google/wiki40b huggingface dataset:
Citroën C35

Καινοτομίες

Το C35 διέθετε ένα εξαιρετικά σύγχρονο για την εποχή του αμάξωμα, με μεγάλα, ελκυστικά παράθυρα και γενικότερα ήταν ένα τεράστιο βήμα μπροστά σε σύγκριση με το ιδιαίτερα γηρασμένο Citroën H Van, που μάλιστα παραγόταν από το 1947 έως το 1981. Καθιέρωσε, επίσης, για πρώτη φορά σε επαγγελματικό όχημα, τον λεγόμενο προφυλακτήρα «σχήματος ασπίδας» στο μπροστινό μέρος του C35.
Το C35 ξεχώριζε ιδιαίτερα και για την ανεξάρτητη και στους 4 τροχούς ανάρτηση, που διέθετε στρεπτικές ράβδους, όπως και στο Citroën H Van. Επιπλέον, όλες οι εκδόσεις του C35 ήταν εξοπλισμένες με 4 δισκόφρενα, όπως ίσχυε τότε και στα Citroën CX και Citroën GS, κάτι πολύ σπάνιο για την εποχή κυκλοφορίας όλων αυτών των μοντέλων. Σημειωτέον ότι όλοι οι κινητήρες του C35, βενζίνης και ντίζελ, είχαν προέλθει από το Citroën CX.

Εκδοχές αμαξώματος

Το C35 προσφερόταν σε πολλές εναλλακτικές εκδοχές αμαξώματος: van (βαν), ελαφρύ φορτηγό τύπου pick-up με καρότσα από μουσαμά, mini-bus (μίνι λεωφορείο), σχολικό λεωφορείο, τροχόσπιτο και ασθενοφόρο.

Αντικατάσταση του C35

Στην Ιταλία, η παραγωγή του C35 σταμάτησε το 1987, όταν η Fiat απέσυρε από την παραγωγή το 242, οπότε η γραμμή συναρμολόγησης μεταφέρθηκε στη Γαλλία, όπου το C35 συνέχισε να παράγεται από την εταιρεία Chausson (σε συνεργασία με τη Citroën) έως και το 1991. Συνολικά κατασκευάστηκαν 145.000 αντίτυπα σειράς C35. Αρχικά αντικαταστάθηκε από τις εκδόσεις μεγάλης χωρητικότητας του Citroën C25 και, από το 1994, από το Citroën Jumper.
Ελάχιστα C35 έχουν απομείνει σήμερα, καθώς είχαν τάση να εμφανίζουν σκουριά σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως και συνέβαινε τότε σε πολλά μοντέλα αυτοκινήτων της γενιάς αυτής.
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης

Υπόθεση

Στα βοριοανατολικά σύνορα της αποικιοκρατούμενης από τους Άγγλους Ινδίας, ο λοχαγός Άλαν ΜακΓκρέγκορ (Γκάρι Κούπερ) υποδέχεται δυο νέους άνδρες στο σώμα των Λογχοφόρων της Βεγγάλης. Οι δυο αυτοί άνδρες είναι ο λοχίας Φόρσαϊθ (Φράντσο Τόουν) πρώην μέλος ενός εκλεκτού στρατιωτικού σώματος και ο λοχίας Στόουν (Ρίτσαρντ Κρόμγουελ) γιος του διοικητή Τομ Στόουν (Γκάι Στάντινγκ). Ο νεαρός Στόουν απογοητεύεται όταν ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του δεν τον ήθελε στο σώμα και πληγώνεται όταν του συμπεριφέρεται με ψυχρότητα προκειμένου να δείξει αμεροληψία. Παράλληλα ο λοχίας Μπάρετ (Κόλιν Τάπλεϊ) που είχε μεταμφιεστεί σε ντόπιο για να κατασκοπεύσει το σεΐχη Μοχάμετ (Ντάγκλας Ντάμπριλ) καταφθάνει στο στρατόπεδο αποκαλύπτοντας τα σχέδια του σεΐχη για εξέγερση κατά των Βρετανών κατακτητών και για κλοπή πολεμοφοδίων. Όταν ο σεΐχης μαθαίνει ότι τα σχέδιά του έχουν αποκαλυφθεί αποφασίζει να απαγάγει με τη βοήθεια μιας όμορφης σκλάβας τον γιο του διοικητή Στόουν, προκειμένου να αποσπάσει πληροφορίες. Στην προσπάθειά τους να σώσουν τον νεαρό λοχία από την απαγωγή πέφτουν και οι ίδιοι αιχμάλωτοι στα χέρια του σερίφη.

Πληροφορίες παραγωγής

Η ταινία Οι Λογχοφόροι της Βεγγάλης που αποτελεί μια από τις πολλές της δεκαετίας του '30 με θέμα την αποικιοκρατία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Φράνσις Γέιτς Μπράουν. Το σενάριο που συνέγραψαν οι Γκρόβερ Τζόουνς, Γουίλιαμ Στάβενς ΜακΝατ, Γουόλτεμαρ Γιανγκ και Αχμέτ Αμπντουλάχ αποκλίνει σημαντικά από την υπόθεση του μυθιστορήματος. Η παραγωγή της ταινίας είχε ξεκινήσει ήδη από το 1931 και η ταινία αναμενόταν να προβληθεί την ίδια χρονιά, αλλά η κρίση που είχε κυριαρχήσει στις Η.Π.Α. εκείνην την περίοδο καθυστέρησε την δημιουργία και προβολή της κατά τέσσερα χρόνια. Πρώτη επιλογή για τους ρόλους του Φόρσαϊθ και Στόουν ήταν οι Φρέντρικ Μαρτς και Ρίτσαρντ Άρλεν αντίστοιχα. Ο ρόλος του Φόρσαϊθ έπειτα πέρασε στον Χένρι Γουίλκοξον, αλλά ο ρόλος δεν τον ενθουσίαζε και αντικαταστάθηκε από τον Φράντσο Τόουν.
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο ράντσο της Paramount στην Καλιφόρνια και η πρεμιέρα της έγινε τον Ιανουάριο του 1935. Η επιτυχία της στο Box-Office ήταν άμεση και ακολουθήθηκε από μια σειρά άλλων ταινιών με θέμα την περίοδο της αποικιοκρατίας.
Η ταινία μια από τις αγαπημένες του Χίτλερ, ο οποίος δήλωσε ότι τον γοήτευσε το γεγονός ότι οι τρεις Βρετανοί της ταινίας κρατούσαν στο χέρι μια ολόκληρη ήπειρο.
Σημαία του Μπαχρέιν

Η εθνική σημαία του Μπαχρέιν (αραβικά: علم البحرين) αποτελείται από μια άσπρη λωρίδα στα αριστερά, η οποία χωρίζεται από μία κόκκινη περιοχή στα δεξιά με πέντε τρίγωνα που σχηματίζουν μια τεθλασμένη γραμμή. Τα πέντε αυτά σχήματα συμβολίζουν τους Πέντε Στύλους του Ισλάμ. Το ερυθρό είναι το παραδοσιακό χρώμα των χωρών του Κόλπου. Μέχρι το 2002 η σημαία της χώρας είχε περισσότερα από πέντε τρίγωνα. Οι αρχαιότερες σημαίες του κρατιδίου ήταν απλώς κόκκινες.

Ιστορία

Οι αρχαιότερες γνωστές σημαίες του Μπαχρέιν ήταν απλώς κόκκινες. Το 1820 το κράτος υπέγραψε συνθήκη με το Ηνωμένο Βασίλειο και στη σημαία προστέθηκε μια λευκή λωρίδα, ώστε να δείχνει αυτήν τη συμφωνία. Το 1932 προστέθηκε μια οδοντωτή άκρη, για να ξεχωρίζει η σημαία από εκείνη των όμορων χωρών της.
Αρχικά η σημαία είχε 28 λευκά σημεία, τα οποία μειώθηκαν σε 8 το 1972.
Μάχη του Πουντουτσέρι

Η Μάχη του Πουντουτσέρι ήταν ναυμαχία ανάμεσα μια βρετανική μοίρα υπό τον αντιναύαρχο Τζορτζ Πόκοκ και μια γαλλική μοίρα υπό τον Κομτ ντ'Ασέ στην ακτή Καρνάτικ της Ινδίας κοντά στο Πουντουτσέρι κατά τη διάρκεια του επταετούς Πολέμου. Η μάχη έλαβε χώρα στις 10 Σεπτεμβρίου 1759 και έληξε χωρίς νικητή.
Στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας

Η στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας είναι η ιστορία των πολέμων και μαχών του ελληνικού λαού στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τις ελληνικές αποικίες στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, από την κλασική αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
324 Βαμβέργη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βαμβέργης υπολογίζεται σε 228 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 11 τετράκις εκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 1,8 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), αλλά παρομοιάζει και στον P, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0628 (από δεδομένα του IRAS). Η Βαμβέργη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 29 ώρες και 26 λεπτά, μία ασυνήθιστα αργή περιστροφή για αστεροειδή, μικρό ή μεγάλο. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Σπύρος Λεοναρδόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από τη Ζάτουνα Αρκαδίας και ήταν αδελφός του Λεονάρδου.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 έλαβε μέρος σε πολλές μάχες υπό τον Δ. Πλαπούτα, όπως στο Βαλτέτσι, την Τρίπολη κ.ά. Μετά την απελευθέρωση διορίστηκε έπαρχος Καλαβρύτων.
Γιώργος Γεωργίου (Έλληνας πολιτικός)

Διπλωματική σταδιοδρομία

Η διπλωματική του σταδιοδρομία ξεκινά το 1971, όταν έπι χούντας, διορίζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών, ως Γραμματέας Πρεσβείας Γ στη Τρίτη Πολιτική Διεύθυνση Ευρώπης, Αμερικής. Το 1973 διορίζεται πρόξενος στη Νάπολη της Ιταλίας και πολιτικός σύμβουλος του ΝΑΤΟ, στη Νοτιοανατολική πτέρυγα.
Το 1976 ανέλαβε επιτετραμμένος της Ελλάδας σε τέσσερις χώρες (Σ.Αραβία, Υεμένη, Ομάρ, Κατάρ) ενώ τον επόμενο χρόνο, μετατίθεται με τον ίδιο βαθμό στη Λιβύη και στο Τσάντ, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και τη θέση του Γενικού Πρόξενου. Το 1979 αναλαμβάνει καθήκοντα Γενικού Πρόξενου στην Αίγυπτο και το 1982 μετατίθεται στην ίδια θέση, στη Νότια Αφρική. Το 1995 αναβαθμίζεται σε Πρέσβη και μετατίθεται στο Λίβανο και τον επόμενο χρόνο στην Αργεντινή. Τέλος, το 2000 αναλαμβάνει Πρέσβης Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του τέως Πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 2003 εντάσσεται στο ΛΑΟΣ, όπου αναλαμβάνει Αντιπρόεδρος του κόμματος και παραμένει μέχρι σήμερα. Το 2007 αναλαμβάνει Ευρωβουλευτής, αντικαθιστώντας τον Γιώργο Καρατζαφέρη, που ορκίστηκε Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης. Το 2009 εκλέγεται με τον ΛΑΟΣ, Βουλευτής Α' Αθηνών. Στις 11 Νοεμβρίου του 2011, ανέλαβε αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 2012, όταν απεσύρθη η στήριξη του ΛΑΟΣ από την κυβέρνηση. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί Βουλευτής. Κατέβηκε στις Ευρωεκλογές 25ης Μαΐου του 2014, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Αιγυπτιακός σκαραβαίος

Ο σκαραβαίος, έντομο της τάξης των κολεόπτερων συμβόλιζε στην αρχαία Αίγυπτο την ανάσταση ή την εκ νέου γέννηση, καθώς και τη μέλλουσα αιώνια ζωή των ένδοξων νεκρών.

Προέλευση και ερμηνεία

Ο σκαραβαίος είναι το αρχαιότερο αιγυπτιακό σύμβολο από το ζωικό βασίλειο. Ως σύμβολο είχε εξαιρετικά εξέχουσα θέση στην θρησκεία των Αιγυπτίων. Από την άποψη της σύγχρονης εντομολογίας, οι Αιγύπτιοι λάτρευαν τουλάχιστον τέσσερα είδη σκαραβαίων, από τα οποία ο Ateuchus sacer απεικονίζεται πιο συχνά. Το είδος αυτό είχε συνολικά τριάντα άκρα, τα οποία συμβόλιζαν τις ημέρες του μήνα. Ο σβώλος κοπριάς που συνήθως κουβαλά συμβόλιζε εκτός των άλλων τον ήλιο του μεσημεριού, σύμβολο του θεού Ρα. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι πολεμιστές φορούσαν σκαραβαίο για φυλακτό και για να τους δίνει δύναμη στη μάχη. Οι γυναίκες το φορούσαν για να τους χαρίζει γονιμότητα. Άλλα είδη σκαραβαίου, ίσως ο lucanus που έχει μικρά κέρατα, ο fullo που είχε άσπρες κηλίδες, και άλλοι, χρησιμοποιούνταν επίσης ως μαγικά φυλακτά. Στην Αστρολογία των Αιγυπτίων ο σκαραβαίος έπαιζε σημαντικό ρόλο και βρίσκονταν στην ίδια θέση αντί του αστερισμού του καρκίνου.

Τρόποι κατασκευής και χρήσης

Σκαραβαίοι είναι γνωστοί από την αρχαιότητα, και ανήκουν στις αρχαιότερες γλυπτές αναπαραστάσεις. Συναντούνται ως ανάγλυφα σε πέτρες μαζί με ιερογλυφικά, ή είναι κατασκευασμένοι από διάφορα υλικά, ακόμα και από πολύτιμες πέτρες, διάφανες ή καλυμμένες με σμάλτο. Συχνά κατασκευάζονταν από πορσελάνη, σπάνια από χρωματισμένο γυαλί, πολλές φορές από χρυσό, ελεφαντοστούν, ακόμα και από ξύλο και πηλό. Οι αξιολογότεροι σκαραβαίοι είναι κατασκευασμένοι από πράσινο ηφαιστειογενές πέτρωμα (basalt). Στην από κάτω μεριά είναι διακοσμημένοι με ιερογλυφικά που υποτίθεται ότι έχουν μαγική δύναμη. Τα ιερογλυφικά αυτά αναφέρουν το όνομα κάποιου αιγυπτιακού θεού, ή κάποιου ιερέα ή θνητού ανθρώπου. Η μαζική τους κατασκευή άνθισε την εποχή του Τούθμωσι Γ΄. Σκαραβαίοι μικρού μεγέθους χρησιμοποιούνταν ως φυλακτό και φοριόντουσαν στο λαιμό, στο μπράτσο ή στο δάχτυλο του χεριού. Σκαραβαίοι μεγάλου μεγέθους (μήκους 5 - 7,5 εκατοστών) είχαν ιεροτελεστικό χαρακτήρα και τοποθετούνταν από τους ιερείς στους τάφους των φαραώ και στις μούμιες στο σημείο του σώματος που βρίσκεται η καρδιά. Μεμονωμένα συναντάμε κολοσσιαίους σκαραβαίους, όπως αυτόν που φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο και έχει ύψος ενάμισι μέτρο.
Βασίλης Ψηφίδης

Βιογραφία

Ο Ψηφίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη και το 1960 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την φανέλα της ανδρικής ομάδας του συλλόγου, μετά από απαίτηση του Γιουγκοσλάβου προπονητή Σβέτισλαβ Γκλίσοβιτς. Στην σεζόν 1960-61, έπαιξε σε πέντε παιχνίδια, ενώ την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος. Αρχικά, χρησιμοποιήθηκε ως μέσος, αλλά ο Ιταλός προπονητής Ετόρε Τρεβιζάν, τον τοποθέτησε στην θέση του αριστερού πλάγιου αμυντικού την σεζόν 1962-63.
Σύντομα, επέστρεψε στον χώρο του κέντρου, σε μία χρονιά που ο Άρης παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία με μεγάλη δυσκολία. Ο Ψηφίδης υπήρξε από τους λίγους διακριθέντες των "κιτρίνων" και στην τελευταία αγωνιστική ημέρα του πρωταθλήματος, όπου ο Άρης αντιμετώπιζε τον Πανιώνιο στην Αθήνα, αναγκάστηκε να αγωνιστεί ως τερματοφύλακας στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα μετά τον τραυματισμό του Γιώργου Καλδεριμτζή, διατηγρώντας την λευκή ισοπαλία.
Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε και πάλι ως τερματοφύλακας στο εντός έδρας ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, διατηρώντας το 0-0. Εκείνη την περίοδο έπαιξε ως επιθετικός μέσος, βοηθώντας την ομάδα του να κερδίσει την ευρωπαϊκή της έξοδο, όπου αντιμετώπισε την ιταλική Ρόμα τον Σεπτέμβριο του 1964, με τον Ψηφίδη να αγωνίζεται και στις δύο αναμετρήσεις. Τοποθετήθηκε στην θέση του αμυντικού χαφ στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Κολωνία, ενώ έναν χρόνο αργότερα έπαιξε για τελευταία φορά πριν την προσωρινή του αποχώρηση από τους αγωνιστικούς χώρους στο ματς εναντίον της Γιουβέντους στο Καυτανζόγλειο στάδιο.
Ο Ψηφίδης, μαζί με τον συμπαίκτη του Χρήστο Καμπουρλάζο, μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη του 1968, παίρνοντας και πάλι τον ρόλο του αμυντικού μέσου στην ομάδα του Άρη. Αγωνίστηκε μέχρι το 1971, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδας του 1970, όπου στον τελικό αγώνα πέρασε ως αλλαγή στο 59ο λεπτό.
Το 1971, μετανάστευσε και πάλι, αρχικά στη Νότια Αφρική και στην συνέχεια επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βραβεύθηκε από τον Άρη τον Μάρτιο του 2012, δωρίζοντας και ο ίδιος μία πλακέτα προς τον σύλλογο.
Κυβερνείο Σουέζ

Ιστορία

Το 1913 το κυβερνείο είχε 1.847κατοίκους κι 8 τργ χλμ έκταση. Στην απογραφή του 1937 είχε 49,669 κατοίκους κι έκταση 18 τργ χλμ, στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 107.244 κατοίκους.
Αργότερα το κυβερνείο καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στο Κυβερνείο Καναλιού έως το 1950 που αυτό καταργήθηκε και ξαναδημιουργήθηκε το κυβερνείο Σουέζ.
Γιάννης Πιλάβης

Καριέρα

Συνέχισε στην ομάδα αυτή για επτά συνεχόμενες περιόδους, αναδεικνυόμενος σε έναν από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε το ποδόσφαιρο της Σαλαμίνας και το καλοκαίρι του 1973 πήρε μετεγγραφή για το Αιγάλεω, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική. Αγωνίσθηκε για τα επόμενα 8 χρόνια εκεί, ξεπερνώντας τις 100 συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία, ενώ πολλαπλάσιες συμπλήρωσε στη Β΄ κατηγορία. Το καλοκαίρι του 1981 επέστρεψε στον Αίαντα, με τον οποίο έπαιξε στη Γ΄Εθνική, αλλά και στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Τερμάτισε την αγωνιστική του σταδιοδρομία, το 1987-88, αναλαμβάνοντας προς τα τέλη της περιόδου, προπονητής της ομάδας. Επίσης, διετέλεσε παίκτης του Προμηθέα Σαλαμίνας έχοντας προπονητή το Βασίλη Κουλουριώτη και την επόμενη χρονιά ανέλαβε ο ίδιος την ομάδα, ανεβάζοντάς την από τη Γ΄ στη Β΄ κατηγορία Πειραιά.

Τίτλοι

To 1977 ήταν πρωταθλητής Β΄ Εθνικής (στο Νότο) με το Αιγάλεω και το 1984 πρωταθλητής Δ΄Εθνικής με τον Αίαντα.

Οικογένεια

Ο πατέρας του Γιάννη Πιλάβη, Παράσχος Πιλάβης (1921 - 1986), ήταν κι αυτός γνωστός ποδοσφαιριστής στον Αίαντα Σαλαμίνας και αγωνίζονταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού. Επίσης, έπαιξε στον Ατρόμητο Πειραιώς. Ο Γιάννης Πιλάβης είναι νυμφευμένος και έχει αποκτήσει δύο παιδιά, έναν γιο και μία κόρη. Ο γιος του Παράσχος Πιλάβης έπαιξε επίσης ποδόσφαιρο στον Αίαντα. Ο Γιάννης Πιλάβης κατοικεί μόνιμα στη γενέτειρά του και είναι συνταξιούχος του Λιμενικού Σώματος.
Τζον Ο'Σέι

Βιογραφία

Ο Τζον Ο'Σέι, προερχόμενος από τις ακαδημίες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα το 1999, στην ηλικία των 17, σε αγώνα με την Άστον Βίλα για το Λιγκ Καπ. Τις δύο επόμενες χρονιές αγωνίστηκε ως δανεικός για την Μπόρνμουθ και την Ρουαγιάλ Αντβέρπ, αντίστοιχα. Το 2002 επέστρεψε στην Γιουνάιτεντ και άρχισε να παίζει με την πρώτη ομάδα, επιδεικνύοντας ευελιξία στις θέσεις όπου μπορούσε να αγωνιστεί καθώς εκτός από το κέντρο της άμυνας, χρησιμοποιήθηκε ως δεξιός αλλά και ως αριστερός πλάγιος αμυντικός.
Ο Ο'Σέι αγωνίστηκε μέχρι το 2011 στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, πραγματοποιόντας 256 συμμετοχές και σκοράροντας 10 φορές.
Στις 7 Ιουλίου 2011, πήρε μεταγραφή στην Σάντερλαντ, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο. Σήμερα είναι ο αρχηγός της ομάδας.
Αεροσκάφος ναυτικής περιπολίας

Αεροσκάφος ναυτικής περιπολίας είναι ένα αναγνωριστικό αεροσκάφος σταθερών πτερύγων το οποίο είναι σχεδιασμένο να λειτουργεί για μεγάλες πτήσεις πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας για ρόλους ναυτικής περιπολίας.
Γουλιέλμος Γ΄ της Άνω Έσσης

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ λαντγκράβου της Άνω Έσσης και Άννας, κόρης και κληρονόμου του Φιλίππου Α΄ κόμη του Καττσενελνμπόγκεν. 
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1483 και τον διαδέχθηκε στην Άνω Έσση (Μάρμπουργκ), αν και ήταν 12 ετών. Επίτροποι ανέλαβαν ο θείος του Χέρμαν Δ΄ αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και ο Χανς Χόφμαν του Ντέρνμπεργκ. Οι πλούσιες πρόσοδοι του κράτους τού επέτρεψαν να αγοράσει το ήμισυ του Έππσταϊν και μέρος του Κλίνγκενμπεργκ επί του Μάιν.
Καθώς κυνηγούσε, έπεσε από το άλογο και απεβίωσε το 1500 σε ηλικία 29 ετών. Ήταν άτεκνος και τον κληρονόμησε ο εξάδελφός του Γουλιέλμος Β΄ λάντγκραβος της Κάτω Έσσης, που επανένωσε την Έσση.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1498 την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Κεχρί

Το κεχρί είναι η γενική ονομασία διαφόρων ειδών ποωδών φυτών της οικογένειας Αγρωστώδη (Graminae), τα οποία παράγουν μικρά εδώδιμα σπέρματα και χρησιμοποιούνται ως τροφή του ανθρώπου ή ως ζωοτροφή. Το κεχρί ανακαλύφθηκε και καλλιεργήθηκε συστηματικά για πρώτη φορά στην Κίνα το 7500 π.Χ.

Βοτανικά χαρακτηριστικά

Τα διάφορα είδη κεχριού είναι όλα ετήσια φυτά. Το ύψος του κυμαίνεται από 30 ώς 130 εκατοστόμετρα εκτός του Πεννίζετο το γλαυκό που το ύψος του κυμαίνεται από 1,5 ώς 3 μέτρα. Η ταξιανθία μπορεί να είναι στάχυς, βότρυς ή φόβη. Τα σπέρματα με την εξαίρεση του Penisetum glaucum, παραμένουν μέσα στο φλοιό, μετά το αλώνισμα. Τα αποφλοιωμένα σπέρματα έχουν συνήθως λευκό-κρεμ χρώμα.

Καλλιέργεια

Όλα τα είδη κεχριού αναπτύσσονται αντίστοιχα με το σόργο με μόνη διαφοροποίηση ότι ενίοτε η παραγωγή στελεχών (αδέλφωμα) είναι πιο άφθονη. Ο χρόνος τού βλαστικού τους κύκλου είναι σύντομος από 2 έως 3 μήνες για τα πρώιμα και 5 μήνες για τα όψιμα. Το κεχρί μπορεί να αναπτυχθεί και να ωριμάσει αμέσως μετά από μια μικρή περίοδο βροχών, για αυτόν τον λόγο εξαπλώνεται εύκολα στην τροπική ξηρή ζώνη. Όλα τα είδη κεχριού ανέχονται καλά τις υψηλές θερμοκρασίες και την ξηρασία. Η καλλιέργεια του ελάχιστα διαφέρει από την καλλιέργεια άλλων σιτηρών. Γενικά είναι φυτό χωρίς πολλές απαιτήσεις, είναι ανθεκτικό έναντι των ζιζανίων και προσβάλλεται σπάνια από ασθένειες. Καλλιεργείται συνήθως στην Ινδία.
Ιωάννης Γ΄ της Κλέβης

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ δούκα της Κλέβης & κόμη του Λα Μαρκ και της Ματίλντε, κόρης του Ερρίκου Γ΄ λαντγκράβου της Άνω Έσσης.
Η σύζυγός του ήταν δούκισσα του Γιούλιχ-Μπερκ και κυρία του Ράβενσμπερκ. Ο Ιωάννης Γ΄ το 1521 έγινε κυβερνήτης των ηνωμένων δουκάτων Γιούλιχ & Μπερκ και το 1528 έγινε κύριος του Ράβενσμπερκ.
Κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, ο Ιωάννης Γ΄ εκπροσώπησε μία μέση στάση, μεταξύ των δύο ομολογιών πίστης· δεν έγινα Λουθηρανοί όλοι οι πρίγκιπες της Γερμανίας. Στην Αυλή της Κλέβης ο Έρασμος είχε πραγματική επιρροή: πολλοί άνδρες του Ιωάννη Γ΄ ήταν φίλοι και ακόλουθοι του ευρυμαθέστατου Ολλανδού λογίου και θεολόγου. Όταν ο δούκας αποφάσισε να γράψει έναν κατάλογο κανονισμών για την Εκκλησία, ο Έρασμος ήταν ο πρώτος, που ο Ιωάννης Γ΄ πήγε προσωπικά για συμβουλή και έγκριση.
Ο δούκας είχε ένα αίσθημα ισορροπίας και αυτό φάνηκε όταν πάντρεψε την πρώτη κόρη του Σύβιλλα με τον Ιωάννη-Φρειδερίκο Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας, ο οποίος έπειτα ηγήθηκε της Σμαλκαλδικής Ένωσης των Λουθηρανών πριγκίπων έναντι του Καθολικού Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας. Ήταν φιλελεύθερος, σοβαρός στη σκέψη, με θεολογική κλίση και βαθιά Ερασμιακός. Η δεύτερη κόρη του Άννα έγινε η 4η σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.
Γιάννης Ραγκούσης

Βιογραφικά και σπουδές

Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Οικονομικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Ακολούθως, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομική Ανάπτυξη στο Πανεπιστήμιο Σάσεξ Βρετανίας.  
Είναι παντρεμένος από το 1996 με την Κατερίνα Ρούσσου και πατέρας τριών παιδιών.

Πολιτική πορεία

Εξελέγη Δήμαρχος Πάρου το 2002 με ποσοστό 54,6% και το 2006 με το 67,11% των ψήφων. 
Το 2007 τοποθετήθηκε με απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου, εκπρόσωπος τύπου του Κινήματος, ενώ το 2008 εκλέχτηκε Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2009 ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

Ως υπουργός

Από τις 7 Οκτωβρίου 2009 έως και τις 17 Ιουνίου 2011 άσκησε τα καθήκοντα του Υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου. Από το πόστο του εισηγήθηκε νομοσχέδια για τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και τη συμμετοχή τους σε αυτοδιοικητικές εκλογές, το πρόγραμμα «Καλλικράτης» για την τοπική αυτοδιοίκηση, το πρόγραμμα Διαύγεια, τις εκλογικές δαπάνες σε αυτοδιοικητικές εκλογές και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. 
Στις 17 Ιουνίου 2011 ανέλαβε Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Ασχολήθηκε με την απελευθέρωση της αγοράς ταξί, για την οποία δέχθηκε έντονη κριτική από την αντιπολίτευση και τα σωματεία. Ύστερα από τη παραίτηση της κυβέρνησης του Παπανδρέου, ο Γιάννης Ραγκούσης ανέλαβε στις 11 Νοεμβρίου 2011 τα καθήκοντα Αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. 
Στις διαδοχικές εκλογές που έλαβαν χώρα στις 6 Μαΐου και στις 17 Ιουνίου 2012 δεν εξελέγη βουλευτής. Οι διατάξεις του νόμου περί χορήγησης Ελληνικής ιθαγένειας κρίθηκαν αντισυνταγματικοί από το Ανώτατο Δικαστήριο και το ΣτΕ, με ακύρωση πράξεων απονομής ιθαγένειας από το 2010 σε όσους είτε γεννήθηκαν στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς είτε φοίτησαν σε ελληνικά σχολεία.

Αποχώρηση από το ΠΑΣΟΚ και το Κίνημα Αλλαγής

Τον Οκτώβριο του 2012 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ διαφωνώντας με τον πρόεδρό του, Ευάγγελο Βενιζέλο, για το χειρισμό της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ. Στις 23 Αυγούστου 2017 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την προεδρία της νέας παράταξης στο χώρο της Κεντροαριστεράς. 
Εν μέσω διαφωνιών και με την επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής Φώφη Γεννηματά σε διάφορα θέματα, όπως τη στήριξη του στην επίλυση του Μακεδονικού ζητήματος, αλλά και θετικά σχόλια για τη κυβέρνηση του ΣYΡΙZΑ, αποχώρησε οριστικά από τον νέο συνασπισμό.

Προσχώρηση στον ΣΥΡΙΖΑ

Tον Απρίλιο του 2019 συμμετείχε στην εναρκτήριο εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, κάνοντας αποδεκτή την  προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα για τη δημιουργία ενός ευρύτερου προοδευτικού μετώπου. Στις 12 Ιουνίου 2019 ανακοίνωσε τη κάθοδο του στις εκλογές στην Β' Πειραιά  όπου και εξελέγη. Στην σημερινή κοινοβουλευτική περίοδο τοποθετήθηκε τομεάρχης στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη του ΣΥΡΙΖΑ.
Σταύρος Γιαννικάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1948 στο χωριό Βαρύπετρο του Νομού Χανίων της Κρήτης. Ο πατέρας του λεγότανε Μιχαήλ.
Εισήλθε στο Ανώτατο Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Πολεμικής Αεροπορίας, την επονομαζόμενη τότε Σχολή Αεροπορίας (νυν Σχολή Ικάρων), τον Οκτώβριο του 1966 και αποφοίτησε τέσσερα χρόνια μετά το Σεπτέμβριο του 1969 με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού. 
Σκοτώθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1977 σε ηλικία μόλις 29 ετών, εν ενεργεία αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας με τον βαθμό του Σμηναγού και επί το καθήκον, όταν εκτελώντας εκπαιδευτική αποστολή με το αεροσκάφος F-4E Phantom II της 339 Μοίρας Διώξεως - Βομβαρδισμού (ΜΔ/Β) της 117 Πτέρυγας Μάχης (117 Π.Μ.) του οποίου ήταν κυβερνήτης με συγκυβερνήτη τον Ανθυποσμηναγο Πετρούτσο Παναγιώτη, αυτό κατέπεσε και συντρίβει στο Αιγαίο πέλαγος στη θαλάσσια περιοχή των Βορείων Σποράδων και συγκεκριμένα της νήσου της Σκύρου. Το συγκεκριμένο περιστατικό συγκλόνισε και συγκίνησε την τότε κοινή γνώμη. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και η Πολεμική Αεροπορία, τίμησαν τους δύο πεσόντες ήρωες στρατιωτικούς. Προς τιμήν τους μάλιστα συνέταξαν το εγχειρίδιο κανόνων εμπλοκής «Γιαννικάκης - Πετρούτσος», το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
433 Έρως

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η επιφανειακή βαρύτητα εξαρτάται από την απόσταση ενός σημείου στην επιφάνεια μέχρι το κέντρο βαρύτητας του ανικειμένου. Η επιφανειακή βαρύτητα του Έρωτα διαφέρει, καθώς ο Έρως δεν είναι σφαρικός αλλά είναι ένα σε σχήμα επιμηκυσμένου φυστικιού (ή σχήμα πάτατας) αντικείμενο. Κατά τη διάρκεια της μέρας η θερμοκρασία στον Έρωτα φτάνει περίπου τους 100 °C στο περιήλιο. Κατά τη διάρκεια της νύκτας οι μετρήσεις φτάνουν περίπου τους -150 °C. Η πυκνότητα του Έρωτα είναι περίπου 2,5 g/cm³, περίπου η ίδια με τον φλοιό της Γης. Περιστρέφεται μία φορά κάθε 5,27 ώρες γύρω από τον εαυτό του.
Λουδοβίκος Α΄ της Βυρτεμβέργης-Ούραχ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Έμπερχαρτ Δ΄ κόμη της Βυρτεμβέργης και της Ενριέττας, κόρης του Ερρίκου (γιου του Στεφάνου κόμη του Μονμπελιάρ).
Το 1450 απεβίωσε σε ηλικία 38 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκος Β΄.