google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνόσημο της Πολωνίας

Το εθνόσημο της Πολωνίας καθορίζεται από το άρθρο 28 του Συντάγματος της Πολωνικής Δημοκρατίας του 1997. Στη σημερινή του μορφή αποτελείται από έναν λευκό αετό με χρυσά νύχια και ράμφος πάνω από κόκκινο φόντο.

Θρύλος

Το έμβλημα του Λευκού Αετού θρυλείται ότι προέρχεται από το όραμα του ιδρυτή της Πολωνίας, Λεχ, ο οποίος φέρεται να είδε τη φωλιά ενός λευκού αετού. Όταν κοίταξε προς το πουλί, μια ακτίδα του ηλιακού φωτός διαπέρασε από τις φτερούγες του και έγινε δύση, ενώ τα φτερά του αετού έγιναν χρυσά και το υπόλοιπο σώμα του ήταν απλώς λευκό. Ο Λεχ ήταν ευτυχισμένος και αποφάσισε να μείνει στο μέρος εκείνο και να τοποθετήσει τον αετό εκείνο στο έμβλημά του. Επίσης, ονόμασε το μέρος Gniezdno (σημερινό Gniezno) από την πολωνική λέξη gniazdo (=φωλιά).
Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι η υιοθέτηση του αετού έγινε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ιστορία

Η εικόνα του άσπρου αετού εμφανίζεται πρώτη φορά σε νομίσματα του Βασιλέα Μπολεσλάβ Α΄. Το τελικό σχήμα του αετού καθιερώθηκε το 1927 και σχεδιάστηκε από τον καθηγητή Zygmunt Kaminski.
Έπειτα από την Επανάσταση του Νοεμβρίου, οι Τσάροι είχαν τον τίτλο των Πολωνών βασιλέων και υιοθέτησαν το Τάγμα του Λευκού Αετού με γαλάζια κορδέλα, που είχε γίνει αποδεκτή στη Ρωσία. Ο Αρχάγγελος, το σύμβολο της Ουκρανίας, ήταν μαζί με τον Αετό και την Παχονία στη διάρκεια της εξέγερσης του Ιανουαρίου.
Η ανάσταση του Βασιλείου της Πολωνίας εγκρίθηκε από χώρες όπως η Αυστρία το 1916. Ένα χρόνο μετά, εμφανίστηκαν τα πρώτα πολωνικά χαρτονομίσματα με τον εστεμμένο αετό σε έναν αδιαίρετο θυρεό. Έπειτα από την ανάκτηση της ανεξαρτησίας, το έμβλημα επανήλθε το 1919. Μέχρι το 1927 χρησιμοποιούνταν ένα επίσημο έμβλημα βασισμένο σε εκείνο του Στανίσλαου Πονιατόφσκι. Το 1927 σχεδιάστηκε το καινούργιο εθνόσημο από τον Καμίνσκι.
Έπειτα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αρχές της Πολωνικής Λαϊκής Δημοκρατίας αφαίρεσαν το στέμμα από το κεφάλι του αετού. Αυτό εγκρίθηκε με ψήφισμα το 1955. Η εξόριστη δημοκρατική κυβέρνηση εισήγαγε ένα νέο έμβλημα με έναν αετό που φοράει κορόνα με σταυρό στην κορυφή. Τελικά, η κυβέρνηση της Τρίτης Δημοκρατίας επανέφερε το στέμμα.

Εθνόσημα του Στρατού

Πολωνικός στρατός
Καπνοχώρι Κοζάνης

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Καπνοχώρι βρίσκεται προς τα όρια του νομού με το νομό Ημαθίας, στους βόρειους πρόποδες του όρους Σκοπός. Απέχει 22 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κοζάνη και 38 χλμ. ΝΔ. από τη Βέροια. Είναι κτισμένο νότια της Εγνατίας Οδού και της ΕΟ Αλεξάνδρειας - Κοζάνης, ανάμεσα στους οικισμούς Θυμαριά και Ανατολικό. Το όνομά του οφείλεται στα καπνά που καλλιεργούσαν οι κάτοικοί του.  
Την περίοδο της τουρκοκρατίας στο χωριό, όπως και στα περισσότερα της περιοχής, κατοικούσαν μουσουλμάνοι Γιουρούκοι. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, χαρακτηρίστηκε αμιγώς προσφυγικό αφού εγκαταστάθηκαν 74 οικογένειες (318 άτομα) προσφύγων από τον Πόντο και την Ανατολική Ρωμυλία (Θράκη). Στα περίχωρα του Καπνοχωρίου βρίσκεται και ο "Άγιος Γεώργιος του τεκέ", που στο προαύλιο του υπάρχει θολωτό, υπόγειο κτίσμα (τουρκικό καζάνι σύμφωνα με την τοπική παράδοση) και μια γούρνα. Πιθανολογείται ότι τα ερείπια αυτά ανήκουν στον τεκέ των δερβίσηδων.

Ονομασία - Διοικητικά

Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Σοφουλάρ και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Καπνοχώριον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ανατολικο και τη Σκάφη αποτελούν την τοπική κοινότητα Καπνοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του ως κοινότητα είναι 331 κάτοικοι ενώ ως οικισμός 301.
Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις

Βιογραφία

Ο ντε Φρις γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λέουβαρντεν της επαρχίας Φρίσλαντ στη βόρεια Ολλανδία. Το 1546 μετέβη στο Άμστερνταμ και στο Κάμπεν, ενώ το 1549 μετοίκησε στο Μέχελεν, όπου βρισκόταν η έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο αδελφός του Σεμπάστιαν ήταν οργανίστας στην τοπική εκκλησία. Ο Χανς σχεδίασε διακοσμήσεις για τις θριαμβευτικές εισόδους των Καρόλου Ε΄ και του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Μελετώντας τον Βιτρούβιο και τον Σεμπαστιάνο Σέρλιο (από μεταφράσεις του δασκάλου του Πίτερ Κούκε φαν Ελστ), έγινε διεθνώς γνωστός ειδικός στην προοπτική. Συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην Αμβέρσα, όπου ονομάστηκε αρχιτέκτονας της πόλης και μηχανικός των οχυρώσεών της. Μετά το 1585 διέφυγε από την Αμβέρσα λόγω της ισπανικής κατοχής από τον Αλεσσάντρο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμα. Τότε ήταν που οι Διαμαρτυρόμενοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη μέσα στο χρονικό όριο της διετίας. Ο ντε Φρις μετέβη στη Φρανκφούρτη και εργάστηκε στο Βολφενμπύττελ, σχεδιάζοντας μιαν οχύρωση και νέα πολεοδομική διάταξη της πόλης για τον Δούκα του Μπρούνβικ - Λύνεμπουργκ, Γιούλιους. Με τον θάνατο του Δούκα το σχέδιο εγκαταλείοφθηκε και ο Χανς εργάστηκε στο Αμβούργο, στο Ντάντσιχ (1592), στην Πράγα (1596) και στο Άμστερνταμ (1600). Στα ταξίδια του είχε ως σύντροφο τον Χέντρικ Ερτς και τον γιο του, Πάουλ Φρέντεμαν ντε Φρις, και οι δυό τους ζωγράφοι. Ζωγράφος ήταν, επίσης, και ο άλλος του γιος, Σάλομον ντε Φρις.
Ο ντε Φρις προσπάθησε να καταλάβει μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν το 1604. Δεν είναι γνωστό πού και πότε απεβίωσε, καταγράφεται ωστόσο ότι ο γιος του, Πάουλ, ζούσε στο Αμβούργο όταν τον κληρονόμησε.
Σημαία των Νησιών Κέιμαν

Η σημαία των Νήσων Κέιμαν καθιερώθηκε το 1959. Πριν από αυτήν, τα νησιά χρησιμοποιούσαν τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου για όλες τις επίσημες περιστάσεις.
Η σημαία είναι μπλε με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου στο τετραγωνάκι και περιέχει το Εθνόσημο των Νησιών Κέιμαν. Η σημαία που χρησιμοποιούν οι πολίτες είναι αυτή που περιγράφηκε παραπάνω, με τη διαφορά ότι το φόντο είναι κόκκινο.
Ο Κυβερνήτης των Νήσων χρησιμοποιεί τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου με το εθνόσημο ενσωματωμένο.
Γερμανοί στη Σερβία

Οι Γερμανοί της Σερβίας (σερβικά: Nemci u Srbiji/Немци у Србији, γερμανικά: Serbiendeutsche)είναι μια εθνοτική μειονότητα της Σερβίας που αριθμεί 4.064 άτομα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού του 2011. Οι Γερμανοί της Σερβίας συνήθως αναφέρονται στους εαυτούς τους ως Σουηβοί και ταξινομούνται στους Σουηβούς του Δούναβη ή τους Σουηβούς του Μπανάτ στην περιοχή της Βοϊβοντίνα, όπου κατοικεί η πλειοψηφία του πληθυσμού τους. Οι Γερμανοί εγκατέστησαν τμήματα της Σερβίας στα τέλη του 17ου αιώνα κατά τη διάρκεια του Αψβουργικής διακυβέρνησης. Ο γερμανικός πληθυσμός της Βοϊβοντίνα ήταν πιο πολυπληθής στο παρελθόν (περίπου 350.000 άτομα πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο). Περισσότεροι από 250.000 παρέμειναν κατά την αποχώρηση των ναζιστικών δυνάμεων. Ως επακόλουθο των γεγονότων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, η κομμουνιστική γιουγκοσλαβική κυβέρνηση διέπραξε αντίποινα σε γηγενείς πολίτες γερμανικής καταγωγής, όπως η ανάκληση της υπηκοότητάς τους και η εθνικοποίηση των περιουσιών τους. Από το 1944 έως το 1946 δημιουργήθηκε ένα σύστημα φυλάκισης σε στρατόπεδα Γιουγκοσλάβων γερμανικής καταγωγής, συνήθως στις περιοχές όπου ζούσαν. Όταν έκλεισαν αυτά τα στρατόπεδα, οι Γερμανοί ανέκτησαν τα δικαιώματά τους και την ιθαγένειά τους, όμως οι περισσότεροι από αυτούς μετανάστευσαν στη Γερμανία ή την Αυστρία τα επόμενα χρόνια λόγω οικονομικών λόγων.
Ιγκόρ Β΄ του Κιέβου

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Ολέγκ Α΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ.
Διαδέχθηκε τον αδελφό του Βσέβολοντ Β΄ του Κιέβου. Αν και ο αδελφός του είχε αποσπάσει υποσχέσεις από τους υποτελείς του στο Κίεβο, ότι θα είναι πιστοί στον Ιγκόρ Β΄, αυτός δεν ήταν δημοφιλής και συνάντησε αντίσταση κατά τη διαδοχή. Οι χρονικογράφοι τον κατηγορούν ότι ήταν ανέντιμος, άπληστος, μηχανορράφος και βίαιος: δύο εβδομάδες μετά οι κάτοικοι τού Κιέβου κάλεσαν τον γιο τού 2ου εξαδέλφου του Ιζιασλάβ Β΄ να γίνει πρίγκιπάς τους. Ο Ιζιασλάβ Β΄ επιτέθηκε στον Ιγκόρ Β΄ και τον αδελφό του Σβιατοσλάβ  και τους νίκησε.
Εξαφανισμένη γλώσσα

Εξαφανισμένη γλώσσα (αποκαλείται επίσης νεκρή γλώσσα) είναι εκείνη που δε διαθέτει πλέον γηγενείς ομιλητές. Τυπικά τούτο συμβαίνει όταν μια γλώσσα περνά στο στάδιο του γλωσσικού θανάτου μέσω της άμεσης αντικατάστασής της με κάποια άλλη, όπως συνέβη για παράδειγμα με την Κοπτική, που αντικαταστάθηκε από την Αραβική, και πολλές γλώσσες των γηγενών της Αμερικής, των οποίων οι γλώσσες αντικαταστάθηκαν από την Αγγλική, τη Γαλλική, την Ισπανική ή την Πορτογαλική. 
Η εξαφάνιση μιας γλώσσας συμβαίνει, επίσης, όταν η γλώσσα διέρχεται φάση ταχείας εξέλιξης ή αφομοίωσης έως ότου τελικά δίνει τη θέση της στο απότοκο αυτής της εξέλιξης, που θεωρείται διαφορετική γλώσσα (ή γλωσσική οικογένεια). Σε αυτή την περίπτωση ανήκει η Λατινική. Είναι εξαφανισμένη (νεκρή) γλώσσα αλλά είναι γονέας των σύγχρονων ρομανικών γλωσσών. Κατά τον ίδιο τρόπο η Σανσκριτική γλώσσα είναι γονέας των Ινδοάριων γλωσσών και η αρχαία αγγλική γονέας της σύγχρονης αγγλικής. 
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μια εξαφανισμένη γλώσσα παραμένει σε χρήση για επιστημονικούς, νομικούς, ή θρησκευτικούς σκοπούς. Η Σανσκριτική, η Λατινική και η αρχαία εκκλησιαστική σλαβονική, η Ελληνιστική Κοινή, η Κοπτική και η αρχαία θιβετιανή γλώσσα είναι ορισμένες από τις αρχαίες γλώσσες που χρησιμοποιούνται ως ιερές γλώσσες. 
Η γλώσσα που έχει ζώντες ομιλητές ονομάζεται ζωντανή γλώσσα. Σύμφωνα με τον Εθνολόγο υπάρχουν 6.912 γνωστές ζωντανές γλώσσες.
Σε μία τουλάχιστον γνωστή περίπτωση, αυτήν της Εβραϊκής, έγινε επιτυχημένη προσπάθεια αναβίωσης μιας λειτουργικής γλώσσας. Υπήρξαν και άλλες προσπάθειες αναγέννησης γλωσσών (Μανξ, Κοπτική και Κορνουαλική), αλλά η επιτυχία αυτών των προσπαθειών είναι μάλλον αμφίβολη, καθώς είναι εμφανές -τουλάχιστον από πολιτικής άποψης- ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν γηγενείς γλώσσες μιας κοινότητας ομιλητών.
Γκαρσί Χιμένεθ

Βιογραφία

Όπως συμβαίνει και με τους περισσότερους χριστιανούς βασιλείς του Σοβράρμπε και της Ριβαγόρθα, η ιστορία του είναι περιπλεγμένη με θρύλους. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει καμία σαφής ιστορική βάση, με εξαίρεση μια επιγραφή στο υπέρθυρο της κύριας πύλης του ερμιτάζ του Αγίου Πέτρου της Alsasua στη Ναβάρρα, η οποία διακηρύσσει την στέψη του Γκαρθία Χιμένεθ ως ο πρώτου βασιλιά του βασιλείου της Ναβάρρας στις 20 Ιανουαρίου του έτους 717.
Αποτελεί μέρος των λεγόμενων επτά θρυλικών βασιλιάδων του Σοβράρμπε, πολλοί εκ των οποίων ήταν ταυτόχρονα και βασιλιάδες του βασιλείου της Παμπλόνα (που αργότερα έγινε το βασίλειο της Ναβάρρας).
Υπάρχει η υπόθεση ότι Γκαρσί Χιμένεθ και ο Ίνιγο Αρίστα της Παμπλόνα, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς της Ναβάρρας, είναι το ίδιο πρόσωπο.
Σύμφωνα με το μύθο, κατέκτησε την Αίνσα ύστερα από μια σκληρή μάχη με τους μουσουλμάνους, κατά την οποία όταν οι χριστιανοί είχαν σχεδόν ηττηθεί, εμφανίστηκε ένας πύρινος σταυρός πάνω από μια βελανιδιά, το θρυλικό δέντρο του Σοβράρμπε, ο οποίος έδωσε δύναμη στους χριστιανούς στρατιώτες ώστε να κερδίσουν τη μάχη.
Η επιλογή του Γκαρσί Χιμένεθ στην ηγεσία των αραγωνέζων έχει επίσης μυθολογική προέλευση. Λέγεται ότι τριακόσιοι άνδρες που συγκεντρώθηκαν στο μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια, τον εξέλεξαν αμέσως ομόφωνα, χωρίς αυτό να έχει προσυμφωνηθεί.
Εμφανίζεται στο Χρονικό του Σαν Χουάν ντε λα Πένια ως άνθρωπος χωρίς γενεαλογία, που αντιπροσώπευε τους κατοίκους των βουνών.
Αντίδραση Χεκ

Η αντίδραση Heck (ή Mizoroki - Heck) είναι οργανική χημική αντίδραση σχηματισμού δεσμού άνθρακα-άνθρακα (C-C bond formation). Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν των Ρίτσαρντ Χεκ και Τσουτόμου Μιζορόκι. Το 2010 ο Χεκ βραβεύτηκε με Νόμπελ Χημείας για την ανακάλυψη και την ανάπτυξη αυτής της αντίδρασης.
Η μετατροπή των αλκενίων σε βινυλικά προϊόντα σύζευξης C-C με δραστικές ενώσεις του οργανοπαλλαδίου(ΙΙ), γίνονταν παλιότερα με οργανοϋδραργυρικά και κοινά άλατα του Pd²⁺. Οι βινυλιώσεις αυτές γίνονται σήμερα με καταλυτικές ποσότητες συμπλόκων του παλλαδίου, χωρίς τη χρήση των τοξικών οργανοϋδραργυρικών ενώσεων. Οι εφαρμογές της αντίδρασης Heck ποικίλουν : Παρασκευή υδρογονανθράκων, πολυμερών, βαφών, σύνθεση φυσικών προϊόντων, ολική σύνθεση μορφίνης κλπ. Ο καταλύτης μπορεί να είναι το Pd(PPh₃)₄, το PdCl₂ αλλά και το (CH₃COO)₂Pd :
Μαίρη Τοντ Λίνκολν

Βιογραφία

Η Μέρι ήταν μέλος μια μεγάλης, εύπορης οικογένειας από το Κεντάκι και έλαβε καλή μόρφωση. Αφού τελείωσε το σχολείο μετακόμισε στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλλινόι όπου έζησε με την παντρεμένη αδερφή της Ελίζαμπεθ Έντουαρντς. Πριν από το γάμο της με τον Αβραάμ Λίνκολν, η Μέρι είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον του επι πολλά χρόνια πολιτικού αντιπάλου του Λίνκολν, Στίβεν Α. Ντάγκλας. Η Μέρι Τοντ παντρεύτηκε τον Αβραάμ Λίνκολν στις 4 Νοεμβρίου 1842, στο σπίτι της αδερφής της Ελίζαμπεθ στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλινόι. Εκείνη ήταν 23 χρονών και αυτός 33. Με τον Λίνκολν απέκτησαν 4 παιδιά, εκ των οποίων μόνο ένα ζούσε όταν η Μέρι πέθανε. 
Υποστήριξε τον σύζυγό της καθόλη την διάρκεια της προεδρίας του και υπήρξε μάρτυρας του θανάσιμου πυροβολισμού εναντίον του, καθώς βρισκόταν μαζί του στο προεδρικό θεωρείο του θεάτρου Φορντ στην Ουάσινγκτον. 
Δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία του συζύγου της, η Μέρι νοσηλεύτηκε για σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς τη θέλησή της, εξαιτίας ψυχιατρικών προβλημάτων, αλλά αργότερα αποσύρθηκε στο σπίτι της αδερφής της.  
Στις 15 Ιουλίου 1882, ακριβώς έντεκα χρόνια μετά το θάνατο του νεότερου γιού της, η Μέρι έπεσε σε κώμα και πέθανε το επόμενο πρωί από εγκεφαλικό.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1950-51

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1950-51 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας).

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1977-80

Tο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1977-1980, το οποίο αποκλήθηκε και "2ο μεταπολεμικό Βαλκανικό Κύπελλο" μιας και οι διοργανώσεις του 1946, 1947 και 1948 δεν θεωρήθηκαν συνέχεια των προπολεμικών, υπήρξε η δεύτερη και τελευταία προσπάθεια αναβίωσης της προπολεμικής επιτυχημένης διοργάνωσης. Η έλλειψη μεγάλου ενδιαφέροντος και η δυσκολία εξεύρεσης ημερομηνιών είχαν ως αποτέλεσμα και η διοργάνωση αυτή, όπως και η προηγούμενη, να διαρκέσει πάνω από 3,5 χρόνια και μοιραία να αποτελέσει το κύκνειο άσμα των βαλκανικών ποδοσφαιρικών κυπέλλων.
Ο εναρκτήριος αγώνας έγινε στις 16 Φεβρουαρίου 1977. Τον ίδιο χρόνο έγιναν άλλοι τρεις αγώνες και το 1978 άλλοι τέσσερις, με τον τελευταίο στις 15 Νοεμβρίου 1978 οπότε ολοκληρώθηκε η προκριματική φάση. Απέμεναν οι δύο τελικοί, για τους οποίους όλο το 1979 δεν βρέθηκαν κενές ημερομηνίες και τελικά έγιναν το 1980 στις 30 Μαρτίου και 27 Αυγούστου. Η συνολική διάρκεια της διοργάνωσης ήταν 3 χρόνια, 6 μήνες και 11 ημέρες.
Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία.
Έδικτο της Νάντης

Παρασκήνιο

Το Έδικτο σκόπευε βασικά να τερματίσει τους μακροχρόνιους, διχαστικούς Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους. Ο Ερρίκος Δ' είχε επίσης προσωπικούς λόγους για να υποστηρίξει το Έδικτο. Πριν διεκδικήσει το θρόνο το 1589 είχε ασπασθεί τον Προτεσταντισμό, και παρέμεινε συμπαθής στη Προτεσταντική υπόθεση: είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό το 1593 μόνο για να διασφαλίσει την θέση του ως βασιλιά, λέγοντας υποθετικά "το Παρίσι αξίζει μια Θεία Λειτουργία". Το Έδικτο πέτυχε να αποκαταστήσει την ειρήνη και την εσωτερική ενότητα στη Γαλλία, αν και δεν ευχαρίστησε καμία πλευρά: οι Καθολικοί απέρριψαν την φαινομενική αναγνώριση του Προτεσταντισμού ως ενός μονίμου στοιχείου στη Γαλλική κοινωνία και ακόμη έλπισε να ενισχύσει την θρησκευτική ομοιομορφία, ενώ οι Προτεστάντες ήλπιζαν σε ισότητα με τους Καθολικούς. «Η Ανεκτικότητα στη Γαλλία ήταν μια βασιλική ιδέα, και η θρησκευτική εγκατάσταση εξαρτάτο από την συνεχιζόμενη υποστήριξη του στέμματος.»
Η επανεγκατάσταση της βασιλικής εξουσίας στη Γαλλία απαίτησε εσωτερική ειρήνη, βασισμένη στην περιορισμένη ανεκτικότητα που ενισχυόταν από το στέμμα. Από τότε που βασιλικοί στρατιώτες δεν μπορούσαν να είναι παντού, οι Ουγενότοι χρειαζόταν να τους εγκριθεί αυστηρά καθορισμένες δυνατότητες αυτοάμυνας.

Η ανάκληση του εδίκτου

Το έδικτο ανακλήθηκε το 1685 από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ με το Έδικτο του Φονταινεμπλώ, που κήρυσσε τον προτεσταντισμό παράνομο. Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες Ουγενότων εγκατέλειψαν τη Γαλλία. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι Ουγενότοι ανήκαν στις μεσαίες τάξεις και πολλοί μάλιστα ήταν δικηγόροι, έμποροι, διανοούμενοι κτλ, η φυγή αυτή φτώχυνε σημαντικά τη Γαλλία και ενίσχυσε τις προτεσταντικές γειτονικές χώρες (Ελβετία, Ολλανδία, γερμανικά κράτη) και την Αγγλία. Επιπλέον, η ανάκληση του διατάγματος έκανε τις προτεσταντικές χώρες να πάρουν εχθρική στάση προς το καθεστώς του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Ευαγγελία Παρασκευοπούλου

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1865 εκ της οικογένειας Σκορδίλη, κατ΄ άλλους στην Κρήτη και κατ΄ άλλους στην Κωνσταντινούπολη.
Στη θεατρική σκηνή πρωτοεμφανίστηκε στη Χίο το 1881. Δύο χρόνια αργότερα ήλθε στην Αθήνα όπου και προσλήφθηκε στον θίασο των αδελφών Ταβουλάρη. Τότε παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νικόλαο Παρασκευόπουλο.
Διακρίθηκε αμέσως κυρίως σε τραγικούς και δραματικούς ρόλους. Διακρίνοντας το ταλέντο της ο Νικόλαος Λεκατσάς την προσέλαβε στο θίασό του και της ανέθεσε όλους τους γυναικείους τραγικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους των έργων που ανέβαζε Σαίξπηρ και Ελλήνων συγγραφέων.
Ιδιαίτερη επιτυχία είχε ως "Αδριανή Λεκουβρέρ", ως "Κυρία με τας Καμελίας", ως "Τόσκα", αλλά κυρίως ως "Φαύστα" στο ομώνυμο έργο του Βερναδάκη. Αργότερα περιήλθε στο εξωτερικό, στις ελληνικές παροικίες συγκινώντας μέχρι αλλοφροσύνης τους Έλληνες της διασποράς. Τους μεγαλύτερους όμως θριάμβους της τις γνώρισε στην Αθήνα όταν επανήλθε και έπαιζε τις ελληνικές τραγωδίες του Βερναρδάκη. Τότε ο αθηναϊκός τύπος της αναγνώρισε τον τίτλο "η Ελληνίς Σάρα Μπερνάρ".
Εκείνη την εποχή το θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας είχε χωρισθεί σε "Παρασκευοπουλιστές" και σε "Βερωνιστές", τους θαυμαστές δηλαδή της επίσης μεγάλης "κυρίας" του Θεάτρου, Αικατερίνης Βερώνη. Χαρακτηριστικά, αναφέρονται τα επεισόδια του 1893 για την παράσταση της «Φαύστας» του Βερναρδάκη. Ο Βερναρδάκης είχε προτιμήσει την Βερώνη για την πρεμιέρα του έργου στο θέατρο «Ολύμπια» αλλά ο Δ. Κοτοπούλης επέλεξε την Παρασκευοπούλου για να ανεβάσει το έργο μία μέρα αργότερα στο θέατρο «Ομόνοια». Το ενθουσιασμένο κοινό τους, που κάθε βράδυ τις γέμιζε με ανθοδέσμες, απέζευξε τις άμαξες των δυο ηθοποιών από τους ίππους και τις έσερνε το ίδιο υπό μορφή διαδήλωσης στους δρόμους της Αθήνας. Έτσι οι παθιασμένοι θαυμαστές τους συναντήθηκαν μετά την παράσταση στην Ομόνοια και κατέληξαν σε συμπλοκή.
Το 1904 η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου παρουσίασε την "Κοντέσσα Βαλέραινα" του Γρ. Ξενόπουλου με τον θίασο του Κ. Χρηστομάνου. Την ίδια χρονιά ερμήνευσε τον ανδρικό ρόλο του Άμλετ. Γενικά όμως μετά το 1910 αποσύρθηκε από τη θεατρική σκηνή, εμφανιζόμενη μόνο σε έκτακτες παραστάσεις, όπως στη "Τρισεύγενη" του Κ. Παλαμά το 1915. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου 1938 σχεδόν ξεχασμένη από όλους.
Η ζωή της έχει εμπνεύσει τον λογοτέχνη Μάνο Ελευθερίου στο μυθιστορηματικό (και βραβευμένο με το κρατικό βραβείο Μυθιστορήματος 2005) έργο του "Ο καιρός των χρυσανθέμων".
Τζον Χέιτινγκα

ΑΦΚ Άγιαξ

O Τζον Χέιτινγκα ξεκίνησε από τα μικρά τμήματα του Αγιαξ έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την ομάδα στις 26 Αυγούστου 2001 σε παιχνίδι εναντίον της Φέγενορντ έμεινε στην ομάδα ως το 2008 πανηγυρίζοντας δυο φορές την κατάκτηση του Ολλανδικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου τις σεζόν 2001–02 και 2003–04 και τρεις φορές την κατάκτηση του Κυπέλλου Ολλανδίας το 2002 το 2006 και το 2007 το καλοκαίρι του 2008 μεταγράφηκε στην Ατλέτικο Μαδρίτης

Ατλέτικο Μαδρίτης

Στην Ατλέτικο Μαδρίτης ο Τζον Χέιτινγκα έμεινε μια σεζόν κάνοντας 32 εμφανίσεις συνολικά(28 το πρωτάθλημα) και πετυχαίνοντας 3 γκολ

Έβερτον

Τον Σεπτέμβριο του 2009 μεταγράφηκε στην Έβερτον υπογράφοντας 5ετές συμβόλαιο. Οι φίλοι της ομάδας απο το Λίβερπουλ τον ψήφισαν ως καλύτερο παίκτη της ομάδας την σεζόν 2011-12

Φούλαμ

Τον Ιανουάριο του 2014 ο Ολλανδός αμυντικός μεταγράφηκε στην Φουλαμ

Εθνική Ολλανδίας

Ο Τζον Χέιτινγκα έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική ομάδα της Ολλανδίας στις 18 Φεβρουαρίου 2004 σε ένα φιλικό παιχνίδι εναντίον των Η.Π.Α.. Με την Εθνική ομάδα έχει αγωνιστεί σε τρεις τελικές φάσεις Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012. Επίσης και σε δύο τελικές φάσεις παγκοσμίων κυπέλλων στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 όπου έφτασε με την Ολλανδία μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης όπου και αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα στην παράταση. Χάνοντας τελικά το παγκόσμιο κύπελλο από την Εθνική Ισπανίας
Τεοφίλ Αλαζουανίν

Βιογραφία

Ο Αλαζουανίν γεννήθηκε στο Βερνί του Αλιέ. Ήταν μαθητής του Ζοζέφ Ζιλ Ντεζερέν  και συνεργάτης του Ζορζ Γκιγιέν και του Σαρλ Φουά/ Έγραψε πολλά έργα για ποικίλα θέματα, ιδιαίτερα όμως ασχολήθηκε με την αφασία.
Υπήρξε βιβλιόφιλος και λόγιος, με αποτέλεσμα να έρθει σε επαφή με διάσημους συγγραφέας στη διάρκεια της ιατρικής σταδιοδρομίας του. Η ζωή και το έργο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι είχαν ως αποτέλεσμα να εμβαθύνει στο θέμα της επιληψίας.
Το όνομά του δόθηκε στο νοσηλευτικό κέντρο Laboratoire Théophile-Alajouanine, στην Κοτ ντε Νέιζ του Μόντρεαλ.
Οϊζύς

Στην ελληνική μυθολογία, η Οϊζύς (Αρχαίας ελληνικής: Ὀϊζύς) είναι η θεά της δυστυχίας, του άγχους, της θλίψης και της κατάθλιψης. Είναι η κόρη της Νυξ, της θεάς της νύχτας. Είναι δίδυμη αδελφή του θεού Μώμου. Είναι η μικρότερη αδελφή της ελληνικής προσωποποίησης για την ημέρα, της Ημέρας. Ήταν σχετικά ασήμαντη θεά και δεν εκδηλώνονταν μεγάλης κλίμακας εκδηλώσεις λατρείας προς αυτήν, αλλά ήταν η αρχέγονη θεά της μιζέριας και της κατάθλιψης. Έτσι είχε ένα ορισμένο ποσό "μυθολογικού βάρους", ωστόσο.
Ουγγρικοί Χοροί (Μπραμς)

Οι Ουγγρικοί Χοροί (γερμανικά: Ungarische Tänze, αγγλικά: Hungarian Dances) είναι 21 χορευτικά έργα του Γιόχαν Μπραμς, βασισμένα σε ουγγρικά θέματα, τα οποία τα ολοκλήρωσε το 1869. Το κάθε ένα διαφέρει χρονικά, μεταξύ του ενός λεπτού και των πέντε λεπτών. Ήταν και είναι μεταξύ των πιο γνωστών έργων του συνθέτη, αφού και κατά την εποχή τους, του επέφεραν κέρδη. Ο Μπραμς, τα έγραψε σε πιάνο, αρχικά, όμως στη συνέχεια εκτελέσθηκαν με πλειάδα οργάνων. Τα πιο γνωστά κομμάτια του έργου του είναι το Νο. 1 και το Νο. 5.
Predator (άλμπουμ)

Τραγούδια του δίσκου

1. Hard Attack (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes) - 4:46
2. Crossroads (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 5:13
3. Making Me Scream (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 4:14
4. Diggin' in the Dirt (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 4:01
5. Lay It Down (Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 5:02
6. It Ain't Over Yet (Hoffmann, Baltes) - 4:17
7. Predator (Dirkschneider, Hoffmann, Deaffy) - 3:37
8. Crucified (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 3:01
9. Take Out the Crime (Dirkschneider, Kaufmann, Deaffy) - 3:12
10. Don't Give a Damn (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 2:58
11. Run Through the Night (Dirkschneider, Kaufmann, Deaffy) - 3:19
12. Primitive (Hoffmann, Baltes) - 4:38