Armstrong Whitworth Whitley

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το Whitley ήταν δημιούργημα του αρχισχεδιαστή της Armstrong Whitworth Aircraft, John Lloyd, προκειμένου να καλυφθεί η Απαίτηση Β.3/34 του Υπουργείου Αεροπορίας για ένα βαρύ νυχτερινό βομβαρδιστικό. Βασίζονταν σχεδιαστικά στο βομβαρδιστικό-μεταγωγικό Armstrong Whitworth AW.23, το οποίο είχε συμμετάσχει χωρίς επιτυχία στον διαγωνισμό από τον οποίο προέκυψε τελικά το Bristol Bombay. Είχε πενταμελές πλήρωμα και ήταν το  πρώτο αεροσκάφος με άτρακτο ημί-μονοκόκ δομής.
Το αρχικό πρωτότυπο (K4586) πραγματοποιήσε την παρθενική του πτήση από το αεροδρόμιο του Baginton στις 17 Μαρτίου 1936, με τον αρχιδοκιμαστή πιλότο της εταιρείας Alan Campbell-Orde στα χειριστήρια. Προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Armstrong Siddeley Tiger IX των 795 hp. Ακολούθησε δεύτερο πρωτότυπο με ισχυρότερους κινητήρες Tiger XI. Εξ αιτίας της ανάγκης άμεσης αντικατάστασης των διπλάνων βαρέων βομβαρδιστικών της RAF, είχαν ήδη από το 1935 παραγγελθεί 80 Whitley. Από το 35ο και μετά χρησιμοποιήθηκαν οι ισχυρότεροι και περισσότερο αξιόπιστοι υπερτροφοδοτούμενοι κινητήρες Tiger VIII, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ότι πρόκειται για νέα έκδοση (Mk II). Τα υπόλοιπα αεροσκάφη της αρχικής παραγγελίας ολοκληρώθηκαν σαν Mk II. Ένα εξ αυτών (K7243) χρησιμοποιήθηκε για την δοκιμή του αστεροειδούς κινητήρα Armstrong Siddeley Deerhound των 1.200 hp. Ακολούθησε το Mk III με τον ανασυρόμενο πυργίσκο πολυβόλων, στα 1938 το Whitley Mk IV και λίγο αργότερα το Mk V, που αποτέλεσε την βασική έκδοση παραγωγής, με κινητήρες Rolls-Royce Merlin χάρη στους οποίους βελτιώθηκαν σημαντικά οι επιδόσεις.

Επιχειρησιακή ιστορία

Η πρώτη επιχειρησιακή μονάδα που παρέλαβε τον τύπο ήταν το Νο. 10 Σμήνος, τον Μάρτιο του 1937, προς αντικατάσταση των διπλάνων Handley Page Heyford. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ήταν εξοπλισμένα με Whitley επτά Σμήνη, κυρίως με Mk III και Mk IV. Εκείνη την περίοδο είχε ξεκινήσει η ένταξη σε υπηρεσία των Mk V. Μαζί με τα Handley Page Hampden και Vickers Wellington, τα Whitley χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στις αρχικές φάσεις της σύρραξης, επιχειρώντας μάλιστα ήδη από την πρώτη νύχτα του πολέμου με αποστολή την ρίψη προπαγανδιστικών φυλλαδίων πάνω από την Γερμανία. Εν αντιθέσει με τα πιο σύγχρονα Hampden και Wellington, τα Whitley χρησιμοποιήθηκαν εξ αρχής αποκλειστικά σε νυχτερινές αποστολές και έτσι δεν υπέστησαν τόσο μεγάλες απώλειες όσοι οι άλλοι δύο τύποι. Hampden και Whitley ανέλαβαν την πρώτη αεροπορική επίθεση σε γερμανικό έδαφος, συγκεκριμένα με στόχο την βάση υδροπλάνων στο Χόρνουμ στη νήσο Συλτ. Whitley πραγματοποίησαν επίσης την πρώτη επίθεση σε ιταλικό έδαφος, την νύχτα 11/12 Ιουνίου 1940.
Παρόλο που ήταν ξεπερασμένο τεχνολογικά ήδη από την αρχή του πολέμου, κατασκευάστηκαν περισσότερες από χίλιες μονάδες όλων των εκδόσεων μέχρι να καταστεί δυνατή η αντικατάσταση του από πιο σύγχρονους τύπους. Τα Whitley της RAF πραγματοποίησαν 8.996 εξόδους, κατά την διάρκεια των οποίων έριξαν 9845 τόνους βομβών ενώ χάθηκαν 269 βομβαρδιστικά. Τελικά τα αεροσκάφη αποσύρθηκαν από τις μονάδες πρώτης γραμμής στα 1942, αλλά συνεχίστηκε η χρήση τους σαν μεταγωγικά και ρυμουλκά ανεμοπτέρων. 
Η British Overseas Airways Corporation (BOAC) παρέλαβε 15 Whitley Mk V που μετατράπηκαν σε μεταφορικά. Ανέλαβαν νυχτερινές αποστολές μεταφοράς προμηθειών από το Γιβραλτάρ στην Μάλτα, με διάρκεια πτήσης της τάξεως των επτά ωρών. Αποδείχθηκαν ασύμφορες, εξ αιτίας της μεγάλης κατανάλωσης καυσίμου και του μικρού φορτίου που μπορούσαν να μεταφέρουν. Τον Αύγουστο του 1942 αντικαταστάθηκαν από Lockheed Hudson και τα 14 Whitley που επιβίωσαν επεστράφησαν στην RAF. H Παράκτια Διοίκηση της RAF χρησιμοποίησε αεροσκάφη της έκδοσης Mk VII ενώ η Αεροπορία του Στόλου (Fleet Air Arm) χρησιμοποίησε μερικά σαν εκπαιδευτικά στα 1944-46.