Εντουάρ Νταλαντιέ

Σύντομη βιογραφία

Ο Νταλαντιέ γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1884 στην πόλη Καρπεντράς (Carpentras) του γεωγραφικού διαμερίσματος Βοκλύζ (Vaucluse) της Νοτιοανατολικής Γαλλίας. Ο παππούς του ήταν κτίστης και ο πατέρας του, Κλωντ Νταλαντιέ (Claude Daladier), αρτοποιός. Στην εργασία του το βοηθούσε η σύζυγός του, Ροζ (πατρικό Rose Mouries), η οποία ήταν κόρη του πρώτου του εργοδότη. Η οικογένεια είχε τρία παιδιά, δύο γιούς και μια κόρη, με τον Εντουάρ να είναι το δεύτερο. Δύο ακόμη παιδιά που είχε αποκτήσει το ζευγάρι απεβίωσαν σε μικρή ηλικία.
Ο Εντουάρ διέφερε, ως χαρακτήρας, σημαντικά από τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκυστάβ (Gustave), πράγμα που διέκρινε πρώτη η μητέρα τους. Ο μεγάλος ήταν εξαίρετος για να κληρονομήσει το αρτοποιείο του πατέρα, ο Εντουάρ, όμως, επεδείκνυε μεγάλη έφεση προς τα γράμματα και τις σπουδές. Η μητέρα του έκανε ό,τι μπορούσε για να στείλει τον Εντουάρ για ανώτερες σπουδές. Αρχικά τον έστειλε να συμμετάσχει σε εξετάσεις για υποτροφία (σε ηλικία 10 μόλις ετών), την οποία ο Εντουάρ κέρδισε και έτσι ξεκίνησε τις σπουδές του. Τελείωσε το Δημοτικό και τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου στην Καρπέντρας και στη συνέχεια μετέβη στο Λύκειο της Λυών, όπου είχε καθηγητή τον Εντουάρ Εριό (Édouard Herriot). Ο νεαρός Εντουάρ ολοκλήρωσε τις σπουδές του (Études Supérieurs) με "Λίαν Καλώς". Τον Ιούλιο του 1909 ταξιδεύει στο Παρίσι για να λάβει μέρος στον διαγωνισμό Ιστορίας και Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, στον οποίο πρωτεύει ανάμεσα στους 85 συμμετέχοντες. Έπειτα από αυτό επιστρέφει στη γενέτειρά του και τον Σεπτέμβριο διορίζεται καθηγητής Ιστορίας και Γεωγραφίας στο Λύκειο της Νιμ (Nîmes), θέση την οποία εγκαταλείπει ένα χρόνο αργότερα, επωφελούμενος ενός έτους σπουδών στο εξωτερικό, που είχε κερδίσει με την επιτυχία του στη Σορβόννη.

Δήμαρχος στην Καρπεντράς

Αποφασίζει να μεταβεί στην Ρώμη, όπου ασχολείται με την μελέτη των επαναστατικών κινημάτων που οδήγησαν στην ενοποίηση της Ιταλίας τον 19ο αιώνα. Η χαρά του για το ταξίδι αυτό μειώνεται, καθώς, λίγο πριν αναχωρήσει, πεθαίνει η μητέρα του. Ύστερα από ένα χρόνο ερευνών σε αρχεία και βιβλιοθήκες, επιστρέφει στην Γαλλία, όπου διορίζεται Καθηγητής στο Λύκειο της Γκρενόμπλ (Lycée de Grenoble). Ο Επιθεωρητής που θα τον αξιολογήσει θα γράψει γι' αυτόν: "... Ο κ. Νταλαντιέ έχει πολλά προσόντα (...) και σημαντικές γνώσεις στον τομέα του, αλλά, το σημαντικότερο, αυτές είναι λογικά διατεταγμένες στο μυαλό του... Ο κ. Νταλαντιέ έχει όλα τα προσόντα για να ηγηθεί μιας ομάδας ή να διευθύνει ένα Εκπαιδευτικό Ίδρυμα...". Οι πολιτικές του πεποιθήσεις είναι δημοκρατικές, όπως και της οικογένειάς του, και οι σπουδές του τις ενισχύουν. Ο Εντουάρ αρχίζει να σκέπτεται την ανάμιξή του στην πολιτική και θέτει υποψηφιότητα για Δήμαρχος της Καρπεντράς, αξίωμα στο οποίο και εκλέγεται τον Μάιο του 1912. Αντίθετα με άλλους τοπικούς άρχοντες, ο Νταλαντιέ δεν παραμένει αυστηρά προσηλωμένος στην διοίκηση της μικρής του πόλης, αλλά σκέπτεται και προβληματίζεται με το μέλλον της Γαλλίας και της Ευρώπης. Βλέπει τον "θαυμαστό εξοπλισμό" της Γερμανίας, που τον ανησυχεί, και δηλώνει ότι πρώτο μέλημα της Γαλλίας οφείλει να είναι η διατήρηση της ανεξαρτησίας της. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρίσκει στο αξίωμα του Δημάρχου και, αφού λαμβάνει ένα τηλεγράφημα για την επιστράτευση, φροντίζει να εξασφαλίσει τον εφοδιασμό της πόλης με τρόφιμα και φεύγει, για να καταταγεί στη Μονάδα στην οποία είναι επίστρατος. Το ίδιο κάνει και ο μεγαλύτερος αδελφός του. Στον Πόλεμο ξεκινά από τον βαθμό του Λοχία για να καταλήξει Λοχαγός διοικητής λόχου με την λήξη του.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Όταν η Γαλλία κατέρρευσε μετά την εισβολή των Γερμανών, τον Ιούνιο του 1940, ο Νταλαντιέ διέφυγε στην Γαλλική Βόρεια Αφρική, προσδοκώντας να υπάρξει συνέχεια της Γαλλικής Κυβέρνησης έξω από το μητροπολιτικό έδαφος. Με εντολή της Κυβέρνησης του Βισύ συλλαμβάνεται στο Μαρόκο και επαναφέρεται στην Γαλλία, όπου, τον Φεβρουάριο του 1942, δικάζεται από την φιλογερμανική Κυβέρνηση για προδοσία. Στο δικαστήριο μέμφεται ανοικτά τον Φιλίπ Πεταίν και την ομάδα του για την ανετοιμότητα των Γαλλικών δυνάμεων στην αντιμετώπιση της γερμανικής εισβολής. Καταδικάζεται σε φυλάκιση και εγκλείεται στην φυλακή μέχρι το 1943, οπότε και παραδίδεται στους Γερμανούς, οι οποίοι τον εγκλείουν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Παραμένει εκεί μέχρι την λήξη του Πολέμου το 1945.

Μεταπολεμικά

Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας εκλέγεται και πάλι στο Κοινοβούλιο συνεχώς από το 1945 έως το 1958, από τους σημαντικότερους αντιπολιτευτές του Στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ. Εξελέγη, επίσης, Δήμαρχος της Αβινιόν από το 1953 ως το 1958. Απεβίωσε στο Παρίσι στις 10 Οκτωβρίου 1970 και ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Περ Λασέζ (Père-Lachaise) της πόλης.