Βίλχελμ Φόκε

Τα πρώτα χρόνια, η πτήση και ο πόλεμος

O Βίλχελμ Χάινριχ Φόκε γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1878 στη Βρέμη. Ήταν ο πρώτος γιος του Δρ. Γιόχαν Φόκε, δημοτικού σύμβουλου και ιδρυτή του «Μουσείου Φόκε», και της Λουίζ Στάμερ, ανηψιάς του γάλλου ζωγράφου Ζαν Ντανιέλ Σουσέι ντε λα Ντουμπουασιέρ (γα: Jean Daniel Souchay de la Duboissière). Ο Φόκε ήρθε στην επιφάνεια σε ηλικία 31 ετών.
Το 1909 είχε κατασκευάσει μόνος του ένα αεροπλάνο με το όνομα «Πάπια» (γ: «Ente») στο εργαστήριο του Δρ. Έντμουντ Ρούπλερ (γ: Edmund Rumpler) στο Πότσδαμ και το οποίο πέταξε επιτυχώς καθιερώνοντας τον Φόκε ως έναν από τους πρωτοπόρους της πτήσης. Τον ίδιο καιρό τελείωνε και το Γυμνάσιο ο δεκαοχτάχρονος αδελφός του, ο Χένριχ, ο οποίος ήταν ο περίφημος κατασκευαστής αεροσκαφών και εφευρέτης του ελικοπτέρου. Χένριχ βοήθησε τον αδελφό του να κατασκευάσει την πρώτη «Πάπια της Βρέμης» (γ: «Bremer Ente»). To 1910 έγιναν οι πρώτοι που έκαναν δοκιμαστικές πτήσεις στο Νόιενλαντερ Φελντ (γ: Neuenlander Feld) στη Βρέμη. Το 1927 στήριξε τον Γκέοργκ Βουλφ στην ανάπτυξη του «Focke-Wulf F 19 Ente» έως το θάνατο του τελευταίου στις 27 Σεπτεμβρίου 1927. Το αεροσκάφος μπήκε σε σειρά παραγωγής και κατασκευαζόταν έως το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς προβλήματα.
Ο Φόκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στα Δαρδανέλλια στην Τουρκία όπου και τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια μιας μάχης ενάντια των Άγγλων. Αποσύρθηκε από το μέτωπο και επανήλθε στον πόλεμο έως το 1916 υπηρετώντας στην αεροπορία πετώντας πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα σε αποστολές αναγνώρισης και διάσωσης πιλότων, και ιατρικής βοήθειας. Εκείνη την εποχή εφεύρισκε συνεχώς νέα μοντέλα αεροσκαφών και κυρίως υδροπλάνα, για τα οποία υπάρχουν σκίτσα και προτάσεις. Σε μία έκτακτη κατάσταση στο θαλάσσιο σταθμό του Νόρντερνεϋ γνώρισε τον ζωγράφο Πόπε Φόλκερτς (γ: Poppe Folkerts), με τον οποίο έμειναν φίλοι αρκετά χρόνια.

Τέχνες

Ο Βίλχελμ Φόκε σπούδασε στις ακαδημίες τέχνης του Ντίσελντορφ με μέντορα τον Γιόζεφ Γιάνσεν (γ: Josef Janssen), του Μονάχου με μέντορα τον Χάινριχ Μαρ (γ: Heinrich Marr), της Βαϊμάρης με μέντορα τον Λούντβιχ φον Χόφμαν (γ: Ludwig von Hofmann) και του Βερολίνου με μέντορα τον Άρθουρ Καμπφ (γ: Arthur Kampf), και διδάχθηκε τις τέχνες τις ζωγραφικής και της γλυπτικής. Επηρεάστηκε από την συναναστροφή του με άλλους βερολινέζους καλλιτέχνες και ιδιαίτερα από τους φίλους του, τον αυστριακό Όσκαρ Κοκόσκα, τον Μαξ Σλεβόκτ (γ: Max Slevogt), τον Χανς Τόμα (γ: Hans Thoma) και το νορβηγό Όλαφ Γκούλμπρανσον (νο: Olaf Gulbransson).
Ο ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Μαξ Λίμπερμαν (γ: Max Liebermann) που ήταν φίλος του πατέρα του Φόκε, ενθουσιασμένος με τους πίνακες με άλογα του Βίλχελμ, του νοίκιασε μια αίθουσα για έκθεση αυτών των πινάκων. Η πρώτη του μεγάλη έκθεση με πίνακες με άλογα έγινε το 1909-1910 στο Τίργκαρτεν στο Βερολίνο στην αίθουσα «Κασίρερ» με την μεσολάβηση του Λίμπερμαν. Ο ιδιοκτήτης της γκαλερί Πάουλ Κασίρερ (γ: Paul Cassirer) και ο συνιδιοκτήτης και εκδότης Μπρούνο Κασίρερ (γ: Bruno Cassirer) ήταν λάτρεις των αλόγων και ιδιοκτήτες αλόγων κούρσας, και υποστήριξαν τον Φόκε. Επίσης, ο Φόκε ήταν ενεργό μέλος στις συζητήσεις της ένωσης καλλιτεχνών «Βερολινέζικη Απόσχιση» (γ: «Berliner Secession»). Στους πίνακές του εκείνης της εποχής μπορούν να διακριθούν τόσο τα στοιχεία του ιμπρεσιονισμού, όσο και η μικρή απόστασή του από την καλλιτεχνική ομάδα «Η Γέφυρα» (γ: «Die Brücke») των εξπρεσιονιστών όπως οι Μαξ Πέχσταϊν (γ: Hermann Max Pechstein), Καρλ Σμιντ-Ρότλουφ (γ: Karl Schmidt-Rottluff), Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ ή Ότο Μύλερ (γ: Otto Müller). Κρατούσε αποστάσεις απότην ακαδημαϊκή ζωγραφική και προχώρησε στη ζωγραφική του γυμνού ανθρώπινου σώματος στην ελεύθερη φύση.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δίδαξε για δέκα χρόνια, έως το 1929, στο «Σχολείο της Τέχνης» στη Βρέμη με θέματα τα ζώα, τη νεκρή φύση και τα τοπία. Παράλληλα έκανε διάφορα σχέδια και εφευρέσεις κατά τη διάρκεια των διακοπών του στο νησί Γιούιστ των Ανατολικών Φριζικών Νήσων και στα περίχωρα της Βρέμης. Τον χρόνο τον διακοπών του τον περνούσε κάνοντας ιστιοπλοΐα και στα σκάφη πάγου. «Ο αέρας είναι φίλος μου», δήλωνε ο ίδιος. Εκεί σχεδίασε το καταμαράν με δυο καρίνες και αεροτουρμπίνες.
Κράτησε αποστάσεις από τους Ναζί και διέφυγε στο εσωτερικό, πηγαίνοντας στην επαρχία, όπου συνέχισε να σχεδιάζει άλογα στα ειδυλλιακά τοπία του Μέκλενμπουργκ. Εκεί είχε βρει το ιδανικό μοτίβο για τη ζωγραφική του. Στη βόρειο Γερμανία τον ευχαριστούσε να απεικονίζει τη θάλασσα και τη φύση, τα οποία μαζί με τα έργα του με ζώα, πωλούνταν αρκετά ακριβά. Αυτά τα χρήματα τον βοήθησαν να επιζήσει μετά τον πόλεμο. Μέχρι τα 70 του χρόνια έκανε σκι στο Μέλανα Δρυμό ζωγραφίζοντας και τα εκεί τοπία.
Επειδή δεν του άρεσε ιδιαίτερα η διδασκαλία, ο Φόκε, από το 1930 εργαζόταν σαν ελεύθερος καλλιτέχνης μέχρι το θάνατό του. Πολλές από τις εφευρέσεις του εξελίχθηκαν αργότερα και ο ίδιος απέσπασε πολλές διακρίσεις.

Ποδόσφαιρο

Ο Φόκε ανήκε στη «Βρέμη» (γ: «Allgemeine Turn- und Sportverein Bremen von 1860») και όταν μετακόμισε στο Μόναχο μεταγράφηκε στην «MTV Μονάχου» (γ: «Männer-Turn-Verein München von 1879») και συμμετείχε αργότερα, το 1900, στην ίδρυση της Μπάγερν Μονάχου όντας και ο αρχηγός της ομάδας.
Μετά τις σπουδές του στο Βερολίνο και την επιστροφή του στη Βρέμη ασχολήθηκε λιγότερο με το ποδόσφαιρο και περισσότερο με τη ζωγραφική και την πτήση. Παρέμεινε όμως αθλητικός.