google/wiki40b huggingface dataset:
Ροβέρτος Γκάλλι

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν βουλευτής στην Ιταλία και ένθερμος φιλέλληνας. Ως δημοσιογράφος αρθρογραφούσε τακτικά υπερ της Ελλάδος. Για την φιλελληνική του δράση του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου δημότη της πόλεως των Αθηνών.
Σήμερα στην Αθήνα, δίπλα στον λόφο του Φιλοπάππου και στην Κάτω Ηλιούπολη, υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του.
Στέμμα Ατέφ

Το στέμμα Ατέφ υπήρξε αρχαίο Αιγύπτιο έμβλημα της εξουσίας από την εποχή του Παλαιού βασιλείου (2707–2216 π.Χ.).

Περιγραφή

Στην πιο απλή του μορφή, το στέμμα μοιάζει με το λευκό στέμμα του Νότου, στολισμένο όμως με ένα φτερό στρουθοκαμήλου δεξιά και αριστερά, κέρατα κριαριού, ή και ουραίο με ηλιακό δίσκο.

Ιστορική αναδρομή

Το στέμμα Ατέφ ήταν σύμβολο πολλών βασιλέων, Φαραώ και θεοτήτων, όπως του Κνουμ, Όσιρι, Ώρου, Αρποκράτη. Στην Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι ο Όσιρις έλαβε το στέμμα Ατέφ ως σύμβολο της επίγειας εξουσίας αυτού. Επίσης χρησίμευσε σε συγκεκριμένες τελετές αντί του στέμματος ψχεντ, αφού όπως και εκείνο, συμβόλιζε την εξουσία στην Άνω Αίγυπτο αλλά και στην Κάτω Αίγυπτο.
Αλεξέι Κοριακόφ

Βιογραφία

Ο Αλεξέι Κοριακόφ  γεννήθηκε στο Όμσκ, μία πόλη της Ρωσίας το 1987. Στο σχολείο του ο αριθμός του ήταν το № 115. Όταν πήγαινε λύκειο έπαιζε στο δραματικό θέατρο του Ομσκ. Το 2008 αποφοίτησε από τη σχολή θεάτρου της Μόσχας. Το 2007 ξεκίνησε να παίζει σε ταινίες κυρίως σε μικρούς ρόλους και σταδιακά έπαιρνε όλο και μεγαλύτερους. Έγινε διάσημος από το ρόλο του στη Μυστικιστική Σειρά «Закрытая школа» (Κλειστό Σχολείο (τηλεοπτική σειρά), στο ρόλο του Αντρέι Αντρέγεφ, με συμπρωταγωνιστές του τους: Πάβελ Πριλούτσνι, Τατιάνα Κοσματσιόβα, Αγκάτα Μουτσενίτσε, Άννα Αντρουσένκο, Αντόν Χαμπάροφ και Προχόρ Ντουμπράβιν.

Προσωπική Ζωή

Δεν έχει παντρευτεί. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης γνωρίζουν ότι έχει σχέση με μία κοπέλα ονόματι Νατάσα.
Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς

Εκπαίδευση και Ιδιωτική Ζωή

.Ο Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς γεννήθηκε στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1956. Είναι ο γιος του πρώτου προέδρου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς. Η προγιαγιά του, ήταν Τουρκάλα από το Ουσκουντάρ της Τουρκίας. 
Παρακολούθησε το δημοτικό και το γυμνάσιο στο Σαράγεβο και αποφοίτησε από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο, το 1981. Από το 1982 έως το 1992 εργαζόταν σαν σύμβουλος σε αρχιτεκτονικές εταιρείες. 
Έκανε μεγάλες εισφορές σε πολλές κοινωνικές δραστηριότητες και διετέλεσε μέλος του Διοικητικού συμβουλίου του Σεράγεβο Football Club,  μέλος του συμβουλίου του Συλλόγου Καλαθοσφαίρισης "Bosna", της Διαχείρισης του Διοικητικού συμβουλίου της Μουσουλμανικής Ανθρωπιστικής Κοινωνίας "Merhamet" και μέλος του Συμβουλίου της Ισλαμικής Κοινότητας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη. Είναι Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και Σουνίτης στο δόγμα. 

Πολιτική καριέρα

Ο Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς μπήκε στην πολιτική το 2000 και αφού υπηρέτησε σε δύο τοπικές συνελεύσεις,  εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το 2006. Τον Μάιο του 2015, εξελέγη Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης. Ο Ιζετμπέγκοβιτς είναι μέλος του SDA από το 1990. Στις γενικές εκλογές του 2010, εξελέγη στην Προεδρία της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης από τους Βόσνιους Μουσουλμάνους. Τον Οκτώβριο του 2014 επανεξελέγη στο αξίωμα. Τον Μάρτιο του 2016 ανέλαβε Πρόεδρος της Προεδρίας για οκτώ μήνες.

Πρώτη θητεία

Στις γενικές εκλογές του 2010, ο Ιζετμπέγκοβιτς κέρδισε τον Φαχρουντίντ Ράντοντσιτς και τον Χάρις Σιλάιντζιτς και εξελέγη αυτός στην Προεδρία. 

Δεύτερη θητεία στην προεδρία

Στις γενικές εκλογές του 2014, ο Ιζετμπέγκοβιτς επανεξελέγη μπροστά από τον Φαχρουντίν Ράντοντσιτς και τον Εμίρ Σουλιάγκιτς. 

Τρίτη θητεία στην προεδρία

Η 3η θητεία του ως προέδρου ολοκληρώθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2016.

Τέταρτη θητεία

Στις 17 Μαρτίου 2018 ανέλαβε επικεφαλής του Προεδρείου.
Πολ Μπ. Πρεθιάδο

Testo Junkie (2008)

Το 2008 δημοσιεύθηκε στην Ισπανία και στη Γαλλία το βιβλίο: Testo Junkie: sex, drugs, and biopolitics in the pharmacopornographic era, στο οποίο ο ίδιος ο Πρεθιάδο αφηγείται την εμπειρία του κατά την αυτο-χορήγηση τεστοστερόνης. Το έργο μεταφράστηκε αργότερα το 2013 στα αγγλικά.
Ο Πρεθιάδο λαμβάνει ένα τοπικό φαρμακευτικό προϊόν ονόματι Testogel, ως φόρο τιμής προς τον κοντινό ομοφυλόφιλο Γάλλο φίλο και συγγραφέα Guillaume Dustan, ο οποίος  μολύνθηκε από τον ιό του AIDS και πέθανε από μια κατά λάθος υπερβολική δόση ενός φάρμακου που λάμβανε. Ο Πρεθιάδο διερευνά την πολιτικοποίηση του σώματος, από αυτό που αποκαλεί φαρμακοπορνογραφικό καπιταλισμό (pharmacopornographic capitalism). 
Ο Πρεθιάδο περιγράφει την πράξη της λήψης τεστοστερόνης ταυτόχρoνα ως πολιτική και performance, με στόχο να αναιρέσει την ιδέα σύμφωνα με την οποία το φύλο βρίσκεται κωδικοποιημένο εξ αρχής στο σώμα από το σύστημα της σεξουαλικότητας και της αντισύλληψης.
Αποθείωση

Αποθείωση είναι η πρώτη επεξεργασία στην οποία υφίσταται το πετρέλαιο και αποσκοπεί στην απομάκρυνση των θειούχων προσμείξεων, οι οποίες κατά την καύση δημιουργούν τα ρυπογόνα οξείδια του θείου (SΟx).

Πηγή

Θεοδωρόπουλος Π., Παπαθεοφάνους Π., Σιδέρη Φ., Χημεία Γ' Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, 2009.
Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα (β΄μισό 16ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Περιγραφή

Έργο του Μιχαήλ Δαμασκηνού η Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα, διαστάσεων 0,37Χ 0,0,315μ (ή 0,49Χ0,40 μ. με το πλαίσιο) το οποίο απεικονίζει μεταξύ δύο ελιών κατά τον άξονα της εικόνας μπηγμένο στο έδαφος και στημένο ανάποδα τον σταυρό , όπου κρέμεται με το κεφάλι κάτω ο πρωτόκλητος Ανδρέας, δεμένος με σχοινιά από χέρια και πόδια στο ξύλο. Τρεις περνούν άλλα σχοινιά και στερώνουν τον σταυρό στα δέντρα, ο ένας αριστερά με τη βοήθεια στρατιώτη με κράνος , αλλος με μακρυές περισκελίδες και σκούφο σκαρφαλωμένος σε κλαδί ψηλά , τρίτος δεξιά μελαμψός, με κοντό χιτώνα και κρεμασμένο από τη μέση σπαθί. Ρωμαίος αξιωματικός προστάζει νεαρό στο απάναντι δέντρο επάνω, ακουμπισμένος με σταυρωμένα πόδια στον κορμό ελιάς δεξιά. Δυο στρατιώτες μοιρασμένοι πιο πίσω, με ανανγεννησιακές στολές και δόρατα που φέρουν πέλεκυ , φαίνεται να προσέχουν ότι γίνεται αριστερά τους, δημιουργώντας διαγώνιους άξονες που προακλούν ισορροπία στην όλη σύνθεση.Γύρω από τα δέντρα μικρά διακοσμητικά φυτά στο έδαφος.
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ (Παναγιώτης Δοξαράς)

Ο πίνακας

Ακολουθώντας τα πρότυπα της δυτικής ζωγραφικής παράδοσης στην εικονογραφία αλλά κυρίως στη ζωγραφική απόδοση, ο Δοξαράς ζωγράφισε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με ελαιοχρώματα, εισάγοντας κατ' αυτό τον τρόπο νέα υλικά στη νεοελληνική ζωγραφική. Ο Αρχάγγελος εικονίζεται νικητής επί «του μεγάλου Δράκοντα, του αρχαίου φιδιού, του Σατανά» (Αποκάλυψη 12:7-9), κραδαίνοντας σπαθί στο δεξί του χέρι και δείχνοντας προς τον ουρανό με το αριστερό, ακολουθώντας τη διήγηση της Καινής Διαθήκης. Το πορφυρό και το μπλε της ενδυμασίας του είναι τα χρώματα που συνηθίζονται στα έργα της βυζαντινής και μεταβυζαντινής ζωγραφικής παράδοσης.

Στυλ και επιρροές

Ο Παναγιώτης Δοξαράς θεωρείται ο θεμελιωτής της Επτανησιακής Σχολής αλλά και ο πατέρας της νεοελληνικής ζωγραφικής. Διδάχτηκε αγιογραφία στην βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο και ζωγραφική στην Ιταλία. Συνδυάζοντας την παράδοση της βυζαντινής ζωγραφικής με τη μελέτη της ιταλικής ζωγραφικής και χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά την τρίτη διάσταση, ο Παναγιώτης Δοξαράς υλοποίησε το προσωπικό του ζωγραφικό ιδίωμα στις δεκαεπτά συνθέσεις που ολοκλήρωσε το διάστημα 1726-1729 για την oυρανία, την οροφή του ναού του Αγίου Σπυρίδωνα, στην πόλη της Κέρκυρας. Οι σκηνές από το βίο του αγίου μαρτυρούν την άμεση σχέση του Δοξαρά με τη μανιεριστική ζωγραφική του Πάολο Βερονέζε στο Pallazo Ducale της Βενετίας. Σήμερα στο ναό διασώζονται τα αντίγραφα που είναι έργα του Ν. Ασπιώτη.

Συμβολή στη νεοελληνική ζωγραφική

Μέσα από το έργο του ο Δοξαράς εισάγει στη νεοελληνική τέχνη καινοτομίες που οδήγησαν στην καλλιτεχνική σύγκλιση με την δυτικοευρωπαϊκή τεχνοτροπία, αποτελώντας τον γεφυροποιό μεταξύ της μεταβυζαντινής παράδοσης και της Δύσης.
Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας

Ίδρυση

Το ΕΣΚΓ ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου 1946, στον ανατολικό τομέα της-κατεχόμενης από τους συμμάχους-Γερμανίας, από τη συγχώνευση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Έχοντας την υποστήριξη και των Σοβιετικών δημιούργησε μαζί με άλλα πολιτικά κόμματα της ΓΛΔ και μαζικές οργανώσεις των πολιτών έναν ευρύτατο συνασπισμό που ονομάστηκε Εθνικό Μέτωπο της Δημοκρατικής Γερμανίας, ο οποίος είχε σαφή σοσιαλιστικό προσανατολισμό και κυριάρχησε στα πολιτικά δρώμενα της χώρας για τέσσερις δεκαετίες.

Τα γεγονότα του 1989 και μετά την ένωση

Το φθινόπωρο του 1989, η κρίση που είχε ξεσπάσει στα ανατολικά καθεστώτα επηρέασε αναπόφευκτα και τη ΓΛΔ. Ο ΓΓ του κόμματος Έριχ Χόνεκερ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, όπως έγινε αργότερα και με όλα τα μέλη της ΚΕ και του ΠΓ. Ταυτόχρονα αφαιρέθηκε από το ΕΣΚΓ ο κυρίαρχος ρόλος του στην πολιτική ζωή της χώρας, που πήγαζε από το σύνταγμα της ΓΛΔ. Το Δεκέμβριο του 1989 αποφασίστηκε να αλλάξει η ονομασία του σε Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας-Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (SED/PDS). Με αυτήν την ονομασία κατέβηκε στις εκλογές του Μαρτίου του 1990, τις τελευταίες εκλογές πριν την επανένωση. Αμέσως μετά άλλαξε ξανά την ονομασία του, κρατώντας το ένα συνθετικό, δηλαδή Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Partei des Demokratischen Sozialismus) συμμετέχοντας στο πολιτικό σκηνικό της ενωμένης-πλέον-Γερμανίας αποκηρύσσοντας όμως και το παρελθόν του και τη μαρξιστική-λενινιστική του θεωρία. Ωστόσο, συνέχισε να δηλώνει ότι ήταν το διάδοχο κόμμα του ΕΣΚΓ. Το 2007, συγχωνεύθηκε με το κόμμα Εκλογική Εναλλακτική για την Κοινωνική Δικαιοσύνη και μετονομάστηκε τελικώς σε Η Αριστερά.
Αγία Σοφία (Άρτα)

Δομή και τοποθεσία

Ο ναός της Αγίας Σοφίας βρίσκεται πίσω από την πλατεία Μονοπωλίου, στη γωνία των οδών Βασιλέως Κωνσταντίνου και Αγίας Σοφίας, πολύ κοντά στο εκκλησάκι της Παναγιάς της Κασσωπίτρας.
Πρόκειται για μεγάλων διαστάσεων τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, χάρη στην εικόνα «Παναγία η Αγία Σοφία» του 19ου αιώνα, διαστάσεων 1,02 x 0,67 μ, έργο του Δημήτρη Παπαδιαμάντη. Στο εσωτερικό ο ναός είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα με την ιδιοτυπία ότι, οι μεμονωμένοι Άγιοι και οι παραστάσεις του εικονογραφικού προγράμματος περικλείονται μέσα σε έξεργα γύψινα πλαίσια φυτικού μοτίβου. Το σπουδαιότερο στοιχείο του ναού είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο με ολόγλυφο σκάλισμα το οποίο αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα ξυλογλυπτικής  των μέσων του 19ου αιώνα (1853) στην Ελλάδα. Μπροστά από το ναό βρίσκεται το λιθόκτιστο κωδωνοστάσιο τύπου μπαρόκ.

Ιστορία

Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) μας πληροφορεί ότι ο ναός κατασκευάστηκε το 1812 αλλά πυρπολήθηκε μερικώς το 1821 και ανακατασκευάστηκε το 1829 με έξοδα του αρχιμανδρίτη Μεθοδίου. Ο ναός βρισκόταν στη συνοικία Μονοπώλιο, είχε ένα παρεκκλήσι στο όνομα του Αγίου Νικολάου Παράσχη, το οποίο υπήρξε Μετόχι της Μονής Φανερωμένης και η ενορία αριθμούσε 75 οικίες. Ο ναός υπήρξε στενά συνδεδεμένος με τον βίο των Όσιων αυτάδελφων Θεοχάρη και Απόστολου, οι οποίοι ήταν τέκνα του Γεωργίου Ντούια, ιερέα στο ναό της Άγίας Σοφίας. Μετά το θάνατο των γονιών τους, τα δύο αδέλφια φρόντισαν το μικρότερο αδελφό τους μέχρι την ημέρα του γάμου του και μετά αποσύρθηκαν σε ένα μικρό σπίτι κοντά στο ναό της Αγίας Σοφίας. Ο Θεοχάρης άρχισε να διδάσκει και να μαθαίνει γραφή και ανάγνωση τα μικρά παιδιά της Άρτας στο εκκλησάκι της Παναγιάς της Κασσωπίτρας στην πλατεία Μονοπωλίου, το οποίο λειτουργούσε ως κρυφό σχολείο μέχρι το 1818. Κοντά στην Αγία Σοφία υπήρχε το αρχοντικό του πλούσιου ευπατρίδη Θεοχαράκη Νικολάου. Η οικονομική επιφάνεια και οι υψηλές διασυνδέσεις του Θεοχαράκη Νικολάου καθιστούσαν το σπίτι του, ένα πραγματικό άσυλο για τους χριστιανούς της Άρτας. Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Άρτας, το 1821, στην οικία του ευπατρίδη Νικολάου συναντήθηκε ο Μακρυγιάννης με τον Γώγο Μπακόλα. Ο ναός αποτελούσε μέχρι το 1960 το μητροπολιτικό ναό της Άρτας.
Αλεξάνδρα Μαντζουλίνου

Καριέρα

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και επίσης μουσικές σπουδές στο Εθνικό Ωδείο. Το 1949 διορίστηκε συμβολικά στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, μαζί με μια άλλη γυναίκα, την Ελμίνα Παντελάκη.
Την περίοδο 1949-51 μαζί με τη Λίνα Τσαλδάρη εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 5η Σύνοδο της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Κοινωνική και Οικονομική Θέση της Γυναίκας.
Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτίς Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ.
Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς στις 2 Σεπτεμβρίου 1996.
Υπήρξε επίτιμη αντιπρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος εξέδωσε ψήφισμα για το θάνατό της (στις 4/9/1996).

Άρθρα σε περιοδικά

«Χαρακτηριστικὰ καὶ ἀντιθέσεις στὴν ἀμερικανική ζωή » , Νέα Ἑστία, 64, 753 (1958), σσ. 1166-1178.
Εθνόσημο της Αργεντινής

Η σύγχρονη μορφή του εθνοσήμου της Αργεντινής χρονολογείται από το 1810. Ωστόσο, το έμβλημα έχει τις ρίζες του στη σφραγίδα της Γενικής Συνέλευσης του 1813. Στις 27 Απριλίου 1813 η σφραγίδα κατέστη εθνικό έμβλημα.
Στην κορυφή του εθνόσημου βρίσκεται το διάσημο σύμβολο του ήλιου της Αργεντινής, ο οποίος βρίσκεται επίσης στη σημαία της χώρας. Πρόκειται για τον χρυσοκίτρινο ήλιο ή «Ήλιο του Μαΐου». Ο ανατέλλων ήλιος συμβολίζει το ανερχόμενο κράτος. Στο κέντρο βρίσκονται δυο χέρια που σφίγγουν το ένα το άλλο και συμβολίζουν την ενότητα των διαφόρων επαρχιών της Αργεντινής. Τα χέρια φαίνεται ότι ακουμπούν σε ένα ξύλινο ραβδί, που αντιπροσωπεύει τη δύναμη και την προθυμία για την άμυνα της ελευθερίας της χώρας, πράγμα που συμβολίζεται με τον κόκκινο Φρυγικό Σκούφο στην κορυφή του ξύλινου πασσάλου.
Τα χρώματα μπλε και άσπρο είναι τα χρώματα του αργεντίνικου λαού και της σημαίας της χώρας. Το μπλε μισό στην έλλειψη εκπροσωπεί τον ουρανό, ενώ το άσπρο εκπροσωπεί το Río de la Plata. Η γειτνίαση των χεριών και ο Φρυγικός Σκούφος συμβολίζουν επίσης το εθνικό σύνθημα της Αργεντινής: «En unión y libertad», που σημαίνει «στην ομόνοια και την ελευθερία». Το δάφνινο στεφάνι που περιβάλλει το έμβλημα είναι σύμβολο δόξας.
Φιέζολε

Ιστορία

Το Φιέζολε (ετρουσκικά: Vipsul, Viesul, Viśl, λατινικά: Faesulae, αρχαία ελληνικά: Φαίσουλαι) ιδρύθηκε πιθανόν τον 9ο -8ο αιώνα π.Χ., και ήταν σημαντικό μέλος της Ετρουσκικής Συνομοσπονδίας (Δωδεκάπολη), όπως μπορεί να δει κανείς στα ερείπια των αρχαίων της τειχών.  
Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά της πόλης χρονολογείται το 283 π.Χ., όταν η πόλη, τότε γνωστή ως Faesulae, κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Κατά την παγανιστική αρχαιότητα υπήρξε έδρα σημαντικής σχολής ιερέων (augurs), και κάθε χρόνο δώδεκα νέοι άνδρες στέλνονταν εδώ από τη Ρώμη για να διδαχτούν την τέχνη της μαντικής. Ο Σύλλας εποίκησε την πόλη με βετεράνους, οι οποίοι κατόπιν υπό την ηγεσία του Γάιοιυ Μάλλιου (Gaius Mallius), υποστήριξαν τον Κατιλίνα.
Το Φιέζολε ήταν η σκηνή της μεγάλης νίκης του Φλάβιου Στίλιχου (Flavius Stilicho) εναντίον των γερμανικών ορδών των Βανδάλων και των Σουηβών, υπό τον Ραδάγαισο το 406. Κατά τον Γοτθικό Πόλεμο (536-53) η πόλη πολιορκήθηκε πολλές φορές. Το 539, ο βυζαντινός στρατηγός Ιουστίνος κατέλαβε την πόλη και ισοπέδωσε τις οχυρώσεις τις.
Για αρκετούς αιώνες κατά τον Μεσαίωνα ήταν ανεξάρτητη πόλη, όχι λιγότερο ισχυρή από τη Φλωρεντία, και μεταξύ τους υπήρξαν πολλοί πόλεμοι. Το 1010 και το 1025 τι Φιέζολε λεηλατήθηκε από τους Φλωρεντινούς, πριν να κατακτηθεί από τη Φλωρεντία το 1125, εξαναγκάζοντας τις εξέχουσες οικογένειες της πόλης να μετοικήσουν στη Φλωρεντία. Ο Δάντης κάνει αναφορά σε αυτήν την αντιπαλότητα στην Θεία Κωμωδία του, αναφερόμενος "στα κτήνη του Φιέζολε" (Κόλαση XV.73).
Ως τον 14ο αιώνα πλούσιοι Φλωρεντινοί είχαν εξοχικές βίλες στο Φιέζολε, και μία από αυτές είναι ο τόπος όπου διαδραματίζεται το Δεκαήμερον του Βοκκάκιου. Το ποίημα του τελευταίου Il Ninfale fiesolano αποτελεί μια μυθολογική αναφορά στις απαρχές της κοινότητας του Φιέζολε. Ο Ρόμπερτ Μπράουνινγκ αναφέρει το "sober pleasant Fiesole" (ήπιο ευχάριστο Φιέζολε) πολλές φορές στο ποίημά του Andrea Del Sarto.
Καγκάδι Αχαΐας

Τοποθεσία - Γεωγραφία

Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αχαΐας, καθώς και πολύ κοντά στα όρια αυτής με την Ηλεία. 
Είναι χτισμένο σε μια πεδινή τοποθεσία, στις παρυφές του εύφορου κάμπου της Βουπρασίας καθώς κάτω δυτικά της Μόβρης, ενώ δίπλα στο χωριό ρέει ο ποταμός Λάρισσος. Το υψόμετρο του οικισμού ανέρχεται περίπου στα 80 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1988-89

Διαδικασία διεξαγωγής

Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με πέντε ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις ακόμη γύρους (φάση των "16", προημιτελική φάση ομίλων και ημιτελικούς) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν εικοσιμία.

Προκριματική φάση

Έξω έμειναν ο Αχιλλέας Καϊμακλίου της Κύπρου, η Πόρτο, η τουρκική Τσουκούροβα Σανάγι, η Νόρκεμπινκ από τη Σουηδία και η Ντυντελάνζ από το Λουξεμβούργο.

Φάση των "16"

Εδώ αποκλείστηκαν ακόμη οκτώ σύλλογοι. Ήταν η ολλανδική Βέερτ, η ελβετική Πιούλι, η ουγγρική SK Οροσλάνι, η φινλανδική Ουσικαουπούνκι, η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, η αυστριακή Βελς, οι Ρέϊντζερς Γλασκόβης και η Ατόμικ των Βρυξελλών.

Προημιτελικοί όμιλοι

Από τη φάση αυτή πέρασαν στα ημιτελικά η Ρεάλ πρώτη με τη Ζαλγκίρις δεύτερη και η Καζέρτα με την Τσιμπόνα. Έξω έμειναν η Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν με την ΑΕΚ  και η δυτικογερμανική Στάινερ Μπαϊρόιτ με τη γαλλική Σολέ.
Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2010-11

Σύστημα διεξαγωγής

Στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2010-11 είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο οι ομάδες της Γ΄ κατηγορίας 2010-11 και της Δ΄ κατηγορίας 2010-11 κατηγορίας (σύνολο 28 ομάδες), κάθε μια εκ των οποίων αποφασίζει κατά πόσον θα δηλώσει συμμετοχή στη διοργάνωση. Δήλωσαν συμμετοχή οι 24 από τις 28 ομάδες.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ και Β΄ γύρο  έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στα προημιτελικά και στα ημιτελικά έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης  και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κέρκυρας

Ιστορική αναδρομή

Η Δημόσια Βιβλιοθήκη Κέρκυρας είναι μία από τις ιστορικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα. Συγκροτήθηκε από την δωρεά που έκανε ο Φραγκίσκος Σαβέριος Κανάλ, τοποτηρητής του Λατίνου Μητροπολίτη στην Κέρκυρα, ο οποίος το 1758 που πέθανε χάρισε στην Κερκυραϊκή Κοινότητα την πλούσια βιβλιοθήκη του, που διατηρούσε στην καθολική μονή της Αγίας Ιουστίνης (Santa Giustina) στη Γαρίτσα και διακόσια χρυσά τσεκίνια για τον εμπλουτισμό και τη συντήρηση της συλλογής της. Εγκαινιάστηκε από τον Comeyra, στις 28 Ιουλίου το 1798 στη μονή της Τενέδου με τη φροντίδα του Έλληνα γιατρού Αντώνιου Μαρούλη και βιβλιοθηκάριος ορίστηκε ο νεαρός Ιωάννης Μαρμαράς. Τότε ονομάστηκε Εθνική βιβλιοθήκη του Νομού Κερκύρας και συμπληρώθηκε με βιβλία από τις μονές της Ευαγγελιστρίας (Annunziata) και του Αγίου Φραγκίσκου, με τη συλλογή να έχει φτάσει τους 4.000 τόμους. 
Στις 20 Νοεμβρίου το 1798, ο Ι. Μαρμαράς αντικαταστάθηκε από τον βιβλιοθηκάριο Ιακωβίνο Gaetano Rusconi από την Πάδοβα, ο οποίος κατέστρεψε και πούλησε πολλά βιβλία και η συλλογή κατέληξε σε 1605 τόμους. Επί Επτανήσου Πολιτείας με βιβλιοθηκάριο τον λόγιο Ανδρέα Μουστοξύδη, διακεκριμένος στα Γράμματα και την Αρχαιολογία, η βιβλιοθήκη εμπλουτίστηκε από αγορές και δωρεές πνευματικών ανθρώπων και έφτασε τους 7.000 τόμους και τότε κανονίστηκε η Σφραγίδα της που πήρε σαν έμβλημα την Απήδαλο Κερκυραϊκή Τριήρη και ολόγυρά της τις λέξεις: Bibliotheca Publica Corcyrese.
Τον Μάιο του 1808 στη Βιβλιοθήκη ενσωματώθηκε η πλούσια βιβλιοθήκη του Ανδρέα Καλογερά, αποτελούμενη από 1675 τόμους με έργα Λατίνων Ποιητών και Λογογράφων και προσαρτήθηκε στην Ιόνιο Ακαδημία και βοήθησε πολύ στη λειτουργία της. Ο Γκίλφορδ την εμπλούτισε ακόμη περισσότερο με 25.000 τόμους από δωρεές (Ζωσιμάδων, Γ. Μοντσενίγου, Α. Πολυλά, Μ. Πιέρρη, Ν. Ζαμπέλη) και αγορές αλλά και από τη συλλογή των χειρογράφων του την οποία παραχώρησε. 
Την εποχή αυτή στην Κέρκυρα δημιουργήθηκε η Βιβλιοθήκη της Ιονίου Γερουσίας, με πολιτικά βιβλία, η Βιβλιοθήκη του Υπέρτατου Συμβουλίου της Δικαιοσύνης, με νομικά βιβλία και η Βιβλιοθήκη της Ιονίου Βουλής, που κατείχε και μια αξιόλογη ορυκτολογική συλλογή, δώρο του Ι. Καποδίστρια. Τότε η Δημόσια Βιβλιοθήκη Κέρκυρας εγκαταστάθηκε στο κτίριο της Ιονίου Ακαδημίας στην Πάνω Πλατεία με συνεχή εμπλουτισμό της και πλέον αριθμούσε 30.000 τίτλους. Σ΄ αυτό το κτίριο παρέμεινε έως την Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 1943, που αποτεφρώθηκε από τις Γερμανικές εμπρηστικές βόμβες. Μετά τον πόλεμο ανασυστάθηκε και εμπλουτίστηκε με νέες αγορές και δωρεές και αποτελεί μέχρι και σήμερα πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο για τους κατοίκους του Νομού αλλά και για όποιον ενδιαφερόμενο την επισκέπτεται ωφελούμενος από την χρήση των υπηρεσιών της.
Κύκλος του Μπίσοπ

Κύκλος του Μπίσοπ, ή Δακτυλίδι του Επισκόπου, ή Φωτοστέφανος του Μπίσοπ, ονομάζεται ο παρατηρούμενος γύρω από τον Ήλιο σε αίθριο καιρό και μάλιστα μετά την μεσημβρία, τεράστιος σκοτεινός ερυθρός κύκλος, εξωτερικής ακτίνας περίπου 20 μοιρών.
Αυτό το οπτικό φαινόμενο παρατηρείται επί μακρό χρονικό διάστημα κυρίως μετά από μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου η οποία και είναι η γενεσιουργός αιτία. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά κατά τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα στις 27 Αυγούστου του 1883 και το οποίο έμεινε ορατό μέχρι την Άνοιξη του 1886. Την πρώτη αυτή παρατήρηση την έκανε ένας επίσκοπος (Bishop) από την Χονολουλού, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1883, που πρώτος και την δημοσίευσε, εξ ου και ο τίτλος του φαινομένου.
Το εξαιρετικό αυτό φαινόμενο οφείλεται στη περίθλαση που συμβαίνει όταν στην ατμόσφαιρα αιωρείται τεράστια ποσότητα ηφαιστειακής σκόνης με πτητικά αέρια κυρίως θειούχα αερολύματα, (θειικού οξέος), που παραμένουν κυρίως στη στρατόσφαιρα για πολύ μεγάλο διάστημα χαρίζοντας εκπληκτικά σε χρώματα ηλιοβασιλέματα μεταξύ του καφέ, ερυθρού και μωβ. Ανάλογα δε με την ποσότητα των αιωρούμενων αερολυμάτων είναι και η εξωτερική ακτίνα του φαινομένου.