google/wiki40b huggingface dataset:
Το Ελληνοκαναδικό Βήμα

Ιστορικό

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εφημερίδας και σχετικές μελέτες, είναι η παλαιότερη εφημερίδα της ελληνικής παροικίας στο Μόντρεαλ που συνεχίζει να εκδίδεται μέχρι σήμερα. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 7 Μαρτίου 1964 και κυκλοφορούσε αρχικά σε τετράδιπλη έκδοση ενώ περιείχε μέχρι την δεκαετία του 1990 έξι με 12 φύλλα, για να αποκτήσει στην σημερινή μορφή περισσότερες σελίδες. Εκδότες του ήταν αρχικά οι Γεώργιος Παπαδάκης και Νίκος Καλυβίτης με αρχισυντάκτη τον Φώτη Κομπορόζο. Μετά την αναχώρηση του δεύτερου ιδρυτή της, Νίκου Καλυβίτη στο Τορόντο, την διεύθυνση και την ιδιοκτησία της εφημερίδας ανέλαβε ο Γεώργιος Παπαδάκης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η εφημερίδα πουλήθηκε στον Κώστα Πετρογιάννη, ενώ το 1990, την ιδιοκτησία της εφημερίδας απέκτησε ο σημερινός ιδιοκτήτης της και εκδότης Χρήστος Μανίκης.
Το 1970, η  κυκλοφορία της εφημερίδας υπολογίστηκε σε 1.000 με 2.000 φύλλα, ενώ το 2012, η κυκλοφορία της υπολογίστηκε στα 13.400 φύλλα. Η εκτύπωση των φύλλων γίνεται το απόγευμα κάθε Πέμπτης για να διατεθεί σε κυκλοφορία το επόμενο Σάββατο. Είναι κυρίως ειδησεογραφικό έντυπο με στόχο την ενημέρωση της ελληνικής κοινότητας της μητροπολιτικής περιοχής του Μόντρεαλ. Η ύλη της εντοπίζεται κυρίως στην κάλυψη των γεγονότων της επαρχίας του Κεμπέκ, του Καναδά και της ελληνικής ειδησεογραφίας, αν και παλαιότερα δίνονταν περισσότερη έμφαση στα γεγονότα που κατεύθαναν από την Ελλάδα. Κατά την διάρκεια της λειτουργίας του, κάλυψε τα σημαντικά γεγονότα από την ελληνική, παροικιακή και επαρχιακή επικαιρότητα, όπως η Ήσυχη Επανάσταση και τα δημοψηφίσματα υπέρ της ανεξαρτησίας του Κεμπέκ. Εκτός από την ειδησεογραφία, στις σελίδες της μπορούμε να βρούμε άρθρα θρησκευτικού περιεχομένου, παροικιακές ανακοινώσεις και διαφημίσεις.

Γνωστοί συντάκτες

Ο Νίκος Καχτίτσης δημοσίευσε μέχρι τον θάνατό του στις 25 Μαΐου 1970, επωνύμως αλλά και ψευδωνύμως, ποίκιλλα κείμενα στο Ελληνοκαναδικό Βήμα.
Το Ελληνοκαναδικό Βήμα εξέδωσε ειδικό επετειακό φύλλο για το Νίκο Καχτίτση, επί τη ευκαιρία ενός έτους από την αποδημία του, την  Παρασκευὴ 21 Μαΐου 1971, στο οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων δημοσιευμάτων και το σημαντικό  βιογραφικό κείμενο του Παντελῆ Τρωγάδη , «Μέρες τοῦ Νίκου Καχτίτση στὴ Μοντρεάλη» (Τὸ Ἑλληνοκαναδικὸ Βῆμα (Ἀνεξάρτητη ἑβδομαδιαία ἐφημερίδα τοῦ ἑλληνισμοῦ τοῦ ἐξωτερικοῦ), Μόντρεαλ, Παρασκευὴ 21 Μαΐου 1971, σ. 2 καὶ 7, «Ἀφιέρωμα στὸ Νίκο Καχτίτση»).
Ευδοκία Στρέσνιοβα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Λουκιάν Στεπάνοβιτς Στρέσνιοφ ευγενούς και της Άννας Κωνσταντίνοβνας Βολκόνσκαγιας.
Πολιτισμός του Λάγυνου

Διασπορά

Κατάλοιπα αυτού του πολιτισμού βρέθηκαν στη σημερινή Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία, τις Κάτω Χώρες και τη Γερμανία, ανάμεσα στους ποταμούς Έλβα και Ρήνο, τον άνω Δούναβη ως την λεκάνη της Βιέννης, τη Σαρδηνία και την Σικελία στη Μεσόγειο. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν ενδείξεις για βαθύτερη διείσδυση προς την Ανατολή.

Κεραμεική

Ο πολιτισμός του Λάγυνου διακρίνεται από την ευρεία χρήση κεραμεικής συγκεκριμένου τύπου -ενός λάγυνου με κωδωνόσχημο προφίλ που ανακαλύφθηκε στη δυτική Ευρώπη κατά το τέλος της 3ης χιλιετίας Π.Κ.Ε.- και φαίνεται πως χρησιμοποιείτο για την αποθήκευση και κατανάλωση υδρόμελου.

Προέλευση

Ο πολιτισμός του Λάγυνου προέρχεται πιθανώς από τον πρώιμο πολιτισμό της σχοινόμορφης κεραμικής, ενώ η περιοχή της Ρηνανίας και των Κάτω Χωρών είναι πιθανώς το περισσότερο αποδεκτό σημείο προέλευσης, (James P. Mallory,EIEC σελ. 53). Συχνά θεωρείται πρόγονος του πρώιμου Ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού.
Αντίθετα η Μαρίζα Γκιμπουτάς θεωρεί ότι οι άνθρωποι του πολιτισμού του Λάγυνου προήλθαν από τους πολιτισμούς της ανατολικής κεντρικής Ευρώπης, που μεταλλάχτηκαν εξαιτίας εισβολών και αναμείξεων με φυλές που προήλθαν από τις ανατολικές στέπες. Η θεωρία αυτή αμφισβητείται ευρέως ακόμα και από τους υποστηρικτές της υπόθεσης μιας τέτοιας νομαδικής εισβολής (Υπόθεση Κούργκαν).

Ερμηνεία

Εξαιτίας της ασυνήθιστης μορφής και τυπολογίας της κεραμικής του και της αιφνίδιας εμφάνισής του στον αρχαιολογικό χρονολογικό ορίζοντα, η παραδοσιακή ερμηνεία για τον Πολιτισμό του Λάγυνου είναι ότι διεσπάρη στην Ευρώπη από μια πολιτισμική ομάδα (Θεωρία της διασποράς). Στις αρχές του 20ου αιώνα η κεραμεική του πολιτισμού του Λάγυνου, θεωρείτο στοιχείο μιας ομάδας ανθρώπων που, με αλλεπάλληλα κύματα εισβολών, έφερε μαζί του την μεταλλοτεχνία, την συνεσταλμένη θέση ταφής και τους στρογγυλούς τύμβους, αντικαθιστώντας έναν πρωιμότερο νεολιθικό ευρωπαϊκό πολιτισμό. 
Σήμερα πολλοί αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι οι 'άνθρωποι' του Λάγυνου δεν υπήρξαν ως διακριτή ομάδα και ότι οι λάγυνοι και άλλα νέα τεχνουργήματα εκείνης της περιόδου ή ταφικές πρακτικές είναι ενδεικτικές της ανάπτυξης νέων δεξιοτήτων. Είναι πιθανότερο αυτή η γνώση να προήλθε από πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις, παρά ως αποτέλεσμα μιας μαζικής μετανάστευσης. Αυτή η η θεωρία της μη επέμβασης προτάθηκε αρχικά από τον Κόλιν Μπάρτζες (Colin Burgess) και τον Στηβ Σένναν (Steve Shennan) στα μέσα της δεκαετίας 1970. Σήμερα ο πολιτισμός του Λάγυνου θεωρείται περισσότερο ένα σύνολο γνώσης που υιοθετήθηκε και εφαρμόστηκε από αυτόχθονες Ευρωπαίους σε διάφορους βαθμούς.
Βενετική λίρα

Η λίρα (πληθυντικός λιρέτες) ήταν το διακριτό νόμισμα της Βενετίας μέχρι το 1807. Ήταν υποδιαιρεμένη σε 20 soldi, καθένα από 12 denari. Το ducato ήταν ίσο με 124 soldi, ενώ το tallero (επίσης γνωστό ως zecchino) ήταν ίσο με 7 λιρέτες. Η λίρα του Βασιλείου της Ιταλίας του Ναπολέοντα αντικατέστησε την Ενετική λίρα το 1807.

Νομίσματα

Στα τέλη του 18ου αιώνα κυκλοφόρησε ένα μεγάλος αριθμός από διαφορετικές αξίες νομισμάτων. Κόπηκαν αργυρά νομίσματα για 6 και 12 denari. Ασημένιες αξίες περιλάμβαναν 5, 10, 15 και 30 soldi, ⅛, ¼, ½ και 1 ducato, και ⅛, ¼, ½ και 1 tallero. Χρυσά νομίσματα περιλάμβαναν ¼, ½ και 1 ducato, 1 doppia, και 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12, 18, 20, 24, 25, 30, 40, 50, 55, 60, 100 και 105 zecchini.
Η προσωρινή κυβέρνηση εξέδωσε ασημένια νομίσματα των 10 λιρών το 1797. Αυτά ακολουθήθηκαν κατά τη διάρκεια της Αυστριακής κατοχής από ½, 1, 1½ και 2 ασημένιες λίρες, και 1 χρυσό zechinno, που εκδόθηκαν μεταξύ 1800 και 1802.
Σουρ

Ιστορία

Η Σουρ ήταν σημαντικό μέρος για ιστιοπλοΐα. Και σήμερα η θάλασσα παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή στη Σουρ.
2505 Χεμπέι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χεμπέι είναι άγνωστα.
Μάγκνους Α΄ του Βολφενμπύτελ

Βιογραφία

Ήταν ο 4ος από τους πέντε γιους του Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και του Γκέτινγκεν και της Ρίκζα του Μεκλενβούργου-Βέρλε. Δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν επίσκοποι. Ήταν 14ετής όταν απεβίωσε ο πατέρας του και μαζί με το νεότερο αδελφό του Ερνέστο Α΄ επιτροπευόταν από τον μεγαλύτερο αδελφό του Όθωνα που διοικούσε μόνος του. Όταν ο Μάγκνους Α΄ νυμφεύτηκε τη Σοφία του Άνχαλτ, ο θείος της Λουδοβίκος Δ΄ βασιλιάς της Γερμανίας το 1333 τον έκανε μαρκήσιο (landgrave) του Λάντσμπεργκ και μαρκήσιο (παλατινό κόμη) της Σαξονίας. Το νέο ζεύγος έκανε μόνιμη κατοικία του το Ζανγκερχάουζεν. Το 1344 απεβίωσε ο Όθων και το επόμενο έτος οι δύο αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις του: ο Μάγκνους Α΄ έλαβε το Βολφενμπύτελ και ο Ερνέστος Α΄ το Γκέτινγκεν.
Το 1346 ενεπλάκη σε ζημιογόνο πόλεμο για τα σύνορα του Βολφενμπύτελ με τον αρχιεπίσκοπο του Μαγδεμβούργου: για να ανταμείψει τη βοήθεια που είχε πώλησε τη μαρκιωνία του Λάντσμπεργκ· απώλεσε το Σένινγκεν και αναγκάστηκε να παραχωρήσει το Χέτενσλέμπεν. Καταστράφηκε οικονομικά και δεν μπορούσε να συγκρατήσει τις πόλεις από το να αποκτούν όλο και περισσότερα προνόμια, ιδιαίτερα το Μπράουνσβαϊκ.
Όταν ο Κάρολος Δ΄ βασιλιάς της Γερμανίας έδωσε το Λάντσμπεργκ και τη μαρκιωνία (παλατινή κομητεία) της Σαξονίας στον Βερνάρδο πρίγκιπα του Άνχαλτ, ξέσπασε σύγκρουση, που όμως τελείωσε ειρηνικά με το γάμο των παιδιών τους: ο Μάγκνους Β΄ των Γουέλφων νυμφεύτηκε την Αικατερίνη του Άνχαλτ.
Ο 2ος εξάδελφός του Γουλιέλμος Β΄ του Λύνεμπουργκ δεν είχε άρρενες απογόνους. Είχε δύο κόρες και στην πρώτη, που είχε παντρευτεί τον Όθωνα δούκα του Σαξ-Βίτενμπεργκ, της υποσχέθηκε το Λύνεμπουργκ. Ο Μάγκνους Α΄ πάντρεψε το γιο του Λουδοβίκο με τη δεύτερη κόρη εκείνου Ματίλντα και συμφώνησαν να λάβει εκείνη το Λύνεμπουργκ. Έτσι όταν το 1369 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄, ξέσπασε πόλεμος για τη διαδοχή του Λύνεμπουργκ, που κράτησε 19 έτη.
Το 1367 ο Μάγκνους Α΄ ενώθηκε με άλλους εναντίον του Γκέρχαρτ του Μπέργκ επισκόπου του Χίλντεσχάιμ, αλλά ηττήθηκαν. Ο Μάγκνους Α΄ αιχμαλωτίστηκε, εξαγόρασε όμως την ελευθερία του. Απεβίωσε δύο έτη αργότερα και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μάγκνους Β΄.
Επαρχία Λακεδαίμονος

Η επαρχία Λακεδαίμονος ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας και η μεγαλύτερη σε έκταση. Έδρα της ήταν η Σπάρτη. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού.

Διοικητικές μεταβολές

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 μαζί με την επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς αποτέλεσε τον νεοσύστατο νομό Λακεδαίμονος ο οποίος καταργήθηκε δέκα χρόνια μετά οπότε και συγκροτήθηκε ξανά ο νομός Λακωνίας. Τα επόμενα χρόνια η επαρχία παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας στον χώρο της επαρχίας δημιουργήθηκαν οι δήμοι Σπάρτης και Ευρώτα
Σκέλα (Ομπρένοβατς)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Κάρολος Λουδοβίκος Β΄ του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουρκ και της Φεοντόρας, κόρης τού Έμιχ-Καρόλου πρίγκιπα τού Λάινινγκεν.
Γεννήθηκε στο Λάνγκενμπουργκ, που μετά ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Βυρτεμβέργης. Η μητέρα του ήταν ετεροθαλής αδελφή της Βικτώριας τού Ηνωμένου Βασιλείου.
Έπειτα από σπουδές στη Δρέσδη και το Γκότα, φοίτησε νομικά για τρία εξάμηνα στο Πανεπιστήμιο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος τού Βερολίνου (1850-51). Έπειτα πέρασε μερικά έτη στο Λάνγκενμπουργκ για να ετοιμαστεί για τη θέση τού πρίγκιπα. Περί το 1855 ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία στον Αυστριακό στρατό και μετά σε αυτόν της Βυρτεμβέργης, αν και από το 1848 είχε διοριστεί αξιωματούχος στη Βυρτεμβέργη.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1860, παραιτήθηκε όμως 9 ημέρες μετά υπέρ τού αδελφού του Χέρμαν για να νυμφευτεί μοργανατικά· ωστόσο κράτησε τον τίτλο τού πρίγκιπα.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2000-2001

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 2000−2001, ήταν το 15ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.
Στήρα

Η στήρα (επιστημονική ονομασία Epinephelus costae) είναι ψάρι της οικογένειας των Σερρανίδων. Ζει σε βάθος έως και 1000 μέτρα σε φυκιάδες, αλλά και σε βράχους. Οι στήρες που είναι σε μικρό μέγεθος, μπορούν να ανέβουν στην επιφάνεια σε μικρές ομάδες. Οι μεγάλες σε μέγεθος στήρες είναι μοναχικές και καθεμία ζει στη φωλιά της είτε σε τρύπες είτε σε φωλιές.

Χαρακτηριστικά

Είναι παρόμοιο με τα είδη του βλάχου, του ροφού, της πιγγας και της σφυρίδας. Το μήκος του φτάνει μέχρι και τα 140 εκατοστά και βάρος τα 7 κιλά αλλά στα ελληνικά νερά σπάνια ξεπερνά τα 5 κιλά. Η ράχη του έχει καστανή και σκούρα απόχρωση(περίπου μαύρη). Έχει σχεδόν ίδια μορφή στις περισσότερο γέρικες, ενώ στις νεαρότερες έχει και 5-6 σκούρες παράλληλες γραμμές, οι οποίες ξεθωριάζουν όταν το ψάρι μεγαλώσει, αλλά παραμένουν ευδιάκριτες. Επίσης τα ενήλικα έχουν και χρυσή κηλίδα πίσω και πάνω από το βραγχιακό κάλυμμα. Το σώμα της στήρας είναι πιο μικρό από αυτό του ροφού και του βλάχου, αλλά και περισσότερο στενόμακρο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα δύο. Η στήρα, σε αντίθεση με το ροφό, δεν έχει κυνόδοντες και το κάτω σαγόνι της εξέχει αρκετά.
Λουκάς Νάκος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λιβαδειά και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Νάκων. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και στο εξωτερικό. Κατά τα Αθεϊκά του Βόλου ήταν δικηγόρος του Δελμούζου. Ασχολήθηκε με τα κοινά από πολύ νέος και εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Αττικοβοιωτίας (1912, 15, 17) και Αθηνών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων (1928) .
Στην κυβέρνηση του Κονδύλη το 1926, ο Νάκος ανέλαβε προσωρινά υπουργός Οικονομίας από τις 6 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1926 και υπουργός Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας από τις 26 Αυγούστου 1926 ως τις 16 Οκτωβρίου 1926, οπότε παραιτήθηκε. 
Δημοσίευσε πολλές νομικές μελέτες. Πέθανε το 1933, έπειτα από μακρά ασθένεια. Ανηψιά του ήταν η Πολυξένη Νάκου, μητέρα του Πέτρου Κόκκαλη.
Σταρ Τρεκ: Η Αρχική Σειρά

Περίληψη

Η σειρά περιγράφει τα ταξίδια του διαστημοπλοίου Εντερπράιζ (Enterprise), κατά την "πενταετή αποστολή του να ανακαλύψει παράξενους νέους κόσμους, να αναζητήσει νέα ζωή και νέους πολιτισμούς, να φτάσει θαρραλέα εκεί που κανείς δεν έχει φτάσει ποτέ.
Επαρχία Βόρειου Πιόνγαν

Γεωγραφία

Ο ποταμός Γιαλού σχηματίζει το βόρειο σύνορο με την Κίνα. Στα ανατολικά, η επαρχία συνορεύει με την Επαρχία Τσάγκανγκ και στα νότια με την Επαρχία Νότιου Πιόνγαν. Η Ειδική Διοικητική Περιφέρεια του Σίνουιτζου (κορεατικά: Sinŭiju T'ŭkpyŏl Haengjŏnggu) βρίσκεται στο δυτικό μέρος της περιφέρειας, και δημιουργήθηκε ως ξεχωριστική διοικητική οντότητα από το Βόρειο Πιόνγαν το 2002. Στα δυτικά, το Βόρειο Πιόνγαν συνορεύει με τον Κόλπο της Κορέας και την Κίτρινη Θάλασσα (αποκαλούμενη ως Δυτική Θάλασσα από τους Κορεάτες).

Διοικητικές διαιρέσεις

Το Βόρειο Πιόνγκαν διαιρείται σε 3 πόλεις ("Σι") και σε 22 κομητείες ("Κουν").
Ποταμός Γιορκ (Βιρτζίνια)

Περιγραφή

Ο ποταμός Γιορκ σχηματίζεται στο Γουέστ Πόιντ, περίπου 56 χιλιόμετρα (35 μίλια) ανατολικά του Ρίτσμοντ, στη συμβολή των ποταμών Ματαπόνι και Παμάνκεϊ. Εκβάλει στον κόλπο του Τσέζαπικ κινούμενος νοτιοανατολικά, σε απόσταση περίπου 8 χιλιομέτρων (5 μίλια) ανατολικά του Γιορκτάουν, το οποίο βρίσκεται νότια του.

Ιστορικά στοιχεία

Ο ποταμός Γιορκ ήταν προηγουμένως γνωστός ως Παμάνκεί από τους γηγενείς Αμερικανούς. Οι άποικοι του Λόχου της Βιρτζίνια κατά τον 17ο αιώνα τον ονόμασαν Τσαρλς. Στην βόρεια όχθη του, εκεί που πλέον βρίσκεται η κομητεία Γκλόστερ, ο επικεφαλής της Ομοσπονδίας των Παουχάταν, είχε κτίσει το Γουερογουοκομόκο, μια από τις δύο πρωτεύουσες της ύψιστης φυλαρχίας την περίοδο της επαφής με τους Ευρωπαίους πριν το 1609. Μεταξύ 2002 και 2003, αρχαιολογικές έρευνες ανέδειξαν μεγάλο αρχαίο οικισμό στις όχθες του ποταμού Γιορκ. Με τις ανασκαφές που έγιναν έκτοτε, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πρόκειται πιθανώς για την τοποθεσία του Γουερογουοκομόκο. Βρήκαν ίχνη ενός μεγάλου οικισμού που κατοικούνταν από το 1200 ΚΕ, με τα μεγάλα οικιστικά έργα να γίνονται το 1400 ΚΕ, πάνω από 200 χρόνια πριν από τον αποικισμό των Άγγλων. Το 2006 ο αρχαιολογικός χώρος του Γουερογουοκομόκο προστέθηκε στον Εθνικό Κατάλογο Ιστορικών Τοποθεσιών.
Η χερσόνησος που σχηματίζεται από τους ποταμούς Γιορκ και Τζέιμς ήταν ο χώρος διεξαγωγής της τελικής εκστρατείας του Πολέμου της Αμερικανικής Επανάστασης τον Οκτώβριο του 1781. Ο Βρετανικός Στρατός υπό τον Κορνουάλις στο Γιορκτάουν, βρέθηκε περιορισμένος και αποκλεισμένος από τους Αμερικανούς του Τζορτζ Ουάσινγκτον στην στεριά και τον γαλλικό στόλο στη θάλασσα. Η επακόλουθη νίκη των Αμερικανών στην Πολιορκία του Γιόρκταουν οδήγησε στην παράδοση του Κορνουάλις στο τέλος του πολέμου στα ανατολικά. Κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, η ίδια περιοχή αποτέλεσε την τοποθεσία όπου διεξήχθη η Εκστρατεία της Χερσονήσου το 1862.
Το Εθνικό Πάρκο του Ποταμού Γιορκ βρίσκεται στη νότια όχθη του, βορειοδυτικά του Γιόρκταουν στην Κομητεία του Τζέιμς Σίτι. Επίσης στη νότια όχθη υπάρχουν μεγάλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όπως το Στρατόπεδο Πήρι και ο Ναύσταθμος του Γιόρκταουν που ανήκουν στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Μεγάλες εκτάσεις προστατευόμενων βάλτων και δασών θεωρούνται οικολογικά σημαντικές για τα μεταναστευτικά υδρόβια πτηνά.
Ντίντι Ζανάβι

Ιστορία

Ιστορικά το χωριό ήταν γνωστό ως Ζανάβι, ένα όνομα που το είχε κοινό με αρκετούς άλλους Γεωργιανούς οικισμούς. Πρωτοαναφέρθηκε στο αγιογραφικό κείμενο του 9ου-10ου αιώνα για τη Ζωή του Αγίου Σεραπίων του Ζάρζμα, στο οποίο ο Βασίλειος του Ζάρζμα έγραψε ότι βρίσκεται μεταξύ των κτημάτων του Γκιόργκι Χορχανέλι, ενός μεγάλου ευγενή του Σάμτσχε. Ο Γκιόργκι ασχολήθηκε με το μοναστήρι του Αμάσπο και την Κούρδια και μετά τον θάνατό του θάφτηκε εκεί. Το 1578 το χωριό, μαζί με άλλα νοτιοδυτικά Γεωργιανά εδάφη, κατακτήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από το 1595 υπήρχαν δύο χωριά που ονομάζονταν Ζανάβι στην περιοχή – το «άνω» και το «κάτω» – που υπάγονταν και τα δύο στο ναχιγέ Ουντέ του σαντζάκ Αχαλτσίχε. Οι κάτοικοι έγιναν μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκεσε πάνω από 250 χρόνια και το 1944 απελάθηκαν από τη Σοβιετική Γεωργία προς την Κεντρική Ασία ως «Μεσχετιανοί Τούρκοι» . Στον εκκενωμένο οικισμό εγκαταστάθηκαν οι νεοφερμένοι από τις δυτικές Γεωργιανές περιοχές Ιμερέτι και Ράτσα.

Μνημεία

Στο δυτικό άκρο του Ντίντι Ζανάβι υπάρχει ένα μεσαιωνικό φρούριο που στέκεται σε έναν απόκρημνο και δυσπρόσιτο βράχο. Το οχυρό είναι χτισμένο με πέτρες και ασβεστόλιθους και φέρει ενδείξεις μεταγενέστερων ανακατασκευών. Το κύριο κτίσμα της ακρόπολης είναι ένας τριώροφος πύργος με στρογγυλεμένο οπίσθιο τμήμα, με πολεμίστρες σε όλες τις πλευρές και έναν φούρνο στον δεύτερο όροφο. Η τοξωτή πόρτα στους νότιους τοίχους οδηγεί σε μια αυλή, που περιέχει μια λιμνούλα με νερό σκαλισμένη στα βράχια. Νοτιότερα υπάρχουν δύο πύργοι, εκ των οποίων ο ένας περιέχει τα απομεινάρια μιας εκκλησίας. Σε ένα μικρό ρέμα, υπάρχει ένα τέμενος της Παρασκευής που χτίστηκε το 1927 στη θέση όπου κάποτε βρισκόταν μια χριστιανική εκκλησία – από την οποία διασώθηκαν κιονόκρανες κολώνες και μια πέτρινη πλάκα με τον σταυρό σε ένα διεπίπεδο πλαίσιο.  
Περίπου 2 χλμ. βόρεια του χωριού, ανάντη του Ζανάβι, υπάρχουν τα ερείπια μιας μεσαιωνικής εκκλησίας, που ίσως πρόκειται για το ίδιο μοναστήρι που αναφέρθηκε στη Ζωή του Αγίου Σεραπίων του Ζάρζμα. Ένας διάσπαρτος σωρός από πλούσια διακοσμημένες πέτρες κάποτε διακοσμούσαν το μεγάλο κτίριο της εκκλησίας, οι προσόψεις της οποίας ήταν περικαλυμμένες με πελεκητές λίθινες πλάκες. Το μοναστηριακό συγκρότημα περιλάμβανε αρκετές βοηθητικές δομές και περιβαλλόταν από έναν οχυρωμένο τοίχο.
Νευρογενής κύστη

Αιτίες

Κάθε κατάσταση που παρεμποδίζει την ουροδόχο κύστη και τα νευρικά σήματα που δέχεται ή προκαλεί μπορεί να προκαλέσει νευρογενή κύστη. Πολύ συχνά σχετίζεται με παθήσεις της σπονδυλικής στήλης όπως τραυματισμοί, δισκοκύλες αλλά και με ελαττώματα του νευρικού σωλήνα όπως η δυσχιδής ράχη. Μπορεί επίσης να προκληθεί από όγκο του εγκεφάλου και άλλες ασθένειες του εγκεφάλου, εγκυμοσύνη και από ασθένιες που προκαλούν περιφερική νευροπάθεια όπως: ο διαβήτης, ο αλκοολισμός και η ανεπάρκεια βιταμίνης Β12. Είναι μια κοινή επιπλοκή σε μείζονα χειρουργική επέμβαση στην πύελο, όπως για την αφαίρεση κάποιου τεράτωματος και άλλων όγκων.
Ρωξάνη Φέσσα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Βομβάη το 1923 και ήταν απόφοιτος του Αρσακείου. Στον Πόλεμο, κατά το 1940 έως το 1942 εργάστηκε ως εθελόντρια στον Ερυθρό Στρατό και στην Κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Το 1943 - 1945 παρακολούθησε μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 1947 ως το 1953 εργάστηκε στη Βιβλιοθήκη του USIS όπου παράλληλα, εκπαιδεύτηκε στη Βιβλιοθηκονομία από αμερικανούς βιβλιοθηκονόμους. Το 1953 - 1954 εργάστηκε στην Βιβλιοθήκη Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Utah και το 1956 - 1960 ασχολήθηκε με την εικονογράφηση παιδικών Βιβλίων. Το 1960 - 1961 ανέλαβε την ταξινόμηση των βιβλίων της βιβλιοθήκης του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (Ε.Κ.Κ.Ε.) και το 1962 οργάνωσε τη βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ευγενίδου με την Κάρη Λίτσα και τη Μαίρη Ασημακοπούλου.  
Για 25 χρόνια εργάστηκε στο Ίδρυμα Ευγενίδου και ασχολήθηκε με την ταξινόμηση και τη δημιουργία δίγλωσσου καταλόγου θεματικών αναγραφών ενώ στα τελευταία επτά χρόνια διετέλεσε και διευθύντρια του Ιδρύματος. Από το 1989 ως το 1999 διετέλεσε σύμβουλος στη Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Καραμανλή και από το 1996 διετέλεσε σύμβουλος στη Βιβλιοθήκη Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπρόσθετα έχει παρακολουθήσει συνέδρια όπως «το δίκτυο των βιβλιοθηκών στην Ελλάδα: πειραματικό μοντέλο» καθώς και ομιλίες. Έχει συμμετάσχει σε ομάδες εργασίας όπως «ομάδα εργασίας για τους πίνακες της Ταξινόμησης του Dewey σχετικούς με την ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου και την ενσωμάτωσή τους στις διεθνείς εκδόσεις» και παράλληλα, έχει εκδώσει βιβλία σχετικά με την Επιστήμη της Βιβλιοθηκονομίας όπως το «Συνοπτική δεκαδική ταξινόμηση Melvil Dewey και ευρετήριο σχετικών όρων, Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών(2001).»
Η Ρωξάνη Φέσσα υπήρξε ιδρυτικό μέλος καθώς και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων & Επιστημών Πληροφόρησης(Ε.Ε.Β.Ε.Π.), η οποία ένωση την τίμησε σε ειδική εκδήλωση μαζί με άλλους συναδέλφους στο Ινστιτούτο Γκαίτε στις 23 Νοεμβρίου το 2002, για το δημιουργικό της έργο και την σημαντική της παρουσία στην Βιβλιοθηκονομία στην Ελλάδα. Πέθανε στις 23/07/2007. Εργάστηκε με επιμονή και συνέπεια προκειμένου να αναδείξει την επιστημονική ταυτότητα του επαγγέλματος του βιβλιοθηκονόμου σε μια εποχή που λίγοι γνώριζαν την ύπαρξή του.
Ουράνιο σώμα

Θεωρώντας τον ουρανό στην αστρονομία ως αυτό το Σύμπαν, επιστημονικά ορίζεται ότι ουράνια  ή αστρονομικά σώματα είναι οντότητες που εμφανίζονται φυσικά στο παρατηρήσιμο σύμπαν. 
Τα ουράνια σώματα, ανάλογα με τη φυσική τους κατάσταση, τη μορφή και τις διαστάσεις τους, τις κινήσεις και των γενικών ιδιοτήτων τους, περιλαμβάνουν τα πλανητικά συστήματα, τα αστρικά σμήνη, τα νεφελώματα και τους γαλαξίες. Οι αστεροειδείς, τα φεγγάρια, και πλανήτες και οι αστέρες είναι αστρονομικά σώματα.

Κλίμακα γαλαξία

Μπορεί να θεωρηθεί ότι το σύμπαν έχει ιεραρχική δομή.  Σε μεγαλύτερες κλίμακες, το θεμελιώδες δομικό στοιχείο μάζωξης είναι ο γαλαξίας. Οι γαλαξίες είναι οργανωμένοι σε ομάδες και σνήμη, που συχνά περιλαμβάνονται σε μεγαλύτερα υπερσμήνη, που βρίσκονται ανάμεσα σε νήματα τεράστιων άδειων κενών, σχηματίζοντας έναν ιστό που γεφυρώνει το παρατηρίσιμο σύμπαν.
Ζίγκφριντ Μέλτζικ

Ποδοσφαιριστής

Ως ποδοσφαιριστής ήταν τερματοφύλακας. Ως επαγγελματίας αγωνίστηκε μόνο τη σεζόν 1963-64 για δέκα ματς με τη Βάισεναου (SV Weisenau) στο ΝΔ όμιλο του περιφερειακού πρωταθλήματος (Regionalliga Südwest). Έπαιξε επίσης για μερικές σεζόν στην ΣΦ Μέπεν (SV Meppen).

Προπονητής

Ως προπονητής εργάστηκε κυρίως σε ομάδες της Β΄ κατηγορίας της Γερμανίας. Ξεκίνησε τη σεζόν 1976-77 στην Οσναμπρύκ (VfL Osnabrück). Το Μάιο του 1977 προσλήφθηκε από την Μπόνερ (Bonner SC) και τον Αύγουστο υπέγραψε στην Μπάγερ Ίρντινγκεν (Bayer Uerdingen), στην οποία έμεινε μιάμισι αγωνιστική περίοδο έως και τον Οκτώβριο της 1978-79 (τελικά ο σύλλογος προβιβάστηκε στη Μπούντεσλιγκα).
Το καλοκαίρι του 1979 ήρθε στην Ελλάδα για να εργαστεί στον τότε κυπελλούχο Ελλάδος 
Πανιώνιο, τον οποίο οδήγησε σε εντυπωσιακή πρόκριση επί της ολλανδικής Τβέντε στον α΄ γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων έπειτα από συντριπτική νίκη με 4-0 στο Στάδιο Νέας Σμύρνης και ανώδυνη ήττα με 1-3 στο Ένσεντε. Στο β΄ γύρο η ομάδα του νίκησε 1-0 τη σουηδική Γκέτεμποργκ αλλά αποκλείστηκε, αφού έχασε με 0-2 στη ρεβάνς. Μετά τον αποκλεισμό η ομάδα της Ν. Σμύρνης δεν είχε καλή πορεία ούτε στο πρωτάθλημα και στη μεση της σεζόν ο Μέλτζικ αντικαταστάθηκε από το Λάκη Πετρόπουλο.
Την επόμενη σεζόν 1980-81 δούλεψε στη Χόμπουργκ, από το Μάρτιο του 1982 στη Φράϊμπουργκερ ΦΚ, το 1982-83 στην ΜΣΦ Ντούισμπουργκ και από το Φεβρουάριο 1984 στη Ροτ Βάις Έσσεν. Στη Β΄ κατηγορία εργάστηκε επίσης το 1989-90 στην Μπαϊρόιτ (SpVgg Bayreuth) και το 1991 στην Πρόισεν Μύνστερ (Preußen Münster).