Τόρρε ντελ Γκρέκο

Αρχαία και Μεσαιωνική περίοδος

Ιστορικά μέρος της Μεγάλης Ελλάδας, η περιοχή αποικίστηκε για πρώτη φορά από αρχαίους Έλληνες αποίκους. Στη ρωμαϊκή εποχή, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν πιθανώς προάστιο του Χερκουλανέουμ, που χαρακτηριζόταν από βίλες πατρικίων. Μετά την έκρηξητου ηφαιστείου Βεζούβιος, το 79 μ.Χ., η οποία κατέστρεψε την περιοχή απέμειναν δύο χωριά στην περιοχή, τα Σόρα και Καλάστρο. Ο βυζαντινός στρατηγός Βελισάριος μετέφερε τους κατοίκους τους στη Νάπολη το 535. Περί το 700 αναφέρεται η ονομασία Turris Octava (Λατινικά: Πύργος των Οκτώ πλευρών), πιθανώς αναφερόμενη σε παράκτιο πύργο-ρολόι. Η ομάδα ποδοσφαίρου του Τόρρε ντελ Γκρέκο ονομάζεται Turris Octava.
Το 880 η περιοχή αποικήθηκε από Σαρακηνούς, με την άδεια του επισκόπου Αθανασίου της Νάπολης. Το σημερινό του όνομα εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1015 σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από έναν Έλληνα ερημίτη που εγκαταστάθηκε στον πύργο, ή από την καλλιέργεια ενός συγκεκριμένου τύπου αμπέλου από την Ελλάδα.

Μεσαίωνας

Το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν μέρος των βασιλικών κτημάτων του Βασιλείου της Νάπολης, έως ότου ο βασιλιάς Αλφόνσο Ε' της Αραγονίας το παραχώρησε στην οικογένεια Καράφα.
Το 1631 το Τόρρε Ντελ Γκρέκο καταστράφηκε για δεύτερη φορά από την έκρηξη του Βεζούβιου. Οι πολίτες αγόρασαν πίσω τα δικαιώματά τους το 1699, μετά την καταβολή 106.000 δουκάτων στον οικοδεσπότη τους, τον μαρκήσιο του Μονφόρτ, και έκτοτε η πόλη άκμασε ως θαλάσσιο εμπορικό και αλιευτικό λιμάνι.
Το ιστορικό κέντρο του Τόρρε Ντελ Γκρέκο θάφτηκε κάτω από 10 μέτρων στρώμα λάβας το 1794.

19ος και 20ος αιώνας

Κατά την εποχή της γαλλικής κατοχής υπό τον στρατηγό του Ναπολέοντα, Ζοακίμ Μιρά, το Τόρρε Ντελ Γκρέκο, με 18.000 κατοίκους, ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην ενδοχώρα του Βασιλείου της Νάπολης, μετά τη Νάπολη και τη Φότζα.
Ξεκινώντας από τον 16ο αιώνα, πλούσιες οικογένειες ήρθαν στην πόλη και χτίστηκαν αριστοκρατικές περίτεχνες θερινές επαύλεις στις παρυφές της πόλης. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων από αυτές είναι το Παλάτσο Ματεράτσο, ανακαινισμένο από το 1970 για την στέγαση σχολής χορού, αλλά αργότερα εξαγοράστηκε από τους καταληψίες μετά από ένα σεισμό το 1980 ο οποίος κατέστρεψε τα σπίτια πολλών φτωχών κατοίκων. Κατά τον 19ο, και αρχές του 20ου αιώνα, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν δημοφιλές θέρετρο για τους πλούσιους Ιταλούς.
Στο απόγειό του, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν γνωστό για τις καφετέριες και τα εστιατόριά του, ιδιαίτερα το "Gran Cafe Palumbo", ένα μεγάλο αρ νουβό καφέ με εκτεταμένο υπαίθριο κιόσκι, που είναι γνωστό για το παγωτό του, τα γλυκά του, το φαγητό του και τον καφέ του. Ο διάσημος Ιταλός κωμικός Τοτό, ήταν μεταξύ εκείνων που έκαναν το Τόρρε ντελ Γκρέκο καλοκαιρινό τους ενδιαίτημα. Ο λόγος για τη δημοτικότητά του Τόρρε ντελ Γκρέκο ως πόλης θερέτρου ήταν οι όμορφες παραλίες του και το αγροτικό περιβάλλον των πλούσιων χωραφιών και αμπελιών, καθώς και η εγγύτητά του στον Βεζούβιο. Καθώς η πόλη  είναι η πλησιέστερη προς το ηφαίστειο, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν το κύριο σημείο εκκίνησης για τους τουρίστες που επιθυμούσαν να ανεβούν στο βουνό. Αυτό διευκολύνθηκε από ένα τελεφερίκ (Τελεφερίκ Βεζούβιου), η οποία μετέφερε τουρίστεςαπό την πόλη στον κρατήρα.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη πυρομαχικών από τον γερμανικό και ιταλικό στρατό, και ως εκ τούτου υπέστη σφοδρό βομβαρδισμό από τις συμμαχικές δυνάμεις.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

Μετά τον πόλεμο ο τουρισμός μειώθηκε γρήγορα, και με την αύξηση των αυτοκινήτων το τελεφερίκ έπεσε σε αχρηστία, αφαιρώντας έτσι έναν από τους κύριους λόγους για επίσκεψη στην πόλη. Επιπλέον, από το 1950 και μετά, η μαζική ανάπτυξη, η αστικοποίηση και η αύξηση του πληθυσμού αφαίρεσε από την πόλη την αγροτική της ατμόσφαιρα, συμβάλλοντας στην μετακίνηση των τουριστών στο Σορρέντο και την Ακτή Αμάλφι. Λίγοι θυμούνται τώρα τη χρυσή εποχή του Τόρρε ντελ Γκρέκο ως τουριστικού προορισμού. Παρ 'όλα αυτά, η τέχνη της κατεργασίας των κοραλλιών και τα κοσμήματα παραμένουν στυλοβάτες της οικονομίας της πόλης.

Κοραλλική τέχνη και κοσμήματα

Καταδύσεις για κοράλλια λάμβαναν χώρα στη Μεσόγειο Θάλασσα από τη ρωμαϊκή εποχή. Τον 15ο αιώνα, το Τόρρε ντελ Γκρέκο  έγινε γνωστό για τις καταδύσεις και την συγκομιδή κόκκινου κοραλλιού. Ωστόσο, τα πρώτα ανάγλυφα κοσμήματα παρήχθησαν τον 17ο αιώνα, και το 1815 χορηγήθηκε στην πόλη από τον βασιλιά της Νάπολης σύμβαση παραγωγής για περίοδο 10 ετών.
Σήμερα υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες επιχειρήσεις και πολλές χιλιάδες άτομα που απασχολούνται στην κατασκευή κοσμημάτων και διακοσμητικών από κοράλλια. Το κοράλλι τώρα εισάγεται κυρίως από την Ασία, δεδομένου ότι, όλο και περισσότερες περιοχές της Μεσογείου προστατεύονται από την αλιεία τους. Το σύνολο του κλάδου εκτιμάται ότι έχει κύκλο εργασιών της τάξης των 225.000.000 δολλαρίων.