Άντζελο Τάσκα

Βιογραφία

Ήδη ως μαθητής του κλασικού Λυκείου Βινσέντζο Τζομπέρτι του Τορίνου, ήταν γραμματέας της Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικής Νεολαίας και επομένως της Ομοσπονδίας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στην πόλη, στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Στη συνέχεια συνδέθηκε με τον Αντόνιο Γκράμσι, τον Ουμπέρτο Τερατσίνι και τον Παλμίρο Τολιάτι, με τους οποίους ίδρυσε την εβδομαδιαία εφημερίδα "Η Νέα Τάξη" (1919-1920). Ο πεθερός του τού δάνεισε το 50% του αναγκαίου κεφαλαίου για να ιδρύσει την εφημερίδα. Αντίθετα με τους Τολιάτι και Γκράμσι, είχε αντιταχθεί από την αρχή στις παρεμβατικές θέσεις στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στα ίδια χρόνια εξελέγη γραμματέας του Εργατικού Κέντρου στο Τορίνο, ενώ το 1921 στο Λιβόρνο ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας. Ήταν μεταξύ των 15 μελών της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και το 1926 έγινε μέλος στη γραμματεία του κόμματος. Εκείνη την εποχή είχε περάσει η ρήξη του με τους Γκράμσι και Τολιάτι, και θεωρήθηκε ως σημείο αναφοράς της δεξιάς παράταξης του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, υποστηρίζοντας τη συγχώνευση  με τους πιο αριστερούς τομείς Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και την επανεξέταση ορισμένων θέσεων που υπήρχαν από την γέννηση του κόμματος. Όπως και πολλοί άλλοι κομμουνιστές, διώχθηκε από το φασιστικό καθεστώς και συνελήφθη δύο φορές, πρώτα το 1923 και στη συνέχεια και το 1926. Εκείνη τη χρονιά αποχωρίστηκε την οικογένεια του και κατέφυγε στη Γαλλία, όπου πήρε την υπηκοότητα το 1936.
Συμμετείχε στο προεδρείο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (γνωστής και ως Τρίτη Διεθνής) το 1928-1929, όπου και πλησίασε τις θέσεις του Μπουχαρίν. Τον Σεπτέμβριο του 1929 εκδιώχθηκε από το κόμμα εξαιτίας του δηλωμένου του αντισταλινισμού. Μεταξύ 1930 και 1933 έγινε αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Monde (1928-1935), που ιδρύθηκε και διευθύνθηκε  από τον Ανρί Μπαρμπύς. Το 1935 ενεγράφη ξανά στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό  Κόμμα με θέσεις ξεκάθαρα αντισταλινικές, αντίθετες στον συγκεντρωτισμό της δράσης του Κομμουνιστικό Κόμματος της Ιταλίας, ανάμεσα στο 1934 και το 1939. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού  Εμφυλίου Πολέμου, υποστήριξε την POUM (Ισπανικά: Partido Obrero de Unificación Marxista, POUM Καταλανικά: Partit Obrer d'Unificació Marxista) σε αντιπαράθεση με το  Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας. Κατά τα ίδια έτη (1934-1940), ο Λεόν Μπλούμ τού εμπιστεύτηκε τα άρθρα της εξωτερικής πολιτικής της καθημερινής εφημερίδας του γαλλικού τμήματος της Διεθνούς των Εργατών (SFIO), "Le Populaire".
Τον Αύγουστο του 1939  η υπογραφή της  Συνθήκης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, προκάλεσε σύγχυση σε έναν μεγάλο αριθμό κομμουνιστών  και οι θέσεις του Τάσκα βγήκαν ενισχυμένες από αυτό. Μετά την παραίτηση του Πιέτρο Νέννι  ήταν ο επικεφαλής στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα μαζί με τον Τζουζέπε Σάραγκατ και τον Οντίνο Μοργκάρι. Το καλοκαίρι του 1940 ήταν μεταξύ των σοσιαλιστών που προσχώρησαν στο καθεστώς συνεργασίας του στρατάρχη Πεταίν και διεύθυνε το κέντρο σπουδών του Γάλλου Υπουργού Πληροφοριών Πωλ Μαριόν. Κατά την απελευθέρωση της Γαλλίας, το Σεπτέμβριο του 1944 συνελήφθη με την κατηγορία της συνεργασίας και αφέθηκε ελεύθερος μετά από ένα μήνα, χάρη στη παράλληλη συνεργασία που είχε από το 1941 με μία βελγική αντιφασιστική οργάνωση. 
Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε στο Παρίσι, όπου είχε δημιουργήσει μια νέα οικογένεια. Συνέχισε, ωστόσο, να συμμετέχει στην πολιτική συζήτηση, να συνεργάζεται με διάφορες εφημερίδες, όπως "Ο Κόσμος" (Il Mondo), "Κοινωνική Κριτική" (Critica Sociale), Le Figaro και το περιοδικό της άκρας δεξιάς Est et Ouest, μεταξύ 1948 και 1954 ήταν σύμβουλος στο Γραφείο Ευρωπαϊκών Ερευνών του ΝΑΤΟ για θέματα που αφορούσαν  το κομμουνιστικό κίνημα. Δημοσίευσε εκτός αυτού πολλές εργασίες πάνω στα κόμματα που προσκολλήθηκαν στην Τρίτη Διεθνή. Πιο σημαντικό του βιβλίο είναι Nascita e avvento del fascismo  (Η Γέννηση και η Έλευση του φασισμού),που δημοσιεύθηκε στη Γαλλία το 1938, ένα κλασικό της ιστοριογραφίας του φασισμού. Η κόρη του, Κατερίνε Τάσκα (Catherine Tasca), γεννημένη στη Λυών στις 13 Δεκεμβρίου του 1941, ήταν γερουσιαστής του Σοσιαλιστικού Κόμματος των Γάλλων από το 2004. Πριν ήταν βουλευτής της Εθνικής Γαλλικής Συνεύλευσης  και διετέλεσε  σε κυβερνητικές θέσεις  κατά την διάρκεια της προεδρίας του Φρανσουά Μιτεράν και Ζακ Σιράκ.