google/wiki40b huggingface dataset:
Εθνικό Στάδιο Βαρσοβίας

Περιγραφή

Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται στους 58.145 ανθρώπους και έχει κινητή στέγη, η οποία μπορεί να μετατρέπει το στάδιο σε αθλητική αρένα και σε χώρο για συναυλίες. Κοντά στο στάδιο θα χτιστεί μια ολυμπιακή πισίνα με θέσεις για 4.000 άτομα, ένα γουότερπαρκ, ένα ξενοδοχείο και ένα congress hall, το οποίο θα διαθέτει χώρο στάθμευσης για 8.000 αυτοκίνητα στην περιοχή του σταδίου και άλλα 4.000 στο παρακείμενο έδαφος. Επίσης αναμένεται και η δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού «Σταντιόν», το οποίο θα ενώνει την περιφέρεια και το κέντρο της πόλης.

Εθνική Πολωνίας

Στις 29 Φεβρουαρίου 2012, η εθνική Πολωνίας αντιμετώπισε την εθνική Πορτογαλίας. Κατά τη διάρκεια του Euro 2012, στο στάδιο διεξήχθησαν τρεις αγώνες του Ομίλου Α - δύο αγώνες με τη συμμετοχή της εθνικής Πολωνίας (απέναντι στην εθνική Ελλάδος και στην εθνική Ρωσίας)-, καθώς επίσης ένας προημιτελικός και ένας ημιτελικός.

Λέγκια Βαρσοβίας

Το Εθνικό Στάδιο της Βαρσοβίας θα είναι και η έδρα της Λέγκια Βαρσοβίας - το Pepsi Arena θα βρίσκεται υπό ανακατασκευή και επέκταση, χωρίς να κλείσει. Η Λέγκια Βαρσοβίας ανακοίνωσε ότι θα χρησιμοποιεί το Εθνικό Στάδιο Βαρσοβίας μονάχα για μεγάλες αναμετρήσεις. Η πρώτη μεγάλη αναμέτρηση που έγινε στο Εθνικό Στάδιο ήταν το ντέρμπι της Λέγκια και της Βίσλα Βαρσοβίας, στις 11 Φεβρουαρίου 2012, για το Κύπελλο ποδοσφαίρου Πολωνίας.
19P/Μπορελλύ

Ανακάλυψη

Ο κομήτης ανακαλύφθηκε από τον Αλφόνσο Μπορελλύ κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναζήτησης για κομήτες στη Μασσαλία της Γαλλίας, στις 28 Δεκεμβρίου 1904.

Deep Space 1

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2001 το διαστημικό σκάφος Deep Space 1, το οποίο ξεκίνησε για τη δοκιμή νέου εξοπλισμού στο διάστημα, πραγματοποίησε μια επίσκεψη στον κομήτη 19P/Μπορελλύ. Ενώ κατευθυνόταν προς τον κομήτη κατά τη διάρκεια της παράτασης της αποστολής του σκάφους, παρουσίαστηκε ένα απρόσμενο δώρο για τους επιστήμονες της αποστολής. Παρά την αποτυχία ενός συστήματος που βοήθησε να καθοριστεί προσανατολισμός του, το Deep Space 1 κατάφερε να στείλει πίσω στη Γη τις καλύτερες εικόνες και άλλα επιστημονικά δεδομένα από τον κομήτη 19P/Μπορελλύ.
Χαράλαμπος Αυγερινός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πύργο και γιος του Αυγερινού Αυγερινού, γόνου σημαντικής πολιτικής οικογένειας, και της Γκάβα, πρώτης ξαδέρφης του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου ως αστικολόγος. Το 1914 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και ανέλαβε την προεδρία του δημοτικού συμβουλίου. Μετά τον θάνατο του Χρήστου Στεφανόπουλου εξελέγη δήμαρχος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1920 οπότε και απολύθηκε. Την περίοδο 1923 - 1935 διετέλεσε υποθηκοφύλακας Πύργου.
Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1942. Ήταν παντρεμένος με την Φούλα Ιγγλέση και είχε δύο παιδιά: τον Νάκη Αυγερινό και την Νίνα Αυγερινού, σύζυγο του Βασίλη Λεονταρίτη.
Αμπελάκι Ρεθύμνης

Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Το Αμπελάκι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 520 μέτρων πάνω σε βραχώδες ύψωμα και απέχει 19 χλμ νότια από την πρωτεύουσα του νομού, Ρέθυμνο. Ιστορικά το Αμπελάκι αναφέρεται ήδη από βενετικές απογραφές του 16ου και του 17ου αιώνα. Αργότερα, επί τουρκοκρατίας, ο οικισμός αποτέλεσε πεδίο συγκρούσεων κατά τις κρητικές επαναστάσεις του 1867 και του 1878. 
Το ίδιο έτος υπήχθη στον οθωμανικό δήμο Χρωμοναστηρίου ενώ η απογραφή του 1881 βρήκε στο Αμπελάκι 232 κατοίκους, από τους οποίους οι 141 ήταν Τουρκοκρητικοί και οι 91 Έλληνες. Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν τριάντα τουρκικές οικογένειες και είκοσι ελληνικές.
Η απογραφή της Κρητικής Πολιτείας που διενεργήθηκε το 1900 βρήκε στο χωριό (το οποίο πλέον υπαγόταν στον δήμο Βρυσιναίων) 167 κατοίκους, με τους Έλληνες να αποτελούν πια την πλειοψηφία του πληθυσμού (109 έναντι 58 Τούρκων). 
Μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος, το Αμπελάκι εντάχθηκε στην κοινότητα Καρέ της επαρχίας Ρεθύμνης ενώ το 1997, μετά τις αλλαγές που επέφερε το σχέδιο Καποδίστριας στην τοπική αυτοδιοίκηση υπήχθη στον δήμο Ρεθύμνης. Από το 2011 ανήκει στον διευρυμένο δήμο Ρεθύμνης, όπως αυτός διαμορφώθηκε με βάση το σχέδιο Καλλικράτης.

Αξιοθέατα

Στα δυτικά του Αμπελακίου βρίσκονται τα υπολείμματα πύργου και πολεμιστρών καθώς και υπολείμματα πύργων της βενετικής περιόδου που χρησίμευαν ως παρατηρητήρια. Άλλα αξιοθέατα του οικισμού είναι ο αναγεννησιακού ρυθμού ναός της Παναγίας που κτίστηκε επί βενετοκρατίας και διαθέτει καμπαναριό του 1808 και ο ναός του Δεσπότη Χριστού.
Εσωτερικoί δορυφόροι του Δία

Οι εσωτερικοί δορυφόροι του Δία (ή ομάδα της Αμάλθειας) είναι μια ομάδα φυσικών δορυφόρων του Δία. Σε αυτήν συγκαταλέγονται η Μήτις, η Αδράστεια, η Αμάλθεια και η Θήβη. Οι δορυφόροι αυτοί πειρφέρονται γύρω από το Δία σε πολύ μικρές αποστάσεις από αυτόν. Μάλιστα, η Μήτις και η Αδράστεια, που είναι οι δύο εγγύτεροι σε αυτόν, ολοκληρώνουν μια περιφορά γύρω από τον πλανήτη σε λιγότερο από μία μέρα του Δία. Η Αμάλθεια και η Θήβη αποτελούν τον πέμπτο και έβδομο μεγαλύτερο δορυφόρο του Δία, αντίστοιχα. Διάφορες παρατηρήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον ο μεγαλύτερος δορυφόρος της Ομάδας, η Αμάλθεια, δεν σχηματίστηκε στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η τροχιά της, αλλά πολύ πιο μακριά, ή ήταν ένα αντικείμενου του Ηλιακού Συστήματος που αιχμαλωτίστηκε από το Δία. Αυτοί ου δορυφόροι, μαζί με άλλους μικρούς δορυφόρους που δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί, αναπληρώνουν και συντηρούν το λεπτό σύστημα δακτυλίων του Δία. Η Μήτις και η Αδράστεια συτνηρούν τον κύριο δακτύλιο του Δία, ενώ η Αμάλθεια και η Θήβη διατηρεί η κάθε μία τον δικό της λεπτό δακτύλιο.
Εντουάρ Βιγιάρ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1868 στο Κυϊζώ (Cuiseaux) της Βουργουνδίας και σπούδασε στο Παρίσι όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Το 1887 έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Αργότερα, λόγω της αντίθεσης που έτρεφε προς τον ακαδημαϊσμό στράφηκε προς τον μεταϊμπρεσιονισμό και την καλλιτεχνική ομάδα Ναμπί. Συμμετείχε στις εκθέσεις της ομάδας ενώ εργάστηκε ως σκηνογράφος και ως καθηγητής στην Ακαδημία Ρανσόν. Ο ίδιος ήταν εργένης και έζησε μαζί με τη μητέρα του μέχρι το θάνατο της το 1928. Πέθανε στις 21 Ιουνίου 1940 στο La Baule-Escoublac της βορειοδυτικής Γαλλίας.

Τεχνοτροπία

Το έργο του Βιγιάρ μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα θεωρείται πως διεύρυνε τους ορίζοντες της ζωγραφικής και πως υπήρξε ο πρόδρομος του μοντερνισμού που παρουσιάστηκε τα επόμενα χρόνια. Μέχρι τη δεκαετία του 1900 τα έργα του είχαν ως κύρια θεματολογία τους εσωτερικούς χώρους ενώ στη συνέχεια ακολούθησε μέχρι και το τέλος της ζωής του μια μακρά περίοδος κατά την οποία ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με το πορτραίτο και την τοπιογραφία. Οι δημιουργίες του Βιγιάρ που απεικονίζουν εσωτερικούς χώρους διακρίνονται για τους χαμηλούς τόνους και την επιδέξια ανάμειξη των χρωμάτων.
Σπάρτο Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Σπάρτο βρίσκεται στα βόρεια της Αιτωλοακαρνανίας σε απόσταση 8,5 χλμ. από την Αμφιλοχία. Είναι κτισμένος κοντά και νότια του Αμβρακικού κόλπου, ενώ μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αμφιλοχίας - Λευκάδας. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά τουριστικά καταλύματα και ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ στα βορειοανατολικά είναι οι παραλίες "Κουλούρι" και "Κατεργάκι". Από το Σπάρτο κατάγονταν ο κλέφτης και αγωνιστής της Επαναστάσης του 1821 Γιώργος Θώμος, που υπήρξε μεγάλος αντίπαλος του Γιουσούφ Αράπη. Το 1836 αναφέρεται επίσημα με το όνομα Σπάρτος να προσαρτάται στον τότε δήμο Αμβρακίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 συτήνεται κοινότητα Σπάρτου με έδρα τον οικισμό και το 1940 το όνομα διορθώνεται σε Σπάρτον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Πηγαδάκι και Τρία Αλώνια αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σπάρτου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 561 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 519. Με την απογραφή του 2001 είχε 616 κατοίκους.
Βέξιε

Ετυμολογία

Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις λέξεις "väg" (οδός) και "sjö" (λίμνη), που σημαίνει ο δρόμος πάνω από την κατεψυγμένη λίμνη Βέξιε την οποία οι αγρότες χρησιμοποίησαν το χειμώνα για να φτάσουν στην λαϊκή αγορά που αργότερα έγινε η πόλη.
Atari 8-bit υπολογιστές

Λογισμικό

Η σειρά υπολογιστών 8-bit της Atari διέθετε ένα βασικό λειτουργικό σύστημα ενσωματωμένο στη μνήμη ROM, όπως ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή. Υπήρξαν διάφορες εκδόσεις ενώ η χωρητικότητα (συνεπώς και η λειτουργικότητα) του λειτουργικού, εξαρτάτο από το μέγεθος της ROM που το εμπεριείχε (10 ή 16 ή 32 KB). Στις πρώτες εκδόσεις η ATARI BASIC δίνονταν σε εξωτερικό cardridge ενώ αργότερα συμπεριλαμβάνονταν και αυτή στη μνήμη ROM. 
Αργότερα υπήρχε διαθέσιμο σε δισκέτα το ATARI-DOS, ένα λειτουργικό που έμοιαζε με το MS-DOS, αλλά φυσικά δεν ήταν συμβατό. Το λειτουργικό ήταν τύπου γραμμής εντολών (Command line interface) και κυκλοφόρησε σε έξι εκδόσεις: DOS 1.0, DOS 2.0, DOS 3.0, DOS 2.5, DOS 4.0, DOS XE.
Κυκλοφόρησαν επίσης άλλες BASIC (όπως Turbo Basic XL και Advan BASIC), συμβολομεταφραστές (assemblers), άλλες γλώσσες (όπως C, LISP, ATARI Logo, PILOT, PASCAL, Forth) και αρκετές εφαρμογές.
Εμίλιο Ντε Μπόνο

Πρώτα χρόνια

Ο Εμίλιο ντε Μπόνο γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1866 στη πόλη Κασσάνο ντ' Άντα, στην περιφέρεια του Μιλάνου. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στον ιταλικό βασιλικό στρατό, το 1884, ως ιπτάμενος ανθυπολοχαγός (ανθυποσμηναγός), όπου και εξελίχθηκε σε επιτελάρχη του Γενικού Επιτελείου. Το 1911 έλαβε μέρος στον Ιταλοτουρκικό πόλεμο και στη συνέχεια το 1916 στον Α' Π.Π. όπου και διακρίθηκε στο ιταλοαυστριακό μέτωπο. Αποστρατεύτηκε το 1920 με το βαθμό του υποστράτηγου.

Φασισμός

Αμέσως μετά την αποστρατεία ασχολήθηκε έντονα με την οργάνωση και ανάδειξη του εθνικού φασιστικού κόμματος, γενόμενος, το 1922, ένα από τα ηγετικά στελέχη του λεγόμενου Κουαντρουμβίρο ή Κουαντρουμβιράτου. Στη συνέχεια με την ανάδειξη του κόμματος σε κόμμα εξουσίας ανέλαβε αρχηγός της Αστυνομίας και Διοικητής της φασιστικής πολιτοφυλακής των μελανοχιτώνων . Το 1925 μετά την αθώωσή του κατηγορούμενος ως ύποπτος στο θάνατο του κομμουνιστή Τζάκομο Ματτεόττι διορίστηκε διοικητής της Τρίπολης της Λιβύης. Τέσσερα χρόνια μετά διορίστηκε υπουργός Αποικιών όπου και συνόδεψε τον Βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ στην επίσκεψή του στην Ερυθραία. Με την επιστροφή του απενεμήθη το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τότε ανέλαβε κατ΄ εντολή του Μουσολίνι την εκπόνηση σχεδίου εισβολής και κατάληψης της τότε Αβησσυνίας (σήμερα Αιθιοπίας).

Ιταλο-Αιθιοπικός πόλεμος

Επί του σχεδίου αυτού που προέβλεπε ένα παραδοσιακό τρόπο διείσδυσης με σταδιακές και αργές προωθήσεις, ο Μουσολίνι, κατά τα επόμενα δύο χρόνια αποφάσισε πλήρη πολεμική επιχείρηση αντί διεισδύσεων με σαφώς πολυαριθμότερο στρατό. Έτσι το 1935 ο ντε Μπόνο ανέλαβε την διοίκηση των ιταλικών δυνάμεων (που συγκροτούνταν από τρία σώματα στρατού), εισβάλλοντας στις 3 Οκτωβρίου στην Αβησσυνία. Ο Ιταλο-Αιθιοπικός πόλεμος, (2ος ιστορικά) που ακολούθησε δεν ήταν όμως και τόσο σύντομος. Στις 16 Νοεμβρίου ο Εμίλιο ντε Μπόνο προήχθη σε στρατάρχη πλην όμως ο πόλεμος ακόμα συνεχιζόταν μέχρι που ο Μουσολίνι αναγκάστηκε να τον αντικαταστήσει. Τη θέση του ανέλαβε ο στρατάρχης Πιέτρο Μπαντόλιο.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος - Καταδίκη

Στον Β΄ Π.Π., το 1942 ο Εμίλιο ντε Μπόνο διορίστηκε υπουργός επικρατείας. Το 1943 μετά τη μομφή του Βασιλέως της Ιταλίας κατά του Μουσολίνι και την προσπάθειά για τη σύλληψή του, στις 24 - 25 Ιουλίου το Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο πήρε την απόφαση της δίωξης, σύλληψης και φυλάκισης όλης της ηγεσίας της Ιταλίας. Ακολούθησε η δίκη της Βερόνα όπου και αποφασίστηκε, μεταξύ άλλων, και η θανατική καταδίκη του Εμίλιο ντε Μπόνο. Ο ντε Μπόνο εκτελέστηκε από απόσπασμα δια τυφεκισμού στην ίδια πόλη στις 11 Ιανουαρίου του 1944. Ο Εμίλιο ντε Μπόνο ήταν τότε 77 ετών.
Βασίλειος Αθ. Πετιμεζάς

Βιογραφία

Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του αρματωλού Αθανασίου, γόνου της ιστορικής οικογένειας των Πετιμεζάδων. Το 1804 κατέφυγε στη Ζάκυνθο ύστερα από την δολοφονία του πατέρα του και κατατάχθηκε στον ρωσικό στρατό. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία και ανέλαβε τη μύηση του Οδυσσέα Ανδρούτσου στη Στερεά Ελλάδα. Στη συνέχεια συνεργαζόμενος με τον γιο του Αλή Πασά τον Βελή οργάνωσε με άλλους Πετμεζαίους κίνημα. Παρέστη στην Αγία Λαύρα κατά τη κήρυξη της επανάστασης την 25 Μαρτίου, γεγονός που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του και σε τιμητικά επικήδεια ψηφίσματα του Ηγουμενοσυμβουλίου της Αγίας Λαύρας και του  τότε Δημάρχου Καλαβρύτων όπου αναφέρουν ότι πρώτος με τον επίσκοπο Γερμανό και τον Ζαΐμη ύψωσε τη σημαία της επανάστασης. Την παρουσία του Βασ. Πετιμεζά στα Καλάβρυτα μαζί με τον αδελφό του Νικόλαο και άλλους οπλαρχηγούς κατά την πολιορκία των εκεί Τούρκων αναφέρει και ο Σπηλιάδης. Στη συνέχεια ο Πετιμεζάς λαμβάνοντας το βαθμό του στρατηγού μετείχε του Αγώνα κατά του Δράμαλη, όπου και συμμετείχε σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο. 
Ο Βασίλειος Πετμεζάς εκλέχτηκε αργότερα βουλευτής, γερουσιαστής, αντιπρόσωπος της επαρχίας Καλαβρύτων στις διάφορες εθνοσυνελεύσεις και μετά την απελευθέρωση συνέχισε βουλευτής και γερουσιαστής ενώ προς το τέλος της ζωής του έλαβε τον τίτλο του επίτιμου υπασπιστή του βασιλέα Γεωργίου Α΄.
Μετείχε στην Γ' Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας στις 6 Απριλίου 1826, στην Δ' Εθνική συνέλευση Άργους το 1829, Ε' Εθνική Συνέλευση Άργους και Ναυπλίου το 1831-1832 και στην Εθνική Συνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου το 1843. Είχε εκλεγεί βουλευτής Καλαβρύτων το 1844-1847 και το 1847-1850 και γερουσιαστής το 1861 -1862.
Απεβίωσε την 22 Νοεμβρίου 1872 στο Αίγιο. Κατά τις τελετές της κηδείας του εκδόθηκαν πολλά ψηφίσματα από κρατικές και τοπικές αρχές που υπενθύμιζαν την ένδοξη δράση του.  Στο Μουσείο της Σχολής Ευελπίδων φυλάσσεται το αργυρό και επιχρυσωμένο πιστόλι του Β. Πετιμεζά "όπερ είναι το πρώτον κροτήσαν όπλον δια της χειρός του δαφνοστεφούς στρατηγού κατά την εις την μονήν της Αγίας Λαύρας τελεσθείσαν ορκωμοσίαν."
Γιος του ήταν ο Γεώργιος Β. Πετιμεζάς.
Άφησε ιστορικό αρχείο από εκατοντάδες έγγραφα, μεταξύ των οποίων και αυτοβιογραφία του.
Νικολά Γκρουνιτσκί

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην πόλη Ατακπαμέ από Γερμανό πατέρα πολωνικής καταγωγής και Τογκολέζα μητέρα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Παρίσι και υπηρέτησε στη δημόσια διοίκηση προτού ιδρύσει τη δική του εταιρεία. Ήταν γενικός γραμματέας του Τογκολέζικου Κόμματος για την Πρόοδο (Parti togolais du progrès) και εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου του Τόγκο το 1951. Ο Γκρουνιτσκί υπηρέτησε επίσης στη γαλλική εθνοσυνέλευση την περίοδο από το 1951 ως το 1958. Ήταν πρωθυπουργός από τις 12 Σεπτεμβρίου 1956 αλλά ανατράπηκε στις 16 Μαΐου 1958 και εξορίστηκε.
Ο Γκρουνιτσκί διορίστηκε πρόεδρος από την "επιτροπή της εξέγερσης" με αρχηγό τον Εμανουέλ Μποτζολέ έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα που τερματίστηκε με τη δολοφονία του προέδρου Σιλβάνους Ολίμπιο (και γαμπρό του Γκρουνιτσκί). Ήταν το πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα στη Δυτική Αφρική μετά την ανεξαρτησία, και οργανώθηκε από ομάδα στρατιωτών υπό τη διεύθυνση του Λοχαγού Γκνασινγκμπέ Εγιαντεμά. Ο Γκρουνιτσκί επεχείρησε να ενοποιήσει τη χώρα με το να συμπεριλάβει αρκετά πολιτικά κόμματα στην κυβέρνησή του. Ωστόσο, ανατράπηκε σε αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα του οποίου ηγήθηκε ο Εγιαντεμά και στάλθηκε στην εξορία στο Παρίσι.
Τραυματίστηκε σε αυτοκινητικό ατύχημα στην Ακτή Ελεφαντοστού και πέθανε από επιπλοκές, σε νοσοκομείο της γαλλικής πρωτεύουσας το 1969.
Όρος Εφραίμ

Το Όρος Εφραίμ (εβραϊκά: הר אפרים‎), ή εναλλακτικά Όρος του Εφραίμ, ήταν το ιστορικό – βιβλικό όνομα για την κεντρική ορεινή περιοχή του Ισραήλ, την οποία κάποτε κατείχε η Φυλή του Εφραίμ (π.χ. Ιησούς του Ναυή 17:15, 19:50, 20:7) και εκτεινόταν από την Βαιθήλ ως την πεδιάδα του Ισραήλ. Στην εποχή του Ιησού του Ναυή, περίπου μεταξύ του 18ου και 13ου αιώνα προ Χριστού, οι λόφοι αυτοί ήταν καλυμμένοι με πυκνό δάσος.

Αναφορές στη Βίβλο και πόλεις στο Όρος Εφραίμ

Το Όρος Εφραίμ αναφέρεται με αυτό το όνομα περί τις 40 φορές στην Παλαιά Διαθήκη, και αρκετές άλλες αναφερόμενο σ’ αυτό ως την ορεινή περιοχή της Φυλής του Εφραίμ. 
Αποτελούσε φυσικό καταφύγιο ως ορεινή περιοχή σε πολέμους και εξεγέρσεις (π.χ. Α΄ Βασιλείων 14:22), επίκεντρο πολεμικών συγκρούσεων (π.χ. Α΄ Βασιλείων 14:23), ενώ αποτελούσε εφαλτήριο για επιθέσεις εναντίον εχθρών, όπως για παράδειγμα όταν ο κριτής Αώδ όταν ήρθε στο Ισραήλ, σάλπισε με κεράτινη σάλπιγγα στο Όρος Εφραίμ, και ο λαός κατέβηκε από το βουνό και τον ακολούθησε νικώντας τους Μωαβίτες (Κριταί 3:27), ή όταν ο Γεδεών κάλεσε τους Ισραηλίτες από το Όρος Εφραίμ, οι οποίοι νίκησαν τους Μαδιανίτες (Κριταί 7:24). 
Την εποχή του Σολομώντα αναφέρεται υπεύθυνος της ορεινής περιοχής του Εφραίμ ένας αξιωματούχος ονόματι Βενώρ. 
Στην ορεινή περιοχή του Εφραίμ αναφέρεται το όρος Σομόρων (Παραλειπομένων Β΄ 13:4).
Μεταξύ των προσώπων που αναφέρονται ότι κατοικούσαν ή ήταν από την ορεινή περιοχή του Εφραίμ ήταν οι Ιεροβοάμ Α΄ (π.χ. Βασιλείων Γ΄ 12:24β ), οι Ελκανά και η Άννα, οι γονείς του Σαμουήλ (Α΄ Βασιλείων 1:1) και η Δεββώρα (Κριταί 4:5).
Λεβέντειος Πινακοθήκη

Ελληνική συλλογή

Η ελληνική Συλλογή περιλαμβάνει έργα καλλιτεχνών του 19ου και 20ου αιώνα.

Συλλογή του Παρισιού

Η Συλλογή Παρισιού περιλαμβάνει έργα σημαντικών Ευρωπαίων καλλιτεχνών από τον 17ο έως τον 20ο αιώνα. Έργα των Καναλέτο, Φρανσουά Μπουσέ, Φραγκονάρ, Κορό, Μπουντέν, Ρενουάρ, Μονέ, Σινιάκ και Σαγκάλ βρίσκονται σε δημόσια προβολή.

Κυπριακή συλλογή

Η Κυπριακή Συλλογή περιλαμβάνει έργα τέχνης από Κύπριους καλλιτέχνες από το 1900.
Λίμνη του ποταμού Σάβα

Η Λίμνη του ποταμού Σάβα (σερβικά : Савско језеро) είναι τεχνητή λίμνη της Σερβίας στην αστική περιοχή της πόλεως του Βελιγραδίου. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Σάβα 4 χλμ από το κέντρο του Βελιγραδίου, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Τσουκαρίτσα.

Ο σχηματισμός της λίμνης

Η λίμνη του ποταμού Σάβα είναι η πρώην δεξιά πλευρά του ποταμού Σάβα που δημιουργούσε σε εκείνο το σημείο τη νησίδα Σιγκανλία. Ο σχηματισμός της λίμνης ξεκίνησε το 1957 από το εθνικό συμβούλιο της πόλης του Βελιγραδίου με σκοπό την κατασκευή ενός κέντρου αναψυχής και ολοκληρώθηκε ο 1967. Κατασκευάστηκαν αναχώματα στις δύο άκρες της νησίδας όπου εγκλώβισαν ο νερό του Σάβα κι έτσι δημιουργήθηκε η λίμνη. Ακόμα έγιναν έργα ισοπέδωσης και διαμόρφωσης της νησίδας. Την τελική της εμφάνιση η λίμνη την πήρε το 1978 όταν και η νησίδα Σινγκαλία έγινε χερσόνησος.

Μορφολογικά και υδρολογικά χαρακτηριστικά

Η λίμνη έχει σχήμα ελαφρά καμπυλωτού  τόξου, έχει έκταση 0,9 τετραγωνικών χλμ, μέσο βάθος περίπου 3 μέτρα, κι χωρητικότητα είναι 4 000 000 κυβικά μέτρα. Το μέσο πλάτος της λίμνης είναι περίπου 250 μέτρα, ενώ το μήκος της λίμνης 4,4 χλμ. Η λίμνη χωρίζεται σε δύο μέρη, το νότιο τμήμα που έχει έκταση 181 000 τργ χλμ, και χρησιμοποιείται για άθληση και αναψυχή και το βόρειο με έκταση 785 000 τργ χλμ. 
Κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών η λίμνη παγώνει για μια εκτεταμένη χρονική περίοδο, το πάχος του πάγου μπορεί να φτάσει μέχρι 30 εκατοστά. Η διαφάνεια του νερού κυμαίνεται από 0,8 m κατά τη διάρκεια της κολυμβητικής περιόδου, έως και 4,7 m κατά τους ανοιξιάτικους μήνες

Βιοποικιλότητα

Η άγρια ζωή στη λίμνη αποτελείται κυρίως από μεγάλη ποικιλία ειδών ψαριών. Τα πιο κοινά είδη ψαριών στη λίμνη είναι ο κυπρίνος , το γατόψαρο , η τούρνα , οι καραβίδες, η πέρκα κ.α.. Από το 1994 στη λίμνη σημειώθηκαν εμφανίσεις λευκής μέδουσας του γλυκού νερού, που είναι φυσιολογικό φαινόμενο σε λίμνες γλυκού νερού των οποίων η θερμοκρασία υπερβαίνει τους 25 βαθμούς (° C) - είναι εντελώς ακίνδυνες για τον άνθρωπο.
Στην βλάστηση της Λίμνης κυρίαρχο ρόλο έχουν τα αγγειακά φυτά , και μπορεί να εμφανισθούν σποραδικά άλγες. Η χλωρίδα παίζει σημαντικό ρόλο στον καθαρισμό του νερού.

Κολύμβησης

Γύρω από τη λίμνη Σάβα υπάρχουν 6 χλμ όμορφης παραλίας με βότσαλα, το κολύμπι σεζόν ξεκινά σε Ιούνιο και διαρκεί μέχρι τον Σεπτέμβριο. Οι παραλίες είναι εξοπλισμένες με όλες τις απαραίτητες υποδομές, όπως ντους , τουαλέτες, βρύσες με πόσιμο νερό, πύργοι διάσωσης, κλινικές, εστιατόρια , καφετέριες κλπ.. Το νερό της λίμνης ποικίλλει από την πρώτη στη δεύτερη κατηγορία, η οποία εξαρτάται κυρίως από τον αριθμό των κολυμβητών στη λίμνη. Σε περίοδο αιχμής, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, οι παραλίες της λίμνης δέχονται περίπου 150.000 επισκέπτες την ημέρα. Η παραλία έλαβε την αναγνωρισμένου κύρους πιστοποίηση «Γαλάζια Σημαία», η οποία επιβεβαίωσε ότι η κοινοπραξία πληροί τα αυστηρά κριτήρια όσον αφορά την ποιότητα των υδάτων, υπηρεσίες διάσωσης και συναφών εγκαταστάσεων.
Βασιλόπουλο Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Βασιλόπουλο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βελούτσα των Ακαρνανικών Ορέων, επάνω στην επαρχιακή οδό Αστακού - Μπαμπίνης. Το χωριό απέχει 7 χλμ. Β. από τον Αστακό, 43 χλμ. ΒΔ. από το Αιτωλικό και 40 χλμ. Δ. από το Αγρίνιο. 
Η αρχική τοποθεσία του χωριού ήταν δυτικότερα της σημερινής, κοντά στο παλιό Δραγαμέστο (Καραϊσκάκης) και σε υψόμετρο 140 μέτρων. Το παλιό χωριό άρχισε να εγκαταλείπεται, μετά από καταστροφικό σεισμό που έγινε το 1953 και οι κάτοικοί του μετακινήθηκαν ανατολικότερα στη σημερινή του θέση όπου βρισκόταν ο οικισμός Παναγία ή Αχίλλειο. Ο οικισμός αυτός το 1976 μετονομάστηκε σε Βασιλόπουλο και είναι σχεδόν ενωμένος με το χωριό Καραϊσκάκης. 
Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου του νέου, στο παλιό οικισμό του Βασιλόπουλο, η οποία κρίθηκε ως μνημείο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας καθώς και της Παναγίας (Κοίμηση) στον συνοικισμό Αχίλλειο Βασιλόπουλου ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου.

Διοικητικά

Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1913 με το ΦΕΚ 200Α - 09/10/1913 με απόσπαση του παλιού οικισμού Βασιλόπουλο από την κοινότητα Δραγαμέστου, ο οποίος ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Βασιλοπούλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 465 κατοίκους.
Νεύρωση

Με τον όρο νεύρωση εννοείται εκείνη η διαταραχή συμπεριφοράς σύμφωνα με την οποία το άτομο αδυνατεί ενίοτε να αντιμετωπίσει άγχος και τις ενδοψυχικές συγκρούσεις του. Κεντρική θέση στην ψυχοπαθολογία των νευρώσεων κατέχουν οι ενοχές και το Υπερεγώ του ατόμου. Τον ασθενή βασανίζουν νοητικές συγκρούσεις μεταξύ του εγώ (περιλαμβάνεται ο ηθικός κώδικας τους ασθενούς) και ασυνείδητων ιδεών. Ο όρος εισήχθη για πρώτη φορά το 1789 από τον ιατρό William Cullen. Η πρώτη συστηματική έρευνα πάνω στις νευρώσεις έγινε από τους Σίγκμουντ Φρόυντ και Καρλ Γιουνγκ στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Το άτομο που υπόκειται σε συμπτώματα νεύρωσης παρουσιάζει συνήθως φοβία, ψυχαναγκασμό και αγχωτικά επεισόδια.

Αρχικές μελέτες

Οι πρώτοι που έδειξαν έντονο επιστημονικό ενδιαφέρον στις νευρώσεις και τα συμπτώματα τους ήταν οι Σίγκμουντ Φρόυντ, Bίλχελμ Ράιχ, Γιόζεφ Μπρόιερ.Οι Φρόυντ και Μπρόιερ μελέτησαν κυρίως την υστερία και αυτό γιατί αυτή συνοδεύεται από έντονες σωματικές εκδηλώσεις και νοητικές συγκρούσεις, ενώ ο Ράιχ μελέτησε την σεξουαλική προβληματική συμπεριφορά σαν την ενεργειακή πηγή της νεύρωσης.

Αιτιολογία νευρώσεων

Η δυναμική και οικονομική συνεισφορά δύο όρων είναι πηγή νεύρωσης:
προδιάθεση από καθήλωση του λίμπιντο - σεξουαλική δομή του ανθρώπου + Τυχαίες τραυματικές εμπειρίες (όπου οι παιδικές εμπειρίες έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα)

Βασική διαφορά με ψυχώσεις

Οι νευρώσεις δεν αποδιοργανώνουν την προσωπικότητα, ούτε αποκόπτουν την επικοινωνία της με την πραγματικότητα και δεν συνοδεύονται από ψευδαισθήσεις, χαρακτηριστικά που τις διαχωρίζουν απ' τις ψυχώσεις. 
Στη νεύρωση ο ασθενής έχει πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας, στη ψύχωση είναι απαραίτητα τα ψυχιατρικά φάρμακα.