google/wiki40b huggingface dataset:
Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 1948

Ιστορία

Η Ομόνοια 1948 ιδρύθηκε στις 23 Ιουλίου 2018 από τον κύριο σύνδεσμο φιλάθλων της Ομόνοιας Λευκωσίας (Θύρα 9) λόγω της διαφωνίας τους με την μετατροπή της ποδοσφαιρικής ομάδας της Ομόνοιας Λευκωσίας σε εταιρεία.  Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. 
Η ομάδα εντάχθηκε στην Πανσόλειο Αθλητική Ομοσπονδία (ΠΑΟ). Από την πρώτη συμμετοχή της κατέκτησε το πρωτάθλημα της ομοσπονδίας, κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2019. Μέσω της διοργάνωσης αυτής εξασφάλισε την ένταξη της στην Επίλεκτη κατηγορίας ΣΤΟΚ 2019-20. Επιπλέον, συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2018-19.
Φρειδερίκος Α΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Φιλίππου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουρκ.
Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου

Γεωγραφία

Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου βρίσκεται βόρεια-κεντρικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και δυτικά του νησιού Σάο Νικολάου. Συνορεύει στα ανατολικά με τον Δήμο Ριμπέιρα Μπράβα. Έχει έκταση 121,5 km². Είναι σε έκταση ο δέκατος πέμπτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Ριμπέιρα Γκράντε, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο και το Σάο Ντομίνγκος.

Δημογραφία

Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου έχει πληθυσμό 5.039 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 42 κατοίκων ανά km². Είναι σε πληθυσμό ο εικοστός πρώτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Καταρίνα, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο, το Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος, το Πωλ, το Μπράβα, το Μπόα Βίστα και το Μάιο.

Ιστορία

Ο Δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου δημιουργήθηκε το 2005, όταν ο πρώην Δήμος Σάο Νικολάου χωρίστηκε στον Δήμο Ριμπέιρα Μπράβα και στον δήμος Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου.
Grant Acedrex

Ηλεκτρονικοί υπολογιστές

Στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τα σκακιστικά προγράμματα παραλλαγών Fairy-Max και Postduif μπορούν να παίξουν το Grant Acadrex με τις διεπαφές χρήστη XBoard και WinBoard.
Ανδρέας Χατζηιωάννου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Χατζηιωάννου γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1916. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική, πολιτικές επιστήμες και οικονομικά. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως νομικός σύμβουλος.
Απεβίωσε το 2004.

Πολιτική διαδρομή

Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 με το Ενιαίον Κόμμα.
Εθνική Ιταλίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Η Ιταλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1929. Παλαιότερα, η Εθνική Γυμναστική Ομοσπονδία ήταν η υπεύθυνη αρχή για όλα τα αθλήματα στη χώρα, συμπεριλαμβανομένης και της καλαθοσφαίρισης.  
Στις 18 Ιουνίου 1932 οχτώ χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η Ιταλία, συνυπέγραψαν την ιδρυτική πράξη της FIBA.
Το πρώτο χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε ποτέ η Ιταλία προήλθε μέσω της γυναικείας εθνικής ομάδας. Στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, που φιλοξενήθηκε στη Ρώμη το 1938, η διοργανώτρια Ιταλία αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια, το πρώτο και τελευταίο της μέχρι σήμερα χρυσό μετάλλιο. Στον ίδιο θεσμό έχει επίσης ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο, το 1995 και το 1974 αντίστοιχα. Η Ιταλία είναι, επίσης, η χώρα που έχει διοργανώσει περισσότερες φορές το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, συνολικά επτά στον αριθμό, με τελευταία φορά το 2007.
Η Ιταλία επίσης έχει συμμετάσχει 3 φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες και 5 φορές σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα χωρίς, ωστόσο, να καταφέρει να ανέλθει στο βάθρο.
Κιμαδόπιτα

Η κιμαδόπιτα είναι είδος πίτας από φύλο ζύμης με γέμιση κιμά. Είναι παραδοσιακή συνταγή της ελληνικής κουζίνας. Αποτελεί γρήγορο φαγητό για τους Έλληνες όπως και άλλα είδη πιτών. Συναντάται κυρίως σε αρτοποιεία και άλλα καταστήματα όπου παρασκευάζονται διάφορα αρτοποιήματα και άλλα προιόντα ζύμης.
Καρλ Χάινριχ Μπέκερ

Βιογραφία

Ο Μπέκερ γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1876 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας και καταγόταν από οικογένεια του Έσσεν, που είχε αναδείξει αρκετούς εμπόρους και επιστήμονες. Πατέρας του ήταν ο τραπεζίτης Καρλ Μπέκερ (1821–1897) και μητέρα του η Τζούλι Σέφερ (1839–1917), κόρη οικογένειας εμπόρων. 
Σπούδασε σε διάφορα πανεπιστήμια (Λωζάνη, Χαϊδελβέργη και Βερολίνο). Παράλληλα, έκανε σειρά ταξιδιών στις μεσογειακές χώρες (Ισπανία, Ελλάδα, Οθωμανική Αυτοκρατορία) και το Σουδάν. Αργότερα πραγματοποίησε σημαντική ακαδημαϊκή καριέρα, διδάσκοντας μεταξύ άλλων και στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1910 προέβη στην ίδρυση του περιοδικού Ισλάμ, του οποίου ανέλαβε και την αρχισυνταξία.
Την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αξιοποιήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Αργότερα ακολούθησε πολιτική καριέρα: πρώτα το 1921 και κατόπιν από το 1925 μέχρι το 1930 ήταν υπουργός πολιτισμού του ομοσπονδιακού κράτους της Πρωσίας. Από αυτή τη θέση πραγματοποίησε μια σειρά μεταρρυθμίσεων στον τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης, ενώ υπήρξε ο ιδρυτής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Διάδοχός του στον υπουργικό θώκο ήταν ο Άντολφ Γκρίμε.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ήρθε σε οξεία αντιπαράθεση με τον διακεκριμένο οριενταλιστή Καρλ Μπρόκελμαν, αλλά και με την αντιμουσουλμανική στάση που τηρούσαν οι Γερμανοί ιεραπόστολοι στις αποικίες του κράτους στην Αφρική. Παράλληλα αντιτίθετο στις θεωρίες του επιφανούς θεολόγου της εποχής του, Ερνστ Τρελτς. 
Ο ίδιος ήταν παραγωγικός συγγραφέας δημοσιεύοντας βιβλία, άρθρα, καθώς και εγκυκλοπαιδικά λήμματα και διακρίθηκε για τις μελέτες του στη σύγχρονη Μέση Ανατολή και το σύγχρονο Ισλάμ. Στα έργα του για την ιστορική πορεία του ισλάμ, υποστήριξε πως πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση και διάδοση της συγκεκριμένης θρησκείας στα πρώτα της βήματα, έπαιξαν οι κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες της περιόδου.
Απεβίωσε στο Βερολίνο, στις 10 Φεβρουαρίου του 1933.
Σικελική άμυνα

Γενικές ιδέες

Η κεντρική ιδέα είναι οτι ο Μαύρος προσπαθεί να ελέγξει το τετράγωνο δ4 και να αμφισβητίσει την κυριαρχία του Λευκού στο κέντρο της σκακιέρας.  Εκτός αυτού, σπρώχνοντας το "γ" πιόνι, ο Μαύρος δημιουργεί μια ασυμμετρία στο παιχνίδι και δημιουργεί δυνατότητες στην πλευρά της βασίλισσας του. Συνήθως αργότερα στην παρτίδα, ο Μαύρος παίρνει το πιόνι στο τετράγωνο δ4 (Ανοιχτή Σικελική Άμυνα) και έτσι αποκτά υπεροχή πιονιών στο κέντρο, καθώς έχει ανταλλάξει ενα περιφερειακό με ενα κεντρικό πιόνι.

Προέλευση

Οι πρώτες καταγραφές σχετικά με το άνοιγμα της Σικελικής Άμυνας βρίσκονται πίσω στα τέλη του 16ου αιώνα και έγιναν από τους Ιταλούς σκακιστές Τζούλιο Πολέριο και Τζιοακκίνο Γκρέκο.
Το 1813 ο Άγγλος δάσκαλος Jacob Henry Sarratt οριστικοποίησε την αγγλική ονομασία του ανοίγματος σε "Sicilian Defence" ("Σικελική 'Αμυνα"), αναφερόμενος σε παλιές παρτίδες οι οποίες χρησιμοποιούσαν την ονομασία "il gioco siciliano" ("το Σικελιανό παιχνίδι"). Το άνοιγμα αυτό ήταν σχετικά δημοφιλές κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα· το έπαιξαν πολύ οι Λουί-Τσάρλς Μαχέ ντε λα Μπουρντονέ (Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais), Αδόλφος Άντερσεν (Adolf Anderssen), Χάουαρντ Στόντον (Howard Staunton), Λουί Πόλσεν (Louis Paulsen) και Κάρλ Γένις (Carl Jaenisch). Αργότερα το άνοιγμα άρχισε να χάνει τη δημοτικότητά του, καθώς θεωρήθηκε ξεπερασμένο και ανερπαρκές ως άμυνα απέναντι στην κίνηση 1. ε4. Η Σικελική Άμυνα δεν παίχτηκε ούτε μια φορά, σε καμία από τις 75 παρτίδες στο τουρνουά της Αγ. Πετρούπολης του 1914.
Παρά τις αρνητικές κριτικές, κάποιοι κορυφαίοι παίχτες, όπως οι Εμάνουελ Λάσκερ, Φράνκ Μάρσαλ, Άρον Νίμζοβιτς και Μαξ Όυβε εξακολουθουσαν να παίζουν τη Σικελική Άμυνα. Αργότερα, στα μέσα του 20ου αιώνα, παίχτες όπως οι Ισαάκ Μπολεζλάβσκι, Αλεξάντερ Κότοφ και Μιγκέλ Νάιντορφ συνείσφεραν στη θεωρία και ακόμη αργότερα, μέσω και των προσπαθειών των παγκοσμίων πρωταθλητών Μπόμπι Φίσερ και Γκάρι Κασπάροφ το άνοιγμα ανέκτησε τη δημοτικότητα ως η πιο σταθερή άμυνα απέναντι στην κίνηση 1. ε4.
1477 Μπονσντορφία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Μπονσντορφίας εκτιμάται σε 28,10 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι XU (κατά Tholen), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0517 ± 0,005. Η Μπονσντορφία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 6 ως 10 ώρες.
Αϊτινές προεδρικές εκλογές (2015)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αϊτή στις 25 Οκτωβρίου 2015, παράλληλα με τις τοπικές εκλογές και τον δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών. Ο απερχόμενος πρόεδρος Μισέλ Μαρτελί δεν μπορούσε να συμμετάσχει με βάση το σύνταγμα της χώρας. Καθώς δεν υπήρξε κάποιος από τους υποψηφίους που να έχει την πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, χρειάστηκε και δεύτερος γύρος. Στις 22 Δεκεμβρίου 2015 η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή ανακοίνωσε την επ' αόριστο αναβολή του δευτέρου γύρου. Ωστόσο, την πρώτη ημέρα του 2016 ο πρόεδρος Μαρτελί ανακοίνωσε ότι ο δεύτερος γύρος θα διεξαγόταν στις 17 Ιανουαρίου, όμως στις 7 Ιανουαρίου ο πρόεδρος άλλαξε την ημερομηνία σε 24 Ιανουαρίου. Στις 20 Ιανουαρίου ο υποψήφιος Ζιντ Σελεστέν σε δήλωσή του χαρακτήρισε "προδότη του έθνους, οποιοδήποτε πρόσωπο πάρει μέρος στον δεύτερο γύρο της 24ης Ιανουαρίου". Εξαιτίας των επεισοδίων που σημειώθηκαν και της εκλογικής βίας στις 22 Ιανουαρίου αποφασίστηκε από την Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή η εκ νέου αναβολή του 2ου γύρου. Αντίθετα, ο πρόεδρος Μαρτελί επιβεβαίωσε σε ομιλία του στις 21 Ιανουαρίου ότι ο δεύτερος γύρος θα διεξαγόταν κανονικά.
Αργότερα η διεξαγωγή του δεύτερου γύρου ορίστηκε για τις 24 Απριλίου 2016, όμως αναβλήθηκαν τελικά επ' αόριστον, χωρίς να δοθεί ημερομηνία για τη διεξαγωγή δευτέρου γύρου. Τελικά εξελέγη από το Κοινοβούλιο μεταβατικός πρόεδρος ο Ζοσελέρμ Πριβέρ τον Φεβρουάριο του 2016 και εκείνος υπηρέτησε ως πρόεδρος μέχρι την ανάληψη του νικητή των εκλογών του Νοεμβρίου του 2016.

Πλαίσιο

Αρχικά είχαν κατέλθει στις εκλογές 70 υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων και 6 γυναικών. Δύο από τους υποψηφίους πήραν μέρος ως ανεξάρτητοι, οι Μάριο Αντρεζόλ και Ντιονί Μονεστίμ.  Η τελική λίστα περιελάμβανε 58 υποψηφίους και ανακοινώθηκε στις 12 Ιουνίου. Λίγο μετά αφαιρέθηκαν από τη λίστα άλλοι 2 υποψήφιοι και έτσι ο συνολικός τους αριθμός έφτασε τους 56 που κατήλθαν στις εκλογές.
Επαναστατικός ντεφαιτισμός

Ο επαναστατικός ντεφαιτισμός (αγγλ. "revolutionary defeatism", από την αγγλική λέξη defeat που σημαίνει ήττα) είναι η θεωρία που υποστηρίζει ότι σε περίπτωση που ένας πόλεμος που διεξάγεται είναι ιμπεριαλιστικός και από τα δύο μέρη, οι επαναστάτες και των δύο μερών θα πρέπει να προσπαθήσουν να μετατρέψουν τον εθνικό πόλεμο σε εμφύλιο, συναδελφωμένοι με τους στρατιώτες του «εχθρού» και ανατρέποντας τις αστικές κυβερνήσεις τους. Ο Λένιν δίδασκε πως το προλεταριάτο πρέπει να εύχεται τη στρατιωτική ήττα της δικής "του" κυβέρνησης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με την έννοια ότι αυτή η ήττα θα διευκόλυνε την εξέγερση για την ανατροπή της άρχουσας τάξης.
Kαθ' όλη τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και σ' ολόκληρο τον κόσμο οι μόνοι που αγωνίστηκαν κάτω από τις αρχές του επαναστατικού ντεφαιτισμού ήταν στην Ελλάδα η διεθνιστική ομάδα του Άγι Στίνα -στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Καστοριάδης, ο Ταμτάκος κι ο Βουρσούκης- καθώς και λίγοι Ιταλοί «μπορντιγκιστές» (από τον ηγέτη τους Μπορντίγκα), μερικές μικροομάδες αναρχικών και μεμονωμένα άτομα. Θεωρώντας ότι ο πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός και από την πλευρά του Άξονα και από την πλευρά των Συμμάχων στάθηκαν εχθρικά απέναντι στα κινήματα αντίστασης των κατεχόμενων χωρών από τους Γερμανούς. Ο Άγις Στίνας έγραψε ότι ο ελληνικός λαός "έπρεπε να αγκαλιάσει (στην Κατοχή) τους Γερμανούς φαντάρους", γιατί ήσαν προλετάριοι και να τους πάρει με το μέρος του, ενάντια στον Χίτλερ.
Καλύβια Φυλακτής Καρδίτσας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Τα Καλύβια Φυλακτής βρίσκονται δυτικά της τεχνητής Λίμνης Πλαστήρα σε απόσταση 10,5 χλμ. ΝΔ. από το Μορφοβούνι (έδρα του δήμου) και 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Θεωρείται συνοικισμός της γειτονικής και ορεινότερης υψομετρικά Φυλακτής που δημιουργήθηκε από τους κατοίκους της που καλλιεργούσαν τα χωράφια της περιοχής πριν την κατασκευή της τεχνητής λίμνης. Σε αυτήν υπήρχαν τα πρόχειρα καλύβια τους (μονόχωρες κατασκευές από καλάμια και λάσπη) για την αποθήκευση των αγροτικών προϊόντων και εργαλείων τους. Στα νότια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Μεγάλο Ποτάμι που το χωρίζει από τον οικισμό Καλύβια. Λόγω της τουριστικής ανάπτυξης των τελευταίων χρόνων διαθέτει τουριστικές υποδομές (ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενώνες, ξενοδοχείο). Αξιοθέατα θεωρούνται η διαδρομή από το εκκλησάκι Αϊ Γιάννη Φυλακτής μέχρι το βορινό τμήμα της γειτονικής Πεζούλας και οι χώροι αναψυχής και άθλησης στα βορειοανατολικά του χωριού, δίπλα στην λίμνη Πλαστήρα, όπου υπάρχουν πλαζ, αναψυκτήριο και ένα θερινό πέτρινο θεατράκι μέσα σε δάσος.

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φυλακτής που τότε ανήκε στο νομό Τρικκάλων. Το 1944 με το ΦΕΚ 82Α - 13/04/1944 υπάγεται στο νομό Καρδίτσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί τη Φυλακτή αποτελούν την τοπική κοινότητα Φυλακτής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεβρόπολης Αγράφων του δήμου Λίμνης Πλαστήρα και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 54 κατοίκους.
Μαρκία Οτασιλία Σεβήρα

Βιογραφία

Ήταν κόρη τού Οτακιλίου Σεβήρου ή Σεβηριανού, που υπηρέτησε ως Ρωμαίος κυβερνήτης της Μακεδονίας και της Μοισίας, ενώ η μητέρα της ήταν μέλος της Μαρκίας γενεάς ή σχετιζόταν με το γένος αυτό. Σύμφωνα με πηγές, ο αδελφός της Σεβηριανός υπηρέτησε ως Ρωμαίος κυβερνήτης της Κάτω Μοισίας το διάστημα 246-247.
Το 234 παντρεύτηκε τον Φίλιππο, που την εποχή αυτή μάλλον υπηρετούσε στην Πραιτωριανή Φρουρά υπό τον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Σεβήρο και απέκτησε τον Φίλιππο Β΄ το 238.
Τον Φεβρουάριο του 244 ο Αυτοκράτορας Γορδιανός Γ΄ απεβίωσε στη Μεσοποταμία· στις πηγές υπάρχει υποψία, ότι φονεύτηκε και υπάρχει μία πιθανότητα η Σεβήρα να εμπλεκόταν στη συνωμοσία. Ο άνδρας της Φίλιππος έγινε ο νέος Αυτοκράτορας και έδωσε στον προκάτοχό του μία κανονική κηδεία· η τέφρα του επέστρεψε στη Ρώμη για ταφή.
Ο Φίλιππος έδωσε στη Σεβήρα την τιμητική προσφώνηση της Αυγούστας και έκανε τον γιο του διάδοχο της πορφύρας. Η Σεβήρα και ο Φίλιππος γενικά θεωρούνται το πρώτο χριστιανικό αυτοκρατορικό ζεύγος, διότι κατά τη βασιλεία τους οι εκτελέσεις των Χριστιανών έπαψαν και το ζεύγος έγινε ανεκτικό προς τον Χριστιανισμό, ωστόσο οι πεποιθήσεις τους δεν έχουν αποδειχθεί. Για παράδειγμα, με την παρέμβασή της ο Άγ. Βαβύλας επίσκοπος της Αντιόχειας σώθηκε από την εκτέλεση. 
Το 249 τα στρατεύματα του Δούναβη ανακήρυξαν τον Δέκιο ως Αύγουστο. Στη μάχη κοντά στη Βερόνα ο Φίλιππος σκοτώθηκε και ο Δέκιος έγινε μόνος Αυτοκράτορας. Η Σεβήρα ήταν στη Ρώμη την εποχή αυτή και όταν τα νέα του άνδρα της έφθασαν, η Πραιτωριανή Φρουρά σκότωσε τον γιο της, ενώ ήταν ακόμη στην αγκαλιά της. Η Σεβήρα έζησε αργότερα στην αφάνεια.
Στα Ερυθρά γραπτά της Μάλτας V.118, που βρίσκονται στο Μουσείο της Βαλλέττα, αναφέρεται, ότι απέπλευσε για τον γενέθλιο τόπο του Φιλίππου, την Αλίγυα Σαμσάν.
Γεώργιος Τζηρίδης

Σπουδές και ιατρική

Γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1889 και φοίτησε αρχικά στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης και μετά στην Αθήνα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και άσκησε το λειτούργημά του (ειδικότητα χειρουργού-μαιευτήρα-γυναικολόγου) στη Βουλγαρία, όπου στρατεύτηκε αναγκαστικά.
Όταν πληροφορήθηκε την απόφαση του διαδόχου του βουλγαρικού θρόνου, Μπόρις, να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη, ο Τζηρίδης ειδοποίησε αμέσως τον συνεργάτη και συνάδελφό του Φίλιππο Νίκογλου και ο ελληνικός στρατός στράφηκε προς τη συμπρωτεύουσα, απελευθερώνοντάς την το 1912. Για την ενέργεια εκείνη,  ο Τζηρίδης συνελήφθη από τους Βουλγάρους και εγκλείστηκε σε φυλακή των Σκοπίων. Κατάφερε να δραπετεύσει το 1923 και έφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε ως γιατρός. Κατά την περίοδο της Κατοχής υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ερυθρού Σταυρού. Διατέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Επίσης ίδρυσε τη Θρακική Εστία και λίγο νωρίτερα την Ένωση Ανατολικής Ρωμυλίας.

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου στις εκλογές του 1933, ενώ πολιτεύτηκε για πρώτη φορά το 1928. Μεταπολεμικά εκλέχθηκε στη Βουλή το 1946 με το συνδυασμό της Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων) λαμβάνοντας 8.653 ψήφους.
Στις 14 Μαΐου 1946 διορίστηκε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Παρέμεινε υφυπουργός στην επόμενη κυβέρνηση του Τσαλδάρη, ως τον Ιανουάριο του 1947.
Επανεξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το  1952.

Τελευταία χρόνια

Ήταν παντρεμένος με τη Γαλάτεια Τζηρίδου και απέκτησαν μία κόρη, την Άννα, και μία εγγονή, τη Γαλάτεια.
Ο Γεώργιος Τζηρίδης απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το 1975 και κηδεύτηκε στις 24 Ιουνίου από τον ιερό ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Ζυλ Ζοζέφ Λεφέβρ

Βιογραφία

Ο Λεφέβρ γεννήθηκε στο Τουρνάν (Tournan-en-Brie) στις 14 Μαρτίου 1834. 
Το 1852 εισήλθε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και υπήρξε μαθητής του Λεόν Κονιέ (Leon Cogniet, 1794 – 1880). To 1861 κέρδισε το μεγάλου κύρους Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) με τον πίνακα «Ο θάνατος του Πρίαμου» (1861).
Ο Λεφέβρ ήταν έξοχος προσωπογράφος. Μεταξύ των ετών 1855 και 1898 εξέθεσε 72 πορτρέτα στο Σαλόν του Παρισιού. Το 1891 έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Ασχολήθηκε κυρίως με τα γυναικεία γυμνά, τα οποία φιλοτεχνούσε με εξιδανικευμένο ρεαλισμό και αισθησιακή προσέγγιση και με τα οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Πέθανε στο Παρίσι, στις 24 Φεβρουαρίου 1912.
Κομητεία Καρακάς

Ιστορία

Τον Δεκέμβριο του 2016, το γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στην κομητεία Μόγιου δέχτηκε επίθεση από δράστες οι οποίοι ήταν εξοπλισμένοι με μαχαίρια και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς, με αποτέλεσμα το θάνατο δύο κυβερνητικών υπαλλήλων και τριών δραστών.

Μεταφορές

Η περιοχή εξυπηρετείται από τον Κινεζικό Εθνικό Αυτοκινητόδρομο 315 και τον Σιδηρόδρομο Κασγκάρ-Χοτάν.
Μίρα

Το ιστορικό του

Δεν είναι σαφές αν η μεταβλητότητά του ήταν γνωστή στην αρχαία Ελλάδα και Κίνα, καθώς οι ενδείξεις είναι περιστασιακές. Οι πρώτες καταγεγραμμένες παρατηρήσεις της μεταβλητότητας του Μίρα έγιναν Ντάβιντ Φαμπρίτσιους, οι οποίες ξεκίνησαν τις 3 Αυγούστου 1596. Χρειαζόταν ένα αστέρα για να συγκρίνει τις θέσεις του πλανήτη Ερμή και διάλεξε ένα κοντινό αστέρα τρίτου μεγέθους. Παρατήρησε ότι ο αστέρας αύξησε τη φωτεινότητά του για ένα μήνα και μετά, τον Οκτώβριο εξασθένισε τόσο όσο ώστε δε μπορούσε να ανιχνευτεί με γυμνό μάτι. Ο Φαμπρίτσιους νόμιζε ότι ήταν κάποιος καινοφανής, αλλά τον ξαναείδε τις 16 Φεβρουαρίου 1609. Ο Johannes Phocylides Holwarda προσδιόρισε την περίοδο του αστέρα σε 11 μήνες και συχνά η ανακάλυψη της μεταβλητότητας του αστέρα πιστώνεται σε αυτόν.

Χαρακτηριστικά

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η περίοδος μεταβλητότητας του αστέρα είναι 332 μέρες. Ο Μίρα Α είναι ένας από τους καλύτερα μελετημένους αστέρες και ένας από τους πιο γνωστούς μεταβλητούς αστέρες τύπου Μίρα, οι οποίοι πήραν το όνομα του αστέρα. Η επιφάνεια του αστέρα, καθώς και όλων των άλλων αστέρων αυτής της κατηγορίας, ταλαντώνεται με τέτοιο τρόπο η φωτεινότητα του άστρου να μεταβάλλεται. Ο Μίρα Α έχει μάζα ίση με 1,18 ηλιακές μάζες. Η θερμοκρασία και η ακτίνα του μεταβάλλονται ανάλογα με το στάδιο του κύκλου του αστέρα. Οι τιμές αυτές είναι μεταξύ 2.900 και 3.200 Κ και 332 - 408 ηλιακές ακτίνες. Ο Μίρα είναι 8.400 με 9.360 φορές πιο φωτεινός από το Ήλιο. Ο Μίρα έχει ακανόνιστο σχήμα το οποίο μεταβάλλεται. 
Ο Μίρα Α έχει ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Αυτό είναι μια ουρά αερίων που απομακρύνονται από το άστρο μήκους 13 ετών φωτός περίπου. Η αιτία δημιουργίας αυτής της ουράς είναι η αλληλεπίδραση του αστρικού ανέμου του Μίρα με το διαστρικό ενδιάμεσο, μέσα στο οποίο ο Μίρα Α κινείται με μεγάλη ταχύτητα, περίπου 130 χλμ/δευτ. Ο αστρικός άνεμος του Μίρα σχηματίζει ένα κρουστικό κύμα συμπυκνωμένου αερίου και πλάσματος, το οποίο στη συνέχεια φεύγει προς τα πίσω και σχηματίζει την ουρά. Τόσο το κρουστικό κύμα όσο και η ουρά είναι ορατά στην υπεριώδη ακτινοβολία και παρατηρήθηκαν το διαστημικό τηλεσκόπιο GALEX.

Συνοδός αστέρας

Ο συνοδός αστέρας του Μίρα Α, ο Μίρα Β, είναι ένας λευκός νάνος, ο οποίος περιφέρεται σε απόσταση 70 ΑΜ γύρω από τον ερυθρό γίγαντα. Ολοκληρώνει μία περιφορά κάθε 400 χρόνια.
Ιταλική Ναυτική Ακαδημία

Η Ιταλική Ναυτική Ακαδημία (ιταλικά: Accademia Navale) είναι μια στρατιωτική σχολή στο Λιβόρνο, η οποία είναι υπεύθυνη για την τεχνική εκπαίδευση των αξιωματικών του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού.
Η Ναυτική Ακαδημία βρίσκεται στον πρώην χώρο του Νοσοκομείου του Αγίου Ιακώβου, που χτίστηκε τη δεκαετία του 1640 για την καραντίνα των πληρωμάτων, που έφθασαν από τη Μέση Ανατολή. Ένα δεύτερο νοσοκομείο, που ενσωματώθηκε στην Ακαδημία το 1913, είναι το κτίριο του πρώην Νοσοκομείου του Αγίου Λεοπόλδου, σχεδιασμένο από τον Ιγκνάτσιο Φάτσι.
Η Ακαδημία λειτουργεί από το 1881. Ένας από τους πρώτους δοκίμους που φοίτησαν στην Ακαδημία ήταν ο Μάνλιο Γκαριμπάλντι, μικρότερος γιος του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.
Το συγκρότημα της Ναυτικής Ακαδημίας καλύπτει περίπου 215.000 τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια, κοιτώνες, πισίνα, γυμναστήριο, βιβλιοθήκες, κινηματογράφους και αμφιθέατρα. Η Ακαδημία φιλοξενεί κάθε χρόνο περίπου 1.250 άτομα, δοκίμους και αξιωματικούς που παρακολουθούν μαθήματα.
Daihatsu

Η Daihatsu Motor Co., Ltd. (ダイハツ工業株式会社, Daihatsu Kōgyō Kabushiki-gaisha), γνωστή με το εμπορικό σήμα Daihatsu, είναι Ιαπωνική εταιρεία παραγωγής κινητήρων και αυτοκινήτων, γνωστή αργότερα για την κατηγορία μικρότερων μοντέλων και και οχημάτων εκτός δρόμου. Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στην Ικέντα του νομού Οσάκα. Η εταιρεία ανήκει εξολοκλήρου στην Toyota Motor Corporation από τον Αύγουστο του 2016.

Όνομα

Το όνομα "Daihatsu" είναι ένας συνδυασμός του πρώτου κάντζι για την Οσάνκα (大) και της πρώτης λέξης του κατασκευαστή αυτοκινήτων (発動機製造, hatsudōki seizō). Στον νέο συνδυασμό η ανάγνωση του "大" αλλάζει από "ō" σε "dai", δίνοντας το "dai hatsu".

Ιστορία

Η Daihatsu ιδρύθηκε το 1951 ως διάδοχος της Hatsudoki Seizo Co. Ltd, η οποία ιδρύθηκε το 1907, στο πλαίσιο της μεγάλης αναδιάρθρωσης της Hatsudoki. Ο σχηματισμός της Hatsudoki επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την σχολή του Τμήματος Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Οσάκα για την ανάπτυξη ενός κινητήρα με βενζίνη για μικρούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής. Από την αρχή της επιχείρησης έως το 1930, όταν εξετάστηκε και προτάθηκε ένα πρωτότυπο τρίκυκλο φορτηγό, η εστίαση της Hatsudoki ήταν σε μεγάλο βαθμό η παραγωγή ατμομηχανών για τους Ιαπωνικούς Εθνικούς Σιδηρόδρομους και περιελάμβανε σιδηροδρομικά βαγόνια μεταφοράς επιβατών. Στη συνέχεια, η εταιρεία επικεντρώθηκε σε μηχανές ντίζελ για τα τρένα, σε συνεργασία με τις Niigata Engineering και Shinko Engineering Co., Ltd. Πριν από την έναρξη της κατασκευής αυτοκινήτων, ο πρωταρχικός ανταγωνιστής της Hatsudoki στην Ιαπωνία ήταν η Yanmar.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η Daihatsu άρχισε να εξάγει την γκάμα της στην Ευρώπη, όπου δεν είχε σημαντική επιτυχία μέχρι και τη δεκαετία του 1980. Στην Ιαπωνία, πολλά από τα μοντέλα της Daihatsu είναι επίσης γνωστά ως κέι τζιντόσα (ή αυτοκίνητα κέι).
Daihatsu was an independent auto maker until Toyota became a major shareholder in 1967 as the Japanese government intended to open up the domestic market. According to Toyota, it was first approached by Sanwa Bank, banker of Daihatsu. In 1995, Toyota increased its shareholding in the Company from 16.8 percent to 33.4 percent by acquiring shares from other shareholders: banks and insurance companies. At the time, the Company was producing mini-vehicles and some small cars under contract for Toyota. Toyota, by owning more than a one-third stake, would be able to veto shareholder resolutions at the annual meeting. In 1998, Toyota increase its holding in the Company to 51.2 percent by purchasing shares from its major shareholders including financial institutions.
In January 2011, Daihatsu announced that it would pull out of Europe by 2013, citing the persistently strong yen, which makes it difficult for the company to make a profit from its export business. Following the financial crisis Daihatsu's sales in Europe plummeted, from 58,000 in 2007 to 12,000 in 2011. In August 2016, Daihatsu became a wholly owned subsidiary of Toyota Motor Corporation.
2619 Σκαλνάτε Πλέζο

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σκαλνάτε Πλέζο είναι άγνωστα.