Πράτο

Αρχαιότητα

Αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν ότι οι λόφοι στα περίχωρα του Πράτο κατοικούνταν από την εποχή της Παλαιολιθικής Περιόδου. Η κοιλάδα εποικίστηκε αργότερα από τους Ετρούσκους. Το 1998, ερείπια μιας παλαιότερης άγνωστης ετρουσκικής πόλης ήρθαν στο φως στην συνοικία Γκονφιέντι (Πράτο) κοντά στο Κάμπι Μπισέντζιο: ήταν μεσαίου μεγέθους, ενώ υφίστατο, ήδη, ως εμπορικό κέντρο μαλλιού και υφαντουργίας. Σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, θα μπορούσε να είναι η μυθική Καμάρς. Η ετρουσκική πόλη κατοικούνταν έως τον 5ο αιώνα π.Χ., όταν και, για άγνωστους λόγους, εγκαταλείφθηκε. Η ευρύτερη περιοχή πέρασε, στη συνέχεια, στα χέρια των Ρωμαίων, των οποίων η Via Cassia πέρναγε από το σημείο, χωρίς, όμως, να προχωρήσουν στην κατασκευή οποιουδήποτε οικισμού.

Μεσαίωνας

Στις αρχές του Μεσαίωνα, οι Βυζαντινοί και οι Λομβαρδοί διετέλεσαν, διαδοχικά, κύριοι της περιοχής αυτής. Η ιστορία του ιδίου Πράτο ξεκινά από τον 10ο αιώνα, όταν και δύο διαφορετικά μεταξύ τους χωριά, το Μπόργκο αλ Κόρνιο και το Castrum Prati (Κάστρο του Πράτο), ήσαν γνωστά. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, οι δύο αυτοί οικισμοί ενώθηκαν με πρωτοβουλία των αρχόντων του κάστρου, της Οικογένειας Αλμπέρτι, οι οποίοι έλαβαν τον αυτοκρατορικό τίτλο των Κόμητων του Πράτο. Κατά την ίδια περίοδο, η κοιλάδα αποξηράνθηκε και ένα σύστημα υδραγώγησης που ρύθμιζε και χρησιμοποιούσε τα νερά του Ποταμού Μπισέντζιο δημιουργήθηκε για την τροφοδότηση των gualchierae (προβιομηχανικές μέθοδοι επεξεργασίας υφαντών).
Μετά την πολιορκία του 1107 από τις δυνάμεις της Ματθίλδης της Κανόσα, οι Αλμπέρτι υποχώρησαν στα φρούρια που διέθετε η οικογένεια στην Κοιλάδα του Μπισέντζιο: το Πράτο, πλέον, εξακολούθησε να αναπτύσσεται ως ελεύθερη πόλη. Μέσα στους αμέσως επόμενους δύο αιώνες, έφτασε τον αριθμό των 15.000 κατοίκων, κάτι που οφειλόταν στην ανθηρή βιομηχανία της υφαντουργίας και την παρουσία του κειμηλίου της Ιεράς Ζώνης. Δύο νέες σειρές τειχών χρειάστηκε να ανεγερθούν στη διάρκεια του 12ου αιώνα και, αντιστοίχως, στις αρχές του 14ου αιώνα. Το 1326, με στόχο τον περιορισμό του επεκτατισμού της Φλωρεντίας, το Πράτο υποτάχθηκε αυτοβούλως στον Ροβέρτο του Ανζού, Βασιλιά της Νάπολι. Ωστόσο, στις 23 Φεβρουαρίου του 1351, η Ιωάννα Α΄ της Νάπολι πούλησε την πόλη στους Φλωρεντίνους με αντάλλαγμα 17.500 χρυσά φλορίνια. Η ιστορία του Πράτο, έκτοτε, είχε κοινή πορεία με αυτή της Φλωρεντίας.

Νεότερη Περίοδος

Το 1512, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ιεράς Συμμαχίας, η πόλη λεηλατήθηκε από ισπανικές δυνάμεις που βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Πάπα Ιούλιου Β΄ και του Βασιλιά της Αραγωνίας, Φερδινάνδου Β΄, με στόχο την ανακατάληψη της γειτονικής πόλης της Φλωρεντίας για λογαριασμό των Μεδίκων. Η έκταση που έλαβε η λεηλασία του Πράτο οδήγησε στην παράδοση την Δημοκρατία της Φλωρεντίας, με αποτέλεσμα την επάνοδο της Οικογένειας των Μεδίκων στην εξουσία. Οι ιστορικοί διαφωνούν αναφορικά με τον αριθμό των θυμάτων στη διάρκεια της λεηλασίας, αν και ιστορικοί του σήμερα επιβεβαιώνουν ότι μεταξύ 2000 και 6000 ανθρώπων ήταν ο αριθμός αυτών που σφαγιάστηκαν στους δρόμους της πόλης.
Το 1653, το Πράτο έλαβε το καταστατικό της πόλης και έγινε έδρα Καθολικής επισκοπής. Η πόλη διακοσμήθηκε ιδιαιτέρως στη διάρκεια του 18ου αιώνα.
Μετά την ιταλική ενοποίηση κατά τον 19ο αιώνα, το Πράτο αποτέλεσε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, κυρίως στο χώρο της υφαντουργίας (ο Ιταλός ιστορικός Εμανουέλε Ρεπέττι το χαρακτήρισε ως το "ιταλικό Μάντσεστερ"), ενώ ο πληθυσμός του έφτασε τις 50.000 το 1901 και τις 180.000 το 2001. Η πόλη γνώρισε σημαντική εσωτερική μετανάστευση. Παλαιότερα τμήμα της επαρχάις της Φλωρεντίας, το 1992 το Πράτο έγινε πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας.