google/wiki40b huggingface dataset:
Πάπυρος της Αρτεμισίας

Ο Πάπυρος της Αρτεμισίας είναι ένα από τα αρχαιότατα περισωζόμενα δείγματα ελληνικής φιλολογικής γραφής. Περιλαμβάνεται σε απόσπασμα παπύρου που βρίσκεται στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Βιέννης.
Στο κείμενο αυτό, η Αρτεμισία παραπονείται στον Σέραπι εναντίον του πατέρα του κοινού τους παιδιού, διότι την εγκατέλειψε και από τότε δεν εκπληρώνει τις πατρικές του υποχρεώσεις.
Ο πάπυρος μπορεί να αναβιβαστεί τουλάχιστον στο πρώτο ήμισυ του 3ου αιώνα π.Χ.
Μονή Θεοτόκου Καλλίπετρας

Ιστορία

Υπήρξε μέλος της μεγάλης μοναστηριακής πολιτείας της κοιλάδας του Αλιάκμονα κατά την ύστερη Βυζαντινή καθώς και την Οθωμανική περίοδο. Όλα αυτά τα μοναστικά καθιδρύματα ανήκαν στην Σκήτη Βεροίας. Από το 1146 σώζεται πληροφορία ύπαρξης της Μονής. Μεγάλη ήταν η καταστροφή της την περίοδο της Επανάστασης της Νάουσας (1822) και του Ολοκαυτώματος που την ακολούθησε. Επί Μητροπολίτου Προκοπίου (1877-1892) τα τσιφλίκια της Καλλίπετρας, της Ράχοβας και της Κότσκας αποδίδονται στην Εφορεία των σχολείων της Βέροιας με σκοπό την οικονομική τους ενίσχυση. Την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα (1904-08) καταστράφηκε από ρουμανίζοντες αντάρτες. Ο ηγούμενος Ιγνάτιος, ο προηγούμενος Σταύρος καθώς και δύο διακονητές κατακρεουργήθηκαν και η συνεχής παρουσία μοναχών στον χώρο σταμάτησε. Τον φόνο των παραπάνω εκδικήθηκε ο Μακεδονομάχος Βασίλειος Σταυρόπουλος γνωστός ως Καπετάν Κόρακας. Το 1941 τα σωζόμενα ως τότε κτήρια όπως και ο ναός παραδόθηκαν από βοσκό σε καταστροφική πυρκαγιά. Την δεκαετία του 1970 με τις ενέργειες και τους κόπους των κατοίκων του γειτονικού χωριού Ράχη κτίσθηκε ο σημερινός ναός καθώς και τα πρώτα κτήρια. Την 1η Ιουλίου του 2003 στην Μονή εγκαταστάθηκε νέα αδελφότητα και από τότε λειτουργεί συνεχώς παρουσιάζοντας έντονη λατρευτική ζωή με καθημερινή Θεία Λειτουργία και συχνές αγρυπνίες. Μεγαλόπρεπη είναι η τελετή της ρίψης του Τιμίου Σταυρού στον Αλιάκμονα την ημέρα των Θεοφανίων (6 Ιανουαρίου).
349 Ντεμπόφσκα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Ντεμπόφσκα υπολογίσθηκε σε 140 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,86 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι R (τύπος λιθώδους), ενώ το άλβεδό της είναι ασυνήθιστα υψηλό για αστεροειδή: 0,384 (από δεδομένα του IRAS). Από τους αστεροειδείς με διάμετρο μεγαλύτερη των 75 km μόνο η 4 Εστία έχει υψηλότερο άλβεδο. Η Ντεμπόφσκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 42 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 125 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Αριστόβουλος Γ΄

Ο Αριστόβουλος αρχιερέας

Όταν ο Ηρώδης ανήλθε στην εξουσία διόρισε αρχιερέα τον Ανανήλο, έναν ιερέα από την Βαβυλώνα. Η μητέρα του Αριστόβουλου χρησιμοποίησε  την γνωριμία της με την Κλεοπάτρα   που διατηρούσε σχέση με τον ισχυρό άντρα της Ανατολής  Μάρκο Αντώνιο,  προκείμενου να διοριστεί στην θέση αυτή ο νεαρός  γιος της  .
Ο Μάρκος Αντώνιος έστειλε στην Ιουδαία  τον έμπιστο αξιωματικό του Κόιντο  Δέλλιο, ο οποίος αφού  εξέτασε την υπόθεση συνηγόρησε υπέρ της άποψης της Αλεξάνδρας. Έτσι ο Ηρώδης με εντολή του Αντώνιου καθαίρεσε τον άσημο Ανανήλο και διόρισε στην θέση του αρχιερέα τον Αριστόβουλο  .

Το τέλος του Αριστόβουλου

Ο Ηρώδης υποπτεύονταν τον νεαρό απόγονο της  δυναστείας των Ασμοναίων και κατασκόπευε αυτόν και την μητέρα του. Η Αλεξάνδρα η όποια είχε αντιληφθεί  τις κινήσεις του Ηρώδη σχεδίαζε να αποδράσει με τον γιο της στην Αίγυπτο. Το σχέδιο της όμως ματαιώθηκε όταν προδόθηκε στον Ηρώδη .
Οι φόβοι του Ηρώδη έγιναν εντονότεροι όταν ο νεαρός αρχιερέας έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στην γιορτή της Σκηνοπηγίας  με την στολή του αρχιερέα και το πλήθος ξέσπασε σε επευφημίες προς αυτόν.
Έπειτα από το περιστατικό αυτό αποφάσισε να εξοντώσει τον Αριστόβουλο. Τον έστειλε με κάποια πρόφαση στην Ιεριχώ και εκεί κάποιοι από τους Κέλτες σωματοφύλακες του Ηρώδη  έπνιξαν τον Αριστόβουλο στα λουτρά των ανακτόρων της πόλης (35 π.Χ.) .
Τέμενος της Παρασκευής

Με την ονομασία Τέμενος της Παρασκευής αναφέρονται πολλά ισλαμικά Τεμένη σε όλο τον κόσμο. Η ονομασία προέρχεται από τον αραβικό όρο μασιέντ αλ-τζουμά (Αραβικά: مسجد الجمعة μεταφράζεται ως Τέμενος της ημέρας συνάθροισης - εννοεί την Παρασκευή) ή τον όρο Τζάμα Μασγίντ (ο όρος αυτός χρησιμοποιείται στην Ινδία).
Στο Ισλάμ η Παρασκευή θεωρείται η κύρια μέρα για συνάθροιση και προσευχή (αντίστοιχα στον Χριστιανισμό αυτή η μέρα είναι η Κυριακή και στον Ιουδαϊσμό το Σάββατο) . Λόγω της σημαντικότητας της ημέρας στο ισλάμ, πολλά Τεμένη έχουν οριστεί ως Τεμένη της Παρασκευής και έχουν το όνομα αυτό . Στις ισλαμικές κοινότητες το ορισμένο ως Τέμενος της Παρασκευής είναι ξεχωριστό από τα υπόλοιπα τεμένη γιατί διοικείται από την κεντρική ισλαμική αρχή και έχει αρκετά μεγάλο μέγεθος ώστε να χωρούνε όλοι οι πιστοί κατά την μεγάλη προσευχή της Παρασκευής .
Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών

Η Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών (γαλλικά : Royal Léopold Club) είναι αθλητικός σύλλογος του Βελγίου που δραστηριοποιείται στα αθλήματα της αντισφαίρισης και του Χόκεϊ σε χόρτο.
Ιδρύθηκε το 1893 με χρώματα, κόκκινο και άσπρο, και πήρε το όνομα του Λεοπόλδου Β΄ βασιλιά του Βελγίου. Διαθέτει εγκαταστάσεις με 26 γήπεδα αντισφαίρισης, τα 14 χωμάτινα, και 2 γήπεδα χόκεϊ σε χόρτο. Ανάμεσα σε αυτούς που διετέλεσαν πρόεδροι στην ομάδα ήταν και οι Πολ ντε Μπόρμαν, από τους ιδρυτές, και ο Φιλίπ Βασέ την περίοδο 1983-1994 και σε εποχή που ο σύλλογος κινδύνευε με πτώχευση.
Το τμήμα αντισφαίρισης ήταν πρωταθλήτρια Βελγίου στο διασυλλογικό αντρών το 1911, 1914, 1919, 1920, 1921, 1922, 1923, 1924, 1928, 1929, 1941, 1942, 1943, 1947, 1948, 1949, 1950, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1962, 1963, 1979, 1981.
Πρωταθλήτρια διασυλλογικού πρωταθλήματος Βελγίου στις γυναικών το 1934, 1937, 1938, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 196, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975, 1975, 1979.
Το τμήμα Χόκεϊ σε χόρτο έχει κατακτήσει στους άντρες τον τίτλο του πρωταθλητή Βελγίου το 1922, 1923, 1928, 1939, 1951, 1952, 1959, 1960, 1961, 1965, 1966, 1967,1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1988, 1989, 1991, 1992, και το 2002.
 Αυτό το λήμμα σχετικό με τον αθλητισμό χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!
The Rocky Horror Show

Βραβεία

Το 1973, η παράσταση απέσπασε το Βραβείο Evening Standard για το Καλύτερο Μιούζικαλ.
Νησί της Σβέρνιτσας

Το νησί της Σβέρνιτσας (αλβανικά: Zvërnec‎) είναι νησί στη λιμνοθάλασσα της Νάρτας στη νότια Αλβανία.
Το νησί είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καλυμμένο από ψηλά πεύκα και βρίσκεται ανατολικά από ένα πολύ μικρότερο νησί. Έχει μήκος 430 μ. και μέγιστο πλάτος 300 μ. Το νησί της Σβέρνιτσας συνδέεται με την ενδοχώρα με ξύλινη γέφυρα μήκους 270 μέτρων.
Το νησί είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο, επειδή σε αυτό βρίσκεται η καλά διατηρημένη Βυζαντινή Μονή της Σβέρνιτσας του 13ου-14ου αιώνα. Κοντά στο νησί βρίσκεται χωριό που φέρει το ίδιο όνομα. Το νησί έχει έκταση περίπου 9 εκταρίων.
Μήτρος Κυνικόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1577 από γονείς ευγενείς, τον Πετράκη Κυνικόπουλο και την Σμαρώ Ανδρίδου. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και έλειπε πολύ συχνά. Το 1590, ο Μήτρος στάλθηκε στη Βενετία για σπουδές, απ' όπου επέστρεψε το 1595. Το 1597 παντρεύτηκε τη Δέσποινα Χατζή από την Κωνσταντινούπολη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον Κωνσταντίνο (1599), τον Νικόλα (1601) και την Ανδρονίκη (1602).
Το 1604 και μετά τον θάνατο των γονιών του μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη και δούλεψε ως έμπορος μπαχαρικών και αλατιού. Το 1611, μετά την καταστροφή της επιχείρησης του από τους Οθωμανούς, επέστρεψε στη Λεοντιούπολη. Το 1612 γνώρισε τον έμπορο Κωνσταντή Ρασή. Το 1614 μαζί με τον Νικηφόρο Πετρινό, φίλο του Ρασή, ετοίμασαν επανάσταση. Για να τονώσουν τη δύναμή τους, πάντρεψαν το γιο του Μήτρου, Κωνσταντίνο, με την Ελένη Ρασή, μοναχοπαίδι του Ρασή. Το 1615 πάντρεψαν τον Νικόλα και την Ανδρονίκη με τα δύο παιδιά του Πετρινού, Σοφία και Θεόδωρο αντίστοιχα.
Στις 11 Ιανουαρίου του 1616 άρχισε επανάσταση. Στην πρώτη κιόλας μάχη σκότωσαν τον Αλή Οσμάν πασά. Στην όγδοη μάχη στις 11 Φεβρουαρίου κατέλαβαν τη Λεοντιούπολη εκτός από την περιοχή των Τούρκων. Τον Μάρτιο στάλθηκε ο νέος πασάς Αχμέτ Χουρσίτ. Όμως στις 27 Αυγούστου σκοτώθηκε ο Νικηφόρος Πετρινός και οι άντρες που του είχαν απομείνει ήταν μόνο 10. Στις 30 Σεπτεμβρίου σκοτώθηκε ο Ρασής. Ο Μήτρος μαζί με τον Κωνσταντίνο,τον Νικόλα και τον Θεόδωρο ήταν οι μόνοι οπλαρχηγοί που απομέιναν. Στις 2 Οκτωβρίου σκοτώθηκε ο Θεόδωρος και από τη λύπη τους πέθαναν η Σοφία και η Ανδρονίκη.
Στις 11 Οκτωβρίου ο Νικόλας σκότωσε τον Αχμέτ Χουρσίτ πασά. Στις 12 Οκτωβρίου σκότωσαν γύρω στους 900 Τούρκους και στις 13 Οκτωβρίου ήρθε ο νέος πασάς Μουσταφά Χατζή. Την ίδια μέρα γέννησε η Ελένη Ρασή έναν γιο, τον οποίο ονόμασαν Δημήτριο-Κωνσταντίνο. Στις 24 Οκτωβρίου πέθανε η Δέσποινα και ο Μήτρος έδιωξε την οικογένειά του. Τελικά έφυγε ο Κωνσταντίνος με την οικογένειά του, τον Νικόλα και 1.000 κατοίκους. Οι άλλοι 2.000 έμειναν εκεί. Στις 26 Οκτωβρίου ο Μήτρος Κυνικόπουλος σκοτώθηκε σε μάχη. Τον έθαψαν στην άκρη της πόλης, ενώ λίγες μέρες αργότερα, ο Μουσταφά εξολόθρευσε όλους τους κατοίκους.
Πλατιάνα Ηλείας

Τοποθεσία

Η Πλατιάνα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 341 μέτρων σε απόσταση 37 χλμ από τον Πύργο και 39 χλμ από τον αρχαίο ναό του Επικούριου Απόλλωνα.

Ονομασία

Το όνομα του χωριού πιστεύεται ότι προέρχεται από τα πολλά πλατάνια της περιοχής ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή από τη λέξη «πλατύ» που σχετίζεται με τη θέα του οικισμού.

Ιστορία

Η Πλατιάνα κατά τον συγγραφέα Πέτρο Κανελλόπουλο δεν αναφέρεται στις βενετικές απογραφές του 1689 και του 1704 γι' αυτό πιστεύεται ότι οικίστηκε μετά το 1730 από κατοίκους των κοντινών χωριών Ψαθιά και Λαδικάκι που την ίδια εποχή φαίνεται να εγκαταλείφθηκαν. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Σταυρόπουλο αναφέρεται το 1700 στη βενετική απογραφή του Grimani με πληθυσμό 29 κατοίκων.
Επί τουρκοκρατίας η Πλατιάνα αναφέρεται ως χριστιανικό κεφαλοχώρι το οποίο, παρά το ότι ενδέχεται να υπήρξε έδρα αγά, δεν κατοικείτο από Οθωμανούς. Κατά τα τελευταία προεπαναστατικά χρόνια οι κάτοικοι της Πλατιάνας ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην επανάσταση του 1821 συμμετείχαν δεκάδες κάτοικοι του χωριού με αρχηγό τον Αργύρη Αργυρόπουλο οι οποίοι έδρασαν κυρίως υπό τις διαταγές των Δημήτρη Πλαπούτα και Τζανέτου Χρηστόπουλου. Ένοπλοι από την Πλατιάνα πολέμησαν μεταξύ άλλων στην μάχη του Αγίου Αθανασίου στην μάχη του Λάλα, στην πολιορκία της Τρίπολης, στην πολιορκία της Πάτρας κ.α. Το 1829 η απογραφή που πραγματοποιήθηκε από το γαλλικό εκστρατευτικό σώμα βρήκε στον οικισμό 182 κατοίκους ενώ το επόμενο έτος η απογραφή του ελληνικού κράτους αναφέρει 140 κατοίκους. Η Πλατιάνα απέκτησε σχολείο κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1890.
Στην Πλατιάνα έχουν πραγματοποιηθεί ανασκαφές οι οποίες έχουν φέρει στην επιφάνεια - μεταξύ άλλων -μικρά δημόσια κτίρια, καθώς και μια επιτύμβια γυναικεία προτομή, γνωστή ως Κυρία της Πλατιάνας.

Διοικητικές μεταβολές

Με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους η Πλατιάνα υπήχθη το 1834 στο δήμο Τυπανέων, το 1836 ορίστηκε πρωτεύουσα του δήμου Αιπείου και το 1840 υπήχθη στον δήμο Αλιφείρας. Το 1912 γίνεται έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Πλατάνας (πρώτος πρόεδρος της κοινότητας αναδείχτηκε ο Αργύρης Κανελλόπουλος), το 1939 προσαρτάται στον νομό Ηλείας και το 1965 μετονομάζεται από Πλατάνα σε Πλατιάνα. Το 1999 γίνεται δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Σκιλουντίας έως το 2010 που προσαρτάται στον δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων.
Κύων (γένος)

Κύων (λατ. Canis) είναι γένος των Κυνιδών που περιέχει πολλαπλά υπάρχοντα είδη, όπως τους λύκους, τα κογιότ, τα τσακάλια, τα ντίνγκο και τους σκύλους. Τα είδη αυτού του γένους διακρίνονται από το μέτριο έως το μεγάλο τους μέγεθος, τα ογκώδη, καλά ανεπτυγμένα τους κρανία και η οδοντοστοιχία τους, τα μακριά πόδια και τα σχετικά μικρά αυτιά και ουρές.
Αρντουίνο της Ιβρέας

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ντάντο κόμη της Πόμπια, περιοχής στη Νοβάρα του Πεδεμοντίου. Γεννήθηκε στην Πόμπια την περίοδο που η Λομβαρδία αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία της από τον βασιλιά της Γερμανίας. Ο Όθων Α΄ της Γερμανίας κατέλαβε τη Λομβαρδία το 961 και εκθρόνισε τον Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας, μεγάλο θείο του Αρντουίνο. Ο τελευταίος ήταν 6 ετών τότε· το 990 έγινε μαργράβος της Ιβρέας και το επόμενο έτος κόμης του Ιερού Παλατιού του Λατερανού, ανακτόρου του πάπα.
Το 1002 απεβίωσε ο Όθων Γ΄ (εγγονός του Όθωνα Α΄) και οι ευγενείς της Λομβαρδίας εξέλεξαν τον Αρντουίνο ως βασιλιά τους στη βασιλική του Σαν Μικέλε Ματζόρε της Παβίας· ήταν ο μετά από 41 έτη διάδοχος του Βερεγγάριου Β΄. Ο Αρντουίνο υποστηρίχθηκε αρχικά από τον αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου.
Τον Όθωνα Γ΄ διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Ερρίκος Β΄  της Γερμανίας, που αντιτέθηκε στον Αρντουίνο. Το 1004 εισέβαλε στην Ιταλία, νίκησε τον Αρντουίνο και στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας στην Παβία, την κεντρική πόλη της Βόρειας Ιταλίας. Όταν όμως επέστρεψε στη Γερμανία, ο Αρντουίνο ανέκτησε την εξουσία του.
Δέκα έτη μετά ο Ερρίκος Β΄ εισέβαλε πάλι στην Ιταλία και ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας στη Ρώμη. Ο Αρντουίνο τελικά πιέστηκε να αποποιηθεί του τίτλου του και απεβίωσε το επόμενο έτος στο αββαείο Φρουτουάρια. Έτσι έληξε η ανεξαρτησία της Λομβαρδίας ("Ιταλίας")· ο επόμενος βασιλιάς της θα είναι το 1861 με την Ενοποίηση της Ιταλίας.
Σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας

Ιστορία

Δημιουργήθηκε το 1878 σε τμήμα των σαντζακίων Καλλίπολης, Φιλιππούπολης, Δράμας και Αδριανούπολης, διοικητικά ανήκε στο βιλαέτι της Αδριανούπολης. Το 1913 καταργήθηκε όταν η Βουλγαρία κατέλαβε την Δυτική Θράκη και άλλαξε την διοικητική διαίρεση της περιοχής.
Σκεπαστό όρος

Τοποθεσία

Ο κύριος όγκος του βουνού εκτείνεται στην ενδοχώρα της Αχαΐας, ανατολικά-βορειοανατολικά των χαμηλών βουνών Κρανιά και Ψηλή Ράχη καθώς και του φαραγγιού που σχηματίζει ο Μανεσαίικος ποταμός, βόρεια-βορειοδυτικά της κωμόπολης των Καλαβρύτων, δυτικά του Κερυνίτη ποταμού και του όρους Προφήτης Ηλίας, νότια του Κλωκού, και νοτιοδυτικά του Ρούσκιου. 
Στις βόρειες παρυφές του βουνού και των παραφυάδων του βρίσκονται το χωριό Βάλτα και ο μικρός οικισμός Σπαρτινού, στις δυτικές οι Κορφές, οι Πετσάκοι, ο συνοικισμός Φαμελίτικα, το Δροσάτο και η Γουμένισσα, στις νότιες το ομώνυμο χωριό Σκεπαστό και ο οικισμός Αυλώνας. 
Παλαιότερα εθεωρείτο διακλάδωση του Κερύνειου όρους, όπως και η κορυφή του "Αγίου Αθανασίου" πάνω από το χωριό Σκεπαστό (Βυσωκά) που ανήκει στον ευρύτερο ορεινό όγκο του βουνού. Σήμερα ωστόσο επικρατεί η άποψη ότι μόνο ο ορεινός όγκος Σκεπαστού – Προφήτη Ηλία επικαλείτο στην αρχαιότητα «Κερύνεια».
Αντριάνο (πόλη)

Ιστορία

Το όνομα του αναφέρεται για πρώτη φορά το 1186 ως "Αντριάν", και το 1240 ως "Aendrian" , προέρχεται από το Ρωμαϊκό αντρικό όνομα Andrius ή Andraeus. Αξιοσημείωτα είναι τα ερείπια του κάστρου Festenstein, αναφέρεται ότι κατασκευάστηκε το 1220 και στέκεται σε ένα βράχο πάνω από το χωριό.

Δημογραφία

Το 97,32% των κατοίκων έχει μητρική γλώσσα τα γερμανικά, το 2,55% τα ιταλικά κι ένα 0,13% τα Λαδινικά. Το 1921 είχε 410 κατοίκους, για αν γνωρίσει μεγάλη αύξηση το 1971 σε 602 και το 1991 σε 758 κατοίκους.

Οικονομία

Η οικονομία του Αντριάνο στηρίζεται στον τουρισμό όπου υπάρχουν εγκαταστάσεις για χειεμρινό αλλά και θερινό τουρισμό. Άλλη κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία ενώ υψηλό ποσοστό εργάζεται στις γύρω πόλεις όπως το Μπολτζάνο.
Κάστρο Χρυσοχεριάς

Το Κάστρο Χρυσοχεριάς ή Πέρα κάστρο είναι Φράγκικο κάστρο της Καλύμνου ανάμεσα στην Πόθια και την Χώρα. Οφείλει το όνομα του στον ναό της Παναγίας της Χρυσοχεριάς που βρίσκεται στο εσωτερικό του και υπήρχε πριν την κατασκευή του. Το κάστρο έχει δύο πύργους και δύο πύλες και προτείχισμα. Το κάστρο είναι γνωστό για τους τρεις ανεμόμυλους που διασώζονται και σήμερα έξω από το ανατολικό του τείχος.
Στην θέση του κάστρου έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης συνεχώς από την νεολιθική εποχή. Πριν την κατασκευή του κάστρου στην θέση υπήρχε αρχαίος ναός που τμήματα του είναι εντοιχισμένα στα τείχη του. Πάνω από την ανατολική του πύλη υπάρχουν τα οικόσημα του Γκουερίνι και άλλων διοικητών της νήσου.
Το κάστρο χτίστηκε τον 15ο αιώνα από τον ιππότη διοικητή Φαντίνο Γκουερίνι με εντολή του Μεγάλου μαγίστρου των Ιωαννιτών ιπποτών της Ρόδου Ζαν ντε Λαστίκ που ήθελε να οχυρώσει για προστασία όλα τα νησιά που ανήκαν στο τάγμα. Ο Γκουερίνι επειδή για την άμυνα του νησιού υπήρχε ήδη το Μεγάλο κάστρο θέλησε να φτιάξει ένα κάστρο ιδιοκτησίας του με υποχρεωτική εργασία των κατοίκων. Οι κάτοικοι αντέδρασαν και αρνήθηκαν, τότε ο Γκουερίνι τους παρέπεμψε σε δίκη όπου δικαιώθηκε ο ίδιος, έτσι ξεκίνησε το χτίσιμο του κάστρου της Χρυσοχεριάς.
Το κάστρο εγκαταλείφθηκε πολύ γρήγορα, στα μέσα του 15ου αιώνα μην μπορώντας να αντιμετωπίση τις επιδρομές των Οθωμανών κυρίως πειρατών.
Σωκράτης Καψάσκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πισινώντα Ζακύνθου και αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Καψάσκης, ιδρυτής της τράπεζας Εργασίας. Σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι (IDHEC, 1954 - 1956) και επέστρεψε στην Ελλάδα όπου ασχολήθηκε με την σκηνοθεσία. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως σκηνοθέτης γύρισε δεκατέσσερις ταινίες, στις οποίες πρωταγωνίστησαν σημαντικοί ηθοποιοί της εποχής. Το 1966 εγκατέλειψε την σκηνοθεσία και ίδρυσε την κινηματογραφική αίθουσα "Studio", την οποία διηύθυνε μέχρι το 1985, στην πλατεία Αμερικής μέσα από την οποία πρόβαλε ποιοτικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το Studio λειτούργησε και στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών αποτελώντας σημαντικό καταφύγιο πολιτισμού. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 καταπιάστηκε με την ποίηση δημοσιεύοντας την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1955 με τίτλο «Εφημεριδα» για να ακολουθήσουν άλλες δύο ποιητικές συλλογές («Το καλοκαίρι του σώματος» και  «η σκάλα»). Παράλληλα ασχολήθηκε με την συγγραφή μυθιστορημάτων και δοκιμίων, με έμφαση στην μελέτη των έργων του Σολωμού και του Κάλβου, ενώ είχε να επιδείξει και μεταφραστικό έργο με σημαντικότερο την μετάφραση του "Οδυσσέα" του Τζέιμς Τζόις (εκδόσεις Κέδρος, 1990). Για το τελευταίο, έργο επίπονης και μακροχρόνιας προσπάθειας, βραβεύθηκε το 1992 με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης, ύστερα από ομόφωνη απόφαση της κριτικής επιτροπής. Το 1998 η επιτροπή των βραβείων Ουράνη αποφάσισε (με ψήφους έξι υπέρ - μία κατά) να δοθεί το βραβείο κριτικής - δοκιμίου στον Σωκράτη Καψάσκη για τα δύο έργα του πάνω στον Σολωμό και τον Κάλβο, πλην όμως ύστερα από πρόταση του ακαδημαϊκού Νικόλαου Ματσανιώτη, η ολομέλεια της Ακαδημίας Αθηνών αποφάσισε να επανεξετάσει τα βραβεία απορρίπτοντας την βράβευση και μη δεχόμενη για πρώτη φορά να δώσει βραβεία από το 1972, έτος που θεσπίστηκαν. Στενός φίλος του ήταν ο ποιητής Γιώργης Παυλόπουλος.
Απεβίωσε στις 28 Αυγούστου 2007 στον Πισινώντα Ζακύνθου, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Κούρος του Διπύλου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 3372 και 3965)

Προέλευση του ευρήματος

Το κεφάλι βρέθηκε το 1916 στις αρχαιολογικές ανασκαφές του Διπύλου στον Κεραμεικό.

Περιγραφή

Είναι από νησιώτικό μάρμαρο. Αν κρίνουμε από το μέγεθος του κεφαλιού, ο κούρος πρέπει να είχε ύψος τριών μέτρων. Από το κεφάλι λείπει ένα τμήμα του σαγονιού του στόματος και της μύτης, ενώ φέρι μικρές φθορές στο μέτωπο, στο πρόσωπο και στο δεξί μάτι. Το ύφος είναι αυστηρό, αλλά καθόλου άκαμπτο. Οι αναλογίες είναι υπέροχες. Το πρόσωπο είναι εξαιρετικά υψηλό και λεπτό, ενώ καταλήγει σε στρογγυλό, ημικύκλιο πηγούνι. Το κούτελο καταλήγει επίσης σε στρογγυλό ημικύκλιο κρανίο, συμπληρώνοντας αρμονικά το σχήμα του προσώπου. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια στεφανώνονται από λεπτά φρύδια και ματόκλαδα. Η μύτη είναι μακριά, το κούτελο πολύ υψηλό. Η κόμη είναι πλεγμένη στον ώμο σε σχήμα στρογγυλό και δεμένα με κορδέλα που σχηματίζει κόμβο του Ηρακλή.

Ερμηνεία

Δεν ξέρουμε εάν ο κούρος ήταν επιτύμβιο ή για αναθηματικό άγαλμα. Επειδή βρέθηκε στο σημείο όπου το 479-478 π.Χ. ο Θεμιστοκλής είχε ιδρύσει το νεκροταφείο του Κεραμεικού, ενδέχεται ο κούρος ετούτος να έστεκε σε κάποιον τάφο.

Ιστορική τοποθέτηση

Το καλλιτεχνικό ύφος είναι δαιδαλικής προέλευσης, που ξεκίνησε στην Κρήτη στις αρχές της αρχαϊκής εποχής και εξελίχθηκε στην Αττική στα τέλη του έκτου με αρχές του έβδομου αιώνα π.Χ. Ο κούρος ετούτος σημαδεύει το τέλος της πρωτοαρχαϊκής και την αρχή της αρχαϊκής μνημειακής γλυπτικής. Πιστεύεται ότι είναι έργο του γλύπτη του Διπύλου.
Κωνσταντής Καρώνης

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Τσιπιανά της επαρχίας Τριπόλεως, του οποίου ήταν και καπετάνιος. Ήταν μέλος της οικογένειας Ρεβελιωτών. Πήρε μέρος στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, και μάλιστα στην μάχη της Γράνας και της Καπνίστρας όπου και κινδύνεψε μαζί με τον Δαγρέ και τους άλλους συντρόφους του. Βρέθηκε μαχόμενος και σε άλλες πολιορκίες και ιδίως κατά του Δράμαλη μέχρι της καταστροφής του.
Ιωάννης Γλαβίνας

Σπουδές και δημαρχία

Γεννήθηκε στο Σοχό.Έκανε σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης.
Εξελέγη πριν τη χούντα των Συνταγματαρχών δήμαρχος Σοχού, για να παυτεί από το δικτατορικό καθεστώς και να επανέλθει μετά, εκλεγείς στις δημοτικές εκλογές του 1975 και του 1978.

Βουλευτής

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στη Β΄ Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ έπειτα από τις εκλογές του 1981. Το 1985 αντικατέστησε το Γιώργο Σαλαγκούδη από τη ΝΔ όταν ο τελευταίος εξέπεσε του βουλευτικού αξιώματος. Εν συνεχεία κέρδισε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989, τον Απρίλιο του 1990 και τον Οκτώβριο του 1993.
Πέθανε σε ηλικία 74 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Σοχό. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει μία κόρη και ένα γιο.
Κατερίνα Νταβίνιο

Βιογραφία

Η Κατερίνα Νταβίνιο γεννήθηκε ως Maria Caterina Invidia το  1957 στη Φότζια  της Απουλίας  στην Ιταλία. Αποτέλεσε μια από τους κύριους ιδρυτές του κινήματος του Computer poetry (υπολογιστής – ποίηση), 1990, και Net-poetry (Διαδίκτυο – ποίηση), 1998.