google/wiki40b huggingface dataset:
Χρήστος Ροζάκης

Βίος

Ο Χρήστος Ροζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1941. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια του Λονδίνου και Illinois (ΗΠΑ), από το οποίο έλαβε το διδακτορικό του. Δίδαξε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Διεθνές Δίκαιο. Από τις 25 Σεπτεμβρίου 1996 έως τις 3 Φεβρουαρίου 1997 διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη. Υπήρξε μέλος και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Είναι Ομότιμος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βαπτιστής Ιωαννίνων

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Ο Βαπτιστής είναι χτισμένος σε μία πλαγιά του όρους των Τζουμέρκων Λάπατα, σε υψόμετρο 880 μέτρων, μέσα σε μια χαράδρα που χωρίζει τα υψώματα Κακούρι και Κορούνα κοντά στον παραπόταμο του Αράχθου, Καλαρρύτικο. Απέχει 35 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων. Τριγύρω του κυριαρχούν δάση, λαγκάδια, γκρεμοί και ανατολικά βρίσκεται η κορυφή Καταρραχιάς των Τζουμέρκων, με υψόμετρο 2.280 μ. 
Ιστορικά, μέχρι και το τέλος της Τουρκοκρατίας ο Βαπτιστής δεν αναγνωριζόταν ως αυτόνομο χωριό, αλλά ως συνοικισμός των γειτονικών Χουλιαράδων. Όπως και τα υπόλοιπα 14 των Τζουμέρκων που βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του Αράχθου, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και στην απαρίθμηση που ακολούθησε από τις ελληνικές αρχές καταχωρήθηκε ως αυτοτελής οικισμός. Διοικητικά αποτέλεσε μέχρι το 1997 οικισμό της επαρχίας Δωδώνης. Αρχικά ανήκε στην κοινότητα Χουλιαράδων, από την οποία αργότερα αποσπάστηκε για να αποτελέσει έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον δήμο Τζουμέρκων. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Οι λίγοι μόνιμοι κάτοικοί του, ασχολούνται κυρίως με την πτηνοτροφία.
Γερμανικός Αυτοκινητόδρομος

Ο Γερμανικός Αυτοκινητόδρομος (Autobahn) ( IPA: [[[Βοήθεια:Οδηγός προφοράς IPA|[ˈʔaʊtoˌba:n]]]]    σύνδεσμος=| Σχετικά με αυτόν τον ήχο   ; Γερμανικός πληθυντικός Autobahnen  ) είναι το ομοσπονδιακό σύστημα οδικής αρτηρίας ελεγχόμενης πρόσβασης στη Γερμανία . Ο επίσημος γερμανικός όρος είναι ο Bundesautobahn  (πληθυντικός Bundesautobahnen  , συντομογραφία BAB ), η οποία μεταφράζεται ως "ομοσπονδιακός αυτοκινητόδρομος". Η κυριολεκτική έννοια της λέξης Bundesautobahn είναι η "Ομοσπονδιακή Αυτοκινητιστική Γραμμή. 
Ο Γερμανικός Αυτοκινητόδρομος είναι ευρέως γνωστό ότι δεν έχει ομοσπονδιακά επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας για ορισμένες κατηγορίες οχημάτων.  Εντούτοις, σημειώνονται (και επιβάλλονται) όρια σε περιοχές αστικοποιημένες, υποβαθμισμένες, επιρρεπείς σε ατυχήματα ή υπό κατασκευή. Στις ταχύτητες χωρίς περιορισμούς, ένα συμβουλευτικό όριο ταχύτητας είναι 130 χιλιόμετρα την ώρα (80 μίλια την ώρα).Η ταχύτερη οδήγηση, η οποία δεν είναι παράνομη ως τέτοια, ελλείψει ορίου ταχύτητας, μπορεί να προκαλέσει αυξημένη ευθύνη σε περίπτωση σύγκρουσης (την οποία πρέπει να καλύψει η υποχρεωτική αυτοκινητική ασφάλιση). Τα δικαστήρια έχουν αποφανθεί ότι ένας «ιδανικός οδηγός» που απαλλάσσεται από την απόλυτη ευθύνη για «αναπόφευκτη» αδικοπραξία σύμφωνα με το νόμο δεν θα υπερβαίνει το Συμβουλευτικό Επιτρεπόμενο Όριο Ταχύτητας. 
Μια έκθεση του 2017 του ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Οδοποιίας ανέφερε ότι το 2015 το 70,4% του αυτοκινητοδρόμου είχε μόνο το συμβουλευτικό όριο ταχύτητας, το 6,2% είχε προσωρινά όρια ταχύτητας λόγω καιρικών συνθηκών ή συνθηκών κυκλοφορίας και το 23,4% είχε μόνιμα όρια ταχύτητας.  Οι μετρήσεις από το γερμανικό κρατίδιο του Βρανδεμβούργου το 2006 έδειξαν μέσες ταχύτητες 142 χιλιόμετρα την ώρα (88 μίλια την ώρα) σε μια εξαπλή λωρίδα του αυτοκινητοδρόμου σε συνθήκες ελεύθερης ροής.
Βιργίλιος

Βιογραφία

Ο Βεργίλιος γεννήθηκε στο χωριό Andes (σημερινό Βιρτζίλιο (Virgilio)), κοντά στην πόλη Μάντοβα της βόρειας Ιταλίας. Οι γονείς του ήταν ταπεινής καταγωγής, χωρικοί, ωστόσο φρόντισαν να λάβει την καλύτερη δυνατή μόρφωση. Μέχρι την ηλικία των δεκαέξι ετών εκπαιδεύεται στην Κρεμόνα και αργότερα στέλνεται στο Μιλάνο για ευρύτερες σπουδές. Την εποχή αυτή δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ελληνική και λατινική φιλολογία.
Σε ηλικία 18 ετών βρίσκεται στη Ρώμη όπου σκόπευε αρχικά να σπουδάσει ρητορική, ιατρική και αστρονομία. Σύντομα το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στη φιλοσοφία και για τον λόγο αυτό επισκέπτεται τη Νάπολη όπου γίνεται μαθητής του επικούρειου φιλοσόφου Σείρωνα. Παράλληλα διδάσκεται και ελληνικά. Την ίδια εποχή ο Βιργίλιος ξεκινά να γράφει τα πρώτα του ποιήματα και σταδιακά αφοσιώνεται ολοένα και περισσότερο στην ποίηση.

Τα πρώτα έργα

Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ο Βιργίλιος συνδέεται φιλικά με τον Μαικήνα (Gaius Maecenas), πλούσιο Ρωμαίο, ευεργέτη των καλλιτεχνών και υπεύθυνο για την πολιτιστική προπαγάνδα υπέρ του νέου, αυτοκρατορικού καθεστώτος του Οκταβιανού. Από το 39 π.Χ. ο Βιργίλιος ανήκε στον κύκλο ποιητών του Μαικήνα και διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Αύγουστο.
Στα σημαντικότερα πρώιμα έργα του Βιργίλιου, ανήκουν οι Εκλογές (Eclogae), μια συλλογή ποιημάτων βουκολικού περιεχομένου, γραμμένα την περίοδο 42-39 π.Χ. Μετά την ολοκλήρωση των Εκλογών, στο διάστημα 39-29 π.Χ., έγραψε τα Γεωργικά (Georgica), ένα αγροτικό ποίημα συνολικά τεσσάρων τόμων, αφιερωμένο στον Μαικήνα και στο οποίο περιγράφονται η ζωή και η εργασία των αγροτών της εποχής.

Φήμη

Κατά τον Μεσαίωνα ο Βιργίλιος απέκτησε στην Ευρώπη τη φήμη μάντη και το όνομα του συνδέθηκε με μαγικές πρακτικές. Από την άλλη η Αινειάδα διδασκόταν στα σχολεία ως βασικό λατινικό κείμενο και ο ίδιος ο Βιργίλιος θεωρούνταν προφήτης του χριστιανισμού, με βάση μία αναφορά του έργου του σε ένα αναμενόμενο παιδί που θα αλλάξει τον κόσμο.
1519 Κάγιαανι

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Κάγιαανι εκτιμάται σε 26,37 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,070 ± 0,007. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Κάγιαανι γύρω από τον εαυτό του.
Ροστισλάβ Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος γιος του Αλεξάνδρου Μιχαήλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ξένιας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρης του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Απεβίωσε το 1978 στις Κάννες της Γαλλίας, σε ηλικία 76 ετών.
Ιμαντεντίν Ζενγκί

Πρώτα χρόνια

Ο πατέρας του, Ακ Σουκούρ αλ-Χατζίμπ, ήταν εμίρης του Χαλεπίου υπό τον σάχη Μαλίκ Α΄ (ο σάχης Μαλίκ ήταν σουλτάνος στην ουσία, αλλά η τουρκική στρατιωτική αριστοκρατία που κυβερνούσε πλέον τους Άραβες και εξαραβισμένους-εξισλαμισμένους πληθυσμούς της Συρίας, Μεσοποταμίας, Περσίας, διατηρούσε τον ιρανικό τίτλο του σάχη για τον ανώτατο πολιτικο-στρατιωτικό ηγεμόνα για λόγους κύρους-σύνδεσης με το ένδοξο παρελθόν όταν κυρίαρχοι στον μουσουλμανικό κόσμο ήταν οι περσικές και αραβικές ελίτ) και αποκεφαλίστηκε ως ένοχος προδοσίας το 1094. Μετά το θάνατό του, ο Ιμαντεντίν ανατράφηκε από τον Κερμπογκά, αταμπέκο της Μοσούλης. Γιος του ήταν ο περίφημος Νουρεντίν Ζενγκί, μεγάλη μορφή στην ιστορία της μουσουλμανικής Ανατολής.
Ντίξιλαντ

Το ντίξιλαντ (dixieland) είναι είδος της τζαζ μουσικής που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, στην Αμερική και κυρίως στη Νέα Ορλεάνη. Έχει χαρακτηριστεί ως το πρώτο είδος της τζαζ που εμφανίστηκε και σήμερα αποτελεί τύπο της παραδοσιακής τζαζ, όπου αυτοσχεδιάζουν μικρά συγκροτήματα και χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την παραδοσιακή τζαζ που παίζεται όμως κυρίως από λευκούς μουσικούς.

Ετυμολογία

Η ετυμολογία του όρου ανάγεται στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν μια γαλλική τράπεζα της Νέας Ορλεάνης εξέδωσε ένα καινούργιο χαρτονόμισμα των δέκα δολαρίων όπου αναγραφόταν ο αριθμός στα γαλλικά (dix). Πολύ γρήγορα, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών άρχισαν να αποκαλούν την πόλη της Νέας Ορλεάνης και ολόκληρη την πολιτεία της Λουιζιάνα «γη των dix» (land = γη, τόπος) και γενικότερα, dixieland.
Έτσι, καθώς το όνομα Ντίξιλαντ (Dixieland) επικράτησε να λέγεται για τις νότιες πολιτείες, η μουσική που ξεπήδησε από τις πολιτείες αυτές πήρε το ίδιο όνομα.

Ύφος

Το στυλ ντίξιλαντ πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν οι λευκοί μουσικοί άρχισαν να μιμούνται τους νέγρους συναδέλφους τους. Λίγοι όμως κατάφερναν να αφομοιώσουν τον τρόπο ερμηνείας των μαύρων. Οι περισσότεροι πήραν απλώς το μουσικό ρεπερτόριο τους και το έπαιζαν διαφορετικά, επηρεασμένοι από τη δική τους ιδιοσυγκρασία. Επίσης, πολλοί που είχαν μουσική μόρφωση, συχνά αντικαθιστούσαν τον αυτοσχεδιασμό με μουσική γραμμένη από πριν, κάτι πού έκανε τη μουσική τους λιγότερο ευέλικτη από των νέγρων.
Τελικά, η τάση τους να θέσουν σε μουσικές φόρμες τα κομμάτια που έπαιζαν, έγινε αιτία να δημιουργηθεί ένα ορισμένο στυλ εκτέλεσης, με κύρια χαρακτηριστικά τη συγκοπή, τον περιορισμένο αυτοσχεδιασμό, την πλούσια ρυθμική κίνηση, καθώς και τη δημιουργία ενός είδους αντίστιξης. Οι μουσικοί αφού έπαιζαν πρώτα όλοι μαζί τη μελωδία και ακολουθούσαν τα σόλο, στο τέλος αυτοσχεδίαζαν όλοι μαζί πάνω στη σύνθεση, ενώ το πιάνο κρατούσε ρυθμικά τις βασικές συγχορδίες.
Οι μουσικοί του ντίξιλαντ καινοτόμησαν και στο ρυθμό των τεσσάρων τετάρτων. Δεν τόνιζαν μόνο το πρώτο και το τρίτο μέρος, όπως συνηθιζόταν παλαιότερα, αλλά το δεύτερο και το τέταρτο, δημιουργώντας έτσι το δικό τους τρόπο ρυθμικής συγκοπής ενώ αντικαθιστούσαν συχνά τον κανονικό τονισμό του μέτρου προσθέτοντας τεχνικούς και απροσδόκητους τονισμούς. Αυτό ακριβώς αποτελεί ένα κύριο χαρακτηριστικό του στυλ αυτού.
Τσιανγκ (εθνότητα)

Οι Τσιανγκ (Αγγλικά: Qiang people) είναι εθνότητα της Κίνας. Αποτελούν μία από τις 56 εθνότητες που έχουν αναγνωριστεί επίσημα από το κράτος της Κίνας, και το 1990 είχαν πληθυσμό περίπου 200.000 ατόμων. Ζουν κυρίως στην ορεινή περιοχή στο βορειοδυτικό τμήμα του Σιτσουάν, στις ανατολικές άκρες του Οροπεδίου του Θιβέτ.
Μια ομάδα πληθυσμού με την ονομασία Τσιανγκ αναφερόταν στα αρχαία κινεζικά κείμενα καθώς και σε επιγραφές σε κόκκαλα θυσιών 3.000 χρόνια πριν. Παρόλα αυτά, η ονομασία αυτή αναφερόταν σε μια ποικιλία εθνοτήτων, που ίσως να μην έχει σχέση με τους σημερινούς Τσιανγκ. Ίσως πάλι, οι σημερινοί Τσιανγκ να είναι απόγονοι μιας από εκείνες τις εθνότητες που συλλογικά αναφέρονταν ως Τσιανγκ στα αρχαία χρόνια της Κίνας.
Πολλοί από τους ανθρώπους που αναφέρονταν ως Τσιανγκ παλαιότερα, σταδιακά στα κινεζικά κείμενα έπαυσαν να αναφέρονται ως τέτοιοι, καθώς αφομοιώθηκαν στα ήθη και έθιμα των Κινέζων Χαν ή αναταξινομήθηκαν στα αυτοκρατορικά αρχεία, με αποτέλεσμα στα χρόνια των δυναστειών Μινγκ και Τσινγκ, ο όρος Τσιανγκ ν΄ αναφέρεται πλέον μόνο στους μη Κινέζους Χαν που ζούσαν στην άνω κοιλάδα του ποταμού Μιν και την περιοχή Μπεϊτσουάν, εκεί όπου διαβιούν οι σημερινοί Τσιανγκ.
Η περιοχή των Τσιανγκ βρίσκεται ανάμεσα στην κατοικημένη από Θιβετιανούς περιοχή του Θιβέτ και την κατοικημένη από Κινέζους Χαν περιοχή της Κίνας αντίστοιχα, με αποτέλεσμα ιστορικά οι Τσιανγκ να υπάρξουν υποτελείς τόσο των Θιβετιανών όσο και των Κινέζων. Παράλληλα όμως, υπήρχαν εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα σε διαφορετικά χωριά των Τσιανγκ, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να κατασκευάζουν πύργους παρατήρησης και οικίες με παχείς πέτρινους τοίχους και μικρά παράθυρα και πόρτες, εξαιτίας της συνεχούς υφιστάμενης απειλής επιθέσεων. Κάθε χωριό ίσως διέθετε έναν ή περισσότερους λίθινους πύργους στο παρελθόν, και οι κατασκευές αυτές, οι λεγόμενοι Πύργοι των Ιμαλαΐων, παραμένουν ένα ξεχωριστό αξιοθέατο σε μερικά σημερινά χωριά των Τσιανγκ.
Οι σημερινοί Τσιανγκ μιλούν μια συγκολλητική γλώσσα του Θιβετοβιρμανικού κλάδου της Σινοθιβετιανής γλωσσικής οικογένειας, υπάρχουν όμως πολλές διαφορετικές διάλεκτοι της γλώσσας τους με αποτέλεσμα πολλές φορές άτομα διαφορετικής διαλέκτου να συνεννοούνται στα μανδαρινικά Κινεζικά για να γίνονται κατανοητοί.
2683 Μπράιαν

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπράιαν είναι άγνωστα.
Ύγηος

Ο Ύγηος ο Ρόδιος ήταν δόκιμος βιβλιοφύλακας του παλατιού του αυτοκράτορα της Ρώμης Αυγούστου. Διέσωσε με την έμμετρο αυτού αστρονομία το όνομα του Πολυζήλου ο οποίος έγραψε περί της καταγωγής και της γέννησης του Θεού Βάκχου Διόνυσου, της Αφροδίτης των μουσών κτλ, αποσπάσματα του σώζει στα ανέλεγκτα του ο Αθηναίος.
Μεσαιωνική λογοτεχνία

Γλώσσες

Καθώς τα Λατινικά αποτελούσαν τη γλώσσα της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία κυριαρχούσε στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη κι αποτελούσε ουσιαστικά τη μοναδική πηγή εκπαίδευσης, τα Λατινικά ήταν η συνηθέστερη γλώσσα των μεσαιωνικών κειμένων, ακόμα και σε περιοχές της Ευρώπης που δεν εκρωμαΐστηκαν ποτέ. Από την άλλη πλευρά, στην Ανατολική Ευρώπη, μεγάλη ήταν η επιρροή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με αποτέλεσμα κυρίαρχες γλώσσες στα γραπτά κείμενα της περιόδου να είναι τα ελληνικά και η Αρχαία εκκλησιαστική σλαβονική. Ο απλός πληθυσμός των διαφόρων περιοχών συνέχισε να χρησιμοποιεί ντόπια ιδιώματα, λογοτεχνικά παραδείγματα των οποίων αποτελούν το Έπος του Μπέογουλφ στα Αρχαία αγγλικά, η Ωδή Νίμπελουνγκ στην Υψηλή Γερμανική γλώσσα, το μεσαιωνικό ελληνικό έπος του Διγενή Ακρίτα και άλλα έργα. Αν κι η εκτεταμένη μορφή των έργων αυτών οφείλεται μάλλον σε κάποιους ανώνυμους ποιητές, αναμφίβολα βασίζονται στις προφορικές παραδόσεις του λαού τους. Οι κελτικές παραδόσεις έχουν επιζήσει, για παράδειγμα, στο έργο Μαμπινόγκιον και στον Αρθουριανό κύκλο.

Ανωνυμία

Ένα αξιοσημείωτο ποσοστό της μεσαιωνικής λογοτεχνίας προέρχεται από ανώνυμους συγγραφείς. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην έλλειψη γραπτών πηγών μιας συγκεκριμένης περιόδου, αλλά και στη διαφορετική ερμηνεία του συγγραφέα εκείνης της εποχής με τα σημερινά δεδομένα. Οι μεσαιωνικοί συγγραφείς συνήθως αφηγούνταν ξανά και ωραιοποιούσαν ιστορίες που είχαν διαβάσει ή ακούσει παρά επινοούσαν νέες. Συνεπώς, η αναφορά του ονόματος ενός συγγραφέα δεν είχε ιδιαίτερη σημασία κι έτσι αγνοούμε τους συγγραφείς πολλών σημαντικών έργων.

Εκκλησιαστική γραφή

Η συνηθέστερη λογοτεχνική μορφή των κειμένων που βρίσκονταν στις μεσαιωνικές βιβλιοθήκες ήταν τα εκκλησιαστικά κείμενα, καθώς οι καθολικοί ιερείς ήταν το πνευματικό κέντρο της κοινωνίας του Μεσαίωνα. Θρησκευτικοί συγγραφείς και μελετητές, όπως ο Θωμάς Ακινάτης, συνέγραψαν θεολογικές και φιλοσοφικές πραγματείες, συχνά προσπαθώντας να συμβιβάσουν τις διδαχές των Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων και φιλοσόφων με τα εκκλησιαστικά δόγματα. Συνηθισμένο είδος γραφής αποτελούσαν κι οι "βίοι αγίων", που προσέφεραν ενθάρρυνση, αλλά και προειδοποίηση στους αναγνώστες. Από την άλλη πλευρά, τα ποιήματα των Γολιάρδων, συνήθως σατιρικά τετράστιχα, ήταν ένας τρόπος για τη δήλωση της εναντίωσης κάποιων κληρικών απέναντι στην Εκκλησία.

Κοσμική γραφή

Η κοσμική λογοτεχνία της περιόδου αυτής σίγουρα δε συγκρίνεται σε ποσότητα με την εκκλησιαστική λογοτεχνία, αλλά πολλά έργα έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Η "ειδυλλιακή αγάπη" αποτελούσε κύριο θέμα στα έργα του 11ου αιώνα, όταν περιπλανώμενοι τροβαδούροι έβγαζαν τα προς το ζην από τα τραγούδια τους. 
Στο είδος της κοσμικής λογοτεχνίας περιλαμβάνονται τα επικά ποιήματα της γερμανικής παράδοσης, όπως το Έπος του Μπέογουλφ, τα ηρωικά έπη, όπως το Έπος του Διγενή, που συνδέεται με τα ακριτικά τραγούδια, καθώς και ρομαντικά διηγήματα, που διαφέρουν λόγω της έμφασης που δίνεται στην αγάπη και τον ιπποτισμό παρά στα πολεμικά κατορθώματα.
Χλωριούχος χρυσός

Φυσικές ιδιότητες

Ο χλωριούχος χρυσός είναι κίτρινο άοσμο στερεό που κρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό σύστημα.

Ασφάλεια

Ο AuCl μπορεί να ερεθίσει το δέρμα και τα μάτια, να προκαλέσει βλάβη στα νεφρά και να μειώσει τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων. Μετά το άγγιγμα απαιτείται καλό ξέπλυμα για 15 λεπτά με σαπούνι και νερό.
Ιωάννης Φαρμάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπλάτσι (σήμερα Βλάστη) της ιστορικής επαρχίας της Εορδαίας της Δυτικής Μακεδονίας το 1772. Το 1795, συνεργάστηκε με τον Θεσσαλό αρματολό και επαναστάτη Ευθύμιο Βλαχάβα. Το 1799, βρίσκεται στα Επτάνησα και συνεργάζεται με τον Καποδίστρια και τους Ρώσους. Το 1807, συμμετείχε στη σύσκεψη των οπλαρχηγών στη Λευκάδα που διοργάνωσε ο Καποδίστριας.
Το 1817 μυήθηκε στην Οδησσό από τον Εμμανουήλ Ξάνθο στη Φιλική Εταιρεία. Έδρασε σαν οπλαρχηγός στη συνέχεια στις παραδουνάβιες περιοχές. Μετά την ήττα των επαναστατών στη Μάχη του Δραγατσανίου, υπερασπίστηκε μαζί με τον Γεωργάκη Ολύμπιο και 350 συντρόφους τους για 13 μέρες στη Μάχη στη Μονή Σέκκου. Στο τέλος ο Ολύμπιος ανατινάχθηκε στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο Φαρμάκης παραδόθηκε με όρους στον επικεφαλής των Τούρκων Σελίχ Πασά, έπειτα από διαμεσολάβηση Αυστριακού διπλωμάτη. Οι όροι όμως αυτοί δεν τηρήθηκαν ύστερα από παρασπονδία των Οθωμανών, οι σύντροφοί του σφάχτηκαν και ο ίδιος στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου βασανίστηκε, και τελικά καρατομήθηκε το 1821.
Χέλμουτ Σενέκοβιτς

Καριέρα

Ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά ποδοσφαιρικά βήματα στη Στουρμ Γκρατς, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην ομάδα του Γκρατς, πραγματοποίησε 72 εμφανίσεις και πέτυχε 30 γκολ.
Το 1958 μεταπήδησε στη Φερστ Βιέννα, στην οποία παρέμεινε επίσης για τρία χρόνια πραγματοποιώντας 75 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 63 γκολ. Ο Σενέκοβιτς πραγματοποίησε κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις με την ομάδα της Βιέννης με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, τόσο της Αυστρίας όσο και της υπόλοιπης Ευρώπης. Τελικά, η ομάδα που κατάφερε να τον κάνει δικό της ήταν η Ρεάλ Μπέτις, ομάδα της Ισπανίας. Στην Μπέτις παρέμεινε μέχρι το 1964, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 1964 επέστρεψε στην Αυστρία και μετεγγράφη στη Βάκερ Ίνσμπουργκ, στην οποία παρέμεινε για επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Βάκερ Ίνσμπουργκ, ο Σενέκοβιτς κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Αυστρίας (1971) και ένα κύπελλο Αυστρίας (1970). Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1970-71, ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην επαγγελματική του καριέρα.

Προπονητική καριέρα

Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Ο Σενέκοβιτς εργάστηκε ως προπονητής για 26 ολόκληρα χρόνια. Οι ομάδες στις οποίες διατέλεσε προπονητής είναι οι: Γκράτσερ, Βόεστ Λιντς, Αντμίρα Βάκερ, Εστουδιάντες Τέκος, Αθλέτικ Μπιλμπάο, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός Πειραιώς, Άιντραχτ Φρανκφούρτης, ΑΕΚ. Κάδιθ, Πανιώνιος, Ομόνοια Λευκωσίας, ΛΑΣΚ Λιντς, Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ και Φερστ Βιέννα.
Επίσης, διατέλεσε για δύο χρόνια (1976-78) ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Αυστρίας. Σημαντικότερο επίτευγμά του ως προπονητής της Εθνικής Αυστρίας ήταν το γεγονός ότι κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα στη τελική φάση ενός Μουντιάλ (αυτό του 1978) μετά από μια εικοσαετή απουσία της ομάδας από την παγκόσμια αυτή διοργάνωση.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς είχε πραγματοποιήσει με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αυστρίας 18 εμφανίσεις, ενώ είχε καταφέρει να πετύχει και πέντε γκολ.
Ήταν μέλος της Εθνικής Αυστρίας η οποία συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 1958.
Βίκυ Γεωργιάδου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Καβάλα. Σπούδασε στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. και του Πανεπιστημίου του Κεντ.
Ολιβέρα Λαζάρεβιτς

Βιογραφία

Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου η πριγκίπισσα και μητέρα της Μίλιτσα πήρε την απόφαση υποτέλειας στους Οθωμανούς κι έδωσε την Ολιβέρα στο χαρέμι του Σουλτάνου όπως προέβλεπε η συμφωνία. Επίσης είχε την υποχρέωση στην καταβολή ετήσιου φόρου και στρατιωτικής βοήθειας προς τους Οθωμανούς.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές η Ολιβέρα ήταν εξαιρετικά όμορφη και είχε μεγάλη επιρροή στην αυλή του Βαγιαζήτ. Κατάφερε να κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στις γυναίκες του χαρεμιού και την καρδιά του Βαγιαζήτ που την αγαπούσε πολύ. Κατά την παραμονή της στο χαρέμι κράτησε την Ορθόδοξη πίστη.
Μετά την μάχη της Άγκυρας το 1402 πιάστηκε αιχμάλωτη από τον Ταμερλάνο και απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του 1403 χάρη στην διπλωματική αποστολή που έστειλε ο αδελφός της Στέφαν Λαζάρεβιτς στον Ταμερλάνο.
Επέστρεψε το 1403, ελεύθερη ποια, στην Σερβία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην αυλή του αδελφού της στο Βελιγράδι. Μέχρι το θάνατό του ήταν σταθερός σύντροφος, φίλος και σύμβουλος του, ταξίδευε συχνά με την αδελφή της Έλενα στο Ντουμπρόβνικ, την Ζέτα και την Ερζεγοβίνη.
Τελευταία φορά που αναφέρεται το όνομα της ήταν σε έγγραφα το 1443. Έτσι πιστεύεται ότι έχασε τη ζωή της μετά το 1444 και είναι άγνωστο πού τάφηκε.
Ελληνικές γερουσιαστικές εκλογές 1929

Οι ελληνικές γερουσιαστικές εκλογές του 1929 διενεργήθηκαν στις 21 Απριλίου 1929 από την κυβέρνηση Βενιζέλου. Οι εκλογές αποδείχθηκαν σε θριαμβευτική νίκη για τις βενιζελικές δυνάμεις, που συγκέντρωσαν το 70,58 % της λαϊκής ψήφου και εξέλεξαν συνολικά 78 γερουσιαστές.
Κορίτιανη Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Κορίτιανη βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της βουνοκορφής Αετοράχες του όρους Ξηροβούνι και δυτικά του Άραχθου ποταμού. Απέχει  27,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. της πόλης των Ιωανίννων και 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Πράμαντα. Το χωριό είναι κτισμένο σε περιοχή γεμάτη από καρυδιές, συκιές, κορομηλιές, φλαμουριές και πλατάνια. Αξιοθέατά του είναι τα περισσότερα σπίτια του που αποτελούν αξιόλογα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής καθώς και οι παραδοσιακές τους αυλόπορτες, με πιο σημαντική την οικεία Κουντουρά. Ο παλιός νερόμυλος που έχει αναστηλωθεί και το παλιό πέτρινο δημοτικό σχολείο έχουν κηρυχθεί νεώτερα μνημεία.ref>Nikos, Kapetanakos E. «ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». listedmonuments.culture.gr. Ανακτήθηκε στις 2018-10-31.</ref>, ενώ η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου (του 17ου αιω.) και του  Αγίου Συμεών (του 1622) έχουν κηρυχθεί αρχαία μνημεία.ref>Nikos, Kapetanakos E. «ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». listedmonuments.culture.gr. Ανακτήθηκε στις 2018-10-31.</ref>. Αξιοσημείωτο είναι ένα σύστημα τριών αλωνιών που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα, που βρίσκεται στη τοποθεσία "Αλώνια" σε υψόμετρο 900  μέτρων με θέα προς το Ξηροβούνι και την οροσειρά των Τζουμέρκων.

Ονομασία - Διοικητικά

Η ονομασία του χωριού ήταν Κορύτιανη μέχρι το 1940 οπότε και διορθώθηκε σε Κορίτιανη. Ως κοινότητα συτάθηκε επίσημα το 1919. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Κορίτιανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 59  κατοίκους.
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1847

Οι δημοτικές εκλογές του 1847 διενεργήθηκαν από τις 16 ως τις 22 Ιανουαρίου 1847. Συνοδεύτηκαν από βιαιότητες της αστυνομίας, συμπλοκές, ξυλοκοπήματα, επιθέσεις και φυλακίσεις.
Μαρκιανή Βιβλιοθήκη

Ιστορικό

Σύμφωνα με το επίσημο ιστορικό της Βιβλιοθήκης, οι εργασίες ανέγερσης του κτηρίου ξεκίνησαν το 1536 από τον αρχιτέκτονα και γλύπτη Τζάκοπο Σανσοβίνο, συνεχίσθηκαν μετά τον θάνατο του τελευταίου από τον Βιτσέντζο Σκαμότσι και αποπερατώθηκαν το 1582. Το εσωτερικό του διακοσμήθηκε από τους μεγάλους καλλιτέχνες της Βενετικής Σχολής.
Από το 1362, ο ποιητής Πετράρχης είχε ήδη προτείνει την ίδρυση μιας δημόσιας βιβλιοθήκης στην Βενετία και προς το σκοπό αυτό κληροδότησε στην πόλη την προσωπική του συλλογή βιβλίων. Το σχέδιο όμως αυτό δεν πραγματοποιήθηκε αμέσως, αλλά αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν (το 1468) ο Καρδινάλιος Βησσαρίων πρόσφερε και την δική του συλλογή λατινικών και ελληνικών χειρογράφων (υπό τον όρο, λέγεται, να αποδοθούν στην Ελλάδα όταν κάποτε αυτή θα απελευθερωνόταν - όρος που φυσικά δεν τηρήθηκε ποτέ)
Μεταξύ των ετών 1500 και 1700 στην αρχική συλλογή του Βησσαρίωνος προστέθηκαν οι πλούσιες βιβλιοθήκες επιφανών οικογενειών της Βενετίας (Κονταρίνι, Ρεκανάτι, Φορτσέτι, Νάνι κ.ά.), ενώ αργότερα ενσωματώθηκαν σ' αυτήν και οι βιβλιοθήκες πολλών κατηργημένων μοναστηριών.
Σήμερα στην Μαρκιανή Βιβλιοθήκη, που εμπλουτίζεται συνεχώς, βρίσκονται περίπου 13.000 κώδικες και πάνω από 1.000.000 έντυπα βιβλία, μεταξύ των οποίων 2.283 αρχέτυπα και 24.000 παλαιότυπα, καθώς και μια μεγάλη συλλογή χαρτών.

Τα ελληνικά χειρόγραφα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης

Μεταξύ των χειρογράφων της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης υπάρχουν τουλάχιστον 1.200 βυζαντινά χειρόγραφα. Προέρχονται κυρίως από τις συλλογές του Καρδιναλίου Βησσαρίωνος, του Φραντσέσκο Μπάρμπαρο, των αδελφών Γριμάνι, του Τζιάκομο Κονταρίνι, καθώς και από συλλογές μοναστηριακών βιβλιοθηκών και άλλων Ιταλών μικροσυλλεκτών. Περιλαμβάνουν Ευαγγελιστάρια, λεξικά και αρχαία κείμενα ιστορικού, φιλοσοφικού, γεωγραφικού, ποιητικού, ρητορικού κ.τ.λ. περιεχομένου. Μεταξύ αυτών περίοπτη θέση κατέχουν τα δύο διάσημα χειρόγραφα της Ιλιάδος, γνωστά και ως κώδικες Venetus A και Venetus B.