google/wiki40b huggingface dataset:
Πρόεδρος της Αρμενίας

Θεσμοθέτηση αξιώματος

Το αξίωμα θεσμοθετήθηκε με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Αρμενικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 3 Μαΐου 1990.

Αναπλήρωση προέδρου

Σύμφωνα με το άρθρο 60 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Αρμενίας, σε περίπτωση που η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι κενή και πριν αναλάβει ο νεοεκλεγείς πρόεδρος στο αξίωμα, ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης ή, αν αυτό είναι αδύνατο , ο Πρωθυπουργός εκτελεί τα καθήκοντα του Προέδρου.

Ιστορικό

Η Αρμενία έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 21 Σεπτεμβρίου 1991 με το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Αρμενίας, το 1991. Οι πρώτες προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 17 Οκτωβρίου 1991. Ο Λεβόν Τερ-Πετροσιάν κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων και έγινε ο πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Αρμενίας. Επανεξελέγη το 1996, όμως δεν ολοκλήρωσε τη δεύτερη θητεία του ως προέδρου και παραιτήθηκε το 1998.
Χριστιανός Γουλιέλμος του Βρανδεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο έκτος γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνης των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κύστριν.
Το 1665 απεβίωσε στο αββαείο της Τσίννα σε ηλικία 78 ετών.
ΣΑΠΕΣ

Το ακρωνύμιο ΣΑΠΕΣ αναφέρεται στο "Σύστημα Αποτίμησης Ποιότητας Ευρυζωνικών Συνδέσεων", που ανέπτυξε η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (Ε.Ε.Τ.Τ.) σε συνεργασία με το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών (ΕΠΙΣΕΥ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ ΑΕ) και τους ερευνητές της κοινοπραξίας Measurement Lab Partnership (M-Lab).
Η πρόσβαση στο σύστημα είναι εφικτή από τη διεύθυνση 
http://test.broadband.gr/
Κονσταντίν Γκριγκορίσιν

Προσωπική ζωή

Ο Γκριγκορίσιν είναι παντρεμένος με την Οξάνα Γκριγκορίσινα, έχουν τρία παιδιά και ζει στη Μόσχα. Η συλλογή έργων τέχνης που κατέχει υπολογίζεται ότι αξίζει 300 εκατομμύρια δολάρια. 
Το 2017 ο The Guardian ανέφερε ότι απέκτησε την κυπριακή υπηκοότητα το 2010 μέσω ενός συστήματος «χρυσής βίζας».
1,4-κυκλοεπταδιένιο

Ονοματολογία

Η ονομασία «κυκλοεπταδιένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα της κύριας ονομασίας «επτ-» δηλώνει την παρουσία επτά (7) ατόμων άνθρακα στην κύρια (και εδώ μοναδική) ανθρακική αλυσίδα (εδώ δακτυλίου), το ενδιάμεσο «-διεν-» δείχνει την παρουσία δύο (2) διπλών δεσμών στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας. Το αρχικό πρόθεμα «κυκλο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ισοκυκλικού δακτυλίου στο μόριο της ένωσης.  Η σχετική θέση των διπλών δεσμών δίνεται με τους αριθμούς θέσης, που προκύπτουν μετά από αρίθμηση της κύριας αλυσίδας.

Χημικές ιδιότητες και παράγωγα

Παρουσιάζει τις ιδιότητες διενίου. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης.

Αντιδράσεις Diels–Adler

Δίνει αντιδράσεις Diels–Adler ως διενόφιλο. Για παράδειγμα, αντιδρώντας με 1,3-βουταδιένιο έχουμε:

Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως

Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε 1,4-κυκλοεπταδιένιο παράγεται περίπου ισομοριακό μείγμα από 2-αλο-4-κυκλοεπτενόλη και 7-αλο-3-κυκλοεπτενόλη:

Καταλυτική υδρογόνωση

Με καταλυτική υδρογόνωση 1,4-κυκλοεπταδιένιου σχηματίζεται, αρχικά, κυκλοεπτένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου), κυκλοεπτάνιο:

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂) (αλογόνωση) σε 1,4-κυκλοεπταδιένιο έχουμε διαδοχική προσθήκη αλογόνου στους διπλούς δεσμούς. Παράγεται αρχικά, 4,5-διαλοκυκλοεπτένιο, και στη συνέχεια (με περίσσεια αλογόνου), 1,2,4,5-τετραλοκυκλοεπτάνιο:

Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) 1,4-κυκλοεπταδιένιο έχουμε διαδοχική προσθήκη υδραλογόνου στους διπλούς δεσμούς. Αρχικά, παράγεται σχεδόν ισομοριακό μείγμα από 3-αλοκυκλοεπτένιο και 4-αλοκυκλοεπτένιο. Στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, παράγεται μείγμα από 1,4-διαλοκυκλοεπτάνιο και 1,3-διαλοκυκλοεπτάνιο, με αναλογία περίπου 3:1

Οζονόλυση

Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε 1,4-κυκλοεπταδιένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο, που τελικά διασπάται σε 1,2,4,5-κυκλοεπτανοτετραόνη.
Άδεια λογισμικού

Άδεια λογισμικού είναι ο όρος ο οποίος περιγράφει τα νομικά δικαιώματα τα οποία έχουν οι χρήστες ως προς την χρήση, επεξεργασία και διανομή του λογισμικού, και τα οποία καθορίζονται από τον αρχικό δημιουργό του λογισμικού. Μια τυπική άδεια λογισμικού παρέχει σε έναν τελικό χρήστη άδεια να χρησιμοποιήσει ένα ή περισσότερα αντίγραφα του λογισμικού, με τρόπους που αν δεν υπήρχε η είχε δοθεί η άδεια θα αποτελούσαν καταπάτηση των δικαιωμάτων του εκδότη ο οποίος είναι και ως ο ιδιοκτήτης των δικαιωμάτων χρήσης/copyright είναι αυτός που τα καθορίζει. Πρακτικά, η άδεια λογισμικού καθορίζει τις ελευθερίες του χρήστη ως προς το τι μπορεί να κάνει νόμιμα, με την αρχική δημιουργία κάποιου άλλου.

Κλειστό έναντι Ελεύθερου/Ανοιχτού λογισμικού

Οι άδειες λογισμικού γενικά ανήκουν σε μια από τις δύο ακόλουθες ευρείες κατηγορίες: Άδειες κλειστού λογισμικού και ελεύθερου-ανοιχτού κώδικα λογισμικού. Οι διαφορές που ξεχωρίζουν τις δύο κατηγορίες αδειών έχουν σημαντικό αντίκτυπο στα δικαιώματα του τελικού χρήστη.
Μαχατσκαλά

Ιστορία

Πρόγονος της πόλης της Μαχατσκαλά ήταν η πόλη Ταρκί, σήμερα προάστιό της, η ιστορία της οποίας εκτείνεται από το 15ο αιώνα μ.Χ. και πιθανώς πολύ πρωτύτερα. Η σύγχρονη πόλη της Μαχατσκαλά ιδρύθηκε το 1844 ως φρούριο και αποτέλεσε πόλη το 1857. Το αρχικό ρωσικό όνομα της πόλης ήταν Πετρόφσκογιε, από το Μεγάλο Πέτρο, ο οποίος επισκέφθηκε την περιοχή το 1722. Παρόλα αυτά, στους ντόπιους ήταν γνωστή ως Ανζί-Καλά (Φρούριο της Πατρίδας, Καλά σημαίνει Φρούριο στα αραβικά και τουρκικά). Η πόλη μετονομάστηκε σε Λιμάνι Πετρόφσκ το 1857, γνωστή και ως Πετρόφσκ απλώς, και σε Μαχατσκαλά το 1921.
Στη δεκαετία του 1920 ονομάστηκε για λίγο ως Σαμιλκαλά. Τον Ιανουάριο του 1919, λεγόμενη Πετρόφσκ τότε, κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου, στην πόλη είχε την έδρα της η 221 Μοίρα της βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας (RAF). Το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς προστέθηκε στη δύναμη των Βρετανών στο τότε Πετρόφσκ, η 266 Μοίρα της RAF και μαζί με τη 221 Μοίρα έπαιρναν μέρος σε επιθέσεις βομβαρδισμού των δυνάμεων των Μπολσεβίκων στο Άστραχαν και αλλού. Τον Αύγουστο του 1919, αποσύρθηκαν οι δύο βρετανικές αεροπορικές Μοίρες από την πόλη.
Η πόλη επλήγη από μεγάλο σεισμό και υπέστη μεγάλες ζημιές στις 14 Μαΐου 1970.
Logo

Η Logo είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που σχεδόν έχει ταυτιστεί με τη χρήση των υπολογιστών από μικρά παιδιά (πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης). Αυτό συμβαίνει, γιατί δίνει τη δυνατότητα σε παιδιά κάθε ηλικίας να επικοινωνήσουν με τον υπολογιστή και να τον προγραμματίσουν πολύ εύκολα και γρήγορα ακόμη και στην πρώτη γνωριμία με τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί τεχνικές συναρτησιακού προγραμματισμού δηλαδή οι εντολές του χρήστη εκτελούνται με την κλήση ειδικών λειτουργιών των λεγόμενων συναρτήσεων functions.
Κατάγεται από τη γλώσσα προγραμματισμού Lisp. Είναι επίσης γνωστή για τα γραφικά που δημιουργεί με την χρήση του δρομέα που μοιάζει με χελώνα (χελωνογραφικά / turtle graphics), αλλά και για το χειρισμό χελώνων ρομπότ που φέρουν μαρκαδόρο, με δυο καταστάσεις αυτού: άνω (PenUp) και κάτω (PenDown). Τα χελωνογραφικά παρέχουν εντολές σχεδίασης σε σχετικές συντεταγμένες ως προς το δρομέα, όπως ΕΜΠΡΟΣ <βήματα> (FORDWARD ή FD), ΠΙΣΩ <βήματα> (BACKWARD ή BK), ΑΡΙΣΤΕΡΑ <μοίρες> (LEFT) και ΔΕΞΙΑ <μοίρες> (RIGHT).
Υπάρχουν πολλές επεκτάσεις της Logo που μπορούν να χειρίζονται καταλόγους, αρχεία, λειτουργίες εισόδου-εξόδου, όπως και λειτουργίες που χρησιμοποιούν την τεχνική της αναδρομής. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο κοινά αποδεκτό πρότυπο, ούτε προτυποποίηση της από κάποιον διεθνή οργανισμό (όπως ο ISO ή η ECMA) όπως έχει γίνει με άλλες γλώσσες προγραμματισμού.
Κόρδοβα (επαρχία της Ισπανίας)

Η Επαρχία της Κόρδοβας (στα ισπανικά: Provincia de Córdoba) είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Βρίσκεται στο κέντρο της Περιφέρειας και συνορεύει βόρεια με τις επαρχία της Θιουδάδ Ρεάλ και της Μπαδαχόθ, ανατολικά με τη Χαέν, νότια με τη Μάλαγα και τη Γρανάδα με και δυτικά με την Σεβίλλη. Έχει εμβαδό 13,550 χμ² και συνολικό πληθυσμό 803.038 κατοίκους. Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη.

Μορφολογία

Στα βόρεια τη διασχίζει η οροσειρά Μορένα που τη χωρίζει από την Καστίλη-Λα Μάντσα και την Εξτρεμαδούρα. Η περιοχή μεταξύ των παρυφάδων της Μορένα και την κατεξοχήν οροσειρά Μορένα που ανήκει στην Κόρδοβα παραδοσιακά λαμβάνει το όνομα της φυσικής επαρχίας των Πεδρότσες που έχει ως κέντρο της την κωμόπολη Ποθοβλάνκο. Στο κέντρο της επαρχίας κυριαρχεί ο Γουαδαλκιβίρ και οι παραπόταμοί του Μπεμπέθαρ, Γουαδιάτο και Γουαδαλμεγιάτο. Στα νότια εντοπίζεται ο ποταμός Χενίλ και οι πρόποδες της Υποβαιτικής οροσειράς.

Ιστορία

Επί ρωμαϊκής εποχής η Κόρδοβα μαζί με την Ίσπαλι αποτέλεσαν τις σημαντικότερες πόλεις της επαρχίας αρχικά της Εκείθεν Ιβηρίας κι έπειτα της Βαιτικής. Από εκεί προήλθε ο φιλόσοφος Σενέκας. Επι Βησιγότθων η Βαιτική διατήρησε τη δομή της, που εντούτοις διασπάστηκε από την μουσουλμανική εισβολή. Τα χρόνια του Χαλιφάτου της Κόρδοβας η πόλη αναδείχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της τότε Ευρώπης, πρωτεύουσα ενός ισχυρού και συγκεντρωτικού κράτους που διατηρήθηκε μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα όταν και διασπάστηκε σε βασίλεια τάιφα. Η καστιλιανική κατάκτηση της περιοχής επήλθε στα μέσα του 13ου αιώνα από τον Φερδινάνδο Γ΄ της Καστίλης, που ίδρυσε το, διοικητικής φύσεως, βασίλειο της Κόρδοβας, του οποίου τα όρια ταυτίζονταν χονδρικά με τη σημερινή επαρχία. Η επαρχία της  με τα σημερινά της όρια προέκυψε από την διοικητική διαίρεση του Χαβιέρ δε Μπούργος το 1833.
Αντωνία η Νεότερη

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Μάρκου Αντωνίου μέλους της Β΄ Τριανδρίας και της Οκταβίας της Νεότερης, κόρης του Γαΐου Οκταβίου ανθυπάτου. Η μητέρα της ήταν αδελφή του Αυγούστου.

Γέννηση και νεανική ζωή

Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μετά το 36 πΧ, η μητέρα της την έφερε στη Ρώμη μαζί με τα άλλα παιδιά της, καθώς ο Μ. Αντώνιος την εγκατέλειψε για την Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου. Δεν γνώρισε τον πατέρα της, καθώς εκείνος διαζεύχθηκε το 32 πΧ τη μητέρα της και αυτοκτόνησε το 30 πΧ. Ανατράφηκε από τη μητέρα της, τον θείο της Αύγουστο και τη νέα του σύζυγο Λιβία Δρουσίλλα. Κληρονόμησε ιδιοκτησίες στην Ιταλία, Ελλάδα και Αίγυπτο. Ήταν πλούσια γυναίκα και με επιρροή· συχνά δεχόταν κόσμο, που ερχόταν για επίσκεψη στη Ρώμη. Είχε πολλούς φίλους, όπως τον πλούσιο Εβραίο Αλέξανδρο τον Αλαμπάρχ, αδελφό του φιλοσόφου Φίλωνα  και τον Λούκιο Βιτέλλιο, πατέρα του μέλλοντα Αυτοκράτορα Βιτέλλιου.

Γάμος με τον Δρούσο

Το 16 πΧ παντρεύτηκε τον Ρωμαίο στρατηγό και ύπατο Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο. Αυτός και ο αδελφός του Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων ήταν οι δύο γιοί της Λιβίας από προηγούμενο γάμο της και είχαν υιοθετηθεί από τον Αύγουστο. Από τα παιδιά τους επέζησαν τρία: ο Γερμανικός, η Λιβίλλα και ο Κλαύδιος. Το 9 πΧ ο Ν. Κ. Δρούσος έπεσε από το άλογο και από τα τραύματα έπαθε επιπλοκές και απεβίωσε στη Γερμανία. Ο θείος της Αύγουστος την πίεσε να παντρευτεί πάλι, αλλά αυτή δεν θέλησε.
Μεγάλωσε τα παιδιά της στη Ρώμη. Ο Τιβέριος υιοθέτησε το 4 μΧ τον Γερμανικό, αλλά ο τελευταίος απεβίωσε το 19 μΧ, υποτίθεται δηλητηριασμένος από τα χέρια του Γναίου Καλπουρνίου Πίσο και της Μουνατία Πλανσίνα. Με διαταγές του Τιβερίου και της Λιβίας, απαγορεύτηκε στην Αντωνία τη Νεότερη να ακολουθήσει την κηδεία του (αυτό υπαινίσσεται ο Τάκιτος). Όταν η Λιβία απεβίωσε το 29 μΧ, η Αντωνία έλαβε τη φροντίδα του μικρότερων εγγονών της: του Καλιγούλα, της Αγριππίνας της Νεότερης, της Ιουλίας Δρουσίλλας, της Ιουλίας Λιβίλλας (τέκνων του Γερμανικού) και μετά της Κλαυδίας Αντωνίας (τέκνου του Κλαυδίου).
Έζησε μετά από τον άνδρα της, τον Γερμανικό, τη Λιβίλλα, και από αρκετά από τα εγγόνια της.

Σύγκρουση με τη Λιβίλλα

Το 31 μΧ εξέθεσε ένα σχέδιο της κόρης της Λιβίλλας και του Σηιανού, διαβόητου praetorian prefect του Τιβερίου, που είχε σκοπό τον φόνο του Τιβερίου και του Καλιγούλα και να καταλάβουν τον θρόνο. Υποτίθεται, ότι η Λιβίλλα δηλητηρίασε τον άνδρα της Δρούσο Ιούλιο Καίσαρα, γιο του Τιβερίου για να τον εξοντώσει από αντίπαλο. Ο Τιβέριος διέταξε την εκτέλεση του Σηιανού και η Λιβίλλα απαγχονίστηκε εμπρός από τη μητέρα της. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει, πως η Αντωνία φυλάκισε τη Λιβίλλα στο δωμάτιό της, ώσπου λιμοκτόνησε.
Πόλεις του Αουατσαπάν

Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Διαμερίσματος Αουατσαπάν, Ελ Σαλβαδόρ:
Ξύλινη εκκλησία του Όρασατς

Παρουσίαση

Η εκκλησία ανεγέρθηκε από το 1816 έως το 1818 ως ενοριακή εκκλησία. Με την πάροδο του χρόνου, το κοιμητήριο το οποίο περιτριγύριζε την εκκλησία άρχισε να αυξάνεται σε μέγεθος και σημασία, με αποτέλεσμα η εκκλησία να μετατραπεί σε παρεκκλήσιο.
Με εξαίρεση τον σταυρό ο οποίος υψώνεται στην κορυφή της, καθώς και το μακρόστενο σχήμα της, η εκκλησία σε μικρό βαθμό διαφέρει από τις ξύλινες οικίες οι οποίες κατασκευάζονταν κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου. Ανεγέρθηκε με δρύινες σανίδες οι οποίες είναι τοποθετημένες επάνω σε μία βάση κατασκευασμένη από τούβλα, ενώ η σημερινή οροφή είναι επικαλυμμένη με κεραμίδια. Οι προσόψεις της δεν φέρουν κάποιο διακοσμητικό στοιχείο. Η εκκλησία γνώρισε σημαντικές ανακαινίσεις, μεταξύ άλλων το 1922, ενώ μέρος των αντικειμένων αξίας τα οποία φιλοξενούσε εξαφανίστηκαν κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης ανακαίνισης. Η εκκλησία καταστράφηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ενώ, στην θέση της, ανεγέρθηκε νέα, μικρότερου μεγέθους, εκκλησία.
Σήμερα, η εκκλησία φιλοξενεί τμήματα παλαιότερου εικοναστασίου, καθώς και εικόνες φιλοτεχνημένες από τους Γιερεμίγια Μιχαΐλοβιτς και Νίκολα Γιοβάνοβιτς, καθώς και αγνώστων λοιπών στοιχείων καλλιτέχνη του πρώτου μισού του 19ου αιώνα.
Βασίλης Σταύρου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου το 1951 στο Κάτω Αθαμάνιο της Άρτας.  Σε ηλικία 15 ετών εγγράφεται σε σχολή σχεδίου δι΄αλληλογραφίας  και δημιουργεί τα πρώτα του νεανικά έργα, σχέδια και σπουδές τοπίων εκ του φυσικού. Η μητέρα του Σοφία ήταν αγρότισσα  ο δέ πατέρας του Αριστομένης (o Μένιος) ήταν μία πολυτεχνική φυσιογνωμία στο Κάτω Αθαμάνιο, με προσφορά στην τοπική κοινωνία και  διατηρούσε υποδηματοποιείο μέχρι το 1972. Μεγάλωσε στο Κάτω Αθαμάνιο και στην Άρτα, όπου τελειώνοντας το Λύκειο γνώρισε τον καθηγητή - ζωγράφο και μουσικό Αλέκο Μπούρα από την Πρέβεζα, από τον οποίο πήρε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου.
Το 1969  εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Δάσκαλοί του ήταν οι Νίκος Νικολάου (1909-1986), ο Λευτέρης Κανακάκις (1934-1985), καθώς και ο Κώστας Γραμματόπουλος (1916-2003), στο εργαστήριο του οποίου διέμενε και εργάστηκε ως βοηθός του για δύο χρόνια. Καταφύγιό του υπήρξε και το εργαστήριο του συμπατριώτη του, δασκάλου Γιάννη Μόραλη (1916 -2008), όπου βρήκε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει την αγάπη του για τη ζωγραφική. Η υποτροφία, ωστόσο, του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών που εξασφάλισε, τον κατεύθυνε προς τη χαρακτική. Η σχέση του με τον Γραμματόπουλο υπήρξε τεταμένη και οδηγήθηκε σε ρήξη στερώντας του την υποτροφία, αποφοίτησε, όμως, από τη Σχολή το 1974 με δύο επαίνους στη χαλκογραφία. Παράλληλα στα  χρόνια των σπουδών του και μέχρι το 1985, μελέτησε την δημοτική-λαϊκή μουσική, και  φιλοτέχνησε μία σειρά 70 περίπου αγιογραφιών αποκλειστικά για τη γενέτειρά του.
Από το 1977 ξεκίνησε μια νέα, καθοριστική για το μέλλον του, δημιουργική περίοδος. Άρχισε να ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική μεταξοτυπία και τη φωτογραφία.. Οι πρώτοι πειραματισμοί έγιναν σε  υποτυπώδες εργαστήριο, με τη συνεργασία και τη στήριξη της γκαλερί "Ζουμπουλάκη"στην Αθήνα.  Με τον Άκη Πειρουνίδη (1948 - 2017) ίδρυσαν στη συνέχεια ειδικό εργαστήριο μεταξοτυπίας, όπου συνεργάστηκαν με σημαντικές γκαλερί και κορυφαίους Έλληνες δημιουργούς, όπως οι Χατζηκυριάκος- Γκίκας (1906-1994), Τσαρούχης (1910-1989), Ν. Νικολάου (1909-1986), Μόραλης (1916-2008) Σπυρόπουλος (1912-1990), Κεσσανλής (1930-2004), Τέτσης (1925 -2016) κ.ά. Το εργαστήριο λειτούργησε έως το 1993. Στη συνέχεια ίδρυσε το “Εικαστικό Εργαστήριο”  όπου δίδαξε το  σχέδιο και τη ζωγραφική από το 1994 μέχρι το 2006.
Από το 1993 μέχρι το 2009 εφαρμόζει στη ζωγραφική μία δική του τεχνική, τη  φωτοϋδρογραφία, με  ακριλικά γαλακτώματα, τέμπερες, σκόνες και κάρβουνο. Το 2009 παίρνει το 3ο βραβείο στο  "ecofestival" Χαλκίδας το ντοκιμαντέρ του Άγγελου Πανάγου "το βλέμμα του ζώου", που είναι αφιερωμένο στη δουλειά του. Το 2010  επιστρέφει στη γενέτειρά του το Κάτω Αθαμάνιο και ιδρύει το Αθαμανικό Κέντρο Τέχνης, που σηματοδοτεί έτσι μία νέα θεώρηση των καλλιτεχνιών πραγμάτων για τον ίδιο αλλά και τον τόπο του.
Ντίνος Ψυχογιός

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Νεοχώρι Ηλείας και ήταν γιος του Δημητρίου Ψυχογιού. Τα γυμνασιακά του χρόνια τα πέρασε στην Πάτρα. Το 1940 διορίστηκε ταμειακός υπάλληλος στις Φιλιάτες και στη συνέχεια, με κάποια διακοπή λόγω κατοχής, στην Αμαλιάδα και τα Λεχαινά. Το 1962 με τον βαθμό του διευθυντή μετατέθηκε στον Πειραιά διαμένοντας για κάποια χρόνια στην Αθήνα. Το 1972 μετατέθηκε για πολιτικούς λόγους στα Χανιά για να επιστρέψει τελικώς στην Αθήνα μετά την πτώση της Χούντας. Το 1977, έτος συνταξιοδότησής του, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Νεοχώρι Ηλείας.
Την περίοδο 1933 - 1935 εξέδωσε ποιήματα σε παιδικά περιοδικά και εφημερίδες του Πύργου και της Ζακύνθου. Το 1949 εξέδωσε την συλλογή «Γεωργικά Ηλείας», η οποία και βραβεύθηκε από την Ελληνική Γλωσσική Εταιρία, ενώ ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε την μελέτη του «Ο Κώδικας της Παναγίας της Λεχαινίτισσας και τα Λεχαινά». Το σημαντικότερο έργο του ήταν η έκδοση του τριμηνιαίου περιοδικού «Ηλειακά», η κυκλοφορία του οποίου ξεκίνησε το 1951, διακόπηκε όμως το 1962 λόγω της μετεγκατάστασής του στην Αθήνα. Το 1977 επανακυκλοφόρησε τα "Ηλειακά" μέχρι το 1982, οπότε και απεβίωσε. Κατά τον ιστορικό Κώστα Τριανταφύλλου, «το λαογραφικό του έργο είναι πολύτιμο και για την επαρχία των Πατρών εκτός από αυτήν της Ηλείας». Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ετοίμαζε ιστορικό λεξικό της Ηλείας, έργο όμως το οποίο δεν ολοκληρώθηκε λόγω του θανάτου του.
Αρθρογραφούσε τακτικά στις εφημερίδες Αυγή, Καθημερινή, Πελοπόννησος κ.α. Επίσης είχε εκδώσει τις εξής μελέτες: Ηλειώτικα Παιδοκόμια (Θεσσαλονίκη 1951), Τα πατριαρχικά σιγίλλια της Μονής Βλαχέραινας Ηλείας (Πάτρα 1956), Περί γοητειών και μαντείας (Λεχαινά 1989). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ηλειακών Σπουδών καθώς και μέλος της Εταιρίας Πελοποννησιακών Σπουδών και του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 2008 επανεκδόθηκαν όλα τα "Ηλειακά" σε δύο τόμους.
Απεβίωσε το 1982 στο Νεοχώρι Ηλείας. Ήταν παντρεμένος με την Διονυσία Μανιάτη και απέκτησαν έξι παιδιά: την Ιωάννα (Ψυχογιού) Ανδρέου, αρχαιολόγο, την Ελένη Ψυχογιού, λαογράφο και συγγραφέα, τον Δημήτρη Ψυχογιό, δημοσιογράφο, συγγραφέα, καθηγητή πανεπιστημίου και αρθρογράφο του "Βήματος", τη Χλόη Ψυχογιού, φιλόλογο, τον Πάνο Ψυχογιό, πολιτικό μηχανικό, και τη Φανή (Ψυχογιού) Φούντα, αρχιτέκτονα, πολιτευτή και μητέρα της Νίκης Φούντα.
Δώρα Σιτζάνη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Καστέλλα (Πειραιά). Ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα το 1969, γυρίζοντας 6 ταινίες. Έπαιξε σε πολλές ταινίες στο πλευρό του Νίκου Ξανθόπουλου. Υπήρξε σύζυγος του μεγάλου συνθέτη Μάνου Λοΐζου. Έγραψε στίχους σε πολλά τραγούδια όπως το "Κι αν είμαι ροκ".
Άβατο Ξάνθης

Ονομασίες

Παλαιότερα ονομαζόταν Μπέκιοϊ ή Μπέι-κιοΐ  και ήταν κωμόπολη που ανήκε στην επαρχία Ξάνθης του νομού Ροδόπης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης. Επίσης καταγράφεται και με τις παλαιότερες ονομασίες Bέη Kιρζισί, Bέη Kιρζασί, Μπέι και Mπέκιοϊ-τσιφ.

Πληθυσμιακά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του Αβάτου έχει ως εξής: κάτοικοι 1.080 (1961), 1.057 (1971), 1.048 (1981), 1.014 (1991), 1.258 (2001), 1.078 (2011).

Γεωγραφία

Το Άβατο είναι χαρακτηρισμένος ως αγροτικός πεδινός οικισμός, κτισμένος σε υψόμετρο 14, σε πεδιάδα που βρίσκεται 12 χλμ. περίπου Β. των εκβολών του Νέστου, 4 χλμ. από την ανατολική (αριστερή) όχθη του ποταμού. Aπέχει από την Ξάνθη, 21 χλμ. περίπου, προς τα ΝΝΔ.
Η τοπική κοινότητα καταλαμβάνει έκταση 11,66 χμ² (2001) και η πυκνότητα πληθυσμού είναι 107,88 κάτοικοι/χμ² (2001).

Ιστορικά στοιχεία

Το Άβατο απαρτιζόταν από δύο γειτονικούς συνοικισμούς, τον αρχικό μουσουλμανικό συνοικισμό (Παλαιό Άβατο) και τον προσφυγικό συνοικισμό που χτίστηκε μετά το 1922 (Νέο Άβατο). O οικισμός ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο Bιλαέτι Αδριανούπολης, στο Σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Κομοτηνής), και στον Kαζά Ξάνθης. Στο χώρο εγκαταστάθηκαν περίπου 300 πρόσφυγες από τις Κιρκλαρελί της Ανατολικής Θράκης. Υπαγόταν από το 1923 στην επαρχία Ξάνθης και από το 1944 στον ομώνυμο νομό. Αυτοδιοίκηση υπήρξε από το 1924 έως το 1997 οπότε συνενώθηκε με το δήμο Τοπείρου. Ανήκε στην κοινότητα Ευλάλου ως το 1958, οπότε αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή κοινότητα, για να επακολουθήσουν οι αλλαγές με τον "Καποδίστρια" και τον "Καλλικράτη".

Αρχαιολογικά ευρήματα

Στην περιοχή Καλές ή Καλέδες, στο λεγόμενο παλιό νεκροταφείο Κοτζά Μεζαρλόκ, βρέθηκαν λίθινο ιγδίο και πιθάρι, και κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού, με διακόσμηση από κάθετες αυλακώσεις και σταυρό στο μέσο τους, με κεραίες διαπλατυσμένες στα άκρα. Στους πέριξ αγρούς είναι εμφανής η ύπαρξη κτισμάτων (πλήθος λαξευτών λίθων και πλίνθων από κατακρημνίσεις κτηρίων). Στην ίδια περιοχή υπάρχουν ίχνη ενός πιθανόν οχυρωμένου οικισμού, ο οποίος ανήκει μάλλον στη μεταβυζαντινή εποχή. Περίπου 500μ. BΑ από το χωριό, στην περιοχή Ντουτ Γιαννέ, εντοπίστηκε βυζαντινή και μεταβυζαντινή κεραμεική.
Βικιπαίδεια στα Έρζυα

Ιστορία

Με πρωτοβουλία του προγράμματος τον Ιούλιο του 2007, ο συμμετέχοντας στη ρωσική έκδοση της Βικιπαίδειας Αντρέι Σουρίκοφ, ο οποίος ζει στη Μόσχα, έκανε μια ομιλία. Η ομάδα πρωτοβουλίας περιλαμβάνει επίσης τον αμερικανό γλωσσολόγο Τζακ Ριούτερ, ο οποίος διδάσκει τα Έρζυα στη Φινλανδία, τον δημοσιογράφο Αντρέι Πετρόφ (Πετριάν Άντιου)  από την Αγία Πετρούπολη και τον μηχανικό-προγραμματιστή από το Ουλιάνοφσκ Μιχαήλ Στεπτσένκο.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2008, η γλωσσική επιτροπή της Βικιπαίδειας αναγνώρισε την Βικιπαίδεια στα Έρζυα ως επιτυχημένο εγχείρημα, έχοντας εγκρίνει την ετοιμότητά της και τη συμμόρφωσή της με τις καθιερωμένες απαιτήσεις. Μετά από αυτό, μέσα σε 4 μήνες οι ειδικοί προετοίμασαν μια πλατφόρμα για τη μεταφορά πληροφοριών από το Επωαστήρα, αφού έγινε γλωσσική επιβεβαίωση των άρθρων. Στις 26 Μαΐου 2008 το εγχείρημα ξεκίνησε επίσημα με δική του διεύθυνση, όπου όλες οι σελίδες που δημιουργήθηκαν προηγουμένως στον Επωαστήρα μεταφέρθηκαν αυτόματα στο εγχείρημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια ημέρα δημιουργήθηκαν οι εκδόσεις στα Μόκσα και τα Γιακουτικά.
Οι διαχειριστές της Βικιπαίδειας στα Έρζυα για τους πρώτους έξι μήνες ήταν οι Πετριάν Άντι, ο Αντρέι Σούρικοφ και ο Τζακ Ριούτερ.
Στις 16 Μαΐου 2015, ο αριθμός των λημμάτων στο εγχείρημα ξεπέρασαν τα 2000.
Στις 11 Οκτωβρίου 2017 γράφτηκε το 4.000ο λήμμα στο εγχείρημα. Σύμφωνα με τον συμμετέχοντα του τμήματος Ίλια Βαβρνόφ, "Υπάρχει έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Το εγχείρημα κυριολεκτικά βασίζεται στο συνεχές έργο πολλών ανθρώπων. Αν και για παράδειγμα, η έκδοση της Βικιπαίδειας στη Βεπσιανή γλώσσα, η απουσία των γηγενών ομιλητών αυτή τη στιγμή, ξεπερνά τον αριθμό των λημμάτων της γλώσσας Έρζυα σχεδόν δύο φορές. Είναι δύσκολο να κρίνουμε τους λόγους για αυτό, αλλά φαίνεται ότι οι Έρζυα σήμερα δεν έχουν ακόμη συνοχή ακόμη και στην υποστήριξη εγχειρημάτων στο Διαδίκτυο».
Δυο μέρες μόνο

Υπόθεση

Ο Άρης και η Σόφια ήταν κάποτε ζευγάρι. Συναντιούνται ξανά ένα βράδυ τυχαία, 
δυο μέρες προτού ο Άρης πάει στο στρατό και η Σοφία παντρευτεί. Ο έρωτας ξαναφουντώνει, παρόλο που ο Άρης συζεί με την Έρση και η Σοφία δηλώνει ερωτευμένη με τον μέλλοντα σύζυγό της Χρήστο. Παράλληλα οι κολλητοί φίλοι τους, ο Σάββας και η Βίκυ, ζουν το δικό τους σύντομο ειδύλλιο. Ο Άρης πρότεινε στη Σοφία να περάσουν μαζί αυτές τις δυο μέρες μόνο. Η Σοφία ενδίδει. Την επομένη όμως εκείνος δεν εμφανίζεται. Έτσι συνεχίζουν τις ζωές τους χώρια, ώσπου ξανασυναντιούνται.
Κορυτός

Η Κορυτός ήταν βυζαντινή μεσαιωνική πόλη και κάστρο επί της μεσαιωνικής οδού Σκόπια - Στρούμιτσα μία ημέρα μακριά με τα πόδια από τα Σκόπια.
Ο Άραβας γεωγράφος Αλ Ιντρισί αναφέρει την πόλη ως Κούρτι. Η πόλη αναφέρεται μόνο σε δύο πηγές από το 12ο και τον 13ο αιώνα, και ταυτίζεται με σημερινό Όβτσε πόλο. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι αυτή η πόλη ήταν το σημερινό Κράτοβο, και ότι αυτό είναι στην πραγματικότητα το όνομα της μεσαιωνικής πόλης.