Έντουαρντ Μπλακιέρ

Πρώτα χρόνια

Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ, ο οποίος γεννήθηκε στη Ιρλανδία, ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά του στρατιωτικού και αγρότη Τζέιμς Μπλακιέρ (James Blaquiere, 1726–1803). Ο πατέρας του ήταν αντισυνταγματάρχης (σύνταγμα βρετανικού ιππικού: 13th Dragoons, 1715-1751, μετονομασία: 13th Hussars, 1751-1922) και αδελφός του Τζον Μπλακιέρ, πρώτου βαρόνου του Μπλακιέρ (John Blaquiere, first Baron de Blaquiere, 1732–1812). Οι Τζέιμς Μπλακιέρ και Τζον Μπλακιέρ ήταν δύο από τα εννέα παιδιά του Ζαν ντε Μπλακιέρ (Jean de Blaquiere, 1675–1753), που ήταν Ουγενότος, ο οποίος μετανάστευσε από τη Γαλλία το 1685, ύστερα από την ανάκληση (1685) του Διατάγματος της Νάντης (είχε συνταχθεί το 1598) και ο οποίος αργότερα καθιερώθηκε ως έμπορος στο Λονδίνο. Η οικογένεια καταγόταν από μια γαλλική οικογένεια ευγενών και ο Τζέιμς Μπλακιέρ  ήταν μάλλον αυτός που καθόρισε την ιρλανδική γραμμή της οικογένειας. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την μητέρα του Έντουαρντ Μπλακιέρ και πιθανόν να είχε αποβιώσει πριν από το θάνατο του πατέρα του Τζέιμς το 1803.
Λίγα είναι επίσης γνωστά για τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης του Έντουαρντ, αν και κάποιοι από τους αδελφούς του, αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου (Dublin University) και όπως και εκείνος, ακολούθησαν ναυτική σταδιοδρομία. Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ καταταγεί στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, στις 12 Ιουλίου του 1794 και έλαβε τον πρώτο του βαθμό, ως ανθυποπλοίαρχος (υπολοχαγός), στις 20 Ιουλίου του 1801. Υπηρέτησε στο Βρετανικό Ναυτικό καθόλη τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, σε διάφορα πλοία και ιδιαίτερα στη Μεσόγειο. Το πρώτο του βιβλίο, “Letters from the Mediterranean“, («Γράμματα από τη Μεσόγειο»), που δημοσιεύθηκε σε δύο τόμους το 1813, αντικατοπτρίζει τις εμπειρίες της ζωής του και τις πολιτικές του απόψεις, ιδίως για τη Σικελία, την Τρίπολη, την Τυνησία και τη Μάλτα. Υπάρχει μια πρώτη μικρή ένδειξη του ριζοσπαστισμού του Έντουαρντ Μπλακιέρ σε αυτό το πρώιμο βιβλίο.

Μαθητής του Τζέρεμι Μπένθαμ

Την ίδια εποχή ο Έντουαρντ Μπλακιέρ γίνεται ενθουσιώδης μελετητής - μαθητής του φιλοσόφου και αναμορφωτή Τζέρεμι Μπένθαμ (1748-1832), έχοντας διαβάσει το έργο του “Traités de législation, civile et pénale” (1802) και τον συναντά σε αρκετές περιπτώσεις. Χρηματοδοτούμενος, εν μέρει από τον Μπένθαμ, ξεκίνησε για την Ισπανία το 1820 για να παρακολουθήσει «έναν μεγάλο λαό που αγωνίζεται για τις ελευθερίες του».
Κύριος σκοπός του ήταν να συλλέξει υλικό για μια ιστορική επισκόπηση της Ισπανικής Επανάστασης (“An Historical Review of the Spanish Revolution”, 1822), αλλά χρησιμοποίησε επίσης τους νεοσύστατους δεσμούς του με φιλελεύθερους πολιτικούς και δημοσιογράφους προκειμένου να μεριμνήσουν για μετάφραση έργων του Μπένθαμ και να ενθαρρύνουν τον Χουάν Ντονόσο Κορτέζ (Juan Donoso Cortés, 1809–1853) να καλέσει τον Μπένθαμ να συντάξει νέους νομικούς κώδικες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Έντουαρντ Μπλακιέρ γίνεται φίλος με τον νεαρό Τζον Μπάουριγκ (1792-1872), τον οποίο σύστησε στον Μπένθαμ το 1820. Μπάουριγκ και Μπλακιέρ εργάστηκαν από κοινού για να προωθήσουν τη φήμη του Μπένθαμ ως φιλελεύθερου θεωρητικού στην Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και τη Λατινική Αμερική.

Μετέπειτα ζωή - Θάνατος

Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ υποστήριξε επίσης και άλλες κινήσεις ανεξαρτησίας στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Συνδύαζε μια ισχυρή συμπάθεια προς τον εθνισμό των κινήσεων αυτών σε συνδυασμό με την υποστήριξη του προς τον πρώιμο φιλελευθερισμό και εξέφραζε την ελπίδα να δει μια συμμαχία των φιλελεύθερων δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη που να μπορεί να αντιταχθεί στην Ιερά Συμμαχία.  
Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ πέθανε στις αρχές του 1832, επιβαίνοντας πάνω σε ένα μη αξιόπλοο πλοίο, το οποίο βυθίστηκε κατά τη διάρκεια μιας αποστολής του στις Αζόρες, σε μια προσπάθειά του να βοηθήσει στη δημιουργία συνταγματικής μοναρχίας στην Πορτογαλία υπό τον Πέτρο Δ΄ της Πορτογαλίας (Dom Pedro IV). 
Η σύζυγός του, Έμμα  Μπλακιέρ (Emma Blaquiere), για την οποία δεν αναφέρονται περαιτέρω λεπτομέρειες, πέθανε το 1847.