google/wiki40b huggingface dataset:
Μαξίμ Πουρκάγιεφ

Βιογραφία

Ο Πουρκάγιεφ προσχώρησε στον Αυτοκρατορικό ρωσικό Στρατό το 1915 και ανέβηκε μέχρι το αξίωμα του πράπορστσικ πριν γίνει μέλος του Κόκκινου Στρατού το 1918. Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1919. Κατά τη διάρκεια του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου υπηρέτησε και ως διοικητής τάγματος. Από το 1923, υπηρέτησε ως διοικητής συντάγματος (24ο Στράτευμα Τουφεκιών, αξιωματικός και διοικητής της μεραρχίας, μέχρι το 1936, όταν ξεκίνησε να σπουδάζει στη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε).
Από το 1938 ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως επιτελάρχης της Στρατιωτικής Επαρχίας της Λευκορωσίας, ως ο Σοβιετικός στρατιωτικός ακόλουθος στο Βερολίνο κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, ενώ συμμετείχε και στο σχεδιασμό της Σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία. Από τον Ιούλιο του 1940, ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως Αρχηγός του Επιτελείου της Ειδικής Στρατιωτικής Επαρχίας του Κιέβου , ενώ από την αρχή του σοβιετογερμανικού πολέμου υπηρέτησε ως Επιτελάρχης στο Νοτιοδυτικό μέτωπο (Ιούνιος–Ιούλιος 1941), και αργότερα στην 60η Στρατιά και τον 3ο Στρατό Σοκ. Το 1942-43 υπηρέτησε ως διοικητής του μετώπου Καλίνιν, ενώ από τον Απρίλιο του 1943, το Άπω Ανατολικό Μέτωπο (από το 1945 ήταν γνωστό ως 2ο Άπω Ανατολικό Μέτωπο). Από το Σεπτέμβριο του 1945 έως τον Ιανουάριο του 1947 ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως διοικητής της Στρατιωτικής Επαρχίας της Άπω Ανατολής, όπου ήταν υποψήφιος στο Υψηλότερο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ (1946-1950).
Από τον Ιούνιο του 1947 ο Πουρκάγιεφ ήταν Επιτελάρχης και 1ος Αναπληρωτής Διοικητής των Δυνάμεων της Άπω Ανατολής. Από τον Ιούλιο του 1952 μέχρι το θάνατό του ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως Επικεφαλής της Διεύθυνσης Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Υπουργείου Άμυνας της ΕΣΣΔ.

Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία

Ο Πουρκάγιεφ τιμήθηκε δύο φορές με το Τάγμα του Λένιν (14 Νοεμβρίου του 1943, "Για την υποδειγματική τήρηση της κινητοποίησης, σύστασης, απόκτησης και εκπαίδευσης μονάδων και σχηματισμών από την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού"), τέσσερα Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου, Τάγμα του Σουβόροφ (1η τάξη), Τάγμα του Κουτούζοφ (1η τάξη), και πολλά μετάλλια.
Χολλείδες

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος των Χολλειδών, ήταν πιθανώς δήμος των Μεσογείων, αν και αναφέρεται, σε άλλες πηγές, ως δήμος του άστεως. Κάποιες πηγές τον αναφέρουν επίσης ως δήμο της Αιγηίδας φυλής. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει προσδιορισθεί, παραμένει άγνωστη και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή, αλλά οι περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν ότι βρισκόταν στα νότια της Αθήνας, γειτονικά στον δήμο του Αναγυρούντος και πιθανότατα κοντά στο άντρο–σπήλαιο, το οποίο ονομάζεται «Σπήλαιο των Νυμφών» (ή Σπήλαιο Νυμφολήπτου ή Σπήλαιο Αρχέδημου ή Σπήλαιο Πανός), προς τις νότιες πλαγιές του όρους Υμηττού, περίπου 6 χιλιόμετρα από τη σύγχρονη Βάρη. 
Παλαιότεροι ερευνητές (Διονύσιος Σουρμελής), αναφέρουν ότι ο δήμος ίσως βρισκόταν στην πεδιάδα της Αθήνας και ήταν όμορος του δήμου των Πτελεασίων και του δήμου των Τυρμειδών, στην περιοχή που ονομαζόταν «Λόχας». Ενώ, σύμφωνα με άλλους νεότερους ερευνητές ο δήμος ήταν κοντά στον δήμο των αρχαίων Αχαρνών, (το σημερινό Μενίδι), οι οποίοι επίσης τοποθετούν προς βορρά και βορειανατολικά τους δήμους των Παιονιδών και των Χολλειδών και νοτιανατολικά τον δήμο του Συπαλλητού και αναφέρουν ότι βρίσκονται σήμερα αντίστοιχα στις τοποθεσίες «Αμυγδαλέζα», «Καταρεϊκα» και «Αγ. Σωτήρα».

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 4 ή 5 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι των Χολλειδών

Ο δημότης των αρχαίων Χολλειδών ονομαζόταν Χολλείδης ή Χολλειδεύς. Από τις επιγραφές στο Σπήλαιο Νυμφολήπτου, μαθαίνουμε ότι αυτό είχε αφιερωθεί στις νύμφες και άλλες αγροτικές θεότητες από τον Αρχέδημο τον Φεραίο (ή τον Θηραίο, όπως μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν), ο οποίος είχε γίνει δημότης στον δήμο των Χολλειδών. Από εδώ προκύπτει ότι το σπήλαιο πιθανώς βρισκόταν κοντά σε αυτόν τον δήμο, σύμφωνα με τον Βρετανό στρατιωτικό, αρχαιολόγο και περιηγητή Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ.

Προσωπικότητες από τις Χολλείδες

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Χολλειδών, όπως ο βουλευτής Βαρβάριος (Σταλκκιανός) ο Χολλείδης, ο βουλευτής Κόιντος Βουλούστιος ο Χολλείδης, ο βουλευτής Βράκκιος (Μάνιος) ο Χολλείδης, ο Γλαυκέτης ο Χολλείδης, ο Γλαύκος (Στάτιος) ο Χολλείδης,ο βουλευτής Γλύκων ο Χολλείδης γιος του Ολυμπιοδώρου, ο βουλευτής Δαμασίας ο Χολλείδης γιος του Ευκλείδου, ο βουλευτής Δεινίδης ο Χολλείδης γιος του Δεινίδου, ο βουλευτής Δημήτριος (Φλάβιος) ο Χολλείδης, ο βουλευτής Δημήτριος (Αίλιος) ο Χολλείδης, ο βουλευτής Δημήτριος ο Χολλείδης γιος του Δημητρίου, ο βουλευτής Διονύσιος ο Χολλείδης, ο ιερέας Δωρόθεος ο Χολλείδης γιος του Ηρακλείδου κ.α.
Στρατιωτική Επιχείρηση ΝΙΚΗ

Επιχείρηση Νίκη είναι η κωδική ονομασία που δόθηκε σε μυστική στρατιωτική αποστολή της Ελλάδος την 21η προς 22α Ιουλίου 1974 προς την Κύπρο με σκοπό την αερομεταφορά καταδρομέων στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η αποστολή ήταν μερικώς επιτυχής και χαρακτηρίσθηκε από τον διεθνή τύπο ως "αποστολή αυτοκτονίας".

Απολογισμός

Το λάθος αυτό της αεράμυνας βλήθηκε από αντιαεροπορικό εκτός του αεροδρομίου και κόστισε τη ζωή σε 4 αεροπόρους και 29 καταδρομείς από το "ΝΙΚΗ-4" όπου διεσώθη ένας καταδρομέας, καθώς και τον θάνατο 2 και τον τραυματισμό 9 ακόμα καταδρομέων στο "ΝΙΚΗ 6". Από την δύναμη των 318 ανδρών της Α'Μοίρας καταδρομών 278 παρέμειναν στην Κύπρο και πολέμησαν.

Θύματα ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

Κυβερνήτης - (Επισμηναγός) Παναγόπουλος Βασίλειος
Συγκυβερνήτης - (Επισμηναγός) Συμεωνίδης Στέργιος
Ναύτιλος - (Επισμηνίας) Άνθιμος Ηλίας
Ιπτάμενος Μηχανικός - (Ανθυποσμηναγός) Δάβαρης Γεώργιος.

Θύματα Καταδρομείς Α' ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ

ΔΕΑ(ΚΔ) Τσαμκιράνης Δημήτριος
Λοχίας (ΚΔ) Καβροχωριανός Νικόλαος
Λοχίας (ΚΔ)Τzιλιβάκης Στέφανος
Δεκανέας (ΚΔ)Τσάκωνας Ευάγγελος
Δεκανέας (ΚΔ)Χριστόπουλος Αθανάσιος
Κ/Δ Αναστασόπουλος Ανδρέας
Κ/Δ Γιαννακάκης Κοσμάς
Κ/Δ Γιαννάκος Στέφανος
Κ/Δ Γιαννόπουλος Παναγιώτης
Κ/Δ Δαλαμάγκας Ηλίας 
Κ/Δ Ζησιμόπουλος Αντώνιος
Κ/Δ Κασιμάκης Σωτήριος
Κ/Δ Κατέρος Κωνσταντίνος
Κ/Δ Κουρούνης Σωτήριος
Κ/Δ Λίγδης Χρήστος
Κ/Δ Δοϊτσίδης Χριστόδουλος
Κ/Δ Μανιάτης Σπυρίδων
Κ/Δ Μονιάς Αιμίλιος
Κ/Δ Μπαρώτας Κωνσταντίνος
Κ/Δ Νάκος Γεώργιος
Κ/Δ Πρινιανάκης Στυλιανός
Κ/Δ Σιορώκος Δημήτριος
Κ/Δ Σκιαδαρέσης Νικόλαος
Κ/Δ Τζούρας Σωτήριος
Κ/Δ Τούλης Ηλίας
Κ/Δ Χατζόπουλος Χρήστος,
Τραυματίες Καταδρομείς:
Κ/Δ Ζαφειρίου Αθανάσιος(Μοναδικός επιζήσας)

NORATLAS 52-139 "NIKH 6"

Θύματα Καταδρομείς Α' ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ
Κ/Δ Νόμπελης Σπυρίδων
Κ/Δ Οικονομάκης Κωνσταντίνος
Τραυματίες Καταδρομείς
Κ/Δ Τσόγκας Παύλος
Κ/Δ Αντωνόπουλος Γεώργιος
Κ/Δ Φύσσαρης Ιωάννης
Κ/Δ Θεοδωρόπουλος Σ.
Κ/Δ Γκόγκος Κ.
Κ/Δ Τσαγκαρόπουλος Δημήτριος
Κ/Δ Λατζουράκης Γεώργιος
Κ/Δ Λοχίας (Κ/Δ) Ξεφτύλης Κωνσταντίνος
Κ/Δ Παπαευσταθίου Ευστάθιος
Κ/Δ Μαυρουδής Γεώργιος

Συμπέρασμα

Οι σημαντικές καθυστερήσεις τόσο στις αποφάσεις της ηγεσίας όσο και στην οργάνωση και εκτέλεση της επιχείρησης είχαν ως αποτέλεσμα τις απώλειες σε έμψυχο υλικό. Η συγκεκριμένη αποστολή δεν στηριζόταν σε κανένα σχέδιο του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΕΔ) αλλά ήταν μια απόφαση η οποία πάρθηκε από το Πολεμικό Συμβούλιο. Δεν είχε καμία επίδραση στην εξέλιξη των επιχειρήσεων στην Κύπρο, εκτός του γεγονότος ότι οι καταδρομείς αμυνόμενοι κατάφεραν να κρατήσουν το αεροδρόμιο.
Η απόφαση να μεταφερθεί μια μονάδα καταδρομέων δεν ενδείκνυνται σε τακτικό αγώνα πεζικού όπως αυτός που εξελισσόταν στην Κύπρο. Η επιχείρηση αυτή ήταν και η μοναδική αποστολή στρατευμάτων από την Ελλάδα με σκοπό την στρατιωτική ενίσχυση της Κύπρου, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
Ελ Αγαμί

Ιστορία

Η πόλη αρχικά δημιουργήθηκε μετά το 1950, πριν εδώ εύποροι της Αλεξάνδρειας έχτισαν παραθεριστικές κατοικίες ενώ αποτελούσε και δημοφιλή κυνηγότοπο. Στη πόλη διασώζεται κάστρο που χτίστηκε από τον στρατό του Ναπολέοντα και κτίρια της Οθωμανικής εποχής.
Νέα βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας

Τοπογραφία

Η Νέα Βιβλιοθήκη της  Αλεξάνδρειας βρίσκεται παράλληλα στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου της Αλεξάνδρειας και κοιτάζει προς τη Μεσόγειο με τη βόρεια πλευρά της. Η περιοχή της Σελσέλα, όπως ονομάζεται, βρίσκεται στη συνοικία του Σάτμπι και είναι σχεδόν η ίδια περιοχή με εκείνη την οποία καταλάμβανε η αρχαία βιβλιοθήκη. Στην περιοχή του Βρουχίου αποκαλύφθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία φιλοξενούνται πλέον στο Μουσείο της Βιβλιοθήκης. Η θέα προς τον ανατολικό λιμένα αποκαλύπτει τo παλιό φρούριο των Μαμελούκων στο Καΐτ Μπέι, το οποίο χτίστηκε το 1480, πάνω στα χαλάσματα του περίφημου Φάρου.
Η Βιβλιοθήκη σχεδιάστηκε έτσι ώστε να συγκλίνει προς τη θάλασσα, ενώ ένα τμήμα της είναι βυθισμένο σε μια δεξαμενή νερού, έτσι ώστε να συμβολίζει τον αρχαίο αιγυπτιακό ήλιο που προβάλλει από τη θάλασσα. Η επικλινής στέγη του οικοδομήματος επιτρέπει την έμμεση χρήση του ηλιακού φωτός στα περισσότερα τμήματα της βιβλιοθήκης και ταυτόχρονα δίνει καθαρή θέα προς τη θάλασσα. Σχεδιασμένος σαν βέλος ένας αεροδιάδρομος ενώνει τη βιβλιοθήκη με το Πανεπιστήμιο, ενώ όλο το κτίριο είναι περιτειχισμένο με πέτρα από γρανίτη του Ασουάν, πάνω στον οποίο είναι σχεδιασμένα καλλιγραφικά γράμματα και αντιπροσωπευτικές επιγραφές από όλους τους πολιτισμούς του κόσμου. Στην ουσία ο όλος σχεδιασμός αποδίδει την κληρονομιά του παρελθόντος και την αναβίωση μιας πολιτισμικής ακτινοβολίας που αγγίζει και τις πιο μακρινές γωνιές του κόσμου.
Η βιβλιοθήκη καλύπτει μια συνολική περιοχή 40.000 ενώ το συνολικό εμβαδόν των ορόφων της καλύπτει τα 69.000 μ². Έχει 13 ορόφους μέσα στους οποίους υπάρχουν 3.500 θέσεις μελέτης, 8.000.000 τόμοι (προς το παρόν), 50.000 χάρτες, 100.000 χειρόγραφα, 30 βάσεις δεδομένων, 10.000 σπάνιες εκδόσεις, 200.000 δίσκοι και μαγνητοταινίες με μουσικά θέματα, 50.000 βίντεο και 578 εργαζόμενοι (προς το παρόν).
Οπωσδήποτε οι αριθμοί θα αλλάξουν δραστικά μέσα στην επόμενη δεκαετία, καθώς αναμένεται μεγαλύτερη ανταπόκριση από τις κυβερνήσεις για οικονομική και σε είδος βοήθεια, αυστηρά σε θέματα ανάπτυξης της βιβλιοθήκης. Στο όλο σύμπλεγμα τέλος περιλαβάνεται συνεδριακό κέντρο με 3.200 θέσεις, μουσείο επιστημών, πλανητάριο, σχολή πληροφορικής, ινστιτούτο καλλιγραφίας και μουσείο.
Αρχηγός κυβέρνησης του Τοκελάου

Ο αρχηγός κυβέρνησης του Τοκελάου είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Η επίσημη ονομασία του είναι  Ulu. Το νησί βρίσκεται στον νότιο Ειρηνικό και είναι εξαρτημένη περιοχή από την Νέα Ζηλανδία από το 1926. Στο Τοκελάου δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα και κάθε χρόνο η προεδρία αλλάζει μεταξύ των faipule (ηγέτες) των 3 ατολών του Τοκελάου. Οι εκλογές γίνονται ανά τρία χρόνια.
Κυριάκος Χρίστου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κυριάκος Χρίστου γεννήθηκε στην Κισσόνεργα το 1915. Διετέλεσε επαγγελματικό στέλεχος του ΑΚΕΛ.
Ήταν νυμφευμένος με την Αντιγόνη Αρτέμη και είχες τρεις υιούς, ένας εκ των οποίων ο Ανδρέας Χρίστου.
Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου 2013.

Πολιτική διαδρομή

Το 1938 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου, το οποίο η βρετανική διοίκηση της Κύπρου είχε θέσει εκτός νόμου. Το 1941 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του ΑΚΕΛ. Κατατάχτηκε εθελοντικά στο Κυπριακό Σύνταγμα που πολέμησε μαζί με τις συμμαχικές δυνάμεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά το κάλεσμα του ΑΚΕΛ της 16ης Ιουνίου 1943. Αρχικά υπηρέτησε στην Αίγυπτο και στη συνέχεια στην Ιταλία. Όταν τελείωσε ο πόλεμος αναμίχθηκε στο κίνημα Κυπρίων στρατιωτών για την αποστράτευση τους. Για το λόγο αυτό φυλακίστηκε από τους Βρετανούς στο στρατόπεδο της Χατάτπα στην έρημο της Αιγύπτου, μαζί με εκατοντάδες Κύπριους. Απελευθερώθηκαν το 1946. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Άγγλους λόγω της ενασχόλησης του με το ΑΚΕΛ το οποίο είχαν θέσει εκτός νόμου. Φυλακίστηκε στη Δεκέλεια, όπου κατάφερε να αποδράσει μετά από οργανωμένο σχέδιο της ηγεσίας του κόμματος.
Διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας του ΑΚΕΛ Πάφου (1942-1943), του ΑΚΕΛ Λάρνακας και του ΑΚΕΛ Λεμεσού (1950-1989). Για περισσότερα από σαράντα χρόνια ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής.

Συγγραφικό έργο

Είναι συγγραφέας του βιβλίου «95 χρόνια – πορεία ζωής και αγώνα» (2010) στο οποίο καταγράφεται αυτοβιογραφικά η ζωή, οι αγώνες και η δράση του.
523 Άδα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Άδας εκτιμάται σε 31,9 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,2512. Η Άδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 2 λεπτά.
Φραντς Λάχνερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην πόλη Ράιν αμ Λεχ της Βαυαρίας από μουσική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ο οργανίστας της ενορίας. Μικρός έμαθε ο Λάχνερ πιάνο και εκκλησιαστικό όργανο. Το 1822 μετακομίζει στο Μόναχο και το 1824 στη Βιέννη, όπου γνωρίζει τον Σούμπερτ και τον Μπετόβεν. Το 1836, ο Λάχνερ είχε επιστρέψει στο Μόναχο, όπου και εξελίχθηκε σε σημαντικό συνθέτη. Αρχικά, ανέλαβε τη διεύθυνση της ορχήστρας της τοπικής όπερας. Στη συνέχεια η συνθετική  ανάπτυξη του ίδιου ανακόπηκε από την εμφάνιση του Βάγκνερ. Το 1865 κάνει αίτηση για συνταξιοδότηση. Το 1883 αναγορεύτηκε επίτιμος κάτοικος του Μονάχου. Επτά χρόνια αργότερα, στις 20 Ιανουαρίου 1890 πέθανε στο Μόναχο.
Αν και γνωστός σε όλη τη ζωή του ως μαέστρος, ο Λάχνερ έχει συνθέσει τέσσερις όπερες, οκτώ συμφωνίες, επτά ορχηστρικές σουίτες, οκτώ κομμάτια για τη θεία λειτουργία, πάνω από διακόσια τραγούδια καθώς και πολλά έργα για πιάνο και για μουσική δωματίου.
Επαρχία Αλαχουέλα

Γεωγραφία

Η Επαρχία Αλαχουέλα βρίσκεται βόρεια της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Γκουανακάστε, στα νοτιοδυτικά με την Πουνταρένας, στα ανατολικά με την Ερεδία, στα νότια με την Σαν Χοσέ και στα βόρεια με τη Νικαράγουα. Έχει έκταση 9.757,5 km². Είναι σε έκταση η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας και την Γκουανακάστε.

Πόλεις

Οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Αλαχουέλα, η Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα και η Σιουδάδ Κεσάδα. Άλλες πόλεις είναι η Ατένας, η Γκρέσια, η Σαρσέρο, η Λος Τσίλες, η Ναράνχο, η Οροτίνα, η Ουπάλα, η Παλμάρες, η Σαρτσί, η Σαν Ματέο, η Σαν Πέδρο, η Σαν Ραμόν και η Σαν Ραφαέλ.

Δημογραφία

Η Επαρχία Αλαχουέλα είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 716.935 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ. Έχει πυκνότητα 73.5 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο και την Ερεδία.
Γιασεμί Σαμαντούρα

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα της από την ομάδα του Παλαιού Φαλήρου και διακρίθηκε για το πολυδιάστατο παιχνίδι της καθώς και την ικανότητά της στο σκοράρισμα. Την περίοδο 1988-89 σημείωσε μέσο όρο 35 πόντους στο πρωτάθλημα της Α' ΕΣΚΑ. Τον Αύγουστο του 1989 ο προπονητής Γιώργος Βελισσαράκος, ο οποίος την ανέδειξε, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού και με την οικονομική παρέμβαση του προέδρου του Παναθηναϊκού Παύλου Γιαννακόπουλου, επιχείρησαν την μεταγραφή της Σαμαντούρα στον ΠΑΟ. Η προσφορά του Παναθηναϊκού (10.000.000 δραχμές και έμψυχα ανταλλάγματα) υπήρξε κατά 50% μεγάλυτερη από εκείνη του πρωταθλητή Σπόρτιγκ. Στον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε έως το 1997.
Η Γιασεμί Σαμαντούρα αγωνίστηκε σε 9 αγώνες με την Εθνική Νεανίδων σημειώνοντας 50 πόντους (μ.ο. 5,6) και σε 34 αγώνες με την Εθνική Γυναικών σημειώνοντας 141 πόντους (μ.ο. 4,2). Συμμετείχε σε 5 διοργανώσεις στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Γυναικών (1984, 1985, 1986, 1988, 1990).
Το 2000 από τη θέση του προπονητή στη γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού κατάκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας. Η κατάκτηση του νταμπλ παραμένει η μοναδική στην ιστορία του τμήματος έως σήμερα. Το 2012 έχοντας επιστρέψει στην τεχνική ηγεσία της γυναικείας ομάδας του Παναθηναϊκού αναδείχθηκε φιναλίστ του πρωταθλήματος. Το 2013 ξανά κατάκτησε Πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό.
Ανιψιός της Σαμαντούρα είναι ο καλαθοσφαιριστής Γιάννης Αθηναίου.
Σεισμός της Θεσσαλονίκης (1978)

Ο Μεγάλος Σεισμός της Θεσσαλονίκης σημειώθηκε την Τρίτη 20 Ιουνίου 1978 και ώρα 23:03, με επίκεντρο 35 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο χωριό Στίβος, που βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη.

Γενικά στοιχεία

Η σεισμική δραστηριότητα ξεκίνησε στις 8 Μαΐου 1978 με ισχυρότερους προσεισμούς αυτών της 24ης Μαΐου (ώρα 02:34) με μέγεθος 5,8 Ρίχτερ και της 19ης Ιουνίου με μέγεθος 5,3 Ρίχτερ. Ο κύριος σεισμός της 20ης Ιουνίου ήταν μεγέθους 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, είχε εστιακό βάθος 10 χιλιομέτρων, διάρκεια 10 δευτερολέπτων και έγινε αισθητός σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Υπήρξε ο πρώτος που έπληξε μεγάλο αστικό κέντρο στην Ελλάδα και θεωρείται η μεγαλύτερη σεισμική δραστηριότητα στη γύρω περιοχή από το 1932, όταν και σημειώθηκε ο σεισμός της Ιερισσού στη Χαλκιδική. Ακολούθησε επίσης σειρά ισχυρών μετασεισμών με
μεγαλύτερο εκείνο της 5ης Ιουλίου 1978, μεγέθους 5 Ρίχτερ και με μετακινημένο επίκεντρο δυτικά της λίμνης Κορώνειας στα 7,0 - 10,0 km από τη πόλη.
Το μέγεθος των καταστροφών που προκάλεσε, εκτιμήθηκε στο επίπεδο VIII (8) στη 12-βάθμια κλίμακα Μερκάλι, ήταν δηλαδή «καταστροφικός». Επίσης προκάλεσε συνολικά 49 θανάτους ανθρώπων, εκ των οποίων οι περισσότεροι (37) ήταν ένοικοι οκταόροφης πολυκατοικίας που κατέρρευσε στην πλατεία Ιπποδρομίου. Τραυματίστηκαν 220 άνθρωποι, ενώ χιλιάδες έμειναν άστεγοι σε όλο τον νομό Θεσσαλονίκης. Οι υλικές ζημιές, οι οποίες όμως αποκαταστάθηκαν σύντομα, έφτασαν τα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σημερινές τιμές. 
Εντοπίστηκαν συνολικά 3.170 (4,5%) κτίρια με σοβαρές και επικίνδυνες βλάβες (κόκκινα), 13.918 (21,0%) κτίρια με μέσης ή και μικρής κλίμακας βλάβες (κίτρινα) και 49.071 (74,5%) κτίρια χωρίς βλάβες (πράσινα). Tην αποκατάσταση των σεισμοπαθών ανέλαβε η Υ.Α.Σ.Β.Ε. (Υπηρεσία Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων Βορείου Ελλάδας). Εντοπίστηκαν εκτεταμένες βλάβες στα μνημεία της πόλης (Ροτόντα, Αχειροποίητο κ.τ.λ.) που οφείλονταν πιο πολύ στην επιδείνωση υφισταμένων βλαβών από δεκαετίες ή και αιώνες.
Βαγγέλης Γιαννακουδάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Με καταγωγή από το Γύθειο και σπουδές ελληνικής φιλολογίας, εργάστηκε για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αθήνα από τα μέσα της δεκαετίας του '70. Διαμένει στη Νέα Φιλαδέλφεια και είναι πλέον συνταξιούχος. Το 2016 συγκροτήθηκε ομάδα πρώην μαθητών του και φίλων, με σκοπό τη στήριξη προσπάθειας για μελλοντική συγγραφική του δραστηριοποίηση.

Μετέπειτα στον αθλητισμό

Διατέλεσε εμπνευστής και υπεύθυνος στο μακροχρόνιο πρόγραμμα Ευ αγωνίζεσθαι της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών (ΕΠΣΑ), μία πρωτοβουλία για την εισαγωγή των αθλητικών αξιών στην διαπαιδαγώγηση παιδιών και νέων των βορειοδυτικών περιοχών της πρωτεύουσας.
Πρόκειται για συνιδρυτή και το πλέον δραστήριο στέλεχος του Αθλητικού Συλλόγου Φίλων του –επίσης– "Ευ αγωνίζεσθαι" που εστιάζει στην ανάπτυξη των ακαδημιών του, με απώτερο σκοπό την πρόληψη της βίας στον αθλητισμό.
Τη σχέση του με τη διαιτησία διατηρεί αποδεχόμενος συχνά τις προσκλήσεις να διευθύνει φιλικά παιχνίδια παλαίμαχων ποδοσφαιριστών.
Ίσωμα Κιλκίς

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Ίσωμα βρίσκεται στα όρια του νομού με το νομό Σερρών και είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Μαυροβούνι (μέρος από τα Κρούσσια Όρη) κοντά στην κορυφή Πασχαλιά (745 μ.). Απέχει 33 χλμ. ανατολικά της πόλης του Κιλκίς, 41 χλμ. νοτιοδυτικά των Σερρών και 50 χλμ. βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης. Αναφέρεται και με το όνομα Νέο Ίσωμα γιατί ως οικισμός δημιουργήθηκε από κατοίκους του Παλιού Ισώματος (Ράβνα) που βρισκόταν βορειοδυτικά του σημερινού χωριού και εγκαταλείφθηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 1970. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Ριζανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ισώματος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 207  κατοίκους.
Γεώργιος Παναγιωτόπουλος

Ο Γεώργιος Παναγιωτόπουλος του Χρήστου (31.12.1905 - 30.4.1985) ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και ως Υποναύαρχος και Αντιναύαρχος, διετέλεσε Αρχηγός του ΓΕΝ (1959-1961). Χρημάτισε Υφυπουργός Εσωτερικών (Ασφαλείας) στις Κυβερνήσεις, Στυλιανού Μαυρομιχάλη (29.9.1963 - 8.11.1963)  και Γεωργίου Παπανδρέου (8.11.1963-31.12.1963).

Βιογραφικά στοιχεία

Εισήλθε στην ΣΝΔ στις 21.9.1921 και απεφοίτησε ως μάχιμος Σημαιοφόρος στις 26.1.1926. Κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε μέρος στην απόβαση της Νορμανδίας ως Κυβερνήτης της Ελληνικής Κορβέτας "ΤΟΜΠΑΖΗΣ" . Μετά την Μεταπολίτευση του Ιουλίου 1974, ανακλήθηκε στην ενέργεια και διετέλεσε Πρόεδρος του Ειδικού Συμβουλίου Κρίσεως των Αξιωματικών του Ναυτικού που είχαν διωχθεί επί Δικτατορίας (20.1.1975-31.5.1975).
Ιέρων Β΄ των Συρακουσών

Άνοδος στον θρόνο των Συρακουσών

Οι Μαμερτίνοι ένα σώμα μισθοφόρων από την Καμπανία που είχαν υπηρετήσει τον τύραννο Αγαθοκλή κατέλαβαν την Μεσσήνη και άρχισαν να λεηλατούν τις Συρακούσες. Οι Μαμερτίνοι συνετρίβησαν τελικά από τον Ιέρων σε μάχη κατά μήκος του ποταμού Λονγκάνου αλλά δεν μπόρεσε να ανακαταλάβει την Μεσσήνη επειδή η Καρχηδόνα έκανε παρέμβαση υπέρ των Μαμερτίνων, οι κάτοικοι των Συρακουσών ενθουσιασμένοι τον ανακήρυξαν βασιλιά τους (270 π.χ.). Ακολούθησε νέα επίθεση του Ιέρων Β΄ εναντίον των Μαμερτίνων οι οποίοι ζήτησαν βοήθεια από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο Ιέρων Β΄ συμμάχησε με τον Καρχηδόνιο στρατηγό Άννο που είχε στρατοπεδεύσει στην Σικελία αλλά ο Ρωμαίος Ύπατος Άππιος Κλαύδιος Κάουντεξ τον ανάγκασε να οπισθοχωρήσει στις Συρακούσες. Με την ισχυρή πίεση των Ρωμαϊκών δυνάμεων ο Ιέρων Β΄ αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη με την Ρώμη, του παραχωρήθηκε η βασιλεία στο νοτιοανατολικό τμήμα της Σικελίας και στις ακτές του νησιού μέχρι την Ταορμίνα (263 π.χ.). Ο Ιέρων από τότε ήταν σύμμαχος με την Ρώμη και την βοήθησε σε όλους τους πολέμους της με την Καρχηδόνα. Ο διάσημος μαθηματικός και εφευρέτης Αρχιμήδης κατασκεύασε πολιορκητικές μηχανές για την άμυνα της πόλης, τις ίδιες μηχανές θα χρησιμοποιήσει αργότερα ο Αρχιμήδης για την άμυνα των Συρακουσών στην Ρωμαϊκή πολιορκία.

Η μεγάλη ανακάλυψη του Αρχιμήδη

Με μία γνωστή ιστορία που περιγράφει ο Βιτρούβιος ο Ιέρων Β΄ παρήγγειλε να του φτιάξουν ένα αναθηματικό στέμμα από ατόφιο χρυσάφι, επειδή δεν είχε εμπιστοσύνη στον χρυσοχόο ζήτησε από τον Αρχιμήδη να εξετάσει αν ο χρυσός είχε νοθευτεί με ασήμι. Ο Αρχιμήδης έπρεπε να λύσει το πρόβλημα χωρίς να καταστρέψει το στέμμα και δεν μπορούσε να το λιώσει για να υπολογίσει την Πυκνότητα του και την προέλευση του. Καθώς έκανε μπάνιο ο Αρχιμήδης παρατήρησε ότι η στάθμη του νερού στην μπανιέρα ανέβηκε όταν μπήκε ο ίδιος μέσα, συνειδητοποίησε ότι αυτή η επίδραση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό του Όγκου του στέμματος. 
Με την παραδοχή ότι το νερό πρακτικά είναι ασυμπίεστο το αποτέλεσμα της βύθισης θα ήταν το στέμμα να εκτοπίσει μια ποσότητα νερού ίση με τον δικό του όγκο. Διαιρώντας την μάζα του στέμματος με τον όγκο του νερού που εκτοπίζεται προκύπτει η πυκνότητα του στέμματος, η πυκνότητα θα είναι μικρότερη από εκείνη του χρυσού εάν κάποια φθηνότερα και λιγότερο πυκνά μέταλλα είχαν προστεθεί. Ο Αρχιμήδης ενθουσιάστηκε τόσο από την ανακάλυψή του ώστε βγήκε στο δρόμο γυμνός φωνάζοντας «Εύρηκα! Εύρηκα!». Ο χρυσός του βασιλιά Ιέρωνα είχε πραγματικά νοθευτεί με ασήμι σύμφωνα με την πασίγνωστη ανακάλυψη του Αρχιμήδη.

Θρύλοι

Μία ιδανική εικόνα για την μεγάλη ευημερία που υπήρχε στις Συρακούσες την εποχή τού Ιέρωνα Β΄, παρουσιάζει ο Θεόκριτος στον 16ο του "Έπαινο". Ο Νικολό Μακιαβέλι, στον 6ο τόμο τού έργου του Ο Ηγεμόνας, εξυμνεί τον Ιέρωνα Β΄ ως διάσημη προσωπικότητα και σπουδαίο ηγεμόνα, τον υμνεί και τον συγκρίνει με άλλες μεγάλες ιστορικές μορφές, όπως ο Μωυσής, ο Κύρος Β΄ της Περσίας, ο Θησέας και ο Ρωμύλος. Ο διάσημος Γερμανός ιστορικός Αλεξάντερ βον Στάουφενμπεργκ (1905 - 1964) έκανε Διδακτορική διατριβή σχετικά με τον Ιέρωνα Β΄ στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ (1931).