Γκότσε Ντέλτσεφ

Νεανικά Χρόνια

Γεννήθηκε σε μια πολυμελή οικογένεια των Νικόλα και Σουλτάνας Ντέλτσεβι (της οποίας και τα παιδιά Μίλαν, Ντιμίταρ και Χρίστο ήταν επίσης επαναστάτες της ΕΜΕΟ) στις 4 Φεβρουαρίου 1872 στο Κιλκίς στην τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, του οποίου ο πληθυσμός (στο σύνολο 800 περίπου) αποτελούνταν τότε κυρίως από Έλληνες, και δευτερευόντως από Βουλγαρ-Ουνίτες . Ο Ντέλτσεφ αποφοίτησε από το Εξαρχικό Βουλγαρικό προγυμνάσιο στην γενέτειρά του και λόγω της μεγάλης του φιλομάθειας διάβαζε πολύ στις βιβλιοθήκες της πόλης, κυρίως επαναστατικά βιβλία, τα οποία τον είχαν εντυπωσιάσει. Αργότερα συνέχισε στο Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης “Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος” όπου μαζί με τους Ντάμε Γκρούεφ, Γκιόρτσε Πετρώφ και Μπορίς Σαράφωφ, ίδρυσαν μια μυστική επαναστατική αδελφότητα, της οποίας ήταν και ηγέτης. Ο Ντέλτσεφ κατά την παραμονή του στη Θεσσαλονίκη διένειμε επαναστατικά βιβλία, τα οποία απέκτησε από αποφοίτους του σχολείου που τότε σπούδαζαν  στη Βουλγαρία. Όταν αποφοίτησε από το βουλγαρικό σχολείο, λόγω των περιορισμένων προοπτικών σταδιοδρομίας, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο του πρώην συμμαθητή του Μπορίς Σαράφωφ που έγινε αξιωματικός, και εισέρχεται στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας το 1891. Στην πρόσφατα αυτονομημένη επαρχία της Βουλγαρίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Ντέλτσεφ υπηρέτησε με ιδεαλισμό και αφοσίωση, αλλά αργότερα απογοητεύτηκε από την εμπορευματοποιημένη κοινωνική ζωή και την αυταρχική πολιτική του δικτάτορα Στέφαν Σταμπολώφ. Το 1894, μόλις ένα μήνα πριν την αποφοίτησή του, αποβλήθηκε λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας ως μέλος του παράνομου σοσιαλιστικού κύκλου. Του δόθηκε η δυνατότητα να επανέλθει στις τάξεις του στρατού αλλά αρνήθηκε. Εργάστηκε σε διάφορες περιοχές ως Βούλγαρος δάσκαλος και διορίστηκε σε εξαρχικό σχολείο στην πόλη Στίπ, όπου συνάντησε έναν άλλο δάσκαλο, τον Ντάμε Γκρούεφ, ο οποίος ήταν ηγέτης της νεοσύστατης τοπικής επιτροπής της ΒΜΑΕΕ. Η οργάνωση αναπτύχθηκε γρήγορα και κατάφερε να δημιουργήσει ένα δίκτυο τοπικών οργανώσεων σε όλη την Μακεδονία και το Βιλαέτι της Αδριανούπολης, συνήθως με επίκεντρο τα σχολεία που υπάγονταν στην Εξαρχία. Λόγω της στενής φιλίας μεταξύ των δύο ανδρών, ο Ντέλτσεφ αμέσως προσχώρησε στην οργάνωση και σταδιακά έγινε ένας από τους κύριους ηγέτες της. Αφού δίδαξε την επόμενη σχολική χρονιά (1895 - 1896) ως δάσκαλος στην πόλη του Μπάνσκο, επέστρεψε στη Βουλγαρία, όπου, μαζί με τον Γκιόρτσε Πετρώφ, έγινε εκπρόσωπος της ΒΜΑΕΕ στην Σόφια. Στην Σόφια προσπάθησε με συναντήσεις με πολιτικούς και εμπόρους όπλων να εξασφαλίσει την αναγκαία στήριξη, αλλά διαπίστωσε για ακόμα μια φορά την αδιαφορία των ηγεμόνων.

Επαναστατική Δράση

Η συμμετοχή του Ντέλτσεφ στην ΒΜΑΕΕ υπήρξε σημαντική για την εξέλιξη του Μακεδονο-Αδριανουπολίτικου απελευθερωτικού κινήματος. Από το 1896, σταμάτησε να διδάσκει και αφοσιώθηκε στην οργάνωση του έργου της οργάνωσης μέχρι το 1903 που πέθανε. Το 1896 μαζί με τον Γκιόρτσε Πετρώφ, συνέταξαν το νέο καταστατικό της οργάνωσης, με διαφορετική διοικητική οργάνωση σε επτά περιφέρειες στην Μακεδονία και την Θράκη, η καθεμία με τη δική της περιφερειακή δομή και τη δική της μυστική αστυνομία, ακολουθώντας το παράδειγμα της Εσωτερικής Επαναστατικής Οργάνωσης. Οι περιφερειακές επιτροπές χωρίζονταν κατά περιοχές σε τοπικές.  Έδρα της κεντρικής επιτροπής ορίστηκε η Θεσσαλονίκη. Το 1898 ο Ντέλτσεφ αποφάσισε να δημιουργήσει τοπικές ένοπλες ομάδες, τις τσέτες ώστε να ενεργούν σε μόνιμη βάση. Η επικοινωνία του με τα άλλα μέλη ΒΜΑΕΕ / ΜΜΑΕΟ καλύπτεται από εκτενή στοιχεία σχετικά με την προμήθεια, τη μεταφορά και την αποθήκευση των όπλων και των πυρομαχικών στη Μακεδονία. Ο Ντέλτσεφ είχε επιδιώξει την ανεξάρτητη παραγωγή όπλων για τον ένοπλο αγώνα της οργάνωσης, και γι' αυτόν τον λόγο δημιουργήθηκε ένα νέο εργοστάσιο κατασκευής πυρομαχικών στο χωριό Σάμπλερ κοντά στο Κιουστεντίλ της Βουλγαρίας. Οι βόμβες στη συνέχεια διακινούνταν λαθραία και μεταφέρονταν στη Μακεδονία. Έκανε δύο σύντομες επισκέψεις στην περιοχή της Αδριανούπολης στη Θράκη το 1896 και το 1898. Το 1900 επιθεώρησε τις τοπικές επιτροπές της ΒΜΑΕΕ στην Ανατολική Θράκη με σκοπό τον καλύτερο συντονισμό με τις άλλες τοπικές οργανώσεις στη Μακεδονία και τη Θράκη. Ηγήθηκε επίσης του συνεδρίου της επαναστατικής περιοχής Αδριανούπολης που πραγματοποιήθηκε στη Φιλιππούπολη τον Απρίλιο του 1902. Στη συνέχεια, ο Ντέλτσεφ επιθεώρησε τις δομές της ΒΜΑΕΕ στην Ανατολική Ροδόπη. Η ένταξη στην οργάνωση αγροτικών περιοχών συνέβαλε στην εξάπλωση της οργάνωσης και την αύξηση των μελών της, ενώ παρείχε τις βασικές προϋποθέσεις για τη δημιουργία της στρατιωτικής δύναμης της οργάνωσης. Ο Ντέλτσεφ υπήρξε ταυτόχρονα στρατιωτικός σύμβουλός, επιθεωρητής και προϊστάμενος όλων των εσωτερικών επαναστατικών ομάδων. Βοήθησε, επίσης, στον καλύτερο συντονισμό μεταξύ ΒΜΑΕΕ και της Ανώτατης Μακεδονο-Αδριανουπολίτικης Επιτροπής (ΑΜΑΕΕ). Γνωστή είναι η επιστολή του για έναν αγώνα για την αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης προς τους χριστιανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων. Βασική επιδίωξη των περισσοτέρων από τα ηγετικά στελέχη της ΑΜΑΕΕ, που ήταν αξιωματικοί του βουλγαρικού στρατού με ισχυρότερους δεσμούς με την βουλγαρική κυβέρνηση και οργάνωναν τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον των Οθωμανών, ήταν η πρόκληση πολεμικής σύρραξης ώστε να προσαρτηθούν αργότερα αυτές οι δυο γεωγραφικές περιοχές στη Βουλγαρία με την επέμβαση των Δυτικών Δυνάμεων. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ο υπολοχαγός Μπορίς Σαράφωφ, πρώην συμμαθητής του Ντέλτσεφ, έγινε ηγέτης της ΑΜΑΕΕ. Εκείνη την περίοδο η ΒΜΑΕΕ είχε καταφέρει να αποκτήσει de facto τον πλήρη έλεγχο της ΑΜΑΕΕ. Ωστόσο αυτή σύντομα διασπάται σε δύο ομάδες. Η μια ομάδα ήταν πιστή στα όργανα της ΒΜΑΕΕ, ενώ η άλλη καθοδηγούνταν από αξιωματούχους που συνδέονταν με τον Βούλγαρο πρίγκιπα. Ο Ντέλτσεφ αντιστάθηκε στις παρεμβάσεις των φιλοβασιλικών αξιωματικών να επηρεάσουν της ΒΜΑΕΕ, μερικές φορές ακόμη και με στρατιωτικά μέσα και με τη βοήθεια των τοπικών τσετών της ΜΜΑΕΟ. Ο χρόνος της εξέγερσης στη Μακεδονία και τη Θράκη αποτέλεσε σημείο τριβής ανάμεσα σε ΑΜΑΕΕ και ΜΜΑΕΟ, αλλά και μεταξύ των αντιπροσώπων στο συνέδριο της ΜΜΑΕΟ στην Σόφια το 1903, όπου ο Ντέλτσεφ τάχθηκε κατά της εξέγερσης θεωρώντας την ακατάλληλη ως τακτική και πρόωρη χρονικά. Υποστήριξε αντίθετα την διενέργεια τρομοκρατικών επιθέσεων, όπως έγινε αργότερα στις βομβιστικές επιθέσεις στην Θεσσαλονίκη το 1903. Τελικά χωρίς να έχει άλλη επιλογή συμφώνησε στον τρόπο δράσης, αλλά κατάφερε να καθυστερήσει την έναρξη εφαρμογής της αντί του Μάιου ώστε να ξεκινήσει Αύγουστο. Ο Ντέλτσεφ έπεισε επίσης την ηγεσία της ΕΜΕΟ να αλλάξουν την πολιτική της μαζικής εξέγερσης με την συμμετοχή του άμαχου πληθυσμού σε μια μορφή εντεινόμενου ανταρτοπόλεμου. Στα τέλη Μαρτίου του 1903 ο Γκότσε Ντέλτσεφ με το αντάρτικο απόσπασμά του κατέστρεψε τη σιδηροδρομική γέφυρα στον ποταμό Αγγίτη). Το επόμενο μήνα, συναντήθηκε στην Θεσσαλονίκη με τον Ντάμε Γκρούεφ για να συζητήσουν την όλη κατάσταση. Έπειτα αναχώρησε για το βουνό Όρβηλος όπου θα συναντούσε εκπροσώπους από τους συνδέσμους των τοπικών επαναστατικών οργανώσεων των Σερρών. 
Κατά την πορεία του στις 4 Μαΐου 1903, σκοτώνεται σε μια συμπλοκή με την οθωμανική πολιτοφυλακή κοντά στο χωριό Μπάνιτσα, κατά μία εκδοχή μετά από προδοσία κατοίκων του χωριού, ενώ προετοίμαζε την Εξέγερση του Ίλιντεν, ενώ κατά μία άλλη άποψη, προδόθηκε επειδή διαφωνούσε με την ετοιμαζόμενη εξέγερση. Μετά το θάνατό του, η ΜΜΑΕΟ βοηθούμενη από την ΑΜΑΕΕ οργάνωσε την εξέγερση εναντίον των Οθωμανών, η οποία είχε αρχικά επιτυχίες, αλλά συνετρίβη με μεγάλες απώλειες κυρίως άμαχου πληθυσμού. Δύο από τα αδέλφια του, ο Μήτσο Ντέλτσεφ και ο Μίλαν Ντέλτσεφ σκοτώθηκαν επίσης σε μάχες με τον Οθωμανικό Στρατό, υπηρετώντας στις τσέτες της ΕΜΕΟ με αρχηγούς τον Βούλγαρο Βοεβόδα Χρίστο Τσερνοπέεφ και Κράστιο Ασένωφ το 1901 και 1903, αντίστοιχα.

Μετά τον θάνατό του

Έπειτα από την λήξη του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1913, οι περισσότεροι Βούλγαροι κάτοικοι της πόλης του Κιλκίς, που πριν από τον πόλεμο αριθμούσαν 7.000, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Ντέλτσεφ, έφυγαν κατά την εθελοντική ανταλλαγή των πληθυσμών στην Βουλγαρία. Τάφηκε αρχικά στις Καρυές (Μπάνιτσα), αλλά αργότερα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Βουλγαρία είχε προσωρινά τον έλεγχο της περιοχής, τα λείψανα του Ντέλτσεφ μεταφέρθηκαν στη Σόφια, όπου παρέμειναν μέχρι τα μέσα του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου. Κατά τη διάρκεια του κατοχής, η περιοχή κατελήφθη και πάλι από τους Βούλγαρους και ο τάφος του Γκότσε Ντέλτσεφ στις Καρυές αποκαταστάθηκε. Μετά το 1944, η πολιτική της Βουλγαρίας σε σχέση με Μακεδονικό Ζήτημα άλλαξε στο πλαίσιο του νέου κομμουνιστικού καθεστώτος της Βουλγαρίας, η οποία είχε δεσμευτεί προς την Κομμουνιστική Διεθνή, για στήριξη της πολιτικής ανάπτυξης μιας ξεχωριστής εθνικής σλαβομακεδονικής συνείδησης. Αρχικά ο Ντέλτσεφ ανακηρύχθηκε από τον Λάζαρ Κολισέφσκι, κομμουνιστή ηγέτη της νεοσύστατης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ως: «... έναν Βούλγαρο χωρίς σημαντικό ρόλο στους απελευθερωτικούς αγώνες»...». Στις 10 Οκτωβρίου του 1946, έπειτα από την πίεση της Μόσχας, τα λείψανα του Ντέλτσεφ μεταφέρθηκαν στα Σκόπια και τοποθετήθηκαν σε μαρμάρινη σαρκοφάγο στο προαύλιο της εκκλησίας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου παραμένουν μέχρι σήμερα. Το 1948, η Βουλγαρία επέστρεψε σταδιακά στην προηγούμενη άποψη, ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι εθνικά Βούλγαροι. Η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, με αναφορές στον Ντέλτσεφ ως ηρωική προσωπικότητα, προσπάθησε να καλλιεργήσει την εθνική συνείδηση στους κατοίκους της νότιας επαρχίας της, ανακηρύσσοντάς τον, εθνικό ήρωα και Σλαβομακεδόνα αυτονομιστή. Στα σχολικά εγχειρίδια και σε αρκετά ιστορικά βιβλία της σύγχρονης Βόρεια Μακεδονία υπάρχουν αναφορές για βουλγαρική εμπλοκή στον θάνατό του.

Απόψεις του Ντέλτσεφ

Οι διεθνείς κοσμοπολίτικες απόψεις του Ντέλτσεφ μπορούσαν να συνοψιστούν στην παροιμιώδη φράση του: «Καταλαβαίνω τον κόσμο μόνο ως ένα πεδίο πολιτιστικής άμιλλας μεταξύ των λαών». Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι αναρχικοί και οι σοσιαλιστές της Βουλγαρίας συνδέουν τους αγώνες τους στενά με τα επαναστατικά κινήματα στην Μακεδονία και την Θράκη. Έτσι, ως νεαρός δόκιμος στην Σόφια ο Ντέλτσεφ έγινε μέλος ενός αριστερού κύκλου, όπου επηρεάστηκε έντονα από τις σύγχρονες ιδέες του Μάρξ και του Μπακούνιν. Οι απόψεις του διαμορφώθηκαν επίσης, κάτω από την επιρροή των ιδεών των μαχητών που προγενέστερα αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών όπως ο Βασίλ Λέφσκι, ο Χρίστο Μπότεφ και ο Ζαχάρι Στογιάνωφ, οι οποίοι ήταν από τους ιδρυτές της προβουλγαρικής Εσωτερικής Επαναστατικής Οργάνωσης, Βουλγαρικής Επαναστατικής Κεντρικής Επιτροπής και Βουλγαρικής Μυστικής Κεντρικής Επιτροπής, αντίστοιχα. Αργότερα, συμμετείχε στον αγώνα της εσωτερικής οργάνωσης και ως καλά μορφωμένος ηγέτης, έγινε ένας από τους θεωρητικούς της και συν-συγγραφέας του καταστατικού της ΒΜΑΕΕ από το 1896. Αναπτύσσοντας ακόμα περισσότερο τις ιδέες του, το 1902 πήγε ένα βήμα παραπέρα, μαζί με άλλους αριστεριστές, αλλάζοντας τον εθνικιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης, που καθόριζε ότι τα μέλη της οργάνωσης μπορεί να είναι μόνο Βούλγαροι. Το νέο υπερ-εθνικιστικό καταστατικό την μετονόμασε σε Μυστική Μακεδονο-Ανδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση (ΜΜΑΕΟ), η οποία διέτεινε ότι ήταν μια επαναστατική οργάνωση, ανοικτή σε όλους τους Μακεδόνες και τους Θράκες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που ήθελαν να συμμετάσχουν στο κίνημα για την αυτονομία τους. Η Συνθήκη του Βερολίνου (1878) προέβλεπε στο 23ο άρθρο της που δεν εφαρμόστηκε μελλοντική αυτονομία για μη καθορισμένα ευρωπαϊκά εδάφη της Ευρωπαϊκής Τουρκίας τα οποία κατοικούνταν από χριστιανικό πληθυσμό. Το αυτόνομο καθεστώς θα επέτρεπε σε κάθε αυτοτελή περιοχή της κήρυξη συντάγματος, την αναδιοργάνωση της χωροφυλακής με ευρεία εκπροσώπηση του τοπικού χριστιανικού πληθυσμού, όπως και ορισμένες διοικητικές αρχές. Ωστόσο, δεν υπήρξε μια σαφής πολιτική ατζέντα πίσω από την ιδέα της ΕΜΕΟ αναφορικά με την αυτονομία. Ο Ντέλτσεφ όπως και άλλοι αριστεροί ακτιβιστές, έθεταν ως προτεραιότητα την επιτυχία του κινήματος με αυτονομία, που η διάρκειά της θα μπορούσε να συζητηθεί μεταγενέστερα καθώς και η πιθανότητα προσάρτησης στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, όπως έγινε για παράδειγμα πραξικοπηματικά και στην de facto προσαρτημένη Ανατολική Ρωμυλία. Ακόμα και το ενδεχόμενο ότι η Βουλγαρία θα μπορούσε να απορροφηθεί σε μια μελλοντική αυτόνομη Μακεδονία, παρά το αντίθετο, συζητήθηκε. Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι προσωπικά ο Ντέλτσεφ πίστευε σαν πιο πιθανό το ενδεχόμενο να βλέπαμε την ενσωμάτωση στη Βουλγαρία ως φυσικό επακόλουθο, ή σε μια μελλοντική βαλκανική ομοσπονδιακή δημοκρατία μετά την αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η τελευταία ιδέα πιθανώς επηρεάστηκε από τον Σύνδεσμο για την Βαλκανική Συνομοσπονδία, που δημιουργήθηκε το 1894 από Βαλκάνιους σοσιαλιστές, οι οποίοι υποστήριξαν την ιδέα της αυτόνομης Μακεδονίας μέσα στα πλαίσια της Γενικής Ομοσπονδίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η ιδέα ενός ξεχωριστού σλαβομακεδονικού έθνους προωθούταν μόνο από μικρούς κύκλους διανοουμένων της εποχής του Ντέλτσεφ, και απέτυχε να κερδίσει ευρεία λαϊκή υποστήριξη στην Βουλγαρία. Στο σύνολό της η ιδέα της αυτονομίας ήταν αυστηρά πολιτική και δεν αποσκοπούσε στην αποκήρυξη της Βουλγαρικής εθνικότητας. Στην πραγματικότητα, για τους ηγέτες όπως ο σοσιαλιστής Ντέλτσεφ και άλλους αριστεριστές, που συμμετείχαν στο εθνικό κίνημα διατηρώντας μια πολιτική προοπτική, η εθνική απελευθέρωση σήμαινε «ριζοσπαστικές πολιτικές απελευθέρωσης μέσω της αποτίναξης των κοινωνικών δεσμών». Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι υπάρχει αμφιβολία για τον Βουλγαρικό εθνικό χαρακτήρα των Σλάβων της Μακεδονίας εκείνη την εποχή, Ο βουλγαρικός εθνικός αυτοπροσδιορισμός του Ντέλτσεφ έχει αναγνωριστεί από κορυφαίους διεθνείς ερευνητές του Μακεδονικού ζητήματος, καθώς και από μελετητές ιστορίας με υποτροφία στην Βόρεια Μακεδονία, έστω και διστακτικά. Ωστόσο, παρά την βουλγαρική του προσήλωση, ήταν αντίθετος σε κάθε σοβινιστική προπαγάνδα και εθνικισμό.
Μπορούμε να σχηματίσουμε άποψη για το  πως σκεφτόταν τα πράγματα από τις παρακάτω σκέψεις του:
«Εμείς, οι Βούλγαροι από τη Μακεδονία και την Θράκη, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν και άλλοι λαοί και χώρες που ενδιαφέρονται πολύ για την λύση αυτού του θέματος. Ενδεχόμενη ανάμειξη της Βουλγαρίας  θα προκαλούσε παρέμβαση και των γειτονικών χωρών και θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατακερματισμό της Μακεδονίας. Ακριβώς γι' αυτό τον λόγο οι λαοί που ζουν σε αυτές τις δύο ίδιες περιοχές, πρέπει μόνοι τους και με κοινή προσπάθεια και θυσίες να κερδίσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, στα όρια μιας αυτόνομης Μακεδονο-Αδριανουπολίτικης χώρας, στηριζόμενοι μόνο στην υλική και ηθική υποστήριξη της Βουλγαρίας και των Μεγάλων Δυνάμεων.».
«Σύντροφοι, δεν βλέπετε ότι τώρα δεν είμαστε σκλάβοι του Οθωμανικού κράτους που καταρρέει, αλλά είμαστε σκλάβοι των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, με τις οποίες η Τουρκία υπέγραψε πλήρη συνθηκολόγηση στο Βερολίνο. Γι αυτό πρέπει να αγωνιστούμε για  αυτονομία της Μακεδονίας και της Θράκης για να τις διαφυλάξουμε ακέραιες ως πρώτο βήμα, για την μελλοντική ένταξή τους στην κοινή βουλγαρική πατρίδα.».

Η Κληρονομιά του Ντέλτσεφ

Ο Ντέλτσεφ θεωρείται σήμερα σημαντικός Εθνικός Ήρωας τόσο στη Βουλγαρία όσο και στην Βόρεια Μακεδονία και με τα δύο έθνη να τον θεωρούν ως μέρος της εθνικής τους ιστορίας. Η μνήμη του τιμάται ιδιαίτερα στο Βουλγαρικό τμήμα της Μακεδονίας και μεταξύ των απογόνων των Βουλγάρων προσφύγων από άλλα μέρη της περιοχής, όπου θεωρείται ως ο σημαντικότερος επαναστάτης από τη δεύτερη γενιά των αγωνιστών της ΕΜΕΟ. Το όνομά του αναφέρεται επίσης στον Εθνικό Ύμνο της Βόρειας Μακεδονίας. Υπάρχουν δύο πόλεις που πήραν το όνομά του. Το Γκότσε Ντέλτσεφ (πρώην Νευροκόπι) στην Βουλγαρία και Ντέλτσεβο (πρώην Στάρεβο) στην Βόρεια Μακεδονία. Υπάρχουν επίσης δύο κορυφές που πήραν το όνομα του Ντέλτσεφ. Η ψηλότερη κορυφή του βουνού Όρβηλος με την ονομασία Ντέλτσεφ Βράχ, καθώς και κορυφή με το επίθετό του κοντά στο νησί Λίβινγκστον, στα Νότια Σέτλαντ Νησιά στην Ανταρκτική. Το Πανεπιστήμιο της Στίπ στην Βόρεια Μακεδονία φέρει επίσης το όνομά του.