google/wiki40b huggingface dataset:
Βάλντεμαρ της Σουηδίας

Ανατροπή του Βάλντεμαρ απο τον αδελφό του Μάγκνους

Το 1260 ο Βάλντεμαρ παντρεύτηκε την Σοφία κόρη του Έρικ Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας αλλά είχε κρυφή σχέση με την κουνιάδα του Γιούττα την οποία προσκάλεσε στην Σουηδία και έγινε η ερωμένη του (1272),  με την Γιούττα έκανε και παιδί (1273), την επόμενη χρονιά η Γιούττα αποσύρθηκε σε μοναστήρι και ο Βάλντεμαρ ταξίδευσε στην Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση από τον πάπα Γρηγόριο Ι΄.  Ο Βάλντεμαρ εκθρονίστηκε από τον Μάγκνους μετά την μάχη της Χόβα (14 Ιουνίου 1275), ο Μάγκνους ο οποίος είχε την υποστήριξη του μικρότερου αδελφού του Έρικ Μπίργιερσον δούκα του Σμάλαντ και του Έρικ Ε΄ της Δανίας που του παρείχε Δανούς στρατιώτες ορκίστηκε βασιλιάς της Σουηδίας ως Μάγκνους Γ. Το 1277 χώρισε με την σύζυγο του Σοφία η οποία επέστρεψε στην Δανία την ίδια χρονιά κατάφερε να ανακτήσει τις επαρχίες του Γκόταλαντ στην νότια Σουηδία αλλά την επόμενη χρονιά (1279) ο Μάγκνους την ανακατέλαβε, το 1278 αιχμαλωτίστηκε από τον Μάγκνους και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νίκοπινγκ όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του με μεγάλη άνεση και ερωμένες.
Κέλυφος Τόμσον

Ιστορία

Το όνομα "κέλυφος" ("shell") για ένα διερμηνέα γραμμής εντολών και η ιδέα ότι το κέλυφος είναι άλλο ένα πρόγραμμα χρήστη έξω από τον πυρήνα του λειτουργικού συστήματος πρωτοεμφανίστηκαν από τον πρόγονο του Unix, το Multics.
Ένα πρώιμο χαρακτηριστικό του κελύφους Τόμσον ήταν μια σύντομη σύνταξη σχετικά με την είσοδο/έξοδο. Στο Multics η ανακατεύθυνση (redirection) της εισόδου ή της εξόδου μιας εντολής απαιτούσε ξεχωριστές εντολές για να αρχίσουν και να σταματήσουν την ανακατεύθυνση ενώ στο Unix μπορούσε κανείς να προσθέσει το σύμβολο < στη γραμμή εντολής, ακολουθούμενο από ένα όνομα αρχείου για είσοδο, ή το σύμβολο > για έξοδο, και το κέλυφος θα ανακατηύθυνε την είσοδο/έξοδο κατά τη διάρκεια της εντολής. Η σύνταξη υπήρχε ήδη στην πρώτη έκδοση του Unix που κυκλοφόρησε το 1971.
Αργότερα προστέθηκε η ιδέα των σωληνώσεων (pipes). Ο Douglas McIlroy πρότεινε να επεκταθεί η σύνταξη της ανακατεύθυνσης ώστε το αποτέλεσμα μιας εντολής να δίνεται σαν είσοδος σε κάποια άλλη εντολή. Η αρχική σύνταξη, όπως περιγράφηκε στο εγχειρίδιο της έκδοσης 3, ήταν:

εντολή1 >εντολή2>
Η σύνταξη αυτή αποδείχτηκε διφορούμενη και μπορούσε να ερμηνευτεί σαν ανακατεύθυνση από ή προς αρχεία. Στην έκδοση 4 άλλαξε και χρησιμοποιούνταν τα σύμβολα | και ^ για τις σωληνώσεις:

εντολή1 | εντολή2
Το παραπάνω είναι ισοδύναμο με το:

command1 ^ command2
Η σύνταξη του κελύφους Τόμσον για ανακατεύθυνση μέσω < και >, και σωληνώσεις μέσω |, έχει αντέξει στο χρόνο και έχει εφαρμοστεί στα περισσότερα άλλα κελύφη του Unix και σε κελύφη γραμμής εντολών άλλων λειτουργικών συστημάτων, όπως του DOS, του OS/2 και των Microsoft Windows.

Αντικατάσταση από άλλα κελύφη

Το κέλυφος αρχικά σχεδιάστηκε με μινιμαλιστικό τρόπο: ακόμα και οι εντολές if και goto, που ήταν απαραίτητες για τον έλεγχο της ροής του προγράμματος, υλοποιήθηκαν σαν ξεχωριστές εντολές. Σαν αποτέλεσμα, ήταν ήδη φανερό από την έκδοση της έκδοσης 6 του Unix (Unix Version 6) το 1975, ότι το κέλυφος Τόμσον δεν αρκούσε για σοβαρό προγραμματισμό.
Εκείνη την περίοδο, οι προγραμματιστές της διανομής "Programmer's Workbench UNIX", και κυρίως ο John Mashey, άρχισαν τις μετατροπές στο κέλυφος Τόμσον για να το κάνουν πιο κατάλληλο για προγραμματισμό. Αποτέλεσμα ήταν το κέλυφος PWB ή κέλυφος Mashey, που περιλάμβανε πιο προχωρημένους μηχανισμούς ελέγχου της ροής και εισήγαγε τις μεταβλητές κελύφους, αν και περιορίστηκε από την ανάγκη να μείνει συμβατό με το κέλυφος Τόμσον.
Τέλος, σαν κύριο κέλυφος, το κέλυφος Τόμσον αντικαταστάθηκε από το κέλυφος Bourne στην έκδοση 7 του Unix (Unix Version 7) και από το κέλυφος C στο 2BSD, το 1979. Επειδή πρακτικά όλα τα σύγχρονα συστήματα Unix και τύπου Unix (Unix-like) αποτελούν απογόνους του V7 και του 2BSD, το κέλυφος Τόμσον δε χρησιμοποιείται πια. Είναι όμως ακόμα διαθέσιμο σαν λογισμικό ανοιχτού κώδικα, ως μέρος διάφορων διανομών πηγαίου κώδικα του Ancient Unix και έχει μεταφερθεί σε πολλά σύγχρονα συστήματα Unix σαν ιστορικό έκθεμα.
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 1880

Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ηγεμονία της Σερβίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1880. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι εκλογές οδήγησαν σε μια πλειοψηφία για την κυβέρνηση, της οποίας οι υποστηρικτές κέρδισαν 94 έδρες, ενώ οι Ριζοσπάστες κέρδισαν μόλις 18 έδρες. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1881 ο αριθμός βουλευτών που υποστήριζαν την κυβέρνηση είχε αυξηθεί σε πάνω από 100, ενώ οι ριζοσπάστες είχαν διασπαστεί.]
Ο πρίγκιπας Μίλαν υπέγραψε διάταγμα για τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και προκήρυξε τις εκλογές στις 5 Νοεμβρίου. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές στις οποίες πολλοί υποψήφιοι είχαν επανεκλέγει ομόφωνα, οι περισσότεροι δεν εξελέγησαν.
Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μίλαν Πιροσάνατς του Σερβικού Προοδευτικού κόμματος.
Μητέρες (ταινία)

Πατήστε κλικ σε αυτό το λινκ και θα δείτε τη θεατρική αφίσα της ταινίας

http://russkoekino.net/uploads/posts/2012-02/1330117880_mamy-1724165.jpg
Ολυμπιακές αφίσες

Οι Ολυμπιακές αφίσες αποτελούν τμήμα του γενικότερου σχεδιασμού που αναλαμβάνει κάθε φορά η διοργανώτρια χώρα των Ολυμπιακών αγώνων για την καλύτερη και ευκολότερη επικοινωνία του μεγάλου αυτού αθλητικού γεγονότος. Οι αφίσες είναι στενά συνδεδεμένες με τον τόπο και τον χρόνο που έχουν δημιουργηθεί και αντανακλούν κάθε φορά την κοινωνική, πολιτιστική, ίσως και πολιτική κατάσταση της διοργανώτριας χώρας.
Για τη δημιουργία της αφίσας, συνήθως γίνεται καλλιτεχνικός διαγωνισμός από την Οργανωτική Επιτροπή της διοργανώτριας χώρας. Στη συνέχεια, ειδική επιτροπή αποφασίζει ποια αφίσα είναι πιο κατάλληλη να την εκπροσωπήσει επικοινωνιακά. Συχνά η δημιουργική διαδικασία δεν είναι εντελώς ελεύθερη, καθώς η επιτροπή έχει προαποφασίσει στοιχεία που επιθυμεί να περιλαμβάνονται στον σχεδιασμό αλλά και μηνύματα που πρέπει να αναδειχθούν.
Παρόλο που σήμερα η δημιουργία της αφίσας κρίνεται αναγκαία, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες δεν υπήρχαν αφίσες ειδικά σχεδιασμένες για αυτό το σκοπό. Η πρώτη επίσημη αφίσα, ειδικά σχεδιασμένη για τη διοργάνωση που χρησιμοποιήθηκε ύστερα από την έγκριση της αρμόδιας επιτροπής ήταν αυτή των αγώνων που έγιναν στην Στοκχόλμη, το 1912. Η συγκεκριμένη αφίσα, δημιούργημα του Σουηδού Olle Hjortzberg, απεικόνιζε την πορεία των εθνών μέσα από την εκπροσώπησή τους από αθλητές που κρατούσαν τις εθνικές τους σημαίες.
Μαρσελίνιο Παραΐμπα

Καριέρα

Ο Μαρσελίνιο Παραΐμπα ξεκίνησε την καριέρα του από την Καμπινένσε, στην Παραΐμπα, με την οποία και κατέκτησε δύο τίτλους πρωταθλήματος. Μεταξύ του 1994 και του 1995, αγωνίστηκε με τα χρώματα της Σάντος. Δύο χρόνια αργότερα, ωστόσο, πέτυχε να καθιερωθεί ποδοσφαιρικά στην Σάο Πάολο, με την οποία και κατέκτησε δύο φορές το κρατικό πρωτάθλημα, προτού πωληθεί στην Μαρσέιγ.
Πέρασε μόλις έναν χρόνο στην Γαλλία, ενώ το 2001 επέστρεψε στην Βραζιλία προκειμένου να αγωνιστεί με την Γκρέμιο, με τα χρώματα της οποίας και άρχισε να φτάνει στο απόγειο της καριέρας του. Εκείνη την περίοδο, ο Μαρσελίνιο Παραΐμπα ήταν γνωστός ως "Μαρσελίνιο Παραούτσο" από τους οπαδούς του συλλόγου, λόγω της παρουσίας του στην ομάδα. Αναδείχθηκε πρωταθλητής και πρώτος σκόρερ του Καμπεονάτο Γκαούτσο, όπου και πέτυχε ένα τέρμα στην επαναληπτική αναμέτρηση του τελικού απέναντι στην Κορίνθιανς, ωστόσο δεν αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα εκείνη την χρονιά, καθώς υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας πέντε ετών με την Χέρτα Βερολίνου.
Ο Μαρσελίνιο αγωνίστηκε για λογαριασμό της Χέρτα από το 2001 έως το 2006. Θεωρείται ως ένας εκ των κορυφαίων παικτών στην ιστορία του συλλόγου, ενώ έγινε εκεί γνωστός για την υψηλή τεχνική του κατάρτιση, αγωνιζόμενος ως δημιουργικός μέσος και ηγέτης και όντας τοποθετούμενος στον χώρο του κέντρου και της επίθεσης. Επιπλέον, είχε την ευθύνη της εκτέλεσης των φάουλ, των κόρνερ, καθώς και των πέναλτι για την ομάδα. Σήμα κατατεθέν της προσωπικότητας του συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή ήταν τα, συνήθως, ιδιαίτερης αισθητικής παπούτσια του και τα, συνήθως, πολύχρωμα μαλλιά του. Πραγματοποίησε συνολικά πέντε διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Βραζιλίας, στην διάρκεια των οποίων πέτυχε συνολικά ένα τέρμα. Στις αρχές της σεζόν 2006-07, αποφάσισε από μόνος του να επεκτείνει τον χρόνο των θερινών διακοπών του κατά εννέα ημέρες, κάτι που οδήγησε σε χαμηλών τόνων αντιπαράθεσή του με την τεχνική και διοικητική ηγεσία του συλλόγου. Έπειτα από δηλώσεις του Μαρσελίνιο, στην διάρκεια των αμέσως επόμενων ημερών, οι οποίες προκάλεσαν ερωτήματα αναφορικά με την παραμονή του ή όχι στην Χέρτα, ο ίδιος έθεσε τέλος στο συμβόλαιό του με τον σύλλογο, υπογράφοντας, στην συνέχεια, συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών με την τουρκική Τραμπζονσπόρ έναντι ποσού ύψους περίπου 2,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Τον Αύγουστο του 2008, ο Μαρσελίνιο Παραΐμπα επέστρεψε στην Βραζιλία προκειμένου να αγωνιστεί με τα χρώματα της Φλαμένγκο. Στις 6 Μαρτίου 2009, η Κορίτιμπα ανακοίνωσε την απόκτησή του με ελεύθερη μεταγραφή έως το τέλος της σεζόν, καθώς ο Μαρσελίνιο ολοκλήρωσε το συμβόλαιό του με την Φλαμένγκο. Έπειτα από τον υποβιβασμό της Κορίτιμπα, υπέγραψε εκ νέου στην Σάο Πάολο στις 18 Δεκεμβρίου 2009. Στις 9 Αυγούστου 2010, παραχωρήθηκε υπό την μορφή δανεικού στην Σπορτ έως το τέλος της σεζόν 2010, ενώ το συμβόλαιό του επεκτάθηκε έως την λήξη της σεζόν 2011.
Στα σαγόνια του εχθρού

Πλοκή

Ένας προϊστορικός δεινόσαυρος, ο Σουχόμιμος έχει γενετικά ανακατασκευαστεί από την GERECO Corporation, με επικεφαλής την Πόλα Κένεντι. Αφού του εισάγουν DNA μοντέρνου κροκόδειλου, το πλάσμα δραπετεύει από το εργαστήριο και σπέρνει τον τρόμο στην κοντινή πόλη.

Μουσική

Ο συνθέτης Ντέιμον Ίμπνερ δημιούργησε μουσική υπόκρουση για το πλάσμα, παρόμοια με αυτή της ταινίας Jaws. Κάθε φορά που το πλάσμα είναι κοντά, επιτίθεται η κυνηγά ένα θύμα η μουσική παίζει.

Συνέχειες

Το 2007 κυκλοφόρησε μια συνέχεια με τον τίτλο Supergator. Επίσης το 2010 κυκλοφόρησε μια ανεπίσημη συνέχεια το Dinoshark. Το 2010 βγήκε τρίτη συνέχεια, το Dinocroc vs. Supergator στο οποίο ο "Δινοκροκόδειλος" με τον "Σούπερ-Αλλιγάτορα" έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο.

Υποδοχή

Η ταινία έχει λάβει αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 3,0/10.

Βραβεία

Η ταινία έλαβε ένα βραβείο Golden Galaxy από την Αμερικανική Εταιρεία Επιστημονικής Φαντασίας.

Λογοκρισία

Η ταινία λογοκρίθηκε λόγω του βάναυσου θανάτου ενός παιδιού στην ταινία. Μόνο στο DVD μπορείτε να δείτε καθαρά τον θάνατο του Μάικλ.
Μετάλλιο της Πόλης του Παρισιού

Το μετάλλιο της Πόλης του Παρισιού είναι διάκριση η οποία δημιουργήθηκε το 1911 και απονέμεται από τον Δήμαρχο του Παρισιού κατόπιν σχετικής πρότασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Παρισιού ή οργανώσεων. Υφίστανται διαφορετικές βαθμίδες: Χάλκινο, Ασημένιο, Γκραν Αρζάν και Γκραν Βερμέιγ.
Ανταμείβει τα άτομα που έχουν πραγματοποιήσει « αξιοσημείωτη πράξη που να αφορά την πρωτεύουσα », ενώ απονέμεται συχνά και στα άτομα που ξεπερνούν τα εκατό χρόνια ζωής, καθώς και στα ζευγάρια που γιορτάζουν τον χρυσό τους γάμο (50 χρόνια), τον αδαμάντινο (60 χρόνια), τον πλατινένιο (70 χρόνια), τον αλαβάστρινο (75) ή τον δρύινο (80).
Αντίπαξοι

Μορφολογία εδάφους

Ορεογραφικά η Αντίπαξος παρουσιάζει μία λοφοσειρά με τρεις κορυφές που ονομάζονται Αγριλίδα, η βορειότερη, που είναι και η υψηλότερη (117 μ.), η Λιχούδη, η μεσαία, και η Βίγλα, η νοτιότερη. Η γεωλογική σύσταση του νησιού είναι ίδια μ΄ εκείνη των Παξών.

Ακτογραφία

Ακτογραφικά ξεκινώντας από τον λιμενίσκο Αγριαπιδιά που βρίσκεται στην NA. ακτή μεταξύ των ακρωτηρίων Κούλες και Κάβο Αγριαπιδιάς υφίσταται λόφος του Αγίου Αιμιλιανού, η κορυφή του οποίου επιστέφεται από  το ομώνυμο ναΐδριο. Νοτιότερα υφίσταται το ακρωτήριο Πλάκα, η σπιάντζα Φύκι και το ακρωτήριο Οβορού, ή ακρωτήριο Νοβάρα, (ΝΑ. εσχατιά). Στη συνέχεια είναι το ακρωτήριο Βοδίνα, (ΝΔ. εσχατιά), όπου υφίσταται λιμενίσκος αλλά και ύφαλος και αμέσως μετά προς Β. ο μικρός λιμένας Πορτίκιο ή Σαρακήνικο. Βορειότερα απαντάται ο κολπίσκος Καλαμίτσας και το απόκρημνο ακρωτήριο Κόνταρη. Κοντά σ΄ αυτό το ακρωτήρι βρίσκεται και το σπήλαιο Καλογήρη, το σημαντικότερο του νησιού, όπου φωλιάζουν φώκιες. Το σημείο αυτό βρίσκεται υπό την εποπτεία του Λιμενικού Σώματος. Ακόμα βορειότερα είναι η άκρα Αλυκές και το ακρωτήριο Ροδοβάνι που αποτελεί την βορειοδυτική εσχατιά του νησιού. 
Γενικά η βόρεια ακτή είναι απόκρημνη με απορρωγές που το μαρτυρούν και οι αντίστοιχες ονομασίες: "Σάλτο", "Κέδρος" και μεταξύ αυτών ο "κολπίσκος της Μάνδρας", ο "Γκρεμός του Ρουμάνου" και ο "κάβος Κατωβρίκα", ή "Κατοβρίκα", που είναι και η ΒΑ. εσχατιά. ΝΑ. αυτής είναι ο "κάβος Σαλιμβούργος", που πιθανολογείται το όνομά του από την ομοιότητα ενός βράχου του με το άγαλμα του Σχόλεμπουργκ στη Κέρκυρα. Αυτού ακολουθεί νοτιότερα η σπιάντζα Μεσαβρίκα, ο ψαμμαθώνας Βουττούμι, το ακρωτήριο Πλάκα και η Αγριαπιδιά, απ΄ όπου ξεκίνησε η περιγραφή.

Τουρισμός

Από τις παραλίες του νησιού, οι δυο τελευταίες η Μεσαβρίκα και το Βουτούμι είναι οι δημοφιλέστεροι προορισμοί. Η Μεσαβρίκα έχει άμμο στην παραλία αλλά και στον κόλπο, ενώ το Βουτούμι έχει λίγη άμμο στην παραλία δίπλα στη θάλασσα (και βότσαλα λίγο πιο πίσω) και στον κόλπο, σε αντίθεση με τις παραλίες των Παξών, οι οποίες όλες είναι με βότσαλα. Στη διάρκεια του καλοκαιριού υπάρχουν τακτικά δρομολόγια από τον Γάιο των Παξών, ενώ οι δυο αυτές παραλίες είναι και προορισμός σκαφών με τουρίστες από την ευρύτερη περιοχή (π.χ. Ηγουμενίτσα), αλλά και ιδιωτικών σκαφών.

Προστατευόμενη τοποθεσία

Η νήσος Αντίπαξοι με την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της και τις βραχονησίδες είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000. Η βλάστηση του νησιού είναι θαμνώδης με δάση ελιάς και πεύκων. Στα προστατευόμενα είδη της χλωρίδας περιλαμβάνονται: κενταύρια των Παξών, λιμόνιο των Αντιπαξών, φύκη κυστόσειρα, λιθοθάμνια, κ.α. Στη θαλάσσια ζώνη υπάρχουν υποθαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας και κοραλλιογενείς ύφαλοι σε βάθη >30 μ. Οι μεσογειακές φώκιες μοναχοί χρησιμοποιούν τα πολυάριθμα σπήλαια της περιοχής για αναπαραγωγή. Στην προστατευόμενη πανίδα περιλαμβάνονται τα είδη: χελώνες καρέτα καρέτα, πράσινες θαλασσοχελώνες, ρινοδέλφινα, πτεροφάλαινες, κοινά βραχύρρυγχα δελφίνια, μωβ αχινοί, βραχοκάβουρες, πίννα η ευγενής, μαύρα αγριόσαλπα, σκάροι, ζωνοδέλφινα, ζιφιοί, κ.α.
Λουδοβίκος της Έσσης-Φίλιππσταλ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Φίλιππσταλ και ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου λάντγκραβου της Έσσης-Φίλιππσταλ και της Ουλρίκας-Ελεονόρας, κόρης του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Φίλιππσταλ-Μπάρχφελτ.
Εισήλθε στον Ολλανδικό στρατό. Νυμφεύτηκε το 1791 τη Μαρία-Φραντσίσκα Μπέργκε κόμισσα του Τριπς, αλλά οι γονείς της ήταν καθολικοί και το ζεύγος έκανε το γάμο χωρίς να τους ενημερώσει. Όταν αυτοί το έμαθαν δεν τον αναγνώρισαν. Ακόμη, στον Ολλανδικό στρατό δεν επιτρεπόταν ο γάμος με καθολική και έπρεπε να παραιτηθεί, όμως η σύζυγός του με τις γνωριμίες της κατάφερε να τον προσλάβουν στο βασίλειο της Νάπολης.
Κατά τους Ναπολεοντίους Πολέμους πολέμησε με το βασίλειο της Νάπολης. Κατά τον Πόλεμο του Γ΄ Συνασπισμού εναντίον του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας διοικούσε τη φρουρά του οχυρού Γκαέτα, όταν το πολιόρκησαν οι Γάλλοι το 1806. Αρνήθηκε την παράδοσή του, ακόμη και όταν η κυβέρνηση της Νάπολης τον διέταξε να το παραδώσει. Ο στρατός του άντεξε έξι μήνες, αλλά καθώς οδηγούσε τους άνδρες του στους προμαχώνες, πληγώθηκε και εγκατέλειψε το οχυρό.
Το 1807, μαζί με τον συνταγματάρχη Νουντσιάντε, τον αντισυνταγματάρχη Μπαρντό και 4000 άνδρες εκστράτευσε από τη Σικελία και προσπάθησε να ανακαταλάβει την ηπειρωτική Νάπολη. Όμως στη μάχη του Μίλετο, ηττήθηκαν. Ο πρωτότοκος αδελφός του Κάρολος απεβίωσε στην πολιορκία της Φρανκφούρτης το 1793 και ο δευτερότοκος Φρειδερίκος το επόμενο έτος, έτσι έγινε διάδοχος. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1810 και τον διαδέχθηκε, αν και το λανγκραβάτο ελευθερώθηκε από τους Γάλλους το 1813, οπότε ανέλαβε ουσιαστικά τότε. Ο ίδιος απεβίωσε το 1816 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερνέστος-Κωνσταντίνος.
Ναρβάλ

Το ναρβάλ ή φάλαινα μονόκερως ή μονόδοντας μονόκερως (και μονόδων μονόκερως) (λατ.: Monodon monoceros), είναι θαλάσσιο θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια Μονοδοντίδες και στην τάξη των κητωδών. 
Το ναρβάλ είναι μεσαίου μεγέθους «οδοντωτή» φάλαινα που ζει στις θάλασσες της αρκτικής ζώνης. Το επιστημονικό του όνομα προέρχεται από το χαρακτηριστικό μακρύ και μυτερό χαυλιόδοντα του αρσενικού, που εκτείνεται από την άνω γνάθο και προς τα εμπρός, κατά τον άξονα του σώματός του, σαν κέρατο. Το μήκος του χαυλιόδοντα φτάνει μέχρι και 2,5 μέτρα. Για πολλά χρόνια δεν είχε διευκρινιστεί η λειτουργία αυτού του δοντιού και θεωρούταν ότι ήταν όργανο άμυνας. Σύμφωνα με νεότερες μελέτες, είναι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο αισθητήριο όργανο, που βοηθά το ζώο να αντιληφθεί τις διαφορές στην πίεση, την αλατότητα ή τη θερμοκρασία των νερών. Τα νεαρά άτομα και των δύο φύλων έχουν δύο μόνο δόντια στην άνω γνάθο τους. 
Το μήκος του σώματος του ναρβάλ κυμαίνεται από 3,5 μέχρι 5 μέτρα, έχει ανοιχτό γκρίζο χρώμα, δεν έχει ραχιαίο πτερύγιο, ενώ πτερύγιο της ουράς έχει πλάτος ένα μέτρο περίπου, είναι οριζόντιο και αποτελείται από δύο λοβούς. Το ναρβάλ ζει σε ομάδες των 5 με 20 ατόμων, τρέφεται με διάφορα καρκινοειδή, ψάρια και μαλάκια· ζευγαρώνει την άνοιξη και το θηλυκό γεννά ένα μικρό έπειτα από περίοδο κύησης 15 μηνών. Αρκετές φορές μεταναστεύουν από την αρκτική ζώνη προς τις βόρειες ακτές της Ευρώπης αναζητώντας τροφή. 
Παλαιότερα, οι αυτόχθονες ιθαγενείς των αρκτικών περιοχών, κυνηγούσαν το ναρβάλ και χρησιμοποιούσαν το δέρμα και τα δόντια του για την κατασκευή αντικειμένων, και το κρέας και το λίπος του για διατροφή. Σήμερα οι πληθυσμοί που απειλούνται, γιατί το ναρβάλ είναι πολύ ευαίσθητο στις κλιματικές αλλαγές. Στα χρόνια του Μεσαίωνα απέδιδαν μαγικές ιδιότητες στο κέρατό του, το οποίο είχε πολύ μεγάλη αξία. Αναφορές για το θαλάσσιο μονόκερω υπάρχουν στους μύθους των Ινουίτ, αλλά και σε λογοτεχνικά έργα.
Γιατρός (παραδοσιακό τραγούδι)

Το δημοτικό τραγούδι Γιατρός ή Δεν μπορώ μανούλα μ'  είναι Ηπειρώτικο τραγούδι, που συνοδεύει τον χορό Γιατρός. Ο χορός πήρε το όνομά του από τα λόγια του τραγουδιού. Χορεύεται από άντρες και γυναίκες σε έντεκα κινήσεις εκ των οποίων οι έξι είναι του συρτού. Το τραγούδι έχει ερμηνευτεί μεταξύ άλλων από την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Ονομασία

Το τραγούδι και ο ομώνυμος χορός, ονομάζονταν παλαιότερα επίσης ως (το) "Ελμπασάν", ενώ ο "Γιατρός" και το "Δεν μπορώ μανούλα μ'" είναι μεταγενέστερες ονομασίες, με τις οποίες έγιναν γνωστά μετά τη δεκαετία του 1960, όταν στην μελωδία, που υπήρχε με στίχους από παλιά ηπειρώτικα μοιρολόγια προστέθηκαν και νέα λόγια. Η παλιά μελωδία υπάρχει καταγεγραμμένη επίσης και σε δίσκους των 78 στροφών και λέγεται "Ελμπασάν", από την ομώνυμη πόλη Ελμπασάν (ελληνικά: Νεόκαστρον) της σημερινής κεντρικής Αλβανίας.

Ως έκφραση

Ο αρχικός στίχος του τραγουδιού «Δεν μπορώ μανούλα μ'» έχει χρησιμοποιηθεί ως τίτλος άρθρων σε εφημερίδες ή μπλογκ
Thorens

Ιστορία

Το 1883 ιδρύθηκε η Thorens στο Σαιντ Κρουά (Ste-Croix) της Ελβετίας. Αρχικά κατασκεύαζε μουσικά κουτιά και ρολόγια, ενώ από το 1903 άρχισε την κατασκευή φωνογράφων τύπου Edison.
Το 1928 κατασκεύασε το πρώτο ηλεκτροκίνητο πικάπ. Στις δεκαετίες 1950 και 1960 κατασκεύασε μερικές σειρές πικάπ, οι οποίες ακόμη και μέχρι σήμερα θεωρούνται ως υψηλής ποιότητας και είναι πολύ δημοφιλείς στους ασχολούμενους με το είδος.
Το 1993 άρχισε η παραγωγή τμημάτων πικάπ Hi-End στην Πολωνία και το 1994 παρουσίασε τη σειρά "Consequence". Το 1995 άνοιξε το Thorens Laboratory στο Bερολίνο, κατευθύνοντας την παραγωγή σε RDS radio και CD players. To Δεκέμβριο του 2000 η εταιρεία κύρηξε πτώχευση στη Γερμανία. Το 2002 δημιουργήθηκε στην Ελβετία η Thorens Export Corporation Ltd για την επανενεργοποίηση της εταιρικής μάρκας. Σήμερα, τα δικαιώματα του ονόματος κατέχονται από τη Thorens Holding AG στη Βασιλεία. Η εταιρεία συνεχίζει την παραγωγή μοντέρνων αναλογικών πικάπ υψηλής ποιότητας.
Το 2003 κάτω από την ονομασία "New Line" παρουσιάστηκαν νέα προϊόντα (σειρά 800), υψηλής μάζας, εντελώς διαφορετικής φιλοσοφίας από τα παλαιότερα μοντέλα. Το 2004 κυκλοφόρησαν τα υψηλής μάζας TD 2010 και TD 2030), καθώς και τα φθηνότερα TD 170-1, TD 190-1 και TD 240.
Το 2005 παρουσίασε πάλι το μοντέλο TD 350 με υποσασί (συνδυασμός υποσασί και μάζας). Αργότερα ακολούθησε το μοντέλο 550, με βάση την ίδια τεχνολογία, αλλά μεγαλύτερο βραχίονα 12 ιντσών.
Παράλληλα κυκλοφόρησαν ο μονοκάναλος ενισχυτής ισχύος TEM 3200, ο προενισχυτής TEP 3800 και ο ενισχυτής κεφαλής TEP 302 (όλα παράγονται στη Γερμανία).
Το μοντέλο πικάπ TD 309 έλαβε EISA Award "Best Product 2011/2012", ενώ το 2013 ακολούθησαν τα μοντέλα TD 206 και TD 209. Το 2014 παρουσιάστηκε το βασικό μοντέλο TD 203.

Έδρα εταιρείας

Basel,Switzerland 4304 (Thorens Holding AG)

Kaiseraugst, Switzerland (Thorens Services)

Giebenach, Switzerland (Thorens Export Company - HQ)
Βλακεία (πόλη)

Η Βλακεία ήταν αρχαιοελληνικός οικισμός κοντά στην πόλη της Κύμης, στην Αιολίδα της Μικράς Ασίας. Η ύπαρξη της πόλης προκύπτει μονάχα από αναφορές που διασώθηκαν προς το κείμενο του Αριστοτέλη με τίτλο Κυμαίων πολιτεία. Οι κάτοικοι της πόλης είχαν τη φήμη ηλιθίων και υποτίθεται ότι οι λέξεις βλάξ (ο κάτοικος ή καταγόμενος από την πόλη Βλακεία) και βλακικά (ο συσχετιζόμενος με την πόλη) σημασιοδοτήθηκαν από αυτούς, έγιναν συνώνυμες με την ανοησία και την ηλιθιότητα εξαιτίας τους.
Στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα η λέξη βλακεία χρησιμοποιείται ευρέως με την έννοια της ανοησίας και της έλλειψης ευφυίας, σημασία που υπήρχε και στα αρχαία ελληνικά.
Εκστρακλάσα

Χορηγίες

Από την αγωνιστική περίοδο 2011/2012, κύριος χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η T-Mobile. Από το 2016/2017, κύριος χορηγός είναι η LOTTO.
Αμπντούλ Μετζίτ Β΄

Βιογραφία

Ο Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ γεννήθηκε το 1868 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ, γονείς του ήταν ο σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ και η Χαϊρανιντίλ Σουλτάν. Ο Αμπντούλ Μετζίτ ήταν στρατηγός του οθωμανικού στρατού αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε την στρατιωτική κλίση. Όταν ο ξαδερφός του έγινε σουλτάνος ο Αμπντούλ Μετζίτ έγινε διάδοχος του θρόνου, όμως στις 1 Νοεμβρίου 1922 το σουλτανάτο καταργήθηκε. Παρόλα αυτά ο Αμπντούλ Μετζίτ έγινε χαλίφης με απόφαση της εθνοσυνέλευσης της Άγκυρας. Το 1924 εκδιώχθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ.
Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας-Ζώνης

Περιγραφή

Τον 2ο αιώνα στοn τύμβο τάφηκαν τέσσερα μέλη μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημάτων (τριών ανδρών και μιας γυναίκας) μαζί με τις άμαξες και τα άλογά τους. Στις ανασκαφές έχουν βρεθεί οι άμαξες και τα οστά των αλόγων. Στον τύμβο βρέθηκαν και τα υπολείμματα της καύσης των τεσσάρων ατόμων. Ο Τύμβος έχει διάμετρο 60μ και έχει ύψος 7,5μ. Η αρχαιολογική έρευνα έχει δείξει ότι στην Βόρεια Θράκη (την Ρωμαϊκή εποχή) οι οικογένειες πλούσιων γαιοκτημόνων επέλεγαν την ταφή τους σε τύμβους γύρω από τα κτήματά τους .
Φράγμα Βάιοντ

Η καταστροφή του 1963

Στις 9 Οκτωβρίου του 1963 τα στοιχεία της φύσης κατανίκησαν το φράγμα. Λίγο μετά τις 11 το βράδυ, υπονομευμένη από τις καταρρακτώδεις φθινοπωρινές βροχές, η πλαγιά του όρους Τοκ υποχώρησε και έπεσε με τρομερή ορμή στην τεχνητή λίμνη του Βάιοντ. Το κύμα που δημιουργήθηκε υπερπήδησε με ευκολία το φράγμα, χωρίς να το βλάψει σοβαρά, και όρμησε στο φαράγγι. Δευτερόλεπτα αργότερα έφτασε στο Λονγκαρόνε, σκοτώνοντας δύο χιλιάδες από τις τέσσερις χιλιάδες των κατοίκων του. Στις 11 Οκτωβρίου, δύο ημέρες μετά τον κατακλυσμό που εξαφάνισε την πόλη, έμειναν ένα καμπαναριό και λίγα δέντρα που σημείωναν τη θέση του Λονγκαρόνε στη βόρεια Ιταλία. Αργότερα έγινε γνωστό ότι οι αρχές είχαν δεχθεί δεκάδες επιστολές από τους κατοίκους της πόλης. Όλες κατέγραφαν ανησυχίες για τις συνεχείς κατολισθήσεις στην τεχνητή λίμνη και όλες αγνοήθηκαν πλήρως.