google/wiki40b huggingface dataset:
Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάνα

Βιογραφία

Η Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1887 στο Παλάτι Γιλντίζ και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της Μιουσφικά Καντινεφέντι. Ήταν το δέκατο παιδί και έκτη κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, αλλά το μόνο παιδί της μητέρας της. Στην εκθρόνιση του πατέρα της το 1909, η Χαμιντέ ακολούθησε τους γονείς της στην εξορία στη Θεσσαλονίκη.
Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παντρεύτηκε σε ηλικία 24 ετών τον Αχμέτ Ναμί Μπέη στις 9 Αυγούστου 1911 στο Παλάτι Μπεμπέκ μαζί απέκτησαν δυο γιους, τον Σουλτανζαδέ Ομέρ Ναμί Μπέη και τον Σουλτανζαδέ Οσμάν Ναμί Μπέη. Αλλά αργότερα χώρισε στις 10 Φεβρουαρίου 1921 και στη συνέχεια ξαναπαντρεύτηκε τον Μεχμέτ Αλί Ραούφ Μπέη στις 3 Απριλίου 1921 σε ηλικία 34 ετών στο Νισαντασί μαζί απέκτησαν το μοναδικό του παιδί ένα γιο, τον Σουλτανζαδέ Αμπντούλ Χαμίτ Ραούφ Μπέη.
Κατά την εκδίωξη της αυτοκρατορικής οικογένειας το 1924 άφησε την Τουρκία και έμεινε στο Παρίσι. Η μητέρα της, από την άλλη πλευρά, επέλεξε να παραμείνει στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να μην δουν η μία την άλλη για περίπου είκοσι οκτώ χρόνια, μέχρι την επιστροφή της Χαμιντέ από την εξορία το 1952.

Απομνημονεύματα

Η Χαμιντέ έγραψε τα απομνημονεύματά της στην Κωνσταντινούπολη, μετά την επιστροφή της από την εξορία, ολοκληρώνοντας τα το 1955. Η Χαμιντέ Σουλτάνα στα μεγάλα τμήματα των απομνημονευμάτων της στηρίχθηκε στη μνήμη της μητέρας της, καθώς οι δυο τους έζησαν μαζί μετά την επιστροφή της Χαμιντέ στην Τουρκία. Το έργο αρχικά εμφανίστηκε σε σειριακή μορφή στο δημοφιλές τουρκικό περιοδικό Χαγιάτ ("Hayat") στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ακολουθούμενο από τη δημοσίευσή του ως βιβλίο στην Κωνσταντινούπολη το 1960, λίγο πριν από το θάνατο της Χαμιντέ.
Κατά τη δημοσίευσή του, το μεγαλύτερο αξιοθέατο του βιβλίου έγκειται στις αναμνήσεις της Χαμιντέ για τους διάσημους γονείς της. Αναγνωρίζοντας το αυτό, η ίδια ονόμασε τα απομνημονεύματά της "Ο πατέρας μου, Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ" (Τουρκ. Babam Sultan Abdul Hamid). Σε αυτό δημιούργησε μια προσωπική άποψη για τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ένα είδος προσωπικής δικαίωσης για να εξουδετερώσει αυτό που είδε ως στρεβλή δημόσια εικόνα του αμφιλεγόμενου ηγέτη του οποίου τα τριάντα τρία χρόνια της βασιλείας κατέληξαν σε εκθρόνιση και διασυρμό.
Η Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάνα πέθανε στις 10 Αυγούστου 1960 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 73 ετών και θάφτηκε στο αυτοκρατορικό μαυσωλείο, δίπλα στο Παλάτι Γιλντίζ. Η μητέρα της πέθανε έναν χρόνο αργότερα.
Εθνική Ζιμπάμπουε (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Δεν προκρίθηκε ποτέ σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής προκρίθηκε για πρώτη φορά το 2004.

Στάδιο

Η εθνική ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Εθνικό Αθλητικό Στάδιο, χωρητικότητας 60.000 θεατών, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Χαράρε.
Γκριγκόρυ Ποπώφ

Γενικά

Ο Γκριγκόρυ Ποπώφ γεννήθηκε το 1913. Στις γραμμές του Κόκκινου Στρατού εντάχθηκε το 1931 και έγινε μέλος του σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος το 1937. Αποφοίτησε από την σχολή πεζικού το 1934 και το 1939 από την Στρατιωτική Ακαδημία "Μ.Β. Φρούνζε" της Μόσχας. Από τον Μάιο του 1939 σε διπλωματική υπηρεσία με πρώτο διορισμό την Κίνα.
Ο Γκριγκόρυ Ποπώφ έχοντας τον βαθμό του συνταγματάρχη πεζικού και φερόμενος επικεφαλής σοβιετικού οκταμελούς κλιμακίου (μεταξύ των οποίων και ο βετεράνος του Ισπανικού Εμφυλίου συνταγματάρχης Βασίλη Τρόγιαν) αναχωρώντας από βρετανικό αεροδρόμιο στην Ιταλία, έφθασε στις 26 Ιουλίου του 1944, ριπτόμενοι με αλεξίπτωτα στη λεγόμενη "ορεινή Ελλάδα", (πιθανολογείται κοντά στο αεροδρόμιο Νεράιδας). Μία ή δύο ημέρες μετά την άφιξή του συναντήθηκε με τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ του Ε.Λ.Α.Σ. και ΕΑΜ όπου τους ενήμερωσε για την πρόθεση των Σοβιετικών να μην απελευθερώσουν την Ελλάδα, γεγόνος που επίσημα ανακοίνωσε ο Ι. Στάλιν λίγες μέρες αργότερα - στις 18 Αυγούστου 1944. Παρά ταύτα δεν απέφευγε να φωτογραφίζεται με πολλά στελέχη "των βουνών", καθώς ακόμα και με μέλη της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής, δίνοντας περισσότερο την εντύπωση του σοβιετικού παρατηρητή. Μάλιστα σε αναφόρα του προς την Μόσχα χαρακτήρισε τους Έλληνες αντάρτες ως μία "ένοπλη συμμορία η οποία δεν χρίζει σοβιετικής υλικής στήριξης". 
Στα Δεκεμβριανά που ακολούθησαν στο τέλος του ίδιου έτους βρισκόταν στην Αθήνα με επίσημα καθήκοντα διπλωματικού αντιπροσώπου της Σοβιετικής Ένωσης στην ελληνική κυβέρνηση, (μοναδική ρωσική Αρχή την περίοδο εκείνη στην Αθήνα) που και τότε απέφυγε επιδεικτικά οποιαδήποτε ανάμιξη, αλλά και οποιαδήποτε δήλωση. Οι μόνες επαφές που διατηρούσε με πολιτικά πρόσωπα την περίοδο εκείνη και λίγο αργότερα ήταν με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.
Μετά την αποστολή του στην Ελλάδα, το 1945, εντάχθηκε στη Κεντρική Κατασκοπευτική Διεύθυνση του Σοβιετικού Στρατού, την γνωστή GRU (ГРУ). Αργότερα υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Πρεσβεία της ΕΣΣΔ στον Καναδά. Μιλούσε άπταιστα αγγλικά και κινεζικά.
Πέθανε στην Μόσχα το 1980.
Ρίχαρντ φον Βάιτσεκερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1920 στο νέο ανάκτορο της Στουτγκάρδης και είναι υιός του διπλωμάτη Ερνστ φον Βάιτσεκερ (Ernst von Weizsäcker) και της Μαριάννε φον Γκράβενιτζ (Marianne von Graevenitz). Όταν ήταν 17 ετών, μετακόμισε στη Βρετανία, όπου σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία στο κολλέγιο Μπάλιολ της Οξφόρδης, στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ στη Γαλλία.
Το 1974 ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές χωρίς αποτυχία. Ο φον Βάιτσεκερ είναι μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας και ήταν δήμαρχος του Δυτικού Βερολίνου από το 1981 μέχρι το 1984 και Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας από το 1984 μέχρι το 1994. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της θητείας γερμανική ενοποίηση επιτεύχθηκε μέσω της ενσωμάτωσης του εδάφους της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, και έτσι έγινε ο πρώτος πρόεδρος της επανενωμένης Γερμανίας.
Ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου και με την κριτική του αλλά και με την διπλωματία του ήταν και είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στον γερμανικό λαό.
Διφαινυλένιο

Παραγωγή

1. Από βενζόλιο και ο-διχλωροβενζόλιο:
Χριστιανός Αλβέρτος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Βιογραφία

Ήταν o πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Φρειδερίκου δούκα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Ιωάννας-Ελισάβετ, κόρης του Φρειδερίκου Ζ΄ μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Το 1686 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Ήταν 11 ετών και ένας επίτροπος ορίστηκε για τη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου. Ο Χριστιανός-Αλβέρτος απεβίωσε το 1692 σε ηλικία 17 ετών, άγαμος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γεώργιος-Φρειδερίκος Β΄ ως μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Επειδή και αυτός απεβίωσε νέος (25 ετών) και άγαμος, τον διαδέχθηκε το 1703 ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος-Φρειδερίκος.
Κάτω Χώρες (περιοχή)

Οι Κάτω Χώρες (ολλανδικά: de Lage Landen, γαλλικά: les Pays-Bas) είναι μια παράκτια περιοχή στη δυτική Ευρώπη, που αποτελείται κυρίως από τα κράτη Ολλανδία και Βέλγιο, όπως και το χαμηλού υψόμετρου δέλτα των ποταμών Ρήνου, Μεύση, Σκάλδη και όπου το μεγαλύτερο μέρος της γης βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Αυτή η ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ευρώπης εκτείνεται περίπου από τις γαλλικές Γκραβελίν και Δουνκέρκη στο νοτιοδυτικό σημείο, στην περιοχή της ολλανδικής Ντελφσέιλ και της γερμανικής Ανατολικής Φρυζίας στο βορειοανατολικό σημείο του και του Λουξεμβούργου και της γαλλικής Τιονβίλ στα νοτιοανατολικά.
Οι περισσότερες από τις Κάτω Χώρες είναι παράκτιες περιοχές που οριοθετούνται από τη Βόρεια Θάλασσα ή τη Μάγχη. Οι χώρες που δεν έχουν πρόσβαση στη θάλασσα έχουν συνδέσει τον εαυτό τους πολιτικά και οικονομικά σε εκείνους που έχουν πρόσβαση για να σχηματίσουν μία ένωση λιμανιών και ενδοχώρας.
Οι Κάτω Χώρες ήταν η σκηνή των βόρειων πόλεων των αρχών της δεκαετίας, νεόδμητες παρά ανεπτυγμένες με βάση κάποια αρχαία κέντρα, σηματοδότησαν την αφύπνιση της Ευρώπης στο 12ο αιώνα. Σε αυτή την περίοδο, συναγωνίζονταν με τη βόρεια Ιταλία για την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ευρώπης. Οι περισσότερες από τις πόλεις διοικούνταν από συντεχνίες και συμβούλια μαζί με ένα θεσμικό παρά ουσιαστικό άρχοντα, όπου η αλληλεπίδραση με τον άρχοντα διέπονταν από ένα αυστηρό σύνολο κανόνων που περιγράφουν αυτό που ο τελευταίος θα μπορούσε ή δε θα μπορούσε μπορούσε να αναμένει από αυτούς. Όλες οι περιοχές εξαρτόνται κυρίως από το εμπόριο, την κατασκευή και την ενθάρρυνση της ελεύθερης ροής αγαθών και βιοτεχνών.
Οι γερμανικές γλώσσες, όπως τα ολλανδικά και τα λουξεμβουργιανά ήταν οι κυρίαρχες γλώσσες, αν και οι λατινογενείς γλώσσες έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο. Οι δευτερεύουσες γλώσσες που περιλαμβάνονται είναι τα γαλλικά (Λουξεμβούργο, Βραβάντη γύρω από τη Νιβέλ), οι ρομανικές γλώσσες του Βελγίου (στην Επισκοπή της Λιέγης), οι ρομανικές γλώσσες της Φλάνδρας (δηλαδή Καμπραί, Λιλ, Τουρναί) και της Ναμούρ (βαλλωνικά).
Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας (Ελλάδα)

Μονάδες και Υπηρεσίες του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας

Εκτός από το Αρχηγείο και τις δύο Διοικήσεις στο ΓΕΑ υπάγονται και διάφορες μονάδες, σχηματισμοί και υπηρεσίες για θέματα υγειονομικού, οικονομικού και πολιτικού προσωπικού.
Γιώργης Βιτσώρης

Βιογραφικό

Η πολιτική σταδιοδρομία του Βιτσώρη ξεκινά στη δεκαετία του 1920 με τη συγκρότηση της ομάδας "Εργασία" και την έκδοση του περιοδικού "Αρχείο Μαρξισμού". Ο Βιτσώρης έπαιξε, επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκρότηση της Ένωσης Κομμουνιστών Διεθνιστών αρχικά και αργότερα της τροτσκιστικής Κομμουνιστικής Οργάνωσης Μπολσεβίκων Λενινιστών Ελλάδας- Αρχειομαρξιστών (ΚΟΜΛΕΑ). Το 1934 ο Βιτσώρης συγκρότησε πιστή στον Τροτσκισμό εσωκομματική τάση, η οποία ήρθε σε σύγκρουση με την κυρίαρχη, παραδοσιακή αρχειομαρξιστική τάση του Δημήτρη Γιωτόπουλου- Witte, ο οποίος είχε έρθει σε ρήξη με τον Λέοντα Τρότσκι. Ύστερα από τη διάσπαση της ΚΟΜΛΕΑ την ίδια χρονιά, ο Βιτσώρης συγκρότησε την οργάνωση Μπολσεβίκος που σύντομα διασπάστηκε σε δύο αντιμαχόμενες ομάδες, την ομάδα Νέος Δρόμος και την Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση Ελλάδας. 
Όταν εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Μεταξά, ο Βιτσώρης συνελήφθη και εξορίστηκε ως αντιφρονούντας στο ολοκληρωτικό καθεστώς. Απελευθερώθηκε πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και κατέφυγε στη Γαλλία, όπου πήρε μέρος στη Γαλλική Αντίσταση ως σαμποτέρ-δυναμιτιστής. Για τη δράση του παρασημοφορήθηκε από τις γαλλικές αρχές μετά το τέλος του πολέμου.
Πέθανε στη Γαλλία το 1954.
Ο Γιώργης Βιτσώρης ήταν ο πρώτος σύζυγος της ηθοποιού Νίτσας Τσαγανέα. Κόρη τους ήταν η ηθοποιός Λιάνα Βιτσώρη.
Δέντρο των 40 Καρπών

Το Δέντρο των 40 Καρπών ή κοινώς Δέντρο των 40 Φρούτων είναι ένα από μια σειρά από οπωροφόρα δέντρα που δημιουργήθηκαν από τον Νεοϋορκέζο καλλιτέχνη Van Aken, ο οποίος χρησιμοποίησε την τεχνική του μπολιάσματος. Κάθε δέντρο παράγει σαράντα είδη πυρηνόκαρπων  φρούτων του γένους Προύμνη (Prunus), τα οποία ωριμάζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαδοχικά από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο.

Ανάπτυξη

Ο Van Aken είναι αναπληρωτής καθηγητής της γλυπτικής στο Syracuse University. Η οικογένειά του είναι Pennsylvania Dutch (κυριολ. Γερμανός εκ Πενσυλβάνιας), και μεγάλωσε στο οικογενειακό αγρόκτημα.
Το 2008, ενώ έψαχνε τα δείγματα για να δημιουργήσει ένα δέντρο με πολύχρωμα άνθη ως ένα έργο τέχνης, ο Van Aken απόκτησε το 3 στρεμμάτων (1,2 εκταρίων) περιβόλι από το New York State Agricultural Experiment Station, το οποίο έκλεινε λόγω των περικοπών στην χρηματοδότηση. Άρχισε να μπολιάζει ανθοφόρους οφθαλμούς (μπουμπούκια) από μερικές από τις άνω των 250 κληρονομικών ποικιλιών που καλλιεργούνται εκεί, ορισμένες από τις οποίες είναι   μοναδικές, πάνω στον κορμό  ενός δέντρου. Κατά τη διάρκεια των περίπου πέντε ετών, το δέντρο συσσώρευσε κλαδιά από σαράντα διαφορετικά δέντρα "δότες", έκαστο με διαφορετικούς καρπούς, συμπεριλαμβάνοντας ποικιλίες αμυγδάλων, βερίκοκων, κερασιών, νεκταρινιών, ροδάκινων και δαμάσκηνων.
Κάθε άνοιξη, τα άνθη των δέντρων είναι ένα μείγμα από διαφορετικές αποχρώσεις του κόκκινου, ροζ και του λευκού.

Διανομή

Από το 2014, ο Van Aken έχει δημιουργήσει 16 Δέντρα των 40 Καρπών, που εγκαταστάθηκαν σε μια ποικιλία από ιδιωτικές και δημόσιες θέσεις, συμπεριλαμβανομένων κοινοτικών κήπων, μουσείων και ιδιωτικών συλλογών. Οι τοποθεσίες περιλαμβάνουν το Newton, Μασαχουσέτης· Pound Ridge, Νέας Υόρκης· Short Hills, Νιου Τζέρσεϊ· Bentonville, Αρκάνσας· και Σαν Χοσέ, Καλιφόρνιας. Έχει σχέδια να δενδροφυτέψει  ένα αστικό περιβόλι με τα δημιουργήματά του.
Βαρδής Βαρδινογιάννης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1933 στην Επισκοπή Ρεθύμνου και είναι γιος του Ιωάννη Βαρδινογιάννη και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη. Αποφοίτησε το 1955 από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ακολούθησε καριέρα αξιωματικού στο Πολεμικό Ναυτικό (τότε Βασιλικό Ναυτικό), όπως ο αδελφός του Νίκος. Αποστρατεύθηκε αναγκαστικά τον Ιούλιο του 1967 από το δικτατορικό καθεστώς της 21ης Απριλίου με τον βαθμό του πλωτάρχη, λόγω της αντιστασιακής του δράσης, και εξορίστηκε στην Αμοργό. Μυήθηκε στο αντιχουντικό κίνημα του Ναυτικού και βοήθησε έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ο ανεφοδιασμός των πλοίων σε περίπτωση εκδήλωσης κινήματος. Ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις του αδερφού του και από το 1972 ανέλαβε την διοίκησή τους μετά τον πρόωρο θάνατο του Νίκου. Μεταπολιτευτικά, του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιναυάρχου ΠΝ, από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή. Είναι νυμφευμένος με την Μαριάννα Μπουρνάκη - Βαρδινογιάννη ενώ ο ίδιος και η σύζυγός του έχουν αναπτύξει και σημαντικές φιλανθρωπικές δραστηριότητες και έχουν πέντε παιδιά. Τον Γιάννη (Τζιγγερ) Βαρδινογιάννη, τη Χριστιάννα Βαρδινογιάννη, τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, τον Νίκο Βαρδινογιάννη και τη Βαρδιάννα Βαρδινογιάννη.

Όμιλος Βαρδινογιάννη

Από το 1972 ο Βαρδής Βαρδινογιάννης διευθύνει ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά επιχειρηματικά γκρουπ έχοντας δημιουργήσει ένα διεθνές φάσμα δραστηριοτήτων από τον πετρελαϊκό, τον εφοπλιστικό, τον τραπεζικό και τον ξενοδοχειακό χώρο καθώς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι σημαντικότερες εξ αυτών   Motor Oil Hellas, Vegas Oil and Gas, Avin International S.A,  Piraeus Bank, ANEK Lines, Star Channel,Alpha TV, NJV ATHENS PLAZA, Αudiovisual, Ster Cinemas, κ.α. Ναυαρχίδα  του ομίλου  θεωρείται η μονάδα  των διυλιστηρίων της Motor Oil Ελλάς.

Απόπειρα δολοφονίας

Τον Νοέμβριο του 1990 πραγματοποιήθηκε επίθεση με τρεις ρουκέτες εις βάρος του, από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Οι ρουκέτες βρήκαν στόχο το αυτοκίνητο που επέβαινε, όμως ο Βαρδινογιάννης σώθηκε χάρη στην πολύ ισχυρή θωράκισή του. Ο ίδιος, σε συνομιλία που είχε αμέσως μετά με τον στενό φίλο του Αντώνη Λιβάνη (τότε διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Ανδρέα Παπανδρέου είπε ψύχραιμα: «..σούταρε πέναλτι ο Σαραβάκος και βρήκε το δοκάρι...».
Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα Ευβοίας στις 17 Σεπτεμβρίου 1940. Ο πατέρας του, ενεργό μέλος της Εθνική Αντίστασης, εκτελέστηκε τον Απρίλιο του 1944. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο το 1958. Με εισαγωγικές εξετάσεις μπαίνει στην Ανωτάτη Εμπορική αλλά δεν ολοκληρώνει τις σπουδές του, εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Το 1968 γίνεται δεκτός στο Προπαιδευτικό Έτος της Σορβόννης και, μετά από εξετάσεις, γράφεται στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, όπου ολοκληρώνει πτυχιακές σπουδές φιλολογίας και ιστορίας.
Σπούδασε γαλλική φιλολογία στην Αθήνα, και κοινωνιολογία στο Παρίσι.
Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1962 με τη συλλογή του Τρίπτυχο, συλλογή διηγημάτων από τις εκδόσεις Δίφρος, με το ψευδώνυμο Φ. Φιλίππου .  Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησε η νουβέλα του Σημειώματα (εκδόσεις Φέξης). Το 1970, από τις εκδόσεις Κάλβος, κυκλοφόρησε συλλογή σύντομων κειμένων, με τίτλο Ιωή, στα οποία εμφανίζεται πάλι με το ψευδώνυμο Φ. Φιλίππου. 
Το 1980 κυκλοφόρησε το βιβλίο Προς Οφρύνιο, (εκδόσεις Κέδρος) το οποίο, το 1981 τιμήθηκε με το β΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, (δεν δόθηκε πρώτο βραβείο). 
Το 1995, με την άποψη ότι τα κείμενά του αποτελούν «έργα εν προόδω» και συνεπώς χρειάζονται διαρκή επεξεργασία, συμπλήρωση ή αναθεώρηση, έκρινε πως ορισμένα από αυτά δεν ανταποκρίνονταν στα κριτήρια ποιότητας που είναι απαραίτητη στη λογοτεχνία και αποκηρύσσοντας ένα μεγάλο μέρος του συγγραφικού του έργου, ξαναγράφει τα μυθιστορήματα: "Σχόλια σχετικά με την περίπτωση" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος, (αναφέρεται στην περίπτωση της εκτέλεσης του πατέρα του και «συμπληρώνεται» συνεχώς ως εξελισσόμενο «βιογράφημα»), "Στα ίχνη της παράστασης", "Προς Οφρύνιο", "Το άγαλμα", "Το μήνυμα", "Η πρόσοψη". Αυτοί οι έξι τίτλοι συγκροτούν μια ενότητα με τίτλο "Εξάμετρον". Βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, ολλανδικά και σλοβενικά.
Έχει βραβευτεί με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας (1981) και είναι Ιππότης της Τάξης Τεχνών και Γραμμάτων της Γαλλίας, Ιππότης της Τάξης της Ισαβέλλας της Καθολικής (Ισπανία) και μέλος της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων.
Είναι γνώστης της γαλλικής, αγγλικής και ισπανικής γλώσσας.
Λούντβιχ φον Λοφτς

Βιογραφία

Ο φον Λοφτς γεννήθηκε στο Ντάρμστατ. Ήταν μαθητής του Άουγκουστ φον Κρέλινγκ (August von Kreling) και του Καρλ Ράουππ (Karl Raupp) στη Νυρεμβέργη και, στη συνέχεια, του Βίλχελμ φον Ντιτς (Wilhelm von Diez) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου έγινε καθηγητής το 1879, και της οποίας διετέλεσε διευθυντής μεταξύ το 1891 και το 1899. Η κυρίως επιρροή του έγκειται στο γεγονός ότι υπήρξε δάσκαλος πολλών γνωστών ζωγράφων. Φοιτητές του ήταν οι: Πολυχρόνης Λεμπέσης, Νικόλαος Δάβης, Έκτωρ Δούκας, Νικόλαος Λύτρας, Πολυχρόνης Λεμπέσης, Σπυρίδων Βικάτος, Ερνστ Όππλερ, Λόβις Κορίντ, Πολ Ριθ, Χανς Όλντε, Άνγκελο Γιανκ, Γεώργιος Ιακωβίδης, Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης.
Τα έργα του δεν είναι πολυάριθμα, ωστόσο χαρακτηρίζονται από τεχνική τελειότητα, εκφραστική απόδοση των συναισθημάτων και του θρησκευτικού μεγαλείου και επιδέξια χρήση του κιαροσκούρο. Το έργο του Πιετά τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Διεθνούς Έκθεσης του Μονάχου το 1883.
Κρισάντο Μεδίνα

Βιογραφία

Πλοίαρχος, ο Δον Κρισάντο Μεδίνα εγκαταστάθηκε στην Νικαράγουα, ενώ, στη συνέχεια, ανέπτυξε σχέσεις με την οικογένεια Σαλαθάρ, απέκτησε περιουσία και, στα μέσα της δεκαετίας του 1840, εγκαταστάθηκε στην Κόστα Ρίκα, όπου και έλαβε κρατική άδεια για την εμπορική εκμετάλλευση του καπνού.
Μέσω γάμου, κληρονόμησε την «Hacienda Miravalles». Η κυβέρνηση της Κόστα Ρίκα του ανάθεσε την δημιουργία σημαντικής γερμανικής αποικίας επί των εδαφών της, με τους αποίκους να αναλαμβάνουν την διάνοιξη δρόμου έως την θάλασσα. Το ηφαίστειο Μιραβάγιες, έλαβε το όνομα της χασιέντα του Κρισάντο Μεδίνα, ο οποίος, επίσης, ίδρυσε εμπορικό οίκο, ο οποίος κατέστη ως ένας εκ των σημαντικότερων εξαγωγέων καφές της χώρας.
Στις 1 Ιουνίου 1858, ο Κρισάντο Μεδίνα έλαβε για λογαριασμό του ιδίου και των συνεργατών του κυβερνητική εντολή για την ίδρυση της «Εθνικής Τράπεζας της Κόστα Ρίκα», η οποία αντιμετώπισε δυσκολίες όταν η συνεργάτης της, Τράπεζα του Λίβερπουλ, χρεοκόπησε.
Ο οίκος Μεδίνα και υιοί, αποτελούμενος από τους Κρισάντο Μεδίνα τον πρεσβύτερο, Περφέκτο Μεδίνα και Κρισάντο Μεδίνα τον νεότερο, όλοι τους πολιτογραφημένοι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, διαμαρτυρήθηκε αρκετές φορές για σημαντικές ταραχές οι οποίες είχαν επιπτώσεις στο εμπόριό του. Ο υιός του, Κρισάντο Μεδίνα ο νεότερος, μετά την επιστροφή του στη Νικαράγουα, ορίστηκε ως πρέσβης της τελευταίας στο Παρίσι.
Ευαγγελισμός Εύβοιας

Ιστορία

Ονομαζόταν «Δράμεσι» από τα Αρβανίτικα «Ντραμσάτ», όνομα ακριβώς ίδιο όπως ήταν και του οικισμού Παραλία Αυλίδος της Χαλκίδας. Τα δύο αυτά χωριά μοιράζονται επίσης ίδια επώνυμα. Εσφαλμένα συνδέεται η λέξη «Ντραμσάτ» με τη λέξη «ντρούμσα» (η οποία στα Αρβανίτικα προφέρεται «ντρ'μσα»), που είναι ένα είδος φαγητού, μιας και είναι λέξεις διαφορετικής ρίζας. 
Μετονομάσθη Ευαγγελισμός, από το όνομα της κεντρικής Εκκλησίας στις 26 Ιουλίου του 1954 (Φ.Ε.Κ. 188/1954) την ονομασία μάλιστα την εισήγαγε ο ιερέας π. Νικόλαος Γλυκός ο οποίος υπηρετούσε τότε ως εφημέριος στο Κόμητο.
Η ιστορία του ανάγεται την περίοδο της τουρκοκρατίας, όταν έλαβε χώρα ο δεύτερος εποικισμός των Αρβανιτών, ο οποίος ήταν μικρότερης κλίμακας, και διήρκεσε έως τον 16ο  αιώνα.
Στη δυτική πλευρά του χωριού υπήρχε μοναστηριακό εξάρτημα το οποίο υπαγόταν σε Μοναστήρι της Άνδρου, η τοποθεσία φέρει έως σήμερα την ονομασία «Καλογέρι»
Στο θαλάσσιο τμήμα της περιοχής έλαβε χώρα και η ναυμαχία μεταξύ  του Ρωσοελληνικού στόλου του Λάμπρου Κατσώνη και του τουρκικού στόλου, στις 7 Απριλίου του 1790.
Το χωριό συνδέθηκε μέσω της οδικής αρτηρίας Κομήτου στα τέλη του 60, ενώ η σύνδεση του με το επαρχιακό δίκτυο Κομήτου-Καψουρίου έγινε το 1987.
Στην ανατολική πλευρά του οικισμού υπάρχουν τέσσερις Ιεροί Ναοί: Αγίου Νικολάου, Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Αγίου Γεωργίου και Αγία Τριάδα και στη βόρεια πλευρά ο Ιερός Ναός της Αγίας Σοφίας.
Γιοχάννες φον Ντεβάλλ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1829 στο Χέρφορντ (Herford). Ο πατέρας του ήταν επίσης αξιωματικός. Γυμνάσιο πήγε στη σχολή αξιωματικών του Μπένσμπεργκ. Το 1848 κατατάχτηκε στη φρουρά του σώματος πυροβολικού του Πρωσικού στρατού. Τραυματίστηκε το 1857 από έκρηξη πυρίτιδας στο Μάιντς και παρασημοφορήθηκε για τον ηρωισμό του. Πήρε μέρος στον Αυστρο-πρωσικό πόλεμο, και μετά υπηρέτησε στο στρατόπεδο του Βισμπάντεν. Πολέμησε και στον Δεύτερο Δανο-πρωσικό πόλεμο το 1864 και στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο το 1870/71. Αποστρατεύτηκε το 1875 με βαθμό αντισυνταγματάρχη και εγκαταστάθηκε στο Βισμπάντεν, όπου και απεβίωσε στις 16 Απριλίου 1883 σε ηλικία 53 χρονών.
879 Ρικάρντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ρικάρντα είναι άγνωστα.
Λουκάς Πανουργιάς

Αθλητής

Ασχολήθηκε από τη νεαρή του ηλικία με το ποδόσφαιρο ενώ είχε αξιόλογες επιδόσεις και στον κλασικό αθλητισμό. Το 1910 μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Μαζί με τον Αλέκο Ζήση, που στη συνέχεια έγινε δικηγόρος, το γιο του συγγραφέα Λάσκαρη και τον Γιάκα δημιούργησαν την ομάδα Νίκη. Η ομάδα δε διέθετε αγωνιστικό χώρο και προπονούνταν στο Πολύγωνο.
Το 1912 ο Γιώργος Καλαφάτης αναζητώντας ταλαντούχους αθλητές για να στελεχώσουν τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο ενέγραψε τον Πανουργιά στην ομάδα. Από το 1912 έως το 1916 αγωνιζόταν κυρίως με τη β΄ ομάδα του ΠΠΟ αλλά πολλές φορές είχε την ευκαιρία λόγο του ταλέντου του να αγωνίζεται και με την πρώτη ομάδα. Από το 1916 έγινε πλέον βασικό στέλεχος του ΠΠΟ ο οποίος στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος. Αγωνίστηκε στο σύλλογο έως το 1927 και κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1915, 2 πρωταθλήματα ΕΠΣΑΠ (1921, 1922) και 3 πρωταθλήματα Αθηνών (1925, 1926, 1927). Το 1919 συμμετείχε στην μικτή εθνική αποστολή που δημιούργησε ο Καλαφάτης για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στους Διασυμμαχικούς Αγώνες. Το 1920 ένας τραυματισμός στην προπόνηση της Εθνικής Ελλάδος του στέρησε τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αμβέρσα.

Πρόεδρος του Παναθηναϊκού

Μετά τη δράση του ως αθλητής ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Παναθηναϊκού περνώντας από πολλά ανώτερα αξιώματα. Την περίοδο 1961-1966 ανέλαβε την προεδρία του Παναθηναϊκού και υπήρξε ένας από τους πιο επιτυχημένους προέδρους του συλλόγου. Επί της προεδρίας του ο Παναθηναϊκός κατέκτησε τίτλους στο ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, στίβο, ποδηλασία, πυγμαχία, πινγκ πονγκ, κολύμβηση, σκοποβολή, ενώ για πρώτη φορά κατακτήθηκαν πρωταθλήματα στην ξιφασκία, την άρση βαρών και το σκάκι. Κατά την περίοδο της Χούντας το καθεστώς τον απομάκρυνε από τον Παναθηναϊκό μαζί με άλλους παράγοντες όπως τον Νικολαΐδη και τον Μαντζεβελάκη. Μετά την πτώση της δικτατορίας, στη Γενική Συνέλευση του Παναθηναϊκού στις 13 Σεπτεμβρίου του 1974 (με πρόεδρο τον Απόστολο Νικολαΐδη και γενικό γραμματέα τον Παύλο Γιαννακόπουλο), ο Πανουργιάς ανακηρύχθηκε επίτιμος ισόβιος πρόεδρος του Παναθηναϊκού Α.Ο. και πρωτεργάτης της Παναθηναϊκής Αθλητικής Ιδέας.
Ανδρέας Δημητριάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ανδρέας Δημητριάδης γεννήθηκε στη Λετύμπου το 1945. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά. Είναι δικηγόρος.

Πολιτική διαδρομή

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού. Παρέμεινε στη θέση αυτή ως τις 19 Απριλίου 1982.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Στις προεδρικές εκλογές του 2018 υποστήριξε τον Νίκο Αναστασιάδη και όχι τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλο. Για τον λόγο αυτό διαγράφηκε από το ΔΗΚΟ τον Φεβρουάριο του 2018. Τον Μάιο του 2019 αποκαταστήθηκε πλήρως η ιδιότητα του ως μέλος του ΔΗΚΟ, λόγω της πολυετούς προσφοράς και πορείας στο κόμμα.