Χριστιανός ΣΤ΄ της Δανίας

Τα πρώτα χρόνια

Είχε δύο δασκάλους από το Μεκλενβούργο. Μιλούσε γερμανικά στην καθημερινή ζωή και μπόρεσε να μάθει και τα δανικά. Είχε καλύτερη μόρφωση από τον πατέρα και τον πάππο του. Όταν ήταν πρίγκιπας-διάδοχος ο πατέρας του επέτρεψε να βρει μια σύζυγο μόνος του, έτσι ταξίδεψε στην Ευρώπη με τη συνοδεία του Καγκελάριου και στην αυλή του Αυγούστου Β΄ βασιλιά της Σαξονίας τη διάλεξε χωρίς δισταγμό. Ήταν η Σοφία-Μαγδαληνή του Βρανδενβούργου, μία από τις κυρίες επί των τιμών. Η Σοφία δεν είχε περιουσία που να ταιριάζει με αυτή του Χριστιανού: κληρονόμησε μια μικρή περιοχή μαζί με άλλα 13 αδέλφια, αλλά ήταν ευλαβής και συνειδητή. Ο Φρειδερίκος Δ΄ έδωσε τη συγκατάθεσή του και ο γάμος έγινε το 1721 στη Σαξονία.
Ο νέος βασιλιάς είχε χαρακτήρα θρησκόληπτο και εσωστρεφή. Το ζεύγος ζούσε μια μοναχική, ευσεβή ζωή μακριά από τη δημοσιότητα. Δεν γινόταν χοροί ή κυνήγια και η μουσική ήταν μόνο θρησκευτική. Πίσω από τις κουρτίνες στις άμαξες κυλούσε η πιο αυστηρή, ανιαρή ζωή. Η πουριτανική αυτή περίοδος αυτή της Δανίας έμοιαζε παγωμένη στο χρόνο. Όλα αυτά ήταν μια αντίδραση στην περίοδο του πατέρα του: ο Φρειδερίκος Δ΄, χωρίς να χωρίσει τη Λουΐζα του Μεκλενβούργου, παντρεύτηκε την Ελισάβετ και όταν αυτή απεβίωσε, γνώρισε τη 19χρονη Άννα σε ένα χορό μεταμφιεσμένων. Αφού την απέσπασε από το σπίτι της την νυμφεύτηκε μυστικά, και μετά το θάνατο της Λουΐζας και επίσημα. Πρώτη πράξη του νέου μονάρχη ήταν να στερήσει την Άννα από τα πλούτη που είχε λάβει και να την περιορίσει στο σπίτι της.

Η πολιτική του

Τα πρώτα δέκα έτη είχε σύμβουλο τον εξάδελφό του Χριστιανό-Ερνέστο που τον επηρέαζε και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Τον παρότρυνε να κρατήσει συμμαχία με την Αγγλία, μάλιστα ο γιος του Φρειδερίκος Ε΄ νυμφεύτηκε την κόρη του Γεωργίου Β΄ βασιλιά της Αγγλίας. Αργότερα η επιρροή αυτή έπαψε. Το 1733 εισήγαγε το νόμο της Καταγραφής, που πρόσδενε τους αγρότες με τη γη των ευγενών. Το έκανε για να έχει έναν σίγουρο αριθμό στρατιωτών, όμως οι αγρότες το είδαν ως υποταγή και ο νόμος καταργήθηκε το 1788. Το 1733 το ζεύγος επισκέφθηκε τη Νορβηγία.
Ο ευσεβισμός του Χριστιανού ΣΤ΄ επηρέασε την πολιτική του, την ποίηση του καιρού του, αλλά κατά βάθος δεν συγκινούσε τους ευγενείς ή το λαό. Έτσι όταν εκείνος απεβίωσε, έπαυσε η τάση αυτή. Έκανε ακριβά οικοδομήματα, όπως το ανάκτορο του Αμαλίενμποργκ (1732-42, ξανακτίστηκε το 1794), το θερινό ανάκτορο του Χίρσχολμ στο νησί Ζήλαντ (1737-39, γκρεμίστηκε το 1812), το κυνηγετικό περίπτερο Ερέμιταζ (1734-36) και το ανάκτρο του πρίγκιπα-διαδόχου στο Καλβεμποντέρνε (1743-44, νυν Εθνικό Μουσείο). Τα έσοδα προήλθαν από τα Τέλη του Στενού Κάτεγατ και δαπανήθηκαν για να επιδείξουν τη δύναμη της Δανίας.
Κράτησε αυστηρά ουδέτερη από πολέμους τη χώρα, και η ειρήνη έφερε την ανάπτυξη του εμπορίου και των επιχειρήσεων. Προσπάθησε να παντρέψει την κόρη του με έναν υποψήφιο για βασιλιά της Σουηδίας, κάτι που δεν ευοδώθηκε. Το 1742 αντιπρόσωπός του και αντιπρόσωπος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας υπέγραψαν στο θερινό ανάκτορο του Αγ. Ιλδεφόνσου της Ισπανίας συμφωνία ελευθερίας ελλιμενισμού στα πλοία των δύο κρατών. Οι φόροι των εμπορευμάτων όμως θα πληρωνόταν κανονικά, εκτός των ιχθύων που θα πληρωνόταν το ήμισυ. Οι Ισπανοί όμως έκριναν ότι η διάταξη για τους ιχθείς ήταν ασύμφορη και δεν υλοποίησαν τη συμφωνία, που καταργήθηκε το 1753.

Τα τελευταία έτη

Ο Χριστιανός ΣΤ΄ αφοσιώθηκε στον ευσεβισμό και σε όλη τη βασιλεία του προσπάθησε να μεταδώσει τη διδασκαλία του στους υπηκόους του. Η θρησκευτική αυτή πίεση τον έκανε αντιδημοφιλή και θεωρήθηκε απολυταρχικός. Οι ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν ως εργατικό και σχολαστικό γραφειοκράτη. Ήταν φιλάσθενος και έκανε θεραπείες σε όλη του τη ζωή, μέχρι που ασθένησε σοβαρά. Απεβίωσε το 1746 στο θερινό ανάκτορο του Χίρσχολμ και ετάφη στον καθεδρικό του Ροσκίλντε. Το ταφικό μνημείο τελείωσε από τον γλύπτη Γιοχάνες Βίντεβελτ το 1768 και παριστάνει μια λευκή σαρκοφάγο με τις καθήμενες μορφές της Φήμης και της Λύπης. Είναι το πρώτο νεοκλασικό έργο στη Δανία.
Ο πλήρης τίτλος του ήταν: η αυτού μεγαλειότητα, ο υψηλότατος και ισχυρότατος άρχων, κύριος Χριστιανός ΣΤ΄ χάριτι Θεού βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας, των Βένδων και των Γότθων, δούκας του Σλέσβιχ, του Χόλσταϊν, του Στόρμαρν και του Ντίντμαρσεν, κόμης του Όλντενμπουρκ και του Ντέλμενχορστ.