google/wiki40b huggingface dataset:
Γιάνις Στράντινς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1933 στη Ρίγα, γιος του Πάουλς Στράντινς.  
Αποφοίτησε από το Σχολείο της Πόλης της Ρίγα, αριθ. 5, εισήλθε στο Τμήμα Χημείας του Λετονικού Κρατικού Πανεπιστημίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1956. 
Από το 1961, ο Γιάνις Στράντινς εργάστηκε στο Ινστιτούτο Βιολογικής Σύνθεσης της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών. Εδώ δημιούργησε ένα εργαστήριο φυσικής και οργανικής χημείας, το οποίο διεύθηνε μέχρι το 2006. Από το 1972 έως το 1976 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας, όπου έγινε καθηγητής το 1974. Στη δεκαετία του 1990 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Λετονίας και από το 1992 στο Πανεπιστήμιο της Ρίγας. Από το 1975 έως το 1985 διετέλεσε επικεφαλής του διεθνούς περιοδικού Χημεία των Ετεροκυκλικών Ενώσεων. 
Από το 1996 έως το 1998 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών της Λετονίας, ενώ από το 1998 έως το 2004 διετέλεσε Πρόεδρός της. Το 2004 έγινε πρόεδρος της Γερουσίας της Ακαδημίας Επιστημών. Από το 2006 είναι Πρόεδρος του κρατικού ερευνητικού προγράμματος "Λετονίκα". Επίσης αποτελεί ιστορικός της επιστήμης και του πολιτισμού της Λετονίας.

Οικογένεια

Είναι παντρεμένος με την Λάιμα Στράντινια. Έχουν δύο παιδιά, τον Πάουλς (καθηγητής φυσικής) και τον Πέτερις (καρδιακός χειρούργος).

Συνεργασία με την KGB

Στις 20 Δεκεμβρίου 2018, τα Εθνικά Αρχεία της Λετονίας δημοσίευσαν ένα μέρος των προηγουμένως διαβαθμισμένων εγγράφων της KGB της Λετονικής ΣΣΔ . Μεταξύ των εγγράφων της KGB που κυκλοφόρησαν είναι και ένα έγγραφο για την πρόσληψη του Γιάνις Στράντινς στην υπηρεσία, με ημερομηνία 18 Μαρτίου 1976. Κατά τη στιγμή της δημοσίευσης, οι περιστάσεις προσλήψεων και ο βαθμός πραγματικής συνεργασίας με την ειδική υπηρεσία δεν αποκαλύφθηκαν στα αρχειακά έγγραφα.
Έφη Γαζή

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1966. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στη συνέχεια έκανε το διδακτορικό της στην ιστορία στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας στην Ιταλία με θέμα «"Scientific" National History: The Greek Case in Comparative Perspective (1850-1920)». Από το 1997 έως σήμερα έχει διδάξει ιστορία τόσο σε ξένα όσο και σε ελληνικά πανεπιστήμια.
"Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα αφορούν στη θεωρία και τη μεθοδολογία της ιστορίας, στις δημόσιες χρήσεις της ιστορίας, στον εθνικισμό και τη θρησκεία, στην ιδεολογία και την πολιτική κουλτούρα, στην κοινωνικο-πολιτισμική και διανοητική ιστορία". Έχει δημοσιεύσει άρθρα σχετικά με ζητήματα διανοητικής και πολιτισμικής ιστορίας και ιστορίας της ιστοριογραφίας.
Είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Historein/Ιστορείν. Αρθρογραφεί σε τακτική βάση στην εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής.
Θρασύβουλος Πετιμεζάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Γεωργίου Πετιμεζά, πολιτικού, δικαστή και γόνου της αρχοντικής οικογένειας των Πετιμεζάδων. Σπούδασε νομική και το 1912 εξελέγη τακτικός καθηγητής του εμπορικού δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον θάνατο του. Σύντομα εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες μορφές μεταξύ των νομικών της εποχής.
Το 1907 ίδρυσε μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και τον Αλέξανδρο Δελμούζο την Κοινωνιολογική Εταιρεία. Υπήρξε βουλευτής της Α΄ και Β΄ Αναθεωρητικής Βουλής (1910 και 1911), νομικός σύμβουλος της προσωρινής κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης και μέλος της επιτροπής αναθεώρησης του εμπορικού και ναυτικού δικαίου. Το 1918 προτάθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου να εκπροσωπήσει μεταξύ άλλων, με την ευκαιρία της συνόδου του Εθνικού Συμβουλίου του SFIO στο Παρίσι την Γενική Εργατική Συνομοσπονδία Πειραιώς και το Εργατικό Κέντρο Πειραιώς, ως πιο κατάλληλος να χειριστεί τα θέματα που θα συζητούνταν και λόγω του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου των Ελλήνων εργατικών αντιπροσώπων έναντι των άλλων Δυτικοευρωπαίων συντρόφων τους.  Το 1926 διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών (και προσωρινώς Συγκοινωνιών) στην κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη. Εξέδωσε τα έργα Ναυτικόν Δίκαιον (1929), Εμπορικόν Δίκαιον κ.α. ενώ αρθρογραφούσε και σε νομικά περιοδικά της εποχής.
Πέθανε στην Αθήνα το 1939.
Άγιοι Θεόδωροι Κοζάνης

Γεωγραφία - Ιστορία

Οι Άγιοι Θεόδωροι βρίσκονται στα ανατολικά του νομού, προς τα ανατολικά όρια με την Ημαθία. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πολυμύλου. Βόρεια και νότια του χωριού περνούν η Εγνατία Οδός και η ΕΟ Αλεξάνδρειας - Κοζάνης αντίστοιχα. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 18 κάτοικοι. Το 1940 οι κάτοικοι έφθαναν τους 135, ενώ στην απογραφή του 1905 (πριν την ανταλλαγή πληθυσμών) υπήρχαν 150 μουσουλμάνοι και μέχρι το 1928 ονομαζόταν Οκτσιλάρ. Σήμερα στο χωριό κατοικούν 7 άτομα. Οι άνθρωποι εκεί ασχολούνταν με την γεωργία κυρίως τα δημητριακά, τα όσπρια, το τριφύλλι, το μέλι και την κτηνοτροφία, ενώ αρκετά παλαιότερα ασχολούνταν και με τον καπνό. Σήμερα οι περισσότεροι είναι συνταξιούχοι.
Οι κάτοικοι του χωριού ήρθαν μετά το 1922 από το χωριό Κρένασα του Πόντου, από την Τρίγλια της Μικράς Ασίας και από την νήσο Πρίγκηπο της θάλασσας του Μαρμαρά. Το χωριό παλαιότερα χωριζόταν σε δυο γειτονιές (μαχαλάδες). Σήμερα υπάρχει μόνο ο νότιος μαχαλάς, γιατί ο βόρειος έχει εγκαταλειφθεί εδώ και κάποιες δεκαετίες και εκτός αυτού διέρχεται από αυτόν η Εγνατία Οδός.
Μαγδαληνή της Γαλλίας

Βιογραφία

Ήταν η τέταρτη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης.
Γεννήθηκε στο Τουρ και αρχικά είχε μνηστευθεί με τον Λαδίσλαο Ε΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ουγγαρίας, αλλά αυτός -ενώ προετοιμαζόταν για τον γάμο- απεβίωσε 17 ετών αιφνίδια. Διαδόθηκε η φήμη ότι τον δηλητηρίασαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι,αλλά τον 20ό αιώνα αποκαλύφθηκε ότι η αιτία του τέλους του ήταν η λευχαιμία.
Τελικά παντρεύτηκε τον διάδοχο της Ναβάρρας, γιο της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσα της Ναβάρρας. Όμως ο σύζυγός της απεβίωσε το 1470, ο πεθερός της Γκαστόν Δ΄ κόμης του Φουά το 1472  και η πεθερά της το 1479. Έτσι ο γιος της Μαγδαληνής, ο Φραγκίσκος-Φοίβος, κληρονόμησε την κομητεία του Φουά όταν ήταν 5 ετών και μετά το βασίλειο της Ναβάρρας 12 ετών. Τότε η Μαγδαληνή ανέλαβε την αντιβασιλεία, ως το 1483 που ο γιος της απεβίωσε 17 ετών. Τον διαδέχθηκε η κόρη της Αικατερίνη, στην οποία η Μαγδαληνή συνέχισε να είναι αντιβασίλισσα, ως το 1494. Κατά την αντιβασιλεία της πιέστηκε να πολεμήσει τον Ιωάννη των Φουά υποκόμη του Ναρμπόν, αδελφό του άνδρα της, όταν διεκδίκησε τη Ναβάρρα ως ο άρρην κληρονόμος του Φραγκίσκου-Φοίβου. Το 1494 την πήρε όμηρο ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, γαμπρός του Ιωάννη. 
Η Μαγδαληνή απεβίωσε το 1495 στην Παμπλόνα και το τέλος της προκάλεσε νέες συγκρούσεις. Το 1498 απεβίωσε ο ανιψιός της Κάρολος Η΄ της Γαλλίας και το 1522 η αδελφή του Άννα της Γαλλίας: οι τρεις τους ήταν οι τελευταίοι απόγονοι του κύριου κλάδου των Βαλουά. Τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας (βασ. 1498-1515) διαδέχθηκε ο κλάδος των Βαλουά-Ανγκουλέμ και μετά ο Ερρίκος Δ΄, απόγονος της Μαγδαληνής.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1969-1970

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1969-1970, ήταν το δεύτερο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχαν 12 ομάδες, τέσσερις περισσότερες σε σχέση με το προηγούμενο πρωτάθλημα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για πέμπτη φορά στην ιστορία του.
799 Γκουντούλα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γκουντούλα εκτιμάται σε 43,64 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0704.
Πριγκίπισσα Όλγα, Δούκισσα της Απουλίας

Γέννηση

Η Πριγκίπισσα Όλγα γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1971 στην Αθήνα. Έχει επίσης μια μεγαλύτερη αδελφή την Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα. Μεγάλωσε μεταξύ Παρισιού και Νέας Υόρκης και περνώντας τα καλοκαίρια στο νησί καταφύγιο της οικογένειας στην Πάτμο.
1396 Ουτενίκβα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ουτενίκβα εκτιμάται σε 10,95 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2335. Η Ουτενίκβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 4,9 λεπτά, μία μάλλον ταχεία περιστροφή.
Ράπτσανι

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ιωάννης Πελτέκης

Βιογραφία

Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση (αρχηγός της οργάνωσης "Απόλλων" κατά την περίοδο της Κατοχής. Ως πολιτικός, ανήκε στο Κέντρο.
Κατά την περίοδο πριν την υπουργοποίησή του ήταν ο επιφανέστερος Έλληνας πράκτορας των βρετανικών αρχών.
Στην κυβέρνηση του Θεμ. Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από τις 26 Νοεμβρίου 1945 ως τις 4 Απριλίου 1946.
Τζαγιαπούρα

Ετυμολογία

Η λέξη Τζαγιαπούρα προέρχεται από τις λέξεις "Τζάγια" που σημαίνει νίκη και "πούρα" που σημαίνει πόλη. Αυτό το όνομα δόθηκε από τον Σουχάρτο μετά την τελευταία νικηφόρα μάχη εναντίον των Ολλανδών το 1962, η οποία έγινε στην πόλη.

Ιστορία

Πριν από την ενσωμάτωσή της στην αποικιακή κυβέρνηση των Ολλανδών, η θέση της σημερινής Τζαγιαπούρα ήταν γνωστή ως "Numbay".
Στις 7 Μαρτίου 1910, σηκώθηκε η ολλανδική σημαία και ο οικισμός ονομάστηκε "Hollandia". Στην άλλη πλευρά του κόλπου υπήρχε ήδη ένα γερμανικό στρατόπεδο, "Germania-Huk" (γερμανική γωνιά), το οποίο είναι πλέον ακατοίκητο και μέρος της περιφέρειας της Ινδονησίας. Η "Hollandia" ήταν η πρωτεύουσα μιας περιοχής με το ίδιο όνομα στα βορειοανατολικά της Δυτικής Νέας Γουινέας. Το όνομα "Hollandia" χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1962.
Το βόρειο τμήμα της Ολλανδικής Νέας Γουινέας καταλήφθηκε από τις ιαπωνικές δυνάμεις το 1942. Οι συμμαχικές δυνάμεις έδιωξαν τους Ιάπωνες έπειτα από την απόβαση μετά τις 21 Απριλίου 1944. Η περιοχή χρησίμευσε ως έδρα του στρατηγού Ντάγκλας Μακάρθουρ μέχρι την κατάκτηση των Φιλιππίνων τον Μάρτιο του 1945. Πάνω από είκοσι βάσεις των ΗΠΑ ιδρύθηκαν και μισό εκατομμύριο αμερικανικοί στρατιωτικοί μετακινήθηκαν διαμέσου της περιοχής.
Η Τζαγιαπούρα χτυπήθηκε το 1998 από τσουνάμι 15 μέτρων μετά από σεισμό στα ανοιχτά της Παπούα Νέα Γουινέα και συμπεριλάμβανε πολλούς νεκρούς.

Γεωγραφία

Η τοπογραφία της Τζαγιαπούρα ποικίλλει: έχει κοιλάδες και λόφους, οροπέδια και βουνά έως 700 μέτρα. Η έκταση της περιοχής είναι περίπου 230.000 στρέμματα και χωρίζεται σε πέντε συνοικίες. Περίπου το 30% της περιοχής είναι κατοικημένο, με το υπόλοιπο να αποτελείται από τραχύ έδαφος, βάλτους και ένα προστατευόμενο δάσος. Η μέση θερμοκρασία είναι 29-31,8 ° C.
Κόπα Λιμπερταδόρες 1960

Πρώτος Γύρος

Επειδή ο αριθμός των ομάδων είναι μονός αριθμός, η Ολίμπια δεν αγωνίστηκε στον πρώτο γύρο, αλλά κατευθείαν στη φάση νοκ-άουτ.
Οκρούγκ Ούζιτσε

Η Οκρούγκ Ούζιτσε (σερβικά : Ужички округ) ήταν διοικητική περιοχή, αρχικά δημιουργήθηκε το 1836 σαν Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας, έπειτα Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας και Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Ούζιτσε όπου οφείλει και το όνομα της, καταργήθηκε οριστικά το 1929.
397 Βιέννη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Βιέννης υπολογίσθηκε σε 43,3 1,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 85 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,178 (από δεδομένα του IRAS). Η Βιέννη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 29 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
ΖΣ Σαιν-Πιερουάζ

Συνεργασία

Η ομάδα από το Σαιν-Πιέρ έχει συνάψει συνεργασία με την ΧΑΚ, δίνοντας, έτσι, την ευκαιρία στους καλύτερους νεαρούς παίκτες από τις ακαδημίες της να πάρουν "προαγωγή" για την Χάβρη. Αυτό βοήθησε αριθμό νεαρών παικτών να δώσει ώθηση στην καριέρα του, όπως συνέβη στην περίπτωση των Γκιγιόμ Οαρό, Φλοράν Σιναμά-Πονγκόλ, Ντιμιτρί Παγιέ και πιο πρόσφατα με τους νεαρούς Ζαν-Πασκάλ Φονταίν, Ελ Φαρντού Μπεν Ναμπουχάν και Ματιέ Λαγκαρίγκ.
Ρομπέρ ντ'Ορλεάν (1976)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο και είναι το μόνο τέκνο του Τιμπώ κόμη του Λα Μαρς και της Μάριον-Μερθέδες, κόρης του Τζέιμς Γκόρντον-Ορρ. Πατέρας του Τιμπώ είναι ο Ερρίκος κόμης του Παρισιού και διεκδικητής βασιλιάς, ως Ερρίκος (ΣΤ΄), της Γαλλίας, σύμφωνα με την άποψη των Ορλεανιστών.
Φραγκίσκος Β΄ Σφόρτσα

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου δούκα του Μιλάνου και της Βεατρίκης των Έστε.
Κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων (1494-1559) ο Λουδοβίκος εκτοπίστηκε από το Μιλάνο και κατέφυγε -μαζί με τον μικρό Φραγκίσκο- στην Αυλή της αδελφής του Μπιάνκας, συζύγου του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων. Ο Φραγκίσκος προοριζόταν για εκκλησιαστική καριέρα. Αργότερα ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας φυλάκισε στο Σατώ Λος τον Λουδοβίκο, ο οποίος απεβίωσε το 1508.
Το 1521 ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων κατέλαβε από τους Γάλλους το Μιλάνο και όρισε τον Φραγκίσκο Β΄ ως δούκα. Νυμφεύτηκε την Χριστίνα, κόρη της Ισαβέλλας των Αψβούργων, αδελφής του Καρόλου Ε΄. Ηγεμόνευσε με το Μιλάνο να περιφρουρείται από Ισπανικά στρατεύματα των Αψβούργων. Η πόλη ήταν εξαντλημένη μετά από 20 έτη πολέμου και ο Φραγκίσκος Β΄ προώθησε την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Το 1522 πολέμησε στο πλευρό των Αψβούργων στη μάχη της Μπικόκκα. Μετά άλλαξε συμμαχία και το 1526 πολέμησε στην Ένωση του Κονιάκ μαζί με τον Φραγκίσκο Α΄ Βαλουά της Γαλλίας, τον πάπα Κλήμη Ζ΄ και τη Δημοκρατία της Φλωρεντίας και πολιορκήθηκε στο καστέλλο Σφορτσέσκο.
Απεβίωσε το 1535 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νόθος αδελφός του Τζοβάννι-Πάολο Σφόρτσα, ο οποίος σύντομα απεβίωσε υπό μυστηριώδες συνθήκες. Ακολούθησε ο Ιταλικός Πόλεμος των ετών 1536-38 για τον έλεγχο του Μιλάνου μεταξύ των Αψβούργων και των Βαλουά.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1534 την 12ετή Χριστίνα των Όλντεμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Β΄ της Δανίας και Νορβηγίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αλεπού του Κοσουμέλ

Η αλεπού του Κοσουμέλ είναι είδος αλεπούς που δεν έχει περιγραφεί, στο γένος Ουροκύων, η οποία απ' ό,τι φαίνεται είναι κοντά στην εξαφάνιση ή είναι ήδη εξαφανισμένη. Βρίσκεται (ή βρισκόταν μέχρι πρόσφατα) στο νησί Κοσουμέλ του Μεξικού. Η τελευταία αναφέρουσα θέαση ήταν το 2001, αλλά έρευνες επικεντρωμένες στο είδος αυτό δεν έχουν ακόμη διεξαχθεί. Η αλεπού του Κοσουμέλ, που μέχρι σήμερα δεν έχει επιστημονικά περιγραφεί, είναι μια μορφή νάνου όπως η νησιωτική αλεπού, αλλά ελαφρώς μεγαλύτερη, φτάνοντας τα τρία τέταρτα του μεγέθους της γκρίζας αλεπούς. Είχε απομονωθεί στο νησί για τουλάχιστον 5.000 χρόνια, και πιθανότατα πολύ περισσότερο. Αυτό θα μπορούσε να υποδεικνύει ότι ο αποικισμός της νήσου Κοσουμέλ από τον Ουροκύων προηγείται χρονικά εκείνου του ανθρώπου.
Χόχλια Ευρυτανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Χόχλια βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Νεράιδας και απέχει 33 χλμ. βόρεια από το Καρπενήσι. Στα δυτικά του χωριού προς το ύψωμα Κορυφή (995 μ.) υπάρχει ο αρχαίος οικισμός "Γλα", όπου έχουν βρεθεί αρχαία αντικείμενα, κτερίσματα και τάφοι. Το πιο σημαντικό εύρημα είναι ένα χάλκινο αγαλματίδιο που παριστάνει τον θεό Διόνυσο στεφανωμένο με κισσό. Έχει χρονολογηθεί στον 2ο αιω. π.Χ., το ύψος του είναι 48 εκατοστά και φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, η περιοχή θεωρείται ότι είναι η πρωτεύουσα της αρχαίας Ευρυτανίας Οιχαλία, βλ. Οιχαλία (αρχαία πόλη) όπου κατοικούσαν οι αρχαίοι Δόλοπες. Από παραφθορά του ονόματος προήλθε το όνομα Χόχλια. Στα νοτιοδυτικά του "Γλα" υπάρχει το προσκυνητάρι της Αγίας Παρασκευής που η σκεπή του στηρίζεται σε δύο περίτεχνα κιονόκρανα και είναι στολισμένη με μετόπες.

Διοικητικά

Η παλιά ονομασία ήταν Κόχλια ή Χόχλια, μέχρι το 1940 που διορθώθηκε σε Χόχλια. Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1912 και ο οικισμός ορίστηκε έδρα της. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Χόχλιας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κτημενίων του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει  πληθυσμό 30 κατοίκους.
Κάτω Πλάτρες

Τοποθεσία

Οι Κάτω Πλάτρες βρίσκονται 42 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 900 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα ανατολικά συνορεύουν με τις Πλάτρες, στα νότια με τα Μανδριά, στα νοτιοανατολικά με το Όμοδος και στα βόρεια με το Φοινί.

Φυσικό περιβάλλον

Η μεγαλύτερη έκταση του χωριού είναι ακαλλιέργητη, στην οποία υπάρχει άγρια βλάστηση. Στην καλλιεργήσιμη έκταση του χωριού καλλιεργούνται αμπέλια, κερασιές, μηλιές, αχλαδιές, δαμασκηνιές και ροδακινιές.

Ονομασία

Κατά μία εκδοχή, η ονομασία πλάτρες προέρχεται από τη λέξη πράτρια ή πράτρα (πωλήτρια). Αρχικά στο χωριό κατοικούσε μια υφάντρα, η οποία ύφαινε και πωλούσε τα έργα της. Οι υφάντρες στην περιοχή αυξήθηκαν και έτσι το χωριό ονομάστηκε Πράτριες-Πράτες και συνέχεια προέκυψε το Πλάτρα και Πλάτρες. Η χρήση του πληθυντικού Πλάτρες χρησιμοποιήθηκε γιατί οι Πλάτρες είναι δύο χωριά, οι Πλάτρες και οι Κάτω Πλάτρες.
Παλαιότερα οι Κάτω Πλάτρες ήταν γνωστές με την ονομασία Τορνάρηδες, επειδή οι κάτοικοι των Κάτω Πλατρών ασχολούνταν με την κατασκευή αγγείων (τόρνος είναι ο τροχός του αγγειοπλάστη ή του τορνάρη).
Κόμι Σελόμ Κλασού

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1960 στο Νοτσέ της επαρχίας Αό.

Πολιτική σταδιοδρομία

Διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού, Νεολαίας και Αθλητισμού στις 8 Οκτωβρίου 2000, υπηρετώντας στο αξίωμα ως τον διορισμό του ως υπουργού Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 29 Ιουλίου 2003. Διηύθυνε την προεκλογική εκστρατεία του προέδρου Φωρ Γκασινγκμπέ για τις προεδρικές εκλογές του 2005 και μετά την ανακήρυξη του νικητή Φωρ από το Συνταγματικό Δικαστήριο, ο Κλασού την αποκάλεσε "μια σπουδαία νίκη για το λαό του Τόγκο".
Ο Κλασού υπηρέτησε ως υπουργός Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης επί 4 και πλέον έτη. Ήταν στην κορυφή της λίστας των υποηφίων με το κόμμα RPT στην περιφέρεια Αό κατά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 και κέρδισε μία έδρα. Στις 24 Νοεμβρίου 2007 εξελέγη ως πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, και αντικαταστάθηκε στο χαρτοφυλάκιό του στην κυβέρνηση που ανακοινώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2007.
Ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του RPT.
Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το 2013, ο Κλασού επανεξελέγη ως πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης στις 2 Σεπτεμβρίου 2013.
Έπειτα από την επανεκλογή του προέδρου Φωρ Γκνασινγκμπέ στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2015, ο επανεκλεγείς πρόεδρος διόρισε τον Κλασού ως αντικαταστάτη του Κουέζι Αουμέι-Ζουνού στην πρωθυπουργία στις 5 Ιουνίου 2015.
Στις 4 Ιανουαρίου 2019 υπέβαλε την παραίτησή του, για να επαναδιοριστεί στις 24 Ιανουαρίου με τα σημαντικότερα υπουργεία να παραμένουν στα ίδια πρόσωπα.
Κυβερνείο Πρωτεύουσας (Κουβέιτ)

Κυβέρνηση

Ο Νασίρ Σαμπάχ Νασίρ Μουμπάρακ Α΄ ήταν κυβερνήτης από το 1962 μέχρι το θάνατό του το 1979. Ο Σαλίμ Σαμπάχ Νασίρ Μουμπάρακ έγινε ο επόμενος κυβερνήτης γύρω το 1979. Ο Τζαμπίρ Αμπνταλάχ Τζαμπίρ Αμπνταλάχ Β΄ έγινε κυβερνήτης το 1985.
Γεώργιος Δεμενόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Φιλώτι Νάξου.  Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική εκστρατεία και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1936 διορίστηκε Νομάρχης Πέλλης και την ίδια περίοδο Νομάρχης Τρικάλων.
Μετά την αποστρατεία του ασχολήθηκε με τα κοινά.
Εξελέγη βουλευτής Φλώρινας στις εκλογές του 1950  με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη (ΠΑΠ). Η εκλογή του έγινε από τη δεύτερη κατανομή.
Πέθανε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και αντικαταστάθηκε στην έδρα από τον Στέργιο Μπινόπουλο.
Εύα Κουμαριανού

Βιογραφία

Γεννήθηκε ως Κωνσταντίνος Γαβριήλ. Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της και έζησε τα παιδικά χρόνια με τη μητέρα της. Όταν ήταν 10 ετών μπήκε σε αναμορφωτήριο και στα 12 μπήκε στη φυλακή, όπου υπέστη σεξουαλική κακοποίηση από έναν συγκρατούμενό της. 
Όταν ενηλικιώθηκε σπούδασε θέατρο και χορό στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη.
Έχει κάνει κάποιες επεμβάσεις για να γίνει η εμφάνισή της πιο θηλυκή, ωστόσο εγχείριση επαναπροσδιορισμού φύλου δεν έκανε ποτέ. Σε ηλικία 22 ετών έφυγε οριστικά από το σπίτι της και με τη μητέρα της δεν έχει καμία σχέση μέχρι σήμερα.
Από το 1996 κάνει drag show στο club Κούκλες και από το 2010 είναι ενεργό μέλος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών. Το 2012 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία της με τίτλο Το ταξίδι της ζωής μου από τις εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης.
Υπερησία

Η Υπερησία ήταν αρχαία πόλη στην Αχαΐα κοντά στη σημερινή Αιγείρα Αχαΐας. Η πόλη αναφέρεται από τον Όμηρο. Αργότερα το όνομα της πόλης άλλαξε σε Αιγείρα.

Ιστορία

Ιδρύθηκε από αυτόχθονες Πελασγούς. Αργότερα στην πόλη, αλλά και σε όλη την Αχαΐα, εγκαταστάθηκαν Ίωνες και μετά ήρθαν οι Αχαιοί του Τισαμενού.
Σύμφωνα με τον Όμηρο συμμετείχε με πλοία της στον Τρωικό Πόλεμο. 
Επίσης ήταν μέλος της Ιωνικής δωδεκάπολης στην πόλη λατρευόταν η Αγροτέρα Αρτέμιδα και υπήρχε ιερό της στον αρχαίο δρόμο για την Πελλήνη. Υπήρχε επίσης άγαλμα του Δία φτιαγμένο από μάρμαρο Πεντέλης, άγαλμα της Αθηνάς, ναός της Αρτέμιδος, με αρχαία αγάλματα του Αγαμέμνονα και της Ιφιγένειας, αγάλματα του Ασκληπιού, του Σεράπιδος και της Ίσιδος και ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. 
Σε άγνωστο χρόνο, την εποχή που κατοικούσαν στην πόλη Ίωνες, άλλαξε το όνομα της σε Αιγείρα. Ο μύθος λέει πως όταν οι Σικυώνιοι επιτέθηκαν στην Υπερησία οι κάτοικοί της μάζεψαν όσο περισσότερα πρόβατα (αιγές) μπόρεσαν και βάζοντας δάδες στα κερατά τους τα έστειλαν νύχτα στο αντίπαλο στρατόπεδο. Οι Σικυώνιοι βλέποντάς τα, τα πέρασαν για στρατιώτες και υποχώρησαν. Από τότε η πόλη ονομάστηκε Αιγείρα προς τιμήν του γεγονότος.
Από την Υπερησία ήταν ο Ίκαρος ή Ικάριος, ολυμπιονίκης στην 23η Ολυμπιάδα το 688 π.Χ. στο Στάδιο και ο Κρατίνος στην 126η Ολυμπιάδα του 272 π.Χ. στο αγώνισμα της Πάλης παίδων.
Σήμερα η αρχαία πόλη έχει βρεθεί και ανασκαφεί σε μεγάλο μέρος της. Έχει ανασκαφεί το αρχαίο θέατρο και χρησιμοποιείται σε εκδηλώσεις, η ακρόπολη και λείψανα κτιρίων.
Σταχανοβισμός

Ο Σταχανοβισμός απετέλεσε σύστημα βελτίωσης της βιομηχανικής παραγωγής που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση

Ιστορία

Το σύστημα αυτό βασίστηκε στην ορθολογικοποίηση της εργασίας κι έλαβε το όνομα του ανθρακωρύχου Αλεξέι Γκριγκορίεβιτς Σταχάνοβ (Ρωσικά:Алексе́й Григо́рьевич Стаха́нов- 3 Ιανουαρίου 1906– 5 Νοεμβρίου 1977) ο οποίος την 30ή ή την 31η Αυγούστου του 1935 εξόρυξε 102 τόνους γαιάνθρακα μέσα σε διάστημα μικρότερο των 6 ωρών (ήτοι 14 φορές περισσότερες από την απαιτούμενη ποσοστιαία εργασία). Κατά την περίοδο του δευτέρου πενταετούς πλάνου οικονομικής ανάπτυξης στη Σοβιετική Ένωση(1933-1937), η Σοβιετική Ένωση αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα παραγωγής,ειδικά στην εξόρυξη ορυκτών, που ήταν κι ο βασικός της πλούτος. Το σύστημα αυτό,με σκοπό τη βελτίωση της παραγωγής, εφαρμόστηκε υποχρεωτικά και είχε σημαντική μεν επιτυχία στα ορυχεία και αργότερα σε άλλους κλάδους της βιομηχανίας όπου προσαρμόστηκε κι επεκτάθηκε, αλλά ήταν εξοντωτικό για τους εργαζομένους. Αργότερα, ο όρος γενικεύθηκε και έφθασε να σημαίνει την αύξηση της παραγωγής (ακόμα και υπό καταναγκαστική εργασία) με μοναδικό σκοπό την κομματική επιβράβευση.