google/wiki40b huggingface dataset:
Ματάις Μπριλ

Βιογραφία

Ο Ματάις ήταν γιος του ζωγράφου Ματάις Μπριλ του πρεσβύτερου (; πιθανώς Μπρέντα - περ. 1550, Αμβέρσα). Ο Ματάις και ο μικρότερος αδελφός του Πάουλ Μπριλ πιθανότατα ξεκίνησαν την καλλιτεχνική τους εκπαίδευση στην Αμβέρσα με τον πατέρα τους. Γύρω στο 1575 ο Ματάις μετοίκησε στη Ρώμη.
Εκεί εργάστηκε σε ορισμένες νωπογραφίες στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού συμπεριλαμβανομένης της τοιχογραφίας Απόψεις της Ρώμης με τη διακομιδή των λειψάνων του Αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού, που φιλοτεχνήθηκε λίγο μετά την πραγματική διακομιδή των λειψάνων του Αγίου τον Ιούνιο του 1580. Ο νεότερος αδελφός του Πάουλ τον συντρόφευσε πιθανόν γύρω ή λίγο μετά το 1582.
Το δεύτερο έργο του Ματάις στη Ρώμη ήταν στον "Πύργο των Ανέμων" ή "Γρηγοριανό Πύργο" στο Βατικανό. Το κτίριο αυτό στο Ανάκτορο του Βατικανού χτίστηκε μεταξύ 1578 και 1580 από τον αρχιτέκτονα Οτταβιάνο Μασκερίνο από τη Μπολόνια ως αστρονομικό παρατηρητήριο για τη μελέτη της αναμόρφωσης του Γρηγοριανού ημερολογίου από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄. Με τη βοήθεια του αδελφού του, Πάουλ, ο Ματάις Μπριλ διακόσμησε τις ζωφόρους σε τέσσερις αίθουσες με βιβλικούς κύκλους τοπίων και δύο αίθουσες με απόψεις της Ρώμης και φανταστικές "vedute" (απόψεις) σε ψευδαισθησιακό πλαίσιο. Ζωγράφισε, επίσης, δύο αίθουσες στο Παλάτσο Ορσίνι στο Μοντεροτόντο, βόρεια της Ρώμης, στις οποίες υπέγραψε με ένα ζευγάρι μικρά ματογυάλια (στη φλαμανδική γλώσσα η λέξη "Bril" μεταφράζεται ως "ματογυάλια").
Όταν το 1583 ο Ματάις απεβίωσε, ο αδελφός του συνέχισε το έργο του, αναλαμβάνοντας πολλές από τις παραγγελίες του.

Έργο

Το έργο του είναι σήμερα γνωστό κυρίως από τις τοιχογραφίες και τα σχέδιά του. Ο Ματάις ειδικευόταν στα τοπία. Ζωγράφισε δύο τύπους τοπίων: Έναν με τοπογραφικό ενδιαφέρον κι έναν με φανταστικά τοπία.
Ο Ματάις συνέβαλε στο είδος της "τοπογραφικής τοπιογραφίας" συνδυάζοντας μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια με προοπτική που τονίζει τη μνημειακότητα των απεικονιζομένων κτισμάτων. Η προοπτική αυτή επιτυγχανόταν με χρήση χαμηλότερου σημείου θέασης και δυναμικής σμίκρυνσης στην απόσταση του απεικονιζομένου αντικειμένου.
Τα φανταστικά του τοπία, χωρίς τοπογραφικό ενδιαφέρον, είναι συνήθως μανιεριστικού τύπου από την άποψη της προσεκτικής παρατήρησης της Φύσης και τις δραματικές αντιθέσεις φωτός και σκιάς. Η παλέτα τους κυριαρχείται από έντονα μπλε και πράσινα και η οι πινελιές τους είναι ιμπρεσιονιστικές. Τα φανταστικά αυτά τοπία χρησιμοποιήθηκαν από τον αδελφό του Πάουλ και άλλους ζωγράφους ως πηγή έμπνευσης για το έργο τους. Οι πίνακες αυτοί είναι σήμερα γνωστοί μέσω μιας σειράς χαρακτικών που δημιούργησε ο από την Ολλανδική Δημοκρατία χαράκτης Σίμον Φρίσιους Εκδόθηκαν το 1611 και το 1613-14 σε δύο τόμους, υπό τον τίτλο Topographia Variarum Regionum.
Ο Ματάις ήταν, επίσης, παραγωγικός σχεδιαστής και τα σχέδιά του αποτελούν πρωταρχική πηγή πληροφοριών για το έργο του. Πολλά από αυτά τα σχέδια φυλάχτηκαν από τον αδελφό του, Πάουλ, και αντιγράαφηκαν από συγχρόνους του καλλιτέχνες, όπως ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος.
Είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με τους Ιταλούς ζωγράφους Αντόνιο Τεμπέστα, Νικκολό Τσιρτσινιάνι και Ματτέο ντα Σιένα σε ποικίλα έργα.
Ωβά

Η ωβά ήταν πολιτική και φυλετική υποδιαίρεση των Σπαρτιατών. Η ωβά αναφερόταν στην ρήτρα του Λυκούργου. Ο όρος εφευρέθηκε το 820 π.Χ., όταν ο Λυκούργος έλαβε την ρήτρα από την Πυθία. Ο όρος αυτός συμπεριλήφθη στον καταστατικό χάρτη, το σύνταγμα της Σπάρτης. 
Αποτέλεσε επίσης είδος φράτρας στην Αρχαία Σπάρτη.
Εξαμίλια Κορινθίας

Ιστορία

Η ευρύτερη περιοχή των Εξαμιλίων φαίνεται να κατοικήθηκε ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους. Yπάρχουν ενδείξεις συστηματικής κατοίκησης κατά τη ρωμαϊκή περίοδο ύστερα από την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας της Κορίνθου, ενώ στα όρια του οικισμού υπήρχε σημαντικό λατομείο.
Η ονομασία Εξαμιλια εμφανίζεται για πρώτη φορά την περίοδο του Βυζαντίου, και φαίνεται να προέρχεται από την απόσταση έξι μιλίων από τον ισθμό της Κορίνθου. O Γάλλος αρχαιολόγος Ζακόμπ Σπον, στο οδοιπορικό του στην Ελλάδα το 1676 περιγράφει τον οικισμό ως «un méchant village d'Albanois» (μετάφραση: ένα απεχθές αρβανιτοχώρι). Φαίνεται πως το χωριό αποικήθηκε από Αλβανούς τον 17ο αιώνα, με τους κατοίκους του να θεωρούν πως οι πρόγονοι τους είχαν φθάσει νωρίτερα στην περιοχή από τους αντίστοιχους των γειτονικών οικισμών της Ξυλοκέριζας και της Αρχαίας Κορίνθου. Ήδη από τον 19ο αιώνα το χωριό φαίνεται να είχε χάνι, δηλωτικό της σημασίας του. Πριν από την ελληνική επανάσταση του 1821 δίπλα στον οικισμό είχε και εξοχική έπαυλη του ο Κιαμίλ Μπέης, ένας από τους πλουσιότερους Τούρκους της Πελοποννήσου.
Μετά από την απελευθέρωση στην περιοχή των Εξαμιλίων, σε τμήμα των κτημάτων του Κιαμίλ Μπέη που του παραχωρήθηκε από το ελληνικό κράτος, ο φιλέλληνας Αμερικανός γιατρός και φιλάνθρωπος Σάμουελ Γκρίντλι Χάου, ο οποίος είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ίδρυσε την πρότυπη αγροτική κοινότητα Ουασινγκτόνια (Αγγλικά:Washingtonia) για να στεγαστούν Έλληνες πρόσφυγες. Τα ίχνη του οικισμού εκείνου έχουν χαθεί.
Το 1912 τα Εξαμίλια ορίστηκαν ως η έδρα της νεοσύστατης ομώνυμης κοινότητας του νομού Αργολιδας - Κορινθίας. Το 1949 η κοινότητα υπάχθηκε στην Κορινθία, για να συννενωθεί το 1997 με τον Δήμο Κορινθίων.
Από τη δεκαετία του 1970 ο πληθυσμός της κοινότητας αυξάνεται διαρκώς, εν μέρει λόγω της μετοίκησης κατοίκων της Κορίνθου και των Αθηνών.

Πρόσβαση

Τα Εξαμίλια απέχουν 82 χλμ από την Αθήνα και είναι εύκολα προσβάσιμα διά του αυτοκινητόδρομου Α8. Ο οικισμός εξυπηρετείται και από τον σιδηροδρομικό σταθμό Κορίνθου.
Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα (1919)

Ιστορία

Το ιταλικό λαϊκό κόμμα ιδρύθηκε το 1919 από τον Λουίτζι Στούρτζο (Luigi Sturzo), έναν καθολικό ιερέα της Σικελίας . Το PPI υποστηρίχθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο του XV για να αντιταχθεί στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI).  Το κόμμα υποστήριξε διάφορες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένων των θεμελίων ενός κράτους πρόνοιας, της ψηφοφορίας των γυναικών και της ψήφισης της αναλογικής εκπροσώπησης .  
Στις γενικές εκλογές του 1919, οι πρώτες στις οποίες συμμετείχε το PPI, το κόμμα κέρδισε το 20,5% των ψήφων και 100 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, γεγονός που επιβεβαιώθηκε ουσιαστικά το 1921 . Το PPI ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο ιταλικό πολιτικό κόμμα μετά το PSI τότε. Τα προπύργιά του ήταν το εσωτερικό του Βένετο και της βορειοδυτικής Λομβαρδίας . Το 1919 το κόμμα κέρδισε 42,6% στο Βένετο (49,4% στη Βιτσέντσα ), 30,1% στη Λομβαρδία (64,3% στο Μπέργκαμο ), 24,4% στη Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια, 27,3% στη Μασσαλία και 26,2% στο Λάτσιο, ενώ δεν ήταν δημοφιλές στο Πεδεμόντιο και στη νότια Ιταλία .  
Το PPI χωρίστηκε κυρίως σε δύο ομάδες: τους Χριστιανοδημοκράτες που ήταν ευνοϊκοί για συμφωνία με τους Σοσιαλιστές, και στους Ήπιους Κληρικαλιστές που υποστήριζαν συμμαχία με τα φιλελεύθερα κόμματα, που τελικά συνέβη. Το τελευταίο περιλάμβανε τότε  τον Αλτσίντε ντε Γκάσπερι . Ορισμένοι έλαβαν μέρος στην πρώτη κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι το 1922, οδηγώντας το κόμμα σε διαίρεση μεταξύ των αντιπάλων του Μουσολίνι και εκείνων που τον υποστήριζαν. Ο τελευταίος εντάχθηκε τελικά στο Εθνικό Φασιστικό Κόμμα .  Τα περισσότερα από τα μέλη του PPI αργότερα συμμετείχαν στη χριστιανική δημοκρατία . 
Ο John Molony υποστηρίζει ότι «στο τέλος, το ιταλικό φασιστικό κράτος και το Βατικανό εργάστηκαν χέρι για να βοηθήσουν στην καταστροφή του Partito Popolare». Προσθέτει ότι οι Φιλελεύθεροι και οι Σοσιαλιστές μίσησαν το PPI σχεδόν όσο και οι Φασίστες και είδαν πολύ αργά πόσο αναγκαίο ήταν στον αγώνα για δημοκρατία στην Ιταλία.

Ιδεολογία

Οι ιδεολογικές πηγές του κόμματος βρίσκονταν κατά κύριο λόγο στην καθολική κοινωνική διδασκαλία, τα χριστιανικά δημοκρατικά δόγματα που αναπτύχθηκαν από τον 19ο αιώνα και μετά (βλέπε χριστιανική δημοκρατία ), την πολιτική σκέψη των Romolo Murri και Λουίτζι Στούρτζο . Η παπική εγκύκλιος, Rerum novarum (1891) του Πάπα Λέοντα XIII, πρόσφερε μια βάση για την κοινωνική και πολιτική διδασκαλία.
Ίντουλφ της Σκωτίας

Βιογραφικά στοιχεία

Η ημερομηνία γέννησης του Ίντουλφ δεν είναι γνωστή, ήταν γιος του βασιλιά των Αλπινιδών Κωνσταντίνου Β΄ (Causantín mac Áeda). Η μητέρα του μπορεί να ήταν κόρη του κόμη Έντουλφ Α΄ της Μπερνικίας, ο οποίος ήταν εξόριστος στη Σκωτία.
Ο John of Fordun και άλλοι υποθέτουν ότι ο Ίντουλφ ήταν βασιλιάς της νοτιοδυτικής Σκωτίας (Strathclyde) κατά τη βασιλεία του προκατόχου του, με βάση την κατανόησή τους ότι το βασίλειο της νοτιοδυτικής Σκωτίας (Strathclyde) είχε γίνει μέρος του βασιλείου της Άλμπα στη δεκαετία του 940. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι πλέον αποδεκτό.
Το Χρονικό των Βασιλέων της Άλμπα λέει: "Στην εποχή του το οππιδυν Έντεν", που συνήθως χαρακτηρίζεται ως Εδιμβούργο, "εκκενώθηκε και εγκαταλείφθηκε στους Σκωτσέζους μέχρι και τις σημερινές ημέρες". Αυτό έχει σημειωθεί πως υποδεικνύει ότι η Λοδαίννη ή κάποιο μεγάλο μέρος από αυτή, πέρασε στον Ίντουλφ τη στιγμή εκείνη. Ωστόσο, η κατάκτηση της Λοδαίννης είναι πιθανό να έγινε με μια επιχείρηση και όχι με ένα μεμονωμένο γεγονός, και τα σύνορα μεταξύ των εδαφών των βασιλέων της Άλμπα και της Μπερνικίας μπορεί να είχαν εξαπλωθεί στα νότια και ανατολικά του Εδιμβούργου πολλά χρόνια πριν από τη βασιλεία του Ίντουλφ.
Ο θάνατος του Ίντουλφ αναφέρεται από το χρονικό Scotorum το 962. Το Χρονικό των Βασιλέων της Άλμπα, προσθέτει ότι σκοτώθηκε πολεμώντας τους Βίκινγκ κοντά στο Κάλεν, κατά τη μάχη των Μπάουντς. Η προφητεία του Berchán, ωστόσο, ισχυρίζεται ότι πέθανε "στον οίκο του ιδίου Αποστόλου, όπου [πέθανε] και ο πατέρας του", υπονοώντας την Ιερά Μονή του Αγίου Ανδρέα. Ο Ίντουλφ είναι θαμμένος στην Ιόνα.
Τον Ίντουλφ διαδέχθηκε στο θρόνο ο Ντάφ της Σκωτίας (Dub mac Maíl Coluim), που ήταν γιος του προκατόχου του Μάλκολμ Α΄. Οι γιοι του Κούλεν της Σκωτίας και Αμλάιμπ της Σκωτίας έγιναν αργότερα βασιλιάδες. Ο τρίτος γιος του, ο Έοχεντ, σκοτώθηκε μαζί με τον Κούλεν από άνδρες του βασιλείου της νοτιοδυτικής Σκωτίας (Strathclyde) το 971.
Νικόλαος Μπαλτατζής - Μαυροκορδάτος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεώργιου Μπαλτατζή, βουλευτή και υπουργού, και της Χαρίκλειας Μαυροκορδάτου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλαιά οικογένεια Μπαλτατζή ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Μαυροκορδάτου και ήταν εγγονός του Νικόλαου Μαυροκορδάτου και δισέγγονος του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Προκειμένου να συνεχιστεί το οικογενειακό επίθετο της μητέρας του έφερε και τα δύο οικογενειακά επίθετα "Μπαλτατζής - Μαυρκορδάτος".
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Η Καθημερινή" κατά την περίοδο 1919 - 1940.
Κατά την διάρκεια του Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συμμετείχε ως υπίλαρχος. Το αρχείο της οικογένειας Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτου το δώρισε στο Μουσείο Μπενάκη. Το 1948 εξέδωσε το βιβλίο "Εθνικός συναγερμός : (Εξ ραδιοφωνικαί ομιλίαι)".
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος αλλά δεν απέκτησε απογόνους.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ακολούθησε την παράδοση της οικογενείας εκλεγόμενος πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές Αττικοβοιωτίας στις εκλογές του 1935 με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος. Επανεξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1936 και του 1946 με το Λαϊκό Κόμμα. Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (Απριλίου 1946 και Οκτωβρίου 1946 - 1947) και Δημητρίου Μαξίμου (1947) καθώς και υφυπουργός Τύπου στην κυβέρνηση Σοφούλη (1947). Ως βουλευτής συμμετείχε μαζί με τον Λέοντα Μακκά στην προπαρασκευαστική συνάντηση του Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Ένωσης στο Γκστάαντ της Ελβετίας στις 4 και 5 Ιουλίου 1947 μαζί με τις επιτροπές της Ιταλίας και του Βελγίου.
Στις εκλογές του 1977 ήταν υποψήφιος με το κόμμα της Εθνικής Παράταξης στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.

Αθλητισμός

Υπήρξε αθλητής υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού και του Εθνικού Πειραιώς. Συμμετείχε ως μέλος της ολυμπιακής αποστολής της ελληνικής ομάδας υδατοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας (1920) καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση ενώ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (1924) η ελληνική ομάδα, της οποίας ήταν πάλι μέλος, κατέλαβε την δέκατη τρίτη θέση.
Μετά την απόσυρσή του από τον ενεργό αθλητισμό ανέλαβε πληθώρα διοικητικών θέσεων σε αθλητικά σωματεία και ομοσπονδίες. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 συμμετείχε υπό την ιδιότητα του Γενικού Αρχηγού της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Πάλης (ΕΟΦΠ) κατά την περίοδο 1957 - 1960, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Ελληνικού Ράλλυ Αυτοκινήτων (1951), πρόεδρος της ΕΚΟΦ (σήμερα ΚΟΕ/= Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος) καθώς και Β' αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής για δύο χρονικά διαστήματα (1957 - 1960, 1974). Υπήρξε ο εμπνευστής και ο ιδρυτής του θεσμού του κυπέλλου υδατοσφαίρισης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα . Υπήρξε, επίσης, μέλος της  μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων κατά τις περιόδους 1927 – 1930, 1935, 1939 – 1956, 1957 – 1960 και 1974. 
Τον Ιανουάριο του 1973 τιμήθηκε από τον Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου ενώ είχε ανακηρυχθεί μεγάλος ευεργέτης του Απόλλωνα Αθηνών.
Κοιλάδα των Φαλαινών

Απολιθώματα

Τα απολιθώματα δεν είναι τα αρχαιότερα που έχουν βρεθεί, ωστόσο ο αριθμός τους στην περιοχή είναι πολύ μεγάλος κι έχουν διατηρηθεί σε άριστη κατάσταση, καθώς παγιδεύτηκαν στα μαλακά πετρώματα που αποτελούσαν τότε τον πυθμένα της θάλασσας. Πολλά από τα απολιθώματα είναι τόσο καλά διατηρημένα, ώστε ακόμη και περιεχόμενα των στομαχιών τους, είναι άθικτα. Η παρουσία διάφορων άλλων πρώιμων ζώων, όπως καρχαρίες, κροκόδειλοι, πριονόψαρα, χελώνες και σαλάχια, καθιστούν πιθανή μια αναπαράσταση των περιβαλλοντικών και οικολογικών συνθηκών της εποχής. Έρευνες προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ύπαρξη τέτοιου μεγάλου αριθμού αρχαιοκητών στη συγκεκριμένη περιοχή, να μελετήσουν τον τρόπο ζωής τους, αλλά και την τελευταία περίοδο της μεταμόρφωσης τους.
Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα ανακαλύφθηκαν το 1902-1903: παρότι διατηρούσαν τη σωματική δομή των σύγχρονων φαλαινών, διατηρούσαν κρανίο και οδοντοστοιχία από ένα πιο πρώιμο είδος, έρπονταν και ήταν σαρκοβόρα.  Για τα επόμενα 80 χρόνια, το ενδιαφέρον του κόσμου ήταν σχετικά μικρό, κυρίως λόγω της δυσκολίας προσέγγισης της τοποθεσίας. Η αρχαιολογική έρευνα συνεχίστηκε μόλις κατά τη δεκαετία του '80 κι έπειτα, οπότε και ερευνητές γεωλόγοι άρχισαν να μελετούν τα απολιθώματα και ονόμασαν την περιοχή Κοιλάδα των Φαλαινών. To 1989 και το 1997, η Κοιλάδα κηρύσσεται Προστατευόμενη Περιοχή με πρωθυπουργικό διάταγμα.
Το 2005, χαρακτηριστικά, ένας Aμερικανός και ομάδα Aιγυπτίων παλαιοντολόγων κατάφεραν να βρουν τον απολιθωμένο σκελετό μιας προϊστορικής φάλαινας του είδους Basilosaurus isis. Ο μεγαλύτερος σκελετός που έχει βρεθεί φθάνει τα 21 μέτρα σε μήκος, με καλά ανεπτυγμένα πενταδάκτυλα πτερύγια στα μπροστινά άκρα ενώ αναπάντεχη ήταν η παρουσία πίσω ποδιών και δαχτύλων, χαρακτηριστικά που δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ σε κανένα αρχαιοκήτος.

Σύγχρονη Άγρια Ζωή

Η Κοιλάδα των Φαλαινών φιλοξενεί τουλάχιστον 15 είδη φυτών της ερήμου και περίπου 15 τύπους άγριων θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου του βορειοαφρικανικού τσακαλιού, της κόκκινης αλεπούς, της αιγυπτιακής μαγκούστας, της αφρικανικής αγριόγατας και της δορκάδας γαζέλας ( Gazella dorcas). Η κοιλάδα διαθέτει επίσης αμμόλοφους καθώς και 19 είδη ερπετών και 36 είδη πτηνών.

Διπλωματικό επεισόδιο

Το καλοκαίρι του 2007, η αιγυπτιακή κυβέρνηση υποστήριξε ότι δυο οχήματα Βέλγων διπλωματών μπήκαν σε μια ζώνη προστασίας της περιοχής και προκάλεσαν ζημία στα προϊστορικά απολιθώματα, η οποία υπολογίστηκε σε 10 εκατομμύρια αμερικανικά δολάρια. Η βελγική κυβέρνηση αρνήθηκε ότι προκλήθηκε η οποιαδήποτε ζημιά από τους διπλωμάτες της και το ζήτημα παραμένει αδιάλυτο.
Λαγουδάκι του Πάσχα

Το λαγουδάκι του Πάσχα (Easter Bunny or Easter Rabbit or Easter Hare) είναι φολκλορική φιγούρα και ταυτόχρονα σύμβολο της άνοιξης σε πολλές βόρειες ευρωπαϊκές χώρες. Απεικονίζεται σαν λαγός που φορά ρούχα και κρατά πασχαλινά αυγά. Η ρίζες του βρίσκονται στην Λουθηρανή Γερμανία όπου κατά το έθιμο είχε το ρόλο του δικαστή και αξιολογούσε την συμπεριφορά των μικρών παιδιών κα την αρχή των εορτών του Πάσχα. Εκτός από τα αυγά, συχνά κρατούσε καραμέλες και έφερνε παιχνίδια στα σπίτια των μικρών παιδιών, έθιμο παρόμοιο με αυτό του Άγιου Βασίλη την πρωτοχρονιά.

Συμβολισμοί

Κατά την αρχαιότητα, σύμφωνα με τα γραπτά των Πλίνιου,Πλούταρχου, Φιλόστρατου, και Αιλιανού , υπήρχε η αντίληψη ότι ο λαγός ήταν ερμαφρόδιτος. Επίσης οι λαγοί θεωρούνταν, όπως τα κουνέλια και τα αυγά, σύμβολα γονιμότητας. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, αποτελούσε δημοφιλές μοτίβο στην εκκλησιαστική τέχνη. Και αυτό διότι υπήρχε η αντίληψη ότι ο λαγός μπορούσε να αναπαραχθεί χωρίς την απώλεια της παρθενίας, (λόγω των εσφαλμένων ιατρικών γνώσεων της εποχής-φαινόμενο της πολλαπλής κύησης), με αποτέλεσμα να εμφανίζεται μερικές φορές, στα εικονογραφημένα εκκλησιαστικά χειρόγραφα, σε πίνακες της Παναγίας και του Χριστού καθώς και μαζί με την Αγία Τριάδα (μοτίβο οι τρεις λαγοί)[].

Λαγοί και Αυγά

Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια στις Ορθόδοξες εκκλησίες, υπήρχε το έθιμο της αποχής κατά τη διάρκεια της νηστείας της Σαρακοστής από τα αυγά. Για να τα διατηρήσει κανείς πρέπει να τα βράσει ή να τα ψήσει και να αρχίσει να τα καταναλώνει όταν η νηστεία τελειώσει. Πολλοί Χριστιανοί της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έβαφαν τα αυγά τους κόκκινα σε αναγνώριση της σταυρικής Θυσίας( αίμα του Χριστού). Χρησιμοποιούσαν επίσης το πράσινο χρώμα (όπως το νέο φύλλωμα αναδύεται μετά το νεκρό χρόνο του χειμώνα). Μετέπειτα οι Προτεστάντες βράζοντας λουλούδια άλλαζαν το χρώμα των αυγών και διακοσμούσαν τα καλάθια και τις πιατέλες φέρνοντας έτσι την άνοιξη στα σπίτια τους. Σήμερα το έθιμο του Λαγού του Πάσχα υπάρχει σε πολλές Βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες, στον Καναδά καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες . Ο λαγός πριν το Πάσχα βάφει τα αυγά του κόκκινα και τα κρύβει στους κήπους ώστε τα παιδιά το πρωί της Λαμπρής παίζοντας να τα ψάξουν και να τα βρουν. Το έθιμο αυτό έχει ρίζες στην Λουθηρανή Γερμανία όπως το κατέγραψε ο Γερμανός γιατρός Georg Franck von Franckenau  το 1678 στο βιβλίο του "de ovis paschalibus" (περί πασχαλινών αυγών) .
Αντώνης Μπενάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν γιος του Εμμανουήλ Μπενάκη, επιχειρηματία και πολιτικού, και της Βιργινίας Χωρέμη. Υπήρξε μέλος των ισχυρών οικογενειών Μπενάκη και Χωρέμη και αδέλφια του ήταν οι Αλέξανδρος Μπενάκης, σύζυγος Μαρίας Συναδινού, Αργυρώ Μπενάκη, σύζυγος Μιχαήλ Σαλβάγου, Πηνελόπη Δέλτα, σύζυγος του Στέφανου Δέλτα και Αλεξάνδρα Μπενάκη, σύζυγος του Τόμας Ντέϊβις. Μεγάλωσε στο αυστηρό κλίμα της οικογενειακής εστίας στην Αλεξάνδρεια, για την καθημερινότητα της οποίας διασώζονται αρκετές μαρτυρίες μέσα από τα βιβλία της αδελφής του, Πηνελόπης Δέλτα.
Παρακολουήθησε ξενόγλωσσα σχολεία στην Αλεξάνδρεια και εν συνεχεία μετέβη ως οικότροφος στο "Rossal School" στη Βρετανία. Επέστρεψε στην Αίγυπτο, όπου και εργάστηκε στον οικογενειακό οίκο εμπορίας βάμβακος "Χωρέμη-Μπενάκη". Παράλληλα ανέπτυξε σημαντική εθνική δράση λαμβάνοντας μέρος στην ελληνοτουρκική σύρραξη του 1897, ενισχύοντας οικονομικά τον το Μακεδονικό Αγώνα με τον εξοπλισμό της ομάδας Γαρέφη και προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες του στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13.
Μετά την εγκατάσταση του πατέρα του, Εμμανουήλ Μπενάκη, στην Ελλάδα το 1911, ο Αντώνης ανέλαβε την διοίκηση του οικογενειακού εμπορικού οίκου μέχρι και 1926. Παράλληλα ανέλαβε για βραχύ χρονικό διάστημα υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου. Κατά τη διάρκεια της ζωής του πραγματοποίησε δεκάδες δωρεές μεταξύ των οποίων αρκετές προς την ελληνική κοινότητα και τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αλεξανδρείας, του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος.
Υπήρξε ένθερμος οπαδός του προσκοπισμού και ιδρυτής του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων Αλεξάνδρειας καθώς και λάτρης της ιστιοπλοΐας. Για τον σκοπό αυτό ίδρυσε μαζί με άλλα μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας τον Ναυτικό Όμιλος Ελλάδος, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος μέχρι και τον θάνατό τουν το 1952.
Απεβίωσε στις 31 Μαΐου του 1954. Η Λίνα Κάσδαγλη έκλεισε μέσα σε μια φράση την ουσία της ζωής του Αντώνη Μπενάκη, "Γεννημένος άρχοντας έδωσε στην αρχοντιά το γνησιότερο περιεχόμενό της, την αγάπη για τα ωραία πράγματα και την αγάπη για τον πλησίον". Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Λουκά Μπενάκη και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά: την Ειρήνη, σύζυγο του Παύλου Καλλιγά, τον Μανόλη και τον Κωνσταντίνο Μπενάκη. Εγγονή του είναι η πρόεδρος του Μουσείου Μπενάκη Αιμιλία Καλλιγά και δισέγγονός του ο Παύλος Γερουλάνος.
Παλαιοσταφίδα Αχαΐας

Γενικά στοιχεία

Παλιότερα ονομαζόταν «Παληοσταφίδα» και η ονομασία του διορθώθηκε στη σημερινή στις 16/10/1940. Μαζί με το γειτονικό οικισμό Φούρνοι αποκαλούνται «Κάτω Πύργος» σε αντιδιαστολή με την ονομασία «Απάνω Πύργος», που αφορά το χωριό Πύργος, επειδή οι κάτοικοί τους προερχόμενοι από εκεί κατέβαιναν και ξεχειμώνιαζαν στα πεδινά, έως ότου οι οικισμοί αυτοί απέκτησαν μορφή μόνιμης εγκατάστασης.
Φυτικές ίνες

Με τον όρο φυτικές ίνες ή ακατέργαστες ίνες ή διαιτητικές ίνες ενοούμε το σύνολο των οργανικών συστατικών των μεμβρανών των φυτικών κυττάρων και των σκελετικών συστατικών του φυτού, οι οποίες παραμένουν κατά την χημική ανάλυση των τροφίμων μετά την απομάκρυνση της πρωτεΐνης, του λίπους και των μη αζωτούχων εκχυλίσιμων υλών. Στις φυτικές ίνες περιλαμβάνονται η κυτταρίνη, οι ημικυτταρίνες και άλλα συστατικά των κυτταρικών τοιχωμάτων όπως η λιγνίνη και οι πηκτίνες.
Οι φυτικές ίνες, ή διαιτητικές ίνες, είναι συστατικά των τροφών των οποίων η κατανάλωση προκαλεί διάφορες ευεργετικές ενέργειες στον οργανισμό μας . Οι ουσίες αυτές, δεν πέπτονται από το γαστρεντερικό σύστημα και μεταφέρονται ανέπαφες στο παχύ έντερο και εκεί υφίστανται μικρότερου ή μεγαλύτερου βαθμού ζύμωση από τα βακτήρια που αποικούν φυσιολογικά το έντερο . Στις φυτικές ίνες ανήκουν μη αμυλούχοι πολυσακχαρίτες (κυτταρίνη, ημικυτταρίνη, πηκτίνες, κόμμεα), η ινουλίνη, η λιγνίνη και άλλα συστατικά.
Τροφή πλούσια σε φυτικές ίνες που διαλύουν το λίπος είναι το μαύρο ψωμί.
Σωματιδιακή φυσική

Ιστορία

Η ιδέα ότι η ύλη αποτελείται από στοιχειώδη σωματίδια έχει ρίζες τουλάχιστον από τον 6ο αιώνα π.Χ.. Η φιλοσοφική ιδέα του ατομισμού μελετήθηκε από αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους όπως ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος. Στον 19ο αιώνα, ο Τζον Ντάλτον συμπέρανε πως κάθε στοιχείο της φύσης αποτελούνταν από ένα μεμονωμένο, μοναδικό τύπο σωματιδίου. Ο Ντάλτον και οι συνεργάτες του πίστευαν πως αυτά ήταν τα θεμελιώδη σωματίδια της φύσης και γι' αυτό τα ονόμασαν άτομα, από την ελληνική λέξη άτομο, που σημαίνει αυτό που δεν τέμνεται. Όμως, προς το τέλος του αιώνα, οι φυσικοί ανακάλυψαν πως τα άτομα δεν ήταν τα θεμελιώδη σωματίδια της φύσης, αλλά αποτελούνταν κι αυτά από άλλα, ακόμη μικρότερα σωματίδια.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι έρευνες στα πεδία της πυρηνικής και της κβαντικής φυσικής απέδωσαν καρπούς, εξηγώντας την πυρηνική διάσπαση και την πυρηνική σύντηξη το 1939. Οι ανακαλύψεις αυτές έδωσαν το έναυσμα για περαιτέρω εξέλιξη, ενώ οδήγησαν και στη δημιουργία των πυρηνικών όπλων.
Στις δεκαετίες του '50 και '60, ανακαλύφθηκε ένας πολύ μεγάλος αριθμός σωματιδίων, μέσω πειραμάτων σκέδασης, που οδήγησε τους επιστήμονες σε μεγάλη σύγχυση. Η τάξη αποκαταστάθηκε όμως και πάλι, όταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 διατυπώθηκε το καθιερωμένο μοντέλο (Standard Model), στο οποίο ο μεγάλος αριθμός των σωματιδίων εξηγήθηκε ως ο συνδυασμός άλλων, πιο θεμελιωδών σωματιδίων, των κουάρκ.