Ελένη Σπάροου

Παιδική ηλικία

Η Σπάροου γεννήθηκε την 5 Ιουνίου 1891 στο Μπόχουσλαβ του Κυβερνείου του Κίεβου σε μία οικογένεια Πολωνών. Οι γονείς της είχαν παντρευτεί το 1890, η μητέρα της ήταν η Χ. Στεφάνσκα (γεν. ~1870) και ο πατέρας της, Λεοπόλδος Σπάροου (γεν. ~1860), ήταν δικαστής. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Κιέβου, από όπου έλαβε ένα πτυχίο ιατρικής (με έπαινο) το 1915. Το 1923 έλαβε δεύτερο πτυχίο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Πόζναν. Το 1928 απέκτησε το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Το 1915 ασχολήθηκε ενεργά με τον έλεγχο των επιδημικών νόσων στον ρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν σταμάτησαν οι εχθροπραξίες άρχισε να εργάζεται σε κλινικές στο Ντορπάτ (σημερινό Τάρτου Εσθονίας), υπό την επίβλεψη του Καθηγητή Μπυλίνα, και σύντομα μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Βακτηριολογίας του Κίεβου ως βοηθός του Βολοντιμίρ Λίντεμαν. Άρχισε να εργάζεται στον επιδημικό τύφο με τους Ολεκσίι Κροντόβσκι και Λ. Πόλεβ. Το 1920 πήγε στην Βαρσοβία για να συνεργαστεί με τον Δρ Λούντβιχ Ράτζμαν, τον Διευθυντή του Κρατικού Ινστιτούτου Υγιεινής. Το 1922 διορίστηκε Αρχηγός της Υπηρεσίας και, στη συνέχεια, το 1928 έγινε Αρχηγός της Υπηρεσίας Προληπτικών Εμβολιασμών. Στα καθήκοντά της περιλαμβάνονταν η διοργάνωση εκστρατειών εμβολιασμού και η διερεύνηση των αιτίων έξαρσης της χολέρας. Το 1923 απέκτησε ένα δεύτερο πτυχίο Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Πόζναν. Την περίοδο 1921-1933 εργάστηκε επίσης με τον Ρούντολφ Βέιγκλ στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ στον επιδημικό τύφο. Παράλληλα συμμετείχε στη δημιουργία 4 εργαστηρίων δημόσιας υγείας στην ανατολική Πολωνία προς όφελος των πολιτών που μετεγκαταστάθηκαν κατόπιν των εθνικών συνοριακών αλλαγών, καθώς και με την εποπτεία προγραμμάτων εμβολιασμού μεγάλης κλίμακας για διφθερίτιδα και οστρακιά στην περιοχή της Βαρσοβίας, με την υποστήριξη του Ρομπέρ Ντεμπρέ.
Το 1923 μία επιχορήγηση από την Κοινωνία των Εθνών την οδήγησε στην Γαλλία για την έναρξη της δια βίου συμμετοχής της στο Ινστιτούτο Παστέρ. Μελέτησε τη φυματίωση με τους Αλμπέρ Καλμέτ και Καμίγ Γκεράν στο Λίλ, στη συνέχεια εργάστηκε με τον Γιούλες Μπορντέ στις Βρυξέλλες και επίσης με τον Αμεντί Μπορέλ στο Ινστιτούτο Υγείας του Στρασβούργου. Το 1924 στάλθηκε εκ νέου στη Γαλλία για εκπαίδευση στη μικροβιολογία στο Ινστιτούτο Παστέρ και στο εργαστήριο του Αλεξάντρ Μπεσρέντκα. Εκεί κατά τη διάρκεια του ετήσιου συνεδρίου για τον τύφο γνώρισε τον Τσάρλς Νικόλ που άλλαξε την πορεία της ζωής της. Το 1925, το Ινστιτούτο Παστέρ χρηματοδότησε τις έρευνες της με τον Τσάρλς Νικόλ για την επιδημία τύφου στην Τυνησία. Την περίοδο 1927-28 βρισκόταν στο Ινστιτούτο Παστέρ της Τύνιδας όπου συνέχισε τις δοκιμές των εμβολιασμών για τύφο με επαναλαμβανόμενες ενέσεις μικρών δόσεων από ένα εξασθενημένο στέλεχος.
Tο 1928 ανέλαβε τη θέση της αναπληρώτριας καθηγήτριας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, παρουσιάζοντας τη διδακτορική της διατριβή με θέμα «Τα προβλήματα στους εμβολιασμούς για τον εξανθηματικό τύφο» , και στη συνέχεια έγινε Καθηγήτρια Βακτηριολογίας. Την δεκαετία του 1930 ήταν υπεύθυνη για τα μαθήματα μικροβιολογίας και συμμετείχε ενεργά σε Πολωνικές ιατρικές εταιρείες και στο υποκατάστημα της γαλλικής Société de biologie στη Βαρσοβία. Το 1931 στάλθηκε από την κυβέρνηση, μαζί με τον Τσαρλς Νικόλ, για να μελετήσει την επιδημία τύφου στο Μεξικό και τη Γουατεμάλα. Το 1933, μαζί με τον Νικόλ, βρισκόταν στο Ινστιτούτο Παστέρ της Τύνιδας ως αρχηγός εργαστηρίου και εισήγαγε την προσέγγιση Βέιγκλ για την παραγωγή εμβολίων. Η τεχνογνωσία της στην εργαστηριακή καλλιέργεια ψειρών αναδείχθηκε σημαντική για την πρόοδο στην αντιμετώπιση του τύφου. Στις έρευνες περιλαμβάνονταν η ανάπτυξη ενός εμβολίου, δοκιμές εντομοκτόνων και απομόνωση των βακτηρίων που προκαλούν τον τύφο και τους τυφοειδείς πυρετούς. Από το 1935 εργάστηκε σε έναν ιό μυινών ως πιθανή βάση για το αντι-τυφοειδές εμβόλιο, και το 1940 μαζί με τον Πολ Ντουράντ  ανέπτυξαν το αντι-τυφοειδές εμβόλιο Ντουράντ-Σπάροου. Εργάστηκε επίσης στην καλλιέργεια των φορέων του κηλιδώδους πυρετού προαναγγέλοντας την ανάπτυξη ενός εμβολίου για τον κηλιδώδη πυρετό των Βραχωδών Ορών.
Της επιτράπηκε να συνεχίσει να εργάζεται στο Ινστιτούτο Παστέρ μέχρι το 1961 ως «Προϊστάμενη Υπηρεσίας», πέρα από την υποχρεωτική ηλικία συνταξιοδότησης, και από το 1949 ήταν Επικεφαλής της υπηρεσίας εμβολιασμών, ανοσοποιώντας κατά της φυματίωσης. Από το 1955 ήταν επικεφαλής των εργασιών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τον υπόστροφο πυρετό στην Αιθιοπία. Έχει συγγράψει ή συν-συγγράψει τουλάχιστον 103 επιστημονικές δημοσιεύσεις.

Προσωπική ζωή

Το 1917 παντρεύτηκε τον Μπάρον Ρόμπερτ φον Κούγκελγκεν, έναν χειρουργό του ρωσικού στρατού, και απέκτησαν μια κόρη, την Μαρία Μπόγκνα Σέιλερ φον Κούγκελγκεν. Τελικά χωρίσανε. Μετά την μετακόμισή της στην Τύνιδα, το 1933 πολιτογραφήθηκε στην Γαλλία. Τον Οκτώβριο 1933 παντρεύτηκε τον Φιλίπ Γκέρμα, έναν γεωργό.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου φιλοξένησε Γάλλους πρόσφυγες (με συμπεριλαμβανόμενο τον Αντρέ Ζιντ) και Πολωνούς λιποτάκτες στην Τύνιδα. Ο Ζιντ ήρθε τον Δεκέμβριο 1942 ενώ η πόλη ήταν υπό κατοχή από Γερμανικά και Ιταλικά στρατεύματα, έμεινε μέχρι το Μάιο 1943 που οι Γαλλικές, Βρετανικές και Αμερικανικές δυνάμεις επανέκτησαν τον έλεγχο της πόλης οπότε μπόρεσε να ταξιδέψει στο Αλγέρι. Για αυτήν την περίοδο κατέγραψε στο ημερολόγιό του ότι η Σπάροου παρευρέθηκε σε ή αρκετές συναντήσεις για γεύματα με αμοιβαίους φίλους από τη γαλλική κοινότητα.Ο Ζιντ αφηγείται επίσης το πως η Σπάροου ίσα που γλίτωσε τον θάνατο από επιδρομές βομβαρδισμών. Την 1η Ιανουαρίου 1943, ενώ βρισκόταν εντός του κτιρίου, μια βόμβα έπεσε στο ισόγειο διαμέρισμα, όπου διέμενε η Σπάροου μαζί με την οικογένεια Μπουτελώ, αλλά ευτυχώς δεν εξερράγη. Πέντε μέρες αργότερα, την 6 Ιανουαρίου δύο παρακείμενα σπίτια καταστράφηκαν από βόμβες.
Η Σπάροου μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της καλλιέργησαν έναν πορτοκαλεώνα στην πόλη Σούκρα, κοντά στην Τύνιδα. Στην τελευταία απόσυρση των Γάλλων από την Τύνιδα, το ζευγάρι έφυγε από την Τυνησία και αποσύρθηκε στην Κορσική. Πέθανε στο Πιετρανέρα της Κορσικής το 1970.