google/wiki40b huggingface dataset:
Περί Στριφτολογίας

Η ιστορία «Περί Στριφτολογίας» είναι μια ιστορία κόμικς με πρωταγωνιστή ο Ντόναλντ Ντακ με σενάριο και σχέδιο από τον Καρλ Μπαρκς, που δημοσεύθηκε τον Ιούνιο του 1952. Όπως και πολλές άλλες ιστορίες του Μπαρκς, αρχικά δεν είχε τίτλο. Ο τίτλος που της αποδόθηκε στη συνέχεια είναι «Flip Decision», που στα ελληνικά μεταφράστηκε ως «Περί Στριφτολογίας». Στην ιστορία, ο Ντόναλντ γίνεται οπαδός της φιλοσοφίας που ονομάζεται Στριφτολογία (flipism), στην οποία όλες οι αποφάσεις στη ζωή γίνονται με τη ρίψη ενός κέρματος.

Δημοσιεύσεις

Η ιστορία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Walt Disney Κόμικς και Ιστορίες #149, το Φεβρουάριο του 1953. Αργότερα εμφανίστηκε και στο Walt Disney Κόμικς και Ιστορίες #365 (νοέμβριος 1971), #507 (1984), και #561 (ιούλιος 1991).
Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιστορία έχει δημοσιευθεί στην Αργεντινή, Αυστραλία, Βέλγιο, Βραζιλία, Δανία, τα Νησιά Φερόε, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία, Λετονία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Ισπανία, Σουηδία, Τουρκία, και πιθανώς και σε άλλες χώρες.

Θέματα και επιπτώσεις

Η ιστορία εισήγαγε τον όρο Στριφτολογία. Παρόμοιες έννοιες εμφανίζονται σε διάφορα άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένου του μυθιστορήματος, Ο «εκτελεστής» του Λουκ Ράινχαρτ (1971), στην οποία χρησιμοποιούνται ζάρια αντί του νομίσματος.
Η ιστορία περιλαμβάνει πολλά θέματα που είναι κοινά στις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς, όπως για παράδειγμα τσραλτάνοι καθηγητές και κακή τύχη.
Η ιστορία εισήγαγε τις ανηψιές της Νταίζη, Έιπρηλ, Μέυ και Τζουν, που θα γίνουν τακτικοί χαρακτήρες των κόμικς της Ντίσνεϋ. Σε μεταγενέστερες ιστορίες, οι ανηψιές εμφανίζονται ως σαν το «αντίπαλο δέος» για τα ανιψάκια του Ντόναλντ.
Αστυνομικός Διευθυντής

Διακριτικό

Τα διακριτικά βαθμού του Αστυνομικού Διευθυντή αποτελούνται από τρεις μεταλλικούς αστέρες και φλογοφόρο ροιά χρώματος χρυσού τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από τη βάση προς την κορυφή, ή στο αριστερό πέτο της στολής εκστρατείας κεντητά σε μικρογραφίες.
Ελίζα Γουλανδρή

Βιογραφία

Γεννημένη στην Αθήνα το 1917, ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Πέτρου και της Ευανθίας Καραδόντη με καταγωγή από την Κυνουρία Αρκαδίας. Από νεαρή ηλικία δείχνει το ενδιαφέρον της για τις τέχνες. Το 1950, έχοντας ήδη ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές της στην Ελλάδα, αναχωρεί για τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να σπουδάσει. Εκεί γνωρίζει και παντρεύεται τον επίσης φιλότεχνο και συλλέκτη εφοπλιστή Βασίλη Π. Γουλανδρή. Το κοινό τους ενδιαφέρον για τη ζωγραφική (κατά κύριο λόγο της σχολής του Παρισιού) τους συνδέει με κύκλους καλλιτεχνών και διανοούμενων του μεταπολεμικού Παρισιού, όπου και δραστηριοποιούνται κυρίως στον χώρο των εικαστικών τεχνών.
Το 1979, ιδρύουν το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και δημιουργούν στον γενέθλιο τόπο του Βασίλη, την Άνδρο, το πρώτο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα. Χάρη στις μακροχρόνιες φιλίες τους με καλλιτέχνες, συλλέκτες, γκαλερίστες και διευθυντές μουσείων του εξωτερικού, διοργανώνονται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Άνδρου εκθέσεις διεθνούς εμβέλειας, στις οποίες παρουσιάζονται αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης του 20ου αιώνα. Το 1981, χρηματοδοτούν επίσης την κατασκευή του Αρχαιολογικού Μουσείου της Άνδρου, δωρεά προς το Ελληνικό Κράτος, προκειμένου να στεγάσει πολύτιμα ευρήματα του αρχαίου οικισμού της Ζαγοράς, ενώ το 1989 η Ελίζα Γουλανδρή επιμελείται την ανέγερση, εντός του Γηροκομείου Αθηνών, της Εστίας Αθηνών, η οποία και χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. 
Η γαλλική Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας την προσφορά της και τη συμβολή της στην ελληνογαλλική φιλία, την τιμά με την ανώτατη διάκριση του Ταξιάρχη των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Odre des arts et des Lettres), ενώ το 1981 η Ακαδημία Αθηνών της απονέμει το Αργυρούν Μετάλλιο δια «Φιλοπατρία και Φιλοκαλία». 
Η Ελίζα Γουλανδρή πεθαίνει αιφνιδίως στις 25 Ιουλίου 2000 στην Αθήνα.
Σπένσερ Νέλσον

Καριέρα

Ο Νέλσον ξεκίνησε να αγωνίζεται στο λύκειο του Ποκατέλο και αναδείχθηκε καλύτερος αθλητής της χρονιάς του 1998, με 22,0 πόντους, 11,0 ριμπάουντ, 5,0 ασίστ και 2,0 κοψίματα ανά αγώνα. Φοίτησε στο κολέγιο του Γιούτα Στέιτ, αλλά μετά τον πρώτο του χρόνο πήγε σε μία διετή αποστολή για την εκκλησία του Ιησού Χριστού και των νεότερων Αγίων στην Οκλαχόμα. Επέστρεψε στο κολέγιο το 2002, συνεχίζοντας για τρία χρόνια, έχοντας 16,0 πόντους, 7,9 ριμπάουντ και 4,8 ασίστ ανά αγώνα στην τελευταία του χρονιά.
Μετά το τέλος της κολεγιακής του καριέρας δεν έγινε ντραφτ για το ΝΒΑ και υπέγραψε στην γερμανική Μπάμπεργκ, παρά το ότι δοκιμάστηκε από την ομάδα των Γιούτα Τζαζ. Την επόμενη χρονιά, φόρεσε την φανέλα της Μπένετον Τρεβίζο, όπου αγωνίστηκε σε 33 παιχνίδια πρωταθλήματος με μέσους όρους 7,5 πόντων και 5,2 ριμπάουντ.
Συνέχισε στην Φορτιτούντο Μπολόνια, όπου παρέμεινε εφεδρικός παίζοντας συνολικά σε δέκα αγώνες πρωταθλήματος και Eurocup. Το 2008-09, φόρεσε την φανέλα του Άρη, με τον οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, με 9,8 πόντους και 7,2 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε με την ομάδα του Περιστερίου, το οποίο κατέλαβε την ένατη θέση στην Ελλάδα.
Τον Ιούλιο του 2010, υπέγραψε στην ισπανική Γκραν Κανάρια, με την οποία αγωνίστηκε στην Liga ACB για τρεις σεζόν. Έπαιξε σε 100 παιχνίδια πρωταθλήματος και 17 ακόμη για το Eurocup, με καλύτερη του χρονιά το 2012-13 όπου είχε μέσο όρο 13,1 πόντων ανά αγώνα.
Τις δύο τελευταίες χρονιές της καριέρας του επέστρεψε στην Ιταλία, φορώντας την φανέλα της Μοντεπάσκι Σιένα και της Βενέτσια, πριν ανακοινώσει την αποχώρηση του από την επαγγελματική καλαθοσφαίριση στις 14 Ιουλίου 2015.
Εξέγερση των Δεκεμβριστών

Δεκεμβριστές, (Dekabristy) ονομασία που αποδόθηκε στους Ρώσους επαναστάτες, οι οποίοι πήραν μέρος στις εξεγέρσεις που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1825 στην Αγία Πετρούπολη και στη νότια Ρωσία. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίστηκαν επίσης και τα μέλη των μυστικών ενώσεων που είχαν προετοιμάσει την εξέγερση.
Εξαιτίας της καθυστερημένης πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στη Ρωσία την εποχή εκείνη, ήταν διαδεδομένη η αντίληψη -κυρίως μεταξύ των αξιωματικών που είχαν πάρει μέρος στις ευρωπαϊκές εκστρατείες - ότι ήταν αναγκαία μια βίαιη εξέγερση για τον μετασχηματισμό και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Εκείνοι που υποστήριζαν αυτή τη θέση συγκρότησαν την Ένωση της Σωτηρίας, η οποία μετονομάστηκε σε Ένωση του κοινού Καλού, το 1818. Αργότερα, η μυστική αυτή οργάνωση χωρίστηκε σε δύο ενώσεις: του Βορρά και του Νότου, από τις οποίες η δεύτερη, που ήταν πιο ριζοσπαστική, συγχωνεύτηκε με τη νέα οργάνωση που εμφανίστηκε στο μεταξύ, τον Μυστικό Σύνδεσμο των Ενωμένων Σλάβων. Σε μια σύντομη περίοδο μεσοβασιλείας, μετά το θάνατο του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ και εξαιτίας της σύλληψης του Μουραβιόφ Αποστόλ, ξέσπασε εξέγερση στη Νότια Ρωσία, αλλά τα κυβερνητικά στρατεύματα την κατέπνιξαν σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Συνέπειες και αποτελέσματα

Ανάλογη τύχη είχε και η εξέγερση ορισμένων στρατιωτικών τμημάτων που ξέσπασε στην Αγία Πετρούπολη στις 14 Δεκεμβρίου, ημέρα που είχε οριστεί για τη στέψη του τσάρου  Νικολάου Α΄ Ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και πολλοί κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο. Πέντε απ΄αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό και εκατοντάδες σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία.
Ξεκίνησαν ανακρίσεις με συμμετοχή και του ίδιου του αυτοκράτορα, Νικολάου Α' στην ανακριτική επιτροπή. Καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δια απαγχονισμού οι θεωρούμενοι ως πρωταίτιοι, οι Πιοτρ Γκριγκόρεβιτς Κακόφσκι, Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μουράβιοφ-Αποστόλ, Μιχαήλ Παύλοβιτς Μπεστούσεφ-Ριουμίν, ο ποιητής Κοντράτι Φιοντόροβιτς Ρυλέγιεφ και ο συνταγματάρχης και ιδεολογικό μυαλό του κινήματος Πάβελ Πέστελ, βετεράνος των πολέμων 1812-1813. Όλοι τους, με εξαίρεση τον πρώτο, ήταν πολύ καλοί φίλοι του Πούσκιν. Πολλοί άλλοι εξορίστηκαν σε καταναγκαστικά έργα στα βάθη της Σιβηρίας και πέθαναν από τις κακουχίες ή επέστρεψαν στα σπίτια τους μετά από πολλά χρόνια. Πολλοί από τους Δεκεμβριστές που μαρτύρησαν στους τόπους εξορίας ήταν από το Λύκειο του Τσάρσκογιε Σελό παλιοί συμμαθητές του ποιητή. Πολλοί από αυτούς που τούς ανέκριναν ήταν συμμαθητές τους από το ίδιο Λύκειο.
Η πολιτική και η κοινωνική σημασία του κινήματος των Δεκεμβριστών ήταν σημαντική,  γιατί οι ιδέες τους προηγήθηκαν των πανσλαβιστικών θεωριών που εμφανίστηκαν λίγο αργότερα, αλλά κυρίως επειδή άνοιξαν τον δρόμο για τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις κατά το δεύτερο μισό του ίδιου αιώνα.
Κωνσταντίνος Μπαλτάς

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κωστής Μπαλτάς γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στις Σέρρες της Μακεδονίας. Με την έναρξη της επανάστασης στρατολογήθηκε στα σώματα που πολέμησαν στην περιοχή. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Χαλκιδική κατήλθε στη νότια Ελλάδα όπου συνέχισε τον αγώνα από διάφορες θέσεις. Εξελίχθηκε σε δεινό πυροβολητή. Μετείχε στην Τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου, όπου του ανατέθηκαν ως πυροβολητή, τα δύο μεγάλα αλλά μισοχαλασμένα κανόνια της τάπιας του Τερίμπελε. Τον Απρίλιο του 1825 όταν τα στρατεύματα του Μεχμέτ Ρεσίτ Κιουταχή επιτέθηκαν στο φρούριο του Μεσολογγίου κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας, ήταν στην πρώτη γραμμή άμυνας προσπαθώντας να αναχαιτίσει τους επιτιθέμενους. Υπήρξε ο πρώτος νεκρός κατά την επιτυχή εκείνη κατάληξη της μάχης, για τους Έλληνες.
Σεισμός στο Ιζμίτ το 1999

Σχετικά με τον σεισμό

Η Τουρκία εξαιτίας του ρήγματος της Ανατολίας, καθιστάται ως μια σεισμογενή χώρα που δέχεται τέτοιες σοβαρές παρεμβάσεις της Φύσης. Το ρήγμα της Ανατολίας μετακινείται 2 - 2,5 εκ. προς τα δυτικά κάθε χρόνο, έχοντας ανάμεσά του το ρήγμα της Ευρασίας και της Αραβικής χερσονήσου.
Ο σεισμός στο Ιζμίτ έγινε αισθητός από την επαρχία του Ντούζτζε μέχρι και την θάλασσα του Μαρμαρά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση ενός τσουνάμι 2,5 μέτρων από την τελευταία τοποθεσία, σκορπώντας τον θάνατο σε 155 ανθρώπους.

Καταστροφές

Από το σεισμό επλήγη ιδιαίτερα η περιοχή Αβσιλάρ, στην Κωνσταντινούπολη, καθώς πολλά κτίρια στην περιοχή αυτή δεν ήταν σωστά κατασκευασμένα. Από τον σεισμό επηρεάστηκε και η βιομηχανική περιοχή στην ίδια περιοχή. Καταστράφηκαν δεξαμενές καυσίμων, εργοστάσια, αλλά και κτίρια του Τούρκικου Πολεμικού Ναυτικού.
Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση, που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 1999, οι νεκροί από το σεισμό έφτασαν τους 17.127 και οι τραυματίες τους 43,959. Σύμφωνα με άλλη ανακοίνωση του Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, συνολικά 120.000 σπίτια καταστράφηκαν από το σεισμό, 30.000 έπαθαν μεγάλες ζημιές, και συνολικά 6.000 κτίρια είχαν καταστραφεί μερικώς ή ριζικώς. Οι άστεγοι υπολογίστηκαν σε 500.000. Επιπλέον σοβαρές ζημιές προκλήθηκαν και στην Ευρωπαική οδό Ε80, η οποία περνάει από την περιοχή που χτυπήθηκε από τον σεισμό.

Συνέπειες

Μια παγκόσμια κινητοποίηση είχε συμβεί από πολλές χώρες, με διασώστες να παίρνουν εθελοντικά την ευθύνη για την προσωρινή φροντίδα των πληγέντων. Η υποστήριξη είχε περάσει σε μεγάλη κλίμακα, με πολλές χώρες να κάνουν ποσοστιαίες δωρεές σε οργανισμούς όπως ο Ερυθρός Σταυρός Η Ινδία έδωσε 32.000 αντίσκηνα και 2 εκατομμύρια ρουπίες. Η BP ενέργησε υποστηρίζοντας την τοπική βιομηχανία καυσίμων "Turpas", η οποία έκανε επιτυχή προσπάθεια που επέβαλε ώστε τα καύσιμα να μην καταλήξουν στην θάλασσα.
Πολιτικά πρόσωπα επισκέφτηκαν την Τουρκία, όπως ο πρώην Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον και ο Ινδός Ναγουάζ Σαρίφ.
Αριαράθης ΣΤ΄ της Καππαδοκίας

Βιογραφικά στοιχεία

Μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης του Αριστόνικου, οι Ρωμαίοι αντάμειψαν όλους τους συμμάχους τους που τους παρείχαν βοήθεια. Στους διαδόχους του Αριαράθη Ε΄, ο οποίος πάντα εξέφραζε την πίστη του στη Ρώμη και έπεσε μαχόμενος, η Σύγκλητος χάρισε την Κιλικία και τη Λυκαονία.
Την περίοδο που σκοτώθηκε ο Αριαράθης, βρίσκονταν στη ζωή έξι από τους γιους του με τη βασίλισσά του, Νύσα. Εκείνη ορίστηκε κυβερνήτης του κράτους μέχρι να μπορέσει να ασκήσει κάποιος από αυτούς την εξουσία. Επειδή όμως η Νύσα δεν θέλησε να παραδώσει το θρόνο δηλητηρίασε τα παιδιά της. Αποτροπιασμένοι οι αυλικοί κατάφεραν να περισώσουν ένα από αυτά, κι αφού θανάτωσαν τη βασίλισσα, το ανέβασαν στο θρόνο με την επωνυμία Αριαράθης ο Επιφανής Φιλοπάτωρ. Ο τελευταίος κυβέρνησε για μια δεκαπενταετία περίπου χωρίς να διασώζονται ιδιαίτερες λεπτομέρειες για σημαντικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν την περίοδο αυτή.
Φαίνεται πως ήρθε σε σύγκρουση με το βασιλιά του Πόντου, το Μιθριδάτη Ε΄ τον Ευεργέτη. Σε μια προσπάθεια να καταστήσει την Καππαδοκία δορυφόρο της ποντικής πολιτικής, ο τελευταίος πάντρεψε τελικά τον Αριαράθη με την κόρη του, Λαοδίκη. Αυτό ωστόσο δεν ήταν αρκετό για τον αδερφό της, νέο βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ΄ τον Ευπάτορα, ο οποίος κανόνισε τη δολοφονία του Αριαράθη μέσω ενός ευγενούς που ονομαζόταν Γόρδιος.
Ιερό της Αφροδίτης Κλοακίνας

Ιστορία και θρύλος

Η Ετρουσκική θεότητα Κλοακίνα μπορεί ταιριαστά να συσχετιστεί με το μικρό ρυάκι, που αργότερα έγινε η Cloaca Maxima, αλλά το Ιερό της Βένους Κλοακίνα αναφέρεται για πρώτη φορά από τον θεατρικό ποιητή Πλαύτο στις αρχές του 2ου αι. πΧ. Βρισκόταν στο κέντρο της Αγοράς, μπροστά από τα Νέα Καταστήματα (Tabernae Novae) και την Ιερά Οδό. Τα Νέα Καταστήματα στη μέση Δημοκρατία (179 πΧ) αντικαταστάθηκαν από την επέκταση της Αιμιλίας Βασιλικής, ωστόσο το ιερό διατηρήθηκε. Το κυκλικό, ξύλινο αυτό ιερό μάλλον χρονολογείται από την κατασκευή -ή μεγάλη αναδιαμόρφωση- αυτή.
Ο θρύλος πάντως προσγράφει την αρχή του Ιερού στην περίοδο του Τίτου Τατίου βασιλιά των Σαβίνων (8ος αι. πΧ) κατά τη βασιλεία του Ρωμύλου. Επίσης, σύμφωνα με τον μύθο, ο πατέρας της ενάρετης Βιργινίας, κρεοπώλης σε ένα από τα Νέα Καταστήματα, βγήκε έξω και μαχαίρωσε την κόρη του, αντί να την αφήσει να πέσει θύμα των λάγνων προθέσεων του Άππιου Κλαυδίου το 449 πΧ. Αυτό λέγεται, ότι συνέβη στο σημείο, που αργότερα έγινε το Ιερό.

Θέση

Βόρεια ήταν η Αιμιλία Βασιλική, δυτικά ο Ναός του Ιανού και ο Λάκους Κούρτιους, που ήταν μία μικρή λίμνη, ό,τι απέμεινε μετά από την αποστράγγιση της κοιλάδας, που έγινε μετά Ρωμαϊκή Αγορά, νότια οι επτά τιμητικές στήλες· ανατολικά η Κλοάκα Μάξιμα (Μεγάλη Αποχέτευση).

Περιγραφή

Νομίσματα που κόπηκαν κατά τη 2η Τριανδρία (π. 42 πΧ) από έναν νομισματοκόπο ονομαζόμενο Λεύκιο Μουσσίδιο Λόνγκο, δίνουν μία καθαρή οπτική αναπαράσταση του Ιερού. Δείχνουν έναν κυκλικό sacellum (μικρό, ακάλυπτο ιερό) με ένα μεταλλικό κιγκλίδωμα. Τα λιγοστά αρχαιολογικά κατάλοιπα που ανακαλύφθηκαν το διάστημα 1899-1901, δηλ. μία κυκλική κατασκευή από τραβερτίνη, με μαρμάρινο χείλος και διάμετρο 2,4 μ., ταιριάζουν ωραία με τις εικόνες των νομισμάτων. Στη Φυσική Ιστορία του (79-77 μΧ) ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει τα signa Cloacinae, που είναι προφανώς τα δύο αγάλματα, τα οποία δείχνουν τα νομίσματα και ίσως και κάποια άλλα, απροσδιόριστα αντικείμενα. Ένα από τα αγάλματα κρατά ή σείει ένα αντικείμενο, μάλλον άνθος. Κάθε άγαλμα έχει έναν κιονίσκο με ένα πτηνό επάνω του: άνθη και φυτά ήταν χαρακτηριστικά της Αφροδίτης. Δεν γνωρίζουμε γιατί ήταν δύο τα αγάλματα.

Θρησκευτική σημασία

Οι Ρωμαίοι πίστευαν, ότι ένα καλό αποχετευτικό σύστημα ήταν σημαντικό για την επιτυχία της Ρώμης, καθώς ένα τέτοιο ήταν αναγκαίο για τη φυσική υγεία. Οι Ρωμαίοι καλλιέργησαν την Cloacina ως τη θεά της καθαρότητας και τη θεά του ρύπου. Το όνομα Κλοακίνα μάλλον παράγεται από το λατινικό ρήμα cloare (καθαρίζω) ή από το cloaca (αποχέτευση).
Χόλενσταϊν αν ντερ Ιμπς

Γεωγραφία

Το Χόλενσταϊν αν ντερ Ιμπς ευρίσκεται στο Μόστφιρτελ, επί των όχθων του Ποταμού Ιμπς. Ποσοστό, περίπου, 86 % επί του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Σιροπαίονες

Οι Σιριοπαίονες (ή Σιρινοπαίονες, όπως αυτοαποκαλούνται σε νομίσματά τους) ήταν, όπως φανερώνει και το όνομά τους, παιονική φυλή, που επονομάστηκε έτσι από την πόλη Σίρι (αρχαία πόλη των Σερρών), που ήταν πρωτεύουσα της χώρας τους. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ήταν άποικοι των Τευκρών της Φρυγίας και εγκαταστάθηκαν εδώ μετά τον τρωικό πόλεμο ή ίσως και πριν ακόμη (τον 13ο π.Χ. αιώνα), μετά την εκδίωξη των Στρυμονίων από τους Τρώες, όπου παρέμειναν ως τον 5ο π.Χ. αιώνα. Προς τα τέλη του 6ου π.Χ. αιώνα η πολιτική και στρατιωτική τους ισχύς έφτασε στο απόγειό της, όπως δείχνει η εκστρατεία τους εναντίον της μακρινής πόλης Περίνθου, η οποία προυπέθετε τη διέλευσή τους ανάμεσα από διάφορες θρακικές φυλές, που θα πρέπει να αναγνώριζαν τη στρατιωτική τους ισχύ. Η μεγάλη αυτή αύξηση της δύναμής τους ανησύχησε ιδιαίτερα τους Πέρσες, γιατί προσέκρουε στα συμφέροντα της επεκτατικής τους πολιτικής στα Βαλκάνια, και προκάλεσε την επέμβασή τους στην περιοχή.Το 513/2 π.Χ. ο στρατηγός των Περσών Μεγάβαζος κατάφερε να υποτάξει τους Σιριοπαίονες, οι οποίοι οδηγήθηκαν με τα γυναικόπαιδα τους στην Ασία, όπου εγκαταστάθηκαν στη Φρυγία, η οποία, σύμφωνα με αρχαία παράδοση που διέσωσε ο Στράβωνας, εθεωρείτο  τόπος καταγωγής τους.  Με την έκρηξη της ιωνικής επανάστασης και κατόπιν προτροπής του Αρισταγόρα κατέβηκαν στη θάλασσα, όπου επιβιβάστηκαν σε λεσβιακά πλοία που τους μετέφεραν στο Δορίσκο της Θράκης, απ' όπου επέστρεψαν πεζοί στην πατρίδα τους, στην οποία βρήκαν όμως εγκαταστημένους τους Θράκες Οδόμαντες. Μετά την επιστροφή τους χάνονται τα ίχνη τους, καθώς δεν αναφέρονται πια από καμιά αρχαία πηγή. Έτσι δεν είναι γνωστό αν τελικά συγκατοίκησαν με τους Οδόμαντες ή αν μετανάστευσαν -όπως φαίνεται πιθανότερο- στα βόρεια, κοντά στους ομοφύλους τους της κυρίως Παιονίας.
Σταντάλ

Βιογραφία

Διορίστηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας (Conseil d'État) το 1810 και έλαβε μέρος ως αξιωματικός της Επιμελητείας στην εκστρατεία του Ναπολέοντα στη Ρωσία (1812). Εγκαταστάθηκε μετά στο Μιλάνο ως το 1821 και διετέλεσε πρόξενος της Γαλλίας στην Τεργέστη και στην Τσιβιταβέκκια. Υπήρξε λάτρης της Τέχνης, της Ιταλίας και των γυναικών.
Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι

Βιογραφία

Η Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι γεννήθηκε το 1795 στο Ιμιρετί, και ήταν κόρη του Βασιλιά Σολομών Β΄ του Ιμιρετί. Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο. Το 1810 ο Μαχμούτ παντρεύτηκε την Ασουμπιτζάν. Στις 16 Ιουνίου 1811 γέννησε το μοναδικο της παιδί, μια κόρη την Σαλιχά Σουλτάν.
Μια παραδοσιακή τελετή γέννησης οργανώθηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι, την οποία παρακολούθησαν η μητέρα του σουλτάνου Μαχμούτ, η Βαλιντέ Νακσιντίλ Σουλτάν, οι σύζυγοι και οι αδερφές του Μαχμούτ. Με αυτή την ευκαιρία, η Νακσιντίλ παρουσίασε στην Ασουμπιτζάν τα δώρα.
Μετά τον θάνατο του Μαχμούτ το 1839, η Ασουμπιτζάν στάλθηκε στο Παλάτι Μπεσίκτας. Η Ασουμπιτζάν συχνά έστελνε επιστολές και στους δύο γιους του Μαχμούτ και τους επισκεπτόταν ακόμη και στο παλάτι.
Η Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι πέθανε στις 10 Ιουνίου 1870 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 75 ετών. Είναι θαμμένη στον τάφο του συζύγου της Μαχμούτ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη.
Τουμπί (μουσικό όργανο)

Σχεδιασμός

Το όργανο είναι φτιαγμένο από ένα ξύλινο ραβδί, τοποθετημένο σε ένα κέλυφος αντηχείου νεροκολοκύθας. Μια απλή μεταλλική χορδή περνάει πάνω από μια γέφυρα στο αντηχείο και δένεται στο κλειδί που βρίσκεται στο τέλος του ραβδιού. Ο οργανοπαίκτης παίζει τη χορδή με τη συνεχή κίνηση και αναδίπλωση του πρώτου δακτύλου (δείκτη).
Μένδης

Αρχαιολογία

Ως αρχαιολογική θέση είναι η μεγαλύτερη τούμπα (γήλοφος, tell) στο Δέλτα και περιλαμβάνει το Tell al-Rubˁ (τη θέση του κυρίως ναού) και το Tell Timai (τον οικισμό νότια). Ο Μένδης εκτείνεται τρία χιλιόμετρα στον άξονα βορράς-νότος και περίπου ένα χιλιόμετρα στον άξονα ανατολή-δύση. Η νεκρόπολις του Αρχαίου Βασιλείου εκτιμάται ότι περιλαμβάνει τουλάχιστον 9.000 ταφικές θέσεις. Στην περιοχή έχουν γίνει μεγάλης έκτασης συστηματικές ανασκαφές από το πανεπιστήμιο του Τορόντο και το πανεπιστήμιο της πολιτείας της Πενσυλβάνια υπό την διεύθυνση του Ντόναλντ Ρέντφορντ (Donald Redford).

Κυρίαρχες θεότητες

Οι κύριες θεότητες του Μένδητος ήταν η κριόμορφη θεότητα Μπανεμπντζέντ (Banebdjed) [κυρ. Η Ψυχή (Μπα) του κυρίου της στήλης (Ντζεντ), που θεωρείτο "Κύριος του Μένδητος"], η ψυχή του Όσιρι και η σύζυγός του, η ιχθυόμορφη θεά Χατμεχίτ. Με το παιδί τους Χαρ-πα-κχερέντ ("Ώρος το Παιδί"), σχημάτιζαν την τριάδα του Μένδητος.
Χαλκοβισμουθίτης

Ο Χαλκοβισμουθίτης, ή χαλκοθειοβισμουθίτης (cuprobismutite) είναι ένα σπάνιο ορυκτό του χαλκού (Cu), με προσμίξεις βισμούθιου (Bi), εξ ου και το πρώτο όνομά του, και θείου (S) που φέρεται με τον τύπο Cu₆Bi₈S₁₅, ή Cu₁₀Bi₁₂S₂₃, εξ ου το δεύτερο πληρέστερο όνομά του. Ανήκει στην ομάδα των θειαλάτων .
Έχει χρώμα κυανόφαιο έως μαύρο με μεταλλική λάμψη, αδιαφανής. To ειδικό βάρος του είναι 6,3 – 6,9 και ανευρίσκεται κυρίως σε φλέβες χαλαζία σε μορφή λεπτών ή βελονοειδών κρυστάλλων, ή ως στιφρά συσσωματώματα μαζί με άλλα ορυκτά όπως τον χαλκοπυρίτη και βολφραμίτη. Σπουδαιότερα κοιτάσματα του ορυκτού αυτού βρίσκονται στο Κολοράντο των ΗΠΑ.
Αμυγδαλεώνας

Ιστορία

Επί Τουρκοκρατίας ονομάζονταν Μαδεμλί ή Μπαντέμ Τσιφλίκι και κατοικούνταν κυρίως από μουσουλμάνους.
Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου 1917, ελαβε χώρα μεταξύ των οικισμών Δάτο και Αμυγδαλεώνας των Φιλίππων, το μαρτύριο του Εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Γερμανού Σακελλαρίδη, ο οποίος κατακρεουργήθηκε και απαγχονίστηκε από τον βουλγαρικό κατοχικό στρατό.
Μετά τη συνθήκη της Λωζάνης οι μουσουλμάνοι κάτοικοι προσέφυγαν στην Τουρκία και στον Αμυγδαλεώνα εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τον Πόντο και συγκεκριμένα από το Καταχώρι Νικοπόλεως.

Αθλητισμός

Ο Αμυγδαλεώνας διαθέτει χώρους άθλησης, όπως το Κλειστό Γυμναστήριο και το Δημοτικό Γήπεδο, στους οποίους, εκτός από αθλητικά γεγονότα, πραγματοποιούνται και άλλες δράσεις.
Το ποδοσφαιρικό σωματείου της περιοχής, Γ.Π.Σ. Δόξα Αμυγδαλεώνα, ιδρύθηκε το 1947. Την περίοδο 1998–99, το ανδρικό τμήμα κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Καβάλας.
Ακόμη, στο Σταυρό Αμυγδαλεώνα εδρεύει η Ακαδημία Ποδοσφαίρου «Ελπίδες» Καβάλας, η οποία, με έτος ίδρυσης το 1993, αποτελεί την παλαιότερη ακαδημία ποδοσφαίρου στο νομό Καβάλας. Το 1999 ιδρύθηκε η Σχολή Ποδοσφαίρου Γαλαξίας η οποία το 2009 συγχωνεύθηκε με τις Ελπίδες.
Υπάρχει επίσης ο Α.Ο. Αμυγδαλεώνα (Σάρισα) που ιδρύθηκε το 1983 και δραστηριοποιείται στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Τα τμήματα του συλλόγου μετέχουν στα πρωταθλήματα της ΕΣΠ Θράκης - Ανατολικής Μακεδονίας.
1432 Αιθιοπία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αιθιοπίας είναι άγνωστα. Η Αιθιοπία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες 50 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα.
Βίτεν

Ιστορία

Το Βίτεν αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές το 1214. Ήταν πόλη εξόρυξης από το 1578. Το 1946 συμπεριλήφθηκε στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, κατά την ίδρυση της.

Έκρηξη Roburit

Στα τέλη του 19ου αιώνα το Βίτεν ήταν γνωστός για το δυναμίτη Roburit. Αυτός ο δυναμίτης χρησιμοποιήθηκε κάποτε από όλα τα ανθρακωρυχεία του κόσμου. Το 1906 σημειώθηκε έκρηξη, με αποτέλεσμα το θάνατο 41 ανθρώπων.