google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Κολτσίδας

Πρώτα βήματα και καθιέρωση στα Τρίκαλα

Ο Κολτσίδας γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1970 στη Φήκη Τρικάλων και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ομάδα του χωριού του ενώ το 1988 έκανε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την φανέλα των Τρικάλων στα γήπεδα της Γ΄ Εθνικής.Την επόμενη σεζόν καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα με 34 συμετοχές και το 1991 πανηγύρισε την άνοδο στη Β΄ Εθνική σε μια χρονιά όπου είχε 29 συμμετοχές και ένα γκολ.

Στον Άρη

Το καλοκαίρι του 1992, ενώ έχει προηγηθεί μια απογοητευτική χρονιά για την ομάδα των Τρικάλων, η οποία αν και νεοφώτιστη στη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκε όντας τελευταία, ο Κολτσίδας κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του με την μεταγραφή του στον Άρη (την ίδια μεταγραφική περίοδο ήρθαν στην ομάδα και οι Σάββας Κωφίδης, Αντώνης Σαπουντζής, Ζόραν Λόντσαρ κ.α). Στον Άρη αγωνίστηκε μέχρι το 1996 όταν και έμεινε ελεύθερος από την ομάδα, αφού το συμβόλαιό του που έληγε δεν ανανεώθηκε. Κατά το πρώτο πέρασμά του από τους κίτρινους είχε 90 συμμετοχές και δύο τέρματα σε αγώνες πρωταθλήματος.

Λάρισα

Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Λάρισα που συμμετείχε στον γνωστό για αυτόν χώρο της Β΄ Εθνικής. Στην Λάρισα έμεινε για μία σεζόν έχοντας 18 συμμετοχές και ένα γκολ.

Επιστροφή στον Άρη

Την αμέσως επόμενη χρονιά επέστρεψε στον Άρη μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας, Γιώργου Φοιρού και βοήθησε τον σύλλογο να επανέλθει στην Α΄ Εθνική. Κατά τη θητεία του στον Άρη διακρίθηκε για τον υπέρμετρα δυναμικό τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν και που είχε ως συνέπεια να δέχεται συχνά κάρτες, παρόλα αυτά αποτέλεσε επί σειρά ετών ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Ως ποδοσφαιριστής του Άρη έφτασε τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας (το 2003, 2005 και το 2008), όπου η ομάδα του γνώρισε ισάριθμες ήττες από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό (δις).
Ο Κολτσίδας αγωνίστηκε για τελευταία φορά σε επίσημο αγώνα στις 14 Μαΐου του 2008 στον εντός έδρας αγώνα με τον Πανιώνιο για τα play off του πρωταθλήματος. Συνολικά, αγωνίστηκε σε 303 αγώνες πρωταθλήματος με την φανέλα του Άρη, επίδοση που τον φέρνει στην πέμπτη θέση των συμμετοχών όλων των εποχών στην ιστορία της ομάδας. Από αυτές τις 303 συμμετοχές, οι 253 ήταν στο πλαίσιο της Α΄ Εθνικής και 50 στην Β΄ Εθνική.
Λίμνη Βιβάρι

Ιστορικά στoιχεία

Κατά την Τουρκοκρατία η πεδιάδα του Έλους έγινε τουρκική ενώ οι Χριστιανοί κάτοικοι περιορίστηκαν στα άγονα και στα βαλτώδη. Ακόμη και η Σουλτάνα είχε στην κατοχή της τρία ολόκληρα χωριά, καθώς και τα τρία ιχθυοτροφεία της πεδιάδας, όπως φαίνεται από σχετική Έκθεση του Κράτους:
[...] Ιχθυοτροφεία: Της Σουλτάνας επωλούντο επί Τουρκίας Ιλτιτζάμι, ομού με τρία χωρία του Έλους, Δουραλή, Πρίνικον και Τζάσι, όντα και αυτά της Σουλτάνας.Είναι όμως εντός των Συνόρων του Μπεζανίου. Αον Διβάρι πλησίον της Θαλάσσης εξάγει εγχέλεις και ολίγα οψάρια κεφάλους το είδος. Συνέρχονται κατ΄έτος άπαξ του Αυγούστου εκ των περιχώρων και πληρώνουν εις τον ενοικιαστήν και πιάνουν όσα έκαστος δυνηθή ελευθέρως, αφ΄ου το φλουμώσει πρώτον ο ενοικιαστής. Εις χρόνους ευτυχείς πιάνονται και 15 ή 20 χιλιάδες οκάδες ψαρογχέλεις, συνέρχονται δε ως 2 χιλιάδες άνθρωποι. Βον Μονοβροχιό και Γον Κουτζομπό: εξάγουν ως 200 οκάδες ψαρογχέλεις.
Δημήτριος Σ. Τσιτσάρας

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Σπυρίδωνος Τσιτσάρα και αδελφός του Γεωργίου Τσιτσάρα. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Ευρυτανίας στις εκλογές του 1865 και επανεξελέγη σε αυτές του 1868, του 1869, του 1872 και του 1874.
Υπήρξε, επίσης, πρεσβευτής της Ελλάδας στη Ρώμη.
Κανόνας των 50 κινήσεων

O Κανόνας των πενήντα κινήσεων στο σκάκι αναφέρει ότι ένας παίκτης μπορεί να διεκδικήσει μια ισοπαλία, εάν δεν έχει γίνει κάποια σύλληψη πεσσού και δεν έχει μετακινηθεί κάποιο πιόνι κατά τις τελευταίες πενήντα κινήσεις στην παρτίδα (για το σκοπό αυτό μια «κίνηση» είναι ένα ζεύγος κινήσεων των δύο αντιπάλων). Ο σκοπός αυτού του κανόνα είναι να εμποδίσει έναν παίκτη που δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει στο να συνεχίζει πεισματικά να παίζει επ' αόριστον, ή να προσπαθήσει να κερδίσει κουράζοντας κατ' ουσίαν τον αντίπαλό του.
Όλα τα βασικά ματ μπορούν να επιτευχθούν με λιγότερες από 50 κινήσεις. Ωστόσο, τον 20ό αιώνα, ανακαλύφθηκε ότι σε ορισμένες θέσεις στο φινάλε η νίκη είναι εφικτή, αλλά απαιτεί περισσότερες από 50 κινήσεις (χωρίς σύλληψη ή κάποια κίνηση πιονιού). Ως εκ τούτου, ο κανόνας άλλαξε για να επιτραπούν ορισμένες εξαιρέσεις στις οποίες επετράπησαν 100 κινήσεις για κάποιους ιδιαίτερους συνδυασμούς υλικού. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν όλο και περισσότερες τέτοιες νικηφόρες θέσεις, και έτσι το 1992 η FIDE κατάργησε όλες αυτές τις εξαιρέσεις και επανέφερε τον αυστηρό κανόνα των 50 κινήσεων.
Μάχη της Άντουα

Η μάχη της Άντουα ήταν η πλέον αποφασιστική στρατιωτική αναμέτρηση που δόθηκε στις 1 Μαρτίου του 1896 και έκρινε την έκβαση του πρώτου Ιταλο-Αιθιοπικού πολέμου υπέρ της Αιθιοπίας. Έλαβε χώρα στην ορεινή περιοχή βορείως της πόλης της Άντουα (Adwa ή Adowa) και σε αυτή τέθηκαν αντιμέτωποι 17.000 ιταλοί στρατιώτες υπό το στρατηγό Μπαρατιέρι που βρέθηκαν απέναντι σε πολλαπλάσιες δυνάμεις γηγενών, οι οποίες αριθμούσαν από 73.000 έως και 120.000 μαχητές, οι μισοί περίπου εκ των οποίων ήταν οπλισμένοι με επαναληπτικά τυφέκια. Οι εισβολείς θέλησαν να αιφνιδιάσουν τους Αιθίοπες εκδηλώνοντας την επίθεσή τους πολύ πρωΐ, ωστόσο οι Αβυσσηνοί ήταν ήδη έτοιμοι και απόκρουσαν το κτύπημα, ενώ με αντεπίθεση διαρκείας και την επιστράτευση εφεδρειών από ακόμη 25.000 άνδρες, νίκησαν κατά κράτος τους αντιπάλους τους, έως τις απογευματινές ώρες της ίδιας ημέρας. Στη μάχη πήραν μέρος ακόμη και οι Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι του αυτοκράτορα όπως και μια ομάδα 50 Ρώσων εθελοντών, μεταξύ των οποίων ο υψηλόβαθμος αξιωματικός των Κοζάκων του Ρωσικού στρατού Νικολάι Λεοντίεφ. Η Ρωσική συνδρομή προς τους Αιθίοπες συμπληρώθηκε με μια αποστολή του Ρωσικού Ερυθρού Σταυρού που έφτασε στην πρωτεύουσα της χώρας Αντίς Αμπέμπα μερικούς μήνες μετά τη λήξη του πολέμου.

Απώλειες

Οι Ιταλοί έχασαν 11.500 άνδρες, εκ των οποίων οι 7.000 ήταν νεκροί, οι 3.000 συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και οι υπόλοιποι 1.500 τραυματίσθηκαν και επέστρεψαν στην Ερυθραία. Οι Αιθίοπες είχαν περίπου 4.000 – 5.000 νεκρούς και 8.000 τραυματίες . Επιπλέον, 2.000 Ερυθραίοι μαχητές που συνέδραμαν τους Ιταλούς, σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίσθηκαν. Και ενώ οι Αβυσσηνοί φέρθηκαν με υποφερτό τρόπο στους αιχμάλωτους ιταλούς στρατιώτες, αντίθετα σε 800 κρατούμενους Ερυθραίους, θεωρώντας τους ως προδότες, ακρωτηρίασαν το δεξί χέρι και το αριστερό τους πόδι.
Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος

Ετυμολογία και ορολογία

Ο όρος προέρχεται από την Ευρωπαϊκή έννοια του Μαλαϊκού είδους, το οποίο αναφέρεται στους ανθρώπους που κατοικούσαν σε αυτό που είναι τώρα το Μπρουνέι, τη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, την Ινδονησία (με εξαίρεση τη Δυτική Νέα Γουινέα), τις Φιλιππίνες και το Ανατολικό Τιμόρ. Η φυλετική έννοια προτάθηκε από Ευρωπαίους εξερευνητές με βάση τις παρατηρήσεις τους από την επίδραση της εθνοτικής Μαλαϊκής αυτοκρατορίας, Σριβιτζάγια, η οποία έδρευε στο νησί της Σουμάτρα στη δυτική Ινδονησία.
Τον 19ο αιώνα, ο φυσιοδίφης Άλφρεντ Γουάλας, χρησιμοποίησε τον όρο "Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος", ως τίτλος του επιδραστικού βιβλίου που τεκμηρίωνε τις σπουδές του στην περιοχή. Ο Γουάλας, ανέφερε επίσης τη περιοχή ως "Ινδικό Αρχιπέλαγος" και "Ινδο-Αυστραλιανό" Αρχιπέλαγος. Περιλάμβανε στην ίδια περιοχή τα Νησιά του Σολομώντα και την Χερσόνησο της Μαλαισίας λόγω φυσιογραφικών ομοιοτήτων. Όπως σημείωσε ο Γουάλας, υπάρχουν επιχειρήματα για τον αποκλεισμό της Παπούας-Νέας Γουινέας για πολιτιστικούς και γεωγραφικούς λόγους: Πολιτισμικά, η Παπούα Νέα Γουινέα είναι αρκετά διαφορετική από τις άλλες χώρες της περιοχής, και το νησί της Νέας Γουινέας γεωλογικά δεν αποτελεί μέρος της ηπείρου της Ασίας, ενώ τα νησιά της Υφαλοκρηπίδας Σούντα αποτελούν μέρος της Ασίας (βλ. Αυστραλία).
Το αρχιπέλαγος ονομαζόταν "Ανατολικές Ινδίες" από τα τέλη του 16ου αιώνα και σε όλη την Ευρωπαϊκή αποικιακή εποχή. Εξακολουθεί να αναφέρεται μερικές φορές ως τέτοια, αλλά ευρύτερες χρήσεις του όρου "Ανατολικές Ινδίες" συμπεριλάμβαναν την Ινδοκίνα και την Ινδική υποήπειρο. Η περιοχή ονομάζεται "Νουσαντάρα" στις Ινδονησιακές και Μαλαϊκές γλώσσες. Η περιοχή επίσης αναφέρεται ως "Ινδονησιακό αρχιπέλαγος". Ο όρος "θαλάσσια Νοτιοανατολική Ασία" είναι σε μεγάλο βαθμό συνώνυμος, που καλύπτει τόσο τα νησιά στη Νοτιοανατολική Ασία και τις κοντινές σαν νησί κοινότητες, όπως αυτές που υπάρχουν στην Χερσόνησο της Μαλαισίας.

Βιογεωγραφία

Ο Γουάλας χρησιμοποίησε τον όρο Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος ως τίτλο του επιδραστικού βιβλίου που καταγράφει τις σπουδές του στην περιοχή. Πρότεινε αυτό που θα γίνει γνωστό ως «Γραμμή Γουάλας», ένα σύνορο που χωρίζει τη χλωρίδα και την πανίδα της Ασίας και της Αυστραλίας. Το όριο της εποχής των παγετώνων ήταν σχηματιζόταν από τα στενά βαθιών νερών μεταξύ του Βόρνεο και του Σουλαουέζι, και μέσα από το στενό Λομπόκ μεταξύ του Μπαλί και του Λομπόκ. Αυτό θεωρείται πλέον τα δυτικά σύνορα της μεταβατικής ζώνης της Γουαλλασίας μεταξύ των ζωογεωγραφικών περιοχών της Ασίας και της Αυστραλίας. Η ζώνη έχει ένα μείγμα από είδη ασιατικής και αυστραλιανής προέλευσης, και δικά του ενδημικά είδη.
Αρχοντικό Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Η παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι Αλιτζανή, πιθανότατα από τη λέξη άλικος = ροδόχρωμο. Στη βενετικές  απογραφές γράφεται Alizagni και Alizani, που  σημαίνει ότι το όνομα είναι παλιό. Το 1583 είχε 210 κατοίκους και ήταν μεγαλύτερο από το Αρκαλοχώρι (Καστροφύλακας, Κ 96). Μερικοί σχετίζουν το χωριό με την ονομασία Αλή Τζανής, ωστόσο αυτό το όνομα αναφέρεται 100 χρόνια πριν έρθουν οι Τούρκοι στην Κρήτη. Συνεπώς, δεν είναι τουρκικό το όνομα. Αναφέρεται επίσης η ιστορία ότι οι Τούρκοι, για να εκδικηθούν τους ανθρώπους του χωριού, έκαναν την κεντρική εκκλησία του χωριού στάβλο, βάζοντας μέσα τα ζώα τους. Το πρωί όμως οι Τούρκοι βρήκαν τα ζώα νεκρά και αυτό αποδόθηκε σε θαύμα του Αγίου Ανδρέα.
Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού κατάγονται από το Λασίθι. Η μετονομασία του χωριού σε Αρχοντικό έγινε τα τελευταία χρόνια. Ήταν τουρκικό χωριό και το 1881 δεν κατοικούσε κανένας Χριστιανός. 
To Αρχοντικό είναι γενέτειρα του καθηγητή Ιατροδικαστικής Κωνσταντίνου Χουρδάκη (1939-). Το χωριό έλαβε τη σημερινή του ονομασία το 1955.
Άγιος Αντώνιος (συνοικία Λευκωσίας)

Τοποθεσία

Στα βόρεια συνορεύει με την Ομεριέ, τον Άγιο Ιωάννη και το Τακτελκαλέ, στα βορειοανατολικά με την Παναγία, στα ανατολικά με τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, στα νότια με την Αγλαντζιά, στα νοτιοδυτικά με τους Άγιους Ομολογητές, στα δυτικά με τον Τρυπιώτη και στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Σάββα.
Ντενπασάρ

Ιστορία

Η Ντενπασάρ ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου του Μπαντούνγκ. Κατακτήθηκε από τους Ολλανδούς κατά τη διάρκεια της ολλανδικής επέμβασης στο Μπαλί το 1906. Το βασιλικό παλάτι λεηλατήθηκε από τους Ολλανδούς, αφήνοντας την σημερινή κεντρική πλατεία "Ταμάν Πουπουτάν" στην οποία ένα άγαλμα θυμίζει την μάχη που δόθηκε.
Ιουστίνα

Πρώτος γάμος

Η Ιουστίνα στην αρχή παντρεύτηκε τον Μαγνέντιο. Κάποιες πηγές αναφέρουν, πως την περίοδο του γάμου της ήταν πολύ μικρή για να κάνει παιδιά.

Δεύτερος γάμος

Το 370 η Ιουστίνα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βαλεντινιανού Α΄. Αυτό έγινε ως εξής: σύμφωνα με τον Σωκράτη της Κωνσταντινούπολης, "όταν η Ιουστίνα έχασε τον πατέρα της, ήταν ακόμη παρθένα. Λίγο καιρό μετά την γνωριμία της με τη Μαρίνα Σεβέρα, σύζυγο του Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄, έγιναν φίλες. Η Μ. Σεβέρα είπε στον άντρα της, πως η κόρη τού Ιούστου ήταν τόσο όμορφη, που και η ίδια, αν και γυναίκα, ήταν εντελώς γοητευμένη μαζί της. Ο Αυτοκράτορας αποφάσισε τότε να παντρευτεί την Ιουστίνα, χωρίς να αποκηρύξει τη Σεβέρα".
Ο Βαλεντινιανός Α΄ και η Ιουστίνα έκαναν πέντε τέσσερα παιδιά: έναν γιο, τον Βαλεντινιανό Β΄ και τρεις κόρες, τη Γάλλα, την Ιούστα και τη Γκράτα

Χήρα

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, χρημάτισε ως αντιβασίλισσα του γιου της. Μετά από συγκρούσεις με τον Μάξιμο, η Ιουστίνα, ο Βαλεντινιανός Β΄ και η Γάλλα εγκατέλειψαν την πρωτεύουσ και μετέβησαν στη Θεσσαλονίκη. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, ο οποίος τους έδωσε καταφύγιο, ήταν τότε χήρος, μια και η πρώτη του σύζυγος Αιλία Φλασίλλα απεβίωσε το 385 ή 386. Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, η Ιουστίνα έβαλε τη Γάλλα να κλαίει μπροστά στον Θεοδόσιο Α΄ και να εκλιπαρεί για τη συμπόνοια του. Η Γάλλα ήταν όμορφη γυναίκα και ο Αυτοκράτορας ζήτησε να την παντρευτεί. Η Ιουστίνα τού έβαλε την προϋπόθεση να επιτεθεί στον Μάξιμο· ο Θεοδόσιος Α΄ δέχτηκε.
Η Ιουστίνα απεβίωσε το 388. Δεν είναι βέβαιο, αν πρόλαβε να δει τις επιθυμίες της να πραγματοποιούνται.
Ελασσόνα

Αλλαγή στη σύνθεση του Δήμου Ελασσόνας

Έως τις 15-3-2006, η Τσαριτσάνη ανήκε στο Δήμο Ελασσόνας και αποτελούσε το ένατο Τοπικό της Διαμέρισμα. Με το Νόμο 3448/15-3-2006 η Τσαριτσάνη αποσπάστηκε από τον Δήμο Ελασσόνας και αποτελεί ξεχωριστή κοινότητα, την Κοινότητα Τσαριτσάνης, κάτι που επιθυμούσε εντονότατα ο τοπικός πληθυσμός από της συστάσεως των Καποδιστριακών Δήμων.
Από 1/1/2011 ολόκληρη η πρώην Επαρχία Ελασσόνας μετατράπηκε σε έναν ενιαίο Δήμο, συγκροτώντας με αυτόν τον τρόπο έναν από τους μεγαλύτερους σε έκταση Δήμους της χώρας.

Φυσικό περιβάλλον

Την Ελασσόνα διασχίζει ο Ελασσονίτης ποταμός (ή Ελασσονίτικος), ο οποίος συμβάλλει με τον Τιταρήσιο και εκβάλλει στον Πηνειό, το πιο μεγάλο ποτάμι της Θεσσαλίας. Το ποτάμι χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη, την παλιά πόλη που είναι χτισμένη στους πρόποδες του λόφου της Ολυμπιώτισσας και ονομάζεται Βαρόσι, και στη νέα πόλη που απλώνεται στη δεξιά όχθη του ποταμού. Τα δύο μέρη της πόλης συνδέουν τρεις γέφυρες και ένα παλιό τοξωτό γεφύρι, που αποτελεί αξιοθέατο της Ελασσόνας. Τέλος, σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η λίμνη του Κεφαλόβρυσου.

Οδική πρόσβαση

H Ελασσόνα αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο παρέχοντας πρόσβαση από την κεντρική στη βόρειο Ελλάδα, ενώνοντας οδικά τους νομούς Λάρισας, Πιερίας, Κοζάνης και Γρεβενών. Απέχει από τη Λάρισα 38 χλμ., από την Κατερίνη 70 χλμ., από την Κοζάνη 78 χλμ. και από τον Τύρναβο 22 χιλιόμετρα.

Κτίσματα και μνημεία

Το Μοναστήρι της Παναγίας Ολυμπιώτισσας αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της πόλης, αλλά ταυτόχρονα και το σημαντικότερο μνημείο της ευρύτερης περιοχής. Το καθολικό του μοναστηριού είναι κτίσμα του 13ου αιώνα.
Η Μονή είναι χτισμένη επάνω σε λόφο στην θέση όπου βρισκόταν η Ακρόπολη της αρχαίας πόλης Ολοσσών.
Αξιοθέατα, εκτός από την Ιερά Μονή, είναι το παλιό τοξωτό γεφύρι στους πρόποδες του λόφου της Ολυμπιώτισσας, τα εκθέματα του μουσείου Φυσικής Ιστορίας και του μουσείου Εθνικής Αντίστασης, καθώς και η διαδρομή στον δασικό δρόμο από την Ολυμπιώτισσα προς το Δρυμό.
Μελάκι

Γεωγραφία

Η Μελάκι βρίσκεται δυτικά της Μαδαγασκάρης και νότια της Μαχατζάνγκα. Συνορεύει στα νότια με τη Μενάμπε, στα βορειοανατολικά με την Μποένι, στα κεντρο-ανατολικά με τη Μπετσιμπόκακαι στα νοτιοανατολικά με τη Μπονγκολάβα. Έχει έκταση 38.852 km².

Δήμοι

Η Μελάκι διαιρείται σε 7 δήμους:
2. Αμπατομαΐντι 
 
4. Αντσαλόβα 

8. Μπεσαλάμπι

14. Μαϊντιράνο 

19. Μοραφενόμπε

Μεταφορές

Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα.
Ιωάννης Γουλιέλμος Γ΄ της Σαξονίας-Άιζεναχ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ και της Ιωαννέττας, κόρης του Ερνέστου κόμη του Ζάυν-Βίττγκενσταϊν.
Γεώργιος Πρινάρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1808. Η καταγωγή του ήταν από τους Καλαρρύτες Ιωαννίνων. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην Ευρώπη. Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1846 διορίστηκε υφηγητής της φυσιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1847 καθηγητής της γενικής παθολογίας, της θεραπευτικής και της ιατρικής ιστορίας, και της υγιεινής. Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο το 1881, και απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα το 1883 στην Αθήνα.
2887 Κρινόφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κρινόφ είναι άγνωστα. Ο Κρινόφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 16 ώρες και 43 λεπτά.
Πανεπιστήμιο Μέιν

Το Πανεπιστήμιο του Μέιν αποτελεί το πολιτειακό πανεπιστήμιο της πολιτείας Μέιν, στη Νέα Αγγλία των ΗΠΑ. Η ιδρυτική πράξη του πανεπιστημίου συντάχθηκε το 1862 ως πρόβλεψη του νόμου Μόριλ (Morrill Act) ο οποίος υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Λίνκολν. Το πανεπιστήμιο θεμελιώθηκε το 1865 και η διδασκαλία ξεκίνησε το 1868, ενώ σήμερα διαθέτει διάφορα σημεία παρουσίας στην Πολιτεία του Μέιν, με κεντρικό εκείνο της πόλης Όρονο στο κεντρικό Μέιν πολύ κοντά στο Μπάνγκορ. Η αρχική έμφαση του πανεπιστημίου δόθηκε στις γεωπονικές, δασοπονικές και μηχανικές επιστήμες. Σήμερα αποτελεί ένα εκπαιδευτικό και ερευνητικό πανεπιστήμιο, το οποίο αριθμεί 11.000 φοιτητές. Το πανεπιστήμιο προσφέρει άνω των 90 προγραμμάτων προπτυχιακών σπουδών, καθώς επίσης και πολλές επιλογές σε επίπεδο μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών. Διάσημοι απόφοιτοι του πανεπιστημίου μεταξύ άλλων είναι: Μπέρναρ Λόουν (Κάτοχος βραβείου Νόμπελ Ειρήνης), Ολύμπια Σνόου (Γερουσιαστής ΗΠΑ), Γουάλας Ράιντερ Φάρινγκτον (Κυβερνήτης της Πολιτείας της Χαβάη και Ιδρυτής του Πανεπιστημίου της Χαβάη), Στήβεν Κινγκ (συγγραφέας). Οι εκτάσεις στις οποίες εκτείνεται το πανεπιστήμιο του Μέιν στο Όρονο αποτελούν μέρος του επίσημου εθνικού δικτύου ιστορικών περιοχών των ΗΠΑ. Το ρητό του πανεπιστημίου είναι το ίδιο με εκείνο της Πολιτείας του Μέιν, Dirigo, που στα λατινικά σημαίνει «Κατευθύνω». Τα χρώματα του πανεπιστημίου είναι το βαθύ κυανό, το ανοικτό γαλάζιο και το λευκό.
Δημήτρης Θεοφάνης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Θεοφάνης ξεκίνησε ως ποδοσφαιριστής της Νέας Ελβετίας την περίοδο 1948-1953, όταν έγινε και η συγχώνευση Αθηναϊκού-Νέας Ελβετίας. Κατά την περίοδο της θητείας του (1956-1958) μετείχε στην Εθνική Ενόπλων Δυνάμεων. Για μια δεκαετία, από το 1956 έως το 1965, υπήρξε ένας από τους βασικούς παίκτες του Παναθηναϊκού (αγωνίστηκε βασικός στη θέση του αριστερού εξτρέμ στον Παναθηναϊκό σε 246 παιχνίδια πετυχαίνοντας 79 γκολ) με συμπαίκτες όπως οι Βουτσαράς, Πανάκης,Παπαεμμανουήλ, Μπενάρδος, Δομάζος, Τζουνάκος, Κουρτζίδης, Λινοξυλάκης, Αγγελόπουλος, Νεμπίδης, Καμάρας, Παπαντωνίου, Ανδρέου, Σούρπης, Λουκανίδης, Παπουλίδης, Ροκίδης κ.ά.  Ο Παναθηναϊκός στο τέλος της δεκαετίας του 1950 είχε συγκροτήσει μια από τις καλύτερες ομάδες, αφού κέρδισε πέντε πρωταθλήματα και, μάλιστα, το ένα αήττητο. Αξίζει να σημειωθεί ότι φόρεσε και τη φανέλα του Ηλυσιακού.

Στις εθνικές ομάδες

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του εκλήθη να συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες της Εθνικής Ελλάδος (αγωνίστηκε 6 φορές με την Εθνική Ελλάδας).

Προπονητής

Από το 1966 έως το 2002 υπήρξε προπονητής όλων των ομάδων του Παναθηναϊκού, αλλά και πολλών άλλων ελληνικών ομάδων. Ως ποδοσφαιριστής έχει αγωνισθεί στον Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης και στην ελληνοαμερικανική ομάδα της Νέας Υόρκης. Την περίοδο 1985-1992 διετέλεσε προπονητής στις ομάδες της Νιγηρίας Leventis United και National Owerri, όπου κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο  Νιγηρίας, καθώς και της Ολυμπιακής Ομάδας της Νιγηρίας με επιτυχία στους Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ το 1988.

Σύλογος Παλαιμάχων

Σήμερα, μετέχει ενεργά στο Σύλλογο Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού ως Αντιπρόεδρος του σωματείου.
Χριστιανός Β΄ της Σαξονίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1602 τη Χέντβιχ των Όλντενμπουρκ, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Μεσπιλέα η γερμανική

Η μεσπιλιά ή μακεδονική  μουσμουλιά είναι δενδρύλιο της οικογενείας (Rosaceae) και ανήκει στο είδος Mespilus germanica (Μεσπιλέα η γερμανική). Παρά το βοτανικό της γερμανικό  όνομα είναι αυτοφυής στην Μικρά Ασία και αναφέρεται στην αρχαιοελληνική γραμματεία ως μέσπιλον από όπου πέρασε και στη λατινική γλώσσα ως mespilium. Αναφέρονται και διάφορες άλλες ποικιλίες με την ονομασία αμαμηλίς, αλλά και επιμηλίς. Στα κυπριακά λέγεται πολεμιδιά και τα φρούτα πολεμίδια, μάλλον παραφθορά του επιμηλίς.
Μόνο στην αγγλική γλώσσα λεκτικά γίνεται διάκριση της μεσπιλιάς ως medlar και της μουσμουλιάς ως loquat. Έχει στρόγγυλους καρπούς σε καφέ χροιά με πλατιά σέπαλα στον μίσχο και όχι ωοειδείς και κίτρινους καρπούς, όπως τα μούσμουλα. Οι σύγχρονες ποικιλίες είναι ιαπωνικές και γλυκύτερες κατά την ωρίμανση από την γνωστή μεσπιλιά. Είναι φρούτο που γλυκαίνει και γίνεται φαγώσιμο μόνον αν πιάσουν  οι παγωνιές ή αν αποθηκευτεί μέσα στα άχυρα.
Σκονάκι

Ως σκονάκι αναφέρονται οι γραπτές σημειώσεις συνήθως πάνω σε μικρό κομμάτι χαρτιού ή άλλη επιφάνεια με σκοπό την κρυφή χρήση του κατά την διάρκεια εξέτασης.

Ιστορία

Ετυμολογικά η λέξη προκύπτει από την χρήση μικρών κομματιών χαρτιού τα οποία χρησιμοποιούνταν για την φύλαξη φαρμάκων ή ναρκωτικών ουσιών υπό την μορφή σκόνης, κάτι που συνηθίζονταν αρκετά κατά τα παλαιότερα χρόνια η λέξη ωστόσο παρέμεινε με την έννοια των κρυφών σημειώσεων.
Μιχάλης Περάνθης

Βιογραφία

Η καταγωγή του ήταν από την περιοχή των Τζουμέρκων. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου στη γενέτειρά του και το 1934 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα πολιτικών και οικονομικών επιστημών, από όπου και αποφοίτησε το 1941. Το Μάρτιο του 1939 στρατεύθηκε, το Φεβρουάριο του 1941 ορκίστηκε έφεδρος ανθυπολοχαγός και κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπηρέτησε ως υπάλληλος στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Μετά το τέλος του Πολέμου επανήλθε στις τάξεις του στρατού, όπου έμεινε μέχρι το 1948 απασχολούμενος συγχρόνως ως δημοσιογράφος. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες "Έθνος", "Αθηναϊκή", "Ελεύθερος Λόγος" και με τα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Εστία, Πάνθεον, Καλλιτεχνικά Νέα, Γνώσεις και Πνευματική Ζωή.

Λογοτεχνική δράση

Ήδη από το 1933 είχε δημοσιεύσει στίχους του στις εφημερίδες Μαθητικός Τύπος και Ελεύθερος Λόγος στην Άρτα και το 1935 βραβεύθηκε από την Ηπειρωτική Εταιρεία για μια συλλογή λαογραφικού υλικού, που είχε συγκεντρώσει από τα μαθητικά του χρόνια. Από το 1949, όμως, επιδόθηκε συστηματικά στη λογοτεχνία. Τιμήθηκε για διάφορα έργα του από την Ακαδημία Αθηνών, από την Επιτροπή Κρατικών Βραβείων και το Δήμο Αθηναίων. Έγραψε ποιήματα, αναγνώσματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, χρονογραφήματα, κριτικές βιβλίων, θεάτρου και κινηματογράφου.
Βαρβίτσα Λακωνίας

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Η Βαρβίτσα είναι χτισμένη 42 χλμ βορειοανατολικά της Σπάρτης, σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στους πρόποδες του Πάρνωνα. Η ονομασία της είναι σλαβικής προέλευσης και σύμφωνα με τον Γερμανό γλωσσολόγο Μαξ Βάσμερ προέρχεται από τη λέξη vurba, που μεταφράζεται ως ιτιά.
Ιστορικά, ο οικισμός εικάζεται ότι δημιουργήθηκε κατά τον 17ο αιώνα και είναι γνωστός κυρίως ως γενέτειρα του ονομαστού κλέφτη της προεπαναστατικής περιόδου, Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη, ο οποίος μάλιστα γύρω στα 1780 - 1790 σκότωσε έναν προεστό της Βαρβίτσας.
Διοικητικά, η Βαρβίτσα ήταν μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας στην επαρχία Λακεδαίμονος, ενώ στη συνέχεια υπαγόταν στον καποδιστριακό δήμο Οινούντος. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Σπάρτης.

Προσωπικότητες

Στη Βαρβίτσα, πέραν του Μπαρμπιτσιώτη, γεννήθηκαν και οι αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης, Πέτρος Βαρβιτσιώτης, Στασινός Παπαδόπουλος και Σπήλιος Γιαννακόπουλος.
ΟΣΚ Πράχα

Ιστορία

Η ΟΣΚ Πράχα ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '50 και κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα την σεζόν 1964-65, φθάνοντας ως τον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών την επόμενη χρονιά, όπου ηττήθηκε από την Σίμενταλ Μιλάνο με 77-72. Την ίδια χρονιά κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα, αλλά στο κύπελλο πρωταθλητριών του 1967 ηττήθηκε στον ημιτελικό από την Ρεάλ Μαδρίτης με 88-86, κατακτώντας τελικά την τρίτη θέση, κερδίζοντας την ΑΣΚ Ολίμπια με 88-83.
Το 1967-68, έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από την ΑΕΚ με 89-82, αλλά το κατέκτησε την  επόμενη σεζόν, κερδίζοντας την Ντιναμό Τιφλίδας με 80-74.
Τις δύο επόμενες χρονιές, αποκλείστηκε στους ημιτελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ενώ το 1972 και το 1973 έφθασε ως την προημιτελική φάση της ίδιας διοργάνωσης. Η τελευταία ευρωπαϊκή διάκριση της ΟΣΚ Πράχα υπήρξε η πρόκριση της στην προημιτελική φάση του κυπέλλου κυπελλούχων του 1977.
Συνέχισε να διακρίνεται στις εγχώριες τσεχοσλοβάκικες διοργανώσεις μέχρι το 1992, κατακτώντας συνολικά έντεκα τίτλους. Ακολούθησε ο τίτλος του πρώτου πρωταθλήματος της Τσεχικής λίγκας το 1992-93, ενώ επανήλθε στα πρωταθλήματα το 2000 και το 2001.