google/wiki40b huggingface dataset:
Αντώνιος Χαμουδόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1888 στη Σμύρνη και ήταν γιος του Χρηστάκη Χαμουδόπουλου από τα Βουρλά. Διετέλεσε αρχικά συνεργάτης εφημερίδων και περιοδικών της Σμύρνης (Ο Κόσμος, Ημερησία κ.ά.) και της Κωνσταντινούπολης (Πρόοδος και Πολιτική Επιθεώρησις) ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην οθωμανική πρωτεύουσα συνδέθηκε με τον Ίωνα Δραγούμη.
Μετά την μικρασιατική καταστροφή κατέφυγε στην Ελλάδα. Αρχικά υπήρξε ανταποκριτής ελληνικών εφημερίδων στη Ρώμη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου συνεργάστηκε με την εφημερίδα Μακεδονία και εξέδωσε για ένα διάστημα την ιδιόκτητη εφημερίδα Εσπερινά Νέα διατελώντας παράλληλα πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλονίκης.
Γύρω στο 1935 μετακόμισε στην Αθήνα όπου συνέχισε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ως συνεργάτης εφημερίδων. Ήταν από τους ελάχιστους Έλληνες δημοσιογράφους που πήρε συνέντευξη τουλάχιστον δύο φορές από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Το 1948 κατά τη διάρκεια επαγγελματικού ταξιδιού στην Κωνσταντινούπολη υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο με επακόλουθη ημιπληγία, με αποτέλεσμα να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην οικία του στην Αθήνα όπου και απεβίωσε τον Αύγουστο του 1958. Ήταν παντρεμένος με την Άννα Χαμουδοπούλου, παρασημοφορημένη εθελόντρια νοσοκόμα του ΕΕΣ.

Συγγραφικό έργο

Ο Χαμουδόπουλος υπήρξε σε νεαρή ηλικία συνεργάτης λογοτεχνικών περιοδικών της γενέτειράς του όπως Ο Κόσμος και η Ηγησώ, γράφοντας ποιήματα υπό το φιλολογικό ψευδώνυμο Τώνης Χριστίδης. Αργότερα, κατά την παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη συνδέθηκε με τον ποιητή Απόστολο Μελαχροινό και συνέχισε την λογοτεχνική του δραστηριότητα δημοσιεύοντας, υπό το ίδιο ψευδώνυμο, ποιήματά του στο περιοδικό Νέον Πνεύμα και εκδίδοντας την ποιητική συλλογή Τραγούδια.
Μετά την εγκατάστασή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων ιστορικού και πολιτικού περιεχομένου όπως το Ελληνισμός και Νεότουρκοι του 1926 (ένα από τα χαρακτηρισμένα ως έγκυρα βοηθήματα περί του Μακεδονικού Αγώνα, βασισμένο στη γνώση και την εμπειρία της γενιάς που συμμετείχε στα γεγονότα), το Από το Ημερολόγιο ενός δημοσιογράφου (1948) κλπ.
1,1-αιθενοδιόλη

Ταυτομέρεια

Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με το αιθανικό οξύ, με το οποίο βρίσκεται σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος του καρβοξυλικού οξέος:

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂) έχουμε προσθήκη στην αιθενοδιόλη-1,1, οπότε παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοαιθανοδιόλη-1,1, που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλαιθανικό οξύ:
Νιούτον (μονάδα μέτρησης)

Το νιούτον (λατινικοί χαρακτήρες: newton) (σύμβολο: N) είναι η μονάδα μέτρησης της δύναμης κατά το σύστημα SI, προς τιμή του άγγλου φυσικού και μαθηματικού Ισαάκ Νεύτωνα σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στην Κλασική Μηχανική.
Μπατσάτα (χορός)

Ονομασία

Η προέλευση του όρου bachata είναι ακόμα άγνωστη. Εντούτοις, σε μερικές αγροτικές περιοχές της Δομινικανής Δημοκρατίας, ο όρος Βachata σημαίνει τα απορρίμματα, αλλά οι περισσότεροι πολίτες συμφωνούν ότι αποτελεί ένα συμβαλλόμενο μέρος. Άλλοι λένε ότι η bachata προέρχεται από το ιταλικό Ballata, το οποίο ήταν μια δημοφιλής μορφή μουσικής της Ιταλίας τους προηγούμενους αιώνες. Η Bachata αναπτύχθηκε και είναι ακόμα στενά συνδεδεμένη με το λατινοαμερικάνικο ρομαντικό ύφος αποκαλούμενο μπολερό.
Με την πάροδο του χρόνου, έχει επηρεαστεί από το μερένγκε (γρήγορος ρυθμός ντόπιας μουσικής στη Δομινικανή Δημοκρατία) και από ποικίλες λατινοαμερικάνικες μορφές κιθάρων. Η ίδια η μουσική παίζεται στα 4/4. Η πιο αναγνωρίσιμη πτυχή της ενοργάνωσης bachata είναι η χρήση μιας ενισχυμένης κιθάρας (είτε ηλεκτρικής είτε ακουστικής).

Ιστορία

H bachata που προέκυψε τη δεκαετία του '60 προέρχεται από τη λατινοαμερικάνικη παράδοση κιθαριστικής μουσικής, αρχικά εντοπιζόμενη σε μπαρ και κλαμπ που έπαιζαν κιθαρίστες και τραγουδιστές. Σύμφωνα με ένα ντοκιμαντέρ, τo κομμάτι των Beatles "Till There Was You" (1963) βοήθησε στην έμπνευση του ύφους. Ακόμα κι αν μερικοί έθεσαν την προέλευση της Bachata στις αρχές της δεκαετία του '60. Το 2002 ένα αναμνηστικό λεύκωμα δημοσιεύτηκε γιορτάζοντας την 50ή επέτειο της μουσικής Bachata. 
Ενώ οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιζαν συνεχώς merengue και σάλσα, οι μουσικοί bachata αναγκάστηκαν να αναπτύξουν το σύστημά τους και τη μουσική τους. Όπως με τις περισσότερες μορφές της λατινοαμερικάνικης μουσικής, η bachata αποδίδεται κυρίως από άνδρες τραγουδιστές.
Η bachata παίζεται σήμερα σε ηλεκτρική κιθάρα και είναι πιο ρυθμική απ' ό,τι στις προηγούμενες μορφές. Η εξέλιξη σε ηλεκτρική κιθάρα έχει βοηθήσει να καταστήσει την bachata περισσότερο χορευτική και προσιτή. 
Για το δομινικανό ακροατήριο, ο δημοφιλέστερος των σύγχρονων bachateros είναι αναντίρρητα ο Άντονι Σάντος. Άλλοι αξιοσημείωτοι καλλιτέχνες είναι οι: Λουίς Βάργας, Ραουλίν Ροδρίγκες, Σακαρίας Φερρέιρα, Φρανκ Ρέγιες, Monchy y Alexandra, Andy Andy, Λεονάρδο Πανιάγουα, Los Toros Band, Joe Veras και El Vinny (Tu Melón).
Κουρδοτουρκική σύγκρουση

Η αρχή

Με την θέληση και το χάρισμα του ηγέτη, ο Οτζαλάν κατάφερε γρήγορα να κερδίσει το ενδιαφέρον των Κούρδων συμπατριωτών του, ενω το ίδιο συνέβη γενικότερα, όταν το κόμμα του έλαβε υποστηρίξεις. Οι πρώτες κινήσεις που πραγματοποιούσε το κίνημα του ήταν επιθέσεις σε αντίπαλες Κουρδικές φιλοτουρκικές οργανώσεις ενω ακολούθησαν και ψυχρές δολοφονίες Κούρδων που είχαν επαφές με πολιτικά πρόσωπα της εγχώριας πολιτικής αριστεράς. Χάρη σε αυτές τις δραστηριότητες, το κίνημα έγινε γνωστό για την καταποπολέμηση της πίεσης που βίωναν οι Κούρδοι.
Το έτος του 1980 ήταν σημαδιακό για το ίδιο το κίνημα και εν τέλει για το ίδιο το έθνος, καθώς 600 μέλη είχαν συλληφθεί εκ των οποίων οι 50 θανατώθηκαν απο τον Τουρκικό στρατό, πολλοί απο αυτούς αφου προφυλακίστηκαν, υπέστησαν βασανιστικές διαδικασίες, ενω δεν ήταν λίγοι αυτοί που επέλεξαν να πεθάνουν μέσα στις φυλακές. Εξ αιτίας των γεγονότων, μέλη του ΕΕΚ και ο Οτζαλάν διέφυγαν στη Συρία.
47 Τουκάνας

Το 47 Τουκάνας (47 Tucanae ή 47 Tuc) ή NGC 104 είναι σφαιρωτό σμήνος το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό Τουκάνα. Απέχει 16.700 έτη φωτός από τη Γη και έχει διάμετρο 120 έτη φωτός. Με φαινόμενο μέγεθος 4,9 είναι το δεύτερο λαμπρότερο στον γήινο ουρανό μετά το Ωμέγα Κενταύρου και είναι ορατό με γυμνό οφθαλμό κοντά στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου. Αποτελείται από περίπου ένα εκατομμύριο άστρα και χαρακτηρίζεται από τον πολύ συμπυκνωμένο πυρήνα του. Μέσα στο σφαιρωτό σμήνος έχουν αναγνωριστεί μεταξύ άλλων πηγές ακτίνων Χ και 23 πάλσαρ, το μεγαλύτερο αριθμό από οποιοδήποτε άλλο σφαιρωτό σμήνος, όσον αφορά το 2002.
Το 47 Τουκάνας το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751, ο οποίος θεωρούσε ότι ήταν πυρήνας ενός λαμπρού κομήτη.
Λοντοβίκο ντε Φερράρι

Περιγραφή

Γεννήθηκε στην Μπολόνια στην βόρεια Ιταλία, και η οικογένεια του είχε καταγωγή από το Μιλάνο. Σε ηλικία 14 ετών άρχισε να εργάζεαι ως υπηρέτης του πολυμαθή Τζερόλαμο Καρντάνο, και επέδειξε ενδιαφέρον και ικανότητα για τα μαθηματικά έτσι ο Καρντάνο άρχισε να τον διδάσκει. Με τον καιρό, ο Φεράρρι βοήθησε τον Καρντάνο στην επίλυση των τετραγωνικών και κυβικών εξισώσεων, ενώ υπήρξε ο κύριος μαθηματικός ως προς την επίλυση των τεταρτοβάθμιων εξισώσεων οι οποίες δημοσιεύτηκαν υπό τον Καρντάνο στο Ars Magna. Ο Φερράρι συνδέθηκε και με την έντονη ακαδημαϊκή αντιπαλότητα που υπήρχε μεταξύ του Καρντάνο και του Νικολό Φοντάνα Ταρτάλια, σε βαθμό όπου μετά από ένα έτος συνεχούς αντιπαράθεσης μέσω αλληλογραφίας, συναντήθηκαν ώστε να διαγωνιστούν για το ποιος καταλάβαινε καλύτερα τις κυβικές και τις τεταρτοβάθμιες εξισώσεις, διαγωνισμό τον οποίο ο Ταρτάλια έχασε από τον Φερράρι. Κατόπιν ο Φερράρι κατάφερε να αποκτήσει εργασία ως καθηγητής στην Ρώμη αντικαθιστώντας τον Καρντάνο μετά την αποχώρηση του και ο οποίος τον είχε συστήσει. Ο Φερράρι συνταξιοδοτήθηκε σε νεαρή ηλικία μόλις 42 ετών, έχοντας όμως αποκτήσει αρκετά χρήματα. Επέστρεψε στην Μπολόνια και έζησε εκεί με την αρδερφή του, ενώ παράλληλα έγινε καθηγητής μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1565. Μετά από λίγο καιρό, πέθανε από δηλητηρίαση αρσενικού, και υπήρξε φημολογία πως τον δηλητηρίασε η αδερφή του έτσι ώστε να αποκτήσει την περιουσία του.
Νέα Δάφνη Αρκαδίας

Επισκόπηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύρια ασχολία των κατοίκων η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τοπίο πράσινο με πεύκα, κυπαρίσσια, αυτοφυή φυτά και καλλιέργειες ελαιόδεντρων. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Χαραλαμπους, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως και η εκκλησιά της παλιάς δάφνης είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το γνωστό μοναστήρι της Τίμιας Ζώνης. Το χωριό είναι έδρα της ομώνυμης κοινότητας

Όνομα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τους κάτοικους η ονομασία του χωρίου προέρχεται από μια θεά που κατοικουσε στο χωρίο, την θεά Δάφνη.

Γεωγραφια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το χωριό βρίσκεται 90 χιλιόμετρα από την Τρίπολη και 40 χιλιόμετρα από τον Πύργο. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 110 μέτρων και η παλιά δάφνη σε υψόμετρο 560 μέτρων,στο νότιο μέρος του χωρίο νέα δάφνη κυλά ο ποταμός. Η περιοχή έχει πυκνή βλάστηση αλλα και πολλά ζώα τα οποία βγαίνουν από τις φωλιές τους για να πιουν νερό από τον ποταμό λάδωνα. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλές ελιές, λόγω του ήπιου κλίματος, του ποταμού Λάδωνα που βρίσκεται κοντά και της γεωλογικής σύστασης του εδάφους. Το κοντινό δάσος της Κάπελης εκχερσώθηκε και τμήματά του παραχωρήθηκαν στους κατοίκους για καλλιέργεια, ασχολία που σήμερα έχει περιοριστεί λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών. Το τοπίο συμπληρώνει το πράσινο από τους κάμπους και τα πλατάνια καθώς και ο ποταμός Λάδωνας. Από το χωρίο της παλαιάς Δάφνης διακρίνεται η θάλασσα και έχει απίστευτη θεά. Στην περιοχή και μέσα στους απέραντους ελαιώνες, αν κάνετε πεζοπορία, θα εντοπίσετε και σε πολλά σημεία να υπάρχουν τρεχούμενα νερά, ποτάμια και μικροί καταρράκτες.

Αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτός από το τοπίο, τα τρεχούμενα νερά, τις παραδοσιακές βρύσες όπως και εκείνη της Μπερτσιάς   [διπλανό χωρίο της Νέας Δάφνης]   την οποία την έχτισαν οι Τούρκοι από ιδιαίτερη πετρά ως αποζημίωση για τον πόλεμο, όπως και την πέτρινη παλιά γέφυρα στην συνοικία Μπερτσιά την οποία επίσης την έχτισαν οι Τούρκοι για αποζημίωση για τον πόλεμο.
Φιλίππο Καλεντάριο

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννημένος κάποια στιγμή πριν το 1315 στο Μουράνο, ο Καλεντάριο ίσως ξεκίνησε την καριέρα του ως ναυπηγός. Σύμφωνα με αρχεία της εποχής ήταν επίσης ιδιοκτήτης ελαφρών σκαφών που μετέφεραν πέτρες για οικοδομικές εργασίες.
Σύμφωνα με τα σωζώμενα αρχεία της εποχής, διορίστηκε αρχιτέκτων στη διεξαγωγή εργασιών για το Ανάκτορο του Δόγη της Βενετίας, κάπου στα μέσα της επαγγελματικής του ζωής. Το Ανάκτορο ήταν για πολλούς αιώνες η έδρα της Κυβέρνησης της Γαληνοτάτης, καθώς και έδρα των δικαστικών και διοικητικών αρχών. Τα πρώτα κτίσματα άρχισαν να κατασκευάζονται τον 9ο αιώνα, ωστόσο σε πάμπολλες περιστάσεις έγιναν αναπαλαιώσεις και προσθήκες. Γύρω στο 1340 ξεκίνησαν εκτενείς εργασίες στην Αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου (Sala del Maggior Consiglio) και συνεχίστηκαν μέχρι το 1420 περίπου.
Ένα σημαντικό τμήμα των σχεδίων της ευρύτερης ανακαίνισης αποδίδεται στον Καλεντάριο. Στην πρόσοψη, τα γωνιακά συμπλέγματα της «Μέθης του Νώε» και του «Αδάμ και της Εύας», καθώς και συγκεκριμένα κιονόκρανα, αποδίδονται σε εκείνον ή στο εργαστήριό του. Ο Καλεντάριο φιλοτέχνησε επίσης σε ανάγλυφο μια προσωποποίηση της Βενετίας, την πρώτη αλληγορική απεικόνιση της πόλης με τη μορφή της Δικαιοσύνης.
Το αρχιτεκτονικό ύφος του Ανακτόρου του Δόγη είναι μοναδικό. Συνδυάζει τη γοτθική αρχιτεκτονική του Βορρά με τα ιδιαίτερα βενετσιάνικα γοτθικά γνωρίσματα. Οι υψηλές αψίδες, τα καμπαναριά και οι πύργοι της βόρειας γοτθικής αρχιτεκτονικής ήταν επιρρεπείς σε καθιζήσεις, έτσι οι Βενετοί επέλεξαν να χτίσουν χαμηλές και μεγάλου πάχους δομές, αλλά ενσωματώνοντας παρ' όλα αυτά πολλά τυπικά χαρακτηριστικά και συχνά υπερβολικά στη σύλληψη γοτθικά στοιχεία.
Τον Ιανουάριο του 1355 ο Καλεντάριο αιφνιδιάστηκε και συνελήφθη με την κατηγορία της συμμετοχής σε συνωμοσία, με στόχο την αύξηση της ισχύος του νεοεκλεγέντα (1354) Δόγη της Βενετίας, Μαρίνο Φαλιέρο. Καταδικάστηκε σε θάνατο και το μοναδικό κτίριο για το οποίο εργάστηκε με βεβαιότητα, το Ανάκτορο του Δόγη, ορίστηκε κατά τραγική ειρωνεία ως τόπος της εκτέλεσής του δι' απαγχονισμού. Καθώς όλες οι αναφορές στη ζωή και το έργο των ατόμων που καταδικάστηκαν για προδοσία διαγράφονταν επιμελώς από την ιστορία, ελάχιστες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του Καλεντάριο διασώζονται μέχρι τις ημέρες μας.
Μίλαν Μπόγιοβιτς

Καρίερα

Ο Μπόγιοβιτς ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Παρτιζάν Βελιγραδίου (ποδόσφαιρο), οπού δεν τα κατάφερε στην πρώτη ομάδα. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Ραντνίτσκι Στόμπεξ , έπειτα στην Σρεμ και την Τελεόπτικ. Από το 2007 έως το 2012 ο Μπόγιοβιτς έπαιξε σε 138 παιχνίδια στην Σερβική SuperLiga, σημειώνοντας 36 γκολ, παίζοντας στις Κουκαρίτσκι, Γιαγκόντινα και Βοϊβοντίνα.
Στο μεταγραφικό παράθυρο του χειμώνα του 2013 ο Μπόγιοβιτς μετακόμισε στο Αγρίνιο της Ελλάδας για τον Παναιτωλικό. Το 2014 έπαιξε στην Ισραηλινή Πρέμιερ Λιγκ για την Μπνέι Σακχίν. Το 2015 ο Μίλαν Μπόγιοβιτς επέστρεψε στην Ελλάδα για την Αθλητική Ένωση Λάρισας, όμως από τον Ιούνιο, έως τον Σεπτέμβριο του 2015 δεν μπορούσε να αγωνιστεί εξ'αιτίας την ληγμένης του κάρτας visa. Πλέον αγωνίζεται στην Μλάντοστ Λουτσάνι, όπου και μετράει 9 γκολ σε 15 εμφανίσεις.
Έχει συνολικά σκοράρει 99 τέρματα σε 328 συμμετοχές μέχρι σήμερα.
Αγία Μαρίνα Κύμης Εύβοιας

Γεωγραφία

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός, της ΑK. Εύβοιας, κτισμένη σε ύψωμα των βορειοανατολικών απολήξεων του Μαυροβουνίου, σε θέση που βλέπει ανατολικά στον όρμο της Κύμης. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 140 και απέχει από την Χαλκίδα, 95 χλμ. περίπου, προς τα ΒΑ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του οικισμού έχει ως εξής: κάτοικοι 4 (2001), 4 (2011).
Λακατάμια

Τοποθεσία

Η Λακατάμια συνορεύει στα ανατολικά με τον Στρόβολο, στα νοτιοανατολικά με το Λατσιά, στα νότια με το Τσέρι, στα δυτικά με την Κάτω Δευτερά και τον Συνοικισμό Ανθούπολης, στα βορειοδυτικά με τους Αγίους Τριμιθιάς και το Παλαιομέτοχο και στα βόρεια με την Έγκωμη.

Ιστορία

Η παλαιότερη γραπτή αναφορά στη Λακατάμια προέρχεται από το χρονικό του Γεώργιου Βουστρώνιου (1456-1489). Τα μεσαιωνικά χρόνια στην περιοχή υπήρχαν αγροτικοί οικισμοί οι οποίοι προμήθευαν τη Λευκωσία με γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Στην περιοχή της Λακατάμιας ήταν χτισμένοι 3 αγροτικοί οικισμοί: η Πάνω Λακατάμια, η Κάτω Λακατάμια και ο Κουλουράτος. Στη σύγχρονη εποχή, η Πάνω Λακατάμια γεωγραφικά αντιστοιχεί στη συνοικία Αγίου Νικολάου και η Κάτω Λακατάμια αντιστοιχεί στη συνοικία Αγίας Παρασκευής.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας και της Ενετοκρατίας ο πληθυσμός της Λακατάμιας αποτελείτο από Έλληνες. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοίκησε και μικρός αριθμός Τούρκων στην περιοχή, οι οποίοι εγκατέλειψαν την περιοχή πριν το 1960.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μεγάλος αριθμός Ελληνοκύπριων προσφύγων εγκαθίσταται στην περιοχή, είτε σε κυβερνητικούς συνοικισμούς, είτε σε ιδιωτικές κατοικίες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια πολύ μεγάλη πληθυσμιακή ανάπτυξη της περιοχής.

Δημαρχείο

Μέχρι το 1979 η Λακατάμια ήταν Χωριτική Αρχή. Την περίοδο 1979-1986 ήταν Συμβούλιο Βελτιώσεως. Στις 23 Φεβρουαρίου 1986 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα μεταξύ των κατοίκων οι οποίοι υπερψήφισαν την μετεξέλιξη της κοινότητας τους σε δήμο. Οι πρώτες εκλογές για ανάδειξη δημοτικού συμβουλίου έγιναν στις 22 Μαΐου 1986. Το πρώτο δημοτικό συμβούλιο ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουνίου 1986.

Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις

Τα σημαντικότερα αθλητικά σωματεία που εδρεύουν στη Λακατάμια είναι η Ένωση Νέων ΘΟΪ Λακατάμιας (ποδόσφαιρο) και ο ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας (ποδόσφαιρο). Η ποδοσφαιρική ομάδα του ΘΟΪ έχει συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία Κύπρου. Έδρα του ΘΟΪ είναι το Στάδιο ΘΟΪ Λακατάμιας και του ΑΟΛ-Ομόνοια το Στάδιο ΑΟΛ Λακατάμιας. 
Άλλα σωματεία της περιοχής είναι η ΑΕΛ Λακατάμιας (ποδόσφαιρο) και Ευαγόρας Λακατάμιας και Ονήσιλος Λακατάμιας (επιτραπέζια αντισφαίριση).
Ταλάλ Ελ Καρκουρί

Βιογραφικό

Ο Καρκουρίγεννήθηκε στις 8 Ιουλίου του 1976 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου και έχει ύψος 186 εκ.Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 από την τοπική Ράγια Καζαμπλάνκα και το 1999 τον ανακάλυψαν οι σκάουτερ της Παρί Σαιν Ζερμέν.
Στην ομάδα του Παρισιού έμεινε μέχρι το 2004 έχοντας 77 συμμετοχές και ένα γκολ σε αγώνες πρωταθλήματος.Κατά καιρούς είχε παραχωρηθεί σε άλλες ομάδες με την μορφή δανεισμού (στον Άρη τη σεζόν 2000/01 και στην Σάντερλαντ το 2003).
Μετά την οριστική του αποχώρηση από την Παρί αγωνίστηκε επί μια τριετία στην Πρέμιερ Λιγκ με την φανέλα της Τσάρλτον Αθλέτικ. Από το 2007 ως το 2011 αγωνίστηκε στην Κατάρ ΣΚ και ακολούθησε η Ουμ Σαλάλ, από το 2011 ως το 2012, οπότε και έκλεισε την καριέρα του.
Ήταν διεθνής επί οκτώ χρόνια με την Εθνική Μαρόκου,σκοράροντας μια φορά σε 31 εμφανίσεις. Τον Ιανουάριο του 2008 δήλωσε την αποχώρησή του από την Εθνική, μετά την αποτυχία στα προκριματικά του Κόπα Άφρικα.
Πρόεδρος του Αφγανιστάν

Ο πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν είναι ο αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης του Αφγανιστάν. Ο σημερινός κάτοχος του αξιώματος είναι ο Ασράφ Γκανί. 
Πριν από τη δημιουργία του αξιώματος του προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν το 2004, το Αφγανιστάν ήταν ισλαμική δημοκρατία μεταξύ του 1973 και του 1992 και από το 2001 μέχρι σήμερα. Πριν από το 1973, το Αφγανιστάν ήταν μια μοναρχία. Μεταξύ του 1992 και του 2001, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η χώρα αναγνωρίστηκε ως ισλαμικό κράτος του Αφγανιστάν, και αργότερα ως Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν.

Εξουσίες

Το Σύνταγμα του Αφγανιστάν παρέχει στον πρόεδρο ευρείες εξουσίες για τις στρατιωτικές και νομοθετικές υποθέσεις, με μια σχετικά μικρή εθνική κοινοβουλευτική συνέλευση , τον Οίκο του Λαού (Βολέσι Τζίργκα) και τον Οίκο των Γερόντων (Μεσράνο Τζίργκα). Ένας πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει μόνο δύο πενταετείς θητείες. Ο Χαμίντ Καρζάι ξεκίνησε την πρώτη πενταετή θητεία του το 2004. Μετά τη ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας του Καρζάι, το 2014, ο Ασράφ Γκανί Αχμαντζάι επελέγη ως επόμενος πρόεδρος.
Βελλεροφών (τραγωδία)

Ο «Βελλεροφών» είναι τραγωδία του Ευριπίδη από την οποία σώζονται μόνον ενενήντα στίχοι. Δυστυχώς, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της τραγωδίας χάθηκε, είναι αδύνατον να ανασκευάσουμε ακριβώς την πλοκή της. Ωστόσο, από τα αποσπάσματα φαίνεται ότι ο Βελλεροφόντης έχει χάσει τη σύζυγο και το παιδί του και ζει σε μια χέρσα γη με τον πατέρα του Γλαύκο και τον Πήγασο, το φτερωτό άλογό. Απογοητευμένος από την κατάστασή του, άρχισε να πιστεύει ότι δεν υπάρχουν θεοί και αποφασίζει να φθάσει τον Όλυμπο πετώντας με τον Πήγασο. Όμως, το άλογο πέφτει με τον αναβάτη του και ο Βελλεροφόντης, αφού μετανιώνει για την απιστία του, πεθαίνει.
Ο κατωτέρω στίχος της τραγωδίας συγκινούσε ιδιαιτέρως τον Κράντωρα:
«οἴμοι· τί δ’ οἴμοι; θνητά τοι πεπόνθαμεν» («Αλίμονο! Τι αλίμονο; Πάθαμε ότι οι θνητοί»)
Νικόλαος Στρεμπίνος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Νικόλαος Στρεμπίνος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Κατερίνη Πιερίας. Έδρασε κατά το Μακεδονικό Αγώνα στην περιοχή του Ολύμπου επικεφαλής ενόπλου σώματος. Η δράση του είχε ως στόχο τον έλεγχο της περιοχής των Ελληνοτουρκικών συνόρων (που τότε ήταν στον Όλυμπο), προκειμένου να μεταφέρεται ασφαλώς πολεμικό υλικό από την ελεύθερη Ελλάδα στη Μακεδονία. Έδρασε επίσης, κατά Ρουμανιζόντων αλλά και κατά των τοπικών Οθωμανικών αρχών προκειμένου να προστατεύσει τους κατοίκους των Πιερικών χωριών. Συνεργάστηκε σε κοινές επιχειρήσεις με τον συντοπίτη του, οπλαρχηγό Γεώργιο Θωμόπουλο (καπετάν Γκόγκο), καθώς και τον Μ. Αναγνωστάκο (Ματαπά). Το 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων και τη γενική αμνηστία που χορηγήθηκε, διέκοψε την ένοπλη δράση του, χωρίς όμως να παραδόσει τα όπλα του, και τέθηκε σε κατάσταση αναμονής, ώστε να αποτρέψει οποιαδήποτε ενδεχόμενη νέα εχθρική δράση στην περιοχή.
Φίλιππος του Ιμπελέν (απεβ. 1318)

Βιογραφία

Ήταν ο πέμπτος γιος του Γκυ κοντοσταύλου της Κύπρου και της Φιλίππας Μπερλαί, κόρης του Αιμερύ Μπερλαί.
Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Βαλδουίνος βάιλος της Ιερουσαλήμ, ο Μπαλιάν σενεσάλης της Κύπρου και μικρότερα αδέλφια η Ισαβέλλα σύζυγος του Ούγου Γ΄ των Πουατιέ της Κύπρου, κά.
Ο πατέρας του, ο Γκυ, ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κύριος της Βηρυτού και αντιβασιλιάς της Ιερουσαλήμ & της Κύπρου, γιού της Μαρίας Κομνηνής.
Ο Φίλιππος έγινε σελεσάλης της Κύπρου. Το 1318 απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών.
Βουκόλου (συνοικία)

Ο Βουκόλου (τόπος) ή Βαυκαλίς  (στα αγγλικά: Baucalis) ήταν ιστορική συνοικία στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στην οποία είχε χτιστεί η πρώτη εκκλησία της Αλεξάνδρειας και όπου πέθανε μαρτυρικά ο Άγιος Μάρκος. Μετά δε, τον θάνατό του εκεί ήταν και η ιστορική τοποθεσία του μαρτυρίου του. Ήταν, επίσης η συνοικία όπου ο Άρειος (250 ή 256-336) ήταν Χριστιανός πρεσβύτερος και ιερέας ο οποίος έμεινε στην ιστορία επειδή δίδασκε την αίρεση του Αρειανισμού.
Η παράδοση των Κοπτών θεωρεί ότι ο Άγιος Μάρκος ήταν ο πρώτος που κύρηξε τον Χριστιανισμό στην πόλη της Αλεξάνδρειας. Οι πρώτοι Χριστιανοί εκεί έχτισαν μια εκκλησία για τον Μαρκο στον Βουκόλου. Σύμφωνα με την παράδοση, στον Άγιο επιτέθηκε ένας όχλος από ειδωλολάτρες την Κυριακή του Πάσχα του 68 μ.Χ. στην Εκκλησία του Βουκόλου, τον έσυραν στους δρόμους της συνοικίας όπου και μαρτύρησε. Οι οπαδοί του κατάφεραν να σώσουν το σώμα του και το τοποθέτησαν σε έναν τάφο κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας. Οι Πράξεις του Αγίου Μάρκου αναφέρουν ότι η εκκλησία του Βουκόλου ήταν "χτισμένη σε περιοχή δίπλα στην θάλασσα κάτω από τα απόκρημνα βράχια που ονομάζεται "Βουκόλου". Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι η εκκλησία χτίστηκε στη θέση προγενέστερου ναού του Σέραπη.
Η Κοπτική παράδοση λέει επίσης ότι το σώμα του ήταν ακόμα στον Βουκόλου μέχρι και το 311 μ.Χ. όταν ο Πάπας Πέτρος της Αλεξανδρείας μαρτύρησε στον ίδιο χώρο. Σύμφωνα με το Μαρτύριο του Αγίου Πέτρου (Acta ή Passio Sancti Petri), οι δήμιοι που αργότερα τον αποκεφάλισαν του επέτρεψαν να επιστεφτεί πρώτα τον τάφο του Αγίου Μάρκου "στο μέρος που λέγεται Βουκόλου." Προσευχήθηκε στον Άγιο Μάρκο για την μεσιτεία του, ώστε να μαρτυρήσει με χαρά. Μετά την έξοδο από τον τάφο, οι δήμιοι τον αποκεφάλισαν σε μια περιοχή νότια από εκεί που μαρτύρησε ο Μάρκος.
Αργότερα, η εκκλησία στον Βουκόλου ήταν ο τόπος όπου εκλέγονταν οι Πατριάρχες της Αλεξάνδρειας, ως η παλαιότερη εκκλησία στην πόλη. Η αρχική εκκλησία του Βουκόλου εγκαταλείφθηκε γύρω στον 5ο αιώνα, και η ακριβής ιστορική τοποθεσία της είναι άγνωστη. Κάποιες έρευνες τοποθετούν την εκκλησία στη σύγχρονη συνοικία Σάτμπι, στη περιοχή όπου σήμερα είναι χτισμένο το Κολλέγιο του Αγίου Μάρκου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1928.
Ο Αρείος, γιος του Αμμώνιου ήταν ένας δημοφιλής ιερέας που είχε διορίστεί πρεσβύτερος για την περιφέρεια του Βουκόλου το 313. Μετά την καταδίκη του από την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 λόγω της αίρεσης του Αρειανισμού, ο Αρείος αποσύρθηκε στην Παλαιστίνη, με την υποστήριξη του Ευσέβιου Καισαρείας.