Όσκαρ φον Μίλερ

Βιογραφία

Γεννημένος στο Μόναχο σε οικογένεια Άνω Βαυαρίας από το Aichach, ήταν ο γιος του πρώτου επιτηρητή του χυτηρίου βασιλικών μεταλλευμάτων στο Μόναχο, Ferdinand von Miller (1813-1887) και η σύζυγός του Anna Pösl (1815-1890). Ο Μίλερ παντρεύτηκε τον ζωγράφο Marie Seitz το 1884, με τον οποίο είχε επτά παιδιά, δύο από τους οποίους, ωστόσο, πέθαναν στη βρεφική ηλικία. Ο αδελφός του ήταν ο ανθρακωρύχος και διευθυντής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου, βαρόν Φέρντανταν ο Μίλερ. Με την ανύψωση του πατέρα του Φερδινάνδου στην βαυαρική αριστοκρατία στις 12 Οκτωβρίου 1875 και με την επιγραφή του οικογενειακού ονόματος στην ταινία της αριστοκρατίας του Βασιλείου της Βαυαρίας στις 30 Δεκεμβρίου 1875, ο Όσκαρ αναβιώνει ταυτόχρονα.
Ο Μίλερ αποφάσισε να μελετήσει την τεχνολογία και την οικοδομική βιομηχανία. Σύντομα ανακάλυψε τον πρόσφατα ανεπτυγμένο τομέα της ηλεκτροτεχνίας και έτσι γύρισε σε αυτό. Το 1882 οργάνωσε την πρώτη ηλεκτροτεχνική έκθεση στη Γερμανία, αφού συναρπάστηκε από την πρώτη έκθεση αυτού του είδους στο Παρίσι. Στην έκθεση αυτή, στις 16 Σεπτεμβρίου 1882, σε συνεργασία με τον Marcel Deprez, κατάφερε να μεταδώσει για πρώτη φορά ηλεκτρικό ρεύμα σε απόσταση 60 περίπου χιλιομέτρων, από το Miesbach έως το Γκλασπαλάστ στο Μόναχο.
Το 1883, μαζί με τον Emil Rathenau, ήταν διευθυντής της γερμανικής εταιρείας Edison (αργότερα AEG). Κατασκεύασε το πρώτο σταθμό ηλεκτροπαραγωγής στη Γερμανία το 1884 στο Μόναχο.
Το 1890 ίδρυσε το δικό του γραφείο μηχανικής, το οποίο σύντομα πρωτοστάτησε στην ενεργειακή βιομηχανία. Αναλαμβάνει τη διαχείριση της ηλεκτροτεχνικής έκθεσης στη Φραγκφούρτη το Μάιο το 1891. Σε αυτή την έκθεση ο Mikhail Dolivo-Dobrovolsky πέτυχε να μεταδώσει τριφασικό εναλλασσόμενο ρεύμα 20.000 V 176 χιλιομέτρων από το Lauffen am Neckar στη Φρανκφούρτη, ένα τεχνικό αριστούργημα και σημαντική σημαντική ανακάλυψη τη μετάδοση εναλλασσόμενου ρεύματος.
Το 1903 εκπλήρωσε το όνειρό του να ιδρύσει ένα μουσείο αφιερωμένο στην επιστήμη και την τεχνολογία - το Γερμανικό Μουσείο. Ο Μίλερ είχε στρατολογήσει εκτεταμένες επαφές εδώ και πολλά χρόνια για ένα τέτοιο μουσείο. Στο Λεοπόλδο (αντιβασιλιάς της Βαυαρίας) βρήκε έναν προστάτη που τον διαβεβαίωσε επίσης για εθνική υποστήριξη. Διάσημοι επιστήμονες και επιχειρηματίες όπως ο Μαξ Πλανκ, ο Hugo Junkers, ο Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν και ο Emil Rathenau τον συμβούλευσαν για τη δομή των τμημάτων. Σχεδόν όλο το υλικό που χρειάστηκε για την κατασκευή του κτιρίου δόθηκε, λόγω της δέσμευσής του. Με τον Καρλ φον Λίντε (Carl von Linde) εκπαίδευσε την πρώτη εκτελεστική επιτροπή του μουσείου στον κατασκευαστή της τεχνολογίας ψύξης και τον Walther von Dyck, τον πρύτανη του τεχνικού πανεπιστημίου.
Το 1906 ο αυτοκράτορας Βίλχελμ Β 'έθεσε τον ακρογωνιαίο λίθο του συγκροτήματος του μουσείου στη σημερινή του θέση στο νησί του μουσείου. Μέχρι το μεγάλο άνοιγμα, το οποίο έλαβε χώρα στα 70α γενέθλια του von Miller στις 7 Μαΐου 1925, δημιουργήθηκαν μικρότερα εκθέματα σε προσωρινά δωμάτια.
Από το 1918 έως το 1924 ήταν διευθυντής έργου στην κατασκευή του τότε μεγαλύτερου υδροηλεκτρικού σταθμού υψηλής πίεσης στον κόσμο, του Walchenseekraftwerk.
Ο Μίλερ πέθανε το 1934 στο Γερμανικό Μουσείο ως συνέπεια καρδιακής προσβολής, λίγους μήνες μετά τον τυχαίο θάνατο της συζύγου του. Μίλησε δίπλα στην εκκλησία στο νεκροταφείο του Νεουχάουζεν στο Μόναχο.