Νουρσουλτάν (Αστάνα)

Ιστορία

Ο οικισμός Ακμόλι, επίσης γνωστός και ως Ακμολίνσκι Πρικάζ, ιδρύθηκε στον ποταμό Ισίμ το 1830 ως έδρα ενός οκρούγκ από μια μονάδα των Σιβηριανών Κοζάκων με επικεφαλής τον Φιόντορ Σούμπιν. Το όνομα δόθηκε ενδεχομένως μετά από ένα τοπικό ορόσημο -Ακμόλα σημαίνει κυριολεκτικά «ένας λευκός τάφος» στα Καζακικά- αν και αυτή η θεωρία δεν είναι καθολικά αποδεκτή. Το 1832 στον οικισμό χορηγείται καθεστώς πόλης και μετονομάζεται σε Ακμόλινσκ. Η αρκετά πλεονεκτική θέση της πόλης ήταν σαφής ήδη από το 1863 και αυτό φαίνεται σε μια περίληψη από το Γεωγραφικό και Στατιστικό Λεξικό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι δρόμοι και οι γραμμές που συνδέουν το γεωγραφικό αυτό κέντρο με το Καργκάλι στην Ανατολή, το φρούριο Ακτάου στο νότο και μέσω του Ατμπασάρ με το Κοκσετάου στη Δύση. Το 1838, στο ύψος του μεγάλου εθνικού και απελευθερωτικού κινήματος με επικεφαλής τον Κενεσάρι Χαν, το φρούριο Ακμόλινσκ κάηκε. Μετά την καταστολή του απελευθερωτικού κινήματος, το φρούριο ξαναχτίστηκε. Στις 16 Ιουλίου του 1863, το Ακμόλινσκ κηρύχθηκε επισήμως μια πόλη ουγιέζντ. Κατά την ταχεία ανάπτυξη της ρωσικής καπιταλιστικής αγοράς, οι τεράστιες περιοχές Σαργιάρκα εκμεταλλεύονταν ενεργά από την αποικιακή διοίκηση. Για να εκπονήσει τον κανονισμό που διέπει τη στέπα του Καζακστάν, η κυβέρνηση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σχημάτισε την Επιτροπή Στέπα το 1865. Στις 21 Οκτωβρίου του 1868 ο Τσάρος Αλέξανδρος Β΄ υπέγραψε σχέδιο κανονισμού για τη διακυβέρνηση των περιοχών Τουργκάι, Ουράλ, Ακμόλινσκ και Σεμιπαλατίνσκ. Το 1869, η εξωτερική περιοχή του Ακμόλινσκ ακυρώθηκε και το Ακμόλινσκ έγινε το κέντρο της νεοσυσταθείσας επαρχίας Ακμόλινσκ. Το 1879, ο στρατηγός Ντουμπέλτ πρότεινε να δημιουργηθεί ένας σιδηρόδρομος μεταξύ Τιουμέν και Ακμόλινσκ στο Υπουργείο Συγκοινωνιών της Ρωσίας. Κατά τα πρώτα 30 χρόνια της ύπαρξής του, ο πληθυσμός του Ακμόλινσκ αριθμούσε γύρω στους 2.000 κατοίκους. 
Ωστόσο, τα επόμενα 30 χρόνια, ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε τρεις φορές σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία της επαρχίας Ακμόλινσκ. Το 1893, το Ακμόλινσκ ήταν ένα ουγιέζντ με πληθυσμό 6.428 κατοίκων, 3 εκκλησίες, 5 σχολεία και κολέγια και 3 εργοστάσια. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ακμόλινσκ χρησίμευσε ως οδός για τη μεταφορά μηχανικών εργαλείων και εξοπλισμού από εκκενωμένα εργοστάσια της ΣΣΔ της Ουκρανίας, της ΣΣΔ της Λευκορωσίας και της Σοβιετικής Ρωσίας σε περιοχές της ΣΣΔ του Καζακστάν. Ρόλος των τοπικών βιομηχανιών ήταν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του πολέμου, παράσχοντας στα μέτωπα του πολέμου όλα τα απαραίτητα υλικά. Στα μεταπολεμικά χρόνια, το Ακμόλινσκ έγινε ένας φάρος οικονομικής αναβίωσης στα δυτικά της Σοβιετικής Ένωσης που καταστράφηκε από τον πόλεμο. Επιπλέον, πολλοί Ρωσογερμανοί εγκαταστάθηκαν εδώ, αφού απελάθηκαν υπό την εξουσία του Ιωσήφ Στάλιν. 
Τη δεκαετία του 1950, στο Βόρειο τμήμα του ΣΣΔ του Καζακστάν ξεκίνησε το φιλόδοξο πρόγραμμα για την σταδιακή μετατροπή των εκτάσεων του Καζακστάν σε σιτοβολώνα της ΕΣΣΔ υπό την ηγεσία του Νικίτα Χρουστσόφ, προκειμένου να μετατραπεί η περιοχή σε δεύτερο παραγωγό σιτηρών για τη Σοβιετική Ένωση. Τον Δεκέμβριο του 1960, η Κεντρική Επιτροπή πέρασε ένα ψήφισμα για τη δημιουργία του Τσελίνι Κράι, το οποίο περιλάμβανε πέντε περιοχές του Βορείου τμήματος της ΣΣΔ του Καζακστάν. 
Η περιοχή Ακμόλινσκ εγκαταλείφθηκε ως ξεχωριστή διοικητική οντότητα. Οι επαρχίες του Ακμόλινσκ υπάγονταν άμεσα στο νέο Κράι και το Ακμόλινσκ έγινε η πρωτεύουσα του Κράι, καθώς και η διοικητική έδρα της νέας οικονομικής περιοχής των Παρθένων Εδαφών. Στις 14 Μαρτίου του 1961, ο Χρουστσόφ πρότεινε να μετονομάσει την πόλη με μια ονομασία που να αντιστοιχεί στο ρόλο της στην εκστρατεία των Παρθένων Εδαφών. Στις 20 Μαρτίου του 1961, το Ανώτατο Σοβιέτ της ΣΣΔ του Καζακστάν μετονόμασε το Ακμόλινσκ σε Τσελίνογκραντ. Στις 24 Απριλίου του 1961, η περιοχή ανασυστάθηκε ως Περιφέρεια Τσελίνογκραντ. Στη δεκαετία του 1960, το Τσελίνογκραντ μεταμορφώθηκε εντελώς. Το 1963 άρχισαν οι εργασίες για τις τρεις πρώτες νέες συνοικίες με πολυώροφα κτίρια. Επιπλέον, η πόλη έλαβε μια σειρά από νέα μνημειώδη δημόσια κτίρια, όπως το παλάτι Παρθένες Γαίες, το Παλάτι της Νεολαίας, ο Οίκος των Σοβιέτ, ένα νέο αεροδρόμιο και αρκετές αθλητικές εγκαταστάσεις. Το 1971, καταργήθηκε το Τσελίνι Κράι και το Τσελινόγκραντ έγινε το κέντρο της περιοχής. 
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την επακόλουθη ανεξαρτησία του Καζακστάν, η αρχική μορφή του ονόματος της πόλης αποκαταστάθηκε στην τροποποιημένη μορφή Ακμόλα. Στις 6 Ιουλίου του 1994, το Ανώτατο Συμβούλιο του Καζακστάν δέχτηκε το διάταγμα «Περί της μεταβίβασης της πρωτεύουσας του Καζακστάν». Μετά την μετακόμιση της πρωτεύουσας του Καζακστάν στην Ακμόλα στις 10 Δεκεμβρίου 1997, η πόλη μετονομάστηκε σε Αστανά το 1998. Στις 10 Ιουνίου του 1998, το Νουρσουλτάν (Αστανά) παρουσιάστηκε διεθνώς ως η νέα πρωτεύουσα του Καζακστάν. Στις 16 Ιουλίου του 1999, το Νουρσουλτάν τιμήθηκε με το μετάλλιο και τον τίτλο της πόλης της ειρήνης από την Ουνέσκο.
Στις 19 Μαρτίου 2019 μετονομάστηκε σε Νουρσουλτάν προς τιμήν του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, από τον νέο πρόεδρο Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ.

Τοπογραφία

Το Νουρσουλτάν βρίσκεται στο κεντρικό Καζακστάν στον ποταμό Ισίμ σε μια πολύ επίπεδη, ημιάγονη περιοχή στέπας που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας της χώρας. Βρίσκεται στις 51° 10' βορείου γεωγραφικού πλάτους και 71° 26' ανατολικού γεωγραφικού μήκους και ο 50ος βόρειος παράλληλος περνάει από τα νότια τμήματα της πόλης. Η πόλη έχει έκταση 722 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται σε υψόμετρο 347 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Οι παλαιότεροι δήμοι βρίσκονται βόρεια του ποταμού, ενώ οι νέοι δήμοι βρίσκονται νότια του Ισίμ.

Ζώνη ώρας

Η μετατόπιση ώρας UTC που χρησιμοποιείται στο Νουρσουλτάν είναι 6 ώρες μπροστά του UTC, ή UTC+6:00. Αυτή η ζώνη ώρας χρησιμοποιείται επίσης από το Καζακστάν και το Αλμάτι.