google/wiki40b huggingface dataset:
Λυκιακή γλώσσα

Η λυκιακή γλώσσα (𐊗𐊕𐊐𐊎𐊆𐊍𐊆 Trm̃mili) ήταν η γλώσσα των αρχαίων Λυκίων της περιοχής γνωστής ως Λυκία στην Ανατολία (σημερινή Τουρκία), κατά την εποχή του σιδήρου. Σήμερα είναι νεκρή γλώσσα, αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα κατά τον εξελληνισμό της Ανατολίας.

Περιοχή

Η Λυκία κάλυπτε την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μάκρης στη νότια Τουρκία, ειδικά του απόκρημνου ακρωτηρίου μεταξύ του κόλπου της Μάκρης και του κόλπου της Αττάλειας. Οι Λούκκα, όπως αναφέρθηκαν στις αρχαίες αιγυπτιακές πηγές, οι οποίες τους αναφέρουν μεταξύ των λαών της θάλασσας, πιθανότατα κατοικούσαν επίσης στην περιοχή Λυκαονία, η οποία βρίσκεται κατά μήκος της επόμενου απόκρημνου ακρωτηρίου στα ανατολικά, επίσης ορεινή, μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μερσίνης.

Ταξινόμηση

Η λυκιακή ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, στη λουβική υποομάδα των γλωσσών της Ανατολίας. Η λουβική υποομάδα περιλαμβάνει επίσης τη σφηνοειδή και ιερογλυφική λουβική, καρική, σιδητική και πισιδική. Οι προ-αλφαβητικές μορφές της λουβικής επεκτάθηκαν στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού και προηγήθηκαν της πτώσης της αυτοκρατορίας των Χετταίων. Εξαφανίστηκαν περίπου την εποχή των νεοχεττιτικών κρατών στη νότια Ανατολία (και τη Συρία)· επομένως, τα μέλη της υποομάδας της Εποχής του Σιδήρου είναι τοπικές θυγατρικές γλώσσες της λουβικής.
Από τις λουβικές γλώσσες, μόνο η γονική λουβική γλώσσα πιστοποιείται πριν από το 1000 π.Χ., οπότε είναι άγνωστο πότε οι διάλεκτοι της κλασσικής εποχής διαφοροποιήθηκαν. Το αν η λαός των Λούκκα κατοικούσε πάντα στη νότια Ανατολία ή αν μιλούσε πάντα λουβικά είναι διαφορετικά θέματα.
Η λυκιακή είναι γνωστή από μερικές αρκετά εκτενείς επιγραφές. Από αυτές, οι μελετητές έχουν εντοπίσει τουλάχιστον δύο διαλέκτους. Η μία θεωρείται η πρότυπη λυκιακή, που ονομάζεται επίσης Λυκιακή Α´· η άλλη, η οποία πιστοποιείται στην πλευρά Δ της στήλης της Ξάνθου, ονομάζεται Λυκιακή Β´ ή Μιλυακή, χωρισμένη από τις γραμματικές ιδιαιτερότητές της. Η λυκιακή είχε το δικό της αλφάβητο, το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο με το ελληνικό αλφάβητο, αλλά περιελάμβανε τουλάχιστον έναν χαρακτήρα δανεισμένο από την Καρική καθώς και χαρακτήρες κατάλληλους για τη γλώσσα. Οι λέξεις χωρίζονταν συχνά με δύο τελείες.
Η λυκιακή εξαφανίστηκε κάπου στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. και αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2017-18

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2017-18 είναι το 14ο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της χώρας στο οποίο συμμετέχουν 10 ομάδες. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2017 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2018 και μετά ακολούθησαν τα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή.

Πλέι Οφ

Όλες οι ώρες είναι σε τοπική ώρα, UTC+13:00.
Σόμερσετ Κάλθορπ

Σταδιοδρομία

Ο Σ. Κάλθορπ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1865. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε το επάγγελμα στρατιωτικού στο βρετανικό ναυτικό. Το 1901 ήταν κυβερνήτης του «Πανδώρα» με το οποίο γίνονταν οι πειραματικές δοκιμές της εφαρμογής έλικας στα πλοία και τον επόμενο χρόνο προαχθείς στο βαθμό του πλοιάρχου ανέλαβε καθηγητής στην αντίστοιχη Σχολή Δοκίμων του βρετανικού ναυτικού. Κατά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο υπήρξε ναυτικός ακόλουθος και παρατηρητής στο αυτοκρατορικό ρωσικό ναυτικό. Το 1911 προήχθη στο βαθμό του υποναυάρχου όπου και ανέλαβε το επόμενο έτος διοικητής της 1ης ναυτικής μοίρας.
Με το ξέσπασμα του Α΄ Π.Π. ανέλαβε τη διοίκηση της μοίρας των καταδρομικών μέχρι το 1916 όπου και διορίστηκε 2ος Λόρδος του Βασιλικού Ναυαρχείου, θέση που διατήρησε μέχρι το τέλος του έτους όταν και επιλέχθηκε αρχηγός της ακτοφυλακής και αποθεματικών. Τον Ιούλιο του 1917 διορίστηκε γενικός διοικητής του στόλου της Μεσογείου με έδρα την Μάλτα, ενώ λίγο αργότερα ανέλαβε διοικητής Αιγαίου διαδεχόμενος τον Γάλλο ναύαρχο Αμέ.
Στις 30 Οκτωβρίου του 1918 ως πληρεξούσιος όλων των συμμάχων χωρών της Αντάντ υπέγραψε τη συνθήκη ανακωχής του Μούδρου με την οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία ουσιαστικά και παραδόθηκε στις συμμαχικές δυνάμεις. Λίγους μήνες αργότερα μετά τη λήξη του πολέμου επίβλεψε την μεταφορά των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη και ακολούθως μετά τη Συνθήκη των Σεβρών με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, ανέλαβε καθήκοντα Βρετανού Επιτρόπου (στην Κωνσταντινούπολη), μέχρι το 1920, όταν και επέστρεψε στην Αγγλία αναλαμβάνοντας αρχικά διοικητής του Πόρτσμουθ και στη συνέχεια αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλέως, θέση από την οποία και αποσύρθηκε το 1930.
Ο Σ. Κάλθορπ ήταν παντρεμένος με την Έφη Κάλθορπ. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα μεταξύ των οποίων τον Μεγαλόσταυρο του Ιπποτικού τάγματος Μπάθ, τον Μεγαλόσταυρο του τάγματος Αγ. Μιχαήλ και Αγ. Γεωργίου καθώς και του Τάγματος Βικτωρίας. Πέθανε στο Λονδίνο το 1937
Κουλουγλίδες

Οι Κουλουγλίδες (από το τουρκικό kuloğlu «παιδιά των υπηρετών» ή «παιδιά των δούλων», από το kul «υπηρέτης/δούλος» και το oğlu «παιδί του») ήταν όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά την οθωμανική περίοδο για να διακρίνει τους μικτούς απογόνους των Γενίτσαρων, μερικές φορές τους Τούρκους άνδρες και τις ντόπιες γυναίκες (Άραβες, Βέρβεροι) στην ακτή της Μπαρμπαριάς, μια περιοχή που βρίσκεται στις δυτικές και κεντρικές παραθαλάσσιες περιοχές της Βόρειας Αφρικής. Η φράση προέρχεται από το γεγονός ότι οι ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατέκτησαν μεγάλο μέρος του αραβικού κόσμου και έστειλαν Τούρκους έποικους στους κατακτημένους τόπους. Ενώ η ορολογία χρησιμοποιούνταν συνήθως στα εγιαλέτια του Αλγερίου, της Τριπολίτιδας και της Τύνιδας, δεν χρησιμοποιήθηκε για τους Τούρκους του εγιαλετίου της Αιγύτπου. Σε αντίθεση με τους Φράγκοαλγερινούς και τους βορειοαφρικανούς Εβραίους, οι απόγονοι των Κουλουγλίδων ενσωματώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στις τοπικές τους κοινωνίες μετά την ανεξαρτησία τους.
Εθνικός Συνασπισμός για τις Συριακές Επαναστατικές και Αντιπολιτευτικές Δυνάμεις

Ιστορία

Ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου, σχηματίστηκε εναλλακτική κυβέρνηση από την αντιπολίτευση (κυβέρνηση του Συριακού Εθνικού Συνασπισμού) το Μάρτιο του 2012. Εκπρόσωποι αυτής της κυβέρνησης προσκλήθηκαν για να καταλάβουν την έδρα της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο στις 28 Μαρτίου 2013 . Ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης αναγνωρίζεται ως "μοναδικός εκπρόσωπος του συριακού λαού" από αρκετές χώρες όπως οι ΗΠΑ
, η Γαλλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Πρώτος πρόεδρος του Εθνικού Συνασπισμού για τις Συριακές Δυνάμεις της Επανάστασης και της Αντιπολίτευσης είναι ο Χαλέντ Χότζα στις 4 Ιανουαρίου 2015, ο οποίος εξελέγη σε κλειστή ψηφοφορία στην Κωνσταντινούπολη,και πρωθυπουργός ανέλαβε ο Αχμάντ Σαλέχ Τουμά. Από τις 6 Μαΐου 2017 πρόεδρος του Εθνικού Συνασπισμού είναι ο Ριάντ Σεΐφ και αντιπρόεδρος ο Μουαφάκ Νιραμπιά.

Συριακή Μεταβατική Κυβέρνηση

Στη διάρκεια διάσκεψης στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Μαρτίου 2013, τα μέλη του Εθνικού Συνασπισμού εξέλεξαν τον Γκασάν Χίτο (Ghassan Hitto)  ως πρωθυπουργό μιας μεταβατικής κυβέρνησης για τη Συρία. Ο Χίτο ανακοίνωσε ότι θα σχηματιστεί κυβέρνηση τεχνοκρατών , που θα περιελάμβανε από 10 ως 12 υπουργεία. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός θα επέλεγε τον υπουργό Άμυνας. Προσωρινός πρωθυπουργός είναι ο Τζαγουάντ Αμπού Χατάμπ (γεννημένος το 1962) από τις  17 Μαΐου 2016.
Χοχλαστή Μεσσηνίας

Τοποθεσία

Το χωριό της Χοχλαστής, βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού, ανάμεσα στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο, σε υψόμετρο 78-90 μέτρα από τη θάλασσα και απέχει περίπου 2,5 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η απόστασή του οικισμού από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 3 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 2,5 χιλιόμετρα.

Ιστορία

Η Χοχλαστή είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαργαλιάνων, ως και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.

Κτίρια και αξιοθέατα

Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από κατοικίες και αγροικίες. Οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Στον οικισμό βρίσκεται το εκκλησάκι του Άη Γιάννη του Πρόδρομου της Χοχλαστής (Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννη Προδρόμου), το οποίο υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και στο οποίο, κάθε χρόνο, γιορτάζεται η Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, με Εσπερινό την παραμονή και πανηγυρική Θεία Λειτουργία ανήμερα της κοίμησης του Αγίου (28/29 Αυγούστου). Σε απόσταση περίπου 2,5 χιλιόμετρα, προς τα δυτικά από τον οικισμό, βρίσκεται το λιμάνι και οι παραλίες του Μαράθου, ενώ σε απόσταση περίπου 4 χιλιομέτρων προς τα βορειοδυτικά από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Λαγκουβάρδου.
Δεκαετία 670-661 π.Χ.

Η 4η δεκαετία του 7ου αιώνα π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 670 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 661 π.Χ..
Άραξος (ακρωτήριο)

Ο Άραξος ή Κάβο Πάπας ή Καλογριά είναι ακρωτήριο της Αχαΐας στα δυτικά του νομού, το οποίο από την αρχαιότητα θεωρείται το σύνορο μεταξύ Αχαΐας-Ηλείας.

Γεωγραφία

Πρόκειται για την ΒΔ. εσχατιά της Πελοποννήσου και το ΝΔ. κέρας του Πατραϊκού κόλπου. Απέχει 30 ναυτικά μίλια από την Πάτρα και το 1877 εκεί τοποθετήθηκε φάρος που φαινόταν από απόσταση 8 μιλίων.
Το ακρωτήριο αυτό που αποτελεί αμμώδη γλώσσα που τερματίζει προς Ν. στο λεγόμενα Μαύρα βουνά, όπου νότια βρίσκεται η λίμνη Προκόπου (λιμνοθάλασσα Προκόπου) και ανατολικά η ομώνυμη λίμνη Αράξου (λιμνοθάλασσα Πάπα ή Καλόγρια). Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο λόγω των συνεχών προσχώσεων από την ύλη των ποταμών Αχελώου και Ευήνου που δημιουργούν προσχωματικά βέλη, ένεκα των θαλασσίων ρευμάτων, δημιουργώντας έτσι ένα υφαλοπλαίσιο βάθους μέχρι 5 οργιές και σε απόσταση ενάμισι μιλίου όπου τα νερά καθίστανται αβαθή. Ασφαλής όρμος προσέγγισης θεωρείται η ανατολική σχηματιζόμενη αγκάλη, 2,5 μίλια ανατολικά και νότιοανατολικά του ακρωτηρίου, που φέρει εξ αυτού το όνομα "Καραβοστάσι".

Ιστορία

Κατά την αρχαιότητα ήταν το σύνορο Αχαΐας - Ηλείας. Ο Άραξος είναι ένα από τα περίδοξα ελληνικά ακρωτήρια όπου εν όψει αυτού κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 συνέβη η περίφημη ναυμαχία των Πατρών.

Λοιπά Στοιχεία

Στην ίδια περιοχή υπάρχει μικρός οικισμός που φέρει το όνομα του ακρωτηρίου ο οποίος είναι γνωστότερος με την παλιότερη του ονομασία, δηλ. Παραλίμνη. 
Το ακρωτήριο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το ομώνυμο ακρωτήριο "Κάβο Πάπας" της ΝΔ. εσχατιάς της Ικαρίας.
Κωνσταντίνος Σπανούδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1871 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι και την Ιταλία. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και επιδόθηκε στη δημοσιογραφία. Το 1904 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Πρόοδος», ο πατριωτικός χαρακτήρας της οποίας του στοίχισε διώξεις και δυο απελάσεις. 
Ήταν στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου και τον στήριξε κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Το 1924 μαζί με άλλους Κωνσταντινοπολίτες ίδρυσαν την ΑΕΚ και ο Σπανούδης έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του νέου σωματείου. Στις εκλογές του 1932 εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Πέθανε στις 24 Απριλίου του 1941 στην Αθήνα.

Προσωπική ζωή

Ο Κωνσταντίνος Σπανούδης παντρεύτηκε το 1910 τη Σοφία Ιωαννίδη, διακεκριμένη μουσικοκριτικό. Μαζί αποκτήσανε μία κόρη, την Αθηνά Σπανούδη (1921-1998) η οποία ήταν ραδιοφωνική παραγωγός για 35 χρόνια στην ΕΡΤ.

Τιμές

Τον Οκτώβριο του 2008 ο Δήμος Αθηναίων τίμησε τον Σπανούδη, δίνοντας το όνομά του στην πλατεία που βρίσκεται δίπλα στον σταθμό του ηλεκτρικού στα Κάτω Πατήσια.
Νέα Πέρσαινα Ηλείας

Σεισμός (1965)

Το 1965 έγινε ένας σεισμός ο οποίος δημιούργησε επικίνδυνες ρωγμές στα σπίτια και στο έδαφος. Μετά από διαβήματα της Κοινότητας Περσαίνης στην τότε κυβέρνηση, στάλθηκαν τεχνικοί και διοικητικοί κρατικοί υπάλληλοι, οι οποίοι, αφού μελέτησαν το θέμα, αποφάσισαν πως υπάρχει ανάγκη μεταφοράς του χωριού σε νέα ασφαλή θέση. Επιλέχτηκε απ' όλους η τοποθεσία Μποτίνι Περσαίνης συνολικού εμβαδού 168.490 τ.μ.

Η Νέα Πέρσαινα

Το 1970 άρχισε να χτίζεται το καινούργιο χωριό, η Νέα Πέρσαινα, και το 1975 παραδόθηκαν τα νέα σπίτια στους Περσαιναίους. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άλλο χωριό, με καινούργια σπίτια, με ωραίους δρόμους με σχέδιο πόλεως, με ρεύμα, νερό, αποχέτευση, συγκοινωνία, και άλλες ανέσεις. 
Η ψυχή όμως των Περσαιναίων έμεινε εκεί κάτω, στην Παλιά Πέρσαινα. Αυτή είναι για τους Περσαιναίους, ειδικά τους παλιούς, ο «δικός τους παράδεισος».
Στρένγκμπεργκ

Γεωγραφία

Το Στρένγκμπεργκ ευρίσκεται στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας, μεταξύ του Λιντς και του Άμστεττεν, νότια του Δούναβη. Ποσοστό, περίπου, 17 % επί του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος

Βιογραφία

Ο Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος γεννήθηκε από οικογένεια καλλιτεχνών στην Αμβέρσα. Ήταν γιος του Γιόρις φαν Μπρέντελ και της Γιοχάννα Μαρία φαν Ντίπενμπεϊκ. Ο πατέρας του, ο παππούς του Πίτερ φαν Μπρέντελ και οι θείοι του Γιαν Φρανς φαν Μπρέντελ και Γιαν Πίτερ ο πρεσβύτερος ήταν όλοι ζωγράφοι. Η μητέρα του ήταν θυγατέρα του επιφανούς μπαρόκ ζωγράφου Άμπραχαμ φαν Ντίπενμπεϊκ. Ο αδελφός του, Γιόζεφ φαν Μπρέντελ σταδιοδρόμησε επιτυχημένα ως ζωγράφος και αντιγραφέας τόσο στην Αμβέρσα όσο και στο Παρίσι.
Ο Γιαν Πίτερ εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Όταν αυτός απεβίωσε, έφυγε από την Αμβέρσα το 1706 για να ζήσει και να εργαστεί στην Πράγα. Προσλήφθηκε, για μακρά χρονική περίοδο, από τον Πρίγκηπα Ευγένιο της Σαβοΐας, επιτυχημένο στρατηγό και πολιτικό άνδρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αυστριακής Μοναρχίας.
Το 1720 ο καλλιτέχνης επέστρεψε στη γενέτειρά του, Αμβέρσα, και έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα παραμονής του εκεί, ο πρίγκηπας Ευγένιος τον κάλεσε ξανά να εργαστεί γι' αυτόν στη Βιέννη. Εκεί απεβίωσε, χωρίς να έχει ποτέ νυμφευτεί, το 1735. Ο αδελφός του, Γιόζεφ, όρισε τον Φλαμανδό ζωγράφο Φρανς φαν Στάμπαρτ, Αυλικό ζωγράφο στη Βιέννη, να ενεργήσει ως διαχειριστής της περιουσίας του Γιαν Πίτερ.

Έργο

Όπως ο πατέρας του και ο αδελφός του, ο Γιαν Πίτερ ειδικεύτηκε σε απεικονίσεις αψιμαχιών ιππικού. Σε μια εποχή με αυξημένες τις συγκρούσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, υπήρχε αυξημένη ζήτηση για πίνακες που απεικόνιζαν μάχες μεταξύ Χριστιανικών και τουρκικών δυνάμεων. Ο πάτρονάς του, πρίγκηπας Ευγένιος, ήταν σημαντικός στρατηγός κατά τον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών και παράγγειλε στον Γιαν Πίτερ μερικούς πίνακες με αυτό το θέμα, καθώς και πίνακες με κυνηγετικές σκηνές. Καθώς ο φαν Μπρέντελ ζωγράφισε επίσης σκηνές μάχης από τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-1714), στις οποίες ο πρίγκηπας Ευγένιος δεν συμμετείχε, μπορεί να υποτεθεί ότι ο πρίγκηπας δεν ήταν ο μόνος του πάτρονας. Οι περισσότερες από τις συνθέσεις αυτές απεικονίζουν ενέδρες και αψιμαχίες που δεν σχετίζονται με κάποια συγκεκριμένη μάχη. Οι σκηνές ιππικού του Γιαν Πίτερ χαρακτηρίζονται από την παλέτα με ζωηρά χρώματα και τις εν γένει "χαλαρές" πινελιές.
Ο Γιαν Πίτερ ζωγράφισε, επίσης, πολλά τοπία με χωριά και λαϊκά γλέντια, παιχνίδια και εορτές. Παράδειγμα τέτοιων πινάκων είναι το ζεύγος συνθέσεων Χειμώνας και Καλοκαίρι (πωλήθηκαν από τον οίκο "Cambi" στις 13 Μαρτίου 2013), όπου απεικονίζει χειμερινές και θερινές δραστηριότητες αντίστοιχα σε φλαμανδικό και ιταλικού τύπου χωριό..
Συνήθως υπέγραφε τις δημιουργίες του με το όνομα J.P.van:Bredal.
Βασίλης Τερκεσίδης

Βιογραφία

Μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές της Παλαιάς Κοκκινιάς και πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο από νεαρή ηλικία, στις χωμάτινες αλάνες της Αγίας Σωτήρας. Την ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε από τον Άρη Πειραιώς και κατόπιν μεταπήδησε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1955. Το 1955 μεταπήδησε στην αγαπημένη του Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1958, όπου και σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα. 
Έπειτα το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορους συλλόγους, μεταξύ αυτών η Προοδευτική, η Ζάκυνθος, ο Ατρόμητος Πειραιώς, ο Ήφαιστος Νίκαιας κ.α. και στη συνέχεια  αφιερώθηκε για χρόνια στο σύλλογο της Προοδευτικής, αποτελώντας  προπονητής στα τμήματα υποδομών της, όπου από τα χέρια του πέρασαν πολλοί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, με καριέρα στην Προοδευτική ή και σε άλλους συλλόγους. 
Αξιοσημείωτο είναι πως ήταν ένας από τους ανθρώπους που αποφάσισαν να αρχίσει ο θέσμος Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός, ανάμεσα στους παλαίμαχους του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αντίστοιχα, όπου συμμετείχε συνεχώς. 
Επίσης δραστηριοποιήθηκε με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής, στον οποίο συμμετείχε και αγωνίστηκε επί χρόνια, σε αρκετές δραστηριότητες του. Αποτέλεσε και υπάλληλος τον γραφείων του συλλόγου.
Σκέιδα-ογκ Γκνούπβεργιαχρεππουρ

Γεωγραφία

Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της περιφέρειας της Νότιας Ισλανδίας. Είναι κοντά στους αιώνιους πάγους της χώρας, δυτικά της λίμνης Θόρισβατν. Οδικώς συνδέεται με την βορειοδυτική Ισλανδία και την υπόλοιπη χώρα.
Βικιπαίδεια στα Καπαμπάνγκαν

Η Βικιπαίδεια στα Καπαμπάνγκαν είναι μια έκδοση της Βικιπαίδειας στην γλώσσα Καπαμπάνγκαν των Φιλιππινών. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2019 η έκδοση της Βικιπαίδειας στα Καπαμπάνγκαν είχε 9.000 λήμματα, 16.106 εγγεγραμμένους χρήστες και 2 διαχειριστές.
Ψαροφάι

Το Ψαροφάι είναι συνοικία της Πάτρας.

Τοποθεσία

Το Ψαροφάι βρίσκεται νότια-νοτιοανατολικά (ΝΝΑ) του κέντρου της πόλης και απέχει οδικώς περίπου 3,5 χιλιόμετρα από αυτό. Γειτνιάζει με τις συνοικίες Άγιος Νεκτάριος, Λάγγουρα, Ταραμπούρα, Ζαρουχλαίικα, Πράτσικα και Κουκούλι. Κεντρική οδική αρτηρία της περιοχής είναι η Οδός Ακρωτηρίου.

Ονομασία

Ονομάστηκε έτσι γιατί τα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 η περιοχή, που τότε είχε κυρίως ελαιώνες και αμπέλια, ανήκε σε κάποιον «Ψαροφάγη». Ωστόσο υπάρχει αρκετή συζήτηση για την προέλευση του ονόματος: α) Κάποιοι πιστεύουν ότι προέρχεται από το πτηνό Ψαροφάγος, δηλαδή τον Ερωδιό. β) Άλλοι θεωρούν ότι ψαροφάγος είναι ο Γλαύκος, επειδή ήταν ψαράς και αφού τρελάθηκε, έπεσε στην θάλασσα. γ) Πάντως οι περισσότεροι καταλήγουν ότι πήρε το όνομά του από κάποιον Ψαροφάγη, που είχε ιδιοκτησία εκεί.

Ιστορία

Το 1940 αναγνωρίστηκε σαν οικισμός και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Πατρέων, ενώ το 1951 καταργήθηκε και από τότε αποτελεί τμήμα-συνοικία της πόλης. Η περιοχή πριν το 1960 ήταν όλο περιβόλια, από την χρονιά αυτή γνώρισε οικιστική ανάπτυξη με την κατασκευή των εργατικών κατοικιών στην περιοχή Άγιος Νεκτάριος και εισροή νέων κατοίκων κυρίως από την περιοχή της Τριταίας. Από το Ψαροφάι περνά ο χείμαρρος Διακονιάρης, που πολύ συχνά πλημμύριζε την περιοχή αλλά μετά το 1960 κυρίως και την άναρχη δόμηση οι πλημμύρες του προκαλούσαν μεγαλύτερα προβλήματα αφού γίνονταν σε δομημένη και πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή.

Αθλητισμός

Αθλητικός σύλλογος της συνοικίας είναι η τοπική Αστραπή, ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1982, με συμμετοχές στη Δ΄ Εθνική, Πρωταθλητής δύο φορές της Ε.Π.Σ. Αχαΐας ενώ έχει κατακτήσει και το Κύπελλο Αχαΐας. Τα επίσημα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μπλε.
Στάμνος του Ηρακλή και Ιφικλή (Μουσείο του Λούβρου αρ. G 192)

Περιγραφή

Ο στάμνος είναι διακοσμημένος με δύο αγγειογραφίες. Κάτω από την αγγειογραφία της εικόνας Α΄ είναι ζωγραφισμένη ταινία μαιάνδρων προς αριστερά και δεξιά εναλλάξ με ενδιάμεσο σταυρό. Στρογγυλή ταινία γλωσσιδίων διακοσμεί την βάση των λαβών, ενώ επάνω και κάτω από τις λαβές είναι ζωγραφισμένα ανθέμια.

Εικόνα Α'

Η εικόνα Α΄ είναι εμπνευσμένη από τον μύθο του Ηρακλή, που στην βρεφική του κλίνη έπνιξε τα φίδια. Στα αριστερά ίσταται μια γυναίκα. Είναι τυλιγμένη σε χιτώνα, φοράει βραχιόλια και ταινία στα μαλλιά, και κάνει νόημα με το αριστερό της χέρι. Δίπλα της στέκει η θεά Αθηνά που φοράει χιτώνα ιονικού ρυθμού, ιμάτιο και αιγίδα και κρατάει το δόρυ στο χέρι της. Υψώνει και αυτή το αριστερό της χέρι ως προστατευτική χειρονομία για χάρη του Ηρακλή. Στην κλίνη εικονίζονται ο Ηρακλής που πνίγει τα φίδια, ενώ ο ετεροθαλής του αδελφός, ο Ιφικλής καταφεύγει έντρομος στην αγκαλιά της Αλκμήνης. Πίσω από την Αλκμήνη στέκει ο Αμφιτρύων.

Εικόνα Β΄

Στην εικόνα Β΄ βλέπουμε τον Ερμή να αναχωρεί προς τα αριστερά. Φοράει τα φτερωτά μποτάκια του, κοντό χιτώνα, χλαμύδα και πέτασο, ενώ στο χέρι κρατάει το κηρύκειο. Στη μέση εικονίζεται ο Δίας που φοράει ιονικό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ κρατάει κεραυνούς στο δεξί και μακρύ σκήπτρο στο αριστερό. Στα δεξιά η φτερωτή Ίρις τρέχει προς τα δεξιά. Φοράει ιονικό χιτώνα και ιμάτιο, βραχιόλια και στέφανο. Κρατάει και αυτή κηρύκειο.
Διεθνής Ομοσπονδία Οργανισμών Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής

Η Διεθνής Ομοσπονδία Οργανισμών Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής (αγγλ. International Federation of Reproduction Rights Organisations - IFRRO) ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1980 με έδρα το Βέλγιο και έκτοτε τάσσεται ενάντια στην παραβίαση των Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας και μέσα από το έργο του συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού για σχετικά ζητήματα. H IFRRO ιδρύθηκε σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βέρνης και τις Παγκόσμιες Συμβάσεις Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Berne and Universal Copyright Conventions) και διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο φροντίζει για την ορθή λειτουργία της.

Δράση

Η IFRRO μέσα από τη δράση της συμβάλλει στην ενίσχυση της νόμιμης χρήσης των έργων κειμένου και εικόνας, τα οποία υπόκεινται σε δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τάσσεται ενάντια στην παραβίαση των συγκεκριμένων δικαιωμάτων. Παράλληλα, υπερασπίζεται το έργο των δημιουργών, εργάζεται για την προώθηση του και αναγνωρίζει το δικαίωμα τους να καθορίσουν τον τρόπο διαχείρισης των πνευματικών δημιουργημάτων τους. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της IFRRO εντάσσεται και η διοργάνωση σεμιναρίων και εργαστηρίων, τα οποία παρέχουν τη δυνατότητα σε δημιουργούς και εκδότες να έρθουν σε επαφή και να ενημερωθούν για θέματα που αφορούν τον τρόπο χρήσης και εκμετάλλευσης των έργων τους. Επιπλέον, αναπτύσσει και διατηρεί συνεργατικές σχέσεις με οργανισμούς με συναφείς στόχους, προκειμένου να ενισχύσει το έργο της και να προβάλλει σε ένα ευρύτερο κοινό την ανάγκη ύπαρξης Οργανισμών Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής και να τονίσει τη σημασία του έργου τους.