google/wiki40b huggingface dataset:
Αργέντω

Αργέντω, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία

Το όνομα, κατά τον Μπούτουρα, προέρχεται πιθανώς από τη λέξη αργέντι «άργυρος» (γαλλικά: argent), ωστόσο στη Χίο ήταν ονομαστή η οικογένεια Αργέντη (Argenti) από τη Λιγουρία της Ιταλίας, και το οικογενειακό Αργέντης (ιταλικά Argento < argénto < λατινικά argentum «άργυρος, ασήμι») ήταν συνώνυμο της αριστοκρατικής καταγωγής και της ευγένειας. Το οικογενειακό, εκτός από τη Χίο, απαντά στο Ηράκλειο Κρήτης, Αργέντης, Νταρζέντας (βενετσιάνικο Argento «Αργυρίου»), τη Σαντορίνη, Δαργέντας, Αργέντας (D’Argenta) κτλ. Επομένως, είτε από το argent, είτε μέσω του Argento, το όνομα είναι σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα Αργυρώ, Ασήμω, Αργεντίνα.

Ονομαστική εορτή

Το όνομα, όπως το Αργυρώ, συνδέθηκε με τους άγιους Αναργύρους και γιορτάζεται στη 1 Νοεμβρίου, των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού
Αλφόνσος ντε λα Σέρδα

Βιογραφία

Ήταν γιος του Φερδινάνδου ντε λα Σέρδα διαδόχου της Καστίλης & Λεόν (πρωτότοκου γιου του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης & Λεόν) και της Λευκής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. 
Γεννήθηκε στo Βαγιαδολίδ και όταν ήταν 5 ετών ο πατέρας του απεβίωσε. Μαζί με τον νεογέννητο αδελφό του Φερδινάνδο κλείστηκε στο φρούριο της Χατίβα. Ο Αλφόνσος Ι΄ είχε σχεδιάσει να δώσει την Καστίλη στον δευτερότοκο Σάντσο Δ΄ και τη Λεόν στον Αλφόνσο, όμως όταν απεβίωσε το 1284 ο Σάντσο Δ΄ σφετερίστηκε το θρόνο. Το 1288 ο Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας (εξάδελφος του Φεδινάνδου δε λα Σέρδα) ελευθέρωσε τον Φερδινάνδο και τον ανακήρυξε βασιλιά, αλλά ο Φερδινάνδος δεν μπορούσε να αποκτήσει τον θρόνο. 
Το 1304, ως μέρος της συνθήκης του Τορέγιας μεταξύ τού Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης (γιου του Σάντσο Δ΄) και τού Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας (αδελφoύ του Αλφόνσου Γ΄), ο Αλφόνσος παραιτήθηκε των αξιώσεών του με αντάλλαγμα τις κυριότητες της Άλμπα, Μπεχάρ, Γιμπραλεόν, κ.ά. Οι περιοχές που δόθηκαν ήταν διάσπαρτες στο βασίλειο, ώστε να μην μπορούν να αποτελέσουν ανεξάρτητη κυριαρχία. 
Αργότερα ο Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας έδωσε στον Αλφόνσο δε λα Σέρδα (εξάδελφο τού πατέρα τού Καρόλου Δ΄) τη βαρονία του Λουνέλ στην περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν. Ο Αλφόνσος απεβίωσε το 1333 σε ηλικία 63 ετών και τάφηκε στη μονή της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε λας Ουέλγας δε Μπούργος.
Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών

Η Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών (ΝΟΠΟ) ήταν φασιστική και ρατσιστική συσπείρωση οπαδών του Παναθηναϊκού, που ιδρύθηκε το 1977, αλλά κυρίως έδρασε τη δεκαετία του 1980, εποχή μεγάλης άνθησης του κινήματος των οργανωμένων οπαδών, την οποία προσπάθησε να εκμεταλλευτεί. Τα πιο γνωστά επεισόδια στα οποία έλαβε μέρος, σημειώθηκαν το 1982, στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ.
Η μεγάλη πλειονότητα των φιλάθλων του Παναθηναϊκού ήταν εξ αρχής αντίθετη με την ύπαρξη και δράση της ΝΟΠΟ, όπως και η διοίκηση της ομάδας, που τελικά κατάφερε να διαλύσει την οργάνωση σε συνεργασία με τον αρχηγό της Αστυνομίας, Νίκωνα Αρκουδέα, και τον διευθυντή της Ασφάλειας Αττικής, Μανώλη Μποσινάκη.
TVP1

Χρονοδιάγραμμα

Το κανάλι άρχισε να εκπέμπει στις 25 Οκτωβρίου 1952. Οι πρώτες προσπάθειες για αναμετάδοση ξεκίνησαν το 1937 αλλά με την γερμανική εισβολή του Σεπτεμβρίου 1939 όλη η πρόοδος κατέρρευσε. Τότε σχεδιαζόταν η μετάβαση στις τακτικές τηλεοπτικές μεταδόσεις το 1940. Όταν ξεκίνησε εκ νέου η προσπάθεια ενός δημόσιου ιδρύματος τηλεόρασης η ΛΔ Πολωνίας σύστησε την POLSKA TELEWISJA SA και το πρώτο κανάλι με ονομασία TVP (10/1953-10/1970 και 6/1976-2/1992) TVP1 (10/1970-6/1976 και 2/1992-σήμερα) ενώ χρησιμοποιήθηκε και το TP1(2/1992) Την 1η Ιανουαρίου 1958 δημιουργήθηκε το Dziennik Telewizja , αντικαθιστώντας το Ειδήσεις της Ημέρας του 1956. Το 1989, η Dziennik TV αντικαταστάθηκε από την τηλεόραση TVP1. Συγχρόνως το Τηλεθέατρο που μεταδόθηκε το 1953 ήταν ένα σημαντικό , πολιτιστικής σημασίας, εγχείρημα. Από τη δεκαετία του 1960, το κανάλι επένδυσε στον πολιτισμό και την ψυχαγωγία (κάνοντας πρεμιέρα το Μεγάλο Παιχνίδι).

Εκπομπή προγραμμάτων σε υψηλή ευκρίνεια

Την 1η Ιουνίου 2012 άρχισε η επίσημη εκπομπή HD σήματος αρχικά από το TVP1HD και αργότερα σε όλα τα κανάλια
Οικογένεια Φιλανθρωπηνών

Η Οικογένεια Φιλανθρωπηνών ήταν Ρωμαϊκή οικογένεια ευγενών, ελληνικής καταγωγής, που εμφανίστηκε στα μέσα του 13ου αιώνα και ανέδειξε μία σειρά από υψηλόβαθμους στρατηγούς και αξιωματούχους μέχρι το τέλος της Ρωμανίας. Το όνομά τους προέρχεται από τη μονή του Χριστού Φιλανθρώπου στην Κωνσταντινούπολη. Ορισμένα μέλη της οικογένειας χρησιμοποιούν το σύνθετο επώνυμο «Δούκας Φιλανθρωπηνός» και μπορεί, σύμφωνα με τον Δημήτριο Πολέμη, να αποτελούν ένα διακριτό κλάδο της οικογένειας.

Ιστορία του Οίκου

Το πρώτο γνωστό μέλος είναι ο Αλέξιος Δούκας Φιλανθρωπηνός· πρώτη φορά αναφέρεται περίπου το 1255 ως διοικητής της Οχρίδας. Συνήθως ταυτίζεται με τον διακεκριμένο με το ίδιο όνομα, ο οποίος ανήλθε στο βαθμό του πρωτοστράτορα και τελικά του μεγάλου δούκα (ναυάρχου) και απεβίωσε περίπου το 1275. Η κόρη του Μαρία παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Ταρχανειώτη. Ο γιος τους ήταν ο πιγκέρνης Αλέξιος Φιλανθρωπηνός Ταρχανιώτης, αξιωματούχος που έγινε διάσημος για τις επιτυχίες του εναντίον των Τούρκων, ο οποίος εξεγέρθηκε εναντίον τού Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου το 1295, ανεπιτυχώς. Το 1320 αναφέρεται και πάλι μέχρι το 1334. Ένας Μιχαήλ Δούκας Φιλανθρωπηνός μαρτυρείται, ότι είχε σταλεί για να υπερασπιστεί την Μαγνησία από τους Τούρκους. Ένας αριθμός γυναικών της οικογένειας, είναι γνωστά μόνο από σύντομες αναφορές: η Θεοδώρα Δούκαινα Φιλανθρωπηνή παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κομνηνό Ακροπολίτη· γιος τους είναι πιθανότατα ο ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης. Η Ειρήνη Κομνηνή Δούκαινα Φιλανθρωπηνή Καντακουζηνή, η οποία απεβίωσε στις 7 Αυγούστου 1292 και η Ειρήνη Κομνηνή Δούκαινα Φιλανθρωπηνή, η οποία απεβίωσε στις 7 Σεπτεμβρίου 1303. Άλλοι είναι γνωστοί μόνο με το επίθετό τους.
Στον 14ο αιώνα ένας Ιωάννης Φιλανθρωπηνός μέγας δρουγγάριος του Πλωίμου, μαρτυρείται σε μια Συνοδική απόφαση του 1324· ο Γεώργιος Δούκας Φιλανθρωπηνός διοικητής της Λήμνου, μαρτυρείται το 1346 και ο μέγας στρατοπεδάρχης Μιχαήλ Φιλανθρωπηνός, εξάδελφος του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου μαρτυρείται το 1350.[10] Στη Θεσσαλία αναφέρονται άρχοντες ο Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός και ο Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός: ο Αλέξιος κυβέρνησε τη Θεσσαλία με τον τίτλο του Καίσαρα περίπου τη περίοδο 1382-1389 και τον διαδέχθηκε ο γιος (ή αδελφός) του Μανουήλ, ο οποίος κυβέρνησε μέχρι την οθωμανική κατάκτηση του 1393/1394. Η κόρη του τελευταίου, η Άννα παντρεύτηκε τον Μανουήλ Γ΄ Μεγάλο Κομνηνό της Τραπεζούντας.
Τον 15ο αιώνα, τα δύο πιο εξέχοντα μέλη της οικογένειας είναι ο Γεώργιος Δούκας Φιλανθρωπηνός, Μεσάζων του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου και ο Αλέξιος Λάσκαρης Φιλανθρωπηνός μεγάλος στρατοπεδάρχης, κεφαλή (κυβερνήτης) της Πάτρας το 1445. Γνωστός από μία προσωπογραφία είναι ο Ιωάννης Δούκας Άγγελος Παλαιολόγος Ραούλ Λάσκαρις Τορνίτζης Φιλανθρωπινός Ασάνης.
Κλάδος της οικογένειας των Φιλανθρωπινών αναφέρεται η οικογένεια Αργυροπούλων, που τον 15ο αιώνα μετοίκησαν στην Ιταλία: αναφέρονται ο Μιχαήλ Αργυρόπουλος και ο γιος του Ιωάννης Αργυρόπουλος.
Ματθίλδη Καρολίνα της Βαυαρίας

Γάμος

Στις 26 Δεκεμβρίου 1833 στο Μόναχο η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Κληρονομικό Μεγάλο Δούκα Λουδοβίκο Έσσης και Ρήνου (1806–1877), τον μεγαλύτερο γιο του Μεγάλου Δούκα της Έσσης Λουδοβίκου Β΄ και της Βιλελμίνας της Βάδης. Ο σύζυγός της διαδέχτηκε τον πατέρα του με τον τίτλο Μεγάλος Δούκας Λουδοβίκος Γ΄ το 1848. Το ζεύγος δεν απέκτησε παιδιά.
Σπυρίδων Πάτσης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1862. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άρχισε να δικηγορεί στην Αθήνα από το 1887. Εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηνών το 1914 και από τον Ιούλιο του 1917 μέχρι τον Οκτώβριο του 1920 ανέλαβε καθήκοντα δημάρχου Αθηναίων ως αναπληρωτής του Εμμ. Μπενάκη.

Το 1922 εκλέχθηκε από το δημοτικό συμβούλιο δήμαρχος Αθηναίων απ΄ όπου και διεύθυνε το Δήμο μέχρι το 1925 οπότε και περιβλήθηκε με τη ψήφο των δημοτών και παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1929. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1936. Στις 5 Νοεμβρίου του 1951 του απενεμήθη το χρυσό μετάλλιο της πόλης των Αθηνών καθώς και τιμητικό μηνιαίο επίδομα εκ 3.000.000 δραχμών. Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιανουαρίου του 1954. Μαρμάρινη προτομή του ανήγειρε ο Δήμος στη συμβολή των λεωφόρων Πατησίων και Πριγκιπίσσης Αλεξάνδρας.
Ο Περιθωριακός

Πλοκή

Ένας επιθεωρητής της αστυνομίας, ο Ζορντάν (Ζαν Πολ Μπελμοντό), γνωστός για τις ανορθόδοξες 
μεθόδους που χρησιμοποιεί, θα φθάσει στη Μασσαλία με σκοπό να εξαρθρώσει ένα μεγάλο καρτέλ ναρκωτικών, με επικεφαλής τον μεγαλέμπορο Μεκάτσι (Χένρι Σίλβα). Θα κατάφερει να εντοπίσει ένα μεγάλο φορτίο ηρωίνης πάνω σε ένα ταχύπλοο σκάφος, ανοιχτά στην θάλασσα της Μασσαλίας, και αφού πηδήξει από ενα ελικοπτέρο και ακινητοποιήσει τους μεταφορείς,θα πετάξει το φορτίο στην θάλασσα. 
Εν τω μεταξύ θα αρχίσει να ψάχνει στην πιάτσα των ναρκομανών τον Φρέντι τον χημικό, που είναι ο ανθρωπος που νοθεύει την ηρωίνη για λογαριασμό του Μεκάτσι. 
Ο Μεκάτσι θα στείλει δύο εκτελεστές του και θα δολοφονήσουν τον Φρέντι, προτού προλάβει να τον βρει ο Ζορντάν. Παρά την παγίδα που θα προσπαθήσει να του στήσει ο Μεκάτσι, ο Ζορντάν θα φτάσει μέχρι την τελική αναμέτρηση.
Φρειδερίκος Ε΄ του Τσόλερν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Φρειδερίκου Δ΄ κόμη του Τσόλερν και της Ελισάβετ του Άμπενσμπερκ.
Το 1255 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Τοποθετήθηκε επίτροπος (vogt) του αρχιαββαείου Μπόιρον. Το 1259 ίδρυσε το αββαείο Στέττεν στο Γκνάντενταλ και μαζί με τη σύζυγό του το επέκτηναν το 1267· πρόσθεσαν μία κρύπτη για να θάπτονται μέλη του κλάδου των Τσόλερν. Μάλλον υπήρχε και μία σήραγγα, που ένωνε το κάστρο με την κρύπτη. Λέγεται ότι οικοδόμησε το αββαείο για να παύσει τη δυσαρέσκεια του Φρειδερίκου Β΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας, που δημιουργήθηκε, όταν αυτός του είχε ζητήσει να συμμετάσχει σε εκστρατεία του και ο Φρειδερίκος Ε΄ του είχε αρνηθεί.
Είχε μακρά διένεξη με τους κόμητες του Χόενμπερκ, αλλά μεσολάβησε ο Ροδόλφος Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας και η διαφορά διευθετήθηκε. Το 1289 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος ΣΤ΄. Η σύζυγός του Ούντιλχιλτ, αδελφή του Χάρτμανν επισκόπου του Άουγκσμπουργκ, έγινε μοναχή στο αββαείο Στέττεν.
Τίτος Κλαύδιος Ρούφος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Τίτος Κλαύδιος Ρούφος ανήκε στη ρωμαϊκή νεωκορία της Σμύρνης και κατέκτησε τον κότινο του παγκρατίου στην 215η Ολυμπιάδα, όταν πλέον συμμετείχαν και εξελληνισμένοι Ρωμαίοι πολίτες στους αγώνες. Η νίκη του στην Ολυμπιάδα εγκωμιάσθηκε με δύο ψηφίσματα, ένα από τους συμπολίτες του στη Σμύρνη και ένα από τους Ηλείους. Πιθανολογείται πως ο Κλαύδιος Ρούφος ταυτίζεται με το μάγιστρο της Σμύρνης που εικονίζεται σε ένα νόμισμα κοπής του αυτοκράτορα Τραϊανού.
Ως απόγονοί του φέρονται άλλοι τρεις ολυμπιονίκες στα βαρέα αθλήματα: ο Κλαύδιος Απολλώνιος, ο Τίτος Ιούλιος Σέπτιμος Ιουλιανός και ο Κλαύδιος Ρούφος Απολλώνιος.
0 (έτος)

«Έτος μηδέν» δεν υπάρχει ούτε στο Γρηγοριανό ούτε και στο Ιουλιανό ημερολόγιο, όπου μετά το έτος 1 π.Χ. ακολουθεί κατευθείαν το έτος 1 μ.Χ.
Έτος μηδέν υπάρχει όμως στο αστρονομικό σύστημα χρονολόγησης και στο ISO 8601, καθώς και στο Βουδιστικό και Ινδουιστικό ημερολόγιο.
Κυπριακές προεδρικές εκλογές 1973

Προεδρικές εκλογές επρόκειτο να πραγματοποιηθούν στην Κύπρο στις 18 Φεβρουαρίου 1973. Ωστόσο, καθώς ο τότε πρόεδρος Μακάριος Γ΄ ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, δεν έγιναν εκλογές και ονομάστηκε αυτομάτως νικητής.
Βαγγέλης Καράμπουλας

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, ο Καράμπουλας έχει αγωνιστεί σε μερικούς από τους ακόλουθους συλλόγους στην Ελλάδα: Σπόρτινγκ, Μακεδονικός, MENT, Πανελλήνιος (EuroCup), Ηρακλής, Ίκαρος Καλλιθέας, ΑΕΝ Κηφισιάς, ΑΕΚ, Καβάλα, Φάρος Κερατσινίου και Ιωνικός Νίκαιας. 
Είχε ψηφιστεί ο Πολυτιμότερος Παίκτης της Α2 το 2010, το 2013 και το 2017. Οι ομάδες του κατάφεραν να κερδίσουν την άνοδο από την Α2 στην Α1 για πέντε διαδοχικές περιόδους, επιτυγχάνοντας αυτό συνολικά επτά φορές (2010, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2019) και κερδίζοντας το πρωτάθλημα της Α2 συνολικά πέντε φορές (2010, 2013, 2014, 2015, 2019). 
Το 2017, έγινε μέλος του Ιωνικού Νίκαιας, που έπαιζε στη Β΄ Εθνική. Κατά τη διάρκεια της Α2 περιόδου 2018-19, ενώ έπαιζε με τον Ιωνικό, σημείωσε 61 πόντους σε έναν αγώνα εναντίον του Εθνικού Πειραιά. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, είχε 10 εύστοχα τρίποντα.
Κάστρο Κίμπολτον

Nορμανδικά κάστρα

Ένα ξύλινο κάστρο (motte and bailey) κτίσθηκε στο Κίμπολτον, σε μια διαφορετική πλευρά, κατά τη  Νορμανδική εποχή.  Αργότερα, ο Βασιλιάς Ιωάννης έδωσε στον Γκόφφρεϋ Φίτζπιρς, Κόμη του Έσσεξ άδεια να λειτουργήσει μια εμποροπανήγυρη και αγορά στο Κίμπολτον, ως συνέπεια εξαιτίας της οποίας δημιουργήθηκε θέση αγοράς, με την υπάρχουσα εκκλησία στην μια άκρη και ένα νέο κάστρο στην άλλη.

Το κάστρο των Τυδώρ

Το κάστρο πέρασε από ποικίλες φάσεις ιδιοκτησίας ώσπου, κατά το 1520, ανήκε στην οικογένεια Ουίνγκφηλντ.  Το μεσαιωνικό κάστρο ξανακτίσθηκε ως μια μεγάλη κατοικία των Τυδώρ, τμήματα της οποίας διασώζονται. Η Αικατερίνη της Αραγωνίας στάλθηκε εκεί τον Απρίλιο του 1534 γιατί αρνήθηκε να απαρνηθεί την θέση της ή να δεχθεί την ακύρωση του γάμου.  Το ελώδες κλίμα κατέστρεψε την υγεία της, και πέθανε εδώ τον Ιανουάριο του 1536.  Το σώμα της μεταφέρθηκε  με πομπή στο Αββαείο του Πίτερμπουργκ (τώρα Καθεδρικός του Πίτερμπουργκ). Φημολογείται ότι το κάστρο έχει στοιχειώσει.

Κόμητες και Δούκες του Μάντσεστερ

Tο κάστρο αγοράσθηκε από τον Σερ Ερρίκος Μόνταγκιου, αργότερα 1ος Κόμης του Μάντσεστερ, το 1615.  Οι απόγονοι της κατείχαν το κάστρο για 335 χρόνια έως ότου πωλήθηκε το 1951.
Ο Τσαρλς Έντουαρντ Μόνταγκιου, ο 4ος Κόμηςπου έγινε 1ος Δούκας του Μάντσεστερ το 1719, έφερε εις πέρας πολλές εργασίες ανακατασκευής μεταξύ 1690 και 1720.  Ο Σερ Τζων Βάνμπρουφ και ο βοηθός του Νίκολας Χόκσμουρ ανασχεδίασε τις προσόψεις του κάστρου σε κλασσικό στυλ, αλλά με επάλξεις να ζωντανεύουν την ιστορία του ως κάστρου, η είσοδος προστέθηκε αργότερα από τον Αλεσσάντρο Γκαλιλέι. Ο Βενετός ζωγράφος Τζιοβάννι Αντόνιο Πελλεγκρίνι επαναδιακόσμησε μερικά από τα ανακατασκευασμένα δωμάτια το 1708, περιλαμβανομένης της κύριας κιγκλιδωτής σκάλας και του παρεκκλησίου. Πλούσια, επιχρυσωμένα έπιπλα σε ένα στυλ εμπνευσμένο από το Λουδοβίκο ΙΔ΄  κατασκευάστηκαν από Γάλλους επιπλοποιούς που εργάζονταν στο Λονδίνο.
Ο Ρόμπερτ Άνταμς σχεδίασε για το διάδοχο δούκα σχέδια για το θυρωρείο του κάστρου και άλλους υπαίθριους χώρους, συμπεριλαμβανομένου ενός πορτοκαλεώνα. Μόνο ένα από αυτά τα κτήρια κατασκευάστηκε το 1764 περίπου, το θυρωρείο. Προστέθηκαν υποστατικά για να στεγάσουν στάβλους και ένας δρόμος με γιγαντιαίες Σεκόγιες το δέκατο ένατο αιώνα.
Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε από τα Βασιλικά Στρατιωτικά Ιατρικά Τάγματα (Ιατρικά Σώματα του Βασιλικού Στρατού) κατά το Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ο δέκατος Δούκας του Μάντσεστερ το πούλησε στο σχολείο Κίμπολτον το 1950. Τα έπιπλα διασκορπίστηκαν στις εκπτώσεις και μερικά έχουν μπει σε εθνικές συλλογές. Υπάρχει περιορισμένη πρόσβαση στο κοινό στις σχολικές αργίες και τα Σαβατοκύριακα.

Στοίχειωση

Το Κάστρο Κίμπολτον αναφέρεται ότι έχει στοιχειώσει από την Αικατερίνη της Αραγονίας η οποία πέθανε εκεί το 1536 μετά από αρκετά έτη εγκλεισμού.
Ομάδα Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού

Η Ομάδα Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού, που μερικές φορές αποκαλούνταν Ομάδα των 15, Δεκιστές ή Δεκεμιστές ήταν μια φράξια που διαφωνούσε, μέσα στο Σοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα στις αρχές της δεκαετίας του 1920.
Η Ομάδα σχηματίστηκε τον Μάρτιο του 1919 στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος. Αποτελείτο κυρίως από διανοουμένους Μπολσεβίκους που ασκούσαν κριτική στην ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Βλαντιμίρ Λένιν για υπερβολικό συγκεντρωτισμό της πολιτικής εξουσίας στο κόμμα, αφαίρεση της πρωτοβουλίας από τις τοπικές οργανώσεις του κόμματος και αυστηρό έλεγχο από πάνω στην βιομηχανία, το Κόμμα και την τοπική αυτοδιοίκηση. Αντί της δικτατορίας του Κόμματος που υπήρχε, η Ομάδα υποστήριζε επιστροφή στην δικτατορία του προλεταριάτου.
Οι αρχικοί ηγέτες της ομάδας ήταν οι Παλαιοί Μπολσεβίκοι Βαλεριάν Ομπολένσκι-Οσίνσκι, Βλαντιμίρ Σμιρνόφ, Τιμοφέι Σαπρόνοφ, Β.Ν. Μαξιμόφσκι, Μ. Σ. Μπογκουσλάφσκι, Α.Ζ. Καμένσκι και Ραφαΐλ. Η επιρροή τους μέσα στο κόμμα, πάντα περιορισμένη, ανέβηκε στο 9ο Συνέδριο του Κόμματος τον Μάρτιο – Απρίλιο 1920 όταν τους δόθηκε μερική υποστήριξη σε κάποια θέματα από ανώτερους σε βαθμό Κομμουνιστές όπως ο Μιχαήλ Τόμσκι και ο Κονσταντίν Γιουρένεφ. Παρ’ όλα αυτά, οι προτάσεις τους καταψηφίστηκαν. Ήταν ενεργοί στην εσωκομματική “συνδικαλιστική συζήτηση” στα τέλη του 1920 – αρχές 1921 όταν το Κόμμα διασπάστηκε σε πολλές παρατάξεις, αλλά δεν συγκέντρωσαν αρκετή υποστήριξη και η φράξια άρχισε να αργοπεθαίνει μετά το 10ο Συνέδριο του Κόμματος τον Μάρτιο του 1921.
Οι ηγέτες της Ομάδας συνέχισαν να διαμαρτύρονται γι’ αυτό που θεώρησαν σταδιακή κατάργηση της εσωκομματικής δημοκρατίας στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και προσχώρησαν στην Αριστερή Αντιπολίτευση του Λέοντος Τρότσκι το 1923. Το 1926 ο Σαπράνοφ και ο Σμιρνόφ σχημάτισαν την “Ομάδα των 15”, η οποία εντάχθηκε στην Ενωμένη Αντιπολίτευση με επικεφαλής τους Τρότσκι, Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και Λεβ Κάμενεφ. Διαγράφηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα στο 15ο Συνέδριο του Κόμματος τον Δεκέμβριο του 1927 μαζί με τους υπόλοιπους της Ενωμένης Αντιπολίτευσης. Ο Ομπολένσκι-Οσίνσκι παρακολούθησε το Παγκόσμιο Σοσιαλιστικό Οικονομικό Συνέδριο που διοργάνωσε το Διεθνές Ινστιτούτο Βιομηχανικών Σχέσεων στο Vereeniging Koloniaal Institute του Άμστερνταμ. Ήταν η πρώτη φορά που Σοβιετικοί αξιωματούχοι ταξίδεψαν στην Δύση για να συζητήσουν πως λειτουργούσε το Πενταετές Σχέδιο. Εκτελέστηκε το 1938. Παρ’ όλο που κάποιοι από αυτούς μετανόησαν και έγιναν και πάλι δεκτοί στο Κόμμα στις αρχές του 1930, εκκαθαρίστηκαν και εκτελέστηκαν με κατασκευασμένες κατηγορίες κατά την Μεγάλη Εκκαθάριση στα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Μισέλ Τουρνιέ

Βιογραφικές αναφορές

Το 1941 τελειώνει το Λύκειο Παστέρ στο Νεϊγί και εμπεδώνει την απόφασή του να σπουδάσει Φιλοσοφία. Το επόμενο έτος γράφεται στη Σορβόνη και παρακολουθεί φιλοσοφία, ενώ το 1944 εμβαθύνει τις γνώσεις του στα αρχαία ελληνικά και ετοιμάζει τη διπλωματική εργασία του με θέμα τις Πλατωνικές ιδέες. Ασχολείται ειδικά με τα οντολογικά προβλήματα που θέτει το δεύτερο μέρος του Παρμενίδη. Γίνεται ευρύτερα γνωστός με τα μυθιστορήματα «Παρασκευάς ή στις Μονές του Ειρηνικού» (1967) που του αποφέρει το μεγάλο βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας, ενώ το 1970 εκδίδει το μυθιστόρημα «Le roi des aulnes», που είχε επεξεργασθεί πολλές φορές, για το οποίο με ομόφωνη απόφαση τού απονέμεται το βραβείο Γκονκούρ.
Ασπίδα

Αρχαία Ελλάδα

Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να τις διακοσμούν με σύμβολα και παραστάσεις και τις θεωρούσαν δείγματα τιμητικών διακρίσεων. Ακόμη ξέρουμε τα λόγια που έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες στα παιδιά τους πριν τη μάχη: «Ή ταν ή επί τας», που δείχνουν πόσο προσβλητικό θεωρούσαν την εγκατάλειψή της στο πεδίο της μάχης. Ο ρίψασπις (αυτός που πετούσε την ασπίδα και έφευγε) ετύγχανε γενικής αποδοκιμασίας και ποινικού κολασμού. Στους ομηρικούς χρόνους οι ασπίδες κάλυπταν όλο το σώμα και ήταν φτιαγμένες από ξύλο και βοδινά δέρματα.

Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Οι Ρωμαίοι είχαν μικρότερες ορθογώνιες ή στρογγυλές για τους αξιωματικούς. Στο Μεσαίωνα η ασπίδα ήταν όπλο τόσο του πεζικού, όσο και του ιππικού και ήταν ζωγραφισμένες με παραστάσεις ή οικόσημα των ιπποτών. Μερικές φορές ήταν στο μέσο μυτερή, οπότε γινόταν και επιθετικό όπλο, ήταν κατασκευασμένη από μέταλλο και κρατιότανε με το αριστερό χέρι.

Μεταγενέστερη χρήση

Η ασπίδα έχασε την αξία της με την εμφάνιση των πυροβόλων όπλων και υπέπεσε σε αχρηστία στο πεδίο της μάχης. Σήμερα χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που δεν υφίσταται χρήση πυροβόλων όπλων, όπως από τμήματα ελέγχου ταραχών της αστυνομίας.
Olodum

Το Olodum είναι βραζιλιανικό συγκρότημα βασισμένο στην αφροβραζιλιάνικη κοινότητα του Σαλβαδόρ, πρωτεύουσα της Μπάχια, Βραζιλία. Ιδρυτής του συγκροτήματος είναι ο Νεγκουίνχο ντο Σάμπα.
Ένα από τα παρόμοια συγκροτήματα στη πόλη (και στη Βραζιλία), προσφέρει πολιτιστικές δραστηριότητες σε νεαρούς ανθρώπους - επίσης προσφέρει θεατρικές παραγωγές και άλλες δραστηριότητες. Δημιουργημένο το 1979, στοχεύει στη καταπολέμηση του ρατσισμού, την ενθάρρυνση της αυτοεκτίμησης των Αφροβραζιλιάνων, και αγωνίζεται για τα κοινωνικά δικαιώματα των περιθωριοποιημένων ομάδων.
Το Olodum είναι γνωστό για το μουσικό ύφος του, γνωστό ως σάμπα ρεγκέ και για τη συμμετοχή του στο καρναβάλι της Βραζιλίας κάθε χρόνο. Ο Νεγκουίνχο ντο Σάμπα, ο κύριος παίχτης κρουστών, δημιούργησε ένα μίγμα από τη παραδοσιακή βραζιλιάνη σάμπα μαζί με τη μερένγκα, τη σάλσα και τη ρεγκέ από το Καρναβάλι του 1986. Αυτό το ύφος έγινε γνωστό ως σάμπα ρεγκέ. Αυτό το «μπλόκο άφρο» είναι στενά συνδεδεμένο με τις αφρικάνικες ρίζες του, και αυτό φαίνεται από τα κρουστά, τη συμμετοχή χορού και το ρυθμό του. Έχει επίσης ρίζες από πολιτισμούς της Καραϊβικής, όπως της Κούβας και του Πουέρτο Ρίκο. 
Το Olodum συμμετείχε σε ηχογραφήσεις άλμπουμ διάσημων Βραζιλιάνων αστέρων, όπως του Σιμόν και της Ντανιέλα Μερκούρι. Το Olodum συνείσφερε στο άλμπουμ The Rhythm of the Saints (1990) του Πώλ Σίμον και συμμετείχε σε συναυλία στο Κεντρικό Πάρκο της Νέας Υόρκης στις 15 Αυγούστου 1991. Το 1995, συμμετείχε στα γυρίσματα του μουσικού βίντεο για το They Don't Care About Us, του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον.
Ο Νεγκουίνχο ντο Σάμπα πέθανε από καρδιακή ανεπαρκεία στις 31 Οκτωβρίου 2009, σε ηλικία 54 ετών.
Κονταρομαχία

Ο διαδορατισμός, γνωστότερος ως κονταρομαχία ή κονταροχτύπημα, ή και ως τζόστρα (γαλλικά: joute équestre), ήταν αρχικά στρατιωτικό έφιππο άθλημα μάχης, το οποίο περιελάμβανε αγώνες με κοντάρια ή άλλα παρόμοια όργανα κατ΄ ενάντια επερχόμενων ιππέων, που συνηθέστερα έφεραν πανοπλία. Κατά τον Μεσαίωνα, το άθλημα αυτό εξελίχθηκε σε κυρίαρχο άθλημα των Ιπποτών και των Ευγενών. Οι αγώνες γινόταν επάνω σε εκπαιδευμένα άλογα κατά άτομα ή κατά ομάδες. 
Η κονταρομαχία ήταν γνωστή ήδη από τον 9ο αιώνα, αλλά πήρε μεγαλύτερη έκταση τον 11ο αιώνα, όπου στη μεν Γαλλία απεκαλείτο «ζουτ εκέστρ», στη δε Ιταλία «γιόστρα», εξ ου και η ελληνική δημώδης ονομασία του, «γιόστρα». Στόχος του αθλήματος αυτού ήταν η κατάρριψη του αντίπαλου από το άλογό του. Γενικά ήταν ριψοκίνδυνο άθλημα, που συχνά έπαιρνε και άσχημες διαστάσεις, με κατάληξη βαρείς τραυματισμούς, μέχρι και τον θάνατο. Γι' αυτό και λάμβαναν μέρος συνηθέστερα μόνο οι ευγενείς. 
Το 1559, στη διάρκεια μιας κονταρομαχίας σκοτώθηκε ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας και από τότε άρχισε να εγκαταλείπεται σιγά - σιγά το ριψοκίνδυνο αυτό άθλημα, για χάρη του ιππόδρομου. Και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν γνωστό το ιπποτικό αγώνισμα της κονταρομαχίας. Στον Ερωτόκριτο, αλλά και σε άλλα επικά και ερωτικά μυθιστορήματα, που γράφτηκαν κατά τα όψιμα βυζαντινά χρόνια και αργότερα, αναφέρονται αγώνες κονταρομαχίας.
Τελευταία φορά που οργανώθηκε επίσημος αγώνας κονταρομαχίας ήταν το 1839 στο Τορίνο (Ιταλία), με αφορμή την επίσημη διέλευση από την πόλη του τότε διαδόχου της Ρωσίας, Αλέξανδρου Β΄.
Μέζαπος Λακωνίας

Γενικά στοιχεία

Ο Μέζαπος είναι κτισμένος στον ομώνυμο όρμο της χερσονήσου Τηγάνι νότια της Αρεόπολης, πάνω σε βραχώδη τοποθεσία δίπλα στη θάλασσα ανάμεσα σε δύο χειμάρρους. Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Δικαίο Βαγιακάκο η ονομασία Μέζαπος προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκής προέλευσης λέξη άπα (νερό) και το επίθετο μέσσος της αιολικής διαλέκτου.
Τον οικισμό επισκέφτηκε κατά το 1805 ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος αναφέρει πως το λιμάνι του Μεζάπου θεωρείτο ως το πιο ασφαλές στη δυτική ακτή της Μάνης. Κατά τον 19ο αιώνα, εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Μεζάπου οικογένειες Νικλιάνων και άλλες συγγενικές ή συμμαχικές φατρίες.
Κοντά στο χωριό έχει βρεθεί παλαιοχριστιανικός ναός που χρονολογείται μεταξύ του 5ου και 6ου αιώνα. Άλλα αξιοθέατα της περιοχής είναι ο βυζαντινός ναός της Παναγίας της Βλαχέρνας στη θέση Φοκαλωτό που χρονολογείται μεταξύ των τελών του 12ου και των αρχών του 13ου αιώνα, τα απομεινάρια του πύργου του Μανιάτη πειρατή Νικολού Σάσσαρη ή Κάτζου, το σπήλαιο Αλατόσπηλο και τα ερείπια βυζαντινών ή φραγκικών οχυρώσεων.
Διοικητικά ο Μέζαπος υπήχθη στο δήμο Μέσσης του νομού Λακωνίας, ενώ από το 1899 μέχρι το 1909 υπήχθη προσωρινά στο νομό Λακωνικής. Τον Δεκέμβριο του 1909 επανήλθε με ΦΕΚ στο νομό Λακωνίας όπου υπάγεται μέχρι και σήμερα. Με την κατάργηση του δήμου Μέσσης το 1912 υπήχθη στην επαρχία Οιτύλου, ενώ το 1994 προσαρτήθηκε στο δήμο Διρού. Από το 1997 μέχρι το 2011 αποτέλεσε οικισμό του καποδιστριακού δήμου Οιτύλου, ενώ μετά τις νέες αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα Καλλικράτης ενσωματώθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.