google/wiki40b huggingface dataset:
Παύλος Ευαγγελόπουλος

Βιογραφία

Έχει παίξει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Στην ελληνική τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του το 1983 στα "Καθημερινά" και αμέσως μετά στα "Λιονταράκια του κυρ Ηλία" του Γιάννη Δαλιανίδη το 1985. Το 1990 συνεργάστηκε και πάλι με τον Δαλιανίδη στο "Το Ρετιρέ" του Mega, που είναι μια από τις πιο επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές και μπήκε στο "πάνθεον" των επαναλήψεων του ίδιου καναλιού. Επίσης, μεγάλη επιτυχία αποτέλεσε για τον ίδιο η συμμετοχή του στο σίριαλ του Mega "Οι Μικρομεσαίοι" το 1992, καθώς και η εμφάνισή του ήταν στην αισθηματική σειρά "Όσο υπάρχει αγάπη" του ΑΝΤ1 το 2001. Από το 2016, παίζει στην επιτυχημένη σειρά του ALPHA "Έλα στη θέση μου", ερμηνεύοντας το ρόλο του Λεωνίδα Καλατζή.
Αποτέλεσε έναν από τους πιο γνωστούς και γοητευτικούς ηθοποιούς της δεκαετίας του 1980, παίζοντας σε πολλές ταινίες και βιντεοταινίες της εποχής.
Οϊμιάκον

Το Οϊμιάκον (Ρώσικα:Оймякон) είναι αγροτική περιοχή στα βόρεια της Δημοκρατίας των Σαχά στην Ασιατική Ρωσία (Σιβηρία) κατά μήκος του ποταμού Ιντίγκιρκα, 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Τομτόρ, στην εθνική οδό Κόλιμα.

Ετυμολογία

Η ονομασία του προέρχεται από τον ποταμό Οϊμιάκον, του οποίου το όνομα σημαίνει «παγωμένο μπάλωμα νερού».

Γεωγραφία

Το Οϊμιάκον έχει πληθυσμό 472 κατοίκους. Βρίσκεται στην βορειοανατολική Γιακουτία σε υψόμετρο 750 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Λόγω της βόρειας θέσης του χωριού, η διάρκεια της ημέρας κυμαίνεται από 3 ώρες το Δεκέμβριο έως 21 ώρες τον Ιούνιο.

Ιστορία

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στο Οϊμιάκον κατασκευάστηκε αεροδρόμιο για την εναέρια διαδρομή Αλάσκας - Σιβηρίας, προκειμένου να μεταφερθούν Αμερικανικές προμήθειες στο Ανατολικό μέτωπο.
Κουρτ Σβίττερς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1887 στο Αννόβερο, όπου την περίοδο 1908-1909 παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή τεχνών Kunstgewerbeschule. Στη συνέχεια, συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τεχνών της Δρέσδης, μέχρι το 1914. Τα πρώτα του καλλιτεχνικά έργα ήταν εμπνευσμένα από τον κυβισμό και τον εξπρεσιονισμό. Το 1918, πραγματοποίησε τα πρώτα έργα κολάζ και την ίδια περίοδο ήρθε σε επαφή με το ντανταϊστικό κινημα. Η γνωριμία του με τον Ζαν Αρπ υπήρξε καθοριστική, καθώς υπό την επίδρασή του εγκατέλειψε τα καθιερωμένα ακαδημαϊκά αισθητικά πρότυπα. Ο ίδιος εισήγαγε τον όρο Merz, προκειμένου να περιγράψει το σύνολο του καλλιτεχνικού του έργου, το οποίο αν και υπήρξε εν γένει συγγενικό με το ντανταϊστικό κίνημα, διατήρησε παράλληλα κάποια απόσταση από αυτό. Αποτέλεσε μέλος της ντανταϊστικής ομάδας του Βερολίνου, ωστόσο μετά από διαφωνίες, εγκατέλειψε και εγκαταστάθηκε στο Αννόβερο. Ιδιαίτερη συνεισφορά είχε στην αφηρημένη ηχητική ποίηση των ντανταϊστών και ειδικότερα με το ποίημα Ursonate.     
Από το 1923 και για συνολικά εννέα χρόνια υπήρξε ο εκδότης του περιοδικού Merz. Τον ίδιο χρόνο, ξεκίνησε την κατασκευή του έργου που αναφέρεται ως Merzbau,  ένα κολάζ σε τρεις διαστάσεις, με κάθε είδους αντικείμενα που συνέλεγε ο ίδιος - μεταξύ αυτών και προσωπικά αντικείμενα συναισθηματικής αξίας - και τα οποία σχημάτιζαν σταδιακά ένα είδος κτίσματος. Αυτό αποτέλεσε το έργο ζωής του Σβίττερς, που βρισκόταν διαρκώς υπό εξέλιξη και το οποίο δημιούργησε από την αρχή τρεις φορές, αρχικά στο Αννόβερο, όπου καταστράφηκε στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής, αργότερα στη Νορβηγία όπου κάηκε το 1951 και τέλος στην Αγγλία, το μοναδικό Merzbau (γνωστό και ως Merzbarn) που διασώθηκε.     
Τον Ιανουάριο του 1937, εγκατέλειψε τη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στη Νορβηγία. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, φιλοξενήθηκαν έργα του στην έκθεση Παρακμιακής Τέχνης (Entartete Kunst) που διοργάνωσε το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας στο Μόναχο. Τρία χρόνια αργότερα, εξαιτίας της εισβολής των ναζιστικών δυνάμεων στη Νορβηγία, αναγκάστηκε εκ νέου να μετεγκατασταθεί, αυτή τη φορά με προορισμό την Αγγλία. Μέχρι το 1945, έζησε στο Λονδίνο και αργότερα στο Άμπλσαϊντ, όπου με χρηματοδότηση από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης ξεκίνησε τη δημιουργία του Merzbarn. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1948, αφήνοντας το έργο του ημιτελές.
Ταξιδιωτική λογοτεχνία

Ελλάδα

Σε ό,τι αφορά τη νεοελληνική λογοτεχνία, η ακμή του συγκεκριμένου είδους συνδέεται κυρίως με συγγραφείς που δραστηριοποιούνται στα χρόνια του μεσοπολέμου, οπότε το κλίμα του κοσμοπολιτισμού φτάνει πολύ έντονο και στη χώρα μας. Τα ταξιδιωτικά κείμενα των πρώτων Ελλήνων ταξιδιογράφων παρουσιάζουν αποκλίσεις και διακυμάνσεις. Ενδεικτικά, μπορούμε να αναφέρουμε συγγραφείς όπως το Νίκο Καζαντζάκη, τον Κώστα Ουράνη, τον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο, τον Πέτρο Χάρη κ.ά. Ειδικά οι δύο πρώτοι έγραψαν πλήθος ταξιδιωτικών κειμένων. Για παράδειγμα, ο Καζαντζάκης εξέδωσε τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις απ' όλα σχεδόν τα μέρη που επισκέφθηκε, με το γενικό τίτλο Ταξιδεύοντας: για την Ισπανία, την Ιταλία και την Αίγυπτο (1927), για την Ισπανία και πάλι στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου (1937), για την Ιαπωνία και την Κίνα (1937), για την Αγγλία (1941)· μετά το θάνατό του κυκλοφόρησαν και οι εντυπώσεις του από τη Ρωσία, την Ιερουσαλήμ, την Κύπρο και την Πελοπόννησο. Από την πλευρά του, ο Ουράνης έγραψε κείμενα όπως το «Sol y sombra» για την Ισπανία και το «Γλαυκοί δρόμοι» για τη Μεσόγειο, τα οποία διακρίνονται για το γλαφυρό τους ύφος και το έντονο κοσμοπολίτικο πνεύμα τους.
Είναι πάντως γεγονός ότι, εκτός του Καζαντζάκη, εκείνοι που συνδέονται με τη συγκεκριμένη πεζογραφική ενασχόληση λόγω του πλούσιου έργου και της μακρόχρονης παρουσίας τους στον χώρο είναι οι Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, Κώστας Ουράνης και Πέτρος Χάρης. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρείται επίσης μια έξαρση ταξιδιογραφικής παραγωγής με τις καταθέσεις καταξιωμένων συγγραφέων.

Περιηγητικά βιβλία

Περιηγητικά  βιβλία αποτελούν τα κείμενα που έχουν γραφεί από τους περιηγητές, τους ταξιδιώτες  που από τα πανάρχαια χρόνια έφευγαν από το οικείο περιβάλλον τους για να επισκεφθούν άλλους, μακρινούς τόπους ταξιδεύοντας μόνοι ή, με ελάχιστους συνοδούς. Τα περιηγητικά βιβλία περιλαμβάνουν τις περιγραφές των ταξιδιών των περιηγητών καταγεγραμμένες ως σημειώσεις, επιστολές, ημερολόγια, ταξιδιωτικά απομνημονεύματα. Μετά τον αιώνα 13ο μ.Χ., τα περιηγητικά  κείμενα συνοδεύονται από  χάρτες.
«Η Ελλάδος Περιήγησις» του Παυσανία (2ος αιώνας μ.Χ.) καθώς και τα «Ιστορικά υπομνήματα» και τα «Γεωγραφικά» του Στράβωνα (1ος αιώνας μ.Χ.) συγκαταλέγονται στα πρώτα σημαντικά περιηγητικά βιβλία με τα οποία διασώθηκαν πολύτιμες ιστορικές, πολιτιστικές, κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές πληροφορίες για την αρχαία εποχή και τον τότε γνωστό κόσμο.
Οι κατοπινοί περιηγητές αξιοποίησαν τις γραπτές πηγές  των αρχαίων Ελλήνων περιηγητών και γεωγράφων.
Σύγχρονες μορφές περιηγητικών βιβλίων αποτελούν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί και άλλα κείμενα που αποτυπώνουν το πανάρχαιο και διαχρονικό φαινόμενο του περιηγητισμού.
Η Ελληνική Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ωνάση καθώς και η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη κατέχουν σπάνια και πλούσια συλλογή περιηγητικών βιβλίων. Επίσης, το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη στην ιστοσελίδα Travelogues παρουσιάζει, μετά από έρευνα στα περιηγητικά έργα, σημαντικό αριθμό εκδόσεων με εικονογράφηση από τον 15ο έως τις αρχές του 19ου αιώνα, και ενδεικτικά εκδόσεις από τον 19ο και έως τις αρχές του 20ού αιώνα.
Γουίλιαμ Ουάρτον

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Λονδίνο, και ο πατέρας του Ρόμπερτ ήταν δικαστής στην κομητεία του Γιόρκ. Έλαβε τη μόρφωση του στη ακαδημία του Μπάρνεϊ και στη Βασιλική Ναυτική Ακαδημία,και κατόπιν έγινε μέλος του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού το 1857, αποκτώντας τον βαθμό του σημαιοφόρου το 1863. Προήχθηκε σε ανθυποπλοίαρχο το 1872, και ως κυβερνήτης του πολεμικού πλοίου HMS Shearwater διεξήγαγε εκτεταμένη υδρογράφηση στην Προποντίδα και το Βόσπορο.
Ως κυβερνήτης του HMS Fawn χαρτογράφησε τις ακτές της ανατολικής Αφρικής, και ως κυβερνήτης του HMS Sylvia έκανε εκτενείς καταγραφές γεωγραφικού μήκους. Προήχθει σε υποπλοίαρχο το 1880, και το 1884 ανέλαβε το επίσημο πόστο του υδρογράφου του Βασιλικού Ναυτικού, στο οποίο και παρέμεινε για τα επόμενη 20 έτη, λαμβάνοντας τον βαθμό του αντιναύαρχου το 1895.
Πέθανε στη Νότια Αφρική από τυφοειδή πυρετό στην ηλικία των 62 ετών.
Ιωσήφ της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου δούκα της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν και της Σοφίας, κόρης του Γεωργίου-Φρειδερίκου πρίγκιπα του Βάλντεκ.
Το 1787 απεβίωσε στο Χίλντμπουρκχάουζεν σε ηλικία 85 ετών.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1738 τη Μαρία-Άννα-Βικτωρία της Σαβοΐας, κόρη του Λουδοβίκου-Θωμά κόμη του Σουασόν. Το 1752 διαζεύχθηκαν.
Τα Ζου Ζου

Πλοκή

Τα Ζου Ζου είναι περίπου 8 χρονών κορίτσι Φράνκι, καθώς πηγαίνει σε περιπέτειες με τέσσερις μιλάμε χάμστερ της στο Anytown, την Πίπσκουικ, τον Κύριος Σκουίγλς, τον Ναμ Ναμς και τον Τσανκ.
Σπύρος Μελετζής

Βιογραφία

Γεννημένος στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι Ίμβρου, ο Μελετζής ήταν πρωτότοκος γιος (από έξι αδέλφια) του Μενελάου Μελετζή και της Καλλιόπης Γιαννάκη. Ο πατέρας του Μελετζή ήταν φτωχός - ντενεκετζής στο επάγγελμα ενώ η μητέρα του δεν είχε φοιτήσει σε σχολείο. Ο Μελετζής παρακολούθησε το σχολαρχείο και η οικογένειά του τον προόριζε για δεσπότη. Όμως επειδή ο πατέρας του Μελετζή πεθαίνει από επιδημία γρίπης το 1919,  σε ηλικία 13 χρονών αναγκάζεται να βιοποριστεί.
Σε ηλικία 17 ετών, το 1923 (Συνθήκη της Λωζάνης - παραχώρησης της Ίμβρου στους Τούρκους) έφυγε για την Αλεξανδρούπολη όπου εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος σε υφασματοπωλείο και αργότερα στο φωτογραφείο του Αλέξανδρου Παναγιώτου (ο οποίος ήταν συγγενής του Μελετζή). Σταθμός στην φωτογραφική του καριέρα αποτέλεσε η φωτογραφία του με τα καΐκια στην παραλία της Αλεξανδρούπολης για την οποία κέρδισε το πρώτο βραβείο στην έκθεση της Θεσσαλονίκης το 1924. Το 1927 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Έμαθε φωτογραφία από τον Γεώργιο Μπούκα - φωτογράφο της βασιλικής οικογένειας . Το 1937 φωτογραφίζει την ελληνική ύπαιθρο στην Ήπειρο. Στην Αντίσταση του '40 ακολουθεί και φωτογραφίζει τους αντάρτες στην Πελοπόννησο και Ευρυτανία. Ο Μελετζής θεωρείται ο φωτογράφος της Αντίστασης  . Στο βιβλίο Με τους αντάρτες στα βουνά παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από τους αντάρτες στα βουνά της  Ευρυτανίας την περίοδο 1941-1944. Πολλές από αυτές τις φωτογραφίες χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα ως ιδανικές αναπαραστάσεις του αγώνα της Αριστεράς. Το 1948 φωτογραφίζει την Σαμοθράκη και την Αλεξανδρούπολη. Λόγω των αριστερών φρονημάτων και την εμπλοκή του στον αντιστασιακό αγώνα αντιμετωπίζει προβλήματα στην εύρεση εργασίας. Ο Μελετζής συνεχίζει μεταπολεμικά να φωτογραφίζει: φωτογραφίζει αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία και την δεκαετία του 50' φωτογραφίζει πολιτικούς όπως τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, Γεώργιο Ράλλη, Γιώργο Παπανδρέου όπως και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και Ιάκωβο αλλά και προσωπικότητες της τέχνης. Το 1953 το έργο του Μελετζή παρουσιάζεται και λαμβάνει τιμητικές διακρίσεις στο Ρότσεστερ, Μπέρμινχαμ και στο Μπουένος Άιρες. Το 1955 μέσω σύμβασης με το δημόσιο, φωτογραφίζει δημόσια έργα στον Έβρο. Αργότερα με εντολή του υπουργείου Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων το 1957 εργάζεται ως φωτογράφος δημόσιων έργων και περιοδεύει φωτογραφίζοντας σε όλη την Ελλάδα (από την Πελοπόννησο, Ρούμελη  μέχρι την Θράκη).  Στα τέλη της δεκαετίας του '70 σκηνοθετεί ντοκυμαντέρ με θέμα την Εθνική Αντίσταση για λογαριασμό της σουηδικής τηλεόρασης.
Πορφύρα (χρωστική)

Πορφυρό της Τύρου

Το συγκεκριμένο χρώμα της πορφύρας, όπως και τα περισσότερα χρώματα, δεν αποδίδονται με ακρίβεια στην οθόνη του ηλ. υπολογιστή. Επιπλέον, οι χρωματικές αποκλίσεις του, που παρατηρούνται σε διάφορα ιστορικά έργα τέχνης (ψηφιδωτά, υφάσματα, βιβλιοδεσίες κλπ), καθιστούν τη σύγχρονη αναπαραγωγή του κατά προσέγγιση. Τα παρακάτω χρωματικά δείγματα δίνουν μια ιδέα αρκετά κοντά στο αυθεντικό.
_________
_________
Το δεύτερο δείγμα ονομάζεται «Πορφυρό της Τύρου», όρος που θεωρείται συνώνυμος της πορφύρας.
Γ΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών Ελλάδας

Η Γ΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών (γνωστή και ως Γ΄ Εθνική γυναικών) διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Ε.Π.Ο.) από τη σεζόν 2010-11 και έπειτα. Προήλθε από τη διάσπαση του Περιφερειακού πρωταθλήματος γυναικών σε Β΄ και Γ΄ κατηγορία.
Το πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας διεξάγεται με το σύστημα ομίλων, όπως και αυτό της Β΄ κατηγορίας. Οι ομάδες για τη σεζόν 2010-11, χωρίστηκαν σε τέσσερις (4) ομίλους των τεσσάρων ομάδων ο καθένας.
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (Μέσα Βουκολιές Κισάμου)

Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (Μέσα Βουκολιές Κισάμου). Στη συνοικία Μέσα Βουκολιές σώζεται σε ερειπωμένη μορφή το μονόκλιτο ναΰδριο του Αγίου Αθανασίου. Η θεμελίωσή του χρονολογείται στον 14ο με 15ο αι. και στους τοίχους του διασώζονται σπαράγματα τοιχογραφιών σε δύο στρώματα, μεταξύ των οποίων ο βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και παράσταση των κολασμένων.
Σταυρός του Νότου

Αξιοσημείωτα αντικείμενα του μακρινού ουρανού

Επειδή τέμνεται (στο νότιο μέρος του) από τον γαλαξιακό ισημερινό, ο Νότιος Σταυρός, παρότι μικρός σε έκταση, περιέχει αρκετά σώματα του δικού μας Γαλαξία:
- Το Νεφέλωμα Σάκος Ανθράκων είναι το πιο περίοπτο σκοτεινό νεφέλωμα του ουρανού, το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα με το γυμνό μάτι υπό τη μορφή μεγάλης σκοτεινής κηλίδας διαστάσεων 7°×5°.
- Ένα άλλο αντικείμενο στον αστερισμό του Νότιου Σταυρού είναι το ανοικτό σμήνος NGC 4755, πιο γνωστό (στους αγγλόφωνους) ως Σμήνος Κοσμηματοθήκη ή σμήνος κ Νοτίου Σταυρού, που ανακαλύφθηκε από τον Nicolas Louis de Lacaille το 1751-1752. Απέχει περίπου 7.500 έτη φωτός, έχει φαιν.μέγεθος 4,2 και αποτελείται από σχεδόν 100 αστέρες διασκορπισμένους σε μια τετράγωνη περιοχή περίπου 20 ετών φωτός.
- Τα αμέσως φωτεινότερα ανοικτά σμήνη αστέρων Ru 98 (στη νοτιοδυτική γωνία του αστερισμού) και NGC 4609 έχουν φαινόμενα μεγέθη 7,0 και 6,9 αντιστοίχως.
- Ο ενάτου μεγέθους αστέρας E-B 365, μόλις 2 λεπτά της μοίρας δυτικά του β Νότιου Σταυρού, είναι ένα από τα ερυθρότερα άστρα στον ουρανό, με δείκτη χρώματος (B-V) = 5,8.
- Ο αστέρας HD 108147 (φαιν.μεγέθους 6,99 και φασμ.τύπου F8-G0 V), που απέχει από εμάς 125,8 έτη φωτός, έχει ένα εξωηλιακό πλανήτη με μάζα μεγαλύτερη από το εκατονταπλάσιο της μάζας της Γης, που περιφέρεται γύρω του μία φορά κάθε 10 ημέρες 21 ώρες και 9 λεπτά σε τροχιά με υψηλή εκκεντρότητα, 0,558. Η απόσταση πλανήτη-αστέρα είναι μόλις το 1/10 της αποστάσεως Γης-Ηλίου.
Ώκελλος

Βιογραφικά στοιχεία και έργο του

Έζησε και άκμασε τον 5ο αιώνα π.Χ..
Έγραψε περί φύσεως του παντός. Από τα έργα του διασώθηκαν μόνον τα αποσπάσματα που συνέλεξε ο συγγραφέας Στοβαίος.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2011

To Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2011 ήταν η 60η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Τζούντο, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζούντο. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Abdi İpekçi Αρένα, στην Κωνσταντινούπολη, της Τουρκίας μεταξύ 21 και 24 Απριλίου 2011. Σε αυτό το διαγωνισμό συμμετήχαν 422 αθλητές από 45 χώρες.
Μόσοβτσε

Αξιοθέατα

Ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα μνημεία είναι ένα φεουδαρχικό σπίτι στυλ ροκοκό-κλασσικό από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα με ένα εκτενές αγγλικό πάρκο. Άλλες περιοχές στην πόλη περιλαμβάνουν: Ο τόπος γεννήσεως του Ján Kollár, μια νεογοτθική καθολική εκκλησία με έναν πολύτιμο βωμό, μια λουθηρανική εκκλησία που χτίστηκε το 1784, ένα μαυσωλείο που φιλοξενεί τώρα το μουσείο των τεχνών, ένα θερμοκήπιο Art-Nouveau, και ένα περίπτερο κήπων από το 1800.

Πολιτισμός και παραδόσεις

Στο Mošovce έχουν γεννηθεί πολλές σημαντικές προσωπικότητες όπως: ο Frico Kafenda (1883-1963), συνθέτης η Anna Lacková-Zora (1899-1988), συγγραφέας ο Štefan Krčméry (1892-1955), λογοτεχνικός κριτικός, ιστορικός, και ποιητής ο Júr Tesák Mošovský, μπαρόκ θεατρικός συγγραφέας και ο Miloslav Schmidt, ο ιδρυτής των ερασιτεχνικών πυροσβεστικών σωμάτων στη Σλοβακία.
Πιθανώς το σημαντικότερο πρόσωπο γεννημένο στο Mošovce, είναι ο μεγάλος σλάβος ποιητής, φιλόσοφος, και προτεστάντης ιεροκήρυκας, Ján Kollár (1793-1852), ο οποίος επηρέασε πολύ τη λογοτεχνία τουλάχιστον δυο εθνών με την ποιητική σύνθεσή του Slávy Dcera. Η εργασία του είναι η βάση και μια κινητήρια για τους σύγχρονους πατριώτες και τα εθνικά ενεργά στελέχη. Έχει μεταφραστεί σε διάφορες σλαβικό, καθώς επίσης και μη-σλαβικές γλώσσες.
Ιοντικός δίαυλος

Οι ιοντικοί δίαυλοι είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες που εμπλέκονται αποκλειστικά στη μεταφορά ανόργανων ιόντων και κυρίως Na⁺, K⁺, Cl⁻ και Ca⁺². Αποτελούν την πλειονότητα των πρωτεϊνών διαύλων. Το πλεονέκτημά τους σε σχέση με τις πρωτεΐνες φορείς είναι η πολύ μεγάλη ταχύτητα μεταφοράς ιόντων.

Χαρακτηριστικά

Σε αντίθεση με άλλους υδρόφιλους πόρους, οι ιοντικοί δίαυλοι εμφανίζουν επιλεκτικότητα στα ιόντα και επιτρέπουν τη διέλευση μερικών ιόντων αλλά όχι όλων. Η επιλεκτικότητα εξαρτάται από τη διάμετρο και το σχήμα του ιοντικού διαύλου και από την κατανομή των φορτισμένων αμινοξέων που επενδύουν το εσωτερικό του. Επειδή ο δίαυλος είναι αρκετά στενός σε ορισμένα σημεία, τα ιόντα έρχονται σε επαφή με το τοίχωμα του διαύλου και τελικά μπορούν να περάσουν μόνο τα ιόντα που έχουν κατάλληλο μέγεθος και φορτίο.
Η δεύτερη σημαντική διαφορά έγκειται στο ότι οι ιοντικοί δίαυλοι δεν είναι μονίμως ανοικτοί. Οι ιοντικοί δίαυλοι ανοίγουν για λίγο και μετά ξανακλείνουν. Οι περισσότεροι δίαυλοι είναι ελεγχόμενοι δίαυλοι (gated channels).

Λειτουργία

Χάρη στην ενεργό μεταφορά ιόντων από αντλίες όπως η αντλία νατρίου-καλίου, οι συγκεντρώσεις ιόντων στις δύο πλευρές της μεμβράνης δε βρίσκονται σε ισορροπία, επομένως όταν ανοίξει ένας δίαυλος τα ιόντα συρρέουν μέσα στο δίαυλο. Αυτή η μεταφορά ιόντων ισοδυναμεί με ένα ηλεκτρικό παλμό που διαδίδεται μέσα η έξω από το κύτταρο. Η ροή ιόντων αλλάζει το μεμβρανικό δυναμικό, το οποίο μεταβάλλει τις ηλεκτροχημικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για τις διαμεμβρανικές μετακινήσεις και τη μεταφορά άλλων ιόντων και εξαναγκάζει άλλους ιοντικούς διαύλους να ανοίξουν με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία τοπική αναστάτωση της ηλεκτρικής δραστηριότητας που διαβιβάζεται γρήγορα σε άλλες περιοχές της μεμβράνης.
24 Carat Purple

Τα τραγούδια

1. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
2. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
3. Strange Kind of Woman (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
4. Never Before (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
5. Black Night (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
6. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
7. Smoke on the Water (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
8. Child in Time (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2003)

Αλλαγές μονοθεσίων στη διάρκεια του Πρωταθλήματος

Η Φερράρι ξεκίνησε με το περσινό της μοντέλο, βελτιωμένο ως Ferrari F2002B με κινητήρα Ferrari 051B, και στη συνέχεια το αντικατέστησε με το F2003-GA, το οποίο είχε τον νέο κινητήρα Ferrari 052.
Η Μακλάρεν ξεκίνησε το πρωτάθλημα με το μονοθέσιο McLaren MP4-17D, που είχε κινητήρα ‎Mercedes FO110M, ενώ σχεδίαζε το μοντέλο McLaren MP4-18 το οποίο τελικά δεν αγωνίστηκε, καθώς αποφάσισε να αλλάξει μόνο τον κινητήρα στο υπάρχον μονοθέσιό της, μοντάροντας τον Mercedes FO110P.
Η Ρενώ αγωνίστηκε με το μονοθέσιο Renault R23 και εντός της σαιζόν το αντικατέστησε με το μοντέλο R23B.

Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του Πρωταθλήματος

Ο Βραζιλιάνος οδηγός της Τζάγκουαρ Ρέισινγκ, Αντόνιο Πιτζόνια, μετά το Βρετανικό Γκραν Πρι αντικαταστάθηκε από το Βρετανό Τζάστιν Γουίλσον, τον οποίο πήραν από τη Μινάρντι. Τη θέση του Γουίλσον στο μονοθέσιο της Μινάρντι πήρε ο Δανός Νίκολας Κιέζα.
Στην τρίτη περίοδο ελεύθερων δοκιμών του Ουγγρικού Γκραν Πρι που έγινε το πρωί του Σαββάτου 23 Αυγούστου 2003, ο Βρετανός οδηγός της Τζόρνταν, Ραλφ Φέρμαν, είχε μια έξοδο κατά την οποία κατέστρεψε το μονοθέσιό του. Για προληπτικούς λόγους μεταφέρθηκε αρχικά στο ιατρικό κέντρο της πίστας και στη συνέχεια στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί έκριναν ότι δεν μπορόυσε να πάρει μέρος στον αγώνα και στη θέση του έβαλαν τον Ούγγρο δοκιμαστή Ζολτ Μπαουμγκάρντνερ.
Ο Γερμανός οδηγός της Γουίλιαμς, Ραλφ Σουμάχερ, στις 4 Σεπτεμβρίου 2003 υπέστη ατύχημα με το ποδήλατό του και έχασε όλη την εβδομάδα δοκιμών εξέλιξης πριν το Ιταλικό Γκραν Πρι. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2003, οι Ραλφ Σουμάχερ και Ραλφ Φέρμαν εξετάστηκαν από τον γιατρό της FIA, Σιντ Γουότκινς, ο οποίος τον πρώτο τον βρήκε πολύ καλά, αλλά για τον δεύτερο διαπίστωσε ότι υπέφερε από έναν έντονο πόνο στο αυτί και δεν του έδωσε άδεια να λάβει μέρος στον αγώνα, οπότε στη θέση του έτρεξε για δεύτερη φορά ο Μπαουμγκάρντνερ. Στον αγώνα δεν πήρε μέρος τελικά ούτε ο Ραλφ Σουμάχερ, καθώς το πρωί της Παρασκευής 12 Σεπτεμβρίου 2003 παραπονέθηκε πως είχε πολύ δυνατό πονοκέφαλο και στη θέση του έτρεξε ο Ισπανός δοκιμαστής Μαρκ Ζενέ.
Τέλος, λίγες μέρες πριν το Ιαπωνικό Γκραν Πρι, η διοίκηση της Μπαρ Χόντα ανακοίνωσε στον Καναδό οδηγό της ομάδας, Ζακ Βιλνέβ, ότι το συμβόλαιό του δεν επρόκειτο να ανανεωθεί για την επόμενη σαιζόν, καθώς είχαν σκοπό να βάλουν στη θέση αυτή τον Ιάπωνα Τακούμα Σάτο. Ο Βιλνέβ συνάντησε εν συνεχεία τον διευθυντή της ομάδας, Ντέιβιντ Ρίτσαρντς, και του δήλωσε πως δεν είχε πρόθεση να λάβει μέρος στον τελευταίο αγώνα της σαιζόν, έτσι ο Σάτο τον αντικατέστησε και αγωνίστηκε στη Σουζούκα μπροστά στους συμπατριώτες του.

Βαθμολογίες

Το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε και πλέον είχε τη βάση 10–8–6–5–4–3–2–1 βαθμών για τους πρώτους οκτώ που τερμάτιζουν σε κάθε αγώνα.
Πλυσταριό του Πον-Σαιντ-Εσπρί

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Περιγραφή

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Χρυσαλλίς

Η Χρυσαλλίς ήταν δεκαπενθήμερο ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης του 19ου αιώνα. 
Εκδόθηκε στην Αθήνα από τον Ιανουάριο του 1863 έως τον Δεκέμβριο του 1866, με διευθυντή τον Ειρηναίο Ασώπιο, και με εκδότες τον Θεμιστοκλή Νικολαΐδη Φιλαδελφέα και τον Ντέκα Πασχαλίδη. Συνολικά εκδόθηκαν 4 τόμοι με 96 τεύχη. Στο 95ο τεύχος αναγγέλθηκε η διακοπή της έκδοσης από το επόμενο τεύχος, επειδή υπήρχε έλλειψη συνδρομητών.

Περιγραφή και περιεχόμενο

Είχε σχήμα τέταρτο με 32 σελίδες. Για προμετωπίδα είχε ωραία ξυλογραφία του ξυλογράφου Περ. Σκιαδόπουλου, που εικονίζει μια όμορφη πεταλούδα που πετούσε πάνω από ολάνθιστο αγρό. Από το δεύτερο φύλλο η προμετωπίδα άλλαξε, και κάτω από την πεταλούδα βλέπουμε μικρούς έρωτες να παίζουν, ενώ στο βάθος διακρίνεται ο Παρθενώνας στα αριστερά και η Μητρόπολη στα δεξιά. 
Το περιοδικό ήταν επιστημονικό, φιλολογικό, καλλιτεχνικό και εγκυκλοπαιδικό. Απευθυνόταν τόσο σε επιστήμονες, όσο και σ' εκείνους που δεν διάβαζαν βιβλία ή δεν μπορούσαν να κατέχουν δική τους βιβλιοθήκη.  Ενημέρωνε και παρακολουθούσε με σοβαρότητα όλους τους τομείς ενδιαφέροντός του, και φιλοξένησε τα καλύτερα φιλολογικά ονόματα της εποχής. Με το περιοδικό συνεργάστηκαν όλα τα καθιερωμένα αλλά και τα ανερχόμενα ονόματα της εποχής, ο Αλέξανδρος Ραγκαβής, οι αδελφοί Αναστάσιος και Αλέξανδρος Βυζάντιοι, ο Ορφανίδης, ο Άγγελος Βλάχος, ο Ροΐδης, οι Παράσχοι, ο Καρασούτσας, ο Δημήτριος Στρούμπος και άλλοι.
Η Χρυσαλλίς στο διάστημα της μικρής ζωής της ήταν το όργανο με το οποίο οι λαμπροί συνεργάτες της προσπάθησαν να φέρουν στο ελληνικό κοινό τις νεωτεριστικές ιδέες σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής, που κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη.