google/wiki40b huggingface dataset:
Πανοραμίκ

Περιγραφή

Ο λόγος που χρησιμοποιείται αυτή η τεχνική πανοραμίκ είναι για την περιγραφή ενός τοπίου ή αντικειμένου ή κι ενός γεγονότος. Ένα συχνό παράδειγμα χρήσης της τεχνικής είναι για την περιγραφή ενός χώρου που έχει γίνει μια δολοφονία και μας πληροφορεί για τα αντικείμενα ή τους ανθρώπους που υπάρχουν στο χώρο. Επίσης χρησιμοποιείται για να "ακολουθήσει" έναν ήρωα ή την δράση μιας σκηνής καθώς εξελίσσεται σε μία συγκεκριμένη περιοχή. Για παράδειγμα, όταν ο πρωταγωνιστής της σκηνής σκαρφαλώνει στην κορυφή ενός βουνού και κοιτάζει το τοπίο γύρω του, τότε με κίνηση πανοραμίκ της κάμερας που ακολουθεί την κίνηση του κεφαλιού του ήρωα, είτε από δεξιά προς τα αριστερά, είτε αντίστροφα, αποκαλύπτεται αυτό που βλέπει. Ένα άλλο παράδειγμα κίνησης πανοραμίκ είναι όταν η κινηματογραφική κάμερα μας παρουσιάζει την γαλήνη ενός τοπίου, για να καταλήξει τελικά, εντελώς απροσδόκητα, στο πτώμα ενός ανθρώπου, που βρίσκεται στη μέση ενός όμορφου λιβαδιού.
Αρκετές φορές όμως τα πανοραμίκ έχουν κι ένα εκφραστικό (ψυχολογικό, δραματικό) ρόλο, εισάγουν ένα απροσδόκητο στοιχείο στην δράση, με τραγικό ή κωμικό αποτέλεσμα.
Το πανοραμίκ είναι μια τεχνική που εκτός από τον κινηματογράφο χρησιμοποιείται επίσης στη ζωγραφική και στη φωτογραφία,  Αυτή η τεχνική έγινε γνωστή στην ζωγραφική στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα όπου, ειδικά οι Ευρωπαίοι ζωγράφοι, την χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν ένα τοπίο ή ένα ιστορικό γεγονός. Από την άλλη στο κινηματογράφο άρχισε να γίνεται γνωστή έναν αιώνα μετά.
Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ χρησιμοποιούσε αυτή την τεχνική αρκετά συχνά. Για παράδειγμα η πρώτη σκηνή της ταινίας Ψυχώ είναι ένα πανοραμικό πλάνο της πόλης του Φοίνιξ, διάρκειας περίπου δύο λεπτών.
Στην ταινία του Τζων Φορντ «Ταχυδρομική άμαξα», η κάμερα παρακολουθεί αρχικά την άμαξα που διασχίζει την κοιλάδα. Με κίνηση πανοραμίκ στρέφεται δεξιά προς την κορυφή ενός βραχώδους λόφου, όπου στέκεται μια ομάδα ινδιάνων έτοιμοι να επιτεθούν.
Πλάκα Αχαΐας

Ιστορία

Το χωριό είναι παλιό και υπήρχε πριν την Τουρκοκρατία. Γνώρισε τη μανία των Γερμανών κατά την ολιγόχρονη κατοχή τους στην Ελλάδα. Στο πέρασμα τους από εκεί έκαψαν μερικά από τα σπίτια της.

Το χωριό σήμερα

Η Πλάκα ξέφυγε από τον μαρασμό και την εγκατάλειψη που χτύπησαν τόσο βαθιά πολλά χωριά του πρώην Δήμου Αροανίας. Αρκετοί νέοι του χωριού παρέμειναν εκεί, ασχολούμενοι ιδιαίτερα με την κτηνοτροφία και τα οικοδομικά επαγγέλματα, καθώς και άλλες εργασίες. Ο επισκέπτης ακολουθώντας το δρόμο Τριποτάμων - Αγραμπέλων μπορεί να γνωρίσει τις ιδιαιτερότητες του χωριού.
Θέμα Καλαβρίας

Η Καλαβρία ήταν επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, (Βυζαντινό Θέμα) στην Νότια Ιταλία και την σημερινή περιφέρεια της Καλαβρίας.
Το Θέμα δημιουργήθηκε κατά το χρονικό διάστημα από το 938 έως το 956 αντικαθιστώντας το Δουκάτο της Καλαβρίας, είχε πρωτεύουσα το Ρήγιο αλλά περιελάμβανε και μία πόλη στην Σικελία το μόνο μέρος δεν καταλήφθηκε από τους Άραβες, το Ταυρομένιο.
Το Θέμα χωρίζεται σε τρεις τούρμες και περαιτέρω διαιρείται σε δρούγες, μόνο μία τούρμα ταυτίστηκε με ακρίβεια, βρισκόταν στο Πιάνα ντι Τζιόια Ταύρο, η οποία είχε ως πρωτεύουσα την πόλη της Αγίας Αγκάθα και ιδρύθηκε το 1044.
Το 965 ξέσπασε βίαιη εξέγερση στο Ροζάνο, η αιτία το αίτημα του στρατηγού Νικηφόρου Εξακιονίτη να στρατολογήσει τα πλοία του θέματος ενώ οι ιδιοκτήτες τους ζήταγαν να πάρουν ενοίκιο, Με την παρέμβαση του Αγίου Νείλου σταμάτησε η εξέγερση και πήραν αντάλλαγμα πεντακόσια νομίσματα.
Σε 975 το Θέμα Καλαβρίας μαζί με εκείνα της Λογγιβαρδίας και της Λευκανίας σχηματίζουν το Κατεπανάτο της Ιταλίας.
Σουτζ

Γεωγραφία

Το Σουτζ βρίσκεται ανατολικά του νησιού και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Έχει υψόμετρο 610 πόδια (186 μέτρα. Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 12°06′Β 61°39′Δ.
Βασίλειος Κουρουσόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την Τρίπολη. Πριν την επανάσταση είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη. Επέστρεψε και υπηρέτησε ως γραφέας. Μετά την σύσταση της Γερουσίας της Πελοποννήσου πέρασε στο γραφείο της και εργάστηκε υπό του Σπηλιάδη, κατόπιν δε ακολούθησε καριέρα υπηρετώντας στα γραφεία της Κυβερνήσεως του αγώνα, και σε άλλες πολιτικές υπηρεσίες. Το 1828 διορίστηκε δικαστικός στο υπουργείο δικαιοσύνης, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1864 φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του αρεοπαγίτη.
Απεβίωσε στην Κόρινθο. Εγγονός του ήταν ο Βασίλειος Θ. Κουρουσόπουλος και δισέγγονός του ήταν ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Θεμιστοκλής Κουρουσόπουλος.
Νικόλαος Παπαθεοδώρου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Φεβρουαρίου 1886 και ήταν ξάδερφος του Αθανάσιου Σπανίδη. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο Πολεμικό Ναυτικό, από το οποίο, όμως, μετατάχθηκε το 1919, με τον βαθμό του υποφροντιστή, στο Λιμενικό Σώμα. Την περίοδο 1925 - 1927 διετέλεσε λιμενάρχης Πειραιά ενώ το 1940 ήταν παρών στον τορπιλισμό της Έλλης ως επόπτης των μέτρων ασφαλείας του Λ.Σ. στην Τήνο. Κατά την έκρηξη του ελληνοιταλικού πολέμου έφερε τον βαθμό του πλοιάρχου ενώ για ένα μικρό διάστημα (26 Οκτωβρίου - 24 Νοεμβρίου) διετέλεσε Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος. Έφτασε μέχρι τον βαθμό του Υποναυάρχου.
Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, στις 28 Δεκεμβρίου 1944 δολοφονήθηκε στον Πειραιά από μέλη του ΚΚΕ.
Datsun 12

Εκδόσεις

Οι εκδόσεις που ήταν διαθέσιμο το Datsun 12 ήταν τρεις: η στάνταρ και πιο κοινή έκδοση ήταν η τετραθέσια phaeton, με τη διθέσια Roadster και την τετραθέσια sedan να συμπληρώνουν την παλέτα του αυτοκινήτου.

Σχεδίαση

Σχεδιαστικά, το Datsun 12 έμοιαζε πολύ με τον προκάτοχό του, έχοντας ωστόσο μικρές διαφορές όσον αφορά το σχέδιο στις πόρτες του οχήματος. Tα κύρια μέρη του οχήματος κατασκευάζονταν από την Yanase Motor και την Nihon Jidosha Corporation, ενώ το σασί του αυτοκινήτου κατασκευαζόταν από την Tobata Casting, μετέπειτα Nissan, στο εργοστάσιο της Οσάκα.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Η κυριότερη αναβάθμιση του μοντέλου πάντως, συγκριτικά με το Datsun 11, ήταν στον τομέα των επιδόσεων και συγκεκριμένα στον κινητήρα. Λόγω μιας αλλαγής στη νομοθεσία της Ιαπωνίας, που αύξησε το νόμιμο όριο του μέγιστου κυβισμού στην κατηγορία αυτή από 500 cm³ σε 750 cm³ από το 1933, έγινε εφικτή η χρήση μεγαλύτερων σε κυβισμό κινητήρων, που είχε ως αποτέλεσμα και την άμεση βελτίωση των επιδόσεων.
Έτσι στο Datsun 12 χρησιμοποιήθηκε ένας νέος κινητήρας, κυβισμού 748 cm³ που απέδιδε 12 ίππους (20% επιπλέον ισχύ) στις 3.000 στροφές / λεπτό και μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς μέσω ενός 3-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων. Επίσης, η τελική ταχύτητα του οχήματος έφτανε τα 73 χλμ/ώρα.
Δαίδαλα Ινδίας

Η πόλη Δαίδαλα ήταν αρχαία ελληνική στρατιωτική αποικία στην Ινδία ή, κατ' άλλη αρχαία πηγή, στο σημ. Πακιστάν. 
Κατά τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, βρισκόταν μεταξύ του Ινδού ποταμού και του όρους Βίνδυος (σημ. Vindhya) και ανήκε στο ελληνοϊνδικό βασίλειο του Μενάνδρου. Από τις πληροφορίες του Πτολεμαίου και του Στεφάνου του Βυζαντίου (ο οποίος αναφέρει την ύπαρξη τέτοιας πόλης στην Ινδία), φαίνεται πιο πιθανό πως ήταν αποικία Κρητών μισθοφόρων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αν και υπάρχει το ενδεχόμενο αυτοί να προέρχονταν από τη Λυκία. Δεν είναι βέβαιο αν ο οικισμός απέκτησε ποτέ τα χαρακτηριστικά πόλεως. 
Σύμφωνα με μαρτυρία του Ρωμαίου ιστορικού Κουρτίου, οικισμός με αυτό το όνομα βρισκόταν δυτικά του Ινδού, στους Παροπαμισάδες, στη θέση της σημερινής Bajaur του Πακιστάν. Κατά τον  Ιουστίνο, ο οποίος φαίνεται να αντλεί πληροφορίες από τον Κούρτιο, από την πόλη ονομάστηκε και η γύρω περιοχή των Παροπαμισαδών Δαίδαλα και το κοντινά όρη Δαιδάλια.
Μουσουλμανική Αδελφότητα

Ίδρυση

Ο Χασάν αλ-Μπάννα ίδρυσε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην πόλη Ισμαηλία το Μάρτιο του 1928, μαζί με έξι εργάτες της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ, ως πανισλαμικό, θρησκευτικό, πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Η Εταιρεία της Διώρυγας του Σουέζ βοήθησε τον Μπάνα να χτίσει τζαμί στην Ισμαηλία, που θα χρησίμευε ως έδρα της Αδελφότητας, σύμφωνα με το The Society of Muslim Brothers του Ρίτσαρντ Μίτσελ.
Δίδυμοι Πύργοι Μύτικα

Οι Δίδυμοι Πύργοι Μύτικα είναι δύο από τους γνωστότερους πύργους της Εύβοιας, χτισμένοι στα πρότυπα οχυρωματικών κτισμάτων του 11ου αι. στη δυτική Ευρώπη. Βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση ο ένας από τον άλλον (λιγότερο από διακόσια μέτρα) και ανάμεσα τους βρίσκεται ο ναός της Αγίας Παρασκευής και ο κοιμητηριακός ναός του Αγίου Αθανασίου. Είναι περίεργο το γεγονός ότι βρίσκονται τόσο κοντά ο ένας στον άλλο και η μόνη εξήγηση που δίνεται είναι ότι μάλλον οφείλεται στο ισάξιο μοίρασμα ανάμεσα στα μέλη κάποιας οικογένειας
Έχουν άμεση οπτική επαφή με το κάστρο των Φύλλων  που είναι πολύ κοντά αλλά και με τον πύργο του Βασιλικού και του Λευκαντίου.
Από γεωγραφικής άποψης οι πύργοι κείνται στο Ληλάντιο πεδίο ( Μύτικας ) , σε βραχώδες πλην ομαλό δίκορφο ύψωμα. Στη βάση του διατρέχει ο Λήλαντας ποταμός και φέρεται ότι εκτός του αμυντικύ τους προορισμού οι πύργοι ήλεγχαν τα ποτάμια ύδατα για την καλύτερη ύδρευση της Χαλκίδας και του εύφορου κάμπου. Είναι πιθανό ότι το 1429 σε έναν από τους δίδυμους πύργους κατοικούσε ο ποταμάρχης, αξιωματούχος που επιτηρούσε τη ροή των υδάτων.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Έχουν 18 μέτρα ύψος. Ο πρώτος έχει διαστάσεις 6,10 επί 6,10 και η βορειοανατολική και βορειοδυτική πλευρά του είναι κτισμένη πάνω σε βράχο. Η είσοδος του είναι στα 6 μέτρα ύψος. Η βορειοδυτική πλευρά έχει ένα μεγάλο και ένα μικρό παράθυρο καθώς και μία θυρίδα ελαφρού όπλου. Η είσοδος βρίσκεται στην βορειοανατολική πλευρά όπου υπάρχει και ένα μικρό παράθυρο και μία κάθετη θυρίδα όπλου. Η τοιχοδομή είναι από αργούς λίθους τοποθετημένους με επιμέλεια και συγκολλημένους με ασβεστοκονίαμα. Οι οπτόπλινθοι δίνουν αντοχή και σταθερότητα. Οι γωνιόλιθοι είναι καλοταγαριασμένοι και ορθογώνιοι. Πρόκειται για παραλληλόγραμμους πωρόλιθους που έχουν μεταφερθεί εκεί από κάποια παραθαλάσσια περιοχή και με την οδοντωτή τους τοποθέτηση δίνουν αντοχή στο κτίριο.
Ο  δεύτερος έχει μεγαλύτερο όγκο και πλευρές 7,5 μέτρων. Είναι επίσης κατασκευασμένος με αργούς λίθους και η είσοδος του βρίσκεται στη δυτική πλευρά και είναι τοξωτή με ένα μικρό τοξωτό παράθυρο δίπλα. Στο κατώτερο μέρος έχει θυρίδες. Οι επάλξεις σε σχήμα Μ του δίνουν πολεμικό χαρακτήρα.
Τζούνκο Ταμπέι

Η Τζούνκο Ταμπέι (田部井 淳子, 22 Σεπτεμβρίου 1939 στο Μιχάρου του Νομού Φουκουσίμα  - 20 Οκτωβρίου 2016 στο Καβαγκόε  ) ήταν Ιαπωνέζα ορειβάτισσα. Στις 16 Μαΐου 1975 έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ. Είναι η πρώτη γυναίκα που έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ.

ζωή

Όταν η Ταμπέι επισκέθφηκε το Εθνικό Πάρκο Νικκόου στην ηλικία των 10 ετών, αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή της. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Σόουουα και εντάχθηκε στην τοπική ορειβατική λέσχη. Το 1969 ίδρυσε ορειβατικό σύλλογο. Μαζί με τον σύζυγό της ανέβηκαν στη κορυφή του Φούτζι, του Μάτερχορν και πολλών άλλων βουνών στην Ιαπωνία και άλλες χώρες του κόσμου.  
Το 1972 η Ταμπέι είχε πλέον αναδειχθεί σε μία από τις καλύτερες ορειβάτισσες στην Ιαπωνία. Η εφημερίδα Yomiuri Shimbun και το τηλεοπτικό κανάλι Nippon TV αποφάσισαν να συγκροτήσουν μια ομάδα αποτελούμενη εξολοκλήρου από γυναίκες, η οποία θα ανέβαινε στο Έβερεστ. Επελέχθησαν 15 άτομα, μεταξύ άλλων και η Τζούνκο Ταμπέι.  
Η δεκαπενταμελής γυναικεία ομάδα έφθασε στο Κατμαντού την άνοιξη του 1975 βοηθούμενες από μια ομάδα Σέρπα. Ακολούθησαν την ίδια διαδρομή με τους Τένσινγκ Νοργκέι και Έντμουντ Χίλαρι. 
Το 1992, η Τζούνκο Ταμπέι έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε στις Επτά Κορυφές.

Ονομάστηκαν προς τιμήν της

Στις 23 Μαΐου 2000, ο αστεροειδής 6897 Ταμπέι πήρε το όνομά της.
Μπορίς Γιέλτσιν

Διακυβέρνηση

Τα χρόνια της διακυβέρνησής του χαρακτηρίστηκαν από ακραίο και άκρατο φιλελευθερισμό, ο οποίος οδήγησε δεκάδες εκατομμύρια Ρώσους σε χειρότερη από ό,τι βρίσκονταν πριν κατάσταση. Ο άλλοτε δυναμικός Γιέλτσιν είχε 5 καρδιακές προσβολές στη θητεία του ως πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενώ έγινε πραγματικός αγώνας ώστε το 1996 να επανεκλεγεί στην εξουσία. Τα τελευταία χρόνια η κόρη του, Τατιάνα Ντιατσένκο, ήταν το δεξί του χέρι, ουσιαστικά κυβερνώντας τη χώρα με τους νεόπλουτους ολιγάρχες. Η πολιτική αστάθεια της εποχής Γιέλτσιν χαρακτηρίζεται από τη συχνή απόλυση πρωθυπουργών. Η περίοδος της προεδρίας Γέλτσιν ήταν ασταθής και οικονομικά, καθώς ο Πόλεμος στην Τσετσενία που άρχισε το 1994 κόστισε εκατομμύρια ρούβλια στη ρωσική κυβέρνηση. Το δημόσιο χρέος της Ρωσίας διογκώθηκε και η οικονομική κρίση της Ασίας το 1997 έπληξε τη ρωσική οικονομία σε μεγάλο βαθμό. Το 1998, η οικονομική κρίση χειροτέρεψε με τις τράπεζες να αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την κρίση και η κυβέρνηση υποτίμησε το νόμισμα τέσσερις φορές. Η εγκληματικότητα αποτέλεσε επίσης μείζων πρόβλημα, καθώς τη διετία 1993 έως 1995, οι ανθρωποκτονίες ξεπέρασαν τις 45.000 σε αριθμό. Η μετάβαση από την οικονομία της κρατικής παρέμβασης στο καπιταλιστικό σύστημα ήταν ιδιαίτερα απότομη και οι χιλιάδες ιδιωτικοποιήσεις σε συνδυασμό με την απόλυτη ελευθερία των επιχειρήσεων να καθορίσουν τις τιμές των προϊόντων τους, οδήγησε στη συσσώρευση του πλούτου στους ολιγάρχες.

Σταθμοί

Σταθμοί στην ιστορία της νέας Ρωσίας του Μπορίς Γιέλτσιν είναι ο Δεκέμβριος του 1993, με την επιβολή του Γιέλτσιν με τη βία έναντι των πολιτικών του αντιπάλων, 
το 1993, όταν ο ρωσικός στρατός κανονιοβόλησε τη Δούμα προκειμένου να εξαναγκάσει τους βουλευτές που είχαν οχυρωθεί εκεί      εναντίον του να παραδοθούν 

το 1994, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Τσετσενία,

το 1995, με το πρώτο πολύ σημαντικό επεισόδιο της υγείας του, 

ο Ιούλιος του 1996, όταν επανεξελέγη έναντι του κομμουνιστή αντιπάλου του, Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, 

ο Αύγουστος του 1998 με την οικονομική κρίση, 

και, τέλος, ο Δεκέμβριος του 1999, οπότε το πρόβλημα της διαδοχής του ήταν το πιο σημαντικό ζήτημα για ολόκληρη τη χώρα.
Θόδωρος Πολυκανδριώτης

Βιογραφία

Υπήρξε δημιουργός δεκάδων λαϊκών επιτυχιών. Μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα, αλλά από το 1954 κι έπειτα ζούσε στο Αιγάλεω.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Υπόγα, στη γωνία Αθηνάς και Σοφοκλέους, το 1943. Έχει τραγουδήσει σε διάφορα κέντρα, όπως Όαση, Περιβόλι του Ουρανού και Στοά των Αθανάτων.
Έχει δουλέψει με σημαντικούς λαϊκούς τραγουδιστές, μεταξύ των οποίων με την Γιώτα Λύδια, τον Πέτρο Αναγνωστάκη και τον Μανώλη Αγγελόπουλο.
Μηνάς Τσάλκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μηνάς Τσάλκος γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αίωνα στο Γκορνίτσοβο (Κέλλη) Φλώρινας. Ήταν γαμπρός του Μακεδονομάχου Στέργιου (Τέγου) Σαπουντζή. Συγκρότησε ένοπλο σώμα του οποίου τέθηκε επικεφαλής. Στο σώμα του κατατάχτηκε και ο κουνιάδος του, Σ. Σαπουντζής από το 1903. Έδρασε κατά των Βουλγαρικών σωμάτων στις περιοχές Φλώρινας, Αμυνταίου και Έδεσσας καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Τσόντο  στο Μορίχοβο. Το 1907 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, απ' όπου επέστρεψε λίγα χρόνια αργότερα. Εκεί νυμφέυτηκε την Ιορδάνα και απέκτησε δύο παιδιά: τον Ευάγγελο και τον Δημήτριο.
Ντάβιντ Τένιερς ο πρεσβύτερος

Βιογραφία

Έχοντας λάβει την πρώτη του εκπαίδευση ως ζωγράφος από τον αδελφό του Γιουλιάαν Τένιερς, σπούδασε υπό τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς στην Αμβέρσα και στη συνέχεια υπό τον Άνταμ Ελζχάιμερ στη Ρώμη. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1606.
Αν και η φιλοδοξία του τον οδήγησε μερικές φορές να δοκιμάσει τις ικανότητές του σε μεγάλου μεγέθους θρησκευτικούς, ιστορικούς και μυθολογικούς πίνακες, η διασημότητά του οφείλεται κυρίως στα τοπία και στους πίνακες που απεικονίζουν χωρικούς που ξεφαντώνουν, πανηγύρεις για την επέτειο ίδρυσης ιερών ναών (αποκαλούνται Kermesse) και παρόμοιες σκηνές, που διαπνέονται από υγιή αίσθηση χιούμρο και συχνά συγχέονται με τα πρώιμα έργα του γιου του, Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου.
Υπάρχει ένας μεγάλος πίνακας του Τένιερς στον ιερό ναό του Αγίου Παύλου στην Αμβέρσα, ο οποίος αναπαριστά τα έργα της ευσπλαχνίας. Στην πινακοθήκη της Βιέννης υπάρχουν τέσσερα τοπία ζωγραφισμένα από τον Τένιερς, στα οποία είναι εμφανής η επιρροή του Ελζχάιμερ, και τέσσερις μικροί πίνακες με μυθολογικά θέματα, μεταξύ αυτών οι πίνακες Βερτούμνους και Πομόνα και Ήρα, Δίας και Ιώ. Στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου υπάρχει πίνακάς του με χαρακτηριστική σκηνή από τη ζωή των χωρικών, Παίζοντας με σφαίρες, ένας Διάλογος τριών ανδρών και μιας γυναίκας και ένα μεγάλο Βραχώδες τοπίο. Άλλα έργα του βρίσκονται στις πινακοθήκες της Αγίας Πετρούπολης, της Μαδρίτης, των Βρυξελλών, του Μονάχου, της Δρέσδης και του Βερολίνου (Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου).
Ο Τένιερς ήταν επίσης έμπορος πινάκων και είναι γνωστό ότι συμμετείχε στην έκθεση στο Σαιν Ζερμαίν του Παρισιού το 1635, με μεγάλο αριθμό πινάκων, δικών του και των τεσσάρων γιων του. Απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1649.
Αθανάσιος Γρηγοριάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Τριφυλία στις 13 Μαρτίου 1793. Η οικογένειά του ήταν γνωστή από τη Ζούρτσα Ολυμπίας και η αρχαιότερη της επαρχίας αυτής.
Πήγε σχολείο στη Δημητσάνα της Γορτυνίας. Μυήθηκε στα μυστήρια της Φιλικής Εταιρείας τον Νοέμβριο του 1820 από τον Γρηγόριο Παπαφλέσσα, και αφού συνεννοήθηκε με τους άλλους πατριώτες της Πελοποννήσου ξεκίνησε την Επανάσταση στην επαρχία της Τριφυλίας στις 25 Μαρτίου του 1821. 
Υπηρέτησε ως στρατιωτικός και πολιτικός, και έκανε και από μόνος του εκστρατείες όπου ήταν ανάγκη, αφού είχε μεγάλη δύναμη στην επαρχία λόγω της πολυάριθμης οικογένειάς του, και επειδή είχε θείο τον αρχιερέα της Μεθώνης Γρηγόριο. Τέθηκε επί κεφαλής χιλίων οπλιτών, επιτέθηκε στους Τούρκους και τους έδιωξε από το Νεόκαστρο και τη Μεθώνη. 
Έγινε πληρεξούσιος των Εθνικών Συνελεύσεων, βουλευτής και γερουσιαστής, και υπηρέτησε και σε άλλες πολιτικές υπηρεσίες.
Επί των εμφυλίων πολέμων του 1824 και 1825 κηρύχτηκε και αυτός αντάρτης, καταδιώχθηκε αλλά δεν συνελήφθη. Στα χρόνια του Καποδίστρια διορίστηκε διοικητής της Νάξου, Πάρου και Αντιπάρου. Μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ο Γρηγοριάδης ήταν ο σπουδαιότερος αντίπαλος των αντικυβερνητικών. 
Επί Όθωνα διετέλεσε πληρεξούσιος το 1843, γερουσιαστής το 1844, αντιπρόεδρος της Γερουσίας το 1852, και με την μεταπολίτευση πληρεξούσιος το 1862. Αργότερα έγινε και βουλευτής.
Τιμήθηκε με το αργυρό παράσημο του αγώνα, το χρυσό παράσημο του Σωτήρος, με τον σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος. 
Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1871.
Συκιά Εμπεσού Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Συκιά βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, σε απόσταση 43  χλμ. ΒΑ. της Αμφιλοχίας και 52,5 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Κανάλα, ανατολικά του Ίναχου ποταμού και νότια του οικισμού Εμπεσού (2 χλμ.). Το 1928 αναφέρεται να ανήκει στην τότε κοινότητα Εμπεσού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Εμπεσό, τον Σκατζόκαμπος, το Γραμματσούλι και τη Φτελιά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Εμπεσού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους.

Σημείωση

Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν: Συκιά Ναυπάκτου και Συκιά ή Συκέα Φαμίλας
Αγκαρόβιτσι

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)

Το 1991, οι 161 κάτοικοι του χωριού ήσαν στο σύνολό τους Σέρβοι.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου γυναικών είναι η μεγαλύτερη και η παλιότερη διοργάνωση γυναικείου στίβου στην Ελλάδα. Η πρώτη διοργάνωση έγινε το 1931 και έως το 1983 συμμετείχαν σε αυτή και οι κυπριακές ομάδες οι οποίες κατέκτησαν το πανελλήνιο πρωτάθλημα έξι φορές. Έως το 1960 γινόταν ξεχωριστά από το αντίστοιχο πρωτάθλημα των ανδρών. Έκτοτε τα δύο πρωταθλήματα διοργανώνονται μαζί.
Τερριτόριο Καλαβρύτων

Το Τερριτόριο των Καλαβρύτων (ιταλικά: Territorio di Calaurita) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο που ονομαζόταν Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν τα Καλάβρυτα και ήταν ένα από τα τέσσερα εδάφη της επαρχίας Αχαΐας.
Το τερριτόριο είχε περίπου την σύσταση της προηγούμενης Οθωμανικής διαίρεσης και του Καζά των Καλαβρύτων. Σύμφωνα με το «Breve descrittione del Regno di Morea» που δημοσιεύτηκε από τον Ράγγε, το τερριτόριο είχε έκταση 2.211.760 στρέμματα, 118 χωριά, 36 κατεστραμμένα ή εγκαταλελειμμένα, 10 ορθόδοξα μοναστήρια, 16.561 κατοίκους κατανεμημένους σε 3.370 οικογένειες. Αναφέρεται ορεινό τερριτόριο αλλά με εύφορα εδάφη. 
Κατά την Απογραφή Γκριμάνι, που έγινε το 1700, είχε 15.036 κατοίκους, από τους οποίους οι 7.739 είναι άντρες και οι 7.297 είναι γυναίκες. Αναφέρεται ότι η πρωτεύουσα, Καλάβρυτα, κατοικούνταν από πολλούς μουσουλμάνους σε αντίθεση με τα χωριά που έμεναν ελάχιστοι.
Το 1714 αναφέρεται ότι οι μοναχοί του Μεγάλου Σπηλαίου και της μονής Ταξιαρχών δήλωσαν υποταγή στους Οθωμανούς.
Το τερριτοριο περιλάμβανε τα χωριά: Crasticus, Raicu, Vracnì, Suuardo, Rogus, Valtinipà, Sauanus, Chierpenì, Vissocà, Serbagni, Cloco, Chierdesi, San Biasio, Dembreni, Nesserò, Angelobuo, Bumba, Lopessi, Gerbesi, Murichi, Bodia, Carussi, Lecuri, Chieressoua, Liuarzi, Croccoua, Morocoua, Nussa, Versici, Decuri, Vessini, Diurizza, Nassa, Scupi, Alestena, Agriditu Sopotu, Caminianus, Desino, Anastasoua, Mastici, Zarucli, Sopotò, Stressoua, Lustra, Daporitissa, Cocora, Granizza, Costeglia, Carnessi, Cauni, Licuria, Crinofita, Turlada, San Nicola, Arbuna, Diminizza, Masi, Vrostena, Castria, Camacus, Sigugni, Dunizza, Amuri, Sudenà, Missorugi, Solo, Peristera, Chalchianica, Agrixi, Vunachi και Santa Barbara.
Καρλόττα Χριστίνα του Μπράουνσβαϊκ-Βόλφενμπυτελ

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Λουδοβίκου-Ροδόλφου δούκα του Μπράουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ και της Χριστίνας-Λουίζας, κόρης του Αλβέρτου-Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Έττινγκεν-Έττινγκεν.
ASL Airlines France

Ιστορία

Οι ρίζες της αεροπορικής εταιρείας μπορούν να εντοπιστούν στο " Companie générale aéropostale " το 1927 που πρωτοστάτησε στην παράδοση αλληλογραφίας μεταξύ Ευρώπης, Αφρικής και Νότιας Αμερικής με διάσημους πιλότους όπως ο Jean Mermoz και ο Antoine de Saint-Exupéry . Ήταν αρχικά μέρος της Air France από το 1947 έως το 1991 όταν λειτουργούσε ως Société d'Exploitation Aéropostale. Πήρε το όνομα Europe Airpost το 2000, όταν άρχισε να λειτουργεί με δική της πρωτοβουλία για την εθνική ταχυδρομική υπηρεσία της Γαλλίας. Στις 14 Μαρτίου 2008 η ASL Aviation της Ιρλανδίας εξαγόρασε επίσημα την αεροπορική εταιρεία. Έχει 400 εργαζόμενους από τον Μάρτιο του 2007.  
Στις 4 Ιουνίου 2015, η ASL Aviation Group ανακοίνωσε ότι η Europe Airpost θα αναδιαμορφωθεί ως ASL Airlines France.
Αισιοδοξία

Αισιοδοξία είναι να προσδοκεί κανείς έντονα ότι όλα θα πάνε καλά στη ζωή, ασχέτως των εμφανιζόμενων εμποδίων και των απογοητεύσεων.

Η αισιοδοξία ως μέρος ανεπτυγμένης συναισθηματικής νοημοσύνης

Η αισιοδοξία είναι η στάση που έχουν οι άνθρωποι που τους εμποδίζει να πέσουν σε απάθεια, απελπισία ή κατάθλιψη όταν αντιμετωπίζουν μια δυσκολία. Τεχνικά ορίζεται ως ο τρόπος που έχουν να ερμηνεύουν στον εαυτό τους τις αποτυχίες τους και τις επιτυχίες τους. Οι αισιόδοξοι άνθρωποι πιστεύουν πως μια αποτυχία οφείλεται σε παράγοντες που μπορούν να αλλάξουν με διαφορετική προσέγγιση, ώστε την επόμενη φορά να έρθει η επιτυχία. Βλέπουν δηλαδή την αναποδιά ως κάτι που μπορεί να διορθωθεί και θεωρούν πως το εμπόδιο δεν οφείλεται σε κάποιο προσωπικό τους μειονέκτημα από το οποίο δε μπορούν να ξεφύγουν. Η φωνή μέσα τους λέει: «Η τακτική που χρησιμοποιώ είναι λάθος» ή «Σήμερα οι κακές ειδήσεις στην τηλεόραση έκαναν τους υποψήφιους πελάτες μου πραγματικά μαγκωμένους». Αντίθετα με τον απαισιόδοξο, που η διανοητική στάση του τον οδηγεί στην απελπισία, στον αισιόδοξο ξυπνά την ελπίδα.

Ο ρόλος της αισιοδοξίας

Η ικανότητα αυτή να συνεχίζει κάποιος παρά τις ήττες, συνδυασμένη με κάποιο ταλέντο, οδηγεί στην επιτυχία περισσότερο από τους ανθρώπους που διαθέτουν μόνο το ταλέντο αλλά καταθέτουν πιο γρήγορα τα όπλα όταν κάτι πάει στραβά. Η προϋπόθεση είναι να είναι η αισιοδοξία ρεαλιστική, καθώς η υπερβολικά αφελής αισιοδοξία συχνά αποβαίνει καταστροφική.

Υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα από έναν αισιόδοξο τρόπο σκέψης. Οι αισιόδοξοι είναι πιο υγιείς, πιο αποτελεσματικοί, αναρρώνουν γρηγορότερα, έχουν χαμηλά επίπεδα κατάθλιψης και πετυχαίνουν υψηλότερες ακαδημαϊκές επιδόσεις.

Η αισιοδοξία διδάσκεται

Σύμφωνα με το Daniel Goleman η αισιοδοξία διδάσκεται. Άλλοι ειδικοί προτείνουν πως η αισιοδοξία μπορεί να βελτιωθεί στο άτομο και δεν είναι αποκλειστικά κληρονομούμενη. Ιδίως οι γονείς έχουν κρίσιμο ρόλο στην ανάπτυξη της αισιοδοξίας των παιδιών τους και η δική τους ψυχική υγεία είναι καθοριστική.