google/wiki40b huggingface dataset:
Βορτισισμός

Ο Βορτισισμός ή Βορτικισμός (Vorticism) αποτέλεσε καλλιτεχνικό κίνημα στις αρχές του 20ου αιώνα. Αν και διήρκεσε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, περίπου την τριετία 1912-1915, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα οργανωμένα ρεύματα αφηρημένης τέχνης που αναπτύχθηκαν στην Αγγλία και συγγενεύει με τα κινήματα του κυβισμού και του φουτουρισμού. 
Ο όρος βορτισισμός αποδίδεται στον ποιητή Έζρα Πάουντ, ο οποίος τον χρησιμοποίησε το 1913. Κυρίαρχη φυσιογνωμία του κινήματος αποτέλεσε ο ζωγράφος και λογοτέχνης Wyndham Lewis. Ανάμεσα στους υπόλοιπους εκπροσώπους του ανήκουν οι ζωγράφοι William Roberts, Edward Wadsworth, David Bomberg, Jessica Dismorr, Frederick Etchells, Cuthbert Hamilton, Lawrence Atkinson, CRW Nevinson, οι γλύπτες Jacob Epstein και Henri Gaudier-Brzeska καθώς και οι συγγραφείς Έζρα Πάουντ και T. E. Hume.
Το 1914, τα μέλη του βορτισισμού δημοσίευσαν το πρώτο τεύχος του περιοδικού BLAST, στο οποίο αποτυπώνονται δείγματα της αισθητικής του βορτισισμού ενώ ακολούθησε και μια τελευταία δεύτερη κυκλοφορία το 1915. 
Το κίνημα αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στο χώρο της ζωγραφικής και της γλυπτικής -- με έντονες επιρροές και δάνεια από τα κινήματα του κυβισμού και του φουτουρισμού -- καθώς επίσης και στη λογοτεχνία κυρίως λόγω της σημαντικής παρουσίας τoυ Έζρα Πάουντ. Αξιοσημείωτη είναι και η επίδρασή του στη φωτογραφία, καθώς ο βορτισιστής Alvin Langdon Coburn επινόησε την πρώτη αμιγώς αφηρημένη φωτογραφία το 1917, η οποία και ονομάστηκε Vortograph. Οι φωτογραφίες αυτού του είδους απεικόνιζαν έναν αντικείμενο με τη βοήθεια καθρεφτών -- τριγωνικής συνήθως διάταξης -- και είχαν την μορφή ενός καλειδοσκοπίου. 
Στην ιστορία του κινήματος καταγράφεται μόνο μία έκθεση, το 1915 στην Γκαλερί Doré. Το επόμενο διάστημα, κυρίως λόγω της έναρξης του Α' Παγκοσμίου πολέμου το κίνημα του βορτισισμού διαλύθηκε. Την περίοδο του 1920 προσπάθειες για την αναβίωσή του μέσω της καλλιτεχνικής ομάδας Group X απέτυχαν. Το 1956, η Tate Gallery φιλοξένησε επίσης έκθεση για τον βορτισισμό.
Αν και ως καλλιτεχνικό ρεύμα δεν κατατάσσεται στις κυρίαρχες τάσεις της μοντέρνας τέχνης, θεωρείται πως συνέβαλε γενικά στην διαμόρφωση των μεταγενέστερων κινημάτων της αφηρημένης τέχνης.
Οικολόγοι Ελλάδας

Ιστορικό

Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1989, λαμβάνοντας μέρος στις βουλευτικές εκλογές του Νοέμβρη του ίδιου χρόνου όπου έλαβε το 0,42% των ψήφων. Έκτοτε, έλαβε μέρος αυτόνομα σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, από τις βουλευτικές εκλογές του 1990, έως τις βουλευτικές εκλογές του 1996. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 και του 2004 συνεργάστηκε με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα και το Αγροτικό Κόμμα, ενώ στις ευρωεκλογές του 2009 κατέβηκε αυτόνομα.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2009, ο πρόεδρος του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, Γιώργος Καρατζαφέρης ανακοίνωσε τη συμμετοχή του προέδρου των Οικολόγων Ελλάδας, Κωνσταντίνου Παπανικόλα στα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ, για τις βουλευτικές εκλογές του 2009. Ωστόσο δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Στις βουλευτικές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου του 2012 και στις ευρωεκλογές του 2014, το κόμμα δεν συμμετείχε. Από το 2015, συμμετέχει στον συνασπισμό κομμάτων Κίνημα Ελληνικής Λαϊκής Δημοκρατικής Απελευθέρωσης (ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α.), και μέσω αυτού συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου του 2015. Στις εκλογές αυτές σχολιάστηκε ιδιαίτερα το ιδιόρρυθμο προεκλογικό σποτ του κόμματος του οποίου έγραψε τη μουσική και παρουσίαζε η δημοσιογράφος Τζέφη-Σοφία Ζαχαροπούλου. Κάποια ΜΜΕ το χαρακτήρισαν «το καλύτερο» και άλλα ως "ξεκαρδιστικό».
Σατσίβι

Μπάζε

Η Μπάζε (γεωργιανά: ბაჟე) είναι η πιο ευέλικτη από τις γεωργιανό σάλτσες καρύδας, που γίνεται είτε με ξύδι κόκκινου κρασιού ή χυμό ροδιού. Όπως είναι χαρακτηριστικό της γεωργιανής παλέτας, αυτή η σάλτσα είναι ελαφρώς ξινή, καθώς οι γλυκαντικές ουσίες δεν χρησιμοποιούνται συνήθως από τους Γεωργιανούς στη μαγειρική τους.

Σατσίβι

Η Σατσίβι (γεωργιανά: საცივი) είναι γεωργιανή σάλτσα από καρύδια και σερβίρεται κρύα, είτε ως μια ρίχνοντας σάλτσα για ψωμί ή σάλτσα για βραστά ή τηγανητά ή ψάρι. Παραδοσιακά, το σατσίβι αποτελούνται από καρύδια, νερό, σκόρδο, ένας συνδυασμό από αποξηραμένα βότανα, ξύδι, πιπέρι καγιέν και αλάτι για γεύση. Με τον τρόπο αυτό, το σατσίβι στον Καύκασο είναι παρόμοια με το παξιμάδι και/ή σάλτες με βάση τη ψυχανθή στο νότο, όπως οι ποικιλίες χούμους (το οποίο συχνά περιέχει το σκόρδο, χυμό λεμονιού, ταχίνι ή σουσάμι βουτύρου/πάστα) που βρίσκονται στη Συριακή, Λιβανική ή γενικά στη Λεβαντίνικη κουζίνα.
Η βραστή γαλοπούλα ή κομμάτια κοτόπουλου που τοποθετούνται στο σατσίβι είναι βάση στις χειμερινές γιορτές των διακοπών. Το πιάτο ως σύνολο συνήθως αναφέρεται επίσης ως σατσίβι. Υπάρχουν επίσης χορτοφαγικές εκδόσεις του πιάτου αυτού με μελιτζάνες ή κουνουπίδι.
Ένα παρόμοιο πιάτο βραστού κοτόπουλου με πάστα καρύδας είναι γνωστή ως Καυκάσιο κοτόπουλο στην τουρκική, Λεβαντίνικη και Αιγυπτιακή κουζίνα.
Κωνσταντίνος Β΄

Βιογραφικό

Ο Κωνσταντίνος Β΄ήταν ο μεγαλύτερος και μάλλον νόθος γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου και γεννήθηκε στην Αρλ της σημερινής Γαλλίας το Φεβρουάριο του 317. Μεγάλωσε ως Χριστιανός. Την 1η Μαρτίου του 317, έγινε Καίσαρας και σε ηλικία μόλις 7 χρόνων το 323 πήρε μέρος στην εκστρατεία του πατέρα του ενάντια στους Σαρμάτες. Στα δέκα του έγινε διοικητής Γαλατίας μετά το θάνατο του Κρίσπου. Μια επιγραφή του 330 τον αναφέρει ως «Αλαμανικός», συνεπώς θεωρείται πιθανό οι στρατηγοί του να είχαν σημειώσει κάποια νίκη έναντι των Αλαμανών. Η στρατιωτική του καριέρα συνεχίστηκε όταν ο πατέρας του τον διόρισε διοικητή της στρατιάς του 332 κατά των Γότθων. 
Μετά το θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου το 337, ο Κωνσταντίνος έγινε αυτοκράτορας μαζί με τους αδελφούς του Κωνστάντιο Β΄ και Κώνστα, με την αυτοκρατορία διαιρεμένη μεταξύ αυτών και των ξαδέλφων τους Δαλμάτιο και Αννιβαλιάνο. Ο διακανονισμός αυτός κρατήθηκε μετά βίας ως το θάνατο του Μ. Κωνσταντίνου, καθώς οι γιοί του οργάνωσαν τη σφαγή των περισσότερων μελών της οικογένειάς τους. Οι τρεις τους συγκεντρώθηκαν στην Παννονία στις 9 Σεπτεμβρίου του 337 και μοίρασαν την αυτοκρατορία αναμεταξύ τους. Ο Κωνσταντίνος Β΄ ανακηρύχθηκε Αύγουστος από τα στρατεύματά του και ανέλαβε τη Γαλατία, τη Βρετανία και την Ισπανία. 
Σύντομα ενεπλάκη στη διαμάχη μεταξύ των διαφόρων ερμηνειών της Χριστιανικής θρησκείας που υπονόμευε την ενότητα της εκκλησίας. Το δυτικό κομμάτι της αυτοκρατορίας που επηρεαζόταν από τους πάπες της Ρώμης έτεινε προς τον Καθολικισμό και κατά του Αρειανισμού. Με τη μεσολάβηση των παπών, οι δυτικοί κατάφεραν να πείσουν τον Κωνσταντίνο Β΄ να ελευθερώσει τον Αθανάσιο ώστε να επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια. Η πράξη αυτή εξόργισε τον Κωνστάντιο Β΄ που ήταν θερμός οπαδός του Αρειανισμού. Στην αρχή, ο Κωνσταντίνος ήταν προστάτης του μικρότερου Κώνστα, ο οποίος κατείχε την Ιταλία, την Αφρική και την Ιλλυρία. Ωστόσο, άρχισε να παραπονιέται πως το μερίδιό του ήταν λιγότερο από αυτό που του αναλογούσε, με την αιτιολογία πως ήταν ο πρεσβύτερος αδελφός. Ενοχλημένος που ο Κώνστας ανέλαβε τη Θράκη και τη Μακεδονία μετά το θάνατο του Δαλματίου, ο Κωνσταντίνος απαίτησε την παράδοση της Αφρικής σε αυτόν και, για να διατηρήσει τις ισορροπίες, ο Κώνστας συμφώνησε. Εντούτοις, η διαμάχη συνεχίστηκε για τη δικαιοδοσία επί της Καρχηδόνας . 
Στην πορεία προέκυψαν επιπλέον τριβές όταν ο Κώνστας ενηλικιώθηκε και ο Κωνσταντίνος, που είχε συνηθίσει να διαφεντεύει τον αδελφό του, αρνήθηκε να αποποιηθεί της κηδεμονίας του. Το 340, πορεύτηκε προς την Ιταλία επικεφαλής του στρατού. Ο Κώνστας, που βρισκόταν στη Δακία, απέστειλε μια επίλεκτη και σκληραγωγημένη μονάδα στρατού από την Ιλλυρία, λέγοντας πως ο ίδιος θα τους ακολουθούσε σύντομα. Ο Κωνσταντίνος εγκλωβίστηκε σε κάποια μάχη κοντά στην Ακυληία και σκοτώθηκε μετά από ενέδρα. Το βασίλειο του Κωνσταντίνου Β΄ ανέλαβε ο Κώνστας.
Έπαυλη Στουκ

Αρχιτεκτονική

Ο Φραντς φον Στουκ (1863-1928), γιος μυλωνά από την Κάτω Βαυαρία, έζησε στο Μόναχο, όπου όχι μόνο γνώρισε μεγάλη επιτυχία ως ζωγράφος, γλύπτης και γραφίστας, αλλά έγινε και καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, έλαβε τίτλο ευγενείας και αυτοαποκαλούνταν "πρίγκιπας της τέχνης".
Την περίοδο 1897-1898, ο Στουκ έχτισε για τον εαυτό του ένα εντυπωσιακό μέγαρο, στο οποίο το 1913-1914 πρόσθεσε και ένα μεγάλο εργαστήριο. Η αρχιτεκτονική σύλληψη και η εσωτερική διακόσμηση του μεγάρου, που ήταν επίσης δικό του έργο, συνδύαζε νεοκλασικά και συμβολιστικά στοιχεία, τονίζοντας τη στενή σχέση ζωής και τέχνης.
Η έπαυλη διαθέτει κομψά διακοσμημένους χώρους υποδοχής, οι οποίοι μετά το θάνατο του καλλιτέχνη χρησιμοποιήθηκαν για συναντήσεις της υψηλής κοινωνίας του Μονάχου. Οι τοίχοι των δωματίων όπου ζωγράφιζε είναι καλυμμένοι με ψηφιδωτά και πίνακες στο στιλ της Πομπηίας. Εκτός από την εντυπωσιακή επίπλωση, υπάρχουν και θαυμάσια δείγματα των αρετών του Στουκ ως γλύπτη.

Εκθέσεις

Στην Έπαυλη Στουκ έχουν εκτεθεί, μεταξύ άλλων, έργα του Luigi Ontani, του Karl Wilhelm Diefenbach καθώς και έργα της συλλογής του Γιώργου Οικονόμου.
Παυλόκαστρο Αχαΐας

Τοποθεσία

Είναι χτισμένο σε μια πεδινή υψομετρικά περιοχή αλλά ιδιαίτερα λοφώδη και με πολλά υψώματα. Εκεί υπάρχουν επίσης αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιώνες και αμπελώνες, ενώ στις δασικές εκτάσεις της περιοχής κυριαρχεί το πεύκο όπου συναντάται σε πυκνές συστάδες ανά τόπους/μεριές.

Ιστορία

Πρώτη φορά σαν χωριό αναφέρεται σε απογραφή του 1697. Σύμφωνα με ενετική απογραφή Γκριμάνι το 1700 είχε 61 κατοίκους και ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι το 1816 είχε 30 οικογένειες, και 24 το 1889. Σε διάφορες τοποθεσίες έχουν ανασκαφή μυκηναϊκοί τάφοι και μυκηναϊκός οικισμός.

Το κάστρο

Το κάστρο της περιοχής είναι άγνωστο πότε ακριβώς κατασκευάστηκε, πιθανώς όμως είναι φράγκικο κτίσμα. Πρώτη φορά αναφέρεται το 1408 σε κατάλογο με τα φρούρια που ανήκαν στον Λατίνο αρχιεπίσκοπο Πάτρας. 
Η προέλευση του ονόματος δεν είναι εξακριβωμένη. Η πιο πιθανή εκδοχή βέβαια λέει ότι ονομάστηκε έτσι από τον όνομα του αρχιεπίσκοπου Παύλου Φόσκαρη. 
Σήμερα από το κάστρο διασώζονται μόνο τα θεμέλια του και οι υπόγειες στοές.
Μιέσκο Μπολεσλαβόβιτς

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο τού Μπολέσλαφ Β΄ τού γενναιόδωρου της Πολωνίας και της Βυσεσλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Σβιατοσλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. 
Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Γάλλο τον Ανώνυμο, εκπαιδεύτηκε από νέος για τη διαδοχή. Ήταν 10 ετών, όταν ο θείος του Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν οδήγησε εξέγερση και εκτόπισε τον πατέρα του. Ο Μιέσκο αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα και τις σπουδές του και να βρεί καταφύγιο στη φιλική Αυλή τού εξαδέλφου τού πατέρα του, τού  Λαδισλάου Α΄ της Ουγγαρίας, ο οποίος τον συμπάθησε και του συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν γιος του. Ο Λαδίσλαος Α΄ ήταν γιος της Ριχέζας των Πιαστ (κόρης τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ).
Το 1081 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Β΄ και έπειτα από πέντε έτη ο Μιέσκο επέστρεψε στην Πολωνία. Ο Γάλλος ο Ανώνυμος αναφέρει, ότι ο Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν τον κάλεσε ειρηνικά· ίσως αυτό να συνοδεύτηκε από κάποια συμφωνία. Ένα Ουγγρικό χρονικό αναφέρει άλλη εκδοχή: ότι ο Λαδίσλαος Α΄ εισέβαλε στην Πολωνία, κατέλαβε την Κρακοβία και εγκατέστησε τον Μιέσκο ως ηγεμόνα. Πάντως οι κατάλογοι στην Κρακοβία αναφέρουν τον Μιέσκο ως πρίγκιπά της το διάστημα 1086-89. Κάποια στιγμή της περιόδου αυτής αποδέχθηκε την επικυριαρχία τού θείου του και παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση τού στέμματος της Πολωνίας, με αντάλλαγμα να γίνει πρώτος στη διαδοχή.
Κατά τον Γάλλο τον Ανώνυμο δηλητηριάστηκε το 1089 στην Κρακοβία σε μία εορτή με διαταγή τού Σιέτσιχ παλατινού κόμη της Πολωνίας, που σύμφωνα με τον χρονικογράφο "ήθελε να εξοντώσει όλους τους Πιαστ". Ο Σιέτσιχ θέλησε να ξεκάνει και τους γιους τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν, αλλά απέτυχε και εξορίστηκε.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1088 την Ευπραξία των Ρουρικιδών, κόρη τού Ιζιασλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Τούροβ. Η Ευπραξία ήταν εξαδέλφη τού πατέρα του, ως κόρη της Γκέρτρουντε των Πιαστ (κόρης τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ). Δεν απέκτησαν απογόνους
Χαράλαμπος Παχής

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Όταν ακόμα ήταν νέος, ένας εύπορος Άγγλος φιλότεχνος διέκρινε το ταλέντο του και του πρόσφερε υποτροφία για να σπουδάσει στην Ιταλία. Με αυτό τον τρόπο φοίτησε στην Νάπολι και στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης το 1868-1869, με δασκάλους τον Ποντένι και τον Κονσόνι και αφού ταξίδεψε σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1870. Αρχικά δίδαξε σε δημόσιο εκπαιδευτήριο της Κέρκυρας και έπειτα ίδρυσε ιδιόκτητη Καλλιτεχνική Σχολή, η οποία ανέδειξε μερικούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως οι Τσιριγώτης, τον Γιαλλινάς και Σαμαρτζής. Απεβίωσε στην Κέρκυρα το 1891.
Όντας επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό δημιούργησε έργα αναφερόμενα στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και σε εθνικά γεγονότα των ετών που προηγήθηκαν ή την ακολούθησαν χρονικά ( «Ο χορός του Ζαλόγγου», «Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄», «Η δολοφονία του Καποδίστρια», κλπ ). Ασχολήθηκε επίσης με θέματα λαογραφικού και ηθογραφικού ενδιαφέροντος καθώς και με προσωπογραφίες, τοπία και  αγιογραφίες. Μεταξύ άλλων, ανέλαβε την αγιογράφηση της ορθόδοξης μητρόπολης του Δυρραχίου της Αλβανίας.

Τεχνοτροπία

Μέσα από τα έργα του Παχή είναι φανερή η επίδραση της ιταλικής σχολής του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα την οποία συνδυάζει με τα στοιχεία της Επτανησιακής Σχολής.

Συμμετοχές & Διακρίσεις

Ο Χαράλαμπος Παχής τιμήθηκε με δύο βραβεία του Ιονίου Κράτους, δύο βραβεία του Βατικανού και με το χρυσό βραβείο της πρώτης  έκθεσης στην Κρήτη το 1900. Ο πίνακάς του «Το Αρκάδι» παρουσιάστηκε στην Πανελλήνια Έκθεση του Ζαππείου το 1875 κερδίζοντας το "αργυρούν νομισματόσημον β΄τάξεως" . Το 1878 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού με μια τοπιογραφία.
Λιθοβολία

Το αγώνισμα κατά το οποίο ριχνόταν ο λίθος λεγόταν «λιθοβολία». 
Πρώτοι που καθιέρωσαν τη λιθοβολία ήταν οι κλέφτες κι οι αρματολοί, που συναγωνίζονταν ποιος θα πετάξει μακρύτερα μια πέτρα. Αργότερα έγινε κανονικό αγώνισμα. Ο λίθος είχε βάρος 5 οκάδες που αντιστοιχούν σε 6 κιλά και 400 γραμμάρια.   Eπρεπε να ρίχνεται με το ένα χέρι. Ο παλμός έμοιαζε με αυτόν του ακοντισμού. Η πρώτη διεθνής παρουσία της λιθοβολίας ήταν το 1906 στους Ολυμπιακούς αγώνες. Προηγουμένως, το αγώνισμα διεξαγόταν στα πανελλήνια πρωταθλήματα καθώς και σε τοπικούς αγώνες, όπως στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης.
Παστέλι

Το παστέλι είναι ένα γλυκό από σουσάμι και μέλι. Είναι γλύκισμα τονωτικό, πλούσιο σε βιταμίνη Ε, ασβέστιο, φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο, σίδηρο. Οι ρίζες του παστελιού ξεκινούν από την Ιλιάδα του Ομήρου, το σησαμούς ή σησαμάτον γλύκισμα των Βυζαντινών.
Προς το τέλος του 20ου αιώνα, το παστέλι κυκλοφορούσε στην Ελλάδα συσκευασμένο σε παραλληλόγραμμα τεμάχια των 120-150 γραμμαρίων με αρκετά μαλακή υφή (μελάτο). Σήμερα το παστέλι βρίσκεται στην αγορά και σε μικρότερες συσκευασίες αλλά και σε προϊόντα με διαφορετική υφή (μελάτο, τραγανό). Υπάρχουν δε και άλλα γλυκά προϊόντα στα οποία το σουσάμι έχει αντικατασταθεί από ξηρούς καρπούς (αμύγδαλα κυρίως).
Το παστέλι έχει μεγάλη διάρκεια ζωής.
Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.:
ἱστάντες δὲ τοὺς χοροὺς τρωκτὰ σησάμου τε καὶ μέλιτος ἐποιήσαντο νόμον φέρεσθαι, ἵνα ἁρπάζοντες οἱ τῶν Κερκυραίων παῖδες ἔχοιεν τροφήν
αλλά και 1000 χρόνια αργότερα, τον 5ο αιώνα μ.Χ. από τον λεξικογράφο Ησύχιο:
<σησάμη>· σησαμίς. καὶ πλακοῦς ἐκ σησάμης.
Εστία (περιοδικό)

Η Εστία ήταν ελληνικό καλλιτεχνικό περιοδικό του 19ου αιώνα.

Ιστορική αναδρομή

Η Εστία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1876 ως δημοφιλές οικογενειακό περιοδικό από τον Παύλο Διομήδη. Το 1889 υπό την νέα διεύθυνση των Πολίτη, Δροσίνη και αργότερα του Γρ. Ξενόπουλου γίνεται εικονογραφημένο και καλλιτεχνικό. Συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1895. Έβγαινε κάθε Κυριακή και η τιμή του ήταν μια δεκάρα το φυλλάδιο, και αργότερα 20 λεπτά.

Περιγραφή και περιεχόμενο

Το πρώτο τεύχος είχε σχήμα μικρό 4ο (28x18) και η κάθε σελίδα του ήταν χωρισμένη σε δύο στήλες. Τα φυλλάδια είχαν από 16 σελίδες. Το κείμενο ήταν κομψοτυπωμένο σε στοιχεία τω 11 απλά, νοικοκυρεμένη, έδωσε αμέσως την εντύπωση σοβαρού οικογενειακού περιοδικού. 
Συνεργάτες είχε τους κορυφαίους λογοτέχνες και επιστήμονες της εποχής. Κάθε φύλλο είχε εκτός από το φιλολογικό και ιστορικό του μέρος, εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, ένα ποίημα, πρακτικές γνώσεις και ηθικά διηγήματα.
Προπεν-2-όλη

Ταυτομέρεια

Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την προπανόνη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της κετόνης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών προπενόλης-2. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις:

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂) έχουμε προσθήκη του στην προπενόλη-2. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοπροπανόλη-2 που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλοπροπανόνη:
Ένωση Βιβλιοθηκών της Σρι Λάνκα

Μέλη

Η SLLA εκπροσωπεί άτομα και ιδρύματα που δραστηριοποιούνται εντός της βιβλιοθηκονομικής κοινότητας της Σρι Λάνκα. Τα μέλη  της διακρίνονται σε Εταιρικά (Corporate members) και Μη Εταιρικά (Non Corporate Members), εκ των οποίων τα Μέλη διακρίνονται σε Ομότεχνους (Fellows) και Συνεργαζόμενα Μέλη (Associates). Επιπλέον, η SLLA έχει τη δυνατότητα να αποδίδει τιμητική ιδιότητα μέλους σε συνταξιοδοτημένους επαγγελματίες της πληροφόρησης.

Δράση

Μέσα από το σύνολο των δραστηριοτήτων της, η SLLA υποστηρίζει το έργο των βιβλιοθηκών και των βιβλιοθηκονόμων της Σρι Λάνκα. Συγκεκριμένα, παρέχει στα μέλη της εκπαιδευτικά προγράμματα και ενεργεί ως τόπος δημόσιας συζήτησης για σημαντικά και αναδυόμενα ζητήματα του χώρου. Επιπλέον, διεξάγει το Εθνικό Συνέδριο στη Βιβλιοθηκονομία και την Επιστήμη της Πληροφόρησης(National Conference in Library & Information Science - NACLIS) , το οποίο καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που εντάσσονται στο βιβλιοθηκονομικό τομέα. Παράλληλα εκπροσωπεί τις βιβλιοθήκες, τους βιβλιοθηκονόμους και τους επαγγελματίες της Πληροφόρησης που δραστηριοποιούνται εντός της Σρι Λάνκα και προωθεί την ανάπτυξη συνεργατικών σχέσεων μεταξύ τους. Επιπρόσθετα, διοργανώνει ποικίλες εκδηλώσεις και εκδίδει ενημερωτικό υλικό, με κύριες δημοσιεύσεις το ετήσιο περιοδικό «Sri Lanka Library Review» και το ενημερωτικό δελτίο «SLLA Newsletter».
Οκτωβριστές

Ιστορικό

Το πρόγραμμα του μετριοπαθούς συνταγματικού πολιτεύματος του κόμματος, έκανε έκκληση για εκπλήρωση του Μανιφέστου του Οκτωβρίου που χορήγησε ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ στο αποκορύφωμα της Ρωσικής Επανάστασης του 1905. Ιδρύθηκε στα τέλη του Οκτωβρίου 1905, και από το 1906 το κόμμα είχε ηγέτη τον βιομήχανο Αλεξάντερ Γκουσκόφ, ο οποίος είχε υποστήριξη από κεντρώους-φιλελεύθερους της καλής κοινωνίας, επιχειρηματίες και κάποιους γραφειοκράτες.
Σε αντίθεση με τους άμεσους γείτονές τους προς τα Αριστερά, τους Συνταγματικούς Δημοκράτες (Καντέτ), οι Οκτωβριστές ήταν σταθερά προσηλωμένοι σε ένα σύστημα συνταγματικής μοναρχίας. Ταυτόχρονα, υπογράμμιζαν την ανάγκη για ισχυρό κοινοβούλιο και κυβέρνηση που θα ήταν υπόλογη σε αυτό. Είχαν γενικά συμμαχήσει με τις κυβερνήσεις του Σεργκέι Βίτε το 1905-1906 και του Πιότρ Στολίπιν το 1906-1911, αλλά επέκριναν την κυβέρνηση για την λήψη έκνομων μέτρων και τον αργό ρυθμό των μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα μετά που έληξε η επανάσταση το 1907 και δεν έβλεπαν πλέον την ανάγκη για έκτακτα μέτρα που απρόθυμα υποστήριζαν το 1905-1907. Το πρόγραμμα των Οκτωβριστών περιελάμβανε την ιδιωτική αγροτική εκμετάλλευση και επιπλέον μεταρρυθμίσεις για την γη, που ήταν σε αρμονία με το πρόγραμμα του Πιότρ Στολίπιν. Στήριξαν επίσης την κυβέρνηση στην απροθυμία της να χορηγήσει πολιτική αυτονομία στις εθνικές μειονότητες στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, αν και γενικά ήταν αντίθετοι σε νομικούς περιορισμούς βασισμένους στην εθνικότητα και την θρησκεία.
Οι Οκτωβριστές και οι ομάδες που συμμαχούσαν μαζί τους δεν τα πήγαν καλά στις εκλογές του 1906 της Πρώτης και της Δεύτερης Δούμας. Ωστόσο, μετά την διάλυση της Δεύτερης Δούμας στις 3 Ιουνίου 1907 ( παλαιό ημερολόγιο), ο εκλογικός νόμος άλλαξε υπέρ των ιδιοκτητριών τάξεων και το κόμμα σχημάτισε την μεγαλύτερη παράταξη στην Τρίτη Δούμα (1907-1912). Η προφανής αποτυχία του κόμματος να επωφεληθεί αυτής της πλειοψηφίας και η αδυναμία του να επηρεάσει την πολιτική της κυβέρνησης το οδήγησε σε διάσπαση το 1913 και κακή εμφάνιση στις εκλογές για τη Δούμα το 1912, με αποτέλεσμα μικρότερη παρουσία στην Τέταρτη Δούμα (1912-1917).
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914, τα μετριοπαθή πολιτικά κόμμα έγιναν ετοιμοθάνατα στην Ρωσία. Οι Οκτωβριστές σχεδόν έπαψαν να υπάρχουν εκτός Πρωτεύουσας, από το 1915. Αρκετά από τα εξέχοντα μέλη του, ιδιαίτερα ο Γκουσκόφ και ο Μιχαήλ Ροντζιάνκο, συνέχισαν να παίζουν σημαντικό ρόλο στη Ρωσική πολιτική μέχρι το 1917, όταν συνέβαλαν να πειστεί ο Νικόλαος Β΄ να παραιτηθεί κατά την Φεβρουαριανή Επανάσταση και στον σχηματισμό της Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης. Με την πτώση των Ρομανόφ τον Μάρτιο, το κόμμα έγινε ένα από τα κυβερνητικά κόμματα στην πρώτη Προσωρινή Κυβέρνηση.
Κάποια μέλη του κόμματος συμμετείχαν αργότερα στο Λευκό Κίνημα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και κατά την διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου (1918-1920), και έγιναν ενεργά στους κύκλους των Λευκών εμιγκρέ μετά την νίκη των Μπολσεβίκων το 1920. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Οκτωβριανή Επανάσταση είχε δώσει στον όρο “Οκτωβριστής” ένα εντελώς διαφορετικό νόημα και σημασία στην Ρωσική πολιτική.
Άιγκερ

Πρώτη ανάβαση

Οι σχετικές λεπτομέρεις για την πρώτη ανάβαση από τον Ιρλανδό Τσαρλς Μπάρινγκτον με ομάδα τοπικών οδηγών στο Άιγκερ στις 11 Αυγούστου 1858 μέσω της δυτικής πλευράς και της δυτικής ράχης δημοσιεύτηκαν στο English Alpine Journal, βασισμένες σε επιστολή του Μπάρινγκτον προς τον αδελφό του. Περίπου τριάντα άνθρωποι ανέμεναν την επιστροφή της ομάδας και η ανάβαση επιβεβαιώθηκε από την παρατήρηση μιας σημαίας που τοποθετήθηκε στην κορυφή.
Φυσικοθεραπεία

Η Φυσικοθεραπεία ή φυσιοθεραπεία είναι η θεραπευτική προσέγγιση που βασίζεται στα φυσικά μέσα (κίνηση, φως, νερό, ηλεκτρικό ρεύμα κ.λπ.) που χρησιμοποιούνται από τον εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας πτυχιούχο Φυσικοθεραπευτή ή Φυσιοθεραπευτή, για θεραπευτικούς σκοπούς. Η Φυσικοθεραπεία ή Φυσιοθεραπεία έχει εφαρμογή σε ασθενείς όλων των ιατρικών ειδικοτήτων (Ορθοπαιδική (ή Ορθοπεδική), Νευρολογία, Γενική Χειρουργική, Νευροχειρουργική, Καρδιοχειρουργική, Παιδιατρική, Πνευμονολογία, Παιδιατρική, Ουρολογία κ.λπ.).
Γλωσσολογικά, ακούγεται η άποψη ότι ο όρος "φυσιοθεραπεία" είναι γλωσσικό σφάλμα και ότι μόνο ο όρος "φυσικοθεραπεία" ειναι ο σωστός. Παρόλαυτά, και οι δυο όροι ειναι αποδεκτοί από τα περισσότερα μεγάλα ελληνικά λεξικά και χρησιμοποιουνται εξισου στα Ελληνικά.

Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών (ΠΣΦ)

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών, ο οποίος πρόσφατα και με μεγάλη καθυστέρηση σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης αναβαθμίστηκε σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, αποτελεί το συλλογικό όργανο το οποίο αντιπροσωπεύει τους φυσικοθεραπευτές και στοχεύει στη συνολική και κυρίως επιστημονική αναβάθμιση του επαγγέλματος και των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους ασθενείς.

Ιστορία της Φυσικοθεραπείας

Επί αιώνες ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε τις ιδιότητες του ήλιου, της κίνησης και του νερού για να θεραπεύσει τις παθήσεις του. Ωστόσο η φυσικοθεραπεία αναπτύχθηκε σε αυτοτελή θεραπευτικό κλάδο κυρίως μετά τον Α' και περισσότερο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εξαιτίας της παρουσίας μεγάλου αριθμού ανθρώπων με σοβαρές αναπηρίες οφειλόμενες αφενός στις πολεμικές κακώσεις και αφετέρου σε ένα βαρύ λοιμώδες νόσημα, την πολιομυελίτιδα για την οποία έως το 1960 περίπου δεν γίνονταν προστατευτικός εμβολιασμός.
Μαλτέζικες προεδρικές εκλογές (2019)

Οι μαλτέζικες προεδρικές εκλογές του 2019 έλαβαν χώρα στις 2 Απριλίου 2019. Οι βουλευτές του κοινοβουλίου της Μάλτας ψήφισαν σε έμμεση εκλογή για να εγκρίνουν τον διορισμό του πρώην υπουργού της κυβέρνησης, Τζορτζ Βέλλα, που ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, ως Προέδρου της Μάλτας .  
Ο διορισμός του Βέλλα υποστηρίχθηκε τόσο από το κυβερνών Εργατικό Κόμμα όσο και από το Εθνικιστικό Κόμμα της αντιπολίτευσης.  Το Δημοκρατικό Κόμμα ανακοίνωσε ότι υποστήριξε την υποψηφιότητα του Βέλλα για την προεδρία, αλλά αποφάσισε να μποϊκοτάρει την ψηφοφορία για να διαμαρτυρηθεί υπέρ μιας συνταγματικής τροποποίησης που απαιτεί πλειοψηφία των δύο τρίτων για να εκλέξει τον πρόεδρο  και οι δύο βουλευτές του κόμματος δεν παρευρέθηκαν στην ψηφοφορία.  
Η εκλογή ακολουθήθηκε από την επίσημη ορκωμοσία του Βέλλα ως προέδρου στις 4 Απριλίου 2019.