google/wiki40b huggingface dataset:
Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ

Βιογραφία

Απόγονος φιλοβασιλικής οικογένειας, ταλαντούχος μαθηματικός και γεωγράφος, σταδιοδρόμησε από 17 ετών ως αξιωματικός του μηχανικού. Απεδείχθη ο κυριότερος διοικητικός και οργανωτικός νους πίσω από τις επιτυχίες του Ναπολέοντα, ο οποίος εξεπλάγη από την ικανότητά του να αναλύει τις πολυπλοκότερες αναπτύξεις στρατευμάτων και να διεκπεραιώνει μόνος του ολόκληρο τον εφοδιασμό του στρατού, προσόντα που του χάρισαν την θέση του επιτελάρχη. Πολλοί τον αποκαλούσαν “σκιά του Ναπολέοντα”, αφού σε μία περίπτωση τον κάλεσε να παρουσιαστεί μπροστά του 17 φορές κατά τη διάρκεια μίας νύκτας για να συντονίσει τις προετοιμασίες των επιχειρήσεων της επόμενης μέρας! Οι σχέσεις τους ωστόσο ήλθαν σε ρήξη κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Ρωσία και ο Μπερτιέ αποχώρησε οριστικά από το πλευρό του αυτοκράτορα μετά την πτώση της Γαλλίας.
Μετά την επάνοδο από την Έλβα, ο Ναπολέων τον προσκάλεσε πάλι να προσφέρει τις υπηρεσίες του, αλλά εκείνος δεν παρουσιάστηκε. Λίγο αργότερα βρέθηκε νεκρός, μετά από πτώση από ένα παράθυρό του πύργου του. Αν και ο θάνατος έμοιαζε με αυτοκτονία οι υποψίες εστιάσθηκαν σε δύο πιθανές αιτίες δολοφονιάς: είτε κάποια προσωπική οικογενειακή υπόθεση (αντιζηλία μεταξύ συζύγου και ερωμένης) ή δολοφονία από άτομα του βασιλικού κύκλου προκειμένου να στερήσουν από τον Ναπολέοντα εκείνο το πρόσωπο το οποίο ο ίδιος χαρακτήρισε ως τον πολυτιμότερο βοηθό του.
Εθνόσημο του Τρινιντάντ και Τομπάγκο

Το εθνόσημο του Τρινιντάντ και Τομπάγκο επικεντρώνεται στα καράβια του Χριστόφορου Κολόμβου, κάτω από ένα σκάφανδρο δύτη. Από πάνω υπάρχει ένα πανό με την επιγραφή "Together we aspire, together we achieve" (Μαζί βάζουμε στόχους, μαζί πετυχαίνουμε). Ο Κολόμβος έφτασε στο Τρινιντάντ το 1498. Στο πάνω μέρος του θυρεού πάνω από το σιρίτι υπάρχουν δύο πουλιά κολιμπρί. Δύο ακόμα πτηνά, ενδημικά στα νησιά, ένα scarlet ibis και ένα cocrico, βαστούν τον θυρεό. To εθνόσημο σχεδιάστηκε από επιτροπή, το 1962.
Ούγκο Τσερλέτι

Βιογραφία

Ο Ούγκο Τσερλέτι ήταν γιος του Τζοβάνι Μπαττίστα, διάσημου οινολόγου από την Κιαβένα, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Κονελιάνο για να διευθύνει την τοπική οινολογική σχολή. Σπούδασε ιατρική στη Ρώμη και το Τορίνο και πήρε εξειδίκευση στη νευρολογία και την ψυχιατρική
Συνέχισε τις σπουδές του δίπλα στους πιο επιφανείς νευρολόγους της εποχής του, πρώτα στο Παρίσι, με τον Πιέρ Μαρί και τον Ερνέστ Ντυπρέ, και στη συνέχεια, στο Μόναχο της Γερμανίας με τον Εμίλ Κρέπελιν (τον «πατέρα» της σύγχρονης ψυχιατρικής) και τον Αλοΐσιο Αλτσχάιμερ (ανακάλυψε τη γεροντική άνοια, μια ασθένεια την οποία ο Εμίλ Κρέπελιν θα προσδιόριζε αργότερα ως ασθένεια του Αλτσχάιμερ). Στη συνέχεια σπούδασε στη Χαϊδελβέργη, δίπλα στο νευροπαθολόγο Φραντς Νισλ.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, διορίστηκε διευθυντής του νευροβιολογικού εργαστηρίου του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου του Μομπέλλο, στο Μιλάνο. Το 1925 διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι και το 1928 διορίστηκε διευθυντής του Τμήματος Νευροψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Γένοβας. Το 1935 έγινε διευθυντής της νευροψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου La Sapienza της Ρώμης.

Ηλεκτροσπασμοθεραπεία

Το 1937, ο Ούγκο Τσερλέτι μαζί με τον Λούτσιο Μπίνι, εμπνεύστηκαν την ηλεκτροσπασμοθεραπεία για τη θεραπεία των ψυχικών διαταραχών. Γι' αυτή τους την ανακάλυψη, οι δύο επιστήμονες προτάθηκαν για το βραβείο Νόμπελ, το οποίο όμως δεν κατάφεραν να κερδίσουν.
Η ιδέα της ηλεκτροσπασμοθεραπείας βασίστηκε στην έρευνα που διεξήγαγε ο νομπελίστας Γιούλιους Βάγκνερ-Γιάουρεγκ πάνω στη θεραπευτική χρήση των σπασμών που προκαλούνται από την ελονοσία καθώς και στις θεωρίες που αναπτύχθηκαν από τον Λάντισλαβ Μεντούνα σύμφωνα με τις οποίες, η σχιζοφρένεια και η επιληψία ήταν σπάνιο να συνυπάρχουν στον ίδιο ασθενή. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι θεωρίες του Μάνφρεντ Σάκελ, ο οποίος το 1933 υπήρξε ο εμπνευστής της "θεραπείας με ινσουλινικό σοκ".

Έρευνα και τιμητικές διακρίσεις

Το 1946 διετέλεσε πρόεδρος της Ιταλικής Εταιρείας Ψυχιατρικής, και το 1950 έλαβε τιμητικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι.
Στη μακρά καριέρα του ως ψυχίατρος και νευρολόγος, ο Τσερλέτι δημοσίευσε 113 επιστημονικές εργασίες σχετικά με τη νόσο του Αλτσχάιμερ, τη δομή των νευρογλοιακών κυττάρων, τον φυσιολογικό και παθολογικό νευρικό ιστό, τη σύφιλη και την ενδημική βρογχοκήλη.
Πέθανε στις 25 Ιουλίου 1963 στη Ρώμη.
Πέλη (Θεσσαλία)

Η Πέλη (αρχαία ελληνικά: Πέλη) ήταν μια κωμόπολη στην αρχαία Θεσσαλία. Προς το παρόν η θέση της Πέλης είναι άγνωστη.
Σκουλαρίκια (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1657)

Περιγραφή

Είναι διακοσμημένα με φοίνικες, άνθη και κύματα. Γύρω γύρω φέρουν τριπλή σειρά από μικροσκοπικές χρυσές χάνδρες, ενώ στην κορυφή φέρουν μια σειρά από λίγο μεγαλύτερες, επίσης χρυσές χάνδρες. Όλες οι χάνδρες έχουν άλλη μια μικρότερη χρυσή χάνδρα από πάνω τους. Φέρουν επίσης ανάγλυφη παράσταση ανδρικού προσώπου με περιποιημένη κώμη όλο μπούκλες. Τέλος, από κάτω από το κάθε σκουλαρίκι κρέμονται επτά τσαμπιά, με πέντε ρόγες το κάθε ένα.
Citroën C3 Picasso

Εμπορική τοποθέτηση

Το μοντέλο εισήχθη ως διάδοχος του Citroën Xsara Picasso (1999 - 2010), το οποίο τελικώς αντικαταστάθηκε από τα C3 Picasso και Citroën C4 Picasso. Όπως είχε συμβεί και με τον προκάτοχο Xsara Picasso, που είχε βασιστεί στο μικρομεσαίο Citroën Xsara, τα πολυμορφικά C3 Picasso και C4 Picasso / Grand C4 Picasso βασίστηκαν στα Citroën C3 και Citroën C4 αντίστοιχα. 
Με αυτή τη στρατηγική, η εταιρεία καθιέρωσε τρία διαφορετικών διαστάσεων πολυμορφικά μοντέλα στην παλέτα της, καταφέρνοντας έτσι να κερδίσει διαφορετικές επιμέρους υπο-αγορές της κατηγορίας MPV (multi-purpose vehicle). Για την ακρίβεια, το C3 Picasso βασίστηκε στο αυτοκίνητο πόλης C3, αλλά με αύξηση του μήκους στα 4,08 μέτρα, μπαίνοντας στις διαστάσεις των μικρομεσαίων, ενώ το C4 Picasso κέρδισε σημαντικά σε μήκος ως προς το μικρομεσαίο C4, φτάνοντας τα 4,47 μέτρα στο 5-θέσιο και τα 4,59 μέτρα στο Grand Picasso, με αποτέλεσμα να θεωρείται συχνά ως μεσαίο MPV.

Ανανέωση του 2012

Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού στις 27 Σεπτεμβρίου 2012, αποκαλύφθηκε το βελτιωμένο C3 Picasso, με αισθητικές επεμβάσεις και αναβαθμίσεις στον εξοπλισμό, με τις πρώτες πωλήσεις να ξεκινούν στην Ευρώπη τον Νοέμβριο.

Αντικατάσταση του C3 Picasso

Από το 2010, ξεκίνησε να κατασκευάζεται στη Βραζιλία μια «τζιποειδής» εκδοχή του C3 Picasso, το Citroën C3 Aircross, με φθηνότερα επίπεδα εξοπλισμού από το C3 Picasso. Το συγκεκριμένο SUV αρχικά διατέθηκε μόνο στη Βραζιλία και στην Αργεντινή από τον Σεπτέμβριο του 2010, ενώ σύντομα ακολούθησαν και άλλες αγορές της Νότιας Αμερικής. Στα τέλη του 2015 υπέστη μια έντονη αισθητική ανανέωση.
Η δεύτερη γενιά του Citroën C3 Aircross εισήχθη το καλοκαίρι του 2012 και αυτή την φορά μια πληρέστερη έκδοση του μοντέλου κυκλοφόρησε στην Ευρώπη, ως ο επίσημος διάδοχος του C3 Picasso, λόγω της ολοένα και αυξανόμενης δημοτικότητας των SUV και crossover στην Ευρώπη, σε βάρος των αντίστοιχων πολυμορφικών και σεντάν μοντέλων.
Οσίπ Ζάντκιν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Οσίπ Ζάντκιν σπούδασε αρχικά για τρία χρόνια στο Λονδίνο και από το 1909 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι, όπου φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού.
Ο Ζάντκιν έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1914 – 1918, ως τραυματιοφορέας στο γαλλικό στρατό, στάλθηκε στο μέτωπο, όπου και τραυματίστηκε. Μετά τον πόλεμο, το 1920, νυμφεύθηκε τη νεαρή ζωγράφο Βαλεντίνη Παξ (Valentine Pax), ισπανικής και σικελικής καταγωγής, η οποία είχε αφιχθεί στο Παρίσι από την Αλγερία. Την ίδια χρονιά, ο Ζάντκιν απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα κι έτσι μπορούσε να εκθέτει τα γλυπτά του στα σαλόν του Παρισιού.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω και της εβραϊκής καταγωγής του από την πλευρά του πατέρα του, κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, απ’ όπου επέστρεψε το Σεπτέμβριο του 1945. Ο Ζάντκιν είχε αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τους ζωγράφους Πάμπλο Πικάσο, Ζωρζ Μπρακ, Ανρί Ματίς, Αμεντέο Μοντιλιάνι και τον ιαπωνικής καταγωγής Λεονάρ Φουζιτά, με τους οποίους σύχναζε στα γειτονικά με την κατοικία του «καλλιτεχνικά» καφέ του Μονπαρνάς – το Καφέ Ντομ και το Κλοζερί ντε Λιλά.
Το 1950 ο Ζάντκιν τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο στη Μπιενάλε της Βενετίας και το 1960 του απονεμήθηκε το βραβείο της Πόλης των Παρισίων. Το 1962 εκλέχθηκε καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού (Académie de la Grande Chaumière, Paris).
Ο Ζάντκιν δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τον τίτλο "Η Σφύρα και η Ψαλίδα. Αναμνήσεις της ζωής μου" (Le Maillet et le Ciseau. Souvenirs de ma vie, 1968). Πέθανε στο Παρίσι το 1967 σε ηλικία 77 ετών και είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς (Cimetière du Montparnasse).
To εργαστήριο και η κατοικία του με το μικρό κήπο στο Παρίσι στην περιοχή του Μονπαρνάς (100 bis, Rue d’ Assas) είναι από το 1982 το σημερινό Μουσείο Ζάντκιν (Μετρό: Vavin).

Το καλλιτεχνικό έργο του

Ο Ζάντκιν επηρεάστηκε στο έργο του από τον κυβισμό, αλλά και από την αφρικανική τέχνη. Συνάμα, ήταν μεγάλος θαυμαστής του διάσημου Γάλλου γλύπτη Ωγκύστ Ροντέν. Εργάστηκε με κάθε είδους υλικό – μάρμαρο, γρανίτη, πέτρα, ξύλο, χαλκό, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη λιθογραφία, την ταπισερί και το γκουάς.
Η θεματολογία των έργων του εμπνέεται, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του δράσης, από τη μυθολογία, τη θρησκεία ή την ιστορία, όπως στα γλυπτά του «Αδάμ και Εύα» (1925), «Οι Μαινάδες» (1929), «Κορμός ερμαφρόδιτου» (1925 – 1931), «Ορφέας» (1956).
Στα έργα του, ο Ζάντκιν αναδεικνύει το ειρηνιστικό πνεύμα του, καταδικάζοντας τα δεινά του πολέμου, όπως στο εντυπωσιακό γλυπτό του «Η κατεστραμμένη πόλη» (Ville détruite, 1947 – 1953), μνημειακό έργο από μπρούντζο που ανεγέρθηκε το 1953 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, σε ανάμνηση της καταστροφής της πόλης από τη γερμανική αεροπορία.
Υπαίθρια γλυπτά από μπρούντζο, που έχουν τοποθετηθεί σε δημόσιους χώρους στο Παρίσι, είναι: «Αγγελιαφόρος» (1937, Και ντ’ Ορσαί, Γέφυρα Ενβαλίντ), «Ο Ποιητής ή Αφιέρωμα στον Πωλ Ελυάρ» (1954, Κήπος του Λουξεμβούργου), «Προμηθέας», μια συγχώνευση της μορφής με τη φλόγα (1955, Πλατεία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε), «Η επιστροφή του άσωτου υιού» (1964, Πλας ντ’ Ιταλί).
Ιωάννης Δ΄ του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν γιος του Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και της Ιωάννας κυρίας της Μπρέντα, κόρης του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Πολάνεν.
Chevrolet Camaro 5ης γενιάς

Αρχική μελέτη

Η επιστροφή της Camaro παρέμεινε ένας διακαής πόθος για τους οπαδούς των muscle cars και είχε διατυπωθεί επανειλημμένα ως αίτημα. Τελικώς, η Chevrolet αποφάσισε να δοκιμάσει τις προτιμήσεις του κοινού, με το πρωτότυπο Chevrolet Camaro Concept, που αποκαλύφθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2006 στο North American International Auto Show στο Ντιτρόιτ. Το μοντέλο είχε σχεδιαστεί από τον νοτιοκορεατικής καταγωγής Sangyup Lee, με έντονα ρετρό στοιχεία από την πρώτη γενιά της Camaro και βασιζόταν στην νέα πλατφόρμα της General Motors Zeta (GM Zeta platform).

Εξέλιξη και παρουσίαση

Η υποδοχή του από το κοινό ήταν ενθουσιώδης και, ως αποτέλεσμα, η Chevrolet αποφάσισε να αναβιώσει τη φλόγα της Camaro. Το οριστικό πράσινο φως από την μητρική General Motors ήρθε στις 10 Αυγούστου 2006, όταν ο τότε πρόεδρος του ομίλου της GM, Rick Wagoner, ανακοίνωσε ότι η GM θα κατασκεύαζε την 5η γενιά της Chevrolet Camaro, βασίζοντάς την στο πρωτότυπο μοντέλο. Μάλιστα, εκτός των άλλων, δήλωσε τότε: «Ως απόδειξη του ότι δεν είμαστε εντελώς εγκεφαλικά νεκροί, η General Motors θα κατασκευάσει την Chevy Camaro».
Χωρίς καθυστέρηση, η εταιρεία ξεκίνησε την εξέλιξη του μοντέλου παραγωγής, αυτή τη φορά με βάση την πολύ πιο σύγχρονη πλατφόρμα Zeta, όπως προαναφέρθηκε. Τα βασικά σχεδιαστικά στοιχεία, μέσα και έξω, διατηρήθηκαν αναλλοίωτα, με εξαίρεση την τοποθέτηση μεγαλύτερων εξωτερικών καθρεπτών, για καλύτερη ορατότητα προς τα πίσω, και ενός τιμονιού με πιο ογκώδες κεντρικό τμήμα, προκειμένου να προσαρμοστεί μέσα σε αυτό ο αερόσακος οδηγού. Κατά μια ιστορική ειρωνεία, η έκδοση με τον κινητήρα V8 είχε στενή συγγένεια με το σπορ σεντάν Pontiac G8, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 2008, αλλά τελικώς αποσύρθηκε από την παραγωγή μόλις τον Ιούνιο του 2009, σχεδόν ταυτόχρονα με την εισαγωγή της Camaro, λόγω της οριστικής διακοπής της εταιρείας Pontiac.
Η εξέλιξη ολοκληρώθηκε σε μόλις 3 έτη και η παραγωγή της πέμπτης γενιάς της Camaro ξεκίνησε στις 16 Μαρτίου 2009. Το λανσάρισμα στις ΗΠΑ έγινε τον Απρίλιο του 2009, ως μοντέλο 2010.

Camaro Convertible

Αμέσως μετά την επίσημη ανακοίνωση της αναβίωσης της Camaro, τον Αύγουστο του 2006, υπήρξαν επανειλημμένες αιτήσεις εκ μέρους του κοινού, κυρίως μέσω του Διαδικτύου, για διαθεσιμότητα και μιας έκδοσης κάμπριο. Χωρίς καθυστέρηση, η μητρική General Motors ανταποκρίθηκε στο αίτημα, ξεκινώντας την σχετική εξέλιξη. Στις 6 Ιανουαρίου 2007, στο North American International Auto Show στο Ντιτρόιτ, ακριβώς 1 χρόνο μετά την παρουσίαση του αρχικού Chevrolet Camaro Concept, αποκαλύφθηκε και το πρωτότυπο της ανοικτής έκδοσης, υπό την ονομασία 2007 Camaro Convertible Concept.
Η παραγωγή της Chevrolet Camaro Convertible πέμπτης γενιάς ξεκίνησε στις 31 Ιανουαρίου 2011, στο Οντάριο, όπου κατασκευαζόταν εξ αρχής και η έκδοση coupé. Τα πρώτα αντίτυπα έφτασαν στις αντιπροσωπείες μέσα στο Φεβρουάριο. Διατέθηκε στις ίδιες ακριβώς εκδόσεις εξοπλισμού με το coupé, με τους αντίστοιχους κινητήρες και κιβώτια ταχυτήτων.
Τράνζι

Με τον όρο τράνζι ή ταφικό μνημείο με πτώμα είναι γνωστοί οι τάφοι ή τα ταφικά μνημεία εντός ναών που περιλαμβάνουν ομοιώματα στη μακάβρια μορφή των πτωμάτων σε αποσύνθεση. Η μορφή αυτή ήταν διαδεδομένη κατά τον Υστερο Μεσαίωνα.

Περιγραφή

Η απεικόνιση ενός πτώματος σε αποσύνθεση στην τέχνη (σε αντιδιαστολή με ένα σκελετό) ονομάζεται «τράνζι». Ωστόσο ο όρος «ταφικό μνημείο με πτώμα» στην πραγματικότητα μπορεί να αναφέρεται σε μια ποικιλία μνημείων, π.χ. με σκελετούς ή με το νεκρό εντελώς τυλιγμένο σε σάβανο. Στην πιο χαρακτηριστική μορφή η εγκόσμια ομορφιά βρίσκεται σε ορατή αντιπαράθεση με την αναπόφευκτη σήψη του θνητού σώματος. Στον «πάνω όροφο» υπάρχει ομοίωμα του προσώπου πριν ή ελάχιστα μετά το θάνατο, το οποίο μπορεί να είναι σε φυσικό μέγεθος, ξαπλωμένο ή στα γόνατα σε προσευχή, ενώ στον «κάτω όροφο» απεικονίζεται η σωρός, συχνά ντυμένη με σάβανο ενώ καταναλώνεται από σκουλήκια και άλλα ζωύφια. Η εικονογραφία διαφέρει από περιοχή σε περιοχή: η απεικόνιση των ζωύφιων είναι συνηθέστερη στις ηπειρωτικές περιοχές και κυρίως στη Γερμανία.
Ο όρος μπορεί επίσης να περιγράψει και ένα μνημείο όπου η σωρός απεικονίζεται χωρίς τη ζωντανή μορφή. Το γλυπτό είναι ηθικοπλαστικού χαρακτήρα, θυμίζοντας πόσο εφήμερη είναι η επίγεια δόξα, καθώς το τέλος είναι κοινό για όλους. Τα μνημεία αυτά, με τις υψηλές καλλιτεχνικές απαιτήσεις, κατασκευάζονταν μόνο για υψηλόβαθμους ευγενείς, συχνότερα βασιλείς, επισκόπους και αββάδες, καθώς κάποιος έπρεπε να είναι πλούσιος ώστε να παραγγείλει ένα και να δεσμεύσει χώρο μέσα σε ένα ναό.

Παραδείγματα

Ένα εικονογραφημένο αγγλικό ποίημα με τίτλο «Disputacioun Betwyx the Body and Wormes» (περ. 1435-40) παρουσιάζει ένα καλοντυμένο ομοίωμα μια γυναίκας ευγενικής καταγωγής. Η πολύχρωμη γλυπτή της εικόνα κρύβει την πραγματική φυσική της κατάσταση, που αναπαρίσταται από κάτω, όπου το πτώμα τρέφει σκουλήκια και ζωύφια. Το συνοδευτικό κείμενο αναφέρει:
 Κοίταξε προσεκτικά τη μορφή μου εδώ ψηλά 

Και δες πως κάποτε υπήρξα φρέσκια και χαρούμενη 

Τώρα έχω γίνει τροφή για σκουλήκια και σήψη 

Αποκρουστικό χώμα και βρωμερή γλίτσα και πηλός 

Πρόσεξε λοιπόν την αντιπαράθεση που είναι εδώ γραμμένη... 

Για να δεις πως είσαι και πως θα γίνεις κάποτε...
Το ταφικό μνημείο του Χένρι Τσίσελ (περ.1364–1443), Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι, που κατασκευάστηκε περίπου το 1424-6, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα τράνζι. Ντυμένος στην επισημότερη αμφίεση του επισκόπου, υπό τη συνοδεία δύο αγγέλων στο προσκέφαλο και δύο μοναχών στα πόδια, ο Τσίσελ ενσαρκώνει την αναγνώριση του υψηλού αξιώματος του. Ωστόσο η βάση του τάφου αφήνει να φανεί ένα δεύτερο ομοίωμα του προσώπου, αυτή τη φορά ως πτώμα σε αποσύνθεση, ξαπλωμένο σε ένα λιτό σάβανο. Αξιοσημείωτα, το ταφικό αυτό μνημείο ολοκληρώθηκε ενώ ο επίσκοπος βρισκόταν ακόμη εν ζωή και είχε τοποθετηθεί μπροστά στον επισκοπικό του θρόνο. Ο Τσίσελ, που απεβίωσε περίπου μία εικοσαετία αργότερα, είχε άπλετο χρόνο να αναλογιστεί τη θνητότητά του και να διαβάσει την επιγραφή στην πέτρα στη βάση αμφότερων των ομοιωμάτων:
Αριστείδης Καρτάλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Χατζηαντώνη Καρτάλη και καταγόταν από πλούσια οικογένεια εμπόρων. Αδέρφια του ήταν οι Ιωάννης και Γεώργιος Καρτάλης. Συμμετείχε, μαζί με τον αδερφό του Ιωάννη, στην επανάσταση του 1878 λαμβάνοντας μέρος στις μάχες της Μακρυνίτσας και του Σαρακηνού.
Διετέλεσε δήμαρχος Τσαγκαράδων επί πολλά έτη διαθέτοντας σημαντικά χρηματικά ποσά για κοινωφελή έργα. 
Απεβίωσε το 1909.
Lufthansa

Ιστορία της Lufthansa

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1926 με βάση το Βερολίνο, μετά από μια συγχώνευση της Deutsche Aero Lloyd (DAL) και της Junkers Luftverkehr, στις 6 Ιανουαρίου 1926. Το πλήρες όνομα της εταιρείας αρχικά ήταν Deutsche Luft Hansa Aktiengesellschaft. Το όνομα Lufthansa, προέρχεται από τις λέξεις Luft (στα γερμανικά σημαίνει "αέρας") και Hansa (από τη γερμανική Χάνσα, οργανισμό εμπορίου της Βορείου Ευρώπης κατά τον Μεσαίωνα).
To 1950 η Ανατολική Γερμανία επιχείρησε να δημιουργήσει τη δική της αεροπορική εταιρεία χρησιμοποιώντας το όνομα Lufthansa, γεγονός που κατέληξε σε διαμάχες με την Δυτική Γερμανία, όπου η εταιρεία είχε ήδη δημιουργηθεί μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ανατολική Γερμανία ονόμασε αντ' αυτού τελικά την δική της εταιρεία Interflug (η οποία σταμάτησε τις δραστηριότητές της το 1991). 
Στην Lufthansa είχε απαγορευθεί (όπως σε όλες τις Γερμανικές αεροπορικές εταιρίες) να πετάει στο Δυτικό Βερολίνο, μέχρι την επανένωση τις Γερμανίας. Η LH ήταν η πρώτη εταιρεία που παρέλαβε και χρησιμοποίησε το Μπόινγκ 737 (και η μόνη εταιρεία που αγόρασε τα Μπόινγκ 737-100). Έτσι, η LH έγινε η πρώτη ξένη εταιρεία που αποτέλεσε πρώτο πελάτη για ένα προϊόν της Μπόινγκ.
Στις 22 Μαρτίου 2005, η LH συγχωνεύθηκε με τη Swiss International Air Lines. Η Swiss θα εξακολουθήσει να πετά με τα δικά της χρώματα και εμπορικά σήματα και στο άμεσο μέλλον. Τόσο η LH όσο και η LX χρησιμοποιούν το πρόγραμμα ανταμοιβής συχνών επιβατών Miles and More.
Εκλογές στο Παλάου

Εκλογές στο Παλάου διεξάγονται για πρόεδρο, αντιπρόεδρο και κοινοβούλιο.

2008

Στις προεδρικές εκλογές , που διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου του 2008, για πρώτη φορά  οι υποψήφιοι κατήλθαν έχοντας στο πλευρό τους και υποψηφίους αντιπροέδρους. Ο δικαστικός Τζόνσον Τοριμπιόνγκ με τον Κεράι Μαριούρ στο πλευρό του, κέρδισε τη νίκη , επικρατώντας με διαφορά 216 ψήφων του αντιπροέδρου, Ελάιας Καμσέκ Τσιν. Ο Τσιν παραδέχθηκε την ήττα του στις εκλογές. Ο Τοριμπιόνγκ ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις αρχές του 2009.

2008

Οι κάτοικοι της νησιωτικής χώρας προσήλθαν στις κάλπες στις 4 Νοεμβρίου του 2008 για να εκλέξουν και νέα Βουλή των Αντιπροσώπων (16 μέλη) και Γερουσία (13 μέλη).
Κατήλθαν 43 υποψήφιοι για τη συμπλήρωση 13 εδρών στη Γερουσία]. Για την πλήρωση των 16 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αναμετρήθηκαν στις εκλογές συνολικά 44 υποψήφιοι. Δέκα συνολικά γυναίκες, που αποτελεί αριθμό ρεκόρ, ήταν υποψήφιες για  έδρα στη Βουλή και στη Γερουσία.

2012

Οι βουλευτικές εκλογές του 2012 διεξήχθησαν παράλληλα με τις προεδρικές, στις 6 Νοεμβρίου.

2011

Στις 22 Ιουνίου  2011 διενεργήθηκε δημοψήφισμα για την νομιμοποίηση των καζίνο στο νησί.
Το ερώτημα ήταν αν εγκρίνουν ή όχι οι ψηφοφόροι το να ανοίξουν νόμιμα καζίνο και να νομιμοποιηθεί ο τζόγος στη χώρα. Οι πολίτες απέρριψαν την πρόταση να νομιμοποιηθούν τα καζίνο με ποσοστό 75,5%  (3.349) ψηφίζοντας "όχι", ενώ μόνο 24,5% (1.085) ψήφισαν "ναι".
Σταύρος Κουγιουμτζής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1932 σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στο Επταπύργιο, κοντά στις φυλακές του Γεντί-Κουλέ, Μικρασιάτης στην καταγωγή, και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Θεσσαλονίκη, την πόλη που τόσο αγαπούσε.

Πρώτα βήματα

Μπήκε στο χώρο της μουσικής σε ηλικία 15 ετών, με σπουδές στη Σχολή πιάνου του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Το 1952, για λόγους βιοπορισμού, αρχίζει να εργάζεται ως πιανίστας σε νυχτερινά κέντρα της Θεσσαλονίκης. Έγραψε το πρώτο του τραγούδι «Περιστεράκι» το 1960 με το οποίο συμμετείχε στο Φεστιβάλ του ΕΙΡ, με ερμηνεύτρια τη Ζωή Κουρούκλη.
Γράφει την επιτυχία «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», που ερμηνεύει αρχικά η Χορωδία Φ.Ε.Μ. και στη συνέχεια ο Γιάννης Πουλόπουλος, όπως και το «Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά» και ξεκινά συνεργασίες με μεγάλα ονόματα της τότε μουσικής σκηνής όπως η Καίτη Χωματά και ο Γιάννης Βογιατζής. Το 1966 εμφανίστηκε και στο χώρο του θεάτρου, γράφοντας μουσική για το «Το ταξίδι» του Γιώργου Θέμελη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, σε σκηνοθεσία Ευγένιου Σπαθάρη.

Συνεργασίες

Μετακόμισε στην Αθήνα το 1967 για να συνεργαστεί με τη δισκογραφική εταιρεία ΜΙΝΟΣ και με τους τότε ανερχόμενους τραγουδιστές Γιώργο Νταλάρα, Χαρούλα Αλεξίου, Γιάννη Καλατζή και Γιάννη Πάριο. Αυτή την περίοδο έγραψε τα σημαντικότερα τραγούδια της σταδιοδρομίας του: «Πού 'ναι τα χρόνια» (Α. Δασκαλόπουλος), «Να 'τανε το '21» (Σ. Τσώτου) - το τραγούδι που τον καθιέρωσε, «Κάπου νυχτώνει» (Σ. Κουγιουμτζής), «Όλα καλά κι όλα ωραία» (Σ. Κουγιουμτζής), «Ο ουρανός φεύγει βαρύς» (Σ. Κουγιουμτζής), «Έτσι ειν' οι ανθρώποι» (Σ. Τσώτου). Αν και στιχουργός ο ίδιος, συνεργάστηκε με σπουδαίους στιχουργούς όπως το Μάνο Ελευθερίου, Κ. Βίρβο, Σώτια Τσώτου, Μ. Μπουρμπούλη, Λευτέρη Παπαδόπουλο και ποιητές σαν τον Γ. Θέμελη, Ντ. Χριστιανόπουλο, και Κώστα Βάρναλη. Αργότερα συνεργάστηκε με μια σειρά άλλων μεγάλων ερμηνευτών όπως το Γιάννη Πάριο, την Άννα Βίσση, τον Αντώνη Καλογιάννη, το Γιάννη Καλατζή και την Ελευθερία Αρβανιτάκη σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, το «Κόκκινο φουστάνι».
Ακολούθησε μια σιωπή 11 ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη από το 1988. Με πρόταση του Γιώργου Νταλάρα, επανήλθε στο προσκήνιο το 1998, με καινούργια κομμάτια βασισμένα στη βυζαντινή παράδοση, που ηχογραφήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής, με τον Νταλάρα και την Αιμιλία Κουγουμτζή και συνοδεία χορωδίας, με τον τίτλο «Ύμνοι αγγέλων σε ρυθμούς ανθρώπων». Η τελευταία του δισκογραφική παρουσία το 2001 ήταν το " Έβρεχε ο κόσμος" με 11 τραγούδια που έγραψε για την κόρη του, Μαρία Κουγιουμτζή και το Γιώργο Χριστοδούλου.
Ο συνθέτης έφυγε το Σάββατο 12 του Μάρτη 2005, στα 73 του χρόνια, από ανακοπή καρδιάς.
Αμαργάσαυρος

Περιγραφή

Ο αμαργάσαυρος είχε μικρό μέγεθος για σαυρόποδο. Είχε μήκος 10 μέτρα και ζύγιζε 3 τόνους. Ήταν ένα εύσωμο ζώο με κοντά και παχιά πόδια και λαιμό. Η ουρά του ήταν όσο το μήκος του σώματός του και πιθανόν τελείωνε σε ένα μαστίγιο.
Ο αμαργάσαυρος είχε δυο σειρές με μακριά αγκάθια κατά μήκος του λαιμού και της πλάτης του, που το καθένα είχε ύψος 1,8 μέτρα. Τα αγκάθια χρησίμευαν για να αμύνεται από τα αρπακτικά ζώα. Μια δερμάτινη μεμβράνη ανάμεσα στα αγκάθια σχημάτιζε ένα ιστίο, που χρησίμευε για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του και την προσέλκυση του θηλυκού.

Ιστορία & απολιθώματα

Ο αμαργάσαυρος ανακαλύφθηκε από έναν γεωλόγο που εργαζόταν για λογαριασμό εταιρείας πετρελαίου. Πήρε το όνομά του από την τοποθεσία Αμάργα της Αργεντινής το 1991, όπου την ίδια χρονιά οι ερευνητές έφεραν στην επιφάνεια τα απομεινάρια του. Μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί μερικοί σχεδόν πλήρεις σκελετοί.

Βιολογία

Ο αμαργάσαυρος ζούσε σε ξηρό και ζεστό περιβάλλον. Τρεφόταν σε ύψος 2,7 μέτρων, όπως μαρτυρά ο προσανατολισμός των σπονδύλων του λαιμού, και είτε βάδιζε αργά είτε κάλπαζε σαν ρινόκερος, όπως φαίνεται από τα κοντά του πόδια.
Θεσπρωτοί

Μυθολογία

Σύμφωνα με την Τηλεγόνεια (που ανήκει στον Τρωικό Επικό Κύκλο), ο Οδυσσέας επισκέφτηκε την Θεσπρωτία και παρέμεινε για λίγα χρόνια εκεί. Παντρεύτηκε την βασίλισσα της Θεσπρωτίας Καλλιδίκη, και έκαναν έναν γιο, τον Πολυποίτη. Ο Οδυσσέας ηγήθηκε των Θεσπρωτών ενάντια των Βρυγών, αλλά έχασε την μάχη καθώς ο Άρης ο θεός του πολέμου, ήταν με το μέρος των Βρυγών. Η Αθηνά επενέβη υπέρ του Οδυσσέα, προκαλώντας τον Άρη σε μια ακόμη σύγκρουση, τους οποίους σταμάτησε ο Απόλλωνας. Όταν η Καλλιδίκη πέθανε, ο Οδυσσέας επέστρεψε στην Ιθάκη, αφήνοντας τον γιο του Πολυποίτη να βασιλεύσει στην Θεσπρωτία.