google/wiki40b huggingface dataset:
Τριφυλία

Η Τριφυλία ή Τριφυλλία ήταν αρχαίο ελληνικό κράτος που βρισκόταν ανάμεσα στους ποταμούς Αλφειό και Νέδα. Η προέλευση του ονόματός της αποδιδόταν στην εγκατάσταση τριών διαφορετικών φυλών στην περιοχή ενώ παλιότερα ονομαζόταν Πύλος, των Καυκώνων, των Μινύων και των Ηλείων.
Τα όρια της ήταν στα βόρεια ο Αλφειός, στα νότια η Νέδα και στα ανατολικά ο ποταμός Διάγωνας. Συνόρευε με την Ήλιδα και τους Πίσατες στα βόρεια, με τους Αρκάδες στα δυτικά και με τους Μεσσήνιους στα νότια.
Ήδη από την ομηρική εποχή γνώριζαν σημαντική ανάπτυξη και ακμή η Πύλος, οι Κυπαρισίεις και το Δώριον. Η Τριφυλία απολάμβανε την ανεξαρτησία της μέχρι και τον Β΄ Μεσσηνιακό πόλεμο, όταν ως συνέπεια του πολέμου, η περιοχή πέρασε στα χέρια των Σπαρτιατών, οι οποίοι την παραχώρησαν αργότερα στους Ηλείους. Η Τριφυλία παρέμεινε υπόδουλη στην κυριαρχία των Ηλείων καθ΄όλη τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, με εξαίρεση ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά το οποίο κατόρθωσε να ανακτήσει και πάλι την ανεξαρτησία της. Το 366 π. Χ. περιήλθε και πάλι στην επικυριαρχία των Ηλείων, όπου και παρέμεινε έως την ίδρυση της Αχαϊκής Συμπολιτείας όταν οι πόλεις της απέκτησαν αυτονομία ως μέλη της συνομοσπονδίας αυτής. Κατά τα έτη 220-217 π. Χ., η Τριφυλία κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Ε’ και ανήκε πια στη σφαίρα επιρροής της Μακεδονίας. Στους πρώτους ρωμαϊκούς χρόνους ένα μεγάλο τμήμα της Τριφυλίας απέκτησε και πάλι την ανεξαρτησία του.
Κυριότερη πόλη της Τριφυλίας ήταν το Λέπρεο το οποίο διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο ανάμεσα στις πόλεις της Τριφυλίας και υπήρξε η κύρια δύναμη αντίστασής της απέναντι στις πιέσεις των γειτόνικών της κρατών. Άλλες σημαντικές πόλεις της Τριφυλίας ήταν το Σαμικό, η Σκιλλουντία, η Πύλος και το Έπειον.
Σημαία του πλανήτη Άρη

Δεν υπάρχει επίσημη σημαία για τον πλανήτη Άρη. Μία άπο τις σημαίες που χρησιμοποιήθηκε για τον πλανήτη Άρη είναι και μια τρίχρωμη σημαία. Ενώ δεν είναι επίσημη υπό την νομική έννοια, έχει εγκριθεί από την Mars Society και την Planetary Society.
Έχει ταξιδέψει στο διάστημα, αφού την είχε κοντά του ο αστροναύτης John Grunsfeld στην πτήση STS-103 του διαστημικού λεωφορείου Ντισκάβερι.

Προέλευση της σημαίας

Η δημοφιλής τριλογία του Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον Κόκκινος Άρης, Πράσινος Άρης, και Μπλε Άρης παρείχε την ιδέα για τη σημαία.
Εστέμπαν Σολάρι

Καριέρα

Ο Σολάρι ξεκίνησε την καριέρα του σε επαγγελματικό επίπεδο το 2000-01 όταν αγωνιζόταν στην Εστουδιάντες Λα Πλάτα, το 2001-02 αγωνίστηκε στην Ντεφένσα ι Χουστίσια και το 2002-03 σε ομάδα της Β΄ κατηγορίας της Αργεντινής, την Αρχεντίνος Τζούνιορς. Σε ηλικία 23 χρονών το 2003 αγωνίστηκε στη Χιμνάσια Χουχούι και στη συνέχεια στην Κλοτιένσε, ομάδα της Δ΄ κατηγορίας της Ιταλίας, ενώ την περίοδο 2004-05 βρέθηκε στη βελγική Λιρς όπου σε 23 αγώνες σκόραρε 8 γκολ.
Την περίοδο 2005-06 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με τον ΑΠΟΕΛ και λόγω των καλών εμφανίσεων του η ομάδα της Κύπρου ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμη 2 χρόνια. Στην πρώτη χρονιά παρουσίας του στον ΑΠΟΕΛ σκόραρε 14 γκολ στο πρωτάθλημα συμμετέχοντας σε 16 αγώνες ως βασικός και σε 4 ως αλλαγή. Τη δεύτερη χρονιά σκόραρε 20 γκολ στο πρωτάθλημα αγωνιζόμενος 21 φορές ως βασικός και 3 ως αλλαγή. Με αυτή του την επίδοση ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ και πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής του κυπριακού πρωταθλήματος για την περίοδο 2006-07 και παράλληλα η ομάδα του ΑΠΟΕΛ πρωταθλήτρια.
Μετά την πετυχημένη πορεία του στον ΑΠΟΕΛ τον Μάιο του 2007 πήρε μεταγραφή στην Πούμας, ομάδα 1ης κατηγορίας του Μεξικού, όπου συνέχισε την ανοδική πορεία της καριέρας του κερδίζοντας και πάλι τον τίτλο του πρώτου σκόρερ, σκοράροντας 25 γκολ σε 40 εμφανίσεις.
Με τις εμφανίσεις του στην Πούμας τράβηξε τα βλέμματα ευρωπαϊκών συλλόγων με αποτέλεσμα η Αλμερία να δώσει 3,8 εκ. ευρώ για να τον κάνει δικό της. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελε ο ίδιος, καθώς οι συμμετοχές του στα δύο χρόνια που έμεινε εκεί ήταν μόλις 10 στο πρωτάθλημα και 4 στο κύπελλο.
Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο και ακολούθησε ένα πέρασμα από τον Απόλλωνα Λεμεσού. Την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε στη Skoda Ξάνθη όπου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στην Κίνα για λογαριασμό της Νταλιάν Αερμπίν, όμως τον Φεβρουάριο του 2015 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί στον Εργοτέλη, από τον οποίο αποχώρησε τον Απρίλιο του ίδιου έτους.

Προσωπική Ζωή

Ο Σολάρι προέρχεται από ποδοσφαιρική οικογένεια μιας και ο θείος του Χόρχε Σολάρι αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1966, ο πατέρας του Εδουάρδο Μικέλ Σολάρι ήταν μέλος της Εθνικής Αργεντινής και ο αδελφός του Σαντιάγο Σολάρι είναι γνωστός από το πέρασμα του σε Ρεάλ Μαδρίτης και Ίντερ. Έχει ακόμα 2 αδέλφια, τον Μαρτίν Μιγκέλ Σολάρι και τον Δαύιδ Εντουάρδο Σολάρι και μια αδελφή, τη Λις Μαρία Σολάρι η οποία είναι μοντέλο. Είναι παντρεμένος με την Σεραλτίνα και έχουν δίδυμα κορίτσια.
Θησαυρός των Σικυωνίων (Δελφοί)

Περιγραφή

Ο θησαυρός των Σικυωνίων αποτελείται από τρία διαφορετικά οικοδομήματα, τη θόλο, τον μονόπτερο και τον καθαυτό θησαυρό. Και τα τρία οικοδομήματα χρονολογούνται στον 6ο αιώνα π.Χ. αντικατοπτρίζοντας ίσως την ταραγμένη ιστορία της πόλης της Σικυώνας κατά την περίοδο αυτή.

Η Θόλος

Η θόλος ήταν μάλλον το παλαιότερο κτίσμα της ενότητας, χρονολογούμενο γύρω στο 580 π.Χ. Θεωρείται ότι αφιερώθηκε από τον τύραννο της Σικυώνας Κλεισθένη, που είχε ενεργή συμμετοχή στον Α΄ Ιερό Πόλεμο. Είχε διάμετρο 6, 3 μ. στη βάση και 3, 54 μ. στο εσωτερικό, είχε πτερό που αποτελούνταν από 13 δωρικούς κίονες και δωρικό επιστύλιο. Ο σηκός, επίσης κυκλικός, ήταν κτισμένος με ισόδομο σύστημα και είχε μία θύρα. Το ύψος των τοίχων ήταν 4,04 μ. Δε σώζονται τμήματα από τη στέγασή της.

Ο μονόπτερος των Σικυωνίων

Το μονόπτερο κτίσμα είχε διαστάσεις  4 επί 5 και οι 14 κίονές του, μονολιθικοί και με ύψος 2,78 μ. στήριζαν την οροφή απευθείας, χωρίς τη μεσολάβηση τοίχων. Η ζωφόρος του  επιστυλίου ήταν διακοσμημένη με ανάγλυφο με θέματα ηρωικά, που χρονολογούνται γύρω στο 560 π.Χ. Η όλη κατασκευή θυμίζει στέγαστρο για κάποιο πολύτιμο και ευπαθές ανάθημα. Έχει διατυπωθεί η ελκυστική θεωρία ότι ο μονόπτερος στέγαζε το άρμα με το οποίο ο Κλεισθένης κέρδισε την αρματοδρομία στα πρώτα Πύθια του 582 π.Χ.

Ο Θησαυρός

Ο καθαυτό θησαυρός ήταν ένα δωρικό κτίσμα, δίστυλο εν παραστάσι, με πρόδομο και σηκό, διαστάσεων 8,27 επί 6,.24 μ. Η βάση του ήταν κατασκευασμένη από “ωολιθικό” πωρόλιθο, που επιχωριάζει στην περιοχή μεταξύ Κορίνθου και Σικυώνας. Είχε τον ίδιο προσανατολισμό με τον παρακείμενο Θησαυρό των Σιφνίων, με τον οποίον είναι μάλλον σύγχρονος (περί το 525 π.Χ.). Το μνημείο  ήταν σε περίοπτη θέση, που διακρινόταν από την είσοδο του τεμένους του Απόλλωνα. Στη θεμελίωση του θησαυρού περιέχονταν αρχιτεκτονικά μέλη από τα δύο προγενέστερα κτίρια. Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, ο θησαυρός ανεγέρθηκε από τους πολίτες της Σικυώνας που ανέτρεψαν την οικογένεια του Κλεισθένη, χρησιμοποιώντας οικοδομικό υλικό από τα δύο προγενέστερα μνημεία, που κατέστρεψαν εσκεμμένα.
Σήμερα, τα τμήματα του γλυπτού διακόσμου που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας 2016–17

Β΄ Κατηγορία

Με 25 συλλόγους σε 2 ομίλους διεξήχθη η Β΄ Κατηγορία, καθώς δε δήλωσε συμμετοχή ο Ατρόμητος Καλαμάτας.
Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι η διαδικασία ενημέρωσης των νέων αλλά και των μεγαλυτέρων ανθρώπων σχετικά με την αναπαραγωγή, τη συνουσία και τις σεξουαλικές σχέσεις.
Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση αφορά συνήθως ζητήματα ανατομίας, αναπαραγωγής όπως η ανάπτυξη των εμβρύων και η γέννηση, διαφορών των φύλων και υγιεινής. Ασχολείται επίσης με την περιγραφή της συνουσίας αλλά και τεχνικές για αυτήν.
Απαραίτητο κομμάτι της διαπαιδαγώγησης είναι και η αναφορά στους κινδύνους για την υγεία που μπορεί να προκύψουν από τις σεξουαλικές σχέσεις, η πρόληψη εγκυμοσύνης και τεχνικές για να επιτευχθεί γονιμοποίηση όταν αυτή είναι επιθυμητή, αλλά δεν συμβαίνει.
Φορείς σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης είναι οι φίλοι, οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το διαδίκτυο αλλά και εξειδικευμένοι επιστήμονες.
Κομπόδεμα

Ιστορία

Η λέξη κομπόδεμα διατηρείται από τα αρχαία χρόνια. Είναι οι οικονομίες ατόμου ή οικογένειας κερδισμένα με κόπους και θυσίες πολλών χρόνων. Το κομπόδεμα χρησιμοποιείται σε ώρα ανάγκης. Σε παλαιότερα έτη κομπόδεμα έδινε ο πατέρας στο γαμπρό που θα έπαιρνε η κόρη του. Φυλάσσονταν και δένονταν πολύ καλά με σφιχτούς κόμπους μέσα σε στρώματα και ντουλάπες. Ακόμα και σήμερα πολλές οικογένειες έχουν το κομπόδεμα τους. Αρκετές είναι οι φορές που ακούμε ηλικιωμένους χωρίς οικογένεια να λένε πως κρατάνε το κομπόδεμά τους μέχρι την ολοκλήρωση του κύκλου ζωής τους.

Ετυμολογία

Ουσιαστικό ουδέτερου γένους Σύνθετη λέξη: κόμπος + δένω Συγγενικά: πουγκί, σακούλι, μαντήλι, πορτοφόλι

Φράσεις

‘’Έχει γερό κομπόδεμα…’’ ‘’Κατάφερε και έκανε καλό κομπόδεμα…’’
Αυτές οι φράσεις δηλώνουν ότι κάποιος είναι πλούσιος
Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ

Πρώιμη ζωή

Ο Σόλσκιερ γεννήθηκε στο Κρίστιανσουντ του Μέρε ογκ Ρόμσνταλ. Είναι γιος του Οϊβίντ, πρωταθλητή της ελληνορωμαϊκής πάλης  και η Μπρίτα Σόλσκιερ.  Σε ηλικία επτά ετών, ο Σόλσκιερ προσχώρησε στον τοπικό ποδοσφαιρικό σύλλογο Κλαουσενένγκεν, που ήταν στην 3η κατηγορία. Μεταξύ των οκτώ και δέκα ετών, ο Σόλσκιερ ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και εκπαιδεύτηκε ως ελληνορωμαϊκός παλαιστής, αλλά το εγκατέλειψε . Μεταξύ του 1992 και του 1993, ο Σόλσκιερ ολοκλήρωσε την υποχρεωτική ετήσια εθνική υπηρεσία στο νορβηγικό στρατό.
Ροδόλφος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ροδόλφος Β΄ γεννήθηκε στη Βιέννη στις 18 Ιουλίου 1552. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Μαξιμιλιανού Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η μητέρα του ήταν η Μαρία των Αψβούργων, κόρη του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας (Καρόλου Α΄ της Ισπανίας).
Η κληρονομιά του Ροδόλφου Β΄ έχει παραδοσιακά συνδεθεί με τρεις ιδιότητές του: ως ατελέσφορου κυβερνήτη, του οποίου τα λάθη οδήγησαν άμεσα στον Τριακονταετή Πόλεμο, ως ενός μεγάλου και ισχυρού προστάτη της τέχνης του Μανιερισμού των βορείων και ως λάτρη των απόκρυφων τεχνών και της μάθησης, που βοήθησε την άνθιση της Επιστημονικής Επανάστασης.
Εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας στις 27 Οκτωβρίου 1575 και στέφθηκε στο Ρέγκενσμπουργκ την 1 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Στη συνέχεια, έγινε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στις 12 Οκτωβρίου του 1576. Ο νεότερος αδελφός του, Ματθίας, τον απογύμνωσε σταδιακά από κάθε ουσιαστική εξουσία, εκτός από τον κενό τίτλο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εννέα μήνες μετά, το 1612, ο Ροδόλφος πέθανε και πέντε μήνες αργότερα ο αδελφός του εξελέγη αυτοκράτορας. Πέθανε άγαμος.
Οι Ροδόλφειοι Πίνακες ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του Ροδόλφου Β΄.
Βλάττιον

Ο όρος βλάττιον όριζε κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το πορφυρό χρώμα, ενώ, στην συνέχεια, το σύνολο του υφάσματος βαμμένου σε μωβ χρώμα, μάλλινου ή, κυρίως, μεταξωτού, η παραγωγή των οποίων αποτελούσε από την εποχή του Ιουστινιανού κρατικό μονοπώλιο. Σταδιακά ο όρος κατέληξε, τον 10ο αιώνα, να ορίζει γενικώς τα μεταξωτά, ανεξαρτήτως του χρωματισμού και της χρήσης τους: απαντάται τόσο σε περιγραφές των παραπετασμάτων του Μεγάλου Παλατιού, όσο και των πέπλων τα οποία κάλυπταν τα εικονίσματα.
Κλαυδία Φελίσιτας της Αυστρίας

Βιογραφία

Ήταν το μόνο (επιζόν της ενηλικίωσης) τέκνο του Φερδινάνδου-Καρόλου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Άννας των Μεδίκων, κόρης του Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1673 τον 2ο εξάδελφό της Λεοπόλδο Α΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Έκαναν μία κόρη, που απεβίωσε ενός έτους.
Ιωακείμ Ευθυβούλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1855 στο Μέγα Ρεύμα (τουρκ: Arnavutköy) του Βοσπόρου κοντά στην Κωνσταντινούπολη και το όνομά του ήταν Αλέξανδρος. Ήταν γιος του καταγόμενου από τη Χίο, Κωνσταντίνου Ευθυβούλη ή Καβίρη που διετέλεσε καθηγητής μαθηματικών και φιλοσοφίας στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και της Αικατερίνης Πετροπούλου, κόρης του μεγάλου λογοθέτη Αλέξανδρου Πετρόπουλου. 
Ως γιος λόγιου, ο Ευθυβούλης πραγματοποίησε σημαντικές σπουδές: αρχικά φοίτησε στη σχολή του Αγιοταφικού Μετοχίου του Φαναρίου και στη συνέχεια στη Μεγάλη του Γένους Σχολή που έδρευε στην ίδια περιοχή. Ακολούθησε τετραετής φοίτηση στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, ενώ αργότερα μετέβη για περαιτέρω θεολογικές σπουδές σε πανεπιστήμια της Γερμανίας και της Ρωσίας. Ενδιάμεσα, στις 25 Δεκεμβρίου του 1877 χειροτονήθηκε διάκονος λαμβάνοντας το όνομα Ιωακείμ. Μεταξύ άλλων γνώριζε εκτός από ελληνικά και τούρκικα, τη γαλλική, τη γερμανική και τη ρωσική γλώσσα. 
Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1883 λαμβάνοντας τη θέση του Μεγάλου Πρωτοσύγκελου του Πατριαρχείου και στις 29 Δεκεμβρίου του επόμενου έτους χειροτονήθηκε, έπειτα από εισήγηση του Γρηγορίου Μαρασλή, μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως. Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του στην Φιλιππούπολη διακρίθηκε για τη συμβολή του στον τομέα της παιδείας. Συγκεκριμένα προέβη στην ίδρυση αρκετών ελληνικών σχολείων έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση επιφανών μελών της ελληνικής κοινότητας της πόλης όπως ο Μαρασλής και ο Σκαρλάτος Κωνσταντινίδης.
Στις 17 Δεκεμβρίου του 1889 εξελέγη μητροπολίτης Χαλκηδόνος και το 1897 μητροπολίτης Εφέσου, θέση στην οποία διατηρήθηκε ως τον θάνατό του, τον Ιανουάριο του 1920. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Ιωακείμ μετέφερε οριστικά την έδρα της μητρόπολης στο Κορδελιό - που μέχρι τότε λειτουργούσε ως ανεπίσημη έδρα -  με σκοπό την καλύτερη εξυπηρέτηση των εκκλησιαστικών και κοινοτικών αναγκών της περιφέρειάς του και μερίμνησε για την ανάπτυξη της ελληνικής παιδείας. Αργότερα ήρθε σε αντιπαράθεση με την ελληνική κοινότητα στο Αϊβαλί εξαιτίας του ζητήματος των επαρχιακών συμβουλίων με επακόλουθο τη δημιουργία της μητρόπολης Κυδωνιών. Κατά τη διάρκεια της περιόδου από το 1914 και μετά, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των ελληνικών στρατευμάτων (Μικρασιατική εκστρατεία), αλλά και της ανάγκης προστασίας των ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας.
Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1920 στο Κορδελιό όπου και κηδεύτηκε. Η μνήμη του τιμάται από τους Μικρασιάτες με οδούς. Διάδοχός του στον μητροπολιτικό θρόνο ήταν ο μητροπολίτης Φιλαδελφείας Χρυσόστομος Χατζησταύρου.
Ταρσός

Ιστορία

Η Ταρσός κατά πολύ αρχαία παράδοση (Στράβων c.673) κτίστηκε σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα εύφορη κοιλάδα εκατέρωθεν των όχθων του ποταμού Κύδνου από τους πλανηθέντες προς αναζήτηση της Ιούς μετά του Τριπτόλεμου Αργείους. Κατά άλλη παράδοση κτίσθηκε όπως και η Αγχιάλη, από τον Βασιλιά της Ασσυρίας Σαρδανάπαλο. Πιο βέβαιο όμως φαίνεται να κτίσθηκε από τον Βασιλιά των Ασσυρίων Σενναχειρείμ περί το 680 π.Χ. προς εξασφάλιση των από νότο κτήσεών του. Ήταν έδρα ίδιου Βασιλέως (Τύραννου) υποτελή του Βασιλέως των Περσών.
Ο Ξενοφών (Αναβ. Ι, 2.23) μνημονεύει τη Ταρσό ως πόλη μεγάλη και ευδαίμονα και ότι καταλήφθηκε από τον Κύρο τον Νεότερο το 401 π.Χ.. Διερχόμενος ο Μέγας Αλέξανδρος από την Ταρσό, και λουσθείς στα παγωμένα νερά του Κύδνου, ασθένησε σοβαρά, σωθείς από τον γιατρό του Φίλιππο τον Ακαρνάτο. Κατά τους χρόνους των διαδόχων (Επιγόνων) ανήκε στους Σελευκίδες, κατά δε τον μεταξύ Καίσαρος και Πομπήιου πόλεμο είχε ταχθεί υπέρ του πρώτου. Κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, η Ταρσός είχε την προσωρινή ονομασία Αντιόχεια (του Κύδνου, καθώς είναι κτισμένη παρά τις όχθες του Κύδνου ποταμού που ήταν και το σύμβολο στα νομίσματά της). Το όνομα αυτό απαντά κυρίως επί Αντίοχου Δ' (175 – 164 π.Χ).
Σ΄ αυτή την πόλη υποδέχθηκε με μεγαλοπρέπεια ο Μάρκος Αντώνιος τη Βασίλισσα της Αιγύπτου Κλεοπάτρα. Επί Αυγούστου η Ταρσός ήταν “civitas libera”. Εδώ πέθανε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τάκιτος και εδώ ετάφη ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουλιανός.
Η Ταρσός ήταν ονομαστή για τη φιλολογική και φιλοσοφική σχολή της, αμιλλώμενη εκείνη των Αθηνών και της Αλεξάνδρειας (Στρ.c 673), υπήρξε δε πατρίς των στωικών φιλοσόφων Αντίπατρου, Αρχέδημου, των δύο Αθηνόδωρων, των δύο γραμματικών Αρτεμίδωρου και Διόδωρου, του τραγικού ποιητή Διονυσίδη και άλλων πολλών που ζούσαν στη Ρώμη.
Επίσης στη Ταρσό υπήρχε πολυάνθρωπη ιουδαϊκή παροικία στην οποία είχε γεννηθεί ο απόστολος Παύλος (Πράξεις θ:11,30, κα:39). Εδώ στη Ταρσό της Κιλικίας επί Διοκλητιανού το 290 υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο χιλιάδες χριστιανοί. Πολλών εξ αυτών τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν στην Αφρική όπως περί αυτών κάνει λόγο ο ιερός Αυγουστίνος. Την μνήμη τους εορτάζει η Δυτική εκκλησία στις 6 Ιουνίου. Κατά τις Σταυροφορίες εδώ πέθανε ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β' Βαρβαρόσας 1190.
Στα σωζόμενα ερείπια της αρχαίας πόλης ενήργησαν ανασκαφές Γάλλοι αρχαιολόγοι, τα δε ερχόμενα στο φως ευρήματα μεταφέρθηκαν στο μουσείο του Λούβρου. Διασώθηκαν επίσης νομίσματα της αρχαίας Ταρσού, στατήρας εξ ηλέκτρου του 6ου αιώνα π.Χ. με παράσταση μιας δάμαλης θηλαζόμενη υπό μόσχου, και στατήρας εξ αργύρου του 500 – 450 π.Χ. με την αυτή παράσταση (ίσως έμβλημα της πόλης;) καθώς και πλείστα άλλα που είχαν κοπεί υπό τους Σατράπες Τυριβάζου, Ορόντα, Φαρνάβαζου κ.ά. καθώς και επί Σελευκιδών τότε που η Ταρσός ήταν μία εκ των βασιλικών νομισματοκοπείων και επί των ρωμαϊκών χρόνων.
Ηλίας Δ. Φλέσσας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πολιανή Καλαμών το 1770.Ο Ηλίας Φλέσσας του Δημητρίου ήταν ένα από τα 27 αδέλφια του αγωνιστή της επανάστασης Παπαφλέσσα.
"Οί υιοί αύτοΰ (Δημητρίου Φλέσσα) ’Αθανάσιος, ’Ιωάννης, Ήλίας, Νικήτας, Παναγιώτης καί Νικόλαος όλοι έφερον τήν νεωτέραν ταύτην επωνυμίαν". 
Προ της επαναστάσεως ευρίσκετο, μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο , στην Σμύρνη και το 1817 επέστρεψαν στην Πολιανή, Μεσσηνίας, όπως αναφέρει ο Παναγιώτης Αργυρόπουλος.

Πολεμική δράση.

Το 1819 έλαβε μέρος στή μυστική σύσκεψη των οπλαρχηγών πού έγινε στην  'Ιερά Μονή Βελανιδιάς, Καλαμάτας (Μάιος 1819) όπου  ανακοινώθηκαν σχέδια και αποφάσεις των εν Βουκουρεστίου Φιλικών σχετικώς με την προπαρασκευή και την εν καιρώ  έναρξιν τού 'Αγώνος. (Γ. 'Αναπλιώτης: Το ημερολόγιον τού 'Αγώνος έν Μεσσηνία. Καλαμάτα 1971. σελ.l5)   
Έλαβε μέρος στην απελευθέρωση της Καλαμάτας  "...  στις 21 Μαρτίου οι Τούρκοι της Καλαμάτας οχυρώθηκαν και στις 22 μπήκαν οι Μανιάτες στην πόλη. 
Ο Δ η μ. Χ ρ. Δ ο υ κ ά κ η ς, ό.π., σ. 221, γράφει ότι το Μουράτη, ο οποίος προσπάθησε να φύγει, συνάντησαν στη θέση Φραγκοπήγαδο οι στρατιώτες του Ηλία Φλέσσα, και τον σκότωσε ο Δ. Λιανός. Την κόρη του Μουράτη την αιχμαλώτισαν και την παρέδωσαν στον Αναγνωσταρά . Ήταν ο πρώτος Τούρκος που έπεσε από Ελληνικό βόλι. 
Ήταν μαζί με άλλα δύο αδέλφια του (τον Νικήτα και τον Ιωάννη) ένας από τους ηγέτες της μάχης του Βαλτετσίου . Κατά την άλωση της Τριπολιτσάς μπήκε πρώτος στην πόλη με τους Μεσσηνίους αγωνιστές των οποίων ηγείτο -από την πύλη του Λεονταρίου. Εκεί όμως τραυματίστηκε σοβαρά και τρεις μέρες αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του.
Ο Ηλίας Φλέσσας και ο Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στον «μπουρλοτιέρη των ψυχών» Παπαφλέσσα, να αφήσει τους λόφους στο Μανιάκι και να ταμπουρωθεί ψηλότερα, στο βουνό, για να υπάρχει οδός διαφυγής. 
Απαντά: «Εγώ δεν ήρθα εδώ να μετρήσω το στρατό του Μπραϊμη, πόσος είναι, από τα ψηλώματα. Ήρθα να πολεμήσω. Ούτε τρελάθηκε ο Μπραϊμης να χασομεράει εκεί που ελπίζει να κερδίσει νίκη, μα θα τραβήξει ίσα κατά την Τριπολιτσά, κι εγώ τότε θα μείνω να μαζεύω από πίσω τα καρφοπέταλά του. Αν όμως τον κρατήσω εδώ στο Μανιάκι, γλιτώνω τον Μοριά, γιατί θα τον κάμω να πισωγυρίσει όπως ο Δράμαλης, ειτεμή θα πληρώσει ακριβά το αίμα μου και θα συλλογιστεί καλά ύστερα να μπει στην καρδιά του Μοριά. Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες»
Τάφοι Βενιζέλων

Οι τάφοι των Βενιζέλων είναι τοποθεσία και αξιοθέατο δίπλα από την ιστορική εκκλησία του Προφήτη Ηλία στη Κρήτη, όπου βρίσκονται οι τάφοι του χαρισματικού Έλληνα πολιτικού και επτά φορές πρωθυπουργού της Ελλάδας Ελευθέριου Βενιζέλου και του γιού του Σοφοκλή Βενιζέλου, που διατέλεσε για μικρά διαστήματα πρωθυπουργός της Ελλάδας στα μέσα του 20ού αιώνα. Οι τάφοι βρίσκονται στα ανατολικά περίχωρα των Χανίων, τόπου καταγωγής των πολιτικών, περίπου στην αρχή του Ακρωτηρίου και στον δρόμο προς τα Κουνουπιδιανά. Το πάρκο όπου βρίσκονται οι τάφοι είναι ειδυλλιακό με πευκόδασος και πανοραμική θέα προς την πόλη των Χανίων, κάτι που το κατατάσσει σε ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα της πόλης.  
Δίπλα από τον τάφο του Ελευθέριου Βενιζέλου γράφτηκε με μεταλλικά γράμματα  ο επικήδειος του, που ο ίδιος είχε εκφωνήσει στην βουλή των Ελλήνων τον Απρίλιο του 1932:
«Ο προκείμενος νεκρός ήτο αληθινός άνδρας με θάρρος και αυτοπεποίθησιν και δι’ εαυτόν και διά τον λαόν τον οποίον εκλήθη να κυβερνήση. Ίσως έκανε πολλά σφάλματα αλλά ποτέ δεν του απέλειψε το θάρρος, ποτέ δεν υπήρξε μοιρολάτρης διότι ποτέ δεν επερίμενεν από την μοίραν να ίδη την χώραν του προηγμένην, αλλά έθεσεν εις την υπηρεσίαν της όλο το πυρ που είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν»
— Ελευθέριος Βενιζέλος, αγόρευσις εις την Βουλήν τον Απρίλιον 1932
Ταυτόχρονα, στον τοίχο που βρίσκεται πίσω από τους δύο τάφους βρίσκεται η αφιέρωση του σπουδαίου ποιητή Κωστή Παλαμά:
Αν του πρέπουν του τάφου στολίδια. Στηστ' επάνω του ολόρθη λαμπάδα. Με την άσβεστη φλόγα την ίδια την Ελλάδα.
Στην τοποθεσία βρίσκεται επίσης ο αδριάντας του Σπύρου Καγιαλεδάκη. Αυτός, στο ίδιο ακριβώς σημείο στις 9 Φεβρουαρίου 1897, όπου είχαν οχυρωθεί οι επαναστατημένοι Κρητικοί ενώ μαινόταν η Κρητική Επανάσταση, όταν μια οβίδα θρυμμάτισε τον ιστό της Ελληνικής σημαίας αυτός την άρπαξε κάνοντας το ίδιο του το σώμα κοντάρι, κερδίζοντας έτσι τον θαυμασμό του στόλου των Μεγάλων Δυνάμεων που είχε κληθεί για να καταπνίξει την επανάσταση. Οι ναύαρχοι διέταξαν παύση πυρός, ενώ ο Ιταλός επικεφαλής του στόλου, υποναύαρχος Φελίτσε Κανεβάρο, έγραψε στα απομνημονεύματά του: «Η ανύψωση της σημαίας με αυτόν τον τόσο ηρωικό τρόπο, αποτέλεσε μια στιγμή της ζωής μου που δεν θα λησμονήσω ποτέ». Το γεγονός αυτό ήταν μια μεγάλη διπλωματική νίκη των Ελλήνων και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αυτονόμηση της Κρήτης λίγους μήνες αργότερα, λόγω της υποβολής, από τους ναυάρχους, ευνοϊκών εισηγήσεων προς τις κυβερνήσεις τους. Ο δήμος Ακρωτηρίου γιορτάζει κάθε χρόνο την επέτειο του βομβαρδισμού της 9ης Φεβρουαρίου 1897 και καταθέτει στεφάνια στον αδριάντα, του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 21 Ιουλίου 1997.
2635 Χάγκινς

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Χάγκινς είναι S (λιθώδης). Ο Χάγκινς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 24 λεπτά (Mazzone 2012).
Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν

Ετυμολογία

Η επαρχία του Λανγκντόκ φέρει την ονομασία της από την γλώσσα που ομιλείται στο Νότο της Γαλλίας, την « langue d’oc ».
Ka Karoon Sajni Aaye Na Baalam

Το Ka Karoon Sajni Aye Na Baalam είναι κλασικό τραγούδι της Ινδουστανικής κλασικής μουσικής. Είναι θούμρι που τραγουδιέται στο ράαγκα Σιντ Μπαϊραβί Θούμρι. Έγινε δημοφιλές από τον θρυλικό Ινδουστανικό τραγουδιστή Μπάντε Γκουλάμ Αλί Χαν, καθώς και από τους Μπαρκάτ Αλί Χαν και άλλους.
Ήταν μέρος της ταινίας στα Χίντι Σουάμι (1977), που τραγουδήθηκε από τον Γιεσούντας υπό την μουσική διεύθυνση του Ρατζές Ροσάν. Ο Γιεσούντας ήταν υποψήφιοι για το Βραβείο Filmfare για το Καλύτερο Άνδρα Τραγουδιστή Πλέιμπακ  του 1978.
Σπυρίδων Βλαντής

Βίος

Ο Σπυρίδων Βλαντής γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1765 στη Βενετία από Κυθήριους γονείς: τον Φραγκίσκο Βλαντή και την Ελένη Στάθη. Σπούδασε στην Φλαγγίνειο Σχολή από τις 30 Αυγούστου 1776 έως τις 5 Αυγούστου 1782 με δάσκαλο τον Αγάπιο Λοβέρδο , ενώ παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στην Ακαδημία των Ιησουιτών ενώ παράλληλα σπούδασε και Αστικό Δίκαιο. Λόγω οικονομικών δυσχερειών παρέμεινε στη Βενετία,εργαζόμενος ως λογιστής στον εμπορικό οίκο Χομοτζόγλου.Στις 7 Φεβρουαρίου 1794 εξελέγη προσωρινός δάσκαλος και διευθυντής της Φλαγγινείου Σχολής και στις 16 Σεπτεμβρίου 1796 διορίστηκε μόνιμος σχολάρχης Στα 1800 κλήθηκε να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ιονίου Ακαδημίας. Επίσης το 1811 έγινε μέλος της Γραικοδακικής Φιλολογικής Εταιρείας και ο ορθόδοξος επίσκοπος Δαλματίας και Αλβανίας Βενέδικτος Κράλιεβιτς του πρότεινε να γίνει σχολάρχης στο Σεμπενίκο της Δαλματίας

Οικογενειακή κατάσταση

Είχε παντρευτεί την Αικατερίνη Δαλφόρνου και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Ελένη (1789), την Ρεγγίνα (1790), τη Μαρία (1794), τον Παύλο (1796) και τον Ανδρέα (1811). Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1830. Άφησε τη σύζυγό του τυφλή και μια κόρη για τις οποίες μερίμνησε η Ελληνική Αδελφότητα της Βενετίας και δύο γιους.