google/wiki40b huggingface dataset:
Θανάσης Σκορδαλός

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1920 στο Σπήλι Ρεθύμνου.
Απεβίωσε στις Τετάρτη 22 Απριλίου 1998 και ώρα 09:30 πμ στο Βενιζέλειο Γενικό νοσοκομείο Ηρακλείου Κρήτης
Τέθηκε η σορός του για προσκύνημα στο παρεκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο Κρήτης  για εξι ώρες και κατόπιν ακολούθησε πομπή συγγενών και φίλων μέχρι το χωριό του  το Σπήλι Ρεθύμνης
Ενταφιάστηκε στο χωριό του το σπήλι ρεθύμνου στις 23 Απριλίου 1998.
Μαζί με τον Κώστα Μουντάκη θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους της λύρας.
Ο ίδιος άρχισε να μαθαίνει μόνος του να παίζει λύρα, σε ηλικία 9 ετών. Μόλις στα δώδεκα του χρόνια, έκανε το πρώτο του γλέντι στο χωριό Χαμαλεύρι Ρεθύμνου. Έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς λαουτιέρηδες, όπως το Γιάννη Μαρκογιαννάκη που κατάγεται επίσης από το Σπήλι, το Γιάννη Μπερνιδάκη (Μπαξεβάνη), το Νίκο Μανιά και πολλούς άλλους. 
Το δισκογραφικό έργο είναι πάρα πολύ πλούσιο και περιέλαβε πολύ γνωστά τραγούδια όπως το Φιλεντέμ, Μόνο εκείνος π'αγαπά, Ένας καινούργιος άνεμος, Ποιος ουρανός ποια θάλασσα Συ μ'έμαθες πως αγαπούν, Ένας ψαράς,  Όνειρα βλέπω μυστικά, και πολλά άλλα.
Διορίστηκε υπάλληλος στην τράπεζα της Ελλάδος από τον Σοφοκλή Βενιζέλο και κατόπιν αφιερώθηκε στη λύρα. Εμφανίστηκε στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία και την Αφρική παίζοντας για Κρητικούς μετανάστες. 
Απεβίωσε στις Τετάρτη 22 Απριλίου 1998 σε ηλικία 78 ετών.
Λευκή Θάλασσα

Λευκή Θάλασσα (ρωσικά: Белое Μоре-Μπιέλαγιε Μόριε, καρελικά και φινλανδικά: Vienanmeri), ονομάζεται η θάλασσα νότια της Θάλασσας Μπάρεντς, στις βορειοδυτικές παγωμένες ακτές της Ρωσίας. Περιβάλλεται από την Καρελία στα δυτικά, τη χερσόνησο Κόλα στο Βορρά, με το λιμάνι του Μούρμανσκ, και τη χερσόνησο Κάνιν στα βορειανατολικά. Τα χωρικά ύδατα της Λευκής Θάλασσας ανήκουν εξ ολοκλήρου στη Ρωσία και θεωρούνται τμήμα των εσωτερικών υδάτων της. Διοικητικά διαιρείται μεταξύ των περιφερειών Αρχάγγελσκ, Μούρμανσκ και της Δημοκρατίας της Καρελίας. Το κύριο λιμάνι της είναι το Αρχάγγελσκ και ενώνεται με την Βαλτική Θάλασσα με το Κανάλι της Λευκής Θάλασσας.

Γεωγραφία

Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει το βόρειο όριο της Λευκής θάλασσας μία γραμμή από το Svyatoi Nos (στις ακτές του Μούρμανσκ, 39°47'E) έως το ακρωτήριο Κάνιν
Η επιφάνειά της θάλασσας είναι περίπου 90.000 τ.χλμ. με μέσο βάθος τα 60 μέτρα. Υπάρχουν τέσσερις κύριοι κόλποι στη Λευκή Θάλασσα και ένα μακρόστενο στενό το οποίο ονομάζεται «γκόρλο» (ρωσικά: Горло, που σημαίνει "λαιμός"). Ο κόλπος Κανταλάκσα βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Λευκής Θάλασσας και σε αυτόν βρίσκεται το βαθύτερο σημείο της θάλασσας, φτάνοντας τα 340 μέτρα. Νότια βρίσκεται ο κόλπος Ονέγκα στον οποίο εκβάλλει ο ποταμός Ονέγκα. Στα νοτιοανατολικά, βρίσκεται ο κόλπος Ντβινά στον οποίο εκβάλλει ο ομώνυμος ποταμός και βρίσκεται και το λιμάνι του Αρχάγγελσκ. Στην ανατολική πλευρά του «γκόρλο», απέναντι από τη χερσόνησο Κόλα, βρίσκεται ο κόλπος Μέζεν στον οποίο εκβάλλει ο ομώνυμος ποταμός και ο ποταμός Kuloy. Η Λευκή Θάλασσα περιέχει ένα μεγάλο αριθμό νησιών, αλλά τα περισσότερα από αυτά είναι μικρά. Η κύρια ομάδα νησιών είναι τα νησιά Σολοβέτσκι, που βρίσκονται σχεδόν στη μέση της θάλασσας, κοντά στην είσοδο του κόλπου Ονέγκα.
Γιάννος Κρανιδιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 25 Σεπτεμβρίου 1947. Ήταν γιος του Κύπριου διπλωμάτη, ποιητή και συγγραφέα Νίκου Κρανιδιώτη. Αποφοίτησε με Άριστα από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και κατόπιν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις στο Χάρβαρντ των ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ της Μεγάλης Βρετανίας. Ήταν επίσης επίτιμος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.
Από το 1976 ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ και την περίοδο 1981-1984 υπηρέτησε ως σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου για το Κυπριακό. Την περίοδο 1981–1989 διετέλεσε ειδικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών με αρμοδιότητα τα ευρωπαϊκά θέματα, και κατόπιν ως γενικός γραμματέας (1993-1994) από το 1988 ως το 1990 ήταν πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών και από τις 8 Ιουλίου 1994 υφυπουργός Εξωτερικών, έως τον Ιανουάριο του 1995. Το 1995 έγινε Ευρωβουλευτής στη θέση του Χρήστου Παπουτσή, ο οποίος ορίστηκε τότε Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1997 ορίστηκε ξανά υφυπουργός Εξωτερικών. Τον Μάρτιο του 1999 το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τον εξέλεξε μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής, ενώ στις 19 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους ανέλαβε αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του, στις 14 Σεπτεμβρίου 1999.
Την ημέρα εκείνη ο Γιάννος Κρανιδιώτης μαζί με το γιο του και άλλους υπηρεσιακούς παράγοντες μετέβαινε με το υπηρεσιακό αεροσκάφος τύπου Φάλκον της Ελληνικής Κυβέρνησης στο Βουκουρέστι, προκειμένου να συμμετάσχει σε Διαβαλκανική Διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών. Είκοσι λεπτά πριν την προσγείωση, το αεροσκάφος υπέστη σφοδρές αναταράξεις και έχασε απότομα ύψος, πέφτοντας από τα 25.000 στα 5.000 πόδια. Αποτέλεσμα ήταν να βρουν τραγικό θάνατο έξι από τους 13 συνολικά επιβαίνοντες που εκείνη την ώρα δεν ήταν δεμένοι στις θέσεις τους: ο Γιάννος Κρανιδιώτης, ο γιος του, Νικόλας, οι δημοσιογράφοι Δημήτρης Πανταζόπουλος (της ΕΡΤ) και Νίνα Ασημακοπούλου (της ΕΡΑ), ο εικονολήπτης της ΕΡΤ Παναγιώτης Πούλος, ο συνοδός της φρουράς του, αστυνόμος Νίκος Ασημακόπουλος και ο μηχανικός του αεροσκάφους Μιχάλης Παπαδόπουλος.
Ήταν κάτοικος Αθηνών, νυμφευμένος με τη διπλωματική υπάλληλο Αικατερίνη Μπούρα και από προηγούμενο γάμο είχε έναν γιο, το Νικόλα, ο οποίος σκοτώθηκε μαζί του στο ίδιο δυστύχημα.
Χρυσοπέλεια

Στην Ελληνική μυθολογία, η Χρυσοπέλεια ήταν Αμαδρυάδα νύμφη.
Η πιο παρατεταμένη έκθεσή της δίνεται στα σχόλια του Ιωάννη Τζέτζη για το Λυκόφρονα, και έχει ως εξής. Το δέντρο στο οποίο κατοικούσε η Χρυσοπέλεια τέθηκε σε κίνδυνο από τα νερά της πλημμύρας ενός ποταμού. Διασώθηκε από τον Αρκά, που έτυχε να είναι για κυνήγι στην περιοχή: αναδρομολόγησε το ποτάμι και ασφάλισε το δέντρο με ένα φράγμα. Η Χρυσοπέλεια έγινε ερωμένη του και του χάρισε δύο γιους, τους Αφείδα και Έλατο.
Η Χρυσοπέλεια αναφέρεται επίσης στη Βιβλιοθήκη ως μία από τις πιθανές συζύγους του Αρκά.
Καστελλόκαμπος Πάτρας

Ο Καστελλόκαμπος (εναλλακτική γραφή: Καστελόκαμπος) είναι συνοικία της Πάτρας, η οποία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης. Τμήμα της συνοικίας ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ρίου.

Τοποθεσία

Γειτνιάζει με το Ρίο, τα Μποζαΐτικα και τις Δάφνες, καθώς και την Πανεπιστημιούπολη Πατρών. Απέχει οδικώς περίπου 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας. Η περιοχή εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο Πάτρας, που κάνει στάση στον εκεί τοπικό σταθμό, καθώς επίσης και από λεωφορεία της γραμμής 6 του Αστικού ΚΤΕΛ Πατρών.
Στα νότια της συνοικίας ρέει ο ποταμός Χάραδρος, ο οποίος εκβάλλει στην άκρη της παραλίας της περιοχής και στα όρια με αυτήν των Δαφνών.

Λοιπά στοιχεία

Ο Καστελλόκαμπος αποτελεί μέρος της πόλης της Πάτρας ήδη από το 1889, ο οποίος ωστόσο κατά την χρονική περίοδο μεταξύ 25/07/1879 - 04/10/1889 είχε το καθεστώς ανεξάρτητου οικισμού, προτού απορροφηθεί από την Πάτρα. Σήμερα ο πληθυσμός της συνοικίας υπολογίζεται ότι ανέρχεται μεταξύ 2.000 έως 3.000 κατοίκων. 
Η παραλία του Καστελλόκαμπου αποτελεί μια από τις πιο δημοφιλείς της πόλης και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες συρρέει εκεί πλήθος κόσμου.
Οντς ΜΚ

Ιστορία

Η ΙΦ Όντ ιδρύθηκε το 1885. και αποτελεί τον παλαιότερο σε λειτουργία σύλλογο της Νορβηγίας. Αρχικά είχε τμήματα γυμναστικής, βορινού σκι και στίβου. Στις 31 Μαρτίου 1894 δημιουργήθηκε το τμήμα ποδοσφαίρου με την ονομασία Οντς ΜΚ.
Μάικ Ουΐλκινσον

Καριέρα

Ο Ουΐλκινσον φοίτησε στο λύκειο Ουισκόνσιν Χάιτς και κατά το τελευταίο του έτος αναδείχθηκε αθλητής της χρονιάς για την πολιτεία του Ουισκόνσιν. Στην συνέχεια, σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν από το 2001 μέχρι το 2005, έχοντας μέσο όρο 14,3 πόντους.
Μετά το τέλος της κολεγιακής του καριέρας, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε την τρίτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος για δύο συνεχόμενες σεζόν, και οδηγώντας την ομάδα στην διοργάνωση της Ευρωλίγκα μετά από δεκαπέντε χρόνια. Επίσης, συμμετείχε στον τελικό του ULEB Cup του 2006, όπου ο Άρης ηττήθηκε από την ρωσική Ντιναμό Μόσχας με 73-60.
Το καλοκαίρι του 2007, μεταγράφηκε στην Ρωσία και την Χίμκι, με την οποία είχε μέσους όρους 7,9 πόντων και 4,0 ριμπάουντ σε τριάντα αγώνες πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, οι επιδόσεις του μειώθηκαν με αποτέλεσμα το 2009-10 να υπογράψει στην τουρκική Γαλατάσαραϊ, με την οποία είχε 13,8 πόντους και 6,7 ριμπάουντ.
Ακολούθησε η συνεργασία του με την Λοκομοτίβ Κουμπάν, ενώ από το 2011 ως το 2013 φόρεσε την φανέλα της Ούνικς Καζάν, με την οποία είχε 8,4 πόντους σε δώδεκα παιχνίδια της Ευρωλίγκα το 2012 και 7,0 πόντους σε οκτώ παιχνίδια για το Eurocup το 2013.
Το 2014, υπέγραψε στην Λέφσκι Σόφιας στην Βουλγαρία για το δεύτερο μισό της σεζόν 2013-14. Έκτοτε, δεν έχει αγωνιστεί σε κάποιο πρωτάθλημα, ενώ έχει παίξει στην εθνική ομάδας Βόρεια Μακεδονίας, έχοντας λάβει την υπηκοότητα για να αγωνιστεί ως κοινοτικός.
Σωτήρης Μαυρονάσιος

Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία

Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στους ερασιτέχνες του Εθνικού Πειραιά, από το 1974 έως το 1977. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους μετεγγράφηκε στον Αχαρναϊκό, με τον οποίο αγωνίσθηκε μια σεζόν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, κερδίζοντας την άνοδο το 1978 και 2 σεζόν στη Β΄Εθνική, το διάστημα 1979-1980. Θεωρούνταν από τα καλύτερα κεντρικά μπακ της κατηγορίας και έτσι κέντρισε το ενδιαφέρον των παραγόντων του Αιγάλεω Α.Ο. οι οποίοι τον απέκτησαν το καλοκαίρι του 1980 επί προεδρίας Αλέξανδρου Σταυρόπουλου, δαπανώντας το πολύ μεγάλο για την εποχή ποσό των 650.000 δραχμών .
Στο Αιγάλεω έπαιξε για τις δυο επόμενες περιόδους, ως βασικός, ωστόσο προς τα τέλη της δεύτερης χρονιάς ήρθε σε αντιπαράθεση με τον τότε πρόεδρο της αθηναϊκής ομάδας Βίκτωρα Μητρόπουλο, με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί με 6μηνη διακοπή συμβολαίου .
Το φθινόπωρο του 1982 υπόγραψε στην Κόρινθο, μαζί με τους συμπαίκτες του Δ. Παπαϊωάννου και Μιχ. Μυλωνά, αλλά σύντομα αντιμετώπισε πολλά προβλήματα από την προηγούμενη ποινή του, τα οποία οδήγησαν σε έντονη αντιπαράθεση την νέα ομάδα του με την προηγούμενη.
Συνέχισε να αγωνίζεται με τα χρώματα της Κορίνθου έως και το 1985, πάντα στη Β΄Εθνική, ενώ την περίοδο 1985-86 έπαιξε στον Παννεμεατικό  στην Α΄κατηγορία Ε.Π.Σ. Κορινθίας. Το 1986-87 επέστρεψε σαν βετεράνος πια, στον Αχαρναϊκό, τερματίζοντας την αγωνιστική του καριέρα.

Προπονητικό και παραγοντικό έργο

Άρχισε από τον Άτλαντα Αθηνών (Ε.Π.Σ. Αθηνών), το φθινόπωρο του 1987, αλλά το Φεβρουάριο του 1988 παραιτήθηκε και ανέλαβε τον Αχαρναϊκό, στη Β΄Εθνική.
Επέστρεψε και το 1988-89, όταν η ομάδα έπαιζε στη Γ΄Εθνική.
Ακολούθως διετέλεσε τεχνικός του Παγκορινθιακού (1995-96), γενικός αρχηγός στον Εθνικό (1996-1997), προπονητής και βοηθός προπονητή στη Μαρκό (1998-1999), προπονητής στην Κόρινθο (1999-00).
Τα επόμενα 4 χρόνια ήταν εξωδιοικητικός παράγοντας του συλλόγου, ενώ τη σεζόν 2005-06 ανέλαβε τεχνικός της Ελλάδας Βέλλου.
Το φθινόπωρο του 2006 προσλήφθηκε προπονητής στον Πέλοπα Κιάτου, καθώς τους προηγούμενους μήνες ήταν τεχνικός διευθυντής της Κορίνθου.
Το 2010 ανέλαβε πρόεδρος του ΠΑΣ Κόρινθος και έμεινε στη θέση αυτή έως και τα τέλη του 2011, ενώ ήταν μεταξύ των υποψηφίων να αναλάβουν και το Βύζαντα Μεγάρων
Κολόα Ταλάκε

Πολιτική καριέρα

Έγινε πρωθυπουργός στις 14 Δεκεμβρίου του 2001 , καθώς κέρδισε τον τότε πρωθυπουργό, Φαϊμαλάγκα Λούκα, σε ψηφοφορία για πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης. Κατά τη σύντομη περίοδο της πρωθυπουργίας του, ο Ταλάκε διαπραγματεύτηκε την πώληση του κωδικού στο Διαδίκτυο (domain name) .tv, σε αμερικανική εταιρεία, με σκοπό να αυξηθεί το εισόδημα της φτωχής σε πόρους χώρας του. Την ίδια περίοδο τέθηκε επικεφαλής προσπάθειας, μαζί με τους ηγέτες του Κιριμπάτι και των Μαλδίβων, να μηνύσει τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, επειδή δεν επεκύρωσαν το Πρωτόκολλο του Κιότο και για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, που ευθύνονται για την άνοδο της στάθμης των υδάτων στις νησιωτικές χώρες τους. Για τον τελευταίο λόγο οι μικρές χώρες τους απειλούνται με πλημμύρες. Το 2002 ο Ταλάκε ηττήθηκε στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς και αποχώρησε από την πρωθυπουργία στις 14 Αυγούστου του 2002, καθώς στις εκλογές έλαβε μόλις 230 ψήφους έναντι 280 του διαδόχου του στην πρωθυπουργία. Αποσύρθηκε στη Νέα Ζηλανδία, όπου ζει με τα παιδιά του. Πολλοί τους θεωρούν ως από τους πρώτους «πρόσφυγες εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών». Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σαουφάτου Σοποάνγκα.
Σκυθικές γλώσσες

Ιστορία

Οι Σκύθες μετανάστευσαν από την κεντρική Ασία προς την ανατολική Ευρώπη, καταλαμβάνοντας τη σημερινή νότια Ρωσία και Ουκρανία, καθώς και τη λεκάνη των Καρπαθίων και τμήματα της Μολδαβίας και της Δοβρουτσάς. Εξαφανίστηκαν από την ιστορία μετά την κάθοδο των Ούννων στην Ευρώπη κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. και των ευρασιατών Αβάρων, Πετσενέγκων κ.λπ. Οι Σλάβοι πιθανώς αφομοίωσαν τους περισσότερους από εκείνους που μιλούσαν τις σκυθικές γλώσσες. Ωστόσο, στον Καύκασο παραμένει ακόμα σε χρήση μια διάλεκτος του σκυθο-σαρματικού γλωσσολογικού συνεχούς, η Οσετική.

Ταξινόμηση

Οι περισσότεροι σκυθολόγοι συμφωνούν ότι οι σκυθο-σαρματικές γλώσσες (και η Οσετική) ανήκουν στον βορειοανατολικό κλάδο των ιρανικών γλωσσών — όπως η ευρέως εξαπλωμένη αλλά εξαφανισμένη πλέον Σογδιανή γλώσσα. Η ιρανική υπόθεση στηρίζεται κυρίως στο γεγονός ότι οι ελληνικές επιγραφές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας περιλαμβάνουν εκατοντάδες σαρματικών ονομάτων και υποδεικνύουν σχετική συνάφεια με την Οσετική.
Μέγαρο Γρεβενών

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Μέγαρο βρίσκεται προς στα βόρεια όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης και απέχει 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Γρεβενά. Το χωριό δυτικά έχει θέα τις πανύψηλες βουνοκορφές της Βόρειας Πίνδου και βόρεια το όρος Βοΐο με τα μικρά και μεγάλα δάση οξιάς και βελανιδιάς. Τα περισσότερα σπίτια του είναι  πετρόκτιστα όπως και η πλατεία με τα παραδοσιακά μαγαζιά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική θέση του χωριού ήταν στη τοποθεσία "Νιδρούζι" Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές  της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή).

Ονομασία - Διοικητικά

Το χωριό αναφέρεται ως Ρατοσίνιστα το 1918 με το ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να προσαρτάται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1919 το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε Ραδοσίνιστα και το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 διορθώνεται σε Μέγαρο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεγάρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Κοσμά του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 370 κατοίκους.
Apis mellifera cecropia

Κύκλος ζωής

Γενικά, οι μέλισσες Apis mellifera cecropia, τείνουν να συσσωρεύονται πολύ γρήγορα την άνοιξη και η βασίλισσα να γεννά πολλά αυγά, που καθιστά τις κυψέλες τους σημαντικά ισχυρές. Τείνουν επίσης να κάνουν αρκετό μέλι, αλλά μόνο στα Μεσογειακά κλίματα.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά

Η μέλισσα Apis mellifera cecropia σε αντίθεση με την άλλη Ελληνική μέλισσα Apis mellifera adami, είναι λιγότερο παραγωγική, συγχρόνως όμως δεν είναι και ιδιαιτέρως επιθετική.
Το χρώμα της είναι πιο σκουρόχρωμο, ενώ της μέλισσας Apis mellifera adami, είναι πιο κίτρινο.

Εορτασμός

Η μέλισσες εορτάζονται κατά την Παγκόσμια Ημέρα της Μέλισσας, στις 20 Μαΐου. Η 20ή Μαΐου, συμπίπτει με τα γενέθλια του Σλοβένου Anton Janša, ο οποίος κατά τον 18ο αιώνα πρωτοστάτησε στις σύγχρονες τεχνικές μελισσοκομίας στην πατρίδα του και εγκωμίαζε τις μέλισσες για την ικανότητά τους να εργάζονται τόσο σκληρά, ενώ χρειάζονται τόσο λίγη φροντίδα.
Επαρχία Καλαβρύτων

Η επαρχία Καλαβρύτων ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του Νομού Αχαΐας. Έδρα της ήταν τα Καλάβρυτα. Καταλάμβανε το νότιο και ορεινό τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Πάτρας στα δυτικά και Αιγιαλείας στα βόρεια.

Ιστορία

Για πρώτη φορά επαρχία Καλαβρύτων ή αλλιώς Τερριτόριο των Καλαβρύτων συστάθηκε  το 1687 κατά την  Β' ενετοκρατία (1685-1715) και σύμφωνα με την ενετική διοικητική διαίρεση ανήκε στη Διοίκηση της Αχαΐας. Η διοικητική αυτή διαίρεση συνεχίστηκε και επί Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση με μικρές μεταβολές ως προς την έκταση της.

Διοικητικές μεταβολές

Δημιουργήθηκε αρχικά με την Διοικητική διαίρεση του 1828 από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 σαν Επαρχία Καλαβρύτων. Με την διοικητική διαίρεση του 1833 ήταν μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αχαΐας και Ήλιδος με το όνομα επαρχία Κυναίθης. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατάργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1845. Παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997 οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστρια σχεδόν όλα τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Καλαβρύτων. Μόνη εξαίρεση τέσσερα χωριά της τα οποία ενσωματώθηκαν στο δήμο Αιγιαλείας. Αυτά είναι: η Αγία Βαρβάρα, η Ζαρούχλα, το Μεσορρούγι και η Περιστέρα.
Socket AM3

Συμβατότητα

Η υποδοχή Socket AM3 μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μητρικές πλακέτες που απαιτούν την υποδοχή AM2. Εντούτοις, οι επεξεργαστές που εφαρμόζουν στην υποδοχή AM2 δεν θα είναι συμβατοί με τις καινούργιες μητρικές κάρτες που θα έχουν την υποδοχή Socket AM3, επειδή οι καινούργιες ομάδες κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων στερούνται τον κατάλληλο ελεγκτή μνήμης για μνήμες τύπου DDR3 δεδομένου ότι αυτός έχει ενσωματωθεί στο εσωτερικό του ίδιου του επεξεργαστή, και αντικαθιστώντας την βόρεια γέφυρα, ενώ οι επεξεργαστές τύπου Socket AM3 θα έχουν έναν ελεγκτή μνήμης που υποστηρίζει και DDR2 και DDR3 χωρίς όμως να μπορεί να εξυπηρετήσει και τους δύο τύπους συγχρόνως. Έτσι οι χρήστες των τρεχουσών μητρικών καρτών υποδοχών AM2 θα είναι σε θέση να αναβαθμίσουν τον επεξεργαστή τους.
Σύμφωνα με τα επίσημα χαρτιά, η υποδοχή AM3 θα υποστηρίζει επίσης DDR2 SDRAM ανάλογα με το ποσοστό υιοθέτησης DDR3 SDRAM, ενώ υπάρχει επίσης η δυνατότητα να υποστηριχθούν και τα δύο πρότυπα.
Αντιτζάν

Τοπωνυμικά

Η ετυμολογία του ονόματος της πόλεως είναι αβέβαιη. Άραβες γεωγράφοι του 10ου αιώνα την αποκαλούσαν Αντουκάν, Αντουγκάν ή και Αντιγκάν. Η παραδοσιακή ερμηνεία συνδέει την ονομασία με τα ονόματα τουρκικών φύλων Άντι και Αντόκ/Αζόκ.

Μεσαιωνική και νεότερη ιστορία

Η Αντιτζάν είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις στη Λεκάνη Φεργκάνα. Σε κάποια σημεία της έχουν βρεθεί από αρχαιολόγους αντικείμενα χρονολογούμενα από τον 7ο και τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Ιστορικά, το Αντιτζάν ήταν σημαντική πόλη στον Δρόμο του Μεταξιού.
Η Αντιτζάν είναι ίσως περισσότερο γνωστή ως η γενέτειρα του Μπαμπούρ, που έθεσε τις βάσεις της μουσουλμανικής Μογγολικής Αυτοκρατορίας (Μουγκάλ) της Ινδίας και έγινε ο πρώτος της Αυτοκράτορας.
Μετά τη δημιουργία του Χανάτου της Κοκάνδης κατά τον 18ο αιώνα, η πρωτεύουσα της περιοχής μεταφέρθηκε από την Αντιτζάν στην Κοκάνδη. Στα μέσα του 19ου αιώνα η Ρωσική Αυτοκρατορία άρχισε να καταλαμβάνει την έκταση της Κεντρικής Ασίας. Το 1876 οι Ρώσοι κατέκτησαν το Χανάτο της Κοκάνδης και την πόλη Αντιτζάν μαζί του.
Η Αντιτζάν έγινε το επίκεντρο και το σημείο εκρήξεως της Εξεγέρσεως της Αντιτζάν του 1898, κατά την οποία οι ακόλουθοι του Σούφι ηγέτη Μανταλί Ισάν επιτέθηκαν στον ρωσικό στρατώνα της πόλεως, σκοτώνοντας 22 και τραυματίζοντας από 16 έως 20 άλλους στρατιώτες. 18 από τους συμμετασχόντες στην εξέγερση κρεμάστηκαν και άλλοι 360 εξορίσθηκαν.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1902 μεγάλο μέρος της Αντιτζάν ισοπεδώθηκε από ισχυρό σεισμό, ο οποίος γκρέμισε έως και 30 χιλιάδες σπίτια και σκότωσε 4.500 κατοίκους. Μετά την έναρξη της σοβιετικής εποχής το 1917, η πόλη έγινε σύντομα βιομηχανικό κέντρο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν.

Σύγχρονη ιστορία

Με τη σοβιετική υποδιαίρεση της Κεντρικής Ασίας η Αντιτζάν διαχωρίσθηκε από την ιστορική της περιοχή, καθώς η Λεκάνη Φεργκάνα μοιράστηκε σε τρεις διαφορετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες. Η Αντιτζάν παραχωρήθηκε στη Σ.Σ.Δ. του Ουζμπεκιστάν. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί Σοβιετικοί πολίτες μετεγκαταστάθηκαν στην πόλη και τους γύρω οικισμούς.

Γεωγραφία

Η Αντιτζάν βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων, στο νοτιοανατολικό άκρο της Λεκάνης Φεργκάνα, κοντά στα σύνορα με την Κιργισία. Απέχει οδικώς 22 χιλιόμετρα από την Ασάκα και 68,6 από τη Ναμανγκάν. Το μικρό ποτάμι Αντιτζόνσοϋ διαρρέει την πόλη.
Βίλχελμ Φρίντεμαν Μπαχ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Βαϊμάρη όπου ο πατέρας του εργαζόταν σε έναν Δούκα. Σε ηλικία 9 ετών έχασε τη μητέρα του και ο πατέρας του 
που δεν παντρεύτηκε ξανά μέχρι το 1721, συνέχισε να φροντίζει για τη μουσική σταδιοδρομία του Βίλχελμ. Το εγχειρίδιο μελέτης του Βίλχελμ ήταν το Μικρό βιβλίο για το κλαβιέ, που ο Μπαχ το είχε συνθέσει για αυτόν το 1720. Επίσης μελετούσε και τον πρώτο τόμο του Καλοσυγκερασμένου Κλειδοκύμβαλου. Σε ηλικία 16 ετών πήγε στο Μέρσεμπεργκ για να συνεχίσει τις σπουδές του μαζί με τον Γιόχαν Γκότλιμπ Γκράουν. 
Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του έως και το 1729 όταν γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και παρακολούθησε μαθήματα νομικής για να τα αφήσει και να ασχοληθεί με τα μαθηματικά, στα οποία έτρεφε μεγάλο ενδιαφέρον σχεδόν σε όλη του τη ζωή. Το 1733 έγινε οργανίστας στην Αγία Σοφία, στη Δρέσδη. Για να πάρει τη θέση έπαιξε ένα έργο του πατέρα του, και όπως είχαν πει οι εξεταστές, ήταν πολύ ανώτερους από τους άλλους δύο υποψήφιους. Το 1746 έγινε οργανίστας στο Liebfrauenkirche, στο Χάλλε. Το 1751, παντρεύτηκε τη Ντοροθέα Ελίζαμπεθ Γκεόργκι. Ωστόσο, η παραμονή του στο Χάλλε, τον έκανε δυστυχισμένο, ειδικότερα, μετά από μία διαμάχη με έναν κάντορ. Τον Ιούνιο του 1764 αφήνει τη δουλειά του εκεί χωρίς να έχει κάποια άλλη εργασιακή ασφάλεια. 
Τα οικονομικά του άρχισαν να πηγαίνουν από κακό στο χειρότερο και το 1768 προσπάθησε να επανακτήσει τη θέση του στο Χάλλε χωρίς όμως επιτυχία. Έκτοτε συνέχισε να βιοπορίζεται μέσω μαθημάτων. Κατόπιν έφυγε από το Χάλλε και μετακόμισε στο Μπράουνσβαϊγκ προσπαθώντας να εργαστεί ως οργανίστας στο Ναό της Αγίας Αικατερίνης χωρίς αποτέλεσμα. Το 1774 μετακόμισε στο Βερολίνο. Χωρίς να μπορέσει ποτέ να ανακάμψει και παρά τη αδιαμφισβήτητη ικανότητά του στη σύνθεση και στην εκτέλεση πέθανε εκεί, το 1784, σε πλήρη φτώχεια. Βιογράφοι της εποχής εκθείαζαν την ικανότητά του στον αυτοσχεδιασμό. Μεταξύ των έργων που έγραψε ήταν μερικές καντάτες και άλλα ορχηστρικά, όπως φούγκες, πολωνέζες κ.ά. Ο Γιόχαν Νικολάους Φρόκελ, μαθητής του, είχε γράψει το 1802 την πρώτη βιογραφία του Φρίντεμαν. Το 1941 η ζωή του μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με το γερμανικό έργο Friedemann Bach.
Τροβάτο Ευρυτανίας

Αξιοθέατα

Νότια της ράχης «Κλεφτογιάννη», βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγίας, με αξιόλογες τοιχογραφίες του 1644, όπου μαθήτευσε για τέσσερα χρόνια (1614-1618) ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός. 
Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο πρώτος συνοικισμός (κάτω μαχαλάς) που συναντάμε μπαίνοντας στο χωριό. Εκεί υπάρχει ο ομώνυμος ναός του 1450, όπου φυλάσσεται τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού. Όπως μαρτυρά μαρμάρινη πλάκα, ο ναός φιλοξένησε το Παιδαγωγικό Φροντιστήριο Στερεάς (Σχολής Εθνικής Αντίστασης) της Π.Ε.Ε.Α. ( Πολιτικής-Επιτροπής-Εθνικής-Απελευθέρωσης) κατά τα έτη 1941-1944. 
Στο Τροβάτο στεγάζεται επίσης Μουσείο Λαϊκής Τέχνης.
Η Πιασμένη γη ή το Γεφύρι της Αγάπης βρίσκεται στο Τροβατιανό ρέμα κοντά στην Κακιά Σκάλα. Πρόκειται για ένα περίεργο γεωλογικό φαινόμενο. Φαίνεται πως με το πέρασμα των χρόνων οι πλαγιές του φαραγγιού ενώθηκαν πάνω από το ρεύμα του ποταμού.
Φρειδερίκος Λουδοβίκος του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν και της Μαρίας-Λεοπολδίνας, κόρης του Γεωργίου-Λουδοβίκου κόμη του Ζίντσενντορφ.
Το 1750 απεβίωσε στο κάστρο Λίνντιχ του Χέχινγκεν σε ηλικία 62 ετών. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Ιωσήφ-Φρειδερίκος-Γουλιέλμος.