Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ

Η μονή

Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ οφείλει το όνομά του σε ένα μοναστήρι που ιδρύθηκε το 638 από την βασίλισσα Ναντίλντ, αντιβασιλέα για τον γιο της Κλόβι Β', σε ένα μέρος που ονομάζεται Φοσάτι στη Μεσαιωνική Λατινική, Λε Φοσέ στα σύγχρονα Γαλλικά, που σημαίνει "οι τάφροι". Αυτό το μέρος, που βρίσκεται στη στενή είσοδο του βρόχου, όπου ο ποταμού Μάρνης έκανε τον τρόπο του γύρω από μια βραχώδη προεξοχή,  είχε πιθανότατα ονομαστεί από τις τάφρους του αρχαίου Κελτικού οχυρωμένου οικισμού και αργότερα ένα ρωμαϊκό κάστρο. Ο χώρος ήταν γνωστός σε μεσαιωνικά έγγραφα, όπως ''Κάστρουμ Μπαγκουνταρούμ'', σε μια εποχή κατά την οποία ο Βαραγόδεων είχε αναπτύξει μια θρυλική φήμη ως υπερασπιστής των Χριστιανών και πάλι κατά μίας ρωμαϊκής δίωξης. Πελώρια θεμέλια, που βρίσκονται τόσο μακριά από ένα Ρωμαϊκό σύνορο, αποδόθηκαν από τον Σι. Τζούλιαν  σε ένα ναό ή μία έπαυλη αντ 'αυτού. Κατά τους Μεροβινιανούς χρόνους, οι γαλο-ρωμαϊκές επαύλεις του βασιλικού φράγκου δωρίζονταν επανειλημμένα ως χώροι για μοναστήρια με βασιλική υποταγή. 
Η μονή, αφιερωμένη στον Άγιο Πέτρο, τον Άγιο Παύλο και την Παναγία, ονομαζόταν Σάνκτους Πέτρους Φοσατένσις στη Μεσαιωνική Λατινική γλώσσα ( Σαιν Πιερ ντε Φοσέ στα γαλλικά), που σημαίνει "Άγιος Πέτρος των Πρανών". Το 868, ο βασιλιάς Κάρολος ο Φαλακρός κάλεσε τους μοναχούς της Μονής του Σαιν-Μωρ-ντε-Γκλανφέιλ (στο Λε Τουρέλ, στο Μαιν-ε-Λουάρ, στη δυτική Γαλλία), οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει την μονή τους λόγω εισβολής των Βίκινγκ, για να εγκατασταθούν στο Σαιν Πιερ ντε Φωσέ με τα πολύτιμα κειμήλια του Αγίου Μαύρου . 
Αργότερα κατά τον Μεσαίωνα, τα λείψανα του Αγίου Μάυρου έγιναν πολύ γνωστά καθώς έπρεπε να θεραπεύσουν την ουρική αρθρίτιδα και την επιληψία και ο Άγιος Πέτρος Φωσές έγινε ένα από τα πιο διάσημα προσκυνηματικά κέντρα της μεσαιωνικής Γαλλίας. Η αποκατάσταση στον Άγιο Μαύρο, στην οποία η μονή μετονομάστηκε σε Σαιν-Μωρ-ντε-Φωσέ, δικαιολογείται από την ιστορία ότι κατά τη διάρκεια της ξηρασίας το 1137, οι προσευχές προς την Παναγία και τους Αγίους Πέτρο και Παύλο ήταν αναποτελεσματικές, η προσευχή στον Άγιο Μαύρο έφερε τις απαραίτητες βροχοπτώσεις.

Κάστρο του Αγίου Μαύρου

Η μονή ήταν κοσμημένη το 1535 και το 1541 ο αρχιτέκτονας Φιλιμπέρ Ντελόρμ, για τον Καρδινάλιο Ιωάννη του Μπελλαί, επίσκοπο του Παρισιού, σχεδίασε ένα κάστρο στην περιοχή, σε τέσσερις σειρές κτιρίων γύρω από ένα τετράγωνο κεντρικό γήπεδο. Η Αικατερίνη των Μεδίκων ήταν ένας συχνός επισκέπτης, προτιμώντας το από το Κάστρο του Βινσέν . Το 1563 απέκτησε το "Κάστρο του Μπελλαί" και ουσιαστικά ξαναχτίστηκε. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1568, ο έφηβος υιός  της, ο βασιλιάς Κάρολος Θ', εξέδωσε το διάταγμα του Saint-Maur, το οποίο απαγόρευσε όλες τις θρησκείες αλλά ειδικά για τον καθολικισμό . Προκάλεσε έντονη θρησκευτική μισαλλοδοξία στο Παρίσι και τελικά οδήγησε στη σφαγή του 1572, την ημέρα του Αγίου Βαρθολομαίου . Τα οικοδομικά έργα στην περιοχή διακόπτηκαν μόνο από το θάνατο της Αικατερίνης (1589). Το κάστρο πωλήθηκε στην οικογένεια Κοντέ και τελικά ολοκληρώθηκε και επιπλωμένο με εκτεταμένα παρτέρια, στα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα. 
Το Κάστρο του Αγίου Μαύρου, που ήταν ακόμη στην κατοχή της οικογένειας Κοντέ, εθνικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, εκκενώθηκε από το περιεχόμενό της και τα εδάφη της χωρίστηκαν μεταξύ κερδοσκόπων σε ακίνητα. Η δομή κατεδαφίστηκε για την να ρευστοποιηθεί από τους κερδοσκόπους η αξία των υλικών της. Σχεδόν τίποτε δεν έχει παραμένει.

Το χωριό

Ο μικρός οικισμός που αναπτύχθηκε γύρω από την μονή, γνωστός ως Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ, ανέπτυξε μια αγορά κατά τον δέκατο τρίτο αιώνα.  Η σημερινή επικράτεια περιλαμβάνει επίσης ένα παλιότερα χωριστό χωριό, το Λα Βαρέν-ντε-Σεν-Ιλαίρ, απέναντι στην περίμετρο του κοντινού θησαυρού του Σαιν-Ιλαίρ, που ήταν μέρος των περιοχών της μονής. 
Το 1791, μέρος του εδάφους του Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ αποσπάστηκε και έγινε κοινότητα του Λα Μπράνς-ντυ-Πον-ντε-Σαιν-Μωρ, που μετονομάστηκε αργότερα σε Ζουανβίλ-λε-Πον . 
Μετά την εγκατάλειψη της ίδιας της μονής, η εκκλησία της προσέφερε οικοδομικά υλικά στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ μετονομάστηκε προσωρινά σε Βιβάν-σουρ-Μαρν (που σημαίνει "Ζωντανός πάνω στον Μάρνη") σε μια χειρονομία απόρριψης της θρησκείας. 
Μετά την Επανάσταση, το επίσημο όνομα της κοινότητας ήταν απλά το Σαιν-Μωρ. μόνο το 1897 προστέθηκε εκ νέου στο όνομα το όνομα "ντε-Φοσέ", πιθανόν για να συμφωνεί με το ιστορικό όνομα και επίσης να διακρίνει το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ από άλλες κοινότητες της Γαλλίας που ονομάζονται επίσης Σαιν-Μωρ. Το 1924, λίγα απομεινάρια της Μονής συγκεντρώθηκαν στο νεοσύστατο Μουσείο του Παλαιού Σαιν-Μωρ.

Στις ταινίες και τη λογοτεχνία

Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ ήταν η κινηματογραφική τοποθεσία για τα παλαιά τμήματα του Παρισιού στην βραβευμένης με Όσκαρ ταινία του 1958 Ο θείος μου από τον Ζακ Τατί .  Ένα άγαλμα του Τατί με χαρακτήρα τον ''Κύριο Ιλό'' μαζί με δύο άλλους χαρακτήρες από την ταινία είναι ορατό στην κοινότητα του Πλας ντ' Αρμ.

Διάσημοι κάτοικοι

Ο Βιντσέντζο Περούτζα, ένας Ιταλός κλέφτης που έκλεψε τη Μόνα Λίζα στις 21 Αυγούστου 1911, πέθανε στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ.  
Ο Φιλίπ Ντιολέ (1908 – 1977), δύτης, συγγραφέας και εξερευνητής, γεννήθηκε στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ.  Η  Ζερμαίν Τεϊφέρ (γεν. 'Ταλφές'), (γαλλικά: [19 Απριλίου 1892 - 7 Νοεμβρίου 1983. Συνθέτιδα και το μοναδικό μέλος της ομάδας των συνθετών γνωστών ως Λε Σι. (Βιβλιογραφική αναφορά: Ρόμπερτ Σαπίρο (2011). Λε Σι: οι γάλλοι συνθέτες και οι σύμβουλοί τους, Ζαν Κοκτώ και Ερίκ Σατί. Λονδίνο: Πίτερ Όουεν.  
Ο Μανύ Κατσέ (γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου 1958 στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ) είναι γάλλος τυμπανιστής και τραγουδοποιός.

Γεωγραφία

Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ περιβάλλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από έναν βρόχο του ποταμού Μάρνη .

Μεταφορές

Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ εξυπηρετείται από τέσσερις σταθμούς στην γραμμή Α (RER) του προαστιακού του Παρισιού: Σαιν Μωρ-Κρετέλ, Λε Παρκ ντε Σαιν-Μωρ, Σαμπινιύ και Λα Βαρέν-Σενεβιέρ . 
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ εξυπηρετείται επίσης από πολλά λεωφορεία, όπως το TVM (Τραν-Βαλ-ντε-Μαρν), όπου το Σαιν-Μωρ-Κρετέλ είναι ένας από τους τερματικούς σταθμούς λεωφορείων.

Πολιτισμός

Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ διοργανώνει Εκδήλωση Σύντομων Θεμάτων. Βραβεία (2008)   : "Το Σημείωμα" του Jon Greenhalgh και της Anne-Élisabeth Blateau ως η καλύτερη ηθοποιός.