google/wiki40b huggingface dataset:
Στάμος Παπαδάκης

Βιογραφία

Γιος της Ιωάννας Τόμπρου και του Ιωάννη Παπαδάκη, γνωστού κατασκευαστή της εποχής, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1906. Το 1924 παρακολουθεί μαθήματα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το 1925 εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου σπουδάζει στην École Spéciale d'Architecture από το 1925 έως το 1929. Έχει καθηγητές τον Robert Mallet-Stévens και τον Auguste Perret. Συμφοιτητές του είναι ο Berthold Lubetkin και ο Jean Ginsberg.  
Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του Μοντέρνου Κινήματος στην Ελλάδα και ήταν επικεφαλής των νέων αρχιτεκτόνων που συγκρότησαν την ελληνική ομάδα για το 4ο CIAM (Διεθνές Συνέδριο Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής) που έγινε στην Αθήνα το 1933. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας αυτήν ήταν ο Ιωάννης Δεσποτόπουλος, ο Βασίλειος Δούρας, ο Αλέξανδρος Δραγούμης, ο Γεώργιος Καλύβας, ο Πάτροκλος Καραντινός, ο Gustav Eglau και ο Ισαάκ Σαπόρτα. 
Το 1935 μεταναστεύει στη Νέα Υόρκη, όπου γνωρίζει τη δεύτερη σύζυγό του, ζωγράφο Audrey Papadaki-Skaling. Εκτός απο την εξάσκηση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα, δούλεψε και σαν καλλιτεχνικός επιμελητής του περιοδικού Architectural Forum (1948-1960), ήταν Καθηγητής Αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού στο Brooklyn College (City University of New York) (1948-1960), ήταν επιμελητής έκδοσης των περιοδικών Plus και Progressive Architecture και έγραψε πολλά βιβλία, βιβλιοκριτικές και δύο ποιητικές συλλογές. 
Πιο συγκεκριμένα, έγραψε δυο βιβλία για τον Βραζιλιάνο αρχιτέκτονα Όσκαρ Νίεμαϊερ και επιμελήθηκε το βιβλίο για τον Λε Κορμπυζιέ, "Le Corbusier, Architect, Painter, Writer". Υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής στον διαγωνισμό για το πολεοδομικό σχέδιο της νέας πρωτεύουσας της Βραζιλίας, Μπραζίλια (1958). 
Πέθανε το 1992 στο New Milford του Κονέκτικατ.
Ανδρέας Ιδρωμένος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1764 στην Πάργα και μαθήτευσε πλάι στους Ακάκιο Δεσύλλα, ο οποίος ήταν θείος του, και Αγάπιο Λεονάρδο, λόγιο μοναχό. Το 1791 χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια μελέτησε κείμενα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, καταφέρνοντας να καλλιεργήσει τη φιλολογική του μόρφωση. Διορίστηκε αρχειοφύλακας και στη συνέχεια διευθυντής του κοινοτικού σχολείου στην Πάργα. Προσωπικός του βοηθός ήταν ο Χριστόφορος Περραιβός, μέσω του οποίου μυήθηκε στα επαναστατικά σχέδια του Ρήγα Βελεστινλή. Μετά από όλα αυτά ο Ιδρωμένος αναδείχθηκε ο κυριότερος πολιτικός σύμβουλος των κατοίκων της Πάργας και του Σουλίου στον αγώνα τους εναντίον του Αλή Πασά. Ο Αλή Πασάς τον κάλεσε ανεπιτυχώς στα Ιωάννινα, έχοντας απώτερο σκοπό να τον δολφονήσει.
Όταν, το 1797, η Κέρκυρα καταλήφθηκε από τους Γάλλους, ο Ανδρέας Ιδρωμένος παρακάλεσε τον Ναπολέοντα να συμπεριλάβει και την περιοχή της Πάργας υπό την προστασία του. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, όπως η Άλωση της Πρέβεζας από τον Αλή Πασά το 1798 και η υποταγή του Σουλίου το 1803, απογοήτευσαν τον Ιδρωμένο, ο οποίος αναγκάστηκε το 1804 να μετακομίσει στην Κέρκυρα, μετά από πρόσκληση του Ιωάννη Καποδίστρια. Εκεί υπήρξε διευθυντής του Ελληνικού Φροντιστηρίου, ενώ από το 1808 υπήρξε μέλος της Ιονίου Ακαδημίας και της Βιβλικής Ακαδημίας. Το 1824 εξελέγη επίτιμος καθηγητής της Ιονίου Ακαδημίας, ενώ παράλληλα συνέγραψε ηθικοδιδακτικά έργα, λόγους, επιστολές, θρησκευτικές ακολουθίες αλλά και ωδές χρησιμοποιώντας αρχαϊκό μέτρο. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1843 στην Κέρκυρα.
Αδελφοί Μανάκη

Βιογραφικά στοιχεία

Σε αντίθεση με τον Μίλτο όπου έζησε στην Αβδέλλα ο Γιαννάκης φοίτησε στο γυμνάσιο του Μοναστηρίου για να πάρει το δίπλωμα του δασκάλου και του ζωγράφου (στην ιχνογραφία και καλλιγραφία). Το 1898 ο Γιαννάκης άνοιξε φωτογραφικό στούντιο στα Ιωάννινα ενώ παράλληλα εργαζόταν ως καθηγητής καλλιγραφίας και ζωγραφικής σε σχολείο. Αργότερα ο Μίλτος μαζί με την βοήθεια του αδελφού του έγινε φωτογράφος και στη συνέχεια κινηματογραφιστής. Το 1905 αγοράζουν από το Λονδίνο μια κινηματογραφική μηχανή Urban Bioscope με σειριακό αριθμό 300 και αρχίζουν να κινηματογραφούν διάφορα θέματα καθημερινής ζωής. Έτσι το 1905 οι Μανάκηδες γύρισαν την πρώτη κινηματογραφική ταινία τεκμηρίωσης στα Βαλκάνια με πρωταγωνίστρια την γιαγιά τους κυρά-Λουκία Μανάκη η οποία έγνεθε μαλλί και ύφαινε στον αργαλειό. Το 1904 οι αδελφοί Μανάκη μετακομίζουν στο Μοναστήρι το οποίο την εποχή εκείνη ήταν κέντρο πολιτικών, οικονομικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων στα Βαλκάνια. Το 1905 ανοίγουν το διάσημο "Ατελιέ καλλιτεχνικής φωτογραφίας" του Μοναστηρίου. Το 1906 μετά από πρόσκληση του Βασιλιά Καρόλου I, λαμβάνουν μέρος σε μια διεθνή φωτογραφική έκθεση στα Σινάϊα της Ρουμανίας όπου κερδίζουν το Χρυσό Μετάλλιο. Το 1911 γίνονται οι φωτογράφοι του Οθωμανού Σουλτάνου και το 1929 του Σέρβου Βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ Καραγιώργεβιτς.
Επιδόθηκαν σε διάφορες μαγνητοσκοπήσεις υπό μορφή ντοκυμαντέρ, σε όλη τη Μακεδονία. Τα θέματά τους περιελάμβαναν κυρίως καθημερινές ασχολίες, αλλά και αγωνιστές (από την Ελληνο-Βουλγαρο-Οθωμανική διαπάλη στη Μακεδονία, έως τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) και κρατούμενους. Κινηματογράφησαν επίσης γεγονότα όπως η επανάσταση των Νεότουρκων (1908), και η επίσκεψη του Σουλτάνου Μεχμέτ Ε΄ στο Μοναστήρι.
Από το 1921, διατηρούσαν κινηματογράφο, στην πόλη του Μοναστηρίου, που όμως το 1939 κάηκε σε πυρκαγιά. Το 1941, ο Μιλτιάδης μετεγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Μίλτος χάρισε όλες τις φωτογραφίες του στο Κρατικό Αρχείο της Βόρειας Μακεδονίας. Το Αρχείο στο Μοναστήρι έλαβε 17,854 φωτογραφίες και 2,000 μέτρα ανεμφάνιστου κινηματογραφικού φιλμ, το οποίο εμφάνισε και το μετέφερε για να διασωθεί σε φιλμ 35mm (1955) και σήμερα βρίσκεται στην Ταινιοθήκη στα Σκόπια. Ένα μικρό αρχείο, διαθέτει και το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών.
Κάθε χρόνο, τον Σεπτέμβρη, γίνεται διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου και φωτογραφίας στο Μοναστήρι: Manaki brothers film festival στην μνήμη των αδελφών Μανάκη.

Θ. Αγγελόπουλος "Το Βλέμμα του Οδυσσέα"

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος το 1995 γύρισε την ταινία Το βλέμμα του Οδυσσέα όπου στην ιστορία ο πρωταγωνιστής ταξιδεύει στα Βαλκάνια για να βρει την χαμένη κινηματογραφική μπομπίνα των αδελφών Μανάκη (το χαμένο βλέμμα) . Η ταινία ξεκινάει με πλάνο την πρώτη ταινία των αδελφών Μανάκη όπου η γιαγιά τους έγνεθε μαλλί και ύφαινε στον αργαλειό.
Βασιλεία (Ελβετία)

Γεωγραφική θέση

Η Βασιλεία βρίσκεται στη βορειοδυτική Ελβετία και διατρέχεται από τον ποταμό Ρήνο. Στο σημείο που έχει χτιστεί η πόλη ο ποταμός κάνει μια στροφή 90 μοιρών, το λεγόμενο γόνατο του Ρήνου. Το τμήμα της πόλης στην αριστερή όχθη (νότια και δυτικά) λέγεται Γκροσμπάζελ (Μεγάλη Βασιλεία) και στη δεξιά (βόρεια και ανατολικά) Κλαϊνμπάζελ (Μικρή Βασιλεία). Το ιστορικό κέντρο βρίσκεται στη Γκροσμπάζελ.

Δημογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της πόλης είναι 165.529 κάτοικοι και του καντονίου 187.332. Ο πληθυσμός της ευρύτερης αστικής περιοχής (μέρος της οποίας βρίσκεται εκτός ελβετικών συνόρων, στη Γαλλία και τη Γερμανία) ξεπερνά τις 700.000.

Συγκοινωνία

Η Βασιλεία διαθέτει λιμάνι στο Ρήνο που επιτρέπει τη διακίνηση εμπορευμάτων από το λιμάνι του Ρότερνταμ και τη Βόρεια Θάλασσα. Είναι επίσης σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος. Διαθέτει σταθμούς για το ελβετικό, το γερμανικό και γαλλικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Η δημόσια συγκοινωνία και κίνηση στην πόλη εκτελείται από ένα εκτεταμένο δίκτυο τραμ και λεωφορείων.
Το διεθνές αεροδρόμιο EuroAirport Βασιλείας-Μυλούζ-Φράιμπουργκ εξυπηρετεί τρεις πόλεις, τη Βασιλεία και τις γειτονικές  Μυλούζ (στη Γαλλία) και Φράιμπουργκ (στη Γερμανία). Βρίσκεται εξ ολοκλήρου σε γαλλικό έδαφος αλλά βάσει ειδικής συμφωνίας ανήκει σε δύο κράτη (Γαλλία και Ελβετία) και διευθύνεται από κοινού.

Αθλητισμός

Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΦΚ Βασιλεία. Το γήπεδό της Ζανκτ Γιάκομπ-Παρκ, με χωρητικότητα 42.500 θεατών, είναι ένα από τα τέσσερα της Ελβετίας που χρησιμοποιήθηκαν για τη διοργάνωση του Euro 2008.
Διγενής Ακρίτας Μόρφου (καλαθοσφαίριση)

Ίδρυση

Ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου ιδρύθηκε στις 23 Απριλίου 1931. Το σωματείο ιδρύθηκε από μια ομάδα 38 ευέλπιδων της Μόρφου. Η συγκέντρωση για την ίδρυση του σωματείου έγινε στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Λουκής Ακρίτας. Στο σωματείο δόθηκε το όνομα Διγενής Ακρίτας ώστε να συνοψίζει την εθνική δράση του σωματείου αλλά και λόγω μιας παράδοσης που ήθελε το Διγενή Ακρίτα να έχει ζήσει στην ακριτική Μόρφου. Σκοποί του σωματείου ήταν η  εθνική, ηθική, καλλιτεχνική, πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη του λαού και ειδικά της νεολαίας, η τόνωση και διάδοση των ελληνοχριστιανικών ιδεωδών και η παραγωγή, ανάπτυξη και καλλιέργεια του αθλητισμού.

Έμβλημα και χρώματα

Έμβλημα του σωματείου είναι ο τοξότης και χρώματα του το πράσινο και το άσπρο.

Ιστορία

Τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε η ενασχόληση των νέων της Μόρφου με την καλαθοσφαίριση. Ο Διγενής δημιούργησε καλαθοσφαιρική ομάδα η οποία μέχρι το 1974 ήταν πολύ ισχυρή. Ο Διγενής κατέκτησε τα δύο πρωταθλήματα Κύπρου (1966-67, 1967-68).  
Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου καταγράφεται το καλοκαίρι του 1974, με την κατάληψη της Μόρφου από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Ο εκτοπισμός δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ομάδα που βρέθηκε χωρίς έδρα, χωρίς αθλητικό υλικό και με τα μέλη και τους φιλάθλους της διασκορπισμένους σε ολόκληρη την Κύπρο.
Το 2002, 2004 και 2009 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Το 2009 κατέκτησε και το κύπελλο Κύπρου Β΄ κατηγορίας. Το 2010 το σωματείο ανέστειλε τη λειτουργία του καλαθοσφαιρικού τμήματος για οικονομικούς λόγους.Το 2019 η ομάδα επανασυστάθηκε σε συνεργασία με την ακαδημία καλαθοσφαίρισης NBA BC και συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία.
Κόμητες και δούκες της Σαβοΐας

Η παρούσα λίστα παρουσιάζει τους κόμητες και δούκες της Σαβοΐας
Πεζοδρόμιο

Ως πεζοδρόμιο ορίζεται ο χώρος στις πόλεις που προορίζεται για να περπατάνε οι πεζοί. Για αυτό τον λόγο και ονομάζεται πεζοδρόμιο. Διαφέρει από τον πεζόδρομο στο ότι συνυπάρχει με τον δρόμο.
Σε αρκετές πόλεις του κόσμου, το πεζοδρόμιο είναι υπερυψωμένο, ενώ σε κάποιες περιοχές απλώς οριοθετείται με διαγράμμιση. Στο πεζοδρόμιο μπορεί να βρίσκονται φυτεμένα δένδρα ή άλλα φυτά. Πάνω στα πεζοδρόμια βρίσκονται επίσης οι σημάνσεις για τα αυτοκίνητα.
Επειδή το πεζοδρόμιο είναι συνήθως υπερυψωμένο, δημιουργεί προβλήματα σε ανθρώπους με προβλήματα κινητικότητας που μεταχειρίζονται αναπηρικό καροτσάκι, αλλά και σε γονείς με καρότσι για τη μεταφορά του μωρού τους. Για το λόγο αυτό, στις γωνίες του δρόμου συνήθως δημιουργείται κατά την κατασκευή του πεζοδρομίου μια κλίση, ώστε να μην υπάρχει σκαλοπάτι, αλλά μια ομαλή μετάβαση από το δρόμο στο πεζοδρόμιο.
Διεθνείς οργανισμοί ορίζουν το ελεύθερο πλάτος διέλευσης πεζοδρομίου τουλάχιστον στα 1,80 ως 2,00 m στους μη εμπορικούς δρόμους και στα 3,00 ως 3,50 m στους εμπορικούς και στα σημεία συγκέντρωσης του κοινού (π.χ. στάσεις λεωφορείων). Το αντίστοιχο όριο της ελληνικής νομοθεσίας προβλέπει όριο τα 1,50 μέτρα, που αντιστοιχεί σε συνολικό πλάτος πεζοδρομίου τα 2 μέτρα. Σε περίπτωση επαρκούς πλάτους, μπορεί να συνδυαστεί & να συνυπάρξει με ποδηλατόδρομο.
Στις περισσότερες δυτικές χώρες τα αυτοκίνητα απαγορεύεται κατά τη στάθμευσή τους να δεσμεύουν χώρο από το πεζοδρόμιο και αυτή η ενέργεια τιμωρείται με χρηματική ποινή (κλήση). Στις περισσότερες χώρες του πλανήτη ωστόσο, συμπεριλαμβανόμενης και της Ελλάδας οι περισσότεροι δρόμοι και πόλεις έχουν κατασκευαστεί χωρίς οργανωμένο πολεοδομικό σχεδιασμό με αποτέλεσμα οι οδηγοί να αναγκάζονται να δεσμεύουν χώρο του πεζοδρομίου κατά τη στάθμευση προκειμένου να μην παρεμποδίζουν τη κυκλοφορία άλλων οχημάτων. Έτσι, στα περισσότερα αστικά κέντρα και της χώρας μας τα πεζοδρόμια έχουν καταληφτεί εξ' ολοκλήρου από σταθμευμένα οχήματα.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999

Μορφή

Το 1999 καταργήθηκαν οι κανονισμοί που ίσχυαν επί δεκαετίες και αφορούσαν τη γλώσσα. Έτσι, για πρώτη φορά από το 1977, έπαψε να ισχύει ο κανονισμός ότι η κάθε χώρα θα έπρεπε να παρουσιάσει ένα τραγούδι σε μία από τις εθνικές της γλώσσες. Η πλειονότητα των συμμετεχουσών χωρών (οι 14 από τις συνολικά 23) επέλεξαν να τραγουδήσουν εξ ολοκλήρου ή μερικώς στα αγγλικά και μόνον οκτώ στις αντίστοιχες εθνικές τους γλώσσες: η Γαλλία, η Ισπανία, η Κροατία, η Κύπρος, η Λιθουανία,  η Πολωνία, η Πορτογαλία και η Τουρκία. Μία άλλη καινοτομία ήταν ότι η ζωντανή μουσική έγινε προαιρετική και το κανάλι IBA κατήργησε την ορχήστρα από το διαγωνισμό, προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα για την εκπομπή. Για πρώτη φορά όλες οι συμμετοχές χρησιμοποίησαν μουσική κάλυψη για τα τραγούδια τους. Ο πολλαπλός νικητής του διαγωνισμού Τζόνι Λόγκαν επέκρινε την κίνηση να καταργηθεί η ορχήστρα και έκανε λόγο για "καραόκε".

Συμμετοχές

Ανακοινώθηκε το 1999 ότι από τον διαγωνισμό του 2000, οι 4 πρώτες χώρες που συνεισφέρουν οικονομικά στην EBU – Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία – θα είχαν αυτόματη συμμετοχή στο διαγωνισμό, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματά τους των 5 προηγούμενων ετών.
Για πρώτη φορά η Λετονία έκανε απόπειρα να λάβει μέρος στο διαγωνισμό, για να αποχωρήσει όμως την τελευταία στιγμή. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στην Ουγγαρία να συμμετάσχει. Ωστόσο, η  Magyar Televízió αποφάσισε να μην λάβει μέρος. Έτσι, η Πορτογαλία είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει ως η 23η χώρα.
Μετά την απουσία τους από τον προηγούμενο διαγωνισμό, το 1999 έλαβαν μέρος οι: Αυστρία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Δανία and Ισλανδία. Η Λιθουανία επέστρεψε για πρώτη φορά έπειτα από 5 χρόνια. Η Ρωσία δεν έλαβε μέρος και αποφάσισε να μην μεταδώσει το διαγωνισμό.
Δεν έλαβαν μέρος εξαιτίας των κακών βαθμολογιών του 1998 οι: Ελβετία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Ρουμανία,  Σλοβακία και Φινλανδία.

Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ

Το βραβείο για το χειρότερο ντύσιμο (γνωστό και ως βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ) κέρδισε η συμμετοχή της Ισπανίας, με τη Λίντια. Το εν λόγω βραβείο απονεμήθηκε από τον δικτυακό τόπο των οπαδών της Eurovision, House of Eurovision.
Ο σκληρός άνδρας (ταινία)

Πλοκή

Ένας δειλός δημόσιος υπάλληλος, τόσο δειλός που δεν τον πληρώνουν οι ίδιοι οι ενοικιαστές του σπιτιού του και φοβάται να τους ζητήσει τα νοίκια του ή να τους κάνει έξωση, εξαιτίας μιας παρεξήγησης βρίσκεται μπλεγμένος σε μια υπόθεση και καταλήγει στη φυλακή ως ο στραγγαλιστής κάποιου.
Κανείς δεν πιστεύει στην αθωότητα του, ακόμη και η δικηγόρος του προσπαθεί να εκμεταλλευθεί την δύσκολη αυτή υπόθεση προς όφελος της, ενώ ο διοικητής του τμήματος βάζει μια πόρνη να τον μεθύσει και να του αποσπάσει μέσα στο κελί την ομολογία του φόνου για να κερδίσει την ελευθερία της. Και όντως αυτή τον μεθάει, όμως το μεθύσι φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα και αυτός μεταμορφώνεται από ανθρωπάκι σε «σκληρό άντρα» και στο φινάλε η αλήθεια λάμπει πανηγυρικά, αλλά και ο ίδιος έχει αλλάξει ζωή και χαρακτήρα.

Πληροφορίες

Επρόκειτο για κινηματογραφική μεταφορά θεατρικού έργου του Γεωργίου Ρούσσου με σκηνοθέτη τον Γιάννη Δαλιανίδη, πρωταγωνιστή τον Κώστα Χατζηχρήστο, ενώ σε δεύτερους ρόλους εμφανίστηκαν οι Μάρθα Καραγιάννη και Κώστας Βουτσάς στα πρώτα τους βήματα και λίγο πριν προχωρήσουν σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, η Μάρθα Βούρτση σε κωμικό ρόλο πριν η ίδια τυποποιηθεί με τους δραματικούς και η Σπεράντζα Βρανά σε μια επιτυχημένη μεταφορά του επιθεωρησιακού της τύπου στον κινηματογράφο.
Στην πρώτη προβολή της στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά η ταινία έκοψε 38.764 εισιτήρια (14η θέση ανάμεσα στις 68 ελληνικές ταινίες της κινηματογραφικής περιόδου 1961-62).
Μάρεκ Οστρόβσκι

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς παίκτες της Πόγκον Στσέτσιν κατά την περιοδό του στην ομάδα, καθώς έπαιξε σε 222 αγώνες, σημειώνοντας 30 γκολ.

Διεθνής σταδιοδρομία

Ο Οστρόβσκι έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Πολωνίας τον Ιανουάριο του 1981, σε φιλικό εναντίον της Ιαπωνίας και συνολικά είχε 37 συμμετοχές, σημειώνοντας 1 γκολ. Η τελευταία του συμμετοχή έγινε σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Τσεχοσλοβακίας τον Οκτώβριο του 1987.

Προσωπική ζωή και θάνατος

Νοσηλεύτηκε τον Ιανουάριο του 2017 μετά από καρδιακή προσβολή. Πέθανε στον ύπνο του το Μάρτιο του 2017, λίγες μέρες μετά την εξαγωγή του από το νοσοκομείο.
Μάχη του Ιβάνκοβατς

Τα γεγονότα πριν την μάχη

Μέχρι τον Ιούλιο 1805 οι επαναστάτες είχαν απωθηθεί από τους Τούρκους από την επαρχία (νεχαγιέ) του Βελιγράδιου. Για να καταστείλει την εξέγερση η υψηλή πύλη στα τέλη Ιουλίου έστειλε από την Νις τον Χαφίς Πασά με περίπου 15.000 στρατιώτες. Οι στρατιώτες αυτοί είχαν συγκεντρώθηκαν σε λόφο κοντά στην Τσούπρια για να κατευθυνθούν προς το Βελιγράδι. Οι επαναστάτες ανέμεναν επίθεση των Τούρκων στην κατεύθυνση προς το Βελιγράδι και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Ο Καραγιώργης Πέτροβιτς με την πρώτη ομάδα των επαναστατών, 4000-5000 άντρες, ήταν στο λόφο Γιακόντινα, στην αριστερή όχθη του Βελίκα Μοράβα. Από εκεί ήταν σε θέση να υπερασπιστούν τον κύριο δρόμο προς Τσούπρια - Γιαγκόντινα - Μπατοτσίνα - Γκρότσκα - Βελιγράδι. Η δεύτερη ομάδα των περίπου 2.000 επαναστατών με επικεφαλής τον Μιλένκο Στοΐκοβιτς και τον Πέταρ Ντόμπρνιακ, βρίσκονταν στο Ιβάνκοβατς για να υπερασπιστούν τον δρόμο προς τον ποταμό Μοράβα.

Η μάχη

Ο Χαφίς Πασάς βλέποντας τις κινήσεις των Σέρβων αποφάσισε να επιτεθεί στο Ιβάνκοβατς. Οι επαναστάτες εκεί είχαν ήδη φτιάξει δύο τάφρους με περιφράγματα ενώ η δυτική πλαγιά είχε δύο οχυρώσεις.
Ο Χαφίς πασά επιτέθηκε στις 18 Αυγούστου το πρωί. Η μάχη ήταν σκληρή και οι δύο πλευρές είχαν βαριές απώλειες. Την νύχτα οι Σέρβοι μην αντέχοντας την ορμή των Τούρκων εγκατέλειψαν τις πρώτες οχυρώσεις και υποχώρησαν στο κύριο οχυρό. Το βράδυ έφτασαν οι άντρες του Καραγιώργη όπου απώθησαν τους Οθωμανούς αποκομίζοντας πλούσια λεία.

Θάνατος Χαφίς Πασά

Ορισμένες ιστορικές πηγές λένε οτι ο Χαφίζ Πασά πέθανε από τα τραύματα του κατά την μάχη. Άλλες πηγές μιλούν για τον Στεφάν Στεφάνοβιτς πού έχοντας πάρει άδεια από τον Καραγιώργη έριξε έναν πυροβολισμό από κανόνι προς τους Οθωμανούς. Η βολή στη συνέχεια έπεσε στα πόδια του Τούρκου διοικητή τραυματίζοντας τον. Την επόμενη μέρα ο Πασάς πέθανε στο δρόμο προς την Νις. 
Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι τουρκικές πηγές λένε ότι το καταφύγιο ξαφνικά χτύπησε ένας πυροβολισμός αναγκάζοντας την απόσυρση των Οθωμανών στην Νις.
Ντράγκαν Γιακόβλγιεβιτς

Βιογραφία

Αγωνιζόμενος ως επιθετικός, ο Ντράγκαν Γιακόβλγιεβιτς υπήρξε Γιουγκοσλάβος διεθνής με 8 συμμετοχές, την περίοδο μεταξύ (1987-1989), στην διάρκεια των οποίων και πέτυχε 3 τέρματα.
Η πρώτη του διεθνής συμμετοχή έλαβε χώρα στο Ιζμίρ σε εκτός έδρας αναμέτρηση απέναντι στην Τουρκία, στις 16 Δεκεμβρίου 1987, η οποία ολοκληρώθηκε με νίκη της ομάδας του (3-2). Η τελευταία του διεθνής συμμετοχή έλαβε χώρα στο Σαράγεβο, σε εντός έδρας αναμέτρηση απέναντι στην Νορβηγία, στις 11 Οκτωβρίου 1989, η οποία και ολοκληρώθηκε με νίκη της ομάδας του (1-0).
Αγωνίστηκε, στην διάρκεια της καριέρας του, σε συνολικά τέσσερις συλλόγους: την Ίγκμαν Κόνγιτς, την ΦΚ Σαράγεβο, την ΦΚ Ναντ, καθώς και την Ρουαγιάλ Αντβέρπ. Κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1985, ένα Κύπελλο Βελγίου το 1992, ενώ ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1993.
Κομήτης Κόχουτεκ

Ο Κομήτης Κόχουτεκ (Kohoutek), με επίσημο προσδιορισμό C/1973 E1, 1973 XII και 1973f, ήταν κομήτης μακράς περιόδου που ανακαλύφθηκε στις 7 Μαρτίου 1973 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ. Ο κομήτης ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια μιας έρευνας για αστεροειδείς. Έφτασε στο περιήλιό του, σε απόσταση 0,14 ΑΜ, στις 28 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Υπολογίζεται ότι το επόμενο περιήλιό του θα είναι σε 75.000 χρόνια περίπου.
Πριν το περιήλιό του, ο κομήτης είχε χαρακτηριστεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως ο «κομήτης του αιώνα». Παρόλα αυτά, ο κομήτης δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες, και θεωρείται ως μια απογοήτευση. Ωστόσο, έγινε αρκετά λαμπρός τις ημέρες κοντά το περιήλιο, με φαινόμενο μέγεθος -1 με -3, όταν παρατηρήθηκε από τους αστροναύτες στο διαστημικό σταθμό Skylab. Ο κομήτης ήταν ορατός με γυμνό οφθαλμό από τα τέλη Νοεμβρίου μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου. Στα μέσα Δεκεμβρίου είχε φαινόμενο μέγεθος +4, ενώ τελευταία φορά που εντοπίστηκε πριν το περιήλιο ήταν στις 22 Δεκεμβρίου, όταν είχε φαινόμενο μέγεθος +2 και μια μικρή ουρά. Την πρωτοχρονιά του 1974 εντοπίστηκε στο λυκόφως ως αντικείμενο μηδενικού μεγέθους, αλλά η λαμπρότητά του έπεσε γρήγορα και στις 5 Ιανουαρίου είχε φαινόμενο μέγεθος +3. Στα μέσα του μήνα είχε μια αχνή ουρά μήκους 15 με 20 μοίρες και μέγεθος +4,5. Στα τέλη Ιανουαρίου ήταν στο όριο παρατηρήσεως με γυμνό οφθαλμό.
Παρατηρήσεις στο ορατό και το υπέρυθρο φως οδήγησαν πολλούς επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι ο Κοχούτεκ ήταν στην πραγματικότητα ένα αντικείμενο της Ζώνης Κάιπερ, γεγονός που θα εξηγούσε τον μειωμένο ρυθμό παραγωγής αερίων και τη σχετικά βραχώδη σύσταση.
Τζουζέππε Κότσα-Λούτσι

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Μπολσένα (Bolsena) στις 24 Δεκεμβρίου 1837. Από μικρός έγινε μοναχός και έγινε αβάς το 1882. Ήταν διδάσκαλος των Παπών Πίου Θ΄ και Λέοντα ΙΓ΄. Το 1898 αποδεσμεύτηκε από τις επίσημες υποχρεώσεις του και αφιερώθηκε στη μελέτη. Απεβίωσε στη Ρώμη την 1η Ιουνίου 1905.
Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και το 1828 διετέλεσε γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών. Το 1847 πρώτο εξελέγη βουλευτής Πατρών και συνέχισε να εκλέγεται για πολλά χρόνια ακόμα. Επίσης ήταν ένας από τους εννέα κτηματίες της Πάτρας που παρασημοφορήθηκαν το 1847 από τον Όθωνα. Είχε διατελέσει επαρχιακός σύμβουλος Αχαΐας το 1841.
Απεβίωσε το 1898 στην Πάτρα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφέιο Πατρών. Ήταν παντρεμένος με την Κατίνα Πασχαλίγκου και είχε πέντε παιδιά, τον Ανδρέα, τον Χαρίλαο, την Ελένη, την Θεώνη και την Ιωάννα.
Συστήματα χρόνου

Γενικά

Τα συστήματα αυτά επί το πλείστον βασίζονται στον υπολογισμό της περιστροφής της Γης σε σχέση με τα ουράνια σώματα. Συνεπώς οποιοδήποτε ουράνιο σώμα ή και ακόμα σημείο της ουράνιας σφαίρας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σημείο αναφοράς και κατ΄ επέκταση ν΄ αποτελέσει ιδιαίτερο σύστημα αναφοράς χρόνου.
Έτσι άλλους χρόνους χρησιμοποιεί η Αστρονομία (κατά περίπτωση), κάποιους εξ αυτών η αστρονομική ναυτιλία, άλλους η διαστημική, άλλους η τεχνική έρευνα και παρακολούθηση των περί τη Γη τεχνητών δορυφόρων κ.λπ., όπως επίσης άλλους χρόνους με διαφορετικά σημεία αναφοράς χρησιμοποιεί η ρομποτική, τα διάφορα ηλεκτρονικά οπλικά συστήματα ακόμα και ο απλούστερος αυτοματισμός που έχουν να κάνουν στη πραγματικότητα με διαφορά χρόνου ενεργοποίησης, πυροδότησης κ.λπ. Κυριότερο εξ όλων αυτών στη πράξη είναι ο λεγόμενος αστρονομικός χρόνος όπου βάση αυτού (σημείο αναφοράς) είναι η ωρική γωνία ουρανίου σώματος.
Μελέτιος Γ΄

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κέα το 1772. Διετέλεσε πρωτοσύγγελος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τη διάρκεια της θητείας του πατριάρχη Αγαθαγγέλου και κατόπιν εξελέγη μητροπολίτης Αμασείας (1828-1830). Αργότερα διετέλεσε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης από το 1830 μέχρι τον Μάιο του 1841 όταν και τοποθετήθηκε στη μητρόπολη Κυζίκου. Στις 18 Απριλίου του 1845 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης απεβίωσε όμως επτά μήνες μετά την εκλογή του, στις 28 Νοεμβρίου του ίδιου έτους και ετάφη στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής.
Παρά το σύντομο διάστημα της πατριαρχίας του, πρόλαβε να προβεί σε διάφορες ενέργειες. Συγκεκριμένα αναθεώρησε τον τρόπο εκλογής τιτουλαρίων επισκόπων, ενώ χάρη στη δική του επιμονή άλλαξε το κάλυμμα της κεφαλής των Αρμενίων Ορθοδόξων ιερέων. Τέλος, αποφάσισε να μη χρησιμοποιούν αρχιερείς ή πρώην Πατριάρχες ως κατοικία χώρους της Θεολογικής Σχολής Χάλκης.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2006

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2006 (FIBA World Championship for Women 2006) διεξήχθη στη Βραζιλία. Διοργανώθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA), σε συνεργασία με την Ομοσπονδία της Βραζιλίας.
Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2006 και έληξε με τον τελικό της 23ης Σεπτεμβρίου στο Σάο Πάολο.