google/wiki40b huggingface dataset:
Σταύρος Νικολακάκος

Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία

Ο Μανιάτης στην καταγωγή και μεγαλωμένος στη Νίκαια του Πειραιά Σταύρος Νικολακάκος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Αθλητική Ένωση Νικαίας, αποτελώντας στέλεχος της την περίοδο 1959-60 στο πρώτο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής. Κατόπιν αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, αποτελώντας αναπληρωματικό στέλεχος της ομάδας των Μπέμπηδων του Ολυμπιακού, χωρίς όμως να αγωνιστεί σε επίσημο αγώνα. 
Το 1962 μεταπήδησε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας διακρίθηκε αγωνιζόμενος σε Α' Εθνική και Β' Εθνική επί σειρά ετών μέχρι και το 1974, έχοντας συμπαίκτες μεγάλα ονόματα της εποχής όπως οι Τάκης Οικονομόπουλος, Γιάννης Φραντζής, Γιώργος Γρυπαίος, Παναγιώτης Σκούφος, Στέλιος Μπέσης, Διονύσης Σπετσαρίας, Φώτης Μπαλόπουλος, Σταμάτης Βουρδαμής, Λάκης Γκλέζος, Σπύρος Καλής, Αντώνης Τζανετουλάκος, Μίλτος Bρεκούσης κ.α. και καταγράφοντας συνολικά 278 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλημάτων. Αποτέλεσε σημαντικό στέλεχος της ομάδας την περίοδο 1964-65 που τερμάτισε 4η στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, καταγράφοντας 27 συμμετοχές και 3 τέρματα και που έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση στο κύπελλο Ελλάδας. 
Το 1974 αποδεσμεύτηκε από την Προοδευτική και ακολούθως τη σεζόν 1974-75 αγωνίστηκε στην Β' Εθνική με τα χρώματα του Α.Ο. Σύρου. Το 1975 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου και τερμάτισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην Β' Εθνική, με συμπαίκτες σημαντικούς ποδοσφαιριστές όπως οι Χρήστος Χατζησκουλίδης, Δημήτρης Μύλλερ, κ.α.

Προπονητική σταδιοδρομία

Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως προπονητής. Αποτέλεσε προπονητής των Χαλκηδόνα, Πειραϊκή, Α.Ο. Μάνης Πειραιά κ.α. 
Επίσης δραστηριοποιείται με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής, του οποίου αποτέλεσε και ιδρυτικό μέλος με την ίδρυσή του το 1994.
Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ

Βιογραφία

Η Λουίζα γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1817 στο Κάσσελ του Εκλεκτοράτου του Έσσης και ήταν κόρη του πρίγκιπα Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ και της πριγκίπισσας Καρλότας της Δανίας.
Παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφο της πρίγκιπα Χριστιανό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουρκ-Γκλύξμπουργκ στις 26 Μαΐου 1842 στο Παλάτι Αμάλιενμποργκ. Η σχέση μεταξύ της Λουίζας και του Χριστιανού φαίνεται να ήταν ευτυχισμένη. Τον υποστήριξε στον αγώνα του να αναγνωριστεί ως κληρονόμος του θρόνου της Δανίας και το ζευγάρι έγινε ισχυρά συνδεδεμένο μεταξύ τους κατά τη διάρκεια των χρόνων της διαδοχικής πάλης.
Οι γάμοι υψηλού επιπέδου που εξασφάλισε για τα παιδιά της εξασφάλισαν τη νεοδημιουργηθείσα διεθνή ιδιότητα της δανικής δυναστείας, συνδέοντας τη Δανία με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και την Ελλάδα. Ήταν γνωστή ως "η πεθερά της Ευρώπης", οι ετήσιες οικογενειακές συγκεντρώσεις της στο Μπέρνστορφ και στο Φρέντεσμποργκ προσέλκυε κάθε χρόνο την περισσότερη προσοχή και την έκαναν δημοφιλές σύμβολο της οικογενειακής ζωής.
Κατά τα τελευταία χρόνια της, ήταν κουφή, και η ανάγκες της είχαν φροντιστεί από δύο διακόνισσες από το ίδρυμα Διακονίας που ίδρυσε. Η Λουίζα ήταν βασίλισσα για 35 χρόνια, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη βασίλισσα της Δανίας.
Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1898 στο Παλάτι Μπέρνστορφ σε ηλικία 81 ετών. Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ροσκίλντε.
Μπιέλοβαρ

Ιστορία

Η παλαιότερη νεολιθική θέση στην περιοχή είναι στο Ζντράλοβι, όπου κατά τη διάρκεια της κατασκευής ενός υπογείου ανακαλύφθηκε ένα υπόγειο καταφύγιο το οποίο αναγνωρίστηκε ότι ανήκε στον πολιτισμό Στάρτσεβο (5000-4300 π.Χ.). Τα ευρήματα από το Ζντράλοβι ανήκουν στον τοπικό υπότυπο ενός ποικιλόμορφου νεολιθικού πολιτισμού και προς τα τελευταία στάδια του πολιτισμού Στάρτσεβο. Επίσης υπάρχουν ευρήματα από τους πολιτισμούς του Κορένοβο, Σόποτ, Λασίνγια και Βούτσεντολ.
Το όνομα Μπιέλοβαρ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1320, αλλά το πρωτότυπο κείμενο έχει χαθεί και δεν είναι γνωστό που βρίσκεται εκείνο το Μπιέλοβαρ. Το Μπιελοβάρ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1412 σε δύο έγγραφα, ενώ αναφέρεται και στα αρχεία του συμβουλίου του Ζάγκρεμπ το 1413. Η παλαιότερη αναφορά του τοπωνυμίου Μπιελοβάρ το οποίο ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη χρονολογείται το 1482, σε ευχαριστήρια επιστολή σχετικά με την κληρονομιά μιας έκτασης κοντά στο Μπιελοβάρ. Ο παλαιότερος που χάρτης που αναφέρει το Μπιελοβάρ χρονολογείται από το 1639. Μέχρι το 1660, το Μπιέλοβαρ είχε ήδη αναπτυχθεί περισσότερο από ένα συνηθισμένο χωριό. Η περιοχή απέκτησε σημασία με την κατασκευή ενός νέου οχυρού το 1756, υπό τις διαταγές της Μαρίας Θηρεσίας, οπότε και το Μπιέλοβαρ χαρακτηρίστηκε επισήμως πόλη. Στόχος των οχυρώσεων ήταν η άμυνα ενάντια στις επιδρομές των Οθωμανών στην κεντρική Κροατία. Μετά το τέλος αυτών των πολέμων, η πόλη ανακηρύχθηκε ελεύθερη βασιλική πόλη το 1874. 
Στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Μπιέλοβαρ ήταν έδρα της κομητείας Μπιέλοβαρ-Κριτσέβτσι του βασιλείου της Κροατίας-Σλαβονίας, τμήματος της Αυστροουγγαρίας. Από το 1929 μέχρι το 1939 υπαγόταν στην Μπανοβίνα του Σάβα και από το 1939 μέχρι το 1941 στη Μπανοβίνα της Κροατίας, τμήμα του βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Σώκαστρο Καρπάθου

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Σώκαστρο βρίσκεται δυτικά της Καρπάθου απέναντι από τον οικισμό Λευκό, έχει έκταση 0,119 τ.χλμ. και σύμφωνα με ορισμένους πιστεύεται ότι ήταν χερσόνησος που αποκόπηκε μετά από σεισμό. Στη βραχονησίδα υπάρχουν υπολείμματα βυζαντινής οχύρωσης και οικισμού με θολοσκέπαστα κτίσματα. Έχει θεωρηθεί σταθμός ανεφοδιασμού του βυζαντινού στόλου, αναφέρεται ότι υπήρξε αγκυροβόλιο και ορμητήριο του Νικηφόρου Φωκά κατά την εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Κρήτης το 960.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη τοπική κοινότητα Μεσοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.
Φικχ

Το φικχ (αραβικά: فقه‎, προφέρεται: [fɪqh]) είναι η ισλαμική νομολογία. Ενώ η σαρία πιστεύεται από τους μουσουλμάνους ότι αντιπροσωπεύει το θεϊκό νόμο όπως αποκαλύπτεται στο Κοράνι και τη Σουνά (οι διδασκαλίες και οι πρακτικές του προφήτη Μωάμεθ), το φικχ είναι η ανθρώπινη κατανόηση της σαρία - η σαρία επεκτάθηκε και αναπτύχθηκε από την ερμηνεία (ιτζτιχάντ) του Κορανίου και της Σούνας από ισλαμικούς νομικούς (ουλεμάδες) και εφαρμόστηκε από τις γνωμοδοτήσεις (φετφάδες) των νομικών για τα ζητήματα που τους παρουσιάζονταν. Έτσι εννοιολογικά, ενώ η σαρία θεωρείται αμετάβλητη και αλάνθαστη, το φικχ θεωρείται λανθασμένο και μεταβλητό. Το φικχ ασχολείται με την παρατήρηση των τελετουργικών, της ηθικής και της κοινωνικής νομοθεσίας στο Ισλάμ. Στη σύγχρονη εποχή, υπάρχουν τέσσερις προεξέχουσες σχολές (μαδάμπ) του φικχ μέσα στη σουνική πρακτική, συν δύο (ή τρεις) μέσα στη σιιτική πρακτική. Ένα άτομο εκπαιδευμένο σε φικχ είναι γνωστό ως φακίχ.
Νόμισμα (κέρμα)

Η αξία του νομίσματος

Η αγοραστική αξία ενός νομίσματος εξαρτάται από την ιστορική του αξία και/ή από την εγγενή αξία του μετάλλου του, (για παράδειγμα χρυσός ή άργυρος). Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, τα περισσότερα νομίσματα είναι κατασκευασμένα από βασικά μέταλλα και η αξία τους συναρτάται από το status τους ως πιστωτικό χρήμα (fiat money). Τούτο σημαίνει ότι η αξία του νομίσματος μεταβάλλεται ανάλογα με την ασκούμενη νομισματική πολιτική και συνεπώς λειτουργεί περισσότερο ως συμβολικό νόμισμα με την ακριβή έννοια της λέξης.

Υποτίμηση του νομίσματος

Σε όλους σχεδόν τους ιστορικούς χρόνους, βασιλείς αυτοκράτορες και αργότερα οι κυβερνήσεις παρήγαγαν περισσότερα νομίσματα από αυτά που δικαιολογούσε το κρατικό θησαυροφυλάκιο μειώνοντας το πολύτιμο μέταλλο στο τελικό κράμα, όπως στην περίπτωση του Καρακάλλα. Χρησιμοποιώντας βασικά μέταλλα, όπως ο χαλκός, μείωναν την εγγενή αξία του νομίσματος υποτιμώντας το και επιτρέποντας την παραγωγή περισσότερων νομισμάτων. Η υποτίμηση του χρήματος οδηγεί σε πληθωρισμό τιμών εκτός και αν οι τιμές ελέγχονται. Ορισμένοι οικονομολόγοι αναφέρουν ως παράδειγμα αυτού του φαινομένου τη συμπεριφορά των τιμών στις Η.Π.Α. από το 1964 (την τελευταία χρονιά κυκλοφορίας των νομισμάτων με 90% άργυρο).

Χαρακτηριστικά των σύγχρονων νομισμάτων

Το οδοντωτό άκρο που παρατηρείται σε αρκετά από τα σύγχρονα νομίσματα σχεδιάστηκε αρχικά για να δείξει ότι δεν έχει αφαιρεθεί πολύτιμο μέταλλο από το νόμισμα. Πριν από τη χρήση οδοντωτών άκρων τα νομίσματα ξύνονταν (ξυρίζονταν είναι η ακριβής έκφραση) από επιτήδειους που συγκέντρωναν μικρές ποσότητες πολύτιμου μετάλλου από την άκρη του νομίσματος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένα νομίσματα είναι ραβδόγλυφα στις άκρες τους. Η παρουσία του ραβδόγλυφου δείχνει ότι η άκρη του νομίσματος δεν έχει ξυριστεί. Νομίσματα δίχως οδοντωτό άκρο, όπως η αγγλική στερλίνα σε πολλές περιπτώσεις βρέθηκαν με το μισό βάρος τους από το κανονικό του νομισματοκοπείου από τέτοια επανειλημμένα ξυρίσματα. Αυτή η μορφή υποτίμησης κατά την περίοδο της δυναστείας των Τυδώρ οδήγησε στην ψήφιση του νόμου του Γκρέσαμ.
Παραδοσιακά η μία πλευρά του νομίσματος φέρει το πορτραίτο ενός μονάρχη ή κάποιο εθνικό έμβλημα, και ονομάζεται εμπροσθότυπος, κεφάλι ή κορώνα. Η οπίσθια όψη, δηλαδή ο οπισθότυπος, στα Ελληνικά απαντάται στην καθομιλούμενη ως γράμματα. Ωστόσο, τούτος ο κανόνας δεν είναι απαράβατος, όπως φαίνεται στην περίπτωση του ευρώ, όπως και ο κανόνας της τοποθέτησης της ημερομηνίας του νομισματοκοπείου στην εμπρόσθια όψη, ο οποίος παραβιάζεται από όλα σχεδόν τα καναδικά νομίσματα. Ορισμένα από τα νομίσματα ιδιαίτερα χαμηλής αξίας είναι κατασκευασμένα από τόσο λεπτό μέταλλο που εντυπώνονται με τη σφραγίδα του νομισματοκοπείου μόνον στην εμπρόσθια όψη.
Ουαλεντινιανός Β΄

Βιογραφία

Ο Φλάβιος Ουαλεντινιανός ήταν γιος του αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού Α΄ και της δεύτερης συζύγου του, Ιουστίνας. Ήταν ετεροθαλής αδελφός του άλλου γιου του Ουαλεντινιανού Α΄, του Γρατιανού, ο οποίος μοιραζόταν τον αυτοκρατορικό τίτλο με τον πατέρα του από το 367. 
Ο Ουαλεντινιανός Β΄έμεινε στο θρόνο από το 375 έως το 392. Τον καιρό του πραξικοπήματος του Μαξίμου, κατά την αντιμετώπιση του οποίου σκοτώθηκε ο (συν)αυτοκράτορας Γρατιανός, ο Ουαλεντινιανός Β΄ ήταν 12 ετών. Κινείται αμέσως προκειμένου να ξεφύγει από τους σφετεριστές, υπό την επιρροή και τις συμβουλές της μητέρας του Ιουστίνας και του επισκόπου Αμβρόσιου. Ενώ όμως επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, όλες οι δυτικές επαρχίες πλην της Ιταλίας και του συναυτοκράτορα Θεοδόσιου Α΄ στην Ανατολή έχουν ήδη αναγνωρίσει το Μάξιμο.
Αφού με τον Θεοδόσιο Α΄ τακτοποιεί κάποιες εκκρεμότητες ως προς την Περσική απειλή, ξεκινούν μαζί το 388 εναντίον του Μάξιμου, τον οποίο εξουδετερώνουν μετά από μάχη. Περνά μαζί με το Θεοδόσιο το χειμώνα του ίδιου έτους στο Μιλάνο, και διορίζουν τον Φράγκο στρατηγό Αρβογάστη προσωρινό διοικητή των δυτικών περιοχών. Το 389 εισέρχονται μαζί στη Ρώμη. Το 391, σε ηλικία 20 ετών, ζητά την παράδοση της εξουσίας από το Φράγκο στρατηγό, ο οποίος όμως αρνείται να του τη μεταβιβάσει. Αντίθετα, συνωμοτεί και δολοφονεί το νεαρό αυτοκράτορα στις 15 Μαΐου του 392 στη Βιέν, αφήνοντας μόνο νόμιμο αυτοκράτορα το Θεοδόσιο Α΄.
Πεσμένα Φθινοπωρινά Φύλλα

Les Alyscamps

Μετά από μήνες αλληλογραφίας, ο Πωλ Γκωγκέν συναντά τον Βαν Γκογκ στην Αρλ τον Οκτώβρη του 1888. Και οι δύο  είχαν την πρόθεση να απεικονίσουν ένα "μη ρεαλιστικό τοπίο". Οι πίνακες είναι τα πρώτα έργα του, που ο Βαν Γκογκ και ο Γκωγκέν ζωγράφισαν μετά την άφιξη του Γκωγκέν. 
Ο Βαν Γκογκ και ο Γκωγκέν επισκέφθηκαν την αρχαία Ρωμαϊκή νεκρόπολη Les Alyscamps, η οποία είχε χτιστεί από τους Ρωμαίους έξω από τα τείχη της πόλης. Με το πέρασμα των χρόνων το μέρος καταλήφθηκε από εργοστάσια και τον σιδηρόδρομο. Η πόλη μεταφέρθηκε πέρα της σαρκοφάγου σε μια μακρύ σοκάκι με παγκάκια και λεύκες στη σειρά, που οδηγούσε σε μια ρωμανική εκκλησία που έγινε γνωστό ως  Allée des Tombeaux. Γρήγορα έγινε διαδρομή για ερωτευμένους και εορταζόταν σε όλη τη Γαλλία.

Ο πίνακας

Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κακοκαιρίας ο Βαν Γκογκ εργάστηκε σε ένα δεύτερο ζευγάρι των έργων "Les Alyscamps» που έγιναν στο στούντιο. Απεικόνιζαν ένα πλεονεκτικό σημείο πάνω από τη διαδρομή και μέσα από τις λεύκες. Το κίτρινο-πορτοκαλί των φύλλων έρχεται σε αντίθεση με τους μπλε-μοβ κορμούς των λεύκων. Αυτός ο πίνακας που έγινε λίγο μετά την άφιξή του Γκωγκέν στην Αρλ, ήταν μοναδικός στο σύνολο έργων του Βαν Γκογκ και αντιπροσωπευτικός των καλλιτεχνικών επιτευγμάτων δύο καλλιτεχνών που εργάζονται μαζί. Για τον Εμίλ Μπερνάρντ ο Βαν Γκογκ περιέγραψε τη συνεργατική διαδικασία ως μια συγκέντρωση σκέψεων και τεχνικών, όπου ο κάθε καλλιτέχνης δημιουργεί το δικό του μοναδικό έργο που είναι διαφορετικό, αλλά συμπληρώνει ο ένας τον άλλο. Ο Βαν Γκογκ πίστευε ότι το ζευγάρι του από τους πίνακες ζωγραφικής "Πεσμένα Φθινοπωρινά Φύλλα" ήταν ακριβώς μια τέτοια συλλογική προσπάθεια που επηρεάστηκε τόσο από τις δικές του ιδέες, όσο και από εκείνες του Γκωγκέν και του Μπερνάρντ.

Άλλοι πίνακες  Les Alyscamps του Βαν Γκογκ

Ο Βαν Γκογκ έφτιαξε ακόμα ένα ζευγάρι πίνακες Les Alyscamps.

Πίνακες του Γκωγκέν

Οι πίνακές του Les Alyscamps, ζωγραφίστηκαν την ίδια μέρα όπως και του Βαν Γκογκ, ο Γκωγκέν επέλεξε ένα διαφορετικό πλεονεκτικότερο σημείο από τον Βαν Γκογκ και απέκλεισε οποιαδήποτε αναφορά στις αρχαίες σαρκοφάγους.
Volkssturm

Η Volkssturm (σε ελεύθερη απόδοση «λαϊκή θύελλα», ουσιαστικά "Εθνοφυλακή") ήταν ειδικό σώμα ενόπλων πολιτών (militia), το οποίο συγκροτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1944 με ειδική διαταγή του Αδόλφου Χίτλερ. Σύμφωνα με αυτήν, όλοι οι πολίτες ηλικίας μεταξύ 16 και 60 ετών και ικανοί να φέρουν όπλο όφειλαν να κινητοποιηθούν για την υπεράσπιση του "πατρώου εδάφους" και την "εξασφάλιση της τελικής νίκης για τη Γερμανία". Κατά τους μήνες που ακολούθησαν, η Νεολαία Χίτλερ και οι γηραιότεροι άνδρες, άσχημα εξοπλισμένοι και ακόμα χειρότερα εκπαιδευμένοι, ενεπλάκησαν σε μάταιο αγώνα εναντίον ενός κατά πολύ υπέρτερου αντιπάλου.

Η αρχική ιδέα

Το 1944 η Ναζιστική Γερμανία, ύστερα από την απόβαση της Νορμανδίας έχει βρεθεί να μάχεται σε δύο μέτωπα. Η απώλεια της 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ αλλά και οι συνακόλουθες μάχες αποδυνάμωσαν σημαντικά τη Βέρμαχτ από πλευράς έμψυχου υλικού. Ο Κόκκινος Στρατός, αριθμητικά κατά πολύ υπέρτερος, απωθεί τα γερμανικά στρατεύματα προς ανατολάς και ήδη βρίσκεται προ των πυλών της Γερμανίας. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η ηγεσία της OKW (Oberkommando des Wehrmacht, Ανώτατη Διοίκηση Ενόπλων Δυνάμεων) και ο Γκαουλάιτερ Καρλ Κοχ προτείνει να μιμηθεί η Γερμανία την τότε Πρωσσία: Εκεί, κατά το χρονικό διάστημα 1813 - 1815 είχε δημιουργηθεί η Landsturm, μια συγκροτημένη δύναμη από ένοπλους πολίτες, για να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του Ναπολέοντα, δρώντας κυρίως με ενέργειες ανταρτοπολέμου. Η ιδέα υιοθετήθηκε τόσο από τον Βίλχελμ Κάιτελ όσο και από τον τότε επικεφαλής της OKW Χάιντς Γκουντέριαν και ήταν δελεαστική για τον Χίτλερ, ο οποίος διέταξε τον Μάρτιν Μπόρμαν να ενεργοποιήσει την από το 1925 δημιουργημένη μόνο "στα χαρτιά" Volkssturm και να την επανδρώσει με έξι εκατομμύρια μαχητές. Για το σκοπό αυτό έπρεπε να στρατολογήσει άνδρες που ασκούσαν εργασίες που δεν κρίνονταν πλέον απαραίτητες, νέους αλλά και συνταξιούχους, βετεράνους του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ικανούς να φέρουν ακόμη όπλο. Ο στόχος των έξι εκατομμυρίων ανδρών δεν επιτεύχθηκε ποτέ. Σύμφωνα με την αναφορά του Intelligence bulletin ο στόχος δεν ήταν μόνο να αυξηθεί ο αριθμός των διαθέσιμων μαχητών, αλλά και η διατήρηση του πληθυσμού υπό στρατιωτικό έλεγχο, ώστε να αποφευχθούν τυχόν εξεγέρσεις κατά του καθεστώτος
Βίλχελμ Λαουρίτσεν

Βιογραφία

Ο Βίλχελμ Λαουρίτσεν γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1894 στην πόλη Σλάγκελσε της ανατολικής Δανίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κοπεγχάγης, από όπου και αποφοίτησε το 1921. Ακριβώς ένα χρόνο μετά, το 1922, ίδρυσε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο (Vilhelm Lauritzen Architeckter), στο οποίο εργάστηκε μέχρι το 1969.
Όπως πολλοί άλλοι αρχιτέκτονες, τη δεκαετία του '20 υποστήριζε τον κλασικισμό, όμως τα έργα του δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Το 1926 κερδίζει το Χρυσό Μετάλλιο της Ακαδημίας και στις αρχές της δεκαετίας του '30 ταξιδεύει στην κεντρική Ευρώπη, όπου έρχεται σε επαφή με τις τότε επαναστατικές τάσεις του Φονξιοναλισμού, τις οποίες και ενστερνίζεται.
Τα επόμενα χρόνια τα έργα του αποτελούν τα πρώτα δείγματα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στη Δανία και χαρακτηρίζονται από τεχνικές και δομικές καινοτομίες. Ο Λαουρίτσεν ως οπαδός πλέον του Φονξιοναλισμού συνδυάζει επιτυχώς τα νέα ερεθίσματά του με την κομψή αισθητική του και την πάντα προσεγμένη χρήση των υλικών. Το 1933 η πρώτη ανάθεση μεγάλου έργου είναι το εμπορικό κέντρο Daells Varehus στην Κοπεγχάγη. Ακολουθεί η νίκη του σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό και η δημιουργία του πρώτου αεροδρομίου της Δανίας λίγο πιο έξω από την Κοπεγχάγη, στο Amager, το οποίο κατασκευάζεται από το 1937 μέχρι το 1939. Είναι εντυπωσιακή η πολύ προχωρημένη για την εποχή κυματιστή στέγη από μπετόν και η ασυνήθιστα μελετημένη και προχωρημένη κάτοψη γι' αυτό το είδος κτηρίου. Ένα ακόμα μεγάλο έργο που του ανατίθεται το 1934 είναι αυτό του Τηλεπικοινωνιακού Κέντρου στην Κοπεγχάγη και συγκεκριμένα το κτήριο που στεγάζει το ραδιοφωνικό σταθμό (Radiohuset). Το τελευταίο του δημιούργημα είναι η Δανέζικη Πρεσβεία στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ το 1960 σε συνεργασία με τον Βάλτερ Γκρόπιους. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν τα σχεδιασμένα έπιπλα από τον Λαουρίτζεν και τον συνεργάτη του, Φιν Γιουλ, καθώς και η μελετημένη χρήση του γυαλιού, του άσπρου μαρμάρου, που προέρχεται από τη Δανία, και του ξύλου. Το 1954 κερδίζει μαζί με τον Κάαρε Κλιντ το C.F. Hansen Medal που απονέμεται ετήσια από τη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κοπεγχάγης για τη συνολική του προσφορά στη Δανέζικη αρχιτεκτονική.
Παράλληλα με την αρχιτεκτονική, ο Λαουρίτζεν ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό επίπλων, τα οποία τις περισσότερες φορές συμπλήρωναν το αρχιτεκτονικό του έργο. Μεγάλο θαυμασμό δημιουργούν ακόμα και σήμερα οι επιτραπέζιες λάμπες που άρχισε να σχεδιάζει τη δεκαετία του '20.
Ο Βίλχελμ Λαουρίτσεν πεθαίνει στις 22 Δεκεμβρίου του 1984 σε ηλικία 90 ετών.
Μαίρη Κυβέλου

Βιογραφία

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (απόφοιτος 1968). Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση έγινε το 1968 με το θίασο του Γιάννη Γκιωνάκη, στο έργο του Δημήτρη Ψαθά «Ο κουτσομπόλης». Από τότε και μέχρι το 1981, όταν σταμάτησε την πορεία της ως ηθοποιός για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της, έλαβε μέρος σε πολλές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Επίσης σπούδασε επί ένα χρόνο στη Σχολή Δραματικής Τέχνης του σκηνοθέτη Πήτερ Χολ στο Λονδίνο. Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έφυγε από τη ζωή, χτυπημένη από τον καρκίνο (επί ένα χρόνο) στα 60 της χρόνια. Σύζυγός της υπήρξε ο ηθοποιός, διαφημιστής και πολιτικός Νίκος Απέργης (1947-2012).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1953

Το Ε΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1953, διεξήχθη στις 15 Mαρτίου στο λόφο του Αρδηττού πίσω από το Παναθηναϊκό Στάδιο, σε διαδρομή μήκους 1.500μ. Μετείχαν 17 αθλητριες, από τις οποίες τερμάτισαν οι 12, ενώ η Πασαντζή ακυρώθηκε αν και είχε τερματίσει τέταρτη, διότι ακολούθησε αντικανονική διαδρομή. Εκτός από μία αθλήτρια του ΑΟ Κηφισιάς, οι υπόλοιπες δέκα που τερμάτισαν ήταν φοιτήτριες της Γυμναστικής Ακαδημίας (ΕΑΣΑ), η οποία κατέβασε τέσσερις ομάδες στον ομαδικό αγώνα. Πρωταθλήτρια στο ατομικό αναδείχθηκε η Χόροβιτς, η οποία δεν είχε αντίπαλο, μιας και η Σαββατιανού απείχε εξαιτίας τραυματισμού. Στο ομαδικό επικράτησε η Α΄ ομάδα της ΕΑΣΑ.
TVNZ 1

Το TVNZ 1 είναι το πρώτο εθνικό τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει και λειτουργείται από τον κρατικό τηλεοπτικό οργανισμό Television New Zealand (TVNZ). Ήταν ο πρώτος μεγάλος τηλεοπτικός σταθμός στη Νέα Ζηλανδία, ξεκινώντας από το 1960 και μετά με ανεξάρτητες εγκαταστάσεις στα τέσσερα κύρια κέντρα στο Ώκλαντ, Ουέλινγκτον, Κράισττσερτς και Ντάνεντιν, ενώ άρχιζαν να μοιράζονται τον προγραμματισμό μεταξύ τους σε πραγματικό χρόνο το 1969 ως NZBC TV (αν και οι μεμονωμένες εγκαταστάσεις διατηρούσαν τους κωδικούς κλήσης τους στη δεκαετία του 1970). Το κανάλι ανέλαβε το σημερινό όνομά του τον Οκτώβριο του 2016.
Το TVNZ 1 είναι δημόσιος εμπορικός τηλεοπτικός οργανισμός. Το κεντρικό σημείο του TVNZ 1 είναι τα νέα και τα τρέχοντα γεγονότα, τα οποία παράγονται με το μπάνερ 1 News Now. Μεταδίδει θεατρικά, ψυχαγωγικά και δραματικά προγράμματα (με πολλά βρετανικά και εγχώρια προγράμματα εντός αυτών). Το κανάλι μεταδίδεται στο κυβερνητικό επίγειο δίκτυο Kordia καθώς και σε έναν από τους δύο δορυφορικούς αναμεταδότες της Kordia, και περιλαμβάνεται στα πακέτα καναλιών στις πλατφόρμες Freeview, Igloo και Sky.
Εκτιμάται ότι το 98.5% των νοικοκυριών της Νέας Ζηλανδίας με τηλεοπτικό δέκτη έχουν πρόσβαση στο TVNZ 1. Πάνω από το 50% του προγράμματος του καναλιού είναι τοπικές παραγωγές.
Μινιόν (κατάστημα)

Ιστορία

Το 1934 ο Γιάννης Γεωργακάς ίδρυσε με έναν συνεταίρο το πρώτο περίπτερο με το όνομα Μινιόν. Από τη δεκαετία του 1950 εξελίχθηκε σταδιακά σε μεγάλο πολυκατάστημα, με 120.000 είδη και 1.000 άτομα προσωπικό.
Εν μέσω της εορταστικής περιόδου, στα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου 1980 ένας εμπρησμός κατέστρεψε το πολυκατάστημα. Οι περισσότερες δυνάμεις της Πυροσβεστικής κατευθύνθηκαν στο κατάστημα «Κατράντζος» που καιγόταν συγχρόνως, χωρίς να καταφέρουν να σώσουν ούτε αυτό. Ήταν η αρχή μιας σειράς εμπρησμών στα περισσότερα μεγάλα καταστήματα εκείνης της εποχής. Κανείς ένοχος δεν βρέθηκε ποτέ. Από την φωτιά διασώθηκε μόνον ο σκελετός του κτηρίου (ενώ μάλιστα ο Κατράντζος κατέρρευσε και δεν ξαναχτίστηκε ποτέ). Με δάνεια αποκαταστάθηκαν οι ζημιές στο κτήριο και το κατάστημα επαναλειτούργησε, αλλά τελικά το 1983 κρατικοποιήθηκε η επιχείρηση, λόγω υπερβολικών χρεών, και ουδέποτε ξανά παρουσίασε κέρδη. Είχε 6 ορόφους, αλλά ο έκτος άνοιγε μόνο κάθε Χριστούγεννα. Το 1998 χρεωκόπησε και το κτήριο αγοράστηκε από την οικογένεια Φάις (Elmec Sports), η οποία είχε φιλοδοξίες να επαναλειτουργήσει το κατάστημα μετά από ανακαίνιση.
Η Elmec Sports πουλήθηκε στη συνέχεια στον όμιλο Folli Follie, ο οποίος έχει σοβαρά σχέδια για την επαναλειτουργία του το αργότερο το 2018. Οι συνέργειες που θα προκύψουν εξασφαλίζουν την λειτουργία του. Προς το παρόν έχουν ανασταλεί οι κατασκευαστικές διαδικασίες, λόγω της οικονομικής κρίσης. Στόχος θα είναι τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα και τα καταστήματα θα είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες του κέντρου της Αθήνας.
Επαρχία Ολτινσόι

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός είναι 116,900 κάτοικοι.
Γιάννης Φλερύ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πάτρα  το 1914. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, το 1937, είχε παρτενέρ τη Λίζα Ποζέλι και αργότερα τη Μπέλα Σμάρω. Το 1943, γνώρισε τη Λίντα Άλμα, στο βαριετέ «Παναθήναια», στο τέρμα της Λεωφ. Αλεξάνδρας, όπου χόρευε. Μαζί με την Άλμα, έκαναν καριέρα για 28 χρόνια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1946 η διάσημη Γαλλίδα τραγουδίστρια Εντίτ Πιάφ τους είδε να χορεύουν στο Παρίσι, στο καμπαρέ «Μαϊάμι» και στη συνέχεια συνεργάστηκε με το ζευγάρι στο θέατρο «Ετουάλ».
Εκτός από χορευτής σε παραστάσεις, αργότερα έκανε και χορογραφία σε πάνω από 40 ελληνικές ταινίες, όπως μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη. Τελευταία του δουλειά ήταν στο έργο «Βίρα τις Άγκυρες» το οποίο ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο
Απεβίωσε στις 10 Αυγούστου 2001.
Γεώργιος Γαδής

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από το Βαλτέτσι της επαρχίας Τριπόλεως. Υπηρέτησε ως στρατιώτης με τους συγχωριανούς του στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Πήρε μέρος και στην περίφημη μάχη του χωριού του, κλεισμένος μέσα μαζί με πολλούς άλλους γείτονες και συμπατριώτες του, όπου γενναία πολεμήσανε.
Πήρε μέρος και σε άλλες μάχες, στο Δερβενάκι και την Άκοβα, όπου και έπεσε μαχόμενος με αρχηγό τον Γ. Σέκερη.