google/wiki40b huggingface dataset:
Ουέστμινστερ

Ετυμολογία

Η ονομασία Ουέστμινστερ προέρχεται από την παλαιά ανεπίσημη ονομασία της μονής του αγίου Πέτρου (η οποία μετέπειτα εξελίχθηκε στο αββαείο του Ουέστμινστερ) δυτικά από το Σίτι του Λονδίνου, η οποία στην καθομιλουμένη της εποχής προσδιοριζόταν και ως Ουέστ Μίνστερ (Δυτική μονή, Δυτική / West και Μονή / Minster).
Ως όρος, πλέον το Ουέστμινστερ συχνά χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει το βρετανικό κοινοβούλιο ή την βρετανική κυβέρνηση.

Ιστορία

Η περιοχή αποτελεί την έδρα των κυβερνητικών οργανισμών της Αγγλίας ήδη από το 1200 κατά την περίοδο των Ανδεγαυών ηγεμόνων, και μετέπειτα της βρετανικής κυβέρνησης -ως Ηνωμένο Βασίλειο- από το 1707 και έπειτα. Η όλη ανάπτυξη και επέκταση της περιοχής έγινε με επίκεντρο το παλαιό παλάτι του Ουέστμινστερ και το αββαείο. Καθώς η πρόσβαση στο αββαείο απαγορευόταν στους υπηρέτες του παλατιού, κτίστηκε η γειτονική εκκλησία της Σαιντ Μάργκαρετς για τις λατρευτικές τους ανάγκες.
Με τις θρησκευτικές αναδιατάξεις του Ερρίκου Η´ στις αρχές του 16ου αιώνα, το έως τότε καθολικό αββαείο μετατράπηκε σε αγγλικανικό καθεδρικό ναό, και ως συνέπεια η περιοχή του Ουέστμινστερ απέκτησε την ιδιότητα πόλης. Αυτό διήρκεσε για την περίοδο μεταξύ 1539 με 1556, με τον καθεδρικό να μετατρέπεται σε αββαείο και πάλι, ωστόσο η ιδιότητα της πόλης παρέμεινε στην περιοχή, ενώ οι πρώτοι γνωστοί βουλευτές οι οποίοι αντιπροσώπευαν την περιοχή εκλεχθήκαν το 1545 στο αγγλικό κοινοβούλιο.
Ο ιστορικός πυρήνας του Ουέστμινστερ είναι η πρώην νήσος Θόρνεϋ η οποία δεν υφίσταται πλέον και επί της οποίας κατασκευάστηκε το αββαείο του Ουέστμινστερ. Το αββαείο εξελίχθηκε στην παραδοσιακή τοποθεσία για τις τελετές στέψεως των Άγγλων βασιλέων και βασιλισσών από το 1066 και έπειτα. Από περίπου το 1200, το παλάτι του Ουέστμινστερ δίπλα από την μονή έγινε η κύρια βασιλική κατοικία, παράλληλα με την εγκατάσταση του βασιλικού θησαυροφυλακίου και οικονομικών εγγράφων από την προηγούμενη τοποθεσία τους στο Ουίντσεστερ. Στα τέλη του 13ου αιώνα το παλάτι άρχισε να φιλοξενεί το κοινοβούλιο και τις δικαστικές αρχές. Έτσι ιστορικά, το γειτονικό και μεγαλύτερο σε μέγεθος την εποχή εκείνη Σίτι του Λονδίνου εξελίχθηκε σε οικονομικό κέντρο, ενώ το Ουέστμινστερ σε πολιτικό.
Αργότερα η βασιλική έδρα μετακινήθηκε στο παλάτι Σαιντ Τζέιμσις και το παλάτι του Ουάιτχωλ τα οποία βρισκόταν σε κοντινή απόσταση στα βορειοανατολικά, και κατόπιν στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ ως κύρια κατοικία, ενώ οι δικαστικές αρχές απέκτησαν το δικό τους κτήριο στην κοντινή τοποθεσία του Στραντ το 1882.
Αδαμάντιος Αδαμαντίου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην «École normale supérieure» στο Παρίσι. Διετέλεσε καθηγητής της Ιστορίας της Βυζαντινής και αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και Σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Ήταν πρώτος έφορος των αρχαιοτήτων του χριστιανισμού και του μεσαιωνικού Ελληνισμού και διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου. Εργάστηκε στα Μετέωρα, Μυστρά, Δαφνί και Σπάρτη.
Απεβίωσε έπειτα από μακρά και επώδυνη ασθένεια το 1937.

Συγγράμματα

Ανάμεσα στα συγγράμματά του είναι και μια σπουδή περί των «Χρονικών του Μωρέα» καθώς και μια πραγματεία περί της «Αγνείας πείρας της Θεοτόκου».
Μητροπολίτης Γερμανίας Ιάκωβος Τζαναβάρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1920 στο χωριό Αντιά Καρύστου Ευβοίας. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1942. Στις 29 Ιουνίου 1941 χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Χαλκηδόνος και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Μάξιμο, στη Μητρόπολη του οποίου και υπηρέτησε. Το 1946 προσελήφθη ως Κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στις 21 Οκτωβρίου 1947 προήχθη σε Υπογραμματέα και στις 14 Δεκεμβρίου 1950 σε Αρχιγραμματέα της. Την ημέρα των Χριστουγέννων του 1950 χειροτονήθηκε πρεσβύτερο στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και την ίδια ημέρα έλαβε και το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.
Στις 5 Αυγούστου του 1954 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 8 Αυγούστου 1954 στον Πατριαρχικό Ναό από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Το 1964 οι τουρκικές αρχές τον απέλασαν από την Κωνσταντινούπολη ως ανεπιθύμητο και μετέβη στη Βοστώνη.

Μητροπολίτη Γερμανίας

Στις 12 Αυγούστου 1969 η Ιερά και Αγία Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε Μητροπολίτη Γερμανίας.
Επί των ημερών του δημιουργήθηκαν νέες ενορίες και στελεχώθηκε η μητρόπολη με ιερείς. Περιόδευε σε όλη τη χώρα προς βοήθεια και ενίσχυση των Ελλήνων μεταναστών. Ακόμη ξεκίνησε τις διαδικασίες για την νομική αναγνώριση της Μητροπόλεως Γερμανίας από το Γερμανικό κράτος αλλά και τις πρώτες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής στη Γερμανία, όραμα που δεν πρόλαβε να υλοποιήσει λόγω του πρόωρου θανάτου του.
Εμφορούμενος από δημοκρατικά ιδεώδη αρνούνταν να τελεί ετήσια δοξολογία για τη χούντα με συνέπεια να δημιουργήσει πολλούς εχθρούς από το  δικτατορικό καθεστώς των Αθηνών. Στις 3 Δεκεμβρίου 1971 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που η κοινή γνώμη των Ελλήνων της Γερμανίας το συνδέει με αντίδραση της χούντας για τη δημοκρατική του δράση. Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στη Βόννη στις 7 Δεκεμβρίου 1971. Η υποδοχή της σορού στην Ελλάδα έγινε με ελλιπή παρουσία των τότε δικτατορικών αρχών λόγω της πρότερης δράσης του Ιακώβου και ενταφιάστηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κάρυστο.
Βαχάν Παπαζιάν

Βιογραφία

Ο Βαχάν Παπαζιάν γεννήθηκε στο Ταμπρίζ, το 1876, από Αρμένιους γονείς, καταγόμενους από το Βαν.
Κατέστη ως ένας εκ των ηγετών της αρμενικής κοινότητας της περιοχής του Βαν το 1903, ενώ, στη συνέχεια, εξελέγη ως μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Γενικής Συνελεύσεως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1908, ως βουλευτής του Βιλαετιού του Βαν, αξίωμα το οποίο και διατήρησε έως το 1915.
Πέτυχε να γλιτώσει της Γενοκτονίας των Αρμενίων, διαφεύγοντας μέσω του Καυκάσου.
Από το 1942 έως το 1945, διετέλεσε μέλος του Αρμενικού Εθνικού Συμβουλίου, το οποίο έδρευε στο Βερολίνο, χαίροντας της υποστήριξης του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ.
Το 1947, εγκαταστάθηκε στη Βηρυτό. Κατά τη διάρκεια των κοινοβουλευτικών εκλογών του 1951, ορίστηκε από την Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία ως υποψήφιος για την έδρα των Αρμενίων Ορθόδοξων της εκλογικής περιφέρειας του Μετν, εντός φιλοκυβερνητικής συνταγματικής λίστας. Συνολικά, έλαβε 10.186 ψήφους (επί συνόλου 22.904 ψήφων), ηττώμενος απέναντι στον Ντικράν Τοσμπάχ.
Απεβίωσε στη Βηρυτό, το 1973.
Token ring

To token ring - δακτύλιος με κουπόνι ή δακτύλιος με σκυτάλη είναι ένας τύπος τοπικού δικτύου υπολογιστών. Αναπτύχτηκε αρχικά από την ΙΒΜ και παραμένει η κύρια τοπολογία τοπικού δικτύου που χρησιμοποιεί η IBM. Το πρότυπο IEEE 802.5 είναι σχεδόν ταυτόσημο με το token ring. Στην πράξη υλοποιείται από ενα σύνολο υπολογιστών με συνδέσεις από σημείο σε σημείο. Μειονέκτημα του είναι ότι αν υπάρξει διακοπή στο καλώδιο τότε ο δακτύλιος πεθαίνει , αλλά αυτο το πρόβλημα λύνεται με την χρήση κέντρου καλωδίωσης.
Γλώσσα Σαουίγια

Η Σαουίγια, ή Βερβερικά Σαουίγια, επίσης γράφεται Σαουία (μητρική μορφή: Tacawit [θaʃawiθ]), είναι Ζενατική Βερβερική γλώσσα που ομιλείται στην Αλγερία από τους Σαουίγια. Ομιλείται κυρίως στα Όρη Αουρές στην ανατολική Αλγερία και τις γύρω περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των Μπάτνα, Χεντσέλα, Σετίφ, Ουμ Ελ Μπουάγκι, Σουκ Αχράς, Τέμπεσα και το βόρειο τμήμα της Μπίσκρα.

Γλώσσα

Οι Σαουίγια αποκαλούν τη γλώσσα τους με το όνομα Tacawit (Θασαουίθ) ([θʃawiθ] ή [[hʃawɪθ]]), η οποία είναι επίσης γνωστή ως Νουμιδικά Βερβερικά. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό ομιλητών κυμαίνονται από 1.4 έως 3 εκατομμύρια ομιλητές.
Η γαλλική ορθογραφία Chaouïa είναι συνηθισμένη, λόγω της επιρροής της γαλλικής συμβάσεις σχετικά με την Αλγερία. Άλλες ορθογραφίες είναι οι Σαουί, Σαουία, Τατσαουίτ, Θασαουίθ και Θσεουίθ. Στα Σαουίγια, το αρχικό [/t/] – προφέρεται θ σε αυτό το φωνητικό περιβάλλον. Συχνά μετατρέπεται σε [/h/], και έτσι το όνομα της γλώσσας στα Σαουίγια ακούγεται συχνά ως Χασαουίθ.
Μέχρι πρόσφατα ήταν άγραφη γλώσσα και η διδασκαλία της στο σχολείο ήταν σπάνια. Καθώς οι Σαουίγια ήταν κυρίως αγροτικοί και απομονωμένοι, κάνουν συχνές εναλλαγές κώδικα στα Αλγερινά Αραβικά, τα γαλλικά ή ακόμη και τα αγγλικά για να συζητήσουν μη-παραδοσιακά τεχνολογικά και κοινωνιολογικά θέματα.
Πρόσφατα, οι γλώσσες Σαουίγια και Καμπίλε έχουν αρχίσει να αποκτούν κάποιο πολιτιστικό κύρος και παρουσία στα μέσα ενημέρωσης χάρη στα βερβερικά πολιτιστικά και πολιτικά κινήματα στην Αλγερία και την εισαγωγή της Βερβερικής γλώσσας σε ορισμένα δημόσια σχολεία.
Εκτελεστικό απόσπασμα

Πηγή

• Εκτελεστικό Απόσπασμα – Εκτέλεση δια τουφεκισμού και κανόνες που αφορούν το εκτελεστικό απόσπασμα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1990

Το 76ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1990 διεξήχθη στο Εθνικό Στάδιο Τρικάλων μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1990.

Λεπτομέρειες

Το πρωτάθλημα μαραθωνίου επανήλθε στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο έπειτα από δέκα χρόνια και διεξήχθη παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη", στις 21 Οκτωβρίου. Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα δεκάθλου και βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε σχετικά εύκολα ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αφήνοντας δεύτερο με διαφορά 22,5β. τον Πανελλήνιο Γ.Σ.
Ιμπάρ

Άνω ροή

Ο Ιμπάρ πηγάζει από έξι πηγές στο όρος Χάιλα στο ανατολικό Μαυροβούνιο. Ρέει γενικά προς τα βορειοανατολικά, περνώντας από το Iμπαρατς, το Ρόζαγιε, το Ραντέτινα και το Μπατς και μετά εισέρχεται στη Σερβία. Περνώντας από το νοτιότερο τμήμα της Επαρχίας Ράσκα, περνά μέσα από πολλά μικρά χωριά, αλλά αυτή είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές της Σερβίας. Σε ολόκληρη αυτή την περιοχή ο ποταμός δεν έχει σημαντικούς παραποτάμους, αλλά πολλά μικρά ρέματα καταλήγουν σε αυτόν από τα γύρω βουνά. Επίσης, σε αυτό το τμήμα, αποτελεί ενός από τους δύο κύριους δρόμους που συνδέουν τη Σερβία και το Μαυροβούνιο (Ibarska magistrala). Σε ένα σημείο κοντά στο χωριό Βιτκόβιτσι στρέφεται νότια και εισέρχεται στο Κοσσυφοπέδιο.

Μέση ροή

Συνεχίζοντας προς τα νότια, ο ποταμός περνάει από το Γκαζίβοντε, το Ζούμπιν Πότοκ, το Ούλιαρε, το Ζούπτσε και το Σίπολιε, φτάνοντας στην πόλη Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα. Εκεί κάνει μια απότομη στροφή προς τα βόρεια, διαρρέοντυας το Ζβέτσαν, τη Σλάτινα, τη Σοτσάνιτσα, το Λεπόσαβιτς, το Ντρεν και το Λέσακ, εισερχόμενος στην Κεντρική Σερβία στο χωριό Ντόνιε Γιάρινιε.
Στο Γκαζίβοντε υπάρχει φράγμα δημιουργώντας την ομώνυμη τεχνητή λίμνη (έκταση 11,9 km2, υψόμετρο 693 m , βάθος 105 m ). Το νερό από τη λίμνη χρησιμοποιείται για βιομηχανικές και εξορυκτικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα / Tρέπτσα. Κατάντη του Γκαζίβοντε δημιουργείται ένας άλλος ταμιευτήρας, η λίμνη Πριντβόριτσε. Οι λίμνες αυτές επιτρέπουν την άρδευση μιας έκτασης 300 km2 και αποτελούν μέρος του σχεδίου, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ενός τεράστιου Υδροσυστήματος Iμπάρ-Λέπενατς, που επρόκειτο να διευθετήσει την υδάτινη διαδρομή Iμπάρ-Σίτνιτσα-Λέπενατς (περιλαμβανομένης οικολογικής προστασίας, άρδευσης και παραγωγής ενέργειας).
Στην Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα ο ποταμός εισέρχεται σε μια περιοχή πλούσια σε ορυκτά και μεταλλεύματα στη δυτική πλευρά του βουνού Κοπαόνικ, που την ακολουθεί για τα επόμενα 100 χιλιόμετρα περίπου. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα πλούσια σε μόλυβδο, ψευδάργυρο και άργυρο (ορυχεία Στάρι Τργκ, Tρέπτσα και Λεπόσαβιτς).
Ακριβώς στην κορυφή της καμπής ο Ιμπάρ δέχεται τον μακρύτερο (δεξιά) παραπόταμο του, το Σίτνιτσα.

Προγραμματισμένη ανάπτυξη

Η Σερβία σχεδίαζε να κατασκευάσει δέκα υδροηλεκτρικά φράγματα στον ποταμό Iμπάρ.
Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Διακυβέρνηση

Πρόεδρος της Ομοσπονδίας τελεί από τις 9 Φεβρουαρίου 2015 ο Μαρίνκο Τσαβάρα και πρωθυπουργός είναι από την 1η Απριλίου 2015 ο Φαντίλ Νοβάλιτς.
Doom (σειρά)

Κοινά στοιχεία

Τα βιντεοπαιχνίδια Doom αποτελούνται από παιχνίδια βολών πρώτου προσώπου όπου ο παίκτης χειρίζεται έναν ανώνυμο πεζοναύτη γνωστός και ως Doomguy. Ο παίκτης πρέπει να πολεμήσει τις δυνάμεις της κόλασης που αποτελούνται από δαίμονες και νεκρούς. Στο Doom II: Hell on Earth, ο παίκτης για άλλη μια φορά αναλαμβάνει το ρόλο του ανώνυμου θαλάσσιου χώρου. Μετά την επιστροφή από την κόλαση, ο παίκτης διαπιστώνει ότι οι δαίμονες έχουν επίσης εισβάλει στη Γη όπου έχουν σκοτώσει δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Υποδοχή

Το Next Generation το 1996 κατέταξε τη σειρά ως το 19ο κορυφαίο παιχνίδι όλων των εποχών, γιατί "παρά τους εκατοντάδες τίτλους copycat, κανένα δεν κατάφερε ποτέ να ισοσταθμίσει το πρωτότυπο, παλλόμενο κλασικό της id."
Ο πρωταγωνιστής της σειράς, ένας πεζοναύτης, δέχτηκε θετική υποδοχή. Το GameDaily το 2009 τον περιλάμβανε στον κατάλογο των "δέκα ηρώων παιχνιδιών που αποτυγχάνουν σε απλά πράγματα", για την ανικανότητά του να κοιτάζει πάνω και κάτω στην αρχική σειρά. Η UGO Networks τον κατέταξε τέταρτο στον κατάλογο των καλύτερων σιωπηλών πρωταγωνιστών του 2012 στα βιντεοπαιχνίδια, σημειώνοντας το θάρρος του να συνεχίσει στη σιωπή ακόμα και όταν αντιμετωπίζει τον στρατό της κόλασης. Το περιοδικό Complex κατέταξε τον Doomguy ως τον 16ο στον κατάλογο των μεγαλύτερων στρατιωτών στα βιντεοπαιχνίδια καθώς είναι "ο αρχικός πεζοναύτης στα βιντεοπαιχνίδια" και "ένας από τους κλασικούς ήσυχους πρωταγωνιστές".
Νατάσα Χατζιδάκι

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1946 στο Ρέθυμνο και το 1964 μετακόμισε στην Αθήνα. Εκεί σπούδασε δημοσιογραφία. Την περίοδο της Δικτατορίας μετακόμισε στο Λονδίνο και σπούδασε αγγλική λογοτεχνία. Έμεινε εκεί για πέντε χρόνια μαζί με τον σύζυγό της Μιχάλη Μήτρα και συνεργάστηκε με το BBC. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά Πρόσωπα, Σήμα και Ρεύματα, ενώ παρουσίαζε εκπομπές λόγου στο Πρώτο και στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και την ΕΤ1. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων. Στο τέλος της ζωής της ταλαιπωρούνταν από προβλήματα υγείας και απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 2017 στην Αθήνα, ενώ τάφηκε στο Ρέθυμνο.

Συγγραφικό έργο

Η Νατάσα Χατζιδάκι εξέδωσε πέντε αυτόνομες ποιητικές συλλογές και μια συγκεντρωτική καθώς και τρια πεζογραφικά έργα. Μερικά από τα ποιήματα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά και τα γαλλικά. Ακόμη, έχει παρουσιάσει οπτικά ποιήματα σε ομαδικές εκθέσεις, ενώ συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ ποίησης σε ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία).
Ανήκε στην Γενιά του '70 και το έργο της επηρεάστηκε από τους ποιητές Βασίλη Στεριάδη, Λευτέρη Πούλιο και Γιάννη Πατίλη.
Εθνόσημο των Μπαχαμών

Το εθνόσημο των νησιών Μπαχάμες περιέχει έναν θυρεό με τα εθνικά σύμβολα της χώρας, τον οποίο βαστούν έναν τετράπτουρο (είδος ψαριού) και ένα πουλί φλαμίνγκο.
Στην κορυφή του θυρεού βρίσκεται ένα κοχύλι που συμβολίζει τη θαλασσινή ζωή. Αυτό ακουμπάει σε μια περικεφαλαία. Κάτω από αυτήν βρίσκεται ο κύριος θυρεός, με σπουδαιότερο σύμβολο ένα πλοίο (φαίνεται να συμβολίζει το πλοίο Σάντα Μαρία του Κολόμβου). Το πλοίο πλέει κάτω από τον ήλιο.
Τα ζώα που στηρίζουν το θυρεό είναι τα εθνικά ζώα της νησιωτικής χώρας και στο κάτω μέρος βρίσκεται το εθνικό ρητό του κράτους. Η γεωγραφία των νησιών υποδηλώνεται από τα ζώα και το πού βρίσκονται στο έμβλημα: το φλαμίνγκο σε γήινο έδαφος και το ψάρι στη θάλασσα.
Τα ζωηρά χρώματα δείχνουν την ελπίδα για ένα λαμπρό μέλλον για τα νησιά. Λέγεται επίσης ότι το εθνόσημο έχει έντονα χρώματα για να ελκύει την προσοχή των τουριστών.
4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες

Πλοκή

Βρισκόμαστε στη Ρουμανία επί εποχής Τσαουσέσκου. Η Οτίλια και η Γκαμπίτα είναι φοιτήτριες και φίλες. Όταν προκύπτει στην Γκαμπίτα ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πανικοβάλλεται, καθώς οι εκτρώσεις απαγορεύονται από το καθεστώς. Έτσι, η Γκαμπίτα ζητά τη βοήθεια της Οτίλια.
Για να κάνει την έκτρωση, απευθύνονται στον κ. Μπέμπε, που τις κάνει παράνομα, και κλείνουν οι τρεις τους ραντεβού σε ένα ξενοδοχείο. Οι κοπέλες λένε στον Μπέμπε πως η Γκαμπίτα είναι τριών μηνών, κάτι που στη συνέχεια, ανακαλύπτει πως δεν είναι αλήθεια. Για τον λόγο αυτό, τους ζητά περισσότερα χρήματα, αλλά αυτές δεν τα διαθέτουν, και κάνουν σεξ μαζί του για να τον ξεπληρώσουν.
Εν τέλει η έκτρωση γίνεται, ο Μπέμπε φεύγει και οι δύο κοπέλες γευματίζουν στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και συμφωνούν να μην πουν σε κανέναν ποτέ για αυτό το γεγονός.

Βραβεία/Διακρίσεις

Η ταινία κέρδισε πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών ο Χρυσός Φοίνικας και το βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2015-16

Δομή

Υπάρχουν δεκαοκτώ σύλλογοι που αγωνίζονται στην Football League, σε μία σειρά αγώνων εντός και εκτός έδρας. Στο τέλος της περιόδου, οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στη Γ΄ Εθνική. Οι δύο πρώτες ομάδες κερδίζουν την άνοδο στη Super League. Όλες οι ομάδες της Football League λαμβάνουν μέρος στο Κύπελλο Ελλάδας.
Γέφυρα του Χαμπαρόφσκ

Σιδηροδρομική γέφυρα

Η γέφυρα του Χαμπαρόφσκ χτίστηκε αρχικά το 1916 ως δομή μονής τροχιάς που μετέφερε τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο από τον ποταμό Αμούρ κοντά στην πόλη Χαμπαρόφσκ της Ρωσίας. Η γέφυρα παρέμεινε η μακρύτερη γέφυρα στην αυτοκρατορική Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση για δεκαετίες, με μήκος 2.590 μέτρων.
Η κατασκευή της γέφυρας υποτίθεται ότι θα κόστιζε 13.500.000 ρωσικά ρούβλια, και θα ολοκληρωνόταν μόνο σε 26 μήνες σε ένα σχέδιο από τον περίφημο οικοδόμο γεφυρών Λαβρ Προσκουριάκοφ. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά την κατασκευή που άρχισε στις 30 Ιουλίου 1913, ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεδομένου ότι η γέφυρα κατασκευάστηκε από την εταιρία Κ. Rudzki i S-ka που εδρεύει στη Βαρσοβία και τα σκέλη κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιό της στο Μινσκ Μαζοβιέτσκι, έπρεπε να μεταφερθούν στο Χαμπαρόφσκ δια θαλάσσης γύρω από την Ευρασία.
Το φθινόπωρο του 1914, ένα εμπορικό πλοίο που μετέφερε τα δύο τελευταία σκέλη βυθίστηκε στον Ινδικό Ωκεανό από το γερμανικό καταδρομικό Έμντεν, καθυστερώντας την ολοκλήρωση της γέφυρας για περισσότερο από ένα χρόνο. Η γέφυρα τελικά ολοκληρώθηκε και έγινε επίσημο άνοιγμα στις 5 Οκτωβρίου 1916. Ονομάστηκε Αλεξέγιεφσκι προς τιμήν του Αλεξέι Νικολάγιεβιτς, Τσάρεβιτς της Ρωσίας.
Στις 5 Απριλίου 1920, δύο από τα δεκαοκτώ μεταλλικά σκέλη της γέφυρας πυροδοτήθηκαν από τις αντάρτικες μονάδες που υποχωρούσαν από το Χαμπαρόφσκ κατά τις προκλητικές ομιλίες του ιαπωνικού στρατού κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ως αποτέλεσμα, ο Υπερσιβηρικός σιδηροδρομικός σχίστηκε για 5 χρόνια.
Η ανακατασκευή άρχισε λίγο μετά την εγκαθίδρυση της σοβιετικής κυριαρχίας στην Άπω Ανατολή (από τον Νοέμβριο του 1922). Το 13ο σκέλος συναρμολογήθηκε στο Βλαδιβοστόκ στο εργοστάσιο Νταλζαβόντ από τα κατεστραμμένα μέρη των σκελών που είχαν πέσει στο ποτάμι από το ένα άκρο. Αντί για το 12ο σκέλος, τοποθετήθηκε ένα αποθεματικό κατά μήκους του ποταμού Βετλούγκα (ένας παραπόταμος του ποταμού Βόλγα), το οποίο είχε ένα ελαφρώς διαφορετικό σχήμα, αλλά ήταν κατάλληλο από τις διαστάσεις και το σχεδιασμό του. Μικρές επισκευές και ελλείποντα τμήματα έγιναν από το εργοστάσιο του Χαμπαρόφσκ Άρσεναλ (τώρα Νταλντίζελ). Η γέφυρα άνοιξε ξανά για τη κυκλοφορία μέχρι τις 22 Μαρτίου 1925.
Στη δεκαετία του 1980, διεξήχθη έρευνα για τη γέφυρα με στόχο την ανακαίνισή της. Τα διαστήματα και τα τόξα της γέφυρας βρέθηκαν ελαττωματικά και έτσι επιβλήθηκαν όρια ταχύτητας. Ταυτόχρονα, οι κολόνες της γέφυρας βρίσκονταν σε ικανοποιητική κατάσταση.

Χτίσιμο της γέφυρας το 1999

Το 1999 δημιουργήθηκε μια νέα γέφυρα δίπλα στη παλιά, μεταφέροντας την αυτοκινητιστική και σιδηροδρομική κυκλοφορία σε δύο επίπεδα. Έχει μήκος 3.890 μ. Τα αρχικά διαστήματα της παλιάς γέφυρας αποσυναρμολογήθηκαν τον 21ο αιώνα, αν και διατηρήθηκαν τα στηρίγματά της. Ένα από τα διαστήματα της παλιάς γέφυρας αποθηκεύτηκε, αποκαταστάθηκε και εγκαταστάθηκε στις όχθες του Αμούρ στο Μουσείο της Γέφυρας Χαμπαρόφσκ, το οποίο βρίσκεται κοντά στη γέφυρα. Η ανακατασκευασμένη γέφυρα του Χαμπαρόφσκ απεικονίζεται στο τραπεζογραμμάτιο των ρωσικών ρούβλων των 5.000.
Ιωάννης Δούκας (ζωγράφος)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο το 1841. Το 1859 γράφτηκε Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) ενώ από το 1865 ως το 1868 συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου έχοντας ως δάσκαλο τον Καρλ φον Πιλότυ. Αργότερα σπούδασε στο Παρίσι υπό τον Ζαν-Λεόν Ζερόμ. Κατόπιν εργάστηκε στο Παρίσι, τη Μασσαλία και τη Βιέννη όπου διακρίθηκε ως προσωπογράφος. Το 1876, επέστρεψε στην Αθήνα όπου και πέθανε το 1916. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, στην Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα, στην ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Λίβερπουλ και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές.

Έργο

Ο Δούκας Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους του κατά τον 19ο αιώνα. Χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του είναι η απεικόνιση των προσώπων με ρεαλιστική και ψυχογραφική διάθεση. Στη θεματολογία του, πέραν των προσωπογραφιών, εντάσσονται επίσης ιστορικές, μυθολογικές, αλληγορικές και θρησκευτικές παραστάσεις. Επίσης, ασχολήθηκε και με την αντιγραφή έργων ξένων ζωγράφων, όπως του Ρέμπραντ, του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς κ.ά. Μεταξύ των έργων του, περιλαμβάνονται οι προσωπογραφίες του αρχιεπισκόπου Γερμανού, του Δημητρίου Σεμιτέλου, του Δημητρίου Ορφανίδη κ.ά.
Όσον αφορά την εκθεσιακή του δραστηριότητα, σε αυτή συμπεριλαμβάνονται συμμετοχές στην Exposition des Artistes Vivants του Παρισίου το 1869, στα Ολύμπια του 1870 ( όπου απέσπασε βραβείο ) και του 1888 καθώς και σε εγχώριες εκθέσεις όπως στην Οικία Μελά (1881), στον φιλολογικό σύλλογο Παρνασσό (1885) και στην έκθεση της Εταιρείας των Φιλοτέχνων, της οποίας υπήρξε δραστήριο μέλος.
Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο

Αρχαιότητα

Η περιοχή κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια έχουν βρεθεί νεκροταφεία από την Εποχή του Ορείχαλκου, την Εποχή του Σιδήρου, τον 10ο αιώνα π.χ. και Ελληνικά νεκροταφεία από τον 6ο αιώνα π.χ. Oι Μαμερτίνοι πολέμησαν τον στρατό του Ιέρων Β΄ των Συρακουσών, αλλά σε αδιευκρίνιστη τοποθεσία λόγω του μεγάλου αριθμού από σεισμούς και πλημμύρες που έπληξαν την περιοχή. Η πιθανότερη τοποθεσία είναι η συμβολή του ποταμού με την πόλη Πάττι στα μυθικά Αβάκαινα. Η Μπαρτσελόνα βρίσκεται στους πρόποδες ενός λόφου στο Πάττι που επιβλέπει ολόκληρη την Τυρρηνική θάλασσα στο πέλαγος που βρίσκονται οι Αιολίδες νήσοι, συνορεύει με την ακτή του Μιλάτσο στα ανατολικά και το Τίνταρι στα δυτικά.

Μεσαίωνας

Το όνομα αποδόθηκε μάλλον από τον Οίκο της Βαρκελώνης που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας, είχε την εξουσία στην Σικελία μαζί με το Βασίλειο της Νεαπόλεως και ανήκαν στο Στέμμα της Αραγωνίας. Το αρχαιότερο όνομα της πόλης "Πότσο ντι Γκότο" προέρχεται από τις ιδιοκτησίες του Νικολάς Γκότο όπως καταγράφονται σε Λατινικό έγγραφο (1463). Ο Ποτσογκοττέσι ζήτησε από την Μεγάλη Αυλή του αρχιεπισκόπου της Μεσσίνα την άδεια να μπορεί να εκλέξει ο ίδιος τον ιερέα στον Άγιο Βίτο χωρίς την παρέμβαση του επισκόπου του Μιλάτσο. Ο Ποτσογκοττέσι κατέφυγε στην συνέχεια στην αυλή της Μαδρίτης για να ζητήσει την απεξάρτηση του από το Μιλάτσο, η άδεια επικυρώθηκε από τον αντιβασιλιά του Φιλίππου Δ΄ (22 Μαΐου 1639). Το χωριό στα δυτικά που βρισκόταν υπό την δικαιοδοσία του Καστρορεάλ ακολούθησε το ίδιο παράδειγμα και ζήτησε από την εκκλησία την ανεξαρτησία του. Οι συμβολαιογραφικές πράξεις που χρονολογούνται το 1522 παρουσιάζουν κάποιο χωριό με το όνομα "Μπαρτσελόνα" που συνδέεται μάλλον με το Πότσο ντι Γκότο. Μια άλλη άποψη αναφέρει ότι το όνομα "Μπαρτσελόνα" πρόσθεσαν στην πόλη Καταλανοί ναυτικοί που είδαν μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στην πατρίδα τους και το Πότσο ντι Γκότο.

Ιταλική ενοποίηση

Η αυτονομία της κοινότητας της Βαρκελώνης έγινε δεκτή από το Σικελικό Κοινοβούλιο και αναγνωρίστηκε από τον βασιλιά (15 Μαΐου 1815), την κατοχύρωσε ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών (28 Δεκεμβρίου 1823). Η διοικητική ένωση των δυο οικισμών έγινε με υπογραφή (5 Ιανουαρίου 1815) και την έθεσε σε ισχύ ο Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών (1 Ιουνίου 1836), ο νέος οικισμός απέκτησε το σημερινό του όνομα "Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο". Ο Φερδινάνδος Β΄ απέκλεισε από την άλλη οποιοδήποτε σύνθετο όνομα στην πόλη με την λέξη "Λονγκάνο". Οι αρχικές καλές σχέσεις με τον βασιλιά άλλαξαν στην συνέχεια λόγω των ληστρικών επιδρομών από τις γειτονικές πόλεις ιδιαίτερα το Μιλάτσο και την Μεσσήνη που έδωσαν στον Φερδινάνδο Β΄ τον τίτλο του "βασιλιά βομβιστή". Οι αντιστάσεις συνεχίστηκαν σε σκληρότερο βαθμό τα επόμενα χρόνια μέχρι την εποχή που εκδιώχτηκε ο Οίκος των Βουρβόνων και η Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο προχώρησε στην Ιταλική Ενοποίηση.