Εκατόμπεδος

Περιγραφή

Ο εξ ολοκλήρου από λευκό πώρινο ασβεστόλιθο κατασκευασμένος και πολύχρωμα διακοσμημένος ναός ήταν αφιερωμένος στην θεά Αθηνά. Σώζονται τα ερείπια της βάσης, του στυλοβάτη, ορισμένα μέρη του σηκού και το αέτωμα. Κτίστηκε μεταξύ 570–550 π.Χ., κατά την εποχή του Πεισιστράτου. Το οικοδόμημα είχε μήκος περίπου 100 πόδια, και γι' αυτό ονομάστηκε Εκατόμπεδος, ονομασία που βρέθηκε σε αρχαίες επιγραφές.
Τα αρχαία αετώματα που ήταν σχεδόν ολόγλυφα, διακοσμούσαν στο δυτικό η παράσταση του Ηρακλή που καταβάλλει τον Τρίτωνα στα αριστερά και η μάχη του Δία με τον τρισώματο Τυφώνα στα δεξιά, ενώ το ανατολικό αέτωμα παρίστανε τρεις καθιστές θεότητες, την Αθηνά, τον Δία και ένα άλλο θεό, ανάμεσα σε δύο φίδια που ήταν οι φύλακες του ναού.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ναού ήταν η ζωφόρος που περιέβαλε τον ναό, με αναπαραστάσεις φυτικά και ζωικά διακοσμητικά στοιχεία: άνθη, λωτούς, πουλιά που πετούν, αετούς και πελαργούς. 
Ο ναός αποσυναρμολογήθηκε το 490 π.Χ. από τους Αθηναίους, αμέσως μετά τη νίκη τους επί των Περσών στο Μαραθώνα, για να κατασκευάσουν ένα νέο ναό, το γνωστό ως Προπαρθενώνα. Ο ναός αυτός καταστράφηκε το 480 π.Χ. από τους Πέρσες όσο ακόμη χτιζόταν και αντικαταστάθηκε από τον παρόντα Παρθενώνα.

Αρχαιολογία

Όπως με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα της Ακρόπολης, οι αρχικές περιγραφές του Εκατόμπεδου στα τέλη του 19ου αιώνα βασίζονταν μόνο σε αρχιτεκτονικά θραύσματα και θραύσματα γλυπτών. Στις περιγραφές και τους καταλόγους της εποχής, ο Εκατόμπεδος αναφερόταν στα γερμανικά ως H–Architektur ("κτήριο Η"), μαζί με άλλα κτήρια όπως "κτήριο Α", "Β" κλπ.
Η περιγραφή του ναού, όπως και η υποτιθέμενη τοποθεσία του, έχουν αλλάξει από τις πρώτες περιγραφές του Wilhelm Dörpfeld. Ο Dörpfeld είχε αποδώσει όλα τα θραύσματα στον γειτονικό Αρχαίο Νεώ που βρισκόταν ανάμεσα στο σημερινό Ερέχθειο και τον Παρθενώνα. Ο Theodor Wiegand το 1904 υπέθεσε ότι το κτήριο Η ήταν ναός εν παραστάσι ευρισκόμενος στο σημείο του Αρχαίου Νεώ, και ότι μάλιστα αποτελούσε παλαιότερο στάδιο του Αρχαίου Νεώ, που ύστερα επεκτάθηκε με περίσταση. Επιπλέον αναγνώρισε το κτήριο Η ως τον Εκατόμπεδο που αναφέρεται σε αρχαίες επιγραφές. Όμως, το 1922 ο Ernst Buschor πρότεινε ότι το κτήριο Η στην πραγματικότητα βρισκόταν νοτιότερα, στο σημείο του σημερινού Παρθενώνα, και το ονόμασε Ur-Parthenon, δηλαδή "αρχικό Παρθενώνα". Το 1936, η εκτενής έρευνα του Walter-Herwig Schuchhard σε εναπομείναντα θραύσματα και γλυπτά απέδειξε ότι τα αετώματα του ναού πρέπει να ήταν μεγαλύτερα απ' ότι αρχικά θεωρείτο. Συνεπώς αναπαρέστησε τον ναό ως περίπτερο, εν αντιθέσει με προηγούμενες αναπαραστάσεις ως δίστυλο ή τρίστυλο εν παραστάσι ναό.
Επιπλέον έρευνες του William Bell Dinsmoor, του Immo Beyer, και άλλων, όπως και ιστορικοί συσχετισμοί μεταξύ των θραυσμάτων και της καταστροφής της Ακρόπολης από τους Πέρσες το 480 π.Χ. έχουν οδηγήσει στην σημερινή υπόθεση ότι ο Εκατόμπεδος ήταν εξάστυλος περίπτερος δωρικός ναός με κρηπίδωμα 46 μέτρων και έστεκε στο σημείο του σημερινού Παρθενώνα.

Ύφος

Το ύφος των γλυπτών είναι το συνηθισμένο της πρώιμης Αρχαϊκής περιόδου. Οι συνολικές αφηγηματικές σκηνές των αετωμάτων και μετοπών είναι κατά το ήμισυ αφηγηματικές, καθώς περιλαμβάνουν ανθρώπινες ή ημιανθρώπινες φιγούρες και ζώα τοποθετημένα σε συμμετρικό ή επαναλαμβανόμενο τρόπο. Αυτό το ύφος θυμίζει της απεικονίσεις των σύγχρονων Ελληνικών κεραμικών. Οι άνθρωποι χαρακτηριζόταν από το αρχαϊκό χαμόγελο. Τα σώματα ανθρώπων και ζώων είναι λαξευμένα με έλλειψη αυτοπεποίθησης, σε σύγκριση με τα γλυπτά του ναού της Αθηνάς Πολιάδας που κατασκευάστηκε στο χώρο της Ακρόπολης, μισό αιώνα αργότερα.