Δημήτρης Λυάκος

Βιογραφία

Ο Δημήτρης Λυάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Η τριλογία του Poena Damni (Z213: Έξοδος, Με τους ανθρώπους από τη γέφυρα, Ο πρώτος θάνατος), γραμμένη σε μια περίοδο δεκαεπτά χρόνων, έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ισπανικά, Ιταλικά και Γερμανικά και έχει παρουσιαστεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η γλυπτική-ηχητική εγκατάσταση Νυκτιβόη, από το ομώνυμο βιβλίο, ξεκίνησε το 2004 από το Λονδίνο και περιόδευσε στην Ευρώπη ως το τέλος του 2005, ενώ μια παράσταση σύγχρονου χορού βασισμένη στο ίδιο έργο παίχτηκε στην Ελλάδα το
2006-2007. Η τριλογία έχει αποτελέσει αντικείμενο διαλέξεων και έρευνας, μεταξύ άλλων στα πανεπιστήμια του Μαϊάμι, Άμστερνταμ, Τεργέστης και Οξφόρδης. Αποσπάσματα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά σε όλο τον κόσμο. Το Ζ213: Έξοδος κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2009.

Πρώτο μέρος της τριλογίας - Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ

Το Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ αποτελεί τη συνάντηση δύο διαφορετικών αφηγητών στις σελίδες του ίδιου ημερολογίου. Το ύφος είναι αποσπασματικό, η γραφή διακοπτόμενη, πολλές φορές αδιαφορώντας μάλιστα για τους γραμματικοσυντακτικούς κανόνες. Η ατμόσφαιρα θυμίζει, «υπαρξιακό» film noir. Καθώς προχωρεί το βιβλίο η θεματική της καταδίωξης γίνεται όλο και πιο εμφανής.

Δεύτερο μέρος της τριλογίας - Με τους ανθρώπους από τη γέφυρα

Δεύτερο μέρος της τριλογίας, το «Με τους ανθρώπους από τη γέφυρα», παρακολουθεί το αυτοσχέδιο ανέβασμα ενός ποιητικού θεατρικού έργου χωρίς τα απαραίτητα μέσα, ένα θλιβερό κι αστείο παιχνίδι μιας λούμπεν ομάδας σε ένα πλαίσιο μεταβιομηχανικής εγκατάλειψης. Το έργο έχει δημοσιευθεί σε προηγούμενη εκδοχή το 2001 με τίτλο «Νυκτιβόη».
Η ιστορία ξετυλίγεται πάνω σε ένα μοτίβο ελλειπτικών μονολόγων - μοναχικών οραμάτων, χαρακτήρων σχεδόν σε κατάσταση έκστασης.  Το σκηνικό παρουσιάζεται στο πλαίσιο μιας ημερολογιακής καταγραφής από τον αφηγητή του Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ ο οποίος εμφανίζεται τώρα ανάμεσα στους θεατές μιας αυτοσχέδιας ερασιτεχνικής παράστασης. Το σκηνικό υποδηλώνει στοιχεία ρεαλισμού, (ένα διαλυμένο αυτοκίνητο, τραίνα που ακούγονται από μακριά, φωτιές, ο ήχος της θάλασσας). Το κείμενο αιωρείται στα όρια του μεταφυσικού - περιεκτικό και υπαινικτικό, ονειρικό και αποσπασματικό και όμως γραμμικά αναπτυσσόμενο.
Αρθρωμένο, θα έλεγε κανείς, πάνω σε μακρινούς απόηχους αρχαίας τραγωδίας και θεάτρου Νο, το έργο καταλήγει σε μια σύγχρονη, ανατρεπτική διαπραγμάτευση του θρύλου του βρικόλακα συνδυάζοντας υλικό από τη Βίβλο με χθόνιες ελληνιστικές δοξασίες και τελετουργικές πρακτικές. Σε αυτό το ερειπωμένο σκηνικό σκηνοθέτης και ηθοποιοί αναζητούν, μάταια ίσως, την κατασκευή μιας άλλης –ακούσια μεταμοντέρνας- τελετής για το θάνατο και την ελπίδα μιας άλλης ζωής, προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα θραύσματα, των κινήσεων, του λόγου τους, του ακρωτηριασμένου τους κόσμου.

Τρίτο μέρος της τριλογίας - Ο Πρώτος Θάνατος

Ο Πρώτος Θάνατος περιγράφει την αγωνιώδη προσπάθεια ενός ακρωτηριασμένου, ενδεχομένως, ναυαγού να επιβιώσει σε ένα έρημο νησί. Οι δεκατέσσερεις μονόλογοι είναι μια αλληλοδιαδοχή σωματικών και ψυχικών βασανιστηρίων περιγράφοντας ταυτόχρονα με εξπρεσιονιστική ένταση το πάθος του ήρωα που μάχεται μέχρι το τέλος - το οποίο όμως δεν είναι ο θάνατος αντίθετα με αυτό που θα περίμενε κανείς από τον τίτλο του βιβλίου.