google/wiki40b huggingface dataset:
Αρσινόη Ιτουραίας

Η Αρσινόη ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Ιτουραία της Κοίλης Συρίας.
Η πόλη αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο στα Εθνικά του. Πιθανότατα ιδρύθηκε από τον στρατηγό Δίωνα, για λογαριασμό του κυρίου του και βασιλέως Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου που ήθελε να τιμήσει τη σύζυγό του Αρσινόη. Τότε είχε ξεσπάσει ο Α΄ Συριακός πόλεμος (274 -271 π.Χ.) και ο Δίων εισέβαλε στα σύνορα του κράτους των Σελευκιδών μέχρι και τη Δαμασκό. Λογικά θα ίδρυσε την πόλη για να φρουρεί τα σύνορα του πτολεμαϊκού κράτους που βρίσκονταν κοντά στην κοιλάδα Μπεκάα στον Λίβανο.
Οι ιστορικοί victor Tcherikover και A. H. M. Jones έχουν ταυτίσει την Αρσινόη με τη Δαμασκό ενώ ο Mac Adam υποστήριξε ότι οι Πτολεμαίοι μετονόμασαν σε Αρσινόη το οχυρό Γέρρα του Λιβάνου.
Κατά τον ερευνητή Gedeon Fuks, πρόκειται για τον αρχαιολογικό χώρο Τελ Ανάφα του βορείου Ισραήλ. Ωστόσο αυτή η ταύτιση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα αρχαιολογικά δεδομένα.
Θηριόποδα

Καρνόσαυροι

Υπήρχαν μεγαλόσωμα θηριόποδα (Καρνόσαυροι) που τα περισσότερα κυνηγούσαν ατομικά και ήταν εξοπλισμένα με τεράστιες σιαγόνες που μπορούσαν να καταβροχθίσουν έναν άνθρωπο. Διέθεταν κυρτά πριονωτά δόντια μήκους πάνω από 18 εκ. με τα οποία ξέσκιζαν τις σάρκες της λείας τους. Αυτά τα ζώα κυμαίνονταν σε μήκος από 6-15 μ. ενώ το βάρος τους έφτανε τους 6,5 τόνους. Οι Καρνόσαυροι έζησαν από την Πρώιμη Ιουρασική περίοδο έως την Ύστερη Κρητιδική περίοδο πριν από 208-65 εκατομ. χρόνια. Κυρια χαρακτηριστικά τους ήταν το μεγάλο κεφάλι, ο κοντός μυώδης λαιμός, τα ισχυρά πίσω άκρα και η δύσκαμπτη δυνατή ουρά με την οποία κρατούσαν ισορροπία. Απολιθώματα τους έχουν βρεθεί σε όλα τα μέρη του κόσμου.

Δεινονυχόσαυροι, μικρά θηριόποδα

Υπήρχαν επίσης και μικρόσωμα θηριόποδα (Δεινονυχόσαυροι,μικρά θηριόποδα) με μέγεθος από 40 εκ. εως 4 μέτρα. τα οποία κυνηγούσαν σε μικρές ομάδες (4-6 ατόμων) και διέθεταν γαμψά νύχια για να γαντζώνονται πάνω στο θύμα τους και να ξεσκίζουν τη σάρκα του. Έζησαν κατά την Κρητιδική περίοδο πριν από 144-65 εκατομ. χρόνια. Κύρια χαρακτηριστικά τους ήταν το γαμψό δρεπανοφόρο νύχι στα πίσω πόδια και η πολύ μακριά και λεπτή ουρά η οποία χρησιμοποιούνταν ως πηδάλιο για να στρέφουν το σώμα τους όταν έτρεχαν με μεγάλες ταχύτητες. Τα γαμψά νύχια στα πίσω άκρα χρησιμοποιούνταν όταν το θηριόποδο ορμούσε στο θύμα του και τα έχωνε στη σάρκα του καθώς ταυτόχρονα κρέμονταν από πάνω του μέχρι αυτό να πέσει νεκρό. Λόγω του μικρού μεγέθους τους και των ισχυρών πίσω άκρων τα ζώα αυτά ήταν εξαιρετικά γρήγορα και ευκίνητα.

Νωδά θηριόποδα

Τα Νωδά θηριόποδα έζησαν κατά την Ύστερη Κρητιδική περίοδο πριν από 97-65 εκατομ. χρόνια. Αναπτύχθηκαν στα εδάφη της σημερινής Ασίας, Β. Αμερικής και Αφρικης. Αυτα τα ζώα είχαν μήκος ως και 4 μ. και ζύγιζαν μέχρι και 1,5 τόνους. Έμοιαζαν απόλυτα με τις σημερινές στρουθοκαμήλους. Διέθεταν ράμφος χωρίς δόντια σε αντίθεση με τους Δεινονυχόσαυρους. Το μικρό τους κεφάλι βρισκόταν αρκετά πιο ψηλά από το σώμα και ενώνονταν με αυτό με ενα μακρύ λαιμό σαν σωλήνα. Τα πανίσχυρα μυώδη πίσω άκρα τους και το αεροδυναμικό τους σώμα τους έδινε την δυνατότητα να τρέχουν γρηγορότερα από οποιοδήποτε άλλο ερπετό με ταχύτητες μεχρι και 50-70 χλμ. την ωρα.
Κωστής Κοτζιάς

Βιογραφία

Αν και σπούδασε γιατρός, σταμάτησε τις σπουδές του και μαζί με τον αδελφό του εργάστηκε ως οικοδόμος για κάποιο χρονικό διάστημα. Τελικά αφοσιώθηκε στα γράμματα. Ήταν μέλος του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ κατά την περίοδο της Κατοχής. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία με το θεατρικό έργο Το ξύπνημα 1946. Το έργο αυτό ανέβηκε από τον θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών με τον Αιμίλιο Βεάκη, ενώ θεατρικά του έργα είχε ανεβάσει και ο Τζαβαλάς Καρούσος. Ο ίδιος ο Κοτζιάς συνίδρυσε το «Ρεαλιστικό Θέατρο» (1949) μαζί με τον Γιώργο Γιαννίδη και εργάστηκε επίσης ως σκηνοθέτης του (στην παράσταση Σχολείο γυναικών του Μολιέρου). Το 1957 κυκλοφόρησε τον Καπνισμένο Ουρανό, που απέσπασε το πρώτο βραβείο πεζογραφίας από τον Δήμο Αθηναίων. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία: έγραφε κριτική θεάτρου, και μετά το 1974 ήταν ανταποκριτής του Ριζοσπάστη στη ρωσική πρωτεύουσα.
Έπειτα από την κατάληψη της εξουσίας από τη χούντα, ο Κοτζιάς έφυγε στη Ρωσία. Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου έγραφε και ανέπτυξε και πολιτική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια. Πέθανε εκεί, από γαστρορραγία, τον Νοέμβριο του 1979.

Έργα

Αρκετά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Εκτός από θεατρικά έργα και μυθιστορήματα, δημοσίευσε πολλά άρθρα, δοκίμια, μελέτες και διασκευές έργων του Καζαντζάκη και του Ντοστογιέφσκι.
Ανδρέας Βύρας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1978. Είναι παντρεμένος με την Άντρεα Χριστοδούλου. Σπούδασε στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Διοίκησης Επιχειρήσεων µε ειδικότητα στη Χρηµατοοικονοµική στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Έπειτα, απέκτησε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, MBA από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον.

Επαγγελματική και πολιτική σταδιοδρομία

To 2002 επέστρεψε στην Κύπρο. Για δύο χρόνια εργάστηκε στην υπηρεσία ΦΠΑ του Υπουργείο Οικονοµικών. Στη συνέχεια, αποχώρησε οικειοθελώς από τη δημόσια υπηρεσία και εργάστηκε για δέκα και πλέον χρόνια στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου–Λάρνακας, αρχικά ως Εσωτερικός Ελεγκτής και ακολούθως ως Γενικός Διευθυντής-Γραμματέας. Από το 2015 μέχρι και την εκλογή του στο αξίωμα του Δημάρχου Λάρνακας εργαζόταν ως Διευθυντικό Στέλεχος της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2016 εξελέγη στο αξίωμα του Δημάρχου Λάρνακας υποστηριζόμενος από το ΑΚΕΛ. Κατά την εκλογή αποτέλεσε το νεότερο δήμαρχο στην ιστορία του Δήμου Λάρνακας. Ακολούθως εκλέγηκε πρόεδρος της Ένωσης Δήμων Κύπρου.

Κοινωνική, συνδικαλιστική και πολιτική δράση

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση και συμμετείχε στις αντίστοιχες φοιτητικές ενώσεις Πανεπιστημίου Κύπρου και Αγγλίας. Ήταν για τρία χρόνια µέλος της Φοιτητικής Ένωσης του Πανεπιστημίου Κύπρου (ΦΕΠΑΝ). Διετέλεσε ταμίας του Δημοτικού Συμβουλίου Νεολαίας Λάρνακας και από το 2003 μέχρι το 2009 µέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου. Από το 2009 μέχρι το 2013, διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου και παράλληλα Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αντιναρκωτικού Συµβουλίου Κύπρου.
Κατά τη διάρκεια της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2012, προέδρευσε της Συνάντησης Γενικών Διευθυντών για θέματα νεολαίας. Επίσης,  αντιπροσώπευσε  την Κύπρο σε δεκάδες συναντήσεις για θέματα νεολαίας τόσο σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και σε επίπεδο Συμβουλίου της Ευρώπης.
Διετέλεσε επίσης για σειρά ετών μέλος του Κεντρικού και Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΔΟΝ και εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΑΚΕΛ στο 21ο Συνέδριο το 2010.

Αθλητική δράση

Αποτέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Ανέλαβε πρόεδρος του σωματείου τον Ιούνιο του 2013. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους επειδή η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, στα πλαίσια του προγράμματος εξυγίανσης της κυπριακής οικονομίας, καθόρισε νέες ρυθμίσεις και κανονισμούς για τα Συνεργατικά Ταμιευτήρια. Ως εκ τούτου, ο Ανδρέας Βύρας δεν μπορούσε πλεόν να βρίσκεται στη διοίκηση της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας και παράλληλα να είναι πρόεδρος αθλητικού σωματείου.
Φίλιππος της Γαλλίας, Δούκας του Ανζού

Ζωή

Ο Φίλιππος γεννήθηκε στο παλάτι των Βερσαλλιών από τον νεαρό, 20χρονο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας και τη σύζυγό του, 27χρονη βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία στις 30 Αυγούστου 1730, ένα χρόνο μετά τη γέννηση του μεγαλύτερου αδελφού του Λουδοβίκου Φερδινάνδου. Ήταν ο δεύτερος γιος και το πέμπτο παιδί που γεννήθηκε στη βασιλική οικογένεια. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του, ήταν ο τρίτος σπουδαιότερος άνδρας στο βασίλειο μετά τον πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδελφό του.
Ονομάστηκε Φίλιππος, αυτό ήταν το παραδοσιακό όνομα του δεύτερου γιου - ο πρώτος ονομαζόταν Λουδοβίκος. Ονομάστηκε δούκας του Ανζού κατά τη γέννησή του, καθώς ο τίτλος αυτός συνδέθηκε με το δεύτερο γιο.
Ήταν το αγαπημένο παιδί της μητέρας του, Μαρίας Λεντσίνσκα.
Ο μικρός Φίλιππος μεγάλωσε στις Βερσαλλίες μαζί με τον αδελφό του και τις δίδυμες αδερφές τους, την Ελισάβετ και την Εριέττα. Τον Μάρτιο του 1732, ο Φίλιππος είδε τη γέννηση της Αδελαΐδας. Την επόμενη χρονιά, η μεγαλύτερη αδελφή του, Μαρία Λουίζα, πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1733 στις Βερσαλλίες από ασθένεια.
Πάντοτε ένα ασθενικό παιδί, ο Φίλιππος φροντίζονταν από μια ομάδα γυναικών, καθώς τα βασιλικά παιδιά φροντίζονταν από γυναίκες μέχρι την ηλικία των 5. Στο πλαίσιο των έντονα δεισιδαιμονικών πεποιθήσεών τους, οι γυναίκες έβαλαν χώμα από τον τάφο του Αγίου Μεντάρ στο φαγητό του. Το παιδί έφαγε τόσοχώμα που τα όργανα του καταστράφηκαν.
Ως αποτέλεσμα, ο Φίλιππος πέθανε στις Βερσαλλίες στις 7 Απριλίου του 1733 σε ηλικία 2 ετών, δύο μήνες μετά τη Μαρία Λουίζα. Τότε θάφτηκε στο Βασιλικό Νεκροταφείο του Αγίου Ντενίς έξω από το Παρίσι.
Οι γιατροί ανέφεραν ότι μεγάλες ποσότητες χώματος βρέθηκαν στα έντερά του.
Ρος 154

Ιστορικό ανακάλυψης

Ο Ρος 154 ήταν ο πρώτος αστέρας που  καταλογογραφήθηκε από τον Αμερικανό αστρονόμο Φρανκ Έλμορ Ρος το 1925 και αποτέλεσε μέρος της τέταρτης λίστας του με νέους μεταβλητούς αστέρες. Το 1926 ο Ρος το πρόσθεσε στη δεύτερη λίστα με τα αστέρια που δείχνουν  μετρήσιμη ιδία κίνηση, μετά από σύγκριση με τη θέση του σε φωτογραφικές πλάκες που είχαν ληφθεί νωρίτερα από τον συνάδελφό του Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ. Η παλιότερη τιμή παράλλαξης είχε μετρηθεί στα 0,362 ± 0,006 arcseconds και καθορίστηκε το 1937 από τον Walter O'connell, ο οποίος χρησιμοποίησε φωτογραφικές πλάκες από το τηλεσκόπιο Yale στο Γιοχάνεσμπουργκ της  Νότιας Αφρικής. Αυτό τοποθέτησε το αστέρι στην έκτη θέση του τότε πιο γνωστού κοντινού αστέρα.

Ταξινόμηση και ιδιότητες

Ο Ρος 154 ταξινομήθηκε ως ερυθρός νάνος αστέρας εκλάμψεων τύπου UV Ceti, με μέσο χρόνο μεταξύ των μεγάλων εκλάμψεων περίπου δύο ημέρες. Η πρώτη ηλιακή δραστηριότητα παρατηρήθηκε στην Αυστραλία το 1951, όταν το αστέρι αυξήθηκε σε μέγεθος κατά 0,4. Συνήθως, το αστέρι μεγαλώνει κατά 3-4 τάξεις μεγέθους κατά τη διάρκεια μιας έκλαμψης. Η δύναμη του μαγνητικού πεδίου του στην επιφάνεια υπολογίζεται στα 2.2 ± 0.1 kG. Ο Ross 154 είναι πηγή ακτίνων X και έχει εντοπιστεί από πολλά παρατηρητήρια ακτίνων X. H φωτεινότητα του σε ακτίνες X όταν βρίσκεται σε ηρεμία είναι περίπου 9 × 10²⁷ ergs s⁻¹ ενώ όταν βρίσκεται σε φάση εκλάμψεων, όπως έχει παρατηρηθεί από το  Chandra observatory, μπορεί να φτάσει να  εκπέμπει 2.3 × 10³³ erg.
Ο φασματικός τύπος του Ρος 154  είναι  Μ3.5V, ως εκ τούτου παράγει ενέργεια στον πυρήνα του μέσω πυρηνικής σύντηξης υδρογόνου. Έχει το 17% της μάζας του Ήλιου και το 24% της ακτίνας του, αλλά ακτινοβολεί μόνο το 0,38% της φωτεινότητας του Ήλιου. Με βάση τη σχετικά υψηλή αστρική του περιστροφή ο Ρος 154 πιθανολογείται ότι είναι νέος αστέρας με ηλικία λιγότερο από ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Λόγω της σχετικά μικρής του ηλικίας, η αφθονία στοιχείων βαρύτερων  από το χημικό στοιχείο Ήλιο, είναι περίπου η μισή απ'ότι στον Ήλιο. Η ενεργός θερμοκρασία του Ρος 154 είναι 3,340 ± 10 K, ενώ το απόλυτο μέγεθός του υπολογίζεται σε 13,07.
Δεν  έχουν ανακαλυφθεί χαμηλής μάζας συνοδοί αστέρες σε τροχιά γύρω από τον Ross 154. Η ταχύτητα στο διάστημα του Ρος 154  στο γαλαξιακό σύστημα συντεταγμένων είναι [U, V, W] = [-12.2, -1.0, -7.2]km s⁻¹. H απόσταση του Ρος 154 από τον Ήλιο μειώνεται, καθώς μας πλησιάζει με ταχύτητα 6,9 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (25.000 χιλιόμετρα την ώρα). Είναι φανερό όμως ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς εμάς, αφού έχει σημαντική ιδία κίνηση, 0,67 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι 1,3 του Σειρίου. Θα μας προσπεράσει στο μέλλον ερχόμενος σε μία ελάχιστη απόσταση η οποία θα πραγματοποιηθεί σε περίπου 157.000 χρόνια, όταν θα βρίσκεται στα 6,39 έτη φωτός και μετά θα αρχίσει να απομακρύνεται.
Αλκαλικές γαίες

Στη χημεία, αλκαλικές γαίες ονομάζονται τα ακόλουθα έξι χημικά στοιχεία: βηρύλλιο (Be), μαγνήσιο (Mg), ασβέστιο (Ca), στρόντιο (Sr), βάριο (Ba) και ράδιο (Ra). 
Οι αλκαλικές γαίες σχηματίζουν την «Ομάδα ΙΙA» ή «2η Ομάδα» (δεύτερη από αριστερά) χημικών στοιχείων στον Περιοδικό πίνακα. Τα στοιχεία αυτής της ομάδας διατηρούν στην εξωτερική στιβάδα (ή εξωτερικό φλοιό) από δύο ηλεκτρόνια με συνέπεια να καθίστανται λιγότερο δραστικά από τα αλκάλια. Όπως και τα αλκάλια όμως, αντιδρούν με το νερό και σχηματίζουν υδροξείδια. Το πιο γνωστό από αυτά είναι το υδροξείδιο του ασβεστίου, γνωστό στην οικοδομή ως «ασβέστης». Οι Αλκαλικές γαίες έχουν πάντοτε αριθμό οξείδωσης  (Α.Ο.)  +2. Με αποτέλεσμα ο αριθμός Z του βηρυλλίου να είναι 4
Μη θεϊσμός

Ορισμός

Το Oxford English Dictionary, το 2007 δεν έχει ορολογία για τον μη θεϊσμό, όμως έχει για τον μη θεϊστή, ορίζοντας τον ως ένα άνθρωπο ο οποίος δεν είναι θεϊστής. Μια πρώτη χρήση του όρου (με παύλα) για τον μη-θεϊσμό, υπάρχει από το 1852 από τον George Holyoake.
Γεώργιος Ιωακείμογλου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κούλα (Αϊδινίου) στις 28 Δεκεμβρίου 1887. Πήγε γυμνάσιο στη Σμύρνη, και μετά γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου, από όπου και αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα. Συνέχισε τις σπουδές του παρακολουθώντας ειδικά μαθήματα Χημείας με τον νομπελίστα καθηγητή Emil Fischer. Το 1913 διορίστηκε βοηθός του Φαρμακολογικού Εργαστηρίου του Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Έκανε συστηματικές εργασίες για την καταπολέμηση του εξανθηματικού τύφου. Διορίστηκε Υφηγητής και εν συνεχεία Καθηγητής της Πειραματικής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου. 
Έγινε καθηγητής της Πειραματικής φαρμακολογίας και διευθυντής του Φαρμακολογικού Ινστιτούτου του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1929 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών, και το 1935 πρόεδρος του Ανωτάτου υγειονομικού συμβουλίου.
Το πανεπιστήμιο του Αμβούργου τον τίμησε με το χρυσό μετάλλιο της Ιατρικής Σχολής του.
Ο Γεώργιος Ιωακείμογλου είναι από τους πρώτους ο οποίος συνέδεσε τη σύγχρονη ιατρική με την φαρμακολογία.
Άροους

Η Άροους (Arrows) είναι παλαιά βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1, με παρουσία από το 1978 έως το 2002. Κάποιες χρονιές ονομαζόταν για εμπορικούς λόγους Φούτγουορκ (Footwork).
Αν και συμμετείχε με πλήρη ομάδα σε 372 γκραν-πρι, δεν είδε ποτέ οδηγό της να ανεβαίνει στο πρώτο σκαλί του βάθρου.Συνολικά είχε μόλις εννέα πόντιουμ σε είκοσι πέντε πρωταθλήματα. Πιο αξιοπρεπής χρονιά της ήταν το 1988, όταν κατέλαβε την 4η θέση στη βαθμολογία των κατασκευαστών, χάρη στη συχνή (για τα δεδομένα της ομάδας) παρουσία των Ουώργουϊκ και Τσίβερ στις βαθμολογούμενες εξάδες.
Μεγάλοι οδηγοί που πέρασαν κατά καιρούς από τα μονοθέσια της Άροους ήταν οι Ρικάρντο Πατρέζε, Γκέρχαρντ Μπέργκερ, Μικέλε Αλμπορέτο, Ενρίκε Μπερνόλντι και Ντέιμον Χιλ. Ο Χιλ μάλιστα εντάχθηκε στην ομάδα ως παγκόσμιος πρωταθλητής, αλλά γνώρισε στη μοναδική σαιζόν που παρέμεινε (1997) τη χειρότερη χρονιά της καριέρας του.
Ρουμ Καλεσί

Ιστορία

Τα αρχαιότερα τμήματα του κάστρου είναι από τους Βυζαντινούς, μετά την πρώτη σταυροφορία ανήκε ως "Ranculat" στο σταυροφορικό κρατίδιο της Κομητείας της Έδεσσας. Το 1151 εγκαταστάθηκε εκεί ο Γρηγόριος Γ΄ Παχλαβουνί κι έγινε έδρα της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας , μετά από πρόσκληση της Βεατρίκης, χήρα του Ζοσελέν Β΄ της Έδεσσας. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο Βαν Ιμπρανό έδιωξαν τον τοπικό φρούραρχο Μιχαήλ αλλά φαίνεται να έχουν αγοράσει το βυζαντινό κάστρο και το μετέτρεψαν σε ένα σχεδόν απόρθητο φρούριο. Το 1150-1292 ήταν η επίσημη κατοικία του Πατριάρχη των Αρμενίων της Κιλικίας.
Το 1179 έγινε συνάντηση ιερέων με θέμα την ενοποίηση των Αρμενίων με τη Βυζαντινή Εκκλησία.
Συχνός φιλοξενούμενος στο κάστρο ο πατριάρχης της Συριακής ορθόδοξης εκκλησίας από την κοντινή Μονή Barsauma. Ο Πατριάρχης Ιγνάτιος Γ΄ (1222-1252) αφήνει ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του μοναστηριού στο κάστρο, συμπεριλαμβανομένων των πρωτότυπων χειρογράφων του πατριάρχη Μιχαήλ Α΄(† 1199). Μετά από πολλά χρόνια διαμονής στο κάστρο πέθανε κι τάφηκε εκεί το 1252.
Στις 28 Ιουνίου 1292 το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Μαμελούκους υπό τον Σουλτάνο Χαλίλ και το κατέκτησαν. Παρέμεινε ένα σημαντικό φρούριο, στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και κρατική φυλακή. Το 1832 ο Ιμπραήμ Πασάς το κατέστρεψε μερικώς και έκτοτε εγκαταλείφθηκε. Σήμερα η πρόσβαση σε αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με βάρκα. Τα τελευταία χρόνια οι αρχαιολόγοι έχουν αρχίσει να εξερευνούν τα ερείπια.
Γκυστάβ Φουζέρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1863. Σπούδασε στην «École normale supérieure» και διορίστηκε στην Γαλλική Σχολή Αθηνών το 1885. Διενήργησε μελέτες στην Θεσσαλία και Μικρά Ασία. Διεύθυνε ανασκαφές στο γυμναστήριο της Δήλου το 1886 και στην Μαντίνεια το 1887-1888. Δίδαξε στην Λιλ και στο Παρίσι. Περιηγήθηκε αρκετές φορές την Ελλάδα και δημοσίευσε τον αρχαιολογικό οδηγό «Guide de la Grèce». Διετέλεσε διευθυντής της Γαλλικής Σχολής στην Αθήνα το 1913, και διενήργησε ανασκαφές στη Δήλο και στους Φιλίππους. Αναγκάστηκε να διακόψει τις εργασίες του λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Δίδαξε αρχαιολογία στην Σορβόνη από το 1919.
Απεβίωσε στις 7 Δεκεμβρίου 1927.
Πανίκος Σταυριανός

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Πανίκος Σταυριανός γεννήθηκε στο Στρουμπί στις 7 Φεβρουαρίου 1964. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρουμανική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Κραϊόβας της Ρουμανίας και ιατροδικαστική και τοξικολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως ιατροδικαστής. Την περίοδο 1996-1999 εργοδοτήθηκε ως ιατροδικαστής από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το 2000 διορίστηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ελλάδας ως Προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας του Νοτίου Αιγαίου. Στη συνέχεια επέστρεψε μόνιμα στην Κύπρο και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα.
Είναι νυμφευμένος με την Παρασκευή Μπλέτσα και έχει ένα υιό και μία κόρη. Διαμένει στην Αραδίππου.

Πολιτική διαδρομή

Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Κυπρίων Φοιτητών της Κραϊόβας.
Διετέλεσε μέλος του Γραφείου Υγείας και Περιβάλλοντος του ΑΚΕΛ και μέλος του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το ΑΚΕΛ. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας.

Τιμητικές διακρίσεις

Ο Πανίκος Σταυριανού έχει τιμηθεί από το Κέντρο Ενημέρωσης για τα Ναρκωτικά και Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΝΘΕΑ) για την εθελοντική του προσφορά στον αγώνα κατά των ναρκωτικών.
Κάστρο της Χίου

Το Κάστρο της Χίου στην αρχαιότητα

Aνασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο Κάστρο της Χίου έφεραν στο φως αποδείξεις ότι η περιοχή κατοικείτο από την αρχαιότητα. Εκτός από τις ανασκαφές, στην ύπαρξη ανεπτυγμένης κοινωνίας στην περιοχή του Φρουρίου συντείνουν και τα οικοδομικά υλικά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την ανοικοδόμησή του.  Ειδικότερα, μπορεί κάποιος μέχρι και σήμερα να παρατηρήσει στα τείχη του Κάστρου, αλλά κυρίως στον ανεξάρτητο πύργο Κουλά, αρχαίο οικοδομικό υλικό όπως κιονόκρανα, στήλες και επιγραφές. Ωστόσο, ή ύπαρξη αυτού του υλικού δεν μπορεί από μόνη της να θεωρηθεί ικανή συνθήκη για να αποδείξει την ύπαρξη αρχαίου οικισμού στην περιοχή, αφού το υλικό αυτό θα μπορούσε να είχε μεταφερθεί από αλλού. Παρόλα αυτά, ο ιστορικός Γεώργιος Ζολώτας, αναφέρει ότι κάτω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βρέθηκε τμήμα αρχαίου τείχους, ενώ ο αρχαιολόγος Αντώνης Στεφάνου παρατήρησε ότι στον βόρειο προμαχώνα, Αντόνιο Ζένο, σώζεται ερείπιο αρχαίου τείχους.
Οι ανασκαφές ανάγουν την ύπαρξη του Κάστρου της Χίου στους ελληνιστικούς χρόνους, και παρόλο που ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε, λόγω των πολλαπλών επιθέσεων που δεχόταν από φιλόδοξους κατακτητές, άλλαζε συνεχώς όψη. Στις μέρες μας το Κάστρο της Χίου ταυτίζεται περισσότερο με την εποχή της Γενουατοκρατίας (1346 -1566 μ.Χ.), τη σύντομη ενετική κατάληψη του Κάστρου το 1694-1695, αλλά και τη μετέπειτα οθωμανική περιόδο. Το Κάστρο της Χίου πάντοτε αποτελούσε το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο του νησιού, ωστόσο την εποχή της Γενουατοκρατίας γνώρισε την ενδοξότερη εποχή στην ιστορία του.
Χρήστος Παπανικολάου (καλαθοσφαιριστής)

Καριέρα

Ο Παπανικολάου ξεκίνησε να αγωνίζεται από τις ακαδημίες του Άρη Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε με την ανδρική ομάδα των "κίτρινων" την 1 Φεβρουαρίου 2003 στην εκτός έδρας νίκη του Άρη κατά του Ιωνικού Ν.Φ. με 85-101. Πιο πριν, είχε συμμετάσχει σε 15 αγώνες της εθνικής ομάδας παίδων, με καλύτερη του εμφάνιση αυτήν κατά της ομάδας του Ισραήλ, όπου η Ελλάδα κέρδισε με 106-75 για το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2001, με τον Παπανικολάου να σημειώνει 17 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2003 υπέγραψε στην ομάδα των Τρικάλων, με την οποία αγωνίστηκε στην Β' Εθνική κατηγορία σε 25 αγώνες πετυχαίνοντας 212 πόντους.
Τον Ιούλιο του 2005, συμμετείχε στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων με την αντίστοιχη ελληνική ομάδα, με προσωπικό του ρεκόρ τους 11 πόντους στην ήττα από το Ισραήλ με 51-60.
Την επόμενη σεζόν, μεταγράφηκε στην Ξάνθη, η οποία κατέλαβε την δέκατη θέση στο πρωτάθλημα της Α2 εθνικής κατηγορίας, με τον Παπανικολάου να αγωνίζεται σε 17 αγώνες. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην ΜΕΝΤ, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια παίζοντας σε 53 παιχνίδια της Α2 και πετυχαίνοντας 231 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2007, συμφώνησε με την ομάδα της ΑΕ Λάρισας και αγωνίστηκε και πάλι στην Α1 εθνική κατηγορία. Με την Λάρισα έπαιξε σε 14 αγώνες για το πρωτάθλημα του 2007-08, βοηθώντας την θεσσαλική ομάδα να παραμείνει στην κατηγορία. Την επόμενη χρονιά, οι "βυσσινί" κατετάγησαν τελευταίοι και υποβιβάστηκαν, με τον Παπανικολάου να παίρνει μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής, αγωνιζόμενος σε 24 παιχνίδια και πετυχαίνοντας 100 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2009, επέστρεψε στην ομάδα του Άρη, αλλά αγωνίστηκε σε μόλις τρεις αγώνες της περιόδου 2009-10. Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στην Καβάλα κατακτώντας την έκτη θέση του πρωταθλήματος.
Τον Δεκέμβριο του 2011, υπέγραψε στην ομάδα του ΟΦΗ, με τον οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση της Α2 για την σεζόν 2011-12. Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στην ΧΑΝΘ και το 2014 στην Ασπίδα Ξάνθης, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής.
Το καλοκαίρι του 2015, επέστρεψε στην ΑΕ Λάρισας.
Σπυρίδων Σημίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1881. Το 1890 εξελέγη υφηγητής εμπορικού δικαίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1898. Υπήρξε μέλος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο μεταξύ των οπόιων Εμπορικόν Δίκαιον. Περί Συναλλαγματικής (1899 - 1900) κ.α.
Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει έναν γιό, τον Γεώργιο Σημίτη. Εγγονός του είναι ο Κώστας Σημίτης.
Τζαντούγια

Ο Τζαντούγια (Gianduja) - είναι ένας από τους χαρακτήρες της ιταλικής Κομέντια ντελ άρτε, ένας τυπικός εκπρόσωπος του Τορίνο και του Πιεμόντε. Η μάσκα του αναπαριστά έναν ειλικρινή χωρικό από τις επαρχίες του Πιεμόντε που αγαπά το κρασί, τη γαστρονομία και τις όμορφες κοπέλες, ωστόσο, είναι αφιερωμένος στην αγαπημένη ερωμένη του Τζακομέτα.
Κατάγεται από την κομητεία Καλιανέτο, και το όνομά του στην τοπική διάλεκτο ακούγεται κάπως σαν "Gian d'la dojia", που σημαίνει "Τζάννι ο τεμπέλης." Στην Κομέντια ντελ άρτε είναι πολύ δημοφιλής, καθώς είναι γνωστός σε όλες τις γυναίκες, και η Τζακομέτα, η ερωμένη του, πάντα τον ζηλεύει.
Φοράει συνήθως ένα τρίκοχο καπέλο, και καφέ σακάκι με κόκκινες άκρες. Έχει τη δική κοσμική σοφία και είναι πάντα χαρούμενος. Ο χαρακτήρας Τζαντούγια δημιουργήθηκε αρχικά ως μια μαριονέτα, σήμερα όμως είναι ο επίσημος "Βασιλιάς της Αποκριάς του Τορίνο".