google/wiki40b huggingface dataset:
Ηπειρωτικά Χρονικά

Τα Ηπειρωτικά Χρονικά είναι επιστημονική περιοδική έκδοση που εκδιδόταν αρχικά «προνοία του Μητροπολίτου Ιωαννίνων Σπυρίδωνος Βλάχου» και πλέον από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Ίδρυση

Τα Ηπειρωτικά Χρονικά εκδόθηκαν με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος Βλάχου. Την επιμέλεια της ύλης τους είχαν οι Περικλής Βιζουκίδης, καθηγητής Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γεώργιος Αναγνωστόπουλος, καθηγητής της Γλωσσολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Αλκιβιάδης Κοντοπάνος, φιλόλογος καθηγητής στο Διδασκαλείο Ιωαννίνων.
Εκ των προγραμματικών στόχων του, όπως αυτοί αποτυπώνονται στο 1ο τόμο, το περιοδικό είναι επιστημονικό το οποίο ασχολείται με το Ηπειρωτικό παρελθόν.Οι θεματικοί άξονές του αφορούν τη μελέτη της Ηπειρωτικής Ιστορίας αρχαίας, μεσαιωνικής και νεωτέρας και τη συλλογή και διάσωση λαογραφικού και γλωσσικού υλικού.
Η έναρξη της κυκλοφορίας του περιοδικού ενισχύθηκε με τη δημοσίευση επιστολών επιφανών ιεραρχών της εποχής, όπως του Πατριάρχη Βασιλείου, Μελετίου Αλεξανδρείας, Δαμιανού Ιεροσολύμων, Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κύριλλου και Χρυσόστομου Αθηνών.
Ωστόσο στον 4ο τόμο αναφέρεται η πενιχρή συμμετοχή συνεργασίας από λόγιους ηπειρώτες εκτός των Βιζουκίδη, Δημήτριο Σάρρο και Χρήστο Σούλη

Περίοδος εκδόσεως

Το περιοδικό εκδόθηκε σε δύο περιόδους: από το 1926 έως το 1941 οπότε σε ετήσια βάση εκδόθηκαν δεκαέξι τόμοι και τρία παραρτήματα και από το 1973 με συνεχή αρίθμηση τόμων έως σήμερα.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Οι τόμοι του περιοδικού έχουν σχήμα 8ο με σταθερή σελιδαρίθμηση και έκταση όχι σταθερή. Το εξώφυλλο του πρώτου τόμου ήταν κυανο ενώ του δεύτερου έως τον δέκατο έκτο έχει χρώμα ωχρό. Στην κορυφή του περιοδικού αναγράφεται ο τίτλος και ακολουθεί ο υπότιτλος Περιοδικόν Σύγγραμμα Ιδρυθέν και εκδιδόμενον προνοία του Μητροπολίτου Ιωαννίνων Σπυρίδωνος Βλάχου. Κάτω από τον τίτλο ακολουθεί έμβλημα του περιοδικού που είναι ανάγλυφη σφραγίδα με τις δύο όψεις ασημένιου δίδραχμου του Κοινού των Ηπειρωτών. Ακολουθούν τα ονόματα των επιμελητών της έκδοσης μαζί με τον τόπο της διαμονής τους  και από κάτω άλλο έμβλημα μια τρίποδη εστία.  Από τον 6ο τόμο (1931) και μετά προστίθεται η φράση Εβραβεύθη υπό της Ακαδημίας Αθηνών.Τόπος και φορέας της έκδοσης στο κατώτερο μέρος του εξωφύλλου αναγράφεται ο τόπος και ο φορέας της έκδοσης Εν Ιωαννίννοις εν της ιερά Μητροπόλει και δεξιά ο αύξων αριθμός της έκδοσης και η χρονολογία.

Οι διαφημίσεις

Οι διαφημίσεις βρίσκονται είτε στο μέσον είτε στο τέλος και ξεκινούν από το πρώτο παράρτημα (1927) και συνεχίζεται έως τον τελευταίο τόμο. Οι διαφημίσεις αποτυπώνουν την εμβέλεια το κύρος και τη σημασία της έκδοσης, αφού αφορούν σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες της χώρας: Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Τράπεζα Πειραιώς, Αγροτική Τράπεζα, Τράπεζα Χίου, Τράπεζα Αθηνών, Ασφαλιστικές Εταιρείες, βιομηχανίες εταιρείες (Ελληνική Εταιρεία Λαμπτήρων, Παπαστράτος Α.Β.Ε, Σιδηρόδρομοι Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου, Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρεία.
Ρίο Νέγκρο

Συνδέσεις με άλλα ποτάμια

Μέσω του ποταμού Casiquiare, που λειτουργεί ως φυσικό κανάλι, συνδέεται με τον ποταμό Ορινόκο στη νότια Βενεζουέλα. Η ένωση του Ρίο Νέγκρο με τον ποταμό Solimões (Άνω Αμαζόνιος) στο σημείο αυτό σχηματίζει τον ποταμό Αμαζόνιο.Έχει μήκος 2.2250 χμ εκ των οποίων τα 1,370 βρίσκονται στην Βραζιλία. Είναι πλωτός για περίπου 725 χμ. από το σημείο της συμβολής του και προς το εσωτερικό του. Παρόλο που οι όχθες του είναι αραιοκατοικημένες, θεωρείται πολύ σημαντική κυκλοφοριακή αρτηρία.

Η συνάντηση των υδάτων

Το μαύρο χρώμα του νερού του ποταμού προέρχεται από την αποσύνθεση οργανικού υλικού που λαμβάνει χώρα στους βάλτους που τον περιβάλουν και στην χαμηλή περιεκτικότητα του σε αλάτι. Εξ αιτίας αυτού του φαινομένου είναι χαρακτηριστική η αντίθεση που παρατηρείται εξαιτίας έντονης διχρωμίας κατά την συμβολή του και με τον Ποταμό Μπράνκο που είναι ο μεγαλύτερός του παραπόταμος και με τον ίδιο τον Αμαζόνιο καθώς το χρώμα των νερών των ποταμών αυτών είναι σαφώς πιο ανοιχτόχρωμο (κίτρινο-καφέ). Γι' αυτό το λόγο το σημείο συμβολής του Ρίο Νέγκρο και του Αμαζονίου είναι γνωστό ως "Η συνάντηση των νερών". Σε αυτό το μέρος, παρόλο που μοιράζονται κοινές όχθες, οι δύο ποταμοί ρέουν ο ένας δίπλα στον άλλο για μια απόσταση μεγαλύτερη των 6 χιλιομέτρων. Ο ποταμός Solimões κινείται γρηγορότερα κι είναι πιο πυκνός και ψυχρός, ενώ ο Ρίο Νέγκρο ειναι βραδύτερος, πιο ελαφρύς και θερμότερος. Η σύγκλιση που τελικά επιτυγχάνουν μερικά χιλιόμετρα αργότερα εξαιτίας της απορρόφησης των αργών μαύρων υδάτων από τα ταχύτερα λευκά σχηματίζει τον Κάτω Αμαζόνιο.
Άλμπερτ Αγκαρούνοφ

Ζωή

Ο Άλμπερτ Αγκαρούνοφ γεννήθηκε σε προάστιο του Μπακού από Ορεινούς Εβραίους γονείς, τον Αγκαρούν, ο οποίος ήταν εργάτης στην πετρελαιοβιομηχανία από την Κούμπα και την Λεάχ Αγκαρούνοφ. Ο Άλμπερτ ήταν ένα από τα δέκα παιδιά της οικογένειας. Κατά τη διάρκεια της σχολικής φοίτησής του, ο Άλμπερτ ενδιαφερόταν για τη μουσική και έκανε μαθήματα τρομπέτας. Αφότου αργότερα απέκτησε πτυχίο στην τεχνολογία, άρχισε να εργάζεται σε εργοστάσιο κατασκευής μηχανημάτων. Ο αδελφός του Ραντίκ Αγκαρούνοφ δήλωσε ότι: "Το μόνο πράγμα που δεν άρεσε στον Άλμπερτ ήταν η επιθετικότητα και η καταχρηστική στάση απέναντι στους ευάλωτους".

Στρατιωτική υπηρεσία

Υπηρέτησε στον Σοβιετικό Στρατό από το 1987 έως το 1989 στη Γεωργία. Ο Αγκαρούνοφ ήταν διοικητής αρμάτων μάχης κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας.

Συμμετοχή στην σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Το 1991, ο Άλμπερτ Αγκαρούνοφ στρατολογήθηκε εθελοντικά στον στρατό του Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο εναντίον της Αρμενίας για να υπερασπιστεί την περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο Αγκαρούνοφ πολέμησε σε ένα τάγμα, με επικεφαλής τον Ελτσίν Μαμμάντοφ για την επανακατάληψη της Σούσα από τους Αρμένιους. Έγινε διοικητής των τεθωρακισμένων στην υπεράσπιση της Σούσα τον Μάιο του 1992, όταν οι Αρμένιοι ξεκίνησαν την επιτυχημένη επίθεση για να πάρουν αυτή τη στρατηγικά σημαντική πόλη. Ο Αγκαρούνοφ υπηρετούσε στο άρμα μάχης αριθ. 533 και πήρε μέρος στον πόλεμο με το άρμα μάχης του εναντίον ενός T-72, με διοικητή τον Γκαγκίκ Αβσαριάν, απενεργοποιώντας το T-72 έξω από την πόλη Σούσα. Στις 8 Δεκεμβρίου 1991, ο Αγκαρούνοφ μαζί με τον οδηγό Αγκαμπάμπα Χουσέινοφ, κατάφεραν να απενεργοποιήσουν εννέα αρμενικά άρματα μάχης και δύο τεθωρακισμένα φορτηγά. Κατά τη διάρκεια μιας άλλης αψιμαχίας, ο Αγκαρούνοφ κατάφερε να απενεργοποιήσει δύο άρματα μάχης με μια μέθοδο που ονομάζεται "εβραϊκό σάντουιτς" από τους συντρόφους του.
Οι Αρμένιοι πρόσφεραν 5 εκατομμύρια ρουμπλίς για το κεφάλι του.

Θάνατος και εορτασμοί

Ο διοικητής Χατζί Αζιμόφ, δήλωσε ότι ο Αγκαρούνοφ έφυγε από το όχημά του για να αφαιρέσει τα σώματα των νεκρών στρατιωτών που βρισκόταν στους δρόμους, αλλά χτυπήθηκε από πυροβολισμό σκοπευτή. Ο Αγκαρούνοφ σκοτώθηκε στο δρόμο που συνέδεε την Σούσα με το Λατσίν στις 8 Μαΐου 1992. Μετά το θάνατό του, οι στρατιώτες του Αζερμπαϊτζάν άρχισαν να ονομάζουν τα άρματα μάχης τους ως Άλμπερτ. Ο Άλμπερτ Αγκαρούνοφ, έλαβε μεταθανάτια τον τίτλο του Εθνικού Ήρωα του Αζερμπαϊτζάν και θάφτηκε στη Λωρίδα των Μαρτύρων στο Μπακού τον Μάιο του 1992, την οποία παρακολούθησαν επίσης οι Μουλάδες και οι Ραββίνοι. Το σχολείο στο Μπακού, από το οποίο αποφοίτησε, πήρε το όνομά του.
Το 2017 εγκαινιάστηκε μνημειακή πλάκα στο σπίτι του Άλμπερτ Αγκαρούνοφ στον οικισμό Αμιρτζάν της επαρχίας Σουραχάνι.
Κωνσταντίνος Γκίκας (ποδοσφαιριστής)

Σε συλλογικό επίπεδο

Επί σειρά ετών στη διάρκεια του Μεσοπολέμου υπήρξε στέλεχος του Απόλλωνα Σμύρνης, καλύπτοντας τη θέση του αριστερού μέσου στη διάταξη 2-3-5 της εποχής. Τον συνόδευε το προσωνύμιο Μοσκιός.

Εθνική Ελλάδας

Πραγματοποίησε την πρώτη του διεθνή εμφάνιση στις 2 Μαρτίου 1930 κατά τη φιλική ήττα 0-3 από τη Β' Ιταλίας στη Νάπολη και τη δεύτερη το 1932. Μόνο μία 6ετία έπειτα αγωνίστηκε εκ νέου με την Ανδρών, κατά τις τρεις αναμετρήσεις για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου 1938, στις οποίες περιλαμβάνεται η πρώτη εκτός έδρας νίκη της (3-1 στο Τελ Αβίβ την τότε Παλαιστίνη υπό βρετανική διακυβέρνηση, το σημερινό Ισραήλ), αλλά και η ευρύτερη ποτέ ήττα (1-11 από την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη).

Δεδομένου ότι η ελληνική ομάδα έδωσε τον επόμενο αγώνα της 10 χρόνια αργότερα, ο Γκίκας πρόκειται για έναν από τους πολλούς που ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν επέτρεψε να μετάσχουν περισσότερες φορές σε αυτήν.

Το ρεκόρ

Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), γεννήθηκε το 1913 (άγνωστη η ακριβής ημερομηνία), επομένως χρίστηκε διεθνής σε ηλικία από 16 ετών και 61 ημερών έως 17 και 60 ημερών. Το γεγονός τον καθιστά κάτοχο του ρεκόρ νεότερου ποδοσφαιριστή με την Ανδρών Ελλάδας, το οποίο επιτεύχθηκε στην 4η μόλις συνάντηση της ιστορίας της, παραμένει δε ακατάρριπτο επί 8½ και πλέον δεκαετίες. Πριν τον Γκίκα, νεότερος είχε υπάρξει ο Νικηφόρος Βικελίδης (μεταξύ 17½ και 18½) του Άρη Θεσσαλονίκης ή πιθανότερα ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος (17 και 324 ημερών) του Ολυμπιακού στο φιλικό 1-1 της 30ης Ιουνίου 1929 με τη Βουλγαρία στη Σόφια.
Γενικά, σε ηλικία μικρότερη των 18 χρονών πραγματοποίησαν την πρώτη τους διεθνή εμφάνιση: το 1950 ο Κώστας Λινοξυλάκης (Αστέρα Αθηνών, 17 και 283), το 1959 ο Μίμης Δομάζος (Παναθηναϊκού, 17 και 314), το 1972 ο Θωμάς Μαύρος (Πανιωνίου, 17 και 261), το 2011 ο Στέφανος Καπίνο (Παναθηναϊκού, 17 και 242) και προπολεμικά ενδεχομένως (καθώς είναι γνωστά μόνο, πάλι, τα έτη γέννησης) στα τέλη του 1930 ο Αργύρης (Τζαννής) Αργυριάδης (Άρη, 17 ή 18 και 11 μηνών), το 1931 ο Μήτσος Μπαλτάσης (Παναθηναϊκού, 17 ή 18 και 11 μηνών) και το 1936 ο Σπύρος Δεπούντης (Ολυμπιακού, 17½ έως 18½). Εφόσον η σχετική έρευνα δεν καταδείξει ότι είτε ο τελευταίος, είτε ο Βικελίδης πρόκειται για τον δεύτερο νεότερο μετά τον Γκίκα, τότε εκείνον αποτελεί ο Καπίνο. Σε αυτήν την περίπτωση, πιο αξιοσημείωτο από την 80ετία που μεσολάβησε (για να προσεγγιστεί περισσότερο το ρεκόρ) ή τη μη ευκαταφρόνητη διαφορά ηλικίας τους (από μισό έως 1½ χρόνο), είναι ότι ο τελευταίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας, μία θέση που παραδοσιακά απαιτεί μεγαλύτερη εμπειρία από τις υπόλοιπες και ειδικά σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
Γκερτ Σκόμπελ

Βίος

Ο Σκόμπελ σπούδασε φιλοσοφία και καθολική θεολογία πρώτα στο Ιησουτικό Πανεπιστήμιο του Σαιντ Γκέοργκεν στη Φρανκφούρτη, όπου αποφοίτησε το 1983 καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Μπέρκλεϋ όπου και αποφοίτησε.  Επιστρέφοντας στη Φρανκφούρτη, συνέχισε τις σπουδές του στη φιλοσοφία της επιστήμης και τη φιλοσοφία της γλώσσας στο πανεπιστήμιο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε και διετέλεσε διδάσκων στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο για τρεις μήνες. Παράλληλα με την ερευνητική του εργασία στο Ινστιτούτο Νευροβιολογίας Μαξ Πλανκ στο Μάρτινσριντ κοντά στο Μόναχο - για το οποίο έλαβε υποτροφία, ο Σκόμπελ εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας για το ένθετο περιοδικό της εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung καθώς και στην τοπική ραδιοφωνία της Έσσης και της Δυτικής Γερμανίας.  
Ήδη από την αρχή της σταδιοδρομίας του το 1995, ο Σκόμπελ υπήρξε ένας εκ των συντονιστών της καθημερινής εκπομπής Kulturzeit στον τηλεοπτικό σταθμό 3sat, από την οποία αποχώρησε τον Δεκέμβριο του 2007. Επιπλέον από το 2001 έως το 2003 συντόνισε το πρωινό μαγκαζίνο (ARD-Morgenmgazin) του ραδιοφωνικού σταθμού ARD όπως επίσης υπήρξε ο βασικός παρουσιαστής δύο φορές το μήνα από το 2004 έως τον Ιανουάριο του 2008 της εκπομπής delta στον τηλεοπτικό σταθμό 3sat. Από το 2003 έως το 2014 ανέλαβε αρχικά μόνος του και από το 2008 σε συνεργασία με άλλους τον συντονισμό της κυριακάτικης εκπομπής ΤV für das Leben στο ZDF. Από τον Απρίλιο του 2008 παρουσιάζει εβδομαδιαία εκπομπή που φέρει το όνομά του Σκόμπελ στον τηλεοπτικό σταθμό 3sat. 
Από το 2006 έως το 2013 εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Ινστιτούτο Ερμηνευτικής και Φιλοσοφίας της Θρησκείας του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης υπό την επίβλεψη του καθηγητή Ίνγκολφ Ντάλφερθ με θέμα την Πολυφωνία - Σκέψεις για μια Θεωρία Πολύπλοκων Συστημάτων .   Από το ερευνητικό του έργο προέκυψαν δύο επιστημονικές δημοσιεύσεις.    Ο Σκόμπρλ πραγματοποίησε πολλές διαλέξεις ως επισκέπτης καθηγητής, μεταξύ άλλων στο Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσσεν και στο Πανεπιστήμιο του Βίττεν / Χέρντεκε. Από το 2016 είναι επίτιμος καθηγητής Φιλοσοφίας και Διεπιστημονικότητας στο Πανεπιστήμιο του Μπονν-Ράιν-Ζιγκ.  
Διατελεί επίσης μέλος του γερμανικού κέντρου PEN. 
Ο Σκόμπελ, κατά τη διάρκεια της πρακτικής του στη ραδιοφωνία του κρατιδίου της Έσσης, γνώρισε τη σύντροφό του Σουζάνε Φρέχλιχ με την οποία έζησε στα περίχωρα της Φρανκούρτης ως το 2008  . Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά.
Ύφαλος

Ύφαλος (αγγλ. reef) ή (blind rock) (εκ των αρχαίων: υπό + αλς) ονομάζεται η οποιαδήποτε βραχώδης ή και ακόμα κοραλλιογενής απόφυση του πυθμένα της θάλασσας (ή λίμνης) που δεν εξέχει της επιφάνειας και έχει μικρή έκταση.
Μεγάλη οικολογική σημασία έχουν οι κοραλλιογενείς ύφαλοι, γύρω από τους οποίους διατηρούνται μερικά από τα πιο ποικιλόμορφα και πλούσια οικοσυστήματα του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Επικινδυνότητα

Οι ύφαλοι μέχρι πλεύσιμου βάθους αποτελούν μόνιμους κινδύνους στη ναυσιπλοΐα για τον λόγο αυτό επισημαίνονται ιδιαίτερα στους ναυτικούς χάρτες ή και φέρονται επ' αυτών μόνιμοι αναλάμποντες φανοί. Γι αυτό τον λόγο αποτελεί ναυτικό έθιμο να λαμβάνουν ονομασία εκείνου που πρώτος τους εντοπίζει και γνωστοποιεί αρμόδια τις ναυτικές αρχές.
2234 Σμάντελ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος του Σμάντελ είναι A (κατά SMASSII). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Στέφανος Β΄ της Βαυαρίας

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας και της Βεατρίκης των Πιάστ, κόρης του Μπόλκο Α΄ δούκα της Σβιντνίκα.
Κατά τη βασιλεία του πατέρα του υπηρέτησε ως αντιπρόσωπος (vogt) στη Σουηβία και Αλσατία. Ο Λουδοβίκος Δ΄ απέκτησε τις περιοχές Ολλανδία και Αινώ· απεβίωσε το 1347 και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας και κόμης της Ολλανδίας και του Αινώ μαζί με τους πέντε αδελφούς του. Αν και ο πατέρας του είχε επανενώσει τη Βαυαρία, οι γιοί του τη διαίρεσαν το 1349 σε Άνω Βαυαρία, Κάτω Βαυαρία και Βαυαρία-Στράουμπινγκ, όπου ο Στέφανος Β΄ έλαβε την Κάτω Βαυαρία. Σε άλλη διαίρεση το 1353 έλαβε τη Βαυαρία-Λάντσουτ. 
Έπειτα από τη συμφιλίωση των Βίττελσμπαχ με τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας, ο βασιλιάς επιβεβαίωσε τις κτήσεις τους. Ο Στέφανος Β΄ τον ακολούθησε στην εκστρατεία του στην Ιταλία το 1354. Αλλά δύο έτη μετά με τη Χρυσή Βούλα ο βασιλιάς έκανε εκλέκτορες μόνο τους Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου και τον αδελφό του Λουδοβίκο Β΄ δούκα της Βαυαρίας, πράγμα που προκάλεσε νέα έριδα. Το 1362 απαλλάχθηκε από τον αφορισμό που είχε δοθεί. 
Το 1363 απεβίωσε ο ανιψιός του Μάιναρντ Γ΄ του Γκορίτσια-Τυρόλου και κατέλαβε το Τυρόλο. Τότε συμμάχησε με τον Μπερναμπό Βισκόντι του Μιλάνου. Έξι έτη μετά συμφώνησε να το παραδώσει στον Ροδόλφο Δ΄ δούκα της Αυστρίας έναντι μεγάλου οικονομικού ανταλλάγματος. 
Κατά την αντιδικία του με τον αδελφό του Λουδοβίκο Β΄, ο οποίος ήταν και μαρκήσιος (μάργραβος) του Βρανδεμβούργου, ο Στέφανος Β΄ έκανε τον Κάρολο Δ΄ κληρονόμο του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Βρανδεμβούργο να χαθεί από τον Οίκο τους έναντι οικονομικής αποζημίωσης. Απεβίωσε στο Λάντσουτ το 1375 και τάφηκε στο Φράουενκιρχε του Μονάχου. Η επικράτειά του μοιράστηκε μεταξύ των τριών γιων του.
Λήκυθος Ηρακλή και Στυμφαλίδων (Γέλα)

Περιγραφή

Είναι λήκυθος από την υστερότερη στενή μορφή μεγέθους 33 εκατοστών. Οι ώμοι είναι διακοσμημένοι με μελανούς φοίνικες. Η αγγειογραφία εικονίζει τον Ηρακλή που πραγματοποιεί τον 6ο άθλο του. Ο γενειοφόρος ημίθεος γονατίζει όπως συνηθίζουν οι τοξότες. Φοράει την λεοντή του με ζώνη. Στον ώμο έχει κρεμασμένη τη φαρέτρα. Το ρόπαλό του είναι ακουμπισμένο σε ένα δέντρο. Τα κλαδιά του δέντρου φυτρώνουν σε όλη την εικόνα. Οι οκτώ Στυμφαλίδες όρνιθες μοιάζουν με κύκνους ή χήνες.
20ή Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η 20ή Συμφωνία σε Ρε μείζονα, K. 133 (γερμανικά: Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 133) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1772 και είναι μία από τις δύο που έγραψε εκείνον τον μήνα, σε ηλικία 16 ετών.
Άντναν Σετσέροβιτς

Σταδιοδρομία

Έχει αγωνιστεί στην Ολλανδία με τις: Ρόντα, Ναϊμέχεν, Φορτούνα Σίταρντ και Μάαστριχτ.  
Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε στη βοσνιακή Σλομπόντα Τούζλα και την αυστριακή Αούστρια Λούστεναου.  
Τον Ιούλιο του 2015, υπέγραψε στη ΦΚ Ράντνικ Μπιγέλγινα,  με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης 2015-16.  
Ακολούθως, έπαιξε στις βοσνιακές ομάδες: Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο από το 2016 έως το 2017, την Μλάντοστ Ντόμποι Κάκανι από το 2017 έως το 2018 και την ΦΚ Τούζλα Σίτι το 2018.  
Στις 17 Δεκεμβρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2,5 ετών με την ΑΕΛ.

Διεθνής σταδιοδρομία

Στις 1 Φεβρουαρίου 2018, αγωνίστηκε στο φιλικό αγώνα της Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εναντίον της Εθνικής Η.Π.Α., μπαίνοντας ως αλλαγή στο 75ο λεπτό, χωρίς να καταφέρει να βοηθήσει την ομάδα του να αποφύγει την ήττα με 1-0.
Μιχάλης Βαλκάνης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου του 1974 στη Μελβούρνη και έχει ύψος 181 εκατοστά. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Σάουθ Μέλμπουρν το 1994 και από το 1996 μέχρι το 2002 αγωνίστηκε στην Ελλάδα με τον Ηρακλή, τη Λάρισα και τον Άγιο Νικόλαο. Έπειτα επέστρεψε στην Αυστραλία παίζοντας για μια σαιζόν στην Αντελάιντ Σίτυ και από το 2003 αγωνίζεται στην Αντελάιντ Γιουνάιτεντ.Ένας σημαντικός τραυματισμός το 2007 τον κράτησε για αρκετό διάστημα εκτός γηπέδων.Αν και υπήρξε έντονη φημολογία για πιθανή μετακίνηση του μετά το τέλος της σεζόν 2008/09 στην νεοφώτιστη στο Εθνικό Πρωτάθλημα Αυστραλίας (A League),Γκολντ Κόουστ,τελικά τον Δεκέμβριο του 2008 ανακοίνωσε την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση στο τέλος της σεζόν.
Έχει 1 συμμετοχή με την Εθνική Ανδρών της Αυστραλίας  σε αγώνα με το Κουβέιτ το 2006.
Κάτω Αφροξυλιά Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Κάτω Αφροξυλιά είναι κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Ριγάνι, δίπλα στην αριστερή όχθη του χειμάρρου Βαριάς. Βρίσκεται ΒΔ. της Ναυπάκτου, σε απόσταση 6 χλμ. από αυτήν, κοντά στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Θέρμου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα  του στην κοινότητα Αφροξυλιάς. Οι πρώτοι κάτοικοί της μετακινήθηκαν από την Άνω Αφροξυλιά λόγω της ευφορότερης περιοχής και του καλύτερου κλίματος. Το όνομα του χωριού προέρχεται από το φυτό αφροξυλιά ή φροξυλιά ή σαμπούκος (ακτέα – ακτή η μέλαινα). Έχει τις συνοικίες "Μπάμπαλη", στο βόρειο τμήμα του χωριού, "Πλατάνι", στο κέντρο και πάνω από τον ενοριακό ναό του Αγίου Ανδρέα, "Λυγιά" στα δυτικά απέναντι από το σχολείο και "Θράμη" που είναι η πιο πρόσφατη στις δύο όχθες του χείμαρρου Βαριάς.
Γουίλ Ντυράν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γουίλ Ντυράν γεννήθηκε στο Νορθ Άνταμς της Μασαχουσέτης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής από Γαλλοκαναδούς γονείς, τον Ζοζέφ (Τζόζεφ) Ντυράν και τη Μαίρη Άλλαρντ, οι οποίοι μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από το Κεμπέκ.
Το 1917, στη Νέα Υόρκη, ενώ εργαζόταν πάνω στο διδακτορικό του στη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ο Γουίλ Ντυράν έγραψε το πρώτο του βιβλίο, Η Φιλοσοφία και το Κοινωνικό Πρόβλημα. Μέσα από αυτό το βιβλίο πέρασε την ιδέα ότι η φιλοσοφία δεν είχε προοδεύσει, διότι αποφεύγονται τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Έλαβε το διδακτορικό του την ίδια χρονιά από το Κολούμπια. Έγινε επίσης εκπαιδευτικός του πανεπιστημίου.
Σύντομα άρχισε την συγγραφή του ενδεκάτομου έργου του Η ιστορία του πολιτισμού (The Story of the Civilization) που των έκανε διεθνώς γνωστό. Οι πρώτοι δέκα τόμοι δημοσιεύθηκαν στο διάστημα μεταξύ των ετών 1935–1965 και ο ενδέκατος (Η εποχή του Ναπολέοντα) το 1975 σε συνεργασία με τη σύζυγό του Άριελ Ντυράν.
Όταν το 1981 ο Ντυράν εισάχθηκε σε νοσοκομείο στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας των Ηνωμένων Πολιτειών, η γυναίκα του, Άριελ, πέθανε από ασιτία στις 25 Οκτωβρίου. Μόλις το έμαθε ο Ντυράν πέθανε και αυτός την 1η Νοεμβρίου του 1981, σε ηλικία 96 ετών. Τάφηκε δίπλα στην σύζυγό του στο νεκροταφείο του χωριού Γουέστγουντ στο Λος Άντζελες. Άφησε πίσω του σημειώσεις για τον δωδέκατο τόμο του έργου του (Η εποχή του Δαρβίνου) και ένα σχεδιάγραμμα για τον δέκατο τρίτο τόμο (Η εποχή του Αϊνστάιν) που προχωρούν την Ιστορία του Πολιτισμού μέχρι το 1945.
Σταύρος Μαυρουδέας

Βιογραφία

Ο Σταύρος Μαυρουδέας γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1961. Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή το 1979. Έλαβε το πτυχίο του στα οικονομικά το 1984 από το τμήμα Οικονομικών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια έλαβε το μεταπτυχιακό του στα οικονομικά από τη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Τέλος, ολοκλήρωσε τις σπουδές του με την απόκτηση του διδακτορικού του στα οικονομικά το 1990 από το Κολλέγιο Μπίρκμπεκ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Ο τίτλος της διατριβής του ήταν «Η Προσέγγιση της Ρύθμισης: Μια Κριτική Αξιολόγηση» και είχε ως επιβλέποντα τον καθηγητή Μπεν Φάιν. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές χρηματοδοτήθηκαν από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών.
Το 1993 εντάχθηκε στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας ως λέκτορας ενώ αργότερα προήχθη σε επίκουρο καθητητή, αναπληρωτή καθηγητή και εν τέλει καθηγητή. Συνεχίζει να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ως καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας. Είναι ιδρυτικό μέλος και στη συνέχεια μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Οικονομίας.
Έχει συγγράψει αρκετά άρθρα σε ελληνικά αλλά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, ενώ αρθρογραφεί σε εφημερίδες για θέματα σχετικά με την οικονομία, την πολιτική και την Αριστερά.
Βονιφάτιος της Σαβοΐας, επίσκοπος

Βιογραφία

Ήταν ο ένατος γιος του Θωμά Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Γενεύης. 
Οφείλει τις πρώτες εκκλησιαστικές θέσεις του στον πατέρα του. Από τους αδελφούς του ένας έγινε κόμης της Σαβοΐας, ένας κόμης του Πεδεμοντίου, ένας κόμης του Ρίτσμοντ, ένας επίσκοπος του Βαλένς, ένας επίσκοπος του Μωριέν και ένας αρχιεπίσκοπος της Λυών. Η αδελφή του Βεατρίκη της Σαβοΐας είχε κόρες τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας, σύζυγο του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και την Ελεονώρα της Προβηγκίας, σύζυγο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Γ΄ εξασφάλισε τη διαδοχή της αρχιεπισκοπής του Καντέρμπουρυ στον Βονιφάτιο, που όμως πέρασε όλο το διάστημα της αρχιερατείας του στην ηπειρωτική Ευρώπη. Συγκρούστηκε με τους επισκόπους του, με τους συζύγους των ανιψιών του και με τον πάπα, αλλά κατάφερε να περιορίσει το χρέος της αρχιεπισκοπής του, το οποίο είχε παραλάβει μαζί με το αξίωμά του. Κατά τη διαμάχη του Σίμωνα των Μονφόρ 6ου κόμη του Λέστερ με τον Ερρίκο Γ΄, ο Βονιφάτιος βοήθησε αρχικά τον Σίμωνα, αλλά αργότερα υποστήριξε τον βασιλιά. 
Απεβίωσε στη Σαβοΐα και ο τάφος του στο Ωτκόμπ, όταν ανοίχθηκε, είχε το σώμα του διατηρημένο· έγινε αντικείμενο λατρείας. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση ο τάφος και το μνημείο καταστράφηκαν, φτιάχτηκε όμως νέος το 1839, οπότε και ο Βονιφατιος ανακηρύχθηκε ευλογημένος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄. Η μνήμη του Βονιφάτιου εορτάζεται στις 14 Ιουλίου.
Κίμων ΙΙ (αντιτορπιλικό)

Κατασκευή

Κατασκευάστηκε στα Ναυπηγεία 'USA – Avondale Marine Ways Inc New Orleans, La'. Άρχισε να κατασκευάζεται στις 18 Αυγούστου 1960. Η καθέλκυση του έγινε στις 20 Μαΐου 1961. Στην ενέργεια από τις 10 Δεκεμβρίου 1962. Ύψωση της Ελληνικής σημαίας στις 12 Σεπτεμβρίου 1992 στο Τσάρλεστον της Ν. Καρολίνας. Ομοίου τύπου πλοία : Κίμων ΙΙ, ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ IV, Φορμίων, Νέαρχος ΙΙ.

Χαρακτηριστικά

Διαστάσεις : 134Χ14,3Χ6,1 μ. – Εκτόπισμα : 3.370 τν. – Πρόωση : Ατμοστρόβιλοι 70.000 hp, 2 έλικες. – Ταχύτητα : 30 κόμβοι. – Οπλισμός : Κ/Β Ε/Ε harpoon, Κ/Β Ε/Α SM Mk I, 2 πυροβόλα 5 ιντσών/34, εκτοξευτής Τ/Λ ASROC, 2 τριπλοί Τ/Λ ΜΚ 32 εκτοξευτής ΗΝ αντιμέτρων και συσκευή αντιμέτρων Τ/Λ τύπου Fanfare. Διαθέτει επίσης ανάλογο εξοπλισμό κει συσκευές Ρ/Ε. – Πλήρωμα : 340 άτομα.
Σπύρος Λάτσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Αυγούστου 1946 και είναι γιος του εφοπλιστή Γιάννη Λάτση και της Ερριέτας Τσουκαλά. Σπούδασε στο London School of Economics και στη συνέχεια ανέλαβε τα ηνία των επιχειρήσεων της οικογένειας Λάτση. Αν και καταγόταν απο εφοπλιστική οικογένεια ίδρυσε τo EFG Group έναν πολυεθνικό τραπεζικό όμιλο με σημαντική θέση στην αγορά Private Banking στην Ελβετία.
Ο Σπύρος Λάτσης διαθέτει ένα από τα πολυτελέστατα και μεγαλύτερα γιοτ στον κόσμο ενώ σύμφωνα με το περιοδικό Forbes τον Σεπτέμβριο του 2017 ήταν στην 40η θέση στη λίστα του περιοδικού Forbes με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου με περιουσία 3,1 δισεκατομμύρια δολάρια, όντας ο πλουσιότερος Έλληνας στο κόσμο. 
Είναι παντρεμένος με την Ντόροθι Μπράντλεϊ και έχει δύο παιδιά. Διαμένει μόνιμα στην Γενεύη της Ελβετίας.