google/wiki40b huggingface dataset:
Φραγκίσκος Λουδοβίκος του Αρκούρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ' Ελμπέφ στο Παρίσι και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Β΄ δούκα του Ελμπέφ και της Αικατερίνης-Ενριέττας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας με την Γκαμπριέλ ντ' Εστρέ.
Ο πρωτότοκος ήταν ο Κάρολος Γ΄ κόμης του Ελμπέφ, ο δευτερότοκος ήταν ο Ερρίκος ηγούμενος του Ομπιέρ και ο μικρότερος αδελφός ήταν ο Φραγκίσκος-Μάριος πρίγκιπας του Λιλεμπόν. Εξάδελφοι από τη μεριά της μητέρας του ήταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας και ο αδελφός του Φίλιππος Α΄ δούκας της Ορλεάνης.
Tα μέλη του Οίκου του θεωρούνταν ξένοι πρίγκιπες και η θέση τους στην ιεραρχία της Αυλής ήταν μετά τους πρίγκιπες εξ αίματος.
Απεβίωσε το 1694 σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλφόνσος Ερρίκος ως κόμης του Αρκούρ.
Φλόρις Δ΄ της Ολλανδίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Ολλανδίας και της Αδελαΐδας των Βάσσενμπερκ, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Γκέλντερς.
Το 1222 διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 12 ετών και επίτροπος της αρχής ανέλαβε ο Βαλδουίνος του Μπέντχαϊμ. Απέκτησε το έδαφος της Άλτενα. Είχε συνεχείς διαφωνίες με τον Όθωνα Δ΄ επίσκοπο της Ουτρέχτης, τον βοήθησε όμως εναντίον των αγροτών του Ντρέντε το 1227. Ο Φλόρις Δ΄ πολέμησε εναντίον του Στέντινγκεν, βόρεια της Βρέμης, το 1234. 
Το ίδιο έτος σκοτώθηκε σε κονταρομαχία (tournois) στο Κορμπή της Γαλλίας και τάφηκε στο αββαείο του Ρίινσμπουρκ.
Πυριφλεγέθων

Ο Πυριφλεγέθων, δηλαδή «ὁ λάμπων ὡς φλοξ πυρός» ή αυτός που αναδίδει πύρινες φλόγες, γνωστός διεθνώς και ως Φλεγέθων (Phlegethon, Flegeton), ήταν στην ελληνική μυθολογία ένας από τους τρεις ή πέντε ποταμούς που διέρρεαν τον Κάτω Κόσμο, τον Άδη.

Το μυθολογικό πλαίσιο

Ο Πυριφλεγέθων αναφέρεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια. Πιστευόταν ότι έρρεε στο πάλι του Κωκυτού, που ερχόταν από τη Στύγα. Τα δυο ποτάμια έσμιγαν και χύνονταν με θορυβώδη καταρράκτη στον Αχέροντα: «ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσι Κώκυτός θ', ὃς δὴ Στυγὸς ὕδατός ἐστιν ἀποῤῥώξ, πέτρη τε ξύνεσίς τε δύω ποταμῶν ἐριδούπων» (κ΄ 513-515).
Στον πλατωνικό διάλογο Φαίδων (113b,c και 114a) περιγράφεται ως ποταμός του οποίου «οι ρύακες εις όσα σημεία εγγίζουν την επιφάνειαν της γης εκβράζουν πύρινον πηλόν». Αναφέρεται ότι στον Πυριφλεγέθοντα ρίπτονταν οι πατροκτόνοι και οι μητροκτόνοι, ενώ οι υπόλοιποι ανθρωποκτόνοι στον ποταμό Κωκυτό. Επρόκειτο, σύμφωνα με το μύθο, όχι για τους αμετανόητους ή στιγνούς εγκληματίες (αυτοί ρίχνονταν άπαξ δια παντός στον Τάρταρο), αλλά για εκείνους που είχαν δράσει εν θερμώ κ.λπ. και στη συνέχεια είχαν μετανοήσει για τις πράξεις τους. Όλοι αυτοί, μετακινούνταν μεταξύ Τάρταρου και Αχερουσιάδος λίμνης δια μέσου των δυο ποταμιών, έως ότου να λάβουν συγχώρεση από τα θύματά τους, τα οποία παρακαλούσαν με γοερά παρακάλια και ικεσίες.

Άλλες αναφορές

Ως «Φλεγέθων» αναφέρεται στην Αινειάδα (στο VI.551: Tartareus Phlegethon, torquetque sonantia saxa -λατ.), καθώς και από το Δάντη στην Κόλαση (Inferno, canti 12 και 14). Στον «έβδομο κύκλο» του ποιήματος, περιγράφεται ως ποταμός βραστού αίματος, στον οποίο τιμωρούνται οι πιο βίαιοι εγκληματίες, βυθιζόμενοι μέσα του, ανάλογα με το μέγεθος των κριμάτων τους. H περιγραφή του Δάντη είναι λεπτομερής (Inf. 12.46-54, 12.100-39), αλλά o ποιητής δεν αποκαλύπτει το όνομα του φοβερού ποταμιού, πράγμα που γίνεται αργότερα (στο 14.76-84). Μνεία κάνει και ο Τζον Μίλτον στον Χαμένο Παράδεισο, μαζί με τα υπόλοιπα ποτάμια του ΄Αδη.
Αναφορά στον Πυριφλεγέθοντα και τον Κωκυτό υπάρχει στο ποίημα «Της Σελήνης της Μυτιλήνης παλαιά και νέα ωδή» (1953) του Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή Τα ετεροθαλή: «Τόσο πικρή στη φούχτα μου η γαλήνη / Τόσο οι άνθρωποι μαύροι και μικροί / Με το πόδι εμπρός που ολοένα παν / Παν κατευθείαν για τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα!».
Επίσης αναφορά συναντάται και στο διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε "Η Ρουφήχτρα του Μάελστρομ" όταν ο συγγραφέας περιγράφει το απόκοσμο θέαμα και θόρυβο των θαλάσσιων ρευμάτων που δημιουργούσαν την δίνη του Μάελστρομ.
Θεόδωρος Υρτακηνός

Συγγραφικό έργο

Διασώζονται 93 από τις επιστολές του, ένα πανηγυρικός λόγος, και 3 επικήδειοι. Ο εξεζητημένος τρόπος γραφής των λόγων δυσκολεύει την κατανόηση τους, αλλά η τεχνοτροπία της γραφής φανερώνει μια καλή γνώση της αρχαίας ελληνικής ποίησης και λεπτομερή γνώση της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Επίσης διασώζεται ένα σώμα κειμένων του σχετικά με την Παναγία, τον Όσιο Άνινα τον Θαυματουργό, και μια περιγραφή του κήπου της Αγίας Άννας στη Ναζαρέτ.
Οι επιστολές του εκδώθηκαν κατά τον 19ο αιώνα από τους Γκαμπριέλ ντε Λα Πορτ ντου Τέιγ (Gabriel de La Porte du Theil) και τον Ζαν Φρανσουά Μπουασονάντ (Jean François Boissonade), μέσω των κειμένων που διασώζονται στο χειρόγραφο του Παρισινού Κώδικα. Ιδιαίτερα σε αυτές που απευθύνονται σε αξιωματούχους της εποχής του, εμφανίζεται να παραπονείται συχνά για την οικονομική του ένδεια και ζητά οικονομική ενίσχυση.
Ταχυδρόμος (εφημερίδα του Βόλου)

Ο Ταχυδρόμος είναι ιστορική εφημερίδα του Βόλου.

Κυκλοφορία

Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 8 Δεκεμβρίου του 1916 με ιδιοκτήτη και αρχισυντάκτη τον Ευρυτάνα (γεννημένο στο χωριό Χρύσου της Ευρυτανίας) δημοσιογράφο Αλέξανδρο Μέρο, ο οποίος μέχρι τότε εργαζόταν στην επίσης βολιώτικη εφημερίδα Η Θεσσαλία.
Η εφημερίδα από την αρχή της κυκλοφορίας της τάχθηκε υπέρ των ακτημόνων του Θεσσαλικού κάμπου. Ο ιδρυτής της διορίζεται το 1923 νομάρχης Άρτας και Πρέβεζας από την επαναστατική κυβέρνηση Γονατά - Πλαστήρα, με υπουργό Εσωτερικών τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1926 εκλέχθηκε βουλευτής. Το 1927 εισηγήθηκε στην κυβέρνηση (υπουργός Γεωργίας ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου) και στη συνέχεια στη Βουλή νομοσχέδιο για τη συγκέντρωση των σιτηρών. Εισηγήθηκε επίσης νομοσχέδιο για την ίδρυση Αγροτικής Τράπεζας, που η κυβέρνηση του Βενιζέλου αποδέχθηκε και έκανε πράξη το 1929. Στα μεταπολεμικά χρόνια, ο Μέρος συνέπραξε με τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή στην επανίδρυση του «Κόμματος Αγροτών και Εργαζομένων» και στην συνέχεια η εφημερίδα συντάχθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου και ο ιδρυτής της επανεκλέχθηκε το 1958 και το 1963 βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων και την Ένωση Κέντρου αντίστοιχα.
Μετά τον θάνατο του Μέρου το 1964, η εφημερίδα περιήλθε στην ιδιοκτησία των ανιψιών του και συνέχισε την έκδοσή της, με διευθυντή έναν εξ' αυτών, τον Θανάση Πώποτα. Το 1983 και το 1984, ο διευθυντής του Ταχυδρόμου κυκλοφόρησε δύο καθημερινές εφημερίδες στην Αθήνα, την Γνώμη και τις Ειδήσεις. Η προσπάθεια απέτυχε λόγω χαμηλής ανταπόκρισης του κοινού. Ο Ταχυδρόμος έκλεισε το 1996. Η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου του 2005, με εκδότη τον Γεώργιο Αλεξ. Πώποτα και διευθυντή σύνταξης τον δημοσιογράφο Χρήστο Μπουκώρο.
Μουνίχια

Τα Μουνίχια ήταν αρχαία σπουδαία ετήσια εορτή που γινόταν προς τιμή της Μουνιχίας Αρτέμιδος ο ιερός ναός της οποίας βρίσκονταν στον ομώνυμο λόφο της Μουνιχίας στον Πειραιά.
Κατά τον Πλούταρχο οι αρχαίοι Αθηναίοι εόρταζαν τη Μουνιχία Άρτεμη στις 16 του Μουνιχιώνα, που συμπίπτει με τη σύγχρονη 1η Απριλίου. Κατά τον Σουίδα φαίνεται πως η εορτή αυτή προήλθε από τον μυθικό ήρωα Μούνιχο και γιορτάζονταν από τους προϊστορικούς χρόνους. Αργότερα οι εορτές της Μουνιχίας Αρτέμιδας ενώθηκαν με τις επίσης ετήσιες εορτές των «επινίκιων» της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας.
Κατά την ημέρα της εορτής προσφέρονταν ιδιαίτερα γλυκίσματα τα λεγόμενα «αμφιφώνες». Στη συνέχεια ακολουθούσαν ναυτικοί αγώνες, λεμβοδρομίες, και επίδειξη των «ιερών πλοίων» στον ομώνυμο λιμένα Μουνιχίας (σαν κάτι με τις σύγχρονες εορτές της Ναυτικής Εβδομάδας).
Από τον Πειραιά η εορτή των Μουνιχίων μεταφέρθηκε και σε άλλες πόλεις της αρχαιότητας όπως στη Σικυώνα και σε πόλεις της Ιωνίας.
Βήιοι

Οι Βήιοι (Λατινικά Veius και Veii, Ιταλικά: Veio) ήταν σημαντική ετρουσκική πόλη 16 χιλιόμετρα (9,9 μίλια) Β.ΒΔ. της Ρώμης, στην Ιταλία. Η θεση της βρίσκεται στη ζώνη Ίζολα Φαρνέζε χωριό διοικητικής υποδιαίρεσης του δήμου της Ρώμης, στην επαρχία της Ρώμης. Πολλές αρχαιολογικές θέσεις που σχετίζονται τους Βηίους, ως πόλη-κράτος βρίσκονται επίσης στο Φορμέλλο έναν άλλο δήμο της επαρχίας της Ρώμης, ακριβώς στα βόρεια. Το Φορμέλο έλαβε το όνομά του από τα κανάλια αποστράγγισης δημιουργήθηκε για πρώτη φορά από τους Βηίους.
Οι Βήιοι ήταν η πλουσιότερη πόλη της ετρουσκικής συμμαχίας, στα νότια σύνορα της Ετρουρίας και το μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής πήλινων ειδωλίων στην Ετρουρία τον 6ο ΠΚΕ αι. Βρισκόταν εναλλάξ σε πόλεμο και σε συμμαχία με τη Ρώμη για πρισσότερα από 300 χρόνια. Τελικά κατακτήθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγός Κάμιλλος το 396 Π.Χ.. Οι Βήιοι συνέχισαν να κατοικούνται και μετά την κατάληψή τους από τους Ρωμαίους, αλλά η πόλη παρήκμασε ως αστικό κέντρο.

Αρχαιολογία και τέχνεργα

Στο «Parco di Veio», δίπλα στην Ίζολα Φαρνέζε, υπάρχουν τα ερείπια ενός ναού. Επίσης έχουν βρεθεί τύμβοι και λαξευτοί τάφοι σε βράχο. Ο γνωστότερος είναι το Grotta Campana, όπου αποκαλύφθηκε το 1843 ένας θαλαμωτός τάφος με τις παλαιότερες γνωστές ετρουσκικές τοιχογραφίες. Υπάρχουν επιπλέον μεγάλες σήραγγες που οδηγούν στο ανάχωμα της πόλης, οι οποίες πιθανώς επιβεβαιώνουν την αφήγηση του Τίτου Λίβιου για τη ρωμαϊκή νίκη στη Μάχη των Βηίων.
Το φημισμένο Ιερό του Πορτονάτσιο βρισκόταν έξω από τα τείχη της αρχαίας πόλης, απέναντι από το μεσαιωνικό χωριό Ίζολα Φαρνέζε. Αχικά ήταν πιθανώς ανοικτό τέμενος με βωμό, στο οποίο προστέθηκε περί το 500 ΠΚΕ ναός. Ανάμεσα στις τερακότες βρίσκεται ο Απόλλωνας των Βηίων σε υπερφυσικό μέγεθος πιθανώς έργο του κοροπλάστη Βούλκα.
Σωζόπολη Χαλκιδικής

Ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία

Παλαιότερη ονομασία του οικισμού ήταν «Σερβικόν Μετόχιον» και μετονομάστηκε Σωζόπολη το 1948. Οι κάτοικοι που δημιούργησαν τη Σωζόπολη ήταν Θράκες πρόσφυγες, κυρίως, από τη Σωζόπολη της Βόρειας Θράκης (της Ανατολικής Ρωμυλίας στη σημερινή Βουλγαρία), αλλά και από άλλες πανάρχαιες εστίες ελληνισμού της Δυτικής Μαύρης Θάλασσας, όπως η Αγχίαλος και ο Πύργος της Ανατολικής Ρωμυλίας. Η Σωζόπολη της Μαύρης Θάλασσας ήταν η μετεξέλιξη της Απολλωνίας, ακμαίας αποικίας των Μιλησίων - Ιώνων του 7ου αι. π.Χ., η οποία στη μακραίωνη ιστορία της αναδείχτηκε σε μητροπολιτικό κέντρο του ελληνισμού στα παράλια της Βόρειας Θράκης. Στο ύψωμα, όπου είναι χτισμένο το σημερινό χωριό, εντοπίστηκε η θέση ρωμαϊκού και βυζαντινού οικισμού. Επίσης, στα αριστερά του δρόμου προς Βεριά, συναντούμε την "Τούμπα" με ερείπια αρχαίου οικισμού, όπου και η έδρα του Επισκόπου "Κασσανδρείας και Βρυών".
Κρορ

Ένα κρορ (συντομογραφία: cr) ή κότι υποδηλώνει δέκα εκατομμύρια (10.000.000 ή 10⁷ στην επιστημονική σημειογραφία) και είναι ίσο με 100 λακχ στο Ινδικό σύστημα αρίθμησης. Γράφεται ως 1.00.00.000 με το τοπικό στιλ των διαχωριστών ομάδων αριθμών (το λακχ είναι ίσο με εκατό χιλιάδες και γράφεται ως 1.00.000).
Ζήσης Τσέκος

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1964 και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του το 1982 από τον Πανθρακικό. Το 1985 μεταγράφηκε στον Πανσερραϊκό και το καλοκαίρι του 1987 εντάχθηκε στον Απόλλων Καλαμαριάς, όπου αναδείχθηκε ως ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Στις τάξεις του Απόλλωνα παρέμεινε μέχρι το 1995 όταν και μεταγράφηκε στον νεοφώτιστο τότε στην Α' Εθνική Πανηλειακό, στον οποίο αγωνίστηκε για δυο σεζόν με ικανοποιητικό αριθμό συμμετοχών. Αργότερα αγωνίστηκε στον Εθνικό Αστέρα και στον Ολυμπιακό Βόλου όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2000.
Ο Τσέκος αγωνίστηκε μια φορά με την Εθνική Ελλάδας στις 28 Μαρτίου του 1990.
Ως προπονητής έχει περάσει για σύντομο χρονικό διάστημα από τον πάγκο του Πανθρακικού την σεζόν 2006-07
ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι

Στάδιο

Η ομάδα είχε για έδρα το ANEFS Stadium, Βουκουρέστι, το οποίο έχει χωρητικότητα 6000 θέσεων.
12η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η 12η Συμφωνία σε Σολ μείζονα, K. 110/75b (γερμανικά: Sinfonie G-Dur Köchelverzeichnis 110 (75b)) είναι μία συμφωνία του Βόλ, που γράφτηκε στο καλοκαίρι του 1771, στο Σάλτσμπουργκ. Η σύνθεση έγινε πριν το δεύτερο ταξίδι του Μότσαρτ στην Ιταλία, το οποίο έγινε μεταξύ Αυγούστου και Δεκέμβρη του 1771. Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη, με το πρώτο μέρος να είναι το μεγαλύτερο που είχε γράψει έως τότε ο Μότσαρτ. Αν και δεν υπάρχουν εξακριβωμένες πληροφορίες, η Συμφωνία, πιθανώς έκανε πρεμιέρα στο Μιλάνο, στις 22 με 23 Νοεμβρίου του 1771.
Αμωρί Α΄ του Μονφόρ

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Γουιέλμου τού Αινώ, γιού τού Ρέγκιναρ Β΄ κόμη τού Αινώ. 
Άρχισε να κτίζει το κάστρο του Μονφόρ-λ'Αμωρύ. Το ολοκλήρωσε ο γιος του Σίμων Α΄, που τον διαδέχθηκε ως κύριος του Μονφόρ.
Μαρίκα Ανδρονίκου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Οδησσό το 1900 από γονείς πρόσφυγες από τον Πόντο. Σπούδασε σε Αυτοκρατορικό Ωδείο της Οδησσού  και το 1919 ήρθε στην Ελλάδα. Έπαιξε σε πολλές παραστάσεις και συνεργάστηκε με τους θιάσους Παπαϊωάννου και Ένκελ έως το 1934, όταν αποχώρησε από την σκηνή. Ήταν για πολλά χρόνια στο διοικητικό συμβούλιο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Ταμείου Συντάξεων Ηθοποιών.
Θάνος Τράγκας

Ο Θάνος Τράγκας (1904 - 1983) ήταν λογοτέχνης, καλλιτέχνης, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα.  
Σπούδασε στην Νομική Σχολή, στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Στην γενιά του Β. Φαληρέα κρατώντας φιλική σχέση μαζί του). Τέλος ήταν Διπλωματούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Ωδείου (1926-1929).

Προσωπική Ζωή

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του Νίκος Αναγν. Τράγκας είχε καταγωγή από την Αναβρυτή Λακωνίας.

Η μητέρα του Χριστίνα Τράγκα (πατρ. Αν. Ζέρβας) είχε γεννηθεί στην Αθήνα και ήταν μαία (1879-1960).

Αδέρφια: Κωνσταντίνος Τράγκας (Βελονοθεραπευτής - Ιατρός, πρωτοπόρος στην Ελλάδα), Ιωάννης Τράγκας (Ιατρός-γυναικολόγος), Γιώργος Ν. Τράγκας, Αντώνης Τράγκας και Αντιγόνη Τράγκα-Φρόντζου γνωστοί δικηγόροι.
Μεγάλωσε στην οδό Θερμοπυλών 50 στο Μεταξουργείο.

Παντρεύτηκε την Μαίρη Βογιατζή το 1962, ενώ το 1963 απέκτησαν την κόρη τους Χριστίνα.

Καλλιτεχνικός Διευθυντής

(1948-1952) του Δραματικού Συλλόγου Ευριπίδη με Διευθυντή τον Αλέξανδρο Φιλαδελφέα (Διευθυντή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών), μέλη: Σπυρίδων Τρικούπης (Βουλευτής), Αρ. Προβελέγιος (ποιητής), κ.α.
Δίδαξε στην Σχολή του Εθνικού Ωδείου μέχρι τον θάνατό του, συνέχισε το έργο του η σύζυγός του ηθοποιός, σκηνοθέτης και καθηγήτρια Μαίρη Βογιατζή Τράγκα, διευθύντρια της ομώνυμης Ανώτερης Δραματικής Σχολής. Το έργο των οποίων συνεχίζεται από την κόρη τους Χριστίνα Τράγκα και τα εγγόνια τους Θάνο, Θοδωρή και Ερμή Περιστέρη.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1972-73 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 1973-74. Η τελευταία ομάδα θα υποβιβαζόταν στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα αλλά η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ διέγραψε δύο ομάδες με την κατηγορίας στησίματος αγώνας και έτσι η τελευταία ομάδα δεν υποβιβάστηκε.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αρμίδι

Στην ελληνική κοινή ναυτική γλώσσα αρμίδι (επίσημα: ορμίδιον) ή βιλάι ονομάζεται το λεπτό ιδίως σχοινί (το πεισμάτιον) που χρησιμοποιείται από τους ναυτικούς δια της έλξης του στην άρση ή καθαίρεση βαρέων αντικειμένων ή προσδένοντάς το στην άκρη των κάβων για τον ευκολότερο χειρισμό τους στη πρόσδεση των πλοίων.
Αρμίδι επίσης ή ορμιά λέγεται η πετονιά δηλαδή το λεπτό και ισχυρό νήμα στην άκρη του οποίου έχει προσδεθεί αγκίστρι που αποτελεί αλιευτικό εργαλείο, για αλιεία από βράχο ή λέμβο.
Τέλος αρμίδι ή ορμίδιο ονομάζεται και το βλήμα που εκτοξεύεται από την ορμιδοβόλο συσκευή διάσωσης.
Neoplan Tourliner

Ιστορικό

To 2017, το Tourliner πήρε το βραβείο iF Design, για το σχεδιασμό του.

Χαρακτηριστικά

Το Tourliner έχει δύο εκδόσεις κινητήρων. Στον μικρό κινητήρα η ισχύς είναι 309 kW, οι ίπποι 420 και η μέγιστη ροπή στρέψης είναι 2.100. Σε αυτή την έκδοση το κιβώτιο ταχυτήτων είναι χειροκίνητο και έχει 6 ταχύτητες. Στην έκδοση με το μεγάλο κινητήρα η ισχύς είναι 338 kW, οι ίπποι 460 και η μέγιστη ροπή στρέψης είναι 2.300. Επίσης, σε αυτή την έκδοση το κιβώτιο ταχυτήτων είναι αυτόματο και έχει 12 ταχύτητες.
Και στις δύο εκδόσεις, το λεωφορείο διαθέτει ABS, ASR, EBS, ESP, ACC και LGS.
Από το 2014, ο κινητήρας του Tourliner είναι σύμφωνος με τις προδιαγραφές του Euro 6.
Προσόμοιο τροπάριο

Προσόμοιον ονομάζεται σε ένα σύνολο τροπαρίων τα τροπάρια εκτός τού πρώτου, που ακολουθούν το μέλος τού πρώτου από αυτά, το οποίο έχει ιδιαίτερη (δική του) μελωδική γραμμή και ονομάζεται αυτόμελο. Π.χ. στο Κοντάκιο ο πρώτος οίκος είναι αυτόμελο και οι υπόλοιποι προσόμοιοι αυτού.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει στον ειρμό (πρώτη στροφή) σε κάθε ωδή τού Κανόνα, όπου ο ειρμός έχει δικό του μέλος, ενώ οι υπόλοιπες στροφές (τροπάρια) της ωδής ακολουθούν πιστά το μέλος τού ειρμού.
Στα Λειτουργικά βιβλία, χειρόγραφα ή έντυπα δηλώνεται πάντοτε ο Ήχος και το αυτόμελο: "Προσόμοιον, Ήχος ..., προς το ...".
Το σύστημα αυτόμελο-προσόμοια έχουμε συνήθως στα Στιχηρά και τα Απόστιχα, δηλ. τροπάρια που άδονται μετά τους τελευταίους στίχους Ψαλμών, στην αρχή και το τέλος αντίστοιχα ακολουθιών, όπως είναι ο Εσπερινός και ο Όρθρος. Το πλήθος των τροπαρίων εξαρτάται από το μέγεθος της εορτής, που μπορεί Κανόνας της να είναι εις δ΄ ή εις ς΄ ή εις η΄ ωδές, όπως ορίζει το Τυπικό της Εκκλησίας.
Σημαχίδες

Ονομασία

Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του  από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Σήμαχο  ή/και από την ομώνυμη οικογένεια των Σημαχιδών, η οποία είχε ως έδρα τον δήμο αυτόν.

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος των Σημαχιδών, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του Άστεως. Βρισκόταν, σύμφωνα με τον Φιλόχορο, στην Επακρία, την ορεινή περιοχή βόρεια της Αττικής, πιθανώς συνορεύοντας με τον δήμο της Ικαρίας, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Σύμφωνα με σύγχρονους ερευνητές μπορεί να υποτεθεί ότι είναι κοντά στο σημερινό κέντρο της τοποθεσίας Βρέντου ή Βρεντού στο Πεντελικό όρος.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι οι Σημαχίδες βρίσκονταν στην περιοχή των Ασωμάτων.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι των Σημαχιδών

Ο δημότης των αρχαίων Σημαχιδών ονομαζόταν Σημαχίδης ή Σιμαχίδης.
Γιαν Πάινας

Βιογραφία

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, οι Γιαν και Γιάκομπ Πάινας ήταν επιδέξιοι ζωγράφοι τοπίων και μορφών, αλλά ο Γιαν ήταν καλύτερος από τον Γιάκομπ. Ο Γιαν ταξίδεψε στην Ιταλία το 1605 μαζί με τον Πίτερ Λάστμαν και πέρασαν μερικά χρόνια εκπαιδευόμενοι στην Τέχνη από μεγάλους Ιταλούς Δασκάλους.
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης ήταν αδελφός του Γιάκομπ και πραγματοποίησε δύο ταξίδια στην Ιταλία, ένα το 1605 κι ένα το 1617, ενώ δεν είναι βέβαιο αν ήταν μαζί του και ο αδελφός του . Στη Ρώμη συνδέθηκε φιλικά με τους Άνταμ Ελζχάιμερ, Πίτερ Λάστμαν και Γιάκομπ Ερνστ Τόμανν φον Χάγκελσταϊν. 
Η αδελφή του Γιαν, Μάινσχε (Meynsge) παντρεύτηκε τον καλλιτέχνη Γιαν Τενχάχελ το 1611. Ήταν ο Δάσκαλος των Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ και Στεφεν φαν Χόορ.
Τα έργα των αδελφών Πάινας είναι παρόμοια σε ύφος με αυτά του Άνταμ Ελζχάιμερ και υπάρχει προϊστορία εσφαλμένων αποδόσεων έργων μεταξύ των τριών καλλιτεχνών, γιατί και οι δύο αδελφοί Πάινας υπέγραφαν τα έργα τους ως "J. Pynas."
Ο Γιαν απεβίωσε στο Άμστερνταμ. Ο Γιάκομπ έζησε αρκετά χρόνια μετά από τον θάνατο του αδελφού του και πιστεύεται ότι απεβίωσε στο Ντελφτ.
Σόρων

Ο Σόρων ήταν περίφημο αρχαίο δάσος δρυών που βρισκόταν στην Αρκαδική Αζανία (Επαρχία Καλαβρύτων) και συγκεκριμένα μεταξύ των Αρκαδικών Πόλεων-κρατών του Κλείτωρα και της Ψωφίδας. Σύμφωνα με τον Παυσανία στο δάσος αυτό ζούσαν αγριόχοιροι, αρκούδες και τεράστιες χελώνες, με το κέλυφος των οποίων μπορούσε κάποιος να κατασκευάσει λύρα ίδιου μεγέθους με αυτές που φτιάχνονταν από Ινδικές χελώνες. Κοντά στο δάσος ήταν χτισμένες οι αρχαίες κώμες Αργέαθοι, Λυκούντες, και Σκοτάνη.
Ψυχρηλασία

Ψυχρηλασία (Cold working), είναι η πλαστική παραμόρφωση ενός μετάλλου σε θερμοκρασία χαμηλότερη από αυτή στην οποία ανακρυσταλλώνεται. Η ψυχρηλασία προκαλεί αύξηση της αντοχής, λόγω ενδοτράχυνσης του μετάλλου, με συνέπεια τη μείωση της ολκιμότητας.
Ιωάννης Βεργίκιος

Ο Ιωάννης Βεργίκιος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα ο οποίος έγραψε στα ιταλικά ιστορία της Κρήτης από αρχαιοτάτων χρόνων έως το 1597. Σύμφωνα με τον Σοφοκλή Οικονόμο ήταν πιθανώς συγγενής του Άγγελου Βεργίκιου, άποψη που υιοθετεί και ο Σάθας.
Νικόλαος Οικονομίδης (μαθηματικός)

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1930 στην Έδεσσα. Από το 1948 έως το 1953 σπούδασε στο Τμήμα Μαθηματικών του Α.Π.Θ. Το 1959, πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα με την εργασία του με θέμα Συστήματα και μορφαί συνόλων Μετρικού Χώρου.
Δύο χρόνια αργότερα διορίσθηκε επιμελητής στο Μαθηματικό Σπουδαστήριο του Α.Π.Θ.. Τον Σεπτέμβριο του 1963 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής στην Δ ΄ τακτική έδρα της Μαθηματικής Επιστήμης.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1930 ως Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας (Ε.Π.Σ.Α.Μ.), με δικαιοδοσία στο νομό Καβάλας και στο νομό Δράμας. Τα ιδρυτικά σωματεία της ένωσης ήταν οι Φίλιπποι Καβάλας, η Δόξα Δράμας, η Α.Ε.Κ. Καβάλας και ο Ηρακλής Καβάλας, Ατλοκεραυνός Καβάλας, Παύλος Μελάς Καβάλας, και Ορφέας Ελευθερούπολης. Το 1963, τα σωματεία του νομού Δράμας, με απόφαση της ΕΠΟ αποσχίσθηκαν από την ΕΠΣΑΜ, δημιουργώντας την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας. Το ίδιο διάστημα, η ΕΠΣΑΜ μετονομάστηκε σε Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας.

Πρωταθλήτριες

Οι πρωταθλήτριες της ΕΠΣ Καβάλας ανά περίοδο:
Εσάμ Ελ-Χανταρί

Καριέρα

Έχει το παρατσούκλι «Υψηλό Φράγμα» και έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του με την Αλ-Αχλί, με την οποία κέρδισε οκτώ τίτλους στην Αιγυπτιακή Πρέμιερ Λιγκ, τέσσερα Κύπελλα Αιγύπτου, τέσσερα Αιγυπτιακά Σούπερ Καπ, τέσσερα ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ, τρία ΚΑΦ Σούπερ Καπ, ένα Αραβικό Κύπελλο Πρωταθλητών Συλλόγων, και δύο Αραβικά Σούπερ Καπ. Έχει αγωνιστεί επίσης στη Νταμιέτα, τη Σιόν (με την οποία κέρδισε το Ελβετικό Κύπελλο), την Ισμαηλία, την Ζάμαλεκ, την Αλ Μερέιχ (με την οποία κέρδισε τη Πρέμιερ Λιγκ Σουδάν και το Κύπελλο Σουδάν), την Αλ-Ιττιχάντ Αλεξάνδρειας και την Ουάντι Ντέγκλα. 
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018, σε ηλικία 45 ετών και 161 ημερών, είναι ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.
Γουίλιαμ Μπανκς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1786 στο Κίνγκστον Λέισι, Ντόρσετ και ήταν από αριστοκρατική αγγλική οικογένεια. Γονείς του ήταν ο Χένρι Μπανκς και η Φράνσις το γένος Γούντλεϊ. Ήταν ο δευτερότοκος από συνολικά πέντε παιδιά. Σχολείο πήγε στην σχολή του Γουέστμινστερ (Westminster School) στο Λονδίνο, και μετά σπούδασε στο Κολλέγιο της Αγίας Τριάδας (Trinity College) του Καίμπριτζ, όπου αποφοίτησε το 1811 με το δίπλωμα των καλών τεχνών (Master of Arts). Απεβίωσε στις 15 Απριλίου 1855 στην Βενετία.
Σούργια Ματζαπαχίτ

Το Σούργια Ματζαπαχίτ (Ο Ήλιος του Ματζαπαχίτ) είναι το έμβλημα που βρίσκεται συνήθως σε ερείπια που χρονολογούνται από την εποχή των Ματζαπαχίτ. Το έμβλημα λάμβανε συνήθως τη μορφή μιας οκτάκτινης ακτίνας ήλιου με το στρογγυλεμένο τμήμα στο κέντρο που απεικονίζει τις ινδουιστικές θεότητες. Το έμβλημα θα μπορούσε να έχει πάρει τη μορφή ενός κοσμολογικού διαγράμματος φωτοσχηματισμένου από τυπικές ακτίνες του ήλιου "Σούρια Ματζαπαχίτ", ή ένααπλό κύκλο με τυπικές ακτίνες του ήλιου. Λόγω της δημοτικότητας αυτού του ηλιακού έμβληματος κατά την εποχή των Ματζαπαχίτ, προτείνεται ότι το σύμβολο του ήλιου αποτελούσε το αυτοκρατορικό σύμβολο ή έμβλημα της αυτοκρατορίας των Ματζαπαχίτ.