google/wiki40b huggingface dataset:
Εβαέβερσον Λέμος ντα Σίλβα

Πρώτα χρόνια/Σαχτάρ

Γεννημένος στο Σάο Πάολο, ο Μπραντάο αρχικά αγωνίστηκε κυρίως σε μικρομεσαίες ομάδες της χώρας του. Το 2002, υπέγραψε στην ομάδα της Ουκρανικής Πρέμιερ Λιγκ, ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ, από την Ιράτι Εσπόρτε Κλούμπε, καταφέρνοντας να διακριθεί ως ένας δεινός σκόρερ με τη νέα του ομάδα. 
Σε μια ομάδα όπου οι Βραζιλιάνοι αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό επί του συνόλου του έμψυχου δυναμικού του συλλόγου, ο Μπραντάο πέτυχε συνολικά 39 τέρματα στα τρία πρωταθλήματα που κατέκτησε η ομάδα του στη διάρκεια της περιόδου αυτής, ενώ ο ίδιος αναδείχτηκε κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος την σεζόν 2005–06, έχοντας πετύχει 15 τέρματα.

Γαλλία

Στις 13 Ιανουαρίου 2009, ο Μπραντάο αποχώρησε με προορισμό την Γαλλία και την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, με την οποία πέτυχε 8 τέρματα σε συνολικά 30 συμμετοχές για την πρώτη του σεζόν, καθώς ο ομάδα έφτασε στην κατάκτηση του τίτλου της Λιγκ 1, έπειτα από αναμονή διάρκειας 18 ετών. Στις αρχές της εκεί παρουσίας του παραχωρήθηκε δύο φορές ως δανεικός σε ομάδες της πατρίδας του, τις Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε και Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε.
Τον Ιανουάριο του 2012, ο Μπραντάο επέστρεψε στην L'OM, με σημαντικότερη συνεισφορά του το τέρμα της ισοφάρισης που πέτυχε στο 92ο λεπτό της εκτός έδρας ισοπαλίας της ομάδας του με σκορ 2–2, απέναντι στην Ίντερ για την επαναληπτική αναμέτρηση στα πλαίσια της Φάσης των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ εκείνης της σεζόν, χαρίζοντας την πρόκριση στην ομάδα της Μασσαλίας, χάρη στον κανονισμό του εκτός έδρας γκολ, για τα προημιτελικά της διοργάνωσης, για πρώτη φορά μετά το 1993. Στις 14 Απριλίου, πέτυχε το μοναδικό τέρμα της αναμέτρησης στον τελικό του Λιγκ Καπ, απέναντι στην Ολιμπίκ Λυών στην διάρκεια της παράτασης.
Ο Μπραντάο έμεινε ελεύθερος συμβολαίου από τους Φωκαείς τον Ιούνιο του 2012 μαζί με τους Έλιντον Αντράντε, Τζιμί Τραορέ και Ζαν-Φιλίπ Σαμπό και, δύο μήνες αργότερα, υπέγραψε με την μεγάλη αντίπαλο της ΟΜ, ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας δύο ετών. Στις 20 Απριλίου της επόμενης χρονιάς, και πάλι για το εγχώριο κύπελλο, ήταν αυτός που σκόραρε στη νίκη με 1–0 επί της Σταντ Ρενναί ΦΚ, χαρίζοντας στην ομάδα του τον πρώτο της τίτλο μετά το 1981.
Στυλιανός Λυκούδης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Ερμούπολη και ήταν γιος του νομικού και λογοτέχνη Εμμανουήλ Λυκούδη και της Δήμητρας Μπλατσή. Από την πλευρά του πατέρα καταγόταν από παλιά βυζαντινή οικογένεια που μέλη της έζησαν στη Βενετία, την Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά. Θείος του ήταν ο υποστράτηγος Πέτρος Λυκούδης ενώ η αδερφή του είχε παντρευτεί τον αξιωματικό και πολιτικό Αθανάσιο Μιαούλη. Εισήχθηκε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1891 από όπου αποφοίτησε το 1895 με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Ήταν ο νεότερος τότε σε ηλικία αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού. Το 1910 ανέλαβε κυβερνήτης στο αντιτορπιλλικό "Λόγχη", το 1914 έγινε πλωτάρχης, το 1920 πλοίαρχος για να αποστρατευθεί τελικώς το 1941 με τον βαθμό του αντιναυάρχου. Η υπηρεσία του στο Βασιλικό Ναυτικό υπολογίζεται σε 53 έτη, 8 μήνες και 5 ημέρες, πράγμα που τον καθιστά τον μακροβιότερο "εν υπηρεσία" αξιωματικό που υπηρέτησε ποτέ στο Βασιλικό Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής σταδιοδρομίας του διετέλεσε διευθυντής της επιτροπής Φαρών του υπουργείου Ναυτικών, τομέα με τον οποίο συνέδεσε το όνομά του, εκδίδοντας μάλιστα μελέτη υπό τον τίτλο «Ιστορικόν των φάρων των ελληνικών ακτών από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον», καθώς και καθηγητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.
Το 1928 εξελέγη πρόσεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1939 ομόφωνα τακτικό μέλος της αυτής. Μετά τον θάνατο του την έδρα του στην Ακαδημία Αθηνών την αναπλήρωσε, ύστερα από αρκετά χρόνια, ο αντιναύαρχος Δημήτριος Φωκάς. Είχε συγγράψει διάφορες ιστορικές μελέτες και ασχολήθηκε με την γλωσσολογία και την ναυτική ορολογία. Παράλληλα συνεργαζόταν με ελληνικές εγκυκλοπαίδειες, λεξικά και εφημερίδες. Το Πολεμικό Ναυτικό τον τίμησε ονομάζοντας "Στυλιανό Εμ. Λυκούδη" ένα από τα εφοδιαστικά πλοία των φάρων.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Λουγγή και απέκτησε μια κόρη, την Μπέλλα.
Τουπούα Ταμασέσε Τουπουόλα Έφι

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μοττοτούα των Σαμόα, την 1η Μαρτίου 1938. Κατάγεται από την επιφανή οικογένεια των Άιγκα Τούπου. Το διάστημα 1976-1982 ήταν πρωθυπουργός και το 1985-1988 αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στις 16 Ιουνίου 2007 εξελέγη ομόφωνα από το Κοινοβούλιο του νησιού (υπήρξε μοναδικός υποψήφιος για τη χηρεύσασα θέση του Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο ή Αρχηγού Κράτους) διάδοχος του Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β'. Η θητεία του είναι πενταετής.

Επανεκλογή 2012

Ο Τουφούγκα Έφι, μοναδικός υποψήφιος, επανεξελέγη αρχηγός κράτους από το Κοινοβούλιο, στις 19 Ιουλίου 2012. Είχε προταθεί από τον πρωθυπουργό Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι , με δεύτερο τον Παλουσαλούε Φαάπο Φαάπο Β΄, ηγέτη της αντιπολίτευσης. Το 2017 τον διαδέχθηκε στην αρχηγία του κράτους ο Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄.

Συγγραφέας

Είναι επίσης συγγραφέας πολλών δοκιμίων με το θέμα τον πολιτισμό της χώρας του, όπως Clutter in Indigenous Knowledge, Research and History: A Samoan Perspective.
Σαράκου

Βιογραφία

Μία θεωρία που υπάρχει είναι ότι ο Sharaku δεν ήταν ένα πρόσωπο αλλά μία εικαστική συλλογική προσπάθεια πολλών καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που σκοπό είχαν να βοηθήσουν κάποιο οίκο ξυλογραφίας. Το όνομα Σαράκου μεταφράζεται στα Ιαπωνικά σαν ανοησία και ίσως ήταν κάποιο αστείο επινόημα των καλλιτεχνών που το δημιούργησαν. Το γρήγορα εξελισσόμενο στυλ (4 διαφορετικές τεχνοτροπίες) που ο Σαράκου χρησιμοποίησε στην σύντομη καριέρα του δίνει λογική βάση στην θεωρία αυτή. Μια άλλη θεωρία για τη ζωή του είναι ότι σχετίζεται με τον μεγάλο καλλιτέχνη της ουκίγιο-ε Χοκουσάι. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί με την απουσία του Χοκουσάι στα καλλιτεχνικά πράγματα μεταξύ των χρόνων 1792 και 1796 περίοδο που το έργο του Σαράκου εμφανίστηκε. Σχετκά με την απότομη εξαφάνισή του μία εξήγηση είναι ότι ο δάσκαλός του ήταν δυσαρεστημένος με τις απεικονίσεις ηθοποιών του λαϊκού θεάτρου Καμπούκι και ίσως προτιμούσε το πιο εξευγενισμένο Θέατρο Νο.

Έργο

Η καριέρα του φαίνεται ότι τελείωσε άδοξα ίσως και λόγω της ρεαλιστικής και ριζοσπαστικής φύσης του έργου του που δημιούργησε μεγάλη εχθρότητα στην εποχή του στο Έντο. Είναι πιθανόν ότι ο ρεαλισμός στα έργα του και η εμμονή στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, να δημιούργησε αμηχανία στους πελάτες και τα έργα του ήταν δύσκολο να πουληθούν. Οι κριτικοί τέχνης της εποχής ήταν αμείλικτοι εναντίον του και ενδεχομένως αυτό να τον ανάγκασε να αποσυρθεί. Παρότι τα έργα του δεν ήταν φημισμένα στην Ιαπωνία, Δυτικοί συλλέκτες τον ανακάλυψαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και εκφραστικότερους καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και ίσως ο πρώτος καλλιτέχνης μοντέρνας τέχνης στην Ιαπωνία. Τα έργα του σήμερα αγοράζονται σε μυθικές τιμές στις δημοπρασίες έργων τέχνης.
Η χαραυγή της νίκης

Άλλες πληροφορίες

Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1971, αλλά το κοινό την υποδέχτηκε με φοβερές αποδοκιμασίες. Οι παραγωγοί της ταινίας απείλησαν ότι θα διέκοπταν την προβολή, αν συνεχίζονταν οι αποδοκιμασίες, χωρίς αυτό να γίνει κατορθωτό. Τη μουσική έγραψε ο Κώστας Καπνίσης και τραγουδά και παίζει λύρα ο Νίκος Ξυλούρης.

Τόποι γυρισμάτων

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Ρέθυμνο το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1970, χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας ο αρχαιολογικός χώρος του κάστρου της Φορτέτζας. Γυρίσματα έγιναν και στην παλιά πόλη και τέλος χρησιμοποιήθηκε και το κτήριο της Νομαρχίας Ρεθύμνου.Επίσης γυρίσματα έγιναν, στο Κουρταλιώτικο και Πρασιανό φαράγγι, στο χωριό Σπήλι και στο χωριό Μύλοι, στο χωριό Μαρουλάς και στο οροπέδιο της Νίδας. Γυρίσματα έγιναν και στην πόλη των Χανίων.

Βραβεία

Το έργο τιμήθηκε με το βραβείο β΄ γυναικείου ρόλου (Μιράντα Κουνελάκη) στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1971,επίσης προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού το Μάιο του 1971 στο Φεστιβάλ των Καννών με σκοπό την αγορά της από ξένες κινηματογραφικές εταιρείες.
Μαγούλιανα Αρκαδίας

Ονομασία

Η ονομασία προέρχεται πιθανότατα από την σλαβική λέξη "Magila", που σημαίνει λόφος-ύψωμα. Το 1927 μετονομάστηκε σε "Αργυρόκαστρο" όπως και πολλά χωριά εκείνη την περίοδο που είχαν σλαβικά ή λατινικά ονόματα, σύντομα όμως το όνομα αυτό εξέπεσε λόγω αντιδράσεων των κατοίκων.

Ιστορία

Σύμφωνα με διάφορες πηγές το χωριό ιδρύθηκε μεταξύ 1530 και 1600 μ.Χ από πέντε οικισμούς, Άγιος Αθανάσιος (Κάστρο), Άγιος Κωνσταντίνος (Λειβάδι), Άγιος Ιωάννης (Καμπέας), το Πετροβούνι και το Μεγίστου ή Κατσίποδας, με σκοπό να γλυτώσουν από τις επιδρομές των Λαλαιών Τούρκων. 
Τα Μαγούλιανα αποτέλεσαν έδρα του Δήμου Μυλάοντος ως το 1912 όταν και καταργήθηκαν οι περισσότεροι δήμοι και θεσπίστηκε ο θεσμός των κοινοτήτων.
Σπουδαία ήταν η συνεισφορά του χωριόυ κατά την Επανάσταση του 1821. Υπήρξε πατρίδα του Φώτιου Χρυσανθόπουλου (Φωτάκου) Α΄ υπασπιστή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και συγγραφέα, όπως και άλλων πολλών οπλαρχηγών, καθώς και άλλων επιφανών ανθρώπων.

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Μαγουλιάνων

Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μαγουλιάνων εκτός από το ομώνυμο χωριό ανήκει και ο μικρός οικισμός Παν. Ο Παν βρίσκεται πάνω στον οδικό άξονα Βυτίνας - Δημητσάνας, χτισμένος σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ανέρχεται μόλις σε 17 κάτοικους.
Σκωτσέζικες βουλευτικές εκλογές (2016)

Οι Εκλογές Εθνικής Συνέλευσης για την Σκωτία διεξήχθησαν στις 5 Μαΐου 2016. Εξελέγησαν τα 129 μέλη του Κοινοβουλίου.
Οι εκλογές έγιναν τον Μάιο ταυτόχρονα με πολλές άλλες τοπικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο και η ημερομηνία διεξαγωγής τους καθορίστηκε με την Πράξη του 2011. 
Ήταν οι 5ες γενικές εκλογές από την ίδρυση του κοινοβουλίου το 1999. Επρόκειτο για τις πρώτες βουλευτικές εκλογές στις οποίες ψήφισαν 16χρονοι και 17χρονοι, με βάση τη νέα πράξη για τη μείωση του ορίου ηλικίας για ψήφο.  Επίσης, για πρώτη φορά και τα τρία κόμματα ηγήθηκαν από γυναίκες.
Σκουντερία Φερράρι

Ιστορία

Σκουντερία Φερράρι είναι η επίσημη ονομασία της θυγατρικής της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας πολυτελείας Ferrari, που ιδρύθηκε από τον Έντσο Φερράρι, αρχικά για αγωνιστικά μοντέλα που παράγονταν από την Alfa Romeo, αν και από το 1947 η Φερράρι είχε αρχίσει να κατασκευάζει και δικά της μοντέλα. Μεταξύ των σημαντικών επιτευγμάτων της, εκτός της Φόρμουλα 1, ήταν οι νίκες της στο World Sportscar Championship, 24 ώρες του Λε Μαν, 24 ώρες του Ντεϊτόνα, 12 ώρες του Σέμπρινγκ, αγώνες οχημάτων Γκραν Τουρίσμο και αγώνες δρόμου Targa Florio, Mille Miglia και Carrera Panamericana.
Η ομάδα είναι επίσης γνωστή για την παθιασμένη βάση στήριξής της, γνωστή ως τιφόζι. Το Γκραν Πρι Ιταλίας στο «Εθνικό Αυτοκινητοδρόμιο της Μόντσα» (Autodromo Nazionale di Monza) θεωρείται ως έδρα της ομάδας.

Επιδόσεις

Η Φερράρι έχει το ρεκόρ των 16 πρωταθλημάτων κατασκευαστών, το τελευταίο εκ των οποίων το κέρδισε το 2008. Επίσης, έχει το ρεκόρ των 15 πρωταθλημάτων οδηγών.
Ο Μίχαελ Σουμάχερ είναι πιο επιτυχημένος οδηγός της ομάδας. Εντάχθηκε στην ομάδα με τη σαιζόν του 1996 και αναχώρησε το 2006, αφού κέρδισε πέντε πρωταθλήματα οδηγών και 72 γκραν-πρι με την ομάδα της Φερράρι. Οι τίτλοι του ήρθαν συνεχόμενοι από το 2000 έως το 2004. Περιλαμβανομένων των συνεχόμενων τίτλων στο κατασκευαστών που κέρδισε η Φερράρι από το 1999 έως το 2004, αυτή ήταν η πιο επιτυχημένη περίοδος της ομάδας.
Οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Σεμπάστιαν Φέτελ και Κίμι Ραϊκόνεν είναι οι δύο κύριοι πιλότοι της Φερράρι στους αγώνες Φόρμουλα 1 για το 2016.
Μάχη του Σορ

Γεγονότα πριν την μάχη

Τρεις μήνες μετά την μάχη του Χόενφρίντμπεργκ, oι Πρώσοι είχαν στρατοπεδεύσει έξω από το χωριό Μπούρκερσντορφ. Ο Κάρολος Αλέξανδρος αποφάσισε να επωφεληθεί από την απρόσεκτη παράταξη του πρωσικού στρατοπέδου και να επιτεθεί αιφνιδιαστικά, στον μειωμένο αριθμητικά πρωσικό στρατό. Ο στρατός του Φρειδερίκου είχε ελαττωθεί καθώς ο βασιλιάς άφησε πολλά αποσπάσματα στρατού, κατά την διάρκεια της πορείας στην Βοημία, με αποτέλεσμα να διαθέτει μόνο 22.500 ετοιμοπόλεμους άντρες. Ο Κάρολος Αλέξανδρος είδε πως οι Πρώσοι είχαν αφήσει ελεύθερο τον λόφο βόρεια του χωριού, με το όνομα Γκράνερ-Κόπε (Graner-Koppe) που κυριαρχούσε ανατολικά και νότια του τοπίου. Ο Αυστριακός διοικητής επάνδρωσε τον λόφο με πεζικό της γραμμής, γρεναδιέρους, ιππικό και 16 κανόνια. Τον υπόλοιπο στρατό τον επέκτεινε νότια σε σχηματισμό γραμμής.

Μάχη

Οι Πρώσοι τελικά εντόπισαν τους αντιπάλους τους και αποφάσισαν να επιτεθούν πρώτοι παρά τα εδαφικά πλεονεκτήματα των Αυστριακών. Ο Φρειδερίκος παρέταξε τον στρατό του σε στήλη και τον κατεύθυνε βόρεια όπου η μάχη άρχισε με κανονιοβολισμό των Αυστριακών εναντίον του πρωσικού ιππικού, καθώς περνούσε κάτω από τον λόφο. Έχοντας απώλειες από τα αυστριακά κανόνια, το ιππικό των Πρώσων παρατάχθηκε βόρεια του λόφου.
Το ιππικό του στρατηγού Μπούντενμπροκ, ξεκίνησε την επίθεση και εκδίωξε το αυστριακό ιππικό από το υπερυψωμένο έδαφος αλλά στην συνέχεια δέχθηκαν πυκνά πυρά από το αντίπαλο πεζικό και υποχώρησε. Την ίδια ώρα το πρωσικό πεζικό επιτίθονταν στον λόφο. Επίλεκτοι γρεναδιέροι βάδισαν κατευθείαν στις κάννες των κανονιών, αποδεκατιζόμενοι από συνδυασμένες ομοβροντίες κανονιών και μουσκέτων. Η δεύτερη γραμμή του πεζικού εφόρμησε μπροστά νικώντας τους Αυστριακούς γρεναδιέρους και κυριεύοντας την κορυφή του λόφου, βάζοντας τέλος στις βολές του αυστριακού πυροβολικού.
Στο μεταξύ το δεξιό πλευρό των Αυστριακών πολεμούσε την δική του μάχη καθώς οι Πρώσοι κινούνταν για να καταλάβουν το Μπούρκεσντορφ. Η πρωσική επίθεση παραλίγο αποτύχει εξαιτίας ακόμη μιας αυστριακής πυροβολαρχίας κοντά στο χωριό. Τελικά οι Πρώσοι τα κατάφεραν με αποτέλεσμα να προκληθεί ρήγμα στο αυστριακό κέντρο και οι Αυστριακοί να υποχωρήσουν.
Ο Φρειδερίκος ξεπέρασε την πιο δύσκολη κατάσταση μέχρι τότε στην καριέρα του, λέγοντας «Ήμουν μες στην σούπα μέχρι τα αυτιά».
Όχη

Προστατευόμενη τοποθεσία

Το όρος Όχη και η παράκτια ζώνη του είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 με κωδικό GR2420001. Η περιοχή περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις με θαμνώδη βλάστηση, φρύγανα, πουρνάρια και σκληρόφυλλους θάμνους, πολλά πράσινα λιβάδια με ανατολικούς πλάτανους, μικρά δάση καστανιάς κοντά στην υψηλότερη κορυφή, και ποτάμια όπου κυριαρχούν οι λυγαριές και οι πικροδάφνες. Η υδάτινη ζώνη χαρακτηρίζεται από υποθαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας, κυρίως στα μεγάλα βάθη (>20 μ.), και από κοραλλιογενείς υφάλους κατά μήκος του ακρωτηρίου Καφηρέας. Στη βλάστηση περιλαμβάνονται περιοχές με φτέρες και ρείκια.
Στα προστατευόμενα είδη χλωρίδας περιλαμβάνονται: τα τοπικά ενδημικά παιώνια η αρρενωπή υποείδος η ελληνική, κεράστιο του Ρούνεμαρκ και στάχυ της Εύβοιας. Τα Ευβοϊκά ενδημικά: τσάι της Εύβοιας, βιόλα της Εύβοιας, αρμέρια του Γιόνσεν και καμπανούλα της Καρυστίας και το Βαλκανικό ενδημικό Ανθεμίς η Κρητική. Στην προστατευόμενη ερπετοπανίδα περιλαμβάνονται τα είδη: φρύνοι, σαπίτες, λαφιάτες, στικτές νεροχελώνες, μεσογειακές και κρασπεδωτές χελώνες, κ.α. Στην προστατευόμενη πανίδα περιλαμβάνονται τα ασπόνδυλα: ελαφοκάνθαροι, κεράμβυξ ο κέδρος, μόριμος ο πένθιμος και τα θηλαστικά: ευρωπαϊκές ενυδρίδες, ρινόλοφοι και μυωτίδες. 
Η περιοχή απειλείται από την υπερβόσκηση, την επέκταση του οδικού δικτύου, πυρκαγιές, το παράνομο κυνήγι και την αλιεία.
Γαλάζιες Σημαίες

Το πρόγραμμα διεθνώς

Το πρόγραμμα ξεκίνησε πιλοτικά στη Γαλλία το 1985. Η επίσημη έναρξη του ήταν στις 5 Ιουνίου 1987 (Διεθνής ημέρα περιβάλλοντος) με την παρουσίαση του στο Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σήμερα το πρόγραμμα των γαλάζιων σημαιών υπάρχει σε 39 χώρες παγκοσμίως με 3.200 βραβευμένες ακτές και μαρίνες.
Διεθνής διαχειριστής του Προγράμματος είναι το Ίδρυμα Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης (Foundation for Environmental Education ή FEE), το οποίο βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τους κατά τόπους διαχειριστές. Το ίδρυμα αυτό είναι υπεύθυνο και για τη περιοδική αναμόρφωση των κριτηρίων βράβευσης.
Άγγελος Βλαχόπουλος

Καριέρα

Ο Άγγελος Βλαχόπουλος έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ν.Ο. Βουλιαγμένης, με τον οποίο υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στην ομάδα της Βουλιαγμένης παρέμεινε μέχρι το 2013, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Ελλάδας του 2012.
Το καλοκαίρι του 2013, ο Άγγελος Βλαχόπουλος μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παραμένει μέχρι και σήμερα, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει μέχρι στιγμής το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 2014.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Άγγελος Βλαχόπουλος είναι διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες υδατοσφαίρισης της Ελλάδος με τις οποίες έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης εφήβων που διεξήχθη το 2009 καθώς επίσης και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης νέων ανδρών που διεξήχθη το 2011.
Σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης

Η σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν, οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Μετά την ένωση των τριών κρατιδίων, πρωτεύουσα έγινε η Στουτγκάρδη.

Ιστορικά στοιχεία

Από το 1952 ως το 1954 δεν υπήρχε επίσημη σημαία στο κρατίδιο και χρησιμοποιούνταν οι παλαιότερες. Η σημερινή σημαία καθιερώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1954.
Έριχ Χόνεκερ

Πρώτα χρόνια

Ο Έριχ Χόνεκερ γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1912 στο Ζάαρλαντ, από το 1926 ήταν πολιτικά οργανωμένος, πρώτα στην Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Γερμανίας (ΕΚΝΓ) και μετά στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας. Παράλληλα μαθαίνει την τέχνη του κατασκευαστή στεγών στα 1928-1929, ενώ φοιτεί και στη Διεθνή Σχολή Λένιν στη Μόσχα το 1930-1931. Το 1935 συλλαμβάνεται από τους Ναζί και φυλακίζεται μέχρι το 1945.

Μετά τον πόλεμο

Το τέλος του πολέμου τον βρίσκει γραμματέα της νεολαίας της ΚΕ του ΚΚΓ (1945-1946) και ύστερα πρόεδρο της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας (ΕΓΝ) μέχρι το 1955. Από το 1958 μέχρι το 1989 ήταν μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΕΣΚΓ.

Περίοδος της ΛΔΓ

Το 1971 γίνεται πρώτος γραμματέας και πρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας, ενώ το 1976 αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΣΚΓ και Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας μέχρι τις 18 Οκτωβρίου του 1989, όπου καθαιρέθηκε από όλα του τα αξιώματα. Στις 3 Δεκεμβρίου του 1989 προσχώρησε στο ΚΚΓ που επανιδρύθηκε. Πιστός στις αρχές του και στην πραγματοποίηση της ιδέας του σοσιαλισμού σε γερμανικό έδαφος μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Χόνεκερ κρατήθηκε άλλες 169 ημέρες μέχρι το 1993, στις φυλακές Μοαμπίτ του Βερολίνου, κατηγορούμενος από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για το θάνατο Ανατολικογερμανών πολιτών. Τελικά απελευθερώθηκε το 1993, λόγω της επιβαρυμένης κατάστασής της υγείας και του παραχωρήθηκε άσυλο στη Χιλή, όπου έζησε τα τελευταία έτη της ζωής του. Ο Χόνεκερ απεβίωσε στις 29 Μαΐου 1994 στη Λα Ρέινα της Χιλή από καρκίνο του ήπατος.  Την περίοδο της διακυβέρνησής του, κατάφερε να αναγνωριστεί η ΛΔΓ κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος-ισότιμο της ΟΔΓ, ενώ τιμήθηκε και με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ανκχ

Ιστορία

== Oι απαρχές του συμβόλου πρέπει να αναζητηθούν στην αγκράφα της ζώνης της Ίσιδας, μία ιδέα που ενστερνίζονταν και ο Γούλφχαρτ Γουέστεντορφ, καθώς τόσο το ανκχ όσο και ο κόμπος της Ίσιδας χρησιμοποιούνταν σε τελετουργικές ζώνες. Ο Σερ Άλαν Γκάρντινερ πιστεύει ότι αντιπροσώπευε το λουράκι ενός πέδιλου του οποίου η θηλιά αγκάλιαζε τον αστράγαλο καθώς η λέξη που το απέδιδαν συλλαβίζονταν επίσης ως "νχ" , αν και δεν είναι γνωστό πως ακριβώς προφέρονταν. Το 2004, οι Άντριου Χαντ Γκόρντον και Κάλβιν Σουάμπε, στο βιβλίο τους "Οι Ζωντανοί και οι Πεθαμένοι" υποστηρίζουν ότι τα σύμβολα των ανκχ, τζεντ και γουός έχουν βιολογική προέλευση, καθώς αντλούνται από την αρχαία αιγυπτιακή κτηνοτροφία με την οποία τους συνδέει η αιγυπτιακή πίστη ότι το σπέρμα δημιουργείται στη σπονδυλική στήλη. Σύμφωνα με την παραπάνω άποψη, το "ανκχ", ως σύμβολο της ζωής, αναφέρεται στον θωρακικό σπόνδυλο, το τζεντ ως σύμβολο της σταθερότητας στον μεγάλο σπόνδυλο της σπονδυλικής στήλης ενός ταύρου ενώ το Γουός, σύμβολο δύναμης και εξουσίας, σε μία ράβδο που φέρει το κεφάλι και την ουρά του Αιγυπτιακού θεού Σεθ. Από την άλλη οι Αιγύπτιοι ακαδημαϊκοί, ιδιαίτερα εκείνοι του πανεπιστημίου του Καΐρου, θεωρούν αυτή την ερμηνεία υπερβολική, καθώς πιστεύουν ότι το ανκχ σχετίζονταν με τον ζωτικής σημασίας ποταμό Νείλο, ο οποίος έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της καθημερινής ζωής στην αρχαία Αίγυπτο. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η οβάλ κεφαλή συμβολίζει το δέλτα του ποταμού, ο κάθετος στύλος που στηρίζεται τη διαδρομή του ποταμού, ενώ οι δύο βραχίονες αριστερά και δεξιά αντιστοιχούν στις δύο όχθες του ποταμού οι οποίες συγκλίνουν ενοποιημένες στο κέντρο του σταυρού.
Ως σύμβολο το ανκχ εμφανίζεται συχνά σε ταφικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δημιουργίες, συνήθως σε εικόνες στα δάχτυλα ενός θεού ή θεότητας που αναπαριστούν τις θεότητες του άλλου κόσμου, προσφέροντας το δώρο της ζωής στη μούμια του νεκρού. Πιστεύεται ότι αυτό αποτελεί ένα σύμβολο της πράξης της σύλληψης.
Γενικές εκλογές στο Οντάριο (2018)

Οι γενικές εκλογές του Οντάριο του 2018 διενεργήθηκαν στις 7 Ιουνίου 2018, προκειμένου να εκλεγούν τα 124 μέλη του 42ου Κοινοβουλίου της επαρχίας Οντάριο του Καναδά. Το Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα του Οντάριο, με αρχηγό τον Νταγκ Φορντ, κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση, με 76 από τις συνολικά 124 έδρες της Βουλής. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα του Οντάριο, με αρχηγό την  Άντρια Χόργουαθ, έγινε επίσημη αντιπολίτευση. Οι Φιλελεύθεροι της πρωθυπουργού Κάθλιν Γουάιν   είχαν την χειρότερη ήττα στην 161χρονη ιστορία τους και είχαν τα χαμηλότερα ποσοστά που κατέγραψε ένα κυβερνών κόμμα σε  εκλογές στην επαρχία του Οντάριο. Το Κόμμα Πρασίνων του Οντάριο μπήκε στη Βουλή, για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Συνοικίες του Μπουτάν

Το Μπουτάν χωρίζεται σε 4 ζώνες (ντζόνγκντεϋ) και 20 συνοικίες (ντζόνγκχαγκ).
Άιζακ Χέμπστεντ-Ράιτ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1999 στο Κεντ και σπούδασε υποκριτική στο Kent Youth Theatre.
Ξεκίνησε την υποκριτική από την παιδική του ηλικία και αρχικά συμμετείχε σε διαφημίσεις.
Έγινε γνωστός το 2011 από τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά Game of Thrones, όπου υποδύεται τον Μπραν Σταρκ. Για τον ρόλο αυτό, έχει λάβει δύο υποψηφιότητες για Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών μαζί με όλο το καστ.
Στον κινηματογράφο έχει παίξει στις ταινίες Το κουκλόσπιτο και Επικίνδυνο κύκλωμα. Επίσης, έχει δώσει τη φωνή του στην ταινία Τα τερατοκουτάκια και σε ένα επεισόδιο της σειράς Family Guy.
Σαν Τζοβάννι ντελι Ερεμίτι

Ιστορία

Οι καταβολές της εκκλησίας χρονολογούνται στον 6ο αιώνα. Στη συνέχεια, κατόπιν της ισλαμικής κατάκτησης της Σικελίας, μετατράπηκε σε τζαμί. Έπειτα από την εγκαθίδρυση της νορμανδικής κυριαρχίας επί της Νότιας Ιταλίας, μετατράπηκε εκ νέου σε χριστιανική εκκλησία από τον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας, ο οποίος, προς το 1136, την παραχώρησε στους Βενεδικτίνους μοναχούς του Αγίου Γουλιέλμου του Βερτσέλλι.
Η εκκλησία υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις κατά την διάρκεια των επόμενων αιώνων. Μία αναστήλωση, η οποία έλαβε χώρα προς το 1880, επιχείρησε να επαναφέρει την αρχική μεσαιωνική μορφή της.

Αρχιτεκτονική

Η εκκλησία χαρακτηρίζεται από τους λαμπερούς κόκκινους θόλους της, οι οποίοι, εμφανώς, καταδεικνύουν την διατήρηση των αραβικών επιρροών στη Σικελία κατά την περίοδο της ανακατασκευής της, κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα, υπό την μορφή του αραβονορμανδικού πολιτισμού. Εντός του, χρονολογούμενου από το 1882, έργου της, Diary of an Idle Woman in Sicily, η Φράνσις Έλιοτ την περιγράφει ως «... πλήρως ανατολίτικη... θα μπορούσε, κάλλιστα, να βρίσκεται στη Βαγδάτη ή την Δαμασκό». Ωστόσο, το κόκκινο χρώμα των θόλων δεν υφίστατο εξαρχής, καθώς, οι τελευταίοι, αναστηλώθηκαν λαμβάνοντας την σημερινή μορφή τους στα τέλη του 19ου αιώνα από αρχιτέκτονα, οποίος, έχοντας βρει κομμάτια κόκκινου κονιάματος επί των θόλων, προχώρησε στον χρωματισμό του συνόλου εξ'αυτών σε κόκκινο χρώμα.
Η εκκλησία γειτνιάζει σε μία πλευρά της με τετράγωνη κατασκευή, η οποία, πιθανώς, ήταν πρώην τζαμί. Η εκκλησία ακολουθεί σχέδιο Λατινικού Σταυρού, έχοντας ένα κεντρικό κλίτος και δύο πλευρικά κλίτη, καθώς και τρεις αψίδες. Κάθε ένα εκ των τετράγωνων ανοιγμάτων της οροφής επισκιάζεται από έναν θόλο. Το πρεσβυτέριο, το οποίο καταλήγει σε μία κόγχη, επίσης διαθέτει θόλο.
Το περιστύλιο, το οποίο κοσμείται από έναν πολυτελή κήπο, αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο τμήμα του παλαιού μοναστηριού. Διαθέτει σημαντικούς μικρού μεγέθους διπλούς κίονες με κιονόκρανα διακοσμημένα με φυτικά μοτίβα, τα οποία υποστηρίζουν αψιδωτά τόξα. Περιλαμβάνει, επίσης, μία αραβική στέρνα.