google/wiki40b huggingface dataset:
Το σχολείο των γυναικών

Το σχολείο των γυναικών (γαλλ. L'École des femmes) είναι μια κωμωδία του Μολιέρου. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Palais Royal στις 26 Δεκεμβρίου 1662 για τον αδελφό του Βασιλιά.

Υπόθεση του έργου

Ο Αρνόλφ, ο κεντρικός πρωταγωνιστής, είναι ένας σαραντάρης άνδρας που έχει πάρει υπό την προστασία του τη μικρή Αγνή από τη γέννησή της. Έχοντας αποκτήσει έμμονη ιδέα ότι η σύζυγος που θα αποκτήσει κάποια στιγμή θα τον απατήσει, αποφασίζει να μεγαλώσει την Αγνή έτσι ώστε, όταν φτάσει σε ηλικία γάμου, να την παντρευτεί και να μην έχει τέτοιες έγνοιες. Γι' αυτό το λόγο τη στέλνει σε μοναστήρι. 
Στην αρχή του έργου, βλέπουμε τον Κρισάλντ, φίλο του Αρνόλφ, να τον συμβουλεύει και να τον προειδοποιεί για τις πράξεις του. 
Στη σκηνή παρουσιάζεται ο Οράτιος, γιος του Ορόντ, φίλου του Αρνόλφ, ο οποίος ερωτεύεται την Αγνή. Στον Οράτιο ο Αρνόλφ έχει συστηθεί με άλλο όνομα κι έτσι εκείνος του εκμυστηρεύεται τον έρωτά του για την Αγνή χωρίς να γνωρίζει την αληθινή του ταυτότητα. Έτσι, ο Αρνόλφ "μηχανορραφεί" για να παραμερίσει τον Οράτιο και να βεβαιωθεί ότι η Αγνή θα τον παντρευτεί. 
Η Αγνή όμως ερωτεύεται τον Οράτιο κι έτσι με τη σειρά της παριστάνει στον Αρνόλφ την καλή και πειθήνια σύζυγο, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζει το μέλλον της με τον Οράτιο. Στην τελευταία σκηνή, ο πατέρας του Οράτιου με ένα φίλο του, τον Ερρίκο, καταφθάνουν κι αναγγέλλουν τους γάμους του Οράτιου με την κόρη του Ερρίκου, που αποδεικνύεται πως είναι η Αγνή. Ανατρέπονται τελικά όλα τα σχέδια του Αρνόλφ.

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το σχολείο των γυναικών"
Μονή Φραγκοπηδήματος

Ιστορικά στοιχεία - Παράδοση

Ιδρύθηκε περίπου τον 14ο αιώνα και πήρε το όνομα της γιατί σύμφωνα με την παράδοση κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην περιοχή, ένας Φράγκος Ιππότης για να γλυτώσει από την καταδίωξη Σαρακηνών πειρατών πήδησε έφιππος χωρίς να πάθει το παραμικρό από την βραχώδη πλαγιά ενός λόφου επικαλούμενος τον Άγιο Νικόλαο για να τον σώσει. Μάλιστα η παράδοση συνεχίζει αναφέροντας ότι υπήρχαν αποτυπωμένα και ίχνη από τα πέταλα του αλόγου του στον βράχο. Ο Φράγκος ιππότης λοιπόν για να ευχαριστήσει τον Άγιο του έχτισε ναό στην περιοχή εκείνη και του τον αφιέρωσε.
Η Μονή για πολλά χρόνια ήταν μετόχι της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Παναγίας Χρυσοπηγής της Δίβρης και της Μονής Σκαφιδιάς. Γνώρισε μεγάλη ακμή τις περιόδους της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας και ιδιαίτερα κατά τον 17ο αιώνα καθώς διέθετε αξιόλογη περιουσία και πλούσια βιβλιοθήκη με σπάνιες εκδόσεις, πολλές από τις οποίες ανάγονταν στον 16ο αιώνα.
Το 1798 αποσπάσθηκε από την Μονή Σκαφιδιάς και λειτούργησε ως ανεξάρτητη Σταυροπηγιακή Μονή. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε κατά την επανάσταση του 1821 καθώς συνεργάσθηκε με οπλαρχηγούς της περιοχής και η παράδοση επίσης αναφέρει ότι ο ηγούμενός της οργάνωνε εκστρατείες έως και την Πάτρα. Στα χρόνια μετά την απελευθέρωση της χώρας παρήκμασε και επανιδρύθηκε ως γυναικεία με Βασιλικό διάταγμα του 1929. 

Γενικά στοιχεία

Τα νεότερα χρόνια η Μονή έγινε γνωστή για τα εργόχειρα (βραβεύτηκαν στην Έκθεση Θεσσαλονίκης) που ύφαιναν οι μοναχές της στον αργαλειό.
Το συγκρότημα της Μονής περικλείεται από μεγάλα διώροφα κτήρια που στεγάζουν κελιά και βοηθητικούς χώρους. Στο κέντρο βρίσκεται το καθολικό της μονής που αρχιτεκτονικά ανήκει στον τύπο της Βασιλικής. Μετά τις σοβαρές ζημιές που υπέστη κατά τους σεισμούς στην περιοχή το έτος 1993 η Μονή ανοικοδομήθηκε και απέκτησε ναό χτισμένο σύμφωνα με τον Βυζαντινό ρυθμό.
Αμάρα (Νουβία)

Η Αμάρα, συνήθως διαχωρίζεται σε Ανατολική Αμάρα και Δυτική Αμάρα, είναι το σύγχρονο όνομα της αρχαίας αιγυπτιακής πόλης στη Νουβία, σήμερα στο Σουδάν. Η Δυτική Αμάρα είναι στη δυτική όχθη του Νείλου, και η Ανατολική στην ανατολική όχθη. Οι πόλεις βρίσκονται βόρεια του 3ου Καταρράκτη του Νείλου, κοντά στην σύγχρονη πόλη του Σουδάν Άμπρι.

Δυτική Αμάρα

Η Δυτική Αμάρα ιδρύθηκε στη 19η Δυναστεία από τον Σετί Α΄ και πιθανόν ήταν, τουλάχιστον προσωρινά, διοικητικό κέντρο. Εδώ ήταν η επίσημη κατοικία του αντιπροσώπου των Κους. Η περιτοιχισμένη πόλη ήταν περίπου 200 x 200 μέτρα. Υπήρχε εδώ μεγάλος ναός του Ραμσή Β΄, που ανασκάφηκε μεταξύ του 1938 με 1950. Το όνομα της πόλις ήταν αρχικά Περ-Μενμαατρέ (Οίκος του Σετί Α΄), και μετά Περ-Ραμεσές-Μερί-Αμόν (Οίκος του Ραμσή Β΄), και τελικά Τζενέμ-Ουασέτ.
CSI: Νέα Υόρκη

Πλοκή

Η σειρά ακολουθεί τις έρευνες μιας ομάδας της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, αποτελούμενη από επαγγελματίες επιστήμονες που βρίσκουν λύση σε γεγονότα μυστήριων και ασυνήθιστων θανάτων και άλλων εγκλημάτων. H ομάδα του CSI: Νέα Υόρκη πρωτοεμφανίστηκε στο 47ο επεισόδιο του CSΙ: Μαϊάμι.

Παραγωγή

Η παραγωγή έγινε σε συνεργασία με την καναδέζικη εταιρία Alliance Atlantis. Η εταιρεία παραιτήθηκε το 2007. Όλη την παραγωγή την έχει αναλάβει το CBS Paramount Television σε συνεργασία με την Jerry Bruckheimer Productions.
Αν και το σήριαλ εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη, τα περισσότερα γυρίσματα γίνονται σε στούντιο στο Λος Άντζελες, εκτός βέβαια από τις σκηνές που απαιτούσαν εξωτερικά γυρίσματα, για να φαίνεται και η ίδια η πόλη της Νέας Υόρκης.
Μαϊκόπ

Ιστορία

Το Μαϊκόπ ιδρύθηκε ως φρούριο το 1857 από Κοζάκους για λογαριασμό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μεταξύ 1858 - 1863 έπαιξε στρατηγικό ρόλο στην προσπάθεια της Μόσχας να καθυποτάξει τους ιθαγενείς πληθυσμούς του Καυκάσου. Μετά το τέλος των πολεμικών επιχειρήσεων αναβαθμίσθηκε σε πόλη (1870). Πρωτεύουσα της Αντιγκέα έγινε το 1936.
Το 1911 ανακαλύφθηκαν αποθέματα πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή και ξεκίνησε η εκβιομηχάνιση της. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ (Αύγουστος 1942), όμως πέντε μήνες αργότερα ο Κόκκινος Στρατός την απελευθέρωσε.
Μαζντάκ

Μαζντακισμός

Ο Μαζντάκ ήταν ο κύριος εκπρόσωπος μιας θρησκευτικής και φιλοσοφικής διδασκαλίας που ονομάζεται Μαζντακισμός, την οποία θεωρούσε ως μια μεταρρυθμισμένη και καθαρή εκδοχή του Ζωροαστρισμού, αν και η διδασκαλία του έχει υποστηριχθεί ότι εμφανίζει επιρροές και από τον Μανιχαϊσμό. Ο Ζωροαστριανισμός ήταν η κυρίαρχη θρησκεία των Σασσανιδών Περσών και ο ίδιος ο Μαζντάκ ήταν ένας μομπαντ ή ζοροαστριστης ιερέας, αλλά οι περισσότεροι κληρικοί θεωρούσαν την διδασκαλία του ως αίρεση. Οι πληροφορίες γι'αυτόν είναι λιγοστές και οι λεπτομέρειες είναι σκανδαλώδεις, αλλά ορισμένες περαιτέρω λεπτομέρειες μπορούν να συναχθούν από το μεταγενέστερο δόγμα των Χουραμιτων, το οποίο θεωρήθηκε ως συνέχεια του Μαζντακισμού.

Οι οπαδοί

Η διδασκαλία του Μαζντάκ απέκτησε πολλούς οπαδούς, μέχρι το σημείο που ο βασιλιάς Καβάδης ο Α΄, που κυβερνούσε από το 488 έως το 531, ασπάστηκε τον Μαζντακισμό. Υποστήριξε επίσης την υιοθέτησή του από το αραβικό βασίλειο του βασιλιά al-Hirah, που συνεπαγόταν την καθαίρεση του προηγούμενου βασιλιά al-Mundhir από τον επικεφαλής του Kindite al-Harith.
Με την υποστήριξη του βασιλιά, ο Μαζντάκ θα μπορούσε να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής μεταρρύθμισης, το οποίο περιελάμβανε ειρηνισμό, αντι-κληρικισμό και προγράμματα βοήθειας για τη βοήθεια των φτωχών. Ο Μαζντάκ είχε ανοίξει κυβερνητικές αποθήκες για να βοηθήσει τους φτωχούς. Είχε επίσης κλείσει όλους τους Ζωροαστρικούς ναούς της φωτιάς εκτός από τους τρεις μεγάλους.
Εκτελέστηκε από τον βασιλιά της Περσίας όταν απέκτησε αρκετούς οπαδους οι οποίοι ζητουσαν την κατάργηση της μοναρχίας. Σφαγιάστηκαν και οι ακόλουθοι του.

Εβραϊκή παράδοση

Μια εβραϊκή παράδοση σχετίζεται με μια κάπως διαφορετική ιστορία. Ο Αἰχμαλωτάρχης της Βαβυλώνας, Μαρ-Ζούτρα Β΄, συσπείρωσε την Εβραϊκή κοινότητα και τους συμμάχους της, και κατάφεραν να νικήσουν το Μαζντάκ και ίδρυσαν ένα ανεξάρτητο εβραϊκό βασίλειο στη Μαχόζα που διήρκεσε επτά χρόνια (495-502).
Αγρός Λεμεσού

Τοποθεσία

Ο Αγρός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 1000 μέτρων, στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη, στα νοτιοδυτικά με τον Κάτω Μύλο, στα δυτικά με την Ποταμίτισσα, στα βορειοδυτικά με τα Αγρίδια, στα βόρεια με τον Πολύστυπο και στα ανατολικά με την Άλωνα και τον Άγιο Θεόδωρο.

Ιστορία

Την περίοδο της εικονομαχίας, σαράντα μοναχοί έφυγαν από την Μονή του Μεγάλου Αγρού, που βρισκόταν στην Κύζικο της Μικράς Ασίας, και πήγαν στην Κύπρο. Μαζί τους είχαν και την εικόνα της Παναγίας. Φτάνοντας στην περιοχή του Αγρού έκτισαν ένα μοναστήρι το οποίο ονόμασαν όπως το αρχικό τους μοναστήρι, δηλαδή Μονή του Μεγάλου Αγρού. 
Τέλη του 17ου αιώνα μια ασθένεια προκάλεσε τον θάνατο των 2/3 των κατοίκων της Κύπρου. Όσοι κάτοικοι της γύρω από το μοναστήρι περιοχής σώθηκαν, εγκατέλειψαν τους οικισμούς τους και εγκαταστάθηκαν κοντά στο μοναστήρι. Με τα χρόνια δημιουργήθηκε ένα χωριό το οποίο ονομάστηκε Αγρός.
Η Μονή του Μεγάλου Αγρού στο χωριό καταστράφηκε το 1894 από τους κατοίκους του χωριού, μετά από διαφωνίες του τρόπου εκμετάλλευσης της από την μητρόπολη.

Αθλητισμός

Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Αθλητικός Όμιλος Αχιλλέας Αγρού. Η καλαθοσφαιρική ομάδα του Αχιλλέα συμμετείχε για πολλά χρόνια στην Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης της Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι το Αθλητικό Κέντρο Γλαύκος Κληρίδης.

Αδελφοποιήσεις

Ο Αγρός αποτελεί μέλος του Ντουζελάζ, ενός συνδέσμου αδελφοποίησης πόλεων, με μία πόλη από κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όντας μέλος στον σύνδεσμο αυτό, ο Αγρός είναι αδελφοποιημένος με τα υπόλοιπα 27 μέλη.
Κόλντο Μιτσελένα

Βιογραφία

Ο πατέρας του ήταν οπαδός του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος ενώ η μητέρα του προερχόταν από τη βασκογαλλική κωμόπολη του Σαν-Ζαν-ντε-Λυ. Από την εφηβική του ηλικία αναγκάστηκε να εργαστεί λόγω αρρώστιας του πατέρα του ενώ την ίδια εποχή άρχισε να συχνάζει στους εθνικιστικούς κύκλους της Ερέντερια υπό την επιρροή του Βάσκου λογοτέχνη Σαμπιέρ ντε Λισάρδι. Μετά την έκρηξη του Ισπανικού Εμφυλίου, ο Μιτσελένα προσφέρθηκε ως εθελοντής στα δημοκρατικά στρατεύματα, γεγονός που οδήγησε στην καταδίκη του από τη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο, αρχικά σε θάνατο κι έπειτα σε 30 χρόνια φυλάκισης. Εντούτοις, μετά από πέντε χρόνια φυλάκισης επέστρεψε το 1945 στην γενέθλια πόλη του. Έκτοτε παρακολούθησε πανεπιστημιακές σπουδές στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, επιβιώνοντας με δυσκολίες. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1959 και, με τη βοήθεια του φίλου του Αντόνιο Τοβάρ, δίδαξε γλωσσολογία και βασκική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα. Επίσης υπήρξε φίλος του γάλλου γλωσσολόγου Αντρέ Μαρτινέτ, τον οποίο γνώρισε κατά τη διαμονή του στη Γαλλία.
Αναφορικά με τη βασκική γλώσσα, υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες της Κοινής Βασκικής, της ενοποιημένης μορφής της βασκικής γλώσσας, στα πλαίσια της Βασιλικής Ακαδημίας της Βασκικής Γλώσσας. Επίσης με την Ισπανική Μεταπολίτευση, προώθησε τη δημιουργία του Πανεπιστημίου της Χώρας των Βάσκων και του Γενικού Βασκικού Λεξικού, όντας ο καθοδηγητής πολλών νέων βάσκων φιλολόγων.
Αναλογικός υπολογιστής

Ένας αναλογικός υπολογιστής (Αγγλ: analog computer) είναι μια μορφή υπολογιστή που χρησιμοποιεί συνεχή φυσικά φαινόμενα όπως ηλεκτρικές, μηχανικές, ή υδραυλικές ποσότητες, για να μοντελοποιήσει το πρόβλημα που λύνει.

Ο ηλεκτρονικός αναλογικός υπολογιστής

Μετά την εδραίωση των ημιαγωγών ως το κύριο τμήμα μίας ηλεκτρικής/ηλεκτρονικής συσκευής, άρχισαν να εμφανίζονται και οι πρώτοι ηλεκτρονικοί αναλογικοί υπολογιστές. Ο σκοπός τους ήταν να κάνουν συγκεκριμένες πράξεις, όπως για παράδειγμα πρόσθεση και αφαίρεση, με απεικόνιση σε όργανο κινητής βελόνας απεικόνισης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το κύκλωμα ενός τελεστικού ενισχυτή, ο οποίος ουσιαστικά είναι ένας διαφορικός αναλογικός υπολογιστής, που ανάλογα με τη συνδεσμολογία του μπορεί να κάνει άθροιση, αφαίρεση, διαφορισμό κτλ.
Pnickies

Τρόπος παιχνιδιού

Το παιχνίδι παίζεται με τρόπο παρόμοιο με τα παιχνίδια Tetris. Από το επάνω μέρος της οθόνης πέφτουν κουτάκια, τα οποία ο παίκτης καλείται να ταιριάξει ανά χρώμα, ώστε να τα κάνει να εξαφανιστούν. Σταδιακά, ο ρυθμός με τον οποίο πέφτουν τα κουτάκια επιταχύνεται. Αν τα κουτάκια ταιριαστούν σωστά, τότε ενώνονται μεταξύ τους και εξαφανίζονται. Το παιχνίδι τελειώνει είτε αν ο παίκτης κερδίσει τουλάχιστον 100 βαθμούς, είτε αν η οθόνη γεμίσει μέχρι επάνω κουτάκια. Μπορούν να παίξουν ταυτόχρονα μέχρι δύο παίκτες.
Γιασούο Φουκούντα

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1936 στο Τακασάκι της Γκούνμα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Γουασέντα. Με την πολιτική δεν ασχολήθηκε παρά μόνο στα 1990. Μέχρι τότε, εργαζόταν σε εταιρεία πετρελαίου. Την περίοδο της πρωθυπουργίας του πατέρα του (1976-1978), ο Φουκούντα εργάστηκε στο πολιτικό του γραφείο, ως γραμματέας του.

Πολιτική καριέρα

Το 1990 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και στην κυβέρνηση του Μόρι το 2000 έγινε υπουργός. Στη θέση αυτή υπηρέτησε 1.289 ημέρες (περισσότερο από τέσσερα χρόνια), περισσότερες από κάθε άλλον υπουργό στην ιστορία της Ιαπωνίας.
Ο Γιασούο Φουκούντα ήταν αρχηγός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος από το Σεπτέμβριο του 2007 ως το 2008 και διαδέχθηκε στη θέση αυτή τον παραιτηθέντα προκάτοχό του, Σίνζο Άμπε. Στην προεδρία του κόμματος εξελέγη στις 23 Σεπτεμβρίου του 2007 με 330 ψήφους υπέρ έναντι 197 για τον αντίπαλό του, Τάρο Άσο.
Εξελέγη Πρωθυπουργός από τη Βουλή με 338 ψήφους στις 25 Σεπτεμβρίου 2007 και ο επίσημος διορισμός του έγινε από τον Αυτοκράτορα Ακιχίτο.
Έγινε ο γηραιότερος επικεφαλής της ιαπωνικής κυβέρνησης από το 1991. Κατά σύμπτωση αντικατέστησε το νεότερο πρωθυπουργό της μεταπολεμικής περιόδου, τον 53χρονο Σίνζο Άμπε. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ιαπωνίας που πατέρας και γιος διατελούν πρωθυπουργοί. Ο Τακέο Φουκούντα (1905-1995), πατέρας του νέου πρωθυπουργού, ήταν ο 67ος επικεφαλής της ιαπωνικής κυβέρνησης από το 1976 έως το 1978.
Στις 11 Ιουνίου του 2008 η Κάτω Βουλή (Γερουσία) κατάφερε να περάσει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησής του, για πρώτη φορά από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την επομένη ημέρα, ο πρωθυπουργός έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, με 336 υπέρ έναντι 10 κατά.

Παραίτηση

Την πρώτη Σεπτεμβρίου του 2008 ο Φουκούντα ανακοίνωσε αιφνιδίως, ότι θα παραιτηθεί από το πρωθυπουργικό αξίωμα, με αφορμή το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα.  Μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία στην προεδρία του κόμματος και στην πρωθυπουργία τον διαδέχθηκε ο Τάρο Άσο.
Ελένη Καντακουζηνή της Τραπεζούντας

Οικογένεια

Έχει υποστηριχθεί ότι ήταν αδελφή του Γεωργίου Καντακουζηνού, που ήταν εγγονός του Ματθαίου Καντακουζηνού συναυτοκράτορα, και μάλλον κόρη του Δημητρίου Α΄ Καντακουζηνού, δεσπότη του Μωρέως. Ο ιστορικός Θεόδωρος Σπανδούνης αναφέρει ότι ο Γεώργιος την επισκέφθηκε στην Τραπεζούντα μετά το 1437.
Δεν είναι σαφές ποια από τα τέκνα του Δαυίδ είναι δικά της και ποια της πρώτης συζύγου του Μαρίας της Γοτθίας (Θοδωρούς, Κριμαίας). Από τα πέντε τέκνα του, οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του Βασίλειος και Μανουήλ σκοτώθηκαν μαζί με τον πατέρα τους, ενώ σώθηκε μόνο ένας, ο Γεώργιος, που ήταν τριών ετών, και η Άννα. Ο Σπανδούνης αναφέρει, ότι στάλθηκαν ως δώρο στον Ουζούν-Χασάν σουλτάνο των Λευκοπροβατάδων (Aq Qoyunlu), όπου ο Γεώργιος έγινε μουσουλμάνος, αλλά δραπέτευσε και επέστρεψε στον χριστιανισμό· καταφύγιο του πρόσφερε ένας Γκουργουιαμπέη. Αυτός μπορεί να είναι ο βασιλιάς της Γεωργίας (Γεώργιος Η΄ ή Κωνσταντίνος Β΄) ή ο πρίγκιπας της Γκουρία (νοτιοδυτικής περιοχής της Γεωργίας).
Για την τύχη της Άννας μας πληροφορεί ο ιστορικός Λαόνικος Χαλκοκονδύλης: την νυμφεύτηκε ο Ζαγκάν πασάς και όταν προσπάθησε να την κάνει Μουσουλμάνα, ο Μωάμεθ Β΄ τους χώρισε. Στο Χωριό της Κυράς, νότια της Τραπεζούντας, στο ναό των Αρχαγγέλων υπάρχει (1870) αφιερωματική επιγραφή με το όνομα της Άννας.

Αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας

Στις 15 Αυγούστου 1461 ο Μωάμεθ Β΄ των Οθωμανών ανάγκασε τον Δαυίδ Μεγάλο Κομνηνό να παραδώσει το θρόνο του με την υπόσχεση χορήγησης προσόδων. Του δόθηκαν κτήματα κοντά στις Σέρρες στην κοιλάδα του Στρυμόνα, που απέφεραν εισόδημα περίπου 300.000 αργυρά νομίσματα ετησίως. Η Ελένη θα ήταν μαζί του, αλλά ο Ντόναλντ Νίκολ βρήκε μία πηγή, που αναφέρει ότι την είχε στείλει στον Μαμία πρίγκιπα της Γκουρία πριν την άφιξη του Μωάμεθ Β΄ στα τείχη της Τραπεζούντας. 
Έπειτα από δύο έτη ο πρώην υπηρέτης του Δαυίδ, ο Γεώργιος Αμιρούτζης τον κατηγόρησε για συνωμοσία εναντίον του σουλτάνου, ο οποίος τον εκτέλεσε με τους δύο μεγαλύτερους γιους του Βασίλειο και Μανουήλ. Κατά τον Σπανδούνη η Ελένη επέζησε αυτών. Ο Μωάμεθ Β΄ όρισε να σώματά τους να μείνουν εκτεθημένα εκτός των τειχών της Κωνσταντινούπολης. Τότε η Ελένη έσκαψε το χώμα με τα χέρια της και τους έθαψε· καταδικάστηκε σε πρόστιμο 15.000 δουκάτων ή να εκτελεστεί· οι υπηρέτες της μάζεψαν το ποσό. Η Έλενα ντύθηκε με σάκο και έζησε κοντά σε αυτούς που έθαψε σε μία αχυρένια καλύβα.
Σόνζι

Γεωγραφική θέση

Η περιφερειακή πρωτεύουσα, το Ταλντικοργκάν, απέχει 355 χιλιόμετρα από το Σόνζι, στα βορειοδυτικά σε σχέση με την πόλη. 

Πληθυσμός

Κατά την εκτίμηση του 2006, περίπου 22.100 κάτοικοι ζουν στο Σόνζι. 

Οδική σύνδεση

Ο αυτοκινητόδρομος Αλμάτι - Ζαρκέντ - Χοργκός, διασχίζει την πόλη.
Ταγκό των μαύρων ίππων

Ιστορία

Το 1925 ο Κάρλος Τόρρε το χρησιμοποίησε εναντίον του τότε Πρωταθλητή Σκακιού των Η.Π.Α. Φρανκ Τζέιμς Μάρσαλ και τον νίκησε σε επτά μόνο κινήσεις. Το άνοιγμα έμεινε στην αφάνεια για αρκετό καιρό, ώσπου ο Σοβιετικός γκρανμαίτρ Ανατόλι Λουτίκοβ το επανέφερε και πάλι στο προσκήνιο. Από το 1992, το άνοιγμα χρησιμοποιήθηκε από αρκετούς ισχυρούς γρανμαίτρ, συμπεριλαμβανομένων των Βίκτωρ Μπολογκάν, Τζόελ Μπέντζαμιν, Λάρι Κρίστιανσεν και Άλεξ Γερμολίνσκι. Ο Άλεξ Γερμολίνσκι το αποτήλμησε ανεπιτυχώς εναντίον του Γκάρι Κασπάροφ το 1996 στην 32η Σκακιστική Ολυμπιάδα του Ερεβάν.

Θεωρία

Αν και αρκετά ασυνήθιστο, το «Ταγκό» βασίζεται σε μια ισχυρή θέση από ό,τι τα περισσότερα άλλα εκκεντρικά ανοίγματα, καθώς τα μαύρα αναπτύσσονται γρήγορα, έχουν μια ευέλικτη δομή πιονιών και είναι έτοιμα να αντεπιτεθούν στο κέντρο με 3...ε5, είτε με ...ε6 και ...δ5. Το άνοιγμα έχει κάποιες διακριτές βαριάντες, αν και συνήθως είναι αποτέλεσμα κάποιας μεταφοράς, μπορεί επίσης να μεταφερθει σε Ινδική άμυνα του βασιλιά, Μπογκοϊνδική άμυνα, Νιμζοϊνδική άμυνα, Άμυνα Τσιγκόριν, Σύστημα Ραγκοζίν, Καταλανικό άνοιγμα και Αγγλικό άνοιγμα.
Χόνδρος Ηρακλείου

Ονομασία

Η πιο έγκυρη άποψη είναι ότι το όνομα του χωριού οφείλεται στο χοντροαλεσμένο σιτάρι από το οποίο παρασκευάζεται ο περίφημος ξινόχοντρος ή χόντρος ή τραχανάς, το οποίο και σήμερα αποτελεί ένα συστατικό της καλής και παραδοσιακής κρητικής κουζίνας.
Για την ονομασία του χωριού, μία ακόμη εκδοχή κάνει λόγο για έναν αγά που ζούσε εκεί (παραφθορά της λέξης Άρχοντας) και ο οποίος διένειμε στα τέσσερα παιδιά του την περιουσία που είχε στην ευρύτερη έκταση του σημερινού οικισμού. Από τα ονόματα των παιδιών του, πήραν και τα ονόματά τους οι σημερινές συνοικίες του χωριού.

Ιστορικά στοιχεία

Σε ύψωμα κοντά στο χωριό βρέθηκαν τάφοι με πρωτομινωικά αγγεία και στη θέση Ξυναχλάδα βρέθηκε οίκημα των Υστερομινωικών χρόνων. Διασώζεται η είσοδος του περιβόλου και βρέθηκαν πολλά είδη κεραμικής τέχνης. Ο οικισμός καταστράφηκε κατά τη δεύτερη Υστερομινωική Περίοδο για άγνωστο λόγο. Στη θέση Ρουσές ανασκάφηκε μικρό αγροτικό ιερό και διαπιστώθηκε η ύπαρξη εκτεταμένου συνοικισμού. Το 1960 αποκαλύφθηκε στη θέση Κεφάλι Λαζανά μεγάλη αγρέπαυλη του 1600 π.Χ., η οποία πιθανότατα καταστράφηκε από σεισμό. Στα νοτιοδυτικά του Χόνδρου και συγκεκριμένα στη θέση Τούρκισσα βρισκόταν προφανώς ο κύριος μινωικός συνοικισμός κατά τους νεοανακτορικούς χρόνους.
Στη απογραφή του Καστροφύλακα (Κ96) το χωριό αναφέρεται με το όνομα Condro και με 278 κατοίκους. Επί Τουρκοκρατίας, ο Χόνδρος μετατράπηκε σε τουρκοχώρι (το χωριό της περιοχής με το μεγαλύτερο τουρκικό πληθυσμό). Στο σημείο αυτό εγκαταστάθηκαν αγάδες, εξαιτίας του ιδιαίτερα γόνιμου εδάφους.  
Το χωριό δέχτηκε την πρόκληση πολλών επιδρομέων και οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο σε σπηλιές, όπως στην περιοχή του Βορνό ή Λατσίδα, στο σπήλαιο του Ληστή, της Πανόγλας στη θέση Βουκολά, του Κάστελου, της Παπαδιάς στη θέση Ανεμόμαχα, της Σπηλιάρας και του Βαρδή.
Την  περίοδο της Κατοχής από τους Ναζί (1941-44) ο Χόνδρος θρήνησε 9 θύματα .
Μπρουνέττο Μπουκιαρέλλι-Ντούκι

Ιστορία

Ο Μπρουνέττο Μπουκιαρέλλι Ντούκι ήταν δικαστής στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας και Ιταλός πολιτικός. Εκλέσθηκε από το Κοινοβούλιο στις 27 Ιανουαρίου 1977 στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 1986. Πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου
Τουρλωτή Λασιθίου

Ονομασία

Η ετυμολογία του ονόματος είναι άγνωστη. Άλλοι πιστεύουν πως από τους τρούλους της εκκλησίας του χωριού ονομάστηκε το χωριό Τρουλωτή και τελικά έμεινε Τουρλωτή. Μία άλλη θεωρία θέλει το όνομα από ενετικό πύργο (tour) κάποιου βασιλιά Λοτί.

Ιστορικά στοιχεία

Η περιοχή της Τουρλωτής κατοικείται από τη Μινωική εποχή. Στα νότια του χωριού σε λόφο ύψους 450 μ. γνωστό σαν Καστρί διασώζονται ερείπια Μινωικού οικισμού. Σε θαλαμοειδή λαξευτό τάφο υστερομινωϊκής εποχής (1550–1500 π.Χ.) που αποκαλύφθηκε πλησίον του χωριού βρέθηκαν πολύτιμα κτερίσματα, όπως: χάνδρες από περιδέραια, βραχιόλια, δακτυλίδια, εγχειρίδιο, ξυράφι, ομοιώματα ζώων από φαγεντιανή. Μεταξύ των διαφόρων κινητών ευρημάτων του Μινωικού οικισμού είναι ένας σφραγιδόλιθος με παράσταση γουρούνας που θηλάζει τα μικρά της, λύχνος με παράσταση ίππου που οδηγείται στο πότισμα από τον κύριο του και άλλα. Το 1959, σκάφτηκε και άλλος υστερομινωικός τάφος (1400–1300 π.Χ.). Ο ιστοριοδίφης Μ. Καταπότης υπεστήριξε παίρνοντας αφορμή από το όνομα Κηνοπόταμος, που έχει γειτονικός ποταμός, ότι θα πρέπει να είναι η έδρα της πόλης Καινώ που αναφέρεται από το Διόδωρο τον Σικελιώτη σαν τόπος γεννήσεως της Βριτομάρτεως Δίκτυννας, πράγμα που αμφισβητείται από τους αρχαιολόγους που την τοποθετούν κοντά στην αρχαία Έλυρο. Η σωστή γραφή του ποταμού της Τουρλωτής είναι Κυνοπόταμος.
Στους ενετικούς χάρτες καταγράφεται με το όνομα Truloti, ενώ στην απογραφή των Ενετών το 1583 αναφέρεται με 313 κατοίκους. Το χωριό κτίσθηκε σε ύψωμα λόγω της διαδεδομένης πειρατείας. Η Τουρλωτή είναι γενέτειρα του θαλασσομάχου καπετάν Βογιατζή ή Βογιατζόππα, ο οποίος έδρασε κατά των Τούρκων από το Μεραμπέλλο ως την Κάσο. Στα ρεσάλτα του κατά των τουρκικών πλοίων χρησιμοποιούσε κυψέλες με μελίσσια, προφυλαγμένος με «μουργιόνια», τις ειδικές μάσκες των μελισσοκόμων. Σπουδαίο κατόρθωμα του η επιχείρηση του στο λιμάνι της Σπιναλόγκας κατά των Τουρκικών πλοίων.
Τάνια Στούπαρ-Τριφούνοβιτς

Βιογραφία και έργο

Η Στούπαρ-Τριφούνοβιτς γεννήθηκε το 1977 στο Ζαντάρ της σημερινής Κροατίας, το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας. Με την έναρξη των πολεμικών συγκρούσεων που οδήγησαν στον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, κατέφυγε οικογενειακώς στη Μπάνια Λούκα της Βοσνίας, όπου εγκαταστάθηκε και ζει μέχρι σήμερα. Σπούδασε σερβική γλώσσα και φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Μπάνια Λούκα και ασχολείται με τη λογοτεχνία γράφοντας κυρίως ποίηση και δευτερευόντως νουβέλες και διηγήματα. Παράλληλα εργάζεται ως κριτικός λογοτεχνίας και αρθρογράφος.
Πρώτο της έργο ήταν το Kuća od slova (ελλ: Το σπίτι των γραμμάτων), το οποίο εκδόθηκε το 1999. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλες δημοσιεύσεις με κυριότερες τις ποιητικές συλλογές O čemu misle varvari dok doručkuju  (ελλ: Τι σκέφτονται οι βάρβαροι όταν παίρνουν πρωινό, 2008), Glavni junak je čovjek koji se zaljubljuje u nesreću (ελλ: Ο ήρωας είναι ο άνδρας που ερωτεύεται τη συμφορά, 2010) κ.ά. Κυρίαρχο μοτίβο των γραπτών της είναι οι ζωές και οι πικρές εμπειρίες γυναικών στο γενικό πλαίσιο της ταραγμένης εποχής του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας.
Έργα της Στούπαρ-Τριφούνοβιτς έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες όπως τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα πολωνικά κλπ. Παράλληλα, η ίδια έχει αποσπάσει διάφορες διακρίσεις για τη λογοτεχνική της παραγωγή: η συλλογή «Τι σκέφτονται οι βάρβαροι όταν παίρνουν πρωινό» τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου βιβλίου στη Βοσνία για το 2007/08 και ήταν υποψήφια για το λογοτεχνικό βραβείο της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (στην κατηγορία της ποίησης), ενώ το επόμενο βιβλίο της («Ο ήρωας...») απέσπασε το βραβείο Fra Grgo Martić για το καλύτερο λογοτεχνικό βιβλίο της χρονιάς. Το 2016 συγκαταλέχθηκε στους νικητές του Ευρωπαϊκού Βραβείου Λογοτεχνίας για το βιβλίο Satovi u majčinoj sobi.
Άγρων ο Ευμήλου

Σημείωση

Ο Άγρων ο Ευμήλου αναφέρεται επίσης και ως Άγρων ο Κώος.