Μάρθα Καραγιάννη

Βιογραφία

Υπήρξε μια από τις πιο δημοφιλείς σταρ της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Οι γονείς της ήταν ποντιακής καταγωγής. Συγκεκριμένα η μητέρα της Δόμνα γεννήθηκε στο Μπακού και ο πατέρας της Χαρίλαος στο Αικατερινεντάρ. Η ίδια γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Σπούδασε χορό και από τα οχτώ της χρόνια άρχισε να δίνει παραστάσεις στη Λυρική Σκηνή συμμετέχοντας στο παιδικό μπαλέτο της Λουκίας Σακελλαροπούλου (μαζί με την Ελένη Προκοπίου). 
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε σε ηλικία 17 ετών         (1956) στην ταινία της Φίνος Φιλμς, "Η άγνωστος", σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου. Το δοκιμαστικό στου Φίνου το έκανε με τον Αριστείδη Καρύδη Φουξ και τον Ντίνο Κατσουρίδη. 
Η κινηματογραφική της καριέρα συνδέθηκε με τα λαμπερά μιούζικαλ και τις κωμωδίες του Γιάννη Δαλιανίδη. Η συνεργασία τους ξεκίνησε το 1961 στην ταινία Ζητείται ψεύτης. Το μοναδικό μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, στο οποίο η Μάρθα Καραγιάννη δεν χόρεψε ήταν το             "Μερικοί το προτιμούν κρύο" γιατί αρχικά στο ρόλο της επρόκειτο να εμφανιστεί η Άννα Φόνσου και μετά προτάθηκε στην Πόπη Λάζου. Στην ταινία "Οι θαλασσιές οι χάντρες", 1967 εμφανίζεται ως καθαρά κωμική ηθοποιός. Τραγούδησε πρώτη φορά στην ταινία "Καπετάνιος για κλάματα", 1960 ("Σαν φυσά το μαϊστράλι") αλλά έκανε μεγάλη επιτυχία τραγουδώντας στην ταινία "Γοργόνες και μάγκες", 1968 ("Ο άνδρας που θα παντρευτώ"). Επίσης τραγούδησε στη βιντεοταινία "Μια τρελή, τρελή ζωντοχήρα", 1988. Η ταινία "Ο παράς κι ο φουκαράς" είναι η τελευταία ταινία που έκανε εκτός Φίνου γιατί στη συνέχεια υπέγραψε συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με τη μεγάλη κινηματογραφική εταιρία. Συμμετείχε στη δραματική ταινία του Νίκου Φώσκολου, "Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα", 1969 ενώ η συνεργασία της με τον Κώστα Βουτσά απογειώθηκε στην ταινία  "Το ανθρωπάκι", 1969. Τελευταία συμμετείχε στις ταινίες: "Πεθαίνω για σένα", 2009 και "Από έρωτα", 2014.    
Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1957 στην επιθεώρηση "Ελέφαντες και ψύλλοι" εκεί όπου γνωρίστηκε με το Γιάννη Δαλιανίδη. Την είχε δει ο Ναπολέων Ελευθερίου να χορεύει στο κέντρο "Σε λα πεν" και εκεί της έκανε την πρόταση να παίξει στη συγκεκριμένη επιθεώρηση. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον επιχειρηματία του μουσικού θεάτρου Βασίλη Μπουρνέλη (Θέατρο Ακροπόλ). Το 1962 έλαβε μέρος στην παράσταση των Θεοδωράκη, Κακογιάννη και Μποστ, "Όμορφη πόλη". Συμμετείχε επανειλημμένα στον θίασο Γεωργίας Βασιλειάδου και Βασίλη Αυλωνίτη. Έπαιξε σε επιθεωρήσεις δίπλα στους Νίκο Σταυρίδη, Κώστα Χατζηχρήστο, Γιώργο Κωνσταντίνου, Μαρίκα Νέζερ, Νίκο Ρίζο, Γιάννη Γκιωνάκη, Καίτη Μπελίντα, Σπεράντζα Βρανά, Ρένα Ντορ, Ρένα Βλαχοπούλου, Ορέστη Μακρή, Κατερίνα Γιουλάκη, Σταύρο Παράβα, Αλέκο Λειβαδίτη, Μπέττυ Μοσχονά, Ελένη Προκοπίου, Βαγγέλη Βουλγαρίδη, Γιάννη Φέρμη, Τάκη Μηλιάδη, Σωτήρη Μουστάκα  κ.ά. Η Μάρθα Καραγιάννη όμως δεν έπαιξε μόνο επιθεωρήσεις. Το 1972 συγκρότησε δικό της θίασο και ανέβασε το "Καμπαρέ" στο θέατρο Καλουτά. Ακόμα ξεχωρίζουν: "Το ρετιρέ της Εύας", 1965 / "Γη SOS", 1970 / "Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές", 1983 / "Παγωτό μες στο χειμώνα", 1983-1984 / "Αγάπη μου παλιόγρια", 1986-1987 / "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε", 1992-1993 / "Χαμάμ γυναικών", 1996-1997 / "Όταν οι γυναίκες το γλεντούν", 1998 / "Αρσενικό και παλιά δαντέλα", 1999-2000 / "Το κορίτσι της γειτονιάς", 2002-2003 / "Εκκλησιάζουσες", 2004. 
Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε ανάμεσα σε άλλα στα σήριαλ "Ο Δρόμος" του Κ. Πρεντετέρη, 1977-1980, "Μικρομεσαίοι" του Γ. Δαλιανίδη, 1992-1993 και "Επτά θανάσιμες πεθερές", 2004. 
Η Μάρθα Καραγιάννη λατρεύει τα ταξίδια γι αυτό και δηλώνει "πολίτης του κόσμου". Από το 1980 και μετά έχει γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο.

Προσωπική ζωή

Έχει παντρευτεί το Δημήτρη Στεφανάκο, ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού. Το 2001 έγραψε την αυτοβιογραφία της με τίτλο "Ο έρωτας μωρό μου είναι γλέντι" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Άγκυρα". Ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλίου περιλαμβάνει συνεντεύξεις που είχε παραχωρήσει μέχρι τότε. Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία αλλά και περισσότερες πληροφορίες για τις ταινίες και τα θεατρικά που συμμετείχε περιλαμβάνονται στο δεύτερο αυτοβιογραφικό βιβλίο, "Μάρθα Καραγιάννη, κορίτσι για μιούζικαλ", 2009 που έγραψε ο Μάκης Δελαπόρτας για τις εκδόσεις Ορφέας.

Η Μάρθα μέσα από τις συνεντεύξεις

"Ξέρεις, πάντα, από 17 χρονών τους καρατερίστικους ρόλους κιαλάριζα". Γυναίκα, 1983,  Άννυ Χέρρα-Ζυμαράκη
"Χρόνια τώρα περιμένω πώς και πώς να μεγαλώσω, να πάψω να 'μαι όμορφη, να έρθει η στιγμή να κάνω άλλα πράγματα". Ταχυδρόμος, 1983, Άρης Δαβαράκης
"Ο χορός ήταν πάντα μέσα μου, στο αίμα μου! Το μουσικό θέατρο με τράβηξε σαν μαγνήτης". Εικόνες, 1986, Πέπη Κεφαλά
"Και στα πράγματα που έκανα επιτυχία, είναι γιατί κάποιοι άλλοι με σπρώξανε και βρέθηκα μπροστά. Μόνη μου δεν θα τολμούσα. Θέλω πάντα να έχω συμμαχία". Απογευματινή, 1986, Εύα Μπίθα
"Πιστεύω ότι όταν ένας δεν έχει χιούμορ, δεν αποδέχεται την πραγματικότητα". Τραστ, 1987, Γ.Αποστολίδης
"Το να βγάζει γέλιο ένας ηθοποιός είναι προσωπική υπόθεση, δεν μαθαίνεται. Ή το έχεις ή όχι". Ραδιοτηλεόραση, 1992, Αρετή Μπέσκα
"Η TV είναι σαν την ερωμένη. Όλοι τη βρίζουν και όλοι τη θέλουν". Σταρ, 1994, Ανδρέας Γερακάκης
"Ξεκίνησα με ρόλους ωραίας - γιατί να το κρύψουμε άλλωστε. Μετά άρχισαν οι ονειρεμένοι μπουφόνικοι ρόλοι, έλεγα κουταμάρες, κουταμάρες, κουταμάρες, έβαζα ένα μπικίνι, χόρευα και καθάριζα". Αδέσμευτος, 1995, Γ.Ε.Β.
"Θα μπορούσα να παίζω και στο σπίτι μου, αλλά είμαστε εγωιστικά πλάσματα οι θεατρίνοι. Θέλουμε και το κοινό...γιατί έχεις ανάγκη από την αποδοχή". Λοιπόν, 1996, Χρήστος Σιάφκας"
"Μόλις κάναμε χορευτικό, εκεί ήταν οι γκρίνιες, γιατί με πίεζε. Επειδή ήξερε ότι έχω δυνατότητες με πίεζε να κάνω πράγματα που θέλανε κούραση....Κι ο Γιάννης (ο Δαλιανίδης) έλεγε...'Ας την να κλάψει για να έχει επιτυχία η ταινία'...". 
"Δεν θεωρώ κανένα δραματικό ηθοποιό καλύτερο από κωμικό. Οι μεγαλύτεροι ηθοποιοί είναι οι κωμικοί. Εγώ εκτιμώ έναν ηθοποιό για το πώς παίζει, όχι για το τι παίζει". Αδέσμευτος Τύπος, 1999, Σόνια Μαγγίνα
Από το βιβλίο "Ο έρωτας μωρό μου, είναι γλέντι", 2001, Άγκυρα