Συμμετοχή της Γερμανίας στη Eurovision

Οργάνωση

Ο γερμανός εκπρόσωπος στο διαγωνισμό επιλέγεται συνήθως κατά τη διάρκεια εθνικής επιλογής, που μεταδίδεται στο δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι Das Erste, το οποίο διοργανώνεται από έναν από τους εννέα περιφερειακούς δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς του ARD. Από το 1956 έως το 1978, Hessischer Rundfunk (HR) · Από το 1979 έως το 1991 Bayerischer Rundfunk (BR) · Από το 1992 έως το 1995, από την Mitteldeutscher Rundfunk (MDR) και από το 1996, από το Norddeutscher Rundfunk (NDR). Μεταξύ 2010 και 2012, ο ιδιωτικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ProSieben συνεργάστηκε με την NDR.
Η ραδιοφωνική κάλυψη παρέχεται, αν και όχι κάθε χρόνο, από την Deutschlandfunk (DLF) και τη Bayern 2 από το 1970 έως το 1979, hr3 από 1980-85, 1991-94, 2007 και 2011 (και οι δύο σταθμοί το 1983) 1990, 1995 έως 2006 και 2008-13 και WDR1LIVE το 2011.
Από το 2010, η παραγωγική εταιρεία Brainpool, η οποία επίσης έχει την συν-παραγωγή του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision του 2011 στο Ντίσελντορφ και του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision του 2012 στο Μπακού, συνεργάστηκε με την NDR για να συνεργαστεί με τους γερμανικούς εθνικούς τελικούς.
Η Γερμανία έχει συχνά αλλάξει τη διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιήθηκε για να βρει την είσοδο της χώρας στο διαγωνισμό, είτε η εθνική τελική είτε η εσωτερική επιλογή (περιστασιακά ένας συνδυασμός και των δύο μορφών) έχει τηρηθεί από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα εκείνη τη στιγμή.

Απουσία του 1996

Η ARD είχε επιλέξει έναν καλλιτέχνη και ένα τραγούδι για να τις εκπροσωπήσει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1996, που θα διεξαχθεί στο Όσλο της Νορβηγίας. Λόγω του μεγάλου αριθμού χωρών που επιθυμούν να ανταγωνιστούν στη Eurovision, διαπίστωσαν ότι μόνο 23 από τις 30 χώρες θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν. Η Νορβηγία, σαν οικοδέσποινα χώρα, προκρίθηκε αυτόματα και έτσι τα υπόλοιπα 29 τραγούδια πήγαν σε έναν προκριματικό γύρο, με τους κορυφαίους 22 να συναγωνίζονται μαζί με τη Νορβηγία στο Όσλο. Δυστυχώς για τη γερμανική συμμετοχή, "Planet of Blue" του Λεόν, απέτυχε να κερδίσει αρκετούς πόντους για να φτάσει στον τελικό, τελειώνοντας 24ος. Η ARD και η EBU δεν ήταν ικανοποιημένοι από αυτό, καθώς η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος οικονομικός συνεισφέρων τότε. Αυτή είναι η μόνη στιγμή που η Γερμανία απουσιάζει από τον διαγωνισμό.

Δεκαετία 2000

Στη δεκαετία του 2000, η Γερμανία ήταν αξιοσημείωτη για την υιοθέτηση μουσικών στυλ που δεν είναι τυπικά της Eurovision, όπως η κάντρι και western μουσική (Texas Lightning - "No No Never" το 2006) και σουίνγκ (Roger Cicero - "Frauen regier'n die Welt" το 2007 και ο Alex Swings Oscar Sings - "Miss Kiss Kiss Bang" το 2009). Η Γερμανία ισοβάθμησε στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό του 2008, αλλά κέρδισε την 23η θέση από τους 25 όταν δημοσιεύτηκε το αποτέλεσμα. Το 2009, η ARD πραγματοποίησε εσωτερική επιλογή για πρώτη φορά από το 1995 λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και προβολής των γερμανικών εθνικών τελικών. Ο Άλεξ Κρίστενσεν και ο Όσκαρ Λόια επιλέχθηκαν για να εκπροσωπήσουν τη Γερμανία στο διαγωνισμό του 2009, όπου εμφανίστηκαν στη σκηνή με τη διάσημη burlesque καλλιτέχνη Ντίντα φον Τίζ. Ωστόσο, κατάφεραν να λάβουν μόνο 35 πόντους, τερματίζοντας 20οι από τις 25 ανταγωνιστικές χώρες.

Δεκαετία 2010

Το 2010, η ARD προσκάλεσε τον πρώην συμμετέχοντα και συνθέτη Στέφαν Ράαμπ και το ιδιωτικό δίκτυο ProSieben να συνεργαστούν για να βρουν μια νικηφόρα συμμετοχή για τη χώρα. Έχει ειπωθεί ότι ο Ράαμπ προσεγγίστηκε λόγω των καλών του επιδόσεων στο διαγωνισμό, τερματίζοντας 5ος το 2000 καθώς και γράφοντας συμμετοχές το 1998 και το 2004, οι οποίες τερμάτισαν στην 7η και 8η θέση αντίστοιχα. Ο Ράαμπ συμφώνησε και διεξήγαγε μια τηλεοπτική εκπομπή που ονομάζεται "Unser Star für Oslo" (Το αστέρι μας για το Όσλο) που μεταδόθηκε στο ARD και στο ProSieben. Η νικήτρια ήταν η Λένα Μέγιερ-Λάνυτρουτ με το "Satellite", η οποία κέρδισε και τον διαγωνισμό. Δύο ακόμα συνεργασίες με την ProSieben έδωσαν τον δεύτερο και τον τρίτο τερματισμό στην πρώτη δεκάδα συνεχόμενα αντίστοιχα το 2011 (Λένα Μέγιερ-Λάντρουτ με το "Taken by a Stranger") και το 2012 (Ρόμαν Λόμπ με το "Standing Still").
Η σειρά των κορυφαίων 10 τελειωμάτων έσπασε στο διαγωνισμό του 2013, όταν το τραγούδι της Cascada, "Glorious", τελείωσε το 21ο με 18 πόντους και συνεχίστηκε από τότε. Η ομάδα Elaiza το 2014, η Άν Σοφί το 2015, η Τζέιμι-Λί και η Λεβίνα τελείωσαν στις θέσεις 18, 27 (τελευταία), 26 (τελευταία) και 25 (προτελευταία) αντίστοιχα. Η Άν Σοφί έγινε η τρίτη συμμετοχή της χώρας που τερμάτισε με μηδέν βαθμούς, ακολουθούμενη από τους Nora Nova το 1964 και την Ulla Wiesner το 1965 και την πρώτη από την εισαγωγή του σημερινού συστήματος βαθμολόγησης το 1975.

Η Γερμανία και οι Big Five (Μεγάλες Πέντε)

Από το 1998, τέσσερις συγκεκριμένες χώρες προκρίνονται αυτόματα στον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Αποκόμισαν αυτό το ειδικό καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Αυτές οι χώρες είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία. Λόγω της ανέφικτης θέσης τους στο Διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Big Four". Το 2009, αναφέρθηκε ότι οι Big Four θα μπορούσαν να χάσουν την κατάστασή τους και να ανταγωνιστούν στους ημιτελικούς. Ωστόσο, αυτό ποτέ δεν προχώρησε και οι Big Four κράτησαν το καθεστώς τους.  Η Ιταλία επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011, καθιστώντας έτσι μέρος ενός "Big Five".