Στίβος Θεσσαλονίκης

Αγία Παρασκευή

Νότια του χωριού, πάνω στο βουνό, υπήρχε ένα εκκλησάκι που χτίστηκε από κατοίκους του Νικομηδινού μιας και η κοινότητα Στίβου ως φορέας, δημιουργήθηκε μετά το 1950.
Όταν χάλασε το παλιό εκκλησάκι, οι κάτοικοι του Στίβου έχτισαν πάνω στα ερείπια ένα νέο που κράτησε το όνομα του παλιού. Κάτω ακριβώς από το εκκλησάκι υπήρχε πηγή που ανάβλυζε νερό που το θεωρούσαν αγίασμα. Η πηγή αυτή στέρεψε μετά τον σεισμό του 1978.
Εντός του παρεκκλησίου υπάρχουν παλιές εικόνες. Λίγο πριν το 2000 χτίστηκε σε απόσταση 20 μέτρων και νέο παρεκκλήσιο από ιδιώτη.

Παλιό σχολείο

Το 1925 χτίστηκε η πρώτη αίθουσα, με προσωπική εθελοντική εργασία από κατοίκους του χωριού που είχαν έρθει ως πρόσφυγες με την ανταλλαγή πληθυσμών που έγινε το 1922. Η δεύτερη αίθουσα (ανατολική) καθώς και ένα δωμάτιο για την διαμονή του εκάστοτε δασκάλου, χτίστηκαν περίπου το 1930 πάλι με προσωπική εργασία των κατοίκων.
Η λειτουργία του σχολείου σταμάτησε μετά τον σεισμό του 1978 διότι έπαθε ζημιές και κρίθηκε ακατάλληλο.
Υπάρχει μελέτη για την επιδιόρθωση του και αξιοποίηση του ως αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, αλλά δεν έχει υλοποιηθεί λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Άγιος Γεώργιος

Χτίστηκε γύρω στο 1930 με εθελοντική εργασία των κατοίκων, σε χώρο που ήταν πρώην νεκροταφείο Τούρκων, και δόθηκε το όνομα του Αγίου Γεωργίου ως προστάτη του χωριού. Με τον σεισμό του 1978 έπαθε ζημίες οι οποίες όμως σύντομα αποκαταστάθηκαν. Από τότε μέχρι σήμερα έγιναν πολλές και διάφορες εργασίες που έχουν αλλοιώσει την αρχική του μορφή.
Στην ανατολική πλευρά του Ναού και πίσω από το ιερό βρίσκεται ο τάφος του πάτερ Ευστρατίου που ήταν από τους πρώτους ιερείς του ναού και κάτοικος Στίβου.

Πλατάνι – Βρύση του Κλήμη

Βρίσκεται νοτιοανατολικά του χωριού και σύμφωνα με πληροφορίες από παλιούς κατοίκους του χωριού, φυτεύτηκε από Τούρκο αγά μαζί με ένα ακόμη πλατάνι στην πλατεία του χωριού, που σύμφωνα με την παράδοση τα φύτεψε με την προοπτική να τα βρει όταν γυρίσει.
Στο ίδιο σημείο χτίστηκε βρύση πετρόχτιστη η οποία τροφοδοτούνταν από πηγή του βουνού και από την οποία έπαιρναν νερό οι κάτοικοι του χωριού για όλες τους τις ανάγκες. Η βρύση αυτή σταμάτησε να τρέχει μετά το σεισμό του 1978. Περίπου το 1990, μετακινήθηκε αυτούσια, από κάτοικο του χωριού, σε άλλο σημείο περίπου 500 μέτρα ανατολικά του χωριού και επί της παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Καβάλας, όπου εξυπηρετεί τους διερχόμενους οδηγούς και τους πελάτες αυτοκινούμενου κυλικείου (καντίνα).

Κοινότητα

Βρίσκεται στην κεντρική πλατεία και χτίστηκε μετά τον σεισμό του 1978. Στο κτήριο που αποτελείται από υπόγειο, ισόγειο και όροφο, λειτουργεί ο πολιτιστικός σύλλογος και το τοπικό ιατρείο, ενώ φιλοξενεί και εξοπλισμό του σεισμολογικού κέντρου Θεσσαλονίκης (τριαξονικό επιταχυνσιόμετρο, καταγραφέα κ.α).
Στην απέναντι πλευρά της πλατείας βρίσκεται η παλιά κοινότητα, που χτίστηκε σε χώρο που παραχωρήθηκε δωρεάν από κάτοικο του χωριού για τις ανάγκες των κατοίκων, στις αρχές τις δεκαετίας του ‘50 και σταμάτησε τη λειτουργία της μετά το σεισμό. Το παλιό αυτό κτήριο δεν χρησιμοποιείται.

Νηπιαγωγείο

Στο γεωγραφικό κέντρο του χωριού λειτουργεί νηπιαγωγείο που χτίστηκε γύρω στο 1997. Στον ίδιο χώρο, λίγα μέτρα βορειότερα, υπήρχε παλαιότερο δημοτικό σχολείο που λειτούργησε από το 1979 έως το 1997 όπου και κατεδαφίστηκε γιατί ήταν προκατασκευασμένο με ακατάλληλα υλικά (ελενίτ). Ακόμη παλαιότερα επίσης στον ίδιο χώρο, λίγα μέτρα δυτικότερα, την εποχή που έμεναν ακόμη Τούρκοι, υπήρχε και λειτουργούσε τζαμί που κατεδαφίστηκε αμέσως μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών.