Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας

Ειρήνη με τους Σκωτσέζους

Με την άνοδο του στον θρόνο ο Μάγκνους ΣΤ΄ άλλαξε την πολιτική του πατέρα του απέναντι στους Σκωτσέζους, με την Συνθήκη του Περθ (1266) τους παρέδωσε τις Εβρίδες και την Νήσο του Μαν σε αντάλλαγμα ενός μεγάλου ποσού από ασήμι και ετήσιας πληρωμής, με την ίδια συνθήκη αναγνωρίστηκε η κυριαρχία της Νορβηγίας στο Σέτλαντ και στις Ορκάδες.  Με την Συνθήκη του Ουίντσεστερ δημιούργησε καλές σχέσεις και συμμαχία με τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Γ΄.  Είχε καλές σχέσεις και με τον Βάλντεμαρ της Σουηδίας, γι'αυτό όταν εκθρονίστηκε από τον αδελφό του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας ο Βάλντεμαρ δραπέτευσε στην Νορβηγία οργανώνοντας μαζί στρατιωτική επιχείρηση με μεγάλο στόλο αλλά τελικά αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν.

Αλλαγές στην νομοθεσία

Στην εσωτερική του πολιτική ο Μάγκνους έμεινε γνωστός για τις τεράστιες προσπάθειες που έκανε για να εκσυγχρονίσει τον Νορβηγικό νόμο, με δυο διατάξεις (1274, Λάντσλαβ) και (1276, Μπαιλόβεν), ανακήρυξε (1274) τον νέο εθνικό νόμο ο οποίος θα περιελάμβανε επιπλέον οι Νήσοι Φερόες και το Σέτλαντ, αντικαθιστώντας τους πρωτόγονους νόμους που υπήρχαν μέχρι τότε, δημιούργησε μια ενιαία εθνική νομοθεσία για ολόκληρο το βασίλειο κάτι που εκείνη την εποχή υπήρχε μονάχα στην Σικελία και στην Καστίλη. Μια καινοτομία των νέων νόμων είναι ότι η δολοφονία είναι κακούργημα κατά του κράτους κάτι που μπόρεσε να περιορίσει τις περιπτώσεις προσωπικής εκδίκησης, με τον δημοτικό νόμο οι πόλεις αποκτούσαν περισσότερα δικαιώματα απέναντι στους αγρότες ενώ νομιμοποίησε και τους νόμους της κληρονομικής διαδοχής που είχαν οριστεί από τον πατέρα του (1260) αυξάνοντας την βασιλική εξουσία σε βάρος των ευγενών.  Η βασιλική διαδοχή ένα σημαντικό ζήτημα που ταλαιπωρούσε για αιώνες το βασίλειο της Νορβηγίας λύθηκε με τον Μάγκνους, έκανε (1273) τον 5χρονο γιο του Έρικ διάδοχο του Νορβηγικού θρόνου ενώ στον μικρότερο γιο του Χάακον έδωσε τον τίτλο του δούκα ξεκαθαρίζοντας τους τίτλους διαδοχής. Ήρθε σε σύγκρουση με την εκκλησία αν και πολύ ευσεβής βασιλιάς επειδή οι νέοι νόμοι περιόριζαν τα προνόμια της, τελικά με συνθήκη που υπογράφηκε από τον ίδιο τον βασιλιά και τον αρχιεπίσκοπο του Νιδάρος Γιον Ροντ διατηρήθηκε η ανεξαρτησία της εκκλησίας στην επισκοπική εκλογή, τα προνόμια του κλήρου αλλά από την άλλη πλευρά έπαυσε να είναι το Νορβηγικό βασίλειο φέουδο του πάπα.

Θάνατος του Μάγκνους

Συνέχισε την πολιτική του πατέρα του στον εκσυγχρονισμό της χώρας αντικαθιστώντας τους παλιούς τίτλους με νέους όπως αυτοί και του βαρόνου, ξεκίνησε και την απαρίθμηση των Νορβηγών βασιλέων με τον εαυτό του ως Μάγκνους Δ΄,  αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέθεσε στον Νορβηγό Στούρλα Πάντερ να γράψει τα έπη του πατέρα του ενώ ανέθεσε στον ίδιο συγγραφέα να γράψει τα δικά του έπη (1278) γνωστά σαν Έπη του Σάγκα το μεγαλύτερο αριστούργημα της Σουηδικής μεσαιωνικής λογοτεχνίας που σώζεται δυστυχώς σήμερα μόνο ένα μικρό τμήμα. Την άνοιξη του 1280 αρρώστησε και πέθανε στις 9 Μαΐου ενώ σχεδίαζε να ορίσεις συμβασιλέα τον γιο του Έρικ ο οποίος τον διαδέχθηκε σε ηλικία 12 ετών υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ίνγκεμποργκ, τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Μπέργκεν. Ο Μάγκνους θεωρήθηκε καλός και εποικοδομητικός βασιλιάς αλλά ταυτόχρονα αδύναμος λόγω των υποχωρήσεων που έκανε απέναντι στους Σκωτσέζους και την εκκλησία,  από την άλλη πλευρά η πολιτική του χαρακτηρίζεται διπλωματική προκειμένου να εξασφαλίσει την ειρήνη και την ευημερία στο βασίλειο του.