Κατοικία των Μπουκοβινιανών και Δαλματών Μητροπολιτών

Κατασκευή

Το 1782, μετά την ενσωμάτωση της Βουκοβίνας στην μοναρχία των Αψβούργων, η έδρα των επισκόπων του Ρανταούτσι της Μολδαβικής Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μετακινήθηκε στο Τσερνιβτσί. Η στρατιωτική διοίκηση της επαρχίας έχτισε βιαστικά μια οικία για τον επίσκοπο Ντοσιτέι Χερέσκου. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1783 και χωριζόταν σε μικρά χαμηλοτάβανα δωμάτια και διέθετε μικρό παρεκκλήσι το οποίο είχε πλίνθινο πάτωμα. Εξαιτίας της ανάπτυξης μυκήτων λόγω της υγρασίας, τμήμα του κτιρίου κατέρρευσε το 1790 και το υπόλοιπο κατεδαφίστηκε. Έτσι, ο Χερέσκου και οι διάδοχοί του, Δανιήλ Βλαχοβίτσι και Ησαΐας Μπαλοσέσκου, και για μικρό χρονικό διάστημα, Ευγένιος Χάκμαν, υποχρεώθηκαν να παραμείνουν σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το 1851-1852, ο Χάκμαν απέστειλε αναφορές στην κυβέρνηση του Λβιβ, στις οποίες ανέφερε ότι η κατάσταση ήταν απαξιωτική. Το 1860, το Υπουργείο Θρησκευτικών Υποθέσεων ανήγγειλε διαγωνισμό για την επιλογή αρχιτέκτονα για το νέο επισκοπικό μέγαρο. Ο Τσέχος αρχιτέκτονας Γιόσεφ Χλάβκα επιλέχθηκε για το έργο. 
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του σχεδίου, ο Χλάβκα μελέτησε την αρχιτεκτονική παράδοση της περιοχής και δημοσίευσε ένα άρθρο «Κτίρια της ανατολικής ελληνόρυθμης εκκλησίας στη Βουκοβίνα» στο Austrian Review το 1866. Οι προτάσεις του Χλάβκα περιλάμβαναν πέρα από το επισκοπικό μέγαρο, διοικητικά γραφεία, αίθουσες συναντήσεων, σχολή χορωδιών, μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης και ένα παρεκκλήσι. Το αποτέλεσμα συνδυάζει βυζαντινό και μαυριτανικό ρυθμό, με την Αλάμπρα να αποτελεί μία από τις πηγές έμπνευσης.
Η κατασκευή άρχισε το 1864 αλλά στη συνέχεια καθυστέρησε λόγω τεχνικών προβλημάτων, την ασθένεια του Χλάβκα από το 1872 και έπειτα και τις διαφωνίες ανάμεσα στον Χλάβκα και τις τοπικές αρχές, η οποία οδήγησε στην παραίτηση του Χλάβκα. Η ανικανότητα του διαδόχου του Χλάβκα, Φέλιξ Κσιεζάρσκι προκάλεσε περισσότερες καθυστερήσεις. Το κτίριο και οι εκκλησίες καθαγιάστηκαν τον χειμώνα του 1882/3.

Ιστορία

Τα κτίρια αρχικά φιλοξενούσαν θεολογική σχολή, η οποία συνέχισε να λειτουργεί όταν το Τσερνιβτσί πέρασε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην κατοχή της Ρουμανίας. Στην αίθουσα της συνόδου του μεγάρου επικυρώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1918, η ένωση της Βουκοβίνας με τη Ρουμανία. Τα κτίρια λεηλατήθηκαν και υπέστησαν σοβαρές καταστροφές από πυρκαγιά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των Σοβιετικών και η θεολογική σχολή έκλεισε. Όταν τα κτίρια αποκαταστάθηκαν το 1955, δόθηκαν στο πανεπιστήμιο της πόλης. Στο ενδιάμεσο, τα κτίρια είχαν χρησιμοποιηθεί ως αποθήκες, και πολλές από τις τοιχογραφίες είχαν επιζωγραφιστεί. Η διακόσμηση του εσωτερικού, η οποία αποκατέστησε κάποια από τα αρχικά χαρακτηριστικά, έλαβε χώρα από το 1957 μέχρι το 1967, όταν το συγκρότημα έλαβε κρατική προστασία. Εκτεταμένες παρεμβάσεις αποκατάστασης έλαβαν χώρα από το 2004 και έπειτα και το συγκρότημα ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO τις 28 Ιουνίου 2011. Το συγκρότημα επιλέχθηκε επίσης, ύστερα από διαδικτυακό διαγωνισμό, ως ένα από τα εφτά αρχιτεκτονικά θαύματα της Ουκρανίας το 2011.

Χαρακτηριστικά

Τα κτίρια του συγκροτήματος βρίσκονται στις τρεις πλευρές της κεντρικής αυλής, διαστάσεων περίπου 100 επί 70 μέτρα. Στη τέταρτη πλευρά βρίσκονται οι πύλες εισόδου. Στην απέναντι από τις πύλες πλευρά βρίσκεται το μεγαλύτερο κτίριο, η κατοικία του Μητροπολίτη, η οποία περιλαμβάνει επίσης το παρεκκλήσι του Ιωάννη του Νέου της Σουτσεάβα. Το κτίριο σήμερα στεγάζει τη σχολή σύγχρονων γλωσσών του πανεπιστημίου. Περιλαμβάνει την αίθουσα των συνόδων (σήμερα γνωστή ως Μαρμάρινη Αίθουσα), με ζωγραφισμένο ταβάνι. Αρχικά σε αυτή την αίθουσα βρίσκονταν πορτραίτα Αυστριακών μοναρχών, έργα του Επαμινόντα Μπουσέβσχι (1843-1891). Άλλα σημαντικά δωμάτια του κτιρίου είναι η πρώην μητροπολιτική βιβλιοθήκη (μπλε αίθουσα), ένας μικρότερος χώρος συναντήσεων (κόκκινη αίθουσα), της οποίας η βαφή στον τοίχο σύμφωνα με την UNESCO προσομοιάζει κόκκινο σινικό μετάξι, και η πρώην αίθουσα υποδοχής του μητροπολίτη (πράσινη αίθουσα). 
Αριστερά από τη πύλη βρίσκεται το κτίριο της θρησκευτικής σχολής (δεξιά πτέρυγα) και την εκκλησία του, τον ναό των Τριών Ιεραρχών, στον οποίο βρίσκονται τοιχογραφίες από τον Καρλ Γιομπστ και άλλους καλλιτέχνες. Στην άλλη πλευρά της αυλής (αριστερή πτέρυγα), το κτίριο το οποίο στέγαζε το μοναστήρι σήμερα στεγάζει το τμήμα γεωγραφίας του πανεπιστημίου. Ο πύργος του ρολογιού σε αυτό το κτίριο είναι διακοσμημένος με το άστρο του Δαβίδ, ως φόρο τιμής στους Εβραίους οι οποίοι συνεισέφεραν στην κατασκευή του συγκροτήματος.
Όλο το συγκρότημα βρίσκεται εντός εκτεταμένου πάρκου, στο οποίο βρίσκεται μνημείο αφιερωμένο στον Χλάβκα, το οποίο φιλοτεχνήθηκε το 1937.