Επιτροπή Δοκιμών Ηνωμένων Πολιτειών

Ίδρυση και πρώτες ημέρες (1792-1873)

Τον Ιανουάριο του 1791, ο γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών Αλέξανδρος Χάμιλτον υπέβαλε έκθεση στο Κογκρέσο για την ίδρυση νομισματοκοπείου. Ο Χάμιλτον ολοκλήρωσε την έκθεσή του:
Η λύση για τα σφάλματα στο βάρος και το κράμα των κερμάτων αλλά και ο τρόπος εφαρμογής τους πρέπει να ρυθμιστεί από το σύστημα ενός νομισματοκοπείου. Ακολουθεί ο απολογισμός της πρακτικής στην Αγγλία, συγκεκριμένα: Ένας ορισμένος αριθμός τεμαχίων παίρνονται ασυμβίβαστα από κάθε δεκαπέντε λίβρες χρυσού, που ετοιμάζονται στο Νομισματοκοπείο, τα οποία κατατίθενται για ασφαλή διατήρηση σε ένα ισχυρό κιβώτιο, που ονομάζεται pix συνηθέστερα "pyx". Αυτό το κουτί, από καιρό σε καιρό, ανοίγεται παρουσία του Λόρδου Καγκελάριου, των αξιωματικών του Υπουργείου Οικονομικών και άλλων προσώπων, και εκεί επιλέγονται κάποια από τα κομμάτια κάθε νομίσματος, τα οποία λιώνουν μαζί και η μάζα τους αναλύεται από μια κριτική επιτροπή της εταιρείας Goldsmiths. Η σκοπιμότητα κάποιου παρόμοιου κανονισμού φαίνεται να είναι προφανής.
Απαντώντας στην έκθεση του Χάμιλτον, το Κογκρέσο ψήφισε το Νόμο του Νομισματοκοπείου του 1792. Εκτός από τον καθορισμό των προτύπων για το νόμισμα του νέου έθνους, το Κογκρέσο προέβλεπε μια αμερικανική εκδοχή της βρετανικής δίκης του Pyx:
Κάθε ξεχωριστή μάζα τυποποιημένου χρυσού ή αργύρου, που θα γίνει σε νομίσματα στο εν λόγω νομισματοκοπείο, θα ληφθούν και θα διαχωριστούν από τον ταμία και θα παραμείνουν υπό την επιμέλειά του ορισμένοι αριθμοί, τουλάχιστον τρεις, ώστε μία φορά κάθε χρόνο τα τεμάχια που έχουν διαχωριστεί και διατηρηθεί, να υποβάλλονται σε έλεγχο υπό την επίβλεψη του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, του Γραμματέα και του Επιθεωρητή του Υπουργείου Οικονομικών, του Γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών και του Γενικού Εισαγγελέα των Ηνωμένων Εθνών και αν διαπιστωθεί ότι ο χρυσός και το ασήμι που ελέγχθηκαν δεν θα είναι κατώτεροι από τα αντίστοιχα πρότυπα που έχουν δηλωθεί προηγουμένως σε περισσότερα από ένα μέρη εκατόν σαράντα τεσσάρων τεμαχίων, ο αξιωματικός ή οι υπάλληλοι του εν λόγω νομισματοκοπείου, τους οποίους μπορεί να αφορά, θα θεωρούνται συγγνωστές. Αλλά εάν εμφανιστεί κάποια κατωτερότητα, θα πιστοποιηθεί στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και ο εν λόγω αξιωματικός ή αξιωματικοί θα θεωρηθούν ότι έχουν αποκλειστεί για να κατέχουν τα αντίστοιχα γραφεία τους.
Τον επόμενο Ιανουάριο, το Κογκρέσο ψήφισε νομοθεσία για την αλλαγή της ημερομηνίας κατά την οποία οι ορισθέντες υπάλληλοι συναντήθηκαν στη δεύτερη Δευτέρα του Φεβρουαρίου. Οι συναντήσεις δεν έγιναν αμέσως. Το νομισματοκοπείο δεν είχε χτυπήσει ακόμη χρυσό ή ασήμι. Η κοπή αργύρου άρχισε το 1794 και ο χρυσός το 1795 και ορισμένα νομίσματα σώθηκαν για δοκιμασία: το πρώτο έγγραφο νομισματοκοπείου που αναφέρει τα τεμάχια ανάλυσης είναι από τον Ιανουάριο του 1796 και δείχνει ότι ακριβώς $ 80 σε ασήμι είχαν τεθεί στην άκρη. Οι πρώτοι επίτροποι της ανάλυσης δεν συνεδρίασαν μέχρι τη Δευτέρα, 20 Μαρτίου 1797, ένα μήνα αργότερα από την καθορισμένη ημερομηνία. Μόλις το έπραξαν, οι ετήσιες συναντήσεις έλαβαν χώρα κάθε χρόνο μέχρι το 1980, εκτός από το 1817, καθώς δεν υπήρχε χρυσός ή ασήμι από την τελευταία συνάντηση (μέχρι το 1837, η επιτροπή εξέτασε τα κέρματα από την τελευταία δοκιμή αντί για ένα συγκεκριμένο ημερολογιακό έτος). 
Το 1801 η συνηθισμένη συνάντηση καθυστέρησε, με αποτέλεσμα ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου, Ηλίας Μπούντινοτ, να παραπονεθεί στον Πρόεδρο Τζων Άνταμς ότι οι καταθέτες ήταν ανήσυχοι για έναν έλεγχο, οπότε το Νομισματοκοπείο θα μπορούσε να απελευθερώσει νομίσματα χτυπημένα από τα χρυσά του. Ο αριθμητικός Φρεντ Ριντ πρότεινε ότι η καθυστέρηση οφείλεται πιθανότατα σε κακές καιρικές συνθήκες, γεγονός που δυσκολεύει τους αξιωματούχους να ταξιδεύσουν από τη νέα πρωτεύουσα της Ουάσιγκτον, στη Φιλαδέλφεια για την ανίχνευση.  Απαντώντας, στις 3 Μαρτίου 1801, το Κογκρέσο άλλαξε τον ορισμό των υπαλλήλων που ήταν υποχρεωμένοι να παρευρεθούν στον «δικαστή της περιφέρειας της Πενσυλβανίας, ο πληρεξούσιος των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιφέρεια της Πενσυλβανίας και ο επίτροπος των δανείων για το κράτος της Πενσυλβανίας».  Η συνάντηση έγινε τελικά στις 27 Απριλίου 1801. Οι συνεδρίες 1806 και 1815 καθυστέρησαν εξαιτίας των κρουσμάτων ασθένειας στη Φιλαδέλφεια, η οποία το 1812 διεξήχθη με καθυστέρηση ενός μήνα λόγω μιας έντονης χιονοθύελλας που εμπόδισε τους Επιτρόπους να φτάσουν στο Νομισματοκοπείο.  Καμία συνάντηση δεν πραγματοποιήθηκε το 1817. Μια πυρκαγιά είχε καταστρέψει το νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας τον Ιανουάριο του 1816 και δεν περίμενε κανείς χρυσό ή ασήμι η επιτροπή.  Το 1818, το Κογκρέσο αντικατέστησε τον Συλλέκτη του Λιμένα της Φιλαδέλφειας ως Επίτροπο Δανείων της Πενσυλβανίας ως μέλος της Επιτροπής Δοκιμασίας.  Με το νόμο περί νομισμάτων του 1834, το Κογκρέσο απέσυρε την αυτόματη αποβολή των αξιωματικών της νομισματοκοπίας σε περίπτωση δυσμενούς ανάλυσης, αφήνοντας την απόφαση στον πρόεδρο. 
Ο Νόμος του Νομισματοκοπείου του 1837 καθιέρωσε την Επιτροπή Δοκιμασίας με τη μορφή που θα είχε για το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της ύπαρξής της. Προέβλεπε ότι «θα διεξάγεται μια ετήσια δοκιμή των τεμαχίων που προορίζονται για το σκοπό αυτό [δηλαδή, αναιρέθηκαν για τον προσδιορισμό] στο νομισματοκοπείο και τα υποκαταστήματά της, ενώπιον του δικαστή του περιφερειακού δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, για την ανατολική περιφέρεια η Πενσυλβάνια, ο πληρεξούσιος των Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Περιφέρειας της Πενσυλβανίας και ο συλλέκτης του λιμανιού της Φιλαδέλφειας, αλλά και άλλα πρόσωπα όπως ο Πρόεδρος, οι οποίοι θα συναντηθούν ως Επίτροποι για την εκτέλεση αυτού του καθήκοντος κάθε δεύτερη Δευτέρα του Φεβρουαρίου, ετησίως ".  Η συνηθισμένη διαδικασία για την ανάδειξη των μελών του κοινού στην επιτροπή μετά την έναρξη των δημοσίων διορισμών ήταν ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου να αποστείλει στον πρόεδρο κατάλογο υποψηφίων προς έγκριση.  Σύμφωνα με τον Τζέσσι Ουάτσον στη μονογραφία του σχετικά με το γραφείο του νομισματοκοπείου, η αποδοχή των πολιτών στην επιτροπή ανάλυσης σήμαινε "ότι η μονιμότητα και η υψηλή επίσημη αξιοπρέπεια δεν ήταν πλέον χαρακτηριστική της επιτροπής". 
Το 1861, όπως ξέσπασε ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος, η Βόρεια Καρολίνα προσχώρησε στα Συνομοσπονδιακά Κράτη. Το Νομισματοκοπείο Charlotte, που αναλήφθηκε από τη Συνομοσπονδία, τελικά έκλεισε καθώς οι μήτρες που είχαν αποσταλεί από το Νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας  έπεσαν έξω και δεν μπορούσαν να βρουν τίποτε άλλο. Παρ 'όλα αυτά, τον Οκτώβριο του 1861, 12 στρατιώτες (5 χρυσά νομίσματα) απεστάλησαν από τη Σαρλόττα στη Φιλαδέλφεια, μέσω εχθρικών γραμμών. Ελέγχθηκαν από την Επιτροπή Δοκιμασίας του 1862 και βρέθηκαν σωστοί.
Το 1864, με το μεταλλικό νικέλιο, που χρησιμοποιήθηκε στα λεπτά, ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου Τζέιμς Πολκλός ζήτησε από τη διοίκηση του ίδιου έτους να προτείνει ένα υποκατάστατο του χαλκού-νικελίου που χρησιμοποιείται στα λεπτά. Τα μέλη ενέκριναν το γαλλικό χαλκό (95% χαλκό και 5% κασσίτερο ή ψευδάργυρο) ως μέταλλο που θα χρησιμοποιηθεί στα λεπτά και ένα προτεινόμενο τεμάχιο δύο λεπτών. Η Πόλοκ έστειλε τα αποτελέσματα στον υπουργό Οικονομικών Σαλμόν Π. Χασέ, ο οποίος τα διαβίβασε (και σχεδίασε νομοθεσία) στον γερουσιαστή του Maine William, πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών της Γερουσίας. Ο Νόμος του 1864 υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν στις 22 Απριλίου 1864.

Χρόνια αργότερα (1873-1949)

Ο νόμος περί νομισμάτων του 1873 αναθεώρησε τους νόμους για τα νομίσματα και το Νομισματοκοπείο και αποσύρθηκε πολλές ονομαστικές αξίες, συμπεριλαμβανομένου του τεμαχίου δύο λεπτών.  Η πράξη άλλαξε επίσης τους υπαλλήλους που έπρεπε να υπηρετήσουν στην Επιτροπή Προσδιορισμού:
Για να εξασφαλιστεί η δέουσα συμμόρφωση στα χρυσά και αργυρά νομίσματα με τα αντίστοιχα πρότυπα ακριβείας και βάρους τους, ο δικαστής του περιφερειακού δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών της ανατολικής περιφέρειας της Πενσυλβανίας, ο ελεγκτής του νομίσματος, ο αναλυτής της ανάλυσης - Γραφείο στη Νέα Υόρκη και άλλα πρόσωπα που ο Πρόεδρος ορίζει από καιρό σε καιρό, θα συνεδριάζουν ως αναλυτές, στο νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας, για να εξετάσουν και να δοκιμάσουν, παρουσία του Διευθυντή του Νομισματοκοπείου, της λεπτότητας και του βάρους των νομισμάτων που προορίζονται για το σκοπό αυτό από τα διάφορα νομισματοκοπεία, τη δεύτερη Τετάρτη του Φεβρουαρίου, ετησίως.
Η πράξη απαιτούσε επίσης από το Νομισματοκοπείο να παραμερίσει ένα από τα χίλια χρυσά νομίσματα που χτυπήθηκαν και ένα από τα δύο χίλια αργυρά νομίσματα για την ανάλυση. Παρείχε τη διαδικασία για την τοποθέτηση των κερμάτων στην άκρη, τη στεγανοποίησή τους σε φακέλους και τη διάθεσή τους σε μια πυξίδα που θα ανοίξουν οι επίτροποι δοκιμών. 
Η Επιτροπή Προσδιορισμού 1881 διαπίστωσε ότι περίπου 3.000 ασημένια δολάρια που χτυπήθηκαν στο Νομισματοκοπείο του Carson City (1881-CC) είχαν χτυπήσει σε .892 ασήμι παρά το νόμιμα επιβαλλόμενο .900. Δεν είναι σαφές εάν το Υπουργείο Οικονομικών έκανε κάποια μέτρα για να προσπαθήσει να ανακτήσει τα εκδοθέντα κομμάτια. Η επιτροπή του 1885 ανίχνευσε ένα μόνο δολάριο αργύρου που ήταν 1,51 κόκκους (0,098 g) κάτω από τις προδιαγραφές, με την επιτρεπόμενη ανοχή να είναι 1,50 κόκκοι (0,097 g). Το 1921, η Επιτροπή Δοκιμασίας διαπίστωσε ότι κάποια νομίσματα που χτυπήθηκαν στο Νομισματοκοπείο του Ντένβερ χτυπήθηκαν σε .905 ή .906 ασήμι, πάνω από το νόμιμο .900 περισσότερο από την επιτρεπόμενη ανοχή. Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι πλινθώματα που είχαν απορριφθεί και προορίζονταν για τήξη χρησιμοποιήθηκαν αντί για κέρματα.

Το ισχυρό κιβώτιο αποτελούνταν από ξύλο τριανταφυλλιάς με διαστάσεις, τετράγωνο 0,9 μ., Ευρωπαϊκού έργου και σφραγίζονταν με βαριά λουκέτα. Δεν γεμίστηκε από τα κέρματα που είχαν διατεθεί για την επιτροπή ανάλυσης του 1934, εκ των οποίων τα 759 είχαν συνολική ονομαστική αξία 12.050 δολαρίων. Αυτό είχε αυξηθεί από το 1940 σε 79.847 νομίσματα, όλο το ασήμι όπως τα χρυσά νομίσματα δεν χτυπήθηκαν πλέον, και μέχρι το 1941, πολλά κρατημένα νομίσματα δεν μπορούσαν να διατηρηθούν στην πυξίδα, αντί να τοποθετηθούν σε κιβώτια συσκευασίας, ξεχειλίζουν με σφραγισμένους φακέλους. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, περισσότερα από δέκα εκατομμύρια νομίσματα χτυπούσαν κάθε μέρα στη Φιλαδέλφεια. Το 1947, το Κογκρέσο μείωσε τον αριθμό των ασημένιων νομισμάτων που έπρεπε να τεθούν εκτός ανάλυσης από έναν στους 2.000 έως έναν στους 10.000. Αυτό έγινε με την παρότρυνση του Υπουργείου Οικονομικών, καθώς έπρεπε να αποθηκεύσει τόσα πολλά κέρματα ανάλυσης ήταν ένα βάρος για το νομισματοκοπείο, και θεώρησε ότι ο αριθμός των κερμάτων που διαθέτει η Επιτροπή θα ήταν ακόμα επαρκής.

Τελευταία χρόνια και κατάργηση (1950-1980)

Μέχρι τη δεκαετία του 1950, υπήρξε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ των νομισματολόγον που διορίστηκαν ως αναλυτές. Οι υποψήφιοι δεν έλαβαν αποζημίωση, αλλά το ραντεβού ήταν αριστοκρατικό και μετέφερε μαζί του ένα πολύτιμο μετάλλιο δοκιμής. Η διαδικασία άλλαξε έτσι ώστε ο Διευθυντής Νομισμάτων να υποβάλει τα ονόματα περισσότερων ατόμων από ό, τι θα διοριζόταν πραγματικά στον Λευκό Οίκο, όπου έγιναν οι τελικές επιλογές. Έχει παραμείνει δυνατό για τον διευθυντή να ζητήσει ιδιαίτερη προσοχή για ορισμένα άτομα. Οι μεταγενέστερες υποψηφιότητες εξετάστηκαν  επίσης από το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών και από την Εσωτερική Υπηρεσία Εσόδων. Ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου έλαβε υποψηφιότητες από τον νομοθέτη, πολιτικούς οργανισμούς, κυβερνητικούς αξιωματούχους και μέλη του κοινού. 
Το 1971, για πρώτη φορά, η Επιτροπή Προσδιορισμού δεν είχε ασημένια νομίσματα για δοκιμή. Κανένας δεν χτυπήθηκε από το Νομισματοκοπείο για κυκλοφορία το 1970. Παρά το γεγονός ότι τα μισά δολάρια του Kennedy είχαν χτυπηθεί το 1970, ήταν μόνο για συλλέκτες και δεν είχαν τεθεί εκτός ανάλυσης. Οι Επίτροποι θα μπορούσαν αντ 'αυτού να δοκιμάσουν 21.975 dime και 11.098 τεταρτημόρια, όλα κατασκευασμένα από χαλκό-νικέλιο επιστρωμένα, αν και το Associated Press, αναφερόμενος στην Επιτροπή Προσδιορισμού του 1973, το έθεσε, "η ανακάλυψη ενός κέρματος δεν έχει συμβεί εδώ και χρόνια". Μόνο ένα από κάθε 100.000 επιστρωμένα ή ασημένια αντικείμενα τοποθετήθηκε στην άκρη για την Επιτροπή Δοκιμασίας και μόνο ένας στους 200.000 δισεκατομμύρια.  Στη συνάντηση του 1974 ανακαλύφθηκε ένα δολάριο χαλκού-νικελίου Αϊζενχάουερ το οποίο ζύγιζε 15 κόκκους (0,97 g) κάτω από τις προδιαγραφές. Μετά από αναφορά στους κανόνες, το κέρμα θεωρήθηκε ελάχιστα εντός των κατευθυντήριων γραμμών. Ο αριθμητικός Τσαρλς Λόγκαν, στο άρθρο του του 1979 σχετικά με το επικείμενο τέλος της επιτροπής δοκιμών, δήλωσε ότι το περιστατικό αυτό έδειξε "το βασικό πρόβλημα με την ετήσια δίκη." Πρώτον, τα μέλη δεν ήταν ακριβώς σίγουρα πως έγινε η δουλειά τους ή ποιες είναι οι απαιτήσεις Δεύτερον, δεν ήθελαν πραγματικά να αναφέρουν ένα λάθος στο νόμισμα και τέλος, ακόμη και αν το νόμισμα ενός δολαρίου είχε βρεθεί ελαττωματικό, [θα είχε] ελάχιστες συνέπειες, εκτός από το ότι θα επέτρεπε μεγαλύτερη επαγρύπνηση στο Νομισματοκοπείο ».
Στις αρχές του 1977, ο εξερχόμενος διευθυντής νομισματοκοπείου Μάρι Μπρούκς έστειλε έναν κατάλογο 117 υποψηφίων στον νέο πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ, από τον οποίο αναμενόταν να επιλεγούν περίπου δύο ή τρεις δωδεκάδες ονόματα. Ο Κάρτερ αρνήθηκε να προβεί σε δημόσιους διορισμούς, αισθάνθηκε ότι δεν υπήρχε ανάγκη για την Επιτροπή Δοκιμασίας, δεδομένου ότι το Νομισματοκοπείο εκτέλεσε το ίδιο έργο μέσω τακτικών εσωτερικών ελέγχων και ότι τα 2.500 δολάρια που διανεμήθηκαν κάθε χρόνο ήταν κακή χρήση των χρημάτων των φορολογουμένων. Μόνο τα μέλη της κυβέρνησης υπηρέτησαν στην Επιτροπή Δοκιμασίας το 1977-1980.  Παρόλα αυτά, εκατοντάδες νομισματολόγοι υπέβαλαν αίτηση για την επιτροπή του 1978. Ο Κάρτερ δεν έκανε ραντεβού εκείνο το έτος. Τα μόνα μέλη ήταν αυτά που ορίζονται από το νόμο.
Η συνάντηση του 1979, στην οποία συμμετείχαν τα μέλη της επιτροπής που ήταν υπάλληλοι της κυβέρνησης και η διευθύντρια του νομισματοκοπείου Στέλλα Χάκελ Σίμς, πραγματοποιήθηκε οκτώ ημέρες αργά στις 22 Φεβρουαρίου, λόγω διαφωνιών προγραμματισμού. Τον Ιούνιο του 1979, το πρόγραμμα Προκαταρκτικής Αναδιοργάνωσης του Καρτερ συνέστησε την κατάργηση της Επιτροπής Δοκιμασίας και δύο άλλων μικρών οργανισμών. Η έκθεση εκτιμά ότι η ύπαρξη επιτροπής δοκιμών κοστίζει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση περίπου 20.000 δολάρια και ότι η εργασία έγινε καλύτερα από τους κατασκευαστές μηχανημάτων αυτόματης πώλησης για να αποφευχθεί η εμπλοκή των μηχανημάτων τους. Τον Αύγουστο, ο αρθρογράφος Τζάκ Άντερσον θεωρεί την Επιτροπή ως παράδειγμα δαπανηρών δαπανών στην Ουάσινγκτον, χαρακτηρίζοντας τις δραστηριότητές της "πριν από περισσότερο από μια δεκαετία η κυβέρνηση σταμάτησε να βάζει χρυσά ή ασήμι στα νομίσματά της - αλλά η επιτροπή συνεχίζει να πραγματοποιεί την ετήσια συνάντησή της "Οι επίτροποι μετρούν τις ποσότητες μη ανθρακούχων μετάλλων στα νομίσματα των ΗΠΑ και κερδίζουν ένα μετάλλιο για να τιμήσουν τις δραστηριότητές τους, κάτι που η άχρηστη άσκηση κοστίζει στους φορολογούμενους περίπου 20.000 δολάρια ετησίως". Όπως το έφερε ο συλλέκτης νομισμάτων και ο αρθρογράφος Gary Palmer το 1979, "ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για το αν το βάρος ενός τετραμερούς χαλκού-νικελίου είναι από ένα σιτάρι ή δύο;"

Στις 14 Μαρτίου 1980, ο Κάρτερ ενέκρινε τη νομοθεσία που καταργεί την Επιτροπή Δοκιμής, καθώς και τις άλλες δύο υπηρεσίες, όπως συνέστησε το έργο αναδιοργάνωσής του. Ο Πρόεδρος έγραψε σε μια δήλωση υπογραφής ότι με το τέλος του χρυσού και του αργυρού νομίσματος, η ανάγκη για την επιτροπή είχε μειωθεί. Οι νομισματικοί ηγέτες διατύπωσαν αντιρρήσεις για το τέλος της προμήθειας, λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή δαπάνη και την παράδοση που αξίζει να διατηρηθεί, αν και συμφώνησαν ότι η επιτροπή "είχε γίνει αναχρονισμός". Την εποχή της κατάργησής της, η Επιτροπή Προσδιορισμού ήταν η παλαιότερη υπάρχουσα κυβερνητική επιτροπή. Το 2000 και το 2001 ο Κογκρέσο του Νιου Τζέρσεϊ, Στιβ Ροθμαν, εισήγαγε νομοθεσία για την αναζωογόνηση της Επιτροπής Δοκιμασίας, δηλώνοντας ότι η αποκατάσταση της επιτροπής θα εξασφάλιζε την εμπιστοσύνη του κοινού στα νομίσματα χρυσού, αργύρου και χρυσού, που έπληξε το νομισματοκοπείο. Οι λογαριασμοί πέθαναν στην επιτροπή.

Λειτουργίες και δραστηριότητες

Η γενική λειτουργία της Επιτροπής Δοκιμασίας ήταν να εξετάσει τα χρυσά και ασημένια νομίσματα του νομισματοκοπείου και να εξασφαλίσει ότι πληρούσαν τις κατάλληλες προδιαγραφές.  Οι επίτροποι αξιολόγησης τοποθετήθηκαν σε μία από τις τρεις επιτροπές τα περισσότερα χρόνια: τις επιτροπές μέτρησης, ζύγισης και δοκιμών. Η επιτροπή καταμέτρησης επαλήθευσε ότι ο αριθμός κάθε τύπου κέρματος σε πακέτα που επιλέχθηκαν από το πυξάρι αντιστοιχούσε όσα είπαν τα αρχεία νομισματοκοπείου πρέπει να είναι εκεί. Η επιτροπή ζύγισης μέτρησε το βάρος των νομισμάτων από την πυξίδα, ελέγχοντας τα από το βάρος που απαιτείται από το νόμο. Η επιτροπή αξιολόγησης συνεργάστηκε με τον δοκιμαστή του νομισματοκοπείου της Φιλαδέλφειας, καθώς μετρούσε την περιεκτικότητα σε πολύτιμα μέταλλα ορισμένων κερμάτων. Σε μερικά χρόνια υπήρξε επιτροπή ψηφισμάτων - το 1912, προέτρεψε να δημοσιευθεί ένα φυλλάδιο για τους επισκέπτες της συλλογής νομισμάτων του νομισματοκοπείου και να απονεμηθεί ένα μετάλλιο για να τιμήσει τη συλλογή. Η πλήρης Επιτροπή Δοκιμασίας ενέκρινε την έκθεση της εν λόγω επιτροπής. 
Το Κογκρέσο το 1828 είχε απαιτήσει να ελέγχονται τα βάρη που τηρούνται από τον Διευθυντή Νομισμάτων για ακρίβεια παρουσία των Επιτρόπων ανάλυσης κάθε χρόνο.  Με το νόμο που ψηφίστηκε το 1911, η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να επιθεωρήσει τα βάρη και τις ισορροπίες που χρησιμοποιήθηκαν για την ανίχνευση στο Νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας και να αναφέρει την ακρίβειά τους.  Αυτό περιελάμβανε το επίσημο βάρος της κυβέρνησης που είχε εισαχθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο. 
Σύμφωνα με μια περιγραφή της συνάντησης του 1948, τα αργυρά νομίσματα που επιλέχθηκαν για τον προσδιορισμό τοποθετήθηκαν αρχικά μεταξύ των χαλύβδινων κυλίνδρων μέχρις ότου το πάχος μειώθηκε σε 0,0001 ίντσες (0,0025 mm) και στη συνέχεια ψιλώθηκαν σε λεπτά κομμάτια και διαλύθηκαν σε νιτρικό οξύ. Η λεπτότητα του αργύρου στο κέρμα θα μπορούσε να προσδιοριστεί από την ποσότητα του διαλύματος άλατος που απαιτείται για να καταβυθιστεί όλο το άργυρο στο υγρό. Ο νομισματικός Φράνσις Πεσολάνο-Φιλος περιέγραψε το έργο της Επιτροπής Προσδιορισμού:
Χρησιμοποιώντας τα υπόλοιπα και τα βάρη, η επιτροπή ζύγιζε διάφορα παραδείγματα κάθε τύπου νομίσματος, έπειτα χρησιμοποιούσε δαγκάνες για να τα εξετάσει για το κατάλληλο πάχος και τελικά, με τη χρήση διαφόρων οξέων και διαλυτών, προσδιορίζονταν την ποσότητα κράματος που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή των planchets. Επίσης, εξετάστηκαν βιβλία και ημερολόγια σχετικά με το νομισματοκοπείο. Εάν υπήρχαν κάποιες ατέλειες ή αποκλίσεις από τα νομικά πρότυπα στα εξεταζόμενα κέρματα, οι πληροφορίες αποστέλλονταν αμέσως στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η επιτροπή λειτουργούσε σύμφωνα με τους κανόνες που υιοθετήθηκαν για πρώτη φορά από την επιτροπή του 1856 και στη συνέχεια μεταβιβάστηκε κάθε χρόνο και τροποποιήσιμο από οποιαδήποτε Επιτροπή Δοκιμασίας, αν και στην πράξη έγιναν ελάχιστες αλλαγές. Σύμφωνα με τους κανόνες, ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου κάλεσε τους επιτρόπους της αποτίμησης να διατάξει, στη συνέχεια εισήγαγε τον ομοσπονδιακό δικαστή, ο οποίος ήταν αυτοδικαίως μέλος, ο οποίος προέδρευε στις συναντήσεις. Αν ο δικαστής απουσίαζε, τα μέλη εξέλεξαν έναν πρόεδρο. Ο πρόεδρος χώρισε τα μέλη στις επιτροπές. Αν υπήρχε αλλαγή αξιωματικών σε νομισματοκοπείο, οι επίτροποι εξέτασαν τα νομίσματα πριν και μετά. Αφού οι επιτροπές ολοκλήρωσαν το έργο τους, τα μέλη συνενώθηκαν εκ νέου για να αναφέρουν τα ευρήματά τους και να ψηφίσουν για την έκθεσή τους.
Κάθε Επιτροπή Δοκιμής πέρασε το νόμισμα που κλήθηκε να εξετάσει. Εάν βρέθηκαν τεμάχια διαφορετικά από το πρότυπο, αυτό σημειώθηκε επίσης. Η Επιτροπή Δοκιμής του 1885 ανέφερε το ένα ασήμι νόμισμα, το οποίο προήλθε από το νομισματοκοπείο του Κάρσον Σίτι, αλλά προέτρεψε τον πρόεδρο να μην προβεί σε καμία ενέργεια, σημειώνοντας ότι το νόμισμα ήταν λιγοστό σε ποσότητα πολύ μικρή για να μετρηθεί από τις κλίμακες στο Κάρσον Σίτι.
Τα υπόλοιπα νομισμάτων που χρησιμοποιήθηκαν στην ανάλυση λειώθηκαν από το νομισματοκοπείο. Εκείνα που διατέθηκαν για την Επιτροπή Δοκιμασίας που δεν χρησιμοποιήθηκαν τέθηκαν σε κυκλοφορία από τη Φιλαδέλφεια και δεν σημαδεύτηκαν ή διακρίθηκαν καθ 'οιονδήποτε τρόπο. Υπήρχαν χιλιάδες κέρματα για την επιτροπή, εκ των οποίων μόνο λίγα αναλύθηκαν. Οι Επίτροποι συχνά αγόρασαν μερικά από τα υπόλοιπα κομμάτια ως σουβενίρ, αν και τα αναμνηστικά κέρματα δεν μπορούσαν να αγοραστούν αν το Κογκρέσο είχε δώσει το αποκλειστικό δικαίωμα να τα πουλήσει σε έναν οργανισμό χορηγών - αντιθέτως καταστράφηκαν.

Μετάλλια

Τα μετάλλια της επιτροπής ανάλυσης χτυπήθηκαν από μια ποικιλία μετάλλων, συμπεριλαμβανομένου του χαλκού, του αργύρου, του χαλκού και του κασσίτερου. Τα πρώτα μετάλλια της Επιτροπής Δοκιμασίας χτυπήθηκαν το 1860 υπό τη διεύθυνση του Διευθυντή Νομισματοκοπείου James Ross Snowden. Ο αρχικός σκοπός για την απονομή medals δεν ήταν κυρίως η παροχή αναμνηστικών στοιχείων στους επιτρόπους της δοκιμής, αλλά η διαφήμιση των δυνατοτήτων που χτύπησε το μετάλλιο. Το γενέθλιο έθιμο εξαφανίστηκε όταν ο Σνόουντεν έφυγε από το γραφείο το 1861.
Οι αριθμητιστές R.W. Julian και Ernest E. Keusch, στο έργο τους σχετικά με τα μετάλλια της Επιτροπής Δοκιμασίας, θεωρούν ότι η επανάληψη του μετάλλων της Επιτροπής Δοκιμασίας που χτύπησε το 1867 ήταν κατόπιν αιτήματος του νομισματοκοπείου James B. Longacre στο νέο διευθυντή νομισματοκοπείου Ουίλιαμ Μίλουαρντ. Τα μετάλλια που έπρεπε να δοθούν στους αναλυτές της επιτροπής ανάλυσης έλαβαν χώρα κάθε χρόνο μετά από αυτό, μέχρις ότου τα μέλη της δημόσιας τάξης σταμάτησαν να διοριστούν στην Επιτροπή Δοκιμασίας το 1977.
Τα πρώιμα μετάλλια αποτίμησης εμφάνισαν στην εμπρόσθια όψη μια προτομή της Ελευθερίας ή της μορφής της Κολούμπια, και στο πίσω μέρος ένα στεφάνι που περιβάλλει τις λέξεις "ετήσια δοκιμασία" και το έτος. Το 1870 εμπρός, από τον διάδοχο του Longacre William Barber, χαρακτηρίζει την Moneta που περιβάλλεται από εργαλεία της ανάλυσης, όπως οι ζυγοί και το κιβώτιο. Τα διακριτικά σχέδια για κάθε έτος θα ήταν μερικές φορές επίκαιρα - το μετάλλιο του 1876 φέρει σχέδιο για την εκατονταετηρίδα της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας και το 1879 απεικόνισε τον νεκρό διευθυντή του νομισματοκοπείου Χένρι Λίντερμαν. Αρχίζοντας από το 1880, εμφανίζονταν συχνά ο πρόεδρος ή ο υπουργός Οικονομικών. Τα μετάλλια το 1901 και από το 1903 έως το 1909 ήταν ορθογώνια, ένα στιλ δημοφιλές τότε. Η αναστροφή του 1920, από τον χαράκτη George T. Morgan, είχε ένα σχέδιο που συμβόλιζε το τέλος του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1921, ένα επιπλέον μετάλλιο χτυπήθηκε σε χρυσό, το οποίο έδωσαν οι επίτροποι της αποτίμησης στον απερχόμενο πρόεδρο Γούντροου Ουίλσον ως σήμα σεβασμού.
Η έκδοση του 1936 ήταν ένα μουλάρι από τα μετάλλια του νομισματοκοπείου για τον τότε πρόεδρο, τον Φράνκλιν Ρούσβελτ και τον πρώτο πρόεδρο, τον Τζορτζ Ουάσινγκτον. Έχοντας τις λέξεις "ετήσιος ποσοτικός προσδιορισμός 1936" στην άκρη, το μετάλλιο προετοιμάστηκε με αυτόν τον τρόπο με εντολή του διευθυντή νομισματοκοπείου Νελί Τάιλοη Ρος αφού οι υπάλληλοι του Νομισματοκοπείου συνειδητοποίησαν ότι είχαν ξεχάσει να ετοιμάσουν ένα ειδικό σχέδιο για ένα μετάλλιο δοκιμασίας. Το μετάλλιο του 1950 απεικονίζει μια συνάντηση τριών 1792 κατόχων γραφείων (γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών Χάμιλτον, υπουργός Εξωτερικών Τόμας Τζέφερσον και επικεφαλής δικαστής John Jay). Αν και ήταν κατώτεροι υπάλληλοι που ορίστηκαν από το Νομισματοκοπείο του 1792, κανένας απολογισμός δεν έγινε μέχρι το 1797, οπότε και οι τρεις είχαν εγκαταλείψει αυτά τα γραφεία. Δεν υπήρχε ειδικό σχεδιασμένο μετάλλιο το 1954. Αντιθέτως, οι επίτροποι της ανάλυσης, οι οποίοι συναντήθηκαν στη Φιλαδέλφεια για τα γενέθλια του Λίνκολν, στις 12 Φεβρουαρίου 1954, επέλεξαν να λάβουν το πρότυπο μετάλλιο του Νομισματοκοπείου του Νομισματοκοπείου που απεικονίζει τον Αβραάμ Λίνκολν, με το όνομα του Επιτρόπου στην άκρη. Τα τελικά μετάλλια, 1976 και 1977, ήταν ωοειδή και κασσίτερος. Το μετάλλιο του 1977, που απεικονίζει τη Μάρθα Ουάσιγκτον, δεν ήταν απαραίτητο για παρουσίαση, καθώς δεν διορίστηκαν δημόσιοι κριτές. Παρουσιάστηκαν σε διάφορους αξιωματούχους του Νομισματοκοπείου και άλλους υπαλλήλους του Treasury και όταν υπήρξαν δημόσιες αντιρρήσεις, χτυπήθηκαν περισσότερα και τέθηκαν σε πώληση για $ 20 στα νομισματοκοπεία και άλλα καταστήματα του Υπουργείου Οικονομικών το 1978. Το υλικό ήταν διαθέσιμο για περίπου 1.500 μετάλλια και ήταν αρχικά Δεν είναι διαθέσιμα μέσω αλληλογραφίας. Εξακολουθούν να είναι διαθέσιμα αυτοπροσώπως, και με παραγγελία μέσω ταχυδρομείου, το 1980.
Όλα τα μετάλλια της Επιτροπής Δοκιμασίας είναι εξαιρετικά σπάνια. Εκτός από το μετάλλιο του 1977, κανένας δεν πιστεύεται ότι έχει εκδοθεί σε ποσότητα μεγαλύτερη από 200 και στα περισσότερα χρόνια λιγότεροι από 50 χτυπήθηκαν. Επιπρόσθετα αντίγραφα αρκετών θεμάτων του 19ου αιώνα είναι γνωστό ότι έχουν χτυπηθεί παράνομα. Το Νομισματοκοπείο τελείωσε τέτοιες πρακτικές στις αρχές του 20ού αιώνα. Η εμπρόσθια όψη του τεύχους του 1909, που απεικονίζει τον υπουργό Οικονομικών George Cortelyou, επαναχρησιμοποιήθηκε ως είσοδος του Cortelyou στη σειρά νομισμάτων της νομισματοκοπίας που τιμούσε τους γραμματείς του Υπουργείου Οικονομικών. Τα πιό πρόσφατα κομμάτια χτυπήθηκαν με ένα κενό ανάστροφο, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1960 χρησιμοποιήθηκε ο αντίστροφος σχεδιασμός από το τεύχος της Επιτροπής Δοκιμασίας με το εμπρόσθιο Cortelyou και ένας άγνωστος αριθμός που πωλήθηκε στο κοινό. Οι αναβολές λέγεται ότι είναι λιγότερο ευδιάκριτες από τις πρωτότυπες.