google/wiki40b huggingface dataset:
Marcia alla turca (Μπετόβεν)

Το Marcia alla turca είναι ένα γνωστό κλασικό έργο, γραμμένο από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Το κομμάτι γράφτηκε στο τουρκικό στυλ, το οποίο ήταν δημοφιλές εκείνη την εποχή. Το έργο αρχικά αποτέλεσε μέρος του έργου του συνθέτη Six Variations on an Original Theme, Op. 76, του 1809. Το 1811, ο Μπέτοβεν έγραψε μία ίδια μουσική, η οποία συμπεριλήφθηκε στο Die Ruinen von Athen, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 1812, στη Βουδαπέστη. Το εν λόγω έργο του Μπετόβεν, γράφτηκε σε Σι ύφεση μείζονα, σε tempo vivace 2/4. Πολύ γνωστή έγινε μία ενορχήστρωση του Αντόν Ρουμπινστάιν, στην ίδια κλίμακα.
Βικτόρ Μπουάν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Με την βελγική ομάδα της υδατοσφαίρισης κατέκτησε ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και του 1912 αντίστοιχα.
Το 1908 έλαβε μέρος και στο αγώνισμα των 100 μ. ελεύθερο στην κολύμβηση, αλλά αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.
Ως αθλητής της ξιφασκίας στο ξίφος μονομαχίας (στο ατομικό) ήταν 4ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο στην αντίστοιχη διοργάνωση του 1920. Στο ίδιο αγώνισμα με την ομάδα του Βελγίου κατέκτησε όμως το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας.
Ο Μπουάν εκφώνησε τον πρώτο Ολυμπιακό Όρκο κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα. Αργότερα ίδρυσε την Διεθνή Ένωση των Αθλητικογράφων (International Association of Sports Journalists) και χρημάτισε πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του Βελγίου από το 1955 ως το 1965.
Ασχολήθηκε επίσης με την παγοδρομία ταχύτητας, τις πτήσεις (υπήρξε ένας από τους πρώτους πιλότους), το χόκεϊ επί πάγου και τους αγώνες μοτοσυκλέτας.
Μετά τον θάνατό του ιδρύθηκε ίδρυμα με το όνομά του, που αποσκοπεί στην έρευνα και στην διαφύλαξη της κληρονομιάς του βελγικού αθλητισμού.
Σονάτα για πιάνο No. 14 (Μπετόβεν)

Όνομα

Κατά την πρώτη έκδοση της σονάτας ο τίτλος της ήταν Sonata quasi una fantasia, τίτλος που μοιράστηκε και το άλλο No. 1 από τα Opus 27 του συνθέτη. Το Grove Music Online μεταφράζει τον ιταλικό τίτλο ως «σονάτα με τον τρόπο φαντασίας». Με ελεύθερη μετάφραση: «σονάτα σχεδόν μία φαντασία».
Το όνομα Σονάτα του Σεληνόφωτος προήλθε από τον Γερμανό κριτικό Λούντβιχ Ρέλσταμπ. Το 1832, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Μπετόβεν, ο Ρέλσταμπ παρομοίασε το πρώτο μέρος της σονάτας με το σεληνόφως που λάμπει στη λίμνη της Λουκέρνης. Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια ο τίτλος επικράτησε και χρησιμοποιήθηκε τόσο στις γερμανικές (Mondscheinsonate) όσο και στις αγγλικές (Moonlight Sonata) εκδόσεις. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η σονάτα ήταν ήδη παγκοσμίως γνωστή με αυτήν την ονομασία.
Πολλοί κριτικοί έχουν εναντιωθεί σε αυτό, καθότι ο τίτλος "σεληνόφως" έχει ρομαντική φύση και αποπροσανατολίζει στην προσέγγιση της σονάτας, καθώς αυτή προσεγγίζει (στο πρώτο μέρος) τον χαρακτήρα νεκρώσιμης ακολουθίας. Άλλοι κριτικοί έχουν ενθαρρύνει τη χρήση του εν λόγω ονόματος, βρίσκοντας το υποβλητικό. Ο ιδρυτής τους περιοδικού Gramophone Κόμπτον ΜαΚένζι βρίσκει τον τίτλο "αβλαβή", σημειώνοντας ότι «είναι ανόητο κριτικοί να ασχολούνται με τόσο υστερική διάθεση για τη δήλωση του Ρέλσταμπ», συμπληρώνοντας ότι «αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν αυτοί οι αυστηροί κριτικοί είναι ότι αν ο τίτλος δεν είχε τόση απήχηση στο κοινό, το σχόλιο του Ρέλσταμπ θα είχε απλά ξεχαστεί από καιρό».
Καθεδρικός Ναός της Νικορτσμίντα

Ιστορία

Ο καθεδρικός Ναός της Νικορτσμίντα χτίστηκε το 1010-1014, κατά τη βασιλεία του Μπαγκράτ Γ' του Κουροπαλάτη, και αφιερώθηκε στον Άγιο Νικόλαο, όπως αναφέρεται σε μία επιγραφή στη δυτική είσοδο. Τα παρεκκλήσια είναι μεταγενέστερες προσθήκες, αλλά και του 11ου αιώνα. 
Το 1534 ο Βασιλιάς Μπαγκράτ Γ' του Ιμερέτι ανακαίνισε την εκκλησία και εγκατέστησε μία επισκοπή. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού είναι του 16ου και του 17ου αιώνα. 
Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα χτίστηκε ένα τριώροφο καμπαναριό στην αυλή του ναού.

Περιγραφή

Ο καθεδρικός ναός της Νικορτσμίντα είναι θολωτός, σταυροειδής σε εξαγωνική βάση. Όλες οι πλευρές του εξαγώνου, εκτός από τη δυτική, καταλήγουν σε αψιδωτά ημικύκλια. Οι εξωτερικές διαστάσεις του ναού είναι: μήκος= 17,3 μ., πλάτος= 13,3 μ. και ύψος= 22 μ. Ο θόλος στηρίζεται στις κορυφογραμμές των αψίδων. Το τύμπανο του θόλου έχει 12 πλευρές και 12 παράθυρα. Ο ναός έχει δύο εισόδους, στα νότια και στα δυτικά, που είναι διακοσμημένες με πύλες. Το ιερό με την Αγία Τράπεζα βρίσκεται στην ανατολική πτέρυγα, και εκατέρωθεν αυτού υπάρχουν δύο δωμάτια έκαστο εκ των οποίων φωτίζεται από 2 παράθυρα. Ένα παράθυρο φωτίζει το ιερό, και στην ανατολική πρόσοψη υπάρχουν 3 συνολικά παράθυρα.
Το εσωτερικό του ναού είναι πλήρως τοιχογραφημένο από τον 17ο αιώνα. Στις απεικονίσεις περιλαμβάνονται οι προσωπογραφίες των χορηγών της εκκλησίας. Ο καθεδρικός είναι πλούσια διακοσμημένος με διακοσμητικά ανάγλυφα που απεικονίζουν τη Μεταμόρφωση, τη Δευτέρα Παρουσία και άλλα ευαγγελικά θέματα, τις μορφές των Αγίων, ζώα και φανταστικά πλάσματα.
Αμερικανικό Όνειρο

Το Αμερικανικό Όνειρο είναι η πεποίθηση ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες η σκληρή εργασία μπορεί να οδηγήσει σε μια καλύτερη ζωή, συνήθως μέσω των χρηματικών απολαβών. Αυτές ήταν οι απόψεις που κατείχαν πολλοί από τους πρώτους Ευρωπαίους αποίκους. Η κατεστημένη θέση είναι ότι το αμερικανικό όνειρο αποτελείται από το να αποκτήσουν δύο παιδιά, και να ζουν σε ένα προαστιακό σπίτι με οικονομική ασφάλεια και να διαθέτουν γκαράζ 2 αυτοκινήτων. Στην πραγματικότητα αυτός ο τρόπος ζωής της μέσης τάξης βιώνεται από μια αρκετά μεγάλη μειονότητα.  Το αμερικανικό όνειρο επικρίνεται από αρκετούς για την έμφασή του στην κατοχή υλικών αγαθών ως ευτυχία. Επίσης το Αμερικανικό όνειρο είναι κάτι σαν στάση της ζωής των Αμερικανών, αλλά και των άλλων ανθρώπων, γιατί συνήθως όταν κάποιος το αποκτήσει, έχει την ψευδαίσθηση ότι ζει στην εντέλεια και δεν κάνει άλλα πράγματα για να βελτιώσει τη ζωή του μένοντας στάσιμος.
Με τον τίτλο "Αμερικανικό Όνειρο" (An American Dream) έχει εκδοθεί και ένα μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Νόρμαν Μέιλερ.
Α.Σ. Άρης Παλαιοχωρίου

Ιστορία

Ο Αθλητικός Σύλλογος Άρης Παλαιοχωρίου ιδρύθηκε το 1952. Την περίοδο 1992–93 η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στο 10ο Όμιλο τερματίζοντας στη 18η θέση με 18 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1995–96 επέστρεψε στη Δ΄ Εθνική και τοποθετήθηκε στον 5ο Όμιλο όπου τερμάτισε στην 20ή και τελευταία θέση με 5 βαθμούς έπειτα από την αφαίρεση 4 βαθμών και υποβιβάστηκε πάλι στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1997–98 η ομάδα μετείχε ξανά στη Δ΄ Εθνική και τερμάτισε 11η στον 6ο Όμιλο, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες.
Την περίοδο 2016–17 η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣ Χαλκιδικής, κερδίζοντας έτσι την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2017–18, η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, πραγματοποιώντας μια εντυπωσιακή πορεία όπου κατέλαβε την 2η θέση του 2ου Ομίλου συγκεντρώνοντας 61 βαθμούς, 5 βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή Ηρακλή Θεσσαλονίκης που αγωνίστηκε στα μπαράζ ανόδου. Το 2018-19 ο Άρης κατέλαβε τη 4η θέση στον δεύτερο όμιλο της Γ΄ Εθνικής, εξασφαλίζοντας την παραμονή του και για την επόμενη περίοδο.
Το καλοκαίρι του 2019 ο σύλλογος ανακοίνωσε οτι αδρανοποιείται και δε θα συμμετέχει σε κάποιο πρωτάθλημα , αλλά τελικά έγινε δεκτή εκπρόθεσμη δήλωση συμμετοχής, λίγες μέρες πριν τον ορισμό των ομίλων του πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής. Το γεγονός αυτό συνδυάστηκε με πρωτοβουλίες παραγόντων του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, μετά και την αδρανοποίηση της ΑΕ Ποντίων Ηρακλής 1908 , ώστε ο σύλλογος από τη Χαλκιδική στο μέλλον να μετονομαστεί και να αγωνιστεί στη Θεσσαλονίκη. Η συμφωνία τελικά δεν προχώρησε, μετά από γενική συνέλευση και απόφαση του Γ.Σ. Ηρακλής, και ο Άρης Παλαιοχωρίου δήλωσε αποχώρηση από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, στο οποίο θα συμμετέχει τυπικά, καθώς είχε ήδη διεξαχθεί η κλήρωση των αγώνων.
Ιβαΐλοβγκραντ

Ιστορικά στοιχεία

Κατά τον 9ο-10ο αιώνα υπάρχουν βυζαντινές αναφορές για την περιοχή ως κέντρο του επισκόπου Λιτίτσης. Επί Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού (1347-1354), το πεζικό του ήταν κύριο του φρουρίου από το 1342 έως το 1343. Ο οικισμός καταστράφηκε από τους Τούρκους κατά την εισβολή τους στα Βαλκάνια τον 14ο-15ο αιώνα. Ο οικισμός στη σημερινή του μορφή δημιουργήθηκε στα τέλη του 16ου με αρχές του 17ου αιώνα από Έλληνες Ηπειρώτες κτίστες και λατόμους που εγκαταστάθηκαν εκεί για την κατασκευή του τεμένους του Σελίμ Β΄ της Αδριανούπολης. Κατά τον 18ο αιώνα στην πόλη υπήρχαν μια αστική σχολή, ένα παρθεναγωγείο και ένα νηπιαγωγείο.
Το 1821 ο Επίσκοπος Λιτίτσης Σωφρόνιος, που ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, συγκρότησε επαναστατικό σώμα από Μανδριτσιώτες και Ορτακινούς, οι οποίοι αφού διέσχισαν την τουρκοκρατούμενη Βουλγαρία, ενώθηκαν με τα στρατεύματα του Αλεξανδρου Υψηλάντη και έλαβαν μέρος στην Ελληνική επανάσταση στη Μολδοβλαχία. Μετά την αποτυχία της επανάστασης, όσοι επέζησαν διέσχισαν πολεμώντας τη Βαλκανική χερσόνησο και έφτασαν στην Ηπειρο και από εκεί στην επαναστατημένη Ρούμελη, όπου πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδος. Ελάχιστοι από τους πολεμιστές αυτούς επέστρεψαν.
Στο πλαίσιο των προσπαθειών για την προάσπιση της ελληνικότητας της περιοχής και των πληθυσμών αλλά και της αναχαίτισης των βουλγαρικών θηριωδιών και βιαιοτήτων, πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1907 η ορκωμοσία Θρακών Ελλήνων αγωνιστών στη Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Ορτάκιοϊ, με στόχο την απελευθέρωση της περιοχής της Θράκης και την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό της Ελλάδας.
Το Ορτάκιοϊ κατελήφθη από τους Βούλγαρους κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο (30 Σεπτεμβρίου 1912 – 30 Μαΐου 1913) και επιστράφηκε στην Τουρκία τον Σεπτέμβριο του 1913 με τις συνθήκες του Βουκουρεστίου και της Κωνταντινουπόλεως. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παραχωρήθηκε από την Τουρκία στη Βουλγαρία με την συνθήκη της 6ης Σεπτεμβρίου 1915. Από εκείνη τη χρονική στιγμή οι Έλληνες κάτοικοι ξεκίνησαν να εγκαταλείπουν την πόλη και κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην ελεύθερη Ελλάδα με πρωτοστάτη και οδηγό τον Ιερέα και Δημοδιδάσκαλο πατέρα Απόστολο Παπαποστόλου. Εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Δράμας όπου δημιούργησαν τον συνοικισμο των Ορτακινών και στη Χωριστή Δράμας. Άλλοι Ορτακινοί εγκαταστάθηκαν στη Μικρόπολη, το Περιθώρι, τη Φτελιά, το Φωτολίβος, την Ελευθερούπολη και τη Θεσσαλονίκη.
MTV

Στην Ελλάδα

Η MTV Networks υπέγραψε σύμβαση με την Alpha Digital για την ένταξη της ευρωπαϊκής έκδοσης του δικτύου αυτού και του VH1 στην πλατφόρμα. Ξεκίνησαν να εκπέμπουν στις 1 Ιουλίου 2002, με παράλληλη προβολή μέρους του προγράμματος του πρώτου από το Polis. Εννιά μέρες αργότερα, ένα εορταστικό πάρτι για την ένταξη των καναλιών πήρε μέρος στο New York Summer Club, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Ελληνική Έκδοση

Την 1 Σεπτεμβρίου 2008 άρχισε να μεταδίδεται και η ελληνική έκδοση του MTV, το MTV Greece. Το ελληνικό MTV είναι το 36o MTV στην Ευρώπη και αποτελούσε τμήμα ενός εκ των μεγαλύτερων εμπορικών σημάτων του κόσμου. Τα Διεθνή Δίκτυα του MTV (Networks International), έχουν παρουσία σε 160 χώρες, διαθέτουν πάνω από 141 κανάλια και μεταδίδονται σε 506.7 εκατομμύρια σπίτια σε όλο τον κόσμο.
Ωστόσο, τον Δεκέμβρη του 2015, ο όμιλος Ρέστη, από όπου ανήκε το κανάλι, ανακοίνωσε ότι διακόπτει τις σχέσεις του με το MTV. Στις 10 Ιανουαρίου 2016 ξεκίνησε ένας νέος σταθμός στην θέση του, το RISE (πρώην εκπομπή προτάσεων για νέους από το MTV), το οποίο ανήκει στον ίδιο όμιλο, διακόπτεται η λειτουργία της επίσημης ιστοσελίδας και τοποθετείται στις ψηφιακές πλατφόρμες NOVA και COSMOTE TV, η διεθνής έκδοση του MTV.
Ιβάν Β΄ της Μόσχας

Η ζωή του

Στα νεανικά του χρόνια ήταν κυβερνήτης των πόλεων Ρούζα και Ζβενίγκοροντ. To 1353 απεβίωσε από την επιδημία πανώλης (Μαύρο Θάνατο) ο αδελφός του Συμεών, μέγας πρίγκιπας της Μόσχας και έτσι τον διαδέχθηκε. Οι διαφιλονικίες των στρατηγών της Χρυσής Ορδής τον έκαναν να σκεφτεί να αφήσει την υποτέλεια σε αυτούς και να συμμαχήσει με την αυξανόμενη σε δύναμη Λιθουανία, όμως τελικά προτίμησε να παραμείνει στους Μογγόλους. Ήταν ήσυχος και απαθής ηγεμόνας: έμεινε ατάραχος όταν ο Αλγκίρντας, μέγας δούκας της Λιθουανίας κατέλαβε το Μπριάνσκ, πρωτεύουσα του πριγκιπάτου του πεθερού του Ντμίτρι. Άφησε τον Ολέγκ πρίγκιπα του Ριανζάν να κάψει χωριά της περιοχής του. 
Οι ορθόδοξοι κληρικοί τον βοήθησαν στην εδραίωση της εξουσίας του, μάλιστα βοηθήθηκε πολύ από τον ικανό Αλέξιο, μητροπολίτη Μόσχας. Όπως και ο αδελφός του, δεν είχε επιτυχίες στην επέκταση της περιοχής του, όπως είχε ο πατέρας του και ο πάππος του. Πρόσθεσε μόνο τις περιοχές Νότια της Μόσχας που περιλαμβάνουν τις πόλεις Μπορόβσκ και Βερέγια. Όταν απεβίωσε το 1359 στη Μόσχα, ετάφη στον καθεδρικό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ντμίτρι, ο νικητής των Μογγόλων.
Κατάληψη του Βερατίου

Πολιτική κατάσταση

Μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (5/17 Μαϊου 1914), αναγνωρίσθηκε και επισήμως το αυτόνομο καθεστώς που θα διέπει τη Βόρεια Ήπειρο, ως νότιο τμήμα της Αλβανίας. Το Πρωτόκολλο όμως δεν εφαρμόσθηκε καθώς ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ενώ στην Αλβανία επικράτησε πλήρη πολιτική αστάθεια και εξεγέρσεις από τη φιλοοθωμανική μερίδα.

Προώθηση και κατάληψη

Ως αποτέλεσμα της αναρχίας στην Αλβανία, η ειρήνη δεν αποκαταστάθηκε πλήρως στην περιοχή και οι δυνάμεις της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου συγκρούονταν με άτακτα τμήματα Αλβανών, κατά μήκος της μεθοριακής ζώνης. Στην περιοχή της Πρεμετής οι συγκρούσεις σημειώνονταν αμείωτες και οι βορειοηπειρωτικές δυνάμεις το καλοκαίρι κατέλαβαν το χωριό Οστρόβιτσα (25 Ιουνίου) και ύστερα προχώρησαν και έγιναν κύριοι του στενού της Κλεισούρας. Στις 14 Σεπτεμβρίου, αφού προηγήθηκαν σημαντικές συμπλοκές, κατελήφθη το Βεράτιο, υπό τον Λοχαγό Λεοντοκιανάκο, ο οποίος ως επικεφαλής σώματος 150 ανδρών προχώρησε στην ενέργεια αυτή, εν αγνοία των ανωτέρων του. Οι βορειοηπειρωτικές δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη, ενώ οι Έλληνες Μπερατιανοί, και γενικότερα οι Χριστιανοί, τους υποδέχτηκαν θερμά, υψώνοντας ελληνικές σημαίες. Την επόμενη ημέρα ο πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής Πρεμετής, Θ. Μαντούβαλος, ανέφερε την επιτυχία και ζήτησε ενισχύσεις.

Επανακατάληψη

Οι επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης της Βορείου Ηπείρου, Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος και Δημήτριος Δούλης μόλις πληροφορήθηκαν τις εξελίξεις, έδωσαν εντολή για την άμεση αποχώρηση των αυτονομιακών σωμάτων, καθώς θεωρήθηκε ανώφελη η κατάκτηση εδαφών όπου το ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με την επιστολή τους, δεν πλειοψηφούσε.
Ο λοχαγός Αντώνιος Λεοντακιανάκος και ο υπασπιστής και ξάδελφός του υπολοχαγός Γεώργιος Στεφανάκος, παράκουσαν την εντολή που τους δόθηκε και παρέμειναν μαζί με δύναμη 150 ανδρών. Στις 18 Σεπτεμβρίου δέχθηκαν ισχυρή επίθεση από αλβανικά σώματα με επικεφαλής τον Μούζα Κασίμ. Στον άνισο αγώνα σχεδόν όλη η δύναμη των αμυνόμενων εξουδετερώθηκε. Από τους ελάχιστους επιζώντες υπήρξαν ο Λεοντακιανάκος και ο Στεφανάκος, που συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν εκείνη την ημέρα.

Τέλος των συγκρούσεων

Οι συμπλοκές στο Βεράτιο υπήρξαν από τις τελευταίες του βορειοηπειρωτικού αγώνα. Στις 14 Οκτωβρίου, παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ελληνικός Στρατός, εισέρχεται για δεύτερη φορά στην Βόρεια Ήπειρο, ύστερα από απουσία περίπου εννέα μηνών και μετά τη συγκατάθεση της Αντάντ, για να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοχυσία.
Δημήτριος Ι. Τσάτσος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1859 στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στην περιοχή της Καπνικαρέας, και ήταν γιος του Ιωάννου Τσάτσου, εμπόρου και προέδρου του εμπορικού συλλόγου Αθηνών, και της Αθηνάς Ρωσσέτη, εγγονής του Κωνσταντίνου Ιωνίδη. Ο παππούς του, Κωνσταντίνος Τσάτσος, ήταν έμπορος και πληρεξούσιος στην εθνοσυνέλευση του Άστρους. Αφού φοίτησε στο σχολείο του Θεόφιλου Καΐρη σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών, ιδιώτευσε σαν δικηγόρος. Για μια περίοδο μάλιστα διετέλεσε μέλος του δημοτικού συμβουλίου Αθηνών. Ασχολήθηκε με την πολιτική και συνεργάστηκε με τον Δεληγεώργη, τον Χαρίλαο Τρικούπη, Δημήτριο Ράλλη και αργότερα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Ευρυτανία, όπου ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του, το 1899 και επανεξελέγη άλλες δύο φορές. Αρχικά υποστήριζε την παράταξη του Δημήτριου Ράλλη. Μετά τον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο προσχώρησε στη βενιζελική παράταξη ως φανατικός γαλλόφιλος. Το 1920 ανέλαβε μαζί με άλλους τρεις δημοσιογράφους την διεύθυνση της εφημερίδας Εστίας.
Απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου 1921 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος δύο φορές. Σε πρώτο γάμο με την Αλεξάνδρα (Sacha) Τσαμαδού η οποία σκοτώθηκε μετά από πτώση της στη διάρκεια ιππασίας και σε δεύτερο με την Θεοδώρα Ευστρατιάδη. Από τον δεύτερο γάμο απέκτησε δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, μετέπειτα πρόεδρο της Δημοκρατίας, και τον Θεμιστοκλή Τσάτσο, υπουργό. Εγγονός του ήταν ο Δημήτρης Θ. Τσάτσος. Ο Δημήτριος Τσάτσος ήταν τέκτονας
Σαντόρ Τάριτς

Προφίλ

Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη. Με την ομάδα της Ουγγαρίας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, επικρατώντας της Γερμανίας στον τελικό της υδατοσφαίρισης. Αγωνίστηκε σε δύο αγώνες και πέτυχε 2 γκολ.
Ο Τάριτς κατάφερε να αποφύγει τη ζωή στη μεταπολεμική Ουγγαρία, η οποία βρισκόταν υπό σοβιετική κατοχή. Έπειτα από την απόκτηση του πτυχίου του Μηχανικού φοίτησε με υποτροφία σε αμερικανικό πανεπιστήμιο και εν συνεχεία ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική και τη μηχανική στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. 
Ως τον θάνατό του ζούσε στο Μπελβεντέρε της Καλιφόρνια και ήταν μέλος του συλλόγου αντισφαίρισης της πόλης αυτής. Ο γηραιός Τάριτς παρακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο ως ο μεγαλύτερος σε ηλικία και εν ζωή Ολυμπιονίκης.
Απεβίωσε τον Μάιο του 2016 σε ηλικία 102 ετών.
Βουλευτικές εκλογές στο Κιριμπάτι 2015-16

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Κιριμπάτι στις 30 Δεκεμβρίου 2015 και στις 7 Ιανουαρίου 2016.

Εκλογικό σύστημα

Τα 46 αιρετά μέλη του Νομοθετικού Σώματος εξελέγησαν σε 23 μονοεδρικές και πολυεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων.
Στρατηγίς Ερκνή

Η Στρατηγίς Ερκνή ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 10ο αιώνα. Ήταν μικρό σε έκταση Θέμα, γι΄ αυτό και Στρατηγίς, και περιλάμβανε το Κάστρο Ερκνή, από την Αρμενική του ονομασία Arkni, και την γύρω περιοχή.
Η Στρατηγίς βρισκόταν στα Αρμενικά θέματα, στην σημερινή Εργκανί στην Επαρχία Ντιγιαρμπακίρ της Τουρκίας, κοντά στην Ρωμανούπολη.
Firefly

Τραγούδια

1. The Hanging Tree (Hensley, Williams) - 3:40

2. Been Away too Long (Hensley) - 5:03

3. Who Needs Me (Kerslake) - 3:39

4. Wise Man (Hensley) - 4:40

5. Do You Know (Hensley) - 3:12

6. Rollin' On (Hensley) - 6:21

7. Sympathy (Hensley) - 4:44

8. Firefly (Hensley) - 6:21

Μέλη των Uriah Heep

Το "Firefly" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Τζον Λότον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Οιδίπους επί Κολωνώ

Η πλοκή

Ο Οιδίπους, ο τυφλός και εξόριστος πρώην βασιλιάς της Θήβας, φτάνει μετά από περιπλάνηση στον Αθηναϊκό δήμο του Ίππιου Κολωνού, οδηγούμενος από την κόρη του Αντιγόνη. Κάθεται σ' ένα βράχο μέσα στο ιερό άλσος των Ευμενίδων και ανακαλύπτεται από κάποιο κάτοικο, που τον διώχνει. Ο Οιδίπους αρνείται να φύγει επικαλούμενος χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο το μέρος αυτό θα είναι ο τόπος της τελικής του ανάπαυσης. Στο μεταξύ έρχεται εκεί και η άλλη κόρη του Οιδίποδα, η Ισμήνη. Ο Κολωνιάτης συγκεντρώνει τους γέροντες του τόπου. Αυτοί λυπούνται τον αδύναμο γέροντα και την κόρη του, αλλά, μόλις πληροφορούνται το όνομά του, τρομοκρατούνται και τον διατάζουν να φύγει. Ο Οιδίπους επικαλείται την Αθηναϊκή φιλοξενία και ζητά να συναντήσει τον βασιλιά της πόλης. Ο Θησέας φτάνει και ο Οιδίπους του ζητά προστασία όσο ζει και ταφή, όταν πεθάνει. Ο Θησέας του τα υπόσχεται.
Έρχεται ο Κρέων και μετά την αποτυχία του να πείσει τον Οιδίποδα να τον ακολουθήσει στη Θήβα, απαγάγει τις κόρες του και είναι έτοιμος να πιάσει και τον Οιδίποδα. Τη στιγμή εκείνη επεμβαίνει ο Θησέας, κατακρίνει τις πράξεις του Κρέοντα και τον αναγκάζει να τον οδηγήσει στις κοπέλες. Πραγματικά σε λίγο επιστρέφει φέρνοντας μαζί του την Αντιγόνη και την Ισμήνη. Στην Αθήνα φτάνει ως ικέτης ο γιος του Οιδίποδα, Πολυνείκης, και επιθυμεί να δει τον πατέρα του και να του ζητήσει την βοήθειά του. Ο Οιδίπους αρνείται και τον διώχνει ρίχνοντάς του φοβερή κατάρα. Τότε ακούγεται κεραυνός και ο Οιδίπους καταλαβαίνει πως το τέλος του πλησιάζει. Ξεκινά για εκεί όπου θα συναντήσει τον θάνατο, ακολουθούμενος από τον Θησέα και τις κόρες του. Αποχαιρετά τα παιδιά του και προχωρά μαζί με τον Θησέα, που είναι ο μόνος που πρέπει να ξέρει τον τόπο ταφής του. Οι κόρες του θρηνούν τον χαμό του πατέρα τους, αλλά ο βασιλιάς της Αθήνας τους υπόσχεται κάθε φροντίδα για το μέλλον.

Παρωδία

Ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου) παρωδεί την εν λόγω τραγωδία του Σοφοκλή- όπως άλλωστε και τον Οιδίποδα Τύραννο- στην κωμωδία του Μήδεια.
Ζακλίν του Λονουί

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Ιωάννη Δ΄ του Λονουϊ, κυρίου του Ζιβρύ και βαρόνου του Πανύ & Μιρεμπώ (απεβ. 1520) και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Ανγκουλέμ.
Σιν-Ιτίρο Τομονάγκα

Βιογραφία

Ο Τομονάγκα γεννήθηκε στο Τόκιο το 1906. Ήταν το δεύτερο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος ενός Ιάπωνα φιλόσοφου, του Τομονάγκα Σαντζούρο. Το 1926 εισήχθηκε στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Κιότο. Ο Χίντεκι Γιουκάβα, άλλος ένας νικητής Βραβείου Νόμπελ, ήταν συμμαθητής του κατά τις προπτυχιακές σπουδές. Κατά την περίοδο της φοίτησης του στο πανεπιστήμιο, εργάστηκε ως βοηθός για τρία χρόνια. Το 1931, μετά την αποφοίτηση, εντάχθηκε στην ομάδα του Νισίνα στο ερευνητικό Ινστιτούτο RIKEN. Το 1937, ενώ εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας (Λειψία), συνεργάστηκε με την ερευνητική ομάδα του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ. Δύο χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Ιαπωνία εξαιτίας του ξεσπάσματος του B' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ολοκλήρωσε το διδακτορικό του (Διδακτορική Διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο) για τη μελέτη των πυρηνικών υλικών ως συνέχεια της θέσης του στη Λειψία.
Στην Ιαπωνία, διορίστηκε σε μια καθηγητική θέση στο Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης του Τόκιο (πρόδρομος του Πανεπιστημίου Τσουκούμπα). Κατά τη διάρκεια του πολέμου μελέτησε το μάγνητρο, τη θεωρία των μεσονίων, και την υπέρ-πολύωρη θεωρία. Το 1948, ο ίδιος και οι μαθητές του επανεξέτασαν μία έρευνα του 1939 του Σίντνεϊ Ντάνκοφ που προσπάθησε, αλλά απέτυχε, να δείξει ότι οι άπειρες ποσότητες που προκύπτουν στην Κβαντική ηλεκτροδυναμική μπορούν να αλληλοεξουδετερωθούν. Ο Τομονάγκα εφάρμοσε την υπέρ-πολύωρη θεωρία του και μια σχετικιστική μέθοδο με βάση την μη-σχετικιστική μέθοδο των Βόλφγκανγκ Πάουλι και Φίερζ για να διασαφηνίσει και να επιταχύνει κατά πολύ τους υπολογισμούς. Στη συνέχεια, ο ίδιος και οι μαθητές του διαπίστωσαν ότι ο Ντάνκοφ είχε παραβλέψει έναν όρο στην σειρά των διαταραχών. Με τον όρο αυτό, η θεωρία έδωσε πεπερασμένα αποτελέσματα. Τοιουτοτρόπως ο Τομονάγκα ανακάλυψε την μέθοδο της επανακανονικοποίησης  ανεξάρτητα από τον Τζούλιαν Σουίνγκερ και υπολόγισε φυσικές παραμέτρους όπως την μετατόπιση Λάμπ ταυτόχρονα.
Το επόμενο έτος, έλαβε πρόσκληση από τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ για να εργαστεί στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον. Μελέτησε το πολυ-σωματιδιακό πρόβλημα στις συλλογικές ταλαντώσεις ενός κβαντομηχανικού συστήματος. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Ιαπωνία και πρότεινε το ρευστό Τομονάγκα-Λουτίνγκερ. Το 1955, ανέλαβε την αρχηγία για την ίδρυση του Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1965 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, μαζί με τους Τζούλιαν Σουίνγκερ και Ρίτσαρντ Φάινμαν, για το έργο του στην Κβαντική Ηλεκτροδυναμική, και ειδικότερα για την ανακάλυψη της μεθόδου επανακανονικοποίησης. Το 1979 πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα στο Τόκυο.
Το 1940 ο Τομονάγκα παντρεύτηκε την Ρυόκο Σεκιγκούτσι. Απέκτησαν δύο γιους και μία κόρη. Το 1952 του απονεμήθηκε το Παράσημο του Πολιτισμού, και το 1976 η Μεγάλη Κορδέλα του Τάγματος του Ανατέλλοντος ηλίου.
Σε αναγνώριση της προσφοράς των τριών βραβεύσεων με Νόμπελ, τα χάλκινα αγάλματα των Σιν-Ιτίρο Τομονάγκα, Λίο Έσάκι, και Μακότο Κομπαγιάσι ανεγέρθηκαν στο Κεντρικό Πάρκο του Αζούμα 2 στην Τσουκούμπα, Ιμπαράκι το 2015.