google/wiki40b huggingface dataset:
Αλέξανδρος Φαλτσέτας

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο ως παιδί στο σύλλογο Βέστρα Φρέλουντα με έδρα το Γκέτεμποργκ και έμεινε εκεί μέχρι το 2009, όταν υπέγραψε με την ομάδα της Σούπερεταν FC Trollhättan, μετά από δοκιμαστικό. 
Αρχικώς, ξεκίνησε ως επιθετικός μέσος, αλλά σταδιακά οπισχοχώρησε σε έναν πιο αμυντικό ρόλο, όπου είχε αρκετή επιτυχία, ούτως ώστε ο σύλλογος της Άλσβενσκαν, ΙΦΚ Γκέτεμποργκ, τον υπέγραψε τον επόμενο χρόνο. Εκεί έπαιξε σε 19 αγώνες στην πρώτη του σεζόν, αλλά είδε τον χρόνο παιχνιδιού του να μειώνεται, παίζοντας μόνο σε ένα αγώνα ως αναπληρωματικός στη δεύτερη χρονιά του. Λόγω της έλλειψης χρόνου παιχνιδιού, αγωνίστηκε με δανεισμό στη Μπράγκε της Σούπερεταν. Η Μπράγκε ήθελε να τον κρατήσει μετά το τέλος της σεζόν, αλλά ο Φαλτσέτας επέλεξε να υπογράψει με τη Γκέλφε. 
Το συμβόλαιο του με τη Γκέλφε ολοκληρώθηκε μετά το τέλος της σεζόν 2013 και όταν ο προπονητής Πέλε Όλσον μετακινήθηκε στην Τζουργκάρντεν στις αρχές του 2014, έφερε μαζί του τον «αγαπημένο του παίκτη» Φαλτσέτα στο νέο σύλλογο, με τριετές συμβόλαιο. 
Τη σεζόν 2017, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Χάκεν.

Διεθνής σταδιοδρομία

Έχει μία συμμετοχή με την Εθνική Σουηδίας U19.

Προσωπική ζωή

Ο Φαλτσέτας έχει Έλληνα πατέρα. Ο αγαπημένος του ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι ο ΠΑΟΚ, από την πατρίδα του πατέρα του, τη Θεσσαλονίκη.
Θεόδωρος Ορφανίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1817. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Σύρο και στην Τήνο. Εγκαταστάθηκε από το 1835 στην Αθήνα και αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του διορίστηκε στο υπουργείο Εσωτερικών. Σπούδασε βοτανική στο Παρίσι με κρατική υποτροφία. Όταν γυρίζει το 1850 διορίζεται έκτακτος καθηγητής στο πανεπιστήμιο. Συμμετείχε ως πληρεξούσιος στη Β΄ Εθνοσυνέλευση. Την περίοδο 1867-1868 χρημάτισε πρύτανης. Ο Ορφανίδης μελέτησε τον φυτικό πλούτο της Ελλάδας και δημοσίευσε τα πορίσματα των ερευνών του στο έργο του Flora graeca exciccata. Ανακάλυψε πενήντα περίπου είδη ελληνικών φυτών. Απεβίωσε το 1886.
Τα φυτικά είδη Heracleum orphanidis, Centaurea orphanidea, Biebersteinia orphanidis, Campanula orphanidea, Euphorbia orphanidis, Nepeta orphanidea, Tulipa orphanidea, Verbascum orphanideum and Viola orphanidis εχουν ονομασθεί προς τιμην του.

Έργο

Η ποίηση του Θεόδωρου Ορφανίδη εντάσσεται στην Α' Αθηναϊκή Σχολή και είναι κυρίως σατιρική. Είναι επηρεασμένος από τον Αλέξανδρο Σούτσο, τον οποίο προσπαθεί και να μιμηθεί. Εμφανίζεται πρώτη φορά το 1836 με τη σατυρική συλλογή του Ο Μένιππος. Το 1840 εκδίδει για σύντομο διάστημα το σατιρικό περιοδικό Ο Τοξότης. Ο Ιωάννης Κωλέττης απομακρύνει τον ενοχλητικό ποιητή με την υποτροφία που του δίνει για να σπουδάσει στο Παρίσι. Όταν γυρίζει γράφει άφθονα ποιήματα επικολυρικά (Ο Άπατρις, Χίος δούλη, Άγιος Μηνάς) και σατιρικά (Τίρι λίρι). Συμμετείχε σε ποιητικούς διαγωνισμούς και ως διαγωνιζόμενος και ως κριτής, διαμορφώνοντας τη νεοελληνική κριτική. Οι κριτικοί θεωρούν την ποίησή του χωρίς πρωτοτυπία και χαμηλής ποιότητας.
Νίκολα Νίκιτς

Καριέρα ως αθλητής

Η αθλητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1979 από την NK Zvijezda Gradačac, αλλά γρήγορα μεταπήδησε στην Ζελιέζνιτσαρ με τα χρώματα της οποίας έγινε ευρύτερα γνωστός. Μάλιστα το 1984 η Ζελέζνιτσαρ με τον Ίβιτσα Όσιμ στον πάγκο και τον Νίκολα Νίκιτς στη σύνθεσή της, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. 
Το Δεκέμβριο του 1984 αποκτήθηκε από την ομάδα του Αιγάλεω και συνέβαλε τα μέγιστα (19 συμμετοχές - 3 γκολ) στην προσπάθεια της Αθηναϊκής ομάδας να διατηρηθεί στην Α' εθνική. 
Με τη λήξη της περιόδου, το καλοκαίρι του 1985, μεταγράφηκε (μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του στη Ζελιέζνιτσαρ Έντιν Μπάχτιτς) στον Άρη στον οποίο αγωνίστηκε με αρκετά μεγάλη επιτυχία για 2 χρόνια, έχοντας 53 συμμετοχές και 12 γκολ. Το καλοκαίρι του 1987 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ, όπου όμως δεν πραγματοποίησε τις ανάλογες εμφανίσεις.
Το 1988 επέστρεψε στη Ζελιέζνιτσαρ όπου και έκλεισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Λόγω του πηγαίου χιούμορ του αλλά και του γενικά εξωστρεφή χαρακτήρα του υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής στο κοινό σε όλες τις ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε και ειδικά στην Ζελιέζνιτσαρ θεωρείται από τους παίκτες - σύμβολα της ομάδας και καλείται συχνά στα Μ.Μ.Ε. για να σχολιάσει τα ζητήματα της ομάδας.
Ο γιος του, Μπράνισλαβ Νίκιτς, είναι και αυτός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και έχει αγωνιστεί στην Ελλάδα σε Aγροτικό Αστέρα, Ναυπακτιακό Αστέρα, Αιολικό Μυτιλήνης και Άρη Θεσσαλονίκης.

Προπονητική καριέρα

Με το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ανέλαβε προπονητικό πόστο στην ομάδα της γενέτειρας του, την FK Modriča, και υπό την καθοδήγησή του η ομάδα κέρδισε την άνοδό της στην Α' Εθνική της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, το 2003. Αργότερα πέρασε από τον πάγκο της NK Žepče και κατόπιν ανέλαβε την Εθνική ομάδα Νέων (κάτω των 19 ετών) της Βοσνίας. Από τις 11 Ιανουαρίου 2007 έχει αναλάβει την Εθνική ομάδα των Ελπίδων της Βοσνίας.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2015-2016

Κανονική Περίοδος (Α' Φάση)

Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος έλαβε χώρα από τις 3 Οκτωβρίου 2015 μέχρι τις 28 Μαΐου 2016. Τα σωματεία που συμμετείχαν αναμετρήθηκαν μεταξύ τους δύο φορές, ενώ σε κάθε αγωνιστική μία ομάδα είχε ρεπό. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος διεξήχθη στις 18 Αυγούστου 2015 στην Αθήνα. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων ήταν τα ακόλουθα:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπανγκλαντές

Ιστορία

Αρχικά το Πρωτάθλημα της Ντάκα ήταν γνωστό ως το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στο Μπαγκλαντές. Tο 2000 ξεκίνησε για πρώτη φορά ένα εθνικού επιπέδου πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Το 2007, η ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο στο Πρωτάθλημα της Ντάκα και οι κορυφαίες ομάδες κυρίως από τη Ντάκα και άλλα μέρη της χώρας προωθήθηκαν στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα. Το 2011 δημιουργήθηκε πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας.
159 Αιμιλία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Αιμιλίας υπολογίσθηκε σε 125 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 1,4 τετράκις εκατομμύριο τόνους με μέση πυκνότητα 1,4 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αιμιλίας εκτιμάται σε 2,4 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 408 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 55 m/sec (198 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0639. Η θερμοκρασία στην επιφάνεια υπολογίζεται σε 113 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν, αλλά η μέγιστη μπορεί να ανέβει στους -34 βαθμούς. Η Αιμιλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 24 ώρες και 3 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1986-87

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1986-87 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι πρώτες 4 ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1987-88.
Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία.
Αθανάσιος Μαυρίδης

Πρώτα χρόνια, σπουδές και δικηγορία

Γεννήθηκε το 1910 στην πόλη των Σερρών. Γιος του Δημητρίου Μαυρίδη (με καταγωγή από το Μελένικο) και της Μαρίας Ζηργιώτη. Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον προσκοπισμό και τον κλασικό αθλητισμό (ιδιαίτερες επιδόσεις και διακρίσεις στον δρόμο ταχύτητας 100 και 200 μέτρων, στη σκυταλοδρομία και στα άλματα απλούν και τριπλούν), μετέπειτα σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε τη δικηγορία στο Πρωτοδικείο Σερρών και Εφετείο Θεσσαλονίκης.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1934 ίδρυσε τον "Εθνικόν Όμιλον Εγγραμμάτων Ν. Σερρών" και εξελέγη παμψηφεί πρόεδρος από την Γενική Συνέλευση. Σκοπός του ομίλου ήταν η ανάπτυξη της κοινωνικής αλληλεγγύης, η προβολή των παραμερισμένων δικαίων των ακριτικών περιοχών και η αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος.
Βαθειά βενιζελικός συμμετείχε στην επανάσταση του 1935 καθώς ως έφεδρος αξιωματικός ανήκε στα δρώντα μέλη της Δημοκρατικής Άμυνας η οποία είχε συσταθεί την εποχή εκείνη από εν ενεργεία και εν αποστρατεία αξιωματικούς δημοκρατικών φρονημάτων.
Το 1936 ίδρυσε στις Σέρρες την Φιλελευθέραν Νεολαίαν της οποίας διετέλεσε πρόεδρος για μεγάλο διάστημα και εξέδωσε την εβδομαδιαία εφημερίδα φιλελεύθερων αρχών "Στρυμών", η έκδοση της οποίας διακόπηκε από τη δικτατορία του Μεταξά.  Διετέλεσε, με μυστική αποστολή, Έπαρχος Ορεστιάδας (Δεκέμβριος 1942- Απρίλιος 1943).  Το 1945 διορίστηκε Νομάρχης Φλώρινας υπηρετώντας ως το 1946.
Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 ως υποψήφιος βουλευτής Σερρών με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) και έλαβε  757 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής Σερρών με την ΕΠΕΚ το 1950 (με το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων) και το 1951. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Σερρών το 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1964. Την ίδια περίοδο, σε τρεις συνεχείς συνόδους,  ήταν και αντιπρόεδρος της Βουλής.  Ως αντιπρόεδρος Βουλής κατόπιν προσκλήσεως της Βουλγαρικής Βουλής πραγματοποίησε την πρώτη επίσκεψη καλής θελήσεως στην Βουλγαρία, επικεφαλής οκταμελούς κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας (Ιούνιος 1964). Στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου ήταν υφυπουργός Δημοσίων Έργων από τις 10 Νοεμβρίου ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966. Τον Φεβρουάριο του 1967, έχοντας αποχωρήσει ήδη από την Ένωση Κέντρου και έχοντας καταστεί ανεξάρτητος, προσχώρησε στη ΦΙ.ΔΗ.Κ.  Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, εγκατεστημένος ήδη στην Θεσσαλονίκη, δεν ξαναπολιτεύθηκε καθώς δεν βρήκε στα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα τον χώρο που εξέφραζε την καθαρά δημοκρατική και κεντρώα πολιτική του ιδεολογία. Αφιερώθηκε στην σύζυγό του και στην ανατροφή της μικρής τους τέταρτης κόρης. Δεν έπαυσε όμως ποτέ, μέχρι το τέλος της ζωής του, να παρακολουθεί στενά τις δημόσιες εξελίξεις και να εκφράζει άποψη για τα τεκταινόμενα.

Τελευταία χρόνια

Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών το 1989 στη Θεσσαλονίκη και η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον ιερό ναό του Αγίου Ελευθερίου του Ντεπώ Θεσσαλονίκης. Ήταν παντρεμένος με την Ελευθερία Σταθεροπούλου (την ποιήτρια Ελευθερία Μαυρίδου) και απέκτησαν 4 κόρες.
Γκέοργκ Γιόζεφ Κάμελ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπρνο της Μοραβίας, στη σημερινή Τσεχία. Έγινε Ιησουίτης το 1682 και αρχικά εστάλη στις Μαριάνες το 1683, για να μεταφερθεί στις Φιλιππίνες το 1688. Άνοιξε φαρμακείο στη Μανίλα, που ήταν και το πρώτο στις Φιλιππίνες, όπου προμηθεύονταν δωρεάν φάρμακα οι άποροι.
Ερεύνησε τα φυτά των Φιλιππίνων και πολλά από αυτά τα έστειλε στο Λονδίνο για να τα μελετήσει ο διακεκριμένος Βρετανός βοτανολόγος, Τζον Ρέι και ο αποθηκάριος-βοτανολόγος Τζέιμς Πέτιβερ. Το αποτέλεσμα των μελετών του Καμελ ήταν το έργο Herbarium aliarumque stirpium in insula Luzone Philippinarum ("Βότανα και φαρμακευτικά φυτά της νήσου Λουζόν των Φιλιππίνων"), που είναι η πρώτη περιγραφή της φιλιππινέζικης χλωρίδας στα χρονικά.
Το πρώτο του φορτίο με σκίτσα φυτών έπεσε στα χέρια πειρατών, με αποτέλεσμα να χαθεί. Μέρη της εργασίας του για τα φυτά της Ανατολής εκδόθηκαν σε ένα παράρτημα 96 σελίδων στον 3ο τόμο του έργου του Τζον Ρέι Historia plantarum; species hactenus editas insuper multas noviter inventas & descriptas complectens (1703) και στις Φιλοσοφικές Συναλλαγές της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Ο Πέτιερ δημοσίευσε μια τρίτη ενότητα αφιερωμένη στα αναρριχητικά φυτά.
Μεταξύ άλλων, ο Κάμελ ήταν ένα από τα πρώτα πρόσωπα που περιέγραψε το φασόλι του Αγίου Ιγνατίου (Strychnos ignatia), το οποίο χρησιμοποιείται στην ομοιοπαθητική για την εξαγωγή της δηλητηριώδους στρυχνίνης από τον καρπό του. Το ονόμασε από τον Άγιο Ιγνάτιο Λογιόλα, ιδρυτή του τάγματος των Ιησουιτών. Στις Φιλιππίνες το εν λόγω φυτό είναι γνωστό με το τοπικό όνομα aguwason (στη γλώσσα Ταγκαλόγκ).
Ο Κάμελ έκανε επίσης την πρώτη γραπτή περιγραφή για τα πουλιά των Φιλιππίνων, στο έργο „Observationes de Avibus Philippensibus“, που εκδόθηκε το 1702 στις Φιλοσοφικές Συναλλαγές της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Πέθανε στη Μανίλα το 1706.
Ινώ

Ο μύθος

Αδελφές της Ινούς ήταν η Σεμέλη (μητέρα του θεού Διονύσου), η Αγαύη και η Αυτονόη. Για την Ινώ-Λευκοθέα έγραψαν πολλοί ποιητές, με αποτέλεσμα ο μύθος της να εμφανίζει πολλές παραλλαγές. Σε άλλες από αυτές η Ινώ παρουσιάζεται ως κακιά μητριά, σε άλλες ως καταδιωκόμενη και άλλοτε ως συμπαθητική τροφός του μικρού Διονύσου, την οποία τρέλανε η θεά Ήρα. Σύμφωνα με τα πιο κοινά βασικά στοιχεία του μύθου, η Ινώ ήταν σύζυγος του Αθάμαντα, βασιλιά των Μινύων του Ορχομενού, μητρυιά του Φρίξου και της Έλλης, παιδιά του Αθάμαντα και της Νεφέλης. Για να απαλλαγεί από τα ανεπιθύμητα γι' αυτή παιδιά, η Ινώ σκέφθηκε την εξής πλεκτάνη: έπεισε τις γυναίκες της χώρας να φρύξουν (να καβουρδίσουν) τους σπόρους του σιταριού πριν να τους σπείρουν (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Α΄ 9, 1). Οι καβουρδισμένοι σπόροι όμως δεν φύτρωναν και η χώρα πείνασε. Για να απαλλαγεί η Βοιωτία από τον λιμό, το Μαντείο των Δελφών διέταξε να θυσιασθεί στον Δία ο Φρίξος. Στην πραγματικότητα, η Ινώ είχε δωροδοκήσει τους άνδρες που είχαν σταλθεί στο μαντείο, για να πουν αυτό το ψέμα. Ο Αθάμας όμως πληροφορήθηκε την απάτη της Ινούς και την κατεδίωξε για να τη σκοτώσει. Τότε η Ινώ έπεσε μαζί με τον γιο της στη θάλασσα.
Σε άλλη παραλλαγή, ο Δίας παρέδωσε στον Αθάμαντα και στην Ινώ τον Διόνυσο ως βρέφος για να το αναθρέψουν «ως κόρην». Η Ήρα, που μισούσε τον Διόνυσο επειδή ήταν εξώγαμο τέκνο του συζύγου της Δία, τους έστειλε τρέλα. Χάνοντας τα λογικά του ο Αθάμας σκότωσε τον πρωτότοκο γιο του, τον Λέαρχο, και η Ινώ μαζί με τον άλλο γιο τους, τον Μελικέρτη, έπεσε  στη θάλασσα. Αλλά ο Δίας τους θεοποίησε και από τότε η Ινώ ονομάσθηκε Λευκοθέα και ο Μελικέρτης Παλαίμονας. Ο Παυσανίας γράφει ότι η Ινώ και ο Μελικέρτης έπεσαν στη θάλασσα από τη Μολουρίδα Πέτρα στα Μέγαρα.
Στην τρίτη παραλλαγή του μύθου, η Ινώ και ο Αθάμας είχαν μαζί τα δύο παραπάνω παιδιά. Νομίζοντας κάποτε ο Αθάμας ότι η Ινώ πέθανε, παντρεύτηκε τη Θεμιστώ, με την οποία απέκτησε πολλα ακόμα παιδιά (αυτός ήταν ο τρίτος γάμος για τον Αθάμαντα). Η Ινώ όμως μεταμφιέσθηκε σε δούλη και μπήκε στην υπηρεσία της Θεμιστούς. Η Θεμιστώ είχε αποφασίσει να σκοτώσει τα παιδιά της Ινούς, και κάποιο βράδυ τη διέταξε να ντύσει τα παιδιά της με μαύρα φορέματα και τα δικά της με λευκά. Στη συνέχεια η Θεμιστώ σκότωσε τα μαυροντυμένα παιδιά. Αλλά δεν κατάλαβε ότι η Ινώ είχε ντύσει αντίθετα τα παιδιά, και έτσι σκότωσε τα δικά της παιδιά (εκτός από τον Σχοινέα). Ο Νόννος γράφει ότι η Ινώ-Λευκοθέα σώθηκε από τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα και έγινε μια Νηρηίδα.
Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης

Σπουδές

Ο Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης σπούδασε Μεσαιωνική και Νεώτερη Ελληνική Φιλολογία και Λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, απ’ όπου αποφοίτησε το 1972 με βαθμό «Άριστα». Σε όλη τη διάρκεια των σπουδών του, λόγω εξαιρέτου επιδόσεως, ήταν Υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών. Μετά τη στρατιωτική του θητεία (1973-1975) διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο και Λύκειο Καρπάθου (1975-1977). Το 1982 αναγορεύτηκε διδάκτωρ Λαογραφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με βαθμό «Άριστα». Έκανε συμπληρωματικές σπουδές Κοινωνικής και Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας, Εθνογραφίας και Λαογραφίας στο University College και στο London School of Economics του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (1982-1983 και 1989-1990).Γνωρίζει άριστα την αγγλική γλώσσα (Το 1976 πήρε πτυχίο Proficiency).
Στα Πανεπιστημιακά αυτά Ιδρύματα παρακολούθησε, μεταξύ άλλων, προπτυχιακά, μεταπτυχιακά και μεταδιδακτορικά Μαθήματα, Φροντιστήρια και Σεμινάρια της ειδικότητάς του από τους επιφανείς καθηγητές Δημήτριο Σ. Λουκάτο, Μιχαήλ Γ. Μερακλή, I. Μ. Lewis και Alan Dundes. Τα μαθήματα αυτά συνετέλεσαν στην καλύτερη επιστημονική του συγκρότηση. Πραγματοποίησε επίσης επιστημονική έρευνα στο Taylor Institution του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (1983 και 1989). Εκεί μελέτησε τα Κατάλοιπα του γνωστού νεοελληνιστή, αρχαιολόγου, διαλεκτολόγου και λαογράφου Richard M. Dawkins (1871-1955). Από την έρευνα αυτή προέκυψαν σχετικά δημοσιεύματα, τα οποία ανέδειξαν την προσφορά του Άγγλου επιστήμονα στην Ελληνική Λαογραφία.
Σύνοψις Ιστοριών

Ιστορικό του χειρόγραφου

Το αντίγραφο χρονολογείται στα έτη 1150 ως 1175.

Περιεχόμενο και περιγραφή

Περιέχει την ιστορία των Βυζαντινών αυτοκρατόρων και είναι συνέχεια του Χρονικού του Θεοφάνη, από τον θάνατο του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α´ το 811 μέχρι την παραίτηση του Μιχαήλ ΣΤ´ το 1057.
Αντρέας Τόρκιλντσεν

Βιογραφικό

O Αντρέας Τόρκιλντσεν γεννήθηκε στο Κρίστιανσαντ, στην Νορβηγία, την 1η Απριλίου 1982. Ξεκίνησε να ασχολείται με τον ακοντισμό σε ηλικία 11 ετών. Πρώτος προπονητής του ήταν ο πατέρας του Tomm Thorkildsen, πρώην αθλητής του ακοντισμού. Η μητέρα του ήταν αθλήτρια στα 110μ. με εμπόδια. Το 2001 εγκαταστάθηκε στο Όσλο και άρχισε να προπονείται με τον Åsmund Martinsen.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου που διεξήχθη στο Έντμοντον, στον Καναδά, το 2001, δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, όπως και στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στο Μόναχο, την επόμενη χρονιά.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, με βολή στα 86μ. και 50 εκ. Μέχρι τους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες, κέρδισε δύο ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, το 2005 στο Ελσίνκι και το 2007 στην Οζάκα και ένα χρυσό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό πρωταθλήμα το 2006 στο Γκέτεμποργκ. Τον Μάιο του 2006 ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 90μ., στο Super Grand Prix στην Ντόχα, στο Κατάρ.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 ήταν και πάλι πρώτος με 90μ. και 57 εκ. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Βερολίνο, ρίχνοντας το ακόντιο στα 89μ. και 59 εκ. Πρώτος ήταν και το 2010 στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βαρκελώνη ενώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Νταεγού, το 2011, ήρθε δεύτερος.
Το 2004 επιλέχθηκε ως ο αθλητής της χρονιάς στην Νορβηγία ενώ το 2008 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ευρωπαίου αθλητή της χρονιάς από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου (European Athletic Association).
Νικολάι Ζελίνσκι

Βιογραφικά δεδομένα

Ο Νικολάι Ζελίνσκι γεννήθηκε στην Τιράσπολη της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οδησσού, καθώς και στη Γερμανία, στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και του Γκέτινγκεν (στο τελευταίο είχε δάσκαλο τον Βίκτορ Μέγιερ). Πήρε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα και το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Νοβοροσίσκ, το 1888 και το 1891 αντιστοίχως. Στη συνέχεια, το 1893, διορίσθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όπου και εργάσθηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή του, με την εξαίρεση των ετών από το 1911 μέχρι το 1917. Το κύριο ερευνητικό πεδίο του ήταν η χημεία των κυκλικών υδρογονανθράκων.
Ο Ζελίνσκι διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Φυσιοδιφών Μόσχας. Απεβίωσε στη Μόσχα σε ηλικία 92 ετών. Είχε τιμηθεί με το τίτλο-παράσημο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας και με το Βραβείο Στάλιν (το 1942), ενώ η σορός του αναπαύεται στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι διακεκριμένων προσωπικοτήτων, στη Μόσχα.
Λευκή της Βρετάνης

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και της Βεατρίκης της Αγγλίας, κόρης του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας.
Ο σύζυγός της Φίλιππος των Αρτουά πολέμησε υπό τον πατέρα του στη μάχη του Φυρν, όπου πληγώθηκε. Όμως από τις επιπλοκές, έπειτα από ένα έτος, απεβίωσε. Το πρόωρο τέλος του είχε ως αποτέλεσμα μία νομική αντιδικία έπειτα όταν, μετά το τέλος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Αρτουά το 1302, πατέρα του Φιλίππου, το Αρτουά μεταβιβάστηκε στη μεγαλύτερη αδελφή του Μαώ και όχι στον γιο του Ροβέρτο Γ΄. Ο Ροβέρτος δεν κυβέρνησε ποτέ, καθώς όταν απεβίωσε η Μαώ, η κομητεία πέρασε στην κόρη της Ιωάννα Β΄ κόμισσα της Βουργουνδίας. 
Η Λευκή απεβίωσε 56 ετών στο Σατώ του Μπλουά-ντε-Βινσένν και τάφηκε στην -τώρα γκρεμισμένη- μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι.
Μαξ φον Βίντνμαν

Ζωή και σταδιοδρομία

Ο Μαξ Βίντνμαν γεννήθηκε στη μικρή πόλη Άιχστετ της Βαυαρίας και ήταν ο μικρότερος από τους τρεις γιους του Φραντς Άμαντ Βίντνμαν, ιατρού της βασιλικής αυλής, του δήμου και της περιφέρειας συγχρόνως, και της συζύγου του Μαξιμιλιάνα, το γένος Πέκχελ (Pöckhel), η οποία ήταν χήρα του επίσης ιατρού Φραντς Ζέραφ Ούλριχ. Μετά την ολοκλήρωση της γυμνασιακής του εκπαιδεύσεως στο Άιχστετ, όπου ήδη έδειξε ιδιαίτερη ικανότητα στο σχέδιο και τη ζωγραφική, ο Μαξ εισάχθηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Μόναχο το 1825. Εκεί σπούδασε μεταξύ άλλων με τον καθηγητή Λούντβιχ Μίκαελ Σβαντάλερ. Οι καθηγητές του κατέστησαν δυνατή τη μετάβαση και την παραμονή του στη Ρώμη από το 1836 έως το 1839, όπου ο Μαξ μαθήτευσε κοντά στον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν, ήδη γνωστό γλύπτη, με τον οποίο έγιναν και φίλοι. Ο Βίντνμαν υπήρξε επίσης φίλος του αρχιτέκτονα της Κολωνίας Sulpiz Boisserée, του οποίου η συλλογή τέχνης αποκτήθηκε από τον βασιλιά της Βαυαρίας για την Alte Pinakothek του το 1827.
Μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη, ο Βίντνμαν φιλοτέχνησε έργα ως ανεξάρτητα εργαζόμενος καλλιτέχνης στο Μόναχο. Εκεί ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας άρχισε σύντομα να του παραγγέλλει έργα, όπως προτομές για το Μνημείο Βαλχάλλα. Ο Φέρντιναντ φον Μίλερ χύτευσε πολλά από τα γλυπτά του σε μπρούντζο.
Το 1849 ο Βίντνμαν έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, διαδεχόμενος τον Σβαντάλερ. Η αυξανόμενη ευρύτερη αναγνώρισή του έφερε πολλές παραγγελίες προερχόμενες και έξω από τη Βαυαρία. Το 1849 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ της Βαυαρίας, ενώ το 1887 ο αντιβασιλιάς Λεοπόλδος τον έχρισε Ιππότη του Βαυαρικού Στέμματος.
Ο Βίντνμαν απεχώρησε από την Ακαδημία το 1887, στα 75 του, και απεβίωσε στο Μόναχο σε ηλικία 82 ετών.
Οι ανδριάντες του Βίντνμαν ανέδιδαν έναν «αέρα» αξιοπρέπειας που είχε ανταπόκριση στους συγχρόνους του και τού εξασφάλισε πολλές παραγγελίες. Ωστόσο, τα μικρότερα έργα του, όπως οι προτομές, έχουν θεωρηθεί περισσότερο επιτυχημένα καλλιτεχνικώς. Κάποια από τα έργα του καταστράφηκαν με τον βομβαρδισμό του Μονάχου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Λεωνίδας Δρόσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στην Αθήνα και ακολούθως γράφτηκε φοιτητής της Γλυπτικής στην Πολυτεχνική Σχολή.  Έδειξε από νωρίς ζωηρότατη και γόνιμη φαντασία, λεπτή και καλή αίσθηση συνοδευόμενη και από υψηλή έμπνευση. Ως μαθητής κατασκεύασε την προτομή του ναυάρχου Μιαούλη και τον ανδριάντα του βασιλιά Όθωνα με πλήρη στολή. Επαινέθηκε για την ομοιότητα των γλυπτών του με τους ανθρώπους που εικονίζουν, την φυσικότητα των γραμμών και την ανατομική ακρίβεια. Μετά από επτάχρονες σπουδές στο Πολυτεχνείο, και σε ηλικία είκοσι χρονών πήγε με υποτροφία της κυβερνήσεως στο Μόναχο για να συνεχίσει τις σπουδές του. Πήρε μέρος σε διαγωνισμό και βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο και μετάλλιο για το κομψό έργο του που εικόνιζε τον Δαβίδ. Το έργο του εκδόθηκε ως χαλκογραφία και ανατυπώθηκε πετυχαίνοντας πολλές επιδοκιμασίες στην Ευρώπη. Στο Μόναχο παρέμεινε για μια τετραετία και έτυχε της υψηλής προστασίας του Σίμωνος Σίνα. Από εκεί πήγε σε Λονδίνο, Παρίσι και Ρώμη, όπου ίδρυσε δική του σχολή. Το πιο φημισμένο έργο του είναι η «Πηνελόπη», το οποίο βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο στην διεθνή έκθεση στο Παρίσι το 1867. Άλλα έργα του είναι ο «Αχιλλέας», τα λαμπρά συμπλέγματα του αετώματος της Ακαδημίας, ο «Αλέξανδρος», ο «Διόνυσος», η «Σαπφώ» και άλλα φιλοτεχνήματα. Βραβεύτηκε για την Σαπφώ στην έκθεση της Βιέννης και τιμήθηκε με παράσημο της Αυστριακής Κυβέρνησης. 
Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε καθηγητής της Γλυπτικής στο Πολυτεχνείο. Το 1872 κατασκεύασε το Βαρβάκειο Μνημείο, με υπερφυσικό μέγεθος ανδριάντα του Βαρβάκη και τέσσερις αλληγορίες, την «Ελευθερωμένη Ελλάδα», την «Ιστορία», την «Σκέψη» και την «Ναυτιλία». Επίσης τον «Απόλλωνα» και την «Αθηνά» της Σιναίας Ακαδημίας. Επίσης τον «Σωκράτη» και «Πλάτωνα» που στολίζουν τα προπύλαια της Ακαδημίας. 
Απεβίωσε στην Νάπολη της Ιταλίας στις 6 Δεκεμβρίου 1882.
Δήμος Καρμπίντσι

Γεωγραφία

Ο δήμος συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με τον Δήμο Πρόμπιστιπ, Δήμο Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο και με τον Δήμο Ζρνόβτσι και στα δυτικά και νότια με τον Δήμο Ράντοβις και τον Δήμο Στιπ.