Ρωσοφιλία

Η Ρωσοφιλία (αγάπη για τη Ρωσία ή τους Ρώσους) είναι ο κοινός όρος για το γενικό θαυμασμό και την συμπάθεια προς τη Ρωσία, την ιστορία της Ρωσίας και το ρωσικό πολιτισμό, ειδικά για κάποιον που συμπαθεί το πολιτικό σύστημα και τα έθιμα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το αντίθετο της ρωσοφιλίας είναι η ρωσοφοβία.

Ρωσοφιλία στην Ευρώπη

Η ρωσοφιλία σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες μπορεί να βασίζεται σε στερεότυπα που παράγει η μαζική κουλτούρα ("παραδοσιακή ρωσική φιλοξενία", "ρωσική ευαισθησία" κ. λπ.), καθώς και στην σε βάθος μελέτη της ρωσικής νοοτροπίας. Ο αμερικανός συγγραφέας Ρόμπερτ Αλεξάντερ γράφει: "αγαπώ τους Ρώσους για τη δραματική, συναισθηματική φύση τους. Δεν φοβούνται να αγαπήσουν, δεν φοβούνται να πληγωθούν, δεν φοβούνται να υπερβάλλουν ή να ενεργήσουν παρορμητικά."
Τον Οκτώβριο 2004, το Ινστιτούτο Γκάλοπ ανακοίνωσε τα αποτελέσματα δημοσκόπησης, σύμφωνα με την οποία περίπου το 20% των κατοίκων της Δυτικής Ευρώπης έβλεπαν την Ρωσία θετικά. Οι περισσότερες θετικές ψήφοι ήταν στην Ισλανδία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και τη Βρετανία. Το ποσοστό των ερωτηθέντων που εκφράζουν θετική στάση προς τη Ρωσία έφτανε το 9% στην Φινλανδία, την Τουρκία και την Ιαπωνία, το 38% στην Λιθουανία, το 36% στη Λετονία και το 34% στην Εσθονία. Η Εσθονία και ειδικά η Λετονία έχουν μεγάλες μειονότητες Ρώσων, οι οποίοι πιθανώς επηρέασαν το αποτέλεσμα.

Ρωσοφιλία στη Σερβία

Η Ρωσία είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη Σερβία. Οι Σέρβοι βλέπουν παραδοσιακά τη Ρωσία ως στενό σύμμαχο λόγω της κοινής Σλαβικής κουλτούρας και της ορθόδοξης πίστεως τους. Στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, δύο Ορθόδοξες χώρες όπως η Ρωσία, περίπου το 83% των Σέρβων βλέπουν τη Ρωσία ως πρώτο τους σύμμαχο στη διεθνή σκηνή. Η εχθρότητα μεταξύ της Γιουγκοσλαβικής και της Σοβιετικής κυβέρνησης (σχίσμα Στάλιν-Τίτο), δεν επηρέασε την λαϊκή αντίληψη των Σέρβων για τους Ρώσους, οι οποίοι βλέπονται πάντα ως φιλικός, αδελφικός και σύμμαχος λαός. Στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, υπάρχουν οδοί, γειτονιές, δρόμοι, κτίρια και αγάλματα που ονομάζονται από κάτι ρωσικό. Στη Σερβία υπάρχει Ρωσικό Κέντρο Επιστημών και Ξενοδοχείο Μασκβά (Μόσχα).

Ρωσοφιλία στο Μαυροβούνιο

Το Μαυροβούνιο είναι Ανατολική Ορθόδοξη και Σλαβική χώρα. Υπάρχει η Γέφυρα Μόσχας στην Ποντγκόριτσα, ενώ δίπλα της στέκει ένα άγαλμα του ρώσου τραγουδιστήΒλαντίμιρ Βισότσκι.

Ρωσοφιλία στην Ουκρανία

Μετά την ουκρανική ανεξαρτησία το 1991, αρκετοί Ουκρανοί, ιδιαίτερα αυτοί της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, επιδιώκουν στενότερη οικονομική συνεργασία ή ακόμη και ένωση με τη Ρωσία. Μετά τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία το 2014 η συνολική στάση των Ουκρανών προς τη Ρωσία και τους Ρώσους έχει γίνει πολύ πιο αρνητική.

Δυτική Ουκρανία

Η ρωσοφιλία (μοσχοφιλία, ουκρανία: москвофільство, μοσκβοφίλ'στβο) ήταν γλωσσικό, λογοτεχνικό και κοινωνικοπολιτικό κίνημα των Δυτικών Ουκρανικών εδαφών της Γαλικίας, της Υπερκαρπαθίας και της Μπουκοβίνας, η οποία εκδηλώθηκε στον 18ο - 20ο αιώνα. Οι υποστηρικτές αυτού του κινήματος πίστευαν στη γλωσσική, πολιτιστική, κοινωνική ένωση με το ρωσικό λαό. Αργότερα πίστευαν στην κρατική ένωση με τη Ρωσία. Οι αιτίες ήταν οι εξής: απουσία ουκρανικού κράτους, αιώνες ξένης κατοχής, κατακερματισμένη ουκρανική επικράτεια και διασκορπισμένος πληθυσμός, απουσία εθνικής ελίτ και αδύναμη αίσθηση εθνικής ταυτότητας.

Ρωσοφιλικό κίνημα στην Υπερκαρπαθία

Οι πρώτες ενδείξεις ρωσοφιλίας στην Υπερκαρπαθία χρονολογούνται στα τέλη του 18ου αιώνα με αρχές του 19ου αιώνα, όταν αρκετοί διάσημοι Ρώσοι που είχαν δεσμούς με την κυβέρνηση και την αυλή του τσάρου εγκαταστάθηκαν εκεί. Διάσημοι επιστήμονες και κοινωνικοίακτιβιστές όπως οι Ι. Ορλάι, Μ. Μπαλουντιάνσκι και Π. Λόντι έζησαν στην Υπερκαρπαθία αλλά διατηρούσαν στενούς δεσμούς με τη χώρα γέννησης. Έτσι προωθούσαν το ενδιαφέρον για τη Ρωσία, ειδικά για την πολιτιστική ζωή, τη γλώσσα και τη λογοτεχνία των Ρώσων.

Ρωσοφιλικό κίνημα στη Γαλικία και τη Μπουκοβίνα

Όταν η Γαλικία και η Μπουκοβίνα ενσωματώθηκαν στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων το 1772, η αυστριακή κυβέρνηση αντιμετώπισε με τον ουκρανικό πληθυσμό των νέων εδαφών με καχυποψία. Φοβούνταν την ευαισθησία τους στη ρωσική επιρροή, λόγω της γειτνίασης των πολιτισμών και της γλώσσας των Ουκρανών και των Ρώσων. 
Αυτή η δυσπιστία των αρχών που καλλιεργήθηκε από διάσημους πολωνούς πολιτικούς και ακτιβιστές, οι οποίοι προσπαθούσαν να καταστείλουν την άνοδο της εθνικής συνείδησης σε περιοχές όπου οι πολωνοί είχαν επιρροή. Κάθε προσπάθεια πολιτιστικής αναγέννησης αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα από την Αυστριακή κυβέρνηση, καθώς θεωρούσε τέτοιες προσπάθειες ως επιρροή της Μόσχας. Παρά αυτό το κλίμα δυσπιστίας και καχυποψίας, στο Πρζέμισλ ιδρύθηκε το ίδρυμα "Η Κοινωνία των Ιερέων". Ο Μητροπολίτης Μ. Λεβίτσκι άρχισε να εισαγάγει τη ρουθηνική γλώσσα στα δημοτικά σχολεία, έγραψε γραμματικά βιβλία στα ρουθηνικά, επέμενε στη διδασκαλία της ρουθηνικής στο πανεπιστήμιο και ίδρυσε την εταιρεία "Ρούσκα Τρόικα". Η Λεμκορουθηνική Δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπάθησε να εντάξει εδάφη των Λέμκο στη Ρωσία, ενώ αργότερα προσπάθησε να κάνει το ίδιο για εδάφη της νεοσύστατης Τσεχοσλοβακίας.