google/wiki40b huggingface dataset:
Μιχαήλ Στρυφνός

Βιογραφία

Αναφέρεται πρώτα το 1192 ως σεβαστός και επικεφαλής του βεστιαρίου (θησαυροφυλακίου του Αυτοκράτορα) κατά τη βασιλεία του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου (1185-1195). 
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Καματηρά, κόρη του Ανδρονίκου και αδελφή της Ευφροσύνης Καματηράς (συζύγου του Αλεξίου Γ΄). Έτσι όταν τον Ισαάκιο Β΄ διαδέχθηκε ο αδελφός του Αλέξιος Γ΄, ο Στρυφνός έγινε μέγας δούκας (ναύαρχος) του στόλου τη Ρωμανίας. Ο σύγχρονός του ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης τον περιγράφει ως "άνδρα εξαιρετικής αγριότητας και σπάνιας ατιμίας", που χρησιμοποίησε τη θέση του για να πωλήσει τα ιστία, τις άγκυρες και την άλλη σκευή των πλοίων, ακόμη και τους ήλους. Οι ενέργειές του αυτές έπληξαν καίρια τον Ρωμαϊκό στόλο, που ήταν πια αμήχανο να αντισταθεί στη λίγο μετά επέλαση της Δ΄ Σταυροφορίας.
Ως μέγας δούκας ήταν θεματοφύλακας των θεμάτων Ελλάδος (Στερεάς Ελλάδος και Θεσσαλίας) και Πελοποννήσου. Με την ιδιότητα αυτή μετέβη στην Αθήνα περί το 1201-1202· ο Μιχαήλ Χωνιάτης επίσκοπος Αθηνών συνέθεσε ένα εγκώμιο προς τιμήν του. Ο σκοπός του Στρυφνού ήταν να αντιταχθεί στην αυξανόμενη δύναμη του Λέοντος Σγουρού, τοπικού άρχοντα, που έγινε αυτόνομος κυβερνήτης, αλλά δεν φαίνεται να κατάφερε να τον ελέγξει. 
Έχουν διασωθεί τρεις σφραγίδες του Στρυφνού και ένα μεγάλο χρυσό δακτυλίδι με σμάλτο, που μάλλον του δόθηκε κατά τον διορισμό του ως μεγάλου δούκα.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Καματηρά, κόρη του Ανδρονίκου επάρχου της Κωνσταντινουπόλεως, μεγάλου δρουγγάριου της βίγλας και συγγραφέα θεολογικής πραγματεάς.
Υλλείς

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Υλλείς είναι γνωστή μία από τις τρεις πρωταρχικές φυλές των Δωριέων — οι άλλες δύο ήταν οι Δυμάνες και οι Πάμφυλοι. Ειδικότερα ωστόσο, Υλλείς ονομάσθηκαν μία ομάδα Δωριέων που εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα (βλ. και Ύλλος), καθώς και μια άλλη ομάδα Δωριέων που εγκαταστάθηκαν στη νήσο Θήρα, γνωστή από επιγραφές που βρέθηκαν («Υλλέων Νύμφαι»).
Άγιος Τιμόθεος Κέας (ναός)

Ο ναός Άγιος Τιμόθεος Κέας βρίσκεται στην τοποθεσία Λούρος στην Κέα, δίπλα από το σπήλαιο στο οποίο ασκήτευε ο Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Ευρίπου. Μετέβαινε στο σπήλαιο τα καλοκαίρια και αναβλύζει από εκεί νερό μόνο κατά τους θερινούς μήνες. O ναός είναι βυζαντινού ρυθμού και γιορτάζει στις 16 Αυγούστου και στις 13 Ιουλίου.

Ανέγερση και τοποθεσία

Ανεγέρθη στις 13 Ιουλίου 1993 και εγκαινιάστηκε στις 13 Ιουλίου 1999 από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο Α'. Βρίσκεται στην περιοχή Ελληνικά σχετικά κοντά στο παλιό μοναστήρι του Αγίου που καταστράφηκε. Είναι σύγχρονος με βυζαντινή αρχιτεκτονική και παραδοσιακή πέτρα. Είναι εύκολα προσβάσιμος όπως και το σπήλαιο δίπλα του. Tο 1990 η μονή Πεντέλης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γιόρτασε 400 χρόνια από την "κοίμηση" του Αγίου (16 Αυγούστου 1590). Έτσι το 1991 ο γνωστός στην περιοχή "Εμποράκος της Πιάτσας" μακαριστός Νικόλαος Μωραϊτης δώρισε ένα μεγάλο ποσό για να ανοιχτεί ο δρόμος προς το σπήλαιο και να γίνει ναός. Σύμφωνα με μαρτυρίες καθώς η τοπική εκκλησία μελετούσε πως να ανοίξει το δύσβατο δρόμο για τους προσκυνητές, ξαφνικά βρέθηκε η παραπάνω λύση. Έτσι καθώς θεωρήθηκε ευλογία του Αγίου, άρχισαν τα έργα. Κατασκευάστηκε δρόμος και μια μικρή πλατεία μπροστά στη σπηλιά. Αρχιτέκτονας του ναού υπήρξε ο κ. Γεώργιος Θετσώνης. Η ανέγερση έγινε κάτω από περίεργες συνθήκες (θαυμαστά γεγονότα) και κυρίως με γρήγορους ρυθμούς. Τα "εγκαίνια" ήταν η τελευταία άγια πράξη του μητροπολίτη Δωρόθεου Α'. Οι αγιογραφίες του που είναι έξι στον αριθμό φιλοτεχνήθηκαν από τον κ. Κωνσταντίνο Πανταζή.

Σχέσεις του Αγίου με τον αρχαίο ναό

Μεταφέρθηκε ένας κιονίσκος από το ναίδριο "στο νερό" του αρχαίου περριραντηρίου που στήριζε την παλαιά Αγία Τράπεζα, στην οποία φαίνεται να λειτουργούσαν οι Άγιοι Μιχαήλ και Τιμόθεος. Απεδείχθη με έρευνα ότι αποκάτω υπάρχει το λεγόμενο "Σύνθρονο" πράγμα που δείχνει πως άριστος αρχιερεύς λειτουργούσε εκεί. Ήξερε από θεολογικά ζητήματα (λειτουργική θεολογία) και τις σχέσεις ανάμεσα στο Σύνθρονο και το Θυσιαστήριο κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας. Η εποχή που χτίστηκε το Σύνθρονο συμβαδίζει με την παραμονή του Αγίου εκεί στην Κέα και αποδεικνύει πως, ως επίσκοπος, κατείχε τέτοιες ικανότητες που μπορούσε να οδηγήσει ένα λαό προς την πνευματική ζωή. Το 1996 ο κιονίσκος αυτός στήριξε μια καινούργια Αγία Τράπεζα.
Δημόσια αρχαιολογία

Η Δημόσια Αρχαιολογία (αγγλικά: Public Archaeology) είναι αυτόνομο πεδίο της επιστήμης της Αρχαιολογίας. 
Σύμφωνα με την πανεπιστημιακό αρχαιολόγο Νένα Γαλανίδου «η αρχαιολογική επιστήμη είναι μεν υπόθεση της κοινότητας των επιστημόνων, όμως δεν είναι μόνο οι επιστήμονες που έχουν ενδιαφέρον, λόγο και δικαίωμα να ασχολούνται με τα “αρχαία”». Εν πολλοίς, η Δημόσια Αρχαιολογία είναι εκείνο το διακριτό επιστημονικό πεδίο που έχει ως αντικείμενο έρευνας και ακαδημαϊκής επεξεργασίας τη συζήτηση που διεξάγεται σχετική με την «προίκα» του αρχαιολογικού παρελθόντος που γίνεται στην κοινωνία [...].
«Η Δημόσια Αρχαιολογία είναι το όχημα μεταφοράς της επιστημονικής γνώσης στους πολίτες. Τα πρώτα βήματα έγιναν τον 19ο αιώνα όταν αναγνωρίστηκε πως η προστασία των μνημείων ενός τόπου διασφαλίζεται μέσα από τη θέσπιση κανόνων αλλά κυρίως μέσα από την ενημέρωση του κοινού για τη σημασία τους. Από τότε διανύσαμε πολύ δρόμο για να φτάσουμε στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα όταν συγκροτείται ένα διακριτό ακαδημαϊκό υποπεδίο. Η Αρχαιολογία δεν ήταν ποτέ ένα ήρεμο καταφύγιο απομονωμένο από τον κόσμο, αλλά ένα παράθυρο στα μεγάλα ερωτήματα που αφορούσαν και αφορούν την ανθρωπότητα. H καρδιά της Αρχαιολογίας χτυπούσε και χτυπά στο παρόν. Η ΔΑ επιφορτίζεται με τη μεταφορά του επιστημονικού και βιωματικού κεκτημένου της αρχαιολογικής επιστήμης στο κοινό.
 
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Γιάννη Χαμηλάκη «η δημόσια Αρχαιολογία συνεπάγεται το άνοιγμα των αρχαιολογικών χώρων στις τοπικές κοινωνίες και την ενεργό συμμετοχή τους στην παραγωγή της αρχαιολογικής γνώσης και στην προστασία της αρχαιολογικής κληρονομιάς». Με τη Δημόσια Αρχαιολογία ασχολούνται αρχαιολόγοι, πανεπιστημιακοί, εκπρόσωποι μουσείων, έφοροι, ξεναγοί, παιδαγωγοί, πολίτες κ.λπ. που έχουν ενδιαφέρον και εργάζονται με σκοπό τη σύνδεση της αρχαιολογίας με την κοινωνία.
Γλαύκος ο Ανθηδόνιος

Ο μύθος

Ο αρχικός του μύθος ξεκινά από την Ανθηδόνα, μικρό λιμάνι στη Βοιωτία, από όπου και η επωνυμία. Ο Γλαύκος ήταν γιος του ιδρυτή της Ανθηδόνας και της Αλκυόνης. Αργότερα, ο μύθος του διαδόθηκε σε όλες τις Κυκλάδες και γενικά στις ακτές, με τη μορφή κυρίως λαϊκών παραδόσεων.
Κατά τον Παυσανία ο Γλαύκος ήταν φτωχός ψαράς που όταν γέρασε γκρεμίστηκε από κάποιο βράχο της πατρίδας του («Γλαύκου Πήδημα») για να πεθάνει, αλλά αντί για θάνατο βρήκε την αθανασία τρώγοντας ένα μαγικό βότανο που μπορούσε να ξαναζωντανεύει τα ψάρια. Οι θαλάσσιες θεότητες τον απάλλαξαν από κάθε θνητό στοιχείο και τον μεταμόρφωσαν: οι ώμοι του πλάτυναν, απέκτησε ουρά ψαριού και πράσινα γένεια. Ο Γλαύκος ήταν όμως δυστυχισμένος με την αθανασία του αυτή, καταδικασμένος να περιπλανάται συνεχώς από τη μία παραλία στην άλλη. Απέκτησε συνεκδοχικά και το «προνόμιο» να προλέγει τη δυστυχία.
Σύμφωνα με άλλο μύθο, ο Γλαύκος ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Ναΐδας, ή της Ευβοίας και του Πολύβου (γιου του Ερμή). Εμφανιζόταν στους ναυτικούς ως μελαγχολικός γέρος, με σώμα αδύνατο και γεμάτο κοχύλια και φύκια, κλαίγοντας για την αθανασία του. Τους προειδοποιούσε όταν επρόκειτο να φυσήξουν δυνατοί άνεμοι με θορυβώδεις χρησμούς. Επιπλέον μύθοι μιλούν και για τους έρωτες του Γλαύκου, που αύξησαν τη δυστυχία του. Αγάπησε τη Σκύλλα, η οποία ανταποκρίθηκε στον έρωτά του. Η Κίρκη όμως, ζηλεύοντας την ευτυχία τους, δηλητηρίασε το λουτρό της Σκύλλας, και αυτή μεταμορφώθηκε σε τέρας. Ο έρωτας όμως του Γλαύκου διατηρήθηκε και μετά τη μεταμόρφωση αυτή. Ο έρωτας του Γλαύκου προς την Αριάδνη ήταν επίσης άτυχος. Η Αριάδνη έγινε σύζυγος του Διονύσου, και ο Γλαύκος προσκολλήθηκε στον θίασό του.
Ως θαλάσσιος δαίμονας, ο Γλαύκος γίνεται σύντροφος του Νηρέα, των Νηρηίδων, του Ποσειδώνα, της Αμφιτρίτης και άλλων θαλασσινών θεοτήτων. Μεταμορφώνεται και σε γυναίκα, τη Γλαύκη, που βγάζοντας από τα κύματα το άσπρο της κεφάλι τρομάζει τους ναύτες, ή σε Σειρήνα που κρατά στα χέρια της δύο νεαρούς.
Κατά μία παράδοση, ο Γλαύκος παρουσιάσθηκε στον Μενέλαο όταν αυτός περνούσε το ακρωτήριο Μαλέας επιστρέφοντας από την Τροία. Λεγόταν επίσης ότι ο Γλαύκος βοήθησε τους Αργοναύτες στην εκστρατεία τους, και μάλιστα πολέμησε μαζί τους ενάντια στους Τυρρηνούς κυβερνώντας την «Αργώ» και ήταν ο μόνος που δεν τραυματίσθηκε σε εκείνη τη μάχη. Ο Βιργίλιος θεωρεί τον Γλαύκο πατέρα της Σίβυλλας Δηιφόβης.
Οι πολυάριθμοι αυτοί μύθοι ενέπνευσαν ποιητές και καλλιτέχνες, όπως ήταν ο Πίνδαρος, ο Αισχύλος (που έγραψε και τον «Πόντιον» ή «Ποτνιέα Γλαύκον») και ιδίως ο Οβίδιος. Στα γλυπτά έργα, ο Γλαύκος παριστάνεται με το επάνω μισό σώμα του ανθρώπινο και με το υπόλοιπο σαν ψάρι, μαλλιά άφθονα ριγμένα στους ώμους, μεγάλο πηγούνι, πυκνά και μεγάλα φρύδια και κοιλιά σκεπασμένη με όστρακα και φύκια. Ο Πλάτωνας παραβάλλει στην Πολιτεία του (Ι 611) τον Γλαύκο με την ανθρώπινη ψυχή, τη μολυσμένη από γήινες «ακαθαρσίες». Από τους νεότερους λογοτέχνες που εμπνεύσθηκαν από τους μύθους για τον Γλαύκο σημαντικότεροι είναι οι E. Winet και E. Renan.
Φουλβαλένιο

Ιστορία

Μια προηγούμενη προσπάθεια για σύνθεση του φουλβαλένιου, το 1951 από τους Παύσον (Pauson) και Κήλυ (Kealy), οδήγησε στην τυχαία ανακάλυψη του φερροκένιου. Η πρώτη επιτυχής σύνθεση φουλβαλένιου αναφέρθηκε το 1958 από την Μάτζνερ (Ε. Α. Matzner), στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, όπου η ερευνήτρια εργάζονταν υπό τον Γουΐλλιαμ φον ΄Εγκερς Ντέρινγκ  (William von Eggers Doering). Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή, για την οποία υπάρχει μόνο η ουδέποτε δημοσιευμένη πρωτότυπη διατριβή, χρησιμοποιήθηκαν ως πρόδρομο χημικό είδος κυκλοπενταδυενυλανιόντα, τα οποία σε συνδυασμό με  διιώδιο (I₂)  έδωσαν 1,1΄-διυδροφουλβαλένιο, το οποίο με τη σειρά του υπέστη διπλή αποπροτωνίωση από βουτυλολίθιο (BuLi). Το έτσι παραγώμενο 1,1΄-διανιόν φουλαβαλενίου στη συνέχεια οξειδώθηκε από διοξυγόνο (O₂), σχηματίζοντας τελικά φουλβένιο. Το φουλβένιο παρατηρήθηκε φασματοσκοπικά στους 77 K, προερχόμενο από τη φωτόλυση του διαζωκυκλοπενταδιενίου, που οδήγησε στο διμερισμό του ενδιάμεσα παραχθέντος κυκλοπενταδιενυλιδενίου (που είναι ένα καρβένιο). Τo φάσμα υπεριώδους ακτινοβολίας της ένωσης λήφθηκε από την ομάδα Ντέρινγκ. Ωστόσο, η τελική απομόνωση της ένωσης πραγματοποιήθηκε το 1986,  μέσω μιας μεθόδου παρόμοιας με αυτήν της ομάδας Ντέρινγκ. Η ένωση βρέθηκε ότι είναι μη αρωματική και εξαιρετικά δραστική πάνω από τους -50 °C, δίνοντας διμερισμό κατά Ντιλς-Άλντερ. 
Θυγατρικά φουλβαλένια 
Το περιχλωροφουλβαλένιο (C₁₀Cl₈) είναι αρκετά σταθερό, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο υδρογονάνθράκα. Επίσης, το 2,2΄,5,5΄-τετραθειαφουλβαλένιο είναι ένας οργανικός ημιαγωγός.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1959-60

Σύστημα διεξαγωγής

Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1959-60 συμμετείχαν 11 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα στη Β΄ κατηγορία.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.

Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο

Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1957-58, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1959-60 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1957-58 Ορφέας Λευκωσίας.
Αρχαιολογική τομή

Στην αρχαιολογία η τομή είναι μια άποψη ενός ανασκαμμένου αρχαιολογικού τόπου, που παρουσιάζει το περιεχόμενό του σε κάθετο επίπεδο, ως διατομή,  αποκαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο και τη στρωματογραφία του. Η τομή καθιστά   δυνατό να δει και να ερμηνεύσει ο αρχαιολόγος τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του  τετραγώνου, όπως  αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του χρόνου.
Η ημιτομή είναι η συνηθισμένη μέθοδος με την οποία το μισό του τόπου ανασκάπτεται και το υπόλοιπο αφήνεται ως έχει. Μεγάλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα όπως ερείπια, θαμμένα κτήρια κ.λπ. χρειάζεται να τετραγωνιστούν με την χρήση κάναβου, προκειμένου να γίνει μεθοδικότερη η καταγραφή και η πρόοδος της ανασκαφής.
Οι τομές χρησιμοποιούνται μαζί με τα σχέδια για την καταγραφή αρχαιολογικών θέσεων. Συνήθως σχεδιάζονται σε κλίμακα 1:10 ή 1:20, το ύψος τους συνδυάζεται με το σχετικό ύψος της θέσης και καταγράφεται ο προσανατολισμός. Επίσης, απαιτείται τήρηση φωτογραφικού αρχείου
Σάυ Σ. Γιανγκ

Απαρχές και σταδιοδρομία

Ο Σάυ Γιανγκ γεννήθηκε ως Σάυρους (Cyrus, δηλαδή Κύρος) Σ. Γιανγκ στο Μοντέστο (Καλιφόρνια). Στην παιδική του ηλικία υπέφερε από άσθμα.
Ο Γιανγκ γνώρισε τον ακοντισμό στο μεταλυκειακό κέντρο (Junior College) του Μοντέστο, όπου σπούδασε επί δύο έτη, άρχισε όμως να αθλείται σοβαρά μετά την εγγραφή του στο UCLA το 1948. Το 1950 κατέλαβε τη δεύτερη θέση, μετά τον Μπαντ Χελντ στο πρωτάθλημα του NCAA.
Απεφοίτησε από το UCLA το 1951 και το επόμενο έτος, σε ηλικία 24 ετών, κατέρριψε το ρεκόρ ΗΠΑ στον ακοντισμό με 78,13 μέτρα (ρεκόρ παλαιού ακοντίου). Εκπροσώπησε έτσι τη χώρα του το ίδιο έτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι, αγωνιζόμενος την επόμενη ημέρα των γενεθλίων του, και παίρνοντας την πρώτη θέση με βολή 73,78 μέτρα. Αυτή η επίδοση αποτελούσε και νέο ολυμπιακό ρεκόρ. Ας σημειωθεί ότι τη δεύτερη θέση κατέλαβε επίσης αθλητής των ΗΠΑ, παρά το ότι αγωνίζονταν σε μια χώρα, τη Φινλανδία, με μεγάλη παράδοση στο συγκεκριμένο αγώνισμα (4 χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς μέχρι τότε).
Ο Γιανγκ συνέχισε τον ακοντισμό και μία τετραετία αργότερα ήταν έτοιμος να υπερασπισθεί τον ολυμπιακό τίτλο του. Τον Απρίλιο του 1956 πέτυχε την καλύτερη επίδοση της σταδιοδρομίας του, με 79,16 μ., αλλά επειδή οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα τελούνταν στο Νότιο Ημισφαίριο, όπου οι εποχές είναι αντίστροφες, καθυστέρησαν μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου. Λίγους μήνες πριν τους αγώνες, ο Πολωνός Γιάνους Σίντγουο κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στον ακοντισμό με 83,66 μέτρα. Ωστόσο, ο Γιανγκ ταξίδεψε στους Αγώνες ως ένα από τα φαβορί. Αλλά τρεις ημέρες πριν τον αγώνα στραμπούληξε τον αστράγαλό του, κάτι που του προκαλούσε πόνο καθώς «φύτευε» το πόδι του για να εκτινάξει το ακόντιο.
Στους προκριματικούς συμμετείχαν 21 αθλητές από 12 χώρες. Ο Γιανγκ κατόρθωσε να προκριθεί στον τελικό, καθώς πέρασε το όριο των 66 μ., αλλά εκεί μπόρεσε να ρίξει μόλις στα 68,64 μ., καταλαμβάνοντας έτσι την ενδέκατη θέση.

Τιμητικές διακρίσεις

Ο Γιανγκ ανακηρύχθηκε «αθλητής της χρονιάς της Νότιας Καλιφόρνιας» για το 1952, ενώ το 1998 εισάχθηκε στο «Hall of Fame» του Στίβου του UCLA.

Προσωπική ζωή και θάνατος

Σάυ Σ. Γιανγκ ήταν αγρότης τέταρτης γενεάς και καλλιεργούσε καρυδιές και αμυγδαλιές. Με τη σύζυγό του Ελίζαμπεθ απέκτησαν μία κόρη, την Τζένιφερ, που ανέλαβε τη διαχείριση του κτήματος, και παρέμειναν σε όλη τους τη ζωή στο Μοντέστο. Εκεί και πέθανε ο Γιανγκ, σε ηλικία 89 ετών από επιπλοκές αγγειακής άνοιας.
IPhone X

Ιστορικό

Πριν την επίσημη παρουσίαση του iPhone X, στις 12 Σεπτεμβρίου 2017, μια διαρροή σχετικά με το firmware του HomePod, τράβηξε την προσοχή των ΜΜΕ. Η συγκεκριμένη διαρροή επιβεβαίωσε αρκετά χαρακτηριστικά, όπως το Face ID και την ασύρματη φόρτιση. Τελικά, οι περισσότερες από αυτές τις διαρροές, αποδείχτηκαν αληθείς.
Στις 31 Αυγούστου 2017, προσκλήσεις για το Apple Special Event, το οποίο διεξήχθη στο Steve Jobs Theater, στο Apple Park, στην Καλιφόρνια, στάλθηκαν σε αρκετά ΜΜΕ. Ήταν το πρώτο event που διεξήχθη στο Steve Jobs Theater.

Υλικό

Το iPhone X διαθέτει οθόνη 5.8" τεχνολογίας OLED, η οποία υποστηρίζει P3, SRGB και HDR, με το όνομα "Super Retina HD Display". Η οθόνη, διαθέτει, επίσης, την τεχνολογία True Tone από το iPad Pro, ενώ έχει μέγιστη φωτεινότητα 625cd/m2 ή 625 nits.
Ο επεξεργαστής του iPhone X είναι ο εξαπύρηνος Apple A11 Bionic, με αρχιτεκτονική 10nm. Ενσωματωμένος στον A11 Bionic, είναι και το Neural Engine, που διαχειρίζεται τις διαδικασίες που αφορούν τεχνητή νοημοσύνη.
Στο iPhone X, το Face ID αντικαθιστά πλήρως το Touch ID. Αρχικά, ένας από τους αισθητήρες της συσκευής εκπέμπει 30.000 αόρατα "dots" στο πρόσωπο του χρήστη. Έπειτα, μια κάμερα υπερύθρων, "διαβάζει"  το 3D μοντέλο του προσώπου, που δημιουργείται από τα εκπεμπόμενα "dots" και στη συνέχεια, το συγκρίνει με το μοντέλο που δημιουργήθηκε, κατά την ενεργοποίηση του Face ID. Επιπλέον, ένας Flood Illuminator, βοηθάει στην "ανάγνωση" του προσώπου σε σκοτεινά περιβάλλοντα. Το Face ID δεν ενεργοποιείται αν ο χρήστης έχει κλειστά μάτια, ώστε να αποτραπεί μια ακούσια πρόσβαση στη συσκευή.
Το iPhone X διαθέτει δύο κύριες κάμερες: Μια Wide-Angle των 12MP με φακό έξι στοιχείων, autofocus, φίλτρο υπερύθρων, συνεχόμενη λήψη, διάφραγμα f/1.8, ψηφιακή και οπτική σταθεροποίηση εικόνας. Μπορεί να τραβήξει βίντεο 4K σε 60, 30 & 24 fps ή 1080p σε 60 & 30 fps. Μπορεί να τραβήξει βίντεο αργής κίνησης (1080p σε 240 ή 120 fps), time-lapse, και φωτογραφίες πανόραμα, ενώ έχει τη δυνατότητα αναγνώρισης προσώπων. Η δεύτερη κύρια κάμερα είναι Τηλεφακός, ο οποίος έχει τη δυνατότητα για 2x οπτικό και 10x ψηφιακό ζουμ. Επιπλέον, διαθέτει τη λειτουργία Portrait Lighting, διάφραγμα f/2.4 και οπτική σταθεροποίηση εικόνας. Η συσκευή διαθέτει, επίσης, True Tone Quad-Flash.
Η συσκευή διαθέτει, επίσης, μπροστινή κάμερα 7MP, με την ονομασία "TrueDepth Camera", με διάφραγμα f/2.2. Έχει δυνατότητα για συνεχόμενη λήψη, έλεγχο έκθεσης, αναγνώριση προσώπου, αυτόματο HDR αυτόματη σταθεροποίηση εικόνας, Retina flash και βίντεο 1080p HD. Επιπλέον, υπάρχει η δυνατότητα λήψης φωτογραφιών πορτρέτου με ή χωρίς εφέ φωτισμού (Portrait Lighting), και η χρήση Animoji.
Η συσκευή κυκλοφορεί με δύο διαφορετικές εκδόσεις modem, της Intel (Μοντέλο: A1901) και της Qualcomm (Μοντέλο: Α1865). Τα μοντέλα με Qualcomm baseband, όπως έχει παρατηρηθεί από χρήστες, είναι πιο γρήγορα από τα αντίστοιχα της Intel στις ταχύτητες 4G. 
Το iPhone X, πλέον, υποστηρίζει ασύρματη φόρτιση.

Λογισμικό

Το iPhone X κυκλοφόρησε με το iOS 11. Το κουμπί Αφετηρίας, έχει αντικατασταθεί από κινήσεις/χειρονομίες, ωστόσο λειτουργίες, όπως το Apple Pay και το Siri θα ενεργοποιούνται με το κουμπί στο πλάι της συσκευής.
Εμίλ Φίσερ

Βιογραφία

Ο Φίσερ γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1852 στο Όισκιρχεν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, κοντά στη Κολωνία. Γιος επιχειρηματία, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, απ' όπου το 1874 έλαβε το διδακτορικό του τίτλο και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στην έδρα της οργανικής χημείας. Στα επόμενα είκοσι χρόνια εργάστηκε διαδοχικά στα Πανεπιστήμια του Έρλανγκεν, του Βίρτσμπουργκ, με τελευταίο το 1902 το Πανεπιστήμιο του Μονάχου στο οποίο και παρέμεινε μέχρι την αυτοκτονία του, που συνέβη στις 15 Ιουλίου του 1919, ίσως και από την εξέλιξη του πολέμου.
Βασικά σημεία των ερευνών του ήταν οι πουρίνες που άρχισε να μελετά από το 1881 ανακαλύπτοντας τις σχέσεις που παρουσίαζαν τα μόρια της ξανθίνης, του ουρικού οξέος, της καφεΐνης καθώς και της θεοβρωμίνης με τα μόρια της πουρίνης. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε την έρευνά του στους υδατάνθρακες. Ερευνώντας την στερεοχημική δομή τους κατάφερε και προσδιόρισε την μοριακή δομή της γλυκόζης, της φρουκτόζης, κ.ά. επαληθεύοντας αυτήν με την σύνθεση των ενώσεων αυτών.

Μεγάλη επίσης υπήρξε η συμβολή του Φίσερ στην ανάπτυξη της χημείας των πρωτεϊνών και των ενζύμων.
Κλαμπ 27

Ως Κλαμπ 27 (αγγλ. Club 27) φέρεται το πάνθεο των θρυλικών καλλιτεχνών της μουσικής, που απεβίωσαν στο άνθος της ηλικίας των 27 ετών. Η Τζάνις Τζόπλιν, Τζιμ Μόρισον,  Κερτ Κομπέιν, αλλά και άλλοι πολλοί είναι μέλη του Κλαμπ 27. Ο όρος έγινε ευρύτερα γνωστός μετά την απώλεια το Κερτ Κομπέιν το 1994, και έκτοτε καθιερώθηκε. Στα ελληνικά θα μπορούσαμε να το μεταφράσουμε ως «Το κλαμπ των εικοσιεπτάχρονων» ή «Οι αθάνατοι νέοι».
Αλεπού νάνος

Η αλεπού νάνος (Vulpes macrotis - Αλεπού η μακρώτις) είναι είδος αλεπούς της Βόρειας Αμερικής. Η περιοχή της είναι κυρίως στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και στο βόρειο και κεντρικό Μεξικό. Μερικοί θηλαστικολόγοι την ταξινομούν ως ομοειδή με την θοή αλεπού, V. velox, αλλά η μοριακή συστηματική υποδηλώνει ότι τα δύο είδη είναι ξεχωριστά.

Οικότοπος

Το βορειότερο τμήμα της περιοχής της είναι το άγονο εσωτερικό του Όρεγκον. Το ανατολικό της όριο είναι το νοτιοδυτικό Κολοράντο. Μπορεί να βρεθεί νότια στη Νεβάδα, τη Γιούτα, τη νοτιοανατολική Καλιφόρνια, την Αριζόνα, το Νέο Μεξικό και στο δυτικό Τέξας.
Μπρίγκιντ

Λατρεία της Μπρίγκιντ

Στις 2 Φεβρουαρίου γινόταν η γιορτή Ίμπολκ (ιρλ. Imbolc), προς τιμήν της Μπρίγκιντ, που αναγγέλλει τον ερχομό της Άνοιξης μετά το χειμώνα της Κάλιαχ Βερ (ιρλ. Cailleach Bheur). Το φίδι της Μπρίγκιντ έβγαινε από το λοφίσκο του, όπου βρισκόταν σε χειμερία νάρκη και η συμπεριφορά του καθόριζε τη διάρκεια που απέμενε για το τέλος του χειμώνα. Την περίοδο αυτή, η Μπρίγκιντ ενσαρκώνει τη νύφη, παρθένο ή αγνή κοπέλα και προστατεύει τις ετοιμόγεννες γυναίκες. 
Η γιορτή Ίμπολκ είναι την ίδια μέρα με τη γιορτή της Αγίας Μπριγκίτ, ενώ ταυτίζεται με τη γιορτή της Υπαπαντής (Candlemas) και τη Μέρα της Μαρμότας στην Αμερική.
Γ.Σ. Αμαρουσίου

Ίδρυση - Ιστορικές πληροφορίες

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1896, μετά τη νίκη του μαρουσιώτη Σπύρου Λούη στο μαραθώνιο δρόμο των Α΄ Ολυμπιακών Αγώνων. O σύλλογος μετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1901 με 10 αθλητές, οι οποίοι αγωνίστηκαν με κίτρινη στολή, που φαίνεται πως καθιερώθηκε από το ξεκίνημά του. Όμως, ο αρχικός ενθουσιασμός έσβησε γρήγορα, διότι οι κάτοικοι του προαστίου δεν έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο για τον οργανωμένο αθλητισμό, παρά το ότι κατά καιρούς αναγγελόταν η συμμετοχή τους σε αγώνες μαραθωνίων ή ανωμάλου δρόμου. Μοιραία οι διοικούντες σταδιακά αδιαφόρησαν και ο σύλλογος αδράνησε.
Η αναγέννηση του συλλόγου συνέβη το 1923, όταν ανέλαβε την προεδρία ο Λ. Πτέρης, ο οποίος με προσωπική εργασία και ζήλο κατάφερε να ξαναφέρει το σύλλογο στο προσκήνιο και να αναδείξει πρωταθλητές πανελλήνιου επιπέδου και διεθνείς, όπως ο Στυλιανός Μπεναρδής και ο Καραγιάννης που μετείχαν στην Ολυμπιάδα του Παρισιού το 1920 και ο Παούρης στην Ολυμπιάδα του Άμστερνταμ το 1924.
Τη δεκαετία αυτή ο ΓΣ Αμαρουσίου γνωρίζει μεγάλες διακρίσεις, αθλητές του μετέχουν σε γνωστούς και σε διεθνείς αγώνες (Ελληνοϊταλικοί, Ελληνογαλλικοί, Παναθήναια, Αβερώφειοι, Πανιώνιοι Αγώνες, Αιγυπτιακοί, Παγκυπριακοί κλπ) καταρρίπτουν πανελλήνια ρεκόρ, ενώ αναφέρεται συμμετοχή και σε αγώνες κωπηλασίας με τον αθλητή Γνευτό στην Αλεξάνδρεια.
Προς το τέλος της δεκαετίας του '20, η δράση του συλλόγου περιορίζεται και πέφτει ξανά σε αφάνεια. Επαναδραστηριοποιείται ξανά στα μέσα της δεκαετίας του '30, χωρίς να φτάσει στην παλιά του αίγλη.).

Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών

Ως ανεπίσημο σωματείο λειτουργούσε από την προπολεμική περίοδο. Το καλοκαίρι του 1934 μετείχε σε τουρνουά που διοργάνωσε ο Α.Ο. Κηφισιάς μαζί με τη Νέα Ερυθραία τερματίζοντας στην πρώτη θέση. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών από το 1948 περίπου και είναι ερασιτεχνικό.

Τμήμα στίβου

Ο Γ.Σ. Αμαρουσίου έχει κατακτήσει 1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου στο Μαραθώνιο γυναικών το 1987, με την αθλήτρια Μάγδα Πουλημένου.
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Γ.Σ. Αμαρουσίου βρίσκεται στην 117η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά ανέβηκε στην 73η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). Στην κατάταξη του 2012 κατρακύλησε στην 140η (σε σύνολο 281 συλλόγων). Στην κατάταξη του 2013 ξανασκαρφάλωσε στην 112η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων). Σε εκείνη του 2014 βρέθηκε ακόμη υψηλότερα και συγκεκριμένα στην 106η θέση (σε σύνολο 289 συλλόγων). Στον πίνακα αξιολόγησης του 2015 είχε πολύ μικρή πτώση και συγκεκριμένα βρέθηκε στην 108η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων). Σε εκείνον του 2016 ανέκτησε αρκετό από το χαμένο έδαφος φτάνοντας μέχρι την 79η θέση (σε σύνολο 312 συλλόγων).