Κέννεθ Σέττον

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1914, στο New Bedford της Μασαχουσέτης. Δεν είχε εύκολη παιδική και εφηβική ηλικία. Αυτοσυντηρούταν ήδη από την ηλικία των 13 ετών.
Έλαβε το πτυχίο του το 1936 ως πτυχιούχος Phi Beta Kappa του πανεπιστημίου της Βοστώνης. Έλαβε το μάστερ το 1938 και το διδακτορικό το 1941 στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Η διατριβή του, η «Christian Attitude Towards the Emperor in the Fourth Century (Χριστιανική Στάση Προς τον Αυτοκράτορα τον Τέταρτο Αιώνα)», γράφτηκε υπό τη καθοδήγηση του Λιν Τορνικέ. Παράλληλα έκανε και μεταπτυχιακές εργασίες στα πανεπιστήμια του Σικάγο και του Χάρβαρντ. Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα διδάσκοντας την περίοδο 1940-1943, «Ιστορία και Κλασσικές σπουδές» στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Έλαβε επίσης τιμητικούς τίτλους από τα πανεπιστήμια της Βοστώνης και του Κιέλου. Την περίοδο 1943-1950, είχε τη διεύθυνση του τμήματος «Ευρωπαϊκής Ιστορίας» στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα (Καναδάς). Επίσης δίδαξε και στο κολέγιο του Μπριν Μαρ (Bryn Mawr School) στη Βαλτιμόρη. Ισχυριζόταν ότι η γνώση ξένων γλωσσών είναι η βασική προϋπόθεση για τη γνώση της επιστήμης της ιστορίας και μιλούσε ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά και καταλανικά, εκτός από τα αγαπημένα του, λατινικά και αρχαία ελληνικά.
Πέρασε σχεδόν δύο δεκαετίες για να τελειώσει το κλασικό έργο, το τετράτομο «The Papacy and the Levant, 1204-1571 (Η παποσύνη και η Ανατολή, 1204-1571)». Ο πρώτος τόμος εκδόθηκε το 1976 και όπως γράφει στον πρόλογο χρειάστηκε να κάνει 14 ταξίδια σε αναζήτηση αρχείων («voyages paléographiques» όπως τα αναφέρει ο ίδιος) στην Ιταλία. Αναφέρει Φλωρεντία, Μάντοβα, Μιλάνο, Μόντενα, Σιένα, Μάλτα και κυρίως την Βενετία και το Βατικανό που για χρόνια επισκεπτόταν ετησίως. Μετά τη δημοσίευση των δύο πρώτων τόμων, έλαβε το μετάλλιο Haskins της Μεσαιωνικής Ακαδημίας Αμερικής το 1980.
Έλαβε τρεις φορές το βραβείο John Frederick Lewis της Royal Society of Edinburgh (Σκωτσέζικη Εθνική Ακαδημία): πρώτα το 1957 για το έργο του «Το βυζαντινό υπόβαθρο της ιταλικής Αναγέννησης» (The Byzantine Background to the Italian Renaissance), στη συνέχεια το 1984 για το έργο του «Η παποσύνη και η Ανατολή (1204-1571)», τόμος 3 και 4 και το 1990 για το έργο του «Venice, Austria and the Turks in the 17th Century».
Δύο συνεχόμενες χρονιές 1949 και 1950, βραβεύθηκε με τις Υποτροφίες Γκούγκενχαϊμ. Ήταν μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του περιοδικού Speculum.
Στη συνέχεια, κατά την περίοδο 1950-1965, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, διάδοχος τού καθηγητή μεσαιωνικής ιστορίας Τζον Λάιφ Λα Μόντε και ταυτόχρονα από το 1955, ήταν διευθυντής της βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου. Το 1954-1955 απουσιάζει από το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια για να διδάξει στο πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Αργότερα για ένα έτος (1960-1961), εργάστηκε σαν ειδικός ερευνητής - βιβλιοθηκάριος στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη στην Ελλάδα.
Από το 1965 έως το 1968 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν, όπου διορίστηκε διευθυντής του Ινστιτούτου Έρευνας στις Ανθρωπιστικές Σπουδές. Από το 1968 και έως την συνταξιοδότησή του το 1984, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϋ, όπου απαλλαγμένος από ακαδημαϊκές υποχρεώσεις μπορούσε απερίσπαστος να αφιερωθεί στις έρευνές του. Η σύνταξη δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει το συγγραφικό του έργο. Έτσι το 1991, εκδίδει το «Venice, Austria and the Turks in the 17th Century».
Στην Ελλάδα δεν είναι αρκετά γνωστός τουλάχιστον μέσα από μεταφράσεις του έργου του, αν και σημαντικό μέρος αυτού αφορά την ιστορία της Αθήνας την περίοδο της καταλανικής κατοχής (1311-1388). Ο ίδιος ομολογεί στον πρόλογο του βιβλίου «Catalan Domination of Athens: 1311-1388», ότι το βιβλίο αυτό οφείλεται στην αγάπη του για την Αθήνα και τον θαυμασμό του για την Καταλονία. Γράφει ότι ήταν μεγάλη ευχαρίστηση γιαυτόν οι «περίπατοι» στους δρόμους της Αθήνας του 14ου και 15ου αιώνα. Ο θάνατός του στις 18 Φεβρουαρίου 1995, κατόπιν επιπλοκών εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστει μερικές βδομάδες νωρίτερα, πέρασε απαρατήρητος τόσο από την ελληνική όσο και τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Είναι αξιοσημείωτο ότι η πληροφόρηση που έχουμε για την ζωή του προέρχεται από τους προλόγους των βιβλίων του και κυρίως από την νεκρολογία του που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Speculum τον Ιούλιο του 1996.
Η πρώτη του σύζυγος, Josephine Swift Setton, πέθανε το 1967 και η δεύτερη, Margaret Henry Setton, το 1987.