Αντιπαλότητα με τους Γάλλους βασιλείς

Ο Ιωάννης Δ΄ κέρδισε με την Αγγλική βοήθεια και σε αντιστάθμισμα, είχε νυμφευτεί την κόρη του Εδουάρδου Γ΄ και έπρεπε να τοποθετήσει Άγγλους βαρόνους σε καίριες θέσεις στο δουκάτο. Αυτοί ήλεγχαν στρατηγικά φρούρια, όπως το λιμάνι του Μπρέστ (Brest), από όπου αγγλικός στρατός μπορούσε να έλθει και τα έσοδα από τα τέλη πήγαιναν στην Αγγλία. Αυτό αγανάκτησε τους ευγενείς της Βρετάνης και τον Γάλλο βασιλιά. Τότε ο Ιωάννης Δ΄, για να εξευμενίσει τους φόβους τους, δήλωσε υποτέλεια στον Κάρολο Ε΄, αλλά μάταια. Δεν είχε την υποστήριξη των Βρετόνων και ο Κάρολος Δ΄ πίεσε τα πράγματα, ώσπου αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αγγλία το 1373. Ο Γάλλος βασιλιάς έστειλε στρατό για να προσαρτήσει το δουκάτο στη Γαλλία (1378). Οι βαρόνοι εξεγέρθηκαν και κάλεσαν τον Ιωάννη Δ΄, που επέστρεψε το ακόλουθο έτος. 
Με την υποστήριξη των τοπικών βαρόνων πήρε τον έλεγχο του δουκάτου. Αγγλικός στρατός αποβιβάστηκε στο Καλαί, αλλά ο Ιωάννης Δ΄ συμφιλιώθηκε με τον νέο βασιλιά Κάρολο ΣΤ΄ και αποζημίωσε τους Άγγλους. Πήρε από αυτούς (1397) με διπλωματία την πόλη Μπρεστ (Brest). Έζησε με ειρήνη και με τους δύο βασιλείς. Ωστόσο το 1392 έγινε απόπειρα κατά του Ολιβιέ ντε Κλισόν, κοντόσταυλου της Γαλλίας και εχθρού του Ιωάννη Δ΄ και ο επιτιθέμενος κατέφυγε στη Βρετάνη. Ο δούκας θεωρήθηκε ύποπτος και ο Κάρολος ΣΤ΄ βάδισε εναντίον της Βρετάνης, αλλά καταλήφθηκε από την τρέλα που υπέφερε. Οι εχθροί του Κλισόν τον κατηγόρησαν και καθαιρέθηκε από κοντόσταυλος. Ο Κλισόν κατέφυγε στη Βρετάνη, συμφιλιώθηκε με τον δούκα (1397) και έγινε σύμβουλός του.

Ιππότης

Το 1375-76 ο Εδουάρδος Γ΄ τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδος.
Ευσέβιος Εμέσης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ευσέβιος σπούδασε θεολογία  από τον Πατρόφιλο Σκυθοπόλεως και τον Ευσέβιο Καισαρείας, ερχόμενος για πρώτη φορά σε επαφή με τον Αρειανισμό. Συνδέθηκε με τους Ομοιουσιανούς, όμως προσέγγιζε με μετριοπάθεια το χριστολογικό ζήτημα. Όταν εξορίστηκε ο Μέγας Αθανάσιος, ο Ευσέβιος αρνήθηκε λάβει την θέση του επισκόπου στην Αλεξάνδρεια. Tο 339 χειροτονήθηκε επίσκοπος στην Έμεσα, όμως ήρθε σε ρήξη με πιστούς της επισκοπής του. Τελικά, ακολούθησε τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β´ στην εκστρατεία του ενάντια στους Πέρσες.
Διαστημική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου

Η Διαστημική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου (UK Space Agency) είναι υπεύθυνη για το διαστημικό πρόγραμμα της χώρας. Ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 2010 και διαδέχθηκε το Εθνικό Βρετανικό Κέντρο Διαστήματος. Τα κεντρικά γραφεία της υπηρεσίας βρίσκονται στο Σουίντον. Η επίσημη ανακοίνωση για την ίδρυση της πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου 2010 από τους Πίτερ Μάντελσον, Πολ Ντρέισον και τον αστροναύτη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, Τίμοθι Πικ.

Διεθνές διαστημικό κέντρο καινοτομίας

Στα πλαίσια των προγραμμάτων της υπηρεσίας θα δημιουργηθεί το Διεθνές Διαστημικό Κέντρο Καινοτομίας. Για το σκοπό αυτό θα δαπανηθούν 45 εκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 27 εκατομμύρια θα διατεθούν από κεφάλαια της βρετανικής κυβέρνησης. Στο νέο αυτό κέντρο θα γίνει προσπάθεια κατανόησης των κλιματικών αλλαγών καθώς και μελέτη της ασφάλειας των διαστημικών συστημάτων.
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1970

To Bαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1970 ήταν το 8ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Παρτιζάνι Τιράνων, η πρώτη ομάδα από την Αλβανία που αναδείχθηκε νικήτρια του θεσμού. Στον τελικό αντιμετώπισε την Μπερόε Στάρα Ζαγόρα της Βουλγαρίας, η οποία δεν παρουσιάστηκε για τον επαναληπτικό στα Τίρανα, με συνέπεια να ηττηθεί χωρίς αγώνα. Η συγκεκριμένη διοργάνωση υπήρξε η συντομότερη σε διάρκεια από όλες τις προηγούμενες, καθώς διήρκεσε μόλις 5 μήνες από τις 11 Μαρτίου έως τις 16 Αυγούστου 1970.
Ιωάννης Οικονόμου Παπαπαύλου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Οικονόμου του παπα-Παύλου γεννήθηκε το 1875 στο Λούκοβο (Ταξιάρχη) Χαλκιδικής. Οι πρόγονοί του ήταν ιερείς για επτά γενεές. Το 1905 ο Ιωάννης Οικονόμου μετέβη στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να συνεννοηθεί με το Ελληνικό Προξενείο και τον αξιωματικό Δ. Κάκκαβο για την ανάληψη ένοπλης δράσης. Κατά την επιστροφή του, κοντά στον ποταμό Ολύνθιο, στην περιοχή Βατόνια (ανάμεσα στο Παλαιόκαστρο και τον Άγιο Πρόδρομο) συνάντησε δύο Οθωμανούς χωροφύλακες, οι οποίοι τον υποχρέωσαν να τους μεταφέρει στον Πολύγυρο με το γαϊδούρι του. Ο Ιωάννης Οικονόμου Παπαπαύλου βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και τους πέταξε σε παρακείμενο γκρεμό. Στη συνέχεια έσπευσε να καταταγεί σε ένοπλη ομάδα. Το διάστημα 1905 - 1906 έδρασε ως οπλίτης στη Λίμνη των  Γιαννιτσών. Το 1907 επέστρεψε στη Χαλκιδική και έγινε υπαρχηγός στο σώμα του Γεώργιου Γιαγκλή. Έδρασε ως ομαδάρχης στις περιοχές Λαγκαδά, Βόλβης και Παγγαίου και κατάφερε να εξουδετερώσει τα άντρα των Βουλγάρων κομιτατζήδων στη Ζάροβα (Νικόπολη) και στο Καρατζάκιοϊ (Μονοκκλησιά). Μετά την αναγκαστική αποχώρηση του Γεώργιου Γιαγκλή στη Αθήνα για λόγους ασφαλείας, στις αρχές του θέρους του 1907, ο Ιωάννης Οικονόμου Παπαπαύλου ανέλαβε τα ηνία στο σώμα και συνεργάστηκε με τον οπλαρχηγό Στέργιο Βλάχβεη, καθώς και με τους αξιωματικούς Β. Παπακώστα και Γ. Γαλανόπουλο που δρούσαν στη ευρύτερη περιοχή. Τον Ιούλιο του 1908 με την επανάσταση των Νεότουρκων και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, παρέδωσε τα όπλα. Σύντομα όμως, διαπίστωσε τα σχέδια των Νεότουρκων που επιδίωκαν να εξοντώσουν τους παλιούς Μακεδονομάχους και να εκτουρκίσουν εθνικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι, ανέλαβε πάλι ένοπλη δράση και εκτέλεσε δύο Οθωμανούς χωροφύλακες στο Χολομώντα κοντά στην Λιαριγκόβη (Αρναία). Δημιούργησε νέα ένοπλη ομάδα με τους συμπατριώτες του Αστέριο Γιαννάκη και Παραδείση Καραμούζη, καθώς και τον Βρασταμινό Χριστόδουλο Καρατζόβαλη και το ίδιο έτος, εξόντωσαν συμμορία Τουρκαλβανών που μετέφεραν όπλα για τον εξοπλισμό των Τούρκων, κοντά στο Μεταγγίτσι. Το Νεοτουρικό κομιτάτο τον επικήρυξε, ενώ δολοφονήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1909 στη γενέτειρά του.
Νίκος Γκατζογιάννης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1939 στον Λιά (πρώην "Λειάς"), χωριό του δήμου Φιλιατών Θεσπρωτίας και το 1949 διέφυγε στις ΗΠΑ με τις τρεις αδελφές του, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η μητέρα του εκτελέστηκε από δικαστήριο του ΔΣΕ αφού κατηγορήθηκε για την οργάνωση φυγάδευσης των τεσσάρων παιδιών της και συγγενών της ενάντια στη τότε πολιτική του ΔΣΕ.
Σπούδασε με υποτροφία στη Σχολή Δημόσιας Επικοινωνίας του πανεπιστημίου της Βοστόνης. Το 1964 πήρε μεταπτυχιακό τίτλο από το πανεπιστήμιο Κολούμπια και ξεκίνησε τη δημοσιογραφια από το πρακτορείο Associated Press και τις εφημερίδες The Boston Herald Traveller, The Wall Street Journal και The New York Times. Έγραψε τρία βιβλία για το οργανωμένο έγκλημα και δύο μυθιστορήματα. Του απονεμήθηκαν τα βραβεία Hearst, Page One Award της Newspaper Guild και Sigma Delta Chi. 
Το 1983 έγραψε βιβλίο για τα γεγονότα της εκτέλεσης της μητέρας του με τον τίτλο  "Ελένη". Το βιβλίο έτυχε διεθνούς αναγνώρισης, όμως στην Ελλάδα συνάντησε σκληρές αντιδράσεις, ενώ ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δεν έδωσε άδεια για τα γυρίσματα σε ταινία.
Η "Ελένη" μεταφράστηκε σε είκοσι έξι γλώσσες, προτάθηκε για καλύτερη βιογραφία από την Εθνική Ένωση Βιβλιοκριτικών και έλαβε το βραβείο Heinemann ως το καλύτερο βιβλίο του 1984, από τη Βασιλική Λογοτεχνική Εταιρεία της Μεγάλης Βρετανίας, το 1985 μεταφέρθηκε στον κινηματογραφο με πρωταγωνιστές τους Τζον Μάλκοβιτς και Κέιτ Νέλιγκαν.
Είναι μέλος του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού, ενώ το 1988 τιμήθηκε από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο με τη διάκριση του Άρχοντα, Διδάσκαλου του Γένους.
Έχει υπάρξει πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας.

Κριτική

Είχε κατηγορηθεί για τη στάση του απέναντι στην Ελληνική Χούντα  αντίθετα ο Σωτήρης Κούβελας είχε αναφέρει ότι ο Γκατζογιάννης "είχε πολεμήσει τη δικτατορία όσο κανένας δημοσιογράφος", ενώ είχε δημοσιεύσει πολλά άρθρα ενάντια στο καθεστώς της Χούντας.
Μέλαν σώμα

Η λάβα

Στην εικόνα φαίνεται μια ποσότητα λάβας pahoehoe, ενός είδους βαλσατικής λάβας. Η θερμοκρασία της μπορεί να υπολογιστεί από το χρώμα της. Το αποτέλεσμα του υπολογισμού συμφωνεί με τις πειραματικές μετρήσεις για λάβα θερμοκρασίας από 1000 οC μέχρι 1200 οC.

Προηγούμενοι ερευνητές

Πριν από τον Κίρχοφ μερικοί άλλοι ερευνητές είχαν κάνει λόγο για τη σχέση μεταξύ της εκπομπής και της απορρόφησης ακτινοβολίας από τα διάφορα σώματα:
Το 1804 ο Τζον Λέσλη (John Leslie), πειραματιζόμενος με την θερμική ακτινοβολία, έδειξε πως η εκπομπή ακτινοβολίας ενός σώματος είναι ανάλογη με το δείκτη απορρόφησής του. Κατασκεύασε ένα κυβικό δοχείο το οποίο γέμισε με νερό σε θερμοκρασία βρασμού, του οποίου η μια πλευρά ήταν βαμμένη μαύρη και η άλλη αποτελείτο από ένα πολύ λείο μέταλλο, ενώ οι υπόλοιπες δύο από χαλκό. Έδειξε ότι η ακτινοβολία που απορροφούσε η μαύρη πλευρά ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που απορροφούσε η λεία πλευρά. Το όργανο αυτό ονομάστηκε κύβος του Λέσλη. Δημοσίευσε τα συμπεράσματά του σε ένα άρθρο με τίτλο «Experimental Enquiries into the Nature and Properties of Heat».
Το 1858, ο Balfour Stewart, σε μια εργασία του στη Βασιλική Ακαδημία του Εδιμβούργου (Royal Society of Edinburgh) με τίτλο “An account of some experiments on radiant heat”, βασισμένη τόσο σε εμπειρικά όσο και σε θεωρητικά επιχειρήματα, ισχυρίστηκε ότι η εκπομπή ακτινοβολίας από ένα θερμαινόμενο σώμα δεν είναι επιφανειακό φαινόμενο αλλά λαμβάνει χώραν στο εσωτερικό του σώματος, και πως η εκπομπή ισούται με την απορρόφηση του για όλα τα μήκη κύματος.
Στροβιλισμός

Στον διανυσματικό λογισμό, ο στροβιλισμός είναι ένας διανυσματικός τελεστής ο οποίος περιγράφει την διαφορική περιστροφή ενός τριδιάστατου διανυσματικού πεδίου. Σε κάθε σημείο του πεδίου, ο στροβιλισμός αυτού του πεδίου αναπαριστάται από ένα διάνυσμα. Οι ιδιότητες αυτού του διανύσματος (μέτρο και κατεύθυνση) χαρακτηρίζουν την περιστροφή σε αυτό το σημείο.
Σκολλ

Στη σκανδιναβική μυθολογία, ο Σκολλ (Αρχαία σκανδιναβικά "Προδοσία") είναι ένας τερατώδης λύκος (βαργκρ) που κυνηγάει τα άλογα Άρβακρ και Αλσβίδρ, που σέρνουν το άρμα που περιέχει τον ήλιο (την Σολ) μέσα στον ουρανό κάθε μέρα, προσπαθώντας να τη φάει (την Σολ). Ο Σκολλ έχει έναν αδελφό, τον Χάτι, που κυνηγάει τον Μάνι, το φεγγάρι. Στο Ράγκναροκ, τόσο ο Σκολλ όσο και ο Χάτι θα πετύχουν στις αποστολές τους.
Ο Σκολλ, υπό ορισμένες περιστάσεις, χρησιμοποιείται ως αντικείμενο (heiti) για έμμεση αναφορά στον πατέρα (τον Φένριρ) και όχι στον γιο. Αυτή η ασάφεια δουλεύει και προς την άλλη κατεύθυνση, όπως για παράδειγμα στο Βαφθρούδνισμαλ, όπου υπάρχει μπέρδεμα στη στροφή 46, όπου ο Φένριρ λαμβάνει τα χαρακτηριστικά κυνηγιού του ήλιου του γιου του Σκολλ. Αυτό μπορεί να οφείλεται κυρίως στη χρήση του Χρόδβιτνιρ και του Χροδβίτνισσον για αναφορά στον Φένριρ και στους γιους του.
Ρογήρος Βερνάρδος Β΄ της Φουά

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ραϋμόνδου-Ρογήρου κόμη της Φουά και της Φιλίππας δε Μονκάδα. 
Διαδέχθηκε τον πατέρα του. Έκανε το όνομά του γνωστό, όταν το 1217 υπεράσπισε το κάστρο τού Μονγκρανιέ για έξι εβδομάδες ενάντια στη σφοδρή επίθεση τού Σίμωνα των Μονφόρ κόμη τού Λέστερ. Το ίδιο έτος διακρίθηκε στην πολιορκία της Τουλούζης. Το 1220 συνέδραμε τον πατέρα του στην ανακατάληψη τού Λαβώρ και τού Πυυλοράν και ήταν επιδέξιος στο να βοηθήσει τον πατέρα του να ανακτήσει τις χαμένες ιδιοκτησίες του. 
Τη στιγμή που διαδέχθηκε τον πατέρα του, αυτός και ο Ραϋμόνδος Ζ΄ νέος κόμης της Τουλούζης, πολιόρκησαν την Καρκασσόν. Το 1224 οι Σταυροφόροι των Αλβιγινών παραδόθηκαν και ο πόλεμος έληξε· κάθε κύριος στον νότο ειρήνευσε με την Εκκλησία. Όμως το 1226 ο Λουδοβίκος Η΄ ο λέων, νέος βασιλιάς της Γαλλίας, ανανέωσε τη διαμάχη με σκοπό να ενισχύσει τα βασιλικά του δικαιώματα στο Λανγκεντόκ. Ο Ρογήρος-Βερνάρδος Β΄ προσπάθησε να κρατήσει την ειρήνη, αλλά ο βασιλιάς απέρριψε την πρεσβεία και οι κόμητες της Φουά και της Τουλούζης ανέλαβαν πάλι τα όπλα. Ο Ρογήρος-Βερνάρδος Β΄ και ένα μικρό σώμα από υποτελείς του απετέλεσαν έναν θύλακα αντίστασης στο Λιμού από τον Ιούνιο τού 1226 ως τον Ιούνιο τού 1227, αλλά η διαμάχη ήταν περισσότερο μία σειρά από μη συνεχόμενες αψιμαχίες. Τον Ιανουάριο τού 1229 ο Ραϋμόνδος Ζ΄ υπέγραψε τη συμφωνία τού Μω με τον Λουδοβίκο Η΄ και τον διάδοχο εκείνου, τον Λουδοβίκο Θ΄. Από τον Μάρτιο/Απρίλιο τού 1227 ο Ραϋμόνδος-Βερνάρδος Β΄ είχε αφοριστεί· ο μόνος σύμμαχός του είχε φύγει και ένας νέος βασιλικός στρατός είχε έλθει στο πεδίο εναντίον του, έτσι ζήτησε να παραδοθεί. Με τη συμφωνία που ακολούθησε, έλαβε πίσω το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του, όχι όμως το Μιρπουά, που είχε πιο πριν τόσο σκληρά πολεμήσει για την ανάκτησή του.
Η σύζυγός του, υποκόμισσα τού Καστελμπό, ήταν οπαδός των Καθαρών. Όταν οι σχέσεις με τη Γαλλία το επέτρεπαν, ο κόμης της Φουά επικεντρωνόταν στην επέκταση και οχύρωση προς τον νότο. Οχύρωσε τις πόλεις που φρουρούσαν το πέρασμα στην Ανδόρρα και το Ουρζέλ και περιήλθε σε διένεξη με τον επίσκοπο τού Ουρζέλ για την κοιλάδα τού Καμποέ το 1233. Εναντιώθηκε στην Ιερά Εξέταση και ήλθε γι' αυτό σε έριδα με τον επίσκοπο το 1239. Δεν ενεπλάκη στη σύγκρουση τού Ραϋμόνδου Β΄ των Τρανκαβέλ, αν και διαπραγματεύτηκε μία έντιμη συμφωνία το 1240. 
Τελείωσε τις ημέρες του σε ειρήνη με την ιδρυθείσα εκκλησία, αν και είχε αφοριστεί για δεύτερη φορά το 1239. Έλαβε το μοναχικό σχήμα στο αββαείο τού Μπουλμπόν και ετάφη εκεί το 1241. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρογήρος Δ΄, που είχε νυμφευτεί με την υποκόμισσα της Καρδόνα.
Αρμορική

Η Αρμορική (γαλλικά: Armorique, λατινικά Armorica) είναι όνομα κελτικής προέλευσης, το οποίο χαρακτήριζε κατά την αρχαιότητα το έδαφος που βρίσκονταν στη βορειοδυτική περιοχή της Γαλατίας, από τις εκβολές του ποταμού Λίγηρα έως τις εκβολές του Σηκουάνα,δηλαδή η σημερινή Βρετάνη.
Οι συγγραφείς του τέλους της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και αρχής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την παρουσιάζουν ως κατοικημένη από επτά γαλατικές φυλές, τις οποίες αναφέρει και ο Ιούλιος Καίσαρ.

Ετυμολογία

Ο όρος προήλθε από την κελτική λέξη armor=παραθαλάσσιος (ar=επί, mor=θάλασσα). Αυτό το παραθαλάσσιο τμήμα της Γαλατίας με την ενδοχώρα του, ονομάζονταν ήδη από τους Γαλάτες Aremorica, που σημαίνει  «χώρα που βλέπει στη θάλασσα», χώρα των Αρμορικανών  (Aremorici ) «εκείνοι που ζουν μπροστά στη θάλασσα, κοντά στη θάλασσα»: Armorica ήταν η λατινικοποίηση αυτού του όρου.
Γεώργιος Σιβετίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1913 και καταγόταν από οικογένεια προσφύγων του Πόντου. Σε ηλικία 7 ετών εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Κιλκίς και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ.  Στο Κιλκίς υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος επί δεκαετία, ως το 1946 και έπειτα στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, από το 1946 ως το 1950, οπότε παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στη δικηγορία. Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Δήμου Θεσσαλονίκης από το 1955 ως το 1959.
Από τις 19 Ιουνίου 1965 ως 13 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς διορίστηκε ως Νομάρχης Σερρών. Έπειτα μετατέθηκε και υπηρέτησε ως Νομάρχης Ευρυτανίας. Για την ευδόκιμη άσκηση των καθηκόντων του τιμήθηκε με το Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα.
Στις 13 Νοεμβρίου 1965 διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 25 Φεβρουαρίου 1966.
Έγινε έπειτα Νομάρχης Γρεβενών (1967) και Χαλκιδικής ως τον Μάιο του 1967. Μετά την επιβολή της χούντας το 1967, παύτηκε από νομάρχης και επανήλθε στη δικηγορία. Κατά την περίοδο της χούντας ανέλαβε την υπεράσπιση πολλών διωκομένων από το καθεστώς και στο δημοψήφισμα του 1973 τάχτηκε σθεναρά υπέρ του "όχι".
Μετά την παραίτηση του Γεώργιου Χ. Χιονίδη προκειμένου να πολιτευτεί στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές ανέλαβε Νομάρχης Πιερίας, υπηρετώντας από τον Οκτώβριο του 1974 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1976. Αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησής του (έχοντας συμπληρώσει το όριο ηλικίας) την 1η Ιανουαρίου 1977.
Στις εκλογές του 1981 συνέστησε ειδική ομάδα μαζί με τον φίλο του, Θεόφιλο Καμπερίδη, πρώην βουλευτή Πιερίας, υποστηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ..
Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 16 Αυγούστου 1986 και κηδεύτηκε στη συμπρωτεύουσα.
Χουάν Μανουέλ Σάντος

Σταδιοδρομία

Σπούδασε στο ιδιωτικό κολέγιο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Σαν Κάρλος. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας και είναι μέλος της Αδερφότητας Δέλτα Ύψιλον. Αποφοίτησε το 1973 με πτυχίο στα Οικονομικά και στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα στο London School of Economics και από εκεί απέκτησε πτυχίο Μάστερ στην Οικονομική Ανάπτυξη το 1975, ενώ πήρε και δεύτερο Μάστερ, στη Δημόσια Διοίκηση, από τη Σχολή Διοικήσεως Τζον Φ. Κένεντι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ το 1981. 
Υπηρέτησε ως υπουργός Διεθνούς Εμπορίου κατά τη διακυβέρνηση του προέδρου Σέσαρ Γκαβίρια από το 1991 ως το 1994, και υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας του Άντρες Παστράνα από το 2000  ως το 2002. 
Το 1994 ίδρυσε το Ίδρυμα Ορθής Διοίκησης.Ο οργανισμός αυτός πρότεινε μεταξύ άλλων μια αποστρατιωτικοποημένη ζώνη και τη διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών με τους αριστεριστές αντάρτες του FARC.
Το 2000 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών από τον πρόεδρο Άντρες Παστράνα.
Από τις 19 Ιουλίου 2006 έως τις 18 Μαΐου 2009 ήταν υπουργός Άμυνας. Στις 4 Νοεμβρίου 2008 ο Σάντος παραδέχθηκε ότι ο στρατός είχε διαπράξει εξωδικαστικές εκτελέσεις και υποσχέθηκε να επιλύσει το θέμα. Έπειτα από εσωτερική ΕΔΕ στους χώρους του στρατού 27 αξιωματικοί, μεταξύ των οποίων και 3 στρατηγοί και 11 συνταγματάρχες, απολύθηκαν ως υπαίτιοι για διοικητικά σφάλματα και ατασθαλίες κατά την αναφορά θυμάτων του εχθρού. Έπειτα από τα γεγονότα, παραιτήθηκε ο διοικητής του Εθνικού Στρατού της Κολομβίας. Ως το Μάιο του 2009 είχαν καταδικαστεί συνολικά 67 στρατιώτες και είχαν συλληφθεί περισσότεροι από 400, αναμένοντας τη δίκη τους.

Πρόεδρος

Στις 20 Ιουνίου 2010, μετά τη διεξαγωγή δύο γύρων ψηφοφορίας στις προεδρικές εκλογές, ο Σάντος εξελέγη πρόεδρος της χώρας του και ορκίστηκε στις 7 Αυγούστου 2010 εν μέσω διπλωματικής κρίσης με τη Βενεζουέλα, η οποία επιλύθηκε σύντομα.
Ο Σάντος επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές του δεύτερου γύρου, στις 14 Ιουνίου 2014, με ποσοστό 
50,9% των ψήφων έναντι 45% του αντιπάλου του, Όσκαρ Σουλουάγα.
Μετά την επανεκλογή του, ορκίστηκε για μια δεύτερη θητεία, στις 8 Αυγούστου 2014.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2007–08

Β κατηγορία

Στην Β κατηγορία μετείχαν 28 ομάδες χωρισμένες σε δυο ομίλους.

Γ κατηγορία

Στην Γ κατηγορία μετείχαν 26 ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους.

Κύπελλο Ηλείας

Τελικός
02 Απριλίου 2008 Πανηλειακός - Α.Ο Κάστρο 1-0 - εθνικό γήπεδο Πύργου -
Citroën Dyane

Αμάξωμα

Όπως και το 2CV, το Citroën Dyane είχε αμάξωμα 2 όγκων landaulet, δηλαδή με αποσπώμενη υφασμάτινη ηλιοροφή που εκτεινόταν σε όλο το μήκος της οροφής, ίδιας διάταξης με του 2CV. Μοιραζόταν το ίδιο σασί και τους ίδιους κινητήρες με το 2CV, καθώς και την προηγμένη ανεξάρτητη και στους 4 τροχούς ανάρτησή του, ενώ είναι αξιοσημείωτο ότι το μεταξόνιο των δύο μοντέλων ήταν ακριβώς το ίδιο, στα 2.400 χιλιοστά. Ωστόσο, το Dyane είχε κάποιες αισθητικές διαφορές από το 2CV, όπως οι συμβατικοί στρογγυλοί προβολείς που ενσωματώθηκαν στα μπροστινά φτερά και σφραγίστηκαν με έναν τετράγωνο δακτύλιο από χρώμιο (σε αντίθεση με τους παλαιομοδίτικους, ξεχωριστούς από το σασί, προβολείς του 2CV), τα πιο σύγχρονης αισθητικής μπροστινά φλας και τα στάνταρ διακοσμητικά στις ζάντες, επίσης από χρώμιο.

Μεταγενέστερες βελτιώσεις

Η παραγωγή του Dyane ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1967. Τα πρώτα μοντέλα προσφέρονταν μόνο με τον γνωστό από το 2CV κινητήρα, επίπεδο 2-κύλινδρο, κυβισμού 425 cm³ και ισχύος 21 hp στις 5.500 rpm, με τελική ταχύτητα 100 km/h. Τον Ιανουάριο του 1968, λανσαρίστηκε το Dyane 6, με τον κινητήρα M4 των 602 cm³, ισχύος 28 hp στις 5.400 rpm, από το Ami 6, επιτυγχάνοντας έτσι τελική ταχύτητα 110 km/h. Τον Μάρτιο του 1968, η αρχική βασική έκδοση του Dyane με τα 425 cm³ αντικαταστάθηκε από το Dyane 4. Η νέα αυτή έκδοση έφερε έναν εντελώς καινούριο κινητήρα 435 cm³, ισχύος 26 hp. Όπως και στο 2CV, όλοι οι κινητήρες του Dyane ήταν αερόψυκτοι και επίπεδοι δικύλινδροι, βενζίνης.
Μέσα στο 1969, ο κινητήρας του Dyane 6 ενισχύθηκε κατά 5 ίππους, φτάνοντας έτσι τους 33 hp, ενώ το 1970 η ισχύς του έφτασε τους 35 hp. Το ίδιο έτος, όλα τα Dyane απέκτησαν στάνταρ τρίτο πλαϊνό κρύσταλλο, όπως συνέβη ταυτόχρονα και με την ισχυρότερη έκδοση του 2CV, το 2CV6.
Δύο επιπλέον βελτιώσεις έλαβαν χώρα στα επόμενα χρόνια: το 1975 η μπροστινή γρίλια επανασχεδιάστηκε και το 1978 η αποκλειστική πλέον έκδοση Dyane 6 απέκτησε στάνταρ μπροστινά δισκόφρενα, καθώς η παραγωγή του Dyane 4 είχε σταματήσει το 1976.

Αντικατάσταση του Dyane

Τελικώς και το Dyane 6 σταμάτησε να παράγεται τον Ιούνιο του 1983, λήγοντας οριστικά την 16-χρονη εμπορική πορεία του Dyane, αν και η παραγωγή της επαγγελματικής έκδοσης Acadiane έφτασε έως τον Ιούλιο του 1987. Επισήμως, το Dyane και το Citroën Ami αντικαταστάθηκαν από το Citroën Visa του 1978 - 1988 και, σε μικρότερο βαθμό, από το Citroën Axel, που διατέθηκε σε ορισμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης μεταξύ του 1984 και του 1990.
Ευήμερος ο Μεσσήνιος

Βιογραφία

Με παραγγελία του Κασσάνδρου, ο Ευήμερος ταξίδεψε στη νήσο Παγχαία του Περσικού Κόλπου. Στο έργο του Ιερή Αναγραφή περιγράφει τη ζωή των κατοίκων του νησιού αυτού, ισχυριζόμενος ότι ήταν Κρητικοί που μεταφέρθηκαν εκεί με εντολή του ίδιου του Δία, και ζούσαν στην Παγχαία με καθεστώς κοινοκτημοσύνης. Την «αναγραφή» αυτή ο Ευήμερος αφήνει να εννοηθεί ότι τη διάβασε σε βωμό της Πανάρας, της πρωτεύουσας της Παγχαίας, και έγραφε ότι ο Ουρανός, ο Κρόνος και ο Ζεύς υπήρξαν βασιλιάδες της Παγχαίας και θεοποιήθηκαν μετά τον θάνατό τους.
Ξεκινώντας από αυτό, ο Ευήμερος διαμόρφωσε τη θεωρία που έγινε γνωστή ως Ευημερισμός, δηλαδή τη θεωρία ότι οι θεοί ήταν κάποτε άνθρωποι και στη συνέχεια θεοποιήθηκαν. Η θεωρία αυτή μεταφράστηκε από τον Κόιντο Έννιο (Quintus Ennius, 239 - περ. 169 π.Χ.) στα Λατινικά, προκάλεσε ωστόσο αντιδράσεις ιερέων και φιλοσόφων. ο Ευήμερος δέχθηκε ιδιαίτερη κριτική, συγκεκριμένα ο Πλούταρχος στο έργο του Περί Ίσιδος και Οσίριδος τον αποκαλεί άθεο. Ο Διόδωρος Σικελιώτης (6.1) και ο Λακτάντιος διέσωσαν αποσπάσματα του έργου του.
Βιοπολυμερές

Τα Βιοπολυμερή είναι πολυμερή που παράγονται από ζωντανούς οργανισμούς. Με άλλα λόγια, τα βιοπολυμερή είναι πολυμερικά βιομόρια. Τα βιοπολυμερή περιέχουν μονομερείς μονάδες που συνδέονται με ομοιοπολικό δεσμό για να σχηματίσουν μεγαλύτερες δομές. Υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες βιοπολυμερών, που κατατάσσονται σύμφωνα με τις μονομερείς μονάδες που χρησιμοποιούνται και τη δομή που σχηματίζεται: τα πολυνουκλεοτίδια (RNA και DNA), τα οποία είναι μακριά βιοπολυμερή που αποτελούνται από 13 ή περισσότερα νουκλεοτιδικά μονομερή, τα πολυπεπτίδια που είναι μικρά πολυμερή αμινοξέων και οι πολυσακχαρίτες, δομές υδατανθράκων. Άλλα παραδείγματα βιοπολυμερών περιλαμβάνουν το καουτσούκ, τη σουβερίνη, τη μελανίνη και τη λιγνίνη.
Η κυτταρίνη είναι η πιο κοινή οργανική ένωση και βιοπολυμερές στη Γη. Σχεδόν το ένα τρίτο του φυτικού υλικού είναι κυτταρίνη. Το περιεχόμενο κυτταρίνης του βαμβακιού είναι 90% ενώ για το ξύλο είναι 50%.