Νεπάλ

Γεωγραφία

Συνορεύει στα δυτικά και τα νότια με την Ινδία, στα ανατολικά με το ινδικό προτεκτοράτο Σικκίμ και στα βόρεια με το Θιβέτ της Κίνας. Είναι κατεξοχήν ορεινή περιοχή. Λέγεται και Ορεινό Βασίλειο γιατί τα 9/10 του εδάφους της (έχει έκταση 141.415 τ. χλμ.) καλύπτονται από ψηλά βουνά. Από τα δέκα πιο ψηλά βουνά του κόσμου τα εννέα βρίσκονται στο Νεπάλ. Οι πιο ψηλές κορυφές είναι το Έβερεστ (8.848 μ.), η Κανγκτσενγιούνγκα (8.044 μ.), η Νταουλαγκίρι (8.043 μ.) κ. ά. Μόνο στα νότια υπάρχει μια μικρή κοιλάδα, μέρος της κοιλάδας του ποταμού Γάγγη και είναι ελώδης ζούγκλα.

Ιστορία

Οι πρώτες καταγραφές στην ιστορία του Νεπάλ εμφανίζονται λίγο μετά τον 7ο αιώνα π.Χ. όπου το μογγολικό φύλο Κιράτι κατοικεί για πρώτη φορά την εύφορη κοιλάδα του Κατμαντού. Ήταν σε αυτήν την περιοχή όπου γεννήθηκε ο πρίγκιπας Σιντάρτα Γκαουτάμα το 563 π.Χ. Ο Γκαουτάμα πρώτος πέτυχε τον Διαφωτισμό, έγινε ο πρώτος Βούδας (Φωτισμένος) και θεμελίωσε την θρησκεία του Βουδισμού. Περίπου τον 2ο αιώνα π.χ. αυτοκράτορας χρίζεται ο ινδικής καταγωγής Ασόκα, ο οποίος σύντομα ασπάζεται το Βουδισμό, καθώς πιστεύει πως τα διδάγματα του Βούδα τα οποία καταδεικνύουν έναν ειρηνικό και ήπιο τρόπο ζωής μπορούν να εγκολπωθούν εύκολα από το λαό και να ενοποιήσουν ολόκληρο το βασίλειο. Ωστόσο τα επόμενα χρόνια ο Ινδουισμός παραγκωνίζει το Βουδισμό ιδιαίτερα με την άφιξη στην περιοχή των Λικκάβι τον 3ο αιώνα μ.Χ. όπου θα δυναστεύσουν μέχρι και τα τέλη του 9ου αιώνα. Αυτή χαρακτηρίζεται και ως χρυσή εποχή λαμπρών πολιτισμικών επιτευγμάτων και μνημείων που στέκουν μέχρι σήμερα.
Για μερικούς αιώνες το Νεπάλ περνάει σκοτεινές περιόδους παρακμής όπου δεν υπάρχουν γνωστά στοιχεία, έως ότου τον 12ο αιώνα μ.Χ. φτάνουν στην κοιλάδα του Κατμαντού οι πρώτοι βασιλείς των Μάλλα, που θα κατακτήσουν την περιοχή και θα κυριαρχήσουν μέχρι την ενοποίηση των κρατιδίων τον 17ο αιώνα μ.Χ. Ένα γεγονός που σηματοδότησε αυτή την περίοδο είναι το μοίρασμα της κοιλάδας στους 3 γιους του αποθανόντα βασιλιά Γιάσα Μάλλα, και η αυτόματη δημιουργία τριών μικρών βασιλείων (Πατάν, Μπακταπούρ, Κατμαντού. Αποτέλεσμα αυτής της διαίρεσης ήταν μια έκρηξη αρχιτεκτονικών «στολιδιών» (όπως ναοί, παλάτια κλπ.) αφού υπήρχε έντονος ανταγωνισμός βασιζόμενος στον εντυπωσιασμό της αντίπαλης πλευράς.
Το βασίλειο του Νεπάλ ενοποιήθηκε το 1768 από το σάχη Ναραγιάν (Πρίτβι Ναραγιάν Σαχ), ο οποίος είχε εγκαταλείψει την Ινδία. Υπό τον σάχη Ναραγιάν και τους διαδόχους του, τα νεπαλικά σύνορα επεκτάθηκαν τόσο δυτικά μέχρι το Κασμίρ όσο και ανατολικά ως το Σικκίμ (τώρα μέρος της Ινδίας) και για πρώτη φορά το Κατμαντού γίνεται πρωτεύουσα. Το 1815 ξεσπάει ο αγγλο-νεπαλέζικος πόλεμος που θα τελειώσει με ήττα των Νεπαλέζων και υπογραφή της συνθήκης του Σουγκάουλι, που παραχωρούσε κυριαρχικά δικαιώματα νεπαλικών περιοχών στους Άγγλους καθώς και τη δυνατότητα να στρατολογούν τους πιο αξιόλογους Νεπαλέζους πολεμιστές, γνωστούς ως Γκούρκα.
Τα επόμενα χρόνια το βασίλειο του Νεπάλ βρίσκεται σε συνεργασία με την Αγγλική αυτοκρατορία αλλά κλείνει τα σύνορά του (μέχρι και το 1950) προς τους ξένους, φοβούμενο πιθανή προσπάθεια εμπλοκής των Άγγλων στα εσωτερικά του θέματα, όπως συνέβαινε εκείνη την περίοδο στη γειτονική Ινδία. 
Το 1991 γίνονται για πρώτη φορά ελεύθερες εκλογές με νίκη του κόμματος των Μαοϊστών. Η χώρα όμως συνεχίζει να βρίσκεται σε πολιτική αστάθεια, γεγονός που θα οδηγήσει το 1995 σε εμφύλιο με πολλά θύματα. Το 2005 λήγει άτυπα ο πόλεμος, αλλά μέχρι σήμερα το πολιτικό κλίμα μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά «ρευστό».
Το Νεπάλ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που η σημαία της δεν έχει το γνωστό ορθογώνιο σχήμα.

Διακυβέρνηση

Στις 28 Δεκεμβρίου του 2007 το προσωρινό κοινοβούλιο του Νεπάλ, το οποίο συστάθηκε ύστερα από συμφωνία των μεγαλύτερων πολιτικών κομμάτων της χώρας και των Μαοϊστών, πρώην ανταρτών ανακήρυξε το Νεπάλ ως Ομοσπονδιακή Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, αποκηρύσσοντας τη μοναρχία. Η απόφαση αναμένεται να επικυρωθεί από την Ιδρυτική Συντακτική Συνέλευση, η οποία θα προκύψει από εκλογές, που διενεργήθηκαν τον Απρίλιο του 2008. Οι εκλογές αναβλήθηκαν δύο φορές και τελικά διεξήχθησαν στις 10 Απριλίου του 2008. Στη διάρκεια των εκλογών, βρήκε το θάνατο ένας άνθρωπος σε επεισόδια ανάμεσα σε οπαδούς αντίπαλων παρατάξεων στα νότια της χώρας. Περισσότεροι από 17,5 εκατομμύρια εκλογείς προσήλθαν στις κάλπες και με το σχηματισμό της Συντακτικής Συνέλευσης θα καταργηθεί η μοναρχία στο κρατίδιο. Στη Συντακτική εθνοσυνέλευση εξελέγησαν συνολικά 601 βουλευτές, οι οποίοι ανεδείχθησαν έπειτα από μία σύνθετη εκλογική διαδικασία, που συνδυάζει το αναλογικό και πλειοψηφικό σύστημα. Τα πρώτα αποτελέσματα έδειξαν  προβάδισμα για τους πρώην Μαοϊστές αντάρτες. Ως αποτέλεσμα, εξελέγη από τη Συντακτική Συνέλευση νέος πρωθυπουργός ο ηγέτης των πρώην ανταρτών, Πρατσάντα. Το 2010 ξέσπασε πολιτική κρίση και τον επόμενο χρόνο έγινε Πρωθυπουργός ο Τζάλα Νατ Χανάλ και έπειτα ο Μπαμπουράμ Μπαταράι. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2015 τέθηκε σε ισχύ το νέο Σύνταγμα.

Πολιτική κρίση 2010-11

Μετά την παραίτηση του Πρατσάντα, πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μαντχάβ Κουμάρ Νεπάλ, o οποίος παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 2010, με σκοπό να τερματιστεί η πολιτική κρίση, να ψηφιστεί νέο Σύνταγμα και να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Τον Ιούλιο του 2010 το κοινοβούλιο απέτυχε να εκλέξει νέο πρωθυπουργό. Στην πρώτη ψηφοφορία, στις 21 Ιουλίου, ο Πούσπα Καμάλ Νταχάλ έλαβε 242 ψήφους υπέρ, 114 κατά και υπήρχαν 236 αποχές. Έτσι, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό των 301 ψήφων. Σε επόμενη ψηφοφορία, ο Ραμτσάντρα Πουντέλ συγκέντρωσε 124 ψήφους υπέρ, ενώ 235 βουλευτές ψήφισαν κατά και υπήρχαν 228 αποχές. Οι ίδιοι υποψήφιοι απέτυχαν ξανά στις 23 Ιουλίου, με τον Νταχάλ να λαμβάνει 241 ψήφους και τον Πουντέλ 123. Στις 4 Νοεμβρίου 2010, απέτυχε η 16η συνεχής προσπάθεια για εκλογή πρωθυπουργού από το Κοινοβούλιο, καθώς o μοναδικός υποψήφιος, Πουντέλ, συγκέντρωσε μόλις 82 ψήφους υπέρ, 2 κατά και 17 ουδέτερες, ενώ ένας υποψήφιος χρειάζεται πλειοψηφία 301 ψήφων στο 601μελές Κοινοβούλιο. Η 17η συνεχής απόπειρα για εκλογή πρωθυπουργού, στις 12 Ιανουαρίου 2011, αναβλήθηκε λόγω της αποχώρησης του μοναδικού υποψηφίου που είχε μείνει (του Πουντέλ).
Τελικά, στις 3 Φεβρουαρίου 2011 ο αριστερός Τζάλα Νατ Χανάλ, ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μ-Λ), εξελέγη πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο, με 368 ψήφους έναντι 122 ψήφων για τον Πουντέλ από το Κογκρέσο του Νεπάλ και 67 για τον Μπιτζάι Κουμάρ Γκατσχεντάρ από το Φόρουμ για τα Δικαιώματα του Λαού των Μαντέσι. Ο Χανάλ παραιτήθηκε τον Αύγουστο προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας και νέος Πρωθυπουργός εξελέγη στις 28 Αυγούστου 2011 ο Μπαμπουράμ Μπαταράι, με 340 επί συνόλου 574 ψήφων στο Κοινοβούλιο. Η ορκωμοσία του Μπαταράι έγινε την επόμενη ημέρα.

Έγκλημα και νομοθεσία

Η επιβολή του νόμου στο Νεπάλ αποτελεί, κατά κύριο λόγο, ευθύνη της εθνικής αστυνομίας, η οποία αποτελεί ανεξάρτητο σώμα από το στρατό. Στις ημέρες της ίδρυσής της, το προσωπικό αντλήθηκε κυρίως από τις ένοπλες δυνάμεις του Νεπάλ, που αγωνίστηκε ενάντια στη φεουδαρχική απολυταρχία Ράνα, στο Νεπάλ. Το Κεντρικό Γραφείο Ερευνών (CIB) και το Εθνικό Τμήματος Ερευνών του Νεπάλ (NID) είναι οι οργανισμοί έρευνας. Έχουν γραφεία σε όλες τις διοικητικές περιφέρειες. Οι αριθμοί ποικίλλουν από τρία σε πέντε μέλη σε κάθε επίπεδο περιφέρειας σε αγροτικές περιοχές, και οι αριθμοί μπορεί να είναι υψηλότεροι στις αστικές περιοχές. Επιπλέον, υπάρχει μονάδα επιτήρησης Εσωτερικού και Εξωτερικού, οι οποίες ασχολούνται κυρίως με τη διασυνοριακή τρομοκρατία, τη διακίνηση ναρκωτικών και το ξέπλυμα χρήματος.
Σύμφωνα με μια έρευνα του 2010, εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 46.000 χρήστες σκληρών ναρκωτικών στη χώρα, με το 70% των χρηστών να συγκαταλέγεται στην ηλικιακή ομάδα των 15 έως 29. Η ίδια έρευνα ανέφερε επίσης ότι το 19% των χρηστών είχε εισαχθεί στα σκληρά ναρκωτικά όταν ήταν κάτω των 15 ετών και 14,4% των χρηστών ναρκωτικών πηγαίνουν ακόμα στο σχολείο ή το κολέγιο. 
Η εμπορία ανθρώπων είναι ένα σημαντικό πρόβλημα στο Νεπάλ. Στο Νεπάλ θύματα διακινούνται εντός της χώρας, στην Ινδία, τη Μέση Ανατολή, και σε άλλες περιοχές, όπως η Μαλαισία. Οι γυναίκες ωθούνται στην πορνεία, ενώ άτομα ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας γίνονται οικιακό προσωπικό, ζητιάνοι, εργαζόμενοι σε εργοστάσια, εργαζόμενοι σε ορυχεία, καλλιτέχνες τσίρκου και στρατιώτες. Η σωματεμπορία είναι ιδιαίτερα αχαλίνωτη μέσα στο Νεπάλ και στην Ινδία, με μέσο όρο 5.000 έως 10.000 γυναίκες και κορίτσια κάθε χρόνο, μόνο στην Ινδία.
Με την ευρύτερη διαθεσιμότητα της τεχνολογίας των πληροφοριών, το έγκλημα στον κυβερνοχώρο ακολουθεί μια αυξανόμενη τάση. Η αστυνομία κάθε χρόνο ασχολείται με δεκάδες υποθέσεις που αφορούν το ηλεκτρονικό έγκλημα.
Η θανατική ποινή καταργήθηκε στο Νεπάλ το 1997. Το 2008, το Νεπάλ κατάργησε το σύστημα της καταναγκαστικής εργασίας, απελευθερώνοντας περίπου 20.000 ανθρώπους.

Δημογραφία

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 70,2 χρόνια (68,8 χρόνια οι άνδρες και 71,6 οι γυναίκες).

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.