Τζωρτζ Άμποτ

Απαρχές

Ο Άμποτ γεννήθηκε στο χωριό Φόρεστβιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αλλά σε μικρή ηλικία μετακόμισε στην κωμόπολη Σαλαμάνκα της ίδιας πολιτείας, όπου ο πατέρας του, ο Τζωρτζ Μπέργουελ Άμποτ (George Burwell Abbott, 1858-1942), εκλέχθηκε δήμαρχος δύο φορές. Το 1898 μετακόμισαν πάλι, αυτή τη φορά στο Σαϊέν, όπου ο Τζωρτζ Φράνσις πήγε σε στρατιωτική σχολή, και κατέληξαν στο Χάμπουργκ της Νέας Υόρκης. Το 1911 ο Τζωρτζ Φράνσις Άμποτ πήρε πτυχίο από τη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, όπου συνέγραψε το πρώτο θεατρικό έργο του, το Perfectly Harmless, για λογαριασμό της Δραματικής Λέσχης του πανεπιστημίου.
Στη συνέχεια παρακολούθησε ένα μάθημα θεατρικής συγγραφής στο Χάρβαρντ από τον Τζωρτζ Πηρς Μπέικερ, υπό την καθοδήγηση του οποίου έγραψε το The Head of the Family, που ανέβηκε στη Δραματική Λέσχη του Χάρβαρντ το 1912. Μετά εργάσθηκε για ένα έτος ως βοηθός stage manager στο Θέατρο Bijou της Βοστώνης, όπου το έργο του The Man in the Manhole κέρδισε σε διαγωνισμό.

Σταδιοδρομία

Το 1913 ο Άμποτ άρχισε να παίζει ως ηθοποιός στο Μπρόντγουεϊ, ενώ συνέχισε να γράφει. Το πρώτο επιτυχημένο θεατρικό έργο που έγραψε ήταν το The Fall Guy, το 1925. Απέκτησε φήμη ως «διορθωτής των παραστάσεων» και τον καλούσαν συχνά να εποπτεύσει αλλαγές όταν μία παράσταση είχε δυσκολίες στις πρόβες ή σε δοκιμαστικές παραστάσεις πριν την επίσημη πρεμιέρα του. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το Broadway (1926), γραμμένο και σκηνοθετημένο μαζί με τον Φίλιπ Ντάνινγκ (Philip H. Dunning, 1889-1968). Το έργο ολοκλήρωσε 603 παραστάσεις. Από τότε σπανίως υπήρχε χρονιά χωρίς επιτυχημένο νέο έργο του στο Μπρόντγουεϊ μέχρι και αρκετά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα εργάσθηκε και στο Χόλυγουντ, ως συγγραφέας και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, συνεχίζοντας παραλλήλως την εργασία του στο θέατρο.
Μεταξύ των προσωπικοτήτων του θεάματος και της μουσικής, τα βήματα των οποίων διασταυρώθηκαν με τον Άμποτ στην αρχή των σταδιοδρομιών τους, συγκαταλέγονται και οι Ντέζι Αρνάζ, Τζιν Τίρνεϊ, Χάρολντ Πρινς, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Μπομπ Φος, Στήβεν Σόντχαϊμ, Κάρολ Μπερνέτ και Λάιζα Μινέλι.

Προσωπική ζωή

Ο Άμποτ ήταν νυμφευμένος με την Έντνα Λιούις από το 1914 μέχρι τον θάνατό της το 1930 και απέκτησαν μαζί ένα τέκνο. Δεύτερη σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Μαίρη Σίνκλαιρ, από το 1946 μέχρι το διαζύγιό τους το 1951. Ηλικιωμένος πλέον, είχε έναν μακρό έρωτα με την κατά 38 χρόνια νεότερή του ηθοποιό Μωρήν Στέιπλτον, από το 1968 ως 1978 και μετά ο Άμποτ την άφησε για χάρη μιας μικρότερης γυναίκας. Η τρίτη και τελευταία σύζυγός του ήταν η Τζόυ Βαλντεράμα, από το 1983 μέχρι τον θάνατό του.
Ο Άμποτ παρέμεινε ενεργός και μετά τα εκατοστά γενέθλιά του, παίζοντας γκολφ και χορεύοντας. Απεβίωσε από εγκεφαλικό στο Μαϊάμι Μπητς της Φλόριντα, σε ηλικία 107 ετών. Στη νεκρολογία του στους New York Times γράφτηκε: 
«Η κυρία Άμποτ ανέφερε ότι μιάμιση εβδομάδα πριν πεθάνει υπαγόρευε βελτιώσεις στη β΄ πράξη του έργου του Pajama Game για μια νέα παράσταση, όπως και του Damn Yankees. Σε ηλικία 106 ετών είχε περπατήσει στον διάδρομο της πλατείας του θεάτρου κατά την πρεμιέρα του Damn Yankees και το κοινό σηκώθηκε όρθιο χειροκροτώντας τον, οπότε ακούστηκε να λέει: «Πρέπει να είναι κάποιος σημαντικός εδώ.» Μόλις 13 ημέρες πριν από τα 107α γενέθλιά του, εμφανίσθηκε στην απονομή των 48ων Βραβείων Tony.»
Εκτός από τη σύζυγό του, ο Άμποτ άφησε πίσω του τη νεότερη αδελφή του Isabel Juergens (που απεβίωσε ένα έτος αργότερα, σε ηλικία 102 ετών), δύο εγγονές, έναν εγγονό και 6 δισέγγονα.
Το 1963 ο Άμποτ δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, με τίτλο Mister Abbott.

Τιμητικές διακρίσεις

Το 1965 το «Θέατρο της 54ης Οδού» στο Μανχάταν μετονομάσθηκε σε «George Abbott Theater» προς τιμή του, αλλά το κτίριο κατεδαφίσθηκε το 1970. Η George Abbott Way της Νέας Υόρκης, το τμήμα της Δυτικής 45ης οδού βορειοδυτικά της Τάιμς Σκουέρ, φέρει επίσης το όνομά του.
Ο Τζωρτζ Φράνσις Άμποτ έλαβε το Μετάλλιο Handel της πόλεως της Νέας Υόρκης το 1976. Είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από τα Πανεπιστήμια του Ρότσεστερ και του Μαϊάμι. Εισάχθηκε επίσης στο Western New York Entertainment Hall of Fame και στο American Theatre Hall of Fame, ενώ το 1990 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών.