google/wiki40b huggingface dataset:
Το κάστρο του Τακέσι

Πλοκή

Σε κάθε επεισόδιο, πάνω από 100 διαγωνιζόμενοι υπό τις οδηγίες του στρατηγού Λι, πολιορκούν και επιχειρούν να αλώσουν το κάστρο του Κόμη τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Τακέσι. Η εκπομπή περιέχει απίστευτες δοκιμασίες, εξωφρενικά εμπόδια και περίεργα κοστούμια που συνθέτουν ένα απολαυστικό τηλεπαιχνίδι που έχει κάνει το γύρο του κόσμου γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία και αποκτώντας πιστούς οπαδούς. Κάθε πρόκληση τελειώνει με την "Τελική Μάχη" στην οποία o Τακέσι Κιτάνο βρίσκεται αντιμέτωπος με τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους που έχουν και οι δύο οχήματα με τοποθετημένο δακτύλιο χαρτί που πρέπει να το προστατέψουν από τα νεροπίστολα των αντιπάλων (ανά σειρά βγήκε μετά και σε λέιζερ που μετά ο Takeshi αντικατέστησε το χαρτί και έβαλε φωτάκι). Αν το όπλο του Τακέσι ή των φυλάκων διεισδύσει το δακτύλιο χαρτί του διαγωνιζόμενου χάνει το παιχνίδι και τελειώνει η εκπομπή, εάν ο/οι παίκτης/παίκτες σπάσει/σπάσουν το δακτύλιο χαρτί του Τακέσι κερδίζει/κερδίζουν 1 εκατομμύριο γιεν ¥ (που εκείνη την εποχή ήταν περίπου ίσα με $ 8.000 δολάρια τον ΗΠΑ ή με £ 5.000 στερλίνες, στο ευρώ ήταν 7562.96 €).

Προκλήσεις

Είναι δοκιμασίες για να δυσκολέψουν τους διαγωνιζόμενους με εισέλθουν μέσα στο κάστρο του Τακέσι, συνήθως μέσα στις δοκιμασίες περιέχουν νερό ή λάσπη για να χάνουν οι παίκτες. Υπάρχουν εκπομπές στο κάστρο του Τακέσι που είναι μόνο για γονείς και παιδιά (που επιτρέπεται μόνο ένα παιδί ανά οικογένεια) μαζί με τον γονέα πατέρα ή μητέρα που συνεργάζονται και οι δύο για να φτάσουν στον τελικό.

Μουσική

Μέσα στις προκλήσεις του Κάστρου του Τακέσι χρησιμοποιείται μια μεγάλη ποικιλία από γνωστά τραγούδια από ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές, βιντεοπαιχνίδια, anime, και άλλες πηγές.
Λαθροθηρία

Λαθροθηρία ονομάζεται το παράνομο κυνήγι. Είναι όταν ο κυνηγός θηρευσει σε προστατευόμενη περιοχή, ή όταν σκοτώσει σπάνια και απειλούμενα ζώα. 
Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica, η λαθροθηρία γινόταν από φτωχούς αγρότες για σκοπούς διαβίωσης και ως συμπλήρωμα για πενιχρές διατροφές. Η λαθροθηρία ήταν εξίσου αντίθετη με τα προνόμια κυνηγιού των ευγενών και των εδαφικών κυβερνήσεων. Αντίθετα, η κλοπή κατοικίδιων ζώων κατατάσσεται ως κλοπή, όχι ως λαθροθηρία.
Από τη δεκαετία του 1980, ο όρος "λαθροθηρία" αναφέρεται επίσης στην παράνομη συγκομιδή ειδών άγριων φυτών. Σε γεωργικό επίπεδο, ο όρος «λαθροθηρία» εφαρμόζεται επίσης στην απώλεια εδαφών ή γρασιδιού λόγω της βλαπτικής δράσης των ποδιών των ζώων, η οποία μπορεί να επηρεάσει τη διαθεσιμότητα παραγωγικής γης και τη ρύπανση των υδάτων μέσω αυξημένων επιπέδων απορροής και ευημερίας βοοειδών.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 56.171.5)

Περιγραφή

Η έμπροσθεν όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά που κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα με αετό. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με αλέκτορες στην κορυφή. Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή ιπποδρόμου. Ένα τέθριππο καλπάζει προς τα δεξιά.

Ιστορική τοποθέτηση

Ο αμφορέας είναι έργο του εργαστηρίου της ομάδας Copenhagen 99. Χρονολογείται στο έτος 530 π.Χ.
Δημήτριος Γουδής

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τις Σπέτσες. Αφού τέλειωσε το σχολείο ασχολήθηκε μικρός ακόμα με την ναυτιλία και έγινε πλοίαρχος ενός ιδιόκτητου ιστιοφόρου πλοίου του πατέρα του. Διακρίθηκε από νωρίς για την τόλμη, την ανδρεία και τη σύνεση του. Απόκτησε μικρή αλλά δική του περιουσία και επιδόθηκε στο εμπόριο σιτηρών. Εγκαταστάθηκε για πολλά χρόνια στην Νεάπολη της Ιταλίας. Ίδρυσε εταιρία ατμοπλοΐας. Αγόρασε το ατμόπλοιο «Σπέτσες» και κατασκεύασε τα ατμόπλοια «Ελλάς», «Κρήτη», «Ναύπλιο», «Μίνα» και «Πελοπόννησος». Αν και αρχικά η ακτοπλοΐα της Σύρου ήταν ασυναγώνιστη, ο Γουδής κατόρθωσε γρήγορα να ωφεληθεί και να εξασφαλίσει την εταιρεία του, αναβαθμίζοντας την θαλάσσια συγκοινωνία, το εμπόριο, την βιομηχανία και να ανακουφίσει τον πληθυσμό της χώρας. Το 1889, όντας άρρωστος, παρήγγειλε στον Λάζαρο Σώχο την προτομή του, η οποία αναφέρεται στο δελτίον της Εστίας, 42/21.10.1890 και σε ανέκδοτη επιστολή του Λάζαρου Σώχου της 9/17.6.1894.
Εκλέχθηκε επανειλημμένα βουλευτής (Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887 και άλλες).
Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1891 από ανίατη αρρώστια σε ηλικία εβδομήντα περίπου χρονών.
Ζωογεωγραφία

Η ζωογεωγραφία είναι κλάδος της επιστήμης της Βιογεωγραφίας που αφορά τη γεωγραφική κατανομή (παρελθόν και παρόν) των ζωϊκών ειδών.
Ο Φίλιπ Σκλάτερ (Philip Lutley Sclater) θεωρείται ότι είναι ο πατέρας της ζωογεωγραφίας.
Τοφιγ Χουσεϊνόφ

Άμυνα του Χόγιαλι

Τοφιγ Χουσεϊνόφ αποτέλεσαν τη Χόγιαλι αυτοάμυνας τάγμα.
Net metering

Το Net metering (αυτοπαραγωγή) είναι η διοχέτευση της τοπικά παραγόμενης ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές (φωτοβολταϊκά συνήθως) στο Δίκτυο, ενώ η καταναλισκόμενη απορροφάται επίσης από το Δίκτυο. Έτσι το Δίκτυο χρησιμοποιείται ουσιαστικά για την αποθήκευση της παραγόμενης ενέργειας, η οποία μέσω του συμψηφισμού ο οποίος γίνεται στο τέλος μιας περιόδου μέτρησης (ένα έτος, συνήθως) καταναλώνεται τοπικά. Η ιδανική εγκατεστημένη ισχύς απαιτεί προσεκτικό υπολογισμό αρκετών παραμέτρων ώστε να καταστεί βιώσιμη μια εγκατάσταση Net Metering.
8η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία (Ελλάδα)

Ιστορία

H VIII Μεραρχία Πεζικού προήλθε από μετονομασία, την 11η Ιανουαρίου 1913, της «Μεραρχίας Ηπείρου», η οποία συγκροτήθηκε την 22α Σεπτεμβρίου 1912. Πρώτος Δκτής της ήταν ο Υποστράτηγος Ματθαιόπουλος Δημήτριος. Ουσιαστική ήταν η συμμετοχή της στον πόλεμο του 1913 για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Είχε αποστολή να καθηλώσει το αριστερό της εχθρικής διατάξεως (Οχυρό Μπιζάνι). Μετά από την κατάληψη των Ιωαννίνων, στη Μεραρχία δόθηκε αποστολή να προελάσει προς τη Βόρειο Ήπειρο. Από 1-3-1913 μέχρι την 23-3-1913 κατέλαβε την Κλεισούρα, το Αργυρόκαστρο, το Τεπελένι και την Πρεμετή.
Στις 23-6-1913 μετακινήθηκε στη Θεσσαλονίκη και έλαβε μέρος στον Ελληνοβουλγαρικό Πόλεμο του 1913. Από 9-7-1913 μέχρι 14-7-1913 κατέλαβε το Παρανέστι, τη Ξάνθη και την Κομοτηνή. Μέχρι της υπογραφής της συνθήκης παρέμεινε στη Δυτική Θράκη. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μεραρχία επανήλθε στην Ήπειρο (Ιούλιος 1917) και το Νοέμβριο του 1918 εγκαταστάθηκε στα Ιωάννινα. Στη Μικρασιατική εκστρατεία έλαβε μέρος μόνο με το 15 ΣΠ, το οποίο είχε σημαντικές επιτυχίες.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 η VIII Μεραρχία, με Διοικητή τον Υποστράτηγο Χαράλαμπο Κατσιμήτρο, έγραψε στην ιστορία της σελίδες άφθαστου μεγαλείου και δόξας. Είχε διαταχθεί στην περιοχή Καλπακίου και αρχικά ανέκοψε την προέλαση του εχθρού, ενώ στη συνέχεια έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην επιθετική επιστροφή. Η εξέλιξη των επιχειρήσεων στη Μακεδονία ανάγκασε τα τμήματα της Μεραρχίας να επανέλθουν στα αρχικά ελληνοαλβανικά σύνορα. Στη συνέχεια συμπτύχθηκε στο χώρο της Φιλιππιάδας για να διαλυθεί με την υπογραφή της ανακωχής (20-4-41). Επανασυγκροτήθηκε την 18-3-1946 και στην μεγάλη αναδιοργάνωση του Ελληνικού στρατού που έλαβε χώρα το 2013 μετέπεσε σε μηχανοποιημένη ταξιαρχία.
Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών 2013-2014

Το κύπελλο Ελλάδας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2013-14, ήταν το 32ο στην ιστορία του θεσμού. Μετείχαν δεκαεφτά ομάδες, από την Α1 και από την Α2 κατηγορία. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα της Α.Ε.Κ. για τρίτη φορά στην ιστορία της.
Λεπτοκαρυά Θεσπρωτίας

Γεωγραφία

Απέχει 3 χλμ από την εθνική οδό Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας στο ύψος της Βροσύνας και μέσω αυτής 45 χλμ από Ιωάννινα.
Ο ευρύτερος ορίζοντας του χωριού και της περιοχής διαγράφεται βόρεια από τη Μουργκάνα, δυτικά από τα όρη Βελούνα, Προφήτη Ηλία Μαλουνίου και Βλαχωρίτικο, νότια από τα όρη Σουλίου, ανατολικά από τον Ολύτσικα, το όρος Καλοχωρίου, την οροσειρά της Πίνδου και τα όρη Κασιδιάρη και Νεμέρτζικα.

Σπίτια

Το χωριό έχει σήμερα (2008) 130 σπίτια, από τα οποία τα 42 είναι ανοικτά όλες τις εποχές του χρόνου καθώς σε αυτά μένουν οι μόνιμοι κάτοικοι του, 24 ανήκουν κυρίως σε συνταξιούχους που διαβιούν στο χωριό τους περισσότερους μήνες του έτους, 41 ανοίγουν ανελλιπώς τουλάχιστον 2 με 3 φορές το χρόνο, 19 πιο σπάνια και 2 είναι κατά κάποιο τρόπο εγκαταλελειμμένα και σε κατάσταση που δεν επιτρέπει την κατοίκησή τους.

Πληθυσμός-ασχολίες

Το 1928 το χωριό αριθμούσε 299 κατοίκους, ενώ  το (2008) ανέρχονταν στους 115 που είναι μέλη 45 οικογενειών, γεγονός που παρά ταύτα κατατάσσει το χωριό με βάση τον πραγματικό πληθυσμό στα τρία πρώτα μεγαλύτερα χωριά της επαρχίας Φιλιατών. Από τους μόνιμους κατοίκους οι 20 είναι ηλικίας κάτω τω 20 ετών, 50 είναι ηλικίας από 20 μέχρι 60 ετών και οι υπόλοιποι 45 είναι άνω των 60 ετών συνταξιούχοι.
Στο χωριό λειτουργεί διθέσιο δημοτικό σχολείο με 13 παιδιά, τα 7 από το χωριό και τα υπόλοιπα από διπλανά χωριά και νηπιαγωγείο με τρία παιδιά από το χωριό.
Η Αγία Μαρίνα είναι η κεντρική εκκλησία του χωριού, ενώ υπάρχουν και τρία εξωκλήσια, της Αγίας Βαρβάρας, του Άγιου Σάββα και του Άγίου Νικόλαου.
Το χωριό διαθέτει πλήρες εσωτερικό ασφαλτοστρωμένο οδικό δίκτυο, που κατασκευάστηκε με δαπάνες των Λεπτοκαρυτών, το οποίο εξυπηρετεί το σύνολο των σπιτιών του χωριού.

Κοινοτική οργάνωση

Η Λεπτοκαρυά έχει τριμελές Τοπικό Συμβούλιο. Πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου ( το 2009 )   είναι ο Βαγγέλης Νικολαϊδης και τοπικοί σύμβουλοι η Άννα Μπίτσα και Γιώργος Τσέτσης.
Από το 1993 λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος με έδρα το χωριό, που ασχολείται με τη διοργάνωση εκδηλώσεων, την εκτέλεση εξωραϊστικών έργων, την πραγματοποίηση εκδρομών κλπ.
Το Δ.Σ του Πολιτιστικού Συλλόγου είναι ( 2009 )
Πρόεδρος:        Αθανάσιος Ε. Παπαθεοδώρουwebmaster@e-leptokarya.gr

Αντιπρόεδρος:     Αυθίνος Κων/νου Σπυρίδων
 
Γραμματέας:     Παπαθανασίου Ναπολ.Ελένη
 
Ταμίας:       Αυθίνου-Χαραλάμπους Αικατερίνη
 
Αναπλ. Γραμματέας:   Κάλλη Μιχ.Σοφία
 
Αναπλ. Ταμίας :      Καλογήρου Παναγ.Γεωργία
 
Έφορος Δημ. Σχέσεων: Κάλλη Δημ. Κυριακή 
Αναπληρωματικό μέλος 

Χαραλάμπου Ιωάννης
Φρειδερίκος Α΄ του Άνχαλτ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Λεοπόλδου Δ΄ δούκα του Άνχαλτ και της Φρειδερίκης-Βιλελμίνης των Χοεντσόλερν, κόρης του Λουδοβίκου-Καρόλου πρίγκιπα της Πρωσίας.
Το 1904 απεβίωσε στο Μπάλλενσταϊν του Άνχλτ σε ηλικία 73 ετών και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκος Β΄.
ISO 639-3

Το ISO 639-3 είναι διεθνές πρότυπο τυποποίησης για κωδικούς γλώσσας. Επεκτείνει τον alpha-3 κωδικό του ISO 639-2 με σκοπό να καλύψει όλες τις γνωστές γλώσσες, και θεωρείται υπερσύνολο του ISO 639-1 και των γλωσσών του ISO 639-2. Το Μέρος 2 περιλαμβάνει ομάδες γλωσσών, ενώ το Μέρος 3 όχι, συνεπώς το 639-3 δεν είναι υπερσύνολο του 639-2.
Στο προσχέδιο επέκτασης περιλαμβάνονται έως τώρα 7602 καταχωρήσεις. Η προτυποποίηση των γλωσσών βασίζεται σε τρεις πηγές: οι διακριτές γλώσσες που περιέχονται στο 639-2 είναι η βάση. Επεκτάθηκε με σύγχρονες γλώσσες από τον Εθνολόγο 15η έκδοση και από ιστορικές ποικιλίες γλωσσών, αρχαίες γλώσσες και κατασκευασμένες γλώσσες απότον κατάλογο του Γλωσσολόγου. 
Η επιχειρησιακή κατάσταση του εγχειρήματος από τον Ιανουάριο του 2005 είναι αυτή του Προσχέδιου Διεθνούς Προτυποποίησης (Draft International Standard / DIS). Το παρόν προσχέδιο αναφέρεται ως ISO/DIS 639-3.
Ταβουλλάριος

Ο Ταβουλλάριος ή Ταβελλίων ήταν βυζαντινός αξιωματούχος αντίστοιχος του σημερινού συμβολαιογράφου. Οι Ταβουλλάριοι ήταν απαραίτητοι όταν κάποιος ήθελε να κάνει συμβόλαιο αγοράς ή προίκας ή διαθήκες να επικυρώνει έγγραφα κ.α..
Ήταν υποχρεωμένος να γράφει ο ίδιος χειρόγραφα το συμβόλαιο για να είναι έγκυρο αλλά για βοήθεια είχε στην υπηρεσία του κι έναν γραφέα. Στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 10ο αιώνα αναφέρονται 24 Ταβουλλάριοι που αποτελούσαν συντεχνία χωρίς δυνατότητα αύξησης του αριθμού τους, ήταν κλειστό επάγγελμα και για να γίνει κάποιος μέλος ήταν δύσκολο, πάλι η αμοιβή τους ήταν καθορισμένη από έπαρχο της πόλης που ήταν διοικητικά ανώτερός τους. Η συντεχνία τους είχε έναν πρόεδρο, αρχηγό, που λεγόταν Πριμμικήριος, η θέση των Ταβουλλάριων δεν ήταν κληρονομική, δεν επιτρεπόταν να εκλέξουν νέο μέλος που ήταν συγγενείς κάποιου από αυτούς, κι είχαν ιεραρχία ανάλογα της παλαιότητας στο επάγγελμα.
Για να γίνει κάποιος Ταβουλλάριος έπρεπε να ξεκινήσει από μικρή ηλικία, να είναι μορφωμένος και νομομαθής, συνήθως σε ιδιωτικά σχολεία γιατί δεν υπήρχαν δημόσια, και ελεγχόταν από το κράτος για τις γνώσεις του και αν είχε πληρώσει τα δίδακτρα. Επί Μακεδονικής δυναστείας αναφέρεται σχολή Ταβουλλάριων η οποία καταργήθηκε το 1045.
Ο κάθε ταβουλλάριος είχε διαφορετική περιοχή δικαιοδοσίας στην πόλη και μόνο σε αυτή μπορούσε να ασκήσει τα καθήκοντα του χωρίς να είναι απόλυτα δεσμευτικό αυτό. Αν ένας Ταβουλλάριος έπεφτε συχνά σε παραπτώματα τιμωρούνταν από τον έπαρχο της πόλης με βαρύτερη τιμωρία την εκδίωξη του από την συντεχνία χωρίς να μπορεί να ασκήσει ποτέ ξανά το επάγγελμα. Από τον 12ο αιώνα Ταβουλλάριοι γίνονταν και κληρικοί, ενώ ο τίτλος αναφέρεται και μετά την κατάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας τον 15ο αιώνα.
Νικόλαος Πινόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νικόλαος Πινόπουλος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αίωνα στη Νεγόβανη (Φλάμπουρο) Φλώρινας. Ήταν ανηψιός του οπλαρχηγού Γεώργιου Σερίδη. Συγκρότησε ένοπλη ομάδα που είχε σκοπό την προστασία της γενέτειράς του από Βουλγαρικές επιθέσεις και Οθωμανικές αυθαιρεσίες, συνεργαζόμενος πολλές φορές με τον μητροπολίτη Καστοριάς, Γερμανό Καραβαγγέλη. Έδρασε στην περιοχή Φλώρινας, Κορεστίων και Εορδαίας. Το 1904 συνέδραμε επίσης, την ομάδα του Παύλου Μελά.
Μετάλλιο Ειρήνης Ότο Χαν

Το Μετάλλιο Ειρήνης Ότο Χαν είναι γερμανικό χρυσό μετάλλιο που απονέμεται σε ακτιβιστές για την παγκόσμια ειρήνη εξ ου και ο χαρακτηρισμός του, που όμως δεν θα πρέπει να συγχέεται με το γνωστότερο Μετάλλιο Ότο Χαν.

Γενικά

Το μετάλλιο αυτό φέρει το όνομα του σπουδαίου Γερμανού νομπελίστα χημικού Ότο Χαν ιδιαίτερα στη μνήμη των μεγάλων προσπαθειών του, που είχε επιχειρήσει επί διεθνούς επιπέδου σε ανθρωπιστικά ζητήματα και ενάντια στους πυρηνικούς εξοπλισμούς. Δημιουργήθηκε από την εγγονή του Ότο Χαν, την Ντήντριχ Χαν (Dietrich Hahn), το 1988,  και απονέμεται ανά διετία από τον δήμαρχο του Βερολίνου και πρόεδρο του Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών της Γερμανίας (Deutsche Gesellschaft für die Vereinten Nationen), DGVN, σε πρόσωπα ή φορείς που έχουν αναπτύξει  «εξαιρετικές υπηρεσίες για την ειρήνη και τη διεθνή κατανόηση».
Κατά παράδοση, το χρυσό μετάλλιο ειρήνης Ότο Χαν που συνοδεύεται με ένα δερματόδετο δίπλωμα ένθετο σε χρυσό, απονέμεται σε ειδική τελετή  σταθερά στις 17 Δεκεμβρίου σε ανάμνηση της ημερομηνίας εκείνης του 1938 που ο Ότο Χαν και ο βοηθός του Φριτς Στράσμαν ανακάλυψαν στο Βερολίνο την πυρηνική σχάση του ουρανίου΄, θέτοντας έτσι τις επιστημονικές και τεχνικές βάσεις της πυρηνικής ενέργειας, χαρακτηρίζοντας ομοίως "πυρηνική", ή "ατομική" την νέα εποχή.
Επιγραφή της Γόρτυνας

Η Επιγραφή της Γόρτυνας επίσης Κώδικας της Γόρτυνας ή απλώς Μεγάλος Κώδικας είναι ο αρχαιότερος σήμερα νομοθετικός κώδικας στον ευρωπαϊκό χώρο. Χρονολογείται στο πρώτο ήμισυ του 5ου αι. π.Χ. και βρίσκεται χαραγμένος στον αρχαιολογικό χώρο της Γόρτυνας στην Κρήτη.

Περιγραφή της επιγραφής

Τη δεκαετία του 1880 οι Ιταλοί αρχαιολόγοι Φεντερίκο Χάλμπχερ και Έρνστ Φαμπρίτσιους ανακάλυψαν κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών την επιγραφή.
Η επιγραφή είναι χαραγμένη σε 12 στήλες πάνω σε 42 συνεχόμενες πέτρες που είναι τμήμα τοίχου ενός αρχαίου δημόσιου κτηρίου στην Αγορά της αρχαίας πόλης. Το κτίριο κατά τη ρωμαϊκή εποχή ενσωματώθηκε στο κτίριο του ωδείου.
Το κείμενο είναι σε αρχαία δωρική διάλεκτο και διαιρείται σε δώδεκα στήλες των οποίων το μήκος κυμαίνεται μεταξύ 53 και 55 γραμμών. Η φορά της γραφής είναι βουστροφηδόν, αλλάζει δηλαδή με κάθε σειρά και διαβάζεται από τα δεξιά προς τα αριστερά και αντιθέτως. Το αλφάβητο της γραφής είναι ακόμα ελλιπές, αφού δεν απαντώνται τα γράμματα φι, χι, ψι, ζήτα, ήτα και ωμέγα.
Πορθμός του Ντρέικ

Ο Πορθμός ή Πέρασμα του Ντρέικ (ισπανικά: Pasaje de Drake) είναι ένας πορθμός μεταξύ του ακρωτηρίου Χορν της Νότιας Αμερικής και των Νοτίων Νήσων Σέτλαντ της Ανταρκτικής. Συνδέει το νοτιοδυτικό τμήμα του Ατλαντικού ωκεανού (Θάλασσα της Σκωτίας) με το νοτιοανατολικό τμήμα του Ειρηνικού ωκεανού και εκτείνεται στον Νότιο ωκεανό.
Ο πορθμός πήρε το όνομά του από τον άγγλο κουρσάρο Φράνσις Ντρέικ (Sir Francis Drake) του 16ου αιώνα, ο οποίος διέσχισε τον πορθμό του Μαγγελάνου, τον Σεπτέμβριο του 1578. Μισό αιώνα νωρίτερα το 1525, μια θύελλα έσπρωξε νότια από την είσοδο του πορθμού του Μαγγελάνου, το ισπανικό πλοίο του Francisco de Hoces και το πλήρωμά του νόμισε ότι είδε το τέλος μιας γης, ενδεχομένως τον πορθμό του Ντρέικ. Για το λόγο αυτό, ορισμένοι ισπανοί και Λατινοαμερικάνοι ιστορικοί και πηγές αποκαλούν Mar de Hoces τον πορθμό από τον Francisco de Hoces. Το πρώτο καταγεγραμμένο ταξίδι μέσα από το πορθμό του Ντρέικ έγινε από τον ολλανδό πλοηγό Βίλεμ Σχάουτεν το 1616, ο οποίος ονόμασε και το Ακρωτήριο Χορν σε ανάμνηση της γενέτειράς του, της ολλανδικής πόλης Χόορν (Hoorn).
Παγκόσμιο πρωτάθλημα αμερικανικού μπιλιάρδου

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα αμερικάνικου δεν έχει καμία σημασία γι αυτό αυτό το λήμμα αναφέρεται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σνούκερ.
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σνούκερ αποτελεί την ετήσια διοργάνωση για το σνούκερ. Για πρώτη φορά διεξήχθη το έτος 1927, με νικητή τον Τζο Ντέιβις ο οποίος κέρδισε τον Τομ Ντένις με 20-11. Ο νεότερος σε ηλικία παγκόσμιος πρωταθλητής ήταν ο Στίβεν Χέντρι στις 29 Απριλίου 1990 σε ηλικία 16 ετών και 109 ημερών. 
Στην διοργάνωση του 2009, η οποία διεξήχθη από τις 18 Απριλίου ως τις 4 Μαΐου, στο Σέφιλντ τον τίτλο κατέκτησε ο Σκοτσέζος Τζον Χίγκινς, με νίκη στον τελικό επί του Σον Μάρφι με 18-9. Ήταν η πρώτη φορά που η διοργάνωση χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Betfred.com. Την επόμενη χρονιά, στη διοργάνωση του 2010 (17 Απριλίου ως 3 Μαΐου) κέρδισε τον τίτλο για πρώτη φορά από το 1952 ένας Αυστραλός. Ειδικότερα, στον τελικό ο Νιλ Ρόμπερτσον κέρδισε τον Γκρέμε Ντοτ από την Σκωτία με 18-15. Κάτοχος του παγκόσμιου τίτλου τo 2016 έγινε ο Μαρκ Σέλμπι που κέρδισε τον Ντινγκ Τζουνχούι στον τελικό του Σέφιλντ, στις 2 Μαΐου 2016.
Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος

Βιογραφικά Στοιχεία

Γεννήθηκε το 1975 στη Μυγδαλιά Γορτυνίας. 
Είναι παντρεμένος με τη γιατρό Βασιλική Δημητρακά και έχουν αποκτήσει τρία  παιδιά.

Ως ιατρός

Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή “Carol Davila” του Βουκουρεστίου. Διαθέτει μεταπτυχιακό δίπλωμα στη "Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας" από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας. Στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή με θέμα "Η Ιστορία της Επεμβατικής Ακτινολογίας, ένα εργαλείο της Βιοϊατρικής Τεχνολογίας". Από το 2004 και για πέντε έτη εργάστηκε στο Τμήμα Ακτινολογίας του Νοσοκομείου «Σωτηρία». Ταυτόχρονα άσκησε καθήκοντα Επιστημονικού Συνεργάτη της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας. Από το 2002 και για δύο συνεχή έτη διετέλεσε Ειδικός Επιστημονικός Συνεργάτης του τότε Υπουργού Υγείας Κώστα Στεφανή. Στα πλαίσια Πανελλήνιου Ιατρικού Συνεδρίου έλαβε το πρώτο βραβείο καλύτερης εργασίας έρευνας  που αφορούσε σε μία νέα μέθοδο αντιμετώπισης νεοπλασμάτων ήπατος και πνεύμονα με τη χρήση μικροκυμάτων. 
Από την έναρξη της ειδικότητάς του μέχρι σήμερα, έχει στο ενεργητικό του πολλές ελεύθερες ανακοινώσεις σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια καθώς και σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
Φρέντερικ Μάριοτ

Πρώτη πτήση

Το 1841 στο Λονδίνο, ο Μάριοτ ήταν ένα από τα τρία μέλη του συμβουλίου της εταιρείας Aerial Transit Company (Εταιρεία Αερομεταφορών) μαζί με τους Τζον Στρινγκφέλοου και Ουίλλιαμ Σάμιουελ Χένσον. Ο Μάριοτ ήταν υπεύθυνος για τις εικονογραφήσεις και τις διαφημιστικές εκστρατείες για το αερόπλοιο που σχεδίαζαν να κατασκευάσουν, το "Ariel". Το αεροπλάνο τράβηξε την προσοχή και τη φαντασία του κοινού και η εταιρεία κατασκεύασε ένα μικρό ανεμόπτερο, αλλά μετά από αποτυχία στην κατασκευή ενός μεγαλύτερου αεροσκάφους, κυρίως λόγω έλλειψης κεφαλαίων, η εταιρεία έκλεισε. Ο Χένσον παντρεύτηκε και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ ο Στρινγκφέλοου συνέχισε τα πειράματά του. Ο Μάριοτ μετακόμισε στην Καλιφόρνια το 1849.
Το Hermes Avitor Jr. κατασκευάστηκε στο υπόγειο ενός εκδοτικού οίκου σε μεγάλο βαθμό υπό το φως των κεριών και πέταξε από το ιπποδρόμιο του Shellmound Park. Σύμφωνα με δημοσιογράφο του Scientific American (31 Ιουλίου 1869) το αεροσκάφος χρειάστηκε 6 λεπτά για να γεμίσει με υδρογόνο και πετούσε με ταχύτητα περίπου 8 χιλιομέτρων την ώρα. Σε μια από τις επόμενες πτήσεις όμως, το αεροσκάφος κάηκε ολοσχερώς και χάθηκε. Ένα αντίγραφο του σκάφους εκτίθεται στο Μουσείο Αεροπορίας Χίλερ. Επρόκειτο για μη επανδρωμένο αεροσκάφος.
Η χρηματιστηριακή κρίση του 1869 εμπόδισε τις προσπάθειες του Μάριοτ να πραγματοποιήσει πτήση με βαρύτερο από τον αέρα σκάφος, αν και συνέχισε να εργάζεται σε ένα μοντέλο βαρύτερου από τον αέρα τριπλάνου μέχρι τον θάνατό του. Ο Τζον Τζόζεφ Μοντγκόμερι εμπνεύστηκε από τα πειράματα αυτά. Δύο χρόνια πριν τον θάνατο του Μάριοτ, το 1882, η εταιρεία Aerial Steam Navigation Company πωλήθηκε, και ο αρχιτέκτονας Αουγκούστους Λέιβερ έγινε ο νέος διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας.
Ο Φρέντερικ Μάριοτ απεβίωσε στο Σαν Φρανσίσκο στις 16 Δεκεμβρίου 1884.
Υστέρνια Τήνου

Ιστορικά στοιχεία

Για την ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με μία εκδοχή η ονομασία οφείλεται στο γεγονός πως στο παρελθόν το χωριό ήταν το τελευταίο που περνούσε αμαξωτός δρόμος, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή η ονομασία οφείλεται στις πολλές στέρνες που υπήρχαν γύρω από το χωριό.
Τα Υστέρνια αναπτύχθηκαν στο παρελθόν χάρη κυρίως στη ναυτιλία και στη μαρμαροτεχνία. Υπήρξαν το δεύτερο σημαντικότερο κέντρο της μαρμαροτεχνίας στην Τήνο μετά τον Πάνορμο, αναδεικνύοντας ορισμένους από τους σπουδαιότερους Έλληνες γλύπτες.
Το χωριό άκμασε πληθυσμιακά κατά τον 18ο και 19ο αιώνα ενώ κατά τη διάρκεια του 20ου  ο πληθυσμός παρουσίασε σημαντική μείωση. Σύμφωνα με την απογραφή του 1834 τα Υστέρνια είχαν 1.021  κατοίκους και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του νησιού. Διοικητικά, στο διάστημα 1835-1912 ανήκαν στον δήμο Πανόρμου. Στο διάστημα 1912-1998 αποτέλεσαν έδρα ανεξάρτητης κοινότητας, της κοινότητας Υστερνίων.

Στο διάστημα 1998-2010 οπότε και ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκαν στον δήμο Εξωμβούργου ενώ σήμερα ανήκουν διοικητικά στον δήμο Τήνου.
Γεροσκήπου (συνοικία)

Τοποθεσία

Στα ανατολικά συνορεύει με την Κολώνη και την Αγία Μαρινούδα, στα βορειανατολικά με τα Κονιά, στα βόρεια με τον Άγιο Θεόδωρο και στα βορειοδυτικά με την Κάτω Πάφο.

Ονομασία

Η ονομασία της Γεροσκήπου προέρχεται από τους Ιερούς Κήπους της Αφροδίτης που βρίσκονταν στην περιοχή στα αρχαία χρόνια. Η ονομασία Γεροσκήπου αποτελεί παραφθορά του αρχαίου ονόματος της πόλης Ιεροκηπία, η οποία σχηματίστηκε από τις λέξεις ιερός και κήπος.

Ιστορία

Η περιοχή της Γεροσκήπου κατοικείτο από την ύστερη νεολιθική περίοδο (4500-3900 π.Χ.). Από τότε κατοικείτο χωρίς διακοπές. Στα αρχαία χρόνια η περιοχή συνδέθηκε με τη λατρεία της Αφροδίτης. Από τους Ιερούς Κήπους περνούσε η πομπή των πιστών που κατέληγε στο Ιερό της Αφροδίτης στην Παλαίπαφο (στα Κούκλια), στα πλαίσια της τέλεσης της ετήσιας γιορτής των Αφροδισίων.
Την παλαιοχριστική και πρωτοβυζαντινή περίοδο, στη Γεροσκήπου υπήρχε αναπτυγμένη μοναστική ζωή. Την περίοδο της φραγκοκρατίας, το χωριό ανήκε στα βασιλικά κτήματα τα οποίο ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ δώρισε στον φεουδάρχη Πέτρο ντ' Αβίλα, την περίοδο 1964-1968. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, στο χωριό υπήρχε βρετανικό υποπροξενείο, το οποίο ήταν υπεύθυνο για τον ανεφοδιασμό του αγγλικού στόλου.
Στη σύγχρονη εποχή, το χωριό μετεξελίχθηκε σε δήμο το 1994. Μερικά χρόνια αργότερα στα διοικητικά όρια του δήμου εντάχθηκε η κοινότητα Κολώνης και έτσι η Γεροσκήπου έγινε συνοικία του Δήμου Γεροσκήπου.