google/wiki40b huggingface dataset:
Σηστός

Ιστορία

Η Σηστός ήταν αποικία των Αιολέων την οποία και αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Β-836). Ο δε Ηρόδοτος αναφέρει πως όταν ο Δαρείος επέστρεφε από την εκστρατεία του κατά των Σκυθών, πέρασε απ΄ αυτή την πόλη (513 π.Χ.). Επίσης ο ίδος ιστορικός αναφέρει πως όταν ο Ξέρξης εκστράτευσε κατά των Ελλήνων στους Περσικούς Πολέμους διερχόμενος και αυτός από την πόλη δημιούργησε ζεύξη με πλωτή γέφυρα "αλυσσοδένοντας και μαστιγώνοντας" τον πορθμό.
Το 478 π.Χ. μετά το τέλος των Περσικών πολέμων, εμφανίσθηκαν οι Αθηναίοι οι οποίοι την κατέλαβαν και την υποχρέωσαν σε φόρου υποτελή τους, μέχρι το 404 π.Χ. που περιήλθε στους Σπαρτιάτες. Τελικά τον ίδιο χρόνο προσέτρεξαν προς βοήθειά της οι Πέρσες οι οποίοι και την ελευθέρωσαν, την περιέλαβαν στο κράτος τους πλην όμως της επέτρεψαν να διατηρεί αυτονομία μέχρι το 387 π.Χ.. Μετά όμως από νέα επέμβαση το 353 π.Χ. κατελήφθη εκ νέου από τους Αθηναίους από τους οποίους και απελευθερώθηκε από τον Βασιλέα της Μακεδονίας Φίλιππο Β΄.
Στη πόλη αυτή λίγα χρόνια αργότερα το 334 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος συγκέντρωσε το στρατό του για την εκστρατεία του στην Ασία. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου η Σηστός περιήλθε στους διαδόχους του και εξ αυτών στους Ροδίους και εξ αυτών στο Βασίλειο της Περγάμου. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο φαίνεται να περιέπεσε σε παρακμή.
Το 550 (μ.Χ.) ο Ιουστινιανός ανήγειρε στη Σηστό ένα πολύ ισχυρό φρούριο. Στη μετέπειτα Φραγκοκρατία περιήλθε στους Φράγκους και κατόπιν στον Αυτοκρατορα της Νίκαιας Ιωάννη Δούκα Βατάτση (1222-1254). Το 1353 καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς.
Η Σηστός έγινε περισσότερο γνωστή στην ιστορία και την ποίηση από τους έρωτες της Ηρούς και του Λέανδρου. Κοντά στην αρχαία θέση της Σηστού (ΝΔ.) βρίσκεται σήμερα η τουρκική πόλη Εσεάμπατ όπου υφίσταται η πορθμειακή σύνδεση με την έναντι επί της ασιατικής ακτής πόλη Τσανάκκαλε
Ανδρέας Ζιαρτίδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1919. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Συντεχνιακής Επιτροπής την περίοδο 1943-1946 και γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (1947-1988). Ως γενικός γραμματέας της ΠΕΟ είχε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 1997. Είχε 3 παιδιά.

Πολιτική διαδρομή

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ. Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας. Ακολούθησε επανεκλογή του στις βουλευτικές εκλογές του 1976, στις βουλευτικές εκλογές του 1981 και στις βουλευτικές εκλογές του 1985.
Το 1990, λόγω διαφωνιών, αποχώρησε από το ΑΚΕΛ μαζί με άλλους τέσσερις βουλευτές του κόμματος και άλλα στελέχη, οι οποίοι ίδρυσαν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ). Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 το ΑΔΗΣΟΚ δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.
Θάμυρις

Ο μύθος

Σύμφωνα με τον Όμηρο και τον Ευριπίδη καταγόταν από την Θράκη. Κατά την παράδοση, ο Θάμυρις, γιος του μουσικού Φιλάμμωνα και της νύμφης Αργιόπης, έγραψε και μελοποίησε μία «Θεογονία», μία «Κοσμογονία» και μία «Τιτανομαχία». Πίστευαν επίσης ότι αυτός ήταν ο εφευρέτης του «δώριου τρόπου». Από τον πατέρα του ο Θάμυρις ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ο Θάμυρις ήταν γιος του Αεθλίου και εγγονός του Ενδυμίωνα, ενώ μητέρα του ήταν η ίδια η Μούσα Ερατώ ή η Μελπομένη.
Ο Θάμυρις ήταν ωραιότατος και διακρινόταν τόσο στο τραγούδι όσο και στο παίξιμο της λύρας, όργανο το οποίο έμαθε από τον Λίνο. Μια άλλη παράδοση λέει ότι ο Θάμυρις δίδαξε τον Όμηρο μουσική.
Ο Θάμυρις καυχήθηκε κάποτε για την τέχνη του και θέλησε να συναγωνισθεί με τις Μούσες. Καθώς ήταν φυσικό, όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά και τιμωρήθηκε, επειδή οι Μούσες του αφαίρεσαν τη μουσική τέχνη, αλλά και το φως του, στο Δώριον, κοντά στην Αρχαία Ιθώμη. Μετά την τύφλωσή του, ο Θάμυρις πέταξε τη λύρα του στον ποταμό Βαλύρα (από το «βάλλω» και το «λύρα») στην Πελοπόννησο. Ο Παυσανίας όμως αναφέρει πως έχασε το φως του πιθανώς από κάποια ασθένεια και σταμάτησε να απαγγέλλει ποιήματα. Ο Πλάτωνας τον αναφέρει σε πολλά έργα του, στους "νόμους" γράφει κανείς να μην τραγουδήσει άσημο τραγούδι εάν δεν το επιτρέψουν οι νομοφύλακες ακόμα και αν είναι καλύτερο από τους ύμνους του Θάμυρι.
Βεσπασία Πόλλα

Βιογραφία

Ο Σουητώνιος αναφέρει, πως πατέρας της ήταν ο Βεσπάσιος Πολλίο, που έγινε χιλίαρχος (tribunus militum) τρεις φορές και έπαρχος του στρατοπέδου (praefectus castrorum). Ο αδελφός της ανήλθε στο αξίωμα του πραίτορα. Οι Βεσπάσιοι εθεωρούντο ένα παλαιό γένος μεγάλης φήμης και ο Σουητώνιος σημειώνει μία περιοχή με το όνομα Βεσπασία, όπου είχαν κτιστεί πολλά μνημεία τους. Αυτή βρισκόταν στην κορυφή ενός όρους, στο 6ο μίλιο της απόστασης από τη Νουρσία προς το Σπολέτουμ.
Απέκτησε δύο γιους, τον Σαβίνο και τον Βεσπασιανό. Από τα δύο αδέλφια, ο πρώτος κατόρθωσε να γίνει συγκλητικός, ενώ ο δεύτερος πολύ αργότερα. Ο Σουητώνιος αναφέρει, ότι "η μητέρα του τον έπειθε να το αναβάλλει. Τον οδήγησε σε αυτό από σαρκασμό μάλλον παρά από πατρική παρότρυνση, καθώς τον έβλεπε πάντα ως υπηρέτη του Σαβίνου" (Βίος Βεσπασιανού, 2.2)
1069 Πλανκία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Πλανκίας εκτιμάται σε 39,50 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2158. Η Πλανκία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 39 ή 40 λεπτά.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1983

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1983 διοργανώθηκε στην λίμνη της κυρά Φροσύνης στα Γιάννενα. Πολυνίκης σύλλογος για δεύτερη σερί χρονιά αναδείχθηκε ο Ν.Ο.Θ.,  με 8 πρώτες νίκες σε σύνολο 28 αγωνισμάτων. Οι απονομές των επάθλων γινόντουσαν μετά το τέλος του κάθε αγωνίσματος.
Αμφιλοχία

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Αμφιλοχία είναι χτισμένη στο πιο εσωτερικό σημείο του όρμου του Αμβρακικού κόλπου αμφιθεατρικά  πάνω σε δυο λόφους που στο νότιο μέρος συγκλίνουν μεταξύ τους  και σχηματίζουν ορθή γωνία. Πρόκειται για πολύ σημαντική θέση, αφού για αιώνες αποτελεί τη μοναδική δίοδο από τη δυτική Στερεά Ελλάδα προς την Ήπειρο ακόμα και μετά την κατασκευή της σύγχρονης υποθαλάσσιας σήραγγας Πρέβεζας - Ακτίου. Απέχει από την Αθήνα 314 χιλιόμετρα ΒΔ., 42 χιλιόμετρα Β. από το Αγρίνιο και 40 Ν. από την Άρτα.  
Στη θέση της Αμφιλοχίας βρισκόταν η αρχαία Ακαρνανική πόλη Λιμναία, της οποίας ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα στο λόφο πάνω από την κωμόπολη, όπου υπάρχει και το εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας. Η τοποθεσία αυτή υπήρξε  στρατηγικής σημασίας για την αρχαία Ακαρνανία, αφού είχε έλεγχε το πέρασμα από την ενδοχώρα της Αιτωλίας και της Ακαρνανίας προς τον Αμβρακικό Κόλπο και την παράκτια διάβαση από την Ακαρνανία προς την Ήπειρο. 
Ο Αλή Πασάς, την περίοδο της τουρκοκρατίας, μετέφερε βίαια κατοίκους του παλιού χωριού της Αμβρακίας (στα ΝΔ της σημερινής Αμφιλοχίας) και τους εγκατέστησε στην περιοχή της ακρόπολης της αρχαίας πόλης ιδρύοντας ταυτόχρονα χάνι -εμπορικό σταθμό και πανδοχείο- για τη διευκόλυνση των διερχόμενων καραβανιών. Στο χάνι αυτό (τουρκ. Karavan Sarai = Καρβασαράς) οφείλεται η αρχική ονομασία της Αμφιλοχίας. 

Το έδαφος που συναντάμε στην περιοχή είναι όλο πετρώδες πλην των παραλιακών  επιχώσεων. Ο συνδυασμός του ορεινού όγκου με τη θάλασσα αποτελούν ένα φυσικότατο καταφύγιο προστασίας των τουριστικών σκαφών απ' τους ανέμους. Είναι χαρακτηριστικό, ότι παρά τους -κατά καιρούς- ισχυρούς ανέμους που πνέουν στην περιοχή του Αμβρακικού δεν έχει μνημονευτεί ουδέποτε ναυάγιο. Η γεωγραφική θέση της πόλης οδήγησε στο να αποκαλείται σήμερα η Αμφιλοχία «η νύφη του Αμβρακικού».

Διοικητικά

Το 1836 αναφέρεται ως Καρβασαράς να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Αμβρακίας. Το 1908 με το ΦΕΚ 288Α - 21/11/1908 μετονομάζεται σε Αμφιλοχία. Το 1946, με το ΦΕΚ 112Α - 26/03/1946, η Αμφιλοχία μαζί με τους συνοικισμούς: Μπούκας, τον οικισμό της Λιμναίας  και τον Πλατό δημιούργησαν το Δήμο Αμφιλοχίας με πληθυσμό, συνολικά  4.688 κάτοικοι.
Με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, το 1999, ο Δήμος Αμφιλοχίας διευρύνεται και αποτελείται από 10 τοπικά διαμερίσματα με τους οικισμούς τους. Τα Τοπικά Διαμερίσματα: Αμφιλοχίας (έδρα του Δήμου), Στάνου, Σπάρτου, Βαρετάδας, Αμπελακίου, Ανοιξιάτικου, Κεχρινιάς, Λουτρού, Μέγα Κάμπου, Σαρδινίων. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001, είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος δήμος του Νομού σε πληθυσμό με 12.834 κατοίκους, ενώ εκτείνεται σε 390.597 στρέμματα.
Από το 2011 ο Δήμος Αμφιλοχίας, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, συνενώθηκε με τον Δήμο Ινάχου και τον Δήμο Μενιδίου. Ο Δήμος καταλαμβάνει το βόρειο άκρο της περιφέρειας και σε μεγάλο βαθμό αντιστοιχεί στην πρώην Επαρχία Βάλτου. Η έκτασή του ανέρχεται σε 1.091,81 τ.χλμ. και ο πληθυσμός σε 17.056 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η έδρα του δήμου είναι η Αμφιλοχία.
Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ

Στην Ελλάδα

Η ραδιοφωνική διασκευή του έργου έγινε το 1980 από το «Θέατρο της Τετάρτης». ], σε μετάφραση Γιάννη Μότσιου.

Στο θεάτρο ανέβηκε το 1986 από τον Λευτέρη Βογιατζή, στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων», σε μετάφραση του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου.

Το έργο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, το 1990.
Δήμος Κβαρέλι

Ο Κβαρέλι (γεωργιανά: ყვარლის მუნიციპალიტეტი) είναι δήμος της Γεωργίας, στην περιοχή Καχέτι. Η κύρια πόλη είναι το Κβαρέλι.
Έχει πληθυσμό 37.658 κατοίκων (απογραφή 2002).
Η έκταση είναι 1.000,8 τ.χλμ.
Λώρης Λυσιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λώρης Λυσιώτης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1941. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε φαρμακευτική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1968 διατηρεί φαρμακείο στη Λεμεσό.

Πολιτική διαδρομή

Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ.

Άλλες δραστηριότητες

Διετέλεσε γραμματέας, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Παγκύπριου Φαρμακευτικού Συλλόγου. Επιπλέον, είναι μέλος του Συμβουλίου Φαρμακευτικής. Διετέλεσε πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Λεμεσού για 25 χρόνια. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας «Θέατρο Ριάλτο» και Πρόεδρος του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού. 
Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΑΕΛ Λεμεσού από το 1982 έως το 1996.
Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας

Βιογραφία

Ο Γουλιέλμος Βερτράνδος ήταν γιος του Φουλκ-Βερτράνδου κόμη της Προβηγκίας και της Χίλντεγκαρντ.
Το 1051 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης. Ο θείος του Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας ήταν επίσης κόμης και μάργραβος της Προβηγκίας. Ο τίτλος του μαργράβου δινόταν στον πρεσβύτερο κόμη μόνο, έτσι όταν το 1062 απεβίωσε ο θείος του, ο Γουλιέλμος-Βερτράνδος έλαβε και τον τίτλο του μαργράβου. 
Το 1081 ο Γουλιέλμος-Βερτράνδος αποκήρυξε τη συμμαχία του με τον Γερμανό βασιλιά και ορκίστηκε πίστη στον πάπα. 
Όταν απεβίωσε το 1094 τον διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης κόμης της Τουλούζης, σύζυγος της εξαδέλφης του Γκέρμπεργκας. Έτσι η Προβηγκία πέρασε στον Οίκο του Ρουέργκ.
Λιμός της Ρωσίας 1601–1603

Αίτια

Οι ιστορικές πηγές κατέγραψαν εξαιρετικά δριμείς καιρικές συνθήκες στις αρχές του 1600 ανά τον κόσμο. Σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική έπεσε βαρύς χειμώνας. Στη Γερμανία και Γαλλία τα σπαρτά και τα σταφύλια δεν ωρίμασαν. Στην Κίνα οι ροδακινιές άργησαν να ανθίσουν, ενώ στην Ιαπωνία ο χειμώνας ήρθε πολύ νωρίς. Οι δραματικές καιρικές συνθήκες οφείλονται σύμφωνα με σύγχρονες γεωλογικές μελέτες του 2008, στην έκρηξη ηφαιστείου στο Περού, το οποίο εκτόξευσε μεγάλες ποσότητες γήινης μάζας στην ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα να μειωθεί η ηλιακή ακτινοβολία στην επιφάνεια της γης.

Τα αποτελέσματα του λιμού

Στο λιμό που διάρκεσε δυόμιση χρόνια, ένα τρίτο του Ρωσικού πληθυσμού πέθανε από την πείνα και τα επακόλουθά της. Στη Μόσχα ενταφιάστηκαν 127.000 νεκροί σε μαζικούς τάφους. Η κοινωνία αποσταθεροποιήθηκε, επιφέροντας πολιτικές αναταραχές και την πτώση του Τσάρου και την εισβολή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Ρωσία.
Γυμναστικός Σύλλογος «Ευαγόρας»

Ίδρυση

Οι βάσεις για ίδρυση Γυμναστικού Συλλόγου στην Αμμόχωστο τέθηκαν στις αρχές του 1892, με την ίδρυση αναγνωστηρίου με όνομα «Ελληνικό Αναγνωστήριο Σαλαμίς». Τον Αύγουστο του 1899 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη φιλάθλων της πόλης και πάρθηκε απόφαση για δημιουργία του πρώτου γυμναστηρίου της πόλης. Η απόφαση αυτή υλοποιήθηκε σε χώρο που παραχώρησε δωρεάν ο δάσκαλος Ευάγγελος Μαντζούρας. Στις 23 Φεβρουαρίου 1903, σε νέα συγκέντρωση φιλάθλων της πόλης, ιδρύθηκε ο πρώτος Γυμναστικός Σύλλογος της Αμμοχώστου με το όνομα Σύλλογος Φιλάθλων «Ο Ευαγόρας», από το όνομα του βασιλιά της Σαλαμίνας Ευαγόρας του Α΄. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Λούης Ευαγγέλου Λοΐζου.
Το 1918 αποφασίστηκε η μετονομασία του συλλόγου σε Γυμναστικός Σύλλογος «Ευαγόρας» (ΓΣΕ). Την ίδια χρονιά ο ΓΣΕ αγόρασε χώρο για δημιουργία νέου μικρού γυμναστηρίου εκεί που αργότερα κατασκευάστηκε το στάδιο ΓΣΕ.

Στάδιο ΓΣΕ

Το Στάδιο ΓΣΕ ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1919. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1923. Στα εγκαίνια διοργανώθηκαν μεγάλες γιορτές και αγώνες με τη συμμετοχή αθλητών από την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Το στάδιο ανήκει στον ΓΣΕ.

Προσφυγοποίηση

Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα, ο ΓΣΕ έγινε ένας προσφυγικός σύλλογος. Το στάδιο ΓΣΕ παραμένει μέχρι σήμερα στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, εγκατατελειμένο στο χρόνο. Ο ΓΣΕ επαναδραστηριοποιήθηκε στην ελεύθερη Κύπρο σε τρία κλιμάκια στη Λάρνακα, Παραλίμνι και Λεμεσό. Παρόλο που αντιμετωπίζει σοβαρότατα οικονομικά και γηπεδικά προβλήματα, με τους αθλητές του σκορπισμένους σε όλα τα μέρη της Κύπρου, εξακολουθεί να λειτουργεί απρόσκοπτα και να έχει σημαντικές επιτυχίες και οι αθλητές του να ενισχύουν σημαντικά, με επιτυχίες σε Βαλκανικούς, Μεσογειακούς, Ευρωπαϊκούς, Κοινοπολιτειακούς, Παγκόσμιους και Ολυμπιακούς Αγώνες.

Διακρίσεις

Ο αθλητής του ΓΣΕ Αμμοχώστου, Σταύρος Τζιωρτζής, είναι ο πρώτος Έλληνας Ολυμπιονίκης αθλητής Στίβου των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Ακόμη, ο ΓΣΕ το 1980 κέρδισε την πρώτη θέση στους Πανελλήνιους Αγώνες Στίβου Ανδρών που διεξήχθησαν στο Μακάρειο Στάδιο και είναι ο μοναδικός κυπριακός σύλλογος που, μεταπολεμικά, κατάφερε να κερδίσει την πρώτη θέση σε Πανελλήνιους Αγώνες Στίβου.

Σημαντικοί αθλητές

Σημαντικοί αθλητές του ΓΣΕ ήταν: Αβραάμ Μάρκου, Κωνσταντίνος Αρτυματάς, Κώστας Τσούκκας, Αντώνης Γιάλλουρος, Μιχάλης Μέρτακκας, Μωυσής Μάντζιαλος, Νικής Γεωργίου, Αντώνης Παπαδόπουλος, Γιαννάκης Κωνσταντίνους, Δημητράκης Παντελίδης, Χάρης Δημητρίους, Γιώργος Φιαλάς, Γιώργος Τσάκκιρος, Λουκάς Λουκάς, Άντης Ιακώβου, Σταύρος Τζιωρτζής, Αντώνης Ιωάννου, Ανθή Λοΐζου, Μαρία Νεοφύτου, Ευαγγελία Λοΐζου, Πέτρος Τσιάκκιρος, Μιχάλης Τσιάκκιρος, Λάμπρος Κεφάλας, Παναγιώτης Χατζηστάθης, Έλενα Σωφρονίου, Γιαννούλα Ιωάννου, Παναγιώτης Παντελίδης, Φίλιππος Φιλίππου, Άντρη Αβραάμ, Λάμπρος Ιακώβου, Μιχάλης Λουκά, Ηλίας Λουκά, Λευτέρης Κολοκούδιας, Αγνή Χαραλάμπους, Άντρη Σιάλου, Φώτης Στεφανή, Φάνης Γεωργίου, Προκόπης Γεωργίου, Άντης Ιωάννου, Πιέρος Τσιήσος, Κυριάκος Κυριάκους, Πρόδρομος Κατσαντώνης, Ελένη Αρτυματά και Νεκταρία Παναγή.
Δεσποτάτο της Σερβίας

Το Δεσποτάτο της Σερβίας (σερβικά: Српска деспотовина)  ήταν ένα σερβικό μεσαιωνικό κρατίδιο που δημιουργήθηκε το 1402, όταν ο Στέφανος Λαζάρεβιτς, γιος του πρίγκιπα Λάζαρου Χρεμπελιάνοβιτς, έλαβε από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου τον τίτλο του Δεσπότη. Το Σμεντέρεβο, η πρωτεύουσα του δεσποτάτου, χτίστηκε από τον Δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. Μετά το θάνατο του δεσπότη Γεωργίου το 1456, στη Σερβία ξεκίνησε δυναστική έριδα για το θρόνο μεταξύ των διαδόχων του, γεγονός που διευκόλυνε την κατάρρευση του κράτους και το 1459 το δεσποτάτο τελικώς έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

Ιστορία

Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου και το θάνατο του πρίγκιπα Λάζαρου, το κρατίδιό του αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα κυρίως από το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Δεδομένου ότι ο πρίγκιπας ήταν υποτελής της Ουγγαρίας, ο Ούγγρος βασιλιάς ήθελε ο διάδοχος να συνεχίσει να είναι υποτελής του. Έτσι, επιτέθηκε στην πριγκίπισσα Μίλιτσα Χρεμπελιάνοβιτς το φθινόπωρο του 1389. Ο γιος της, πρίγκιπας Βουκ Λαζάρεβιτς, ήρθε σε επαφή με τους Οθωμανούς ζητώντας τη βοήθειά τους, όπως κι έγινε το 1390. Σε αντάλλαγμα ωστόσο, ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ ζήτησε να δώσει η Μίλιτσα τη μικρότερη κόρη της Όλιβερ για το χαρέμι του και κάθε χρόνο οι ευγενείς της να εμφανίζονται στην αυλή του και να δηλώνουν την υποταγή τους.
Τελευταίος δεσπότης ήταν ο Στέφανος Τομάσεβιτς ο οποίος έχανε συνεχώς εδάφη από τους Οθωμανούς και το 1459 έχασε οριστικά την ηγεμονία του. Το 1404 ο βασιλιάς Σιγισμόνδος της Ουγγαρίας και Κροατίας  έδωσε κάποια εδάφη από την επικράτειά του στο Δεσπότη της Σερβίας, αλλά κι αυτά χάθηκαν από τους Οθωμανούς το 1522.
Τσιμπόνα (καλαθοσφαίριση)

Ιστορία

Η ιστορία της ομάδας ξεκινά στα τέλη φθινοπώρου του 1945 όταν ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Σλόμποντα (Ελευθερία) από τραπεζικούς υπαλλήλους, τεχνίτες, εμπόρους και λογιστές. Στις 24 Απριλίου 1946, χάρις στον ένθερμο φίλο του μπάσκετ Μπράνιμιρ Βόλφερ και τους φίλους του Λιούμπο Πρόζεν και Γιόζο Μίλος, συστάθηκε το τμήμα μπάσκετ του ομίλου της Σλόμποντα, πρόγονος της σημερινής Τσιμπόνα. Το πρώτο ματς ήταν εναντίον της τοπικής Σλάβια στις 7 Μαΐου 1946. Το Νοέμβριο 1946 η ομάδα συγχωνεύτηκε με τις Τεκστιλάκ, Αματέρ και Γκράφιτσαρ, σχηματίζοντας τον Αθλητικό Όμιλο Ζάγκρεμπ. Στα τέλη του 1948 η ομάδα ήταν γνωστή ως Βίχορ (Ανεμοστρόβιλος) και το 1949 ως Πόλετ. Τελικώς, τον Ιούνιο του 1950, η ομάδα μετονομάστηκε ως Λοκομοτίβα και με αυτό το όνομα συνέχισε για τα επόμενα 25 χρόνια. Η Λοκομοτίβα αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας από το 1951, με μόνο δύο χρονιές (1952 και 1960) στη Β' Κατηγορία. Το Νοέμβριο του 1975, η ομάδα μπάσκετ της Λοκομοτίβα αποσχίστηκε από τον Αθλητικό Όμιλο Λοκομοτίβα και περιήλθε υπό τον άμεσο έλεγχο των δημοτικών αρχών του Ζάγκρεμπ. 
Πολιτικοί όπως ο Σλάβκο Σάιμπερ άσκησαν μεγάλη επιρροή στο κλαμπ εκείνη την περίοδο και άρχισαν να αναζητούν οικονομική βοήθεια για την ομάδα. Στα πλαίσια αυτά, κύριοι σπόνσορες της ομάδας έγιναν τέσσερις μεγάλες εταιρείες της βιομηχανίας τροφίμων (όλες υπό κρατικό έλεγχο εκείνη την εποχή): Κρας, Φρανκ, Μπαντέλ και Βότσε. Η ομάδα τότε πήρε το σημερινό της όνομα, Τσιμπόνα, από το λατινικό cibus bonus, που μεταφράζεται ως καλό φαγητό.
Σύμβολο μετάθεσης

Στα μαθηματικά, το σύμβολο μετάθεσης (ή μετάταξης, επίσης γνωστό ως σύμβολο του Levi-Civita ή αντισυμμετρικό σύμβολο) είναι ένα μαθηματικό σύμβολο που συναντάται συχνά στον τανυστικό λογισμό.

Ορισμός

Το σύμβολο μετάθεσης συναντάται κυρίως στις τρεις, στις τέσσερις και σε κάποιο βαθμό στις δύο διαστάσεις. Ωστόσο, ο ορισμός του συμβόλου μετάθεσης γενικεύεται για οποιαδήποτε διάσταση.
Γιάννης Ρουμελιωτάκης

Καριέρα

Ο Γιάννης Ρουμελιωτάκης έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του ΓΕΗ Ηρακλείου, από το 2000 έως το 2007. Το 2007 μεταπήδησε στην Άθλεση Ηρακλείου στην οποία παρέμεινε για έναν χρόνο. Τα επόμενα τρία χρόνια (2008-2011) αγωνίστηκε για τον Πανελλήνιο, ενώ το 2011 μετεγγράφη στον ΣΠΑ Καρδίτσας αγωνιζόμενος για έναν χρόνο. Το 2012 πήρε μεταγγραφή για την ΑΕΚ με την οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια και κατέκτησε ένα λιγκ καπ (2014). Το καλοκαίρι του 2014 μεταπήδησε στην Κηφισιά πραγματοποιώντας πολύ καλές εμφανίσεις. Τον Ιούλιο του 2016 ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό.
Δημήτρης Τσαλδάρης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Τσαλδάρης ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στον Άλιμο το καλοκαίρι του 2001 και μετά από τρεις σεζόν μεταγράφηκε στο Περιστέρι, το οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση στην Α2 Εθνική κατηγορία.
Την σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 Εθνική κατηγορία με την φανέλα του Πανελλήνιου, ο οποίος έφθασε στην πέμπτη θέση της τελικής κατάταξης.
Το καλοκαίρι του 2006, ο Τσαλδάρης μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα, φθάνοντας μέχρι την φάση των 16, ενώ κατέλαβε την τρίτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, αν και στην κανονική περίοδο είχε τερματίσει δεύτερος.
Ακολούθησαν δύο ακόμη σεζόν, με τον Τσαλδάρη να αποτελεί βασικό στέλεχος της ομάδας της Θεσσαλονίκης μέχρι το 2009, όταν μεταγράφηκε στην ιταλική Νάπολι. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Σούτορ Μπάσκετ Μοντεγκρανάρο, ενώ το 2010-11 έπαιξε για την Ντιναμό Σασάρι.
ΤΟ 2011-12, επέστρεψε στον Άρη, χωρίς όμως την επιτυχία του παρελθόντος. Συνέχισε την επόμενη χρονιά στον Κολοσσό Ρόδου, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην ιταλική Μπιέλα.
Αγωνίστηκε με την ομάδα της Νέας Κηφισιάς από το καλοκαίρι του 2013 μέχρι τα Χριστούγεννα του 2014, όταν και μετακόμισε στον ΚΑΟΔ. Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2015, υπέγραψε στην Δόξα Λευκάδας, με την οποία αγωνίστηκε στο  πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας[7] αλλά και στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατηγορίας. Αποσύρθηκε απο την ενεργό δράση την 1η Μαίου του 2018 .
Τον Αύγουστο του 2018 ξεκίνησε η συνεργασία του Τσαλδάρη με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον ίδιο να αναλαμβάνει το πόστο του υπευθύνου του αναπτυξιακού προγράμματος του συλλόγου, καθώς και όλων των αγωνιστικών τμημάτων υποδομής. Το Μάιο του 2019 οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Εφήβων από τη θέση του πρώτου προπονητή.

Με την Εθνική Ελλάδας

Ο Τσαλδάρης είναι διεθνής με την Εθνική Ελλάδος, με επτά συμμετοχές σε φιλικούς αγώνες του 2008, όπως και το τουρνουά Ακρόπολις του 2009.
Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς

Ιστορικό

Διδάχτηκε φιλοσοφία από τον Ερμίνο, Αριστοκλέα τον Μησσήνιο και τον Σωσιγένη. Ήτανε δε τόσο καλός μαθητής, που έγινε καλύτερος από όλους τους Αριστοτελικούς φιλοσόφους. Απόκτησε τόσο στοιχειώδη μόρφωση, που καταλάβαινε τις λέξεις του Αριστοτέλη με μεγάλη ακρίβεια, και χρησιμοποιούσε μόνο αυτές χωρίς να τις συγχέει με άλλες άλλων νεώτερων φιλοσόφων. Οι Έλληνες και οι Άραβες τον θαύμαζαν τόσο πολύ, που αντί για τον Αριστοτέλη, το όνομα του Αφροδισιέα επικαλούνταν ως μαρτυρία. Ακόμα και οι μεταγενέστεροι τον τιμούσαν πολύ, όπως φαίνεται από τον Πλωτίνο. Η μεγάλη πολυμάθεια τούτου του ανδρός τον κατέστησε καθηγητή, όχι στην Ρώμη, αλλά στην Αθήνα ,όπου δίδαξε αριστοτελική φιλοσοφία μεταξύ 191 και 211, αλλά και στην Αλεξάνδρεια. Τον κάλεσαν οι Καίσαρες Σεπτίμιος Σεβήρος και Καρακάλλας, προς τους οποίους έγραψε το ευχαριστήριο βιβλίο περί Ειμαρμένης. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι μετά τον θάνατο του Σεβήρου ζούσε ακόμα.
Οριζόντιες συντεταγμένες

Στην Αστρονομική ναυτιλία είναι γεγονός ότι το σύστημα των ισημερινών συντεταγμένων δεν κρίνεται κατάλληλο για τον προσδιορισμό των θέσεων των ουρανίων σωμάτων σε σχέση με την από θαλάσσης συνεχώς μετακινούμενη θέση του παρατηρητή (πλοίου). Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιείται το σύστημα των οριζοντίων συντεταγμένων ή τοπικών συντεταγμένων του οποίου ως βάση λαμβάνεται ο μαθηματικός ορίζοντας.
Στοιχεία των οριζοντίων συντεταγμένων είναι το αληθές ύψος και το αληθές αζιμούθ τα οποία είναι και οι μοναδικές συντεταγμένες που είναι δυνατόν να παρατηρηθούν αλλά και να μετρηθούν από τον ναυτιλλόμενο, το μεν πρώτο με τον εξάντα, το δε δεύτερο με την διόπτρα.
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Ντονατέλλο)

Περιγραφή

Είναι από γκρίζα πέτρα της Φλωρεντίας και είναι το ιερό αρτοφόριο (tabernacle) στο οποίο φυλάσσεται η θεία ευχαριστία. Χρονολογείται λίγο πριν του 1433 και συγκαταλέγεται στα πρώιμα έργα του Ντονατέλλο. Η σύνθεσή του ομοιάζει των αρχαίων Αττικών επιτάφιων αναγλύφων. Η διάθεσή του είναι αναγεννησιακή με πλούσια αρχιτεκτονική διακόσμηση.
Πέτρος Β΄ Αλεξανδρείας

Βιογραφικά στοιχεία

Διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον Μεγα Αθανάσιο, κατόπιν υποδείξεως του, και παρέμεινε Πατριάρχης για επτά χρόνια, από το 373 μέχρι το 380, οπότε τον διαδέχθηκε ο Τιμόθεος Α΄ Αλεξανδρείας. Όταν εκλέχθηκε, ο έπαρχος Παλλάδιος, κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα Ουάλη,θα εισβαλει στον ναό του Αγίου Θεωνά για να συλλάβει τον Πέτρο, αυτός όμως διέφυγε στην Ρώμη με πλοίο. Θα εγκαταστήσει ο Παλλάδιος τον αρειανόφρονα Λόύκιο στον επισκοπικό θρόνο. Το καλοκαίρι του 378 ο Πέτρος επέστρεψε στην έδρα του και ο λαός εκδίωξε τον Λόυκιο. Αργότερα θα αναμιχθεί στα εκκλησιαστικά της Κωνσταντινουπόλεως σε βάρος του Γρηγόριου Θεολόγου, αρχιεπισκόπου της Βυζαντινής πρωτεύουσας, καθώς ο Πέτρος βοήθησε τον κυνικό φιλόσοφο Μάξιμο να γίνει επίσκοπος στην πόλη.
Άντονι Κουίν

Ομώνυμη παραλία

Η "παραλία Άντονι Κουίν" (Anthony Quinn beach) βρίσκεται στη Ρόδο ανάμεσα στις παραλίες Φαληράκι και Λαδικό, μέσα σε ένα μικρό ορμίσκο, 15 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα. Η παραλία είναι περίπου 250 μέτρα μήκος και ονομάστηκε έτσι από τους ντόπιους μετά το γύρισμα της ταινίας "Τα Κανόνια του Ναβαρόνε" τιμώντας έτσι τον διάσημο ηθοποιό.