google/wiki40b huggingface dataset:
Ευρυμενές Ηπείρου

Οι Ευρυμενές (αρχαία ελληνικά: Έυρυμεναί) ήταν ελληνική πόλη της Μολοσσίας στην αρχαία Ήπειρο. Στην πόλη κατοικούσε η φυλή των Αρκτανών. Ανήκε στο κοινό των Μολοσσίων. 
Η θέση των Ευρυμενών βρίσκεται πιθανώς κοντά στην σύγχρονη Καστρίτσα.
Γιώργος Μπρόζος

Καριέρα

Ο Μπρόζος ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Άρη και αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ανδρική ομάδα των "κίτρινων" στην εκτός έδρας νίκη κατά του Ηρακλή με 75-77 στις 21 Δεκεμβρίου 2002. Παρέμεινε στην Θεσσαλονίκη μέχρι το 2004, όταν μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο Φέρμαν της Νότιας Καρολίνας. Εκεί έπαιξε σε 113 αγώνες, αν και ξεκίνησε μόνο σε 12, όλους κατά την τελευταία του χρονιά. Εκείνη την σεζόν, είχε μέσο όρο 9,5 πόντων και 4,2 ριμπάουντ, χωρίς όμως να καταφέρει να γίνει ντραφτ για το ΝΒΑ.
Το καλοκαίρι του 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε στην ΑΕ Λάρισας, με την οποία κατατάχθηκε 14ος και τελευταίος στο πρωτάθλημα της Α1 εθνικής κατηγορίας. Συνέχισε στην ομάδα της ΜΕΝΤ και το πρωτάθλημα της Β' εθνικής, πριν μεταγραφεί στον Αρκαδικό το καλοκαίρι του 2010.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του Μπρόζου ήταν το κολλέγιο Ανατόλια, με την ομάδα του οποίου κατέλαβε την τρίτη θέση στον πρώτο όμιλο της τρίτης εθνικής κατηγορίας. Το 2012, μεταγράφηκε στον Φίλιππο Βέροιας, βοηθώντας την ομάδα της Ημαθίας να κερδίσει την άνοδο της από την Β' εθνική στην Α2, όπου την δεύτερη του χρονιά κατέλαβε την όγδοη θέση.
Το 2014-15, φόρεσε την φανέλα του Λαυρίου, το οποίο κέρδισε την άνοδο του στην Α1, ενώ το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στην ομάδα του Αίολου Αστακού. Το καλοκαίρι του 2016, ανανέωσε για έναν ακόμη χρόνο με την ομάδα της Αιτωλοακαρνανίας.
Είναι διεθνής με την εθνική Ελλάδος εφήβων, έχοντας αγωνιστεί 13 φορές με τα γαλανόλευκα. Κορυφαία του εμφάνιση στις 10 Αυγούστου του 2003, όταν για την προκριματική φάση του παγκόσμιου πρωταθλήματος εφήβων πέτυχε 25 πόντους στη νίκη της ελληνικής ομάδας κατά της αντίστοιχης ιταλικής με 105-84.
Κωνσταντίνος Λαγγουράνης

Εθνική Αντίσταση

Συμμετείχε στις απόπειρες δημιουργίας αντάρτικου κινήματος στη περιοχή καταγωγής του. Ήταν υποδιοικητής του 5/42 συντάγματος και μέλος της κεντρικής επιτροπής της Ε.Κ.Κ.Α. Σύμφωνα με διαθέσιμες μαρτυρίες πολέμησε γενναία στην Εθνική  Αντίσταση, συμπεριλαμβανομένης της άμυνας του 5/42 Συντάγματος κατά την επίθεση του ΕΛΑΣ στην Ταράτσα της Γκιώνας στις 22/6/1943, στην οποία ανέλαβε ο ίδιος τη διοίκηση ενός από τα βαριά πολυβόλα του Συντάγματος. Ήταν υποστηρικτής της αναγνώρισης της Π.Ε.Ε.Α. ενώ διατηρούσε καλές σχέσεις με ηγέτες του ΕΛΑΣ στη Φωκίδα όπως ο Γιάννης Αλεξάνδρου (Διαμαντής). Μετά το εσωτερικό πραξικόπημα του Θύμιου Δεδούση, τις αντιμαχίες μετάξυ του ΕΛΑΣ και του 5/42 και τις προτροπές του Ευριπίδη Μπακιρτζή προσχώρησε στον ΕΛΑΣ  στις 5/4/1944. Η προσχώρηση του έγινε 12 μόλις ημέρες πριν την οριστική, αιματηρή διάλυση του 5/42 Συντάγματος στο Κλήμα Δωρίδας, τον τραγικό θάνατο του Συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού και την εν ψυχρώ εκτέλεση άνω των 60 αξιωματικών και ανταρτών οι οποίοι είχαν παραδοθεί στον ΕΛΑΣ, μαζί με τον Ψαρρό, στη Σκάλα Καραίσκου. Στις 10/4/1944 εξέδωσε ανακοίνωση* η οποία θεωρήθηκε ως «πισώπλατη μαχαιριά» στο 5/42 και στην Ε.Κ.Κ.Α. Στον ΕΛΑΣ έδρασε ως επιτελάρχης στην Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας με διοικητή τον Ευριπίδη Μπακιρτζή και καπετάνιο τον Μάρκο Βαφειάδη.

Δεκεμβριανά

Μετά την Απελευθέρωση βρισκόταν στην Αθήνα με άδεια για να επισκεφτεί τους οικείους του (ο γιος του Αντώνιος γεννήθηκε στις 9/1/1945). Παρότι δεν είχε κομματική ιδιότητα στο ΚΚΕ και δεν υπάγονταν στον ΕΛΑΣ Αθηνών, διορίστηκε από την ανασυγκροτημένη Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ ως επιτελάρχης της . Με αυτή την ιδιότητα συμμετείχε στα Δεκεμβριανά, ενώ η συμμετοχή του σε αυτή την νευραλγική θέση προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ο αδερφός του Ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λαγγουράνης υπηρετούσε στην Αμερικάνικη αποστολή στην Ελλάδα ενώ παράλληλα βρέθηκε στο επιτελείο του ΕΛΑΣ. Μετά την ήττα των Δεκεμβριανών ο Κωνσταντίνος Λαγγουράνης συνέταξε έκθεση πεπραγμένων με αποδέκτη τον γενικό γραμματέα του Κ.Κ.Ε Γιώργο Σιάντο. Σύμφωνα με όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δεν συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο.

Ύστερα χρόνια

Σύμφωνα με μαρτυρία του παλαιού συμπολεμιστή του στο 5/42 Μήτσου Κούτρα από το χωριό Λευκαδίτι, το 1949 έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού από παλιούς αντάρτες του, οι οποίοι είχαν γλιτώσει από τη σφαγή στο Κλήμα και θεωρούσαν την προσχώρηση του Λαγγουράνη στον ΕΛΑΣ ως προδοσία, με αποτέλεσμα την επιδείνωση της υγείας του. Σύμφωνα με τον Κούτρα, το συγκεκριμένο περιστατικό τον έβλαψε ψυχικά σε ανεπανόρθωτο βαθμό. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας δούλεψε ως δικηγόρος. Πέθανε αιφνίδια το 1953 σε ηλικία 55 ετών. Ήταν παντρεμένος και είχε δυό παιδιά .
Ο γιός του Αντώνιος Λαγγουράνης (1945-) μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες στη δεκαετία του 1960. Ο εγγονός του Τόνυ (Κωνσταντίνος) Λαγγουράνης (1969 -) υπηρέτησε ως ανακριτής στον Αμερικανικό στρατό και αποκάλυψε τους βασανισμούς, εκ μέρους των Αμερικανών, αιχμαλώτων του πολέμου στο Αφγανιστάν.

πηγή

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011  Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Μια περιοδολόγηση των γεγονότων με βάση την έκθεση του επιτελάρχη του ΕΛΑΣ Κωνσταντίνου Λαγγουράνη Του Ηλία Τσαουσάκη
Σουλεϊμάν Ντελβίνα

Βιογραφία

Ο Σουλεϊμάν Ντελβίνα γεννήθηκε στο Δέλβινο της νότιας Αλβανίας στις 5 Οκτωβρίου 1871. Το 1899 αποφοίτησε από το Μεκτεμπί Μουλκιγιέ (σύγχρονη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Άγκυρας). Παντρεύτηκε την αδελφή του Τζαφέρ Βίλα, μετέπειτα Υπουργού Εξωτερικών. 
Το 1919 ήταν εκπρόσωπος των αλβανικών κοινοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού. Το 1924 ο Σουλεϊμάν Ντελβίνα ήταν ένας από τους ηγέτες της επανάστασης που ανέτρεψε το καθεστώς του Ζογ Α΄, βασιλιά της Αλβανίας και σχημάτισε δημοκρατική κυβέρνηση. Ο Φαν Νόλι έγινε ο νέος Πρωθυπουργός, ενώ ο Σουλεϊμάν Ντελβίνα ήταν μέλος του νέου υπουργικού συμβουλίου ως Υπουργός Εξωτερικών. 
Πέθανε στις 1 Αυγούστου 1933, στον Αυλώνα.
Ευστάθιος Δ΄ της Βουλώνης

Θάνατος

Ο Ευστάθιος πέθανε αιφνίδια στις αρχές του Αυγούστου του 1153 σύμφωνα με την παράδοση χτυπήθηκε από την οργή του θεού την ώρα που λεηλατούσε εδάφη της εκκλησίας. Ο θάνατος του Ευστάθιου έφερε την ειρήνη ανάμεσα στον πατέρα του και στον μεγάλο του αντίπαλο Ερρίκο Πλανταγενέτη. 
O Γουλιέλμος του Νιούμπεργκ γράφει ότι "ο βασιλιάς Στέφανος τον θρήνησε σε υπερβολικό βαθμό επειδή είχε στηρίξει όλες τις ελπίδες πάνω του όπως και την διαδοχή του, ο θάματος του τον έκανε λιγότερο πολεμοχαρή από τότε αναζητούσε τον συμβιβασμό με τους αντιπάλους του και την ειρήνη".
Τα Χρονικά του Πίτερμπρο περιγράφουν με μελανά χρώματα τον Ευστάθιο "ήταν ένας κακός άνθρωπος και το έδειχνε όπου και αν πήγαινε, χρησιμοποιούσε με κακομαθημένο τρόπο τα εδάφη του βάζοντας ψηλούς φόρους". Χρησιμοποιούσε τις απειλές αυτές εναντίον των ανυπότακτων βαρόνων, στον πόλεμο εναντίον των Ανδεγαυών ζήτησε εισφορές από τα μοναστήρια. Τάφηκε στο αβαείο του Φάβερσαν που είχε οικοδομηθεί από τους γονείς του, στο ίδιο αβαείο τάφηκαν και οι δυο γονείς του, και οι τρεις τάφοι καταστράφηκαν την εποχή της Διάλυσης των Μοναστηριών τον 16ο αιώνα.
Νεκροί του Πολυτεχνείου

Ως νεκροί του Πολυτεχνείου αναφέρονται τα θύματα από τα χτυπήματα και τους πυροβολισμούς των σωμάτων ασφαλείας, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973. Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Ένα χρόνο αργότερα ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας. Οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα. Σύμφωνα με έρευνα του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 2003, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 24, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16. Η αδυναμία διευκρίνησης της ταυτότητας τόσο πολλών νεκρών, έχει οδηγήσει στη διατύπωση θεωριών συνωμοσίας, όπως αυτής που εμπλέκει στα γεγονότα ακόμη και Ισραηλινούς στρατηγούς σαν το Μοσέ Νταγιάν.
Οι τραυματίες των γεγονότων του Πολυτεχνείου που νοσηλεύτηκαν επίσημα σε νοσοκομείο ή κλινική σύμφωνα με τις λίστες που απεστάλησαν από τα νοσοκομεία για την προκαταρκτική έρευνα του Τσεβά και έχουν πιστοποιηθεί ανέρχονται σε 1.103, ενώ ορισμένες σύγχρονες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για συνολικά 2.000 τραυματίες, νοσηλευμένους ή μη.
Ρόμπερτ ντε Χόλλαντ, 1ος βαρόνος του Χόλλαντ

Εξεγέρσεις

Ο Εδουάρδος Β΄ διέταξε τον Χόλλαντ να τον υπερασπιστεί όταν επαναστάτησαν οι Λάνκαστερ εναντίον του (4 Μαρτίου 1322) αλλά σε 12 μέρες πρόδωσε τον βασιλιά και πολέμησε στην μάχη του Μπόρουγκμπριτζ με τους Λάνκαστερ. Μετά την ήττα τους ο Ρόμπερτ παραδόθηκε, φυλακίστηκε και τα εδάφη του κατασχέθηκαν. Ο Ρόμπερτ ελευθερώθηκε αλλά κατηγορήθηκε ξανά για την συμμετοχή του σε άλλες επαναστάσεις που είχαν στόχο τον Ούγο Ντεσπένσερ, κόμη του Γουίντσεστερ. Ο Ρόμπερτ φυλακίστηκε ξανά στο κάστρο του Γουόρικ, μετακινήθηκε στο κάστρο του Νορθάμπτον (1326) απο το οποίο τελικά δραπέτευσε. 
Μετά την ανατροπή του Εδουάρδου Β΄ από την Ισαβέλλα της Γαλλίας και τον Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ο κόμη του Μαρς ο Ρόμπερτ πήρε συγχώρεση ύστερα από αίτημα του Χένρι ντε Μπομόντ και αποκαταστάθηκε στα εδάφη του (24 Δεκεμβρίου 1327).

Δολοφονία

Ο Ρόμπερτ είχε φανατικούς εχθρούς από την εποχή που έγινε η "Επανάσταση του Μπανάστρ", τον Ιούνιο του 1328 προσπάθησαν να τον κατηγορήσουν για τους θανάτους του Άνταμ Μπανάστρ και των οπαδών του πριν από 13 χρόνια. Ο Ρόμπερτ δολοφονήθηκε σε ένα δάσος κοντά στο Χένλεϊ ον Τέιμς του Οξφορντσάιρ. Ο Τόμας Γουίντερ καταγράφεται σαν ένας από τους δολοφόνους, το πιθανότερο να ήταν ένας από τους οπαδούς του Ερρίκου, 3ου κόμη τπυ Λάνκαστερ που διαδέχθηκε τον αδελφό του στην κομητεία του Λάνκαστερ. Ο Χόλλαντ αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του απεστάλη στον κόμη του Λάνκαστερ, το σώμα του μεταφέρθηκε στο Πρέστον του Λάνκασιρ για να γίνει η ταφή του στην εκκλησία των Γκρεϊφράιαρς. Οι πολλές ανακρίβειες στις πηγές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι αντίπαλοι του τον είχαν συκοφαντήσει σκόπιμα. Με ένα έγγραφο που χρονολογείται τον Οκτώβριο του 1328 αποδείχτηκε ότι κατείχε εδάφη στο Γιορκσάιρ, το Ντέρμπισαϊρ, το Γουόρικσερ και το Λονδίνο.
Εφέδρα

Ιδιότητες και χρήσεις

Τα φυτά του γένους Εφέδρα χρησιμοποιούνταν από τους ανθρώπους εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια για να θεραπεύσουν δυσκολίες στην αναπνοή κατά το άσθμα, την αλλεργία, το κοινό κρυολόγημα και την κατατονία. Ενεργά συστατικά του φυτού απομονώνονται και χρησιμοποιούνται  σε πολλά παρασκευάσματα καταπολέμησης του κρυολογήματος και των αλλεργιών. Η εφέδρα περιέχει δύο αλκαλοειδή, την εφεδρίνη και την ψευδοεφεδρίνη. Αυτές οι ουσίες διεγείρουν το νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) και έχουν αποσυμφορητική δράση. Χρησιμοποιείται συχνά ως αναβολικό σε αθλήματα, ενώ γίνεται συχνά χρήση της σε προϊόντα αδυνατίσματος σε συνδυασμό συνήθως με την καφεΐνη και ασπιρίνη. Ο πιθανώς επικίνδυνος αυτός συνδυασμός χρησιμοποιείται από άτομα στον χώρο της άθλησης συχνά στην προπόνηση για την απότομη απόκτηση ενέργειας και βελτίωση των αντανακλαστικών τους. Η χρόνια χρήση ή και η υπέρδοση, η οποία δεν απέχει πολύ από μια μεσαία-δυνατή δόση, μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες όπως ζαλάδα, υπερένταση, πονοκέφαλο, ναυτία, άγχος, αϋπνίες, αδυναμία - κατατονία.
Ο χρήστης θα πρέπει να επιζητεί άμεση ιατρική συμβουλή/περίθαλψη σε περίπτωση που εμφανίσει τις ακόλουθες ακραίες παρενέργειες: σφίξιμο στο στήθος - δυσκολία στην αναπνοή, πρήξιμο στο στόμα ή το πρόσωπο, τρέμουλο, έντονες ζαλάδες, παραισθήσεις, εγκεφαλικό επεισόδιο.  Η χρήση εφεδρίνης πρέπει να αποφεύγεται από άτομα με υψηλή πίεση και άλλα γενικά προβλήματα υγείας. Είναι δυνατή η έντονη εξάρτηση του χρήστη στην εφεδρίνη που συνοδεύεται συνήθως από μια σειρά "συμπτωμάτων εξάρτησης".
Η υπερβολική χρήση και ανάμειξη αυτής της ουσίας έχει οδηγήσει στη νοσηλεία έως και τον θάνατο ορισμένων αθλητών από λειψυδρία με αποτέλεσμα την απαγόρευση της εφεδρίνης σε συμπληρώματα διατροφής στις Η.Π.Α., ενώ στην Μεγάλη Βρετανία απαγορεύτηκε επίσης η κατοχή και πώληση του βοτάνου Εφέδρα η σινική (Ephedra sinica), παρότι αφέθηκαν  ελεύθερα στο εμπόριο πολλά άλλα είδη φυτών που εμπεριέχουν μικρότερα αλλά αρκετά δραστικά ποσοστά εφεδρίνης.
Ισαάκ Πούπο

Βιογραφικό

Ο Ισαάκ Πούπο γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1985 στη Μονρόβια, πρωτεύουσα της Λιβερίας. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ομάδες της πατρίδας του: Κάλντγουελ Σούπερ Σταρς, Μονρόβια Κλαμπ και Όιλερς. Το 2007 αγωνίστηκε στην Καραμπάγ (Qarabağ Ağdam) του Αζερμπαϊτζάν και την επόμενη σεζόν στην Μουγάν (FK Mughan).
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών

Συγκρούσεις με άλλους κινηματικούς φορείς

Το καλοκαίρι του 2014, το ΣΥΔ είχε αποφασίσει να συμμετέχει στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας (4,5,6 Ιουλίου 2014) με περίπτερο. Τελικά, συμμετείχε μόνο την πρώτη μέρα, αφού κατηγόρησε το φεστιβάλ πως είχε τοποθετήσει το περίπτερο του ΣΥΔ εσκεμμένα σε δυσπρόσιτο σημείο.
Επίσης, το σωματείο αποφάσισε να μη συμμετάσχει στο φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας το 2015, κατηγορώντας τα μέλη της οργανωτικής επιστροπής του φεστιβάλ για τρανσφοβία. Την ίδια στάση κράτησε και για το φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας του 2016.
Κάρολος Γουλιέλμος του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χέρμαν-Φορτουνάτου μαργράβου του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν και της Αντωνίας-Ελισάβετ, κόρης του Χριστοφόρου κόμη του Κρήχινγκεν.
Το 1666 απεβίωσε σε ηλικία 39 ετών, άγαμος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Μπάντεν-Ρόντεμαχερν και το Ρόντεμαχερν περιήλθε στον θείο του Γουλιέλμο μάργραβο του Μπάντεν-Μάντεν του πρεσβύτερου κλαδου.
Μαρτιάζο

Η Δημοκρατία του Μαρτιάζο (γαλλικά: République de Martyazo‎) ήταν μη αναγνωρισμένο κράτος που διακηρύχτηκε από τους επαναστάτες Χούτου στο Μπουρούντι την 1η Μαΐου 1972 στη Βιάντα. Το κράτος βρισκόταν μέσα στην ορεινή κοινότητα Βουγκίζο, μεταξύ του Μακάμπα και της λίμνης Νιάνζα. Στις 9 Μαΐου 1972, οι δυνάμεις της κυβέρνησης του Τούτσι Μισέλ Μικομπέρο κατέλαβαν την περιοχή, τερματίζοντας την εξέγερση και την ύπαρξη του Μαρτιάζο. Ο αριθμός των ανθρώπων που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης πιστεύεται ότι κυμαίνονται μεταξύ 800 και 1200. 
Οι ακαδημαϊκοί έχουν βαπτίσει το κράτος ως «μυστηριώδες» και «εφήμερο» λόγω της έλλειψης αξιόπιστων πληροφοριών σχετικά με αυτό.  Αφού υπήρξε για 8 ημέρες, δεν σχηματίστηκαν ποτέ επίσημες κυβερνητικές δομές στο Μαρτιάζο. Ωστόσο, λέγεται ότι ο Αντουάν Σερουκουάβου ήταν πρόεδρος του κράτους. 
Η δημιουργία του Μαρτιάζο και η δολοφονία του πρίγκιπα Ντάρε Ε΄ του Μπουρούντι ήταν δύο γεγονότα που σηματοδότησαν την αρχή του εμφύλιου πολέμου και γενοκτονίας του 1972.
Μιχάλης Ζαμπίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουλίου 1980. Ο πατέρας του είναι Έλληνας ποντιακής καταγωγής. Ξεκίνησε από τα έξι του χρόνια τον αθλητισμό με κλασική γυμναστική και συνέχισε με καράτε Shotokan στο οποίο πήρε καφέ ζώνη. Ασχολήθηκε επίσης και με το Μουάι Τάι. Παράλληλα άρχισε Kickboxing και κατέκτησε το πρωτάθλημα Kickboxing Ελλάδος στην κατηγορία Junior. Μετά από αυτό αφιερώθηκε επαγγελματικά στο Kickboxing.
Στα 16 του προτάθηκε για μια θέση στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες, έχοντας πετύχει 48 νοκ άουτ επί αντιπάλων σε 60 αγώνες. Στην καριέρα του έχει δώσει πολλούς αγώνες με εντυπωσιακά ποσοστά νικών και νοκ άουτ.
Το Μάρτιο του 2008 ο Ζαμπίδης πρώτευσε στο τουρνουά Νο Ρισπέκτ 4 (No Respect 4) στο στάδιο «Βόνταφον Αρίνα», στη Μελβούρνη. Νίκησε στα σημεία τον Αυστραλό πρωταθλητή στα 70 κ. Daniel «The Rock» Dawson.
Στις 31 Ιανουαρίου του 2009 κατέκτησε την 155η νίκη του επί του Δανού πρωταθλητή Ρασάν Μουχαρέμπ, σε τουρνουά στο Ηράκλειο της Κρήτης, που διοργανώθηκε από τον Αθλητικό Σύλλογο «Μίνωα».
Το 2010 συμμετείχε στο τηλεοπτικό show Dancing with the stars, όπου αναδείχτηκε 5ος.
Τον Μάιο του 2010 δημιούργησε την πρώτη του σχολή / γυμναστήριο, το ZAMBIDIS CLUB στην περιοχή της Γλυφάδας.
Στα τέλη του 2010 κατέκτησε την 3η θέση στο Κ-1 ΜΑΧ στην Ολυμπιάδα του αθλήματος στην Ιαπωνία, ενώ σε παγκόσμια ψηφοφορία που διεξήγαγε η διοργανώτρια του Κ-1 μέσω του επίσημου site της, ο Iron Mike ανακηρύχθηκε «MVP» της διοργάνωσης με το εντυπωσιακό ποσοστό 42,6%. Επίσης το 2012 ξανακατέκτησε την 3η θέση στο K-1 WORLD MAX, που έγινε στο κλειστό του Ο.Α.Κ.Α. στην Αθήνα.
Με τον καλύτερο τρόπο αποχαιρέτησε τα ρινγκ ο Μιχάλης Ζαμπίδης. Το 2015 ο Έλληνας πρωταθλητής νίκησε τον Αυστραλό Στιβ Μόξον, με ομόφωνη απόφαση των κριτών στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του και γνώρισε την αποθέωση από περίπου 7.000 θεατές, που βρέθηκαν στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Τον Οκτώβριο του 2017 ο Μιχάλης Ζαμπίδης συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή Nomads(Reality Show).
Τον Μάρτιο του 2019 ο Έλληνας πρωταθλητής  Μιχάλης Ζαμπίδης επέστρεψε στην ενεργό δράση , και έπειτα από απουσία 3,5 χρόνων, νίκησε  τον  Βενεζουελανό   Antonio Gomez σε αγώνα επαγγελματικής πυγμαχίας .
Σμήναρχος

Ετυμολογία

Η λέξη Σμήναρχος προέρχεται από το σμήνος + άρχω (διοικώ).

Διοίκηση Σμηναρχίας

Κατά κανόνα, Σμήναρχος είναι ο Διοικητής της Σμηναρχίας, γεγονός που υποδηλώνεται και από τη σύνθεση της λέξης.

Άλλες χώρες

Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Group Captain, ενώ ειδικότερα στις ΗΠΑ καλείται Colonel.

Διακριτικό

Το διακριτικό του Σμήναρχου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι τέσσερις γαλάζιες λωρίδες που πλαισιώνονται από μαύρες γραμμές και ένας ρόμβος που αποφύεται από την ανώτερη λωρίδα.
2432 Σοομάνα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σοομάνα είναι άγνωστα.
Δύναμη Κοσσυφοπεδίου

Γεγονότα

Μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008 ο διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο, δήλωσε στις 20 Φεβρουαρίου του 2008 ότι δε σχεδιάζει να εντείνει την ασφάλεια στον τεταμένο βορρά για τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου, αναγκάζοντας το προσωρινό κλείσιμο των δύο συνοριακών διαβάσεων μεταξύ του Κοσσυφοπεδίου και της μη αμφισβητούμενης Σερβίας.
Τον Ιούλιο του 2011, μετά από τις προσπάθειες της Αστυνομίας του Κοσσυφοπεδίου να καταλάβει δύο συνοριακά φυλάκια και τις συγκρούσεις που ακολούθησαν, τα στρατεύματα της KFOR παρενέβησαν.
Το 2013, η KFOR είχε εμπλακεί σε μια επιχείρηση διάσωσης των τελευταίων αρκούδων στο Κοσσυφοπέδιο. Οι αρκούδες σήμερα φυλάσσονται στο Καταφύγιο της Αρκούδας στην Πρίστινα.
IC 2391

Το IC 2391 (γνωστό και ως σμήνος όμικρον Ιστίας και Caldwell 85) είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Ιστία. Ο πρώτος που το περιέγραψε ήταν ο Πέρσης αστρονόμος Αλ Σουφί το 964. Ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το ανακάλυψε ανεξάρτητα τις 11 Φεβρουαρίου 1752.
Το σμήνος απέχει περίπου 500 έτη φωτός από τη Γη (είναι ένα από τα εγγύτερα ανοικτά σμήνη) και αποτελείται από περίπου 30 άστρα. Η συνολική λαμπρότητα του σμήνους είναι +2,5 και μπορεί να παρατηρηθεί δια γυμνού οφθαλμού. Το λαμπρότερο άστρο του είναι φασματικού τύπου Β3 και έχει φαινόμενο μέγεθος +3,63. Η ηλικία του σμήνους υπολογίζεται περίπου στα 50 εκατομμύρια έτη.
Μάριος Καρακατσάνης

Βιογραφία

Ο Μάριος Καρακατσάνης γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του  1978 στον Πειραιά. Ανήσυχος από μικρό παιδί, τον έλκυε ανέκαθεν το παράξενο, το ανεξήγητο και το μεταφυσικό στοιχείο. Από νεαρή ηλικία του άρεσε να βλέπει ταινίες τρόμου, να ασχολείται με την ταχυδακτυλουργία και να γράφει ποιήματα. Σε ηλικία 13 ετών ξεκίνησε το πρώτο του έργο: μια ποιητική συλλογή όπου περιέγραφε -με το δικό του πάντα προσωπικό στυλ- τις σκέψεις, τις ανησυχίες, την αγωνία του, αλλά και τις προσωπικές του εμπειρίες, ευχάριστες και δυσάρεστες. Μεγαλώνοντας, συνέχισε να γράφει ασταμάτητα, καταφέρνοντας να περιορίσει σημαντικά την δυσλεξία του αλλά και να την εκμεταλλευτεί, μεταφέροντας όλες τις εικόνες που είχε στο μυαλό του σε γραπτό λόγο, όσο δύσκολο κι αν ήταν.
Έχουν γίνει και συνεντεύξεις σε πληθώρα γνωστών blogs και sites που ειδικεύονται στην δυσλεξία στα οποία ο συγγραφέας εξηγεί τον προσωπικό του αγώνα για το πως μπόρεσε αν και δυσλεκτικός να γράψει και κατόπιν να παρουσιάσει ένα τόσο μεγάλο συγγραφικό έργο. 
Έχει συνεργαστεί με τον Μιχάλη Σούμα ιδρυτή του ΡΟΚ συγκροτήματος ΌΝΥΞ το οποίο μεσουράνησε την δεκαετία του 1990 με πολλές επιτυχίες και ο οποίος μελοποίησε 7 ποιήματα  του σε ροκ εκτέλεση από την προσωπική συλλογή του συγγραφέα  και τα οποία κυκλοφορούν βιβλίο και cd μαζί, επίσης από τον εκδοτικό οίκο Όστρια.  
Επίσης έχει γράψει και παραμύθια για παιδιά, τα οποία με προσωπικά του έξοδα, τα έχει προσφέρει δωρεάν σε έντυπη αλλά και ακουστική μορφή σε ιδρύματα Αθήνας και Θεσσαλονίκης τα οποία νοσηλεύουν παιδιά με προβλήματα όρασης, ή με σύνδρομο Down. Όμως η φιλανθρωπική του δράση δε σταματά εκεί. Ενώνοντας συγγραφείς ή παίρνοντας ο ίδιος συμμετοχή,  μοιράζουν δωρεάν σε νοσοκομεία  και ιδρύματα τα έργα τους σε ασθενείς με χρόνια προβλήματα που έχουν ανάγκη από μια  κίνηση ελπίδας αλλά και αγάπης. Ήταν μέλος της ομάδας "Το Ράφι της Αγάπης" όπου τον Οκτώβριο του ΄16 δημιούργησαν την 1η δανειστική βιβλιοθήκη στον σύλλογο οικογενειών για την ψυχική υγεία Θεσσαλονίκης.      
Τέλος είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (Ε.Λ.Β.Ε) και της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ)

Μεταφράσεις

(2016) Άμυ (400 σελ) ASIN: B01HWHMPEC μετάφραση στα Αγγλικά και κυκλοφορεί μέσω του Amazon σε 13 χώρες (US, UK, DE, FR, ES, IT, NL, JP, BR, CA, MX, AU, IN)  
(2019) Άμυ (326 σελ) Κυκλοφόρησε στην Ινδία στα Αγγλικά σε έντυπη μορφή από τις εκδόσεις Pothi.
Λαφαγιέτ (Καλιφόρνια)

Ιστορία

Πριν από τον αποικισμό της περιοχής από τους Ισπανούς, το Λαφαγιέτ και τα περίχωρα κατοικούνταν από τους ιθαγενείς των φυλών Saclan, Bay Miwok και Ολόνε. Η πρώτη επαφή με τους Ευρωπαίους έγινε στα τέλη του 18ου αιώνα με τις Καθολικές αποστολές στην περιοχή. Υπήρξαν συγκρούσεις, ένοπλοι αγώνες, και μάχες μεταξύ των ισπανών και των ιθαγενών που περί το 1797 κατέληξε σε υποδούλωση των τελευταίων.
Το 1834 το Λαφαγιέτ δόθηκε ως Μεξικάνικη επιχορήγηση εδάφους, με την ονομασία Rancho Acalanes.
Ο Αμερικανικός αποικισμός άρχισε με την άφιξη του Ελάμ Μπράουν από το Σεντ Τζόζεφ του Μιζούρι, το 1846. Αγόρασε το Rancho Acalanes το 1848. Ο πληθυσμός αυξήθηκε λόγω της εγγύτητάς του στο Σαν Φρανσίσκο.  Το 1853 δημιουργήθηκε ένας μύλος.  Το 1852 ιδρύθηκε ένα μονοθέσιο σχολείο με δάσκαλο τον 25χρονο, Μπέντζαμιν Σριβ. Το 1865 το σχολείο είχε επεκταθεί σε 43 φοιτητές σε πέντε τάξεις, ενώ το 1893, χτίστηκε νέο μεγαλύτερο σχολείο.
Την 2 Μαρτίου του 1857, ιδρύθηκε το ταχυδρομείο Λαφαγιέτ από την Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ.
Στις αρχές της δεκαετίας 1860, το Λαφαγιέτ ήταν μικρός σταθμός σταθμού για το Pony Express.
Στα μέσα του 1900, εξελίχθηκε από αγροτικό χωριό σε μια προαστιακή πόλη, και ενσωματωθεί στις Η.Π.Α. το 1968.