google/wiki40b huggingface dataset:
Βραβεία Γκράμι του 2008

Η 50ή Ετήσια απονομή των βραβείων Γκράμι έλαβε χώρα στο Στέιπλς Σέντερ του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια, στις 10 Φεβρουαρίου του 2008. Στα βραβεία τιμήθηκαν οι μουσικοί συντελεστές του έτους 2007 και αφορούσε τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν την περίοδο από την 1 Οκτωβρίου του 2006 ως και τις 30 Σεπτεμβρίου του 2007.
Μεγάλη νικήτρια της χρονιάς αναδείχθηκε η Έιμι Γουάινχαους. Η 24χρονη τραγουδίστρια δεν παρέστη στην τελετή απονομής, καθώς είχε εισαχθεί σε κλινική αποτοξίνωσης. Έγινε η πέμπτη τραγουδίστρια που κέρδισε 5 Γκράμι σε μία βραδιά, μετά τις Λορίν Χιλ, Νόρα Τζόουνς, Αλίσια Κιζ και Μπιγιονσέ.
Δυο βράδια πριν από την απονομή, η Αρέθα Φράνκλιν τιμήθηκε ως το MusiCares Πρόσωπο της χρονιάς. Αυτή η τελετή των Grammy παρακολουθήθηκε μόνο από περίπου 17 εκατομμύρια θεατές και έγινε η τρίτη μικρότερη σε τηλεθέαση βραδιά απονομής των Γκράμι στην ιστορία του θεσμού.
Η Αλίσια Κιζ άνοιξε με τα τραγούδια της την τελετή.
Ισαίος

Μέτοικος, μαθητής του Ισοκράτη

Ο Ισαίος, γιος του Διαγόρα, είχε γεννηθεί στη Χαλκίδα, όπως αναφέρεται από τον Δημήτριο τον Μάγνητα στο έργο του «Περί των ομωνύμων ποιητών» (ή στην Αθήνα σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Έρμιππος στο έργο του «Περί Ισοκράτους μαθητών»). Έζησε πιθανώς κατά την περίοδο 420-350 π.Χ. Όλες οι πηγές συμφωνούν ότι σε νεαρή ηλικία ήρθε στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε ως μέτοικος. Υπήρξε μαθητής του Ισοκράτη. Εργάστηκε ως λογογράφος και δάσκαλος της ρητορικής. Αναφέρεται ότι συνέταξε 64 δικανικούς λόγους, από τους οποίους μόνο 50 είναι εξακριβωμένα δικοί του. Έχουν φτάσει έως εμάς ακέραιοι 11, καθώς και εκτενές απόσπασμα ενός άλλου λόγου, το οποίο παραθέτει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς σε πραγματεία που του έχει αφιερώσει. Ο λόγος «Περί Μενεκλέους κλήρου» ανακαλύφθηκε το 1785 στη Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη.

Υποθέσεις κληρονομιών

Οι λόγοι του αφορούσαν υποθέσεις κληρονομιών, φαίνεται δε ότι γνώριζε άριστα τη σχετική νομοθεσία. Από αυτούς μαθαίνουμε πάρα πολλά για το ισχύον δίκαιο στην αρχαία Αθήνα, και ως προς αυτό είναι πολύ σημαντικά κείμενα. Από πλευράς ρητορικής τέχνης δεν αποτελούν κάτι ιδιαίτερο. Ο παλαιότερος έχει ως θέμα συμβάντα του 389 π.Χ., ενώ ο πιο νέος σε συμβάντα του 343 π.Χ. Κατά την παράδοση έγραψε και δύο πολιτικούς λόγους («Περί των εν Μακεδονία ρηθέντων» και «Κατά Μεγαρέων»). Βέβαια, όντας μέτοικος, στερούταν πολιτικών δικαιωμάτων και δεν μπορούσε να εκφωνεί λόγους, οπότε είναι πιθανό να τους έγραψε ως υποδείγματα προς χρήση των μαθητών του. Ο Ισαίος ήταν ο πέμπτος ρήτορας του αττικού κανόνα. Επηρεάστηκε από το ύφος του Λυσία (με τον οποίο ήταν σύγχρονος αν και κάπως νεότερος), δεν ήταν όμως τόσο αναλυτικός όσον αφορά τον χαρακτήρα των αναφερομένων στους λόγους του προσώπων. Γράφει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς ότι οι λόγοι του Λυσία και του Ισοκράτη, ακόμη και σε κακόφημες περιπτώσεις, αφήνουν την εντύπωση μιας απέριττης εντιμότητας, ενώ οι λόγοι του Ισαίου (και του Δημοσθένη) ακόμη κι αν πρόκειται για μια καλή υπόθεση, προκαλούν υποψία με τον πλούτο των τεχνασμάτων τους. Απουσιάζει από τον Ισαίο εκείνη η αυτονόητη απλότητα που στον Λυσία είναι αποτέλεσμα εξαιρετικής εκλέπτυνσης. Η επιχειρηματολογία του είναι πιο λεπτόλογη, κάτι που έχει να κάνει με το αντικείμενο των περίπλοκων κληρονομικών δικών, αλλά και η γλώσσα του δείχνει μεγαλύτερο πλούτο σχημάτων από εκείνη του Λυσία. Εντυπωσιάζουν τα ευρήματα που χρησιμοποιεί ακόμη και σε υποθέσεις που αυτό δεν ήταν απαραίτητο. Προκρίνει τα σχήματα διανοίας από τα σχήματα λόγου.

Δεξιοτέχνης στην αποδεικτική διαδικασία

Θεωρήθηκε από τους κριτικούς της αρχαιότητας στρεψόδικος, άριστος στο να προσαρμόζει νόμους και γεγονότα ώστε να εξυπηρετεί τον στόχο του. Ήταν δεξιοτέχνης στην αποδεικτική διαδικασία και έκανε εξαντλητική ανάλυση των γεγονότων. Θεωρήθηκε διαλεκτικός, επειδή με τον λόγο του προσέγγιζε μεθοδικά το αντικείμενό του. Η φήμη του Ισαίου μεταξύ των Ελλήνων και των Ρωμαίων δεν ήταν μεγάλη. Ο Κικέρωνας δεν τον αναφέρει καν. Μαθητής του υπήρξε ο Δημοσθένης.
Σταύρος Λυγερός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1953 στην Αθήνα, αλλά πέρασε παιδικά χρόνια στην Πάτρα.
Πτυχίο Μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μεταπτυχιακές σπουδές σε διεθνείς σχέσεις και σε διεθνείς οικονομικές σχέσεις στην École des Hautes Études στο Παρίσι.
Ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Έχει μία κόρη, επίσης δημοσιογράφο, τη Νεφέλη.

Δημοσιογραφικό έργο

Έχει εργασθεί ως κοινοβουλευτικός, πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει, επίσης, εργασθεί σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Από το 1989 ως το 2012 εργάστηκε ως πολιτικός και διπλωματικός σχολιαστής στην εφημερίδα Καθημερινή. Σήμερα αρθρογραφεί στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα.
Ρετέκιος

Βιογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τορώνης, η καταγωγή του Ρετέκιου ήταν από σημαντική οικογένεια και είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη για την πολυμάθειά του. Ο Ιερώνυμος του αποδίδει ευφράδεια λόγου και καλλονή, και ύφος υψηλό και μεγαλοπρεπές. Άκμασε επί του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου, απολαμβάνοντας στην Γαλλία την μεγαλύτερη φήμη και υπόληψη. Πήρε μέρος στην Σύνοδο της Ρώμης το έτος 313 ως κριτής παρά τον Πάπα. Ο ιερός Αυγουστίνος ονομάζει τον Ρετέκιο «άνθρωπο του Θεού» και συνμνημονεύει το όνομά του μαζί με τους άλλους άγιους. 
Ο Ρετέκιος μετά τα πρώτα έτη της νεανικής του ηλικίας παντρεύτηκε, αλλά δεν απόκτησε απογόνους. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του εκλέχτηκε από τον λαό επίσκοπος του Αυγουστοδούνου. 
Υπήρξε ο πρώτος κατηχητής του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, όταν αυτός έλαβε την οπτασία του σημείου του σταυρού που φάνηκε στον ουρανό το έτος 311 ή 312. Ο Αυτοκράτορας τον έκανε επίσκοπο της Κολωνίας και του Μαρίνου, επίσκοπο της Αρελάτης, και δικαστή των Δονατιστών στην σύνοδο του 313.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1988-89

Σύστημα διεξαγωγής

Στο κύπελλο Κύπρου 1988-89 συμμετείχαν οι 15 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1988-89, οι 15 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1988-89, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1988-89 και 24 από τις 42 ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 1988-89.
Διεξήχθη σε 7 γύρους. Διεξήχθη με το σύστημα νοκ-άουτ. Στους δύο προκριματικούς γύρους έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τα περισσότερα τέρματα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, γινόταν επαναληπτικός αγώνας στην έδρα της φιλοξενούμενης ομάδας. Αν το αποτέλεσμα ήταν ισόπαλο, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, ακολουθούσε εκτέλεση πέναλτι.
Στους 4 επόμενους γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που εσημειώθη εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που εσημειώθησαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι. 
Ο τελικός ήταν μονός.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1989-90.
Έλενα Κόλεβα

Καριέρα

Η Έλενα Κόλεβα έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίριστης στις ακαδημίες της Λέφσκι Σόφιας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2000. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στην Ελλάδα, για λογαριασμό του Βύρωνα Αθηνών. Ωστόσο, στην ομάδα του Βύρωνα παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες καθώς μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου 2000-01 αποφάσισε να αποχωρήσει από το σύλλογο και να ταξιδέψει στην Ιταλία για λογαριασμό της Φόρμε Σολιέρα.
Το 2001 ταξίδεψε στη Γερμανία για λογαριασμό της Μπάγερν Λόλοφ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2002 επέστρεψε στη Βουλγαρία και τη Λέφσκι Σόφιας, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα της.
Από το 2003 και μέχρι το 2009, η Έλενα Κόλεβα αγωνίστηκε σε διάφορους συλλόγους της Ιταλίας και συγκεκριμένα στις: Βιρτζίλιο Γκαμπιόλι, Μόντε Σιάβο, Ρεμπέτσι Ριβεργκάρο, Καριμπάρμα Βόλλευ και Λούπα Πασιέντζα. Μοναδική εξαίρεση σε αυτήν την εξαετία της συνεχούς παρουσίας της στην Ιταλία, αποτέλεσε ένα πέρασμά της από τη ρωσική Φάκελ Νόβι (2007-08).
Το 2009 επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα της στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για δύο χρόνια έχοντας καταφέρει να κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδας του 2011. Η κατάκτηση του τροποαίου αυτού αποτελούσε τη μέχρι τότε ιστορικότερη επιτυχία του συλλόγου, καθώς ήταν ο πρώτος τίτλος του συγκεκριμένου τμήματος του Ολυμπιακού -σε εθνικό επίπεδο- από την ίδρυσή του και μετά.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα της Κόλεβα ήταν η Ντιναμό Βουκουρεστίου, ομάδα της Ρουμανίας. Στην ομάδα του Βουκουρεστίου παρέμεινε για μία μόλις αγωνιστική περίοδο.
Το 2012 επέστρεψε στην Ιταλία και αγωνίστηκε αρχικά με τη Σάνιταρς Μαθάνο (2012-13) κι έπειτα με τη Μπισόντε Σαν Κασιάνο (2013-14). Στη Σαν Κασιάνο παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές

Η Έλενα Κόλεβα έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Βουλγαρίας.
Γκρμπάβιτσα (Μπρτσκο)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το χωριό ευρίσκεται στα δυτικά του Μπρτσκο, επί των όχθων του ποταμού Λουκάβιτσα.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Μιχάλης Μακρουλάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1940 στην Ερμούπολη των Κυκλάδων όπου έζησε μέχρι το 1957, όταν μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε ζωγραφική, σκηνογραφία και ενδυματολογία στη Σχολή Δοξιάδη υπό την επίβλεψη καλλιτεχνών όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Σπύρος Βασιλείου, ο Θανάσης Απάρτης κ.ά. Αρχικά εργάστηκε ως σκηνογράφος σε διάφορες θεατρικές σκηνές της Αθήνας ενώ το 1971, με αφορμή την φιλοτέχνηση ενός πορτραίτου της βασίλισσας του Ιράν Φαράχ Παχλαβί ταξίδεψε στην ασιατική χώρα όπου εγκαταστάθηκε και έζησε μέχρι το 1978. Εγκαινίασε την εκθεσιακή του δραστηριότητα το 1963 και έκτοτε παρουσίασε διάφορα έργα του σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας (Γερμανία, Ιράν κλπ).

Τεχνοτροπία

Κατά τα πρώτα στάδια της καλλιτεχνικής του πορείας, ο Μακρουλάκης ασχολήθηκε με την τοπιογραφία και συγκεκριμένα με την ρεαλιστική απεικόνιση του ελληνικού τοπίου. Αργότερα κατευθύνθηκε προς τη νεκρή φύση και την απεικόνιση εσωτερικών χώρων ενώ εισήγαγε στοιχεία της περσικής εικαστικής σχολής, εμφανώς επηρεασμένος από την πολύχρονη παραμονή του στην Τεχεράνη.
393 Λαμπετίη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Λαμπετίης εκτιμάται σε 97 χιλιόμετρα από δεδομένα του IRAS, ενώ η μάζα της σε 953 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,083 (από δεδομένα του IRAS). Η Λαμπετίη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 38 ώρες και 42 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων του Τορίνο

Ιστορία

Το πρώτο αντικείμενο που είχε σχέση με την Αίγυπτο και που έφτασε στο Τορίνο ήταν η Ισιακή Τράπεζα το 1630, μία πλάκα για βωμό σε μίμηση αιγυπτιακού στιλ, που σήμερα γνωρίζουμε ότι προέρχεται από τη Ρώμη και προοριζόταν για ναό της Ίσιδος εκεί. Το αντικείμενο αυτό έξαψε το ενδιαφέρον του βασιλιά Καρόλου Εμμανουήλ Γ΄, ο οποίος ανέθεσε στο βοτανολόγο Βιταλιάνο Ντονάτι την αποστολή να ταξιδέψει στην Αίγυπτο το 1753 με σκοπό να αποκτήσει αρχαία αιγυπτιακά αντικείμενα. Ο Ντονάτι επέστρεψε με 300 αντικείμενα από το Καρνάκ και την Κοπτό, τα οποία αποτέλεσαν τον πυρήνα της συλλογής του μουσείου.     
Το 1824, ο βασιλιάς Κάρολος Φήλιξ απέκτησε το υλικό από τη συλλογή Ντροβέτι (5.268 αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων 100 αγαλμάτων, 170 παπύρων, στήλες, μούμιες και άλλα), την οποία είχε αποκτήσει ο γενικός πρόξενος της Γαλλίας στην Αίγυπτο, Πιεμοντέζος Μπερναρντίνο Ντροβέτι. Την ίδια χρονιά, ο Σαμπολιόν μελέτησε την τεράστια συλλογή του Τορίνο για να επαληθεύσει το μεγάλο του επίτευγμα της αποκρυπτογράφησης των ιερογλυφικών.  
Το 1833, του Giuseppe Sossio από το Πιεμόντε (πάνω από 1.200 αντικείμενα) προστέθηκε στο Αιγυπτιακό Μουσείο. Η συλλογή συμπληρώθηκε και αυξήθηκε από ευρήματα του αιγυπτιολόγου Ερνέστο Σκιαπαρέλι κατά τις ανασκαφικές του αποστολές μεταξύ του 1900 και 1920. Από τα τελευταία μεγάλα απόκτημα του μουσείου ήταν ο μικρός ναΐσκος από την Ελεσίγια, τον οποίο η αιγυπτιακή κυβέρνηση χάρισε στην Ιταλία, για τη συμμετοχή της τελευταίας στην επιχείρηση διάσωσης των αρχαιοτήτων ενόψει της κατασκευής του φράγματος του Ασουάν τη δεκαετία του 1960.   
Όλα αυτά τα χρόνια η αιγυπτιακή συλλογή ήταν πάντα στο Τορίνο, στο κτίριο που είχε σχεδιαστεί για το σκοπό αυτό, να την φιλοξενήσει, στην οδό Via Accademia delle Scienze 6. Μόνο κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου μέρος του περιεχομένου του μουσείου μεταφέρθηκε στη μικρή πόλη Agliè. Το μουσείο έγινε πειραματική δοκιμή για την ιταλική κυβέρνηση στην ιδιωτικοποίηση των κρατικών μουσείων όταν το 2004 ιδρύθηκε επίσημα το Ίδρυμα του Μουσείου Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων|Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2006]] οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν στο Τορίνο, με τις κύριες αίθουσές του να έχουν σχεδιαστεί από τον Ντάντε Φερέτι, με «ευφάνταστη χρήση του φωτισμού και καθρεφτών σε μια φαντασμαγορική παρουσίαση των πιο σημαντικών και εντυπωσιακών φαραωνικών αγαλμάτων της συλλογής του μουσείου».
Σογιεμπικά του Καζάν

Ζωή

Ήταν η κόρη του ευγενή Νογκάι Γιοσίφ μπακ και η σύζυγος των χάνων του Καζάν Τσανγάλι (1533-35), Σαφαγκαράι (1536-49) και Σαχγαλί (μετά το 1553). Το 1549, έγινε αντιβασιλέας κατά τη διάρκεια της κηδεμονίας του γιου της, Ουταμεσγκαράι.
Το 1551, μετά την πρώτη μερική κατάκτηση του Χανάτου του Καζάν από τον Ιβάν τον Τρομερό, μετακόμισε βίαια στη Μόσχα με τον γιο της και αργότερα παντρεύτηκε με τον Σαχγαλί , τον επιβλημένο από την Ρωσία χάνο των Τατάρων Κασίμ και Καζάν.

Θρύλος αυτοκτονίας

Είναι η εθνική ηρωίδα του Ταταρστάν. Το όνομά της συνδέεται πρώτα με τον Πύργο Σογιεμπικά, που ο Ιβάν ο Τρομερός ήθελε να την παντρευτεί και έτσι συμφώνησε ότι εάν της έχτιζε ένα πύργο με επτά βαθμίδες (μια για κάθε ημέρα της εβδομάδας) τότε θα τον παντρευόταν. Ο Ιβάν ο Τρομερός υποτίθεται ότι τελείωσε τον πύργο εντός της εβδομάδας, και όταν η Σογιεμπικά ανέβηκε στην κορυφή του πύργου και αφού κοίταξε στο πανέμορφο σπίτι της στο Καζάν, συγκλονίστηκε τόσο από τους ανθρώπους της που δεν μπορούσαν να το αντέξουν να παντρευτεί τον τσάρο και πήδηξε από τον πύργο.
Αγία Τριάδα Βοιωτίας

Γενικά στοιχεία

Ο οικισμός είναι κτισμένος στους πρόποδες του Ελικώνα, σε υψόμετρο 400 μέτρων. Βρίσκεται 21 χλμ νότια της, πρωτεύουσας του νομού Βοιωτίας, Λιβαδειάς. Κοντά στην Αγία Τριάδα βρίσκονται τα χωριά Κορώνεια (στα ανατολικά), Ελικώνας (στα δυτικά) Αγία Άννα (στα νότια) και Άγιος Γεώργιος (βόρεια του οικισμού).

Ιστορικά στοιχεία

Η ύπαρξη ρωμαϊκών επιγραφών και βυζαντινού κάστρου ενισχύει τις απόψεις σχετικά με την κατοίκηση της περιοχής από την αρχαιότητα ή τον Μεσαίωνα, ενώ ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε οθωμανικά έγγραφα του 1466 με την ονομασία Στεβενίκο και καταγράφεται ως ελληνικός οικισμός σε αντίθεση με τα γειτονικά χωριά που αναφέρονται ως αρβανίτικα.
Κατά τη διάρκεια της ύστερης Τουρκοκρατίας ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της περιφέρειάς του και αποτέλεσε σημείο στρατηγικής σημασίας λόγω της οχύρωσής του. Μάλιστα στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης έγινε αρκετές φορές πεδίο μάχης ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τις οθωμανικές δυνάμεις. Το 1940 η ονομασία του χωριού μετατράπηκε από Στεβενίκο σε Αγία Τριάδα.
Διοικητικά το χωριό αποτέλεσε από το 1840 (ΦΕΚ 22Α - 18/12/1840) μέχρι το 1914 τμήμα του δήμου Πέτρας και στη συνέχεια υπαγόταν έως το 1997 στην επαρχία Λεβαδείας ως έδρα κοινότητας. Έπειτα υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κορωνείας ενώ από το 2011 είναι έδρα της τοπικής κοινότητας Αγίας Τριάδας του καλλικρατικού δήμου Λεβαδέων.

Αξιοθέατα

Σημαντικά αξιοθέατα της Αγίας Τριάδας είναι τα απομεινάρια του μεσαιωνικού κάστρου, τα ερείπια ρωμαϊκής στοάς στις πηγές Πόντζα, ο ναός των Ταξιαρχών που διαθέτει τοιχογραφίες των αρχών του 19ου αιώνα και ο ναός της Παλιοκκλήσας εντός του οποίου υπάρχουν τοιχογραφίες των μέσων του 18ου αιώνα«Ναοί και Μοναστήρια». steveniko.gr. Αγία Τριάδα Βοιωτίας. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2017..
Άλλο σημαντικό αξιοθέατο είναι το σπήλαιο Νύμφης Κορώνειας. Βρίσκεται στα δυτικά του χωριού σε υψόμετρο 820 μέτρων. Στις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο σπήλαιο το 1989 αποκαλύφθηκε σημαντικός αριθμός ευρημάτων που καλύπτουν το διάστημα από την αρχαϊκή μέχρι την ρωμαϊκή εποχή. Από τα αρχαιολογικά ευρύματα προκύπτει πως το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε ως ιερό αφιερωμένο στις Νύμφες.
Γλώσσες της Λιβύης

Η επίσημη γλώσσα της Λιβύης είναι τα Σύγχρονα Πρότυπα Αραβικά. Οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν μία από τις ποικιλίες της αραβικής ως πρώτη γλώσσα, με πιο περίοπτη θέση να έχουν τα Λιβυκά Αραβικά, αλλά και Αιγυπτιακά αραβικά και τα Τυνησιακά Αραβικά.

Αραβικά

Η επίσημη γλώσσα της Λιβύης είναι τα αραβικά. Η τοπική Λιβυκή αραβική ποικιλία είναι η κοινή ομιλούμενη διάλεκτος.

Βερβερικά

Επίσης, ομιλούνται διάφορες Βερβερικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Ταμασέκ, Γκανταμές, Ναφούσι, Σούκναχ και Αουτζιλάχ. Η βερβερική και αραβική γλώσσα ανήκει στην ευρύτερη Αφροασιατική (Χαμιτο-Σημιτική) οικογένεια.
Οι ομιλητές της Βερβερικής αριθμούν περίπου 1 εκατ. άτομα. Από αυτές, η πιο σημαντική ομάδα, οι Ναφούσι, Τρίπολι και Ζουουάρα, είναι συγκεντρωμένες στην περιοχή της Τριπολιτανίας. Οι βερβερικές γλώσσες ομιλούνται επίσης σε ορισμένες οάσεις, συμπεριλαμβανομένων των Γκανταμές, Αουτζιλάχ και Σαουκνάχ. Η Ταμαχάκ ομιλείται από τους Τουαρέγκ.
Ο πρώην αρχηγός κράτους της Λιβύης, ο Μουαμάρ Καντάφι, αρνήθηκε την ύπαρξη των Βερβέρων ως ξεχωριστή εθνότητα, και ονόμασε τους Βέρβερους ως "προϊόν της αποικιοκρατίας" που δημιουργήθηκε από τη Δύση για να διαιρέσει τη Λιβύη. Η Βερβερική γλώσσα δεν αναγνωριζόταν και δεν διδασκόταν στα σχολεία, και για χρόνια η ονομασία των παιδιών με Βερβερικά ονόματα ήταν απαγορευμένη στη Λιβύη.
Μετά τις πρόσφατες εξεγέρσεις στη Λιβύη, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (Επαναστάτες) έχουν δείξει ένα άνοιγμα προς την Βερβερική γλώσσα. Ο τηλεοπτικός σταθμός των ανεξάρτητων επαναστατών "Libya TV", έχει συμπεριλάβει τη βερβερική γλώσσα και το αλφάβητό της, το Τιφινάγ, σε ορισμένα προγράμματα.

Ντομάρι

Η Ντομάρι είναι Ινδοϊρανική γλώσσα που ομιλείται από τους Ντομ (περίπου 33.000 άτομα).

Τεντάγκα

Η Νειλο-Σαχάρια γλώσσα Τεντάγκα ομιλείται από μερικές χιλιάδες Τέντα.

Ιταλικά

Τα Ιταλικά εξακολουθεί να ομιλείται μεταξύ της Ιταλικής κοινότητας της Λιβύης. Είναι η δεύτερη πιο ομιλούμενη γλώσσα της χώρας και χρησιμεύει ως γλώσσα εμπορίου και μερικές φορές ως γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των Λίβυων και των ξένων.

Άλλες γλώσσες

Τα Αγγλικά είναι αξιοσημείωτη ξένη γλώσσα στις επιχειρήσεις και για οικονομική σκοπούς και ομιλούνται επίσης από τη νέα γενιά. Επιπλέον, υπάρχουν χιλιάδες νέοι Λίβυοι επαγγελματίες οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι σε πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία.
Μετά το Λιβυκό Εμφύλιο Πόλεμο και τη βοήθεια που ήρθε από τη Γαλλία, η γαλλική γλώσσα άρχισε για πρώτη φορά να είναι δημοφιλής μεταξύ των νέων γενιών. Για το λόγο αυτό η Γαλλία θα ενθαρρύνει τη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας στη Λιβύη.
Αργυράδες Κέρκυρας

Γενικά στοιχεία

Το όνομα του οικισμού φέρεται να προέρχεται από τον βυζαντινό οίκο των Αργυρών  ή  Αργυρόπουλων. Μέχρι το 1997 ήταν έδρα της ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Κέρκυρας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε έως το 2011 έδρα του δήμου Κορισσίων. Έκτοτε, με βάση της διοικητικές αλλαγές που επιβλήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί έδρα της δημοτικής κοινότητας Αργυράδων του δήμου Κέρκυρας. Το 1977, ο οικισμός κηρύχτηκε παραδοσιακός. Στους Αργυράδες υπάρχουν δύο ναοί, αφιερωμένοι ο ένας στην Αγία Τριάδα και ο άλλος στον Άγιο Ιωάννη.

Ιστορικά στοιχεία

Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε επίσημα έγγραφα κατά το 1508 ενώ τα επόμενα χρόνια δοκιμάστηκε σκληρά από τις επιδρομές των Οθωμανών. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1943, οι Αργυράδες και τα γειτονικά τους υψώματα αποτέλεσαν πεδίο μάχης ανάμεσα στα ιταλικά στρατεύματα που κατείχαν την Κέρκυρα και τις δυνάμεις της Βέρμαχτ. Η σύγκρουση έληξε με σχετικά εύκολη επικράτηση των γερμανικών δυνάμεων και διεξήχθη στο πλαίσιο της ευρύτερης επιχείρησης εναντίον της μεραρχίας Άκουι, η οποία έδρευε στα Επτάνησα και μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους απέρριπτε την απαίτηση των Γερμανών για τον αφοπλισμό της.
Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

Επιδημιολογία

Mελέτες στη Μεγάλη Βρετανία, στις Η.Π.Α., Γαλλία, Νέα Ζηλανδία και Κίνα δείχνουν ότι το σύνδρομο ευερεθίστου εντέρου (γνωστό και με τον όρο σπαστική κολίτιδα, ο οποίος όμως είναι λανθασμένος, διότι το σύνδρομο δεν περιλαμβάνει την εμφάνιση φλεγμονής) παρουσιάζεται σε ποσοστό 11-14% των ενηλίκων. Τα περισσότερα άτομα που πάσχουν από το σύνδρομο δεν συμβουλεύονται γιατρό για τα συμπτώματά τους. H αντιμετώπιση όσων συμβουλεύονται γιατρό είναι χρονοβόρος και δαπανηρή
Γεώργιος Αγαθοκλής

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Παναγιώτη Αγαθοκλής και αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Αγαθοκλής. Διέθετε αλευρόμυλους στην περιοχή των Τρικάλων.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του 1905.
Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου

Η Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου ή Κοσόβου (σερβικά: Косовски округ) είναι σημερινή διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας που δεν αναγνωρίζεται από την αυτόνομη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου. Έχει πληθυσμό 672.292 κατοίκους και έκταση 3.095 τετραγωνικά χλμ., έδρα της είναι η Πρίστινα. Η διοικητική περιοχή περιλαμβάνει 10 δήμους και 393 οικισμούς.

Ιστορία

Αρχικά δημιουργήθηκε το 1912 ως Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας, έπειτα η διαίρεση παρέμεινε στα πλαίσια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας έως το 1929, οπότε έγινε τμήμα της Μπανόβινας του Βαρδάρη. Το 1920 οι κάτοικοι της περιοχής δήλωναν στην πλειοψηφία τους Αλβανοί. Στα πλαίσια της σύγχρονης Σερβίας δημιουργήθηκε εκ νέου η διοικητική διαίρεση το 1990 και το 1999 τα Ηνωμένα έθνη προχώρησαν σε νέα διοικητική διαίρεση, την οποία δεν αναγνωρίζει η Σερβία.
Status quo

Το status quo είναι λατινική φράση που σημαίνει την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων, ιδιαίτερα όσον αφορά κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα. Από κοινωνιολογικής απόψεως, ισχύει γενικά για τη διατήρηση ή την αλλαγή της υφιστάμενης κοινωνικής δομής και αξιών. Όσον αφορά τις συζητήσεις περί πολιτικής, το status quo αναφέρεται στο πώς είναι οι συνθήκες εκείνη την εποχή και πώς μπορεί η καταφατική ομάδα να λύσει αυτές τις συνθήκες, για παράδειγμα «Οι χώρες προσπαθούν τώρα να διατηρήσουν ένα status quo σε σχέση με το πυρηνικό τους οπλοστάσιο που θα τους βοηθήσει εάν η κατάσταση χειροτερεύει.»
Είναι η ονομαστική μορφή της προθετικής λατινικής φράσης «in statu quo» - κυριολεκτικά «στην κατάσταση στην οποία», η οποία είναι η συντόμευση της αρχικής φράσης in statu quo res erant ante bellum, που σημαίνει «στην κατάσταση στην οποία τα πράγματα ήταν πριν από τον πόλεμο». Για να διατηρηθεί το status quo θέλει να μείνουν τα πράγματα όπως είναι επί του παρόντος. Η σχετική φράση status quo ante, κυριολεκτικά «η κατάσταση στην οποία προηγουμένως» σημαίνει «η κατάσταση των πραγμάτων που υπήρχε προηγουμένως».