google/wiki40b huggingface dataset:
Λέσχη Φίλων Κόμικς

Η Λέσχη Φίλων Κόμικς (ΛΕ.ΦΙ.Κ.) είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, με στόχο τη διάδοση και ανάπτυξη των κόμικς στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2009 στην Αθήνα από μία ομάδα φίλων των Κόμικς ως η φυσική εξέλιξη του διαδικτυακού τόπου GreekComics.gr.
Στις 30 Μαΐου 2009, η ΛεΦιΚ ξεκίνησε να στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίριο στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Αγίας Ειρήνης 5, στο Μοναστηράκι. Από τότε δραστηριοποιείται ενεργά στον χώρο της 9ης Τέχνης με παρουσιάσεις, εκθέσεις, προβολές, σεμινάρια και εκδόσεις.
Από την αρχή της λειτουργίας της, το 2009, η ΛεΦιΚ ξεκίνησε να συγκεντρώνει κόμικς που είχαν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, με την υποστήριξη μελών, επισκεπτών και Ελλήνων εκδοτών, δημιουργώντας έτσι την πρώτη βιβλιοθήκη κόμικς στην Ελλάδα. Ήδη από το 2011 φιλοξενεί στον χώρο της μια βιβλιοθήκη με 15.000 κόμικς, ανοιχτή για το κοινό.
Το 2010 ξεκίνησε και η αξιοποίηση του δεύτερου ορόφου του νεοκλασικού όπου στεγάζεται η ΛεΦιΚ. Ο χώρος αυτός φιλοξενεί εκθέσεις, παρουσιάσεις, προβολές και σεμινάρια καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Από τα τέλη του 2016, η Λέσχη στεγάζεται σε νέες  εγκαταστάσεις, στον αριθμό 14 της Ιεράς Οδού, στον Κεραμεικό.

Ιστορικό Δραστηριοτήτων

Η ΛεΦιΚ από την αρχή της λειτουργίας της έχει αναλάβει τις εξής δράσεις:
Γαβριήλ Μαρινάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις Μαργαρίτες Ρεθύμνης γύρω στο 1826 και κατά το 1856 εκλέχθηκε ηγούμενος της ιεράς μονής Αρκαδίου. Ήδη από το ξεκίνημα της ηγουμενίας του έλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότησή της μονής. Είχε ενεργή παρουσία στο ζήτημα της διαχείρισης της μοναστηριακής περιουσίας, μερίμνησε για τη σύνταξη κτηματολογίου του μοναστηριού και παράλληλα δώρισε σε αυτή 69 ελαιόδεντρα.
Όταν ξέσπασε στην Κρήτη η Επανάσταση του 1866, ο Γαβριήλ συμμετείχε ενεργά σε αυτή. Την 1η Οκτωβρίου 1866 έλαβε μέρος στη Γενική Συνέλευση των επαναστατών στο Φρε Χανίων, μέσω της οποίας έγινε έκκληση προς τους προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων στην Κρήτη, ώστε να μεριμνήσουν για την αποφυγή γενικής σφαγής των γυναικόπαιδων από τα οθωμανικά στρατεύματα. Παράλληλα ήταν πρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής Ρεθύμνου. Κατά τα τέλη του ίδιου μήνα, συμμετείχε σε πολεμικό συμβούλιο που έλαβε χώρα στη μονή Αρκαδίου. Εκεί, από κοινού με τους υπόλοιπους μοναχούς και τον οπλαρχηγό Γεώργιο Δασκαλάκη διαφώνησε με την πρόταση του Πάνου Κορωναίου να εγκαταλειφθεί το Αρκάδι διότι δεν προσφερόταν για αποτελεσματική άμυνα σε ενδεχόμενη τουρκική επίθεση. Επίσης απέρριψε και έτερη πρόταση του Κορωναίου για καταστροφή των στάβλων και του νερόμυλου που θα μπορούσαν να αποτελέσουν προγεφύρωμα για τις εχθρικές δυνάμεις, απόφαση που αποδείχτηκε σημαντικό σφάλμα καθώς οι φόβοι του Κορωναίου επιβεβαιώθηκαν.
Στις 6 Νοεμβρίου, η μονή κυκλώθηκε από ισχυρά οθωμανικά στρατεύματα, τη στιγμή που εντός αυτής βρίσκονταν περίπου 950 άτομα, εκ των οποίων οι ένοπλοι υπολογίζονταν γύρω στους 300. Δύο ημέρες μετά ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες που οδήγησαν στην άλωση της μονής στις 9 Νοεμβρίου. Ο Γαβριήλ συμμετείχε ενεργά στη μάχη μεταφέροντας πολεμοφόδια, ενθαρρύνοντας τους μαχητές αλλά και συμπολεμώντας στο πλευρό τους.
Από τους περισσότερους ερευνητές εικάζεται πως ο Γαβριήλ σκοτώθηκε κατά την τελευταία ημέρα της πολιορκίας. Ο θάνατός του φέρεται να προήλθε είτε από αυτοκτονία για να μην πιαστεί αιχμάλωτος είτε από πυροβολισμό στη κοιλιά κατά τη διάρκεια της μάχης. Το πτώμα του κακοποιήθηκε από τους αντίπαλους στρατιώτες, οι οποίοι το γύμνωσαν και το αποκεφάλισαν μεταφέροντας το κεφάλι ως τρόπαιο σε διάφορες περιοχές της Κρήτης. Την επόμενη ημέρα της άλωσης, το ακέφαλο σώμα του Γαβριήλ θάφτηκε στον αυλόγυρο του ναού της μονής.
Παλλήνη (δορυφόρος)

Στοιχεία τροχιάς

Η Παλλήνη επηρεάζεται από τον πολύ μεγαλύτερο Εγκέλαδο αλλά σε μικρότερο βαθμό από ότι ο δορυφόρος Μεθώνη από τον Μίμα. Η διαταραχή στα στοιχεία της τροχιάς της έχει ως αποτέλεσμα ο ημιάξονας της τροχιάς της να ποικίλλει με ένα εύρος 4 χιλιομέτρων. Η εκκεντρότητα ποικίλλει επίσης μεταξύ του 0,002 και του 0,006, και η κλίση μεταξύ 0,178° και 0,184°.

Ονομασία

Το όνομα Παλλήνη (όπως και αυτό της Μεθώνης) εγκρίθηκε από το IAU Working Group on Planetary System Nomenclature (ομάδα εργασίας στην πλανητική ονοματολογία συστημάτων) το 2005 και επικυρώθηκε από την γενική συνέλευση της ΔΑΕ το 2006. Η Παλλήνη κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν μία από τις Αλκυονίδες.

Δακτύλιος της Παλλήνης

Το 2006 το Κασσίνι-Χόιχενς ανακάλυψε ένα δακτύλιο στη τροχιά της Παλλήνης, με ακτίνα 2.500 χιλιόμετρα. Η πηγή του είναι στοιχεία που προέρχονται από την επιφάνεια της Παλλήνης, ύστερα από σύγκρουση με μετεωρίτες, τα οποία διαμορφώνουν έπειτα ένα δαχτυλίδι γύρω από την τροχιά της.

Εξερεύνηση

Η Παλλήνη έχει φωτογραφηθεί πολλές φορές από το Κασσίνι-Χόιχενς, αλλά από πολύ μακριά. Πιο συγκερκιμένα το Κασίνι έκανε κοντινά περάσματα από την Παλλήνη στις 16 Οκτωβρίου του 2010 και στις 14 Σεπτεμβρίου τουυ 2011 σε αποστάσεις 36.000 και 44.000 χιλιομέτρων αντίστοιχα. Η καλύτερή της φωτογραφία μέχρι στιγμής πάρθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2010.
Ακετοϋδροξαμικό οξύ

«Ορφανό φάρμακο»

Το 1983, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενέκρινε ακετοϋδροξαμικό οξύ (AHA) ως ορφανό φάρμακο για την πρόληψη της νεφρολιθίασης, οπότε τέθηκαν σε ισχύ γι' αυτό οι διατάξεις του σχετικού αμερικανικού νόμου. Το AHA δεν μπορεί να κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, επειδή πρόκειται απλά μια τυπική χημική ένωση.
474 Σύνεσις

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Συνέσεως εκτιμάται σε 37,58 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 55,6 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,072 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σύνεσις γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Τάγμα του Σωτήρος

Περιγραφή

Η μορφή του διασήμου μεταβλήθηκε σε αρκετά σημεία στα 170 χρόνια που πέρασαν από τη σύσταση του τάγματος. Σήμερα, το διάσημο αυτό, όπως καθορίστηκε δια του Π.Δ. 849/1975 (ΦΕΚ 273 Α΄/4-12-1975), αποτελείται από ένα οκταγώνιο οξυνόμενο σταυρό από λευκό σμάλτο. Το μέσον αυτού φέρεται περιζωσμένο από ένα στεφάνι που αναπαριστά το μισό κλαδί δρυός και το άλλο μισό δάφνης όπου  επί της προσθίας όψης του φέρει την εικόνα του Σωτήρος, κατασκευασμένη επίσης από σμάλτο, με την επιγραφή «Η ΔΕΞΙΑ ΣΟΥ ΧΕΙΡ ΚΥΡΙΕ, ΔΕΔΟΞΑΣΤΑΙ ΕΝ ΙΣΧΥΙ». Στην πίσω όψη φέρει τον ελληνικό σταυρό (ισόκερο) επί κυανού πεδίου με την  επιγραφή «Η ΕΝ ΑΡΓΕΙ Δ΄ ΕΘΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ αωκθ΄». 
Ο Αστέρας του Τάγματος συνοδεύει μόνο τα διάσημα του Μεγαλόσταυρου, όπου το πλάτος του είναι 90 χιλ. και του Ανώτερου Ταξιάρχη με πλάτος τα 70 χιλ. Αμφότεροι φέρουν οκτώ ακτίνες και στο κέντρο την εικόνα του Σωτήρα. Οι πρώτοι αστέρες ήταν κεντητοί. Αργότερα επεκράτησαν μεταλλικοί, κατασκευασμένοι από άργυρο, όπως ισχύει μέχρι και σήμερα. Η ταινία που συνοδεύει το διάσημο των Μεγαλοσταύρων του τάγματος είναι γαλάζια, πλάτους 10 εκατοστά, με λευκές στενές λωρίδες κατά μήκος των άκρων, πλάτους 8 χιλ έκαστη.
Φρέντερικ Λέιτον

Βιογραφία

Ο Λέιτον σπούδασε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και το 1852 πήγε στη Ρώμη, όπου ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον Άγγλο μυθιστοριογράφο Ουίλιαμ Μέικπης Θάκερυ (William Makepeace Thackeray), τη Γαλλίδα συγγραφέα Γεωργία Σάνδη (George Sand) και τον Άγγλο ποιητή Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (Robert Browning). Από το 1855 ως το 1859 έζησε στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον Ενγκρ και τον Ντελακρουά.
Από το 1860, ο Λέιτον εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο, όπου συνδέθηκε με τον κύκλο των Προ-ραφαηλιτών ζωγράφων. Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους καλλιτεχνικούς κύκλους της αγγλικής πρωτεύουσας, ενώ το 1869 έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας (Royal Academy) και το 1878 πρόεδρός της. Ήταν ο πρώτος Άγγλος ζωγράφος που τιμήθηκε τόσο πολύ. 
Στην έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας που διοργανώθηκε το 1855 στο Λονδίνο, ο πίνακας του Λέιτον «Η Μαντόνα του Τσιμαμπούε» αγοράστηκε από τη βασίλισσα Βικτωρία. Το γεγονός αυτό εντυπωσίασε και σηματοδότησε την άνθηση μιας νέας ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας στην αγγλική τέχνη, όπου χρησιμοποιούνταν οι μνημειώδεις μορφές και αναλογίες της κλασικής Ελλάδας και της ύστερης Αναγέννησης. Εξαιρετικής τέχνης είναι και "Το Λουτρό της Ψυχής" (1890, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο).

Το τέλος

Το 1886, ο Λέιτον έγινε βαρονέτος και μια ημέρα πριν από το θάνατό του, το 1896, έλαβε τον τίτλο του βαρόνου. Στέφανο κατέθεσε στον τάφο του, εκ μέρους της Βασιλικής Ακαδημίας, ο ζωγράφος Τζων Έβερετ Μίλαι (John Everett Millais, 1829 – 1896), ο οποίος μετά το θάνατο του Λέιτον τον διαδέχτηκε ως πρόεδρος της Ακαδημίας, πλην όμως πέθανε κι αυτός την ίδια χρονιά.
Κάρολος της Βαυαρίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη βίλλα Άμσεε, κοντά στο Λίνταου της Βαυαρίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας και της Μαρίας-Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου-Καρόλου-Βίκτωρα πρίγκιπα της Μόντενα.
Όπως και ο μεγαλύτερος αδελφός του, υπηρέτησε στο στρατό της Βαυαρίας και ανήλθε στην ιεραρχία ως το βαθμό του υποστράτηγου. Απεβίωσε στο Μόναχο και τάφηκε στην κρύπτη του ναού Φράουενκιρχε της πόλης.
Δήμος Ατσικής

Ιστορικά στοιχεία

Ο Δήμος Ατσικής ιδρύθηκε το 1999 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα το χωριό Ατσική. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Ατσικής εντάχθηκε στο νέο Δήμο Λήμνου.
Γεώργιος Κυριακάκος

Δεύτερη θητεία Κυριακάκου

Την περίοδο διεξαγωγής των δημοτικών εκλογών του 1978, το κλίμα στον πειραϊκό λαό είχε φορτιστεί από την απόφαση του επί δικτατορίας δημάρχου Αριστείδη Σκυλίτση και γόνου των δημάρχων Πέτρου Ομηρίδη-Σκυλίτση, Αριστείδη Σ. Σκυλίτση και Δημοσθένη Ομηρίδη-Σκυλίτση να διεκδικήσει τη δημαρχία. Αν και η Νέα Δημοκρατία δεν είχε υποστηρίξει κάποιον συνδυασμό, ο Σκυλίτσης είχε την εύνοια των «δεξιών».
Στον συνδυασμό της αντιπολίτευσης τέθηκε επικεφαλής ο Γεώργιος Κυριακάκος, ο οποίος είχε αποτύχει να εκλεγεί δήμαρχος με την υποστήριξη του ΚΚΕ το 1975. Στα αποτελέσματα τις 15ης Οκτωβρίου 1978 με 36% αποχή, ο Α. Σκυλίτσης συγκέντρωσε 58.355 ψήφους (48,70%) χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει το 50%+1, ο Γ. Κυριακάκος συγκέντρωσε 54.730 ψήφους (45,67%) και ο Σπ. Μιχελής 6.758 ψήφους (5,63%).
Στο φόβο εκλογής του Α. Σκυλίτση στον δεύτερο γύρο, παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας, προσπαθώντας να απαλλαγούν από το πολιτικό κόστος που θα επέφερε η εκλογή με κατάλοιπο της χούντας καθώς και η εκδότρια της Καθημερινής Ελένη Βλάχου, έσπευσαν να επηρεάσουν τη γνώμη των υποστηρικτών του. Τελικά, οι επαναληπτικές εκλογές της 22ας Οκτωβρίου 1978 έδωσαν τη νίκη στον Γ. Κυριακάκο με ποσοστό 53,43%, έναντι 46,57% του Α. Σκυλίτση.
Πέθανε το 1994 και κηδεύτηκε στις 8 Απριλίου, από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Κυριακάκου και είχαν 4 παιδιά.
Πανεπιστήμιο Ράντμπουντ του Ναϊμέχεν

Έρευνα

Το πανεπιστήμιο διαθέτει σημαντικά ερευνητικά κέντρα με διεθνείς διακρίσεις όπως το Institute for Management Research (IMR), NanoLab Nijmegen, Donders Centre for Cognition και το Donders Centre for Cognitive Neuroimaging. Το 2010 το Νόμπελ Φυσικής απονεμήθηκε από κοινού στον ολλανδό Αντρέ Γκέιμ και τον ρωσοβρετανό Κονσταντίν Νοβοσέλοφ, για τις εργασίες τους στο γραφένιο. Ο Γκέιμ είναι επισκέπτης καθηγήτης του Ράντμπουντ ενώ στον Νοβοσέλοφ απονεμήθηκε το 2004 το διδακτορικό του από το πανεπιστήμιο.

Διακρίσεις

Το Ράντμπουντ ψηφίστηκε για έκτη συνεχόμενη χρονιά το 2017 ως το καλύτερο γενικό πανεπιστήμιο της Ολλανδίας.
Όθων Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας και της Βεατρίκης Β΄ των Χοενστάουφεν κόμισσας της Βουργουνδίας. Διαδέχθηκε την μητέρα του ως κόμης της Βουργουνδίας (1231) και τρία χρόνια αργότερα τον πατέρα του ως δούκας της Μερανίας (1234). Την εποχή που ήταν ανήλικος παρέμεινε ως το 1236 υπό την κηδεμονία του θείου του Εγβέρτου των Άντεχς, επισκόπου του Μπάμπεργκ. 
Όταν ενηλικιώθηκε, παρέδωσε τη διοίκηση της κομητείας της Βουργουνδίας στον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας και ενεπλάκη σε συγκρούσεις με τον Οίκο του Βίττελσμπαχ σχετικά με τα εδάφη του στην Βαυαρία. Έχασε την έδρα των προγόνων του, το Άντεχς, αλλά κατάφερε να διατηρήσει το Ίνσμπρουκ, το οποίο προβίβασε σε πόλη (1239) υπό την διοίκηση του πεθερού του Αλβέρτου κόμη του Τιρόλου. Το 1242 έδωσε το Φρανς-Κοντέ σαν δώρο στον Ούγο Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Όθων Γ΄ διεκδίκησε τα εδάφη του στις οικογενειακές του κτήσεις στη Φραγκονία. Στη σύγκρουση που ξέσπασε ανάμεσα στον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας και στον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄, ο Όθων πήγε με το μέρος του πρώτου, με αποτέλεσμα να αφοριστεί από τον επίσκοπο του Μπάμπεργκ και να υποστεί μεγάλη απώλεια των κτήσεών του. 
Όπως όλοι οι πρόγονοί του από τον Οίκο του Άντεχς, έκανε δωρεά στο Κιστερκιανό αββαείο στο Λάνγκχαϊμ της Φραγκονίας, όπου τάφηκε (1248). Με τον θάνατό του το δουκάτο της Μερανίας, όπως και ο Οίκος του Άντεχς, εξέλιπαν. Την κομητεία της Βουργουνδίας κληρονόμησε η αδελφή του Αδελαΐδα και ο σύζυγός της Ούγος των Ιβρέα κόμης του Σαλόν, έτσι η κομητεία επέστρεψε στον Οίκο των Ιβρέα.
Γιάννης Σμυρναίος

Βιογραφικό

Σπούδασε από το 1964 έως το 1966 στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στην παράσταση "Κυρία του Μαξίμ" του Ζωρζ Φεϊντώ, με τον θίασο Ρηγόπουλου-Αναλυτή το 1967. Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίστηκε και στον κινηματογράφο στην ταινία "Ο χαζομπαμπάς".
Συνεργάστηκε με αξιόλογους θιάσους, όπως των Ρίζου-Χατζηχρήστου-Βογιατζή στην ταινία «Αγάπη μου παλιόγρια (1969-70), των Ρίζου-Βουτσά-Ναθαναήλ στην ταινία «Ο επαρχιώτης» (1971-72), του Καρρά (1972), του Γκιωνάκη στην ταινία «Το στραβόξυλο» (1973-74), των Αλεξανδράκη-Γαληνέα (1978), των Παπαναστασίου-Ιωαννίδου (1982), στο θέατρο «Καλουτά» στην ταινία «Κολωνός και Κολωνάκι», του Ρίζου (1986-87), των Χαλκιά-Παρτσαλάκη στο θέατρο «Μετροπόλιταν» στο έργο των Τσιφόρου-Βασιλειάδη «Δέκα μέρες στο Παρίσι» και άλλα.
Πέθανε στα τέλη Μαρτίου του 2019, στο σπίτι του στην Κυψέλη. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή μια εβδομάδα μετά.
Ανάβαση Πιτίτσας

Η Ανάβαση Πιτίτσας είναι αγώνας αυτοκινήτων που διεξάγεται στο χωριό Πιτίτσα στην Αχαΐα.

Ιστορία

Ξεκίνησε το 1973 με νικητή τον Λεωνίδα που οδηγούσε ένα Πόρσε Καρέρα RSR, η απόσταση του πρώτου αυτού αγώνα ήταν 3,8 χιλιόμετρα. Η ανάβαση Πιτίτσας είναι αγώνας του πανελλήνιου πρωταθλήματος αναβάσεων και ο παλαιότερος και ιστορικότερος αγώνας μαζί με αυτόν της Ριτσώνας. Πολλές χρονιές στη διαδρομή της Πιτίτσας διεξάγονταν δύο πρωταθληματικοί αγώνες, όπως άλλωστε και στην εξίσου δημοφιλή Ριτσώνα, και ήταν οι δύο αγώνες στυλοβάτες του πανελλήνιου πρωταθλήματος αναβάσεων. Το 1998 μετά από κατολισθήσεις δημιουργήθηκαν προβλήματα στον δρόμο που διεξαγόταν ο αγώνας και μεταφέρθηκε στον Ομπλό το 2007 ο αγώνας επέστρεψε στην Πιτίτσα.
Δυναστεία των Φαρνακιδών

H Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν μία Περσική δυναστεία, που κυβέρνησε τη σατραπεία της Ελλησποντικής Φρυγίας υπό τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών, από τον 5ο αι. ως τον 4ο αι. π.Χ. Ιδρύθηκε από τον Αρτάβαζο Α΄, γιο τού σατράπη Φαρνάκη Α΄ (νεότερου αδελφού τού Υστάσπη, που γεννήθηκε λίγο πριν το 565 πΧ). Ο Φαρνάκης Α΄ ήταν γιος τού Αρσάμη (απεβ. π.  520 πΧ) των Αχαιμενιδών, έτσι η δυναστεία είναι πλάγιος κλάδος της δυναστείας των Περσών βασιλέων. Τελευταίο μέλος της είναι ο Φαρνάβαζος Γ΄.

Ιστορία

Πριν τους Φαρνακίδες, ο Μιτροβάτης (π. 525-522 πΧ) είχε κυβερνήσει την Ελλησποντική Φρυγία για τον Κύρο Β΄ τον Μεγάλο (2ο εξάδελφο τού Υστάσπη) και τον γιο του Καμβύση Β΄. Όταν αυτός σκοτώθηκε, η περιοχή του απορροφήθηκε από τον Ορόητο σατράπη της Λυδίας. Έπειτα από την αναδιοργάνωση τού Δαρείου Α΄ (γιου τού Υστάσπη), στην Ελλησποντική Φρυγία τοποθετήθηκε ο Οϊβάρης Β΄ (π. 493 πΧ), γιος τού Μεγάβαζου. Αυτόν διαδέχθηκε ο Αρτάβαζος Α΄ ιδρυτής των Φαρνακιδών περί το 479 πΧ· η δυναστεία του κυβέρνησε τη σατραπεία ως τις κατακτήσεις τού Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου.
Η έδρα των σατραπών ήταν το Δασκύλειον (πλησίον τού σημερινού Εργιλί). Έπειτα από τις κατακτήσεις του Μακεδόνα στρατηλάτη, κόρες τού Αρτάβαζου Β΄ παντρεύτηκαν Μακεδόνες ευγενείς: η Αρτονίς τον Ευμένη τον Καρδιανό, η Αρτακάμα τον Πτολεμαίο Α΄ της Αιγύπτου και η Βαρσίνη, παιδική φίλη τού Αλέξανδρου Γ΄, έγινε παλλακίδα του και τού γέννησε τον (νόθο) Ηρακλή.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1996-97 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1997-98. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1997-98.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Μ.Γ.Σ. Εθνικός Γαζώρου

Ιστορία

Ο «Εθνικός» ιδρύθηκε το 1951 στο χωριό Γάζωρος. Εντάχθηκε στο δυναμικό της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών και έλαβε μέρος ανελλιπώς σε όλες τις διοργανώσεις της, σε ορισμένες εκ των οποίων με το όνομα «Δόξα». Το 2007 η ομάδα τερμάτησε 2η στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Σερρών και προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία.
Την πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, 2007–08, τερμάτησε στην 9η θέση του 1ου ομίλου με 45 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 2008–09, κατέλαβε την 7η θέση με 56 βαθμούς. Την περίοδο 2009–10, η ομάδα τερμάτησε 4η με 55 βαθμούς. Ήταν η περίδος 2010–11 όταν η ομάδα κατέλαβε την 1η θέση με 66 βαθμούς, όσους και ο Ορφέας Puma Ξάνθης, έχοντας όμως καλύτερο συντελεστή στην ισοβαθμία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του 1ου ομίλου κερδίζοντας την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία (Football League 2).
Την πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής επαγγελματικής κατηγορίας (Football League 2), 2011–12, για τις ανάγκες της οποίας άρχισε να χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Σερρών, ο Εθνικός Γαζώρου ΠΑΕ αναδείχτηκε πρωταθλητής του 2ου ομίλου, ισοβαθμόντας με τη Νίκη Βόλου αλλά με καλύτερο συντελεστή και προβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική (Football League). Στην πρώτη περίοδο, 2012–13, η ομάδα τερμάτησε στη 14η θέση με 41 βαθμούς. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2013–14, κατέλαβε την 8η θέση του 2ου ομίλου με 35 βαθμούς. Πριν την έναρξη της επόμενης περιόδου και συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 2014, μετονομάστηκε σε FC Serres, γεγονός που σήμανε ουσιαστικά το τέλος του Εθνικού Γαζώρου.

Σύμβολα

Αρχικά στη φανέλα της ομάδας υπήρχε ως διακριτικό το γράμμα «Ε» με χρώματα το ερυθρό και το λευκό. Έπειτα, τη θέση του ερυθρού χρώματος πήρε το γαλάζιο.
Φραγκούλιας

Ο Φραγκούλιας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δρυάλου, της δημοτικής ενότητας Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου.
Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Γεωγραφία

Ο Φραγκούλιας βρίσκεται στη ΝΔ. Λακωνία, στη δυτική Μάνη (του Μεσσηνιακού Κόλπου), στο εσωτερικό του όρμου Λαγκαδάκι. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 260 και απέχει από τη Σπάρτη 80 χλμ. περίπου, προς τα ΝΝΔ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του οικισμού έχει ως εξής: κάτοικοι  26 (1920) 22 (1940) 31 (1951) ??(1961), ?? (1971), 14 (2001),  ?? (2011).
Ex injuria jus non oritur

Το Ex injuria jus non oritur (λατινικά: «το δίκαιο δεν προκύπτει από την αδικία») είναι μια αρχή του διεθνούς δικαίου. Η φράση σημαίνει ότι "άδικες πράξεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν δίκαιο». αντίπαλη αρχή είναι ex factis jus oritur, στο οποίο η ύπαρξη των γεγονότων δημιουργεί δίκαιο.
Μιχαήλ Λ. Καΐρης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Λορέτζου Καΐρη. Σε ηλικία δεκαεπτά χρονών διετέλεσε πρόεδρος εικοσαμελούς δημογερουσίας, την οποία ο ίδιος είχε σχηματίσει. 
Επί Καποδίστρια διετέλεσε δικαστής, αργότερα βουλευτής επί τρεις περιόδους, γερουσιαστής και αντιπρόεδρος της Βουλής και Γερουσίας.
Τιμήθηκε για τις πολλές και πατριωτικές υπηρεσίες του με το χρυσό παράσημο του Σωτήρα.
Απεβίωσε στην Άνδρο τον Σεπτέμβριο του 1880. Γιος του ήταν ο Λορέτζος Καΐρης, δήμαρχος Άνδρου και βουλευτής.
Υπουργικό Συμβούλιο

Ελληνικό Υπουργικό Συμβούλιο

Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός καθιερώθηκε αμέσως μετά τον ερχομό του Βασιλέως Όθωνα, το 1833, δια του Β.Δ. 3/10 Απριλίου 1833 "Περί σχηματισμού των Γραμματειών" (σημερινών υπουργείων) όπου στο άρθρο 5 ορίζονταν "η ολομέλεια των Γραμματέων της Επικρατείας σχηματίζει το Υπουργικόν Συμβούλιον". Από συνταγματική όμως άποψη το Υπουργικό Συμβούλιο θεσπίστηκε ρητά από το Σύνταγμα του 1927 άρθρο 87 και επόμενα. Η σύγχρονη συγκρότησή του προβλέπεται από το άρθρο 81 του Συντάγματος (1975). Τα μέλη, η σύνθεση και η λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου ορίζονται κάθε φορά δια νόμου, ενώ με διάταγμα που προωθείται από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Κυβέρνησης διορίζονται ένας ή περισσότεροι, εκ των υπουργών, Αντιπρόεδροι του Υπουργικού Συμβουλίου και σε έκτακτη περίπτωση προσωρινός αντιπρόεδρος - αναπληρωτής.
Το άρθρο 81 του Ελληνικού Συντάγματος του 1975 είναι το αντίστοιχο άρθρο 76 του Συντάγματος του 1952.
Εκλογές στη Δομινικανή Δημοκρατία

Στη Δομινικανή Δημοκρατία, το πολίτευμα της οποίας είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο, κοινοβούλιο (Βουλή και Γερουσία) και δημοτικές-τοπικές εκλογές.
Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος εκλέγονται ταυτόχρονα από το λαό για θητεία 4 ετών. Με την αναθεώρηση του συντάγματος του 2010 επιτρέπεται να διεκδικήσει και δεύτερη θητεία ο πρόεδρος ή ο αντιπρόεδρος. Οι εκλογές διεξάγονται σε έτη που διαιρούνται ακριβώς με το 4.
Το Κογκρέσο (Congreso de la República) αποτελείται από δύο σώματα. Η άνω βουλή ή Γερουσία  (Senado) αριθμεί 32 μέλη, που εκλέγονται για 4ετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες. Η κάτω βουλή ή Βουλή των Αντιπροσώπων (Cámara de Diputados) απαρτίζεται από 178 μέλη, που εκλέγονται επίσης για θητεία 4 ετών με το σύστημα της απλής αναλογικής ανάλογα με την κάθε περιφέρεια: ανά 50.000 κατοίκους εκλέγεται ένας βουλευτής και όχι λιγότεροι από 2 σε κάποιες περιπτώσεις. 
Στη χώρα επικρατεί ο πολυκομματισμός.

Προεδρικές εκλογές

Προεδρικές εκλογές έγιναν στη χώρα τα έτη 1866, 1874, 1876, 1878, 1880, 1882, 1884, 1886, 1888, 1892, 1896, 1899, 1903, 1904, 1908, 1912, 1914, 1924, 1930, 1934, 1938, 1942, 1947, 1952, 1957, 1962, 1966, 1970, 1974, 1978, 1982, 1986, 1990, 1994, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012 και 2016.

Βουλευτικές εκλογές

Βουλευτικές εκλογές έγιναν τα έτη  1924, 1927, 1929, 1930, 1934, 1938, 1941, 1942, 1946, 1947, 1952, 1955, 1957, 1962, 1966, 1970, 1974, 1978, 1982, 1986, 1990, 1994, 1998, 2002, 2006, 2010 και 2016.

Δημοψηφίσματα

Στη Δομινικανή Δημοκρατία διεξήχθησαν και τρία δημοψηφίσματα, όλα τον 19ο αιώνα.

1870

Στο πρώτο δημοψήφισμα που διεξήχθη στην ιστορία της χώρας, στις 19 Φεβρουαρίου 1870, οι κάτοικοι ερωτήθηκαν για την προσάρτηση της χώρας τους στις ΗΠΑ. Η πρόταση υπερψηφίστηκε από το 99,93% των ψηφοφόρων, παρότι η συμμετοχή ήταν μόλις 30%. Ωστόσο, η προσάρτηση απορρίφθηκε από τη Γερουσία των ΗΠΑ με ψήφους 28-28, στις 30 Ιουνίου 1870.

1874

Στο επόμενο δημοψήφισμα, που έγινε στις 19 Φεβρουαρίου 1873, οι πολίτες ψήφισαν σε ποσοστό 99,91% την πρόταση να επινοικιαστεί η χερσόνησος Σαμανά προς τις ΗΠΑ, για 99 χρόνια. Η πρόταση δεν εφαρμόστηκε ποτέ, καθώς ο πρόεδρος Μπουεναβεντούρα Μπάες ανατράπηκε στις 2 Ιανουαρίου 1874.

1875

Το τελευταίο μέχρι στιγμής δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας διεξήχθη στις 2 Ιουνίου 1895. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για το αν έπρεπε να ιδρυθεί ένα δικαστήριο διαιτησίας, αν ο Πάπας θα ήταν ένας κατάλληλος διαιτητής, τι αποζημίωση θα δινόταν στην Αϊτή σε περίπτωση που η έκβαση του δημοψηφίσματος ήταν θετική και εάν η κυβέρνηση όφειλε να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του δικαστηρίου εάν δεν ήταν ευνοϊκές για τη Δομινικανή Δημοκρατία. Και οι 4 προτάσεις εγκρίθηκαν από τους ψηφοφόρους.
Ως αποτέλεσμα, οι 2 χώρες υπέγραψαν συμφωνία διαιτησίας στις 3 Ιουλίου 1895. Ωστόσο το Βατικανό αρνήθηκε να εφαρμόσει τη συμφωνία, σημειώνοντας ότι "περιοριζόταν στην απλή ερμηνεία του Άρθρου 4 της Συνθήκης του 1874." Συνακόλουθα οι χώρες συμφώνησαν στη σύσταση μιας μικτής επιτροπής για τη χάραξη των συνόρων στις 28 Μαΐου 1899.