Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος

Βιογραφικό

Ο κύριος όγκος των διαθέσιμων πληροφοριών για τη ζωή του, προέρχεται από τον Νικόλαο Κομνηνό Παπαδόπουλο, λόγιο του 17ου αιώνα στην βενετοκρατούμενη Κρήτη, ο οποίος τοποθετεί τον Αρμενόπουλο στα μέσα του 14ου αιώνα στο έργο του Praenotiones Mystagogicae ex iure canonico (Μυσταγωγική προθεωρία εκ του κανονικού δικαίου), το οποίο εκδόθηκε το 1697. Οι πληροφορίες του έργου αυτού με τη σειρά τους προέρχονται από το έργο Παραλειπόμενα του Γεωργίου Κορέσιου, και του Μάξιμου Πλανούδη από το σύγγραμμα Νομοκανών του Φώτιου (Fabric. Bill. Gr. vol. xi. p. 260.)
Βάσει της βιογραφίας του Κομνηνού Παπαδόπουλου, ο Αρμενόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περίπου το 1320, σχεδόν 60 χρόνια αφότου η κυριαρχία της πόλης επανήλθε στους Έλληνες από τους Λατίνους το 1261. Ο πατέρας του είχε αποκτήσει τον βαθμό του κουροπαλάτη, και η μητέρα του, η Μουζαλώνα, ήταν η εξαδέλφη του αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνού. Ξεκίνησε τις σπουδές του με τον μοναχό Φιλάστριο, και όταν έφτασε στην ηλικία των 16 ετών ο πατέρας του θεώρησε πως ήταν καιρός να τον εισάγει και στην λατινική φιλολογία. Κατόπιν, η εκπαίδευση του νεαρού Αρμενόπουλου ανατέθηκε στον Ασπάσιο, έναν μοναχό από την Καλαβρία, ο οποίος είχε έρθει ειδικά από την Ιταλία για τα καθήκοντα αυτά. Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης του αυτής, ο Αρμενόπουλος επίσης παρακολούθησε τις διαλέξεις του Λέοντα, μελλοντικού αρχιεπισκόπου Μυτιλήνης, ο οποίος ενδέχεται να είναι ο Λέων Μαγεντίνος, λόγιος των συγγραμμάτων του Αριστοτέλη.
Στην ηλικία των 20 ετών, ο Αρμενόπουλος επικεντρώθηκε αποκλειστικά στον τομέα της νομολογίας, υπό τον νομολόγο Σίμωνα Ατταλειάτη, δισέγγονο του Μιχαήλ Ατταλειάτη, σημαντικού νομολόγου και ιστορικού του 11 αιώνα. Διακρινόταν από εξαιρετική και δραστήρια ευφυΐα του, και αναφέρεται πως σύντομα κατείχε όλο το εύρος των επιστημών, ενώ μόλις είχε φτάσει στην ηλικία των 28 ετών όταν και απέκτησε το αξίωμα του αντικήνσορα (νομοδιδάσκαλος), το οποίο συνήθως οι αυτοκράτορες απένειμαν σε αυτούς που διέθεταν πολυετή υπηρεσία ως νομομαθείς και δικηγόροι. Όταν έφτασε τα 30, διορίστηκε δικαστής του ανωτάτου δικαστηρίου (judex Dromi).
Σύντομα προσκλήθηκε να γίνει μέλος της αυτοκρατορικής αυλής του Ιωάννη ΣΤ´ Καντακουζηνού, και αν και ήταν ο νεότερος από τους υπόλοιπους συμβούλους, του αποδόθηκαν ιδιαίτερες τιμές. Εκτέλεσε τα καθήκοντα του με τόση επιμέλεια και αρετή, ώστε μετά την εκθρόνιση του Καντακουζηνού το 1355, διατήρησε τα προνόμια του και υπό τον νέο αυτοκράτορα, Ιωάννη Ε´ Παλαιολόγο. Απέκτησε τη θέση του κουροπαλάτη διαδεχόμενος τον πατέρα του μετά τον θάνατο του, και επίσης απέκτησε τον τίτλο του σεβαστού. Λίγο αργότερα έγινε έπαρχος της Θεσσαλονίκης -δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας- και νομοφύλαξ. Έχοντας πλέον συγκεντρώσει πλήθος διακρίσεων και πλούτο-καθώς και η σύζυγος του, γόνος της οικογένειας των Βρυέννιων, διέθετε επίσης μεγάλη περιουσία-αφιερώθηκε εντατικά στην ερμηνεία του νόμου.
Κατά το 40ό έτος της ζωής του, ο Αρμενόπουλος έστρεψε την προσοχή του προς το εκκλησιαστικό δίκαιο. Κατά την δραστηριότητα του αυτή απέκτησε και τη μεγαλύτερη φήμη του. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1380, ή σύμφωνα με άλλες πιο συγκεκριμένες μαρτυρίες την 1η Μαρτίου του 1383 (Ιουλιανό ημερολόγιο).
Οι σύγχρονες πηγές αναφέρουν πως έως το 1345 κατείχε το αξίωμα του δικαστικού αξίωμα του σεβαστού στη Θεσσαλονίκη, και έως το 1349 απέκτησε και αυτό του νομοφύλακα. Από το 1359 κατείχε και το αξίωμα του καθολικού κριτή. Επίσης ο Αρμενόπουλος φέρεται να ήταν φίλος του πατριάρχη Φιλόθεου Κόκκινου.

Χρονολόγηση

Η εποχή που έζησε ο Αρμενόπουλος αρχικά υποτέθηκε από τους λογίους της Αναγέννησης (Selden, Suarez, Jacques Godefroi, Freher) πως ήταν ο 12ος αιώνας. Η αιτία ήταν πως ο Αρμενόπουλος στα διασωζόμενα κείμενά του δεν αναφέρθηκε σε κανένα αυτοκράτορα μετά τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό (β. 1143 - 1180), και πως στην πραγματεία του Περὶ αἱρέσεων περιγράφει τους Βογομίλους ως σέχτα οι οποίοι είχαν εμφανιστεί λίγο καιρό πριν την εποχή που έζησε. Είναι γνωστό πλέον όμως ότι αυτοί εμφανίστηκαν την εποχή του Αλέξιου Α´ Κομνηνού (11ος αιώνας), αλλά δεν είναι κατανοητό γιατί ο Αρμενόπουλος διατύπωσε την χρονολογική εκτίμηση του αυτή, με συνέπεια και η χρονολόγηση του ίδιου του Αρμενόπουλου να παρερμηνευτεί από τους πρώτους μελετητές του έργου του.

Κριτική πηγών

Ο λεξικογράφος Γουίλιαμ Σμιθ του 19ου αιώνα παραθέτει αναλυτικά τις πηγές και γραφόμενα του Κομνηνού Παπαδόπουλου αλλά τις θεωρεί κατηγορηματικά ως αναξιόπιστες (1844, Dictionary of Greek and Roman Mythology), καθώς ο τίτλος του αντικήνσορα "δεν ταιριάζει με την εποχή που έζησε", καθώς και ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού επέζησε μέχρι τον 14ο αιώνα στην αρχική του μορφή, ώστε να είναι στη διάθεση του Αρμενόπουλου, και κρίνει πως δεν είναι πιθανό να είχαν σχολιαστεί από ένα πρακτικό δικαστικό υπάλληλο. Επίσης αναφέρει πως ο Κομνηνός παραπέμπει στο επίσης δικό του έργο Graeciae Sa-pientis Testimonium για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο του Αρμενόπουλου, αλλά δεν υπάρχει κάποια αναφορά του έργου αυτού στους καταλόγους και επίσης αναφέρει πως δεν αναφέρεται ποτέ από τον Γιόχαν Άλμπερτ Φαμπρίκιους (Johann Albert Fabricius), σημαντικό Γερμανό ιστορικό και βιβλιογράφο του 17ου αιώνα. κ Οι πληροφορίες και κριτική που παραθέτει ο Σμιθ περιέχονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στα γραφόμενα του Αιμίλιου Χέρτσογ, ο οποίος μερικά χρόνια νωρίτερα συνέταξε μια συγκεκριμένη και λεπτομερή μελέτη στα ελληνικά (1836, Πραγματεία περί του Προχείρου ή της Εξάβιβλου) σχετικά με την Εξάβιβλο όπου και παραθέτει πλήθος βιογραφικών στοιχείων για τον Αρμενόπουλο, και αν και ο ίδιος διατηρεί επιφυλάξεις, αφήνει το ζήτημα στην κρίση των αναγνωστών του με βάση τα στοιχεία που παραθέτει.