google/wiki40b huggingface dataset:
Ντράγκαν Τάρλατς

Καριέρα

Ο Ντράγκαν Τάρλατς έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στις ακαδημίες της Βοϊβοντίνα, ενώ το 1990 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα του Ερυθρού Αστέρα, στην ομάδα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι και το 1992, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει κάποιο εγχώριο τίτλο.
Το 1992 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, τον οποίο παρέμεινε για οκτώ χρόνια. Με την ελληνική ομάδα κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα Ελλάδος (1993, 1994, 1995, 1996 και 1997), 2 Κύπελλα Ελλάδος (1994 και 1997) αλλά και την Ευρωλίγκα του 1997. Η κατάκτηση της Ευρωλίγκας ήταν μια ιστορική στιγμή για το σύλλογο του Πειραιά, καθώς ήταν το πρώτο διεθνές τρόπαιο που κατακτούσε το συγκεκριμένο τμήμα του συλλόγου από την ίδρυση του και μέχρι εκείνη τη χρονιά. Στον Ολυμπιακό, δόθηκε η ευκαιρία στον Τάρλατς να αγωνιστεί με κάποιους από τους μεγαλύτερους Έλληνες καλαθοσφαιριστές που πέρασαν από τα ελληνικά γήπεδα, όπως ήταν ο Παναγιώτης Φασούλας και ο Γιώργος Σιγάλας. Ο Τάρλατς θεωρείται από τους καλύτερους σέντερ που είχαν περάσει από τους «ερυθρόλευκους».
Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στον Ολυμπιακό, ο Τάρλατς συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ το 1995, όπου η εξαιρετική του παρουσία είχε σαν αποτέλεσμα να του προταθεί συμβόλαιο συνεργασίας εκ μέρους των Σικάγο Μπουλς, ωστόσο ο Τάρλατς προτίμησε να μείνει στην Ελλάδα.  Ό,τι δεν έγινε το 1995, πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2000 με τους Σικάγο Μπουλς να του προσφέρουν εκ νέου επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας. Στην ομάδα του Σικάγο αγωνίστηκε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εντυπωσιάσει. Το ντεμπούτο του έγινε απέναντι στους Γουίζαρντς κι έμεινε στο παρκέ για 14 λεπτά και πέτυχε 6 πόντους με 1 ριμπάουντ. Η χρονιά ολοκληρώθηκε με 43 συμμετοχές, 13,9 λεπτά μέσο όσο και 2,4 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2001 επέστρεψε στην Ευρώπη, αυτήν την φορά για λογαριασμό της Ρεάλ Μαδρίτης. Στην ισπανική ομάδα έμεινε μέχρι και το 2003, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο, εγχώριο ή μη.
Τελευταίος σταθμός στην καριέρα του Τάρλατς ήταν η ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία αγωνίστηκε για τη σεζόν 2003-2004. Το καλοκαίρι του 2004 αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 31 ετών.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Ντράγκαν Τάρλατς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, ενώ έχει κατακτήσει ένα χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1999 καθώς και ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001.
Πολιτική της Αϊτής

Η Αϊτή είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος ασκεί εκτελεστική εξουσία και έχει πολλές αρμοδιότητες. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αποτελούμενη από 83 μέλη, τα οποία εκλέγονται για θητεία τετραετή , καθώς επίσης και από την 27μελή Γερουσία. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι από το 2017 ο Ζοβενέλ Μοΐζ. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο και έχει μειωμένες εξουσίες. 
Στις 27 Απριλίου του 2008 ο πρόεδρος Πρεβάλ διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Ερίκ Πιερ. Το Μάιο του ιδίου χρόνου, ο διορισμός του Πιερ εγκρίθηκε μεν από τη Γερουσία στις 7 Μαΐου, απορρίφθηκε όμως από τη Βουλή στις 12 Μαΐου 2008 με 51 κατά και 35 υπέρ.
Στις 13 Ιουνίου του 2008 απορρίφθηκε από το Κοινοβούλιο και η πρόταση για το διορισμό του Ρομπέρ Μανιέλ στην πρωθυπουργία. Ήταν ο δεύτερος υποψήφιος από τον Απρίλιο του 2008, οπότε και παραιτήθηκε ο Ζακ Εντουάρ Αλεξίς.
Τελικά, στις 17 Ιουλίου του 2008, η Μισέλ Πιερ-Λουί εγκρίθηκε στην πρωθυπουργία, με 61 ψήφους υπέρ και 1 κατά στην Κάτω Βουλή. Η Γερουσία επίσης ενέκρινε το διορισμό της Λουί, στις 31 Ιουλίου του 2008. Έπειτα από έναν χρόνο, στις 29 Οκτωβρίου 2009 η Γερουσία ψήφισε υπέρ της αποπομπής της πρωθυπουργού. Νέος πρωθυπουργός έγινε ο Ζαν-Μαξ Μπελρίβ και ορκίστηκε στις 11 Νοεμβρίου, αφού η κυβέρνησή του εγκρίθηκε τόσο από τη Γερουσία, όσο και από τη Βουλή. Το 2011 εξελέγη πρόεδρος ο Μισέλ Μαρτελί, ο οποίος αποχώρησε από την εξουσία το 2016 και αντικαταστάθηκε από τον πρωθυπουργό (ως μεταβατικό πρόεδρο) Έβανς Πολ.
BMW Nazca C2

Χαρακτηριστικά

Ένα επιπλέον, ιδιαίτερα εντυπωσιακό, σχεδιαστικό στοιχείο, ήταν ότι ενώ οι πόρτες τους άνοιγαν κανονικά, τα παράθυρα άνοιγαν προς τα πάνω, με τέτοιο τρόπο που να θυμίζουν φτερά γλάρου.
Και τα δύο μοντέλα έφεραν τον ίδιο V12 κινητήρα με τις BMW E32 750i και BMW E31 850i, κυβισμού 4.988 cm³, ισχύος 350 hp στις 5.200 στροφές το λεπτό, που προσέφερε επιτάχυνση 0 - 100 km/h (0 - 60 mph) σε 3,7 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 325 km/h (202 mph). Συνδυαζόταν με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.

Nazca C2 Spider

Το 1993, η εταιρεία Italdesign παρουσίασε μία νέα, ακόμα πιο εντυπωσιακή, σχεδιαστικά, καμπριολέ εκδοχή της C2, υπό το όνομα C2 Spider. Έφερε τον κινητήρα S70B56, από την κορυφαία έκδοση της Σειράς 8, την BMW 850 CSi, κυβισμού 5.567 cm³ και ισχύος 380 hp, καθώς και το ίδιο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της 850 CSi.

Εμφανίσεις

Συνολικά παρήχθησαν 3 αντίτυπα σειράς BMW Nazca: ένα Nazca Μ12, ένα Nazca C2 και ένα Nazca C2 Spider. Και τα τρία έχουν κατά καιρούς οδηγηθεί και δοκιμαστεί από το προσωπικό της εταιρείας.
Tο C2 Spider εμφανίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι των PlayStation και Microsoft Windows Need For Speed II Special Edition το 1997. Tο αρχικό Nazca C2 εμφανίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι Need For Speed III: Hot Pursuit το 1998 και ειδικότερα στην εκδοχή του PlayStation.
Περίπτερος ναός

Αρχιτεκτονική

Ο περίπτερος ναός είναι η πλέον δημοφιλής καθώς και η πιο διαδεδομένη αρχιτεκτονική αρχαίων ναών. Ο εσωτερικός ναός έχει έναν πρόναο και μερικές φορές ένας οπισθόδομο.
Η μπροστινή και η πίσω όψη του ναού έχουν από έξι κίονες. Το πλήθος των κιόνων στα πλάγια μεταβάλλεται στην πάροδο των αιώνων. Στην αρχαϊκή εποχή, (π.χ. στον Ναό της Ήρας στην αρχαία Ολυμπία) συναντούμε 6 × 16 κίονες, ενώ στους ναούς του δωρικού ρυθμού της κλασικής εποχής συναντάμε 6 × 13 κίονες, μεμονωμένα δε, 6 × 15 κίονες (ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς) ή και 6 × 14 κίονες (ναός της Αλέας Αθηνάς στην Τεγέα). Στην ελληνιστική περίοδο οι διαστάσεις μικραίνουν ακόμα περισσότερο, αφού π.χ. στον ναό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο συναντάμε 6 × 11 κίονες, ενώ στον ναό της Αθηνάς στην Πέργαμο συναντάμε 6 × 10 κίονες. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο Παρθενών με 8 × 17 κίονες, ακολουθεί όμως τον κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο πρόσοψη x πλάι = n × 2n+1.
Περίπτεροι ναοί του Ιωνικού ρυθμού έχουν ακόμα πιο μικρές διαστάσεις. Στον ναό του Δία στην Labraunda συναντάμε 6 × 8 στύλους. Στον ναό του Απόλλωνα στην Alabanda συναντάμε 6 × 9 κίονες. Στον ναό της Αθήνας στην Πριήνη συναντάμε 6 × 11 κίονες, ανάμεσα σε άλλους που ακολουθούν τις διαστάσεις 6 × 18 κίονες, π.χ. το Ηραίον της Σάμου.
Οι περίπτεροι ναοί της Μεγάλης Ελλάδας είναι πιο μακρόστενοι και έχουν 6 × 13, 6 × 14 ή 6 × 15 κίονες, ίσως επειδή είναι κτίσματα της αρχαϊκής εποχής. Μεμονωμένα συναντούμε και ναούς με μονό αριθμό κιόνων στην πρόσοψη. Ένα παράδειγμα είναι ο ναός της Ήρας στο Paestrum που έχει διαστάσεις 9 × 18 κιόνων, χωρίς όμως να είναι δίπτερος ναός. Άλλοι ναοί στην κάτω Ιταλία είναι ο Ναός του Απόλλωνα στην Πομπηία με διαστάσεις 6 × 10 κίονες, ο Ναός Α στην αρχαιολογική περιοχή Largo di Torre Argentina στην Ρώμη με διαστάσεις 6 × 9 κίονες και ο Ναός των Διοσκούρων στην Ρωμαϊκή αγορά με διαστάσεις 6 × 11 κίονες.
Αλέξανδρος Κανάρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Σύρο και ήταν γιος του Μιλτιάδη Κανάρη. Καταγόταν από την οικογένεια Κανάρη και σε αντίθεση με την στρατιωτική παράδοση της οικογένειας σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.  Ιδιώτευσε ως δικηγόρος και το 1891 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Νέων Ψαρών συνεχίζοντας να εκλέγεται μέχρι και την δεκαετία του 1930. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της βουλής, υπουργός εκκλησιαστικών και δημοσίας εκπαίδευσης καθώς και υπουργός επί των ναυτικών.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 5 Φεβρουαρίου 1944.
Μαυροφόροι

Οι Μαυροφόροι ήταν το πρώτο τακτικό στρατιωτικό σώμα που οργανώθηκε στην Ελλάδα το 1821 από τον συνταγματάρχη Ιωσήφ Βαλέστ με διαταγή του Δημητρίου Υψηλάντη. Επρόκειτο για ένα ημίταγμα που αρχικά σχηματίστηκε στην Καλαμάτα. Ονομάστηκαν Μαυροφόροι, επειδή είχε μαύρο χρώμα η στολή τους. Η διαγωγή και η γενναιότητά τους ήταν αφορμή να τους εκτιμούν πολύ οι πολίτες.
Βιοαστρονομία

Ιστορία

Η επιστήμη της Αστροβιολογίας  δημιουργήθηκε στο τέλος της δεκαετίας του '50 (1957-1959) μετά από λεπτομερείς παρατηρήσεις διαπρεπών τότε αστρονόμων που έκαναν στον πλανήτη Άρη εκ των οποίων υπήρξαν υποθέσεις για την ύπαρξη κάποιας μορφής ζωής.  Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU) περιλαμβάνει από το 1982 την επιστημονική «Επιτροπή 51» με τίτλο «Βιοαστρονομία» και σημερινή πρόεδρο τη Δρα. Karen Meech, πράγμα που «νομιμοποιεί» τη Βιοαστρονομία και ως κλάδο της Αστρονομίας. Ως τέτοιος κλάδος, ο όρος Βιοαστρονομία πρέπει να προτιμάται από τους συνώνυμους όρους Αστροβιολογία και Εξωβιολογία. Δύο όμως από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κλάδου ονομάζονται International Journal of Astrobiology και Astrobiology.

Το αντικείμενο της επιστήμης

Η πρόοδος της επιστήμης στη κατάκτηση του διαστήματος καθιστά τον κλάδο αυτό συνεχώς ανερχόμενο του θεωρητικού ενδιαφέροντος. Οι δε αστροβιολόγοι ασχολούνται εντατικά προς συναγωγή συμπερασμάτων δυνατότητας ύπαρξης μορφών ζωής σε άλλους πλανήτες ή μεγάλους δορυφόρους, με διάφορες μεθόδους. Κυρίως εξετάζονται ο δυνατότητες ανάπτυξης της ζωής με βάση όχι το νερό ή το οξυγόνο, όπως στην περίπτωση της Γης, αλλά άλλες χημικές ουσίες και ενώσεις, όπως η αμμωνία ή το υπεροξείδιο του υδρογόνου.

Εκτιμήσεις

Οι Αστροβιολόγοι βασιζόμενοι σε υπολογισμούς (περισσότερο στατιστικούς και αναπόδεικτους ακόμη) προσδιορίζουν σε 150.000 τους πλανήτες του Γαλαξία στους οποίους υπάρχουν συνθήκες ικανές για την ανάπτυξη ζωής. Η ανακάλυψη ολοένα και περισσότερων εξωηλιακών πλανητών και η μελέτη, όταν οι δυνατότητες το επιτρέψουν, της χημείας τους θα δώσει μια πιο καθαρή εικόνα για τη στατιστική πιθανότητα ανάπτυξης ζωής σε άλλους πλανήτες.
Πέτρος της Βαρκελώνης

Διαφωνίες για τον θάνατο του

Ο Πέτρος πήρε τον τίτλο του κόμη της Σερδάνιας, του Καρκασσόν και της Ναρμπόν. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι πέθανε το 1157 λίγο μετά τον θάνατο του Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο τον Αυτοκράτορα. Την επόμενη χρονιά γεννήθηκε ο τρίτος αδελφός του που πήρε το όνομα επίσης Πέτρος πιθανότατα για να τιμήσουν οι γονείς του τον μνήμη του (1158). Το βέβαιο είναι ότι ο μεγαλύτερος Πέτρος είχε πεθάνει στις 18 Ιουλίου 1164, την ίδια χρονιά η μητέρα του παραιτήθηκε υπέρ του δεύτερου αδελφού του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου που έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας ως Αλφόνσος Β΄. Τα "Χρονικά των Βασιλέων της Ναβάρρας" καταγράφουν τον θάνατο του στην Ουέσκα.
Κεντρικός τομέας άνω γνάθου

Μόνιμων και νεογιλών δοντιών

Ο νεογιλός κεντρικός τομέας της άνω γνάθου σε σχέση με τον αντίστοιχο μόνιμο, έχει μικρότερο μέγεθος μύλης. Η εγγύς-άπω διάστασή του είναι μεγαλύτερη από την κοπτικο-αυχενική ενώ παρουσιάζει και αυχενική περίσφιξη. Γλωσσικά έχει περισσότερο αποστρογγυλευμένο και ογκώδες γλωσσικό έπαρμα. Η ρίζα του είναι κατά την εγγύς-άπω διάσταση πεπλατυσμένη. Είναι λευκότερο και περισσότερο διάφανο δόντι.

Άνω και κάτω μόνιμων κεντρικών τομέων

Οι κεντρικοί τομείς της άνω γνάθου σε σχέση με τους κάτω έχουν μεγαλύτερο όγκο και μήκος. Έχουν σχήμα «φτυαριού» και το γλωσσικό τους φύμα είναι πιο ανεπτυγμένο. Αντίθετα οι κάτω έχουν σχήμα «σμίλης» και είναι μικρότερα δόντια τόσο σε όγκο όσο και σε μήκος και πιο επίπεδα. Η ρίζα των άνω είναι κωνική και η χειλική επιφάνεια της μύλης τους είναι κυρτή ενώ η γλωσσική κοίλη. Κατά τη σύγκλειση έχουν κλίση λοξά προς τα κάτω και μπροστά.
Μιούζικαλ

Απήχηση

Τα μιούζικαλ έχουν γίνει γνωστά κυρίως από τα μεγάλα θέατρα και τους υψηλούς προϋπολογισμούς του West End του Λονδίνου και του Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Γενικότερα, τέτοιες παραγωγές ανεβάζουν παγκοσμίως ακόμα και στα πειραματικά θέατρα, στα off Broadway θέατρα (περιφερειακά της Νέας Υόρκης) ή και από ερασιτεχνικούς θιάσους και σχολεία. Εκτός από τη Βρετανία και τη Βόρεια Αμερική, υπάρχουν ζωντανές μουσικές σκηνές και σε πολλές χώρες σε Ευρώπη, Λατινική Αμερική, Αυστραλία και Ασία.

Ιστορικό

Αν και η μουσική είναι ένα μέρος της δραματοποίησης από τους αρχαίους χρόνους και την Ελληνική τραγωδία και κωμωδία, το σύγχρονο μουσικό θέατρο εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, με αποκορύφωμα τα έργα των Gilbert και Sullivan στη Βρετανία και των Harrigan και Hart στην Αμερική. Ακολουθούν πολυάριθμα Edwardian μιούζικαλ, κωμωδίες και έργα Αμερικανών δημιουργών όπως ο George Μ.Cohan. Στις αρχές του 20ού αιώνα το πριγκιπικό θέατρο παρουσίασε μιούζικαλ όπως το «Of Thee I Sing», παραστάσεις που θεωρούνται σπουδαία καλλιτεχνικά βήματα καθώς οδήγησαν σε πρωτοποριακά έργα όπως το Show Boat και το Oklahoma! Μερικά από τα πιο διάσημα μιούζικαλ στις δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν τα West Side Story, The Fantasticks, Hair, A Chorus Line, Les Misérables, The Phantom of the Opera, Rent, The Producers, Wicked και Hamilton.

Το Μιούζικαλ στην Ελλάδα

Τα τελευταία χρόνια η τέχνη του μιούζικαλ έχει αρχίσει να γίνεται ολοένα και δημοφιλέστερη στην Ελλάδα. Όλο και περισσότεροι Έλληνες καλλιτέχνες επιλέγουν να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο είδος. Στην πραγματικότητα, το Μιούζικαλ είναι ένα αρκετά οικείο είδος τέχνης για τους Έλληνες, καθώς είχε αποτελέσει το δημοφιλέστερο κινηματογραφικό είδος στην Ελλάδα του '60. Τα μιούζικαλ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου δεν ήταν απλές απομιμήσεις του Χόλιγουντ. Αντίθετα, απεικόνιζαν κοινωνικούς και πολιτιστικούς προβληματισμούς και επιδρούσαν στη λαϊκή κουλτούρα. Εξέφραζαν την αισιοδοξία των καιρών, ενώ παράλληλα συνέλαβαν τις εντάσεις από την ταχεία κοινωνική αλλαγή. Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί ότι όλο και περισσότερες θεατρικές σκηνές στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνουν μιούζικαλ στο πρόγραμμα τους, τα οποία αποτελούν διασκευές από γνωστά μιούζικαλ του Broadway όπως το "Hair" , "Mamma Mia", "Fame","Annie", "The Adams" και "Grease". Ωστόσο, έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν και κάποιες ελληνικές παραγωγές όπως το "Ένα βήμα τη φορά", " Το 10 το καλό και ο χάρτινος κόσμος" και "Γοργόνες και μάγκες".
Ζαν ντ'Ορμεσόν

Βιογραφία

Ο Ζαν ντ'Ορμεσόν γεννήθηκε στο Παρίσι και μεγάλωσε στην Βαυαρία. Ο πατέρας του ήταν ο Αντρέ Λεφέβρ, μαρκήσιος του Ομερσόν, Γάλλος πρέσβης στην Βραζιλία. Ο Βλαντιμίρ ντ'Ορμεσόν (1888-1973), πρέσβης στο Βατικανό, ήταν ο θείος του.
Έγινε δεκτός στην École normale supérieure και έλαβε πτυχίο στην φιλοσοφία. Αργότερα έγινε διευθυντής στο Διεθνές Συμβούλιο για την Φιλοσοφία και τις Ανθρωπιστικές Σπουδές της UNESCO και διευθυντής στην γαλλική εφημερίδα Figaro από το 1974 έως το 1979.
Στις 18 Οκτωβρίου 1973 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας μετά τον θάνατο του Ζυλ Ρομαίν. Μετά τον θάνατο του Κλωντ Λεβί-Στράους στις 30 Οκτωβρίου 2009, έγινε ο πρύτανης της Γαλλικής Ακαδημίας και το μέλος με την μεγαλύτερη χρονική παρουσία σε αυτό. Ήταν επίσης αξιωματικός στην Λεγεώνα επί Τιμών. Το 2010 τιμήθηκε με το βραβείο Ovid της Ρουμανίας ως αναγνώριση του έργου του συνολικά και έγινε διοικητής του Τάγματος του Σταυρού του Νότου της Βραζιλίας.

Εργογραφία

Είναι συγγραφέας περίπου σαράντα βιβλίων που εκτείνονται, ως προς την θεματολογία τους, από ιστορικά φανταστικά πανοράματα έως φιλοσοφικά δοκίμια εντός των οποίων μοιραζόταν τις σκέψεις του σχετικά με την ζωή, τον θάνατο ή την ύπαρξη του Θεού.
Μεταξύ των μυθιστορημάτων του περιλαμβάνεται μια τριλογία στην οποία περιγράφει μια φανταστική εκδοχή περί της εκμετάλλευσης των τεσσάρων αδερφών Μίτφορντ, στις οποίες αναφέρεται ως "Πανδώρα, Βανέσα, Αταλάντα και Τζέσικα".
Στις 5 Δεκεμβρίου 2017, ο ντ'Ορμεσόν πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν σε ηλικία 92 ετών. Ήταν πατέρας της εκδότριας Ελοΐζ ντ'Ορμεσόν.
Tupolev Tu-144

Ιστορικό

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1968, μόλις δύο μήνες πριν την επίσημη παρουσίαση στο κοινό του θρυλικού αεροσκάφους Κονκόρντ (Concorde), ενός υπερηχητικού αεροσκάφους αγγλογαλλικής σχεδίασης και κατασκευής, παρουσιάστηκε σε αεροπορική επίδειξη στη Μόσχα της Σοβιετικής Ένωσης, η "απάντηση" των Σοβιετικών στο Κονκόρντ : Ήταν το αεροσκάφος Τουπόλεφ 144 (Tupolev Tu-144), ένα υπερηχητικό αεροσκάφος που στην ουσία αποτέλεσε το "αντίπαλο δέος" του Κονκόρντ.
Ο Ρώσος σχεδιαστής αεροσκαφών Αλεξέι Τουπόλεφ ηγήθηκε της ομάδας που σχεδίασε το Tu-144. Το Τουπόλεφ Tu-144 αποδείχθηκε μεγαλύτερη αποτυχία συγκριτικά με το Κονκόρντ. Πανομοιότυπο σχεδόν με το Κονκόρντ, με σημαντικότερη διαφορά την τοποθέτηση των κινητήρων και το πιο στιβαρό σύστημα προσγείωσης, το καύχημα αυτό της Σοβιετικής Ένωσης εμφανίστηκε από τους δυτικούς ως προϊόν βιομηχανικής κατασκοπίας εις βάρος του γαλλοβρετανικού αντιστοίχου του. Μάλιστα, ο Τύπος το βάφτισε αμέσως "Κονκόρντσκι" λόγω της εκπληκτικής ομοιότητάς του με τον Γαλλοβρετανό ανταγωνιστή του. Στην πράξη αποδείχθηκε εξ ίσου περιορισμένων δυνατοτήτων και η σταδιοδρομία του αποδείχθηκε σύντομη και μάλλον άδοξη, αφού οι δυτικοί το μποϊκοτάραν για πολιτικούς λόγους, αλλά επιπλέον αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε επιβατικό κοινό για τα υπερηχητικά αεροπλάνα της πολιτικής αεροπορίας.  
Το 1973, στη Διεθνή Αεροπορική Έκθεση του Παρισιού, για πρώτη φορά συναγωνίζονταν στους αιθέρες το Κονκόρντ και το ρωσικό αντίπαλον δέος. Όμως το σοβιετικό υπερηχητικό Τουπόλεφ Tu-144 συνετρίβη, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 14 άτομα (8 στο έδαφος), στο πρώτο δυστύχημα υπερηχητικού αεροσκάφους.
Βογδάντσα

Ιστορικά στοιχεία

Έως το 1913, όταν περιήλθε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, υπήρξε σημαντικό κέντρο του Ελληνισμού (ιδιαίτερα κατά το 19ο αιώνα) με άνω των 2.000 Ελλήνων. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Βογδάντσας. Στη Βογδάντσα λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο, ήδη από το 1800. Οι Βογδαντσιώτες επαναστάτησαν το 1821 εναντίον των Οθωμανών και συμμετείχαν στην τριμελή Επιτροπή Βορειομακεδόνων της πρώτης Προσωρινής Ελληνικής Κυβέρνησης του 1822, με ένα μέλος. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, στην περιοχή υπήρχε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ Βουλγάρων, Ελλήνων και δευτερευόντως Σέρβων. Από τη Βογδάντσα καταγόταν επίσης ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο οποίος υπήρξε σημαντικός υπερασπιστής των Ελληνικών κοινοτήτων της περιοχής. Μετά το 1913, και παρά τις εκκλήσεις της Ελληνικής κοινότητας Βογδάντσας, στον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, να παραμείνει η κώμη εντός Ελληνικής επικράτειας, η περιοχή πέρασε σε Σερβικό έλεγχο και πολλοί Έλληνες διέφυγαν στο Κιλκίς, τους Ευζώνους και τη Θεσσαλονίκη.

Αξιοθέατα

H εκκλησία του Αγίου Αθανασίου χρονολογείται από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Έχει ανακαινισθεί αρκετές φορές από τότε, κυρίως με τις εισφορές των πιστών.  Το 1983-1984 κατασκευάστηκε νέο  καμπαναριό στην κορυφή του οποίου τοποθετήθηκε το δημοτικό ρολόι.
Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου

Ιστορικό

Ο Ναός εγκαινιάστηκε από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τον Β’  το  1984 και αποτελεί τον τρίτο κατά σειρά ναό που οικοδομήθηκε στο συγκεκριμένο σημείο. Ο πρώτος χρονολογικά ναός λειτουργούσε σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία ήδη από τα τέλη του 15ου αιώνα.

Παναγία Η Πάντων Ελπίς

Η εικόνα της Παναγιάς που φέρει το όνομα Η Πάντων Ελπίς αφιερώθηκε στον ναό από πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Σύμφωνα με μαρτυρίες γηραιών ενοριτών προέρχεται από τα Ταταύλα.

Οσιομάρτυς Κύριλλος ο Θεσσαλονικεύς

Μετά την κατεδάφιση του παλαιού ναού το 1972, πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές που ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1974. Έτσι, ανακαλύφθηκε πήλινη λάρνακα, η οποία περιείχε υπολείμματα οστών και υφάσματος αναμειγμένα με τέφρα. Ο συνδυασμός αυτού του ευρήματος με τη μαρτυρία του Συναξαρίου (Μαρτύριο και την ακολουθία του Οσιομάρτυρος Κυρίλλου είναι το αθωνικό χειρόγραφο 347 της μονής Διονυσίου), συγκλίνει στην απόδοση των λειψάνων στον οσιομάρτυρα Κύριλλο το Θεσσαλονικέα που μαρτύρησε στην πυρά στις 6 Ιουλίου 1566.
Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1795 στη συνοικία Πασσύ του Παρισιού. Αρίστευσε το 1821 στον διαγωνισμό του Βραβείου της Ρώμης (Prix de Rome) στην Σχολή των Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts) και έλαβε πενταετή υποτροφία στην Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης. Σπούδασε Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική και διηύθυνε την θεαματική αναστύλωση των ρωμαϊκών λουτρών του αυτοκράτορα Καρακάλλα. Διορίστηκε διευθυντής του επιστημονικού μέρους της γαλλικής αποστολής της Εκστρατείας του Μωριά (1828-1833), κατά την οποία ανάσκαψε αρχαιολογικά και μελέτησε τον ναό του Δία. Περιόδευσε τις ΗΠΑ από το 1836 και έκτοτε άλλαξε πεδίο, αφού αφοσιώθηκε στην μελέτη της αρχιτεκτονικής των σύγχρονων σωφρονιστηρίων. Το 1846 διορίστηκε καθηγητής και το 1848 Γενικός Έφορος των Φυλακών. Διορίστηκε μέλος της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών (Académie des Beaux-Arts) το 1850.
Απεβίωσε στο Παρίσι στις 7 Μαΐου 1853.
Ανθρωπολογία της τέχνης

Η Ανθρωπολογία της Τέχνης είναι υποκατηγορία της κοινωνικής ανθρωπολογίας αφιερωμένη στη μελέτη της τέχνης σε διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια. Η ανθρωπολογία της τέχνης, επικεντρώνεται στις ιστορικές, οικονομικές και αισθητικές διαστάσεις μη δυτικών μορφών τέχνης, συμπεριλαμβανομένου και εκείνων που είναι γνωστές ως φυλετικές τέχνες.

Ιστορία

O «πατέρας της αμερικάνικης ανθρωπολογίας» Φραντς Μποάζ, ένας από τους πρωτοπόρους της σύγχρονης ανθρωπολογίας, πραγματοποίησε πολλές μελέτες πεδίου σχετικά με τις τέχνες, θέτοντας τα θεμέλια για την μελέτη του συγκεκριμένου πεδίου. Το βιβλίο του, Πρωτόγονη Τέχνη Primitive Art (1927), συνοψίζει τις βασικές ιδέες του όσον αφορά τις λεγόμενες "πρωτόγονες" μορφές τέχνης, με μια λεπτομερή μελέτη περίπτωσης πάνω στις τέχνες της Βορειοδυτικής Ακτής του Ειρηνικού. Ο διάσημος ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στρος προχώρησε περαιτέρω την μελέτη του Μποάζ στο βιβλίο του «Ο Δρόμος της Μάσκας», όπου εντοπίζει αλλαγές στην πλαστική μορφή των μασκών του Βορειοδυτικού Ειρηνικού σε πρότυπα διαπολιτισμικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των αυτοχθόνων λαών της ακτής.

Το Πρόβλημα της Τέχνης

Ένα από τα κεντρικά προβλήματα στην ανθρωπολογία της τέχνης αφορά την καθολικότητα της "τέχνης" ως ένα πολιτιστικό φαινόμενο. Διάφοροι ανθρωπολόγοι έχουν επισημάνει ότι οι δυτικές κατηγορίες της "ζωγραφικής", της "γλυπτίκης", ή  της "λογοτεχνίας", αντιλαμβανόμενες ως ανεξάρτητες καλλιτεχνικές δραστηριότητες, δεν υφίστανται, ή υφίστανται υπό τελείως διαφορετική μορφή, στους περισσότερες μη δυτικούς πολιτισμούς. Έτσι, δεν υπάρχει συναίνεση για έναν ενιαίο, διαπολιτισμικό ορισμό της "τέχνης" στην ανθρωπολογία. Για να υπερκεράσουν την δυσκολία αυτή, οι ανθρωπολόγοι της τέχνης έχουν επικεντρωθεί στα φορμαλιστικά χαρακτηριστικά των αντικειμένων, τα οποία, χωρίς αποκλειστικά να είναι "καλλιτεχνικά", έχουν ορισμένες προφανείς "αισθητικές" ιδιότητες. Το βιβλίο του Boas "Πρωτόγονη Τέχνη", το βιβλίο του Λεβί-Στρος "Ο Δρόμος της Μάσκας" (1982) ή "H Τέχνη ως Πολιτισμικό Σύστημα" (1983) του Κλίφορντ Γκερτζ είναι μερικά παραδείγματα αυτής της τάσης να μετατραπεί η ανθρωπολογία της τέχνης σε μια ανθρωπολογία πολιτισμικά συγκεκριμένων αισθητικών ιδιοτήτων. Πιο πρόσφατα, στο βιβλίο του "Art and Agency", ο Alfred Gell προτείνει ένα νέο ορισμό της "τέχνης" ως ένα πολύπλοκο σύστημα αποβλεπτικότητας, όπου οι καλλιτέχνες παράγουν έργα τέχνης για να πραγματοποιήσουν αλλαγές στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων (αλλά και δεν περιόριζονται μόνον σε αυτές)  αλλαγών στις αισθητικές αντιλήψεις του κοινού της τέχνης. Οι ιδέες του Gell προκάλεσαν μία μεγάλη διαμάχη στον τομέα της ανθρωπολογίας της τέχνης στη δεκαετία του 2000.
Μελάτες Άρτας

Μονή Μελατών

Μοναστήρι αφιερωμένο στη γέννηση της Θεοτόκου,γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Ιδρύθηκε τον 17ο αιώνακαι χτίσκηκε για δεύτερη φορά το 1797. Η εικονογράφηση έγινε το 1821.΄Επαθε πολλές καταστροφές το 1833 και το 1854, αλλά ανακαινίστηκε και πάλι. Το 1944 κάηκε από τους Γερμανούς.΄Ηταν πλούσιο μοναστήρι με πολλά κοπάδια πρόβατα και γίδια,αλλά και πολλές χερσαίες εκτάσεις.

Παραγωγή και απασχόληση

Οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Τοποθεσία και πρόσβαση

Το χωριό είναι ημιορεινό, σε υψόμετρο 217 μέτρα. Δίπλα του ρέει ο ποταμός Άραχθος. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά της Άνω Καλεντίνης και της Κάτω Καλεντίνης, στον οδικό άξονα Τρικάλων-Άρτας. Η παλιά γέφυρα του χωριού κτίστηκε το 1938 επί Μεταξά για να επικοινωνεί το χωριό με τα χωράφια που ήταν απέναντι. Ο ποταμός και το φυσικό περιβάλλον είναι σημαντικά για την οικονομία της κοινότητας. Τα κοντινότερα χωριά είναι η Μαρκινιάδα, το Αθαμάνιο, και η Κάτω και Άνω Καλεντίνη. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Νικολάου Σκουφά. Παλαιότερα ανήκε στο Δήμο Πέτα και ακόμα πιο παλιά στην Κοινότητα Μαρκινιάδας. Αποτελείται από τους συνοικισμούς Σέλια (παλιά ονομασία: Σέζια), Βάρκο, Διασέλλα και Άγιο Γεώργιο.