google/wiki40b huggingface dataset:
Δήμος Σειρών

Ο Δήμος Σειρών ήταν βραχύβιος δήμος της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων που συστάθηκε το 1835 και καταργήθηκε το 1841.

Διοικητική ιστορία

Ο δήμος ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20 Απριλίου του 1835 με έδρα τον οικισμό Βερσίτσι. Ήταν Γ΄ Τάξεως και περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς, Δεχούνι, Αλέσταινα, Λόπεσι, Τριπόταμα καθώς και τις Μονές Αγίας Τριάδος και Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Με το Β.Δ της 19ης Ιουνίου (1ης Ιουλίου) του 1841 ο Δήμος Σειρών καταργήθηκε και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν προσαρτήθηκαν στο γειτονικό Δήμο Ψωφίδος του ίδιου νομού. Η ονομασία του δήμου προέρχεται από την αρχαία κώμη Σείραι που βρισκόταν στην ίδια περιοχή.
Κέρδος (εφημερίδα)

Ιστορικό

Η εφημερίδα είναι ιδιοκτησία της "ΚΕΡΔΟΣ Εκδοτική Α.Ε" που εδρεύει στο Χαλάνδρι και εκδίδεται τα τελευταία 25 χρόνια. Πρόεδρός της, είναι η διευθύνουσα σύμβουλος Ρίτα Αλαμάνου - Πολυχρόνη. Διευθυντής έκδοσής της είναι ο Δημήτριος Ευαγγελοδήμος.
Η ύλη της εφημερίδας αυτής περιλαμβάνει ειδικότερα θέματα, ειδήσεις και ρεπορτάζ, που αφορούν κυρίως τον οικονομικό, εμπορικό, ναυτιλιακό, τραπεζικό, ασφαλιστικό τομέα, τόσο από τον εσωτερικό χώρο της Ελλάδας, κατά περιφέρειες, όσο και από το εξωτερικό. Ανά τακτά διαστήματα, περιλαμβάνει ειδικό 20σέλιδο ένθετο με τον τίτλο «Κέρδος portfolio» με εκθέσεις, αναλύσεις, κινήσεις χρηματιστηρίων, μετοχών, αμοιβαίων κεφαλαίων και άλλων οικονομικών δεικτών. Ένα μέρος επίσης της ύλης της αφιερώνεται σε σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά θέματα, καθώς επίσης και σε εικαστικά, ενώ οι διαφημίσεις είναι πολύ περιορισμένες, μέχρι ανύπαρκτες.
Πρόκειται για μία από τις πλέον έγκριτες ελληνικές εφημερίδες του είδους της. Διανέμεται στις μεγαλύτερες πόλεις με δικό της δίκτυο διανομών. Το Μεγάλο Σάββατο του 2010, κυκλοφόρησε το 7.459ο φύλλο.
Ιωάννης Γεωργακόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1945 στο Σταυροδρόμι Αρκαδίας και το 1964 κατετάγη στην τότε Χωροφυλακή. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Χωροφυλακής και της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στους ανώτατους βαθμούς υπηρέτησε ως επιθεωρητής Αστυνομίας Νοτίου Αιγαίου, ως Αττικάρχης και ως Υπαρχηγός.
Κατά την εξέταση του φακέλου «Αθήνα 2004» από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ), εκπροσώπησε την ΕΛ.ΑΣ. στον τομέα των μέτρων ασφάλειας Ολυμπιακών Αγώνων.
Ανέλαβε την Αρχηγία μετά την παραίτηση του Αθανάσιου Βασιλόπουλου λόγω της υπόθεσης Σορίν Ματέι. Ήταν μέσα στο διαμέρισμα κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αφόπλισης του Σορίν Ματέι με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στο μάτι. Ο Γεωργακόπουλος είναι ο «πατέρας» πολλών Υπηρεσιών, είχε καλή συνεργασία με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και επί των ημερών του έγινε σημαντική προσπάθεια βελτίωσης και εκσυγχρονισμού της ΕΛΑΣ. Ιδρύθηκε το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων (Δ.Ε.Υ.), το σώμα των Ειδικών Φρουρών, το σώμα των Συνοριοφυλάκων (λόγω της αυξανόμενης λαθρομετανάστευσης), οι Ομάδες Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος (ΟΠΚΕ) και αυξήθηκε η δύναμη των ΜΑΤ. Η θητεία του όμως είχε άδοξο τέλος λόγω μιας αποτυχημένης επιχείρησης για τη σύλληψη του κακοποιού Κώστα Πάσσαρη.
Αυτή η αποτυχία απασχόλησε την τηλεόραση και τον Τύπο για πολλές ημέρες. 
Ο Γεωργακόπουλος δεν είχε καμία ανάμειξη στο σχεδιασμό και την εκτέλεση της επιχείρησης αλλά υπέβαλλε την παραίτησή του στον Χρυσοχοΐδη και ζήτησε να γίνει αποδεκτή «κατανοώντας και συμμεριζόμενος τη δυσφορία και την ανησυχία της κοινής γνώμης, η οποία προεκλήθη από την παραπάνω αιτία, δοθέντος ότι, αντικειμενικά για ό,τι ατυχές συμβαίνει στην Αστυνομία, την ευθύνη φέρει ο Αρχηγός της». Πράγματι, ο Χρυσοχοΐδης έκανε δεκτή την παραίτηση τονίζοντας ότι: «Επί των ημερών που ο κ. Γεωργακόπουλος ήταν Αρχηγός της ΕΛΑΣ στο Σώμα έγιναν σημαντικά βήματα αναβάθμισης».
Τον διαδέχθηκε στην Αρχηγία ο Φώτης Νασιάκος.
Μετά την αποστρατεία του διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας.
Αδόλφος ΣΤ΄ του Μπερκ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη του Μπερκ και της Μαργαρίτας του Γκέλντερς. Αδελφός του ήταν ο Ένγκελμπερτ Β΄ κόμης του Μπερκ, Α΄ ως αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, ο μετέπειτα άγιος.
Το 1212 έλαβε μέρος στην Σταυροφορία κατά των Αλβιγινών (Καθαρών), στο Λανγκεντόκ.
To 1218 έφυγε με την Ε΄ Σταυροφορία στην Αίγυπτο, όπου ήταν αρχηγός των στρατευμάτων του Κάτω-Ρήνου και της Φρισίας. Στη Δαμιέττη, στο Δέλτα του Νείλου ασθένησε από επιδημία και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε πρώτα ο αδελφός του Ένγκελμπερτ Β΄ ως κόμης του Μπερκ και μετά η κόρη του Μαργαρίτα. Με τον γάμο της με τον Ερρίκο Δ΄ η κομητεία πέρασε στον Οίκο του Λίμπουρκ.
Μήτσος Κύρλας

Βιογραφικό

Ο Μήτσος Κύρλας γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1912 στον Παλιορόφορο Πρεβέζης. Καταγόταν από πολυμελή αγροτική οικογένεια. Το 1924 εγκαταλείπει το χωριό του για να συνεχίσει τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα. Στην Αθήνα έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την εργατική τάξη και το ΚΚΕ. Μελετά και ασπάζεται τις αρχές και την ιδεολογία του κομμουνισμού και μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ παλεύει για την πραγματοποίησή τους.
Το 1932 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο σύνταγμα της Πρέβεζας αλλά έπειτα από «αντικαθεστωτική δράση» (ύψωση της κομμουνιστικής σημαίας στο στρατόπεδο την μέρα της Πρωτομαγιάς) στέλνεται στο διαβόητο εκείνη την εποχή Τάγμα Καλπακίου (Τάγμα Ανεπιθύμητων του Καλπακίου). Σε αυτό το Τάγμα ολοκληρώνει τη στρατιωτική του θητεία και όταν απολύεται φυλακίζεται από τη δικτατορία Μεταξά στην Ακροναυπλία και πάλι για «αντικαθεστωτική δράση».
Από τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ξεφεύγει παρά το 1943, με τη συνθηκολόγηση των Ιταλών. Αμέσως εντάσσεται στις γραμμές του ΕΑΜ, στην ευρύτερη περιοχή της Πρέβεζας, όπου αγωνίζεται εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Αναδιοργανώνει το 24ο Σύνταγμα του ΕΑΜ του οποίου γίνεται πρώτα πολιτικός καθοδηγητής και στη συνέχεια καπετάνιος. Έλαβε μέρος στις σημαντικές μάχες της περιοχής εναντίον των Γερμανών στο Κοτσανόπουλο και στο Μοναστηράκι Βόνιτσας  καθώς και στις μάχες του Ζαλόγγου και στην Πρέβεζας, εναντίον του συνταγματάρχη Ναπολέοντα Ζέρβα.
Μετά τη συνθηκολόγηση της Βάρκιζας ο Κύρλας εντάσσεται στις γραμμές του ΔΣΕ  στην περιοχή των Ζαγοροχωριών. 
Σε αυτήν την περιοχή και κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής ενέδρας τον Δεκέμβρη του 1946, ο Κύρλας βρίσκεται περικυκλωμένος από μια ομάδα ΜΑΥδων. Ο Κύρλας για να μην πιαστεί αιχμάλωτος, απασφαλίζει μια χειροβομβίδα και αυτοκτονεί.
Καλμίκοι

Ιστορική διαδρομή

Πρόγονοι των Καλμίκων ήταν μια ομάδα νομαδικών φύλων που ονομάζονταν γενικά Οϊράτες (μογγ. Οϊραντίν) και προέρχονταν από τη μογγολική Τζουγκαρία. Οι Οϊράτες εγκαταστάθηκαν στις ακατοίκητες στέπες πέριξ του Κάτω Βόλγα το 1630, συγκροτώντας δικό τους βασίλειο (χανάτο). Η ρωσική κυβέρνηση ανέχθηκε την παρουσία τους, φοβούμενη πως σε διαφορετική περίπτωση θα τους εξωθούσε σε συμμαχία με τα ταταρικά φύλα της περιοχής του Βόλγα. Σύντομα οι οϊράτες ιππείς έγιναν οι εγγυητές της εξουσίας του Ρωσικού Βασιλείου στην περιοχή, εξεδίωξαν τους τουρκομογγόλους Νογκάι και κέρδισαν ειδικά προνόμια από τον τσάρο. Σταδιακά έλαβαν και την ονομασία Καλμίκ από τους τουρκόφωνους γείτονές τους.
Με το πέρασμα του χρόνου, και μολονότι ήταν σχετικά πιστοί στην τσαρική εξουσία, η Ρωσία προσπάθησε να τους ελέγξει ποικιλλόμορφα. Ενθάρρυνε τη δημιουργία σλαβικών και γερμανικών οικισμών στα εδάφη τους, δοκίμασε να τους εκχριστιανίσει, επενέβαινε όλο και περισσότερο στους πολιτικούς θεσμούς τους. Έτσι το χειμώνα του 1770 - 1771 το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, αυτοί που ζούσαν ανατολικά του Βόλγα, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην κοιτίδα τους Τζουγκαρία. Από τους 200.000 που έφυγαν, μόλις οι μισοί κατάφεραν τελικά να φθάσουν στη Τζουγκαρία - οι υπόλοιποι πέθαναν στο δρόμο από τις κακουχίες, την πείνα και τις ενέδρες ληστών.
Μετά τη μετανάστευσή των περισσότερων καλμίκων, η τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ κατήργησε το Χανάτο της Καλμίκια και ενέταξε τα εδάφη του στην επικράτεια του Άστραχαν. Οι εναπομείναντες κράτησαν ένα χαμηλό επίπεδο αυτοδιοίκησης, αλλά ήταν πλέον πρωτίστως υπήκοοι του ρωσικού κράτους. Με τον καιρό άρχισαν να εγκαθίστανται σε πιο μόνιμους οικισμούς - σε αυτό το πλαίσιο το 1865 ιδρύθηκε η Ελιστά, που σήμερα είναι πρωτεύουσα της Δημοκρατίας τους.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση (1917) και αντιδρώντας στην κολλεκτιβοποίηση που επέβαλε το νέο καθεστώς, αρκετοί καλμίκοι διέφυγαν στη Δύση και δημιούργησαν κοινότητες εμιγκρέδων στο Βελιγράδι, τη Σόφια, την Πράγα και το Παρίσι. Με την έναρξη του Β΄ Π.Π. και την κατάληψη των Βαλκανίων, κάποιοι από αυτούς στρατολογήθηκαν στους ναζί. Όταν τα χιτλερικά στρατεύματα κατέλαβαν την Καλμίκια (αρχές 1942), οι ντόπιοι τους υποδέχθηκαν ως ελευθερωτές και συγκρότησαν ένα δωσιλογικό εθελοντικό σώμα ιππικού, δύναμης 5.000 ανδρών.
Ο Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε την περιοχή στα τέλη του 1942. Η Καλμίκια καταργήθηκε ως ομοσπονδιακό υποκείμενο και τα εδάφη της διαμοιράσθηκαν στις όμορες περιφέρειες του Στάλινγκραντ, της Σταυρούπολης και του Άστραχαν. Οι Καλμίκοι εξορίσθηκαν ομαδικά στη Σιβηρία, ενώ ρώσοι και ουκρανοί από κατεστραμμένες περιοχές στάλθηκαν για να εποικίσουν τα εδάφη που άφησαν.
Η επιστροφή των Καλμίκων στη γη τους επετράπη το Γενάρη του 1957. Αργότερα τον ίδιο χρόνο ανασυστάθηκε και το κρατικό τους μόρφωμα - αρχικά ως Αυτόνομη Περιφέρεια και κατόπιν ως Δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ρωσίας. Την ίδια μορφή διατήρησε και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι και σήμερα.
Πολυεθνική εταιρεία

Μια πολυεθνική ή διεθνική εταιρεία (ΠΕ) αποτελεί εταιρική οργάνωση που κατέχει ή ελέγχει την παραγωγή αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών σε δύο ή περισσότερες χώρες, εκτός από τη χώρα στην οποία έχει την κύρια έδρα της.
Ως πολυεθνική χαρακτηρίζεται και κάθε επιχείρηση με μία ή περισσότερες θυγατρικές μονάδες στο εξωτερικό.
Το ποσοστό της συνολικής δραστηριότητας μιας πολυεθνικής εταιρείας σε ξένες χώρες κυμαίνεται μεταξύ 20-25% των συνολικών πωλήσεων, στο σύνολο του ενεργητικού, στα συνολικά κέρδη, ή στη συνολική παραγωγή της επιχείρησης.
Άρθρωση

Μια άρθρωση, στα σπονδυλωτά ζώα, είναι μέρος στο σκελετό, όπου έρχονται σε επαφή και συνδέονται, δύο ή περισσότερα οστά, τα οποία δεν είναι σταθερά μεταξύ τους στα υπόλοιπα σημεία τους. Στα αρθρόποδα είναι μέρος του εξωσκελετού. Οι αρθρώσεις, με τον τρόπο που είναι κατασκευασμένες, δίνουν ευκαμψία, εκτός από στήριξη, στο υπόλοιπο ερειστικό σύστημα (του οποίου είναι μέρος), ώστε να επιτρέπουν την πραγματοποίηση και ταυτόχρονα να καθορίζουν τον τρόπο των κινήσεων στους οργανισμούς.
Μπάρμπαρα Μπούικα

Καριέρα

Η Μπάρμπαρα Μούικα υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Ντουναουβάρος Φόισκολα, ομάδα της Ουγγαρίας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια αγωνιζόμενη αρχικά στην Οριζόντε Κατάνια (2006-07) κι έπειτα στη Βαρέζε (2007-08).
Το 2008 αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ολλανδία για λογαριασμό της Τβέντε, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν.
Το 2009 επέστρεψε στην Ιταλία και μετεγγράφη στην Άθλον Παλέρμο. Στην ομάδα του Παλέρμο παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 2010 μεταπήδησε στη Μεσίνα. Tο καλοκαίρι του 2013, η Μπούικα μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ελλάδας καθώς και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (2014). Παρά την ιδιαίτερα επιτυχημένη παρουσία της Μπούικα στον Ολυμπιακό (αναδείχθηκε πρώτη σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος για το 2013-14 καθώς επίσης και πρώτη σκόρερ σε μία σεζόν στην Ελλάδα από το 1999 και μετά), τον Μάιο του 2014 ανακοινώθηκε η αποχώρηση της παίκτριας από τον Ολυμπιακό.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Μπάρμπαρα Μπούικα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών της Ουγγαρίας από το 2005 και μέχρι σήμερα. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 καθώς επίσης και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης γυναικών του 2013, στο οποίο μάλιστα κατέκτησε με την εθνική Ουγγαρίας το χάλκινο μετάλλιο.
Τερριτόριο Πατράσσο

Το Τερριτόριο της Πατράσσο (ιταλικά: Territorio di Patrasso) ήταν διοικητική διαίρεση του Μορέα κατά την Ενετική κατοχή του, από το 1688 έως το 1715. Διοικητικά ανήκε στην επαρχία Αχαΐας με έδρα την πόλη "Πατράσσο" την σημερινή Πάτρα όπου ήταν και η πρωτεύουσα της επαρχίας.
Η Πάτρα και το κάστρο της έγινε για πρώτη φορά ενετική κτίση το 1408, όταν λόγω της Οθωμανικής απειλής ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος και Βαρώνος της Βαρωνίας της Πάτρας, Στέφανος Ζακαρία, την ενοικίασε για 5 χρόνια στους Ενετούς έως το 1413. Οι Ενετοί ανακατέλαβαν την Πάτρα το 1417 έως το 1419 που επιστράφηκε στον Αρχιεπίσκοπο - βαρώνο με παπική παρέμβαση. Το 1466 κατά τον Α΄ Βενετοτουρκικό πόλεμο οι Ενετοί καταλαμβάνουν εκ νέου την Πάτρα, αυτή την φορά από τους Οθωμανούς, για λίγες μόνο ημέρες. Το 1687 μετά από πολιορκία κατέλαβαν εκ νέου την πόλη έως το 1715.
Το Τερριτόριο βασίστηκε πάνω στον Οθωμανικό Καζά της Παλιάς Πάτρας, διοικητική διαίρεση που υπήρχε έως τότε. Αρχικά με την ίδια ονομασία ιδρύθηκε Ενετική επαρχία αλλά γρήγορα καταργήθηκε με συγχωνεύσεις και από τις αρχικές επτά έμειναν τέσσερις.
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea ή επαρχία καταλάμβανε έκταση 1.222,544 στρέμματα, είχε 99 χωριά και 12 εγκαταλελειμμένα, 7 ορθόδοξα μοναστήρια, 11.918 κατοίκους κατανεμημένους σε 3.024 οικογένειες. Στην Απογραφή Γκριμάνι του 1700 είχε 10.539 κατοίκους (3.803 στην Πάτρα), 2.642 οικογένειες, 5.813 άντρες και 4.726 γυναίκες.
Σύμφωνα με την Breve descrittione del Regno di Morea του 1688 το τερριτόριο παρήγαγε κυρίως καλαμπόκι, μέλι, μαλί, μανιτάρια, κρασί κ.α. Μνεία γίνεται για το δάσος βελανιδιάς κοντά στην πόλη και για τις εμπορικές συναλλαγές της Πάτρας με την Ήπειρο και τα Ιόνια νησιά.
Περιλάμβανε επίσης τα χωριά: Callandrizza, Pillura, Terianù, Micari, Combothecra, Caliui di Portes, Magula, Portes, Voila, Paulo-Castro, Psarades, Ouuria, Gaiduriari, Gomostò, Apostolus, Alupocori, Mertesa, Pirnari, Bitulea, Buccuua, Draganu, Caminizza, Aracoua, Cuunaro-Castro, Crali, Peristera, Caicalli, Issari, Ballamuta, Achaia, Scura, Vondussa, Preveso, Lalussi, Cozza, Mitopoli, Comi, Fiocca, Arula, Fostena, Ali Subassi, Candalo, Barducosta, Canzuri, Brati, Meidanus, Sandameri, Mirali, Menzena, Lissaria, Mustafa effendi, Vallatuna, Topolara, Sumbata, Cosmesi, Massarachi, Fratti, Lalucosta, Lubista, Salmenico, Cicevò, Arauonizza, Longò, Provodo, Xiria, Voteni, Maressi, Sella, Averna, Castrici, Platani, Velici, Pirgo, Saravali, Mira, Sulli, Pendeimati, Begulachi, Pedronni, Trapano, Caliuia del Castello, Sichienâ, Vodeni, Balla, Petrizza, Truffa, Turcocori, Chiona, Golemi, Agia Marina, Prostenizza, Calenzi, Velimachi, Greuenò, Alupocori-Tranò, Cafusi, Cumani, Zucalà, Tristena και Chirigri.
1047 Γκέισα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Γκέισας είναι άγνωστη. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Γκέισα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 37 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Γιάχορ Μεσαριάκου

Καριέρα

Ο Μεσαριάκου αγωνίστηκε στο πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το 1995 ως το 1999. Το καλοκαίρι του 1999, υπέγραψε στην ιταλική Σκαντόνε Αβελίνο, πριν μετακινηθεί στην Τουρκία και την Μπεσίκτας την επόμενη χρονιά.
Τον Απρίλιο του 2001, υπέγραψε στην Αουρόρα Τζέζι, για να συνεχίσει το καλοκαίρι του 2001 στην Ουπέα Κάπο Ντ' Ορλάντο, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2003, συμφώνησε με την ομάδα του Μακεδονικού, όπου πέτυχε 253 πόντους σε 23 αγώνες, για να μεταγραφεί στον Άρη την επόμενη σεζόν, βοηθώντας τους "κίτρινους" να αγωνιστούν στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Παράλληλα, πέτυχε 282 πόντους σε 24 αγώνες, αλλά ο Άρης αν και βρέθηκε στην τρίτη θέση της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος, απώλεσε την έξοδο στην Ευρωλίγκα στα πλέι-οφ.
Το 2005 μεταγράφηκε στην ρωσική Ούνικς Καζάν μέχρι το 2007, για να συνεχίσει το 2007-08 στην ουκρανική Αζοβμάς Μαριουπόλ. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης το 2010.
Οινόη Αιαντίδας

Ονομασία

Ως δήμος της ανατολικής Αττικής, πήρε το όνομά του κατά πάσα πιθανότητα από μυθική, επώνυμη ηρωίδα Οινόη, η οποία ήταν αδερφή του Επόχου, ο οποίος παριστανόταν στο βάθρο του αγάλματος της θεάς Νέμεσης στον ναό της στον δήμο Ραμνούντα, ο οποίος ήταν επίσης δήμος της ανατολικής Αττικής. Η περίπτωση ο δήμος να πήρε την ονομασία του από την μυθική, επώνυμη ηρωίδα Οινόη, η οποία ήταν νύμφη της αρχαίας Αρκαδίας και σύμφωνα με μια από τις πολλές εκδοχές μητέρα του Πανός, με πατέρα τον θεό Απόλλωνα φαίνεται λιγότερο πιθανή εκδοχή, που μάλλον αφορά την ονομασία του ομώνυμου δήμου της δυτικής Αττικής, της Οινόης της Ιπποθοωντίδας φυλής.

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος της Οινόης, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν ανάμεσα στο Πεντελικό όρος και την Πάρνηθα, στα βορειοδυτικά του Μαραθώνα, στο μέρος όπου βρίσκεται σήμερα η περιοχή της Νοινόης,  η οποία υπάγεται στον Δήμο Μαραθώνα.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Αιαντίδας φυλής, συμμετείχε με 4 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης από 4 βουλευτές στη Βουλή των 600, ενώ την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) αντιπροσωπευόταν από 6 βουλευτές. Την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Ατταλίδα φυλή, ενώ κατά την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) μεταφέρθηκε στην Αδριανίδα φυλή,  με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων και για τις δυο αυτές τελευταίες περιόδους.

Οι κάτοικοι της Οινόης

Ο δημότης της αρχαίας Οινόης ονομαζόταν Οιναίος. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο, ανασκαφέα του Μαραθώνα, Γεώργιο Σωτηριάδη, το 1932, δεν διασώζονταν σημαντικά ίχνη από την ακρόπολη ή την οχύρωση της Οινόης. Πιθανώς στην περιοχή του δήμου και στη διαδρομή μεταξύ του φαραγγιού της Οινόης και του Μαραθώνα, φαίνεται ότι υπήρχαν κοντά στο αρχαίο λιθόστρωτο, το Σπήλαιο του Πανός και το Ιερό του Πυθίου Απόλλωνος και μεταγενέστερα τα Ρωμαϊκά Λουτρά και ο μεσαιωνικός Πύργος της Οινόης.

Σπήλαιο του Πανός στην Οινόη

Το 1958 ο αρχαιολόγος Γιάννης Παπαδημητρίου πραγματοποίησε ανασκαφική διερεύνηση μικρής κλίμακας στο Σπήλαιο του Πανός στην Οινόη,  το οποίο βρίσκεται στον λόφο του Πανός ή Ταμπούρι Γκούρα. Το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος λατρείας από τα μέσα της 6ης χιλιετίας π.Χ. ως τα υστερωμαϊκά χρόνια, ενώ από τον 5ο αιώνα π.Χ. και μετά  ήταν ιερός λατρευτικός χώρος του Πανός και των Νυμφών και πιθανώς να ταυτίζεται με το σπήλαιο Πανός, γνωστό και ως Πανὸς αιπόλιον (αρχαία ελληνικά: Πανὸς αἰπόλιον), το οποίο αναφέρει ο Παυσανίας. Διάφορα ευρήματα από το σπήλαιο εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μαραθώνα.

Προσωπικότητες από την Οινόη

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Οινόης, όπως ο βουλευτής Διόζοτος ο Οιναίος, ο Δομήτιος (Ασκληπιάδης) ο Οιναίος, ο Δομήτιος (Εύνους) ο Οιναίος κ.α.
Πύργος Τηλεόρασης του Μπακού

Ιστορικό

Ο Πύργος Τηλεόρασης κατασκευάστηκε κατόπιν απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης μετά από εντολή του Υπουργείου Επικοινωνιών της χώρας. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1979, με την ολοκλήρωση να αναμένεται το 1985 σύμφωνα με το σχέδιο κατασκευής. Μετά την επιστροφή του Χεϊντάρ Αλίγιεφ στην εξουσία το 1993, η κατασκευή του πύργου συνεχίστηκε, με την τελετή εγκαινίων να γίνεται το 1996.
Το 2008 εγκαινιάστηκε ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο στον 62ο όροφο (175 m).
2,5-λουτιδίνη

Παραγωγή

Η παραγωγή της 2,5-λουτιδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών.

Με επίδραση εναμίνης σε β-δικαρβονυλική ένωση

Με επίδραση 1-προπεν-2-αμίνης [CH₂=C(NH₂)CH₃] σε μεθυλοπροπανοδιάλη [HCOCH(CH₃)CHO], που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της μεθυλο-3-υδροξυπροπενάλης [HOCH=C(CH₃)CHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 2,5-λουτιδίνης:

Με επίδραση 2,5-διμεθυλ-1,3-οξαζολίου σε αιθένιο και αφυδάτωση

Με επίδραση 2,5-διμεθυλ-1,3-οξαζολίου σε προπένιο (CH₃CH=CH₂) παράγεται αρχικά 2,5-διμεθυλο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά 2,5-διμεθυλοπυριδίνη:

Χημικές ιδιότητες

Η 2,5-λουτιδίνη είναι διυποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι σημαντικά δραστικότερη από τη «μητρική» πυριδίνη και αρκετά δραστικότερη από τις μεθυλοπυριδίνες. Ιδιαίτερα, η 2-μεθυλομάδα της 2,5-λουτιδίνης δίνει αντιδράσεις με διάφορα αντιδραστήρια, όπως για παράδειγμα το φαινυλολίθιο (PhLi), που μεταφέρει το λίθιο στη 2-μεθυλομάδα.
Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 2,5-λουτιδίνης, σχηματίζοντας άλατα 2,5-λουτιδινωνίου. Ο σχηματισμός του 2,5-λουτιδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων, που αντιδρά και πάλι με τη 2-μεθυλομάδα του.
Εκπαίδευση στο Ασσάμ

Το Ασσάμ είναι πολιτεία στη βορειοανατολική Ινδία. Το 2011, το ποσοστό αλφαβητισμού του Ασσάμ εκτιμήθηκε στο 73.18% (78.81% στους άνδρες και 67.27% στις γυναίκες). Το ποσοστό αλφαβητισμού του Ασσάμ είναι ελαφρώς χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 74.04%.

Γενικά

Η σχολική εκπαίδευση στο Ασσάμ παρέχεται μέσα από μια σειρά από προδημοτικά, δημοτικά και δευτεροβάθμια σχολεία. Η Κυβέρνηση του Ασσάμ παρέχει δωρεάν και υποχρεωτική εκπαίδευση για τους μαθητές μέχρι την ηλικία των 14. Τα σχολεία στο Ασσάμ είναι είτε κρατικά ή ιδιωτικά. Η ύλη στα δημοτικά σχολεία ορίζεται από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Ασσάμ. Ενώ τα περισσότερα σχολεία είναι συνδεδεμένα με το Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Ασσάμ, η πολιτεία έχει πολλά σχολεία συνδεδεμένα με το Κεντρικό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΚΣΔΕ) ή το Βορειοανατολικό Εθνικό Συμβούλιο της Σχολικής Εκπαίδευσης.

Μέσο διδασκαλίας

Η γλώσσα που χρησιμοποιείται για τη διδασκαλία των μαθητών είναι συνήθως τα Ασσαμικά. Υπάρχει ένας αριθμός των σχολείων που χρησιμοποιεί επίσης την αγγλική γλώσσα. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται για τα μαθήματα σε σχεδόν όλα τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Πολλά κρατικά κυβερνητικά σχολεία και όλα τα σχολεία συνδεδεμένα με το ΚΣΔΕ στην πολιτεία που χρησιμοποιούν τα αγγλικά ως μέσο διδασκαλίας στο ανώτερο επίπεδο της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Δημήτριος Κουντούρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Βελεστίνο και σπούδασε νομικά.
Εξελέγη βουλευτής Βόλου στις εκλογές του 1928.
Χρήστος Αφρουδάκης

Καριέρα

Ο Χρήστος Αφρουδάκης ξεκίνησε την καριέρα του στη Βουλιαγμένη, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2002, σε ηλικία 18 ετών. Στη Βουλιαγμένη παρέμεινε μέχρι το 2004, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Τη διετία 2004-06 αγωνίστηκε στην Ιταλική Ποζιλίπο, ενώ το καλοκαίρι του 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς.
Το 2007, ο Χρήστος Αφρουδάκης μετεγγράφη στον Ολυμπιάκό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2011, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2008, 2009, 2010, 2011) και 4 Κύπελλα Ελλάδας (2008, 2009, 2010, 2011).
Από τις 9 Ιουλίου του 2011, ο Χρήστος Αφρουδάκης αγωνίζεται στο Ν.Ο. Βουλιαγμένης. Μάλιστα, με την ομάδα της Βουλιαγμένης κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο νταμπλ του 2012.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Χρήστος Αφρουδάκης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδας.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα υδατοσφαίρισης του 2005 και του 2015 στα οποία και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Βερνάρδος Α΄ του Μπάντεν-Μπάντεν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ροδόλφου ΣΤ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της Ματίλντας, κόρης του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Σπόνχαϊμ.
Το 1431 απεβίωσε στο Μπάντεν σε ηλικία 67 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος (επιζών) γιος του Ιάκωβος.
Φελούκα

Ονομασία

Η λεξη πιθανόν να προέρχεται από την αραβική, στην οποία "φαλούκα" και φούλκε" ονομάζονται τα βοηθητικά πλοιάρια για τις διαπορθμεύσεις, πιθανόν όμως (κατά τον Παλάσκα) να προέρχεται από την αρχαία ελληνική "εφολκίδα".

Χρήση

Οι φελούκες χρησιμοποιήθηκαν από τους πειρατές της Μεσογείου κατά τον Μεσαίωνα αλλά και αργότερα, μέχρι τον 19ο αιώνα. Τέτοια σκάφη διατηρήθηκαν στην Ελλάδα και μετά την Επανάσταση του 1821 και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες. Όταν η πειρατεία τέθηκε υπό έλεγχο, οι φελούκες χρησίμευαν για τη συνοδεία των αλιευτικών και πιο συχνά των σφουγγαράδικων. Υπήρχαν και κατά το 20ο αιώνα και ορίζονταν ως "μικρές λέμβοι, ανάσιμοι και λεπτοί" που χρησιμοποιούνταν στην αποεπιβίβαση επιβατών και μεταφόρτωση μικρών φορτίων από λεμβούχους. Σήμερα συνεχίζουν να υφίστανται στον Νείλο