google/wiki40b huggingface dataset:
Πάπρικα

Η πάπρικα (paprika) είναι μπαχαρικό το οποίο γίνεται από τους αποξηραμένους δι' αέρος καρπούς της οικογένειας της πιπεριάς τσίλι, του είδους Καψικόν το ετήσιον (Capsicum annuum). Αν και η πάπρικα, συχνά συνδέεται με την Ουγγρική κουζίνα, τα τσίλι από το οποίο γίνεται, είναι εγγενή στο Νέο Κόσμο και εισήχθησαν στον Παλαιό Κόσμο από την Αμερική. Καταγόμενο από το κεντρικό Μεξικό, μεταφέρθηκε κατά το 16ο αιώνα, στην Ισπανία. Το καρύκευμα, χρησιμοποιείται επίσης, για να προστεθεί χρώμα και γεύση, σε πολλούς τύπους πιάτων.
Τα φυτά φυτεύονται στην αρχή της άνοιξης, η δε συγκομιδή πραγματοποιείται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Οι καρποί ξηραίνονται και κονιορτοποιούνται για να παραχθεί η πάπρικα. Η γεύση της πάπρικας ποικίλλει από γλυκιά έως δριμεία. Η πάπρικα περιέχει σάκχαρο και σε σχέση με τα εσπεριδοειδή, είναι πλουσιότερη σε βιταμίνη C. Η καψαϊκίνη είναι υπεύθυνη για την καυτερή της γεύση, ενώ η ελαιορρητίνη χρησιμοποιείται ως χρωστική σε διάφορα τρόφιμα (μεταξύ αυτών και τα λουκάνικα).
Το εμπόριο της πάπρικας επεκτάθηκε από την Ιβηρία στην Αφρική και την Ασία και τελικά έφτασε στην Κεντρική Ευρώπη μέσω των Βαλκανίων, στη συνέχεια, κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία, γεγονός το οποίο εξηγεί την Ουγγρική καταγωγή, του σύγχρονου Αγγλικού όρου. Στα Ισπανικά, η πάπρικα είναι γνωστή, από τον 16ο αιώνα, ως pimentón, όταν κατέστη ένα τυπικό συστατικό της δυτικής περιοχής της Εξτρεμαδούρα. Παρά την παρουσία της στην Κεντρική Ευρώπη, από την αρχή των Οθωμανικών κατακτήσεων, αυτή δεν έγινε δημοφιλής στην Ουγγαρία, έως τα τέλη του 19ου αιώνα.
Η πάπρικα μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως καυτερή και οι αρωματικές τις ουσίες, επίσης διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά σχεδόν όλα τα φυτά που καλλιεργούνται, παράγουν την γλυκιά ποικιλία. Η γλυκιά πάπρικα ως επί το πλείστον αποτελείται από το περικάρπιο (pericarp), με απομακρυσμένους περισσότερους από τους μισούς σπόρους, ενώ η καυτερή πιπεριά περιέχει μερικούς σπόρους, πλακούντες, κάλυκες και μίσχους.

Ετυμολογία και ιστορία

Το φυτό που κάνει την Ουγγρική έκδοση του μπαχαρικού, είχε αναπτυχθεί από τους Τούρκους το 1529, στην Βούδα (τώρα τμήμα της πρωτεύουσας της Ουγγαρίας, Βουδαπέστη). Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της λέξης "πάπρικα" στα Αγγλικά, είναι από το 1896, αν και μια παλαιότερη αναφορά στην Τουρκική πάπρικα, είχε δημοσιευθεί το 1831. Η λέξη προέρχεται από την Ουγγρική λέξη paprika, υποκοριστικό της Σερβο-Κροατικής λέξης papar (που σημαίνει "πιπέρι"), η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το Λατινικό piper ή το σύγχρονο Ελληνικό "πιπέρι". Η λέξη paprika και οι παρόμοιες λέξεις peperke, piperke και paparka, χρησιμοποιούνται σε ποικίλες Σλαβικές γλώσσες των Βαλκανίων, για τις πιπεριές φούσκα.
Η λέξη "πάπρικα", εισήλθε σε μεγάλο αριθμό γλωσσών, σε πολλές περιπτώσεις πιθανόν μέσω των Γερμανικών. Οι Ευρωπαϊκές γλώσσες, χρησιμοποιούν μια παρόμοια λέξη, ενώ παραδείγματα από άλλες γλώσσες, περιλαμβάνουν την Ιαπωνική papurika.
Έως τη δεκαετία του 1920, η πάπρικα της Κεντρικής Ευρώπης ήταν καυτερή, ώσπου ένας καλλιεργητής από το Σέγκεντ, βρήκε ένα φυτό το οποίο παρήγαγε γλυκούς καρπούς και κατόπιν το μπόλιασε στα άλλα φυτά.
Λοθάριος Α΄

Εμφύλιος με τον πατέρα του

Με την άνοδο του πατέρα του στον θρόνο, του δόθηκε η διοίκηση της Βαυαρίας, ενώ το 817 ορίστηκε διάδοχος της ενωμένης αυτοκρατορίας: ο Πεπίνος της Ακουιτανίας, ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός και ο ξάδελφος του Βερνάρδος της Ιταλίας θα ήταν βασιλείς υποτελείς του. Αλλά μετά την δολοφονία του Βερνάρδου της Ιταλίας από τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή, του δόθηκε το Βασίλειο της Ιταλίας το 822. 
Παντρεύτηκε το 821 την Ερμενγάρδη του Τουρ, κόρη του Ούγου κόμη του Τουρ, η οποία πέθανε το 851. Στις 5 Απριλίου 823 στέφθηκε αυτοκράτορας στην Ρώμη από τον πάπα Πασχάλη Α’. Στην επιστροφή στην αυλή του πατέρα του, τον βλέπει να πείθεται από την θετή μητέρα του, Ιουδήθ, να δώσει εδάφη και στον δικό της γιο, Κάρολο, κάτι που τον εξόργισε, γιατί τα εδάφη τα στερούσε από τον ίδιο. Πίστεψε ότι τον έστειλε στην Ιταλία να τον απομονώσει γι' αυτό ξεσήκωσε τα αδέλφια του, Πεπίνο της Ακουιτανίας και Λουδοβίκο τον Γερμανικό, εναντίον του πατέρα τους. Η πρώτη εξέγερση το 830 απέτυχε και ο Λουδοβίκος ο ευσεβής έδωσε την Ιταλία στον αδελφό του Κάρολο. Τα τρία αδέλφια ανασυγκρότησαν τις δυνάμεις τους και κατάφεραν να νικήσουν και να εκθρονίσουν τον πατέρα τους το 833. Ο Λουδοβίκος ο ευσεβής συμφιλιώθηκε με τους γιους του το 834 ο Λοθάριος κράτησε την διοίκηση της Ιταλίας και τον αυτοκρατορικό τίτλο.

Εμφύλιος και ήττα από τα αδέλφια του

Το 840 ο Λουδοβίκος ο ευσεβής πέθανε και όρισε τον Λοθάριο διάδοχο της ενωμένης αυτοκρατορίας του, κάτι που έκανε τα μικρότερα αδέλφια του, Λουδοβίκο τον Γερμανικό και Κάρολο τον Φαλακρό, να αντιδράσουν, ξεκινώντας εμφύλιο πόλεμο με τον μεγάλο αδελφό τους. Ο Λοθάριος είχε σύμμαχο μόνο τον ανιψιό του, Πεπίνο Β’ της Ακουιτανίας, γιο του αποθανόντος αδελφού του, Πεπίνου, από τον οποίο ήθελε ο Κάρολος ο Φαλακρός να του αφαιρέσει το δουκάτο. Ο Λοθάριος με τον Πεπίνο ηττήθηκαν από τον Κάρολο και τον Λουδοβίκο στην μάχη του Φοντεναί στις 25 Ιουνίου 841. Με την συνθήκη του Βερντέν που ακολούθησε, το 843, κράτησε το Βασίλειο της Ιταλίας και τον αυτοκρατορικό τίτλο. 
Το 855, πάσχων από ανίατη ασθένεια μοίρασε το βασίλειο στους γιους του: στον μεγαλύτερο, Λουδοβίκο Β’, έδωσε την Ιταλία και τον αυτοκρατορικό τίτλο, στον Λοθάριο Β’ έδωσε την Λοθαριγγία και στον νεώτερο, Κάρολο, την Προβηγκία. Μπήκε σε μοναστήρι, όπου πέθανε 6 μέρες αργότερα στις 29 Σεπτεμβρίου 855.
Ελένη Φυρστ

Βιογραφία

Ήταν κόρη του θιασάρχη Διονυσίου Ταβουλάρη.

Προσωπική ζωή

Το 1894 παντρεύτηκε τον δραματικό ηθοποιό Εδμόνδο Φυρστ και τον ίδιο χρόνο ανέβηκε στη θεατρική σκηνή. Εργάσθηκε με τον σύζυγό της στο Βασιλικό Θέατρο σε όλο το διάστημα της πρώτης λειτουργίας του και στη συνέχεια με τον θίασο του συζύγου της μέχρι και το 1922, οπότε και αποσύρθηκε από τη σκηνή, μετά από 28 περίπου χρόνια θεατρικής καριέρας.

Διακρίσεις

Αντίθετα από το σύζυγό της η Ελένη Φυρστ διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς χαρακτηριστικούς τύπους που διέπλασε η ίδια, σπουδαία μιμήτρια των οποίων θεωρείται ότι υπήρξε αργότερα η Μαρίκα Νέζερ. Ειδικότερα η Ελένη Φυρστ διακρίθηκε στα έργα "Νύφη της Κούλουρης" του Ε. Παντόπουλου, "Ζιζάνιο", "Βιβλιοθηκάριος", "Πληκτικός κόσμος" κ.ά.
Τσαρλς Λάπγουορθ (δημοσιογράφος)

Πρώιμα χρόνια & σοσιαλισμός

Γεννήθηκε στο Στάφροντσιρ, και ήταν γιος ανθρακωρύχου. Το 1908 περιόδευσε με τον Γιουτζήν Ντεμπς μιλώντας για το Εργατικό Κίνημα και τον σοσιαλισμό στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1910, περιόδευσε στην Ιταλία με τη γυναίκα του, για να δει το εκεί σοσιαλιστικό κίνημα, καταλήγοντας να γράψει αργότερα το Tripoli and the Young Italy, μαζί με τη Χέλεν Ζίμερν.

Αρχές 1910 έως και 1930 – κινηματογράφος

Το 1912, επιστρέφει στη Μεγάλη Βρετανία, και αναλαμβάνει το πόστο του συντάκτη στην εφημερίδα Daily Herald. Όμως η σφοδρή κριτική που έγραψε για τον Φίλιπ Σνόουντεν, εξαγρίωσε τον εκδότη, Τζορτζ Λάνσμπουρι, ο οποίος τον αντικατέστησε το 1913. Κατόπιν εργάστηκε για λίγο καιρό, ως συντάκτης της Daily Mail, αλλά σύντομα ταξίδεψε ξανά για τις ΗΠΑ, όπου εκεί περιόδευσε με την οικογένειά του, με ένα Ford. 
Το 1918, πήρε συνέντευξη στον Τσάρλι Τσάπλιν, με τον οποίον συνεργάστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, συμβουλεύοντας τον στο σενάριο του έργου A Dog's Life (1918). Κατά την δεκαετία του 1920, εργάστηκε στην εφημερίδα Los Angeles Graphic, ενώ χρημάτισε και αντιπρόσωπος του Σαμ Γκόλντγουιν στο Λονδίνο.
Το 1925, εντάχθηκε στην επιτροπή της  Gainsborough Pictures, όπου κι έγραψε μερικά κείμενα ταινιών, όπως το The Sea Urchin, καθώς και την πρωτότυπη ιστορία της ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ, The Mountain Eagle. Εργάστηκε επίσης ως σύμβουλος παραγωγής της βραχύβιας εταιρείας Société Générale des Films, συμμετέχοντας στην παραγωγή της κλασσικής πλέον ταινίας, Τα πάθη της Ζαν Ντ’ Αρκ (1928).

1931 έως το θάνατό του

Το 1931, επέστρεψε στο Λος Άντζελες, ως συντάκτης του Film Quarterly. Μαζί με άλλα πρότζεκτ του, ήταν συνιδιοκτήτης της Rye Courier, μίας μικρής εφημερίδας, με έδρα της Νέα Υόρκη. Το 1942, κυκλοφόρησε την εφημερίδα Malibu Bugle, η οποία ήταν η πρώτη εφημερίδα της πόλης, αλλά κι αυτή βραχύβια. Απεβίωσε, στο Λος Άντζελες, το 1951, αφήνοντας πίσω του τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους.
Οικογένεια Κουμουνδούρου

Γενικές πληροοφορίες

Η καταγωγή της οικογένειας είναι από τη Μικρή Μαντίνεια του Σταυροπηγίου Μάνη. Την δεκαετία του 1760 ο Αθανάσιος Κουμουνδουράκης (Κουμουνδουρέας) συμμετείχε στις μεγάλες συγκρούσεις για την καπετανία μεταξύ των οικογενειών των Κουμουνδουράκηδων, των Τρουπάκηδων και των Κουτηφαραίων φτάνοντας να λεαηλατήσει το 1764 μαζί με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη την Καλαμάτα και καταφέρνοντας τελικά να διοριστεί καπετάνιος του Σταυροπηγίου. Στην θέση του στην καπετανία φαίνεται να τον διαδέχθηκε ο Παναγιώτης Κουμουνδουράκης, ο οποίος το 1798 κατάφερε να διοριστεί Μπέης Μάνης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1803, οπότε και φυλακίστηκε από τους Οθωμανούς.
Σημαντικότερο μέλος της οικογένειας ήταν ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής. Οι δύο γιοί του ασχολήθηκαν με την πολιτική εκλεγόμενοι πολλάκις βουλευτές ενώ η κόρη του, όλγα, παντρεύτηκε τον εφοπλιστή και πολιτικό Επαμεινώνδα Εμπειρίκο. Λόγω της έλλειψης αρρένων απογόνων από τους δύο γιους του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου ο Σπυρίδων Κουμουνδούρος υιοθέτησε τον γιό της αδερφής του Όλγας, Αλέξανδρο Εμπειρίκο - Κουμουνδούρο, ο οποίος πρόσθεσε στο «Εμπειρίκος» το «Κουμουνδούρος». Συνέχισε το πολιτικό κόμμα της οικογένειας εκλεγόμενος βουλευτής Καλαμάτης και διατελώντας υπουργός αλλά αποχώρησε σύντομα από την πολιτική τερματίζοντας έτσι την πολιτική παρουσία της οικογένειας Κουμουνδούρου στα πολιτικά πράγματα. Γιος του τελευταίου είναι ο εφοπλιστής Φίλλιπος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος. Επίσης εγγονός του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου είναι ο εφοπλιστής Επαμεινώνδας Γ. Εμπειρίκος ενώ ανιψιά του η Αικατερίνη Μυσιρλή, μητέρα του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή.
Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος ήταν κάτοχος μεγάλων εκτάσεων στην Αττική καθώς και του γνωστού αρχοντικόυ Κουμουνδούρου, μπροστά από το οποίο υπάρχει η σημερινή Πλατεία Κουμουνδούρου. Επίσης διατηρούσε μια εξοχική κατοικία στην Τροιζηνία, η οποία το 1928 πουλήθηκε, διατηρείται δε μέχρι σήμερα, καθώς και πύργο στον Πειραιά, από τον οποία και πήρε το όνομα η Νησίδα Κουμουνδούρου.
Μπενς

Γεωγραφία

Η Μπενς βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται κοντά στην Καλιμπισί και στην Χάμπστεντ. Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου που κοιτάει τη θάλασσα.

Δημογραφία

Η Μπενς, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η Μπενς έχει πληθυσμό 780 κατοίκων. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αγρότες, επειδή είναι κοντά σε χωράφια.

Άποψη

Η Μπενς βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου που κοιτάει τη θάλασσα. Συμπεριλαμβάνει το Σχολείο της Μπενς, τις εκκλησίες Μπαπτίστ και Σέβενθ-Ντέι Αντβέντιστ και διάφορα άλλα κτήρια.
Ρουθενιανά

Η ρουθενιανή γλώσσα ήταν πικοιλόμορφη γλωσσική ομάδα των ανατολικών σλαβικών ομιλούμενης στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και αργότερα στα ανατολικά σλαβικά εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Η γραπτή μορφή ονομάζεται επίσης «δικαστικά σλαβικά» από λιθουανούς γλωσσολόγους, ή δυτικορωσική γραπτή γλώσσα (ρωσικά: Западнорусский письменный язык).
Καταονία

Η Καταονία ήταν πεδινή χώρα της Μικράς Ασίας ανατολικά της Μελιτηνής, μεταξύ του Αντιταύρου όρους και του Αμανού όρους προς τη Συρία. Διαρρέεται από τους ποταμούς Σάρρο, Πύραμο και Καρμάλα. Πολύ αρχαιότερα Καταονία ονομαζόταν και η περί του όπους Ταύρου Καππαδοκία περιλαμβανομένης και της Μελιτηνής. Το όνομά της οφείλεται στους κατοίκους της τους Καταονείς. Κυριότερη πόλη ήταν τα Κόμανα.
Το 280 π.Χ. ο Μιθριδάτης Γ' ανέκτησε αυτή από το κράτος των Σελευκιδών και την ένωσε με τη μεγάλη Καππαδοκία της οποίας και απετέλεσε διοικητικά μία από τις 10 επαρχίες της. Επί ρωμαϊκής κατάκτησης ταυτίσθηκε με τη Μελιτηνή και επί Βυζαντινών χρόνων αποτέλεσε κατά μεγάλο μέρος το Θέμα Λυκανδού. Βραδύτερα τον Ι' αι. αφού κατακτήθηκε από τους Άραβες ονομάστηκε Σαρακηνή.
Σήμερα μεγάλο μέρος αυτής αποτελεί τη Διοίκηση του Καζάν υπαγόμενη στο νομό των Αδάνων. Μέχρι το 1922 κατοικείτο κατά το πλείστον από Έλληνες και Αρμένιους οι οποίοι το 1923 προσέφυγαν στη Συρία και Ελλάδα.
Εκκλησιαστικά η περιοχή υπαγόταν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και αποτελούσε τη Μητρόπολη της Ειρηνουπόλεως.
Σιεμόμυσλ

Βιογραφία

Αναφέρεται από τον Γάλλο τον Ανώνυμο στα Πεπραγμένα τού πριγκιπάτου της Πολωνίας (Gesta principum Polonorum) και ήταν γιος τού Λέστεκ δευτέρου παγανιστή δούκα των Πολωνών. Σύμφωνα με τα Πεπραγμένα και τους ιστορικούς ερευνητές, ο Σιεμόμυσλ άφησε τις περιοχές των Πόλανς, Γκόπλανς και Μαζόβιανς στον γιο του Μιέσκο Α΄, ο οποίος τις επέκτεινε κατά τη βασιλεία του. 
Κατά τον ιστορικό Χένρυκ Βοφμιάνσκι, ο Σιεμόμυσλ συνέβαλλε στην εξέγερση των Ουκρανών ενάντια στους Γερμανούς το 954. Υποθέτουμε, ότι βασίλευσε π. το 930 (μερικοί ιστορικοί πιστεύουν το 950). Ο Σιεμόμυσλ ένωσε τις χώρες των Πολάνιε, Γκοπλάνιε και Μαζοβσάνιε, αν και μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι αυτό το έκανε ο πατέρας του. Δεν γνωρίζουμε πού τάφηκε.
Γόνδολα

Ιστορία

Το όνομά της οφείλεται στην αρχαία ελληνική λέξη «κόνδυ» που σημαίνει ποτήρι. Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία αυτή που σήμερα λέγεται γόνδολα αποτελούσε ευρείας χρήσης σκάφος των κατοίκων στη Κωνσταντινούπολη, που τότε εκ του αρχαίου «κόνδυ» λεγόταν «κουντελάδα». Οι Βενετοί στη συνέχεια μετέφεραν τον τύπο αυτό στη πόλη τους και από κουντελάδα το ονόμασαν Κόντελα για να καταλήξει στο Γόνδολα (Gondola).
865 Τσουμπάιντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Τσουμπάιντα εκτιμάται σε 17,78 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,097. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Τσουμπάιντα γύρω από τον εαυτό της.
Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας

Το Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας (στα ισπανικά, Parlamento de Andalucía) είναι, μαζί με την Προεδρία της Κυβέρνησης (Presidencia de la Junta) και το Προεδρικό Συμβούλιο (Consejo de Gobierno) ένα από τα τρία όργανα που αποτελούν την Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας (Junta de Andalucía), την περιφερειακή κυβέρνηση της Αυτονομίας, στην Ισπανία. Το Κοινοβούλιο κατέχει την νομοθετική εξουσία για την περιφέρεια· αποτελείται από 109 βουλευτές που εκλέγονται βάσει άμεσης καθολικής ψηφοφορίας των πολιτών της Ανδαλουσίας (δηλ. των ισπανών υπηκόων που είναι εγγεγραμμένοι ως πολίτες κάποιου ανδαλουσιανού δήμου) κάθε τέσσερα χρόνια. Ιδρύθηκε το 1982, μετά την ψήφιση του Καθεστώτος Αυτονομίας της Ανδαλουσίας τον προηγούμενο χρόνο. Σήμερα φιλοξενείται στο Νοσοκομείο των Πέντε Πληγών, στη Σεβίλλη.
Γεώργιος Οστρογκόρσκι

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γεώργιος Οστρογκόρσκι γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1902. Αφού τέλειωσε το κλασικό γυμνάσιο στην Πετρούπολη το 1919 με την οικογένειά του εγκατέλειψε τη Ρωσία. Σπούδασε για λίγο ιστορία στην Πράγα και το 1921 φοιτά στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης: δάσκαλοί του οι Jaspers, Weber, Curtius, Salin. Το 1925 ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτορας των ιστορικών επιστημών στο ίδιο πανεπιστήμιο και στη συνέχεια φεύγει για το Παρίσι οπου παρακολουθεί μαθήματα των Diehl και Millet. Το θέμα της διδακτορικής του διατριβής, ήταν πάνω στη φορολόγηση της κοινοτικής γης στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά τον 10ο αιώνα. Δίδαξε ως υφηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου το διάστημα μεταξύ των ετών 1928 με 1933. Από το 1933 δίδαξε ως ο τακτικός καθηγητής της έδρας των Βυζαντινών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Εκεί το 1940, δημοσίευσε το γνωστότερο από τα έργα του, την Ιστορία του Βυζαντινού κράτους. Το 1948, ανέλαβε τη διεύθυνση του Βυζαντινολογικού Ινστιτούτου της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών. Kαι μετά την συνταξιοδότησή του δίδασκε στους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου. Δημοσίευσε πάνω από 200 μελέτες σε διάφορα περιοδικά βυζαντινολογίας. Για την προσφορά του τιμήθηκε από πολλές ακαδημίες και πανεπιστήμια της Ευρώπης. Υπήρξε ξένος εταίρος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στο Βελιγράδι το 1976.

Η ιστορία του βυζαντινού κράτους

Τη βυζαντινή ιστορία του τη συνέγραψε σε ηλικία 35 ετών και τη δημοσίευσε σε ηλικία 38 ετών. O W. Otto, διευθυντής της σειράς Handbuch der Alterumswissenshaft, του ανέθεσε να συγγράψει τη βυζαντινή ιστορία το 1935 κι εκείνος την είχε ετοιμάσει εντός δύο ετών. Το 1940 και το 1952 κυκλοφόρησαν οι δύο πρώτες εκδόσεις της στα γερμανικά και το 1956 οι πρώτες στα γαλλικά και στα αγγλικά, ενώ το 1959 στα σερβοκροάτικα, το 1961 στα σλοβένικα. Έχοντας γνωρίσει συνολικά δεκαπέντε εκδόσεις, χαρακτηρίστηκε ως έργο κλασικό στο είδος του και ως το πιο διαδεδομένο εγχειρίδιο βυζαντινής ιστορίας
Κρόνιος λόφος

Ιστορικά στοιχεία

Ο λόφος γεωλογικά σχηματίστηκε πριν χιλιάδες χρόνια στην Πλειστόκαινο γεωλογική περίοδο του καινοζωικού αιώνα πριν από περίπου 800.000 έως 1.600.000 χρόνια. Δημιουργήθηκε από ιζήματα ποταμών και δεν έχει συμπαγή  πετρώματα. Ήταν πλούσιος σε βλάστηση και δέντρα αλλά γνώρισε πολλές καταστροφές από πυρκαγιές, όπως κατά την επανάσταση του 1821 από τον Ιμπραήμ και τελευταία φορά στις φωτιές του 2007. Εξαιτίας των καταστροφών αυτών της βλάστησής του και της μετέπειτα διάβρωσής του, το ύψος του σήμερα είναι 113,9 μέτρα ενώ το 1880 ήταν 122,6 μέτρα.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία το όνομά του το έδωσε ο Ηρακλής προς τιμήν του θεού Κρόνου και στην κορυφή του οι ιερείς έκαναν θυσίες στον Κρόνο. Επίσης αναφέρονται στον λόφο λατρείες κι άλλων θεοτήτων ή νυμφών.
Ραμάτ Γκαν

Ιστορία

Τα πρώτα οικόπεδα αγοράστηκαν μεταξύ 1914-1918, ιδρύθηκε το 1921 ως κοινόχρηστος αγροτικός οικισμός. Μια σιωνιστική γεωργική αποικία που καλλιεργούσε σιτάρι, κριθάρι και καρπούζια. Το όνομα του οικισμού άλλαξε σε Ραμάτ Γκαν το 1923. Ο οικισμός συνέχισε να λειτουργεί ως μοχάβε (moshava) μέχρι το 1933, σε αυτό το διάστημα είχε 450 κατοίκους. Με τα χρόνια, η οικονομία μετατοπίστηκε από τη γεωργία στο εμπόριο και στη βιομηχανία. Μέχρι το 1946, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 12.000. Το 1950, η Ραμάτ Γκαν αναγνωρίστηκε ως πόλη. Το 1955, είχε πληθυσμό 55.000. Ο πρώτος δήμαρχος ήταν ο Avraham Krinitzi που παρέμεινε στην εξουσία για 43 χρόνια. Το 1961, η δημοτική περιοχή του Ραμάτ Γκαν επεκταθεί προς τα ανατολικά. Το 1968 έγινε διεθνές γνωστό για την μεγαλύτερη συναλλαγή διαμαντιών ανά τον κόσμο στο Israel Diamond Exchange.

Σήμερα

Ανά τέσσερα χρόνια στην πόλη διοργανώνονται οι αγώνες Μακάμπι. Στην πόλη προπονείται και εδρεύει και η Εθνική ποδοσφαίρου του Ισραήλ.
493 Γκριζέλντις

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γκριζέλντις εκτιμάται σε 46,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 105 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,062 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκριζέλντις γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Slovene Studies

Το Slovene Studies είναι ομότιμα αναθεωρημένο επιστημονικό περιοδικό που καλύπτει την έρευνα στους Σλοβένους ως εθνοτική ομάδα και τον σλοβενικό πολιτισμό. Δημοσιεύθηκε από την Εταιρεία Σλοβενικών Μελετών και ιδρύθηκε το 1973 ως Papers in Slovene Studies. Αρχικά εκδόθηκε από τον Σλοβένο γλωσσολόγο Ράντο Λέντσεκ. Το περιοδικό δημοσιεύεται με το σημερινό τίτλο από το 1979. Ο αρχισυντάκτης είναι ο Τίμοθι Πογκάτσαρ (Πανεπιστήμιο Μπόουλινγκ Γκριν Στέιτ). Το περιοδικό ασχολείται με διεθνείς πτυχές των μελετών που σχετίζονται με τους εθνοτικούς Σλοβένους και την σλοβενική γλώσσα και πολιτισμό.
Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου

Ιστορικό και πληροφορίες

Το μεγαλύτερο μέρος της τεχνητής λίμνης βρίσκεται στην κοινότητα Φοίνικας Πάφου, ενώ μικρά μέρη της βρίσκονται εντός των διοικητικών ορίων των κοινοτήτων Αναρίτα, Νικόκλεια και Μαντριά.
Το νερό που συγκεντρώνει η τεχνητή λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Ξερό.
Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε χωμάτινο φράγμα η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1982. Αποτελεί μέρος του Αρδευτικού Έργου Πάφου.
Η Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου υπερχείλισε έξι φορές από την ημέρα κατασκευής της έως σήμερα (1988, 1989, 29 Ιανουαρίου 2004, 26 Ιανουαρίου 2012, 2013, 5 Μαρτίου 2019).
Η Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: λαβράκι, κυπρίνος, κουνουπιέρης, κοκκινοφτέρα, βλίκα, τιλάπια, γατόψαρο, αστακός, ηλιόψαρο.
Κωνσταντίνος Βασάλος

Πρώτα Χρόνια

Γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε ενώ έχει καταγωγή από την Καρδίτσα. Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να ασχολείται πιο ενεργά με τον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα με το body building. Έναυσμα για την ενασχόλησή του με το συγκεκριμένο άθλημα ήταν η οικογένειά του καθώς ο πατέρας του, Γιάννης Βασάλος, και η αδερφή του ήταν πρωταθλητές στο body building. Παράλληλα με την ενασχόληση του ως επαγγελματίας αθλητής υπήρξε γυμναστής δουλεύοντας στο γυμναστήριο του πατέρα του.

Η συμμετοχή στο Survivor

Στις αρχές του 2017 δήλωσε συμμετοχή στον πέμπτο κύκλο του reality επιβίωσης Survivor που επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από 7 χρόνια. Τελικά ύστερα από διάφορα δοκιμαστικά επιλέχτηκε ως ένας από τους 13 συμμετέχοντες στην ομάδα των "Μαχητών". Για τα γυρίσματα του παιχνιδιού εγκαταστάθηκε στον Άγιο Δομίνικο για 6 περίπου μήνες φτάνοντας μέχρι την τελική τετράδα του διαγωνισμού. Στον προημιτελικό του κύκλου αυτού το τηλεοπτικό κοινό τον επέλεξε για την τελική τριάδα μαζί με τους Γιώργο Αγγελόπουλο και Μάριο-Πρίαμο Ιωαννίδη κατακτώντας την τρίτη θέση.

Τα πρώτα βήματα στην τηλεόραση

Μετά την μεγάλη αναγνωρισιμότητα που κέρδισε από το παιχνίδι αποφάσισε να ασχοληθεί με την τηλεπαρουσίαση. Τη σεζόν 2017-2018 υπήρξε συμπαρουσιαστής της Ντορέττας Παπαδημητρίου στην ψυχαγωγική εκπομπή "Εδώ" που μεταδόθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Ακολούθησε η εκπομπή "Εδώ Survivor" που αργότερα μετονομάστηκε σε "Survivor Panorama" από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούλιο του 2018 με κεντρική παρουσιάστρια και πάλι την Ντορέττα Παπαδημητρίου. 
Τη σεζόν 2018-2019 είναι συμπαρουσιαστής της Σίσσυς Χρηστίδου στην πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή "Έλα Χαμογέλα" που μεταδίδεται από το Open κάθε Σαββατοκύριακο. Την σεζον 2019-2020 θα συνεχισει να ειναι για 2 σεζον στην πρωινη παρεα του open
NGC 7836

Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Λιούις  Α. Σουίφτ (Λιούις Α. Σουίφτ) στις 20 Σεπτεμβρίου 1885.
Σκλαβοαρχοντία Θεσσαλονίκης

Η Σκλαβοαρχοντία Θεσσαλονίκης ήταν περιοχή, Σκλαβηνία. της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με αυτόνομη διοίκηση στο Θέμα Θεσσαλονίκης. Η Σκλαβηνία αποτελούνταν από μεικτά χωριά Σλάβων και ελλήνων που η πλειοψηφία ήταν οι Σλάβοι που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή της Μακεδονίας. Η αρχοντία περιελάμβανε ορεινή περιοχή της σημερινής Βέροιας και κατά εκτίμηση το σλαβικό φύλλο των Δρουγουβιτών που είχε μετακινηθεί εκεί από την περιοχή της Πελαγονίας.
Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος στο έργο του περί βασιλείου τάξεως, αναφέρει την Αρχοντία και δίνει την πληροφορία ότι οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ τον 9ο αιώνα. Στην συνέχεια αναφέρει ότι οι Σλάβοι αυτοί αποστάτησαν αλλά ο Μιχαήλ κατέπνιξε την εξέγερση.
Σε σφραγίδες με ονόματα διοικητών, αρχόντων, αναφέρονται οι διοικητές με χριστιανικά ονόματα, εκτιμάτε ότι ήταν είτε εκχριστιανισμένοι Σλάβοι ή Βυζαντινοί.
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018

Πρόγραμμα

Το πρόγραμμα αναμένεται να αναρτηθεί από την Οργανωτική Επιτροπή του Μπουένος Άιρες 2018.