google/wiki40b huggingface dataset:
Δημοψήφισμα του Γκέρνσεϊ (2018)

Στις 10 Οκτωβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε στο Γκέρνσεϊ ένα δημοψήφισμα για το εκλογικό σύστημα της Βουλής (States). 
Ζητήθηκε από τους ψηφοφόρους να ταξινομήσουν πέντε διαφορετικά προτεινόμενα εκλογικά συστήματα , με ένα σύστημα απορροής να χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της επικρατούσας πρότασης.  Η επιλογή Α, μια εκλογική περιφέρεια με 38 μέλη που καλύπτει ολόκληρο το νησί, κέρδισε την ψηφοφορία.  Ως αποτέλεσμα της συμμετοχής των ψηφοφόρων (45%) επιτεύχθηκε το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό  40%, με αποτέλεσμα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να είναι  δεσμευτικό.

Σύστημα καταμέτρησης ψηφοδελτίων

Στην αρχική καταμέτρηση, μετρήθηκαν μόνο οι πρώτες επιλογές.  Δεδομένου ότι καμία πρόταση δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων, καταργήθηκε η πρόταση που έλαβε τις λιγότερες ψήφους. Οποιεσδήποτε ψήφοι με την παρούσα πρόταση ως πρώτη επιλογή αναδιανεμήθηκαν στις άλλες επιλογές σύμφωνα με τη δεύτερη προτίμηση.  Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε μέχρις ότου μια πρόταση να συγκεντρώσει  την πλειοψηφία των ψήφων.
Απαιτείτο απαρτία της συμμετοχής των ψηφοφόρων σε ποσοστό 40%, ώστε το αποτέλεσμα να είναι δεσμευτικό, ύστερα από συμφωνία με το νομοθετικό σώμα.
Μάνκο Κάπακ

Η μυθολογία

Ο Μάνκο Κάπακ υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο και επειδή ήταν πολύ σημαντική προσωπικότητα για το λαό του θεοποιήθηκε και γύρω από το πρόσωπο του αναπτύχθηκε μια ολόκληρη θρησκεία. Οι μύθοι που γράφτηκαν για την καταγωγή του διασώθηκαν από ορισμένους Ισπανούς μοναχούς.

Ο μύθος σχετικά με το θεό Ίντι

Σύμφωνα με αυτο το μύθο, ο Μάνκο Κάπακ ήταν γιος του θεού ήλιου Ίντι και της Μάμα Κίγια, και αδερφός του Πατσακάμακ, ενώ λατρευόταν ως θεός του ήλιου και της φωτιάς. Ο Μάνκο Κάπακ και τα αδέρφια του στάλθηκαν στη γη με ένα χρυσό ραβδί, που ονομαζόταν tapac-yauri. Το ραβδί βυθίστηκε στην περιοχή του Κούσκο, μέχρι την οποία ταξίδεψαν μέσω υπόγειων σπηλαίων κι έχτισαν ναό προς τιμήν του θεού ήλιου και πατέρα τους. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάποιο ή κάποια από τα αδέρφια του Μάνκο Κάπακ μεταμορφώθηκε σε Ουάκα.

Ο μύθος σχετικά με το θεό Βιρακότσα

Σε αυτό το μύθο, ο Μάνκο Κάπακ είναι γιος του Βιρακότσα. Μαζί με τα αδέρφια του ζούσε στο Πακάρι Τάμπου, κοντά στο Κούσκο. Ενώθηκαν μαζί με άλλες φυλές, με τις οποίες ήρθαν σε επαφή στα ταξίδια τους, με σκοπό να κατακτήσουν τις φυλές της Κοιλάδας του Κούσκο. Και σε αυτή την ιστορία υπάρχει ο μύθος του χρυσού ραβδιού. Επίσης, σύμφωνα με κάποιες εκδοχές του μύθου, ο νεαρός Μάνκο Κάπακ πρόδωσε από ζήλεια τους μεγαλύτερους αδερφούς του, τους σκότωσε κι έγινε ο ηγέτης του Κούσκο.

Η ζωή του

Ο Μάνκο Κάπακ ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Ουρίν και βασίλευσε στη φυλή των Ίνκας για περίπου σαράντα χρόνια. Αυτός οδήγησε τον λαό του από το Πακάρι Τάμπου στην περιοχή του Κούσκο. Οι λόγοι που ανάγκασαν τους Ίνκας να αναζητήσουν νέα πατρίδα ήταν η έλλειψη εύφορης γης για καλλιέργεια αλλά και οι απειλητικές διαθέσεις των γειτονικών τους λαών. Στο Κούσκο ο Μάνκο Κάπακ καθιέρωσε σύστημα νόμων, ενώ θεωρείται ότι κατάργησε τις ανθρωποθυσίες. Οι Ίνκας, με επικεφαλής τον Μάνκο Κάπακ και με βάση τη νέα τους πατρίδα, άρχισαν να εισχωρούν στις γειτονικές περιοχές για να επεκτείνουν τις αγροτικές εκτάσεις τους. Ο πρώτος ηγεμόνας των Ίνκας παντρεύτηκε την αδερφή του, Μάμα Όκλιο, κι ο γιος του, Σίντσι Ρόκα, έγινε ο επόμενος Σάπα Ίνκα. Πιθανολογείται ότι βασίλεψε μέχρι το 1230 ή το 1250 αρκετοί όμως τοποθετούν το θάνατο του πολύ νωρίτερα, το 1107. Από τα χρονολογικά στοιχεία δεδομένα που να οριοθετούν την βασιλεία του δεν έχουν βρεθεί ακόμα.
Κυπριακή Σχολή Αρχιτεκτονικής

Η Κυπριακή Σχολή Αρχιτεκτονικής είναι ιδιωτική σχολή αρχιτεκτονικής που βρίσκεται στη Λέμπα κοντά στην Πάφο .  Το Σχολείο συνδέεται και μοιράζεται μια πανεπιστημιούπολη με το Κυπριακό Κολλέγιο Τεχνών . 
Η Σχολή ιδρύθηκε το 2017 από τον Εμίλιο Κουτσουφτίδη, εγγονός του Κύπριου ζωγράφου Στας Παράσκος και του Βρετανού αρχιτέκτονα Χένρι Μπιτς Μόουλ.

Καλοκαιρινές κατοικίες

Η Κυπριακή Σχολή Αρχιτεκτονικής είναι πιο γνωστή για το καλοκαιρινό πρόγραμμα παραμονής το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο για τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Αυγούστου  .
Γιώργος Παπαδάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι στις 4 Φεβρουαρίου 1951 και κατάγεται από την Κρήτη. Εκτός από την επιτυχημένη του δημοσιογραφική καριέρα στην τηλεόραση, ο Γιώργος Παπαδάκης έχει διαγράψει σημαντική πορεία και στον έντυπο τύπο. Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1980 από την εκπομπή «Τρεις στον αέρα» που μεταδιδόταν το μεσημέρι από την ΕΤ1, ως συμπαρουσιαστής με τη Σεμίνα Διγενή και τον Νάσο Αθανασίου. 
Από το 1992 και μετά, ο Γιώργος Παπαδάκης παρουσίαζε την πρώτη, χρονολογικά, πρωινή ενημερωτική εκπομπή της Ελληνικής Τηλεόρασης Καλημέρα Ελλάδα έως το 2011. Από το 2011 μέχρι το 2015, παρουσίαζε την αντίστοιχη ενημερωτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ANT1 με τίτλο Πρωινό ΑΝΤ1. Από τις 7 Σεπτεμβρίου 2015, η πρωινή ενημερωτική εκπομπή μετονομάστηκε εκ νέου σε «Καλημέρα Ελλάδα», ύστερα από επιθυμία του ίδιου, που φυσικά έγινε δεκτή από το κανάλι.
Βήτα Κριού

Ονομασίες

Οι παραδοσιακές ονομασίες Sheratan, Sharatan και Sheratim από το Al Sharatan, προέρχονται από την αραβική λέξη الشراطان (aš-šarāţain), που μεταφράζεται ως «τα δύο σημεία» (δυϊκός αριθμός), μία αναφορά στο γεγονός ότι πριν από δυόμισυ ως τρεις χιλιάδες χρόνια ο αστέρας σημείωνε το εαρινό σημείο μαζί με τον γ Κριού. Το 2016 η Διεθνής Αστρονομική Ένωση οργάνωσε μια ομάδα εργασίας επί των ονομάτων των αστέρων (IAU Working Group on Star Names, WGSN) προκειμένου να επισημοποιήσει ιδιαίτερα ονόματα για αστέρες. Στις 21 Αυγούστου 2016 η WGSN ενέκρινε το όνομα Sheratan για τον β Κριού.
Στην αρχαία κινεζική αστρονομία η λέξη 婁宿 (Lóu Su), που σημαίνει «δεσμός», αναφέρεται σε έναν μικρό αστερισμό που αποτελείτο από τους αστέρες β, γ και α Κριού. Ο ίδιος ο β ήταν λοιπόν γνωστός ως 婁宿一 (Lóu Su yī), δηλαδή ο Πρώτος (αστέρας) του Δεσμού.

Αστροφυσικά χαρακτηριστικά

Ο β Κριού έχει μετρημένη παράλλαξη 0,0547 δευτερόλεπτο της μοίρας, που αντιστοιχεί σε απόσταση 59,6 ± 0,8 ετών φωτός από τη Γη. Είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας, δηλαδή αποτελείται στην πραγματικότητα από δύο αστέρες που περιφέρονται περί το κοινό κέντρο μάζας τους, τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, ώστε δεν διαχωρίζονται ακόμα και με τη μεγαλύτερη μεγέθυνση που μπορεί να επιτύχει ένα τηλεσκόπιο χωρίς ειδικές μεθόδους. Αυτό το πέτυχε το Αστρικό Συμβολόμετρο Mark III στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον. Οι δύο αστέρες συμπληρώνουν μία πλήρη περιφορά κάθε 107 γήινες ημέρες, ενώ οι τροχιές τους είναι πολύ ελλειπτικές (μεγάλης εκκεντρότητας, e = 0,90). Το επίπεδο της τροχιάς σχηματίζει γωνία 45 μοιρών περίπου με την ευθεία που συνδέει τη Γη με το σύστημα.
Ο μεγαλύτερης μάζας αστέρας, ο β Ari A, είναι νάνος αστέρας της Κύριας ακολουθίας με μάζα 2,34 ± 0,10 φορές τη μάζα του Ήλιου και δείκτη χρώματος B−V = +0,142 (λευκό χρώμα). Η θερμοκρασία της επιφάνειάς του ανέρχεται σε 9.000 Κ περίπου, ενώ έχει απόλυτη λαμπρότητα που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +1,55, δηλαδή 23 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Η ηλικία του εκτιμάται σε 300 εκατομμύρια γήινα έτη περίπου.
Το φάσμα του μικρότερου αστέρα, του β Ari B, δεν έχει προσδιορισθεί, αλλά με βάση τη μάζα του, που είναι 1,34 ± 0,07 φορά η μάζα του Ήλιου, πρέπει να έχει φασματικό τύπο από F5 III–V μέχρι G0 V. Είναι σχεδόν 4 μεγέθη αμυδρότερος του β Ari A, οπότε το φως του συστήματος κυριαρχείται από το φως του κύριου αστέρα. Ειδικότερα, με απόλυτη λαμπρότητα περίπου 30% μεγαλύτερη της ηλιακής, είναι αρκετά παρόμοιος αστέρας με τον Ήλιο μας, αν και θερμότερος. Καθώς ο κύριος αστέρας του συστήματος θα εξελίσσεται σε ερυθρό γίγαντα, αναμένεται να αρχίσει μεταφορά μάζας από αυτόν προς τον δευτερεύοντα αστέρα.
Το σύστημα, που πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 1,9 χιλιόμετρο ανά δευτερόλεπτο (6.800 χιλιόμετρα την ώρα), έχει παρατηρηθεί με το Διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ για τη διερεύνηση της υπάρξεως περίσσεια υπερύθρου στο φως του, ωστόσο δεν ανιχνεύθηκε κάτι τέτοιο.
Έντουαρτ Σάουμπερτ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1804. Η καταγωγή του ήταν από παλαιά οικογένεια της Σιλεσίας. Το 1825 περίπου άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στην Βασιλική Τεχνική Ακαδημία του Βερολίνου. Αποφοίτησε το 1829 και ταξίδεψε στην Ιταλία και εκεί δέχτηκε την συμβουλή του καλού φίλου του Σταμάτη Κλεάνθη που τον ήξερε από φοιτητή, να κατέβει στην Ελλάδα. Ήρθε στην Ελλάδα το 1830 και παρέμεινε είκοσι χρόνια.
Ο Σάουμπερτ και ο Κλεάνθης πήγαν μαζί στην Αίγινα όπου έμενε τότε ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, και εκεί άρχισαν να κατασκευάζουν αποθήκες και νοσοκομεία. Το 1831 εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Εκεί έκτισαν ένα μικρό σπιτάκι, την «Μικρή Ακρόπολη», το οποίο έκανε τόσο καλή εντύπωση στους Αθηναίους, που το διάλεξαν ως κατάλληλο για την εορτή των εγκαινίων του Πανεπιστημίου το 1837.
Εν ακολούθως έκτισαν αρκετά ιδιωτικά σπίτια, του Άγγλου ναύαρχου Μάλκολμ, του Ρώσσου και του Αυστριακού πρόξενου, πολλών Αμερικάνων και Άγγλων. Με την πάροδο του χρόνου προβιβάστηκαν και οι δυο σημαντικά, και γίνανε διευθυντές της Αρχιτεκτονικής Υπηρεσίας Αθηνών. Εκπόνησαν σχέδια για την ανοικοδόμηση των Αθηνών και του Πειραιά. Τελικά όμως απόκτησαν τόσους πολλούς ραδιουργούς εχθρούς, που παραιτήθηκαν και οι δύο τον Δεκέμβριο του 1834.
Η κυβέρνηση ανεκάλεσε την αποδοχή της παραίτησης τον Ιανουάριο του 1835 και προβίβασε μάλιστα τον Σάουμπερτ σε διευθυντή της Τεχνικής Υπηρεσίας όλης της χώρας και σε σύμβουλο του Υπουργείου των Εσωτερικών. Στην θέση αυτή παρέμεινε ο Σάουμπερτ εννέα χρόνια. Το 1843 με την εκδήλωση της καταφοράς εναντίον όλων των ξένων που διατελούσαν στην υπηρεσία της κυβέρνησης απολύθηκε και ο Σάουμπερτ, όπως και οι άλλοι. Έμεινε όμως ως ιδιώτης και προσλήφθηκε ως υπάλληλος από το Βασιλικό Μουσείο του Βερολίνου στην Αθήνα για να υποστηρίζει τις ανασκαφές.
Μετά και από αυτήν την εργασία παρέμεινε στην Αθήνα και έκανε μερικές ακόμα σημαντικότατες εργασίες, όπως την αναστύλωση της Ακρόπολης και την ανέγερση των ανακτόρων. Τελικά εγκατέλειψε την Ελλάδα το 1850 και επέστρεψε στο Μπρέσλαου, όπου και πέθανε το 1860.
Φραν Λίμποβιτς

Ζωή και σταδιοδρομία

Η Λίμποβιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νιού Τζέρσει και είναι εβραικής καταγωγής.
Μετά την αποβολή της από το λύκειο, η Λίμποβιτς εργάστηκε σε πολλές δουλειές του ποδαριού, πριν προσληφθεί από τον Άντι Γουόρχολ ως αρθρογράφος για το περιοδικό Interview. Αργότερα, πέρασε από το περιοδικό Mademoiselle . Το πρώτο της βιβλίο ήταν μια συλλογή από δοκίμια με τον τίτλο Μητροπολιτική Ζωή, που κυκλοφόρησαν το 1978, και ακολουθήθηκαν από τις Κοινωνικές Μελέτες το 1981. 
Η Λίμποβιτς έκανε επίσης αρκετές εμφανίσεις στο "Late Night with David Letterman και στο "The Tonight Show with Jimmy Fallon" και είχε έναν ρόλο ως δικαστής Τζάνις Goldberg στο τηλεοπτικό δράμα "Νόμος & Τάξη" από το 2001 έως το 2007.
Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Λίμποβιτς ονομάστηκε μια από τις πιο κομψές γυναίκες στη διεθνή λίστα των πιο καλοντυμένων του Vanity Fair.
Στις 22 Νοεμβρίου του 2010, το HBO παρουσίασε το Public Speaking, ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο σε αυτήν σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε το οποίο περιέχει συνεντεύξεις και αποσπάσματα από ομιλίες της.
Καπετανιανά Ηρακλείου

Ονομασία

Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τους λεγόμενους καπεταναίους του με την πλούσια συνεισφορά τους στους αγώνες κατά των Τούρκων.

Ιστορικά στοιχεία

Η πρώτη φορά που αναφέρεται επισήμως το χωριό είναι στην τούρκικη απογραφή του 1834, ενώ σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ιδρύθηκε από Σφακιανούς αγωνιστές, έπειτα από την επανάσταση του Δασκαλογιάννη.

Εκκλησίες

Στα Καπετανινά βρίσκεται χτισμένος ναός της Παναγίας (Κοίμηση της Θεοτόκου) χρονολογείται από την βυζαντινή περίοδο και τον 15ο αιώνα και η οποία εορτάζει στις 15 Αυγούστου (Δεκαπενταύγουστο). Επίσης, στην θέση Μετζολατί, πάνω στα ερείπια αρχαίου Ιερού Κορυφής, υπάρχει μικρός ναός, αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό, που εορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου.
Σταύρος Καλαφάτης

Σπουδές

Αποφοίτησε από το Αμερικάνικο Κολέγιο Ανατόλια και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ' όπου αποφοίτησε το 1988. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις (1991) και νέες μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ στη Διοίκηση Αθλητικών Οργανισμών (1994).

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Εργάστηκε ως δικηγόρος (από το 1990), σύμβουλος επικοινωνίας έντυπων μέσων ενημέρωσης (2000 - 2002) και καθηγητής σε ΙΕΚ, στη Θεσσαλονίκη. Την περίοδο 1995 - 2000 εργάστηκε ως Σύμβουλος Οργάνωσης και Επικοινωνίας στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ.

Πολιτική διαδρομή

Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 έλαβε θέση επιλαχόντα βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης. Ορκίστηκε βουλευτής το 2003 και έκτοτε εκλέχτηκε βουλευτής 5 φορές: το 2004, το 2007, το 2009, το Μάιο του 2012 και τον Ιούλιο του 2012.
Το 2007 ορίστηκε υπεύθυνος του Τομέα Τουρισμού της Νέας Δημοκρατίας, ενώ το 2009 ορίστηκε Υπεύθυνος του Τομέα Μεταφορών και Επικοινωνιών στο κόμμα του. Το 2011 του ανατέθηκε η ευθύνη του Τομέα Ενέργειας και Φυσικών Πόρων.
Την περίοδο 2001 - 2002 διατέλεσε Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης. Διατέλεσε Υφυπουργός Ανάπτυξης την περίοδο 2007 - 2009 και Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης το 2009.
Στις 21 Ιουνίου 2012 ορκίστηκε Υπουργός Αναπληρωτής Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 14 Μαρτίου 2013. Κατά την διάρκεια της θητείας του έκανε αποδεκτή απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους η οποία έκρινε μη συμβατή με τον νόμο την μεταφορά πολεοδομικών αρμοδιοτήτων στην Διεύθυνση Ναοδομίας της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών και έτσι κατέστησε αυθαίρετα όλα τα εκκλησιαστικά κτίσματα που κτίστηκαν από το 1988 και μετά. Μετά από μερικούς μήνες ψηφίστηκε ο Ν. 4178/2013 του Υπ. Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με τίτλο «Αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης», ο οποίος νομιμοποίησε αυθαίρετα κτίσματα, μεταξύ άλλων αυτά που ανήκουν στο Δημόσιο ή χρησιμοποιούνται ως λατρευτικοί χώροι γνωστών θρησκειών.
Το προαύλιο των τρελών

Περιγραφή

Η σκηνή που απεικονίζεται, τοποθετείται σε κάποιο ψυχιατρικό άσυλο, και ο πίνακας δημιουργήθηκε σε μια περίοδο που αυτού του είδους τα ιδρύματα ήταν, σύμφωνα με τον κριτικό τέχνης Robert Hughes, τίποτα παραπάνω από τρύπες στην κοινωνική επιφάνεια, μικρές χωματερές μέσα στις στις οποίες οι ψυχικά ασθενείς μπορούσαν να πεταχτούν δίχως να γίνει η παραμικρή προσπάθεια να αναγνωριστεί, να ταξινομηθεί, ή να γιατρευτεί η ασθένειά τους.
Η αυλή του Γκόγια είναι υπερβολικά σκληρή, με εγκλωβισμένους κρατούμενους περικυκλωμένους από ψηλούς τοίχους και μια βαριά πέτρινη αψίδα. Οι κρατούμενοι, που παλεύουν και γελούν ανόητα ή κουλουριάζονται απελπισμένα, "λούζονται" από φως σε καταθλιπτικές αποχρώσεις του γκρι και του πράσινου, ενώ φυλάσσονται από έναν άντρα. Το έργο εκφράζει μια τρομακτική και φανταστική άποψη της μοναξιάς, του φόβου και της κοινωνικής αποξένωσης, αποκλίνοντας από από την πιο επιφανειακή αντιμετώπιση της ψυχικής ασθένειεας στα έργα προγενέστερων καλλιτεχνών όπως ο Γουίλιαμ Χόγκαρθ.
Σε ένα γράμμα προς το φίλο του Bernardo de Yriarte, το 1794, ο Γκόγια έγραψε πως ο πίνακας δείχνει ένα προαύλιο με τρελούς, και δύο από αυτούς να παλέυουν γυμνοί ενώ ο φρουρός τους χτυπάει, (είναι μια σκηνή που είδα στη Σαραγόσα). Συνήθως θεωρείται ως μια καταδίκη της ευρέως διαδεδομένης τακτικής της τιμωρίας των ψυχοπαθών, που κρατούνταν μαζί με εγκληματίες, φορούσαν χειροπέδες, και υποβάλλονταν καθημερινά σε σωματική τιμωρία, εβρισκόμενοι στο έδαφος και εγκλωβισμένοι από πέτρινους τοίχους και σιδερένιες πύλες.
Δήμος Μόβρης

Τοποθεσία

Εκτεινόταν στην δυτική Αχαΐα και συνόρευε με τους πρώην δήμους Λαρισσού και Δύμης, ενώ βόρεια βρεχόταν από τον Πατραϊκό κόλπο.

Ονομασία

Η ονομασία του δήμου προέρχεται από το όρος Μόβρη που βρίσκεται στα όριά του.

Οικονομία

Οι κάτοικοί του ασχολούνται επί το πλείστον με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Αθλητισμός

Στον πρώην δήμο δραστηριοποιούνται τα ποδοσφαιρικά σωματεία Α.Ε. Λιμνοχωρίου, Α.Ο. Κρίνου και Α.Π.Σ. Εθνικός Σαγέικων. Ο τελευταίος έχει αγωνιστεί 3 φορές στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία. Υπάρχουν δυο γήπεδα ξερά, στο Λιμνοχώρι και στον Κρίνο, ενώ ένα με χορτάρι στα Σαγαίικα.
Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα

Κλίμα

Το κλίμα της Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα είναι τροπικό.
Ιωάννης Γ΄ του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και της Μαργαρίτας, κόρης του Αδόλφος Β΄ κόμης του Λα Μαρκ. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Αδόλφος, ο Ιωάννης Β΄ και ο Ένγκελμπερτ Α΄.
Το 1416 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι τέσσερις αδελφοί κυβέρνησαν από κοινού. Ο Ιωάννης Γ΄ έγινε κοσμήτορας (provost) του Συλλόγου του καθεδρικού του Μύνστερ και έμεινε άγαμος.
Μιχάλης Μυγιάκης

Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στη Γρα-Λυγιά της Ιεράπετρας στις 15 Ιανουαρίου 1943, γιος του Νικολάου και της Ευγενίας. Ο Μιχάλης δεν γνώρισε τον πατέρα του, καθώς το 1944 σκοτώθηκε από νάρκη και τον μεγάλωσαν η μητέρα του και η γιαγιά του. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Ιεράπετρα και εν συνεχεία σπούδασε με υποτροφία στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, δίδαξε επί τέσσερα έτη στο ελεύθερο ανοιχτό πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως καθηγητής στο Γυμνάσιο της Πόμπιας του Ηρακλείου και μετά στο Γυμνάσιο της Ιεράπετρας ως το 1972, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη χούντα. Αργότερα έφτιαξε το παλιό ξενοδοχείο "Λυγιά" απέναντι από το παλαιό δημαρχείο.

Δημαρχιακή θητεία

Για πρώτη φορά εξελέγη δήμαρχος στις εκλογές του 1978 με ποσοστό 50,2% από τον πρώτο γύρο και επανεκλέχθηκε ξανά από τον πρώτο γύρο το 1982 με ποσοστό 60,3% και το 1986 στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 57%.
Τον Νοέμβριο του 1979, κατά την έναρξη της θητείας του ως δημάρχου, το όνομά του συνδέθηκε με τις δυναμικές αγροτικές κινητοποιήσεις και την αστυνομική επίθεση εναντίον διαδηλωτών αγροτών κοντά στη Γέφυρα Φρουζή.
Κατά τις δημαρχιακές θητείες του σχεδιάστηκαν, οργανώθηκαν και εκτελέστηκαν πολλά έργα, όπως το νέο σχέδιο της πόλης, η ανάδειξη και πλακόστρωση της παλιάς πόλης της Κάτω Μεράς (γνωστής και ως "γειτονιάς των ψαράδων"), η ίδρυση σχολείων και βιβλιοθήκης με πέντε χιλιάδες τόμους, η ίδρυση του ΚΑΠΗ, το Πολύκεντρο, η Μουσική και Χορευτική Σχολή, το Ελεύθερο Ανοικτό Πανεπιστήμιο και οι εργατικές κατοικίες.  Έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στα προβλήματα των ανθρώπων που κατοικούσαν σε φτωχογειτονιές και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.  Επίσης, συντηρήθηκε και επισκευάστηκε το παλιό Δημαρχείο, όπου στεγάστηκε η Αρχαιολογική Συλλογή, αναπαλαιώθηκε το Μεχτέπι και ολοκληρώθηκε η κατασκευή του δημοτικού τουριστικού περιπτέρου. Στον τομέας της ύδρευσης, το 1984 αντικαταστάθηκε και επεκτάθηκε τμήμα του δικτύου ύδρευσης και έγινε η ανόρυξη δύο γεωτρήσεων στην περιοχή του Σταυρού, ενώ ολοκληρώθηκε ο δρόμος Ιεράπετρας-Μακρυλιάς, κατασκευάστηκε συγκρότημα Μέσης Εκπαίδευσης, συντηρήθηκε ο Νότιος οδικός άξονας και εφαρμόστηκαν με επιτυχία προγράμματα αθλητισμού για τη γυναίκα και το παιδί.
Λίγους μήνες πριν ολοκληρωθεί η τρίτη θητεία του, παραιτήθηκε από δήμαρχος (η παραίτησή του έγινε δεκτή από τον Νομάρχη Εμμανουήλ Παπαχατζάκη στις 5 Ιουλίου 1990) και υπηρεσιακός δήμαρχος ανέλαβε ο Βασίλειος Μήλας.

Διακρίσεις

Ο Μιχάλης Μυγιάκης θεωρήθηκε υπόδειγμα δημάρχου για περιφερειακή πόλη και δύο φορές βραβεύτηκε ως "Πρόσωπο της Χρονιάς" από την εφημερίδα Τα Νέα.Η πόλη βραβεύτηκε επί θητείας του για την καθαριότητά της.

Τελευταία χρόνια

Ως το τέλος της ζωής του αρθρογραφούσε στον τοπικό Τύπο ("Ι21"), ενώ παρουσίασε και ραδιοφωνικές εκπομπές με θέμα τη λογοτεχνία. Πέθανε στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο του Ηρακλείου, όπου νοσηλευόταν, στις 23 Ιανουαρίου 2018, και κηδεύτηκε την επομένη από τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Ιεράπετρα, ενώ ετάφη στη Γρα Λυγιά.
Αφροδίτη Καλλίπυγος

Περιγραφή

Η θεά του έρωτα εικονίζεται σε αφροδισιακή στάση. Με ανασηκωμένο τον μανδύα της ρίχνει το βλέμμα πίσω από την ωμοπλάτη της προς τους δύο ξεσκέπαστους γλουτούς της. Το όνομα του έργου εκδηλώνει το θεσπέσιο του θεάματος.

Ερμηνεία

Το γυμνό σώμα στην αρχαία ελληνική τέχνη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το ηρωικό στοιχείο, ενώ μέχρι τον τον 4ο αιώνα π.Χ. ήταν καλλιτεχνική έκφραση αποκλειστικά ανδρικών σωμάτων. Πρώτος ο Πραξιτέλης τόλμησε να εικονίσει την Αφροδίτη της Κνίδου γυμνή το 340 π.Χ. Σε αντίθεση με την φυσική γύμνια της Αφροδίτης της Κνίδου, η Αφροδίτη Καλλίπυγος παρουσιάζει τα θέλγητρά της σε δημόσια θέα, προσκαλώντας τον θεατή να τα θαυμάσει.

Ιστορική τοποθέτηση

Το όνομα του αγάλματος είναι ήδη αρχαίο και αναφέρεται στους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου. Το άγαλμα ήταν τοποθετημένο στον ομώνυμο ναό της Αφροδίτης Καλλιπύγου στις Συρακούσες, το 200 π.Χ. περίπου, ο οποίος, σύμφωνα με τον μύθο, κτίστηκε από δύο αδελφούς, κατόπιν καλλιστείων ομορφιάς. Και οι δύο παντρεύτηκαν τις νικήτριες.
Χέρτχεν τοτ Σιντ Γιανς

Βιογραφικά στοιχεία

Αρχικά πιστευόταν ότι γεννήθηκε στο Χάαρλεμ, ωστόσο σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία ιδιαίτερη πατρίδα του ήταν το Λέιντεν, το οποίο τότε ανήκε στο τμήμα της Ολλανδίας που ήλεγχαν οι άρχοντες της Βουργουνδίας. Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του.
Καλλιτέχνης με ύφος ποιητικό και εκλεπτυσμένο, ήρθε, ήδη από τα νεανικά του χρόνια, σε επαφή με τους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μπρυζ και της Γάνδης. Υπήρξε μαθητής του Άλμπερτ φαν Αουβάτερ, ενός από τους θεμελιωτές της τέχνης των Κάτω Χωρών. Δούλεψε κυρίως στο Χάαρλεμ, όπου ο θάνατος τον βρήκε σε ηλικία 28 ετών. Κηδεύτηκε στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη στην ίδια πόλη βάσει του Liber memoriarum που διατηρούνταν εκεί. Βάσει τον ομοιοτήτων στο στυλ τους ένα corpus δεκαπέντε έργων έχει αποδοθεί στον καλλιτέχνη.
Ο Χέρτχεν, θεμελιωτής της λεγόμενης Σχολής του Χάαρλεμ, δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά τη φλαμανδική ζωγραφική. Τα έργα του μοιάζουν να ακολουθούν την οπωσδήποτε πιο σύνθετη τεχνοτροπία του Φαν ντερ Χους, και λιγότερο εκείνη των φαν Άικ και φαν ντερ Βάιντεν. Ξεχωρίζουν για την αμεσότητα και την απλότητα που τα διακρίνει, ενώ οι μορφές φέρουν παιδικά χαρακτηριστικά. Ορισμένα στοιχεία των έργων αυτών - ιδιαίτερα οι λεπτές, κουκλίστικες μορφές με τα λεία, σε σχήμα αυγού κεφάλια (ίσως ώστε να μοιάζουν με ξυλόγλυπτα) - είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. 
Πολλά από τα μικρότερα σε μέγεθος έργα του, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα φιλοτέχνησε για προσωπική χρήση από τα μέλη του τάγματος, εξερευνούν το εύρος των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ένας διάσημος πίνακας μικρότερων διαστάσεων, ο οποίος απεικονίζει τον Ιωάννη το Βαπτιστή (Βερολίνο, Πινακοθήκη), είναι αξιοσημείωτος στην ιστορία της ολλανδικής ζωγραφικής, αποτελώντας σπουδή στην τοπιογραφία.
Η «Νυχτερινή Θεία Γέννηση» (περ. 1490, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο) αποτελεί έναν από τους ποιητικότερους πίνακες της περιόδου, με την ιδιαιτερότητα πως το φως αποτελεί και το χαρακτηριστικό που οργανώνει τη σκηνή στο χώρο, κάτι σπανιότατο την εποχή εκείνη. Το ίδιο το προσωνύμιο του καλλιτέχνη (Γεράρδος του θανάτου του Αγίου Ιωάννη) προέρχεται από ένα πολύπτυχο που ζωγράφισε στο Χάαρλεμ για το τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, γύρω στο 1485, έργο το οποίο τον έκανε αμέσως διάσημο και από το οποίο σώζεται μόνο ένα τμήμα, στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης. 
Το έργο του είναι αξιοσημείωτο για την αρμονική μίξη των στοιχείων που συνθέτουν το τοπίο. Η τρυφερή μελαγχολία που διαπνέει τους πίνακες του Χέρτχεν, η αθώα γοητεία που ασκούν οι μορφές του και η ευαισθησία του προς το φως αποτελούν τις αρετές που τον καθιστούν έναν από τους πιο ακαταμάχητα ελκυστικούς καλλιτέχνες της Σχολής των Κάτω Χωρών.
Σόρεν Σκου

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Ο Σκου εντάχθηκε στη Maersk Line το 1983. Μεταξύ του 1983 και του 1994, κατείχε διάφορες θέσεις στα γραφεία της εταιρείας στην Κοπεγχάγη και στη Νέα Υόρκη. Το 1994, μετακόμισε στην Κίνα για να εργαστεί ως διευθυντής επιχειρήσεων της Maersk Line για την Ανατολική Ασία πριν επιστρέψει στην Κοπεγχάγη για να αναλάβει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου το 1998. Τον επόμενο χρόνο μεταφέρθηκε στην Maersk Tankers όπου κατείχε βασικές εκτελεστικές θέσεις μέχρι και το διορισμό του ως διευθύνων σύμβουλος τον Ιούλιο του 2001. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Διευθύνων Σύμβουλος της Maersk Tankers, ο Σκου ανέλαβε επίσης τη διαχείριση των θυγατρικών Damco, Maersk Procurement, Maersk Container Industry και το μερίδιο ιδιοκτησίας του ομίλου στις DFDS και Hoegh Autoliners.
Ο Σκου κατέχει πτυχίο πάνω στον τομέα της διοίκησης επιχειρήσεων από την Σχολή Επιχειρήσεων της Κοπεγχάγης, καθώς και μεταπτυχιακό πάνω στον ίδιο τομέα από την IMD, στην Ελβετία.