google/wiki40b huggingface dataset:
Κάρολος Φρειδερίκος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βίκτωρα-Αμεδαίου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.
Το 1721 απεβίωσε στο Μπέρνμπουρκ του Άνχαλτ σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βίκτωρ-Φρειδερίκος.
Πέρα από την Αφρική

Πλοκή

Μια συγγραφέας από τη Δανία ζει στην αποικιακή Κένυα και έχει στην ιδιοκτησία της μια φυτεία καφέ την οποία και διευθύνει με δυναμισμό. Παράλληλα ζει μια μοναχική ζωή καθώς ο άντρας της την απατά, ενώ σύντομα θα βρει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός άλλου άντρα.
Σοφία Μουτίδου

Βιογραφία

Η Σοφία Μουτίδου γεννήθηκε στις 18 Απριλίου του 1972 στη Θεσσαλονίκη στην οποία σπούδασε νομική στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με την άφιξη της στην Αθήνα, έδειξε κλίση προς την τέχνη του θεάτρου και έτσι σπούδασε υποκριτική. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές, σε θεατρικές παραστάσεις ενώ συμμετείχε ως συμπαρουσιάστρια του Γρηγόρη Αρναούτογλου στην εκπομπή του Mega, Όμορφος Κόσμος το πρωί. Έγινε γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό μέσα από τη σειρά του ΑΝΤ1, Το καφέ της Χαράς, όπου υποδυόταν την Κυρά Δασκάλα. Δίδασκε υποκριτική στη δραματική σχολή της Μιμή Ντενίση και το 2012 άρχισε να ασχολείται με το stand up comedy. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 έθεσε υποψηφιότητα στην Α΄ Θεσσαλονίκης με το Κίνημα Αλλαγής αλλά δεν εκλέχθηκε.

Προσωπική ζωή

Στις 23 Ιανουαρίου του 2009, η ηθοποιός απέκτησε την κόρη της, στην οποία έδωσε το όνομα Δήμητρα.
Ιγκόρ Ρούνοφ

Καριέρα

Ο Ιγκόρ Ρούνοφ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του βόλλευ στην Ίσκρα Οντιντσόβο, ομάδα της σημερινής Ρωσίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1983.
Το 1983 μεταπήδησε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία παρέμεινε για οκτώ χρόνια. Με την ομάδα της Μόσχας κατέκτησε 7 Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης (1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991), 2 Κύπελλα Σοβιετικής Ένωσης (1984, 1985), 5 Τσάμπιονς Λίγκ (1986, 1987, 1988, 1989, 1991) και τρία Σούπερ Καπ Ευρώπης (1987, 1988, 1991).
Το 1991 μεταπήδησε στην Ιταλία παίρνοντας μεταγραφή στην τοπική Σίτα ντε Καστέγιο, στην οποία παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες.
Το 1992 ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για δύο χρόνια κατακτώντας το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδος του 1993.
Την επόμενη πενταετία, ο Ιγκόρ Ρούνφ αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες και συγκεκριμένα στις Τους Κριφτέλ (1993-94), ΣΚ Πρόμιν (1994-96) και Ιστανμπούλ Μπελεντιγέσι Κουλούμπου (1996-98).
Το 1998 μετεγγράφη στην Σπαρτάκ Μόσχας, στην οποία παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο. Η ομάδα της Ρωσίας αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της πολυετούς καριέρας του Ιγκόρ Ρούνοφ.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Ιγκόρ Ρούνοφ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με τη φανέλα της Σοβιετικής Ένωσης.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει με τη φανέλα της εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και του 1992.
Χρωμάτιος Ακυληίας

Βίος

Ο Χρωμάτιος έζησε και έδρασε στο σημαντικό λιμάνι της Αδριατικής Ακυληία κοντά στη σημερινή Τεργέστη. Ήταν επίσκοπος της πόλης μεταξύ 388 και 407/8. Μεσολάβησε υπέρ του Ιωάννη Χρυσοστόμου προς τον αυτοκράτορα Αρκάδιο για να επανεξετάσει την υπόθεσή του. Είχε συναντήσει σημαντικές προσωπικότητες της εκκλησίας την περίοδο αυτή όπως τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων, τον Ιερώνυμο τον οποίο βοήθησε οικονομικά και εκείνος από ευγνωμοσύνη του αφιέρωσε έργα του και τον Ρουφίνο, τον οποίο προέτρεψε να μεταφράσει στα λατινικά την Εκκλησιαστική ιστορία του Ευσέβιου.

Συγγραφικό έργο

Άφησε πολλά κηρύγματα, Λόγους και ατελή Σχόλια (Ομιλίες) στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον.
Ρενέ Μαρσιγκλιά

Βιογραφία

Ο Ρενέ Μαρσιγκλιά γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1959 στην Ωμπάνι του νομού Μπους-ντυ-Ρον. Αγωνίστηκε στη θέση του αριστερού οπισθοφύλακα.
Αγωνίστηκε κυρίως στην Λιλ ΟΣΚ, τη ΡΚ Λανς, τη Σπορτίνγκ Τουλόν Βαρ και την ΟΖΚ Νις. Από το 1990 έως το 1994 ήταν ο αρχηγός της ΟΖΚ Νις, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της Λιγκ 2 το 1994.
Στη Λιγκ 1 έπαιξε συνολικά σε 345 αγώνες, σημειώνοντας 9 γκολ. Επίσης, έπαιξε σε πέντε αγώνες του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ χωρίς να σημειώσει γκολ.
Ήταν ημιφιναλίστ του κυπέλλου Γαλλίας το 1983 με τη Λιλ και το 1988 με τη Νις.
Ως τεχνικός διηύθυνε τις ακαδημίες της Νις έως τον Ιούλιο του 2010, όταν και ορίστηκε ως συμπροπονητής της επαγγελματικής ομάδας του συλλόγου, μαζί με τους Ερίκ Ρουά και Φρεντερίκ Γκιοριά.
Στις 15 Νοεμβρίου 2011, ορίστηκε ως προπονητής της ΟΖΚ Νις, αντικαθιστώντας τον Ερίκ Ρουά.
Στις 21 Μαΐου 2012, την επομένη της εξασφάλισης της ομάδας στην Λιγκ 1, το συμβόλαιό του ως προπονητή της ΟΖΚ Νις δεν ανανεώθηκε.
Στις 26 Δεκεμβρίου 2013, ορίστηκε προπονητής της Νιμ Ολιμπίκ για χρονική διάρκεια 18 μηνών, με μια επιπλέον σεζόν ως οψιόν σε περίπτωση παραμονής του συλλόγου στην Λιγκ 2. Αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 2014 από τον Ζοζέ Πασκουαλετί.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 25 Σεπτεμβρίου 2016, σε ηλικία 57 ετών.
Αγία Αγάθη

Οι πηγές του βίου της

Όσα γνωρίζουμε γι' αυτήν προέρχονται κυρίως από τις δύο διηγήσεις του μαρτυρίου της. Η πρώτη και αρχαιότερη είναι γραμμένη στα λατινικά από κάποιον ανώνυμο πιστό ενώ η δεύτερη, η ελληνική, είναι μεταγενέστερη και ,επίσης,από ανώνυμο συγγραφέα. Τον 9ο αι. ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιος (843-847), συνέταξε Εγκώμιον εις την Αγίαν μεγαλομάρτυρα του Χριστού Αγάθη. Το Εγκώμιον αυτό στηρίζεται σε πληροφορίες που παρείχε το ελληνικό μαρτύριο της αγίας.Επίσης ανάμεσα στα έργα του Συμεών του Μεταφραστή (10ος αι.) συγκαταλέγεται και η ΄Αθλησις της Αγίας και καλλινίκου μαρτύρος του Χριστού Αγάθης παρθένου: και αυτό αντλεί αρκετό υλικό από το ελληνικό μαρτύριο. Οι κατοπινές συλλογές των Μηνολογίων και Συναξαρίων στηρίζονται στο κείμενο του Συμεών του Μεταφραστή.

Ο βίος

Την καταγωγή της διεκδικούν δύο πόλεις της Σικελίας, η Κατάνη και το Παλέρμο. Ενώ το λατινικό μαρτύριο και το Εγκώμιό του Μεθόδιου, δεν μνημονεύουν την ιδιαίτερη πατρίδα της, το ελληνικό μαρτύριο υποδεικνύει ως τέτοιο την Κατάνη. Ο Συμεών Μεταφραστής, τέλος, αναφέρει την Πάνορμο, το σημερινό Παλέρμο. Την εκ Κατάνης καταγωγή ενισχύει ο Πέτρος επίσκοπος Άργους ,στο Εγκώμιον που συνέταξε για τον εκ Κατάνης καταγόμενο ,επίσκοπο Μεθώνης Αθανάσιο. Ο Πέτρος αναφέρει πως στη ίδια πόλη γεννήθηκε ανατράφηκε και μαρτύρησε η αγία
Προερχόταν από πλούσια οικογένεια ειδωλολατρών. Τα ονόματα των γονιών της δεν έχουν σωθεί, ενώ μάλλον ήταν μοναχοκόρη
Επίσης δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν οι μαρτυρίες που λένε πως μοίρασε την οικογενειακή της περιουσία ή πως μαρτύρησε δεκαπέντε χρονών ,αφού δεν ξέρουμε το έτος γέννησής της.
Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία ,στις 5 Φεβρουαρίου στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου .Μάλιστα στο λατινικό μαρτύριο προσδιορίζεται και το ακριβές έτος: «sub Decio imperatore ,ipso Decio ter Consule», δηλαδή κατά το τρίτο έτος της βασιλείας του Δέκιου
Ο Δέκιος διέταξε τον διωγμό στα τέλη του 249 ή στις αρχές του 250 ,άρα θα θανατώθηκε το 251.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 5 Φεβρουρίου.

Το απολυτίκιο της Αγίας

Απολυτίκιο. ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Ρόδον εύοσμον, της παρθενίας, νύμφη άφθορος, του Ζωοδότου, αναδέδειξαι Αγάθη πανεύφημε, των αγαθών την πηγήν γαρ ποθήσασα, μαρτυρικώς εν τω κόσμω διέπρεψας. Μάρτυς ένδοξε, λιταίς σου θείαις αγάθυνον, τους πόθω μεγαλύνοντας τους άθλους σου.

Κοντάκιον. Ήχος δ. Επεφάνης σήμερον.
Στολιζέσθω σήμερον, η Εκκλησία, πορφυρίδα ένδοξον, καταβαφείσαν εξ αγνών, λύθρων Αγάθης τής Μάρτυρος, Χαίρε, βοώσα, Κατάνης το καύχημα.
Καθαρή Σαβοΐα

Η Καθαρή Σαβοΐα ήταν ιστορική επαρχία του Δουκάτου της Σαβοΐας (18ος αιώνας). Φέρει ορισμένες φορές τον τίτλο της Δουκικής Σαβοΐας λόγω της παρουσίας του Σαμπερί στα εδάφη της, το οποίο και αποτελούσε πρωτεύουσα του δουκάτου από το 1295.

Γεωγραφία

Η επαρχία της Καθαρής Σαβοίας αντιστοιχούσε, περίπου, στο σημερινό διαμέρισμα του Σαμπερί. Έτσι, περιελάμβανε το Μπωφορτάν με το Μπωφόρ-συρ-Ντορόν, τα Μπωζ με το Λε Σατελάρ, την Κομπ ντε Σαβουά με το Μονμελιάν, την κοιλάδα του Μπουρζέ με το Σαμπερί και το Αιξ, το Αβάν-Παιγί Σαβουαγιάρ και το Αλμπαναί με το Ρυμιγί (το οποίο μοιράζεται, σήμερα, με την Άνω Σαβοΐα).
Συνόρευε στα δυτικά με το pagus Bellicensis (Μπυζέ), στα ανατολικά με την Ταρανταίζ, στα νότια με το Ντωφινέ και το Βιεννουά και στα βόρεια με το pagus minor albanensis (το οποίο ανήκε στην Κομητεία της Γενεύης).

Ιστορία της Επαρχίας

Η ιστορία της Καθαρής Σαβοΐας περιγράφεται σε μεγάλο βαθμό στο σχετικό λήμμα, Ιστορία της Σαβοΐας, καθώς στο παρόν λήμμα δεν γίνεται αναφορά παρά μόνο σε στοιχεία που αφορούν αποκλειστικά την συγκεκριμένη επαρχία.

Εραλδική

Ο θυρεός της Καθαρής Σαβοΐας αντιστοιχεί σε αυτόν της Σαβοΐας.
Υφίσταται, πάντως, και η εκδοχή ενός αυτονομιστικού κινήματος, στην οποία, όμως, έχει προστεθεί ένα μαύρο λιοντάρι στο κέντρο του θυρεού, όπως φαίνεται και από την διπλανή εικόνα.

Ιστορία της επαρχίας

Κατά τον 18ο αιώνα, η Κομητεία της Σαβοΐας εντοπιζόταν στην επαρχία της Καθαρής Σαβοΐας, μία από τις έξι συνολικά υποδιαιρέσεις της συνολικής εδαφικής έκτασης της Σαβοΐας. Αυτή, συγκέντρωνε 204 ενορίες το 1723, οι οποίες αυξήθηκαν κατά δέκα έπειτα από διάταγμα της 3ης Σεπτεμβρίου 1749.
Έπειτα από την εισβολή του Στρατηγού Μοντεσκιού, στις 22 Σεπτεμβρίου 1792, η επαρχία απορροφήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία μετά από το διάταγμα της 27ης Νοεμβρίου 1792, λαμβάνοντας τον τίτλο του νομού του Μον-Μπλαν. Έτσι, στα συνολικά επτά νέα διαμερίσματα που δημιουργήθηκαν, αυτό του Σαμπερί υποδιαιρείτο σε 22 καντόνια, στα οποία υπάγονταν συνολικά 183 κοινότητες. Μέσω του νόμου της 28ης Πλυβιόζ του Έτους Η΄ (17 Φεβρουαρίου 1800), ο νομός αναδιοργανώθηκε (διασπάστηκε εν μέρει το 1798 με την δημιουργία του νομού του Λεμάν), η επαρχία εξελίχθηκε σε διαμέρισμα του Σαμπερί, με 15 καντόνια και 175 κοινότητες προτού γίνει, εκ νέου, το 1815, κτήση του Οίκου της Σαβοΐας. Το έδικτο της 16ης Δεκεμβρίου 1816 από τον Βίκτωρ-Εμμανουήλ απεκατέστησε εννέα επαρχίες, ανάμεσά τους και αυτή της Καθαρής Βοίας, στην οποία περιλαμβάνονταν 12 επισκοπές και 142 κοινότητες. Παρά ορισμένες μεταρρυθμίσεις το 1818, το 1835 και το 1837, η επαρχιακή διαίρεση παρέμεινε ως είχε ως την Προσάρτηση του 1860, όταν και έγινε το διαμέρισμα του Σαμπερί εντός του νομού της Σαβοΐας, το οποίο ένωνε την επαρχία με αυτές της Ταρανταίζ και της Μωριέν.
Θεόδωρος Τσαούσης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 19 Σεπτεμβρίου 1920.
Ο Τσαούσης διορίστηκε Νομάρχης Θεσπρωτίας υπηρετώντας από τις 10 Ιουνίου 1964 ως τις 23 Οκτωβρίου 1965. 
Το 1965 διορίστηκε Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας και στη συνέχεια διορίστηκε από τη χούντα Νομάρχης Λάρισας. Στη Λάρισα παρέμεινε νομάρχης ως τον Σεπτέμβριο του 1969 και στη συνέχεια έγινε Νομάρχης Κερκύρας υπηρετώντας από τις 20 Σεπτεμβρίου 1969 ως το 1970.
Πέθανε σε ηλικία 50 ετών τον Μάιο του 1970 και κηδεύτηκε στη Μητρόπολη Πατρών. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη.
Οδός του Μαρτυρίου

Η Οδός του Μαρτυρίου (Λατινικά: Via Dolorosa) είναι η διαδρομή, που σήμερα εκτελείται τελετουργικά με 14 ενδιάμεσες στάσεις και σύμφωνα με την παράδοση είναι η διαδρομή που ακολούθησε ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ, την εποχή των Αγίων Παθών, μεταφέροντας τον Σταυρό από το Πραιτώριο προς το σημείο της σταύρωσής του στον Γολγοθά. Ακόμη αναφέρεται από την δυτική Χριστιανοσύνη ως «Η Οδός του Σταυρού» και «Οδός των Παθών», ενώ ο Γρηγόριος Νύσσης την αναφέρει ως «Οδόν Εμπαθή».

Ιστορικό

Αναφορές για την προσκυνηματική διαδρομή στον τόπο των Παθών του Χριστού υπάρχουν από τα πρώτα χρόνια της Χριστιανοσύνης. Πομπή πιστών ξεκινούσε την Μεγάλη Πέμπτη από το Όρος των Ελαιών μέσω του κήπου της Γεσθημανής και της Πύλης των Λεόντων, ακολουθούσε την διαδρομή των Παθών και κατέληγε στον Πανάγιο Τάφο χωρίς τις σημερινές παραδοσιακές στάσεις. Τον 14ο αιώνα (το 1342 μ.Χ.) ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ ανέθεσε την προστασία των Αγίων Τόπων στο Τάγμα των Φραγκισκανών. Το Τάγμα συνέχισε την ίδια λατρευτική τακτική αναστρέφοντας την πορεία, ξεκινώντας από τον Γολγοθά χωρίς όμως να θεσπίσει τις σημερινές στάσεις.
Αυτές οι στάσεις στην προσκυνηματική πορεία προστέθηκαν αργότερα και αναφέρονται στο δημοσιευθέν έργο του Άγγλου περιηγητή William Wey το «ο Ταξίδι στην Ιερουσαλήμ (The Itineraries of William Wey, fellow of Eton college. To Jerusalem, A.D. 1458 and A.D. 1462; and to Saint James of Compostella, A.D. 1456 )» το οποίο φυλάσσεται στην Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν.
Γαιάνθρακας

Γαιάνθρακας χαρακτηρίζεται κυρίως ο άνθρακας που εξορύσσεται από τη Γη, ο ορυκτός άνθρακας, σε αντιδιαστολή των  άλλων ανθράκων όπως του ξυλάνθρακα, οπτάνθρακα (κωκ) αιθάλης κ.ά. που λαμβάνονται κατόπιν ειδικής κατεργασίας των ξύλων, πετρελαίων, γαιανθράκων ή άλλων ανθρακούχων υλών.
Οι ορυκτοί άνθρακες εξορύσσονται στα ανθρακωρυχεία.
Γενικά, τους ορυκτούς άνθρακες τους διακρίνουμε σε εκείνους που δεν χρησιμοποιούνται ως καύσιμη ύλη (π.χ. γραφίτης, διαμάντι) και σε εκείνους που χρησιμοποιούνται ως καύσιμη ύλη και στην παραγωγή χημικών ενώσεων. Στους τελευταίους ανήκουν ο ανθρακίτης και γενικά οι λιθάνθρακες, οι φαιάνθρακες (επιμέρους κατηγορία των οποίων είναι ο λιγνίτης) και η τύρφη. Οι μεταξύ τους διαφορές οφείλονται όχι μόνο στην περιεκτικότητα του άνθρακα, του υδρογόνου και του οξυγόνου, αλλά και στην εξωτερική μορφή υπό την οποία απαντώνται. Ειδικότερα η τύρφη χρησιμοποιείται και για τον εμπλουτισμό καλλιεργήσιμων εδαφών.
Όλοι οι γαιάνθρακες περιέχουν τέφρα,(ανόργανα συστατικά) σε ποικίλλουσα ποσότητα, καθώς και ίχνη νερού (υγρασία). Ακόμα περιέχουν φωσφορικό οξύ σε μηδαμινές ποσότητες, θείο ενωμένο με σίδηρο και, εν μέρει, οργανικό, το οποίο και είναι το περισσότερο ανεπιθύμητο συστατικό τους. Η περιεκτικότητα θείου στους γαιάνθρακες υποβιβάζει τη ποιότητά τους. Σ΄ αυτό οφείλεται και κατά μέγα μέρος η μειονεκτικότητα των φαιανθράκων (που περιέχουν σημαντικές ποσότητες θείου), έναντι των λιθανθράκων.
Τέλος, οι γαιάνθρακες αποτελούνται από μίγματα πολυσυμπυκνωμένων  ενώσεων άνθρακα, υδρογόνου, οξυγόνου και αζώτου. Ο γραφίτης και το διαμάντι είναι σχεδόν τελείως καθαροί άνθρακες (άνω του 99%). Οι ως καύσιμη ύλη χρησιμοποιούμενοι γαιάνθρακες διαιρούνται ανάλογα εκ της περιεκτικότητας σε άνθρακα σε: ανθρακίτη, λιθάνθρακες, φαιάνθρακες (λιγνίτες) και τύρφη.
Από πετρολογικής άποψης, το διαμάντι είναι ορυκτό που ανευρίσκεται σε Πυριγενή πετρώματα, ο γραφίτης είναι ορυκτό μεταμορφωσιγενούς προέλευσης, ενώ οι υπόλοιποι ορυκτοί άνθρακες είναι ιζηματογενή πετρώματα.
Οι  καύσιμοι γαιάνθρακες μαζί με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αποτελούν τα ορυκτά καύσιμα.
Φιλοκτήτης (Σοφοκλή)

Γενικά

Γενικά στο Φιλοκτήτη το σχήμα Ύβρη -Άτη υπάρχει πιο αθέατο από όσο στα άλλα έργα του Σοφοκλή. Δεν αντιτίθενται θεοί και άνθρωποι, αλλά άνθρωποι και άνθρωποι. Κυρίως αντιτίθενται δύο ηθικές· η ηθική του δόλου με την ηθική της ευθύτητας. Ο Οδυσσέας λέει στον Νεοπτόλεμο που πρεσβεύει, ότι από τη φύση του τίποτε δεν κάνει με πονηριές, ούτε αυτός ούτε αυτός που τον γέννησε (o Αχιλλέας) : «μια μέρα αχρείος τώρα και Νίκη και έπειτα σ΄όλη σου τή ζωή δόξα καί Έντιμος».  Και στη συνέχεια : «Τοιούτος ειμ´ εγώ· όποιον χρειάζονται οι καιροί κι όπου διαγωνίζονται ενάρετοι και δίκαιοι δεν θα έβρισκες κανένα από με πιο ευσεβή. Έτσι έχω γεννηθεί, τη νίκη πάντοτε να θέλω, μ΄εξαίρεση εσένα».

Υπόθεση

Ο Φιλοκτήτης εκστρατεύει μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες εναντίον των Τρώων, επικεφαλής επτά πλοίων με Θεσσαλούς πολεμιστές. Στη Λήμνο, όπου κάνουν στάση, ο Φιλοκτήτης πλησιάζει πολύ κοντά σε ένα ναό της Αθηνάς και μια ύδρα, δηλητηριώδες ερπετό, τον δαγκώνει στο πόδι. Η πληγή του δε θεραπευόταν και ο ίδιος υπέφερε φοβίζοντας το στρατό, οπότε με προτροπή του Οδυσσέα και των Ατρειδών τον εγκαταλείπουν στο νησί. Εκεί, παραμένει δέκα χρόνια, καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου που δεν έχει λήξει ακόμα. Ωστόσο, βγαίνει χρησμός ότι οι Αχαιοί δε θα κυριεύσουν το Ίλιον, αν δε βοηθήσει το ανίκητο τόξο του Ηρακλή, ο οποίος πεθαίνοντας το είχε χαρίσει στο Φιλοκτήτη, που ήταν ο μόνος που τον λύτρωσε στην πυρά που είχε ριφθεί, επειδή δεν μπορούσε να απαλλαγεί από το δηλητηριώδη χιτώνα που κατέτρωγε την σάρκα του. Στέλνονται, λοιπόν, ο Οδυσσέας και ο Νεοπτόλεμος, ώστε να αποσπάσουν, ακόμα και με δόλο, το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή. Ο Φιλοκτήτης όμως αρνείται να τα δώσει, μη θέλοντας να συμφιλιωθεί με τους ανθρώπους που του είχαν δείξει σκληρότητα και τον είχαν εγκαταλείψει πριν δέκα χρόνια.
Ο Οδυσσέας προσπαθεί να πείσει το Νεοπτόλεμο να ξεγελάσει το Φιλοκτήτη και να του πει πως κι αυτός εξαπατήθηκε από τον Οδυσσέα, που κατακράτησε τα όπλα του πατέρα του, Αχιλλέα, και γι ΄αυτό θύμωσε και έφυγε από την Τροία για να γυρίσει στη Σκύρο. Ο Νεοπτόλεμος αρνείται στην αρχή να μετάσχει στην απάτη, αλλά πείθεται, όταν του μιλά για τη δόξα που θα αποκτήσει όταν θα εκπορθήσει την Τροία με τα βέλη του Φιλοκτήτη. Ο Νεοπτόλεμος, αφού ξεγελά το Φιλοκτήτη, πάει να το μετανιώσει την τελευταία στιγμή και αρχίζει να το συζητά μαζί του. Εμφανίζεται όμως ο Οδυσσέας και γίνεται έντονη συζήτηση μεταξύ του και του Νεοπτόλεμου. Τελικά, ο Νεοπτόλεμος ακούει τη συνείδησή του και επιστρέφει το τόξο και τα βέλη στο Φιλοκτήτη, και ο Οδυσσέας φεύγει θυμωμένος. Ως από μηχανής θεός εμφανίζεται τότε ο Ηρακλής, ο οποίος πείθει το Φιλοκτήτη να πάει στην Τροία και να φέρει τη νίκη στους Αχαιούς. Ο Φιλοκτήτης πηγαίνει στην Τροία σκοτώνει με τα βέλη του τον Πάρι και είναι μέρος της ομάδας που κρύβεται μέσα στον Δούρειο Ίππο στην τελική επίθεση κατά της Τροίας.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Microsoft Office Specialist PowerPoint

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Microsoft Office Specialist PowerPoint είναι διαγωνισμός που διεξάγεται στην Ελλάδα από το 2017. Αξιολογεί τις δεξιότητες των μαθητών στην εφαρμογή Office PowerPoint της Microsoft. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Microsoft Office Specialist PowerPoint διοργανώνεται από τους φορείς Πιστοποίησης Πληροφορικής ACTA Α.Ε. και ACTA - Infotest. Ο διαγωνισμός αυτός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Microsoft Office Specialist, που διοργανώνεται από την Certiport / Pearson Vue. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Microsoft Office Specialist απευθύνεται αποκλειστικά σε άτομα ηλικίας δεκατριών (13) έως και είκοσι δύο (22) ετών.
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών 2000−01

Το πρωτάθλημα Α2 κατηγορίας πόλο ανδρών της περιόδου 2000-01 διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του  Νηρέα Χαλανδρίου που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Α.Ο. Παλαιό Φάληρο.
Κύπελλο Ιντερτότο 1990

Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1990 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.

Ομίλοι

Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 11 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Ιωάννης Α΄ του Χόλσταϊν-Κιέλου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αδόλφου Δ΄ κόμη τού Χόλσταϊν και της Χάιλβιχ, κόρης τού Χέρμανν Β΄ κυρίου τού Λίππε.
Το 1239 ο πατέρας του αποσύρθηκε σε μονή και ο Ιωάννης Α΄ τον διαδέχθηκε μαζί με τον αδελφό του Γεράρδο Α΄. Ήταν ανήλικοι και ορίστηκε επίτροπος. Ήταν σταθερά εμπλεκόμενος σε διαφωνίες με τον αδελφό του και τον επίσκοπο τού Μίνντεν. Το 1225 υπέγραψαν μία εμπορική συμφωνία με τη Λυβέκη.
Το 1261 απεβίωσε ο Αδόλφος Δ΄ και οι δύο αδελφοί διαίρεσαν το Χόλσταϊν: ο Ιωάννης Α΄ έλαβε τις περιοχές Βάγκρια, Ανατολικό Χόλσταϊν (Κίελο) και Ζέγκεμπερκ, ενώ ο Γεράρδος Α΄ τις περιοχές Στόρμαρν, Πλεν και Σάουμπουρκ. Ο πρώτος έδρευε στο Κίελο και ο δεύτερος στο Ίτσεχοε. Όταν η Δανία επέστρεψε το Ρένντσμπουρκ, αυτό πέρασε στον Γεράρδο Α΄. 
Ο Ιωάννης Α΄ απεβίωσε το 1263 σε ηλικία 34 ετών. Οι γιοί του Αδόλφος Ε΄ και Ιωάννης Β΄ κυβέρνησαν μαζί υπό την επιτροπεία τού θείου τους Γκέρχαρτ, ώσπου το 1273 διαίρεσαν την πατρική επικράτεια στο Ζέγκεμπερκ και στο Κίελο. Όταν το 1308 απεβίωσε ο Αδόλφος Ε΄ χωρίς άρρενα απόγονο, το Ζέγκεμπερκ περιήλθε στον Ιωάννη Β΄.
Η βούλα του έχει την επιγραφή: S[IGILLUM] IOH[ANN]IS COMITIS STORMARIE, WAGRIE ET HOLTSACIE
Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης (νεότερος)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1834. Πατέρας του ήταν ο επίσης Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης. Ανήκε στην ευγενή και αρχαία οικογένεια Τυπάλδων της Ζακύνθου. Σπούδασε στην γενέτειρά του και συνέχισε στο Παρίσι και στην Γερμανία. Συμπλήρωσε τις σπουδές του με περιοδείες στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και Συρία. 
Ήταν λόγιος και σεβαστός άνδρας. Εικοσαετής μπήκε στην διπλωματική σταδιοδρομία και υπηρέτησε ως ακόλουθος και αργότερα ως γραμματέας, τμηματάρχης και Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο του Δηληγιάννη. 
Υπηρέτησε επίσης ως γραμματέας του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Έγινε πληρεξούσιος της πατρίδας του στην Εθνοσυνέλευση μετά την ένωση των Επτανήσων με την κυρίως Ελλάδα. 
Υπήρξε ιδρυτής και έφορος της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Έφορος του Αμαλιείου Ορφανοτροφείου, Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, και της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας. 
Απεβίωσε το 1899.
Σέτσε

Ίδρυση

Σύμφωνα με τον μύθο, ο μυθικός ιδρυτής της πόλης ήταν ο Ηρακλής, ο οποίος έφτασε στο μέρος εκείνο μετά την νίκη του επί των Λαιστρυγόνων, πληθυσμού ανθρωποφάγων γιγάντων που ζούσαν στο νότιο Λάτιο. Πολύ πιθανόν ο Έλληνας ημίθεος ήρωας να έφερε μαζί του Κρήτες πολεμιστές (από τη γενέτειρα του πατέρα του, Δία), όπως παρατηρεί ο ιστορικός Ρόμπερτ Γκρέιβς. Λογικό ήταν οι Κρήτες αυτοί να ονόμασαν την πόλη σε ανάμνηση της πατρίδας τους Σητείας. Εκεί ο Ηρακλής νυμφεύτηκε με μια παρθένα και γέννησε τον ήρωα Φαύστο. Ακόμη και σήμερα οικόσημο της Σητείας απεικονίζει το λιοντάρι της Νεμέας, το κέρας της Αμάλθειας γεμάτο με φρούτα και ένα στέμμα που περιβάλλεται από την λατινική επιγραφή SETIA PLENA BONIS GERIT ALBI SIGNA LEONIS ("Η Σητεία είναι γεμάτη προϊόντα και φέρει το σήμα του λευκού λιονταριού").

Αρχαία ιστορία

Η πόλη εμφανίζεται στους ιστορικούς χρόνους ως πόλη των Ουόλσκων (5ος αιώνας π.Χ.) και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρει ως Σητία. Αργότερα κατελήφθη από τους Ρωμαίους που ίδρυσαν εκεί νέα αποικία το 382 π.Χ. Κατά το 340 π.Χ. η Σητεία συμμετείχε στο πλευρό των Λατίνων συμμάχων κατά των Ρωμαίων, ώσπου ηττήθηκε η Λατινική ομοσπονδία στην μάχη του Τριφάνου. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ του Μάριου και του Σύλλα το 82 π.Χ. κατελήφθη από τον τελευταίο. Αργότερα η πόλη κατέστη γεωργικό κέντρο και με πολλές επαύλεις, ενώ αναφέρεται από τους ποιητές Ιουβενάλιο και Μαρτιάλη για το ονομαστό κρασί της.

Μεσαιωνικά χρόνια

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα επέζησε χάρη στην οχυρή θέση της και το 956 μ.Χ. οργανώθηκε ως ελεύθερη κοινότητα. Γύρω στο 1046 ο Βενεδικτίνος Λιντάνο της Antena (1026-1118), έκτισε το μοναστήρι της Αγίας Καικιλίας (τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Νοεμβρίου). Συχνά το Σέτσε βρέθηκε σε σύγκρουση με τις γειτονικές κοινότητες (Carpineto, Bassett, Privett και Sermoneta). Το 1381 πέρασε στα χέρια της οικογένειας Caetani, η οποία εκδιώχθηκε από εξέγερση, δώδεκα χρόνια αργότερα.

Από τον 17ο αιώνα στο σήμερα

Το 1656 ο πληθυσμός είχε πληγεί σε μεγάλο βαθμό (μειώθηκε στο ήμισυ) από την πανούκλα και από επιδρομές των Ισπανών και των Αυστριακών. Το 1690, ιδρύθηκε στην πόλη μία από τις πρώτες σχολές στην Ιταλία, η επιστημονική και λογοτεχνική Ακαδημία του Abbozzati. Το 1798 το σύνολο του Λατίου καταλήφθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα του Ναπολέοντος. Η Σητεία επαναστάτησε, εξοντώνοντας τη φρουρά: απέφυγαν τη σκληρή εκδίκηση μόνο μετά την καταβολή μεγάλου ποσού των χρημάτων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η πόλη προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου μερικές εκκλησίες και κτίρια στο ιστορικό κέντρο καταστράφηκαν από τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς.
GMAT

Το Graduate Management Admission Test (GMAT, προφέρεται / dʒi ː mæt / Jee-mat ) είναι μία τυποποιημένη δοκιμή υπολογιστή, προσαρμοσμένη στα μαθηματικά και στην αγγλική γλώσσα, για τη μέτρηση της επάρκειας για επιτυχείς ακαδημαϊκές μεταπτυχιακές σπουδές επιχειρήσεων. Οι σχολές επιχειρήσεων συνήθως χρησιμοποιούν τη δοκιμή, ως ένα από τα πολλά κριτήρια επιλογής για εισαγωγή στα μεταπτυχιακά προγράμματα της διοίκησης επιχειρήσεων (π.χ. MBA, Μεταπτυχιακές Σπουδές Λογιστικής, κ.λπ.), κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε άλλες αγγλόφωνες χώρες. Πραγματοποιείται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή σε διάφορες τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο. Σ’ αυτές τις διεθνείς τοποθεσίες υπάρχει ένα εκτεταμένο δίκτυο υπολογιστών το οποίο δεν έχει ακόμη καθοριστεί, το GMAT προσφέρεται είτε σε προσωρινά εξεταστικά κέντρα με πρακτική εξέταση σε υπολογιστή σε ένα περιορισμένο χρονοδιάγραμμα ή ως γραπτή εξέταση (μία ή δύο φορές το χρόνο) σε τοπικά κέντρα εξέτασης. Από το Σεπτέμβριο του 2010 [ενημέρωση], το τέλος για να κάνετε το τεστ ανέρχεται 250 $ US παγκοσμίως.