Ελληνική Ανθολογία

Ο όρος «Ελληνική Ανθολογία»

Ο όρος «Ελληνική Ανθολογία» είχε διαφορετικές έννοιες διαχρονικά από τότε που άρχισε να χρησιμοποιείται (14ος αιώνας) μέχρι σήμερα. Παρακάτω αναφέρονται οι διάφορες χρήσεις του όρου.

Ολοκληρωμένες εκδόσεις

Σταδιακά, από τα τέλη του 18ου μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι μελετητές άρχισαν να δημοσιεύουν Ανθολογίες που συνδύαζαν και την Παλατινή (χωρίς αλλαγές) και τα επιγράμματα της Ανθολογίας του Πλανούδη που δεν υπήρχαν στην Παλατινή ως Πλανούδειο Παράρτημα (Appendix Planudea), συνήθως δε άρχισε να προστίθεται και νέο υλικό. Οι Ανθολογίες αυτές είχαν το όνομα Anthologia Graeca ή Greek Anthology (Ελληνική Ανθολογία). Την ίδια περίοδο όμως είχαν εκδοθεί και σημαντικά έργα όπως η έκδοση από τον Ιερώνυμο ντε Μπος της Πλανούδειας Ανθολογίας στα ελληνικά με μετάφραση στα λατινικά του Γκρότιους με τον αρχικό της τίτλο (Anthologia Graeca). Αποτέλεσμα ήταν ότι την περίοδο αυτή το όνομα Ελληνική Ανθολογία άρχισε να διαφοροποιείται και να μην σημαίνει αποκλειστικά ούτε την Πλανούδεια, ούτε την Παλατινή, αλλά έργα με ένα μεγαλύτερο σύνολο επιγραμμάτων / ποιημάτων (ενώ η χρήση της συνέχιζε και για την Πλανούδεια και για την Παλατινή). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σημαντικότατη έκδοση του Jacobs του 1813-1817 με τίτλο Anthologia Graeca ad fidem codicis olim Palatini, nunc Parisini, ex apographo Gothano edita (Ελληνική Ανθολογία, πιστό αντίγραφο του Παλατινού κώδικα, νυν Παρισινού, από το απόγραφο (της βιβλιοθήκης) του Γκόθα), η οποία περιείχε όχι μόνο τα επιγράμματα της Πλανούδειας που δε βρισκόταν στην Παλατινή αλλά και άλλα επιγράμματα. Χαρακτηριστικά, ο J.D. Chopin, γράφει 17 χρόνια αργότερα, το 1854: «Η Ελληνική ανθολογία, σύμφωνα με την τελευταία εργασία του Jacobs, περιλαμβάνει τρία χωριστά μέρη: 1° τα 15 βιβλία ... που την ονομάζουν Παλατινή..., 2° ένα βιβλίο... που περιέχει 388 ποιήματα που παραλήφθηκαν από τον Κεφαλά αλλά μας δόθηκαν από τον Πλανούδη... και 3° ένα παράρτημα στο οποίο ο Jacobs συγκέντρωσε 400 επιγράμματα από γνωστούς συγγραφείς ή που είχαν συλλεχθεί από μνημεία». Η Ελληνική Ανθολογία λοιπόν στην ευρύτερή της έννοια περιέχει και άλλα μικρά ποιήματα από άλλες πηγές που πιθανόν να υπήρχαν στις συλλογές του Μελεάγρου του Φιλίππου ή του Αγαθία ή που θα μπορούσαν να τα είχαν περιλάβει.

Σύγχρονες αναφορές

Από τον 20ο αιώνα και μέχρι τη σημερινή εποχή, οι περισσότεροι μελετητές διαχωρίζουν τη χρήση του ονόματος στη γενικότερη περιγραφή των ελληνικών επιγραμμάτων ως Ελληνική Ανθολογία, που βασίζεται σε μεγάλο ποσοστό (3700 επιγράμματα) στην Παλατινή, σε μικρότερο (300 περίπου επιγράμματα) στην Πλανούδεια και αριθμό άλλων επιγραμμάτων από διαφορετικές πηγές, φθάνοντας σε 4.000-6.000 επιγράμματα. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το βιβλίο του Κάμερον (Cameron) με τίτλο The Greek anthology : from Meleager to Planudes (Η Ελληνική Ανθολογία: Από τον Μελέαγρο μέχρι τον Πλανούδη) που εκδόθηκε το 1993 περιλαμβάνει όχι μόνο τις κύριες συλλογές της Παλατινής και της Ανθολογίας του Πλανούδη με τις περιεχόμενες σε αυτές συλλογές, αλλά και τις Syllogae minores, το Appendix Barberino-Vaticana, τον Λαυρεντιανό κώδικα ΧΧΧΙΙ. 16, την Παρισινή συλλογή (Sylloge Parisina), την Ευφημιανή συλλογή, την Σπ, τη Σούδα, τον Arethas Codex του Αρέθα αλλά και οι Πάπυροι της Οξυρρύγχου και άλλοι κώδικες. Αντίστοιχα, σε ελληνική εγκυκλοπαίδεια, στο λήμμα «Ανθολογίες» κάτω από τον τίτλο «Ελληνικές Ανθολογίες» καταγράφονται ο Στέφανος του Μελεάγρου, ο Στέφανος του Φιλίππου, άλλες συλλογές, η Ανθολογία του Πλανούδη, η Παλατινή Ανθολογία, αλλά και η Ευφημιανή Συλλογή και η sylloge Parisina. Στο παρελθόν (για παράδειγμα στο Dictionary of Greek and Roman Antiquities του W. Smith του 1867) το όνομα «Ελληνική Ανθολογία» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει και την Πλανούδεια αλλά και την Παλατινή Ανθολογία. Ακόμη και σήμερα σε κάποιες περιπτώσεις η Ελληνική Ανθολογία αναφέρεται και ως Παλατινή.

Περιεχόμενο

Στην Ελληνική Ανθολογία περιλαμβάνονται περίπου επιγράμματα και ποιήματα που διασώθηκαν σε δυο συλλογές της βυζαντινής εποχής, την Παλατινή Ανθολογία (του 10ου αιώνα πιθανότατα) με 3.700 επιγράμματα και την Ανθολογία του Πλανούδη (του 14ου αιώνα) με 2.400 επιγράμματα. Τα περισσότερα από τα περιεχόμενα επιγράμματα βρίσκονται και στις δυο συλλογές, αλλά η Παλατινή Ανθολογία έχει αρκετό υλικό που δεν βρίσκεται στην Ανθολογία του Μάξιμου Πλανούδη, ενώ από την άλλη πλευρά, μικρότερος αριθμός επιγραμμάτων από την Πλανούδεια Ανθολογία δεν βρισκόταν στην Παλατινή. Εκτός από αυτά περιλαμβάνονται και 400 περίπου χριστιανικά επιγράμματα από τη βυζαντινή περίοδο. Επιπλέον η Ελληνική Ανθολογία εμπλουτίστηκε με υλικό από άλλες πηγές με αποτέλεσμα να περιέχει όχι μόνο υλικό από τις δυο αυτές ανθολογίες, αλλά και από επιγράμματα που βρέθηκαν στα έργα αρχαίων Ελλήνων ιστορικών, βιογράφων και διαφόρων συγγραφέων.
Συνήθως δημοσιεύονται πρώτα τα δεκαπέντε βιβλία της Παλατινής Ανθολογίας, στη συνέχεια ως δέκατο έκτο τα 397 επιγράμματα της συλλογής του Πλανούδη που δεν αναφέρονται στο χειρόγραφο της Παλατινής Ανθολογίας. Επειδή από την Παλατινή Ανθολογία λείπει ολόκληρο σχεδόν το Δ' βιβλίο της Ανθολογίας του Πλανούδη που περιείχε τα επιγράμματα αυτά (το Δ΄), ενώ ελάχιστα επιγράμματα λείπουν από τ’ άλλα βιβλία της Παλατινής, ο Πάτον (Paton) υποθέτει ότι ένα ολόκληρο βιβλίο του Κεφαλά χάθηκε (δεν ήταν διαθέσιμο στους αντιγραφείς της Παλατινής Ανθολογίας) και ότι το Δ΄ βιβλίο του Πλανούδη είναι αντίγραφό του .