google/wiki40b huggingface dataset:
Γεώργιος Μητακίδης

Σταδιοδρομία

Από το 1984 έχει αναλάβει διάφορες υψηλόβαθμες θέσεις έχοντας την αρμοδιότητα για το σχεδιασμό της Έρευνας και Ανάπτυξης, τη χρηματοδότηση και τη διεθνή συνεργασία στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, συμπεριλαμβάνοντας τη θέση του Προέδρου της Ερευνητικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και μέλος της Επιτροπής Διοίκησης του ESPRIT (European Strategic Programme of Research in Information Technology) και μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ σε διαφορετικά διαστήματα μεταξύ 1984 και 1987. Έχει ιδρύσει και ήταν επικεφαλής του τμήματος για τη βασική έρευνα και τις Διεθνής Επιστημονικές Σχέσεις στις τεχνολογίες της Πληροφορικής στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το 1988 έως το 1993. Διετέλεσε διευθυντής του προγράμματος των 2 δις Ευρώ του ESPRIT στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το 1993 μέχρι την ολοκλήρωσή του το 1998.
Μέχρι τον Νοέμβριο του 2002 διετέλεσε  Διευθυντής  Τεχνολογιών και Υποδομών στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα 4 δις Ευρώ για Τεχνολογίες της Κοινωνίας της Πληροφορίας  (IST, 1998-2002), στην Γενική Διεύθυνση της Κοινωνίας της Πληροφορίας η οποία – πέραν της χρηματοδότησης και  του συντονισμού της  Έρευνας και Ανάπτυξης των  τεχνολογιών της πληροφορίας και των τεχνολογιών  στην Ευρωπαϊκή  Ένωση- καλύπτει ακόμα και τις πολιτικές και το ρυθμιστικό πλαίσιο των Τηλεπικοινωνιών.
Συμβάλει ενεργά στην προώθηση της συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων περιοχών. Έχει παίξει ενεργό ρόλο στην ίδρυση  των ερευνητικών συμφωνιών μεταξύ της Ευρώπης και των ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένης  της προώθησης του World Wide Web Consortium, W3C).  Εκτός από τις δραστηριότητες συνεργασίας με την Ιαπωνία, την Κίνα, τη Ρωσία και με άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ηγήθηκε μιας σειράς κοινών δράσεων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη όπως και στα Βαλκάνια και στις περιοχές της Μεσογείου όπου επικεντρώνονται πολλές από τις τρέχουσες  δραστηριότητες του.
Είναι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Συμβουλευτικής Επιτροπής RISEPTIS (Research and Innovation for Security, Privacy and Trustworthiness in the Information Society). Οι τωρινές του ασχολίες και ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν πρωτοβουλίες σχετικές με την αναδυόμενη Επιστήμη του Διαδικτύου (Web Science).
Σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Είναι πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Τεχνολογιών Πληροφορικής, Ανώτατος Σύμβουλος του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού και σύμβουλος σε πολλές διεθνείς οργανώσεις.
Ελαφρά μέταλλα

Ως ελαφρά μέταλλα χαρακτηρίζονται γενικά τα μέταλλα εκείνα που παρουσιάζουν μικρή πυκνότητα.
Πρόκειται για μέταλλα ευρύτατα διαδεδομένα στη φύση, περίπου 20% κατά μάζα, που λόγω όμως της υψηλής χημικής δραστικότητας που παρουσιάζουν εντοπίζονται μόνο σε εξαιρετικά ισχυρές χημικές ενώσεις. Στην κατηγορία των ελαφρών μετάλλων υπάγονται, τα ακόλουθα 12 μέταλλα, κατά σειρά ατομικού αριθμού, το Λίθιο, το Βηρύλλιο, .το Νάτριο, το Μαγνήσιο, το Αργίλιο, το Κάλιο, το Ασβέστιο, το Τιτάνιο, το Ρουβίδιο, το Στρόντιο, το Καίσιο και το Βάριο.
Η μεταλλουργία των ελαφρών μετάλλων ξεκίνησε μόλις τον 19ο αιώνα. Κυριότεροι μέθοδοι παραγωγής των ελαφρών μετάλλων που ακολουθούνται είναι η ηλεκτρόλυση τηγμένων αλάτων αυτών, η μεταλλοθερμία και η ηλεκτροθερμία. Τα ελαφρά μέταλλα χρησιμοποιούνται κυρίως στη παραγωγή ελαφρών κραμάτων, σημαντικότερα των οποίων είναι των αργιλίου, μαγνησίου, τιτανίου, βηρυλλίου και λιθίου.
Οικογένεια Ορλώφ

Γενικά

Η οικογένεια κέρδισε την πρώτη διάκριση και έγινε ευρύτερα γνωστή από τους αδελφούς Ορλώφ λαμβάνοντας τίτλους του κόμη και στρατιωτικά αξιώματα. Γενάρχης της οικογένειας αυτής ήταν ο Ιβάν Ορλώφ, ο επονομαζόμενος "Ορέλ" (= αετός), που από απλός στρατιώτης στο σώμα των στερλιτσών, μετά τον όλεθρό τους, οδηγούμενος σε θανατική εκτέλεση επέδειξε ενώπιον του Τσάρου τόση περιφρόνηση προς τον θάνατο που εξέπληξε τον ίδιο τον Μεγάλο Πέτρο Α΄, ο οποίος όχι μόνο του παρέσχε χάρη, αλλά και τον προσέλαβε ως αξιωματικό στην νεοσυσταθείσα τότε αυτοκρατορική φρουρά (1689), γενόμενος έτσι ευγενής και λαμβάνοντας το όνομα Ορλώφ.
 
Γιος του ήταν ο Γκριγκόρι Ιβάνοβιτς Ορλώφ, που προήχθη σε στρατηγό και κυβερνήτη του Νόβγκοροντ, ο οποίος απέκτησε πέντε γιους και μία κόρη την Αικατερίνη, η οποία διάγοντας ιδιαίτερο χριστιανικό βίο απέκτησε φήμη αγίας. Προς τιμήν της δε, η αυτοκράτειρα Μεγάλη Αικατερίνη ανήγειρε εκκλησία στη Μόσχα.
Μπαρακούντα

Περιγραφή

Οι λούτσοι έχουν μακρύ, λεπτό σώμα, σαν φίδι, με προεξέχοντα, μυτερά δόντια, όπως τα πιράνχας. Τα δύο ραχιαία πτερύγιά τους βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι λούτσοι είναι σκούρα μπλε, πράσινα, λευκά ή γκρι στο άνω τμήμα του σώματός τους, και ασημένια πλευρά και λευκή κοιλιά. Το χρώμα διαφέρει ανάμεσα στα είδη. Τα πτερύγια μπορεί να είναι κίτρινα ή σκούρα. Οι λούτσοι ζουν κυρίως στους ωκεανούς, αλλά κάποια είδη, όπως το μεγάλο μπαρακούντα (Sphyraena barracuda), ζουν σε υφάλμυρα νερά.

Συμπεριφορά

Οι λούτσοι είναι άγριοι ευκαιριακοί θηρευτές, οι οποίοι βασίζονται στον αιφνιδιασμό και μικρές σε διάρκεια εκρήξεις ταχύτητας, μέχρι 43 χιλιόμετρα την ώρα, ώστε να φτάσουν την λεία. Τα ενήλικα των περισσότερων ειδών είναι λίγο-πολύ μοναχικά, ενώ τα μικρότερα ψάρια συχνά σχηματίζουν συναθροίσεις.  Οι λούτσοι τρέφονται κυρίως με άλλα ψάρια (με μέγεθος ακόμη και ίσο με το δικό τους), όπως οι ροφοί, τα μαγιάτικα, μικροί τόνοι, οι κέφαλοι, οι ρέγγες και οι αντσούγιες, κόβοντάς τα στη μέση . Σκοτώνουν και καταναλώνουν μεγάλη λεία κόβοντας κομμάτια σάρκας.  Οι λούτσοι είναι ανταγωνιστικά είδη και συχνά ανταγωνίζονται με τα σκουμπριά, τις ζαργάνες και κάποιες φορές τα δελφίνια για τροφή.

Αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους

Όπως οι καρχαρίες, κάποια είδη λούτσου έχουν τη φήμη ότι είναι επικίνδυνοι για τους κολυμβητές.  Οι λούτσοι μπορεί να μπερδέψουν τους δύτες για μεγάλους θηρευτές και να τους ακολουθήσουν ελπίζοντας ότι θα φάνε τα αποφάγια της λείας τους. Κολυμβητές έχουν αναφέρει ότι έχουν δαγκωθεί από λούτσους, αλλά τέτοια περιστατικά είναι σπάνια και πιθανότατα οφείλονται σε κακή ορατότητα. Τα μεγάλα μπαρακούντα μπορεί να βρεθούν σε λασπώδη ρηχά νερά σε σπάνιες περιπτώσεις. Οι λούτσοι μπορεί να μπερδέψουν αντικείμενα που λάμπουν για λεία. Γενικά, όμως οι λούτσοι δεν επιτίθενται σε ανθρώπους.
Η προσφορά τροφής με το χέρι ή επαφή με μεγάλα μπαρακούντα γενικά αποφεύγεται. Επίσης, το ψαροντούφεκο κοντά σε λούτσους μπορεί να είναι επίσης επικίνδυνο, καθώς μπορούν να κόψουν μεγάλο κομμάτι από το τραυματισμένο ψάρι.
1797 Σωμάς

Φυσικά χαρακτηριστικά

O φασματικός τύπος του Σωμάς είναι S (λιθώδης). Ο Σωμάς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 6 λεπτά.
Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών

Ιστορία

Το μπάσκετ πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα το 1918 μέσω της ΧΑΝ -κυρίως- και του "οίκου του στρατιώτη". Τότε, στο γήπεδο της ΧΑΝ Αθηνών, πρωτοπαίχτηκε μπάσκετ στην Ελλάδα. Μερικά μέλη της, μεταξύ των οποίων και ο Μάικ Στεργιάδης, που υπήρξε μαθητής του Νέισμιθ στο Σπρίνγκφιλντ, πήραν δύο καρέκλες, τις στερέωσαν ανάποδα σε δύο τοίχους και με μία μπάλα ποδοσφαίρου πρωτόπαιξαν μπάσκετ. Η ΧΑΝ φρόντισε να διαδοθεί το άθλημα στα σχολεία και στους συλλόγους, ενώ συγχρόνως άρχισε να διοργανώνει και αγώνες. Μάλιστα, το 1920 έγινε στη Σμύρνη και το πρώτο τουρνουά, με τη συμμετοχή πέντε ομάδων και νικητής ήταν ο Πανιώνιος. Αυτά τα τουρνουά συνεχίστηκαν μέχρι το 1924 και άρχισαν να παίρνουν μέρος φοιτητές και μαθητές. Η ΧΑΝ Αθηνών το 1924 διοργάνωσε ένα πρωτάθλημα, που κέρδισε η ΑΕΚ, η οποία θεωρείται ως η πρώτη πρωταθλήτρια Αθηνών. 
Στη συνέχεια, τη διοργάνωση ανέλαβε ο ΣΕΓΑΣ και το πρώτο πρωτάθλημα υπό την αιγίδα του, διεξήχθη την αγωνιστική περίοδο 1927-28 με νικητή τον Ηρακλή. Τα πρώτα χρόνια το πρωτάθλημα διεξαγόταν σε δύο φάσεις: στην πρώτη φάση διεξάγονταν τα τοπικά πρωταθλήματα Αθηνών και Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια οι πρώτοι των τοπικών πρωταθλημάτων συγκροτούσαν το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Το 1963 δημιουργήθηκε εθνική κατηγορία, ενώ από το 1969 την διοργάνωση ανέλαβε η ΕΟΚ. Το 1987 η πρώτη εθνική κατηγορία μετονομάστηκε σε Α1, ενώ από την αγωνιστική περίοδο 1992-93 τα πρωταθλήματα έγιναν επαγγελματικά με διοργανώτρια αρχή τον ΕΣΑΚΕ. Το πρωτάθλημα πήρε την ονομασία Α1 ΕΣΑΚΕ.
Ρισάρ Τζερανιάν

Βιογραφία

Στη δεκαετία του 1930, όταν η Αρμενία ανήκε στην Υπερκαυκασιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, ο Ρίτσαρντ Τζερανιάν εξορίσηκε στη Γαλλία. Ενδιαφερόμενος για την τέχνη και τη μουσική, ξεκίνησε τις σπουδές του στη Μασσαλία, όπου τον ενέπνευσαν τα τοπία της Προβηγκίας. Σπούδασε εκεί από το 1938 έως το 1942. Ύστερα συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην Ακαδημία Ζουλιάν και στην Ακαντεμία ντε λα Γκραντ Σωμιέρ από το 1946 έως το 1948. Το 1944 κλήθηκε να υπηρετήσει στην αεροπορία και στάλθηκε στο Αλγέρι και μετά στην Φεζ όπου παρέμεινε μέχρι το 1946.
Μετά τον πόλεμο, έγινε στενά συνδεδεμένος με καλλιτέχνες της Αρμενικής Διασποράς, ταξίδεψε και έκανε εκθέσεις στο Λίβανο, τη Σοβιετική Ρωσία, την Αρμενία, το Ιράν, τις Βρυξέλλες και αλλού. Επισκέφθηκε επίσης την πατρίδα του σε σχέση με τις προσπάθειες του Ιδρύματος Καλούστ Γκουλμπενκιάν για την υποστήριξη της Αρμενίας. Κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1998, συμμετείχε με άλλους καλλιτέχνες σε δωρεές για τη δημιουργία παιδικού νοσοκομείου μετά την καταστροφή.
Το ύφος των έργων του εξελίχθηκε, περνώντας από εικαστικές, υπερρεαλιστικές, κυβιστικές ή αφηρημένες περιόδους που καλύπτουν τα θέματα της μουσικής, της γυναίκας και της Αρμενίας με στοιχεία, τοπία, σκηνές ύλης ή νεκρές φύσεις με λάδι και μελάνι.
Έρικ Α΄ του Κάλενμπεργκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Νόυστατ αμ Ρυμπενμπέργκε, στο κάστρο Ρόβενμπουργκ και ήταν γιος του Γουλιέλμου Δ' πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ, Κάλενμπεργκ, Γκέτιγκεν και της Ελισάβετ του Στόλμπεργκ. Όταν ήταν νέος ταξίδευσε ως προσκυνητής στην Ιερουσαλήμ και περιηγήθηκε στην Ιταλία. Έπειτα πολέμησε, ως γενναίος πολεμιστής, στο πλευρό του Μαξιμιλιανού Α' των Αψβούργων εναντίον των Τούρκων και έπειτα εναντίον των Βενετών. Το 1504 έσωσε τη ζωή του Μαξιμιλιανού Α' και εκείνος τον έχρισε ιππότη.
Ο πατέρας του ήδη από το 1491 παραχώρησε το Βολφενμπύτελ στον Ερρίκο Δ' και το Κάλενμπεργκ στον Έρικ Α', ενώ το 1495 του παραχώρησε και το Γκέτιγκεν και απεβίωσε το 1503. Δύο έτη αργότερα ο Έρικ Α' έκανε το Νόυστατ αμ Ρυμπενμπέργκε 2η έδρα του. Όταν η 2η σύζυγός του, κατά την κύησή της το 1528 αρρώστησε, κατηγόρησε την ερωμένη του Έρικ Α' για μαγεία και τον έπεισε να γίνει δίκη. Εκεί μερικές γυναίκες κάηκαν και η ερωμένη του, που ο δούκας την είχε αφήσει να διαφύγει, κάηκε έπειτα στο Χάμελιν.
Κατά τη διαμάχη με την επισκοπή του Χιλντεσχάιμ, μαζί με το μεγάλο θείο του Ερρίκο Β' τον νεότερο κατέλαβε το κάστρο Ούνεσμπρυκ το 1521, αφού το βομβάρδισε με μεγάλα κανόνια από τον απέναντι λόφο. Το 1527-30 έκτισε 3 χλμ μακρύτερα, το κάστρο Έριχμπουργκ, από το όνομα του νεογέννητου γιου του, που το περιέφραξε με τείχος και τάφρο. 
Ως αποτέλεσμα της διαμάχης του Χιλντεσχάιμ, έλαβε την περιοχή Κόλντνγκ και Πόπενμπουργκ. Απέκτησε την ενορία Ντέρνερμπουργκ, όταν οι κάτοικοι δυσφόρησαν από τις λεηλασίες των μισθοφόρων του Ερρίκου Β'. Το 1529 επέτρεψε την εορτή της σκοποβολής στο Ανόβερο, που τώρα είναι η μεγαλύτερη στο είδος αυτό. Το 1530 απέκτησε το Άερτσεν. 
Πήγε στη Συνέλευση (Reichstag) του βασιλείου της Γερμανίας που έγινε το 1540 στο Αγκουενώ της Αλσατίας και εκεί απεβίωσε. Ο Έρικ Α', που εκτός του κάστρου Έριχσμπουργκ στο Ντάσελ, είχε ανακαινίσει και το κάστρο Κάλενμπεργκ, είχε χρέη 900.000 τάληρα· γι' αυτό κράτησαν τη σωρό του ώσπου να πληρωθεί το ποσό. Πράγματι κάθε υπήκοος πλήρωσε 16 πφένιγκς και έτσι το επόμενο έτος ετάφη στο Μύντεν του Ανοβέρου, στην εκκλησία του Αγ. Βλασίου. Άφησε έναν γιο, τον 12ετή Έρικ Β', του οποίου η μητέρα ανέλαβε την επιτροπεία για 5 έτη, ώσπου ενηλικιώθηκε.
Γεώργιος ντε Λενκάστρε του Αβέιρο

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη ντε Λενκάστρε 1ου δούκα τού Αβέιρο και της Ζουλιάνα ντε Λάρα, κόρης τού 3ου μαρκησίου της Βίλλα Ρεάλ.
Χρησιμοποιούσε τον τίτλο τού μαρκκησίου τού Τόρρες Νόβας, ως το 1571 που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 2ος δούκας τού Αβέιρο. Ήταν στενός σύμβουλος τού 4ου εξαδέλφου του Σεβαστιανού της Πορτογαλίας και τον συνόδευσε στο ταξίδι του στον θείο εκείνου Φίλιππο Β΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ισπανίας. Επίσης τον συνόδευσε και στην εκστρατεία του στο Μαρόκο: στην καταστρεπτική μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε σκοτώθηκε μαζί με τον βασιλιά, το 1578.
Καρωτή Έβρου

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Καρωτή βρίσκεται στο βόρειο Έβρο, βόρεια του Ερυθροποτάμου και σε απόσταση 10,5 χλμ. βορειοδυτικά από το Διδυμότειχο. Το χωριό πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα και οι κάτοικοί του  ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Είναι ο τόπος καταγωγής πολλών μουσικών της Θρακιώτικης παράδοσης όπως: του Χρόνη Αηδονίδη, του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη και του Βαγγέλη Δημούδη. Η παλιά του ονομασία ήταν "Γκουρουντζί" ή "Κουρτσί". Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ελληνοχωρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Καρωτής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 271 κατοίκους.
Λεζ Αβενιέρ

Ονομασία

Το όνομα της πόλης φαίνεται να προέρχεται από την -λατινικής προέλευσης- φραγκοπροβηγκιανή λέξη avena, που σημαίνει «βρώμη» (avoine).

Γεωγραφία

Το Λεζ Αβενιέρ είναι κτισμένο σε λοφώδη τοποθεσία που δεσπόζει στον ποταμό Ροδανό προς τα ανατολικά, στην περιοχή της παλαιάς γαλλικής επαρχίας Ντωφινέ. Βρίσκεται περίπου 70 χλμ. ανατολικά της Λυών. Αποτελείται από τις συνοικίες Σιέρ (Ciers), Μπουβίν (Buvin) και Κουρτίγ (Curtille).

Ιστορικά στοιχεία

Στη Νεολιθική Εποχή, η περιοχή είχε ήδη κατοικηθεί από ανθρώπους που καλλιεργούσαν τη γη. Ένα δρεπάνι που βρέθηκε κοντά στον ποταμό Ροδανό και εκτίθεται στο Μουσείο της πόλης Βιέν (Vienne), είναι αποδεικτικό στοιχείο της ανθρώπινης παρουσίας πριν από την Γαλατο-ρωμαϊκή Εποχή.
Το 1989, εργασίες συντήρησης στην περιοχή, οδήγησαν στην ανακάλυψη δύο σωρών από ξύλα δρυός σε βάθος 2 μέτρων. Μετρήσεις με  άνθρακα-14 που πραγματοποιήθηκαν από πανεπιστήμιο στη Λυών, έδωσαν μια ημερομηνία μεταξύ 39 π.Χ. και 120 μ.Χ. Πιθανολογείται ότι τα ξύλα αυτά, ανήκαν σε γέφυρα η οποία είχε κατασκευαστεί κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο για να συνδέει την κοίτη ποταμού, που χώριζε το Αβενιέρ από το Τουελίν.

Πληθυσμιακά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του Λεζ Αβενιέρ έχει ως εξής: κάτοικοι 2.986 (1954), 3.117 (1962), 3.402 (1975), 3.495 (1982), 4.308 (1999), 4.806 (2004), 5.437 (2011).

Οικονομία

Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στη μεταξοϋφαντουργία και την υποδηματοποιία.

Αξιοθέατα

Στην πόλη δεσπόζει η εκκλησία του Σιερ του 19ου αιώνα και οι επαύλεις καστρικού τύπου Μπερτωντιέρ (Bertaudières), Σεριζιέ (Cerisier) και Ω-Μορτ (Eau-Morte).
Επίσης, νότια της πόλης, υπάρχει το μεγάλο θεματικό Πάρκο Βαλιμπί (Walibi Rhône-Alpes), με 13 ατραξιόν, το οποίο προσελκύει 400.000 επισκέπτες ετησίως.  Έχει συνολική έκταση 73 εκταρίων και περιλαμβάνει υδάτινο πάρκο, καρουζέλ, τροχό κ.α. Τον Ιούνιο του 2009, έγινε δυστύχημα με ελικόπτερο στο πάρκο, με αποτέλεσμα τον θάνατο 6 ανθρώπων.
Κτίριο Νικολάου Γύζη

Εσωτερικά (το έργο)

Στους τοίχους αποτυπώνονται οι τέσσερις εποχές: Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας, με τον τελευταίο να λείπει, αφού την θέση του πήρε ένας φεγγίτης κατά τις καταστροφικές δεκαετίες του νεοκλασικισμού. Το έργο αποκαλύπτει λεπτομέρειες του περιβάλλοντος χώρου την περίοδο που διέμενε σε αυτό ο Νικόλαος Γύζης (από το 1865 ως το 1870).

Εξωτερικά

Το κτίριο  διαθέτει περιβάλλοντα χώρο 8,5 στρεμμάτων. To νεοκλασικό αυτό αρχιτεκτόνημα αποτελούσε συμπληρωματικό κτίριο του κεντρικού πύργου και χρησίμευε γενικά για τη φιλοξενία των επισκεπτών. Ο περιβάλλων χώρος -ένας κήπος με οπωροφόρα δέντρα, περίτεχνο ανθώνα και υπεραιωνόβιους φοίνικες- ήταν ενιαίος με το Παλατάκι και απεικονίζεται γλαφυρά στις τοιχογραφίες του Ν. Γύζη, εντός του κτιρίου.
Το κτίριο με το πέρασμα των χρόνων παραμελήθηκε από τους μετέπειτα ιδιοκτήτες του μέχρι την τελική του κακοποίηση, όντας χώρος για βιοτεχνική χρήση (εργαστήριο) κατά την δεκαετία 1990-2000. Κατά την διάρκεια των περασμένων δεκαετιών χρησιμοποιήθηκε και αυτό, όπως και ο πύργος Παλατάκι ως παραρτήματα της ψυχιατρικής κλινικής Δρομοκαΐτειο, οπότε και υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές. Βέβαια, μέσα στην συνολική ζημιά, συνέβη και κάτι θετικό, αφού εξαιτίας της κάλυψης από σοβά και χρώμα των τοιχογραφιών και της οροφογραφίας, τα πρώιμα αυτά έργα του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου προστατεύθηκαν, παραμένοντας θαμμένα έως το 2002.

Η Αποκατάσταση

Μετά την απόκτηση το έτος 1985 και την αποκατάσταση του κεντρικού πύργου με τον περιβάλλοντα χώρο των επτά στρεμμάτων, ο Δήμος Χαϊδαρίου έθεσε στόχο την απόκτηση και της συνεχόμενης υπόλοιπης έκτασης με το νεοκλασικό κτίριο και τους υπεραιωνόβιους φοίνικες. Έτσι το 2000, επί δημαρχίας Κυριάκου Ντηνιακού, ο Δήμος απέκτησε έκταση 2,5 στρεμμάτων με δικές του δαπάνες και τον Δεκέμβριο του 2001 έκταση πέντε στρεμμάτων με δαπάνες του Υπουργείου Πολιτισμού. Συνολικά πληρώθηκαν πάνω από 800 εκατομμύρια δραχμές για την απόκτηση της έκτασης και του κτιρίου. Με φροντίδα του Δήμου και σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού το 2002 εκπονήθηκε η μελέτη αποκατάστασης του κτιρίου και διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου. Ειδικότερα τη μελέτη αποκατάστασης του νεοκλασικού έχει εκπονήσει ο αρχιτέκτονας-γλύπτης Γρηγόρης Ριζόπουλος με τη συνεργασία της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου και την έγκριση της Εφορίας Νεωτέρων Μνημείων και του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Τον Μάιο του 2002 ανακαλύφθηκαν οι τοιχογραφίες του Ν. Γύζη με θέμα τις Τέσσερις Εποχές, οι οποίες ήταν κρυμμένες κάτω από νεότερους επιχρωματισμούς. Η αίθουσα με τις Τέσσερις Εποχές είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στην ανάδειξη των τοιχογραφιών του Νικόλαου Γύζη, ενώ στους υπόλοιπους χώρους του κτιρίου στεγάζεται το Κέντρο Πληροφόρησης Νέων, οι Σχολικές Επιτροπές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς και το τμήμα Δια Βίου Μάθησης, της Διεύθυνσης Νεολαίας Αθλητικών και Πολιτιστικών Υπηρεσιών.
Με την απόκτηση από τον Δήμο Χαϊδαρίου σχεδόν όλης της έκτασης με τον Πύργο και τα νεοκλασικά κτίρια, η πολιτιστική κληρονομιά και η ιστορία της πόλης μας αποτυπώνονται αυθεντικά στο υποβλητικό αυτό τοπίο, που συνδυάζει την υψηλή αισθητική με τη σύγχρονη λειτουργικότητα.
Βασίλειος Καλλιπολίτης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1910 στο Αδραμύττιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της Οξφόρδης και το 1937 διορίστηκε επιμελητής αρχαιοτήτων. Το 1955 τοποθετήθηκε έφορος αρχαιοτήτων. Αργότερα διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Πραγματοποίησε αρκετές ανασκαφές ανά την Ελλάδα, ενώ είχε πλούσια συγγραφική δράση. Απεβίωσε το 1983.
Αδρεναλίνη

Η αδρεναλίνη, γνωστή και ως επινεφρίνη είναι σημαντική ορμόνη και νευροδιαβιβαστής (νορεπινεφρίνη) που παράγεται από τη μυελώδη μοίρα των επινεφριδίων, ως απόκριση στο ερέθισμα της άσκησης ή του άγχους με την άφιξη ενός νευρικού παλμού. Η αδρεναλίνη μαζί με την πρόδρομη ένωση σχηματισμού της τη νοραδρεναλίνη αποτελούν τις κυριότερες ορμόνες που παράγονται στη μυελώδη μοίρα των επινεφριδίων. Και οι δύο αυτές μαζί με τη ντοπαμίνη χαρακτηρίζονται κατεχολαμίνες, δηλαδή παράγωγα της πυροκατεχίνης, μιας συμπαθομιμητικής αμίνης που προέρχεται από τα αμινοξέα φαινυλαλανίνη και τυροσίνη.

Ιστορία

Στο New York Medical Journal αναφέρθηκε η ανακάλυψη μιας ουσίας που παραγόταν από τα επινεφρίδια από τον William Bates, τον Μάιο του 1886. Το 1895 απομονώθηκε και αναγνωρίστηκε η επινεφρίνη από τον Napoleon Cybulski, Πολωνό φυσιολόγο. Η ίδια ανακάλυψη έγινε ανεξάρτητα το 1897 από τον John Jacob Abel.
Ο Jokichi Takamine, Ιάπωνας χημικός, ανακάλυψε ανεξάρτητα την ίδια ορμόνη το 1900 από αδένες βοοειδών. Συντέθηκε τεχνητά για πρώτη φορά το 1904 από τον Friedrich Stolz. Ο Χημικός της τύπος προσδιορίστηκε το 1906.

Δράση

Η αδρεναλίνη βοηθά τον οργανισμό να κινητοποιήσει όλες τις πηγές ενέργειάς του, σε περιπτώσεις έντονης δραστηριότητας, διεγείροντας το συμπαθητικό νευρικό σύστημα για επείγουσα ενέργεια κατά τη λεγόμενη "αντίδραση μάχης ή φυγής". Έτσι, οι απολήξεις των νευρικών ινών του αδρενεργικού νεύρου, του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, εκκρίνουν τη νορεπινεφρίνη ή νοραδρεναλίνη και τα επινεφρίδια την επινεφρίνη ή αδρεναλίνη. Οι ουσίες αυτές που έχουν τα ίδια αποτελέσματα ενεργοποιούν υποδοχείς αγγείων και άλλων οργάνων, προετοιμάζοντας την καρδιά και τους μυς για δράση. 
Όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση υπερέντασης, στρες, χάρη της αδρεναλίνης και της νοραδρεναλίνης προκαλείται αύξηση του ποσού της γλυκόζης στο αίμα, διαστολή των βρόγχων, επιτάχυνση των παλμών της καρδιάς, αύξηση της πίεσης του αίματος, συστολή των αγγείων του πεπτικού συστήματος και του δέρματος, διαστολή της κόρης του ματιού, ανόρθωση των τριχών κ.α.
Ως αντισταθμιστική ή αντιρροπική ορμόνη προκαλεί το ήπαρ να απελευθερώσει γλυκόζη και τα κύτταρα να απελευθερώσουν λιπαρά οξέα. Με αυτόν τον τρόπο παράγεται επί πλέον ενέργεια. Στην περίπτωση που η ινσουλίνη, δεν επαρκεί, η έκκριση της επινεφρίνης και παρεμφερών αντισταθμιστικών ορμονών μπορεί να οδηγήσει σε υπεργλυκαιμία και κετοξέωση.

Φαρμακευτική χρήση

Οι φαρμακευτικές ιδιότητες της αδρεναλίνης χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις ανακοπής καρδιάς και πτώσης της αρτηριακής πίεσης (cοllapsus). Ως βρογχοδιασταλτικό χρησιμοποιείται επίσης για την αντιμετώπιση του βρογχικού άσθματος ή διάφορων αλλεργικών καταστάσεων. Η συσταλτική δράση της επί των αγγείων του δέρματος την καθιστά αιμοστατική (ρινορραγίες). Χρησιμοποιείται επίσης σε διαλύματα αναισθητικών, για βραδύτερη απορρόφηση και μεγαλύτερη χρονικά δράση.
Φούλκων Β΄ του Ανζού

Γάμοι με μεγαλύτερες βασιλικές οικογένειες

Από την εποχή του πατέρα του η οικογένεια του είχε ρυθμίσει γάμους με μέλη μεγάλων βασιλικών οικογενειών ώστε η κομητεία να αρχίσει να αποκτά περισσότερη δύναμη.  Ο πατέρας του Φούλκων ο Ερυθρός πάντρεψε τον ίδιο τον Φούλκωνα τον καλό με την Γερβέργα του Μέιν από την Δυναστεία των Καρολιδών κόρη του Ρατμπούρνου Α' επισκόπου της Βιέννας. Ο Φούλκων Β' με την σειρά του πάντρεψε την κόρη του Αδελαΐδα - Λευκή με έναν μελλοντικό βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκο Ε΄ και ο γιος τους Γκι έγινε επίσκοπος του Λε Πι, ήταν άνθρωπος καλλιεργημένος υψηλής παιδείας, ποιητής και καλλιτέχνης.
Μετά τον θάνατο της συζύγου του Γερβέργης (952) ο Φούλκων προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα χήρα του Άλαν Β', δούκα της Βρετάνης ο οποίος ήταν κόμης της Νάντης μέσω του δεύτερου γάμου του ο Φούλκων Β' έγινε επιπλέον και κόμης της Νάντης. Η Αδελαΐδα ήταν επιπλέον αδελφή του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά κάτι που επέτρεψε στον Φούλκων Β΄ να δημιουργήσει συμμαχία με τον Οίκο του Μπλουά.
Πιγκουίνος των Γκαλάπαγκος

Ο πιγκουίνος των Γκαλάπαγκος (Spheniscus mendiculus) είναι πιγκουίνος ενδημικός των Νησιών Γκαλάπαγκος. Είναι ο μόνος πιγκουίνος που ζει βόρεια του ισημερινού. Τα δροσερά νερά του ρεύματος Χούμπολτ και Κρόμγουελ τους επιτρέπουν να επιβιώνουν παρά το τροπικό γεωγραφικό πλάτη.
Ο μέσος πιγκουίνος έχει μήκος 49 εκατοστών και βάρος 25 κιλά. Είναι το δεύτερο μικρότερο είδος πιγκουίνου, μετά το μικρό πιγκουίνο. Έχουν μαύρο κεφάλι με λευκό περίγραμμα γύρω από τα μάτια. Τα θηλυκά είναι μικρότερα από τα αρσενικά.
Περίπου το 90% των πιγκουίνων ζουν στο νησί Fernandina και τη δυτική ακτή της νήσου Isabela, στο δυτικό τμήμα του αρχιπελάγους. Μικροί πληθυσμοί επίσης να εμφανιστούν στο Σαντιάγκο, Βαρθολομαίος, βόρεια της Σάντα Κρουζ και στο Floreana. Το βόρειο άκρο της Isabela διασχίζει τον ισημερινό, με την έννοια ότι κάποιοι πιγκουίνοι ζουν στο βόρειο ημισφαίριο.