google/wiki40b huggingface dataset:
Πιότρ Μασέροβ

Βιογραφία

Ο Μασέροβ, γεννήθηκε ως Πιάτρο Μασέρα (όνομα, το οποίο προήλθε βάσει της οικογενείας του, από έναν Γάλλο απόγονο, ο οποίος είχε πολεμήσει στους Ναπολεόντειους Πολέμους), σε ένα χωρίο της Περιφέρειας Βιτσέμπσκ, κατά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Πριν την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο Μασέροβ, εργαζόταν ως δάσκαλος φυσικής και μαθηματικών. Κατά την περίοδο του πολέμου, ηγήθηκε ενός γκρουπ σοβιετικών ανταρτών, στη Λευκορωσία. Το 1944, έλαβε και το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1965, αφού κατείχε κάποιες σημαντικές θέσεις στη διοίκηση του Μινσκ, έγινε ο πρώτος γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λευκορωσίας. Και υπήρξε de facto πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.
Πέθανε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1980. Πολλοί προσφιλείς των συνωμοσιών, λέγουν ότι ο θάνατος του παρά μόνο τυχαίος δεν ήταν και ότι για αυτόν ευθύνονται σοβιετικοί πράκτορες της KGB, ήτοι ότι έπεσε θύμα δολοφονίας. Τη ζωή την έχασε όταν το αυτοκίνητό του, το οποίο συνοδευόταν κι από την αστυνομία, εκτροχιάστηκε σε μία σύγκρουση που είχε με φορτηγό. Κηδεύτηκε στο Μινσκ, με κρατικές δαπάνες, και προς τιμήν του, έναν χρόνο αργότερα, η σημερινή Λεωφόρος της Νίκης, είχε μετονομαστεί ως Λεωφόρος Μασέροβ. Την κηδεία του, μεταξύ άλλων, την είχε παρακολουθήσει και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λιθουανίας, Πέτρας Γκρισκεβίτσιους. Το 1998, τιμήθηκε ξανά και κυκλοφόρησε γραμματόσημο, το οποίο έφερε προσωπογραφία του.
Μάχη του Τύνητα

Προοίμιο

Το 256 π.Χ. μαινόταν ο Πρώτος Καρχηδονιακός Πόλεμος, με τους Ρωμαίους να αποφασίζουν την απόβασή τους στην Αφρική. Έτσι αποβίβασαν στρατό κι κατέλαβαν την πόλη Ασπίς. Οι Καρχηδόνιοι φοβούνταν να τους αντιμετωπίσουν, γιατί πίστευαν ότι θα επιτίθονταν κατά της Καρχηδόνας. Εκμεταλλευόμενοι αυτό το γεγονός οι Ρωμαίοι, άφησαν μέρος του στρατού τους στην Αφρική, με αρχηγό το Μάρκο Ατίλιο Ρήγουλο. Ο τελευταίος είχε δυνάμεις 15.000 πεζών, 500 ιππέων κι 40 πλοίων. Ακόμα πολιόρκησε την πόλη Αδύ. Τότε οι Καρχηδόνιοι αποφάσισαν να δράσουν. Έτσι εξέλεξαν τρεις αρχηγούς. Τον Αμίλκα, τον Ασδρούβα και το Βάστωρο. Οι τελευταίοι κατευθύνθηκαν σε ένα λόφο κοντά στην πόλη της Αδύς κι στη μάχη που ακολούθησε με τους Ρωμαίους ηττήθηκαν κατά κράτος. Στη συνέχεια οι Ρωμαίοι, μετά τη νίκη τους κατέλαβαν την πόλη της Τύνιδας και της Αδύς. Οι Καρχηδόνιοι βρίσκονταν σε απελπισία κι αποφάσισαν να στρατολογήσουν μισθοφόρους από την Ελλάδα. Τον επόμενο χρόνο (255 π.Χ.) είχαν στρατολογήσει 12.000 πεζούς, 4.000 ιππείς και 100 ελέφαντες από την Αφρική. Τότε ένας μισθοφόρος από τη Σπάρτη, ο Ξάνθιππος, ανέπτυξε τα επιχειρήματά του σχετικά με το πως μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους Ρωμαίους. Ακόμη ζήτησε κι την ηγεσία του καρχηδονιακού στρατού. Οι Καρχηδόνιοι δέχτηκαν. Έτσι ο Ξάνθιππος έκανε αλλαγές στον καρχηδονιακό στρατό, επιβάλλοντας πειθαρχία κι αντικαθιστώντας τα δόρατα που χρησιμοποιούσαν οι Καρχηδόνιοι με μεγαλύτερα. Το ηθικό των τελευταίων εξυψώθηκε κι ζητούσαν από τον Σπαρτιάτη στρατηγό τους να επιτεθεί κατά των Ρωμαίων. Ο Ξάνθιππος τότε απέκοψε τις ρωμαϊκές γραμμές συγκοινωνιών κι ο Ρήγουλος έσπευσε να τον αντιμετωπίσει κινούμενος στον Τύνητα.

Η μάχη

Ο Ξάνθιππος είχε πετύχει να παρασύρει το Ρήγουλο και μάλιστα σε έδαφος που επέλεξε ο ίδιος. Διέθετε 12.000 πεζούς τους οποίους τους παρέταξε στο κέντρο, 4.000 ιππείς τους οποίους τους έταξε στα άκρα κι 100 ελέφαντες τους οποίους τους έθεσε μπροστά από το κέντρο. Ο κάθε ελέφαντας είχε 3 αναβάτες. Σύνολο 300 αναβάτες. Ο Ρήγουλος διέθετε 15.000 άνδρες τους οποίους τους παρέταξε στο κέντρο κι 500 ιππείς τους οποίους τους έταξε στα άκρα του. Η μάχη άρχισε με τους ελέφαντες του Ξάνθιππου να επιτίθονται κατά των Ρωμαίων κι να δημιουργούν πανικό στους τελευταίους. Οι τελευταίοι όμως πετούσαν ακόντια κατά των ελεφάντων και κατάφεραν να απωθήσουν τους ελέφαντες κι να εισχωρήσουν στα κενά που άφηναν. Αμέσως επιτέθηκαν κατά του καρχηδονιακού κέντρου κι επικράτησαν. Το υπέρτερο καρχηδονιακό ιππικό στα πλάγια όμως νίκησε το αντίστοιχο ρωμαϊκό κι κατάφερε να περικυκλώσει το ρωμαϊκό πεζικό. Οι λεγεωνάριοι μην αντέχοντας την πίεση ηττήθηκαν.

Μετά τη μάχη

Μετά τη μάχη οι Ρωμαίοι μετρούσαν απώλειες 15.000 ανδρών κι οι Καρχηδόνιοι απώλειες 800 ανδρών. Ο Ξάνθιππος κέρδισε μια τεράστια νίκη που επισφραγίστηκε με την αιχμαλωσία του Μάρκου Ατίλιου Ρήγουλου. Λέγεται πως μετά τη νίκη του, άφησε τους Καρχηδόνιους και προσέφερε τις υπηρεσίες του στους Πτολεμαίους. Μια άλλη εκδοχή λέει πως ανέλαβε την αρχιστρατηγία του καρχηδονιακού στρατού στη Σικελία κι δολοφονήθηκε από Καρχηδόνιους στρατηγούς.
Theo, wir fahr'n nach Lodz

Το Theo, wir fahr’n nach Lodz είναι γερμανική επιτυχία της Βίκυ Λέανδρος του 1974 που ανέβηκε στα τσαρτ και παρέμεινε εκεί 28 εβδομάδες, από τις οποίες 18 ήταν στα τοπ τεν.

Ιστορικό

Η μελωδία του τραγουδιού είναι πολύ παλιά . Οι στίχοι γράφτηκαν τον 19ο αιώνα και αναφέρει την αστική μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στο καιρό της βιομηχανικής επανάστασης. Μια διασκευή του τραγουδιού είχε γίνει επιτυχία το 1914 από τους αυστριακούς. Το τραγούδι διασκευάστηκε στη σύγχρονη εποχή και ερμηνεύτηκε στα αγγλικά και γαλλικά με τους τίτλους Henry, Let’s Go to Town, Danny, Teach Me to Dance και Théo, on va au bal.
Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης

Ιστορία

Οι προσπάθειες για ίδρυση του μουσείου στην Αμφίπολη ξεκίνησαν από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Λαζαρίδη ο οποίος ως ο τοπικός έφορος αρχαιοτήτων και αργότερα ως ο γενικός επιθεωρητής αρχαιοτήτων προώθησε την δημιουργία του μουσείου και είναι ο ιδρυτής του. Η κατασκευή του μουσείου έγινε με διακοπές, καθώς ενώ το έργο ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, διακόπηκε, συνεχίστηκε το 1984, και τελικά ολοκληρώθηκε το 1995, με το διώροφο κτήριο να είναι κατασκευή του αρχιτέκτονα Αργύρη Μπακιρτζή.

Τύμβος Καστά

Το μουσείο γνώρισε ιδιαίτερη προβολή και επισκεψιμότητα κατά την περίοδο της δημοσιογραφικής κάλυψης των ανασκαφών στον Τύμβο Καστά το 2014,καθώς χρησίμευσε ως χώρος ανακοινώσεων για την πορεία του ανασκαφικού έργου αλλά και ως χώρος φύλαξης και συντήρησης των κινητών ευρημάτων των ανασκαφών.
Επιπλέον, το κεφάλι της σφίγγας που βρέθηκε στον τρίτο θάλαμο του ταφικού μνημείου, εκτίθεται στο Μουσείο από το καλοκαίρι του 2019.
Συνδυασμένη Διακλαδική Δύναμη Κρούσης – Επιχείρηση Εγγενής Λύση

Ιστορία

Από τον Αύγουστο του 2016, ο γενικός υποπλοίαρχος του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, Στίβεν Τζ. Τάουνσεντ, διοικεί τη CJTF-OIR σε συνάντηση που ενοποίησε τα καθήκοντα τριών διοικητών. Ο Τάουνσεντ έχει δύο αναπληρωτές, έναν Βρετανό αξιωματικό του στρατού, τον στρατηγό Ρούπερτ Τζόουνς, ο οποίος σήμερα υπηρετεί ως αναπληρωτής διοικητής στρατηγικής και υποστήριξης της CJTF-OIR και έναν αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, τον στρατηγό Σκοτ Α. Κίντβεΐτερ, ο οποίος σήμερα υπηρετεί ως Αναπληρωτής Διοικητής της CJTF – Επιχειρήσεις και Πληροφορίες. Η έδρα της CJTF-OIR βρίσκεται στο στρατόπεδο Αριφτζάν στο Κουβέιτ και περιλαμβάνει περίπου 500 υπαλλήλους από 15 χώρες που συμμετέχουν στον συντονισμό των επιχειρήσεων στο Ιράκ.
Στο πλαίσιο της CJTF-OIR, οι χώρες που πραγματοποίησαν αεροπορικές επιδρομές στο Ιράκ περιλαμβάνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, τον Καναδά, το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γαλλία, την Ιορδανία, τις Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Εκείνες που πραγματοποίησαν αεροπορικές επιδρομές στη Συρία περιλαμβάνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, το Μπαχρέιν, τον Καναδά, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Περίπου δώδεκα χώρες συμμετέχουν επίσης στην Προσπάθεια Αποκατάστασης της Ικανότητας του Ιράκ στο Ιράκ. Εκείνοι που ανακοίνωσαν τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα που εκπαιδεύει τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας είναι η Αυστραλία, ο Καναδάς, το Βέλγιο, η Δανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες, η Νέα Ζηλανδία, η Νορβηγία, η Σλοβενία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ηνωμένες Πολιτείες. Ως αποτέλεσμα του προγράμματος BPC, περίπου 6.500 ιρακινές δυνάμεις ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση, με περίπου 4.500 να βρίσκονται σε εκπαίδευση.
Από τον Αύγουστο του 2015, τα αεροσκάφη συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ είχαν φτάσει συνολικά σε 45.259 πτήσεις κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 12 μηνών, με τις αεροπορικές πτήσεις των ΗΠΑ να έχουν την πλειοψηφία, αντιπροσωπεύοντας 67% και ρίψη πάνω από 5.600 βομβών κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Ο Guardian ανέφερε ότι μια ομάδα ανεξάρτητων δημοσιογράφων είχε δημοσιεύσει λεπτομέρειες για 52 αεροπορικές επιδρομές που είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο 450 πολιτών. Ο συνασπισμός αναγνώρισε μόνο 2 θανάτους αμάχων. Τον Οκτώβριο του 2015, η Τυνησία ανακοίνωσε ότι θα προσχωρούσε στη CJTF-OIR.
Κοίλη Γη

Η κοίλη Γη είναι θεωρία, σύμφωνα με την οποία η Γη είναι κούφια-κοίλη και περιέχει στο κέντρο της ένα κενό, το οποίο είναι διαμπερές και συγκοινωνεί με την επιφάνεια από τους δύο πόλους και φιλοξενεί υπόγεια ατμόσφαιρα και θάλασσες, ενώ διαμορφώνει υπόγεια βουνά και ηπείρους που κατοικούνται από μη ανθρώπινα όντα, ο πυρήνας της Γης δεν υπάρχει και ο μανδύας περιορίζεται αναμεσα στην πάνω και κάτω επιφάνεια.
Η λέξη κοίλη προέρχεται απο την λέξη κοίλωμα.

Αρχαιότητα

Πολλοί λαοί στο παρελθόν πίστευαν σε μια κοίλη Γη. Οι αρχαίοι Έλληνες τοποθετούσαν εκεί τον Άδη, το βασίλειο των νεκρών, οι σκανδιναβικοί λαοί τον Σβαρταλφχάιμ, έναν από τους εννέα κόσμους όπου ζούσαν οι Σκοτεινοί Νάνοι, οι αρχαίοι Εβραίοι την Σεχόλ, έμπνευση για τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους για τη μετά θάνατον ζωή, στην οποία οι ψυχές τιμωρούνται ή ανταμείβονται. Οι λεπτομέρειες της «εσωτερικής Γης» αναπτύσσονται κυρίως στη λογοτεχνία της Καμπάλα.

17ος αιώνας

Το 1692 ο Έντμουντ Χάλεϊ έγραψε μια εργασία που δημοσιεύθηκε στο Philosophical Translation of the Royal Society of London. Στην εργασία αυτή ανέπτυσσε την ιδέα της κοίλης Γης, χρησιμοποιώντας επιστημονικές γνώσεις. Υποστήριξε ότι η Γη ήταν μια κούφια σφαίρα που την αποτελούσε ένα κέλυφος πάχους 800 χιλιομέτρων και μέσα της περιείχε άλλα δύο ομόκεντρα κελύφη, καθώς και ένα κεντρικό σφαιρικό πυρήνα. Τα κελύφη αυτά είχαν τις διαμέτρους των πλανητών Αφροδίτη και Άρη ενώ η κεντρική σφαίρα ήταν όση ο Ερμής. Με αυτό τον τρόπο προσπάθησε να δικαιολογήσει τις εσφαλμένες τιμές για τη σχετική πυκνότητα της Γης που είχε υπολογίσει ο Ισαάκ Νεύτωνας στο Principia (1687).
Ο Χάλεϊ υποστήριξε ότι τα κελύφη αυτά χώριζαν ατμόσφαιρες και καθένα από αυτά είχε τους δικούς του μαγνητικούς πόλους. Τα κελύφη αυτά περιστρέφονταν με διαφορετικές γωνιακές ταχύτητες. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούσε να εξηγήσει τις ανωμαλίες του γήινου μαγνητικού πεδίου όπως τις κατέγραφαν οι πυξίδες της εποχής. Επιπλέον, υποστήριξε ότι οι εσωτερικές κοίλες σφαίρες τους ήταν κατοικημένες ή κατοικήσιμες και ότι φωτίζονταν από την ίδια ατμόσφαιρά τους, που λόγω της πίεσης ήταν φωτεινή. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι το βόρειο σέλας προερχόταν από διαρροή μιας τέτοιας φωτεινής ατμόσφαιρας.
Βραβεία Σεζάρ

Τα Βραβεία Σεζάρ είναι τα μεγαλύτερα γαλλικά κινηματογραφικά βραβεία, αντίστοιχα με τα αμερικανικά Όσκαρ. Απονέμονται κάθε χρόνο από το 1976. Πήραν το όνομά της από το γλύπτη Σεζάρ, ο οποίος τα δημιούργησε και πέθανε το 1998.

Οι νικητές των Κινηματογραφικών Βραβείων Σεζάρ

(η χρονολογία αναφέρεται στην απονομή των βραβείων. Τα βραβεία αφορούν πάντα την προηγούμενη χρονιά από την απονομή τους).
Πατρίκ Μανουκιάν

Βιογραφία

Ο Μανουκιάν σπούδασε δίκαιο και πολιτικές επιστήμες στη Σορβόννη όπως επίσης και δημοσιογραφία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Τύπου. Από νωρίς άρχισε να κάνει μεγάλα ταξίδια. Στα 18 του χρόνια ταξίδεψε για 2 χρόνια στις Η.Π.Α. και τον Καναδά και κάνοντας οτοστόπ διάνυσε 40 χιλιάδες χιλιόμετρα. 24 χρονών διέσχισε την Ισλανδία, το Μπελίζ και τη Βραζιλία, όπου και διέμεινε για 13 μήνες.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία συνεργάστηκε ως δημοσιογράφος στις ταξιδιωτικές σελίδες διαφόρων περιοδικών και εφημερίδων όπως Le Figaro, Télé Magazine, Vacances Magazine κ.ά. Το 1987 δημιούργησε τις εκδόσεις Μανούκ (Manook), που ειδικεύονται στα ταξιδιωτικά βιβλία και στη συνέχεια τις εκδόσεις Τουρνόν (Tournon), με θέματα σχετικά με τη νεολαία.
Μετά από ένα ταξίδι του στη Μογγολία, γοητευμένος από την χώρα, δημοσίευσε το 2013 το αστυνομικό μυθιστόρημα Γερουλντελγγέρ, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Ιάν Μανούκ. Το βιβλίο αυτό τιμήθηκε με δεκαέξι βραβεία, τρία από τα οποία είναι τα πιο σημαντικά στην κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος στη Γαλλία, όπως το Prix SNCF du polar.
Άζολο

Ιστορία

Την πόλη ίδρυσαν οι Αρχαίοι Ενετοί, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την καταγράφει σαν "Άζελουμ", οι κάτοικοι ανήκαν στην Ρωμαϊκή φυλή Κλαυδία. Σε μία σύνοδο που συνεκλήθη στο Μάρανο (588 ή 591) ονομαζόταν "Άζελουμ", το ίδιο όνομα εμφανίζεται ξανά σε μία Σύνοδο στην Μάντοβα (827 ή 835) με την συμμετοχή του επισκόπου Αρτέμιου. Ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέθεσε την περιοχή της επισκοπής του Άζολο στην επισκοπή του Τρεβίζο (969), η πράξη αυτή σχετίζεται με την ήττα του Βερεγγάριου Α΄ της Ιταλίας από Ούγγρους επιδρομείς κοντά στην πόλη (899). Σε Σύνοδο που συγκάλεσε κοντά στην Ρώμη ο Πάπας Λέων Θ΄ (1049) ένας από τους επισκόπους ονομαζόταν Ούγος του Άζολο. Το Άζολο καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία σαν έδρα επισκοπής. Τα πρώτα χρόνια του Μεσαίωνα κατείχε την πόλη η οικογένεια Εζζελίνο, η Δημοκρατία της Βενετίας την παραχώρησε δώρο στην έκπτωτη βασίλισσα της Κύπρου Αικατερίνη Κορνάρο (1489). Η "Λίγκα του Καμπραί" κατέκτησε και λεηλάτησε το Άζολο (1509), η Αικατερίνη Κορνάρο δραπέτευσε στην Βενετία και πέθανε την επόμενη χρονιά. Την περίοδο που κυβέρνησε το Άζολο έζησαν στην αυλή της ο ζωγράφος Τζεντίλε Μπελλίνι και ο Ουμανιστής καρδινάλιος Πιέτρο Μπέμπο.

Το θέατρο

Ο Ιταλός Αντόνιο Λοκατέλι έκτισε το θέατρο του Άζολο στην αίθουσα ακροάσεων του κάστρου της Αικατερίνης Κορνάρο (1798).
Το θέατρο αγοράστηκε από την Φλόριντα για λογαριασμό του Μουσείου Τέχνης στην Σεϊρασότα, κατόπιν τα εκθέματα του αφαιρέθηκαν μεταφέρθηκαν στην Σεϊρασότα και ξεκίνησε η επανασυναρμολογή τους (1952). Το νέο θέατρο στην Σεϊρασότα κατασκευάστηκε στα πρότυπα του παλιού θεάτρου στο Άσολο, ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Στην πόλη του Άσολο διέμεναν ο διάσημος Άγγλος ποιητής Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (1812 - 1889), η ηθοποιός Ελεονόρα Ντούζε (1858 - 1924), η εξερευνητής Φρέγια Σταρκ (1893 - 1993), ο βιολίστας Βίλμα Νερούδα (1838 - 1911) και ο συνθέτης (1824 - 1887).

Ιουδαίοι

Η παλιότερη ύπαρξη Ιουδαίων στο Άζολο χρονολογείται στα μέσα του 16ου αιώνα, η κοινότητα είχε 37 κατοίκους και ένα νεκροταφείο. Σε μια εξέγερση (22 Νοεμβρίου 1547) 10 Ιουδαίοι από την κοινότητα του Άζολο δολοφονήθηκαν από έναν άντρα τον Αντόνιο Παρίσοττο, καταστράφηκαν και σπίτια 5 Ιουδαϊκών οικογενειών, η κοινότητα περιείχε τότε 7 οικογένειες και 2 επισκέπτες. Πολλοί από αυτούς που συμμετείχαν στην εξέγερση και στις καταστροφές των Ιουδαίων καταδικάστηκαν σε θάνατο ή σε εξορία.
Ο Μάρκο Κοέν, ένας από τους Ιουδαίους που επέζησαν ίδρυσε την οικογένεια Κανταρίνι, απόγονοι του ήταν διάσημοι άντρες όπως ο Χαγίμ Μωυσής Κανταρίνι.
Άλλα έγγραφα που χρονολογούνται την ίδια εποχή στο Άζολο καταγράφουν περιορισμούς απέναντι στους Ιουδαίους, τους απαγόρευαν να έχουν όπλα και έπρεπε να φορούν το γνωστό κίτρινο σήμα. Η παρουσία των Ιουδαίων στο Άζολο συνεχίστηκε και μετά την επίθεση και μετά την επίθεση του 1546, στα μέσα του 17ου αιώνα. Η κοινότητα κατοικούσε σε αυστηρά καθορισμένο οικοδομικό τετράγωνο που ήταν γνωστό σαν "Γκέττο" με έξι σπίτια.
Ιωάννης Καμινιάτης

Στοιχεία για τη ζωή του

Με δεδομένη την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο πρόσωπο του Καμινιάτη από άλλους, σύγχρονους και μεταγενέστερους, συγγραφείς, οι πληροφορίες για τον Καμινιάτη περιορίζονται στα στοιχεία που ο ίδιος παρέχει στο μοναδικό έργο του. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο Εις την άλωσιν της Θεσσαλονίκης, ο Καμινιάτης καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη ή έστω είχε μεγαλώσει σε αυτή. Ήταν έγγαμος κληρικός, κατείχε το αξίωμα του κουβουκλείσιου και υπηρετούσε στα αυτοκρατορικά οικήματα της Θεσσαλονίκης, ενώ τόσο ο ίδιος, όσο και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, κληρικοί και αυτοί, ανήκαν στην τάξη των αναγνωστών. Επιπρόσθετα, για τον πατέρα του πληροφορεί πως ήταν έξαρχος της Ελλάδος απάσης.
Στο έργο του, ο αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων Καμινιάτης δεν περιορίζεται στην περιγραφή της άλωσης της πόλης από τον Λέοντα Τριπολίτη, αλλά αφηγείται την ατομική, και συνάμα συλλογική, περιπέτειά του, καθώς οι Άραβες πήραν χιλιάδες αιχμαλώτους και τους μετέφεραν αρχικά στη Τρίπολη της Συρίας, κατόπιν στην Ταρσό της Κιλικίας.
Το κείμενο σώζεται σε τέσσερα χειρόγραφα, όλα χρονολογημένα από τον 15ο και 16ο αιώνα.
Η αφήγηση του Καμινιάτη ήρθε στο φως αρχικά από το Χιώτη Λέοντα Αλλάτιο το 1653, έπειτα από τον Γάλλο Φρανσουά Κομπφί το 1685, ενώ το 1838 ο Γερμανός Αύγουστος Ιμάνουελ Μπέκερ εκδίδει για τρίτη φορά το έργο. To 1973, η Γερμανίδα Γκέρτρουντ Μπέλιχ προχώρησε στην κριτική έκδοση του κειμένου στα πλαίσια της Συλλογής Πηγών της Βυζαντινής Ιστορίας (Corpus Fontium Historiae Byzantinae). Ελληνικές μεταφράσεις με σύντομη εισαγωγή και σχόλια έχουν δώσει το 1987 ο Γεώργιος Τσάρας, το 2000 ο Εύδοξος Τσολάκης και το 2010 ο Χάρης Μέσσης.
Σκόπια 2014

Το Σκόπια 2014 (Σλαβομακεδονικά:Скопје 2014) είναι έργο χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βορείου Μακεδονίας με σκοπό να δοθεί η πόλη σε μια πιο κλασσική αρχιτεκτονική. Το έργο, το οποίο ανακοινώθηκε επισήμως το 2010, αποτελείται κυρίως από την κατασκευή κολλεγίων, μουσείων και κυβερνητικών κτιρίων, καθώς και από την ανέγερση μνημείων που απεικονίζουν ιστορικά στοιχεία από την αρχαία Μακεδονία.
Με αυτό το σχέδιο προσπαθεί να επιβληθεί μια νέα ρεβιζιονιστική αφήγηση της μακεδονικής ιστορίας, την οικιοποίηση της Μακεδονικής ταυτότητας, με αδιάκοπη συνέχεια από την αρχαιότητα, τον μεσαίωνα μέχρι το σήμερα. Το έργο έχει επικριθεί από διαφόρους, αρχικά για την οικοδόμηση εθνικιστικού κιτς. Το έργο έχει επίσης δημιουργήσει αντιπαραθέσεις για το κόστος του, για το οποίο οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 80 έως 500 εκατομμύρια ευρώ. Το έργο περιλάμβανε την κατασκευή, από το 2010 έως το 2014, 136 δομών που με κόστος άνω των 700 εκατομμυρίων δολλαρίων ΗΠΑ.
Τον Φεβρουάριο του 2018, οι αρχές ανακοίνωσαν την αναστολή του έργου.

Ιστορικό

Ο σεισμός του 1963 κατέστρεψε περίπου το 80% της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων νεοκλασσικών κτιρίων στο κεντρικό τμήμα των Σκοπίων. Η ανοικοδόμηση που ακολούθησε είδε κυρίως απλή νεωτερίστικη αρχιτεκτονική. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που έδωσε η τότε κυβέρνηση του VMRO-DPMNE για την πραγματοποίηση του έργου. Ένας άλλος λόγος είναι να αποκατασταθεί η απουσία αίσθησης εθνικής υπερηφάνειας και να δημιουργηθεί μια περισσότερο μητροπολιτική ατμόσφαιρα.

Κριτική

Το έργο Σκόπια 2014 έχει επικριθεί από διαφόρους από τότε που ανακοινώθηκε. Το κόστος του έργου εκτιμάται σε από 80 έως από 500 εκατομμύρια ευρώ και θεωρείται από πολλούς ως σπατάλη πόρων σε μια χώρα με υψηλή ανεργία και φτώχεια. Η Σοσιαλδημοκρατική Ένωση Μακεδονίας, η τότε αξιωματική αντιπολίτευση, αντιτίθοταν στο έργο και ισχυρίστηκε ότι τα μνημεία θα μπορούσαν να κοστίζουν έξι έως δέκα φορές λιγότερο από τον προϋπολογισμό.
Το έργο θεωρείται ως μέρος της κυβερνητικής πολιτικής "αρχαιομακεδονισμού", στην οποία η χώρα επιδιώκει να οικιοποιηθεί προσωπικότητες όπως ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Φίλιππος ο Δεύτερος. Μερικοί επέκριναν το έργο ως απόπειρα ενσωμάτωσης του εθνικισμού από μια συντηρητική κυβέρνηση με μέλημα τόσο στο να δώσει στην πόλη ένα facelift.
Ο Sam Vaknin, πρώην σύμβουλος του Νίκολα Γκρουέφσκι, δήλωσε ότι το έργο δεν είναι αντιελληνικό ή αντιβουλγάρικο, αλλά αντι-Αλβανό. Σε μια συνέντευξή του, είπε: «Ο αρχαιομακεδονισμός έχει διπλό στόχο, να περιθωριοποιήσει τους Αλβανούς και να δημιουργήσει μια ταυτότητα που δεν θα επιτρέψει στους Αλβανούς να γίνουν Μακεδόνες». Το έργο όμως περιελάμβανε αργότερα απεικονίσεις Αλβανών στα μνημεία συμπεριλαμβανομένων των Nexhat Agolli, Josif Bageri και Pjetër Bogdani.
Οι αρχιτέκτονες έχουν επικρίνει την αισθητική του έργου και πιστεύουν ότι τα χρήματα θα μπορούσαν να δαπανηθούν για την κατασκευή σύγχρονων κτιρίων. Έχει επίσης περιγραφεί ότι "φέρνει μιαν άγνωστη ιστορία" στους πολίτες. Ο σημερινός πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ το χαρακτήρισε ως "ηλίθιο".
Άκης Χατζηαντωνίου

Σταδιοδρομία

Ο Χατζηαντωνίου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον Ορφέα Θεσσαλονίκης, όπου αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια. Μετά το πέρασμά του και από τον Έσπερο Βυζαντίου (1992-93), μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο αγωνίστηκε συνολικά για 11 χρόνια. Έχει επίσης υπάρξει παίκτης του Ηρακλή και της ΑΕΚ.

Εθνική Ελλάδος

Ο Χατζηαντωνίου είναι από τους ρέκορντμαν συμμετοχών στην Εθνικής Ελλάδος, έχοντας αγωνιστεί με τα χρώματά της 400 φορές.
Αρχή επίδρασης του εδάφους

Αρχή επίδρασης του εδάφους στην Αεροδυναμική είναι το φαινόμενο κατά το οποίο σημειώνεται μείωση της τριβής στην πτέρυγα ενός αεροσκάφους, όταν αυτό πλησιάζει το έδαφος.
Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται όταν το αεροσκάφος φτάσει σε ύψος από το έδαφος ίσο με 1 ή 1,5 φορές το εκπέτασμα των κυρίων πτερύγων του και γίνεται πιο έντονο όταν το αεροσκάφος φτάσει σε ύψος ίσο με το μισό του εκπετάσματος.
Πραστειό Αυδήμου

Τοποθεσία

Το Πραστειό Αυδήμου βρίσκεται 38 χιλιόμετρα δυτικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 270 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με το Παραμάλι και την Αυδήμου, στα δυτικά με την Ανώγυρα, στα βόρεια με την Πάχνα και στα ανατολικά με τον Άγιο Αμβρόσιο.

Φυσικό περιβάλλον

Στην περιοχή καλλιεργούνται νομευτικά φυτά, σιτηρά, αμπέλια (επιτραπέζιες και οινοποιήσιμες ποικιλίες), χαρουπιές και ελιές.

Ιστορία-Ονομασία

Το Πραστειό υπήρχε με την ίδια ονομασία από τα μεσαιωνικά χρόνια. Σε παλιούς χάρτες βρίσκεται σημειωμένο ως Prastio και ως Prasmo. Αναφορά στο χωριό κάνει ο Λεόντιος Μαχαιράς που το αναφέρει ως Πραστειό της Αυδήμου, τοποθεσία όπου έφθασαν οι Μαμελούκοι το 1426. Ωστόσο είναι πιθανό να εννοούσε άλλη παραθαλάσσια τοποθεσία, νότια της Αυδήμου, όπου αποβιβάστηκαν οι εισβολείς, οπότε η Αυδήμου θα είχε περισσότερα από ένα πραστειά την τότε εποχή. 
Εξ άλλου η ονομασία του χωριού παραπέμπει στα βυζαντινά χρόνια. Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι η ονομασία Πραστειό προέρχεται από την γαλλική μεσαιωνική λέξη Prasti που σημαίνει χωράφι. Δηλαδή, επρόκειτο για τοπωνύμιο αγροκτημάτων που ανήκαν σε κάποια φέουδα. Ωστόσο η ονομασία φαίνεται ότι είναι καθαρά ελληνική και μάλιστα των βυζαντινών χρόνων. Προέρχεται από την λέξη προάστειον που σημαίνει οικισμός κοντά στη πόλη (προ του άστυ). Κατά τα μεσαιωνικά χρόνια πολλοί μικροί οικισμοί, σε διάφορες περιοχές της Κύπρου ονομάζονταν Πραστειά, υπό την έννοια των μικρών γεωργικών οικισμών κοντά σε μεγάλους οικισμούς που ανήκαν.
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας το χωριό υπαγόταν διοικητικά στο κατηλλίκι της Αυδήμου. Στην Αυδήμου υπαγόταν το χωριό και κατά την περίοδο της φραγκοκρατίας.
Σύμφωνα με μια πηγή οι Τούρκοι κάτοικοι του χωριού το ονόμαζαν Yuvali, που σημαίνει φωλιά. Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι το 1958 οι Τουρκοκύπριοι υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Çeliktaş που στα τούρκικα σημαίνει βράχος από ατσάλι.
Πορτ Μόρεσμπι

Ιστορία

Στην περιοχή πριν την εμφάνιση των Ευρωπαίων κατοικούσε η φυλή Motuan. Η περιοχή ήταν ήδη εμπορικό κέντρο πριν την ίδρυση της πόλης. Στις 10 η ώρα το πρωί της 20ής Φεβρουαρίου 1873, ο Τζον Μόρεσμπι αποβιβάστηκε και απαίτησε το έδαφος για τη Μεγάλη Βρετανία και ονόμασε το ένα λιμάνι Χάλιφαξ (το όνομα του πατέρα του) και το άλλο Μόρεσμπι. Το 1906 πέρασε στην Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας, πιο γνωστής σαν Παπούα. Το 1925 η πόλη ηλεκτροδοτήθηκε ενώ το 1941 μπήκαν παροχές νερού σε όλα τα σπίτια. Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εγκατέλειψε την πόλη η οποία είχε γίνει ένα μεγάλο στρατόπεδο από τους Αυστραλούς. Τον Μάιο του 1942 ο Ιαπωνικός στρατός κατέλαβε το Μόρεσμπι και το λιμάνι έπαθε μεγάλες καταστροφές. Το 1945 το Μόρεσμπι και όλη η Νήσος της Γουινέας πέρασαν στην Αυστραλία και ανακηρύχθηκε διοικητική πρωτεύουσα όλης της νήσου. Το 1975 με την ανεξαρτησία της Παπούα Νέας Γουινέας έγινε πρωτεύουσα του νέου κράτους.

Αξιοθέατα

Στο Μόρεσμπι υπάρχουν όλα τα κυβερνητικά κτήρια, το Πανεπιστήμιο, το Εθνικό μουσείο και η εθνική βιβλιοθήκη, ενώ έχει και διεθνές αεροδρόμιο.
Ναός της Νίκης (Ιμέρα)

Περιγραφή

Ο ναός χρονολογείται το διάστημα 480-460 πΧ και έχει ταυτοποιηθεί με τον ναό που κτίστηκε από τους Καρχηδονίους με εντολή του τυράννου Γέλωνα των Συρακουσών, που ηγεμόνευε της Ελληνικής συνομοσπονδίας, που τους νίκησε στη μάη της Ιμέρας το 480 πΧ.
Ο δωρικός ναός ίσως αφιερώθηκε στην Αθηνά. Το κτήριο κάηκε και καταστράφηκε, μάλλον το 409 πΧ, όταν οι Καρχηδόνιοι κατέλαβαν την πόλη της Ιμέρας.