Έννοια της ψυχής στην αρχαία Αίγυπτο

Χατ (φυσικό σώμα)

Το χατ, ή αλλιώς το φυσικό σώμα, έπρεπε να υφίσταται προκειμένου το κα να μπορεί να έχει υπόσταση και επίσης να κριθεί από τους φύλακες του Κάτω Κόσμου. Έτσι, ήταν απαραίτητο να διατηρηθεί το σώμα όσο πιο καλά και πλήρως γινόταν, και ο ταφικός θάλαμος να ήταν επίσης όσο το δυνατόν πιο προσωποποιημένος, με ζωγραφιές και αγάλματα του νεκρού που να αναπαριστούν σκηνές θριάμβου από τη ζωή του νεκρού. Στο Παλαιό Βασίλειο, μόνο ο φαραώ είχε δικαίωμα στην αιωνιότητα, από το Μέσο Βασίλειο και μετά όμως, όλοι ανάλογα με την οικονομική τους δυνατότητα μπορούσαν να εξασφαλίσουν το παραπάνω.   
Καθώς η κατάσταση του σώματος ήταν τόσο στενά συνδεδεμένη με την κατάσταση του ατόμου στην άλλη ζωή, μέχρι την εποχή του Μέσο Βασίλειο, όχι μόνο υπήρχαν αναπαραστάσεις σκηνών ευτυχίας και επιτευγμάτων του νεκρού, αλλά και μικρά αγαλματίδια, τα ουσάμπτι, τα οποία πιστευόταν ότι θα έκαναν τις εργασίες εκ μέρους του νεκρού στον άλλο κόσμο.   
Πριν ένα άτομο μπορούσε να κριθεί από τους θεούς, το φυσικό (μουμιοποιημένο) σώμα έπρεπε να «ζωντανέψει» ξανά με μια σειρά από τελετουργίες, η κυριότερη των οποίων ήταν η τελετή ανοίγματος του στόματος. Μια πολύ καλή και χαρακτηριστική αναπαράσταση βρίσκεται στον τάφο του φαραώ Σετί Α΄. Στους τοίχους του τάφου υπάρχουν οι αναπαραστάσεις των ιερέων που πραγματοποιούν τα τελετουργικά, ενώ από κάτω είναι το κείμενο της τελετής. Η τελετή αυτή, που μάλλον γινόταν κατά τον ενταφιασμό, είχε σκοπό να το ζωντάνεμα των μελών του σώματος, ώστε το πνευματικό σώμα να μπορεί να κινείται στην επόμενη ζωή.

Σαχού (πνευματικό σώμα)

Αν όλα τα τελετουργικά, τελετές και ξόρκια για το χατ  γίνονταν σωστά, και επίσης ο νεκρός κρινόταν άξιος από τον Όσιρι και τους θεούς του Κάτω Κόσμου για να περάσει στην επόμενη ζωή, δημιουργούταν το σαχού ή δηλαδή η πνευματική αναπαράσταση του φυσικού σώματος. Το πνευματικό αυτό σώμα τότε είχε τη δυνατότητα να αλληλεπιδρά με τις άλλες οντότητες στον άλλο κόσμο.  Ως μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου, του ανχ, το σαχού κάποιες φορές μπορεί να εμφανίζεται ως πνεύμα εκδίκησης που γυρνάει στον κόσμο από τον Κάτω Κόσμο για εκδικηθεί αυτούς που το αδίκησαν. Ένα γνωστό παράδειγμα έχει βρεθεί σε τάφο του Μέσου Βασιλείου όπου ένας άντρας αφήνει γράμμα στην πεθαμένη γυναίκα του, που μπορούμε να υποθέσουμε, τον στοιχειώνει:    
Τι κακό πράγμα έχω κάνει που έχω φτάσει σε αυτό το σημείο; Τι σου έχω κάνει; Αλλά αυτό που έκανες εσύ είναι να απλώσεις τα χέρια σου απάνω μου αν και δεν έχω τίποτα κακό σε εσένα. Από τον καιρό που έζησα με εσένα ως άντρας σου μέχρι σήμερα, τι σου έχω κάνει ώστε να πρέπει να κρυφτώ; Όταν αρρώστησες από αρρώστια έστειλα να φέρουν ένα γιατρό… Πέρασα οκτώ μήνες χωρίς να τρώω και να πίνω κανονικά. Έκλαιγα συνέχεια μαζί με την οικογένειά μου μπροστά από το σπίτι μου στη γειτονιά. Έφερα λινά υφάσματα να σε τυλίξω και δεν άφησα καλή πράξη που να μην κάνω για σένα [στη μνήμη σου]. Και τώρα, να, έχω περάσει τρία χρόνια χωρίς να μπω σε σπίτι, αν και δεν είναι σωστό ένας σαν κι εμένα [της τάξης μου] να το κάνει αυτό [δεν είναι υποχρεωμένος να κρατήσει το πένθος τόσο καιρό]. Αυτά έκανα για χάρη σου. Αλλά, να, δεν γνωρίζεις το καλό από το κακό .

Ακ

Το ακ, ή αχ, ή ακχ,  "αυτό που (μαγικά) ενεργεί", ήταν μια έννοια που είχε διαφορετικές διακυμάνσεις κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής ιστορίας.    
Συνδεόταν με τη σκέψη, αλλά όχι ως ενέργεια του μυαλού. Αντίθετα, ήταν η νοημοσύνη ως ζωντανή οντότητα. Το ακ έπαιζε επίσης ρόλο στην μεταθανάτια ζωή. Μετά το θάνατο του χουάτ, του φυσικού σώματος, το μπα και το κα επανενώνονταν για να ζωοποιήσουν και πάλι το ακ. Αυτή η ζωοποίηση ήταν δυνατή μόνο αν πραγματοποιούνταν όλες οι απαραίτητες ταφικές τελετές, τις οποίες ακολουθούσαν συνεχείς προσφορές προς το νεκρό. Η τελετουργία ονομαζόταν  σ-ακ "η πραγμάτωση (ενός νεκρού) σε (ζωντανό) ακ". Με αυτή την έννοια, κατά την Εικοστή Δυναστεία η έννοια εξελίχθηκε σε ένα είδος φαντάσματος (όταν ο τάφος δεν ήταν στην κατάσταση που έπρεπε). Ένα ακ μπορούσε να κάνει είτε κακό είτε καλό στους ζωντανούς, προκαλώντας για παράδειγμα εφιάλτες, αισθήματα ενοχής, αρρώστιες κ.τ.λ. Μπορούσαν επίσης να το επικαλεστούν με προσευχές ή γράμματα που άφηναν στο ταφικό ναό του νεκρού, προκειμένου να βοηθήσει μέλη της οικογένειας, παρεμβαίνοντας για παράδειγμα σε διενέξεις, κάνοντας εκκλήσεις σε νεκρά άτομα ή θεότητες, με δυνατότητα να επηρεάζει τα πράγματα στη γη για το καλύτερο, ή και για επιφέρει τιμωρία.    
Ο αποχωρισμός του ακ και η επανένωση του κα με το μπα μετά το θάνατο, μπορούσαν να γίνουν μόνο με τις κατάλληλες προσφορές και γνωρίζοντας τα συγκεκριμένα αποτελεσματικά ξόρκια, διατρέχοντας πάντα τον κίνδυνο το άτομο να πεθάνει ένα δεύτερο θάνατο, αν τα παραπάνω αποτύγχαναν. Η αρχαία αιγυπτιακή ταφική λογοτεχνία (όπως τα Κείμενα των Σαρκοφάγων και το Βιβλίο των Νεκρών) είχε ακριβώς σκοπό να βοηθήσει το νεκρό να μην "πεθάνει για δεύτερη φορά" και να μπορέσει να γίνει ακ.

Ρεν (όνομα)

Ως μέρος της ψυχής, το όνομα το ατόμου (ρεν) δινόταν στη γέννηση και οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι θα ζούσε όσο αυτό αναφερόταν, κάτι που εξηγεί γιατί γίνονταν προσπάθειες να το προστατέψουν και να το τοποθετήσουν πολλές φορές σε γραπτά. Είναι η ταυτότητα του ατόμου, οι εμπειρίες του, και οι αναμνήσεις όλης του της ζωής. Ένα μέρος του Βιβλίου των Αναπνοών, που προέρχεται από το Βιβλίο των Νεκρών, ήταν ένας τρόπος για να εξασφαλιστεί η επιβίωση του ονόματος. Συνήθως χρησιμοποιούνταν η δέλτος (το οποίο μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένα «μαγικό σκοινί») για την προστασία του ονόματος. Αντίθετα, η απάλειψη του ονόματος, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Ακενατόν από όλα τα μνημεία, ισοδυναμούσε με τη διά παντώς απαλοιφή της μνήμης, την καταδίκη της διαγραφής από την αιώνια ύπαρξη του ονόματος, και κατ’ επέκταση, του κατόχου του. Η απαλοιφή του ονόματος του προηγούμενου ιδιοκτήτη ή εντολέα από μνημεία και αγάλματα και η αντικατάστασή του με το όνομα του νέου, αρκούσε να πιστώσει στον τελευταίο την ιδιοκτησία. Σε όσα περισσότερα μνημεία και μέρη χρησιμοποιούνταν το όνομα, τόσο μεγαλύτερη ήταν η πιθανότητα να επιβιώσει για να διαβάζεται και να λέγεται στο διηνεκές. Ο Ραμσής Β΄ ακολούθησε ευρέως αυτήν την τακτική, οικειοποιούμενος δεκάδες μνημεία και αγάλματα.

Σουάτ (σκιά)

Η σκιά ενός ατόμου είναι πάντα παρούσα. Γι’ αυτό το λόγο, οι Αιγύπτιοι υπέθεσαν ότι η σκιά περιέχει κάτι από το άτομο στο οποίο ανήκει. Βάσει αυτής συσχέτισης, τα αγάλματα προσώπων ή θεοτήτων κάποιες φορές αναφέρονταν ως σκιές.   
Η σκιά επίσης ήταν αντιπροσώπευση της μορφής του θανάτου, και απεικονιζόταν χαρακτηριστικά ως μια μικρή ανθρώπινη φιγούρα εντελώς μαύρη.

Χου (ευφυΐα)

Έχουμε πολύ ελάχιστα γραπτά στοιχεία για την έννοια του χου (ή χουά ή χα), το μέρος της ψυχής που αφορά την ευφυΐα και την πρόθεση. Εμφανίζεται σε γραπτά ήδη από το Παλαιό Βασίλειο, αλλά μέχρι την εποχή του Μέσου Βασιλείου η έννοια φαίνεται να έχει αφομοιωθεί από εκείνη το αχ (μαζί με εκείνες του κα και του μπα).

Σεχέμ (μορφή)

Ομοίως, λίγα πράγματα είναι γνωστά και για το σεχέμ. Πολλοί μελετητές ερμηνεύουν αυτό την έννοια του μέρους της ψυχής ως τη ζωτική δύναμη ή τη δύναμη της ψυχής που υπάρχει μετά το επιτυχημένο πέρασμα από όλες της κρίσεις και δοκιμασίες της μεταθανάτιας ζωής. Όμως, ως σεχέμ ορίζεται στο Βιβλίο των Νεκρών και ως «ισχύς», «δύναμη» και ως το μέρος που κατοικούν ο Ώρος και ο Όσιρις στον Κάτω Κόσμο .