google/wiki40b huggingface dataset:
Νταχαγκράμ–Ανγκαρπότα

Το Νταχαγκράμ–Ανγκαρπότα είναι μια ομάδα Μπαγκλαντεσιανών ενκλάβιων στην Ινδία περίπου 200 μ. από τα σύνορα με το Μπαγκλαντές. Έχει πληθυσμό 17.000 κατοίκων το 2014. Ο Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα είναι το μεγαλύτερο ενκλάβιο του Μπαγκλαντές. Διοικητικά, το ενκλάβιο ανήκει στην υποεπαρχία Πάτγκραμ.

Ιστορία

Το 1954, το Πακιστάν και η Ινδία υπέγραψαν μια συνθήκη για το ενκλάβιο Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα και Μπερουμπάρι και σύμφωνα με τη συνθήκη, ήταν γραφτό να παραχωρηθεί στο Πακιστάν, ενώ το Μπερουμπάρι να διαιρεθεί μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν. Το βόρειο Μπερουμπάρι θα παραχωρούταν στην Ινδία και το νότιο Μπερουμπάρι στο Πακιστάν. Η συνθήκη δεν επικυρώθηκε, καθώς αντιμετώπισε νομικές προκλήσεις στην Ινδία. Το 1971 το Μπανγκλαντές απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Πακιστάν. Το Μπαγκλαντές και την Ινδία έπρεπε να υπογράψουν νέα συνθήκη. Έτσι υπεγράφη το σύμφωνο Ιντίρα-Μουτζίμπ που προστάτευε το καθεστώς του Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα και σε αντάλλαγμα το Μπαγκλαντές έδωσε στην Ινδία ολόκληρο το Μπερουμπάρι. Αυτό αμφισβητήθηκε στα δικαστήρια του Μπαγκλαντές αλλά επιλύθηκε γρήγορα και επικυρώθηκε το 1974. Η συνθήκη παρείχε στο Μπαγκλαντές το διάδρομο Τιν Μπίγκα που ένωνε το ενκλάβιο με το ηπειρωτικό Μπαγκλαντές. Ο διάδρομος άρχισε να λειτουργεί το 1992, και ήταν ανοικτός για λίγες ώρες κάθε μέρα. Από το 2011 ο διάδρομος είναι ανοικτός για 24 ώρες. Ο διάδρομος κλείνει για μια ώρα κάθε μέρα ώστε οι Δυνάμεις Συνοριακής Ασφαλείας (ΔΣΑ) της Ινδίας να μπορέσουν να υψώσουν την Ινδική σημαία στο διάδρομο. Οι ΔΣΑ ελέγχουν το διάδρομο και τις πύλες. Η περιοχή έχει δει περιορισμένη ανάπτυξη μέσα από το άνοιγμα μιας κλινικής, ενός σχολείου και αγοράς.
Σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Η σημαία του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν καθιερώθηκε με ειδική νομοθετική Πράξη το 1957. Υπάρχει σε δύο εκδόσεις, στην αστική σημαία, που χρησιμοποιούν οι πολίτες, και στην κρατική, η οποία είναι κυβερνητική. Σε αμφότερες τις σημαίες οι διαστάσεις είναι 3:5.

Περιγραφή

Η αστική σημαία αποτελείται από τρεις ισοπαχείς οριζόντιες λωρίδες. Η μεσαία λωρία είναι λευκή, η επάνω μπλε και η κάτω κόκκινη. Στη σημαία των κρατικών αρχών υπάρχει στο κέντρο και καταλαμβάνει το μισό μέρος της το έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Κύρια σύμβολα στο εθνόσημο είναι δύο λιοντάρια και ένα σχήμα με ζιγκ ζαγκ, που θυμίζει τσουκνίδα.

Ιστορικά στοιχεία

Η αστική σημαία εμφανίστηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1843, απαγορεύτηκε το 1845, εισήχθη ξανά το 1867, καταργήθηκε το 1935 και επανακαθιερώθηκε ανεπίσημα στις 29 Αυγούστου του 1948 από τη βρετανική στρατιωτική κυβέρνηση. Επίσημα καθιερώθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1957. Η κρατική σημαία με το έμβλημα καθιερώθηκε την ίδια ακριβώς ημερομηνία.
Ηλίας Χρυσοχοϊδης

Ο Ηλίας Χρυσοχοΐδης (Ilias Chrissochoidis) είναι ιστορικός ερευνητής, συγγραφέας, συνθέτης και πιανίστας. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα (Ιστορική Μουσικολογία) από το Stanford University, όπου επίσης διδάσκει από το 1997 (ως Λέκτορας από το 2005). Έχει βραβευθεί με το Geballe Dissertation Prize Fellowship στο Stanford Humanities Center (2001-2). Το 2010 εξελέγη μέλος του American Council of Learned Societies, και το 2010-11 διορίστηκε Kluge Fellow στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Το 2009, έγινε ο πρώτος μουσικολόγος που προσλήφθηκε στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του University College London, και το 2015 διορίστηκε ερευνητής στο Κέντρο Κοινωνικών Επιστημών του Βερολίνου. Ως ερευνητικός συνεργάτης στο ESRC Centre for Economic Learning and Social Evolution, συμμετείχε σε καινοτόμες εφαρμογές θεωρίας παιχνιδιών στις όπερες του Wagner. Κορυφαίος μελετητής του Χαίντελ, έχει επίσης προβάλει διεθνώς τον Έλληνα συνθέτη Νίκο Αστρινίδη. To 2013 εισήγαγε τον Σπύρο Π. Σκούρα στην αμερικανική πολιτική και κινηματογραφική ιστοριογραφία, δημοσιεύοντας τα απομνημονεύματά του, και το 2019 ανακάλυψε χαμένες αυτοβιογραφικές ηχογραφήσεις του διάρκειας σχεδόν 100 ωρών. Ο Χρυσοχοΐδης έλαβε πάνω από 30 ερευνητικά βραβεία και υποτροφίες από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα παγκοσμίου κύρους, ιδιωτικά ιδρύματα, και την ελληνική κυβέρνηση. Έχει συγγράψει πάνω από 50 ερευνητικά άρθρα και δοκίμια, τα οποία μπορούν να βρεθούν σε κορυφαία μουσικολογικά περιοδικά. Σε αναγνώριση της μουσικολογικής του δραστηριότητας, η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε έπαινο το 2005. Ως συγγραφέας, ο Χρυσοχοΐδης έχει γράψει έξι μη ακαδημαϊκά βιβλία στα ελληνικά και έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα για εκπαιδευτικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα στο Stanford Daily, το Chronicle of Higher Education, και στις εφημερίδες Τα Νέα, Καθημερινή, Βήμα και Βήμα Ιδεών. Συνθέτοντας μουσική από την εφηβεία του, έχει γράψει εκτενώς για το πιάνο και έχει κυκλοφορήσει τέσσερα μουσικά άλμπουμ.
357 Νινίνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Νινίνας υπολογίσθηκε σε 106,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,25 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,051 (από δεδομένα του IRAS). Η Νινίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Κρίστι Μακ

Παιδικά χρόνια

Η Κρίστι Μακ γεννήθηκε ως Κριστίν Μάκιντέι στις 9 Μαΐου 1991, στο Chicago Heights του Ιλινόις. Αποφοίτησε από το Columbus North High School του Κολόμπους της Ιντιάνα το 2009 και η πρώτη της δουλειά ήταν ως χορεύτρια με κοστούμι για τα καταστήματα Sprint. Στη συνέχεια, στην ηλικία των 18 ετών, άρχισε να ασχολείται με το μόντελινγκ και ένα χρόνο αργότερα άρχισε να δραστηριοποιείται ως μοντέλο φετίχ.

Καριέρα

Η σταδιοδρομία της στην βιομηχανία του πορνό ξεκίνησε το 2012 με την συμμετοχή της σε φωτογραφήσεις για περιοδικά όπως Rebel Ink και Inked Girls αλλά και για ιστοσελίδες πορνό όπως τις Brazzers, BangBros και Naughty America. Από το 2012, η Κρίστι Μακ έχει πρωταγωνιστήσει σε πολυάριθμες ταινίες κυρίως της κατηγορίας hardcore ενώ έχει επίσης συμμετάσχει και σε παρωδίες διαφόρων ταινιών όπως την Rambone: A Dream Zone Parody και την Dark Knight XXX. Τον Ιούλιο του 2013, η Κρίστι Μακ συμμετείχε στην ταινία Wanderlust, με σκηνοθέτη την επίσης ηθοποιό ερωτικών ταινιών Stormy Daniels. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε και το δικό της fleshlight με το όνομα Attack and Booty.

Προσωπική ζωή

Η Κρίστι Μακ ήταν στο παρελθόν σε σχέση με τον μαχητή MMA, Jonathan Koppenhaver AKA "Machine Machine". Στις 8 Αυγούστου 2014, δημοσιεύτηκε ότι η Κρίστι και ένας φίλος της δέχτηκαν επίθεση από το War Machine, στο σπίτι του στο Λας Βέγκας. Και οι δυο μεταφέρθηκαν αμέσως στο νοσοκομείο, με την Κρίστι Μακ να νοσηλεύετε 18 σπασμένα οστά, με σπασμένη μύτη, ένα σπασμένο πλευρό, ένα σπασμένο ήπαρ και μώλωπες στον μηρό, τόσο βαθιές με αποτέλεσμα να μην μπορούσε να περπατήσει για μερικές εβδομάδες. Σύμφωνα με την Κρίστι, ο War Machine προσπάθησε επίσης να τη βιάσει. Στις 15 Αυγούστου, ο War Machine συνελήφθη στην κοιλάδα Simi από τους στρατιώτες των Η.Π.Α. και την αστυνομία της Simi Valley και στις 5 Ιουνίου 2017, o War Machine καταδικάστηκε σε φυλάκιση 36 χρόνων.
Μονή Ταξιαρχών Ξάνθης

Ιστορικό

Η χρονολογία ίδρυσής της είναι άγνωστη καθόσον δεν σώζεται καμιά επιγραφή αλλά ούτε καμιά άλλη μαρτυρία. Κατά την παράδοση ιδρύθηκε επί της βασιλείας της Ειρήνης της Αθηναίας (β΄ μισό 8ου αι. — 9 Αυγούστου 803). Από τις τοιχογραφίες που διασώζονται στο εσωτερικό του τρούλου του καθολικού του μοναστηριού (δηλ. του κεντρικού ναού), μπορούν να εξαχθούν μερικές έμμεσες πληροφορίες για το μοναστήρι.
Ο ναός λοιπόν του μοναστηριού από πλευράς ρυθμού είναι βυζαντινός τρίκογχος με τρούλο και μας θυμίζει τον τρόπο της κατασκευής πολλών καθολικών των μοναστηριών του Αγίου Όρους. Ο τρόπος δε της κατασκευής του τρούλου (τυφλός με μικρούς φεγγίτες αντί μεγάλων παραθύρων) μαρτυρεί ότι πρόκειται για κτίσμα των μέσων του 16ου αιώνα. Της ίδιας εποχής φαίνεται να είναι και οι τοιχογραφίες - αν και αλλοιωμένες και κατεστραμμένες από την υγρασία και την πολυκαιρία - που υπάρχουν στο εσωτερικό του τρούλου. Της ίδιας ακόμη εποχής είναι και οι διασωζόμενες στο τέμπλο του ναού φορητές εικόνες, σπάνιας βυζαντινής τέχνης, του Χριστού ως μεγάλου αρχιερέως και της Θεοτόκου που φέρνει στην αγκαλιά της τον Χριστό. Η τελευταία μάλιστα εικόνα είναι αμφιπρόσωπη, δηλαδή είναι ζωγραφισμένη και από την άλλη πλευρά του ξύλου.
Ο ναός του μοναστηριού άντεξε ακόμα και στους μεγάλους σεισμούς που συντάραξαν την Ξάνθη κατά το 1829 και είναι το μόνο κτίσμα που φαίνεται ότι διασώθηκαν από εκείνο τον εγκέλαδο σ' ολόκληρη την περιοχή.Το υπόλοιπο μοναστήρι φαίνεται ότι γκρεμίστηκε αλλά χάρη στην εργώδη προσπάθεια του τότε μητροπολίτου Ξάνθης Ευγενίου και την πρόθυμη σύμπραξη όλων των Ξανθιωτών οι ζημιές αποκαταστάθηκαν.
Στη διάρκεια της Β΄ Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) κλάπηκαν από τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό, και κρατούνται έως σήμερα στη Βουλγαρία, τα κειμήλια και οι θησαυροί της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου της Μητροπόλεως Δράμας, και πλήθος έτερων ελληνικών κειμηλίων από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τις Μονές Καλαμούς και Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης και τα εκ Μελενίκου ελληνικά κειμήλια της Μητρόπολης Σιδηροκάστρου. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την έλευση των προσφύγων, η μονή δόθηκε από την Μητρόπολη για να στεγάσει ορφανά του ξεριζωμού, και ως ορφανοτροφείο παρέμεινε μέχρι το 1936. Τότε μετατράπηκε σε στρατώνα και χρησιμοποιήθηκε από τον στρατό έως την είσοδο των Γερμανών στην πόλη (8 Απριλίου 1941).
     
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος και από το 1946 μέχρι και σήμερα στεγάζει την εκκλησιαστική Σχολή στην οποία περιλαμβάνεται εκκλησιαστικό γυμνάσιο-λύκειο και αποδείχθηκε φυτώριο όπου γαλουχήθηκαν με τα ιερά γράμματα και αναδείχθηκαν στην ελληνική κοινωνία επιφανείς κληρικοί, καθηγητές, επιστήμονες, υπάλληλοι κ.λπ.
Φοίβος Ιωαννίδης

Σπουδές και οικογένεια

Ο παππούς του, Γεώργιος Ιωαννίδης, υπήρξε Δήμαρχος Ιεράπετρας (1928-30) και ο πατέρας του, ο αντιστασιακός Γιάννης Ιωαννίδης, σκοτώθηκε το Μάιο του 1944. 
Ο Φοίβος Ιωαννίδης ακολούθησε νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την αρχιτέκτονα Μαρία Λυγιδάκη (πέθανε στις 19 Αυγούστου 2015)  και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.

Πολιτική καριέρα

Ανέπτυξε από πολύ νέος συνδικαλιστική δράση και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εντάχθηκε στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Την περίοδο της δικτατορίας του 1967-74 ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Το 1974 κατήλθε υποψήφιος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις στο Ηράκλειο, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Το 1976 συμμετείχε μαζί με τον Αλέξανδρο Μαγκάκη στη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία. Το 1978 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ και προάγεται σε δικηγόρο παρ' Αρείω Πάγω. Το 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου και το 1987 ανέλαβε διοικητής του ΙΚΑ.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο του 1989. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1990 , του 1993, του 1996 και του 2000
Για πρώτη φορά έγινε υφυπουργός (Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων) στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου από τις 13 Οκτωβρίου 1993 ως τις 15 Σεπτεμβρίου 1995.
Στην πρώτη κυβέρνηση του Σημίτη τον Ιανουάριο του 1996, ο Ιωαννίδης ανέλαβε υφυπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας, για βραχύβιο χρονικό διάστημα, από τις 22 Ιανουαρίου ως την 1η Φεβρουαρίου 1996.
Για τελευταία φορά ήταν υφυπουργός στην κυβέρνηση Σημίτη, από τις 30 Οκτωβρίου 1998 ως τις 13 Απριλίου 2000 (Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων).
Το 2003 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική.
Σμέουρο

Διατροφική αξία

Σύμφωνα με στοιχεία που μας παρέχει το USDA, το σμέουρο είναι πλούσιο σε κάλιο (151 mg), ασβέστιο (25 mg), μαγνήσιο (22 mg), βιταμίνη C (26,2 mg), βιταμίνη Α (33 I.U.) και έχει θεωρητική ενεργειακή απόδοση 52 kcal (μέσες τιμές ανά 100γρ. ωμού φρούτου).
Άρτουρ Μιλχόφερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1852 στο σημερινό Κουτούσοβο, στην τότε ανατολική Πρωσία. Σπούδασε στο Βερολίνο και Μόναχο και αποφοίτησε το 1873 όταν αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Διορίστηκε το 1875 ως δάσκαλος σε γυμνάσιο του Βερολίνου, όπου δίδαξε ένα χρόνο, και αμέσως μετά έλαβε για δύο χρόνια υποτροφία από το γερμανικό αρχαιολογικό ινστιτούτο. Το 1880 διορίστηκε ως βοηθός στο αρχαιολογικό μουσείο του Βερολίνου και πήρε μέρος στις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ολυμπία. Από το 1882 και μετά δίδαξε ως έκτακτος καθηγητής πανεπιστημίου στο Μίνστερ, και από το 1895 ως τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου. Απεβίωσε στις 7 Δεκεμβρίου 1903 στο Κίελο.
Ο Μιλχόφερ ήταν ο πρώτος που υπέθεσε ότι στην Κρήτη υπήρξε αξιόλογος πολιτισμός της εποχής του Χαλκού, ο οποίος πριν από τον πόλεμο της Τροίας κυριάρχησε και στη ηπειρωτική Ελλάδα. Τον πολιτισμό αυτό τον ονόμασε «Μινωικό», εμπνευσμένος από τον μύθο του Θησέα που σκότωσε τον Μινόταυρο. Η ονομασία αυτή καθιερώθηκε αργότερα, όταν Βρετανοί αρχαιολόγοι υπό την διεύθυνση του Σερ Άρθουρ Έβανς ξεκίνησαν αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κνωσσό.
Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στα νότια της Αιτωλοακαρνανίας σε απόσταση 11,5 χλμ. Δ. του Μεσολογγίου και 27 χλμ. Α. από το Αντίρριο. Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά του Εύηνου ποταμού, ενώ νότια και ανατολικά του περνάει η Ιόνια Οδός. Είναι γνωστό για τις ιπποδρομίες που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο του Αγίου Γεωργίου, μετά το τη Θεία Λειτουργία μπροστά από το ομώνυμο μικρό εκκλησάκι που βρίσκεται στη νότια είσοδο του χωριού. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεσολογγίου. Το 1912 προσαρτάται στην κοινότητα Ευηνοχωρίου και το 1919 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Ξηραίικα, το Κουτσοχέρι και τη Κοκώρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου που υπάγεται στη  δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 878 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 418.

Σημείωση

Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Κλεισορρευμάτων, Άγιος Γεώργιος Καλυβίων και Άγιος Γεώργιος Παλαιοκαρυάς.
Άγιος Βαρθολομαίος

Ιστορία

Το νησί ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος στο δεύτερο ταξίδι του και το ονόμασε Άγιος Βαρθολομαίος, καθώς αυτό ήταν το όνομα του αδελφού του. Έγιναν αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες το νησί να αποικιστεί. Αρχικά οι Γάλλοι προσπάθησαν το 1648 αλλά απέτυχαν. Το νησί πωλήθηκε στους Ιππότες της Μάλτας το 1651, αλλά τους έσφαξαν οι Ινδιάνοι Καρίμπ. Το νησί τελικά κατάφεραν να αποικήσουν Βρετόνοι και Νορμανδοί τις αρχές του 18ου αιώνα. Το νησί πωλήθηκε στη Σουηδία την 1η Ιουλίου του 1784 ως αντάλλαγμα της παραχώρησης δικαιωμάτων στο λιμάνι του Γκέτεμποργκ. Στις 16 Μαρτίου 1878 πωλήθηκε ξανά στη Γαλλία και έγινε αυτόνομη υπερπόντια γαλλική επικράτεια στις 22 Φεβρουαρίου του 2007.

Πολιτική

Το νησί αποτελεί υπερπόντια κοινότητα της Γαλλίας και μέρος της Γουαδελούπης, η οποία είναι υπερπόντιος νομός και περιοχή της Γαλλίας, συνεπώς ανήκει στην ΕΕ. Το 2003 σε δημοψήφισμα οι κάτοικοι του νησιού ενέκριναν την απόσχισή τους από τη Γουαδελούπη και τη δημιουργία ξεχωριστής υπερπόντιας κοινότητας της Γαλλίας. Ύστερα από απόφαση του γαλλικού Κοινοβουλίου, στις 22 Φεβρουαρίου του 2007 τέθηκε σε ισχύ ο νόμος για την παραχώρηση καθεστώτος επικράτειας στο νησί του Αγίου Βαρθολομαίου. Νομάρχης είναι η Σιλβί Ντανιελό Φεσέ (από τις 9 Ιουλίου 2018) και Πρόεδρος του Εδαφικού Συμβουλίου (εξελέγη στις 16 Ιουλίου του 2007) ο Μπρούνο Μαγκρά.

2017

Οι τελευταίες εκλογές για το Εδαφικό Συμβούλιο διεξήχθησαν στις 19 Μαρτίου 2017.

Οικονομία

Ο Άγιος Βαρθολομαίος δεν έχει καλλιεργήσιμο έδαφος ούτε πόσιμο νερό. Αρχικά ήταν εμπορικός σταθμός και σταθμός ανεφοδιασμού κουρσάρων. Σήμερα η οικονομία του νησιού βασίζεται στον τουρισμό. Το νησί είναι διάσημο για τις 22 παραλίες του, πολλές από τις οποίες προστατεύονται από κοραλλιογενείς υφάλους, καθώς και για θαλάσσια σπορ, όπως οι καταδύσεις. Ιδιαίτερης αισθητικές είναι και τα κτίρια του νησιού, με εμφανή τη σουηδική επιρροή.

Μεταφορές

Αφίξεις στο νησί γίνονται είτε με πλοίο της γραμμής από τον Άγιο Μαρτίνο ή αεροπλάνο. Το μοναδικό αεροδρόμιο του νησιού είναι στο Σεν Ζαν. Η προσέγγιση του αεροδρομίου είναι δύσκολη, καθώς οι πιλότοι πρέπει να περάσουν ξυστά πάνω από μια πλαγιά με σπίτια για να προσγειωθούν. Τις 24 Μαρτίου 2001, ένα αεροπλάνο συνετρίβη κατά τη διαδικασία προσέγγισης του αεροδρομίου, με αποτέλεσμα να πεθάνουν όλοι οι επεμβαίνοντες και ένα άτομο στο έδαφος. Οι πιλότοι χρειάζονται ειδική άδεια για να προσγειωθούν στο αεροδρόμιο.
Τομ Ντέιλι

Βιογραφία

Ο Τομ Ντέιλι εγγράφηκε σε ηλικία 7 ετών στο Πλύμουθ Ντάιβινγκ Κλαμπ, ολίγον κατά τύχη, και ξεκίνησε την ενασχόληση με τις καταδύσεις. Κατέκτησε το εθνικό πρωτάθλημα νέων σε ηλικία 10 ετών και το εθνικό πρωτάθλημα ανδρών σε ηλικία 13 ετών.
Το 2008, αναδείχθηκε γινόμενος σε ηλικία 13 ετών ο νεαρότερος πρωταθλητής Ευρώπης καταδύσεων στην ιστορία, στο Αϊντχόφεν της Ολλανδίας. 
Τον Μάιο του 2008, κατετάγη στην έκτη θέση παγκοσμίως από την FINA στην κατηγορία ανδρών της πλατφόρμας 10 μέτρων, ενώ υποχώρησε στην 17η θέση τον Ιούλιο λόγω της μη συμμετοχής του στο Γκραν Πρι της FINA. Ωστόσο, πέτυχε να προκριθεί εντός της βρετανικής αποστολής ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008, οι οποίοι διεξήχθησαν στο Πεκίνο, όπου συμμετείχε στα ατομικά και συγχρονισμένα αγωνίσματα καταδύσεων από βατήρα. Νεαρότερο μέλος της βρετανικής αποστολής, τερμάτισε έβδομος και όγδοος, αντιστοίχως.
Τον Ιούλιο του 2009, αναδείχθηκε νικητής στο αγώνισμα των καταδύσεων από βατήρα ύψους 10 μέτρων στην διάρκεια του παγκοσμίου πρωταθλήματος που διεξήχθη στη Ρώμη της Ιταλίας, δίνοντας την δυνατότητα στο Ηνωμένο Βασίλειο να κατακτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του παγκόσμιο τίτλο στις καταδύσεις. Λαμβάνοντας βαθμολογία καλύτερη από εκείνη δύο Κινέζων που τον ακολουθούσαν στην κατάταξη, έγινε ο νεαρότερος σε ηλικία παγκόσμιος πρωταθλητής στο αγώνισμα των καταδύσεων.
Στην διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012, ο Τομ Ντέιλι τερμάτισε στην τρίτη θέση, με αποτέλεσμα να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο.
Στην διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016, αποτέλεσε το φαβορί του αγωνίσματος των καταδύσεων από βατήρα ύψους 10 μέτρων, έπειτα από την κυριαρχία του στα προκριματικά στις 18 Αυγούστου 2016, με 571,85 βαθμούς, βαθμολογία κατά πολύ καλύτερη αυτής των Κιού Μπο και Τσεν Αϊσέν, λαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, τέσσερα 10 (ο υψηλότερος δυνατός βαθμός) και πηδώντας τέσσερα και μισό προ των 103,60. Προς γενική έκπληξη, αποκλείστηκε από τα ημιτελικά, τερματίζοντας, μόλις, στην 18η θέση, χάνοντας την ευκαιρία να αγωνιστεί στον τελικό του αγωνίσματος.
Κατοικεί στο Πλύμουθ με την μητέρα του, Ντέμπι, καθώς και τα δύο νεαρότερα αδέρφια του, Ουίλιαμ και Μπεν. Ο πατέρας του, Ρόμπερτ Ντέιλι, απεβίωσε στις 27 Μαΐου 2011 σε ηλικία 40 ετών, λόγω όγκου στον εγκέφαλο.

Προσωπική ζωή

Στις 2 Δεκεμβρίου 2013, αποκάλυψε δημόσια την αμφισεξουαλικότητά του μέσω ενός βίντεο που ανέβασε στο YouTube. Ο Τομ Ντέιλι, στην συνέχεια, αναφέρθηκε στην συνάντησή του με το αγόρι του, Ντάστιν Λανς Μπλακ, τον οποίον γνώρισε τον Μάρτιο του 2013 στο Λος Άντζελες στην διάρκεια μιας βραδιάς. Ενώ οι αποκαλύψεις της ομοφυλοφιλίας ή της αμφισεξουαλικότητας των αθλητών είναι σπάνιες, η δήλωσή του αντιμετωπίστηκε θετικά, με ορισμένους να εκτιμούν πως επρόκειτο για «πρότυπο για την LGBT κοινότητα.» Στην συνέχεια, αποκάλυψε την ομοφυλοφιλία του.
Στις 1 Οκτωβρίου 2015, γνωστοποίησε τον γάμο του με τον σύντροφό του, Ντάστιν Λανς Μπλακ, μέσω της αγγλικής καθημερινής εφημερίδας The Times.
Γιώργος Αρβανίτης

Πρώιμη ηλικία (1941 έως 1965)

Ο Αρβανίτης γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1941, ήτοι στην εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στο χωριό Δίλοφο της Φθιώτιδας. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, με τον πατέρα του να είναι αντάρτης και τη μητέρα του πολιτική κρατούμενη. Αυτόν και τα αδέλφια του, τα μεγάλωσαν, στη Νέα Πεντέλη, τα αδέλφια της μητέρας του. Ο Αρβανίτης, με την οικογένεια των θείων του δούλευε στην ταβέρνα και στο γαλακτοκομείο που κατείχαν. Αργότερα, έμαθε τη δουλειά του ηλεκτρολόγου από έναν μαγαζάτορα της γειτονιάς.

Φίνος Φιλμ (1966 έως 1973)

Ο Αρβανίτης, όπως ο ίδιος παραδέχεται δεν σπούδασε ποτέ για τον κινηματογράφο. Παρόλα αυτά, ήθελε να τον μάθει και έτσι αποφάσισε να δουλέψει με την εταιρεία του Φιλοποίμενα Φίνου, τη Φίνος Φιλμ. Αν και ο ίδιος δε συμφωνούσε με την αισθητική της εταιρείας, θεωρούσε απαραίτητο βήμα στην καριέρα του ως διευθυντής φωτογραφίας, την παραμονή του εκεί. Στη Φίνος Φιλμ φωτογράφισε 26 ταινίες, μεταξύ άλλων: Οι θαλασσιές οι χάντρες, Κάτι κουρασμένα παλικάρια Η ωραία του κουρέα , Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, Η νεράιδα και το παλικάρι κ.ά. Τελευταία ταινία, παρόλα αυτά, έμελλε να είναι το Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας, του 1976, που ήταν σε συμπαραγωγή Φίνος Φιλμ και Θανάση Βέγγου. Είχε αποχωρήσει 3 χρόνια πριν από την εταιρεία.

Συνεργασία με τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο

Αφού αποχώρησε από τη Φίνος Φιλμ, ξεκίνησε μία μακρόχρονη συνεργασία με τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Με τον Αγγελόπουλο άρχισε να συνεργάζεται ήδη από το 1968 που έκανε την ταινία μικρού μήκους Εκπομπή. Αργότερα, το 1970 συμμετείχε και στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία Αναπαράσταση. Και συνέχισε τη συνεργασία σε όλες τις ταινίες του σκηνοθέτη, εκτός από δύο: Το λιβάδι που δακρύζει και το  Η σκόνη του χρόνου. Κατά συνέπεια, συμμετείχε σε πολλές βραβευμένες ταινίες του Αγγελόπουλου, όπως Ο μελισσοκόμος, Το βλέμμα του Οδυσσέα, Ο θίασος, το Μία αιωνιότητα και μία μέρα, το οποίο βραβεύθηκε με Χρυσό Φοίνικα.

1989 έως σήμερα

Από το 1989 ο Αρβανίτης εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία. Εκεί συνέχισε να εργάζεται ως κινηματογραφιστής, κάνοντας 44 ταινίες και αποσπώντας 6 διεθνή βραβεία. Στη Γαλλία έχει κερδίσει ως κινηματογραφιστής θέση στη Γαλλική Ένωση Διευθυντών φωτογραφίας, στην Ακαδημία Κινηματογράφου, στη Γαλλική Ακαδημία Τέχνης και Τεχνικής του Κινηματογράφου και στην Ανώτερη Εθνική Σχολή Επαγγελμάτων Εικόνας και Ήχου. Αυτές τις δεκαετίες συμμετείχε σε εξίσου βραβευμένες ταινίες όπως το Νύφες, του Παντελή Βούλγαρη.
Εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ

Στο Ελ Σαλβαδόρ διεξάγονται εκλογές για Πρόεδρο και Νομοθετική Συνέλευση. Το σύστημα είναι πολυκομματικό.

Εκλογικό σύστημα

Ο αρχηγός κράτους (Πρόεδρος) εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία, μη ανανεώσιμη εκτός αν δεν είναι συνεχής. Ωστόσο, οι προηγούμενοι εκλεγμένοι πρόεδροι μπορούσαν να διεκδικήσουν επανεκλογή για δεύτερη , μη συνεχή θητεία. Σε περίπτωση που η απόλυτη πλειοψηφία (το 50% + 1) δεν επιτευχθεί από κάποιον υποψήφιο του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, διεξάγεται δεύτερος γύρος 30 ημέρες μετά, μεταξύ των δύο υποψηφίων που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο. 
Το Κοινοβούλιο αποτελείται από ένα μόνο σώμα και εκλέγεται επίσης από το λαό. Η Νομοθετική Συνέλευση απαρτίζεται από  84 μέλη (βουλευτές) τα οποία εκλέγονται με απλή αναλογική για τριετή θητεία, με την πιθανότητα της άμεσης επανεκλογής. Είκοσι επί συνόλου 84 εδρών στη Νομοθετική Συνέλευση αναδεικνύονται με εκλογές στη βάση της απλής αναλογικής σε μία (μονοεδρική) εκλογική περιφέρεια. Οι υπόλοιπες 64 εκλέγονται σε 14 πολυεδρικές περιφέρειες  (εκπροσωπούν τα 14 διαμερίσματα) που ποικίλουν από 3 ως 16 έδρες ο καθένας, ανάλογα με το μέγεθος του πληθυσμού στο διαμέρισμα.
Το Ελ Σαλβαδόρ έχει πολυκομματικό σύστημα, παρά το γεγονός ότι δύο κόμματα, το ARENA και το FMLN κυριαρχούν στις εκλογές. Οι υποψήφιοι του ARENA] έχουν κερδίσει 4 συνεχείς προεδρικές εκλογές ως την εκλογή του Μαουρίσιο Φούνες από το FMLN τον Μάρτιο του 2009.

2014

Οι Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2014. Πρόεδρος εξελέγη ο πρώην αντάρτης Σαλβαδόρ Σάντσες Σερέν.
Μίροσλαβ Πόλακ

Βιογραφικό

Ο Μίροσλαβ Πόλακ γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1958 στο Βελιγράδι. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Παρτιζάν Βελιγραδίου το 1976 αλλά έκανε καριέρα κυρίως στη Ραντ, όπου αγωνίστηκε από το 1978 ως το 1986. Στη συνέχεια αναζήτησε την τύχη του σε άλλα πρωταθλήματα και έπαιξε στη Σουηδία με τη Μάλμοε, στην Ελλάδα με τον Πανιώνιο και στην Αυστρία με τη Σάλτσμπουργκ και την Πουχ ως το 1991. Όταν σταμάτησε εργάστηκε ως προπονητής, αρχικά στην Πουχ (παίκτης, προπονητής) κι έπειτα σε διάφορες αυστριακές ομάδες, με πιο γνωστές την Αούστρια Βιέννης (ερασιτέχνες) και τη Αούστρια Σάλτσμπουργκ (1933-2005).