google/wiki40b huggingface dataset:
Νατζ αντ-Ντιν Ιλγκαζί ιμπν Αρτούκ

Βιογραφία

Ο πατέρας του, Αρτούκ, ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Ορτοκιδών και είχε διοριστεί κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ από τον Σελτζούκο εμίρη Τουτούς. Το 1096 ο Ιλγκαζί συμμάχησε με τον Ντουκάκ της Δαμασκού και τον Γιαγκί Σιγιάν της Αντιόχειας εναντίον του Ραντβάν στο Χαλέπι. Τα αδέλφια Ντουκάκ και Ραντβάν εμάχοντο ανηλεώς μεταξύ τους για τον έλεγχο της Συρίας, μετά το θάνατο του πατέρα τους, Τουτούς Α΄. Όμως οι σύμμαχοι Ιλγκαζί και  Ντουκάκ ήρθαν σε σύγκρουση μεταξύ τους και ο Ιλγκαζί φυλακίστηκε από τον Ντουκάκ, με αποτέλεσμα την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον αδελφό του και ταυτόχρονα αντίπαλό του, εμίρη της Άμιδας Σοκμέν, αλλά ο Ιλγκαζί ανακατέλαβε την πόλη όταν απελευθερώθηκε. Την κράτησε μέχρι την κατάληψή της από το Φατιμίδη βεζίρη της Αιγύπτου, Μαλίκ αλ-Αφντάλ, το 1098. Μετά από το γεγονός αυτό, προσπάθησε να φτιάξει το όνομά του στην Τζεζίρα (Μεσοποταμία), όπου τα αδέλφια του ήδη είχαν ιδρύσει τις δικές τους ηγεμονίες (εμιράτα). Εισήλθε στην υπηρεσία του Σελτζούκου σουλτάνου Μαχμούτ Α΄, ο οποίος του παραχώρησε τη Χουλουάν και τον έκανε σίχνα της Βαγδάτης, αξίωμα που αφορούσε την εποπτεία των υποθέσεων του χαλίφη εκ μέρους του σουλτάνου.
Σαφοτουλαφάι

Γεωγραφία

Η Σαφοτουλαφάι βρίσκεται δυτικά των Σαμόα, ανατολικά του Σαβάι και ανατολικά της Φάασαλελεαγκα.
Σύλβα Κοσκινά

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας και είχε ελληνική και πολωνική καταγωγή. Το επώνυμό της αρχικά ήταν Κοσκινού.
Μετανάστευσε στη Ιταλία σε εφηβική ηλικία κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, όπου σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, ενώ δούλευε ως φωτομοντέλο. Άρχισε να παίζει στον κινηματογράφο το 1955. Η δεύτερη παρουσία της ήταν στο έργο Il Ferroviere στο στυλ του ιταλο-νεορεαλισμού του Πιέτρο Γκέρμι και σημείωσε  κάποια επιτυχία.
Πήρε μέρος σε πολλά έργα ελαφρού και ιστορικού περιεχομένου, μεταξύ άλλων και στο πλευρό του Λίνο Βεντούρα, του Χορστ Μπούχολτς. Είχε επιτυχία στον ρόλο της Ιόλης, στο πλευρό του Ηρακλή (Στηβ Ρηβς) στα δύο ομώνυμα έργα (Hercules) του 1958 και 1960. Είχε μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία, παίρνοντας μέρος σε σχεδόν δέκα κινηματογραφικά έργα ετησίως. Το 1965 συνεργάστηκε με τον Φεντερίκο Φελλίνι, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 άρχισε να αποτραβιέται από την σκηνή.
Πέθανε στη Ρώμη το 1994 από καρκίνο του μαστού.
Μιντάκα

Ονομασίες και ιστορικά στοιχεία

Το παραδοσιακό όνομα Μιντάκα προέρχεται από την αραβική λέξη منطقة (manṭaqa), που σημαίνει ακριβώς «ζωστήρας». Είναι γνωστός και ως 34 Ωρίωνος (34 Ori, αριθμός Φλάμστηντ). Ο ουράνιος άτλαντας του Burritt το 1856 δίνει την παραλλαγή Mintika.
Ο Αλνιτάκ είναι γνωστός από την αρχαιότητα και σημαντικός στις παραδόσεις πολλών λαών εξαιτίας της θέσεώς του στη Ζώνη του Ωρίωνα. Μετρήσεις της ακτινικής του ταχύτητας από τον Ντελάντρ στο Αστεροσκοπείο των Παρισίων έδειξαν ότι ο Μιντάκα είχε μεταβαλλόμενη περιοδικά ακτινική ταχύτητα και συνεπώς ήταν φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας. Η περίοδός του διορθώθηκε το 1904 από τον Γιοχάνες Φραντς Χάρτμαν σε 5,7 ημέρες. Ο Χάρτμαν επίσης πρόσεξε ότι η φασματική γραμμή K του ασβεστίου σε μήκος κύματος 393,4 nm στο φάσμα του αστέρα δεν μετείχε στις περιοδικές μετατοπίσεις των γραμμών από τις μεταβολές της ακτινικής ταχύτητας και υπέθεσε ότι υπήρχε ένα νέφος μεταξύ του Μιντάκα και της Γης που περιείχε ασβέστιο. Αυτή υπήρξε η πρώτη ανίχνευση του διαστρικού ή μεσοαστρικού μέσου στην ιστορία της αστρονομίας.

Ο αστέρας και το σύστημα

Ο Μιντάκα είναι στην πραγματικότητα ένας πενταπλός αστέρας, δηλαδή το φως του όπως φαίνεται με γυμνό μάτι προέρχεται από 5 διαφορετικούς αστέρες. Καταρχήν με τηλεσκόπιο διακρίνεται ένας αστέρας 7ου μεγέθους, περίπου 52 δευτερόλεπτα της μοίρας από τον κύριο αστέρα. Ο κύριος αστέρας, ο δ Ori A, με τη σειρά του είναι τριπλός: Αποτελείται από έναν λαμπρό γίγαντα αστέρα φασματικού τύπου O9.5 (τον δ ORi Aa1) και έναν αστέρα της Κύριας ακολουθίας τύπου B (τον δ ORi Aa2), οι οποίοι περιφέρονται μία φορά κάθε 5,73 ημέρες γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας και εμφανίζουν μικρές εκλείψεις, με το φως τους να μειώνεται περί το 20%, καθώς και από έναν υπογίγαντα τύπου B, τον δ Ori Ab, που απέχει 0,26 δευτερόλεπτο της μοίρας από τους δύο προηγούμενους.
Ο μεγέθους 6,85 συνοδός, αναφερόμενος ως HD 36485 ή και δ Ori C, είναι ένας ασυνήθιστος αστέρας της Κύριας ακολουθίας τύπου B, και είναι ο ίδιος φασματοσκοπικώς διπλός, με συνοδό τύπου A σε τροχιά με περίοδο περιφοράς 30 ημέρες.
Υπάρχει και ένας ακόμα αμυδρότερος αστέρας ανάμεσά τους, ο 14ου μεγέθους δ Ori B, που πιστεύεται ότι βρίσκεται στην ίδια απόσταση από τη Γη, αλλά δεν είναι βέβαιο εάν είναι βαρυτικά δέσμιος του κύριου αστέρα, ούτε είναι γνωστά πολλά πράγματα για αυτόν.
Ο Μιντάκα περιβάλλεται από ένα σμήνος αμυδρών αστέρων, πιθανώς μέρος του σμήνους που περιβάλλει τον σ Ωρίωνος.

Απόσταση

Η απόσταση που δίνει η μέτρηση της παραλλάξεως από τον δορυφόρο HIPPARCOS είναι 212 ± 30 pc (692 ± 98 έτη φωτός), ενώ φασματοσκοπικές αποστάσεις, συγκρίσεις με παρόμοιους αστέρες και η ιδιότητα του μέλους στο αστρικό σμήνος κατατείνουν σε διπλάσια περίπου απόσταση. Αυτό το είδος ασυμφωνίας παρουσιάζεται και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις και οι αιτίες του δεν έχουν ακόμα διαλευκανθεί.
Γουλιέλμος Δ΄ της Βαυαρίας

Πολιτική δράση

Ο Αλβέρτος Δ΄ είχε ορίσει το 1506 ότι αποκλειστικός διάδοχος του δουκικού θρόνου της Βαυαρίας θα ήταν ο πρωτότοκος πρίγκιπας, εν προκειμένω ο Γουλιέλμος Δ΄. Αλλά ο δευτερότοκος Λουδοβίκος ισχυρίστηκε ότι η ρύθμιση δεν ίσχυε γι’ αυτόν, επειδή είχε γεννηθεί προ της εκδόσεως του διατάγματος. Αρνήθηκε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία, και, υποστηριζόμενος από την μητέρα τους και την Δίαιτα, συμβασίλευσε από το 1516, κυβερνώντας το Λάντσχουτ και το Στράουμπινγκ. Πάντως οι σχέσεις μεταξύ των δύο αδελφών στο εξής ήταν καλές. 
Ο Γουλιέλμος αρχικά ήταν ευνοϊκά διακείμενος προς την Μεταρρύθμιση, άλλαξε όμως γνώμη όταν είδε ότι αυτή γινόταν δημοφιλής στην Βαυαρία. Το 1522 εξέδωσε το πρώτο θρησκευτικό διάταγμα της Βαυαρίας με το οποίο απαγορευόταν η δημοσίευση των έργων του Λουθήρου. Κατόπιν συμφωνίας με τον πάπα Κλήμεντα Ζ΄ το 1527, ο Γουλιέλμος έγινε ο πολιτικός αρχηγός της Αντιμεταρρύθμισης, αν και δεν είχε καλές σχέσεις με τους Αψβούργους από τότε που ο αδελφός του Λουδοβίκος επεδίωξε το στέμμα της Βοημίας. Οι δύο αδελφοί κατέπνιξαν την εξέγερση των χωρικών στην νότιο Γερμανία συνεργαζόμενοι με τον αρχιεπίσκοπο του Ζάλτσμπουργκ το 1525. 
Η διαμάχη με τους Αψβούργους τερματίστηκε το 1534 ότα οι δύο αδελφοί ήλθαν σε συμφωνία με τον  Φερδινάνδο  Α΄ στο Λιντς. Ο Γουλιέλμος υποστήριξε εν συνεχεία τον Κάρολο Ε΄ εναντίον της Σμαλκαλδικής Ένωσης το 1546, αλλά δεν κατόρθωσε να διατηρήσει το εκλεκτορικό δικαίωμα του Παλατινάτου. Καγκελάριός του επί 35 χρόνια ήταν ο ισχυρός Λέοναρντ φον Εκ.

Πολιτιστική δραστηριότητα

Ο Γουλιέλμος ήταν σημαντικός συλλέκτης έργων τέχνης. Μεταξύ των έργων που παρήγγειλε ήταν και η «Μάχη του Αλεξάνδρου» του Άλμπρεχτ Άλτντόρφερ, το οποίο, όπως και τα περισσότερα έργα της συλλογής του Γουλιέλμου, βρίσκεται τώρα στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου. Άρχισε την κατασκευή του ανακτόρου Residenz του Μονάχου και μετέτρεψε το γοτθικό φρούριο του Νταχάου σε αναγεννησιακό παλάτι. Το 1523 με τον διορισμό του συνθέτη Λούντβιχ Σεφλ, έθεσε τις βάσεις της Βαυαρικής Κρατικής Όπερας.
Στις 23 Απριλίου 1516. σε μια συνέλευση ευγενών στο Ίνγκολστατ, ο Γουλιέλμος θέσπισε το περίφημο Reinheitsgebot, τον νόμο δηλαδή περί καθαρότητας της μπύρας, που όριζε ότι μόνο κριθάρι, λυκίσκος και νερό μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή της. Ο νόμος αυτός ίσχυσε μέχρι το 1986 οπότε καταργήθεκε από την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος είναι η μετάφραση της Βίβλου που εκπόνησε ο αντιμεταρρυθμιστής θεολόγος Γιόχαν Εκ το 1537, κατά παραγγελίαν του Γουλιέλμου (Eckbibel). Το βιβλίο ανήκε στα καθολικά «διορθωτικά βιβλία» και στρεφόταν απ’ ευθείας κατά του Λουθήρου.

Απεβίωσε το 1550 στο Μόναχο, όπου και τάφηκε, στην Φράουενκιρχε. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Αλβέρτος Ε΄.
Λόνγκμπριτζ

To Λόνγκμπριτζ (Longbridge) είναι μια περιοχή στο Μπέρμιγχαμ, Μεγάλη Βρετανία. Εδώ και περίπου 100 χρόνια, η περιοχή ήταν σε μεγάλο βαθμό κατειλημμένη από το εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων, που παρήγαγε οχήματα της μάρκας Austin και MG Rover. Το εργοστάσιο έχει σταματήσει τη λειτουργία του από τον Απρίλιο 2005, όταν η εταιρεία ετέθη σε καθεστώς διαχείρισης. Ο καινούριος ιδιοκτήτης της MG Rover, η εταιρεία Nanjing Automobile Group, είχε δεσμευθεί για την επανέναρξη της παραγωγής στο τεράστιο εργοστάσιο μέχρι το 2007.
Στα νοτιοδυτικά της περιοχής βρίσκονται οι Λόφοι Lickey, ένα αγαπημένο σημείο αναψυχής για τους κατοίκους του Μπέρμιγχαμ. Στα νοτιο-ανατολικά η σιδηροδρομική γραμμή από το χωριό Barnt Green διαχωρίζει το Λόνγκμπριτζ από τις λίμνες Μπίτελ (Bittell Reservoirs).
Ανδρέας Παπαδιαμαντόπουλος (του 1821)

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την Δημιτσάνα. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη από όπου και επέστρεψε στα Βέρβαινα και από εκεί στο Βαλτέτσι. Τον έστειλε ο Κολοκοτρώνης να υπηρετήσει ως αστυνομικός τα στρατιωτικά σώματα στις θέσεις Δούκα Σίκαλι και Χρυσοβίτσι για να προσέχει να μην φεύγουν οι στρατιώτες από το στρατόπεδο. Εκπλήρωσε την υπηρεσία του αυτή με επιτυχία. Αργότερα έκανε χρέη υπασπιστή στο στρατόπεδο του Χρυσοβιτσίου, μετρούσε τους στρατιώτες, έβγαζε τις βάρδιες και πρόσεχε να μην κοιμούνται. Μετά την μάχη του Βαλτετσίου ο Κολοκοτρώνης τον διόρισε οδηγό στους καμπίσιους Καρυτινούς, και έδειξε και εκεί πολύ ζήλο. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Τριπολιτσάς εστάλη όπως και άλλοι τότε στα Μεγάλα Δερβένια με την αναλογία των καμπίσιων στρατιωτών για να φυλάξουν το πέρασμα να μην εισβάλουν οι Τούρκοι στην Πελοπόννησο.
Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς αποσπάστηκε από τον Κολοκοτρώνη και προσκολλήθηκε με τον Κανέλλο Δεληγιάννη και αποσύρθηκε από το στρατιωτικό.
Όταν συντάχτηκε η Πελοποννησιακή Γερουσία διορίστηκε πολιτικός φροντιστής στους Μύλους του Ναυπλίου μοιράζοντας μερίδες στους στρατιώτες.
Νιγηριανές γενικές εκλογές 2015

Οι Νιγηριανές γενικές εκλογές του 2015 ήταν οι 5ες εκλογές μετά το τέλος της στρατιωτικής διακυβέρνησης το 1999. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τον Πρόεδρο και τη Βουλή των Αντιπροσώπων , όπως και τη Γερουσία. Ο πρόεδρος Γκούντλακ Τζόναθαν διεκδίκησε τη 2η και τελευταία του θητεία (με βάση τους περιορισμούς του συντάγματος).
Η αρχική ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών ήταν η 14η Φεβρουαρίου 2015. Ωστόσο, αναβλήθηκαν από την ανεξάρτητη εφορευτική επιτροπή και η νέα ημερομηνία που ορίστηκε ήταν η 28η Μαρτίου, κυρίως εξαιτίας της κακής διανομής των εκλογικών βιβλιαρίων και προκειμένου να μειωθεί η παρουσία των ανταρτών της Μπόκο Χαράμ σε βορειοανατολικές περιοχές της χώρας. Η κυβέρνηση έκλεισε τα σύνορα τόσο από ξηρά όσο και από θάλασσαa από τα μεσάνυχτα της 25ης Μαρτίου μέχρι το τέλος της ημέρας ψηφοφορίας. Οι εκλογές παρατάθηκαν για τις 29 Μαρτίου εξαιτίας καθυστερήσεων και τεχνικών προβλημάτων με τις συσκευές ανάγνωσης βιομετρικών δεδομένων και καρτών.
Ήταν οι πιο δαπανηρές εκλογές που διεξήχθησαν ποτέ στην αφρικανική ήπειρο. Ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης,  Μουχαμαντού Μπουχάρι αναδείχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών, με περισσότερες από 2,5 εκατ. θετικές ψήφους. Ο έως τότε πρόεδρος, Γκούντλακ Τζόναθαν, παραδέχθηκε την ήττα του στις 31 Μαρτίου. Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας, ο κάτοχος της προεδρίας απέτυχε να επανεκλεγεί. Ο νέος πρόεδρος ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 29 Μαΐου 2015.

Πλαίσιο

Στις προεδρικές εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 14 υποψήφιοι.
Την ημέρα της ψηφοφορίας έγινε κυβερνοεπίθεση στον δικτυακό τόπο της Ανεξάρτητης Εφορευτικής Επιτροπής από χάκερς του αυτοαποκαλούμενου Νιγηριανού Κυβερνοστρατού.
Οι εκλογές επισκιάστηκαν από το θάνατο 41 ατόμων σε βίαια επεισόδια, σε μία προσπάθεια της Μπόκο Χαράμ να καταστρέψει την εκλογική διαδικασία. Σε μία επίθεση, σκοτώθηκε από ενόπλους ένας πολιτικός από την αντιπολίτευση, ο Ουμάρου Αλί.
Στη Νιγηρία εστάλησαν εκλογικοί παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση, την Κοινοπολιτεία των Εθνών, την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (ECOWAS) και την ΕΕ με επικεφαλής τον Έιμος Σόγιερ, τον [[Μπακίλι Μουλούζι], τον  Τζον Κουφούρ, και τον Σαντιάγκο Φίσας, αντίστοιχα.
Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν συνεχάρη τους πολίτες και την κυβέρνηση για τη διεξαγωγή ειρηνικών εκλογών. Οι λοιποί οργανισμοί που επόπτευσαν τις εκλογές, έκαναν επίσης λόγο για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές.
Επαρχία Πυργιωτίσσης

Ιστορικά στοιχεία

Η επαρχία οφείλει την ονομασία της σε ναό της Παναγίας της Πυργιώτισσας, ο οποίος υπήρχε πριν από το 1212 κοντά σε πύργο για την άμυνα της περιοχής από τους πειρατές.  Ο πύργος πιστεύεται ότι βρισκόταν πάνω από το ναό και καταγράφεται σε βενετικούς χάρτες κοντά στη θάλασσα και στο Γεροπόταμο, που ονομαζόταν εκείνη την εποχή Μαλονίτης. Το 1558 κάηκε και ξανακτίστηκε σε σχέδιο του Guilio Savorgnan. Αργότερα καταστράφηκε ξανά από Τούρκους πειρατές και σκεπάστηκε με άμμο. Σήμερα δε σώζεται τίποτα με εξαίρεση το ναό, ο οποίος κτίστηκε στα νεότερα χρόνια, στα ερείπια του παλαιού ναού της Παναγίας.
Ταμάμ Σαλάμ

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Κατάγεται από επιφανή οικογένεια Σουνιτών ισλαμιστών της Βηρυτού, όπου γεννήθηκε το 1945. Η οικογένειά του είναι επίσης ισχυρή πολιτικά. Είναι μεγαλύτερος γιος του επίσης πρώην πρωθυπουργού,  Σαέμπ Σαλάμ. Η μητέρα του, Tamima Mardam Beik, είναι συριακής καταγωγής και κατάγεται από τη Δαμασκό. 
Είναι απόφοιτος του Λυκείου της Μπρουμάνα και του Πανεπιστημίου Χαϊγκαζιάν της Βηρυτού. Επ΄σιης, κατέχει πτυχίο στα οικονομικά και στο μάνατζμεντ, από την Αγγλία.

Σταδιοδρομία

Ξεκίνησε ως επιχειρηματίας και άρχισε να ασχολείται με τα κοινά από τις αρχές της δεκαετίας του '70. Ίδρυσε το Κίνημα Πρωτοπόρων της Μεταρρύθμισης το 1973, με στόχο να ακολουθηθεί μια μετριοπαθής πολιτική εν μέσω της αναταραχής στη χώρα.  Από την άλλη μεριά, το κίνημα θεωρήθηκε ως πολιτοφυλακή για τον πατέρα του Ταμάμ Σαέμπ Σαλάμ.
 Ωστόσο, το κίνημα διαλύθηκε από τον Ταμάμ Σαλάμ στην αρχική φάση του εμφυλίου πολέμου, ούτως ώστε να μην αποτελέσει μέρος των πολεμικών δραστηριοτήτων.
Το 1978 έγινε μέλος της επιτροπής του ιδρύματος Μακασέντ, μιας μη κερδοσκοπικής φιλανθρωπικής οργάνωσης της Βηρυτού.Ανέλαβε πρόεδρος του ιδρύματος το 1982. Το Σεπτέμβριο του 2000 παραιτήθηκε από πρόεδρος του ιδρύματος. Σήμερα είναι επίτιμος πρόεδρος.

Μετέπειτα πολιτική δράση

Ήταν υποψήφιος στις γενικές εκλογές του 1992,όμως αργότερα απέσυρε την υποψηφιότητά του σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την συριακή κυριαρχία στο Λίβανο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1996 ως ανεξάρτητος. Όμως έχασε την έδρα του στις γενικές εκλογές του 2000. Στις εκλογές του 2005 δεν έθεσε υποψηφιότητα.
Διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Φουάντ Σινιόρα στις 11 Ιουλίου 2008. Στις γενικές εκλογές του 2009 εξελέγη βουλευτής. Σήμερα είναι ανεξάρτητος βουλευτής.

Πρωθυπουργία

Έπειτα από την παραίτηση του πρωθυπουργού Νατζίμπ Μικάτι στις  23 Μαρτίου 2013, ο Σαλάμ διορίστηκε στην πρωθυπουργία ως πρόσωπο κοινής αποδοχής. Στις 6 Απριλίου 2013 του ανατέθηκε το καθήκον σχηματισμού κυβέρνησης, καθώς υπέρ του Σαλάμ ψήφισαν 124 επί συνόλου 128 βουλευτών. Στις 15 Φεβρουαρίου 2014 ανακοινώθηκε ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης, με 24 υπουργούς.
Ο Σαλάμ είναι υποστηρικτής του Συνασπισμού της 14ης Μαρτίου και έχει καλές σχέσεις με το Συνασπισμό της 8ης Μαρτίου.

Προσωπική ζωή

Είναι παντρεμένος με τη Λαμά Μπαντρεντίν και έχει 3 παιδιά από προηγούμενο γάμο.Περιγράφεται σε έγγραφα που διέρρευσαν ως ένας μετριοπαθής Ισλαμιστής Σουνίτης.
Επαμεινώνδας Σκυφτούλης

Ο Επαμεινώνδας (Νώντας) Σκυφτούλης (γνωστός και ως "θείος Νώντας") είναι Έλληνας αντιεξουσιαστής και ένας από τους ιδρυτές της "Αντιεξουσιαστικής Κίνησης" (Α.Κ.) και του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού Nosotros στην πλατεία των Εξαρχείων όπου  λαμβάνουν χώρα οι συνελεύσεις της Κίνησης αλλά και διάφορα καλλιτεχνικά γεγονότα (παραστάσεις και συναυλίες) και μαθήματα (μουσικής, θεάτρου κ.α)
Παράλληλα έχει επανειλημμένα κατηγορηθεί για πράξεις βίας χωρίς να έχει ποτέ καταδικαστεί. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1992, συνελήφθη στα Εξάρχεια (στην οδό Ιπποκράτους) μαζί με τον Χριστόφορο Μαρίνο για κλοπή αυτοκινήτου. Στη συνέχεια όμως κατηγορήθηκε και ως μέλος της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» μετά από κατάθεση ενός οδηγού ταξί ότι στο πρόσωπό του αναγνώρισε έναν από τους συμμετέχοντες στη ένοπλη συμπλοκή των Σεπολίων (στις 21/11/91 μεταξύ αγνώστων και αστυνομικών) και προφυλακίστηκε. Ο οδηγός ανακάλεσε γρήγορα και το κατηγορητήριο κατέρρευσε στη δίκη (Αυτόφορο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας, 20/10/92) όπου ο Σκυφτούλης αθωώθηκε. Μετά την πρωτόδικη αθωωτική απόφαση, οι δικαστικές του περιπέτειες συνεχίστηκαν για την "απόπειρα κλοπής αυτοκινήτου", με αθωωτική και πάλι απόφαση του Τριμελούς Εφετείου της Αθήνας στις 22/12/1997. Το 2004, κλήθηκε να καταθέσει για την απόπειρα ανθρωποκτονίας του δημοσιογράφου Κυριάκου Διακογιάννη (1989), η οποία είχε αποδοθεί στον «ΕΛΑ» και την «1η Μάη». "Τελικά, όλες οι εναντίον του δικογραφίες κατέληξαν στην έκδοση αθωωτικών βουλευμάτων, ενώ μέχρι και σήμερα έχει λευκό ποινικό μητρώο."
Το 2011, βρέθηκε ανάμεσα στους συμπαραστάτες της κατάληψης των μεταναστών αρχικά σε χώρο της Νομικής Σχολής και αργότερα στο νεοκλασικό "Υπατία". Το 2012, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που ακολούθησαν την διαμαρτυρία για την ψήφιση των όρων επίτευξης του PSI και της επέκτασης της δανειακής σύμβασης από την Βουλή των Ελλήνων, συνελήφθη με την κατηγορία ότι συμμετείχε στην κατάληψη του Δημαρχιακού Μεγάρου.
Αδριάν Λόπεθ

Βιογραφία

Γεννημένος στη Τεβέργα, Αστούριες, ο Αδριάν προέκυψε από το τοπικό σύστημα νέων της Ρεάλ Οβιέδο.
Υπέγραψε συμβόλαιο με την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια τον Οκτώβριο του 2006.
Ο Αδριάν εντάχθηκε στο δυναμικό της Ατλέτικο Μαδρίτης στις 19 Ιουλίου 2011, υπογράφοντας συμβόλαιο τεσσάρων ετών.
Στις 12 Ιούλη 2014 ο Αδριάν υπέγραψε συμβόλαιο πέντε ετών με την πορτογαλική ΦΚ Πόρτο.
Στο 2007 Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 2007 που πραγματοποιήθηκε στον Καναδά, ο Αδριάν σκόραρε ένα χατ-τρικ για την Ισπανία.
Ο Αδριάν αντιπροσώπευσε τις εθνικές ομάδες U21 σε δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα της UEFA. Στο πρωτάθλημα στη Δανία, ο Αδριάν σκόραρε 2 γκολ στη νίκη 2-0 ενάντια στην Τσεχία, βραβεύτηκε με το Χρυσό Παπούτσι ως ο πρώτος σκόρερ στο τουρνουά
Ο Αδριάν έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα στις 26 Μαΐου 2012, σε ένα φιλικό αγώνα με τη Σερβία: σκόραρε ένα γκολ μετά την είσοδό του ως αλλαγή του Ρομπέρτο Σολδάδο.
Κινηματοθέατρα Λάμπρος Κωνσταντάρας - Ρένα Βλαχοπούλου

Τα Κινηματοθέατρα Λάμπρος Κωνσταντάρας – Ρένα Βλαχοπούλου είναι συγκρότημα δύο ξεχωριστών αιθουσών, που στεγάζονται στη συμβολή των οδών Κουντουρώτου 40 & Μυριοφύτου 55, στο Αιγάλεω Αττικής. Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1965 και αρχικά λειτούργησε ως Κινηματογράφος. Το 2004 η μία του αίθουσα (151 θέσεων) ανακαινίστηκε και , κατόπιν πρωτοβουλίας του ηθοποιού Χάρη Ρώμα μετονομάστηκε σε Κινηματοθέατρο Ρένας Βλαχοπούλου, σε μνήμη της σπουδαίας καλλιτέχνιδος.  Το Δεκέμβριο του 2008 ακολούθησε η ονοματοδοσία και της δεύτερης αίθουσας (406 θέσεων) σε Λάμπρος Κωνσταντάρας. Τα πρώτα χρόνια οι δύο αίθουσες λειτουργούσαν σας θεατρικές σκηνές, ενώ από το 2015 σε αυτές προβάλλονται και κινηματογραφικές ταινίες.
Δημήτριος Αντωνόπουλος (αγιογράφος)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μαρούσι στις 17 Μαρτίου 1954 και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Σωτηρίου Αντωνοπούλου από τα Καλάβρυτα και της Ελένης Μηλίγγου από το Μαρούσι Αττικής. Επίσης ήταν αδερφός του πρώην ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σαγματά στη Βοιωτία, νυν μητροπολίτη Αργολίδας Νεκτάριου Αντωνόπουλου.
Ο Δημήτριος Αντωνόπουλος ασχολήθηκε ήδη από νεαρή ηλικία με την τέχνη της βυζαντινής αγιογραφίας. Ήταν απόφοιτος της σχολής Δοξιάδη, πειραματίστηκε με πολλές μορφές ζωγραφικής τέχνης, με έμφαση στη χριστιανική ορθόδοξη εικονογραφική παράδοση. Τεχνοτροπικά ακολουθούσε την Παλαιολόγεια ή Μακεδονική Σχολή αγιογραφίας. (Διαβάστε: Παναγιά η Γλυκοφιλούσα, δια χειρός Δημητρίου Αντωνοπούλου). Μαθήτευσε στον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη, στη μνήμη του οποίου φιλοτέχνησε προσωπογραφία που εκτίθεται σήμερα στο Λαογραφικό Μουσείο Αμαρουσίου. Κατά τις δεκαετίες 1980 και 1990, αγιογράφησε δεκάδες ορθόδοξες εκκλησίες σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, με τις περισσότερες από αυτές στην ευρύτερη περιοχή του νομού Αχαΐας. Επιμελήθηκε επίσης την αγιογράφηση του ορθόδοξου χριστιανικού συνεδριακού κέντρου Evakkokeskus στο Iisalmi της Φινλανδίας, καθώς και του ιερού ναού της Αγίας Τριάδος στη Hajnowka της Πολωνίας. Υπήρξε μουσικοσυνθέτης εκκλησιαστικών τραγουδιών, ενώ επιμελήθηκε δύο άλμπουμ χορωδιακής μουσικής, το Μελωδοί και η Διάβασις, με τραγούδια που έγραψε και μελοποίησε ο ίδιος, μεταξύ των ετών 1971 και 1994. Από το 1995, έφτιαχνε γελοιογραφίες σε διάφορες μαρουσιώτικες εφημερίδες και περιοδικά, μεταξύ των οποίων το Αθμόνιον Βήμα, η Οδός Θέμιδος και άλλα έντυπα, στις οποίες σατίριζε κυρίως την τοπική, αλλά και την ευρύτερη πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα. Διατέλεσε επί σειρά ετών ομαδάρχης στις κατασκηνώσεις Παρνασσού των Χριστιανικών Μαθητικών Ομάδων.
Ήταν παντρεμένος από το 1984 και ήταν πατέρας τεσσάρων παιδιών, ένα εξ αυτών είναι ο σκιτσογράφος Γιάννης Αντωνόπουλος. Απεβίωσε το Φεβρουάριο του 2001 σε ηλικία 47 ετών.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2011 ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αγιογράφων τίμησε τη μνήμη του για την πολύχρονη προσφορά του στην ιερή τέχνη της αγιογραφίας. Στις 16 Ιανουαρίου 2016, στα πλαίσια του συναυλιακού αφιερώματος για το χριστιανικό τραγούδι , τιμήθηκε η συνεισφορά του ως συνθέτη και μελοποιού δημοφιλών κατασκηνωτικών ασμάτων, μεταξύ των οποίων οι "Ριζοτόμοι".
Τρόιντεν Α΄ της Μαζοβίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας και της (πρώτης συζύγου του) Γκαουντεμάντε (βαπτίστηκε Σοφία), κόρης τού Τραϊντένις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Ο ίδιος έλαβε το όνομα τού πάππου του Τραϊντένις (πολων.: Τρόιντεν).
Το 1310, ζώντας ακόμη ο πατέρας του, έλαβε το Τσερσκ. Ο Μπολέσλαφ Β΄ απεβίωσε το 1313 και τότε έλαβε επιπλέον τη Βαρσοβία & το Λιφ, πράγμα που μαζί με το δουκάτο που κατείχε, τον έκανε κυβερνήτη της ανατολικής Μαζοβίας. Όμως αυτή η διαίρεση μεταξύ των αδελφών δεν ικανοποίησε και το 1316 κατέληξαν σε σύντομη διαμάχη. 
Στην αρχή ο Τρόιντεν Α΄ διατήρησε εξαίρετες σχέσεις με τον Βλάντισλαφ Α΄ τον βραχύ. Χάρη στην παρέμβασή του π. το 1309/10 ο Τρόιντεν μπόρεσε να νυμφευτεί την κόρη τού Γιούρι Α΄ βασιλιά της Γαλικίας-Βολινίας. Έτσι, όταν το 1323 ο κλάδος των Ρουρικιδών στη Γαλικία-Βολινία εξέλειπε, μπόρεσε -με τη βοήθεια τού Βλάντισλαφ Β΄- να θέσει στον θρόνο της τον γιο του Μπολέσλαφ Β΄ με το όνομα Γιούρι Β΄· αυτό έγινε προς τιμή τού Γιούρι Α΄.
Επί της καταστάσεως

Ο επί της καταστάσεως ήταν αυλικός τίτλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται στην διάρκεια του 9ου–10ου αιώνα.
Η προέλευση και η ακριβής φύση του συγκεκριμένου αξιώματος παραμένουν ασαφείς. Ο Τζ. Μπ. Μπιούρυ μετέφρασε τον τίτλο ως "τελετάρχης" (master of ceremonies), καθώς η λέξη "κατάστασις" είναι δυνατό να εκληφθεί και ως "τάξη", ενώ ανέφερε ως προέλευση του όρου τον ύστερο ρωμαϊκό τίτλο του comes dispositionum, δηλαδή του επικεφαλής του scrinium dispositionum, υπηρεσίας ευρισκόμενης υπό την ηγεσία του μαγίστρου των οφφικίων. Οι Γεώργιος Οστρογκόρσκι και Ερνστ Στάιν, αντιθέτως, επεσήμαναν πως το scrinium dispositionum έπαυσε να αναφέρεται στις πηγές μετά το 534, και αντιπρότειναν πως ο επί της καταστάσεως προερχόταν από τον comes admissionum, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται από την εποχή του Ιουστινιανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565) κι έπειτα.
Το χρονολογούμενο από τα μέσα του 9ου αιώνα «Τακτικόν Ουσπένσκι» είναι ασαφές αναφορικά με τον ρόλο του συγκεκριμένου αξιώματος, καθώς το κατατάσσει ως πρώτο μεταξύ των πολιτικών αξιωμάτων (μεταξύ του πρωτονοτάριου του δρόμου και του άρχοντα του αρμαμέντου), ενώ στην συνέχεια μεταξύ των χαμηλότερων βαθμοφόρων αυλικών. Το «Κλητορολόγιον» του 899 καταγράφει το συγκεκριμένο αξίωμα ως μία εκ των λεγόμενων "ειδικών αξιών", ενώ αναφέρει, επίσης, πως στο σχετιζόμενο προσωπικό του περιλαμβάνονταν οι τάξεις των υπάτων, των βεστητόρων, των σιλεντιαρίων, των αποεπαρχόντων, καθώς και των "συγκλητικών" (ο Μπιούρυ προτείνει να διορθωθεί σε "στρατηλάτες"), αν και τα περισσότερα από αυτά ήσαν τιμητικοί τίτλοι και όχι έμπρακτα αυλικά αξιώματα. Το «De Ceremoniis», το οποίο συνεγράφη στα τέλη του 10ου αιώνα, αντιθέτως, εμφανώς αναφέρει το συγκεκριμένο αξίωμα ως ένα εκ των αυλικών αξιωμάτων, συνήθως σε συνδυασμό με τους «σιλεντιάριους».