google/wiki40b huggingface dataset:
Τρέισι Άνταμς

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1958 στην πολιτεία του Μαίρυλαντ στις Η.Π.Α. Η Τρέισι δούλεψε στο χώρο του πορνό για 16 χρόνια, από το 1983 έως το 1999, συμμετέχοντας σε πάνω απο 260 ταινίες και συμπρωταγωνιστώντας με όλα τα γνωστά ονόματα του είδους. Έχει καστανά μαλλιά, πράσινα μάτια και ύψος 1,73 μ. Ένω στην αρχή της καριέρας της είχε ένα μέτριου μεγέθους στήθος με το πέρασμα του χρόνου εμφανίζοταν με όλο και μεγαλύτερο στήθος, εντούτοις η ίδια έχει επανειλλημένως αρνηθεί ότι έκανε προσθετική στήθους και απέδωσε την αύξηση σε ιατρικό πρόβλημα.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης ταινιών πορνό John Stagliano είχε δηλώσει ότι εμπνεύστηκε τη διάσημη σειρά ταινιών Buttman παρακολουθώντας τα οπίσθια της Τρέισι σε κάποια σκηνή. Η Τρέισι έπαιζε συνήθως το ώριμο θηλυκό που αποπλανούσε νεώτερους άντρες ή/και (κάποιες φορές) κορίτσια.

Προσωπική ζωή

Η Τρέισι αποσύρθηκε από το χώρο του πορνό το 2000 σε ηλικία 41 ετών. Αν και οι περισσότερες σκηνές που γύρισε ήταν με άντρες παρτενέρ είναι μια από τις λιγοστές γυναίκες πορνοστάρ που διατηρεί μια ανοιχτή λεσβιακή σχέση. Η τρέχουσα σχέση με τη σύντροφο της χρονολογείται από οκταετίας. Πριν από αυτή τη σχέση εμφανίζονταν σε strip shows στον Καναδά μαζί με την επίσης πορνοστάρ και επί πολλά χρόνια σύντροφό της Άμπερ Λιν. Η σχέση τους είχε διαλυθεί εξαιτίας των προβλημάτων της Άμπερ με τον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά. Φημολογείται τέλος ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1990 διατηρούσε σχέση με την γνωστή πορνοστάρ Όνα Ζι.
Αφότου εγκατέλειψε τη βιομηχανία προνογραφικών ταινιών η Τρέσι συνέχισε τις σπουδές της στο Λος Άντζελες. Ολοκλήρωσε το τμήμα "Κινηματογράφου & Τηλεόρασης" του πανεπιστημίου  UCLA και παρακολούθησε μαθήματα κωμικού αυτοσχεδιασμού. Ζει πλέον μια άνετη ζωή χωρίς σκέψεις για επιστροφή στην πορνογραφία.
Μούττη

Τοποθεσία

Στα δυτικά συνορεύει με τη Φροδίσια, στα νότια με τον Κάμπο, στα ανατολικά με τη Βαρίσεια, στα βορειοανατολικά με τον Λουτρό και στα βόρεια με τον Λιμνίτη.
Υπέρψυχρος νάνος

Ο υπέρψυχρος νάνος είναι αστρικό ή υποαστρικό αντικείμενο φασματικού τύπου M ο οποίος έχει ενεργό θερμοκρασία κάτω από 2700 K. O TRAPPIST-1 είναι ο πλέον γνωστός αστέρας αυτού του τύπου.

Η θεμελίωση

Η έννοια του υπέρψυχρου νάνου αστέρα διατυπώθηκε από τους J. Davy Kirkpatrick, Todd J. Henry και Michael J. Irwin το 1997. Σήμερα αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει νάνους αστέρες τύπου M και φαιούς νάνους. Η παραπάνω συνθήκη δημιουργεί μια ετερογενή ομάδα αστέρων που περιλαμβάνει αστέρες με πολλή χαμηλή μάζα και καφέ νάνους. Αυτή η ομάδα αποτελεί το 15% των αστέρων που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τον Ήλιο.

Οι πλανήτες τους

Λαμβάνοντας υπόψη το μοντέλο συσσώρευσης, τη μικρή μάζα τους, και το μικρό μέγεθος των πρωτο-πλανητικών δίσκων τους, οι αστέρες της ομάδας αυτής, θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν έναν σχετικό άφθονο αριθμό πλανητών σαν τη Γη που κυμαίνονται σε μέγεθος από το μέγεθος του Ερμή μέχρι το μέγεθος της Γης. Η ανακάλυψη του πλανητικού συστήματος του TRAPPIST-1 και των επτά πλανητών του (με χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της Γης) επιβεβαιώνει την υπόθεση αυτή.

Η ηλικία τους

Λόγω της αργής σύντηξης υδρογόνου που συμβαίνει στο εσωτερικό τους, οι υπέρψυχροι αστέρες σε σύγκριση με άλλους αστέρες χαμηλής μάζας μπορούν να έχουν διάρκεια ζωής που προσεγγίζει τα 100 δισεκατομμύρια χρόνια. Ως εκ τούτου με δεδομένη την ηλικία του σύμπαντος που υπολογίζεται στα 13,8 δις χρόνια, η ηλικία τους είναι σχετικά μικρή.
Μελέτης Κανιάρης

Νεανικά χρόνια και διώξεις

Ο Μελέτης Κανιάρης γεννήθηκε στην Καλλιθέα Βοιωτίας το 1915. Καταγόταν από αγροτική οικογένεια και είχε άλλα 6 αδέρφια. Γονείς του ήταν ο Αθανάσιος και η Ασήμω Κανιάρη. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη Θήβα και σπούδασε Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τα μαθητικά του χρόνια οργανώθηκε σε αριστερές οργανώσεις και στην ΟΚΝΕ. Έλαβε μέρος σε αγροτικές κινητοποιήσεις, με αποτέλεσμα να δικαστεί και να φυλακιστεί για τη δράση του.

Κατοχή - Αντίσταση - Εξορία

Οργανώθηκε στο ΚΚΕ το 1941 και ανέλαβε να οργανώσει το ΕΑΜ στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής και βόρειας Θήβας. Το 1944 εξελέγη επικεφαλής του επαρχιακού συμβουλίου και το 1947 συνελήφθη και εξορίστηκε στην Ικαρία. Μετά την απελευθέρωσή του εργάστηκε στο ΕΑΜ της Αθήνας και το 1948 πιάστηκε και εκτοπίστηκε ξανά, αυτή τη φορά στη Λήμνο και την επόμενη χρονιά στη Μακρόνησο και στον Άγιο Ευστράτιο. Απελευθερώθηκε από την εξορία τον Φεβρουάριο του 1957, συνδέθηκε με την ΚΟΑ Αθήνας και εντάχθηκε στην ΕΔΑ, όπου εργάστηκε στον κομματικό μηχανισμό της.

Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στο νομό Βοιωτίας στις εκλογές του 1958. Με την εγκαθίδρυση της χούντας κατάφερε να διαφύγει τη σύλληψη και κατέφυγε στο εξωτερικό, από όπου οργάνωσε τον αγώνα για την αποτίναξη του χουντικού καθεστώτος. Μετά την πτώση της χούντας επέστρεψε στην Ελλάδα.
Εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ από το 9ο συνέδριο του κόμματος και επενεξελέγη στα επόμενα συνέδρια. Παρέμεινε ενεργός μέχρι και το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ.
Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2007 και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο Καισαριανής με πολιτική κηδεία.
Γιαλί

Γιαλί (τουρκικά yalı, από τη μεσαιωνική ελληνική γιαλή) ονόμαζαν οι Οθωμανοί τον αιγιαλό και κατ' επέκταση τα παραλιακά κτίσματα.

Τα γιαλιά της Κωνσταντινούπολης

Στις μέρες μας ο όρος χρησιμοποιείται στην αρχιτεκτονική ως ονομασία ενός χαρακτηριστικού τύπου ξύλινων επαύλεων (yalı) του Βοσπόρου και των Πριγκηποννήσων, οι οποίες χτίζονταν ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, χωρίς να μεσολαβεί κάποιος ελεύθερος χώρος εκτός απ' την απαραίτητη προκυμαία. 
Η ανέγερση γιαλιών ξεκίνησε από τις ανώτερες τάξεις της Κωνσταντινούπολης (κυρίως στελέχη της Υψηλής Πύλης) στα τέλη του 17ου αιώνα, για να κορυφωθεί το 19ο και να σταματήσει μετά την επικράτηση των Νεοτούρκων. Τα περισσότερα δεν υπάρχουν σήμερα - η φυσική φθορά του ξύλου σε συνδυασμό με σεισμούς, πυρκαγιές και την αδυναμία των ιδιοκτητών τους να τα συντηρήσουν όταν έπεφταν σε δυσμένεια (πράγμα διόλου σπάνιο), οδήγησε πολλά σε κατάρρευση. Από τα 620 που διασώζονται, το παλαιότερο έχει χτιστεί το 1699 από τον Αμτσαζαντέ Χουσεΐν Πασά, μεγάλο βεζίρη επί σουλτάνου Μουσταφά Β΄. Εκεί μπήκε την ίδια χρονιά η τελική οθωμανική υπογραφή στη Συνθήκη του Κάρλοβιτς.
Τα γιαλιά λειτουργούσαν κατά βάσιν ως θερινές κατοικίες, χώροι δεξιώσεων και φιλοξενίας υψηλών προσκεκλημένων, περιελάμβαναν δε έναν ή αργότερα δύο ορόφους. Εσωτερικά ακολουθούσαν την τυπική διαρρύθμιση των πλούσιων οθωμανικών σπιτιών: Στο ισόγειο βρίσκονταν οι βοηθητικοί χώροι, ενώ στον όροφο δέσποζε το μεγάλο και λεπτομερώς διακοσμημένο κεντρικό σαλόνι, όπου συνήθως υπήρχε συντριβάνι κι απ' το οποίο ξεκινούσαν χωριστές σειρές δωματίων για άνδρες (σελαμλίκι) και γυναίκες (χαρέμι). Στην πίσω μεριά υπήρχε κήπος και ενίοτε κάποια βοηθητικά κτίσματα (αποθήκες, δωμάτια υπηρετών και φρουράς), όταν αυτά δεν περιλαμβάνονταν στο κυρίως οικοδόμημα. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο τους όμως είναι οι προσόψεις (από τη μεριά της θάλασσας), στις οποίες καθρεφτίζονται οι έντονες επιρροές που δεχόταν η οθωμανική ελίτ από τη Δύση. Οι λιτές και παραδοσιακές τεχνοτροπίες των παλαιότερων γιαλιών δίνουν μετά τη δεκαετία του 1730 τη θέση τους σε μια μίξη τοπικών και μπαρόκ στοιχείων - αυτή με τη σειρά της αντικαθίσταται εκατό χρόνια αργότερα από το νεοκλασικισμό και στις αρχές του 20ού αι. από τον εκλεκτικισμό. Επίσης χαρακτηριστικό στοιχείο των γιαλιών είναι οι μικρές σκάλες στην προκυμαία, ώστε οι επισκέπτες (που έρχονταν απ' την Κωνσταντινούπολη με βάρκες) να αποβιβάζονται χωρίς κίνδυνο.
Η συντήρηση των γιαλιών είναι δύσκολο έργο - τα ξύλινα σπίτια χρειάζονται διαρκή φροντίδα, πολλώ δε μάλλον όταν βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα και διαβρώνονται από την υγρασία. Έτσι σε σύγχρονες ανακαινίσεις το ξύλο έχει ενισχυθεί ή αντικατασταθεί με πιο ασφαλή υλικά, αλλά παραμένει το κυρίαρχο υλικό στις προσόψεις. Εξακολουθούν να συγκαταλέγονται στα πιο ακριβά κτήρια της Πόλης και η κατοχή ενός γιαλιού είναι ένδειξη υψηλής κοινωνικής θέσης. Σύμφωνα με άρθρο του αμερικανικού οικονομικού περιοδικού Forbes της 21/02/2007, το Γιαλί Ερμπιλγκίν (Erbilgin Yalısı) στο Γενίκιοϊ ήταν εκείνη τη στιγμή η πέμπτη ακριβότερη κατοικία στον κόσμο, με αξία περίπου εκατό εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.
487 Βενετία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Βενετίας εκτιμάται σε 63,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 264 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,246 (από δεδομένα του IRAS). Η Βενετία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 17 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Volleyleague ανδρών 2012-2013

Play out

Οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9 έως 11 στην κανονική περίοδο μετείχαν στα Play out για την αποφυγή του υποβιβασμού. Οι τρεις ομάδες μετέφεραν ολόκληρη τη βαθμολογία της κανονικής περιόδου, και αγωνίστηκαν σε μίνι πρωτάθλημα δύο γύρων, σύνολο 4 αγώνων για κάθε ομάδα. Η τελευταία του γκρουπ  υποβιβάστηκε στην Α2.
Σύμφωνα με τους περιορισμούς αν η διαφορά 9ου−11ου ήταν 10 και άνω βαθμοί και/ή η διαφορά 9ου−10ου ήταν 7 και άνω βαθμοί, τότε ο 9ος θα εξαιρείτο από την διαδικασία των Play out. Εν συνεχεία σε περίπτωση που η διαφορά 10ου−11ου ήταν κάτω από 7 βαθμούς, τότε ο 10ος και ο 11ος θα αναμετρούνταν μεταξύ τους σε τέσσερις αγώνες μεταφέροντας ολόκληρη τη βαθμολογία της κανονικής περιόδου. Αν η διαφορά ήταν 7 και άνω βαθμοί, τότε ο 11ος θα υποβιβαζόταν απευθείας στην Α2.
Ο δέκατος Ηρακλής και ο ενδέκατος Παναθηναϊκός τελείωσαν την κανονική περίοδο με διαφορά τριών βαθμών κι έτσι μετέχουν στα play out. Επίσης η ένατη Νίκη τελείωσε την κανονική περίοδο με διαφορά δύο βαθμών από τον Ηρακλή και πέντε βαθμών από τον Παναθηναϊκό, γι΄ αυτό μετέχει και αυτή στα play out.
Η Νίκη ξεκίνησε με 25 βαθμούς, ο Ηρακλής με 23 και ο Παναθηναϊκός με 20.
Ο Παναθηναϊκός υποβιβάστηκε στην Α2 μετά την ήττα του από τη Νίκη για την 4η αγωνιστική, κι έτσι οι αγώνες της 5ης και της 6ης αγωνιστικής ματαιώθηκαν.

Play off, θέσεις 5–8

Στα Play off για τις θέσεις 5−8 μετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις αντίστοιχες θέσεις στην κανονική περίοδο. Στους ημιτελικούς έγιναν μονοί αγώνες στις έδρες των ομάδων που κατέλαβαν τις θέσεις 5 και 6 στην κανονική περίοδο. Στον τελικό για τις θέσεις 5-6, η 5η θέση κρίθηκε στις δύο νίκες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην έδρα της ομάδας με τη χαμηλότερη θέση στην κανονική περίοδο, και οι δύο επόμενοι (αν χρειαζόταν και τρίτος) στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη θέση. Οι ηττημένες των ημιτελικών κατατάχθηκαν στην 7η και 8η θέση ανάλογα με τη θέση τους στην κανονική περίοδο.

Play off, θέσεις 1–4

Οι ομάδες που θα κατέλαβαν τις θέσεις 1 έως 4 στην κανονική περίοδο μετείχαν στα Play off για τις θέσεις 1−4. Οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες. Οι δύο πρώτοι αγώνες έγιναν στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη στην κανονική περίοδο, οι δύο επόμενοι στην έδρα της ομάδας με την χαμηλότερη θέση, και ο 5ος (αν χρειαζόταν) θα διεξαγόταν ξανά στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη. Οι νικητές των ημιτελικών προκρίθηκαν στον τελικό ενώ οι ηττημένοι δεν αγωνίστηκαν σε μικρό τελικό, αλλά κατατάχθηκαν στην 3η και 4η θέση ανάλογα με τη θέση τους στην κανονική περίοδο.
Συμβατικό Δίκαιο

Με τον όρο Συμβατικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται το σύνολο των διεθνών συμβατικών κανόνων που αποτελούν προϊόντα συμφωνιών μεταξύ ανεξαρτήτων κυρίαρχων κρατών με βάση την "αρχή του σεβασμού των υπεσχημένων", ή όπως διεθνώς αναφέρεται pacta sunt servanda.
Γενικά οι συμβατικοί αυτοί κανόνες περιέχουν ρητές δηλώσεις των συμβαλλομένων μερών και φέρονται με διάφορα ονόματα, όπως π.χ. συνθήκη, σύμβαση, συμφωνία, πρωτόκολλο, κανονισμός κ.λπ. ακολουθούμενα από το όνομα του τόπου και το έτος της συνομολόγησής τους. Με κριτήριο το νομικό αποτέλεσμα που δημιουργούν αυτοί οι κανόνες διακρίνονται σε δύο κύριες κατηγορίες, στις: α) Συνθήκες - συμβόλαια και β) Συνθήκες - νόμοι

Συνθήκες - συμβόλαια

Κύριος σκοπός των συνθηκών - συμβολαίων είναι συνηθέστερα ο καθορισμός παροχών και αντιπαροχών με αμοιβαία αντιστάθμιση π.χ. ένα κράτος Α παραχωρεί στρατιωτικές βάσεις σε έτερο Β, και το Β κράτος προσφέρει οικονομική βοήθεια στο Α κράτος.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των συνθηκών είναι ότι είναι διμερείς ή ολιγομερείς συνθήκες όπου δεν επιτρέπεται τυχόν μεταγενέστερη προσχώρηση. Αυτό το είδος των συνθηκών δεν αποτελούν πηγές του Διεθνούς Δικαίου.

Συνθήκες - νόμοι

Κύριος σκοπός των συνθηκών - νόμων είναι συνηθέστερα ο καθορισμός κανονιστικών διατάξεων που αποδέχονται τα συμβαλλόμενα μέρη, με έντονο δηλωτικό χαρακτήρα. Συνηθέστερα αποτελούν κωδικοποίηση ήδη υφιστάμενων κανόνων Εθιμικού Δικαίου, όπως π.χ. η Δήλωση των Παρισίων (1856) που αφορούσε τους κατά θάλασσα κανόνες πολέμου.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των κανόνων είναι ότι συνάπτονται (συνομολογούνται) μεταξύ πολλών κρατών και που συνηθέστερα περιέχουν ρήτρα προσχώρησης. Αυτό το είδος των συνθηκών, αντίθετα με τις συνθήκες - συμβόλαια αποτελούν πηγές του Διεθνούς Δικαίου.
Τζαούσιος

Ο Τζαούσιος ήταν στρατιωτικό αξίωμα της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του οποίου τα καθήκοντα και ο ρόλος δεν μας εντελώς καθαρά.
Ο όρος προέρχεται από την τουρκική λέξη çavuş, που σημαίνει τον "μεταφορέα" ή "αγγελιοφόρο, και χρησιμοποιούταν από τους Βυζαντινούς νωρίς ίσως από τα τέλη του 11ου αιώνα. Κατά τους 13ο με 15ο αιώνα, αφορούσε αξιωματικούς που υπηρετούσαν σε επαρχιακές θέσεις. Ο Τζαούσιος μπορούσε να υπηρετεί ως διοικητής της φρουράς κάστρου (οχυρωμένο διοικητικό κέντρο με ανώτερο τον Κεφαλή), ίσως συνδυάζοντας διοικητικό και στρατιωτικό ρόλο, ή ως αξιωματικός σε αλλάγιον (στρατιωτικός σχηματισμός του Βυζαντινού στρατού) του αυτοκρατορικού στρατού ξηράς. Οι περισσότεροι Τζαούσιοι που αναφέρονται στις πηγές προέρχονταν από το Δεσποτάτο του Μυστρά, όπου παίζανε σημαντικό ρόλο στην επαρχιακή διοίκηση. Στην Μακεδονία και τη Θράκη αντίθετα, φαίνεται ότι ο ρόλος τους ήταν περιορισμένος σε καθαρά στρατιωτικός μέσα στα αλλάγια.
Η παραλλαγή μέγας τζαούσιος είναι αυλικός τίτλος που πρώτη φορά μαρτυρείται υπό τον Ιωάννη Βατάτζη (βασιλεία 1221–1254), και τα καθήκοντα του οποίου είναι ασαφή. Ο Γάλλος Βυζαντινολόγος Rodolphe Guilland υποθέτει ότι ήταν προϊστάμενος των τζαούσιων, οι οποίοι ήταν οι διάδοχοι του παλιότερου αυτοκρατορικού τμήματος αγγελιοφόρων των Μανδατόρων. Στο Βιβλίο των Αξιωμάτων του ψευτο-Κωδινού, μέσα του 14ου αιώνα, περιγράφεται ως αυτός που είναι υπεύθυνος για την τάξη στην αυτοκρατορική ακολουθία. Σίγουρα, ο πρώτος μέγας τζαούσιος, ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης, ήταν ο διοικητής της προσωπικής ακολουθίας του Βατάτζη, αλλά αργότερα ο τίτλος δεν φαίνεται να αντιστοιχεί σε συγκεκριμένα καθήκοντα.
Κρέπα

Η κρέπα , είναι ένα είδος πολύ λεπτής τηγανίτας φτιαγμένη συνήθως από χυλό σιτάλευρου. Η λέξη κρέπα προέρχεται από τη γαλλική crêpe που με τη σειρά της προέρχεται από τη λατινική crispa. Η κατανάλωσή της είναι διαδεδομένη σε όλη τη Γαλλία και θεωρείται εθνικό έδεσμα. Στη Βρεττάνη η κρέπα συνοδεύεται παραδοσιακά με μηλίτη. Οι κρέπες σερβίρονται με πολλών ειδών γέμιση, από την πιο απλή που είναι ζάχαρη μέχρι ποικίλους συνδυασμούς υλικών.

Τύποι κρέπας

Οι κρέπες είναι πολύ διαδεδομένες στη Γαλλία. 
Τα βασικά συστατικά της ζύμης τους είναι: αλεύρι, αυγά, γάλα, βούτυρο και λίγο αλάτι. 
Υπάρχουν  δύο τύποι κρέπας, οι γλυκιές και οι αλμυρές.

Προετοιμασία

Οι κρέπες φτιάχνονται ρίχνοντας ένα υγρό μίγμα ζύμης σε καυτό τηγάνι ή ειδικό μάτι για κρέπες, συχνά αλειμένο με βούτυρο. Η ζύμη απλώνεται ομοιόμορφα στην επιφάνεια του τηγανιού χρησιμοποιώντας μια σπάτουλα ή γυρίζοντας κατάλληλα το τηγάνι.

Συνηθισμένα υλικά για γέμιση αλμυρής κρέπας αποτελούν:τυρί, γαλοπούλα, ζαμπόν, κοτόπουλο, αυγό, μπέικον, μανιτάρια, καλαμπόκι και διάφορες σως.
Συνηθισμένα υλικά για γέμιση γλυκιάς κρέπας είναι: πραλίνα φουντουκιού ή αμυγδάλου, ζάχαρη , τρίμματα μπισκότου, μπανάνα, σαντιγύ, μαρμελάδα, λευκή σοκολάτα, φράουλες. Συχνά συνοδεύεται από μια ή παραπάνω μπάλες παγωτό.

Κρεπερί

Μια κρεπερί μπορεί να είναι μαγαζί ή υπαίθριος πάγκος που να σερβίρει αποκλειστικά κρέπες, ή μπορεί να είναι κάποιο καφέ ή εστιατόριο που να έχει στο μενού του και την επιλογή της κρέπας.
Ρίβας (Νικαράγουα)

Γεωγραφία

Το Ρίβας βρίσκεται νοτιοδυτικά της χώρας και συνορεύει στα βόρεια με τη Γρανάδα, στα βορειοδυτικά με το Καράσο, στα νοτιοανατολικά με το Ρίο Σαν Χουάν, στα νότια και δυτικά με την Κόστα Ρίκα και στα ανατολικά βρέχεται από τη Λίμνη Νικαράγουα.
Μάνθος και Γεώργιος Ριζάρης

Ο Μάνθος Ριζάρης (1764-1824) και ο Γεώργιος Ριζάρης (Γεώργιος Ραδιόνωφ Ριζάρης) (1769-1842) υπήρξαν εθνικοί ευεργέτες, έμποροι και μέλη της Φιλικής Εταιρείας. 
Οι αδελφοί Ριζάρη κατάγονταν από το Μονοδένδρι Ζαγορίου και από μικρή ηλικία έμειναν ορφανοί. Αρχικά ο Μάνθος πήγε στη Μόσχα, για να δουλέψει για ένα διάστημα σε ένα θείο τους. Στη συνέχεια ξεκίνησε δικές του επιχειρήσεις και γρήγορα έκανε περιουσία. Το 1806 πήγε κοντά του και ο αδελφός του ο Γεώργιος. Ασχολήθηκαν από κοινού με το εμπόριο και σταδιακά κατάφεραν να δημιουργήσουν μεγάλη περιουσία. 
Ο Μάνθος μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1817 και από τότε συνέβαλε στην οικονομική ενίσχυση της Επανάστασης με κάθε μέσο: ενίσχυσε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη με 30.000 ρούβλια και καθόλη την διάρκεια του αγώνα προσέφερε πάνω από 50.000 ρούβλια συνολικά για τους σκοπούς της Επανάστασης. Ο Μάνθος, που υπήρξε ο θεμελιωτής της περιουσίας πέθανε το 1824 στην Ρωσία.
Και τα δύο αδέλφια στήριξαν τον αγώνα για την ανεξαρτησία, με την οικονομική ενίσχυση απόρων ατόμων και ορφανών και δυστυχισμένων από τις κακουχίες του πολέμου οικογενειών. Μετά τον θάνατο του Μάνθου, ο Γεώργιος, εγκαθίσταται στην Οδησσό απ’ όπου ενήργησε για την ίδρυση της "Σχολής των Ελληνικών Μαθημάτων" στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μονοδένδρι. Το σχολείο στεγάστηκε στο πατρικό τους σπίτι, στο οποίο τρόφιμοι υπήρξαν πολλά ορφανά παιδιά.
Το 1837 ο Γεώργιος εγκαθίσταται στην Αθήνα, κύριος σκοπός του ήταν να πραγματοποιήσει το όνειρο του ιδίου και του αδελφού του: να ιδρυθεί εκκλησιαστική ακαδημία στην ελεύθερη Ελλάδα. Το 1843 μετά τον θάνατο του Γεώργιου Ριζάρη ιδρύεται ιερατική σχολή, η οποία ονομάστηκε Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολήσύμφωνα με τη διαθήκη του 1840-1841 και αποδοχή των προτάσεών του από την Πολιτεία το 1841. Αρχικά η σχολή βρίσκονταν κοντά στο σημερινό ξενοδοχείο Hilton, σήμερα λειτουργεί στο Χαλάνδρι, ως ανώτερο εκκλησιαστικό φροντιστήριο και γενικό εκκλησιαστικό - πρότυπο λύκειο. 
Επίσης ευεργετήθηκε η ιδιαίτερη πατρίδα τους το Μονοδένδρι (και όχι μόνο), με την ίδρυση της Ριζαρείου Χειροτεχνικής Σχολής και συνέβαλαν επίσης στην συντήρηση του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου. 
Τα κληροδοτήματά τους συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να προσφέρουν σημαντικό έργο.
Μάρινερ 3

Η αποτυχημένη εκτόξευση

Εκτοξεύτηκε στις 5 Νοεμβρίου 1964 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-13 της βάσης της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ. Η απογείωση απέτυχε, και ο Μάρινερ 3 δεν έφτασε ποτέ στον Άρη. 
Το κάλυμμα που κατά την εκτόξευση του πυραύλου περιβάλλει προστατευτικά το διαστημικό σκάφος δεν αποσπάσθηκε. Έτσι οι ηλιακοί συλλέκτες, αντί να ανοίξουν και να τροφοδοτήσουν το διαστημόπλοιο με ηλεκτρισμό, έμειναν εγκλωβισμένα και το διαστημόπλοιο σταμάτησε να λειτουργεί όταν εξαντλήθηκαν οι μπαταρίες του. Σήμερα βρίσκεται σε κάποια ηλιοκεντρική τροχιά, χαμένο στο διάστημα.

Ο Μάρινερ 4

Τρεις εβδομάδες μετά την αποτυχία αυτή, και συγκεκριμένα στις 28 Νοεμβρίου 1964, ο Μάρινερ 4, δίδυμος και εφεδρικός του Μάρινερ 3, εκτοξεύθηκε με επιτυχία σε ένα ταξίδι οκτώ μηνών στον κόκκινο πλανήτη.
Καρλ Νίκολαους Φράας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1810 στο Ρέττελσντορφ της Γερμανίας. Σπούδασε ιατρική και φυτολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, από όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1834. Η διατριβή του είχε θέμα: "De Smilaceis brasiliensibus" ενώ του δόθηκε πιστοποιητικό διδακτικής επάρκειας για τα γερμανικά σχολεία. Διετέλεσε βοηθός των Καρλ Φρίντριχ Φίλιπ φον Μάρτιους και Γιόζεφ Γκέρχαρντ Ζουκαρίνι.
Ήλθε στην Ελλάδα το 1835 και διορίστηκε διευθυντής της Δασικής Σχολής στον Βοτανικό Κήπο. Στις 16 Απριλίου του ιδίου έτους ίδρυσε μαζί με τους Ξαυέριο Λάνδερερ και Κυριάκο Δομνάνδο τη Φυσιογραφική Εταιρεία. Το 1837 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της Συστηματικής Βοτανικής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Το 1838 παντρεύτηκε την Αντελχάιντ Βόιγκτ, κυρία επί των τιμών της Βασιλίσσης Αμαλίας, και απέκτησαν εννέα παιδιά.
Παραιτήθηκε το 1842 εξαιτίας της πολιτικής κατάστασης εναντίον των Βαυαρών, και επέστρεψε στη Γερμανία, όπου έγινε καθηγητής στη Βασιλική Γεωργική και Εμπορική Σχολή του Φράισινγκ και στη Βοτανική Σχολή Σλάισχαϊμ. Εκεί πραγματοποίησε αρκετά πειράματα σχετικά με τα λιπάσματα. Τη περίοδο αυτή συνέγραψε το "Synopsis plantarum florae classicae" όπου αντιστοιχούσε τις ελληνικές με τις λατινικές ονομασίες των φυτών. Το 1847 ορίστηκε καθηγητής γεωπονίας στο Πανεπιστήμιο του Μόναχου και το 1851 διευθυντής της κεντρικής κτηνιατρικής σχολής. Τα πειράματά του εκεί, τον οδήγησαν στην εφεύρεση του λυσίμετρου, ενός εργαλείου που χρησιμοποιούνταν για την εξαγωγή και ανάλυση εδαφικού διαλύματος. Διετέλεσε για αρκετά χρόνια γραμματέας της Βαυαρικής Γεωπονικής Εταιρείας, αλλά παραιτήθηκε το 1861.
Ήταν επιμελητής του Κεντρικού Γραφείου Πειραμάτων της Ένωσης Βαυαρών Αγρονόμων, και ήταν αυτός που συνέβαλε στην έναρξη παραγωγής λιπασμάτων στην Βαυαρία και την ίδρυση αγροτικών συλλόγων.
Απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου 1875, στο Νοϊφράιμαν του Μονάχου.

Οι αναφορές του Καρλ Μαρξ στον Φράας

Ο Καρλ Μαρξ έδειξε ενδιαφέρον στο έργο του Φράας, γράφοντας στον Φρίντριχ Ένγκελς στις 25 Μαρτίου 1868 πως βρήκε εξαιρετικά ενδιαφέρον το έργο του Climate and the Vegetable World throughout the Ages, a History of Both του 1847, ειδικά εξαιτίας της απόδειξης πως το κλίμα και η χλωρίδα μεταβληθήκαν κατά τη διάρκεια των χρόνων.
Ο Μαρξ αποκαλούσε τον Φράας ως «έναν Δαρβινιστή πριν τον Δαρβίνο» και συνέχιζε λέγοντας:
Αυτός ο άνδρας είναι ένας σχολαστικά εκπαιδευμένος φιλόλογος (έχει γράψει βιβλία στα Ελληνικά) και χημικός, ένας ειδικός στην γεωπονία, κτλ. Το όλο συμπέρασμα είναι πως η καλλιέργεια όταν εξελίσσεται με έναν πρωτόγονο τρόπο και δεν είναι συνειδητά ελεγχόμενη (ως αστός φυσικά δεν θα καταλήξουμε σε αυτό), αφήνει ερήμους πίσω της, Περσία, Μεσοποταμία, κλπ., Ελλάδα. Εδώ και πάλι μια άλλη ασυνείδητη σοσιαλιστική τάση!
Αυτές οι αναφορές στον Φράας έχουν ενδιαφέρον για τους σύγχρονους μελετητές των οικολογικών ιδεών του Μαρξ.
Αιθυλιδενοσιλάνιο

Αντίδραση απόσπασης

Με απόσπαση υδραλογόνου (HF) από αιθυλαλοσιλάνιο παράγεται αιθυλιδενοσιλάνιο:

Χημική συμπεριφορά

Το αιθυλιδενοσιλάνιο συνδυάζει τις ιδιότητες των αλκενίων με εκείνες των σιλανίων. Είναι πολύ πιο δραστικό από το αιθένιο, γιατί ο διπλός δεσμός C=Si είναι πολύ λιγότερο σταθερός. Με κάποια από τα παρακάτω αντιδραστήρια δίνει πιθανότατα και παράπλευρες αντιδράσεις.

Ενυδάτωση

Με επίδραση θειικού οξέος σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται αρχικά όξινος θειικός εστέρας. Στη συνέχεια με επίδραση νερού (ενυδάτωση). Παράγεται αιθυλοσιλανόλη:

Καταλυτική υδρογόνωση

Με καταλυτική υδρογόνωση αιθυλιδενοσιλενίου σχηματίζεται αιθυλοσιλάνιο. Π.χ.:

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂) (αλογόνωση) σε αιθυλιδενοσιλάνιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται αλο(1-αλαιθυλο)σιλάνιο. Π.χ.:

Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται αιθυλαλοσιλάνιο:

Υδροκυάνωση

Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται αιθυλοκυανοσιλάνιο:

Διυδροξυλίωση

Η διυδροξυλίωση αιθυλιδενοσιλάνιου αντιστοιχεί σε προσθήκη H₂O₂ και παράγει (1-υδροξυαιθυλο)σιλανόλη:
Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου:

Παρεμβολή μεθυλενίου

Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH₂]) σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγονται προπυλιδενοσιλάνιο (CH₃CH₂CH=SiH₂), ισοπροπυλιδενοσιλάνιο [(CH₃)₂C=SiH₂], αιθυλομεθυλενοσιλάνιο (CH₃CH₂SiH=CH₂) και 2-μεθυλοσιλιράνιο :