google/wiki40b huggingface dataset:
Κορφή

Τοποθεσία

Η Κορφή βρίσκεται 17 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 550 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με τον Λιμνάτη, στα βόρεια με το Καπηλειό, στα ανατολικά με τη Γεράσα, στα νοτιοανατολικά με την Απεσιά και στα νότια με την Παραμύθα.

Φυσικό περιβάλλον

Η καλλιεργήσιμη έκταση της Κορφής περιλαμβάνει αμπέλια, δημητριακά, νομευτικά φυτά, αμυγδαλιές, χαρουπιές και ελιές. Οι μεγάλες ακαλλιέργητες εκτάσεις αποτελούνται από άγρια φυσική βλάστηση με αγριοελιές, σχινιές, αγριοχαρουπιές και σπαλαθκιές.

Ιστορία

Η οικισμός της Κορφής μέχρι το 1969 βρισκόταν 2 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της σημερινής τοποθεσίας του χωριού. Λόγω κατολισθήσεων που προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές στα σπίτια του χωριού, η κυβέρνηση αποφάσισε τη μεταστέγαση του χωριού σε υψηλότερο σημείο.
Το παλιό χωριό δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικούς χάρτες ή πηγές. Το πιθανότερο είναι να χωριό να δημιουργήθηκε την εποχή της Τουρκοκρατίας. Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός ότι ήταν κτισμένο στην κορυφή (κορφή) ενός βουνό.
Κροατικοί Σιδηρόδρομοι

Οι Κροατικοί Σιδηρόδρομοι (κροατικά: Hrvatske Željeznice) είναι η εθνική εταιρεία που διαχειρίζεται τους σιδηρόδρομους της Κροατίας. Η Κροατία είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Σιδηροδρόμων (UIC), με κωδικό χώρας το 78.

Τροφοδοσία του δικτύου

Η αρχική απόφαση στην πρώην Γιουγκοσλαβία ήταν να χρησιμοποιηθούν 3 kV DC (υψηλής τάσεως συνεχές ρεύμα) για την ηλεκτροκίνηση του σιδηροδρομικού δικτύου. Αυτό έγινε στη γραμμή Ριέκα-Ζάγκρεμπ, όπου η ορεινή περιοχή Γκόρσκι Κόταρ είχε ανάγκη για πιο ισχυρά τρένα από τα παραδοσιακά ντιζελοκίνητα.
Για τον εκσυγχρονισμό της σιδηροδρομικής γραμμής Ζάγκρεμπ-Βελιγραδίου χρησιμοποιήθηκε ένα σύστημα ηλεκτροδότησης των 25 kV/50 Hz. Η ηλεκτροδότηση σε άλλες γραμμές της Κροατίας, στη συνέχεια, έγινε αποκλειστικά με 25 kV/50 Hz. Αργότερα, το μεγαλύτερο μέρος της γραμμής Ζάγκρεμπ-Ριέκα επανηλεκτροδοτήθηκε με 25 kV/50 Hz, αν και μέχρι το Δεκέμβριο του 2012 εξακολουθούσε να υπάρχει ένα μέρος του δικτύου που χρησιμοποιούσε ενέργεια κάτω των 3 kV DC.
Όλα τα συστήματα σιδηροδρομικής ισχύος στην Κροατία είναι αποκλειστικά του τύπου εναέριας αλυσοειδούς γραμμής.
Λάζαρ Αρσενίεβιτς

Βιογραφία

Ήταν μορφωμένος και κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης μαθητής του σχολείου που ιδρύθηκε από τον Γιοβάν Τζούκοβιτς. Καθηγητής του εκεί ήταν ο Λάζαρ Βοΐνοβιτς (1783-1812).
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης το 1813 πήγε στην εξορία όπου έζησε στο Νίβισαντ της τότε Αυστροουγγαρίας και στη συνέχεια τη Ρωσία όπου έζησε πάνω από δέκα χρόνια. Στην εξορία ήταν και οι εξέχοντες ηγέτες των Σέρβων ανταρτών όπως ο Καραγιώργης, ο  Λούκα Λαζάρεβιτς, ο Βούλομ Ίλιτς, ο Σάβα Φιλίποβιτς και άλλοι, και δίδασκαν Σέρβους πρόσφυγες. 
Επέστρεψε στη Σερβία το 1827 και άρχισε τη δημόσια υπηρεσία. Πρώτα υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο Ποζάρεβατς, στο Κλάδοβο, στο Κραγκούγιεβατς, το Βελιγράδι και το Σμεντέρεβο. Μετά την δυναστική αναταραχή στη Σερβία το 1842 ανέβηκε με ταχείς ρυθμούς στη δημόσια υπηρεσία. Μέλος του συμβουλίου έγινε το 1842 και διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη (1846 - 1847), υπουργός παιδείας και δικαιοσύνης (1848), εκ νέου υπουργός παιδείας (1852 - 1854). Το 1858 η νέα δυναστική αναταραχή στη Σερβία είχε αρνητική επίδραση στην πολιτική του σταδιοδρομία. Μετά από μια σύντομη κράτηση στην φυλακή με άλλους συμβούλους της κυβέρνησης στο στρατιωτικό νοσοκομείο στο Βελιγράδι αποσύρθηκε από την πολιτική το 1858. 
Στη συνέχεια αφιερώθηκε στη συγγραφή απομνημονευμάτων (1858-1864) και του Γκαρασάνιν. Στην ιστοριογραφία άφησε μόνο ένα έργο του που έγραψε μετά τη συνταξιοδότηση του, την ιστορία της σερβικής εξέγερσης. Η σημασία της εργασίας του είναι ότι το έγραψε χρησιμοποιώντας πολλές αυθεντικές ιστορικές πηγές και υλικό. Ταυτόχρονα, η ακλόνητη αγάπη του για τον Καραγιώργη και η έντονη πολεμική στάση απέναντι σε ορισμένα ιστορικά στοιχεία και συγγραφείς (ο Βουκ Κάρατζιτς για παράδειγμα) οδηγούν στην υπόθεση ότι το έργο του περιέχει πολλά στοιχεία από υλικό πολιτικών. Το έργο του αυτό εκδόθηκε πρώτη φορά το 1898, και δεύτερη έκδοση το 1899. Εκτός από αυτό το έργο έγραψε ένα άρθρο για τον Καραγιώργη που εκδόθηκε το 1854 .
Τίτος Φλάβιος Σαβίνος (πατέρας του Βεσπασιανού)

Βιογραφία

Ήταν γιος του Τίτου Φλάβιου Πέτρο και της Τερτούλλας, κόρης του Τερτούλλου. Ανήκε στην τάξη των ιππέων (eques) και ήταν από το Ρεάτε της Σαβινίας, στην περιοχή Λάτιο της κεντρικής Ιταλίας. Υπηρέτησε ως αξιωματούχος δασμών και έπειτα ως τραπεζίτης στην επαρχία της Ασίας, όπου τιμήθηκε με τη διάκριση τού "Έντιμου Συλλέκτη Φόρων" και έπειτα ως τραπεζίτης στο Αβέντικουμ, πρωτεύουσα των Ελβέτιων στη Γαλατία, όπου απεβίωσε.
Έννιο Κουιρίνο Βισκόντι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1751 στην Ρώμη. Πατέρας του ήταν ο Τζιοβάνι Μπαττίστα Αντόνιο Βισκόντι, έφορος των αρχαιοτήτων. Ο Έννιο εργάστηκε υπό την επίβλεψη του πατέρα του για την έκδοση καταλόγου της συλλογής των Μουσείων του Βατικανού, και αργότερα ανέλαβε την συνέχιση του έργου του πατέρα του. Διετέλεσε συντηρητής των Μουσείων του Καπιτολίνου στην Ρώμη και πρέσβης της βραχύβιας Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Κατέφυγε ως πολιτικός πρόσφυγας στο Παρίσι, όπου διορίστηκε διευθυντής της αρχαιολογικής συλλογής του Λούβρου. Το 1803 ανέλαβε καθηγητής και μέλος του Γαλλικού Ινστιτούτου (Institut de France). Απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου 1818 στο Παρίσι. Γιος του ήταν ο Γάλλος αρχιτέκτονας Λουί Βισκοντί.
Σημαία της Ερυθραίας

Η σημαία της Ερυθραίας χρησιμοποιεί το μοτίβο της σημαίας του Μετώπου για την Απελευθέρωση του Λαού της Ερυθραίας, με το κίτρινο στεφάνι με 14 φύλλα με το γυρισμένο προς τα πάνω κλαδί ελιάς να προέρχεται από τη σημαία του 1952. Η σημαία κυριαρχείται από ένα κόκκινο τρίγωνο και άλλα μικρότερα συμπληρωματικά, χρώματος πράσινου και μπλε, πάνω και κάτω από το κόκκινο. Το πράσινο συμβολίζει την ευφορία της χώρας, το μπλε τον ωκεανό και το κόκκινο το αίμα που χύθηκε στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Καθιερώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1995. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 23 Μαΐου του 1997.
Άλκηστη Αβραμίδου

Καριέρα

Η Άλκηστη Αβραμίδου βρίσκεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς από πολύ μικρή ηλικία. Με την ομάδα του Ολυμπιακού έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής πέντε πρωταθλήματα Ελλάδος, ένα Πρωτάθλημα Ευρώπης (2015) και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Len Trophy (2014). Η κατάκτηση του Len Trophy ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για τον ερυθρόλευκο σύλλογο καθώς αποτελούσε το πρώτο διεθνές τρόπαιο που κατακτούσε η ομάδα από την ίδρυσή της και μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Η Άλκηστη Αβραμίδου παραμένει στην ομάδα του Πειραιά μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Άλκηστη Αβραμίδου είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης  της Ελλάδας με την οποία έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, το 2011 κατέκτησε με την Εθνική Ελλάδος το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης της Σανγκάης.
Ανκερίτης

Εμφάνιση, παραγενέσεις

Σχηματίζεται από την ήπια μεταμόρφωση σιδηρομιγών πετρωμάτων (σιδηρολίθων) και ζωνωδών σιδηρομιγών ιζηματογενών αποθέσεων, σε καρμπονατίτες καθώς και από την υδροθερμική εξαλλοίωση ανθρακικών ιζημάτων ή υδροθερμικών θειούχων ορυκτών. Η δομή του είναι όμοια με αυτή του δολομίτη: Εναλλασσόμενα «στρώματα» ανθρακικών ομάδων με «στρώματα» κατιόντων των μετάλλων που συμμετέχουν στη δομή του ορυκτού. Η εναλλαγή των μεταλλικών κατιόντων - κυρίως μεταξύ ασβεστίου και σιδήρου - είναι υπεύθυνη για τη χαμηλού βαθμού συμμετρία που εμφανίζουν οι κρύσταλλοί του, οι οποίοι είναι μονάξονες, με αποτέλεσμα να μην εμφανίζουν πλεοχρωισμό.
Σχετίζεται με δολομίτη (αποτελώντας παραμικτική σειρά με αυτόν), σιδηρίτη και κουτνοχορίτη , με τον οποίο επίσης σχηματίζει παραμικτική σειρά.
Ανευρίσκεται σε πλείστα σημεία της Γης. Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του στην Αυστρία (περιοχές Erzberg, Eisenerz και Gollrad του Στάιερμαρκ (Steiermark)), στην Ιβρέα της Ιταλίας, τη Γερμανία, τη Γαλλία, στο Όλνταμ (Oldham) της Βρετανίας, την Τσεχία, τις Πολιτείες Κοννέκτικατ, Αρκάνσας και Κολοράντο των ΗΠΑ, την Κολομβία, τη Χιλή και το μεταλλείο Tui της Νέας Ζηλανδίας (αξιοσημείωτα μεγάλοι κρύσταλλοι).
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα περισσότερα από τα μεταλλεία Λαυρίου, τη Σέριφο, τη Σύρο και την Τήνο (παραλία Απηγανιάς).
775 Λυμιέρ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Λυμιέρ εκτιμάται σε 33,59 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,1083. Ο Λυμιέρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 6 λεπτά.
Χαφσά Χατούν (σύζυγος του Βαγιαζήτ Α΄)

Ζωή

Η Χαφσά Χατούν γεννήθηκε πριν το 1380, κόρη του τελευταίου κυβερνήτη της δυναστείας των Αϊδίνιδων, Φαχρεντίν Ίσα Μπέη. Ήταν παντρεμένη με τον Βαγιαζήτ Α΄ το 1390 μετά την κατάκτηση των Αϊδίνιων. Τα δημόσια έργα της βρίσκονται στο έδαφός του πατέρα της και μπορεί να έχουν κατασκευαστεί πριν παντρευτεί τον Βαγιαζήτ Α΄. Με τον Βαγιαζήτ Α΄ δεν απέκτησαν παιδιά.

Φιλανθρωπικά Ιδρύματα

Έχτισε ένα σιντριβάνι στην πόλη Τιρέ και το ασκητήριο στο Βαντεμιγιέ, και ένα τζαμί γνωστό ως Χαφσά Χατούν Τζαμί.

Χαφσά Χατούν Τζαμί

Το Χαφσά Χατούν Τζαμί ανατέθηκε από την Χαφσά Χατούν. Χτίστηκε μεταξύ των ετών 1390-1392 από τα χρήματα που έλαβε στην προίκα της. Το τζαμί έχει οικήματα, συσσίτια, κρήνες, λουτρά. Η βασική δομή του τζαμιού έχει καταστραφεί ολοσχερώς μόνο ο μιναρές του τζαμιού υπάρχει. Αλλά είναι επίσης σε κίνδυνο να καταρρεύσει. Το τζαμί βρίσκεται στα νοτιο-ανατολικά των λουτρών και η πλειοψηφία είναι κάτω από το έδαφος.
Πιερ Ογκύστ Αντέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου στο Νεβέρ. Σπούδασε ιατρική και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1786. Υπηρέτησε ως ιατρός. Άρχισε να συντάσσει ένα εγχειρίδιο χημείας, το οποίο ήταν προοδευτικό για την εποχή του. Το 1789 διορίστηκε γραμματέας στο επιστημονικό περιοδικό Annales de Chimie.
Απεβίωσε στις 19 Μαρτίου 1834 στο Παρίσι.
Raising the bar

Παραγωγή

Η σειρά Raising the Bar είχε αρχικά ανακοινωθεί για την TNT να ενταχθεί ως νέα σειρά, τον Ιανουάριο του 2008. Έρχεται στην TNT μέσω ABC Studios και Steven Bochco, ο οποίος λειτουργεί ως παραγωγός, με τον Jesse Bochco ως συν-παραγωγός. Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης περιόδου των 10 επεισοδίων, στις 3 Νοεμβρίου του 2008, η σειρά επέστρεψε τον Ιούνιο του 2009, με τη δεύτερη περίοδο που θα ολοκληρωθεί σε 15 επεισόδια, η οποία ανακοινώθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2008.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το έτος γέννησή του (1430 ή λίγο αργότερα) συνάγεται από τις περιγραφές του στο έργο του, όπου δεν αναφέρει τη Θεσσαλονίκη ως ελεύθερη (έπεσε το 1430). Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος, αλλά για να τονίζει τη λογιοσύνη του χρησιμοποιούσε τον αναγραμματισμό Λαόνικος. Ήταν γιος του Γεωργίου Χαλκοκονδύλη (1390-1466) και ανιψιός του Δημητρίου Χαλκοκονδύλη (1423-1511). Ο πατέρας του κατείχε σημαντικό αξίωμα στην αυλή του φλωρεντινού δούκα των Αθηνών Αντόνιο Ατσαγιόλι. Όταν αυτός πέθανε το 1435, η σύζυγός του Μαρία Μελισσηνή προσπάθησε να διώξει από το Δουκάτο των Αθηνών τους φλωρεντινούς και να το κρατήση υπό ελληνική εξουσία. Γι' αυτό έστειλε τον συγγενή της Γεώργιο Χαλκοκονδύλη στον σουλτάνο Μουράτ Β΄ να την αναγνωρίση νόμιμη διάδοχο του δουκάτου και σε αντάλλαγμα να του δώσει οικογενειακές της κτήσεις στη Μεσσηνία και Λακωνία. Όσό όμως ο Γεώργιος βρισκόταν στο ταξίδι για τις διαπραγματεύσεις με τον Σουλτάνο, μαθαίνοντας οι Αθηναίοι εξεγέρθηκαν κι έδιωξαν την οικογένεια του, τη Μαρία κι έπειτα μόλις επέστρεψε και τον ίδιο το Γεωργιο, μένοντας πιστοί στο γιο του Αντόνιο και νεο δούκα Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι.
H οικογένειά του εγκαταστάθηκε στον Μυστρά, πρωτεύουσα του ομώνυμου Δεσποτάτου. Σύμφωνα με μαρτυρία του Κυριακού του Αγκωνίτη , στις 2 Αυγούστου 1447 ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης ζούσε στην Αυλή του Δεσπότη του Μυστρά Κωνσταντίνου IA Παλαιολόγου. Ο νεαρός Λαόνικος παρακολουθούσε μαθήματα φιλοσοφίας κι ιστορίας από τον υπέργηρο Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα. Ο Ιταλός επισκέπτης τους εντυπωσιασμένος από το Λαόνικο έγραψε οτι ήταν "gregie latinis atque grecis litteris eruditum ("πολυμαθέστατος στα λατινικά κι ελληνικά γράμματα").  Ο Πλήθων του έδωσε το δικό του βιβλίο από τις Ιστορίες του Ηροδότου, γραμμένο το 1318, με ιδιόχειρες σημειώσεις του Πλήθωνα και του Βησσαρίωνα του Τραπεζούντιου από το 1436 για να το αντιγράψει.
Όσο ζούσε ο πατέρας του, απέκτησε κοντά του ιδία πείρα της αυλής των Οθωμανών κι έμαθε αρκετά τούρκικα, πιθανότατα επισκεπτόμενος την Αδριανούπολη(πρωτεύουσά τους πριν την Άλωση) ή και την Κωνσταντινούπολη, όπως προκύπτει από τις περιγραφές του. Κατά το λόγιο ιστορικό Θεόδωρο Σπανδουγίνο, ήταν παρών στη μάχη της Βάρνας (1444), στο στρατόπεδο του Μουράτ Β κοντά στον πατέρα του Γεώργιο που ήταν πια μεταφραστής και γραμματέας στην υπηρεσία των Οθωμανών, ωστόσο η εκδοχή αυτή αμφισβητείται από άλλους μελετητές, μια κι ο Λαόνικος ήταν τότε το πολύ 14 ετών.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) θεωρείται πιθανό απο ιστορικούς όπως ο Κων.Σάθας ότι έφυγε στην Ιταλία όπου ζούσε ήδη ο ξάδερφός του Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, κι ότι παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, ωστόσο δεν είναι γνωστό ούτε το πότε, ούτε το πού ακριβώς. Επίσης δεν υπάρχει καμμία αναφορά στο πρόσωπό του από Ιταλό λόγιο της εποχής εκείνης. Ο βυζαντινολόγος Καλδέλλης θεωρεί, με βαση τον τρόπο περιγραφής οτι ο Λαόνικος ήταν παρών κατα την περιτομή των γιων του Μωάμεθ Β' στην Κωνσταντινούπολη το 1457, δηλ. δεν έφυγε ποτέ στη Δύση κι οτι τελείωσε τη συγγραφή των Ιστοριών του το 1464. Μετά όμως δεν μας είναι γνωστό ούτε το πότε και πού απεβίωσε. Σύμφωνα με αναφορά του Κυριακού του Αγκωνίτη, ζούσε ακόμη το 1487.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β' εθνικής κατηγορίας γυναικών 1997-1998

Το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ γυναικών για τη σεζόν 1997-98 διεξήχθη σε δύο ομίλους, με συμμετοχή 10 ομάδων στον καθένα. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής ως τρίτης κατηγορίας του γυναικείου μπάσκετ καθώς από την σεζόν αυτή δημιουργήθηκε η κατηγορία Α2 σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητές των δύο ομίλων αναδείχθηκαν ο Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων και ο Α.Ο. Σερρών, οι οποίοι ανέβηκαν στην Α2΄, μαζί με τον Λασσάνη Κοζάνης που επικράτησε του Άρη Θήβας στη μάχη των δευτεραθλητών για την άνοδο.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Λέσβου 2013–14

Η περίοδος 2013–14 ήταν η 66η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Λέσβου.

Πρωταθλητής της Ε.Π.Σ. Λέσβου αναδείχθηκε ο Αιολικός Μυτιλήνης που νίκησε στον "υπερτελικό" της Ένωσης, στο γήπεδο Ατσικής Λήμνου, τον Κεραυνό Αγίου Δημητρίου με σκορ 5–0. Ως πρωταθλητής, ο Αιολικός κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Γ΄ Εθνική της περιόδου 2014–15.

Κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Λέσβου αναδείχθηκε και πάλι ο Αιολικός Μυτιλήνης, χωρίς αγώνα. Ως κυπελλούχος Λέσβου επρόκειτο να αντιμετωπίσει στον "υπερτελικό" της Ένωσης τον κυπελλούχο Λήμνου Κεραυνό Αγίου Δημητρίου, που όμως αποσύρθηκε από τον αγώνα δηλώνοντας αδυναμία να μεταβεί στη Λέσβο όπου θα διεξαγόταν ο αγώνας. Ο Αιολικός κέρδισε παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.

Α΄ Κατηγορία

Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Λέσβου ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 7-8 Σεπτεμβρίου του 2013 με τη συμμετοχή 16 συλλόγων. Πρωταθλητής Λέσβου αναδείχθηκε ο Αιολικός Μυτιλήνης. Υποβιβάστηκαν στην Β΄ Κατηγορία τα Λιονταράκια και ο Παπανικολής Ερεσού μετά από μπαράζ.

Β΄ Κατηγορία

Το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας της Λέσβου ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 28-29 Σεπτεμβρίου του 2013 με τη συμμετοχή 12 συλλόγων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ερμής Παμφίλων που παράλληλα κέρδισε την απευθείας άνοδο στην Α΄ Κατηγορία. Στα μπαράζ που ακολούθησαν, την άνοδο κέρδισε ο Α.Ο. Πολιχνίτου. Λόγω της ανόδου του Αιολικού Μυτιλήνης στη Γ΄ Εθνική, προέκυψε μια ακόμα θέση που καλύφθηκε από τον φιναλίστ των μπαράζ Παλλεσβιακό. Υποβιβάστηκε στην Β1 Κατηγορία ο Ορφέας Κεραμειών που υστερούσε στην τετραπλή (!) ισοβαθμία και ο Αστέρας Ιππείου μετά από μπαράζ.

Β1 Κατηγορία

Το πρωτάθλημα της Β1 Κατηγορίας της Λέσβου ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 28-29 Σεπτεμβρίου του 2013 με τη συμμετοχή 9 συλλόγων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αίγειρος Μιστεγνών που παράλληλα κέρδισε την απευθείας άνοδο στην Β΄ Κατηγορία. Στα μπαράζ που ακολούθησαν, την άνοδο κέρδισε ο Α.Ο. Μεσοτόπου.

Κύπελλο Λέσβου

Το Κύπελλο Λέσβου ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 24-25 Αυγούστου του 2013 με τη συμμετοχή 23 συλλόγων. Κυπελλούχος Λέσβου αναδείχθηκε ο Αιολικός Μυτιλήνης.

Πρωτάθλημα

Το πρωτάθλημα της Λήμνου ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 14-15 Σεπτεμβρίου του 2013 με τη συμμετοχή 15 συλλόγων, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομίλους (Α1 και Α2) που σχηματίστηκαν σύμφωνα με την τελική κατάταξη των συλλόγων στο πρωτάθλημα της περιόδου 2012–13. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε τρεις φάσεις. Μετά την ολοκλήρωση της Α΄ Φάσης, οι τέσσερεις πρώτοι από κάθε όμιλο σχημάτισαν έναν νέο όμιλο (Α΄ Όμιλος) από όπου θα προέκυπτε ο πρωταθλητής Λήμνου. Οι υπόλοιποι σύλλογοι σχημάτισαν επίσης ένα νέο όμιλο (Β΄ Όμιλος).

Μετά και την ολοκλήρωση της Β΄ Φάσης, οι δύο τελευταίοι σύλλογοι του Α΄ Ομίλου και οι δύο πρώτοι του Β΄ Ομίλου αγωνίστηκαν σε μπαράζ, οι νικητές των οποίων ανήλθαν στην Α1 Κατηγορία.

Πρωταθλητής Λήμνου αναδείχθηκε ο Κεραυνός Αγίου Δημητρίου.

Κύπελλο Λήμνου

Το Κύπελλο Λήμνου ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013. Κυπελλούχος Λήμνου αναδείχθηκε ο Κεραυνός Αγίου Δημητρίου.
Μπαλιάν του Ιμπελέν (1240-1302)

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Γκυ κοντοσταύλου της Κύπρου και της Φιλίππας Μπερλαί, κόρης του Αιμερύ Μπερλαί.
Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Βαλδουίνος βάιλος της Ιερουσαλήμ και μικρότερα ήταν ο Φίλιππος σενεσάλης της Κύπρου, η Ισαβέλλα σύζυγος του Ούγου Γ΄ των Πουατιέ της Κύπρου, κά.
Το 1302 απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών.
Χένρυ Φήλντινγκ

Βιογραφία

Από αριστοκρατική αλλά όχι εύπορη οικογένεια, σπούδασε στο Ήτον, έκανε κοσμική ζωή για λίγο κι ανέβασε ένα θεατρικό του έργο στο Ντρούρυ Λέιν. Για ενάμιση χρόνο μελέτησε τους κλασσικούς στο πανεπιστήμιο του Λέιντεν της Ολλανδίας. Όταν επέστρεψε στο Λονδίνο άρχισε να γράφει θεατρικά έργα προς βιοπορισμόν, σατιρίζοντας την πολιτική κατάσταση της εποχής. Αλλά ο Licencing Act του 1737, που επέβαλε την προληπτική λογοκρισία, έβαλε τέλος στην δραματουργική του σταδιοδρομία.
Το 1734 είχε παντρευτεί και το 1737, μετά τον Licencing Act, άρχισε να σπουδάζει νομικά, ενώ εξέδιδε την τρισεβδομαδιαία εφημερίδα The Champion που την έγραφε σχεδόν μόνος του. Το 1740 πήρε την άδεια δικηγορίας.
Η σατιρική φλέβα του βρήκε διέξοδο στο μυθιστόρημα. Άρχισε παρωδώντας την Παμέλα του Ρίτσαρντσον (Ιστορία του κ. Άντριους) και συνέχισε διευρύνοντας τους στόχους του (Μέγας Αλέξανδρος, Καίσαρ κ.α.) στην Ζωή του Τζόναθαν Ουάιλντ.
Το 1744 η γυναίκα του πέθανε και το 1747 ο Φήλντινγκ παντρεύτηκε την καμαριέρα της, αγνοώντας την κατάπληξη της Λονδρέζικης κοινωνίας.
Το 1748, σε ανταμοιβή της δημοσιογραφικής του στάσης έναντι της εξέγερσης των καθολικών Ιακωβιτών, διορίστηκε ειρηνοδίκης στο Λονδίνο. Δεν υπήρχε μισθός, οι διάδικοι πλήρωναν (δηλ. δωροδοκούσαν) τον δικαστή. Παρά το ότι ο Φήλντινγκ ήταν καλύτερος από τους προκατόχους του, χαρακτήριζε τις απολαβές του αυτές ως «τα βρωμερότερα χρήματα επί της γης». Πάντως προσέφερε έργο, καθώς κι ο ετεροθαλής αδελφός του που τον διαδέχθηκε ως ειρηνοδίκης, γιατί οργάνωσαν αστυνομική δύναμη που διέλυσε συμμορίες ληστών και επέβαλε την τάξη. 
Το 1749 δημοσίευσε το ονομαστότερο έργο του, τον Τομ Τζόουνς, μια πανοραμική εικόνα της αγγλικής μεσαίας τάξης της υπαίθρου, δοσμένη με πολύ χιούμορ και εκφραστική δύναμη.
Τελευταίο του έργο ήταν η Αμέλια, ένα βιβλίο χωρίς το χιούμορ των προηγουμένων του. Ήταν ένας φόρος τιμής στην πρώτη του γυναίκα, που είχε όπως φαίνεται όλες τις αρετές της ηρωίδας.
Ο Φήλντινγκ έβαλε τις βάσεις του αγγλικού ρεαλιστικού μυθιστορήματος και η επίδρασή του στους μετέπειτα μυθιστοριογράφους ήταν καθοριστική.
Ιταλική Σομαλιλάνδη

Η Ιταλική Σομαλιλάνδη (ιταλικά: Somalia italiana, αραβικά: الصومال الإيطالي, σομαλικά: Dhulka Talyaaniga ee Soomaaliya) γνωστή επίσης και σαν Ιταλική Σομαλία ήταν αποικία του Βασιλείου της Ιταλίας που βρίσκονταν στην βορειοανατολική, κεντρική και νότια περιοχή της σημερινής Σομαλίας. Η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο του Σουλτανάτου Majeerteen και του Σουλτανάτου Hobyo και πέρασε σταδιακά σε ιταλικό έλεγχο μέσω διαφόρων συμφωνιών και συνθηκών την δεκαετία του 1880. Το 1936 η αποικία ενσωματώθηκε στην Ιταλική Ανατολική Αφρική και αποτέλεσε μέρος της Ιταλικής Αυτοκρατορίας. Στα 1941, ενώ η Φασιστική Ιταλία είχε μπεί πλέον στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή πέρασε σε βρετανικό έλεγχο μέχρι και το 1949. Στην συνέχεια πέρασε στον έλεγχο του ΟΗΕ υπό ιταλική διοίκηση. Την 1η Ιουλίου 1960 η περιοχή ενώθηκε με την πρώην Βρετανική Σομαλιλάνδη και σχημάτισαν το ανεξάρτητο κράτος της Σομαλίας.
Ένσο Πέρες

Βιογραφικό

O Πέρες γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1986 στην Αργεντινή, και έχει ύψος 177 εκ.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την Γοδόι Κρους το 2003, στη συνέχεια το 2007, μεταγράφηκε στην Εστουδιάντες Λα Πλάτα και το 2011 μετακόμισε στην Ευρώπη για λογαριασμό της πορτογαλικής Μπενφίκα. Στις 29 Δεκεμβρίου 2014, η Βαλένθια ανακοίνωσε την απόκτησή του.
Ελόι Ίνος

Σπουδές και προσωπική ζωή

Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1949. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στη λογιστική από το πανεπιστήμιο του Γκουάμ το Μάιο του 1981. Επίσης, σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Ήταν πατέρας 5 παιδιών. Ήταν γαμπρός της Ρίτα Ινος, η οποία χρημάτισε υπουργός Παιδείας.

Υπουργός Οικονομικών

Προτού γίνει αντικυβερνήτης εργάστηκε ως διευθυντής φορολογίας στο τμήμα εισοδημάτων του Εδάφους υπό Εντολή των Νήσων του Ειρηνικού, που δεν υπάρχει πια. 
Εξελέγη στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο της Σαϊπάν και των Βορείων Νήσων  και από το 1990 ως το 1992 ήταν πρόεδρος του συμβουλίου. Διορίστηκε υπουργός Οικονομικών από τον κυβερνήτη Φιτιάλ στις 9 Ιανουαρίου 2006 και παρέμεινε στη θέση αυτή ως την 1η Μαΐου 2009.

Αντικυβερνήτης

Ο Ίνος ανέλαβε Αντικυβερνήτης (ή Υποκυβερνήτης) την 1η Μαΐου 2009 μετά την έγκριση του διορισμού του και από τη Γερουσία. Διορίστηκε από τον κυβερνήτη Μπενίνιο Φιτιάλ για να πληρωθεί το κενό που είχε δημιουργηθεί μετά την παραίτηση του αντικυβερνήτη, Τίμοθι Βιγιαγκόμες, ο οποίος καταδικάστηκε για ομοσπονδιακή απάτη.
Ο Φιτιάλ ανακοίνωσε ότι θα διεκδικούσε εκ νέου την εκλογή του στο αξίωμα του Κυβερνήτη το 2009. Ο Φιτιάλ επανεξελέγη στο δεύτερο γύρο στις 23 Νοεμβρίου 2009 και ο Ίνος εξελέγη αντικυβερνήτης με πλήρη θητεία.

Κυβερνήτης

Ο κυβερνήτης Μπενίνιο Φιτιάλ καθαιρέθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2013 με απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, καθώς κατηγορήθηκε για 13 αδικήματα, συμπεριλαμβανομένων της διαφθοράς και της παράβασης καθήκοντος.  Έτσι, τον αντικατέστησε ο Ίνος, ο οποίος ως εκείνη τη στιγμή ήταν Αντικυβερνήτης.
Ο Ρεπουμπλικανός Ελόι Ίνος κέρδισε τις εκλογές για κυβερνήτη στις 4 Νοεμβρίου 2014, με 6.342 ψήφους, επικρατώντας του Χάιντς Χοφσνάιντερ, ο οποίος συγκέντρωσε 4.501 ψήφους. Αντικυβερνήτης έγινε ο Ραλφ Τόρες.

Θάνατος

Στις 28 Δεκεμβρίου 2015 ο Ίνος απεβίωσε εν ενεργεία, ενώ υποβαλλόταν σε θεραπεία για καρκίνο στο Σιάτλ. Ήταν 66 ετών. Τον διαδέχθηκε προσωρινά ο υποκυβερνήτης, Ραλφ Τόρες.
Σιισμός

Ονομασία

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ οι μουσουλμάνοι διχάστηκαν εξ αιτίας του ζητήματος της διαδοχής του. Η βασική αντίρρηση προήλθε από όσους πίστευαν ότι χαλίφης μπορεί να γίνει μόνο κάποιος άνθρωπος που κατάγεται από την οικογένεια του προφήτη. Οι υποστηριχτές αυτής της άποψης ονομάστηκαν σιίτες, (σι'ατ Αλή, «παράταξη του Αλή»• ο Αλή ήταν εξάδελφος του Μωάμεθ και είχε παντρευτεί την κόρη εκείνου, τη Φάτιμα). Οι υποστηρικτές της άλλης άποψης, που αναγνωρίζουν ως πρώτο διάδοχο του Προφήτη Μωάμεθ τον χαλίφη Αμπού Μπακρ, ονομάζονται Σουνίτες.

Πίστη

Οι Σιίτες έχουν ως αγίους μεγαλομάρτυρες, τον Αλή και τον γιο του Χουσεΐν ιμπν Αλί, οι οποίοι δολοφονήθηκαν από τον Μωαβία, τον ιδρυτή της δυναστείας των Ομαγιάδων χαλιφών. Μια φορά τον χρόνο οι πιστοί του Σιισμού, σε ανάμνηση των μαρτυρίων του Χουσεΐν, αυτομαστιγώνονται και αυτοβασανίζονται σε λατρευτικές εκδηλώσεις που κρατούν 10 μέρες.
1632 Ζημπέμε

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ζημπέμε εκτιμάται σε 26,7 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,075 ± 0,013.