google/wiki40b huggingface dataset:
Σοφία Αρβανίτη (δισκογραφία)

Αυτό το άρθρο περιέχει όλη τη δισκογραφία της Σοφίας Αρβανίτη από την αρχή της καριέρας της ως σήμερα. Περιλαμβάνει επίσης και τα Cd-single.

Ιστορία

Το μουσικό, αλλά και στη ζωή ζευγάρι των επιτυχιών των αρχών του '90, Μιχάλης Ρακιντζής και Σοφία Αρβανίτη αποφάσισε να κάνει πράξη την ιδέα της συνεργασίας τους, συνδυάζοντας την μοντέρνα (για εκείνη την εποχή) μουσική του Μιχάλη που είχε ήδη στο ενεργητικό του πολλές επιτυχίες (Viva Sahara, Μωρό μου φάλτσο, κ.ά.), και τους φλογερούς στίχους της Σοφίας, που τότε ήταν σχετικά νέα στο επάγγελμα (ενεργή από το '85, πρώτος δίσκος το '89). Το αποτέλεσμα ήταν ο δίσκος Μη μου μιλάς για καλοκαίρια'.

Μη μου μιλάς για καλοκαίρια

Το πρώτο, και πιο επιτυχημένο απ' όλα κομμάτια του δίσκου έχει τον ομώνυμο τίτλο. Άφησε εποχή στη δισκογραφία της εποχής και είναι διαχρονικό. Κάθε καλοκαίρι ανεβαίνει στην κορυφή των τσαρτς είτε διασκευασμένο είτε ρεμιξαρισμένο (Βλέπε Δύναμη). Το βίντεο του τραγουδιού παρουσιάζει μια γυναίκα (Αρβανίτη) και τον σύντροφό της να βλέπουν μαζί ένα βίντεο κλιπ, ενώ εκείνη τραγουδά. Το βίντεο αυτό ανανεώθηκε τον Μάρτιο του 2007 από το  mad.tv. Έγινε ρεμίξ τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς και περιλαμβάνεται στην συλλογή "Θάλασσα 2007" και στη συλλογή "80's but Goody's" το τραγουδάει η Βικτώρια Χαλκίτη. Το κομμάτι - θρύλος έχει γίνει το σήμα κατατεθέν της Σοφίας και έχει προβληθεί ένα βίντεο από συναυλία ως τμήμα αφιερώματος στον Μιχάλη Ρακιντζή.

Υπόλοιπα κομμάτια

Από τα υπόλοιπα κομμάτια, τα πιο γνωστά είναι το "Μόνη περπατώ", το 'Σαν πρώτη φορά" και το "Πάντα είσαι εδώ". Τα δύο πρώτα έχουν μελαγχολικό χαρακτήρα, ενώ το τρίτο, αν και ελαφρό, είναι πιο ξεσηκωτικό. Το "Πάντα είσαι εδώ" διασκευάστηκε από την ίδια σε μια πολύ πιο ροκ διάθεση, σε συναυλία του 1991 στο Λυκαβητό με το Μιχάλη Ρακιντζή . Το συγκεκριμένο βίντεο έχει προβληθεί ως τμήμα του αφιερώματος στην Σοφία Αρβανίτη.
Citroën C25

Αντικατάσταση του C25

Η παραγωγή του C25 έληξε το 1993 και συνολικά παρήχθησαν 1.085.136 αντίτυπα σειράς C25. Αντικαταστάθηκε το 1994 από το Citroën Jumper.
Μαρία Εμμανουήλ του Μάισεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Χριστιανού τιτουλάριου βασιλιά της Σαξονίας και της Ελισάβετ-Ελένης, κόρης του Αλβέρτου 8ου πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1962 την Αναστασία των Ασκάνια, κόρη του Ευγένιου πρίγκιπα του Άνχαλτ (γιου του Εδουάρδου δούκα του Άνχαλτ)· δεν απέκτησαν απογόνους.
Στεργιανό

Το Στεριανό είναι παλιό χωριό που βρίσκεται νότια του Ηρακλείου Κρήτης στους πρόποδες του Γιούχτα και νοτιοανατολικά του χωριού Βασιλειές.

Αρχαιολογία

Στο πλάτωμα του λόφου, όπου είχε κτιστεί ο οχυρωμένος οικισμός «Στεριανό», σήμερα αναγνωρίζονται κυρίως ερείπια από κτίρια του 19ου και 20ου αιώνα. Στη νοτιοδυτική πλευρά του οικισμού υπάρχει σπίτι που έχει αναστηλωθεί και κατοικείται. Στην ανατολική πλευρά σώζεται τμήμα του τείχους, του οποίου στέκει ο βορειοανατολικός πύργος και το επικλινές ευθύγραμμο τμήμα με τοξοθυρίδες. Στο νότιο άκρο του τείχους υπάρχουν ερείπια αρχοντικής δίπατης κατοικίας. Το τείχος χρονολογείται το 16ο – 17ο αιώνα και οι κατοικία τα μέσα του 19 ου αιώνα.

Σύγχρονη Εποχή

Στην απογραφή του 1881 γράφεται Στεργιανώ και Λιμοχώρι στο δήμο Αρχανών, επαρχίας Τεμένους, όπου καταγράφονται 32 Τούρκοι. Το 1900 γράφεται Στεργιανός, στον ίδιο δήμο με 6 κατοίκους. Το 1920 αναφέρεται στον αγροτικό δήμο Σκαλάνι, επαρχία Πεδιάδας, με 20 κατοίκους. Η τελευταία αναφορά είναι στην απογραφή του 1928, στην κοινότητα Σκαλάνι, με 42 κατοίκους.

Προφορικές Μαρτυρίες

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεώργιου Ξυπάκη, ο παππούς του, Γεώργιος Ξυπάκης, ήταν επιστάτης στα κτήματα του πλούσιου γιατρού Αλιζάκη, που έζησε στο Στεριανό τις δεκαετίες του 1920-1930. Ο ίδιος αναφέρει ότι ο πατέρας του Κωνσταντίνος Ξυπάκης θυμόταν ότι ζούσαν πολλοί Τούρκοι στο χωριό την περίοδο της καταστροφής της Σμύρνης. 
Η μνήμη ενός μικρού παιδιού ζωντάνεψε κρίσιμες στιγμές της ιστορία του τόπου και της καταρρέουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο παππούς του Γεώργιου Ξυπάκη, Γεώργιος Ξυπάκης, θυμόταν ότι είχε μπει σ' ένα σπίτι του χωριού, που ζούσαν Τούρκοι, την ώρα που συσκεύαζαν τα υπάρχοντα τους για να φύγουν. Ανέφερε ότι είχαν μαγειρέψει κουκιά και τα άφησαν στην κατσαρόλα. Το γεγονός αυτό δείχνει τη βιαιότητα της αναχώρησης των μουσουλμάνων από το Στεργιανώ σε εποχές πολέμων και προσφυγιάς. 
Η τελευταία προφορική αναφορά του ίδιου για την κατοίκηση του Στεριανού είναι ότι η μητέρα του, Κυριακή Ξυπάκη, έζησε στο χωριό για 2-3 χρόνια την εποχή της κατοχής του 1940.
Μεσιέ 60

Ιστορικό

Ο Μεσιέ 60 ανακαλύφθηκε από τον Γιόχαν Γκότφριντ Κέλερ (Johann Gottfried Köhler) τον Απρίλιο του 1779 μαζί με τον Μεσιέ 59, καθώς παρακολουθούσε ένα κομήτη. Λίγες μέρες μετά τον ανακάλυψε ανεξάρτητα και ο Μπάρναμπους Οριάνι και ο Τσαρλς Μεσιέ, ο οποίος ανακάλυψε και τον κοντινό Μεσιέ 58.
Στον Μεσιέ 60 έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής αστέρας μέχρι 2007, ο SN2004W τύπου Ια.

Μέγεθος και Φωτεινότητα

Δεδομένης μίας απόστασης 60 MLy και φαινόμενη διάμετρο 7,4, ο Μ60 έχει διάμετρο 120.000 έτη φωτός. Σε μικρότερα τηλεσκόπιο είναι ορατή μόνο η κεντρική περιοχή με διαστάσεις περίπου 4 x 3. Με φαινόμενο μέγεθος 9 και απόσταση 60 MLy έχει απόλυτο μέγεθος -22,3, αντίστοιχη μίας φωτεινότητας 60 δις ήλιων. Είναι ο τρίτος λαμπρότερος γαλαξίας στο σμήνος της Παρθένου.

Μετρήσεις απόστασης

Η μέση απόσταση του Μεσιέ 60 με βάση τις μετρήσεις είναι 68 εκατομμύρια έτη φωτός (21 Mpc). Μετρήσεις με βάση τους Κηφείδες δείχνουν μία απόσταση μεταξύ 20 και 27 Mpc (65 με 88 εκατομμύρια έτη φωτός) ενώ ο υπερκαινοφανής αστέρας τύπου Ια έδειξε μία απόσταση 26,8 Mpc (85 MLy). Μετρήσεις με βάση άλλες μεθόδους δείχνουν μία απόσταση μεταξύ 14 και 19 Mpc (45 με 62 MLy).

Μαύρη τρύπα

Στο κέντρο του Μεσιέ 60 υπάρχει μία υπέρμαζη μαύρη τρύπα με μάζα περίπου 2 δις ήλιων, με βάση παρατηρήσεις του ΔΤΧ.

NGC 4647

Ο NGC 4647 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 2,5' από τον Μεσιέ 60: οι δίσκοι τους υπερκαλύπτονται. Αν και αυτή η κατάσταση δείχνει ότι αλληλεπιδρούν, δεν υπάρχουν εμφανή στοιχεία μίας βαρυτικής αλληλεπίδρασης, όπως θα περίμενε κανείς για δύο τόσο κοντινούς μεταξύ τους γαλαξίες. Αυτό σημαίνει ότι βρίσκονται σε διαφορετική απόσταση και αλληλεπιδρούν ισχνά.
ΣΣ Φόλα Ες

Ιστορία

Η Φόλα Ες ιδρύθηκε το 1906 από έναν Βρετανό καθηγητή και ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στο Λουξεμβούργο. Κατά τη διάρκεια της ακμής της, ήταν η καλύτερη ομάδα στη χώρα, κερδίζοντας τέσσερα εθνικά πρωταθλήματα και δύο κύπελλα μεταξύ 1918 και 1924. Η Φόλα κέρδισε άλλο ένα πρωτάθλημα το 1930 και ένα κύπελλο το 1955, αλλά σταδιακά έχασε την επαφή με τις κορυφαίες θέσεις του πρωταθλήματος Λουξεμβούργου.
Άννα Αμαλία της Πρωσίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1723 στο Βερολίνο, και ήταν το δωδέκατο παιδί και η νεότερη κόρη του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Ανόβερου.
Θεωρήθηκε ως πιθανή νύφη για τον Διάδοχο Πρίγκιπα της Σουηδίας μαζί με την αδελφή της Λουίζα Ουλρίκα, καθώς ο αδελφός της Φρειδερίκος την προειδοποίησε ότι η Λουίζα Ουλρίκα ήταν ίσως πολύ φιλόδοξη για να είναι μια καλή βασίλισσα σε μια μοναρχία χωρίς εξουσία, όπως τότε η Σουηδία ήταν κατά την εποχή της ελευθερίας.
Το 1755 η Άννα Αμαλία έγινε Ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ, που την έκανε μια πλούσια γυναίκα. Έχοντας επιλέξει να περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της στο Βερολίνο, όπου αφιερώθηκε στη μουσική και έγινε γνωστή ως μουσική προστάτης και συνθέτης. Ως συνθέτης πέτυχε μια μέτρια φήμη και είναι περισσότερο γνωστή για τα μικρότερα έργα της, τα οποία περιελάμβαναν τρία, πορείες, καντάτες, τραγούδια και φυλές.
Η Άννα Αμαλία πέθανε στις 30 Μαρτίου 1787 σε ηλικία 63 ετών.
Αικατερίνη Ιβάνοβνα

Η ζωή της

Μητέρα της ήταν η Πρασκόβια Σαλτύκοβα. Η Αικατερίνη γεννήθηκε στη Μόσχα και ανάδοχός της ήταν ο θείος της Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας). Δύο αδελφές που είχαν γεννηθεί ενωρίτερα από αυτήν, απεβίωσαν 3 και 1 ετών, ενώ μετά από αυτήν γεννήθηκε η Άννα της Ρωσίας και η Πρασκόβια. Μικρή ζούσε στο Ισμαΰλοβο, όπου οι τρεις αδελφές σπούδασαν κατά τον δυτικό τρόπο: Γερμανικά, Γαλλικά, χορό και εθιμοτυπία με ξένους δασκάλους. Το 1708 οι οικογένεια μετακινήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν ικανή, με μαύρα μαλλιά, χαριτωμένη και πολύ κοινωνική. Το 1716 ο θείος της Πέτρος Α΄ την πάντρεψε με τον Κάρολο-Λεοπόλδο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ο θείος της ήθελε τη συμμαχία τού δούκα εναντίον της Σουηδίας και χρειαζόταν το Μεκλεμβούργο για τον ελλιμενισμό του στόλου του. Το γαμήλιο συμβόλαιο εξασφάλιζε στην Αικατερίνη τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστη της και ετήσια πρόσοδο 6000 ταλήρων, ενώ ο Πέτρος Α΄ υποχρεούτο να συνδράμει τον δούκα στην κατάληψη του Βίσμαρ. Το 1718 γεννήθηκε η κόρη τους Ελισάβετ-Αικατερίνη-Χριστίνα. Επειδή ο Λεοπόλδος συχνά πρόσβαλε την Αικατερίνη, εκείνη το 1722 τον άφησε και επέστρεψε στη Ρωσία με την κόρη τους χωρίς να τον ξανασυναντήσει.
To 1730 απεβίωσε ο εγγονός του Πέτρου Α΄, Πέτρος Β΄ της Ρωσίας και το Ανώτατο Συμβούλιο της Επικράτειας αποφάσισε για διάδοχο μια κόρη τού Ιβάν Ε΄ της Ρωσίας, αδελφού του Πέτρου Α΄. Επειδή η διάδοχος (τσάρεβνα) Αικατερίνη είχε χαρακτήρα ανεξάρτητο και ιδιότροπο, επελέγη η νεότερη αδελφή της Άννα Ιβάνοβνα ως πιο υπάκουη. Όταν έπειτα από λίγο αξιωματικοί της φρουράς έδωσαν μία αναφορά στην Άννα για ελαφρύτερη διακυβέρνηση, η Αικατερίνη την παρότρυνε να την υπογράψει. Η Αικατερίνη διατηρούσε ένα θέατρο με ηθοποιούς δουλοπάροικους. Η συμβίωσή της με έναν πρίγκιπα, αξιωματικό του ναυτικού, προκάλεσε την εξορία της στα Ουράλια. Το 1733 βαπτίσθηκε Ορθόδοξη η κόρη της με το όνομα Άννα, για να έχει δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο της Ρωσίας. Απεβίωσε το ίδιο έτος και τάφηκε στη Μονή Αλεξάνδρου Νέφσκυ, δίπλα στη μητέρα της. Την Άννα της Ρωσίας διαδέχθηκε ο εγγονός της Αικατερίνης Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας.
Liber Pontificalis

Με τον τίτλο Liber Pontificalis (Βίβλος των Ποντιφήκων) εννοείται κείμενο στη λατινική γλώσσα που αφηγείται την ιστορία των παπών, ξεκινώντας από τον απόστολο Πέτρο και συνεχίζοντας ως τον 14ο αι. υπό μορφή βιογραφιών. Η πρώτη συλλογή βίων των επισκόπων Ρώμης σταματούσε στον Στέφανο Ε΄, για να συνεχιστεί αργότερα με διαφορετικό στυλ έως τον Ευγένιο Δ' και τον Πίο Β΄.
Όταν ξεκίνησε κατά τον 3ο αιώνα, η Βίβλος των Ποντιφήκων ήταν απλά ένας κατάλογος των ονομάτων των επισκόπων Ρώμης. Στις αρχές του 6ου αιώνα, ένας από τους εκδότες άρχισε να προσθέτει βιογραφικά δεδομένα στους καταλόγους. Παπικοί γραφείς περιοδικά ενημέρωναν τον κατάλογο, προσθέτοντας βίο και έργα νέων παπών. Κατά τον έβδομο αιώνα οι πρώιμες απλές καταχωρήσεις εξελίχθηκαν σε λεπτομερείς περιγραφές. Το Liber Pontificalis θεωρείται πλούσια πηγή πληροφοριών για λειτουργικές πρακτικές στη Ρώμη.
Από την άλλη το Liber Pontificalis έγινε αντικείμενο έντονης και εξονυχιστικής έρευνας ως «ανεπίσημο όργανο της προπαγάνδας των ποντίφηκων». Άλλοι ερευνητές το παρομοίασαν όπως και τα έργα του ψευδο-Ισίδωρου και τη δωρεά του Κωνσταντίνου, ως εργαλείο των παπών του μεσαίωνα για την παρουσίαση της έδρας της Ρώμης ως, «αρχέγονου θεσμού της εκκλησίας, ενδεδυμένου με απόλυτη και διηνεκή εξουσία».
Ανδρέας Ανδρεάδης (πετοσφαιριστής)

Καριέρα

Ξεκίνησε το 1995 από τον θρακιώτικο σύλλογο Α.Ο.Τυχερού και από το 1997 μέχρι το 2004 συνέχισε στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης, την ομάδα στην οποία ανδρώθηκε.
Την περίοδο 2004-2005 παίρνει μεταγραφή στον Παναθηναϊκό όπου θα αγωνιστεί για πέντε χρόνια και θα καταφέρει να κατακτήσει 1 Πρωτάθλημα, 2 Κύπελλα και 1 Σούπερ Καπ.
Την περίοδο 2009-2010 αλλάζει στρατόπεδο και μετακινείται στον Ολυμπιακό. Στην πρώτη του κιόλας χρονιά στέφεται Πρωταθλητής Ελλάδος για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Με τον Ολυμπιακό θα κατακτήσει συνολικά 2 Πρωταθλήματα, 1 Κύπελλο και 1 Σούπερ Καπ.
Ακολούθησαν οι μεταγραφές του στον Ηρακλή, τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης και την ΑΕΚ, πριν μεταγραφεί το καλοκαίρι του 2015 στον Άρη. Τον Ιανουάριο του 2016 μεταπήδησε στον Φοίνικα Σύρου όπου έφτασε μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος. Τον Ιούλιο του 2016 μεταγράφηκε στον Π.Α.Ο.Κ, κατακτώντας το πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2017 επέστρεψε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Λιγκ Καπ.

Διεθνής καριέρα

Ο Ανδρεάδης υπήρξε επί χρόνια αναπόσπαστο μέλος της Εθνικής Ελλάδος. Από το 1999 μέχρι το 2016 συμπλήρωσε 141 συμμετοχές με το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.
Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας

Βιογραφία

Ήταν μαθητής του μεγάλου Ρώσου ορθόδοξου θεολόγου π. Γεωργίου Φλορόφσκι. 
Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1931 στο Καταφύγιο Κοζάνης. 
Σπούδασε Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1955, στο οποίο το 1965 εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα «Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί τῷ Ἐπισκόπῳ κατά τούς τρεῖς πρώτους αἰώνας» και αναγορεύθηκε διδάκτορας. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και αναγορεύθηκε Μάγιστρος της Θεολογίας. Έχει διατελέσει καθηγητής δογματικής θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και συστηματικής θεολογίας στα πανεπιστήμια Γλασκώβης (1973-1987), Θεσσαλονίκης (1984-1998), King’s College του Λονδίνου, Γρηγοριανού της Ρώμης και Γενεύης. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 14 Ιουνίου 1986 και Πρεσβύτερος στις 15 Ιουνίου 1986. 
Στις 22 Ιουνίου 1986 εξελέγη από τη Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Μητροπολίτης Περγάμου, υπέρτιμος και έξαρχος κόλπου Αδραμυττηνού». 
Το 1993 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 2002 διετέλεσε Πρόεδρός της, όντας ο πρώτος Πρόεδρος Κληρικός. 
Είναι αντιπρόεδρος της επιτροπής Διαλόγου μεταξύ των Ορθόδοξων Εκκλησιών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, καθώς και Διευθυντής του Γραφείου Εκπροσωπήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα. Εκπροσώπησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε αρκετές διεθνείς συνελεύσεις. 
Υπήρξε ακόμη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Επιτροπής Πίστεως και Τάξεως του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Το έργο του

Η συμβολή του επικεντρώνεται κυρίως στη θεολογία του προσώπου. 
Στα έργα του ασχολείται μεταξύ άλλων με την έννοια του προσώπου στη φιλοσοφία και στους Πατέρες της Εκκλησίας και υποστηρίζει ότι το πρόσωπο είναι η κεντρική έννοια της χριστιανικής οντολογίας, ενώ αναλύει με τον ίδιο τρόπο και την έννοια του τριαδικού Θεού: μία ουσία, τρία πρόσωπα. Κατά την οντολογία που αναπτύσσει με βάση τους Καππαδόκες Πατέρες, η ύπαρξη προϋποθέτει τη σχέση μεταξύ προσώπων και δε νοείται χωρίς αυτήν. 
Εξαίρεση δεν αποτελεί ούτε ο Θεός, ως πρόσωπο του Πατέρα στην Αγία Τριάδα, ο οποίος υπάρχει αφ’ εαυτού. Η μεγάλη συμβολή των Καππαδοκών Πατέρων κατά τον Περγάμου Ιωάννη ήταν ότι ταύτισαν τον όρο υπόσταση με τον όρο πρόσωπο, ο οποίος μέχρι τότε σήμαινε προσωπείο.

Διακρίσεις

Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας πολλών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων του Καθολικού Ινστιτούτου Παρισιού, της Ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Βελιγραδίου, του Ινστιτούτου Ορθόδοξης Θεολογίας «Άγιος Σέργιος» του Παρισιού, του Πανεπιστημίου Κλουζ-Ναπόκα και του Πανεπιστημίου του Μύνστερ. 
Το 1973 εξελέγη μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Θρησκευτικών Επιστημών των Βρυξελλών. 
Το 2003 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος του απένειμε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος, προς αναγνώριση του έργου του. Το 2007 του απονεμήθηκε ο Σταυρός του Lambeth.
Ντόναλντ Νίκολ

Βίος

Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1923 στο Πόρτσμουθ της νότιας Αγγλίας, αλλά κατάγεται από τη Σκωτία. Σπούδασε στο Κολλέγιο Pembrohe και του Cambridge. Το 1952 ανακηρύχθηκε διδάκτορας Βυζαντινής Ιστορίας, με σύμβουλο καθηγητή τον Στήβεν Ράνσιμαν. Εργάστηκε στη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών. Δίδαξε ως λέκτορας το διάστημα 1952-1964 στο University College του Δουβλίνου. Εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης του βυζαντινολογικού κέντρου Dumbarton Oaks της Ουάσινγκτον (1964-1966), ως επισκέπτης καθηγητής του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου (1966-1970) και ως τακτικός καθηγητής Βυζαντινής και μεταβυζαντινής Ιστορίας στο King’s College του Λονδίνου, στην έδρα Αδαμαντίου Κοραή, το διάστημα 1970-1988. Επίσης διετέλεσε αντιπρύτανης του King’s College το διάστημα 1977-1981. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 1988 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής της έδρας Κοραή. Το διάστημα 1989-1992 διετέλεσε διευθυντής της Γενναδείου βιβλιοθήκης. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε στο Little Shelford του Cambridge, όπου και πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 2003.
Ιουλιανή Μοναρχία

Επισκόπηση

Ωθούμενος στο θρόνο από μια συμμαχία μεταξύ των ανθρώπων του Παρισιού, οι Ρεπουμπλικανοί, που είχαν στήσει οδοφράγματα στην πρωτεύουσα, και η φιλελεύθερη μπουρζουαζία, ο "Βασιλιάς Πολίτης" ανατράπηκε από παρόμοια οδοφράγματα κατά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848, η οποια οδήγησε στην διακήρυξη της Δεύτερης Δημοκρατίας. Μετά την απομάκρυνση και την ακόλουθη εξορία στη Βρετανία, η φιλελεύθερη Ορλεανιστική παράταξη (στην οποία αντιτίθεντο οι αντεπαναστάτες Legitimists) συνέχισε να υποστηρίζει μια επιστροφή του Οίκου της Ορλεάνης στο θρόνο, αλλά η Ιουλιανή Μοναρχία αποδείχθηκε η τελευταία μοναρχία της Γαλλίας. Οι Legitimists αποσύρθηκαν από την πολιτική σκηνή στα κάστρα τους, αφήνοντας την σκηνή ανοικτή για την διαμάχη μεταξύ των Ορλεανιστών και των Ρεπουμπλικανών.
60 Ηχώ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ηχούς υπολογίζεται σε 60,2 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 230 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ηχούς εκτιμάται σε 1,68 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 584 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 31,8 m/sec (114 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Ηχούς είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,254 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 93 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Ηχώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό τηςμ ία φορά κάθε 25 ώρες και 12,5 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Cirith Ungol

1972-1992

Οι Cirith Ungol δημιουργήθηκαν από τον κιθαρίστα Τζέρι Φογκλ και το ντράμερ Ρόμπερτ Γκάρβεν, πρώην μέλη των Titanic, οι οποίοι είχαν σχηματιστεί το 1969. Το 1972, μετονόμασαν το συγκρότημα σε Cirith Ungol και στις ζωντανές τους εμφανίσεις έπαιζαν διασκευές σε κομμάτια των Thin Lizzy, Budgie και Hard Stuff. Η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος περιελάμβανε εκτός του προαναφερθέντος διδύμου, τον τραγουδιστή Νιλ Μπίτι, τον κιθαρίστα Γκρεγκ Λίντστρομ και τον μπασίστα Μάικλ Βουτζία.
Το 1976, τα φωνητικά ανέλαβε ο Τιμ Μπέικερ και το συγκρότημα ηχογράφησε διάφορα ντέμο μέχρι το 1979, αφού μετά από τη σύσταση της εταιρείας "Liquid Flames Records", ηχογράφησε το ντεμπούτο του με τίτλο "Frost and Fire" στα "Gold Mine Studios" της Καλιφόρνια. Το εξώφυλλο του δίσκου ήταν δημιουργία του Μάικλ Γουίλαν. Οι αρχικές κριτικές για το άλμπουμ ήταν μέτριες, ιδιαίτερα στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά το 1981 επανεκδόθηκε από την "Enigma Records".
Το 1982, ο Λίντστρομ αποχώρησε από τους Cirith Ungol αφήνοντας τον Φογκλ ως μοναδικό κιθαρίστα του συγκροτήματος. Εκείνη τη χρονιά, συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή "Metal Massacre" με το τραγούδι "Death of the Sun".
Τον Ιούλιο του 1984, κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο "King of the Dead" μέσω της "Enigma" στη Βόρεια Αμερική και της "Roadrunner" στην Ευρώπη. Ο δίσκος παρουσίασε ιδιαίτερη βελτίωση στο επίπεδο της μουσικότητας των Cirith Ungol και το συγκρότημα γνώρισε περαιτέρω δημοτικότητα αν και δεν έπαιζε συχνά ζωντανά, αλλά τραβώντας τα φώτα της δημοσιότητας στις συναυλίες του λόγω της έντονης χρήσης βεγγαλικών και του ότι ο Μπέικερ έβγαινε στη σκηνή μέσα σε φέρετρο που κουβαλούσαν οι βοηθοί των Cirith Ungol.
Η επιρροή των έργων του συγγραφέα Μάικλ Μούρκοκ είναι εμφανής στο "One Foot in Hell" που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1986 μέσω της Metal Blade Records, σε παραγωγή του Μπράιαν Σλάγκελ. Μετά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, ο Φογκλ αποχώρησε για να πάρει τη θέση του ο Τζιμ Μπαράζα το 1988, ενώ το μπάσο ανέλαβε ο Βέρνον Γκριν.
Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το δίσκο "Paradise Lost" μέσω της "Restless Records" το 1991 σε παραγωγή του Ρον Γκούντι, περιλαμβάνοντας μία διασκευή στο "Fire" των The Crazy World of Arthur Brown. Μετά την κυκλοφορία του συγκεκριμένου δίσκου το συγκρότημα διαλύθηκε.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, οι Cirith Ungol απέκτησαν τη φήμη θρυλικού συγκροτήματος της underground σκηνής στην Ευρώπη και στις 10 Σεπτεμβρίου 2001, η Metal Blade Records κυκλοφόρησε τη διπλή συλλογή "Servants of Chaos" με ανέκδοτες ηχογραφήσεις και ζωντανές εκτελέσεις.
Τρία χρόνια νωρίτερα, στις 20 Αυγούστου 1998, ο Τζέρι Φογκλ απεβίωσε λόγω κίρρωσης του ήπατος.
Στα τέλη του 2005, η γερμανική "Solemnity Music" κυκλοφόρησε το tribute άλμπουμ με τίτλο "One Foot in Fire", αφιερωμένο στους Cirith Ungol, με τη συμμετοχή συγκροτημάτων όπως οι Falcon, στους οποίους έπαιζε και ο Γκρεγκ Λίντστρομ, οι Sacred Steel, οι Ιταλοί Holy Martyr, οι Emerald, οι Assedium, και άλλοι.

Επανένωση

Οι Cirith Ungol επανενώθηκαν το 2016, με σκοπό την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ Frost & Fire στην Βεντούρα της Καλιφόρνια στις αρχές Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Γκρίζα μαγκούστα του Ακρωτηρίου

Εμφάνιση

Είναι ένα μικρό είδος (μήκους 55-69 εκατοστομέτρων και βάρους 0,5 - 1,0 χιλιόγραμμων). Έχει σκούρο γκρι χρώμα και η άκρη της ουράς είναι πιο σκούρα. Τα πόδια είναι πιο σκούρα γκρι από το υπόλοιπο σώμα. Έχει χαρακτηριστικό επιμήκη σωματότυπο μαγκούστας. Τα αυτιά είναι μικρά και στρογγυλά και βρίσκονται στις πλευρές του κεφαλιού. Η ουρά είναι μακριά και φουντωτή. Τα δόντια παρουσιάζουν προσαρμογές τόσο για την κοπή όσο και για την σύνθλιψη.

Διατροφή και συμπεριφορά

Η γκρίζα μαγκούστα του Ακρωτηρίου τρέφεται κυρίως με έντομα και μικρά τρωκτικά, αλλά τρώει επίσης πτηνά, μικρά ερπετά, αμφίβια, άλλα ασπόνδυλα, και φρούτα. Είναι επίσης γνωστό ότι τρώει νεκρούς οργανισμούς και σκουπίδια.
Είναι κυρίως εντομοφάγο ζώο αλλά και σαρκοφάγο. Τα έντομα και άλλα αρθρόποδα, όπως αράχνες, πιάνονται στο έδαφος και στη συνέχεια κρατιούνται με τα μπροστινά πόδια και τρώγονται. Τα μεγαλύτερα θηράματα, όπως τα τρωκτικά, καταδιώκονται και σκοτώνονται με δάγκωμα στο κεφάλι. Οι μεγάλες λείες κόβονται σε κομμάτια μεγέθους δαγκωματιάς με τα δόντια.
Τα μικρά τρωκτικά, ιδίως ο Ωτόμυς και ο Ραβδόμυς, είναι τα πιο σημαντικά διατροφικά στοιχεία. Κατ' εξαίρεση επιτίθεται σε ανήλικους λαγούς και σε νεαρές μικρές αντιλόπες.

Κατανομή

Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες το είδος εθεωρείτο ότι ήταν ενδημικό στην Επαρχία του Ακρωτηρίου, αλλά τώρα είναι γνωστό ότι απαντάται σε μεγάλο μέρος του υπολοίπου της Νότιας Αφρικής και στα δυτικά, προς τα βόρεια στη νότια Ανγκόλα. Δεν έχει ακόμη διασαφηνιστεί πώς είναι συνεχής η κατανομή, ούτε πόσο μεγάλο μέρος αυτής της ευρύτερης παρουσίας οφείλεται στην επέκταση της κατανομής της. Η πυκνότητά του πληθυσμού της σε περιοχές όπου είναι εγκατεστημένο το είδος, κυμαίνεται από μία μαγκούστα ανά 60 εκτάρια σε μία ανά δύο εκτάρια.

Βιότοπος

Ζει στις μακίες (φάινμπος), στους ημιερημικούς θαμνώνες (Καρού) στις λόχμες και στα δάση. Ωστόσο δεν απαντάται στις ποώδεις διαπλάσεις. Συχνά ζουν κοντά στον άνθρωπο, συχνά κάτω από τα πατώματα των χώρων της κατοικίας ή και στις παρυφές των προαστίων. Όταν συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία μπορεί να ανεχθεί κοντινή προσέγγιση.

Συμπεριφορά

Η γκρίζα μαγκούστα του Ακρωτηρίου είναι ζώο ημερόβιο.