Συντηρητική Γερουσία

Φυλάσσοντας το σύνταγμα

Συστημένο υπό την άμεση επιρροή του νέου ηγέτη του καθεστώτος, του Πρώτου Υπάτου Βοναπάρτη, το Σύνταγμα της 22ας frimaire έτους Η' (13 Δεκεμβρίου 1799) ήταν το πρώτο που δημιουργούσε μια γερουσία. Ο Βοναπάρτης επρόκειτο να δημιουργήσει αυτήν την "Sénat conservateur", επιφορτισμένη να επιβλέπει την επιβίωση του Συντάγματος, ενός στοιχείου κλειδιού στο καθεστώς του.  
Η πρώτη γερουσία έπρεπε να συσταθεί από μόνο 60 inamovible (ακίνητα, δηλ.  μόνιμα) μέλη, τουλάχιστον 40 ετών, στα οποία έπρεπε να προστεθούν δύο συμπληρωματικά μέλη κάθε έτος για δέκα έτη, καταλήγοντας με 20 συμπληρωματικά μέλη. Δεν υπήρχε πλέον κανένα ζήτημα εκλογών (ακόμη και έμμεσων) για να δημιουργηθεί αυτή η συνέλευση. Το Σύνταγμα προέβλεπε οι Sieyès και Roger-Ducos, ο απερχόμενοι δεύτερος κα τρίτος σύμβουλος, να γίνουν ex officio μέλη της Γερουσίας.Σε συνεννόηση με τους Cambacérès και Lebrun (ο νέος δεύτερος και ο τρίτος πρόξενος που ορίστηκε άμεσα από το Σύνταγμα), έδωσε επίσης στους προερχόμενους από τους συνταξιούχους προνομιούχους το δικαίωμα επιλογής της πλειοψηφίας της Γερουσίας (δηλαδή 29 άλλων γερουσιαστών). . Αυτή η πλειοψηφία μετά πήρε τα υπόλοιπα μέλη. Η Γερουσία τότε στρατολόγησε η ίδια και ακολούθως αντικατέστησε τα αποθανόντα μέλη επιλέγοντας μεταξύ τριών υποψηφίων που της παρουσιάζονταν από τον Πρώτο Ύπατο, το Tribunat κα το Corps législatif.
Η Ναπολεόντεια γερουσία συστάθηκε στο Παλάτι του Λουξεμβούργου, βασισμένη σε ένα ημικύκλιο εδρών που προστέθηκαν στο κεντρικό τμήμα του κτιρίου από τον αρχιτέκτονα του Παλατιού Σαλγκρέν – κατά τα αναφερόμενα στο Σύνταγμα, "Οι έδρες [της Γερουσίας] δεν [θα έπρεπε να] είναι δημόσιες". Η πρώτη Sénat conservateur περιελάμβανε πρώην μέλη των επαναστατικών συνελεύσεων (François de Neufchateau, Garat, Lanjuinais), as well as scholars (Monge, Lagrange, Lacépède, Berthollet), φιλοσόφους (Cabanis), ακόμη και τον εξερευνητή Bougainville και τον ζωγράφο Vien, μέλος του Ινστιτούτου.

η εποχή της "Sénatus-consultes"(Συμβουλευτικής Γερουσίας)

Βλέπε επίσης:Sénatus-consulte
Το έτος Ι' (1802), μια αναθεώρηση του Συντάγματος ενίσχυσε τις θέσεις των γερουσιαστών. έκτοτε η Γερουσία θα κυβερνούσε μέσω πράξεων που είχαν νομοθετική ισχύ, γνωστές ως "sénatus-consultes", σε όλα τα θέματα που δεν προβλέπονταν από το Σύνταγμα και χρειάζονταν πολιτική δράση από το καθεστώς. Η διαδικασία χρησιμοποιήθηκε, για παράδειγμα, για την αμνηστία του 1802 για τους emigrés.
Ο αριθμός των γερουσιαστών ανέβηκε στους 120. Ο Πρώτος Ύπατος Βοναπάρτης έλεγχε απευθείας την δραστηριότητα της γερουσίας και την σύνθεση – την συγκαλούσε, προέδρευε σε αυτήν, διατηρούσε το δικαίωμα να την παρουσιάζει με τους υποψηφίους της, προσωπικά όριζε τρεις υποψηφίους από μια λίστα πολιτών που εκέγονταν από τα εκλεκτορικά κολλέγια και μπορούσε έπίσης να ονομάσει κάποιους γερουσιαστές με δική του πρωτοβουλία.

Μια ευνοημένη ελίτ

Τον Ιανουάριο του 1803 ο Ναπολέων δημιούργησε το σύστημα των Γερουσιαστών, το οποίο εξασφάλιζε την πλήρη συμμόρφωση και ικανοποίηση των γερουσιαστών. Από τον Ιούνιο του 1804 και μετά, αυτές χορηγήθηκαν σε 36 γερουσιαστές και έκαναν τους γερουσιαστές αυτούς περιφερειακούς "super-préfets". Αυτοί οι γερουσιαστές έδωσαν το δικαίωμα, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, να έχουν ένα κατοικημένο ανάκτορο (ένα château ή ένα πρώην επισκοπικό παλάτι) και σε ετήσια έσοδα από 20.000 έως 25.000 φράγκα - διπλασιάζοντας τις συνήθεις αμοιβές των γερουσιαστών. Για παράδειγμα, ο  Berthollet έλαβε την sénatorerie του Μονπελιέ, κατέλαβε το παλάτι του επισκόπου στη Narbonne και έλαβε ετήσια έσοδα 22.690 φράγκα.

Άνοδος και πτώση ενός αυτοκράτορα

Το Σύνταγμα του Έτους ΙΒ' (1804) ανακήρυσσε την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία και αύξανε την εξάρτηση της γερουσίας από τον Ναπολέοντα (πλέον αυτοκράτορα) ακόμη περισσότερο. Οι επιβραβεύσεις του Ναπολέοντα προς τους γερουσιαστές του εγιναν όλο και συχνότερες, όπως και η πίστη των γερουσιαστών προς εκείνον. Έτσι, στις 1 Ιανουαρίου 1806, σε φόρο τιμής σε αυτούς τους "σοφούς της αυτοκρατορίας" (σοφοί της αυτοκρατορίας), ο αυτοκράτορας χορήγησε στους γερουσιαστές 54 εχθρικές σημαίες. Το "sénateur maréchal d'Empire" Pérignon πρότεινε με ενθουσιασμό την κατασκευή μιας θριαμβευτικής αψίδας στην δόξα του αυτοκράτορα, μια πρόταση που υποστηρίχθηκε θερμά από τους συναδέλφους του, συμπεριλαμβανομένης της γερουσιαστής Lacépède.
Ο Ναπολέοντας κάλεσε στη Γερουσία τους Γάλλους πρίγκιπες, τους Μεγάλους Δακτυλογράφους και όλους τους πιό επιλεγμένους φίλους του, χωρίς περιορισμό αριθμών. Το χορήγησε στον αδελφό του Ιωσήφ, αλλά και στους Κάμπακερς, Τσάπαλ, Φουτσί, Φοντάνες, Τρονέτ και στρατηγούς όπως ο Καλαϊνγκούρτ και ο Ντούροκ. Ο Λάιντεν με τις εύνοιες του Ναπολέοντα, οι γερουσιαστές παρόλα αυτά κήρυξαν την πτώση του στις 3 Απριλίου 1814 και κάλεσαν τον Λουδοβίκο XVIII να πάρει το θρόνο.