Λουβική γλώσσα

Γεωγραφική και χρονολογική διασπορά

Τα λουβικά ήταν μια από τις γλώσσες οι οποίες ήταν σε χρήση κατά την 2η και 1η χιλιετία π.Χ. στην κεντρική και δυτική Μικρά Ασία και την βόρεια Συρία. Τα παλαιότερα λουβικά κείμενα στην σφηνοειδή λουβική γραφή συνδέονται με το Kingdom of Kizzuwatna στην νοτιοανατολική Μικρά Ασία, καθώς και διάφορες άλλες τοποθεσίες στην κεντρική Μικρά Ασία. Με έναρξη τον 14ο αιώνα π.Χ., οι ομιλητές των λουβικών έφτασαν να αποτελούν την πλειοψηφία στην Χαττούσα η οποία ήταν η πρωτεύουσα των Χετταίων. Κατά την εποχή της κατάρρευσης της χεττιτικής αυτοκρατορίας το 1180 π.Χ., ο Χετταίος βασιλιάς και η βασιλική οικογένεια ήταν πλήρως δίγλωσσοι στα λουβικά. Για πολύ καιρό μετά την εξαφάνιση της χεττιτικής γλώσσας, τα λουβικά συνέχισαν να ομιλούνται στα νεοχεττιτικά κράτη της Συρίας, όπως η Μελιτηνή και η Καρχεμίς, καθώς και στο βασίλειο του Ταμπάλ στο κέντρο της Μικράς Ασίας το οποίο γνώρισε την μέγιστη ανάπτυξη του τον 8ο αιώνα π.Χ.
Αρκετοί μελετητές κατά το παρελθόν προσπάθησαν να επιχειρηματολογήσουν πως η έδρα της λουβικής γλώσσας ήταν η δυτική Μικρά Ασία. Οι πρώτοι Ινδοευρωπαίοι στην βορειοδυτική  Μικρά Ασία ήταν νομάδες όπου με την χρήση αλόγων μετανάστευσαν στην περιοχή από τον βορά και ίδρυσαν οικισμούς στην Φρυγία (σύγχρονη επαρχία Εσκί Σεχίρ στην Τουρκία) το 3000 π.Χ.. Κατά την παράδοση ήταν απόγονοι των λουβιτών οι οποίοι κατοικούσαν στην Τροία (Β´), και κατόπιν εξαπλώθηκαν στην υπόλοιπη Μικρά Ασία. Ως υποστηρικτικά στοιχεία της θεωρίας αυτής, παρατίθεται ο τύπος αγγειοπλαστικής με χρήση τροχού ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στην περιοχή την εποχή εκείνη. Στον αντίποδα ωστόσο γίνεται η επισήμανση πως η μετανάστευση των λουβιτών στην υπόλοιπη Μικρά Ασία έγινε κατά κύμματα και σε βάθος πολλών αιώνων και έτσι είναι δύσκολο να ευσταθεί η θεωρία της ξαφνικής αλλαγής.
Άλλα στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν την εκτεταμένη παρουσία των λουβικών στην δυτική Μικρά Ασία κατά τα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ., είναι στην παλιοχεττιτική έκδοση του χεττιτικού κώδικα, όπου σχεδόν όλες οι περιοχές όπου ομιλούνταν τα λουβικά ονομάζονται ως λουβικά αντί με κάποια άλλη ονομασία. Επιπλέον, η μυκηναϊκή λέξη [ru-wa-ni-jo] (σε γραμμική Β´) αναφέρεται επίσης στην ίδια περιοχή, αλλά το μόρφημα *Luwan- έχει αποδειχθεί πως δεν υπάρχει. Σε ένα διασωζόμενο αντίγραφο του χεττιτικού κώδικα το οποίο είναι σε κακή κατάσταση, αντί για Λουβία αναφέρεται Αρζάβα, το οποίο ήταν βασίλειο στην δυτική Μικρά Ασία με τα όρια του να είναι περίπου τα ίδια με την περιοχή ανάμεσα στην Σέχα (περιοχή του Έρμου και του Κάικου ποταμού) και την Μίρα (κοιλάδα του Μαιάνδρου ποταμού). Έτσι πολλοί μελετητές θεωρούν πως τα λουβικά ομιλούνταν σε μια ευρεία περιοχή της Μικράς Ασίας, συμπεριλαμβανομένης και της Τροίας (ως Βιλούσα). Η ταυτοποίηση μεταξύ [Luwiya] και Αρζάβας ωστόσο έχει αμφισβητηθεί. Στην μετά-χεττιτική εποχή, η περιοχή της Αρζάβα έγινε γνωστή ως Λυδία (Λούντου στα ασσυριακά), και εκεί ήταν σε χρήση η λυδική γλώσσα. Η ονομασία Λυδία προέρχεται από την λέξη [Luwiya] (λυδικό [*lūda]- < [*luw(i)da']'- < [luwiya]-, με αλλαγή του  ήχου των λυδικών [y] > [d]).  Η λυδική γλώσσα ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η απευθείας απόγονος της λουβικής και πιθανώς δεν ανοίκει καν στην λουβική ομάδα γλωσσών.

Γραφή και διάλεκτοι

Τα λουβικά διακρίνονταν σε πολλές διαλέκτους, οι οποίες γραφόταν με 2 διαφορετικά συστήματα γραφής. Το πρώτο ήταν η σφηνοειδής λουβική γραφή η οποία βασίζονταν στην παλαιά βαβυλωνιακή σφηνοειδή γραφή η οποία είχε προσαρμοστεί για χρήση στην χεττιτική γλώσσα. Το δεύτερο ήταν η ιερογλυφική λουβική γραφή, η οποία δεν βασίζεται σε κάποιο άλλο γνωστό σύστημα γραφής. Οι διαφορές μεταξύ των 2 συστημάτων είναι ελάχιστες, αλλά αρκετές για να επηρρεάσουν το λεξιλόγιο, τρόπο γραφής, και την γραμματική, ενώ υπάρχουν και κάποιες διαφορές στην ορθογραφία.

Σφηνοειδής λουβική

Η σφηνοειδής λουβική γραφή είναι το σώμα κειμένων της λουβικής γλώσσας το οποίο υπάρχει στις πλάκες που έχουν ανακαλυφθεί στην Χαττούσα, και ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο σύστημα γραφής που χρησιμοποιούνταν και για την γραφή της χεττιτικής γλώσσας, και υπάρχουν επιγραφές στην χεττιτική γλώσσα οι οποίες χρησιμοποιούν λουβικές λέξεις, κυρίως σε θρησκευτικά κείμενα. Τα σφηνοειδή λουβικά είναι γραμμένα σε διάφορες διαλέκτους, όπως τα αυτοκρατορικά λουβικά, τα οποία αντιπροσωπεύουν την καθομιλούμενη γλώσσα σε χρήση στην Χαττούσα του 14ου–13ου αιώνα π.Χ. τα οποία συναντώνται μέσω των λέξεων στα χεττιτικά κείμενα.
Σε σύγκριση με τα σφηνοειδή χεττιτικά όπου κάνουν χρήση λογογραμμάτων (σύμβολα με προκαθορισμένο νόημα), στα σφηνοειδή λουβικά τα λογογράμματα είναι σπάνια, και χρησιμοποιούνται περισσότερο συλλαβικοί χαρακτήρες όπου τα μονά σύμβολα ορίζουν πως πρόκειται για φωνήεν, ή ζεύγος φωνήεντος-συμφώνου -και αντίστροφα-. Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό στην περίπτωση των λουβικών ιερογλυφικών είναι η συστηματική χρήση της πλήρους γραφής ως ένδειξη για μακρά φωνήεντα, ακόμα και στο ξεκίνημα των λέξεων. Στο σύστημα αυτό το μακρύ φωνήεν ορίζεται με το γράφεται 2 φορές. Για παράδειγμα το [īdi] -αυτός πηγαίνει- γράφεται ως [i-i-ti] αντί για [i-ti], και το [ānda] -μέσα- ως [a-an-ta] αντί για [an-ta].

Ιερογλυφική λουβική

Τα ιερογλυφικά λουβικά αποτελούν το σώμα κειμένων γνωστό ως ιερογλυφικά της Ανατολίας. Παλαιότερα θεωρούνταν πως αποτελούσαν μορφή της χεττιτικής γλώσσας, και έτσι περιγραφόταν ως ιερογλυφικά χεττιτικά, όρος που δεν χρησιμοποιείται πλέον. Η διάλεκτος των λουβικών ιερογλυφικών εκτιμάται πως είναι είτε αυτοκρατορικά λουβικά, ή η διάδοχη μορφή τους η οποία ήταν τα λουβικά της εποχής του Σιδήρου.
Η πρώτη περιγραφή μνημειακών επιγραφών χρονολογείται το 1850, με ανακάλυψη αναγλύφου στην περιοχή Φρακτίν. Το 1870, μια ομάδα αρχαιοδιφών που ταξίδευαν στο Χαλέπι ανακάλυψαν ακόμα μια επιγραφή η οποία βρισκόταν στο νότιο τείχος του τεμένους αλ Καϊκάν. Το 1884, ανακαλύφθηκε από Πολωνό αρχαιολόγο επιγραφή κοντά στο Κογλιουτολού της δυτικής Τουρκίας. Η μακροσκελέστερη γνωστή επιγραφή ανασκάφθηκε το 1970 στην περιοχή Γιαλμπούρτ, βορειοδυτικά του Ικονίου. Τα κείμενα των λουβικών ιερογλυφικών περιέχουν έναν περιορισμένο αριθμό λεξικών δανείων από τα χεττιτικά, ακκαδικά, και βορειοδυτικά σημιτιικά, ενώ τα γλωσσικά δάνεια από τα ελληνικά περιορίζονται κυρίως στα κανονικά ουσιαστικά, καθώς και υπάρχουν κοινά ουσιαστικά τα οποία έχουν δανειστεί τα ελληνικά από τα λουβικά.

Σύνταξη

Η συνήθης διάταξη των λέξεων είναι υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα, αλλά οι λέξεις μπορούν να μετακινηθούν στο ξεκίνημα της πρότασης ώστε να προσδίδουν έμφαση.

Λέξεις και κείμενα

Το γνωστό λεξιλόγιο των λουβικών αποτελείται κυρίως από λέξεις με προέλευση την πρωτοινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Σε ότι αφορά τους τεχνικούς και θρησκευτικούς όρους προέρχονται κυρίως από τα χουρρικά, και μετέπειτα μεταδόθηκαν από τα λουβικά στα χεττιτικά.
Το διασωζόμενο σώμα κειμένων των λουβικών αποτελείται κυρίως από σφηνοειδή τελετουργικά κείμενα τα οποία χρονολογούνται μεταξύ του 16ου και 15ου αιώνα π.Χ., καθώς και κάποιες μνημειακές επιγραφές οι οποίες είναι γραμμένες στην ιερογλυφική λουβική γραφή. Οι ιερογλυφικές επιγραφές χρονολογούνται μεταξύ του 12ου με 7ο αιώνα π.Χ., μετά την πτώση της χεττιτικής αυτοκρατορίας.
Μια επιπλέον πηγή για κείμενα στην λουβική γλώσσα είναι οι ιερογλυφικές σφραγίδες που χρονολογούνται από τον 16ο έως τον 7ο αιώνα π.Χ., με τις χεττιτικές σφραγίδες να είναι συχνά διγραφικές σε σφηνοειδή και ιερογλυφική γραφή. Ωστόσο οι σφραγίδες αυτές σχεδόν πάντα περιορίζονται σε λογογράμματα. Η απουσία συλλαβικών συμβόλων από τις σφραγίδες καταστά αδύνατη την ανασύσταση της προφοράς των ονομάτων και τίτλων που αναφέρονται σε αυτές, ή ακόμα και το να αποδοθούν τα γραφόμενα σε κάποια συγκεκριμένη γλώσσα.

Ιστορικό ερευνών

Μετά την αποκρυπτογράφηση των χεττιτικών, τα σφηνοειδή λουβικά ταξινομήθηκαν το 1919 ως ξεχωριστή αλλά παρόμοια γλώσσα. Επιπλέον πρόοδος σημειώθηκε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την δημοσίευση και ανάλυση ενός μεγαλυτέρου αριθμού κειμένων, και επίσης σημαντική πρόοδος σημειώθηκε με την αναδιοργάνωση όλου του διαθέσιμου σώματος κειμένων το 1985.
Η αποκρυπτογράφηση και ταξινόμηση των ιερογλυφικών λουβικών ήταν πολύ πιο δύσκολη. Οι πρώτες προσπάθειες κατά την δεκαετία του 1920 απέτυχαν, ενώ κατά την δεκαετία του 1930 στάθηκε δυνατό να αποκρυπτογραφηθούν κάποια μεμωνομένα λογογράμματα και συλλαβικά σημεία. Έως την εποχή αυτή, θεωρούνταν πως τα λουβικά ήταν χεττιτική διάλεκτος, και έτσι ονομαζόταν ιερογλυφικά χεττιτικά. Το 1947 σημειώθηκε σημαντική πρόοδος με την δημοσίευση ενός διγλώσσου κειμένου στα φοινικικά και στα ιερογλυφικά λουβικά από τον Χέλμουτ Τέοντορ Μπόσερτ. Καθώς η ανάγνωση αρκετών συλλαβικών σημείων ήταν λανθασμένη κατά την εξέταση, δεν έγινε αντιληπτό πως η σφηνοειδής και η ιερογλυφική γραφή είναι διαφορετικοί τρόποι γραφής της ίδιας γλώσσας.
Κατά την δεκαετία του 1970, και ως αποτέλεσμα της θεμελιώδους αναθεώρησης του τρόπου ανάγνωσης των ιερογλυφικών λουβικών, έγινε ξεκάθαρο πως και τα 2 συστήματα γραφής αναπαριστούσαν την ίδια λουβική γλώσσα. Η αλλαγή που προκάλεσε την αναθεώρηση του τρόπου εξέτασης, προήλθε από τις σημειώσεις σχετικά με τα ουραρτικά αγγεία, τα οποία ήταν γραμμένα στην ουραρτική γλώσσα η οποία χρησιμοποιούσε την ιερογλυφική λουβική γραφή. Το σύμβολο, το οποίο έως την εποχή εκείνη ερμηνεύονταν ως ī, αναγνώστηκε πλέον ως za, κάτι που προκάλεσε μια γενικότερη αλυσιδωτή αντίδραση και οδήγησε στον νέο τρόπο ανάγνωσης. Έκτοτε, η ερευνητική δραστηριότητα επικεντρώνεται στην καλύτερη κατανόηση των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων μορφών των λουβικών, με στόχο την καλύτερη κατανόηση της λουβικής γλώσσας συνολικά.

Τρωική γλώσσα

Τα λουβικά θεωρούνται ως μια από τις υποψήφιες γλώσσες για την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι Τρώες.
Το 1995 ανακαλύφθηκε μια αμφίκυρτη σφραγίδα στην Τροία (Ζ´), κάτι που οδήγησε στην αναζοπύρωση του ενδιαφέροντος και των συζητήσεων για το ποια ήταν η γλώσσα που ομιλούνταν στην ομηρική Τροία. Ως υποστηρικτά στοιχεία της υπόθεσης πως η γλώσσα αυτή ήταν τα λουβικά, έχει υποστηριχτεί πως το όνομα Πρίαμος (βασιλιάς της Τροίας στον Τρωικό πόλεμο στην Ιλιάδα) σχετίζεται με τη λουβική σύνθετη λέξη Priimuua, η οποία σημαίνει εξαιρετικά θαραλλέος. Ωστόσο ακόμα και αν πράγματι τα λουβικά ήταν σε χρήση στην Τροία, δεν είναι ξεκάθαρο το αν ήταν η κύρια γλώσσα ή μια από τις διάφορες γλώσσες σε χρήση την εποχή εκείνη.