google/wiki40b huggingface dataset:
Οίκος του Μούνσο

Ο Οίκος του Μούνσο, σουηδ. Munsö, είναι ένας δυναστικός Οίκος της Βόρειας Ευρώπης που έδωσε έξι βασιλείς της Σουηδίας. Μούνσο είναι ένα νησί νότια της Ουψάλας, του οποίου ο τύμβος φαίνεται να είναι του Μπιορν Α΄ του σιδηρόπλευρου. Ο Οίκος αναφέρεται και ως Οίκος της Ουψάλας ή ο Παλαιός Οίκος της Σουηδίας.
Στέφανος Β΄ του Τρουά

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς, Τρουά, Μω και της Ερμενγκάρντ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Ωβέρν.
Το 1037 διαδέχθηκε τον πατέρα του: ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεοβάλδος Γ΄ έλαβε το Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς και ο Στέφανος Β΄ του Τρουά & Μω.
Το 1047 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Όντο Β΄.
Αλβέρτος Α΄ του Μεκλεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Λούιτγκαρτ, κόρης του Πόππο Ζ΄ κόμη του Χέννεμπερκ.
Το 1265 απεβίωσε άτεκνος και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε μία εξαδέλφη του από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου, κόρη του Νικολάου Α΄ κυρίου του Βέρλε· δεν απέκτησαν απογόνους.
Γράμμος

Ιστορικά στοιχεία

Ιστορικά, στον Γράμμο εκτυλίχθηκε κατά το 1948-1949 η τελική και σκληρότερη φάση του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, που οδήγησε στην οριστική ήττα του Δημοκρατικού Στρατού από τον Εθνικό Στρατό.

Πανίδα

Σύμφωνα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, στην  περιοχή του Γράμμου υπάρχουν μεταξύ άλλων: ο Χρυσαετός , ο Πετροκότσυφας και η Χαμοκελάδα.
Λαμπανόρας

Ιστορία

Το Λαμπανόρας συναντάται και με τις ονομασίες Λαμπανάρυ, Λαμπανόρο, Ουαμπονάρι (πολωνικά), Λαμπανόρε (Γίντις).
Ο οικισμός είναι γνωστός από το 1373. Το 1386, ο Μέγας Δούκας Γιογκάιλο παραχώρησε το Λαμπανόρας και άλλα χωριά στην νεόδμητη αρχιεπισκοπή του Βίλνιους. Το 1965 βρέθηκαν περίπου 470 κέρματα στο κοντά νεκροταφείο της πόλης. Τα κέρματα αποτελούνταν από γρόσια της Πράγας που έκοψαν οι Κάρολος Δ΄ (1316–1378) και Βενσεσλάους (1361–1419), καθώς και κέρματα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας από τον Βιτάουτας (1350–1430) και Καζιμίρ Δ΄ Γιαγκελόν (1427–1492). Πιστεύεται ότι ο θησαυρός θάφτηκε κατά την δεκαετία του 1470. Η πρώτη εκκλησία στο χωριό αναφέρθηκε το 1522. Το πρώτο αρχοντικό αναφέρθηκε το 1568 ενώ το πρώτο σχολείο αναφέρθηκε το 1781. Το χωριό είχε 196 κατοίκους το 1866, ενώ αυξήθηκε σε 443 το 1923 και μετά μειώθηκε σε 264 το 1959 και 186 το 1979.
Το καλοκαίρι του 1941, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια μονάδα των Άινζατσγκρουπεν και λιθουανοί συνεργάτες τους δολοφόνησαν τον πληθυσμό Εβραίων του χωριού σε μαζικές εκτελέσεις.

Εκκλησία του Λαμπανόρας

Ο θαυματουργός πίνακας της Παναγίας αναφέρθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας κανονικής επίσκεψης το 1655. Το 1820 χτίστηκε η ξύλινη εκκλησία του Λαμπανόρας, ωστόσο η εκκλησία κάηκε τον Δεκέμβριο του 2009. Τον Ιανουάριο του 2011, δεν είχε κυκλοφορήσει κάποια επίσημη αναφορά. Σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές, η πιθανότητα πρόκλησης του ατυχήματος από ακούσια φωτιά που προκλήθηκε λόγω προβλήματος σε γραμμή ηλεκτρικού ρεύματος αποκλείστηκε και ο κύριος ένοχος που παρέμεινε ήταν ο εμπρησμός. Πιστεύεται ότι η εκκλησία έπεσε θύμα ληστείας και πάνω από τους 30 πίνακες αξίας (15 από αυτοί ήταν προστατευόμενα κρατικά μνημεία τέχνης) και κάηκε για να συγκαλύψει το έγκλημα. Κατά τη διάρκεια του καθαρίσματος, βρέθηκαν 1.017 κέρματα (γερμανικά πφένιχ, ρωσικά καπίκια, λιθουανικά τσέντας). Η ανακατασκευή της εκκλησίας βρίσκεται σε εξέλιξη, με χρηματοδότηση από τη κυβέρνηση και δωρεές πολιτών.
Λεοννάτος

Διακρίσεις

Κατά την δολοφονία του Φιλίππου από τον Παυσανία το 336 π.Χ., ήταν ο Λεοννάτος μαζί με τον Περδίκκα αυτοί που κατεδίωξαν τον δολοφόνο, όπου και τελικά τον σκότωσαν κατά την καταδίωξη.
Στη πολιορκία της Τύρου το 334 π.Χ. διακρίθηκε συλλαμβάνοντας τον διοικητή της, και μετά τη μάχη της Ισσού το 333 π.Χ., αναφέρεται πως στάλθηκε στην οικογένεια του Δαρείου για να τη παρηγορήσει και να την καθησυχάσει, μια και η οικογένεια του φοβόταν πως θα είχαν άσχημη τύχη. Ο Αλέξανδρος τους διαβεβαίωσε, μέσω του Λεοννάτου, πως θα τους σεβόταν ως βασιλικό αίμα, θα αύξανε τους υπηρέτες τους, και πως θα μεγάλωνε τον εξάχρονο γιό του Δαρείου σαν το δικό του παιδί. Το 331 π.Χ. έγινε ένας από τους σωματοφύλακες του Αλέξανδρου παίρνοντας την θέση του Αρύββα που είχε πεθάνει στην Αίγυπτο. 
Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ., στην Συμφωνία της Βαβυλώνας που ακολούθησε αργότερα το ίδιο έτος, του δόθηκε η διοίκηση των σατραπειών της Μεγάλης και  Φρυγίας του Ελλήσποντου.

Λαμιακός πόλεμος

Όταν οι Αθηναίοι έμαθαν πως ο Αλέξανδρος πέθανε, επαναστάτησαν εναντίον των Μακεδόνων και του Αντίπατρου που είχε την διοίκηση της αυτοκρατορίας στην Ελλάδα, και ο Λεοννάτος στάλθηκε με δύναμη 20.000 πεζών και 1.500 ιππέων για να βοηθήσει τον Αντίπατρο κατά τον Λαμιακό πόλεμο. Σε αυτό περίπου το χρονικό σημείο, η αδελφή του Αλεξάνδρου, Κλεοπάτρα, πρόσφερε τον εαυτό της ως σύζυγος στον Λεοννάτο μέσω αγγελιοφόρων. Με αυτό το συνδυασμό γεγονότων, είναι πιθανό πως ο Λεοννάτος θα έμπαινε στον πειρασμό να αποκτήσει την εξουσία του Αντίπατρου, μια και μια νίκη εναντίον των Αθηναίων θα βοηθούσε ακόμα περισσότερο τη δημοτικότητα του σε συνδυασμό με το να παντρευτεί την αδελφή του Αλεξάνδρου.  
Ο Λεοννάτος τελικά σκοτώθηκε σε μια σύγκρουση ιππικού εναντίον των Αθηναίων στην περιοχή της Θεσσαλίας, το 322 π.Χ., και ο γάμος του με την Κλεοπάτρα δε συνέβη ποτέ.
Αγώνας τυριού του Κούπερς Χιλ

Ο αγώνας τυριού του Κούπερς Χιλ (αγγλικά: Cooper's Hill Cheese-Rolling and Wake) είναι ένας αγώνας που πραγματοποιείται τη τελευταία Δευτέρα του Μάη (Spring Bank Holiday), στο Κούπερς Χιλ, κοντά στο Γκλούσεστερ, στην Αγγλία.
Στον αγώνα αυτό οι συμμετέχοντες τρέχουν πίσω από ένα κεφάλι τυρί Γκλούσεστερ, βάρους 3 -4 κιλών, που το αφήνουν να κατρακυλήσει σε μια απότομη πλαγιά, στο Κούπερς Χιλ.  Όποιος  περάσει πρώτος τη γραμμή του τερματισμού κερδίζει το τυρί.  Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται δεξιά και αριστερά της πλαγιάς για να παρακολουθήσει τον αγώνα. 
Ο αγώνας αρχικά διεξαγόταν την Ημέρα της Πεντηκοστής (Whit Monday) αλλά τελικά μεταφέρθηκε στη τελευταία Δευτέρα του Μάη. Αναφορικά με την προέλευσή του υπάρχουν δύο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη ο αγώνας σχετίζεται με τη διατήρηση δικαιωμάτων βόσκησης στην περιοχή ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη έχει παγανιστική προέλευση. Ειδικότερα φέρεται να υπήρχε το έθιμο να κατρακυλούν στην πλαγιά του λόφου δεμάτια από φρύγανα, που τα είχαν βάλει φωτιά, μετά το τέλος του χειμώνα. Η πρώτη γραπτή αναφορά στον αγώνα γίνεται το 1826 αν και από τότε ήταν γνωστό ότι ήταν παλαιότερη παράδοση.  
Ο αγώνας παραδοσιακά διεξάγεται από και για τους κατοίκους του χωριού Μπρόκγουερθ του Γκλουσέστερσαϊρ αλλά τα τελευταία χρόνια συμμετέχουν και άτομα από άλλες χώρες. Το 1993 δεκαπέντε άτομα τραυματίστηκαν από τους οποίους οι τέσσερις σοβαρά. Δεκαέξι χρόνια αργότερα ο αγώνας ματαιώθηκε για λόγους ασφαλείας αλλά το 2011 διεξήχθη και πάλι.
Μπάμπης Πατζόγλου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και εργάζεται στην Νέα Ιωνία Αττικής. Είναι απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Πειραιώς, αλλά ενδιαφέρεται πιο πολύ για τα κλασσικά γράμματα. Μεταξύ των άλλων εργάστηκε και στην δημοτική βιβλιοθήκη Νέας Ιωνίας Αττικής, ως βιβλιοθηκονόμος, απ’ όπου διώχθηκε γιατί δεν είχε κομματική ταυτότητα
.Κατόπιν δούλεψε στο δημόσιο για 25 έτη και παραιτήθηκε όταν είχε την - τιμητική για τους πολλούς - θέση του προϊσταμένου.
Παράλληλα ήταν μέλος μιας ολιγομελούς ελεύθερης και άτυπης φιλοσοφικής ομάδας φίλων, μακριά από τα κόμματα και τις παρατάξεις. Μιας φιλοσοφικής ομάδας που την απασχολούσε η εύρεση του σκοπού της φύσης και του ανθρώπου δίνοντας την αξία που έχει ο άνθρωπος μέσα στην φύση. Σ’ αυτήν την φιλοσοφική ομάδα εξήχθησαν συμπεράσματα που απασχολούν τον κάθε μυαλωμένο άνθρωπο και που είναι παρεμφερή με την Επικούρεια φιλοσοφία.

Τα Βιβλία του

Παρ’ όλα ταύτα εκκινώντας την συστηματική συγγραφική του δουλειά το 2005, έχει γράψει έως τώρα επτά βιβλία και δύο βιβλία με τον Αριστοτέλη Κερασοβίτη. Οι τίτλοι των βιβλίων του είναι «Τα Πάντα εν Σοφία Εποίησας;», «Και Εγεννήθει ένα Καινούργιο Έθνος η Ελλάδα», «Η Επικούρεια Φιλοσοφία και ο Σύγχρονος Κόσμος», «Τα Άγουρα Φρούτα του Κήπου του Επίκουρου», «Επίκτητος: Αισχρά τα Δόγματά σου Επίκουρε», «Η των Αισθητηρίων Επιβολή», “ Επικούρεια Φιλοσοφία και Πολιτική” και με την σύμπραξη του Αριστοτέλη Κερασοβίτη τα βιβλία α) «Επίκουρος, ο Ανατρεπτικός Φιλόσοφος» και β) “Περί Οργής” βιβλίο του Επικούρειου φιλόσοφου, Φιλόδημου. Επιπλέον είναι υπό έκδοση η ελεύθερη κατανοητή ερμηνεία του βιβλίου του φιλόσοφου Πολύστρατου “Περί Αλόγου Καταφρονήσεως”.
Επίσης ποιήματά του, έχουν συμπεριληφθεί σε μία ανθολογία «Την Πανελλήνια Ανθολογία Νέων Λογοτεχνών»

Οι Δραστηριότητές του

Ακόμα έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις του και στα οκτώ Πανελλήνια συμπόσια της Επικούρειας φιλοσοφίας καθώς και στις περισσότερες συναντήσεις των Φίλων της Επικούρειας φιλοσοφίας στον Όλυμπο. Έχει δώσει δεκάδες διαλέξεις στον Κήπο των Αθηνών και μία στον Κήπο της Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε στις εσπερίδες για την Επικούρεια φιλοσοφία στα Τρίκαλα, στην Δράμα, στην Ιεράπετρα, στο Ηράκλειο.
Έχει οργανώσει και έχει μιλήσει έως τώρα στις εσπερίδες με Επικούρεια φιλοσοφικά θέματα, στην Νέα Ιωνία, στην Αίγινα, στην Χώρα της Αμοργού, στην Ζάκυνθο. Επιπλέον, έχει γράψει τόσο για τοπικά θέματα όσο και για τα προβλήματα που απασχολούν την Ελλάδα και τον Κόσμο με βάσει την κοινή λογική, με βάση τον Κανόνα του Επίκουρου. Πολλά απ’ αυτά τα άρθρα έχουν δημοσιευθεί: και στον τοπικό τύπο και στο διαδίκτυο και σε περιοδικά του Ελληνοκεντρικού χώρου. Παράλληλα δεν μπορεί και να θεωρηθεί ήσσονος σημασίας και ο ακτιβιστικός του ρόλος μέσα στην κοινωνία.
Βαράγκαλ νομός

Ο Νομός Βαράγκαλ, (Τελούγκου : వరంగల్ జిల్లా , Ουρντού : وارنگل ضلع ) , είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι 12.846 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 3.246.000 κάτοικοι(2001). Βρίσκεται στο βόρειο-κεντρικό τμήμα της πολιτείας, στη περιφέρεια Τελανγκάνα, στη λεκάνη απορροής του ποταμού Γκοντάβαρι. Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη Βαράγκαλ απ΄ όπου και το όνομά του, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των δύο επαρχιών του νομού.
Ο νομός Βαράγκαλ περιλαμβάνει 2 επαρχίες (ζώνες), στις οποίες κατανέμονται 51 δήμοι και κοινότητες. Η επαρχία Βαράγκαλ περιλαμβάνει τρεις κύριες πόλςις καλούμενη έτσι και τριπλή πόλη ή τρίπολη. Επίσημη γλώσσα είναι η Τελούγκου.
Εκ του γεγονότος ότι ο νομός αυτός βρίσκεται μέσα στη περιφέρεια Τελαγκάνα που τελεί σε συνεχή αγώνα αυτονομίας τυγχάνει να βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα. Κύρια αγροτικά προϊόντα είναι το βαμβάκι, το ρύζι και ο καπνός, ενώ στα λατομικά περιλαμβάνεται ο εξαίρετος μαύρος και καφέ γρανίτης που εξάγεται από αυτόν τον νομό. Παρότι σπουδαία γεωργική περιοχή η οικονομία αυτού είναι ιδιαίτερα προβληματική όπου και συμπεριλαμβάνεται στους νομούς ιδιαίτερης οικονομικής βοήθειας εκ μέρους του κράτους της Ινδίας.
Αδαμάντιος Κασαπίδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1909 στη συνοικία Ξηροκρήνη (Κουρούτσεσμε) της Κωνσταντινούπολης. Γονείς του ήταν ο γιαννιώτικης καταγωγής Μιλτιάδης Κασάπογλου και η Θεοδώρα Δημίδη από τη Χίο. Φοίτησε αρχικά στη Σχολή του Μεσαχώρου και έπειτα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε το 1930 με άριστα. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε διάκονος και εισήλθε στις υπηρεσίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ενώ τρία χρόνια αργότερα έλαβε το βαθμό του πρεσβυτέρου. Αρχικά διετέλεσε κωδικογράφος, βοηθός γραμματέα και στη συνέχεια αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Υπό αυτή την ιδιότητα εκφώνησε στις 2 Ιανουαρίου του 1936 τον επικήδειο κατά τη διάρκεια της κηδείας του Πατριάρχη Φωτίου Β΄. Το 1937 αναδείχτηκε Μέγας Πρωτοσύγγελος και στις 9 Οκτωβρίου του 1943 χειροτονήθηκε μητροπολίτης Περγάμου, θέση που διατήρησε ως το θάνατό του.
Παράλληλα συμμετείχε σε πολλές αποστολές του Πατριαρχείου όπως στο Άγιο Όρος και την Κύπρο το 1947. Μάλιστα κατά την παραμονή του στην Κύπρο μερίμνησε για την οργάνωση της Εκκλησίας και την εκλογή νέων επισκόπων (ένας εκ των οποίων ήταν και ο επίσκοπος Κιτίου και μετέπειτα αρχιεπίσκοπος αλλά και πρόεδρος της Κύπρου, Μακάριος). Για τη δράση του στην Κύπρο τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος με την απονομή παράσημου. Παράλληλα αγωνίστηκε για την κατοχύρωση των προνομίων του Πατριαρχείου και της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική δράση στην Κωνσταντινούπολη και το 1956 εξέδωσε στην Αθήνα βιβλίο με συλλογή από κηρύγματα και ομιλίες του, με τίτλο Φως και Ζωή.
Απεβίωσε στις 25 Νοεμβρίου του 1958 στην Κωνσταντινούπολη λόγω καρδιακής προσβολής. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα στο Φανάρι και η σορός του ετάφη στο νεκροταφείο Σισλή.
Διαμέρισμα Κουσκατλάν

Γεωγραφία

Το Κουσκατλάν βρίσκεται κεντρικά του Ελ Σαλβαδόρ, στη Κεντρική Επαρχία. Συνορεύει στα βόρεια και βορειοανατολικά με το Τσαλατενάνγκο, στα δυτικά με το το Σαν Σαλβαδόρ, στα νότια με το Λα Πας, στα κεντρο-ανατολικά με το Καμπάνιας και στα νοτιοανατολικά με το Σαν Βισέντε. Έχει έκταση 756,19 km². Είναι σε έκταση το μικρότερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ.

Δημογραφία

Το Διαμέρισμα Κουσκατλάν είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 229.260 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το πέμπτο μικρότερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Καμπάνιας, το Σαν Βισέντε, το Μορασάν και το Τσαλατενάνγκο.
Cyta

Ιστορία

Λόγω της γεωγραφικής θέσης του νησιού, η Cyta ανέπτυξε ένα εκτεταμένο υποβρύχιο καλωδιακό δίκτυο οπτικών ινών, το οποίο συνδέει την Κύπρο με γειτονικές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα, το Ισραήλ, η Συρία, ο Λίβανος και η Αίγυπτος και κατ’ επέκταση με τον υπόλοιπο κόσμο. Παράλληλα, ανέπτυξε υποδομή επίγειων δορυφορικών σταθμών, αναδεικνύοντας την Κύπρο σε τηλεπικοινωνιακό κόμβο της περιοχής.
Παρέχει ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών και διευκολύνσεων, που στοχεύουν στην ικανοποίηση των συνεχώς αυξανόμενων αναγκών των πελατών της σε εφαρμογές φωνής και δεδομένων, τόσο στη σταθερή όσο και στην κινητή επικοινωνία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην παροχή υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας, όπως υπηρεσιών περιεχομένου/πολυμέσων μέσα από το διαδίκτυο, που σύμφωνα με όλα τα δεδομένα θα αποτελέσουν την κυριαρχούσα επιχειρηματική δραστηριότητα της επόμενης δεκαετίας.
Η Cyta αποτελεί τον πρώτο τηλεπικοινωνιακό οργανισμό της Κύπρου που αξιολογήθηκε με βάση το μοντέλο ποιοτικής διεύθυνσης του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ποιοτικής Διεύθυνσης EFQM και κατατάχθηκε στην ψηλότερη βαθμίδα των 5 αστεριών στο επίπεδο «Recognized for Excellence». Επίσης, αποτελεί τον μεγαλύτερο οργανισμό στον ευρύτερο κρατικό τομέα στην Κύπρο που εξασφάλισε πρώτος το πιστοποιητικό ISO 9001:2000.
Λευκή τρύπα

Λευκή τρύπα (εναλλακτικά: λευκή οπή), σύμφωνα με τη γενική θεωρία της Σχετικότητας, ονομάζεται η υποθετική περιοχή του χωροχρόνου, στην οποία δεν γίνεται να εισχωρήσει κάποιο αντικείμενο από έξω, και από την οποία η ύλη και το φως μπορούν να διαφύγουν. Υπό αυτή την έννοια, είναι το αντίθετο της μαύρης τρύπας, στην οποία είναι δυνατή η εισχώρηση αλλά όχι η διαφυγή, ούτε της ύλης ούτε του φωτός.
Οι λευκές τρύπες εμφανίζονται στη θεωρία της αιώνιας μαύρης τρύπας.  Ωστόσο, η περιοχή αυτή δεν υπάρχει για τις μαύρες τρύπες που έχουν σχηματιστεί μέσω βαρυτικής κατάρρευσης, ούτε υπάρχουν γνωστές φυσικές μέθοδοι μέσω των οποίων θα μπορούσε να σχηματιστεί μια λευκή τρύπα.
Όπως οι μαύρες τρύπες, έτσι και οι λευκές έχουν ιδιότητες, όπως η μάζα, το φορτίο και η στροφορμή. Από μια λευκή τρύπα, ύλη και φως μπορούν να διαφύγουν, όμως το αντικείμενο που πέφτει σε αυτή δεν θα φτάσει ποτέ στον ορίζοντα γεγονότων της.
Κανικαττί

Ιστορία

Το όνομα του Κανικαττί έχει Αραβική προέλευση και μεταφράζεται ως "πήλινο χαντάκι". Όταν οι Νορμανδοί κατέκτησαν την Σικελία ο τοπικός Άραβας ηγεμόνας ηττήθηκε από τον βαρόνο Σαλβατόρε Παλμιέρι (1087), ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας του έδωσε δώρο την πόλη, η οικογένεια Παλμιέρι μεγάλωσε το τοπικό Αραβικό φρούριο και το μετέτρεψε σε κάστρο. Τους Νορμανδούς ακολούθησαν ο Οίκος των Χοενστάουφεν και οι Ανδεγαυοί που τους έδιωξε ο Οίκος της Αραγωνίας όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός. Η πόλη παραχωρήθηκε από τον άτεκνο Αντόνιο Παλμιέρι στον ανεψιό του Αντρέα ντε Κρεσέντσο (1448), ο Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας του έδωσε δικαίωμα να αυξήσει την έκταση και τον πληθυσμό της πόλης και να κάνει απονομή δικαιοσύνης. Με τον Αντρέα ντε Κρεσέντσο ήταν μια αγροτική κοινότητα 1500 κατοίκων που ζούσαν στα βόρεια της πόλης. Τον Αντρέα ντε Κρεσέντσο διαδέχτηκε ο γιος του Τζιοβάνι που δεν είχε γιους και παραχώρησε την πόλη στον πεθερό του Φραντσέσκο Καλοζερό Μπονάνο (1507).
Με την οικογένεια Μπονάνο η Κανικαττί γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, οικοδομήθηκαν πολλά μεγάλα νέα κτίρια και πηγές, η κυριαρχία των Μπονάνο γνώρισε παρακμή τον 18ο αιώνα μέχρι την εποχή που ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας αντικαταστάθηκε από τον Γκαμπριέλε Κιαραμόντε Μπορντονάρο. Μετά τις σφαγές (1848, 1861) και την Ιταλική ενοποίηση έγιναν πολλοί μύλοι, τράπεζες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις, αυξήθηκε σημαντικά το εμπόριο, τον 20ο αιώνα η οικονομία βασίστηκε στο εμπόριο και την γεωργία. Πολλοί πολίτες της Κανικαττί βρήκαν τον θάνατο από Αμερικάνικα στρατεύματα (1943).
Πένα (ποταμός)

Πηγές και εκβολές

Οι πηγές του Πένα ξεκινούν στην περιοχή της Καμπριόλικα και της Μπορισλόικα, ψηλά στην οροσειρά του Σκάρδου, σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Aρχικά, υπάρχουν δύο ποταμοί που ενώνονται στα χωριά Βέσαλα και Μπόσοβτσε. Διασχίζει το κέντρο της πόλης Τέτοβο, καταλήγει στην κοιλάδα του Πόλογκ και κοντά στο χωριό Σαρακχίνο ρέει προς τον Αξιό.

Χαρακτηριστικά του ποταμού

Οι πηγές του Πένα βρίσκονται σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Ο ποταμός έχει μήκος 27 χιλιομέτρα και στην κοίτη του καταλήγουν 12 παραπόταμοι, από τους οποίους σημαντικότερος είναι ο Καρανικολόβσκα.
Σλαβομακεδονικές σπουδές

Οι σλαβομακεδονικές μελέτες (σλαβομακεδονικά: Македонистика‎ Makedonistika) είναι μια επιστήμη που μελετά τη μακεδονική γλώσσα. Ένα άτομο που μελετά τα σλαβομακεδονικά ονομάζεται σλαβομακεδονικός ειδικός (σλαβομακεδονικά: Македонист / Makedonist).

Στην Σοβιετική Ένωση και την Ρωσία

Στην ΕΣΣΔ, διάφοροι ερευνητές όπως οι Βλαντισλάβ Μάρκοβιτς Ίλιτς-Σβίτιτς, Αφανάσι Ματέγιεβιτς Σέλιστσεφ, Σαμουήλ Μπορίσοβιτς Μπέρνστεϊν έδωσαν προσοχή στη σλαβομακεδονική γλώσσα σε ποικίλους βαθμούς. Ο πιο σημαντικός σλαβομακεδονικός ειδικός είναι η πρώην Σοβιετική / Ρωσίδα γλωσσολόγος Ρίνα Πάβλοβνα Ουσίκοβα,   συγγραφέας της βασικής περιγραφής της σύγχρονης μακεδονικής γλώσσας - "Γραμματική της Μακεδονικής λογοτεχνικής γλώσσας" (2003) και ένας από τους συγγραφείς των σλαβομακεδονικορωσικών λεξικών (1997, 2003).

Σύγχρονη ανάπτυξη

Οι σλαβομακεδονικές μελέτες βιώνουν άνθηση μετά την ίδρυση της ΣΔ Μακεδονίας το 1944. Με την κωδικοποίηση της σύγχρονης σλαβομακεδονικής λογοτεχνικής γλώσσας και την εγκαθίδρυση μιας σειράς εκπαιδευτικών και επιστημονικών ιδρυμάτων με κύριο αντικείμενο σπουδών τη σλαβομακεδονική γλώσσα, έχουν τεθεί όλες οι προϋποθέσεις για την ομαλή και αντικειμενική ανάπτυξη της σλαβομακεδονικής γλώσσας ως μέρος της παγκόσμιας γλωσσικής επιστήμης.

Σλαβομακεδονικές σπουδές στις σλαβικές χώρες

Η πρώτη διδασκαλία της σλαβομακεδονικής γλώσσας σε ξένο πανεπιστήμιο πραγματοποιήθηκε το 1946 στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα, ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη. Τα μαθήματα παραδίδονταν από τον καθηγητή Αντονίν Φρίτα. Παρέδιδε μαθήματα στη σλαβομακεδονική γλώσσα από το 1946 έως το 1948. Αυτό ξεκίνησε την επέκταση των σλαβομακεδονικών στα ξένα πανεπιστήμια. Έκτοτε, η διδασκαλία της σλαβομακεδονικής γλώσσας ξεκίνησε και εξακολουθεί να γίνεται σε περίπου 30 πανεπιστήμια του εξωτερικού. Τα πιο δημοφιλή τμήματα σλαβομακεδονικής γλώσσας βρίσκονται σε πανεπιστήμια στις σλαβικές χώρες. Είναι κατανοητό ότι το σπουδαιότερο ενδιαφέρον για την σλαβομακεδονική γλώσσα υφίσταται στις σλαβικές χώρες, όπως συμβαίνει και με τις άλλες σλαβικές γλώσσες, επειδή στις χώρες αυτές υπάρχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις σλαβικές μελέτες.

Σλαβομακεδονικές σπουδές στον υπόλοιπο κόσμο

Η παρουσία της σλαβομακεδονικής γλώσσας στις μη σλαβικές χώρες έχει μεγάλη σημασία για την ίδια τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Οι έρευνες και δημοσιεύσεις από τον 19ο αιώνα στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Γαλλία και αργότερα στις ΗΠΑ, την Ιταλία, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιαπωνία και άλλες χώρες συνέβαλαν στην τυποποίηση της σλαβομακεδονικής γλώσσας.
Εμμανουήλ Γλυζώνιος

Ο Εμμανουήλ Γλυζώνιος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Χίο. Διέτριβε στην Βενετία, όπου και απεβίωσε σε βαθύ γήρας.
Επεφορτίστηκε από τον Κάρολο της Ισπανίας να συγκεντρώσει ελληνικά χειρόγραφα, τα οποία μετά τον θάνατό του διάθεσε δια διαθήκης μαζί με την υπόλοιπη βιβλιοθήκη του αποτελούμενη από ελληνικά και λατινικά χειρόγραφα στην Ελληνική κοινότητα της Βενετίας με την παραγγελία να τα παραδώσουν στον Φίλιππο, διάδοχο του Καρόλου.
Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με του Μαργούνιο, Σέβηρο, και άλλους τότε διαπρέποντες ελληνομαθείς.
Στρατής Αξιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Ασχολήθηκε από την παιδική του ηλικία με τη ζωγραφική και η οικογένειά του υπήρξε υποστηρικτική στην αγάπη του για το σχέδιο (σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο γιος του εδώ  http://eikastikadokimia.blogspot.gr/p/blog-page_300.html ) Διατηρούσε το προσωπικό του μικρό ατελιέ από το 1925 στον Σκόπελο. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με το ζωγράφο Στρατή Γαβαλά (1887-1965), τον οποίο βοήθησε σε αρκετές αγιογραφίες των εκκλησιών του νησιού.
Μαθήτευσε επίσης δίπλα στον Σπύρο Παπαλουκά , την περίοδο που ο τελευταίος διέμενε στη Μυτιλήνη, διατηρώντας ταυτόχρονα το ατελιέ του μέχρι το 1928. Το 1929 κατεβαίνει στην Αθήνα με έξοδα της Κοινότητάς του και τη βοήθεια της οικογένειάς του για να φοιτήσει στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1929-35) με δασκάλους τον  Σπυρίδων Βικάτο, τον Ουμβέρτο Αργυρό  και στην χαρακτική τον Γιάννη Κεφαλληνό , που επηρεάζουν θερμά το στυλ και την τεχνική του.
Δίδαξε επίσης Τεχνικά σε Γυμνάσια και Σχολές, καθώς και στην Ακαδημία Μυτιλήνης.

Το έργο του

Η θεματογραφία του περιλαμβάνει θαλασσογραφίες, απόψεις λιμανιών και τοπία . Το έργο του αναπτύσσεται στο μεταίχμιο του ρεαλισμού και του ιμπρεσιονισμού, επηρεασμένος από τη Σχολή του Μόναχου. Χαρακτηρίζεται εξπρεσιονιστής και ανήκει στην ομάδα των «Ελεύθερων καλλιτεχνών».
Έργα του (λάδι σε καμβά) βρίσκονται σε όλα τα υπουργεία, στις πινακοθήκες του Δήμου Πειραιώς, στην Εθνική και Δημοτική Πινακοθήκη Αθηναίων σε μεγάλες ιδιωτικές συλλογές και σε πληθώρα σπιτιών φιλοτέχνων.
Έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές εκθέσεις και σε Πανελλήνιες (1939, 1952, 1957, 1963, 1967, 1971, 1973, 1975). Σε ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κόζιτσε Τσεχοσλοβακία 1936, Λειφία 1940, Στοκχόλμη 1947. Ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος των Πειραιωτών καλλιτεχνών, μέλος της ομάδας "Ελεύθεροι Καλλιτέχνες". Δίδαξε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης. Έργα του βρίσκονται στην Π.Δ. Αθηναίων, Πειραιά, Μυτιλήνης, στο Δημοτικό Μουσείο Μονάχου, Τράπεζα Ελλάδος στο ΥΠΠΟ κ. αλ. Ήταν μέλος του ΕΕΤΕ.
1482 Σεβαστιανή

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Σεβαστιανής εκτιμάται σε 20,5 χιλιόμετρα περίπου. O φασματικός τύπος της είναι πιθανώς S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,160. Η Σεβαστιανή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 29 λεπτά.
Διάτμηση

Διάτμηση ονομάζεται η καταπόνηση που εμφανίζεται σε ένα σώμα όταν δύο ίσες και αντίθετες δυνάμεις ενεργούν κάθετα στον άξονα του.
Στη μηχανική διατμητική τάση ονομάζεται το πηλίκο της παράλληλης ή εφαπτομενικής δύναμης που εφαρμόζεται σε μια διατομή του υλικού προς την επιφάνεια της διατομής. Δηλαδή η διατμητική τάση είναι η τάση που είναι παράλληλη στο επίπεδο της διατομής. Συμβολίζεται δε με το ελληνικό μικρόγραμμα τ (ταυ). Μονάδα μέτρησης της διατμητικής τάσης στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) είναι το πασκάλ που είναι ίσο με 1 Νιούτον (μονάδα ασκούμενης δύναμης) ανά τετραγωνικό μέτρο (μέτρο επιφάνειας εφαρμογής στο SI).

Διάτμηση λόγω στρέψης

Διατμητικές τάσεις εμφανίζονται και στο εσωτερικό στοιχείων που καταπονούνται από στρέψη λόγω στης στροφής κάθε διατομής σε σχέση με την επόμενη.