google/wiki40b huggingface dataset:
Θειικό νικέλιο

Δομές

Τουλάχιστον επτά θειικά άλατα του (δισθενούς) νικελίου είναι γνωστά. Αυτά διαφέρουν μόνο στον βαθμό ενυδατώσεώς τους ή στη μοριακή δομή τους.
Το πιο συνηθισμένο, το εξάυδρο θειικό νικέλιο, κρυσταλλώνεται σε τετραγωνικούς κρυστάλλους από υδατικό διάλυμα σε θερμοκρασίες μεταξύ 30,7 και 53,8 °C. Κάτω από τους 30,7 βαθμούς κρυσταλλώνεται επτάυδρο θειικό νικέλιο, ενώ πάνω από τους 53,8 βαθμούς σχηματίζεται εξάυδρο, αλλά στο ορθορομβικό κρυσταλλικό σύστημα. Η λευκοκίτρινη άνυδρη μορφή, NiSO₄, είναι στερεό που σπανίως το συναντάμε στο εργαστήριο. Παράγεται με τη θέρμανση των ένυδρων μορφών πάνω από τους 330 °C. Σε ακόμα υψηλότερες θερμοκρασίες, διασπάται προς οξείδιο του νικελίου.
Μετρήσεις με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ δείχνουν ότι το NiSO₄·6H₂O αποτελείται από οκταεδρικά ιόντα [Ni(H₂O)₆]²⁺, τα οποία είναι δεσμευμένα με δεσμούς υδρογόνου με τα θειικά ιόντα. Η διάλυση του άλατος στο νερό δίνει διαλύματα που περιέχουν το υδρομεταλλικό σύμπλοκο [Ni(H₂O)₆]²⁺.
`Ολες οι μορφές του θειικού νικελίοu είναι παραμαγνητικά υλικά.

Παραγωγή και χρήσεις

Το άλας παράγεται συνήθως ως παραπροϊόν τεχνικών εξαγωγής χαλκού. Παράγεται επίσης από τη διάλυση μεταλλικού νικελίου ή οξειδίων του σε θειικό οξύ.
Υδατικά διαλύματα θειικού νικελίοu αντιδρούν με ανθρακικό νάτριο δίνοντας ως ίζημα ανθρακικό νικέλιο, μια πρόδρομη ένωση για την παρασκευή καταλυτών και βαφών βασισμένων στο νικέλιο. Η προσθήκη θειικού αμμωνίου σε πυκνά υδατικά διαλύματα θειικού νικελίοu προκαλεί τη δημιουργία και καθίζηση Ni(NH₄)₂(SO₄)₂·6H₂O. Αυτό το κυανό στερεό είναι ανάλογο με το άλας του Mohr, Fe(NH₄)₂(SO₄)₂·6H₂O.
Το θειικό νικέλιο χρησιμοποιείται και στα εργαστήρια χημείας και βιοχημείας. Οι στήλες για τη σήμανση πολυϊστιδίνης αναδημιουργούνται με χρήση θειικού νικελίοu. Υδατικά διαλύματα NiSO₄·6H₂O και άλλων ένυδρων μορφών αντιδρούν με την αμμωνία δίνοντας [Ni(NH₃)₆]SO₄ και με την αιθυλενοδιαμίνη δίνοντας [Ni(H₂NCH₂CH₂NH₂)₃]SO₄. Η τελευταία ένωση χρησιμοποιείται περιστασιακά ως βαθμονομητής σε μετρήσεις μαγνητικής επιδεκτικότητας, επειδή δεν έχει τάση να ενυδατώνεται.

Στη φύση

Το θειικό νικέλιο συναντάται στο σπάνιο ορυκτό ρετγκερσίτη, στην εξάυδρη μορφή του.
Αραβίντ Αντίγκα

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο Τσενάι το 1974 και μεγάλωσε στην Καρνατάκα. Τις γυμνασιακές του σπουδές τις έκανε στο σχολείο Κανάρα και στη συνέχεια στο Κολέγιο του Αγίου Αλοΐσιου, στο Μανγκαλόουρ. Έπειτα μετανάστευσε μαζί με την οικογένειά του στην Αυστραλία και συνέχισε τις σπουδές του στο Γεωργικό Λύκειο Τζέιμς Ριουζ. Σπούδασε αγγλική Φιλολογία στο πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης και στο Μάγκνταλεν Κόλετζ, στην Οξφόρδη.

Καριέρα

Η καριέρα του Αντίγκα ως δημοσιογράφου ξεκίνησε από τους Financial Times, το περιοδικό Moneyκαι το Wall Street Journal, όπου έγραφε άρθρα ως οικονομικός συντάκτης. Έγραψε και κριτική για το βραβευμένο με Μπούκερ βιβλίο του Πίτερ Κάρεϊ,Oscar and Lucinda.
Τελικά έγινε έμμισθος συνεργάτης (ανταποκριτής) του περιοδικού TIME, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Στη συνέχεια πήρε άδεια και στη διάρκεια αυτής έγραψε το βιβλίο The White Tiger, η υπόθεση του οποίου που εκτυλίσσεται στη Βομβάη.

Booker

Το πρώτο μυθιστόρημα του Αντίγκα κέρδισε το βραβείο Μπούκερ το 2008. Κέρδισε άλλα βιβλία που ήταν επίσης υποψήφια για Μπούκερ, μεταξύ των οποίων το "Sea of Poppies" του Αμιτάβ Γκος. Είναι ο τέταρτος ινδικής καταγωγής συγγραφέας που κέρδισε το εν λόγω βραβείο, μετά τους Σαλμάν Ρουσντί, Αρουντάτι Ρόι και την Κίρα Ντεσάι.
Σίλβια Πάνκχερστ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ, πρωτότοκη κόρη του δρ. Ρίτσαρντ Πάνκχερστ και της Έμελιν Πάνκχερστ, μελών του «Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος» ("Independent Labour Party") και υπέρμαχοι των γυναικείων δικαιωμάτων και κυρίως του δικαιώματος της ψήφου. Η αδερφή της Κρίσταμπελ Πάνκχερστ ήταν επίσης ακτιβίστρια.
Το 1906 άρχισε να δουλεύει για την «Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών» (Women's Social and Political Union, "WSPU") με την αδελφή και τη μητέρα της. Σε αντίθεση με αυτές διατήρησε το ενδιαφέρον της και για το εργατικό κίνημα.
Το 1914 ήρθε σε ρήξη με την WSPU, αφού θεωρούσε οτι η Ένωση έπρεπε να στοιχιστεί με το Εργατικό κόμμα και τον σοσιαλισμό. Η Σύλβια ίδρυσε την «Ομοσπονδία των Σουφραζετών Ανατολικού Λονδίνου»  η οποία με τα χρόνια εξελίχθηκε πολιτικά και άλλαξε ανάλογα το όνομά της, αρχικά ως «Ομοσπονδία Ψήφου Γυναικών» και έπειτα ως «Σοσιαλιστική Ομοσπονδία Εργατών» ("Workers' Socialist Federation"). Ίδρυσε την εφημερίδα "Women's Dreadnought" που αργότερα άλλαξε τίτλο  σε "Workers Dreadnought" .
H ομάδα συνέχισε να κινείται αριστερά και υιοθέτησε για λίγο το όνομα "Κομμουνιστικό Κόμμα (Βρετανικό Τμήμα της Τρίτης Διεθνούς)"(CP(BSTI)), αν και η δράση του δεν αντιστοιχούσε στο όνομα. To CP(BSTI) αντιτίθετο στον κοινοβουλευτισμό, σε αντίθεση με τις απόψεις του νεοϊδρυθέντος Κομμουνιστικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας (CPGB). Με το πέρασμα του χρόνου όμως το  CP(BSTI) συγχωνεύτηκε με το μεγαλύτερο, επίσημο Κομμουνιστικό Κόμμα. Η  Σύλβια Πάνκχερστ αντέδρασε όταν η ηγεσία του CPGB της πρότεινε να παραδώσει την "Workers Dreanought" στο κόμμα. Συνέπεια αυτού εκδιώχθηκε από το CPGB και ίδρυσε το βραχύβιο «Κόμμα Κομμουνιστών Εργατών».
Η Σύλβια Πάνκχερστ την εποχή εκείνη ήταν σημαντική μορφή του κομμουνιστικού κινήματος και συμμετείχε σε συναντήσεις της Διεθνούς στη Ρωσία και το Άμστερνταμ καθώς και σε συναντήσεις του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Διαφώνησε με τον Λένιν και υποστήριξε αριστερούς κομμουνιστές όπως τον Αμαντέο Μπορντίγκα και τον Άντον Πάννεκουκ.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η Πάνκχερστ περισσότερο με τον αντιφασισμό και την αντι-αποικιοκρατία. Αντέδρασε στην ιταλική εισβολή στην Αιθιοπία εκδίδοντας από το 1936 το The New Times and Ethiopia News, και έγινε υποστηρίκτρια του Χαϊλέ Σελασιέ. Συνέλεξε δωρεές για το πρώτο εκπαιδευτικό νοσοκομείο της Αιθιοπίας και έγραψε εκτενώς για την Αιθιοπική τέχνη και πολιτισμό. Η έρευνά της εκδόθηκε σε βιβλίο "Ethiopia, a Cultural History" (London: Lalibela House, 1955). Μετακόμισε στην Αντίς Αμπέμπα μετά από πρόσκληση του Χαϊλέ Σελασσιέ, το 1956, μαζί με τον γιό της Ρίτσαρντ Πάνκχερστ (ο οποίος ζει ακόμα εκεί). Εκεί ίδρυσε την μηνιαία εφημερίδα "Ethiopia Observer", η οποία κάλυπτε δημοσιογραφικά την Αιθιοπική ζωή και ανάπτυξη. 
Πέθανε το 1960 στην Αντίς Αμπέμπα και κηδεύθηκε με δημόσια δαπάνη. Στην κηδεία ο Χαϊλέ Σελασιέ την ονόμασε τιμητικά «Αιθίοπα». Είναι η μοναδική ξένη που είναι θαμμένη μπροστά από τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας στην Αντίς Αμπέμπα, περιοχή που είναι αφιερωμένη στους πατριώτες του ιταλικού πολέμου.
Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος

Ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος (ΝΟΕ) είναι ιστορικό ναυταθλητικό και ιστιοπλοϊκό σωματείο της Ελλάδας, με έδρα τον Πειραιά.

Ιστορικά στοιχεία

Ο ΝΟΕ ιδρύθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1933 από τον Αντώνη Μπενάκη και μια σειρά από διαπρεπείς Έλληνες, αρχικά με την επωνυμία «Ναυτικός Όμιλος Αθηνών» και κατόπιν (1936) μετονομάστηκε σε «Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος». Το διάστημα μεταξύ των ετών 1940 και 1973 έφερε την επωνυμία «Βασιλικός Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος» (ΒΝΟΕ). O NOE έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύσταση της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Στη διάρκεια της Κατοχής η αθλητική δράση του Ομίλου ατόνησε, ωστόσο ανέπτυξε κοινωνική δραστηριότητα με συσσίτια και προσφορά βοήθειας σε παιδιά.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, το σκάφος «Νηρεύς» του ΒΝΟΕ με κυβερνήτη τον (τότε) διάδοχο Κωνσταντίνο και πλήρωμα τους Οδυσσέα Εσκιτζόγλου και Γιώργο Ζαΐμη (μέλη του ΒΝΟΕ, αλλά και αθλητές του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πειραιώς -ΙΟΠ) κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα.
Δήμος Ξενίας

Ο Δήμος Ξενίας υπήρξε μια παλιότερη διοικητική διαίρεση στην ελληνική επικράτεια.

Ιστορία

Ανήκε στην τότε Διοίκηση Ηλείας. Ο Δήμος λειτούργησε τη χρονική περίοδο 1835-1841. Συστάθηκε την 20/04/1835 και διαλύθηκε την 08/03/1841 με το ΦΕΚ 5Α΄ και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν υπήχθησαν στο Δήμο Βουπρασίων. Δήμαρχός του υπήρξε ο Α. Π. Γρηγορίου. Υπήρξε Δήμος Γ΄ Τάξεως.
Απαρτιζόταν από τα χωριά Βάλακας, Δαούτι, Καλυβάκια, Κασνέσι, Κόκλα, Κομποθέκλα (Κουμουθέκρα), Μπόρσι, Επάνω Ξενία, Κάτω Ξενία, Σπάτα και το χωριό Μαλίκι το οποίο υπήρξε και η έδρα του Δήμου καθ' όλη τη διάρκεια του βραχέως βίου του.
Μιχάλης Κουμπιός

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ρόδο στις 13 Οκτωβρίου του 1965 και μεγάλωσε στο νησί Τήλος του νοτιοανατολικού Αιγαίου. Μελέτησε και μελετά την ελληνική μουσική στις διάφορες εκφάνσεις της. Έχει παρακολουθήσει κύκλους σεμιναρίων για τη σύγχρονη μουσική τεχνολογία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και σεμινάρια για τη Μουσική σε Κινηματογράφο, Ντοκιμαντέρ, Τηλεόραση, Video Art καθώς και σεμινάρια ψηφιακής φωτογραφίας. Σπούδασε Βυζαντινή Μουσική και ολοκλήρωσε Ανώτατες Σπουδές Δημοσιογραφίας.
Έγραψε μουσική για την τηλεόραση και για πάνω από πενήντα ντοκιμαντέρ. Συνθέσεις του έχουν συμπεριληφθεί σε διεθνείς συλλογές κι έχουν χορογραφηθεί από χοροθέατρα ανά τον κόσμο.
Το 1995 οραματίστηκε και υλοποίησε το περιοδικό «Δίφωνο». Εκτέλεσε χρέη συμβούλου έκδοσης του περιοδικού από το πρώτο τεύχος ενώ από το 2000 έως το 2006 διετέλεσε διευθυντής έκδοσης-διευθυντής σύνταξης. Με τις ιδιότητες του συνθέτη, του στιχουργού, του μουσικού, του δισκογραφικού παραγωγού και του καλλιτεχνικού διευθυντή συναυλιών έχει συνεργαστεί και συμπράξει με το σύνολο σχεδόν των σημαντικών προσωπικοτήτων του ελληνικού τραγουδιού και με αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της world music.
Έχει εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές, σε ανοιχτά αλλά και κλειστά θέατρα της Ελλάδας και του εξωτερικού ως συνθέτης, παίζοντας πλήκτρα και ερμηνεύοντας τραγούδια του.
Σημαντικότερα δισκογραφικά του έργα: Τήλος (1992), Ζωγραφιστά τραγούδια (1993), Άναμμα (1997), Σύρνα (2004), Αλμύρα (2015)
Ερρίκος Μπόρβιν Γ΄ του Ρόστοκ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Μπόρβιν Α΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου και της Χριστίνας των Σβέρκερ, κόρης του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας.
Το 1278 απεβίωσε και τάφηκε στο Ντόμπεραν. Ήταν 58 ετών και, μια και ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης είχε αποβιώσει από το 1266, τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Βάλντεμαρ.
Ζηνόβιος Βάλβης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και καταγόταν από οικογένεια ιερωμένων. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Ζαφείριος αλλά λόγω της μοναχικής του ιδιότητας για κάποιο μικρό διάστημα μεταβλήθηκε σε Ζηνόβιος. Ο πατέρας του, Ιωάννης, τον έστειλε στην Κωνσταντινούπολη κοντά στον θείο του τον Παντολέοντα Βάλβη, ιερέα. Μαθήτευσε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, κοντά στον θείο του Σπύρο Βάλβη. Εκεί σπούδασε νομικά στην Πίζα και στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε ως δικαστής διοριζόμενος εισαγγελέας στην Άμφισσα. Παραιτήθηκε το 1841 από το δικαστικό σώμα και ιδιώτευσε για κάποιο χρονικό διάστημα ως δικηγόρος. Στις εκλογές του 1844 εξελέγη βουλευτής Μεσολογγίου.
Ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου δικαιοσύνης και των οικονομικών στις κυβερνήσεις Κριεζή και Κανάρη αλλά συγκρούστηκε με τον Όθωνα με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από την πολιτική. Με την έξωση του Όθωνα, εξελέγη πληρεξούσιος στη Β' Εθνοσυνέλευση, της οποίας στις 17 Ιανουαρίου 1863 εξελέγη πρόεδρος. Έναν μήνα αργότερα ανέλαβε για μια ημέρα, τις 8 Φεβρουαρίου 1863 το υπουργείο δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Βούλγαρη και στις 13 Φεβρουαρίου ανέλαβε την πρωθυπουργία (Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863) μέχρι τα τέλη Μαρτίου οπότε και παραιτήθηκε. Αιτία ήταν η καταψήφιση από την Εθνοσυνέλευση του νομοσχεδίου περί αύξησης αποδοχών των ίδιων των πληρεξούσιών της και το οποίο είχε προκαλέσει έντονη λαϊκή αντίδραση. Ο Βάλβης υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός μέσα σε μία 20ετία και μετά τον Ανδρέα Μεταξά, που παραιτείται για κοινοβουλευτικούς λόγους, όταν δηλαδή η κυβέρνησή του δεν απολαμβάνει πλέον την εμπιστοσύνη του βουλευτικού σώματος.
Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ τον διόρισε πάλι πρωθυπουργό στις 16 Απριλίου 1864 και σχημάτισε την Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864 στην οποία παρέμεινε έως τις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Νέα παραίτηση εξαιτίας αποδοκιμασίας εκ μέρους της Εθνοσυνέλευσης (ασκούσε το ρόλο του Κοινοβουλίου στο διάστημα μεταξύ εκθρόνισης Όθωνα το 1862 και βουλευτικών Εκλογών του 1865), με λόγο αυτή τη φορά την ανάκληση αξιωματικών που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Έτσι ο Βάλβης αποτελεί και τον πρώτο πρωθυπουργό που παραιτείται δύο φορές για κοινοβουλευτικούς λόγους.
Το επόμενο έτος διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, απ' όπου παραιτήθηκε εντός μηνών.
Αποσύρθηκε στο Μεσολόγγι και απεβίωσε στις 25 Αυγούστου 1886. Ενταφιάστηκε στο Ηρώο της πόλης, δίπλα στον πατέρα του Ιωάννη Βάλβη και τον θείο του Πανταλέοντα Βάλβη. Ήταν παντρεμένος με την Αρσινόη Ρατζηκώτσικα και είχε εννά παιδιά: τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Επαμεινώνδα, την Κορίννα, την Ευγενία, την Αμαλία, την Παγώνα, την Ανδρομάχη και την Τερπινή. Εγγονός του ήταν ο Κωνσταντίνος Βάλβης, δικηγόρος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Αθηνών.
Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Πελενδρίου

Ιστορία

Η ΑΠΕΠ Πελενδρίου ιδρύθηκε το 1956. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Κοινοτικό Στάδιο Πελενδρίου. Μέχρι το 1985 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ).
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών

Ιστορία

Η Ε.Π.Σ. Γρεβενών ιδρύθηκε το 1982, με έδρα τα Γρεβενά, όταν οι σύλλογοι του νομού αποσπάστηκαν από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βορειοδυτικής Μακεδονίας με έδρα την Κοζάνη. Το πρώτο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας διοργανώθηκε την αγωνιστική περίοδο 1983-1984 με τους συλλόγους Άρης Καρπερού, ΑΦΣ Αμυγδαλίων, Αλιάκμων Πόρου, Άρης Μηλιάς, Δόξα Παλουριάς, ΑΓΟ Δήμητρας, Μέγας Αλέξανδρος Τρικκοκιάς, Μέρας Γρεβενών, Μαύρη Θύελλα Κνιδής, Αλιάκμων Κιβωτού, Κεραυνός Αγίου Γεωργίου και Μέγας Αλέξανδρος Γρεβενών. Τα πρώτα χρόνια ο πρωταθλητής Γρεβενών έπαιζε αγώνα μπαράζ με τον πρωταθλητής της ΕΠΣ Κοζάνης για την άνοδο στην Δ΄εθνική. Την ίδια περίοδο διοργανώθηκε και πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας.
Tube Alloys

Με την κωδική ονομασία Τιούμπ κράματα, ή Κράματα Τιούμπ, εκ της αγγλικής Tube Alloys και κατά μετάφραση Σωληνοκράματα φερόταν η κυβερνητική απόρρητη έρευνα του Ηνωμένου Βασιλείου με τη σύμπραξη του Καναδά για την ανάπτυξη του προγράμματος παραγωγής ατομικών όπλων, στο γενικότερο πυρηνικό πρόγραμμα της Μεγάλης Βρετανίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Βάση των ερευνών του προγράμματος σωληνοκράματα ήταν το πλουτώνιο. 
Λόγω όμως του πολυδάπανου κόστους του προγράμματος αυτού οι Βρετανοί αναγκάστηκαν τελικά να συμπράξουν με τις ΗΠΑ με την λεγόμενη Συμφωνία του Κεμπέκ και το όλο πρόγραμμα να ενταχθεί στο αμερικανικό παράλληλο Πρόγραμμα Μανχάταν. Η Κωδική όμως ονομασία συνέχισε να παραμένει απόρρητη ακόμα και στους ανώτερους κυβερνητικούς κύκλους μέχρι τη λήξη του Β' Π.Π. και συγκεκριμένα και μετά τη ρίψη της δεύτερης ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι. Το "πρόγραμμα σωληνοκράματα" ακολούθως συνεχίστηκε αυτόνομα από τη Βρετανική κυβέρνηση. Η συνέχισή του αναλήφθηκε υπό τον βρετανικό στρατό και τη βασιλική βρετανική αεροπορία, όπου και πραγματοποίησε το 1952 την πρώτη πυρηνική δοκιμή και έξι χρόνια μετά στην κατασκευή της πρώτης θερμοπυρηνικής βόμβας. Το Ηνωμένο Βασίλειο συνέχισε να διατηρεί τη συνεργασία με τις ΗΠΑ σε επόμενες σχετικές συνθήκες. 
Σημειώνεται παρασκηνιακά ότι και τα δύο προγράμματα, (των Σωληνοκραμάτων και του Μανχάταν) είχαν λάβει υπόψη τους όλα τα δεδομένα των μέχρι των αρχών του πολέμου επιστημονικών επιτεύξεων των ατομικών ερευνών και ειδικότερα μετά την αποκάλυψη της πυρηνικής σχάσης από τον Γερμανό πυρηνικό χημικό Ότο Χαν και της συνεργάτιδάς του Λίζε Μάιτνερ, καθώς και εκείνων της λεγόμενης επιστημονικής ομάδας του Παρισιού. Τα δεδομένα όμως αυτά είχαν περιέλθει και στους Ρώσους με συνέπεια να ξεκινήσει ένας αγώνας ταχύτητας στην κατασκευή της ατομικής βόμβας μέσα σ΄ ένα τεράστιο κατ΄ ενάντιο κλίμα καχυποψίας αλλά και κατασκοπείας. Τελικά στον αγώνα εκείνο, όπως αποδείχθηκε προηγήθηκαν οι ΗΠΑ.
Μανώλης Τζανακάκης

Καριέρα

Ο Τζανακάκης ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής του Εργοτέλη και στις 29 Νοεμβρίου 2011 υπεγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Μέχρι το 2014, αγωνίστηκε σε 74 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ παράλληλα προσκλήθηκε και φόρεσε την φανέλα της εθνικής Ελπίδων για τέσσερις αγώνες.
Το καλοκαίρι του 2014, συμφώνησε με την ομάδα του Ολυμπιακού, ο οποίος τον παραχώρησε αμέσως με την μορφή δανεισμού στον Εργοτέλη, όπου την σεζόν 2014-15 πραγματοποίησε 23 ακόμη συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Superleague. Το 2015-16, δόθηκε εκ νέου δανεικός, αυτή την φορά στην Ανόρθωση από την Κύπρο, όπου έπαιξε σε δεκαέξι αγώνες και πέτυχε ένα γκολ.
Αφού αφέθηκε ελεύθερος από τον Ολυμπιακό, υπέγραψε συμβόλαιο διετούς συνεργασίας με την ομάδα του Άρη, στις 26 Αυγούστου 2016.
Γεώργιος Γρατσέας

Βίος

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 8 Νοεμβρίου 1920. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του το 1938 εισήχθηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όταν εκδηλώθηκε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του διακόπτωντας τις σπουδές του τις οποίες συνέχισε μετά την απελευθέρωση και τις ολοκλήρωσε το 1946. Αρχικά διορίστηκε θεολόγος καθηγητής στο Ηράκλειο. Από το 1947 μέχρι το 1950 υπηρέτησε στο στρατό ξηράς ως Έφεδρος αξιωματικός. Επανήλθε στην εκπαίδευση και από το 1957 μέχρι το 1959 έλαβε υποτροφία προκειμένου να παρακολουθήσει μαθήματα θεολογίας και φιλοσοφίας στην Λιλ της Γαλλίας και παιδαγωγική στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της ίδιας πόλης. Το 1959 έλαβε πτυχίο Γενικής Παιδαγωγικής και αναγορεύθηκε διδάκτορας με την εργασία του « L’ Humilite chez L’ apotre St Paul ». Τα καλοκαίρια των ετών 1958, 1959 και 1961 παρακολούθησε μαθήματα βιβλικής θεολογίας στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Το 1962 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών με διατριβή, «Η περί πτωχείας διδασκαλία της Αγίας Γραφής». Τα έτη 1960 και 1965 μετέβη για έρευνες στην Γερμανία και στο Βέλγιο ενώ τη περίοδο 1968-1969 παρακολούθησε μαθήματα Εισαγωγής και Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης στη θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τύμπιγκεν ενώ στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου παρακολούθησε μαθήματα κοπτικής γλώσσας και γραμματείας.
Το 1971 υπέβαλε διατριβή επί υφηγεσία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών με θέμα «Το Σάββατον εν Κουμράν και τη Καινή Διαθήκη». Το ακαδημαϊκό έτος 1971-1972 προήχθη στον βαθμό του Επιθεωρητή Μέσης Εκπαίδευσης της ειδικότητας των θεολόγων και τοποθετήθηκε στην Πάτρα. Το 1973 του δώθηκε η εντολή να διδάξει ως υφηγητής. Αυτό ίσχυε μέχρι το 1975 όταν η εντολή αυτή ανακλήθηκε. Την ίδια περίοδο τοποθετήθηκε σύμβουλος Β΄ στο Κέντρο Εκπαιδευτικών Μελετών και Επιμόρφωσης. Το ακαδημαϊκό έτος 1975-1976 επανήλθε ως υφηγητής και το 1981 έκτακτος, ενώ το 1982 αναπληρωτής καθηγητής πριν μονιμοποιηθεί το 1983. Από το 1984 μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1988 δίδαξε ως καθηγητής. Το 1994 αναγορεύθηκε ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.
Απεβίωσε το 1997.
Δημοκρατική Αναγέννηση

Ιστορικό

Η Δημοκρατική Αναγέννηση ιδρύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2003 από τον Στέλιο Παπαθεμελή, πρώην υπουργό των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου. Της ίδρυσης του κόμματος είχε προηγηθεί η ανεξαρτητοποίηση του Παπαθεμελή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. 
Ενόψει των εθνικών εκλογών του 2004 η Δημοκρατική Αναγέννηση συνεργάσθηκε εκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία. Έπειτα από συμφωνία με τον Κώστα Καραμανλή, ο Στέλιος Παπαθεμελής ήταν υποψήφιος στην Α' Θεσσαλονίκης, ενώ άλλα δύο στελέχη του κόμματος συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια της Α' και Β' Αθηνών. Τελικά, η Νέα Δημοκρατία αναδείχθηκε νικήτρια των εκλογών και ο Παπαθεμελής εξελέγη βουλευτής, ενώ στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκε.
Τον Ιούνιο του 2007 πραγματοποιήθηκε το 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αναγέννησης, κατά το οποίο εξελέγησαν τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος, ενώ ο Στέλιος Παπαθεμελής προανήγγειλε την αυτόνομη κάθοδο του κόμματός του στις επόμενες εκλογές. Τους επόμενους μήνες, προσχώρησαν στη Δημοκρατική Αναγέννηση αρκετά στελέχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κινήματος. Το ίδιο έτος, στις βουλευτικές εκλογές η Δημοκρατική Αναγέννηση συνεργάστηκε με τη Χριστιανική Δημοκρατία και έλαβε 0,80% χωρίς να καταφέρει να μπει στη Βουλή.
Η Δημοκρατική Αναγέννηση, στις ευρωεκλογές του 2009 συμμετείχε στο συνδυασμό Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο μαζί με τον καθηγητή Κώστα Ζουράρι, μακεδονικές οργανώσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού καθώς και άτομα του ευρύτερου πατριωτικού και εθνικιστικού χώρου. Συνολικά έλαβε 1,27% και δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή. Στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους η Δημοκρατική Αναγέννηση κατέβηκε αυτόνομα και έλαβε 0,45%.
Η Δημοκρατική Αναγέννηση συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012, σε συνεργασία με το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, ως συνασπισμός συνεργαζόμενων κομμάτων με την επωνυμία «ΟΧΙ» και έλαβε 58.459 ψήφους (0,92%) και καμία έδρα.
Στις ευρωεκλογές του 2014, η Δημοκρατική Αναγέννηση στήριξε, χωρίς ωστόσο να συμμετέχει στα ψηφοδέλτια, το συνασπισμό Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό του Βύρωνα Πολύδωρα. Ο συνδυασμός έλαβε 1,04% και καμία έδρα.

Ιδεολογία

Σύμφωνα με την Ιδρυτική Διακήρυξη του κόμματος, η Δημοκρατική Αναγέννηση χαρακτηρίζεται ως  «δημοκρατικό, προοδευτικό, πατριωτικό και κοινωνικό κόμμα». 
Οι θέσεις της αναφέρονται στην οικονομία με ανθρώπινο πρόσωπο, την αναστήλωση του κοινωνικού κράτους, την καταπολέμηση της φτώχειας και των ανισοτήτων, την ανάσχεση της δημογραφικής κατάρρευσης. Δίνει έμφαση στα μείζονα εθνικά θέματα και την στρατηγική αποτρεπτικής ισχύος, τις παραδόσεις του Γένους, την Ορθοδοξία και τις μεγάλες ελληνικές αξίες της ζωής που συγκροτούν την ταυτότητά μας και εγγυώνται την κοινωνική μας συνοχή.
Η απαγορευμένη εκπαίδευση

Περιεχόμενο

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια.