google/wiki40b huggingface dataset:
Fuji T-5

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Η Fuji Heavy Industries ανέπτυξε το Τ-5 προς αντικατάσταση του KM-2, μίας παραλλαγής του αμερικανικού T-34 Mentor. Προωθείται από turboprop κινητήρα Allison Model 250 και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση ως KM-2D στις 28 Ιουνίου 1984. Ο τύπος πιστοποιήθηκε για χρήση στις 14 Φεβρουαρίου του 1985. Το KM-2Kai είναι βελτιωμένη έκδοση του αρχικού KM-2D με εκσυγχρονισμένο κόκπιτ και άλλες τροποποιήσεις.
Πρόκειται για ένα χαμηλοπτέρυγο αεροσκάφος ολομεταλλικής κατασκευής με τρίκυκλο ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Ο κινητήρας Allison στρέφει τρίφυλλη έλικα σταθερού βήματος, ενώ εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο στο κόκπιτ που διαθέτει διπλά χειριστήρια.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το Ναυτικό παρήγγειλε το KM-2Kai ως Τ-5 τον Μάρτιο του 1987, με τις παραδόσεις αεροσκαφών παραγωγής να ξεκινούν το επόμενο έτος. Κατασκευάστηκαν 40 αεροσκάφη που παραμένουν επιχειρησιακά μέχρι σήμερα.
514 Αρμίντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Αρμίντα εκτιμάται σε 106,2 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι XC, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0379. Η Αρμίντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 21 ώρες και 52 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Ερνέστος Αύγουστος Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Ερνέστου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Σοφίας-Αυγούστας, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ.
Ξ (σωμάτιο)

Ξ0

Αποτελείται από ένα κουάρκ «επάνω» (up - u) και δύο κουάρκ «παράξενο» (strange - s), έχει δηλαδή τη μορφή:
Από τη δομή του προκύπτει ότι έχει μηδενικό ηλεκτρικό φορτίο και η μάζα του μετρήθηκε περίπου στα 1,315 GeV/c². Έχει χρόνο υποδιπλασιασμού 2,9Χ10⁻¹⁰ sec και διασπάται σε ένα Λ⁰ υπερόνιο και ένα π⁰ μεσόνιο, το οποίο κατόπιν εξαϋλώνεται για να παράγει δύο φωτόνια γ.

Ξ-

Αποτελείται από ένα κουάρκ «κάτω» (down - d) και δύο κουάρκ «παράξενο» (strange - s), έχει δηλαδή τη μορφή:
Από τη δομή του προκύπτει ότι έχει το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο (-e) και η μάζα του μετρήθηκε περίπου στα 1,321 GeV/c². Έχει χρόνο υποδιπλασιασμού 1,6Χ10⁻¹⁰ sec και διασπάται σε ένα Λ⁰ υπερόνιο και ένα π⁻ μεσόνιο.
Άρνολντ Σόμμερφελντ

Σπουδές

Ο Σόμμερφελντ σπούδασε μαθηματικά και φυσικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Αλμπερτίνα της Καινιξβέργης. Ο επιτηρητής της διδακτορικής του διατριβής ήταν ο μαθηματικός Φέρντιναντ φον Λίντεμαν. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα των μαθηματικών Άντολφ Χούρβιτζ και Ντάβιντ Χίλμπερτ καθώς και του φυσικού Έμιλ Βίχερτ. Έλαβε το διδακτορικό του το 1891 σε ηλικία 23 ετών.
Θαλασσοκρατία

H θαλασσοκρατία είναι τύπος κράτους του οποίου η δύναμη ασκείται κυρίως στην θάλασσα και επικεντρώνεται στην ναυτιλία. Οι τυπικές θαλασσοκρατίες σπάνια είχαν ισχύ επί των ηπειρωτικών δυνάμεων, ακόμα και στις ηπειρωτικές περιοχές όπου είχαν την έδρα τους. Ιστορικά τέτοια κράτη υπήρξαν κατά την αρχαιότητα οι Φοίνικες με την Τύρο και την Σιδώνα και μετέπειτα την Καρχηδόνα, ή αργότερα κατά τον Μεσαίωνα και Αναγέννηση οι ναυτικές και εμπορικές δυνάμεις της Βενετίας και της Γένοβας, και μετέπειτα οι αποικιοκρατικές ευρωπαϊκές δυνάμεις της αυτοκρατορίας της Ολλανδίας και αυτοκρατορίας της Πορτογαλίας. Ιστορικά ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά  από τους αρχαίους Έλληνες για την περιγραφή του μινωικού πολιτισμού και την ναυτική ισχύ του, ενώ αργότερα παρόμοιο παράδειγμα αποτέλεσε η Δηλιακή συμμαχία της οποίας ηγούνταν η Αθήνα.
Μάλι Σκότσαϊ

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)

Το 1991, το χωριό αριθμούσε 89 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Κροάτες.
Επαμεινώνδας Γκαρνέτας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Επαμεινώνδας Γκαρνέτας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Νάουσα Ημαθίας. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα και έδρασε στις περιοχές Νάουσας, Ρουμουκίου και Πέλλας. Συνεργάστηκε στενά με τον ιατρό της Νάουσας Χριστόδουλο Περδικάρη (Μαχάονα), καθώς επίσης από το 1905 και με τους Κωνσταντίνο Μαζαράκη Αινιάνα, Σ. Σπυρομήλιο και Μιχαήλ Μωραΐτη.
Πέθανε τη δεκαετία του 1940 στη Νάουσα.
Καθεδρικός της Γρανάδα

Ιστορία

Αντίθετα με τους περισσότερους καθεδρικούς στη Ισπανία, η κατασκευή αυτού του καθεδρικού έπρεπε να περιμένει την κατάκτηση του Νασριδικού βασιλείου της Γρανάδας από τους μουσουλμάνους κυβερνήτες του το 1492· ενώ τα πολύ πρώιμα σχέδια του είχαν Γοτθικές γραμμές, όπως είναι στοιχείο στο Βασιλικό Παρεκκλήσι της Γρανάδας από τον Ενρίκε Έγκας, η κατασκευή της εκκλησίας γενικά συνέβη σε μια εποχή οπότε τα σχέδια της Αναγέννησης αντικατέστησαν τη Γοτθική "δεσποτεία" στην Ισπανική αρχιτεκτονική των προηγούμενων αιώνων. Ιδρύματα για την Εκκλησία ιδρύθηκαν από τον αρχιτέκτονα Έγκας αρχίζοντας από το 1518 έως το 1523 στην κορυφή της τοποθεσίας του κύριου τεμένους της πόλης· κατά το 1529, ο Έγκας αποκαταστάθηκε από τον Ντιέγκο ντε Σιλόε, ο οποίος εργάσθηκε για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες στη δομή από το έδαφος έως την κορνίζα, σχεδιάζοντας την στοά άνωθεν πτέρυγας ναού και πέντε σηκούς αντί των συνηθισμένων τριών. Πιο ασυνήθιστα, δημιούργησε ένα κυκλικό capilla mayor (παρεκκλήσι) παρά μία ημικυκλική αψίδα, ίσως εμπνευσμένος από Ιταλικές ιδέες για κυκλικά 'τέλεια κτίρια' (π.χ. έργα του Αλμπέρτι). Μέσα στη δομή του ο καθεδρικός συνδυάζει άλλες επιταγές της αρχιτεκτονικής. Πήρε 181 έτη για να χτισθεί ο καθεδρικός.
Μεταγενέστεροι αρχιτέκτονες περιελάμβαναν τον Χουάν ντε Μαένα (1563-1571), ακολουθούμενο από τον Χουάν ντε Ορέα (1571-1590) και τον Αμπρόσιο ντε Βίθο (1590-?). Το 1667 ο Αλόνσο Κάνο, εργαζόμενος με τον Γκασπάρ ντε λα Πένια, μετέβαλαν το αρχικό σχέδιο για την κύρια πρόσοψη, παρουσιάζοντας στοιχεία Μπαρόκ. Η μεγαλοπρέπεια του κτηρίου θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αν οι δύο μεγάλοι πύργοι 81 μέτρων προβλεπόμενα στα σχέδια είχαν κτισθεί· παρ΄όλα αυτά το έργο παρέμεινε ατελείωτο για ποικίλους λόγους, μεταξύ αυτών, οικονομικούς.
Ο Καθεδρικός επρόκειτο να γίνει το βασιλικό μαυσωλείο από τον Κάρολο Α΄ της Ισπανίας, αλλά ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας μετακίνησε το μέρος για τον πατέρα του και τους μεταγενέστερους βασιλείς στο Ελ Εσκοριάλ έξω από την Μαδρίτη.
Το κύριο παρεκκλήσι περιέχει δύο γονατιστά ομοιώματα του Καθολικού Βασιλιά και Βασίλισσας, της Ισαβέλλας και του Φερδινάνδου από τον Πέδρο ντε Μένα υ Μεδράνο. Οι προτομές του Αδάμ και της Εύας κατασκευάσθηκαν από τον Αλόνσο Θάνο. Το Παρεκκλήσι της Τριάδας έχει ένα θαυμάσιο φόντο για την Αγία Τράπεζα (retable) με έργα του Ελ Γκρέκο, του Χοσέ Ριμπέρα, του Αλόνσο Θάνο και του Σπανολέτο.
Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ

Ιστορικά στοιχεία

Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ κατασκευάστηκε αρχικά στις αρχές τις δεκαετίας του 1960 από Σοβιετικούς μηχανικούς όταν το Αφγανιστάν άρχισε να εκσυγχρονίζεται. Οι τουρίστες άρχισαν να επισκέπτονται τη χώρα μέσω του αεροδρομίου αυτού. Η εποχή αυτή ολοκληρώθηκε μετά την Εξέγερση του Σαούρ το 1978 και τη σοβιετική εισβολή το 1979.
Το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε από τον Σοβιετικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Σοβιετοαφγανικού Πολέμου, από το 1979 έως το 1989. Χρησιμοποιήθηκε επίσης από τις στρατιωτικές δυνάμεις του πρώην προέδρου του Αφγανιστάν, Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ, παραμένοντας υπό τον έλεγχό τους μέχρι το 1992. Από τον Νοέμβριο του 1996, το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν υπό την ηγεσία του Μουλά Μοχάμεντ Ομάρ κατείχε το αεροδρόμιο, μέχρι τα τέλη του 2001 όταν οι δυνάμεις του αποχώρησαν από την πόλη κατά την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν. Λόγω των διεθνών κυρώσεων κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης των Ταλιμπάν, το αεροδρόμιο έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, με περιορισμένες διεθνείς πτήσεις.
Μετά την εισβολή του NATO στο Αφγανιστάν που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, το αεροδρόμιο της Καμπούλ βομβαρδίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις δυνάμεις του συνασπισμού. Όταν ανέλαβε τον έλεγχο η Διεθνής Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια, το αεροδρόμιο άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά. Εγκαταστάθηκε νέο σύστημα ραντάρ το 2005, το οποίο αναβαθμίστηκε από την Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας των ΗΠΑ το 2010. Νέος τερματικός διεθνών πτήσεων αξίας 35 εκατομμυρίων δολαρίων κατασκευάστηκε το 2009. Ο χώρος εγκαινιάστηκε παρουσία πολλών υψηλόβαθμων προσωπικοτήτων.
Η επιβατική κίνηση στο αεροδρόμιο αυξήθηκε, ενώ στις αρχές του 2012 εγκαταστάθηκε νέο σύστημα ραντάρ για να καλύπτει ολόκληρο τον εναέριο χώρο του Αφγανιστάν. Παράλληλα ξεκίνησε η κατασκευή για νέο διάδρομο προσγειώσεων, με τη χρηματοδότηση της ιαπωνικής κυβέρνησης, ο οποίος καλύπτει τα διεθνή πρότυπα.
Τον Οκτώβριο του 2014, η Εθνοσυνέλευση του Αφγανιστάν αποφάσισε τη μετονομασία του αεροδρομίου, το οποίο έλαβε το όνομα του πρώην προέδρου της χώρας Χαμίντ Καρζάι, ως αναγνώριση των υπηρεσιών του στην ανασυγκρότηση της χώρας.

Υποδομές

Το αεροδρόμιο διαθέτει δύο κτίρια τερματικών, το σύγχρονο για τις διεθνείς πτήσεις και το κατασκευασμένο από Σοβιετικούς για τις πτήσεις εσωτερικού. Δίπλα στους διαδρόμους υπάρχουν υπόστεγα για στρατιωτικά αεροσκάφη, αλλά και 7 ελικοδρόμια για στρατιωτικά ελικόπτερα.
Αλέξιος Καραγεώργεβιτς

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γεωργίου πρίγκιπα της Σερβίας, εγγονού του Γεωργίου του Μαύρου (Καραγιώργη) ηγέτη της εξέγερσης των Σέρβων εναντίον των Οθωμανών, γενάρχη του Οίκου και της Σάρκα Αναστασίγιεβιτς. Ανήκε σε πρεσβύτερο κλάδο και έτσι διεκδικούσε το θρόνο της Σερβίας από τον εξάδελφο του πατέρα του, τον Πέτρο Α΄ της Σερβίας.
Συμμετείχε στη μαζική υποχώρηση των Σέρβων μέσω του Μαυροβουνίου και της Αλβανίας το χειμώνα του 1915-16· με τη σύζυγό του έφθασε στη Ρώμη. Απεβίωσε το 1920 στο Σαιν Μόριτζ της Ελβετίας και τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγ. Γεωργίου στη Γενεύη. Ήταν ο τελευταίος του πρεσβύτερου κλάδου των Καραγεώργεβιτς: ο αδελφός του Βόζινταρ είχε αποβιώσει το 1908, επίσης άτεκνος.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1913 τη Μύρα-Άμιγκεϊλ Πάνκχουρστ, κόρη του Τζον Πάνκχουρστ συνιδιοκτήτη ναυπηγικής εταιρείας. Η σύζυγός του βαπτίστηκε ορθόδοξη και έλαβε το όνομα Ντάρια. Μάρτυρες του γάμου στο Παρίσι ήταν ο εξάδελφος του πατέρα του, ο Αρσένιος και ο Μύρων Χέρρικ πρέσβης των ΗΠΑ στη Γαλλία. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Διονύσιος Χρηστίδης

Βίος

Ο Διονύσιος Χρηστίδης γεννήθηκε το 1830 στη Λευκωσία. Σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις μακρινών απογόνων της αδελφής του, οι γονείς του καταγόταν από την Τήνο και λόγω της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατούσε στα νησιά κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, κατέφυγαν στην Κύπρο. Ωστόσο ο ίδιος δήλωνε πως καταγόταν από την Κύπρο. Αρχικά διετέλεσε ιεροδιάκονος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στη συνέχεια εγκατβίωσεστη σκήτη των Καυσοκαλυβίων, στην καλύβη Άγιος Χαράλαμπος στο Άγιο Όρος. Εκεί έμαθε βυζαντινή μουσική και αγιογραφία. Υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Κιτίου Μελέτιου Μοδινού. Στα τέλη της δεκαετίας του 1850 με αρχές της δεκαετίας του 1860 μετέβη εκ νέου στο Αγιο Όρος για να εντρυφήσει στη βυζαντινή ζωγραφική και μουσική. Στη διαρκεια της εκεί παραμονής του έγινε μεγαλόσχημος μοναχός. Επισκέφθηκε, άγνωστο πότε, για προσκήνημα τους Αγίους Τόπους, ενώ το 1875 τον βρίσκουμε στην Κύπρο όπου ζει ασκητικά σε κελί στη θέση Φτελλεχιά του χωριού Κόρνος και στην μονή Αγίου Γεωργίου Αλαμανού στο χωριό Πεντάκωμο. Ζήτησε από τον Μητροπολίτη Κιτίου Κυπραινό Οικονομίδη να του παραχωρηθεί με ενοίκιο η Μονή Συαροβουνίου για να την επαναλειτουργήσει ως κοινόβιο, κατά το πρότυπο των Μονών του Άθωνα. Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 1902.

Έργα του Χρηστίδη

Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 ζωγραφίζει, για λόγους βιοπορισμού, πίνακες που απεικονίζουν μέλη εύπορης οικογένειας της Λεμεσού; τον Θεμιστοκλή Συμεωνίδη και τη σύζυγό του Μαρία με το γιο τους Στέφανο. Στα 1869 κι ενώ διέμενε στην Καλύβη Γενέσιον της Θεοτόκου αγιογρφησε τον Άγιο Χαράλαμπο. Την περίοδο προσκηνυματικού ταξιδιού στους Αγιους Τόπους αγιογράφησε (ελαιογραφία) την κοίμηση του Αγίου Σάββα.
Σύμφωνο Ντε Γκάσπερι-Γκρούμπερ

Το σύμφωνο Ντε Γκάσπερι-Γκρούμπερ, το οποίο υπεγράφει στο Παρίσι, στις 5 Σεπτεμβρίου 1946 ανάμεσα στον Ιταλό υπουργό εξωτερικών Αλτσίντε ντε Γκάσπερι και τον Αυστριακό, Κάρλ Γκρούμπερ, είχε ως στόχο να προστατεύσει τα δικαιώματα της γερμανόφωνης μειονότητας του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε και έθεσε τις βάσεις για την αυτόνομη άσκηση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, στις επαρχίες του Μπολτσάνο και του Τρέντο.
Η συνθήκη υποστηρίχθηκε έντονα από τους Συμμάχους, οι οποίοι νωρίτερα είχαν απορρίψει το αίτημα της Αυστρίας για ένα λαϊκό δημοψήφισμα στο Άλτο Άντιτζε, σχετικά με την επιστροφή των εν λόγω περιοχών στην Αυστρία (στην οποία ανήκαν πριν τις συνθήκες ειρήνης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου).

Τα αίτια του Συμφώνου.

Οι κυριότεροι λόγοι πίσω από την παρούσα συνθήκη, ήταν τα εθνικιστικά μέτρα της προηγούμενης φασιστικής κυβέρνησης, τα οποία είχαν σοβαρές επιπτώσεις, ιδιαίτερα στο γερμανόφωνο πληθυσμό. Η φασιστική κυβέρνηση οργάνωσε μια σημαντική εκστρατεία για την κοινωνικο-πολιτιστική εδραίωση της ιταλικής κουλτούρας στη περιοχή, απαγόρευσε την ομιλία άλλων γλώσσων πλην της ιταλικής, άλλαξε τα γερμανικά επίθετα των κατοίκων με ιταλικά και ακολούθησε μια πολιτική υπονόμευσης της δημογραφικής ισορροπίας με τη μεταφορά Ιταλών πολιτών απο άλλες περιοχές της χώρας.
Η μη συμμόρφωση της Ιταλίας, στα όσα υπεγράφησαν οδήγησε , το 1960, στο ψήφισμα 1497 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και ένα χρόνο αργότερα στο ψήφισμα 1661.
Argo airways

Ιστορία

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2007 και η πρώτη πτήση της πραγματοποιήθηκε από το λιμάνι του Βόλου προς το αεροδρόμιο της Σκιάθου στις 22 Οκτωβρίου του 2009. Από τότε λειτουργεί καθημερινά με δύο δρομολόγια από το λιμάνι του Βόλου. Ιδιοκτήτης και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ήταν ο Κωνσταντίνος Παναγιώτου.

Στόλος

Η ArGo Airways διέθετε ένα αμφίβιο υδροπλάνο τύπου De Havilland Canada DHC-3T Single Otter με κινητήρα Pratt and Withneg PT6-34 με ιπποδύναμη 750 αλόγων. Η χωρητικότητα του υδροπλάνου ήταν 9 άτομα.
Χρήστος Ζαχαράκις

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, με καταγωγή από το Ρέθυμνο. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1962, και συνέχισε τις σπουδές του στο Βέλγιο, αποκτώντας μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Διεθνές Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών.
Εισήλθε στην Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών το 1964. Μετά από 15ετή επαγγελματική διαδρομή σε διάφορες θέσεις πρεσβευτικών και προξενικών Αρχών, τοποθετήθηκε πρέσβης της Ελλάδας στην Λευκωσία το 1979, όπου παρέμεινε για επτά συνεχόμενα έτη, μέχρι το 1986. Στην συνέχεια, ορίστηκε μόνιμος αντιπρόσωπος στο ΝΑΤΟ (1986-89) και πρέσβης στην Ουάσιγκτον (1989-93). Επέστρεψε στην Αθήνα το 1993, αφού είχε, εν τω μεταξύ, διαπραγματευτεί την Ελληνο-Αμερικανική Αμυντική Συμφωνία του 1990 (DECA), και ανέλαβε τη γενική γραμματεία του Υπουργείου Εξωτερικών μέχρι το 1994. Κατά την πενταετία 1994-99 διατέλεσε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, όπου διαπραγματεύτηκε την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 με την τότε ΠΓΔΜ. 
Την άνοιξη του 1999 ορίστηκε πρέσβης στο Λονδίνο, αλλά λίγο αργότερα παραιτήθηκε, για να τοποθετηθεί στο Ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ. Χρημάτισε ευρωβουλευτής από το 1999 έως το 2004, ενώ διατέλεσε και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Κοινής Ασφάλειας και Αμυντικής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Το 2008 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Άκρως απόρρητο - ειδικού χειρισμού: Κατάθεση μνήμης και στοχασμών 1979-2004»,  για το οποίο ανέφερε ότι «καλύπτει αρκετά λεπτομερειακά το οδοιπορικό της εικοσάχρονης δημόσιας ζωής μου στο ύπατο υπηρεσιακό αξίωμα του πρέσβεως της Ελλάδος και -πολύ συνοπτικότερα- της πενταετούς θητείας μου στο λιγότερο ύπατο, και συνειδητά ευτελισμένο στη χώρα μας, πολιτικό αξίωμα του Έλληνος ευρωβουλευτού.»
Έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων διακρίσεων, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα και τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του σχετικά με την έντυπη χαρτογραφία του ελληνικού χώρου.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1990

Το 31ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 1-7 Οκτωβρίου 1990.

Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους

Βιοτεχνία ονείρων: 4 βραβεία (β’ ανδρικού ρόλου, σκηνογραφίας, μακιγιάζ και πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)
Singapore sling: 3 βραβεία (σκηνοθεσίας, α’ γυναικείου ρόλου και φωτογραφίας)
Aenigma est: 2 βραβεία (μουσικής και ντοκυμαντέρ)
Έρωτας στη χουρμαδιά: 2 βραβεία (καλύτερης ταινίας και α’ ανδρικού ρόλου)
Νίκη της Σαμοθράκης: 2 βραβεία (ενδυματολογίας και ηχοληψίας)
Σημάδια της νύχτας: 2 βραβεία (μοντάζ και πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη)
Το πέρασμα: 1 βραβείο (σεναρίου)
Αναγνώστης Οικονομόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από τον Μεγάλο Άγιο Γεώργιο της επαρχίας Κορίνθου. Ήταν πολιτικός καθ' όλη την εποχή του Δράμαλη και συνέδραμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, όλο το διάστημα της παραμονής του εκεί.
Στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους ήταν πληρεξούσιος του Στρατιωτικού.
Κέρος Κυκλάδων

Ιστορία

Η Κέρος στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κάρος, Κέρεια ή Κερία, με την πρώτη αναφορά του ονόματός του να γίνεται το 425 π.X. σε μια επιγραφή με τα ονόματα των φορολογουμένων συμμάχων της Αθηναϊκής δημοκρατίας. 
Στα δυτικά του νησιού και στην τοποθεσία Κάβος Δασκαλιού έχει εντοπιστεί πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων που χρονολογούνται από την εποχή του Κυκλαδικού πολιτισμού, μεταξύ αυτών και πολλά κυκλαδικά ειδώλια, κάτι που κάνει τους ερευνητές να υποθέτουν ότι στο νησί υπήρχε κατά την Πρωτοκυκλαδική εποχή λατρευτικό κέντρο παρόμοιας εμβέλειας με το Ιερό του Απόλλωνος στη Δήλο στα κλασικά χρόνια. Σημαντικά θεωρούνται ο "Αρπιστής" και "ο Αυλητής" που εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας καθώς και το επιβλητικό ειδώλιο (ύψους 1,40 μ.) της "Μεγάλης Μητέρας".  
Στην απέναντι νησίδα Δασκαλιό έχει εντοπιστεί εκτεταμένος οχυρωμένος οικισμός της ίδιας εποχής. Λόγω του πολιτιστικού της πλούτου αυτού έχει λεηλατηθεί επανειλημμένα κατά το παρελθόν από λαθρανασκαφείς αρχαιοκάπηλους. Από εκεί προέρχεται ο λεγόμενος «Θησαυρός της Κέρου», παλαιότερα στην συλλογή Ερλενμαγερ και σήμερα, το μεγαλύτερο τμήμα του, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Συστηματικές ανασκαφές διενεργήθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1963, το 1967. Ευρήματα από την Κέρο εκτίθενται στο Μουσείο της Νάξου.
Ιωακείμ Α΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Μαργαρίτας των Ποντέμπραντυ, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπερκ-Ελς.
Το 1516 διαδέχθηκε τον πατέρα του αρχικά με τους αδελφούς του Ιωάννη Ε΄ και Γεωργίου Γ΄, μια και ο νόμος του Οίκου των Ασκάνια δεν επέτρεπε τη διαίρεση του πριγκιπάτου. Όμως το 1544 διαίρεσαν την επικράτεια και ο Ιωάννης Ε΄ έλαβε το Τσερμπστ, ο Γεώργιος Γ΄ το Πλέτσκαου και ο Ιωακείμ Α΄ το Ντεσάου.
Το 1561 απεβίωσε στο Ντεσάου σε ηλικία 52 ετών. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκαν οι ανιψιού του Ιωακείμ-Ερνέστος και Βερνάρδος Ζ΄.
NGC 5112

Ο NGC 5112 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου SBc στον αστερισμό των Θηρευτικών Κυνών, τον οποίο ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 17 Μαρτίου 1787. Η απόσταση του από την Γη εκτιμάται ανάμεσα στα 15,2 και 18 εκατομμύρια παρσέκ.
Δήμος Νεζερών

Ο Δήμος Νεζερών υπήρξε δήμος παλαιότερης διοικητικής διαίρεσης στην Ελλάδα, αυτής του 1836.

Τοποθεσία

Ήταν μεσόγειος ορεινός δήμος του Νομού Αχαιοήλιδος, στην ενδοχώρα της Αχαΐας, ο οποίος εκτεινόταν στη βόρεια και βορειοανατολική πλευρά του Ερυμάνθου και σε μέρος των νοτίων πρόβουνων του Παναχαϊκού που βρίσκονται ακριβώς έναντι και εγγύς του Ερυμάνθου, στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, ενώ καταλάμβανε και ένα μικρό μέρος που γειτνιάζει με αυτή.

Ονομασία

Η ονομασία του δήμου, και το τοπωνύμιο Νεζερά εν γένει, αναφέρεται ότι προήλθε από την ονομασία του σλάβικου φύλου των Εζεριτών. 
Ο δημότης ονομάστηκε Νεζερίτης.

Ιστορία

Συστάθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 8/4/1835 (Β.Δ. 22ης Ιανουαρίου), σχετικό με τη Διοικητική Διαίρεση του 1836. 
Περιλάμβανε τους οικισμούς: Άγιος Δημήτριος, Δενδρά, Καλάνιστρα, Κομπηγάδι, Λακκώματα, Λόπεσι, Πλάτανος, Σποδιάναις, Συκιές, καθώς και τον Κάλανο που ορίστηκε έδρα του. Επίσης, περιελάμβανε τα μοναστήρια Μονή Χρυσοποδαριτίσσης και Μονή Ευαγγελιστρίας. 
Στην περιφέρειά του ανήκε γεωγραφικά και η Ρίκαβα παρότι δεν είχε εκείνη την περίοδο την μορφή αναγνωρισμένου οικισμού.
Ήταν δήμος τάξης Γ΄ με πληθυσμό που ανερχόταν σε 1.495 κάτοικους. Δήμαρχός του υπήρξε ο Γεώργιος Γιαννόπουλος ενώ εισπράκτορας ήταν ο Χ.Π. Νικολάου.
Λειτούργησε μέχρι το 1840, που, με το Βασιλικό Διάταγμα στις 27/11/1840 Περί συγχωνεύσεων δήμων (Φ.Ε.Κ. 5/8-3-1841), καταργήθηκε ως Δήμος και τα εδάφη του, με το Β.Δ. της 22 Ιανουαρίου/3 Φεβρουαρίου του 1841, ενσωματώθηκαν στον τότε Δήμο Φαρών. 
Τη χρονική περίοδο 1835-1836 ανήκε διοικητικά στην Επαρχία Κυναίθης του τότε Νομού Αχαιοήλιδος, σύμφωνα με την διοικητική διαίρεση που ήταν σε ισχύ από το 1833, ενώ, με την διαίρεση του 1836 και την κατάργηση του νομαρχιακού συστήματος, ο δήμος την περίοδο 1836-1841 ανήκε διοικητικά στην Επαρχία Καλαβρύτων της τότε Διοικήσεως Κυλληνίας (Κυναίθης) και με την κατάργησή του το 1841 τα εδάφη του προσαρτήθηκαν στον τότε Δήμο Φαρών της Επαρχίας Πατρών που ανήκε στην τότε Διοίκηση Αχαΐας.

Σημείο αναφοράς

Στην περιοχή του τότε Δήμου Νεζερών, της ομώνυμης ιστορικής περιοχής, δεσπόζουσα θέση είχε η Μονή Χρυσοποδαριτίσσης του 12ου αιώνα, γνωστή και ως Μονή Νεζερών, που βρίσκεται χτισμένη σε ένα απόκρημνο σπήλαιο στον πυθμένα σχεδόν της κοιλάδας που δημιουργείται από τον ποταμό Πείρο και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζοντας στις 23 Αυγούστου, ανήμερα της Απόδοσης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, γιορτή που είναι γνωστή στο λαό και ως τα «Εννιάμερα της Παναγίας».
Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής

Ιστορία

Οι συνοριακές πολιτείες του Κεντάκι και του Μιζούρι κήρυξαν ουδετερότητα πολύ νωρίς στον πόλεμο.  Στο Κεντάκι, η πολιτεία βαθμιαία συντάχθηκε με τα βόρεια· όμως μια δεύτερη, φιλονότια κυβέρνηση αναδύθηκε σε μερικές νότιες κομητείες (κατάσταση αρκετά όμοια με αυτήν στις κομητείες που θα γίνονταν η Δυτική Βιρτζίνια), αν και ο έλεγχος της σε αυτές τις περιοχές δεν διάρκεσε πολύ. Μια πιο περίπλοκη κατάσταση περιβάλλει την Απόσχιση του Μιζούρι. Στο Μιζούρι η πλειοψηφία του νομοθετικού σώματος και ο κυβερνήτης πέρασε ένα διάταγμα απόσχισης.  
Όμως, αυτό συνέβη μετά από μια μόνιμη συνταγματική συνέλευση που κήρυξε το νομοθετικό σώμα και τον κυβερνήτη άκυρους, αφ' ότου Συνομοσπονδιακοί στρατιώτες έκαναν πορεία και κατέλαβαν την πρωτεύουσα. Το Μιζούρι, από τότε που η Ένωση ήδη ήλεγχε το μεγαλύτερο τμήμα του, εξαιρέθηκε από την Διακήρυξη Χειραφέτησης που έθετε εκτός νόμου την δουλεία οπουδήποτε αλλού. Όμως, η μόνιμη Πολιτειακή συνταγματική συνέλευση ανακάλεσε την δουλεία στο Μιζούρι πριν  ψηφιστούν οι συνομοσπονδιακές συνταγματικές τροποποιήσεις. Η Συνομοσπονδία αναγνώρισε τους φιλοσυνομοσπονδιακούς διεκδικητές στο Κεντάκι και το Μιζούρι και ήγειρε διεκδικήσεις σε αυτές τις πολιτείες βασισμένη στην διοίκησή τους, με αντιπροσώπους από τις δύο πολιτείες να υπάρχουν στο Συνομοσπονδιακό Κογκρέσο. Μεταγενέστερες εκδόσεις των συνομοσπονδιακών σημαιών είχαν δεκατρία αστέρια, αντικατοπτρίζοντας τις διεκδικήσεις της Συνομοσπονδίας στο Κεντάκι και το Μιζούρι.
Στις 27 Απριλίου 1861 ο Πρόεδρος Λίνκολν, σε ανταπόκριση για την καταστροφή των σιδηροδρομικών γεφυρών και των τηλεγραφικών γραμμών από υποστηρικτές των νοτίων στο Μέριλαντ (η πολιτεία που συνορεύει με την πρωτεύουσα των ΗΠΑ, την Ουάσινγκτον, Π.Κ., σε τρεις πλευρές),  εξουσιοδότησε τον Στρατηγό Σκοτ να αναστείλει το ένταλμα του habeas corpus κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής από την Φιλαδέλφεια έως την Βαλτιμόρη και την Ουάσινγκτον.  Το Ντέλαγουερ, επίσης μια δουλοκτητική πολιτεία, ποτέ δεν σκέφθηκε την απόσχιση, ούτε και η Ουάσινγκτον, Π.Κ. Αν και οι δουλοκτητικές πολιτείες του Μέριλαντ και του Ντέλαγουερ δεν αποσχίσθηκαν, πολίτες από εκείνες τις πολιτείες δεν εξέθεσαν διχασμένες πλατφόρμες. Μόνο το Ντέλαγουερ μεταξύ των δουλοκτητικών πολιτειών δεν παρήγαγε ένα ολόκληρο σύνταγμα για να πολεμήσει για τη Συνομοσπονδία.  Το Ντέλαγουερ επέτυχε την διάκριση της προμήθειας περισσότερων στρατιωτών κατά ποσοστό από κάθε άλλη πολιτεία, και συντριπτικά πολέμησαν για την Ένωση.