google/wiki40b huggingface dataset:
Ναμίμπια

Ετυμολογία

Το όνομα της χώρας προέρχεται από την Έρημο Ναμίμπ, η οποία θεωρείται ως η ξηρότερη έρημος στον κόσμο. Το όνομα Ναμίμπ, προέρχεται από την γλώσσα Νάμα και σημαίνει "τεράστιο μέρος". Πριν την ανεξαρτησία της το 1990, η περιοχή ήταν γνωστή ως Γερμανική Νοτιο-Δυτική Αφρική (Deutsch-Südwestafrika), ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε Νοτιο-Δυτική Αφρική, αντανακλώντας την αποικιακή κατοχή από τους Γερμανούς και Νοτιοαφρικανούς (τεχνικά εξ ονόματος του Βρετανικού στέμματος, αντανακλώντας το καθεστώς ντομίνιον της Νότιας Αφρικής εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας).

Προαποικιακή εποχή

Οι ξηρές γαίες της Ναμίμπια έχουν κατοικηθεί από τους Σαν, Νταμάρα και Νάμα. Γύρω στον 14ο αιώνα, οι μετανάστες Μπαντού άρχισαν να καταφθάνουν κατά τη διάρκεια της εξάπλωσης των Μπαντού από την κεντρική Αφρική. 
Από τα τέλη του 18ου αιώνα, Όορλαμ από την Αποικία του Ακρωτηρίου πέρασαν τον ποταμό Οράντζ και μετακινήθηκαν στην σημερινή νότια Ναμίμπια. Οι σχέσεις τους με τους νομαδικούς Νάμα ήταν κυρίως ειρηνικές. Δέχονταν τους ιεραποστόλους συνοδεύοντας τους Όορλαμ πολύ καλά, δίνοντάς τους το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν πηγάδια και άλλες υποδομές έναντι ετήσιας αμοιβής. Όσο προχωρούσαν βορειότερα, ωστόσο, οι Όορλαμ συγκρούστηκαν με τους Χερέρο στη Βίντχουκ, τους Γκομπάμπι, και τους Οκαχάντζα, που αντιστάθηκαν στην απόβασή τους. Ο πόλεμος Νάμα-Χερέρο ξέσπασε το 1880 και η κατάσταση εκτονώθηκε μόνο όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία απέστειλε δυνάμεις στα αμφισβητούμενα μέρη και θεμελίωσε το στάτους κουό μεταξύ των Νάμα, Όορλαμ και Χερέρο.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν και εξερεύνησαν την περιοχή ήταν οι Πορτογάλοι περιηγητές Ντιόγκο Κάο το 1485 και ο Μπαρτολομέου Ντίας το 1486, αλλά το Πορτογαλικό στέμμα δεν προσπάθησε να διεκδικήσει τη περιοχή. Όπως και το μεγαλύτερο μέρος της εσωτερικής Υποσαχάριας Αφρικής, η Ναμίμπια δεν ερευνήθηκε σε βάθος μέχρι τον 19ο αιώνα. Εκείνη την εποχή οι έποικοι και έμποροι ήταν κυρίως Γερμανοί και Σουηδοί. Οι ταξιδιώτες του Ντόρσλαντ πέρασαν από την περιοχή στην διαδρομή τους από το Τρανσβάαλ προς την Αγκόλα. Μερικοί από αυτούς μετακόμισαν στη Ναμίμπια και δεν συνέχισαν το ταξίδι τους.

Διακυβέρνηση

Το πολίτευμα είναι Προεδρική Δημοκρατία. Στις 9 Φεβρουαρίου του 1990 επικυρώθηκε το Σύνταγμα, που ισχύει και σήμερα.

Δημογραφία

Η Ναμίμπια έχει τη δεύτερη χαμηλότερη πυκνότητα πληθυσμού, μετά από τη Μογγολία. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Ναμίμπια είναι Μπαντού (όσο αναφορά την γλωσσική προέλευση) και ως επί το πλείστον από την εθνικότητα Οβάμπο, η οποία αντιπροσωπεύει περίπου το ήμισυ του πληθυσμού. Άλλες εθνοτικές ομάδες είναι η Χερέρο και η Himba, οι οποίες μιλούν μια παρόμοια γλώσσα, και η Νταμάρα.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 63,7 χρόνια (61,1 χρόνια οι άνδρες και 66,1 οι γυναίκες).

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Μινεσότα Τίμπεργουλβς

Λογότυπα

Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Εθνόσημο της Πορτογαλίας

Το εθνόσημο της Πορτογαλίας καθιερώθηκε επίσημα, μαζί με τη σημαία της χώρας, στις 30 Ιουνίου 1911.

Ιστορία και συμβολισμοί

Το πορτογαλικό εθνόσημο είναι αποτέλεσμα αλλαγών σχεδόν μιας χιλιετίας. Ξεκινώντας από τον Ερρίκο της Βουργουνδίας, ο οποίος είχε μπλε εθνόσημο με ασημένιο σταυρό, πολλά άλλα στοιχεία προστέθηκαν κατά τους επόμενους αιώνες. Οι τροποποιήσεις ολοκληρώθηκαν το 1911, οπότε και το εθνόσημο πήρε τη σημερινή μορφή του. Οι δύο λωρίδες φέρουν τα χρώματα της σημαίας της Πορτογαλίας: πράσινο και κόκκινο.
Έπειτα από την επίσημη αναγνώριση του Βασιλείου της Πορτογαλίας ως ανεξάρτητου κράτους, το 1143, στο εθνόσημο προστέθηκαν αργυροί κύκλοι, συμβολίζοντας την εξουσία που είχε ο μονάρχης να κόβει νομίσματα. Στη συνέχεια, έπειτα από μάχες, ο θυρεός απώλεσε πολλά από τα στοιχεία του, μεταξύ των οποίων και ο σταυρός. Ο Βασιλιάς Σάντσο Α΄ κληρονόμησε το θυρεό από τον πατέρα του, Αλφόνσο, με 5 ασπίδες με οικόσημα, (quinas), που αντικατέστησαν τα προηγούμενα σύμβολα εξουσίας. Στη συνέχεια τα οικόσημα σε κάθε ασπίδα μειώθηκαν από 11 σε 5 από το Βασιλιά Σεβαστιανό Α΄, μάλλον για να συμβολίζουν τις πέντε πληγές του Χριστού.
Επί βασιλείας Αλφόνσου Γ΄, προστέθηκαν οι κόκκινες άκρες με τα χρυσά κάστρα, των οποίων ο αριθμός ποίκιλε, για να σταθεροποιηθεί από το Σεβαστιανό Α΄ σε 7, πιθανότατα σύμβολα των κάστρων των Αράβων, τα οποία εκπόρθησαν οι Πορτογάλοι.
Μια σημαντική προσθήκη από τον 15ο αιώνα είναι ο αστρολάβος, ένα ναυτικό όργανο με το οποίο υπολόγιζαν αποστάσεις και δείχνει το σημαίνοντα ρόλο που διαδραμάτισε η Πορτογαλία κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων, όπως και τον πλούτο της αποικιακής αυτοκρατορίας.
Χρυσοχώραφα Σερρών

Γεωγραφία - Ιστορία

Τα Χρυσοχώραφα βρίσκονται στις ανατολικές όχθες της λίμνης Κερκίνης, στα βόρεια του κάμπου των Σερρών. Απέχει 4 χλμ. Δ. της Ηράκλειας και 33 ΒΔ. των Σερρών. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, ψάρεμα και εκτροφή βουβαλιών. Το 1920 αναφέρεται με την ονομασία Χαζνατάρ στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τζουμαγιάς. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Χρυσοχώραφα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Χρυσοχωράφων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Ηρακλείας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.023 κατοίκους.
Νταλανζαντγκάντ

Μεταφορές

Το Αεροδρόμιο Νταλανζαντγκάντ (ZMDZ/DLZ) εξυπηρετεί τακτικές εσωτερικές πτήσεις από και προς το Ουλάν Μπατόρ. Υπάρχουν χειμωνιάτικα και καλοκαιριάτικα δρομολόγια. 
Το 2007, η Μογγολική Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας έχτισε ένα νέο αεροδρόμιο με ασφαλτωμένο διάδρομο. Ο διάδρομος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος της χώρας μετά από το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζένγκις Χαν. Πριν από αυτό, το αεροδρόμιο είχε μόνο ένα διάδρομο από χαλίκια. 
Το Νταλανζαντγκάντ έχει ασφαλτοστρωμένο δρόμο που το συνδέει με την πρωτεύουσα Ουλάν Μπατόρ.

Επικοινωνίες και ηλεκτρικό ρεύμα

Η πόλη έχει κάλυψη GSM όπως και στις άλλες σημαντικές τοποθεσίες, και η κάλυψη είναι καλή περίπου για ένα μίλι έξω από την πόλη. Συνήθως, η πόλη είναι επίσης εξοπλισμένη με ηλεκτρική ενέργεια όλο το 24ωρο.
Κοντά στο Νταλανζαντγκάντ, με συντεταγμένες 43°31'54.38"N 104°24'4.16"Ε, υπάρχει ένας σταθμός μετάδοσης μακρών κυμάτων στους 209 kHz με 75 κιλοβάτ.
Αλεποχώρι Ιωαννίνων

Ονομασία - Ιστορία

Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Αλποχώρι Βότσαρη και είναι σύνθετο τοπωνύμιο. Η πρώτη λέξη "Αλποχώρι" προέρχεται από τις λέξεις "αλουπου=αλεπού + χωριό" και "Βότσαρης" που είναι λόγιος εξελληνισμός του ονόματος Μπότσαρης. Ιστορικά ανήκει στα 27 χωριά της "Λάκκας Σουλίου" ή "Λακκοχώρια" και ειδικότερα στα 14 της "Λάκκας Μπότσαρη", έτσι όπως αυτά ονομάστηκαν την περίοδο της τουρκοκρατίας προς τιμή του ήρωα του 1821, Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν και έζησε στην περιοχή για ένα διάστημα (βλ. Παλαιοχώρι Μπότσαρη). Το χωριό βρισκόταν σε στρατηγικής σημασίας θέση για τα χωριά του Σουλίου, η οποία ήταν αιτία να γίνουν αρκετές μάχες μεταξύ Σουλιωτών και Τούρκων για τον έλεγχο του. Τελικά, τα τέλη του 1799, το Αλεποχώρι πέρασε στον έλεγχο του Αλή Πασά και μετά τη πτώση του Σουλίου το 1803 έγινε τσιφλίκι του Τζαμαλή Αγά. Στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895 καταγράφεται ως τσιφλίκι που υπαγόταν στο καζά Ιωαννίνων με πληθυσμό 129 κατοίκους.

Διοικητικά

Το 1930 με το ΦΕΚ 289Α-19/08/1930 συστάθηκε κοινότητα Αλποχωρίου Βότσαρη με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, το όνομα του οποίου το 1940 διορθώνεται σε Αλεποχώριον Μπότσαρη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη κοινότητα Αλεποχωρίου Μπότσαρη που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του δήμου Δωδώνης της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων και σύμφωνα με απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 208 κατοίκους.
Σεντάι

Ιστορία

Αν και η περιοχή της πόλης κατοικείται τουλάχιστον για 20.000 χρόνια, η ίδια η πόλη ιδρύθηκε το 1600 από τον Νταϊμίο Ντάτε Μασαμούνε, ως έδρα της περιοχής του Τοχόκου, που του ανήκε. Το Σεντάι έγινε πόλη το 1889, όταν είχε 86.000 κατοίκους, και σταδιακά μεγάλωσε προσαρτώντας στην επικράτειά της γειτονικές περιοχές. Το Σεντάι έγινε ορισμένη πόλη το 1989. Τις 11 Μαρτίου 2011, το Σεντάι χτυπήθηκε από ένα σεισμό 9 ρίχτερ και το επακόλουθο τσουνάμι, τα οποία προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές στις παράκτιες περιοχές, συμπεριλαμβανόμενου του αεροδρομίου του Σεντάι, αλλά το κέντρο υπέστη μικρές καταστροφές.

Οικονομία & εκπαίδευση

Το Σεντάι είναι το οικονομικό κέντρο της περιοχής Τοχόκου. Η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στην παροχή υπηρεσειών και στις λιανικές πωλήσεις, αλλά λίγες εταιρίες έχουν την έδρα στο Σεντάι. Στη πόλη λειτουργεί το Πανεπιστήμιο του Τοχόκου, το οποίο είναι το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο στην Ιαπώνια και θεωρείται ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Στη πόλη βρίσκονται και άλλα πέντε πανεπιστήμια.
Κ. Καρθαίος

Βιογραφικό

Ο Κ. Καρθαίος (πραγματικό όνομα Κλέανδρος Λάκων) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Νοεμβρίου 1878. Πατέρας του ήταν ο καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Βασίλειος Λάκων. 
Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και σε στρατιωτικές ακαδημίες της κεντρικής Ευρώπης. Αφού επέστρεψε στην Ελλάδα δίδαξε ανώτερα μαθηματικά και πυροβολική στο Σχολείο Υπαξιωματικών ως το 1912 και συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους. Στον Εθνικό Διχασμό έχασε τη θέση του στο στράτευμα και εξορίστηκε στη Θήρα και στην Κέα ως αντιβενιζελικός. Τελικά όμως επανήλθε στον στρατό το 1920 και αποστρατεύτηκε το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, με το βαθμό του συνταγματάρχη.
Από το 1917 είχε αρχίσει να ασχολείται με τη μετάφραση, μεταφράζοντας την ποιητική συλλογή του Όσκαρ Ουάιλντ, Η μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγκ. Μετέφρασε επίσης τον Κηπουρό του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ καθώς και έργα των  Χάουπτμαν, Στρίντμπεργκ, Κλάιστ, Βέρφελ, Λόπε ντε Βέγα, Καλντερόν, Σαλακρού, Μπάρι κ.α. Ακόμα μετέφρασε Σαίξπηρ (Μάκβεθ, Ιούλιο Καίσαρα, Οθέλλο, Ριχάρδο Β΄ και Γ΄, Ρωμαίο και Ιουλίετα, η Στρίγγλα που έγινε αρνάκι) καθώς και τον πρώτο τόμο του Δον Κιχώτη. Αν και είχε ξεκινήσει την μετάφραση και του δεύτερου τόμου πέθανε πριν προλάβει να την ολοκληρώσει. 
Ο Κ. Καρθαίος ασχολήθηκε και με την ποίηση. Εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο Τα τραγούδια του νησιού μου και οι κηφισιώτικες μελωδίες, το 1921. Ακολούθησαν άλλες δύο, η Sotto voce και Ο κήπος του Μελχισεδέκ, το 1940 και το 1955 αντίστοιχα. Άφησε και τη συλλογή Τα χαμόγελα του Επιμηθέα και η πίπα του Μπάρμπα –Ποθητού με σατυρικά και ευθυμογραφικά ποιήματα η οποία δεν εκδόθηκε.
Υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού Νουμάς τη διετία 1919-1920 και διευθυντής των Νεοελληνικών Γραμμάτων (1935). Την ίδια χρονιά διορίστηκε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Υπήρξε επίσης Πρόεδρος και Μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής και του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου καθώς και διευθυντής της δραματικής σχολής του θεάτρου.
Συμμετείχε στην επιτροπή σύνταξης της Νεοελληνικής Γραμματικής, το 1941, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Μανώλης Τριανταφυλλίδης.
Λογότυπο της Βικιπαίδειας

Το λογότυπο της Βικιπαίδειας είναι μια ημιτελής σφαίρα κατασκευασμένη από κομμάτια παζλ (μερικά κομμάτια από την κορυφή απουσιάζουν) με γλύφους από πολλά και διαφορετικά συστήματα γραφής. Στην ελληνόφωνη έκδοση της Βικιπαίδεια, κάτω από τη σφαίρα αναγράφεται το λεκτικό σήμα «Βικιπαίδεια» και από κάτω το κείμενο «Η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια», σε γραμματοσειρά Linux Libertine.
Στις 24 Οκτωβρίου 2014, το Ίδρυμα Wikimedia κυκλοφόρησε το λογότυπο μαζί με όλα τα άλλα λογότυπα που ανήκουν στο Ίδρυμα με την άδεια Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, το λογότυπο της Βικιπαίδειας βυθίστηκε στο βυθό της λίμνης Σεβάν της Αρμενίας χάρη στις κοινές προσπάθειες της Wikimedia Αρμενίας και του συλλόγου ArmDiving. Το λογότυπο είναι μια ημιτελής σφαίρα από κομμάτια παζλ με σύμβολα (συμπεριλαμβανομένου του αρμενικού γράμματος "v") από διάφορα αλφάβητα γραμμένα πάνω τους. Το λογότυπο ύψους 2 μέτρων και πλάτους 2 μέτρων (το μεγαλύτερο στον κόσμο) κατασκευάστηκε στην Αρμενία για την ετήσια συνάντηση των χρηστών του Wikimedia στη Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Η χώρα φιλοξένησε την συνάντηση του 2016, στο Ντιλιτζάν.

Ιστορία

Ο σχεδιασμός του κειμένου "WIKIPEDIA" κάτω από μια υδρόγειο, με το διακλαδιζόμενο V W και το μεγάλο A, σχεδιάστηκε από τον χρήστη The Cunctator για τον διαγωνισμό λογοτύπου του Νοεμβρίου 2001. Η αρχική έκδοση του λογοτύπου με την υδρόγειο σχεδιάστηκε από τον τότε δεκαεφτάχρονο χρήστη Πωλ Στάνσιφερ, του οποίου η πρόταση κέρδισε τον νέο διαγωνισμό το 2003. Ένας άλλος χρήστης, ο Ντέιβιντ Φρίντλαντ, βελτίωσε το λογότυπο, διορθώνοντας τα σύνορα των κομματιών του παζλ και απλοποιώντας το περιεχόμενο σε αυτά, βάζοντας ένα απλό γλύφο κάθε φορά. Στην διαδικασία, υπήρχαν μερικά λάθη. Ένα κομμάτι του γλύφου στο ντεβανάγκαρι και ένα ιαπωνικό κατακάνα εμφανίζονταν λανθασμένα. Επίσης, ο κινεζικός χαρακτήρας (袓) δεν έχει άμεση σύνδεση με τη Βικιπαίδεια.
Αμφορέας

Με το όρο αμφορέας εννοείται ένα αγγείο με οβάλ σώμα με κάθετη λαβή αμφίπλευρα. Χρησιμοποιείτο για την αποθήκευση οίνου και ενίοτε ελαίου. Το όνομα αμφορεύς προέρχεται από το επίρρημα αμφί και το ρήμα φέρειν. Οι αμφορείς επινοήθηκαν στην αρχαία Ελλάδα και υιοθετήθηκαν από τους Ρωμαίους ως κύρια μέσα μεταφοράς και αποθήκευσης κρασιού, λαδιού ελαιόκαρπου, δημητριακών, ψαριών κ.α. Χρησιμοποιήθηκαν σε όλη τη Μεσόγειο και τις επαρχίες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας περίπου έως τον 16o αιώνα.

Τυπολογία

Το συγκεκριμένο αγγείο παρουσιάζεται σε αρκετούς τύπους. Οι αμφορείς ταξινομούνται σε αμφορείς με λαιμό (καθαρό περίγραμμα λαιμού) και κωδωνόσχημους (συνεχές προφίλ από τα χείλη έως τη βάση). Οι αμφορείς με λαιμό κατηγοριοποιούνται σε αμφορείς Nola, Παναθηναϊκούς, Νικοσθένειους από την κεραμική Bucchero και οξυπύθμενους με εξόγκωμα αντί για βάση στο κατώτατο σημείο. Διαχρονικά αγγεία οι αμφορείς παράγονταν από τις απαρχές της μελανόμορφης τεχνικής έως το τέλος της ερυθρόμορφης τεχνικής, ενώ η κατασκευή τους διακρίνεται για τη λεπτότητά της σε ύστερες περιόδους. Ο Αμφορέας με λαιμό διαθέτει οβάλ σώμα, διακριτό λαιμό με παχύ στόμιο, δύο κάθετες λαβές και βαρύ στήριγμα. Ορισμένοι γεωμετρικοί αμφορείς φέρουν σιγμοειδή διακόσμηση αμφίπλευρα του λαιμού. Εκείνοι που είναι ζωγραφισμένοι με την αμαυρόχρωμη τεχνική φέρουν συνήθως ανθέμια σε σχήμα λοτού στο λαιμό, αντί για σιγμοειδή διακόσμηση (SOS) και κάποια σκηνή στο σώμα. Ο Τυρρηνικός αμφορέας, ένας άλλος τύπος που κατασκευάστηκε στα μέσα του 6ου αι. π.Χ., είναι υψηλόκορμος ενώ οι αμφορείς του Εξηκία και άλλων εργαστηρίων είναι πλατύσωμοι. Οι μεταγενέστεροι αμφορείς διακρίνονται για την ενδιάμεση, ισορροπημένη αισθητικά κατασκευή τους.
Στα πρώιμα χρόνια της ερυθρόμορφης τεχνικής, ωστόσο, ο αμφορέας με λαιμό δεν ήταν και τόσο δημοφιλής απ’ ό,τι φαίνεται. Ο αμφορέας τύπου Νόλα, μια παραλλαγή του αμφορέα με λαιμό, προτιμήθηκε στο πρώτο μισό του 5ου π.Χ. αιώνα, για να αντικατασταθεί στο δεύτερο μισό από τον αμφορέα με λαιμό και πλεκτές λαβές. Οι διαστάσεις των αμφορέων ποικίλουν από 25 έως και 60 εκ. σε ύστερες περιόδους εφαρμογής της ερυθρόμορφης τεχνικής.
1644 Ραφίτα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ραφίτα είναι άγνωστη. O φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης). Ο Ραφίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 8,5 ώρες περίπου.
Αμέρικα ντε Κάλι

Έμβλημα

Ο διάβολος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έμβλημα το 1940, λόγω της λαϊκής πεποίθησης ότι οι παίκτες "έπαιζαν σαν διάβολοι" στο γήπεδο. Κατά τη διάρκεια της συμπλήρωσης δώδεκα ετών του Γκαμπριέλ Οτσόα Ουρίμπε στο σύλλογο, η φιγούρα του διαβόλου τον ενοχλούσε, οπότε απομακρύνθηκε για θρησκευτικούς λόγους. Για το λόγο αυτό, το έμβλημα έφερε μόνο τον αριθμό των αστεριών ή τίτλων που έλαβε ο σύλλογος.
Το 1992, ο διάβολος απομακρύνθηκε πλήρως και χρησιμοποιήθηκε μόνο για τις διοικητικούς λόγους. Με τον εορτασμό των 70 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου, ο διάβολος επανατοποθετήθηκε στις στολές. Από την ημερομηνία αυτή, όλες οι κακοήθεις πεποιθήσεις σχετικά με τον διάβολο έχουν αφαιρεθεί εντελώς. Το 2007, για να τιμηθεί η 80ετής ύπαρξη του συλλόγου, ο διάβολος αντικαταστάθηκε προσωρινά με ένα λογότυπο με την αναγραφή «80 años» (80 χρόνια) και κάτω από το «1927–2007». Πάνω από το έμβλημα τοποθετήθηκαν τα 13 αστέρια που έλαβε η ομάδα. Το 2010, ο διάβολος επέστρεψε στο έμβλημα.
Δανιήλ Αλλαλούφ

Βιογραφικά στοιχεία

Υπήρξε ασφαλιστής στο επάγγελμα. Στις εκλογές του 1932 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη σε αυτές του 1933. Τον Μάιο, όμως, του ίδιου έτους ακυρώθηκε η εκλογή του. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1935. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Λαϊκού Πολιτικού Συνδέσμου Μακεδονίας.
Με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς - Μπίρκεναου, όπου και εκτελέστηκε το 1943.
Εθνική Βραζιλίας U20 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Βραζιλίας U20 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 20 ετών. Θεωρείται ο τροφοδότης της Εθνικής Βραζιλίας. Ελέγχεται από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20, έχοντας κερδίσει 5 φορές τη διοργάνωση (1983, 1985, 1993, 2003, 2011), ενώ ήταν και 3 φορές φιναλίστ (1991, 1995, 2009).
Ο λαβύρινθος της σιωπής

Πλοκή

Φρανκφούρτη, 1958. Ο νεαρός εισαγγελέας Γιόχαν Ράντμαν αναλαμβάνει την υπόθεση του Σιμόν Κιρς, επιζώντος του Ολοκαυτώματος, όταν ο τελευταίος αναγνωρίζει το πρόσωπο του Άλοϊς Σουλτς, πρώην διοικητή του Άουσβιτς. Ο Εβραίος δικαστικός Φριτς Μπάουερ τον θέτει επικεφαλής της έρευνας για πρώην Ναζί που έμειναν ατιμώρητοι. Βοηθός του Ράντμαν στην έρευνα είναι ο δημοσιογράφος Τόμας Νιέλκα, που είναι φίλος του Κιρς, και η γραμματέας του. 
Ο Αμερικανός ταγματάρχης Πάρκερ δίνει πρόσβαση στα αρχεία και ο Ράντμαν βρίσκει ότι 8.000 άτομα είναι ύποπτα για την έρευνά του. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του ανακαλύπτει ότι λίγοι Γερμανοί γνωρίζουν τι έγινε στο Άουσβιτς και μεταξύ αυτών είναι και ο ίδιος. Μετά από λίγο προστίθεται στην ερευνητική ομάδα και ο εισαγγελέας Ότο Χάλερ. 
Ο Ράντμαν θεωρεί πως ο εγκέφαλος των εγκλημάτων ήταν ο Γιόζεφ Μένγκελε και πως αυτός πρέπει να συλληφθεί, αντιλαμβάνεται όμως ότι αυτό είναι αδύνατο, λόγω της προστασίας του από το Γερμανικό κράτος. Μετά από συνομιλίες του με αξιωματούχους του Ισραήλ, μαθαίνει ότι δεν προτίθενται να ασχοληθούν με τον Μένγκελε. Εν τέλει, η Μοσάντ συλλαμβάνει Άντολφ Άιχμαν για να δικαστεί στην Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, ο Ράντμαν συνάπτει σχέση με τη Μαρλένε.
Μετά από προτροπή του Μπάουερ, ο Ράντμαν αρχίζει να ψάχνει τους ανθρώπους που θεωρούνται "ασήμαντοι". Έτσι, βρίσκει ότι υπηρέτησαν στο Άουσβιτς αρτοποιοί, οδοντίατροι, μηχανικοί αυτοκινήτων και άλλοι καθημερινοί άνθρωποι. Επίσης, βρίσκει ότι μέλος του ναζιστικού κόμματος ήταν και ο πατέρας του, ενώ ο Νιέλκα του λέει πως υπηρέτησε και εκείνος στο Άουσβιτς. Μία μέρα που επισκέπτεται τη Μαρλένε, της λέει και πως ο πατέρας της ήταν Ναζί, κάτι που τους οδηγεί στη σύγκρουση.
Ο Μπάουερ μιλά με τον απογοητευμένο Ράντμαν και του λέει πως επέλεξε εκείνον για επικεφαλής της έρευνας, γιατί έχει γεννηθεί το 1930, οπότε είναι αδύνατον να έχει υπηρετήσει στον ναζιστικό στρατό, κάτι που έχουν κάνει πολλά μέλη του δικαστικού κλάδου. Ο Ράντμαν του ανακοινώνει πως παραιτείται από αυτή την υπόθεση.
Στο τέλος ο Ράντμαν ανακτά το θάρρος του και επανέρχεται στην υπόθεση, ενώ τα ξαναβρίσκει με τη Μαρλένε. Η ταινία τελειώνει με την έναρξη της δίκης το 1963.
Δίκτυα Προσωπικού Χώρου

Τα δίκτυα προσωπικού χώρου (PAN) είναι δίκτυα υπολογιστών τα οποία χρησιμοποιούνται για μετάδοση δεδομένων , σύνηθες παράδειγμα είναι η σύνδεση ενός κινητού τηλεφώνου σε έναν υπολογιστή. Συνήθως επεκτείνονται λίγα μετρά γύρω από ένα σώμα. Επίσης με την χρήση της τεχνολογίας 6LoWPAN μπορούν να έχουνε πρόσβαση και στο Διαδίκτυο.
Στα ενσύρματα δίκτυα προσωπικού χώρου συγκαταλέγονται οι τεχνολογίες USB και Firewire.Ενώ στα Ασύρματα δίκτυα προσωπικού χώρου ( Wireless Personal Αrea Νetworks WPAN) συγκαταλέγονται οι τεχνολογίες Wireless USB, Bluetooth, Z-Wave, ZigBee, RuBee, DASH7, IrDA και NeuRFon .
Πτσίνια (ποταμός)

Σερβία

Ο Πτσίνια σχηματίζεται από διάφορα ρέματα στις δυτικές πλαγιές του βουνού Ντούκατ, που συναντώνται στο χωριό Ραντόβνιτσα και συνεχίζουν προς τα δυτικά αρχικά με το όνομα Tριπούσνιτσα (Κυριλλικό: Трипушница). Ο ποταμός δημιουργεί την ομώνυμη μικρο-περιοχή, με το κέντρο τη δημοτική έδρα του Tργκόβιστε, όπου ο Tριπούσνιτσα συναντά τον αριστερό παραπόταμο Λέσνιτσα ρέκα  από το νότο και συνεχίζει προς τα δυτικά με το όνομα Πτσίνια. Η περιοχή αποτελεί ένα από τα μέρη της Σερβίας με την ταχύτερη μείωση πληθυσμού και τα οικονομικά λιγότερο ανεπτυγμένα (πληθυσμός 12.556 το 1971 (34 ανά km²) και 6.372 το 2002 (17 ανά km², μείωση 50%). Στη συνέχεια ο Πτσίνια περνά δίπλα από το βουνό Σίροκα πλάνινα και το χωριό Σάγιντσε, όπου δέχεται το δεξιό παραπόταμο Κοτσούριτσε από το βορρά, εμποδίζεται να συνεχίσει προς τα δυτικά από την ανατολική πλευρά του βουνού Ρούγεν και στρέφεται νότια, στη στενή κοιλάδα μεταξύ των βουνών Ρούγεν και Kότζγιακ. Στην κοιλάδα βρίσκονται το μικρό χωριό και το μοναστήρι Προχόρ Πετσίνσκι. Αμέσως μόλις ο ποταμός προσπεράσει το μοναστήρι, μετά από 45 χλμ. ροής στη Σερβία, διασχίζει τα σύνορα της πΓΔΜ.

πΓΔΜ

Για τα υπόλοιπα 83 χλμ. ο ποταμός στρέφεται ελαφρώς προς τα νοτιοδυτικά. Περνάει από τα χωριά Κάρλοβτσε, Ντραγκόμαντσε, Στρνόβατς, Βόινικ, Κλέτσεβτσε, Πτσίνια, Στούντενα Μπάρα, Γκόρνο Κόνιαρε, Ντόλνο Κόνιαρε και το Κατλάνοβο, με το γειτονικό Κατλάνοβσκα Μπάνια, τη δημοφιλέστερη λουτρόπολη στην πΓΔΜ. Η ανώτερη πορεία στην πΓΔΜ δημιουργεί τη μικρο-περιοχή του ΣρέντορεκSredorek (Macedonian: Средорек) και η κατώτερη τη μικροπεριοχή Κότορτσι, με το φαράγγι Μπάντερ ανάμεσά τους. Στην κατώτερη πορεία ο Πτσίνια ακολουθεί τη δυτική πλευρά του βουνού Γκραντίστανσκα και χύνεται στον ποταμό Αξιό, στο τμήμα του φαραγγιού Τάορ του ποταμού Αξιού, στα μισά της απόστασης μεταξύ των πόλεων Σκόπια και Βέλες.
Το Κατλάνοβο βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο Σκόπια-Θεσσαλονίκη και παρόλο που απέχει περίπου 25 χλμ. από τα Σκόπια, μια σειρά από τα ταχέως αναπτυσσόμενα προάστια των Σκοπίων βρίσκεται κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου (Γιουρούμλερι, Ιντρίζοβο, Πέτροβετς) και εάν η πόλη συνεχίσει να αναπτύσσεται, κάποια στιγμή θα φτάσει στο Κατλάνοβο και στις όχθες του Πτσίνια.