google/wiki40b huggingface dataset:
Τζαμάικα

Προϊστορία

Οι ιθαγενείς, Αραουάκοι και Ταΐνο, έχοντας καταγωγή από τη Νότιο Αμερική, εγκαταστάθηκαν στο νησί μεταξύ 4000 και 1000 π.Χ. Όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος έφτασε το 1494, υπήρχαν περισσότερα από 200 χωριά, τα οποία διοικούνταν από τους «caciques» (αρχηγοί των χωριών). Η νότια ακτή της Τζαμάικα ήταν η πιο πυκνοκατοικημένη, ιδιαίτερα γύρω από την περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Παλιό Λιμάνι. Ακόμα και όταν οι Άγγλοι πήραν τον έλεγχο του νησιού, το 1655, οι Ταΐνο εξακολουθούσαν να κατοικούν στην Τζαμάικα.

Ισπανική κυριαρχία (1509–1655)

Ο Χριστόφορος Κολόμβος διεκδίκησε την Τζαμάικα για την Ισπανία μόλις έφτασε εκεί το 1494. Ενάμισι χιλιόμετρο δυτικά του κόλπου της Αγίας Άννας βρίσκεται η τοποθεσία του πρώτου ισπανικού οικισμού στο νησί, της Σεβίλλης, η οποία ιδρύθηκε το 1509 και εγκαταλείφθηκε γύρω στο 1524 επειδή κρίθηκε ανθυγιεινή. Το 1534 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Βίγια δε λα Βέγκα (Villa de la Vega) (αργότερα Σαντιάγο δε λα Βέγκα (Santiago de la Vega)), που σήμερα ονομάζεται Σπάνις Τάουν. Ο οικισμός αυτός χρησίμευσε ως πρωτεύουσα της Τζαμάικας κατά τη διάρκεια της ισπανικής αλλά και της αγγλικής κυριαρχίας, από την ίδρυσή της το 1534 μέχρι το 1872, οπότε η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Κίνγκστον.

Βρετανική κυριαρχία (1655–1962)

Τον Μάιο του 1655, περίπου 7.000 Άγγλοι στρατιώτες έφτασαν στην πρωτεύουσα της Τζαμάικα, Σπάνις Τάουν, και σύντομα την κατέλαβαν νικώντας το μικρό αριθμό των ισπανικών στρατευμάτων (εκείνη την περίοδο, ολόκληρος ο πληθυσμός της Τζαμάικα αριθμούσε περίπου 2.500 άτομα). Η Ισπανία ποτέ δεν ανέκτησε την Τζαμάικα, χάνοντας τη μάχη του Ocho Rios το 1657 και τη μάχη του Rio Nuevo το 1658. Με τη Συνθήκη της Μαδρίτης του 1670 περιήλθε επίσημα στις κτήσεις της Αγγλίας ως Τζαμάικα (Jamaica) και αποτέλεσε σημαντική ναυτική βάση των Δυτικών Ινδιών. 
Το 1944 η Αγγλία παραχώρησε αυτονομία και στις 6 Αυγούστου του 1962 ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη χώρα. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια από τις βρετανικές αποικίες που συμπεριελήφθησαν στη αμερικανο-βρετανική Συμφωνία αντιτορπιλικών έναντι βάσεων όπου και δημιουργήθηκε στρατιωτική βάση στη νότια περιοχή.

Μορφολογία

Η Τζαμάικα αποτελεί υπόλειμμα του εν μέρει καταποντισθέντος «τόξου των Αντιλλών» και έχει ως σημαντικότερη οροσειρά τα Κυανά όρη που φθάνουν σε ύψος τα 2.250 μέτρα. Προς τα ΒΔ. της νήσου βρίσκεται η μεγάλη θαλάσσια τάφρος των Κέιμαν της οποίας το βάθος υπολογίζεται να υπερβαίνει τα 6.000 μέτρα.

Κλίμα

Το κλίμα είναι θερμό, τροπικό με άφθονες βροχές που τροφοδοτούν πολλούς αλλά μικρής διαδρομής ποταμούς που ορισμένοι απορροφούνται από το αμμώδες έδαφος πριν εκβάλουν στη θάλασσα. Η Τζαμάικα βρίσκεται εντός της ζώνης τυφώνων (Hurricane zone).

Δημογραφία

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76 χρόνια (73,6 χρόνια οι άνδρες και 78,5 οι γυναίκες).

Διακυβέρνηση

Πολίτευμα της χώρας είναι η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας. Αρχηγός του Κράτους είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπείται από τον Γενικό Κυβερνήτη (στο αξίωμα αυτό υπηρετεί από τις 26 Φεβρουαρίου του 2009 ο Πάτρικ Άλεν).
Αβεστική γλώσσα

Το Αβεστικό Αλφάβητο

Όπως και στην περίπτωση της Ριγκ Βέντα και πιθανότατα και σε αυτήν των ομηρικών επών, έτσι και τα κείμενα της Αβέστα καταγράφηκαν σε μια ενιαία μορφή αρκετά αργότερα και συγκεκριμένα τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. σε μια προσπάθεια να συγκεντρωθούν όλα τα κείμενα που σχετίζονταν με τον Ζωροαστρισμό αλλά και για να καταγραφεί σωστά η προφορά των ιερών κειμένων. Βάσει της αβεστικής γραφής υπήρξε μία αντίστοιχη Παχλαβί γραφή με αρκετές όμως μεταβολές ώστε να αποδίδει ακόμα και τα αλλόφωνα των διαφόρων φωνημάτων. Κάποια από τα γράμματα προέρχονται από αραμαϊκές και ελληνικές ποικιλίες αλφαβήτων.
Έμβλημα του Μακάου

Το σύγχρονο έμβλημα του Μακάου χρησιμοποιείται από τις 20 Δεκεμβρίου του 1999, όταν το έδαφος αυτό παραδόθηκε στον έλεγχο της Κίνας από την Πορτογαλία.
Το έμβλημα σήμερα αναφέρεται επίσημα ως «Τοπικό έμβλημα».
Στο έμβλημα ύπάρχουν τα ίδια στοιχεία που υπάρχουν στη σημαία του Μακάο αλλά σε κύκλο. Ο εξωτερικός δακτύλιος έχει χρώμα λευκό και στη λεζάντα αναγράφεται το επίσημο όνομα του Μακάο στην παραδοσιακή κινεζική γραφή : «中華人民共和國澳門特別行政區» και στα πορτογαλικά «Macau».

Εθνόσημα της αποικιοκρατίας

Το εθνόσημο που χρησιμοποιούσε η Πορτογαλία ακολουθούσε τους παραδοσιακούς τύπους της Ευρώπης. Είχε ένα χρυσό στέμμα και στο θυρεό είχε εσωτερικά το εθνόσημο της Πορτογαλίας, αλλά και κάστρα με την επιγραφή Cidade do Nome de Deus, de Macau, Não há outra mais Leal (στα πορτογαλικά: «Πόλη στο Όνομα του Θεού, του Μακάο, Δεν υπάρχει καμία άλλη πιο πιστή»). Το εθνόσημο το βαστούσαν δύο άγγελοι που φορούσαν άσπρο μανδύα με μαύρους σταυρούς. Ο ένας άγγελος έχει έναν χρυσό σταυρό πάνω από το κεφάλι τους και ο άλλος μια χρυσή υδρόγειο σφαίρα. Το εθνόσημο αυτό χρησιμοποιούνταν σπάνια.
Τμήμα Ανατολικών Σποράδων

Το Τμήμα Ανατολικών Σποράδων ή Τμήμα Ανατολικών Νήσων (1828-1830) ονομαζόταν ένα από τα δεκατρία τμήματα (διοικητικές περιφέρειες) που δημιουργήθηκαν με τη διοικητική διαίρεση του 1828 της νεοσύστατης Ελληνικής Πολιτείας από την Κυβέρνηση Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 και το οποίο καταργήθηκε δυο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1830, όταν η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποχωρήσει, δεδομένου ότι η Σάμος και τα υπόλοιπα νησιά της περιοχής, επέστρεψαν στην κυριαρχία της Υψηλής Πύλης, γιατί δεν είχαν περιληφθεί στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830 στο οποίο περιγραφόταν τα εδάφη που έμεναν ανεξάρτητα εκτός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Στο τμήμα αυτό περιλαμβάνονταν τα νησιά Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Ικαρία και η Σάμος στην οποία είχε την έδρα του ο έκτακτος επίτροπος. Έκτακτος επίτροπος Ανατολικών Σποράδων ορίστηκε ο Ιωάννης Κωλέττης ο οποίος πήγε στη Σάμο τον Ιούλιο του 1828. Μετά την αναχώρηση των Ελληνικών αρχών από τη Σάμο τον Ιούνιο του 1830 έφυγε και ο Ιωάννης Κωλέττης. Τότε γύρισε στη Σάμο ο Λυκούργος Λογοθέτης και σχηματίστηκε η Σαμιακή Πολιτεία, μέχρι το 1834.
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του τμήματος Ανατολικών Σποράδων, αρχηγός της εκτελεστικής δυνάμεως, ήταν ο Κωνσταντίνος Λαχανάς, ο οποίος είχε διορισθεί από την Γενική Συνέλευση των Σαμίων Γενικός Καπετάνιος του εν Σάμω Ελληνικού Στρατού από το 1824. Μετά την αποχώρηση της διοίκησης της Ελληνικής Πολιτείας το 1830, ο Λαχανάς συνέχισε να είναι στρατιωτκός αρχηγός, διορισμένος από τον Λυκούργο Λογοθέτη.
Ματέμο

Γεωγραφία

Το Φιό ανήκει στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στη Συνοικία Ίμπο, τη μικρότερη συνοικία της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης, κεντρο-δυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο και βορειοανατολικά του Νησιού Ίμπο. Έχει έκταση 24 χιλιόμετρα και έχει ωραίες παραλίες και δασάκια.
Αμπντούλ Χαμίντ Λαχόρι

Βιογραφία

Οι βιογραφικές λεπτομέρειες για τον Αμπντούλ Χαμίντ Λαχόρι δεν είναι πολύ γνωστές, εκτός από το Αμάι-Σαλίχ του Μουχαμάντ Σαλίχ. Ήταν ο άλλος συγγραφέας της αυλής και αναφέρει τον θάνατό του στο 1065 Ε.Ε. (1654 μ.Χ.).
Στην εισαγωγή του, ο Λαχόρι αναφέρει ότι έφυγε από την συνταξιοδότησή του στη Πάτνα για να γράψει την επίσημη ιστορία, καθώς ο Αυτοκράτορας ήθελε κάποιον που θα μπορούσε να μιμηθεί το στυλ του Ακμπαρνάμα του Αμπούλ Φαζλ που κι ο ίδιος θαύμαζε πολύ. Ο Λαχόρι κατάφερε να τελειώσει μόνο τα δύο πρώτα τμήματά του, από την περίοδο 1037/1627 έως 1047/1637 και 1047/1637 έως 1057/1647, ενώ το τελικό τμήμα του ολοκληρώθηκε από τους μαθητές του.
Ο Αμπντούλ Χαμίντ Λαχόρι καλεί τα κομμάτια γυαλιού από το Σις Μαχάλ του Οχυρού της Άγκρα ως κομμάτια γυαλιού "σίσγιε χαλάμπι" επειδή το Χαλέμπ ήταν το αρχικό όνομα του Χαλεπίου (Συρία), κύριο κέντρο για την κατασκευή αυτών των γυαλιών εκείνη την εποχή.
Ήταν καλός μελετητής και είχε καλή γνώση της επιστήμης και της αστρονομίας. Ο Αμπντούλ Χαμίντ ονομαζόταν Λαχόρι επειδή καταγόταν από τη Λαχώρη του Παντζάμπ στο σύγχρονο Πακιστάν.
Ο Λαχόρι έγραψε λεπτομερές έργο για τους κήπους Σαλιμάρ.
Ιζβέστια

Η Ιζβέστια (ρωσ. Известия) είναι μια πολύχρονη και μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα στη Ρωσία. Στα ρωσικά, η λέξη «Ιζβέστια» προέρχεται από το ρήμα извещать [ɪzvʲɪ'ɕːætʲ] (πληροφορώ, ενημερώνω) και σημαίνει «ειδήσεις, νέα». Στο χώρο της δημοσιογραφίας, συνήθως μεταφράζεται ως «ρεπορτάζ» ή «τα νέα».

Προέλευση

Η εφημερίδα ξεκίνησε ως «Τα Νέα των Εργατικών Αντιπροσώπων του Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης» στις 13 Μαρτίου (π/η 28 Φεβρουαρίου) 1917 στην Αγ. Πετρούπολη. Στην αρχή η εφημερίδα εξέφραζε τις απόψεις των Μενσεβίκων και του Σοσιαλιστικού-Επαναστατικού Κόμματος. Τον Αύγουστο του 1917 μετονομάστηκε σε «Νέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Εργατών και Στρατιωτών του Σοβιέτ της Αγ. Πετρούπολης». Τον Οκτώβριο 1917 άλλαξε σε «Νέα της Επιτροπής Εργατικών και Στρατιωτικών Αντιπροσώπων των Σοβιέτ» και τελικά σε «Νέα των Σοβιετικών Αντιπροσώπων του Λαού». Μετά το δεύτερο Πανενωτικό Συνέδριο των Σοβιέτ, η Ιζβέστια έγινε επίσημο όργανο της Σοβιετικής κυβέρνησης (Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης και του Σοβναρκόμ).

Μετέπειτα ιστορία

Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης (1917-1991), ενώ η Πράβντα αποτελούσε τη φωνή του Κομμουνιστικού Κόμματος, η Ιζβέστια εξέφραζε τις επίσημες θέσεις της κυβέρνησης όπως αυτές ανακοινώνονταν από το Πρεζίντιουμ. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1992, η Ιζβέστια αυτοχαρακτηρίστηκε ως πανεθνικό έντυπο της Ρωσίας. Η εφημερίδα ανήκε σε Συμμετοχική Εταιρεία υπό τον Βλαντίμιρ Ποτάνιν που διατηρούσε στενές σχέσεις με την κυβέρνηση. Η κρατική Γκάζπρομ αγόρασε σημαντικό μερίδιο μετοχών της Ιζβέστια στις 3 Ιουνίου 2005 και το έντυπο περιήλθε στον έλεγχο της συμμετοχικής Γκάζπρομ Μίντια. Σύμφωνα με ισχυρισμούς της μη-κυβερνητικής Επιτροπής Προστασίας Δημοσιογράφων, ο Ραφ Σακίροφ, διευθυντής σύνταξης της Ιζβέστια, αναγκάστηκε σε παραίτηση ύστερα από την εκπεφρασμένη δυσαρέσκεια του Κρεμλίνου για την κάλυψη της σφαγής του Μπρεσλάν (Σεπτ. 2004). Άλλες πηγές αναφέρουν ότι του ζητήθηκε να αποχωρήσει υπό το φόβο του εκρηκτικού θυμού του Κυβέρνησης για τις φωτογραφίες της σφαγής που δημοσίευσε η Ιζβέστια.
Εν έτει 2010, η Ιζβέστια είχε ημερήσια κυκλοφορία της τάξης των 234.500 φύλλων.
Ως και τον Οκτώβριο του 2008, διευθυντής εικονογράφησης ήταν ο Μπορίς Γιεφίμοφ, ο 107 ετών πολιτικός γελοιογράφος του Στάλιν.
Το 2008, η Γκάζπρομ Μίντια πούλησε την εφημερίδα στον όμιλο National Media Group.
Πρόεδρος της Αϊτής

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αϊτής είναι ο αρχηγός του κράτους της Αϊτής. Η εκτελεστική εξουσία στην Αϊτή μοιράζεται μεταξύ του προέδρου και της κυβέρνησης με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό της Αϊτής. Ο σημερινός Πρόεδρος είναι Ζοβενέλ Μοΐζ, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 7 Φεβρουαρίου 2017.
Το Εθνικό Παλάτι στην πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς αποτελούσε την επίσημη κατοικία του Προέδρου της Αϊτής, αλλά υπέστη σοβαρές ζημιές στο σεισμό του 2010, και κατεδαφίστηκε το 2012.
Ιωάννης Αθηνογένης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Γεώργιου Αθηνογένη, τραπεζίτη, και της Μαρίας Σκουλούδη, αδερφής του Στέφανου Σκουλούδη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και εργάστηκε στον τραπεζικό τομέα. Διετέλεσε πρόεδρος του δ.σ. της Εμπορικής Τράπεζας και της Εταιρείας Διαχείρισης Υπεγγύων Προσόδων, νομάρχης Θεσσαλονίκης (1915 - 1917) και μέλος του δ.σ. της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής. Την περίοδο 1921 - 1922 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα ως πληρεξούσιος υπουργός στη Διεθνή Επιτροπή Επανορθώσεων στο Παρίσι και στη Συνδιάσκεψη στη Χάγη. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 εξελέγη βουλευτής Λακωνίας.
Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Κανακάρη - Ρούφου, κόρη του Αθανάσιου Κανακάρη - Ρούφου, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.
Συνάντηση Ευρωπαϊκών Κομμουνιστικών Νεολαιών

Η Συνάντηση Ευρωπαϊκών Κομμουνιστικών Νέολαιών (ΣΕΚΝ) είναι μια ετήσια διάσκεψη κομμουνιστικών οργανώσεων νέων από την Ευρώπη. Δημιουργήθηκε για να εντατικοποιήσει την ανταλλαγή εμπειριών μεταξύ των ενώσεων και να αναπτύξει μια κοινή πολιτική αξιολόγηση και δράση σε ορισμένους τομείς. Οι συναντήσεις ξεκίνησαν στις αρχές του 2000 με πρωτοβουλία της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών κομμουνιστικών νεολαιών. Έκτοτε έχουν "ταξιδέψει" σε όλη την Ευρώπη και έχουν καθιερωθεί ως θεσμός προάγοντας τη συνεργασία και την αλληλεγγύη των ΚΝ με κοινές εκδηλώσεις, ανακοινώσεις, πρωτοβουλίες και ποικίλες μορφές συνεργασίας.
Γεώργιος Χατζηκώνστας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1753. Εκεί έμαθε γράμματα. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Κωνσταντίνος Χατζηκώνστας και μητέρα του η Μαργαρίτα. Ήταν το τριτότοκο παιδί ανάμεσα σε άλλα τρία αγόρια και ένα κορίτσι. 
Σε ηλικία 15 χρονών ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να ασχοληθεί με το εμπόριο. Συνεργαζόταν με τον αδερφό του τον Αναστάση που είχε εγκατασταθεί στη Μόσχα και με τον οποίο απασχολήθηκαν στο ανταλλακτικό εμπόριο (ο Αναστάσης του έστελνε πραμάτειες που είχε αγοράσει στην Τουρκία και ο Γεώργιος του έστελνε τούρκικα ανταλλάγματα στην Ρωσία). Το εμπόριο αυτό έφερνε πλούσια κέρδη και στους δυο. 
Ο Γεώργιος νυμφεύθηκε το 1801 την Αικατερίνη Μελαχροινού, θυγατέρα του ομογενή της Κωνσταντινούπολης Γεώργιου Μελαχροινού, γνωστού σαν "Καμινάρη", με την οποία και απόκτησε οκτώ παιδιά. Τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Αν και πάντα τον έτρωγε ο καημός να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του, αλλιώς του τα έφερε η μοίρα του. Το 1815 πέθανε ο αδερφός του στην Μόσχα, και ο Γεώργιος πήγε εκεί για να διευθετήσει την περιουσία του, μένοντας εκεί για πάντα και απεβίωσε εκεί σε κάποιο μοναστήρι της Μόσχας στις 31 Αυγούστου του 1845.
Στην διαθήκη του όρισε να ιδρυθεί φιλανθρωπικό ίδρυμα στην Ελλάδα. Από τα λεφτά αυτά ιδρύθηκε το «Ορφανοτροφείο Χατζηκώστα» στην Αθήνα.Επίσης επανίδρυσε τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ιωαννίνων και ίδρυσε νοσοκομείο στο Μεσολόγγι.

Πηγή

Λεύκωμα επί τη εβδομηκοονταπενταετηρίδι (1856-1930) ορφανοτροφείου Γεώργιου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα (έκδοση "Πυσού Α.Ε.", Αθήνα 1931, σελ. 11)
Βασίλειος Καλλίφρων

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1839 και διορίστηκε δάσκαλος σε ενοριακές σχολές της Κωνσταντινούπολης. Το 1848 διορίστηκε στη θέση του δασκάλου στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου δίδασκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη διάρκεια της εκπαιδευτικής του σταδιοδρομίας συνέγραψε διάφορα έργα απασχολούμενος κυρίως με έργα φιλολογικού περιεχομένου, χρονογραφήματα και λόγους. Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται τα Γραμματική της Ελληνικής γλώσσης και Συντακτικόν και Κατήχησις. Το 1861 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα Ανατολικός Αστήρ όπου συνήθως δημοσίευε κείμενα με εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό περιεχόμενο, αλλά και κείμενα γενικότερου ενδιαφέροντος. Πέθανε το 1891 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.
Τσάι του βουνού

Το γένος Σιδηρίτης

To γένος περιλαμβάνει 150 περίπου είδη, που φύονται στις παραμεσόγειες  χώρες, τις Καναρίους νήσους και την Βόρειο Ασία. Πρόκειται για μονοετείς ή πολυετείς πόες, αποξυλωμένες ενίοτε στη βάση, χνουδωτές. Έχουν άνθη κίτρινα ή λευκά, μικρά, κατά σπονδύλους απομακρυσμένους ή πλησίον αλλήλους χωρίς βράκτια. Ανήκουν στα Χειλανθή. Στη Μεσόγειο το ρόφημα των φυτών αυτών είναι πολύ δημοφιλές και διαδεδομένο.

Στην Ισπανία

Χρησιμοποιούνται επίσης διάφορα αυτοφυή είδη στη λαϊκή θεραπευτική, κυρίως για μακροχρόνια θεραπεία φλεγμονωδών καταστάσεων.

Καλλιέργεια

Η S. raeseri είναι η πιο κοινή ποικιλία σιδερίτη που καλλιεργείται στην Ελλάδα, στην Αλβανία και στη Βαρντάρσκα, όπου υπάρχουν επίσης εξελιγμένα υβρίδια. Το φύτεμα συνίσταται να γίνεται σε δύο περιόδους, από τον Οκτώβριο ως τον Νοέμβριο και από τον Φεβρουάριο ως τον Μάρτιο (στο βόρειο ημισφαίριο) και η συγκομιδή τον Ιούλιο, όταν έχει ανθίσει πλήρως. Το φυτό τυπικά ξηραίνεται πριν την χρήση του.
Στήλη του Μαρκιανού

Ιστορία

Η τουρκική ονομασία της στήλης ως "κολόνα με τις κόρες" οφείλεται στην ανάγλυφη φιγούρα της Νίκης, η οποία υπάρχει στη βάση. Λόγω του αναγλύφου οι περιηγητές μπερδεύανε τη στήλη αυτή με τη διάσημη στήλη της Αφροδίτης, η οποία υπήρχε εκεί κοντά.
Η στήλη αυτή ήταν γνωστή στον οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή (1611 - περίπου 1684), καθώς αναφέρεται στο «Βιβλίο των ταξιδιών», αλλά η ύπαρξή της ήταν άγνωστη στη Δύση, καθώς δεν αναφέρεται από ευρωπαίους περιηγητές της εποχής εκείνης, όπως τον γάλλο Pierre Gylles (Αλμπί 1490 – Ρώμη 1555). Η στήλη επισημάνθηκε για πρώτη φορά από ευρωπαίο περιηγητή το 1675, συγκεκριμένα τον γάλλο Ζακόμπ Σπον (1647–1685) και αργότερα από τον άγγλο Τζωρτζ Γέλερ (1650–1723). Μέχρι το 1908 η στήλη ήταν κρυμμένη μέσα στον κήπο ενός μεγάλου σπιτιού, ενώ τα γύρω κτήρια έκρυβαν τη θέα. Το 1908 μια φωτιά κατέστρεψε την περιοχή και έτσι η στήλη "αποκαλύφθηκε". Με τον νέο ρυμοτομικό σχεδιασμό της περιοχής η στήλη βρίσκεται στο κέντρο πλατείας.
Δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος

Θερμική μηχανή

Θερμική μηχανή είναι μια μηχανή η οποία παράγει έργο στηριζόμενη σε θερμοδυναμικά φαινόμενα. Για να λειτουργήσει η μηχανή μεταβάλλεται περιοδικά η θερμοκρασία κάποιου σώματος, συνήθως κάποιου αερίου. Η μεταβολή της θερμοκρασίας του σώματος γίνεται με μεταφορά θερμότητας. Αρχικά στο σώμα δίνεται θερμική ενέργεια, δηλαδή αυξάνεται η θερμοκρασία του. Το σώμα αποβάλλει την ενέργεια παράγοντας έργο για να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση και να ξαναπροσλάβει ενέργεια, δηλαδή η θερμική μηχανή ολοκλήρωσε έναν κύκλο λειτουργίας. Η θερμική ενέργεια που δόθηκε στο σώμα είναι σε γενικές γραμμές η ενέργεια που καταναλώνει η μηχανή, ενώ το έργο που παράγει το σώμα είναι το έργο που παράγει η μηχανή. Στον κύκλο λειτουργίας εκτός από αυτές τις δύο βασικές μεταβολές συμμετέχουν και άλλες. Σύμφωνα με το δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο σε κάθε κύκλο λειτουργίας υπάρχει ένα ποσό ενέργειας το οποίο αποβάλλει το σώμα όχι με τη μορφή έργου, αλλά με τη μορφή θερμότητας. Έτσι σε κάθε κύκλο λειτουργίας, η ενέργεια του έργου, δηλαδή η ωφέλιμη ενέργεια που δίνει η μηχανή είναι μικρότερη από την ενέργεια που της δόθηκε.
Από μηχανική άποψη ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος σημαίνει ότι σε οποιοδήποτε θερμικό σύστημα υπάρχει σπατάλη ενέργειας. Ακόμη μεγαλύτερους περιορισμούς θέτει η μηχανή Καρνό. Ο Καρνό απέδειξε ότι η θεωρητική του μηχανή έχει τη μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα, άρα οι απώλειές της είναι οι ελάχιστες δυνατές.
Use Your Illusion (συλλογή)

Εξώφυλλο

Το εξώφυλλο του άλμπουμ αποτελεί απόσπασμα της Σχολής των Αθηνών του Ραφαήλ. Είναι ένας συνδυασμός των εξωφύλλων των άλμπουμ Use Your Illusion I και II, σχεδιασμένα από τον Μαρκ Κοστάμπι.
Λαοδίκη (σύζυγος του Μιθριδάτη Γ΄)

Βιογραφία

Η καταγωγή της δεν είναι σαφής. Θα μπορούσε να ήταν κόρη τού Αντιόχου Δ΄ τού Επιφανούς, καθώς ο Αλέξανδρος Α΄ Βάλας (που δήλωνε γιος τού Αντιόχου Δ΄) εμφανίστηκε στη Ρώμη το 153 πΧ με την αδελφή του Λαοδίκη, η οποία μετά παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη Γ΄ τού Πόντου. Ο Αντίοχος Δ΄ είχε δύο κόρες: από τη σύζυγό του Λαοδίκη Δ΄ είχε τη Λαοδίκη ΣΤ΄ και από την παλλακίδα του είχε την Αντιοχίδα. Ώστε είτε ο Αντίοχος Δ΄ είχε τρίτη κόρη, είτε η σύζυγος τού Μιθριδάτη Δ΄ ταυτίζεται με τη Λαοδίκη ΣΤ΄.
Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων ( ECDC ) είναι μια ανεξάρτητη υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), η αποστολή της οποίας είναι η ενίσχυση της άμυνας της Ευρώπης κατά των μολυσματικών ασθενειών.  Το Κέντρο ιδρύθηκε το 2004 και βρίσκεται στην πόλη Solna της Σουηδίας .
Αγγλοϊταλικό Κύπελλο

Το Αγγλοϊταλικό Κύπελλο (αγγλικά: Anglo-Italian Cup) ήταν μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν ομάδες μικρών κατηγοριών από την Αγγλία και την Ιταλία. Ξεκίνησε το 1969 και διάρκεσε με διακοπές και οργανωτικές αλλαγές ως το 1996.
Μια παρόμοια διοργάνωση ήταν το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (Anglo-Italian League Cup) που διεξήχθη πέντε φορές από το 1970 ως το 1976.

Ιστορικό

Το κύπελλο αυτό καθιερώθηκε το 1969 με αφορμή την κατάκτηση του Λιγκ Καπ Αγγλίας από τη Σουίντον Τάουν, η οποία δεν είχε δικαίωμα να μετάσχει στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων καθώς αγωνιζόταν στην Γ΄ κατηγορία. Έτσι δημιουργήθηκε αυτή η διοργάνωση για ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών των δύο χωρών.
Διεξήχθη ως το 1973 κι έπειτα διακόπηκε. Ξανάρχισε το 1975-76 με ημιεπαγγελματικές ομάδες και συνεχίστηκε ως το 1987. Το 1992-93 αποφασίστηκε η αναβίωσή του με ομάδες από τη δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας (Serie B) και της Αγγλίας (τότε First Division). Τέσσερα χρόνια αργότερα διακόπηκε οριστικά, αφού δεν τράβηξε το ενδιαφέρον ούτε των φιλάθλων ούτε των συλλόγων.

Ιστορικό

Το Αγγλοϊταλικό Λιγκ Καπ (αγγλ.:Anglo-Italian League Cup) ήταν ένας διπλός τελικός (εντός κι εκτός έδρας), στον οποίο μετείχαν οι νικητές του Κυπέλλου Ιταλίας και του Κυπέλλου ή του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Διεξήχθη μόνο πέντε φορές τα έτη: 1969, 1970, 1971, 1975 και 1976.
Χομαγιούν και Βακάρ

Ο Hamayun Anwar (?-Απρίλιος 2012, σε ηλικία 18 ετών και ο Wakar Ahmed, ?-Απρίλιος 2012 σε ηλικία 32 ετών), μετανάστες στην Ελλάδα από το Πακιστάν πέθαναν στην Ελλάδα σε δυστύχημα καθώς προσπαθούσαν μέχρι την υστάτη στιγμή να απεγκλωβίσουν ζευγάρι ηλικιωμένων από τις ράγες του τρένου. Για την πράξη αυτοθυσίας τους, τιμήθηκαν από την Ακαδημία Αθηνών για την αυτοθυσία τους, μετά θάνατον, ενώ η ιστορία τους ενέπνευσε το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου «Χομαγιούν και Βακάρ»

Το δυστύχημα

Στο Κρυονέρι Αττικής, αυτοκίνητο Ι.Χ. επιχείρησε να περάσει τις γραμμές από σημείο που δεν υπήρχε διάβαση, με αποτέλεσμα οι τροχοί του να κολλήσουν στη σιδηροτροχιά. Τρεις μετανάστες από το Πακιστάν, (Hamayun Anwar, Wakar Ahmed και Masood Ahmed, 41 χρονών) οι οποίοι βρισκόνταν κοντά, προσπάθησαν να ξεκολλήσουν το αμάξι από τις ράγες. Όταν το τρένο που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη - Αθήνα, πλησίασε, επικράτησε πανικός. Ο ένας μετανάστης απομακρύνθηκε, ενώ οι άλλοι δυο (Χομαγιούν και Βακάρ) ενέτειναν τις προσπάθειες τους. Στη σύγκρουση που ακολούθησε σκοτώθηκαν οι δύο μετανάστες και οι δύο επιβαίνοντες του αυτοκινήτου. Ο Masood μεταφέρθηκε τραυματίας στο νοσοκομείο.

Μετά Θάνατον

Η Ακαδημία Αθηνών τίμησε τους δυο νεαρούς μετά θάνατον για «υπέρτατη πράξη αυτοθυσίας». Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου συνέθεσε το τραγούδι «Χομαγιούν και Βακάρ». Ο τρίτος, Masood, έλαβε από το υπουργείο Εσωτερικών άδεια παραμονής στη Ελλάδα «για εξαιρετικούς λόγους».
Ταϋγέτη Λακωνίας

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Η περιοχή και ιδιαίτερα η ορεινή της ζώνη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ενδοχώρα του Μυστρά. Ο Μυστράς υπήρξε, τουλάχιστον από τα μέσα του 13ου αιώνα, ο δεσπόζων οικισμός όχι μόνο στην ανατολική πλαγιά του Ταϋγέτου αλλά και σε όλη τη Λακεδαίμονα, εφόσον επιλέχθηκε ως περιφερειακή έδρα από τρεις διαδοχικές αυτοκρατορίες, φραγκική, βυζαντινή και οθωμανική, καθώς και από άλλη μία αποικιακή δύναμη, τη Βενετική Δημοκρατία, η οποία συνυπήρξε για μακρά διαστήματα με τους ανταγωνιστές της και μάλιστα στο γύρισμα του 17ου προς τον 18ο αιώνα κατόρθωσε να τους εκτοπίσει και να κυριαρχήσει αυτή στην Πελοπόννησο.
Το όνομα Βαρσινίκος προέρχεται από τη σλαβική λέξη «βρσνίκ» που σημαίνει «ύψωμα» και «κορυφή» και έφτασε στις μέρες μας με την παραλλαγή του αρχικού «β» σε «μπ» (Μπαρσινίκος), κατά τα φωνητικά πρότυπα της ελληνικής των νεότερων χρόνων.  Το τοπωνύμιο, εφόσον περιγράφει φυσική διαμόρφωση και όχι ανθρώπινο δημιούργημα, δεν φανερώνει από μόνο του τους οικιστές του τόπου, αν και είναι φανερή η επήρεια της σλαβικής παρουσίας στην Πελοπόννησο, μετά τον 7ο αιώνα.  Όπως συμβαίνει με πολλά τοπωνύμια τα οποία καθιερώθηκαν στη διάρκεια του βυζαντινού μεσαίωνα, πιθανόν προέρχεται κι αυτό από αυτόχθονες υπηκόους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, γλωσσικά επηρεασμένους από τη γειτνίαση ή τη συγκατοίκησή τους με κάποιο σλαβικό φύλο· και επικράτησε, διότι δεν προέκυψε εξέχουσα αιτία ή δεν βρέθηκε παράγοντας με τοπική επιρροή ισχυρότερη από την αδράνεια της παράδοσης που να το αλλάξει. Παρόμοια σλαβική φωνητική επιρροή απαντάται βορειότερα με τη Βάρσοβα, το χωριό με τη σημερινή ονομασία Αγία Ειρήνη.
Η παλαιότερη ένδειξη κατοίκησης του Μπαρσινίκου βρίσκεται στην απογραφή του πληθυσμού της Πελοποννήσου του 1700, η οποία διενεργήθηκε κατ’ εντολή και για λογαριασμό των βενετικών αρχών από τους ιερείς των χωριών, που ήσαν εγγράμματοι και άρα ικανοί να συντάξουν ένα δελτίο. Τα δελτία αποστέλλονταν στις περιφερειακές αρχές, στην περίπτωσή μας στον Μυστρά, από όπου διαβιβάζονταν στον Ενετό προβλεπτή, στο Ναύπλιο. Με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους ο οικισμός υπήχθη στο νομό Λακωνίας ενώ με βασιλικό διάταγμα του 1835 εντάχθηκε στον δήμο Σπάρτης όπου παρέμεινε μέχρι το 1912 όταν και περιήλθε στην κοινότητα Μυστρά. Το 1997 προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Μυστρά ενώ από το 2011 ανήκει στον δήμο Σπάρτης.