google/wiki40b huggingface dataset:
Καϊμακλί (συνοικία Λευκωσίας)

Τοποθεσία

Στα βόρεια συνορεύει με τη Μια Μηλιά και το Νέο Χωριό, στα ανατολικά με το Παλαίκυθρο, στα νοτιοανατολικά με την Τύμβου, στα νότια με την Αγλαντζιά και την Παναγία, στα νοτιοδυτικά με τη συνοικία Γενί Τζαμί, στα δυτικά με την Ομορφίτα και στα βορειοδυτικά με τις Μάνδρες.

Ονομασία

Η ονομασία Καϊμακλί προέρχεται από την τούρκικη λέξη kaymak (καϊμάκκιν). Καϊμάκκιν είναι ο αφρός που σχηματίζεται στην επιφάνεια του γάλακτος ή του καφέ όταν βράσει. Η περιοχή πήρε την ονομασία της κατά την Τουρκοκρατία και σημαίνει χώρος που κατασκευάζεται καϊμάκκιν ή/και ξινόγαλα. Στο Καϊμακλί κατασκευαζόταν καϊμάκκιν. Με την ονομασία αυτή λεγόταν τα παλιά χρόνια το βούτυρο από γάλο. Το χωριό ήταν γνωστό για το γιαούρτι και τα γαλακτοκομικά προϊόντα του.
Το Καϊμακλί ήταν γνωστό και σαν Μπουγιούκ Καϊμακλί. Μπουγιούκ στα τούρκικα σημαίνει μεγάλο. Ο προσδιορισμός μεγάλο χρησιμοποιείτο ώστε να γίνεται διάκριση μεταξύ του Καϊμακλίου και της Ομορφίτας, η οποία ήταν γνωστή και στους Ελληνοκύπριους και στους Τουρκοκύπριους σαν Κουτσούκ Καϊμακλί, δηλαδή σαν Μικρό Καϊμακλί.
Προηγουμένως, τον 19ο αιώνα το Καϊμακλί ήταν γνωστό σαν Μισοκελεύσι ή Μεσοκελέας.

Ιστορικό

Μέχρι το 1968 το Καϊμακλί αποτελούσε ξεχωριστό χωριό. Στις 29 Μαρτίου 1968 το Συμβούλιο Βελτιώσεως Καϊμακλίου ενσωματώθηκε στον Δήμο Λευκωσίας.

Αθλητικά σωματεία

Γνωστά αθλητικά σωματεία της περιοχής είναι ο Αχιλλέας Καϊμακλίου και η Πρόοδος Καϊμακλίου.
Σουρακάρτα

Οικονομία

Σήμερα η πόλη είναι εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της περιοχής που παράγουν υφάσματα, φάρμακα, βιομηχανικά χημικά, μηχανήματα, καπνά, κεραμικά, μουσικά οργάνα κ.ά. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τα μπατίκ και για τα θρησκευτικά της έθιμα, που περιλαμβάνουν χορό, θέατρο και μουσική. Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Adisumarmo και τέσσερις σιδηροδρομικούς σταθμούς.
Αμωρί Δ΄ του Εβρέ

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Αμωρί Γ΄ κόμη του Εβρέ και της Μαμπέλ του Οίκου της Νορμανδίας, πρωτότοκης κόρης του Γουλιέλμου 2ου κόμη του Γκλώστερ.
Ο πατέρας του απεβίωσε στην Γ΄ Σταυροφορία το 1187-93 και τον διαδέχθηκε στο Εβρέ και στην επιμέλεια του Γκραβενσόν. Το 1193-94 το Εβρέ κατελήφθη από τα Γαλλικά στρατεύματα για ένα σύντομο διάστημα. Ο Γουλιέλμος είχε μόνο τρεις κόρες, έτσι η Μαμπέλ διεκδίκησε το Εβρέ, χωρίς όμως να το λάβει. Το 1195 η Μάμπελ πλήρωσε αμοιβή για να έχει την επιτροπεία του γιου της και των εδαφών του. Το 1198 απεβίωσε η μητέρα του και ο Αμωρί Δ΄ κληρονόμησε ένα μέρος του Εβρέ και την αξίωσή της στην κομητεία. Το 1198 ήταν ακόμη μικρός. Κατά την ενηλικἰωση του Εβρέ μάλλον θα κυβερνήθηκε από αξιωματούχους του δούκα της Νορμανδίας, φεουδαλικά επικυρίαρχου του Αμωρί Δ΄. Οι αξιωματούχοι ανέλαβαν μόνο μετά την αποβίωση της Μαμπέλ. Το 1198 ο επίτροπος Ριχάρδος ντ' Αρζάνς αποφάνθηκε δικαστικά για την κομητεία, ότι τα έσοδά της να πηγαίνουν στο Νορμανδικό θησαυροφυλάκιο. 
Αν και η Μαμπέλ ήταν η μεγαλύτερη κόρη, η κομητεία είχε καταληφθεί από τον Ιωάννη κόμη του Μορταίν, σύζυγο της Ισαβέλλας, τρίτης κόρης του Γουλιέλμου. Το 1199 ο Ιωάννης έγινε βασιλιάς της Αγγλίας. Τον ίδιο μήνα ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας εισέβαλε στο Εβρέ. Με τη συνθήκη του Γκουλέ (1200) ο Ιωάννης παραχώρησε το Εβρέ στον Φίλιππο Β΄ και ανάγκασε τον Αμωρί Δ΄ να παραιτηθεί από κόμης του Εβρέ. Ως ανταμοιβή, ο Αμωρί Δ΄ έλαβε την κληρονομία της μητέρας του, την κομητεία του Γκλώστερ, αν και ο Αμωρί Δ΄ ελάμβανε τον έλεγχο των εδαφών του σταδιακά μόνο. Το 1204 το μεγαλύτερο μέρος τους κατεχόταν ακόμη από τον Ιωάννη. Τα εδάφη του Γκλώστερ περιελάμβαναν και μερικά μικρά φέουδα στη Νορμανδία: Σαιν-Σκολάς, Εβρανσύ, Ταόν. Όμως όλα αυτά, μαζί και το Γκραβενσόν, χάθηκαν στον Φίλιππο Β΄ το 1204-05.
Το 1202 ένας νέος Αγγλο-Γαλλικός πόλεμος ξεκίνησε για τη Νορμανδία και αρχικά ο Αμωρί Δ΄ ακολούθησε τον πεθερό του στη μεριά του Ιωάννη. Το 1203, ίσως από απέχθεια για το ότι ο Ιωάννης φόνευσε τον Αρθούρο Α΄ δούκα της Βρετάνης, οι δύο τους εξεγέρθηκαν. Ο Αμωρί Δ΄ μάλλον θα ήλπιζε να ανακτήσει το Εβρέ από τον Φίλιππο Β΄. Όποιο και αν ήταν το κίνητρο, η εξέγερση τελείωσε σε λίγους μήνες και οι πρωταίτιοι υπέστησαν μερικές συνέπειες από τον Ιωάννη. 
Η σύζυγός του Μελιζάνδη των Γκουρναί του έφερε ως προίκα το Σοτεβίλ-συρ-Μερ στη Νορμανδία και το Χώτον Ρήτζες στην Αγγλία. Εκτός από την κληρονομία του Γκλώστερ, ο Αμωρί Δ΄ έκανε δωρεές στο αββαείο του Μισανντάν, που επί μακρόν προστατευόταν από τους Γκουρναί και έκανε ένα δώρο σε κάποιον Ρίτσαρντ Τάλμποτ, συγγενή των Γκουρναί. Όταν απεβίωσε, άφησε στη Μελιζάνδη τις ενορίες τυύ Πέτερσφηλντ και Μάπλνταραμ ως κληρονομία.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Μελιζάνδη, κόρη του Ούγου Γ΄ του Γκουρναί.
Αντάνας Μέρκις

Βιογραφία

Ο Μέρκις γεννήθηκε το 1887 στον δήμο Ροκίσκις της επαρχίας Πανεβεζίς της σημερινής Λιθουανίας, η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε νομική στα πανεπιστήμια του Τάρτου και του Κιέβου και αργότερα συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού. Την περίοδο 1919-1920 διετέλεσε υπουργός Άμυνας του νεοσύστατου λιθουανικού κράτους, ενώ το 1922 άνοιξε ιδιόκτητο δικηγορικό γραφείο στο Κάουνας. Το 1924 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος της Λιθουανικής Εθνικιστικής Ένωσης και συνδέθηκε στενά με τον πολιτικό και μετέπειτα δικτάτορα της χώρας, Αντάνας Σμετόνα.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1926 και την εγκαθίδρυση του αυταρχικού καθεστώτος Σμετόνα, ο Μέρκις κατέλαβε διάφορα δημόσια αξιώματα διατελώντας υπουργός Άμυνας (1927), κυβερνήτης της αυτόνομης περιοχής Κλάιπεντα (1927 - 1932) και δήμαρχος του Κάουνας από το 1933 μέχρι το 1939. Στα τέλη του 1939, μετά τις εισβολές της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία που οδήγησαν στην κατάλυση του πολωνικού κράτους και τον διαμελισμό των εδαφών του, ο Μέρκις ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής του Βίλνιους, το οποίο ως πρώην πολωνικό έδαφος παραχωρήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση στη Λιθουανία. Από τη νέα του θέση, ο Μέρκις έθεσε ως πρωταρχικό στόχο την λιθουανοποίηση του Βίλνιους, το οποίο είχε ευρεία πολωνική και εβραϊκή πλειοψηφία, όμως η θητεία του ήταν βραχύβια καθώς στις 21 Νοεμβρίου του ίδιου έτους διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας.
Η πρωθυπουργία του συνέπεσε με την όξυνση των λιθουανοσοβιετικών σχέσεων. Στην προσπάθεια εξομάλυνσής τους επισκέφθηκε το διάστημα 7-12 Ιουνίου του 1940 τη Μόσχα, όπου διεξήγαγε ανεπιτυχείς συζητήσεις με τους Στάλιν και Μολότοφ, οι οποίοι κατηγορούσαν τη λιθουανική πλευρά για παραβίαση των όρων του συμφώνου αμοιβαίας βοήθειας που είχε υπογραφεί κατά το προηγούμενο έτος, αλλά και για οργάνωση ενός αντισοβιετικού μετώπου από κοινού με τα άλλα δύο κράτη της Βαλτικής (την Εσθονία και τη Λετονία).
Ακολούθησε στις 14 Ιουνίου η αποστολή σοβιετικού τελεσιγράφου που απαιτούσε - μεταξύ άλλων - την αλλαγή της τότε λιθουανικής κυβέρνησης με μια νέα που θα «εφάρμοζε πιο πιστά το σύμφωνο του 1939» και την αποδοχή από λιθουανικής πλευράς της εισόδου ενός ακαθόριστου αλλά υψηλού αριθμού σοβιετικών στρατευμάτων που θα προστίθεντο στα ήδη υπάρχοντα που στάθμευαν στην περιφέρεια του Βίλνιους και ανέρχονταν στους 20.000 στρατιώτες.
Μετά την αποδοχή του τελεσιγράφου από το λιθουανικό υπουργικό συμβούλιο και την φυγή του Σμετόνα στο εξωτερικό, ο Μέρκις ανέλαβε την 15η Ιουνίου καθήκοντα υπηρεσιακού προέδρου. Διατηρήθηκε στην προεδρία μέχρι τις 17 του ίδιου μήνα όταν έπειτα από σοβιετική πίεση διόρισε ως πρωθυπουργό τον Γιούστας Παλέσκις - μετέπειτα πρόεδρο της ΣΣΔ της Λιθουανίας - και ακολούθως παραιτήθηκε, ενώ επόμενο μήνα εκτοπίστηκε στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ. Απεβίωσε στις 5 Μαρτίου του 1955 στη Ρωσία.
Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών 1962

Αποσύρθηκαν

Μέσω ανοικτών εδρών λόγω μελών που αποσύρθηκαν, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν δύο έδρες.
Σαχνισιά

Η σαχνισιά ή το σαχνισί είναι ορολογία της αρχιτεκτονικής, η οποία αναφέρεται στις προσόψεις παραδοσιακών κτηρίων, και περιγράφει προεξοχές στηριγμένες σε ξύλινα δοκάρια οι οποίες βρίσκονται πέρα από τα όρια της τοιχοποιίας του ισογείου. Αυτή η αρχιτεκτονική παρατηρείται σε παραδοσιακά κτήρια βαλκανικής, μικρασιατικής αλλά και της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής (στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική έχει επικρατήσει ο όρος έρκερ, erker). 
Το σαχνισί δημιουργεί πρόσθετο ωφέλιμο χώρο στον όροφο, τετραγωνισμό της κάτοψης και επίσης χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της εισόδου και του δρόμου μπροστά στην παραδοσιακή κατοικία .
Βαγγέλης Μαργαρίτης

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Μερικοί από τους συλλόγους με τους οποίους έπαιξε ο Μαργαρίτης κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του είναι οι: Ηρακλής, Ιωνικός Νίκαιας, Περιστέρι, ΚΑΟΔ και ΠΑΟΚ. 
Ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον ΠΑΟΚ το 2013. Το 2015, έγινε αρχηγός του ΠΑΟΚ και επέκτεινε το συμβόλαιο του με την ομάδα μέχρι τη σεζόν 2017-18. Το καλοκαίρι του 2018, ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι το 2020.

Διεθνής σταδιοδρομία

Ο Μαργαρίτης έγινε μέλος της Εθνικής Ελλάδας το 2017. Αγωνίστηκε στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2019. Στο ντεμπούτο με την αντρική Εθνική ομάδα εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας, σημείωσε πέντε πόντους.
Γρηγόριος Ευθυμίου

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γρηγόριος Ευθυμίου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ροδολίβος Σερρών. Συγκρότησε ένοπλη ομάδα προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Βουλγαρική βία των κομιτατζήδων. Έδρασε στις περιοχές της Αμφίπολης, Σερρών, Δράμας, Φυλλλίδας και Παγγαίου, καθόλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Συνεργάστηκε σε κοινές επιχειρήσεις με τον οπλαρχηγό Δούκα Γαϊτατζή εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1917, εκτελέστηκε από τους Βούλγαρους.
Αγία Αναστασία Κυθήρων

Γεωγραφία

Η Αγία Αναστασία είναι ηπειρωτικός οικισμός των Β. Κυθήρων, μεταξύ των χωριών Ποταμός και Καραβάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 320, και απέχει 23 περίπου χλμ. ΒΒΑ της Χώρας Κυθήρων.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Αναστασίας έχει ως εξής: κάτοικοι 32 (1961), 18 (1971), 8 (2001), 14 (2011).
Μυθοπλασία

Μυθοπλασία (από τα μύθος + πλάθω) ονομάζεται η κατάταξη οποιασδήποτε ιστορίας που πηγάζει από τη φαντασία και, έτσι, δεν βασίζεται στην ιστορία ή τα γεγονότα. Η μυθοπλασία μπορεί να εκφραστεί με μία πληθώρα μέσων, συμπεριλαμβανομένων των γραπτών, των ζωντανών εκτελέσεων, των προγραμμάτων της τηλεόρασης, των ταινιών, των κινουμένων σχεδίων, των άνιμε, των stop motion, των βιντεοπαιχνιδιών, των παιχνιδιών. Ο όρος μυθοπλασία απαρτίζεται από τη δημιουργία ενός έργου με προέλευση τη δημιουργικότητα, πράγμα που κάνει τη μυθοπλασία να κρατά συνήθως απόσταση από την πραγματικότητα. Το περιεχόμενο της μυθοπλασίας είναι γενικά ανοικτό για ερμηνεία, λόγω της ελευθερίας της να απέχει από την πραγματικότητα. Ωστόσο, τυχαίνει κάποια έργα της μυθοπλασίας να ισχυρίζονται ή να προωθούνται ως ιστορικά ή πραγματικά ακριβή. Το γεγονός αυτό, κάνει πιο περίπλοκο τον παραδοσιακό διαχωρισμό της μυθοπλασίας από τη μη-μυθοπλασία. Η μυθοπλασία είναι η κατάταξη ή κατηγοριοποίηση, παρά ένα συγκεκριμένο είδος ή μορφή, εκτός από την περίπτωση όπου χρησιμοποιείται με μία πιο περιορισμένη αίσθηση, ως συνώνυμο για μία συγκεκριμένη μορφή εκπαιδευτικής μορφής.
Γεώργιος Τσόντος Βάρδας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο χωριό Ασκύφου της επαρχίας Σφακίων το 1871 και πατέρας του ήταν ο καπετάν Τσόντος Λάμπης που διεκρίθη στην επανάσταση του 1866 σε μάχες όπως η Μάχη του Καλονύκτη Ρεθύμνου. Το 1888 εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ορκίστηκε το 1893 ανθυπολοχαγός πυροβολικού. Έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1897-1898 καθώς και στον Μακεδονικό Αγώνα, Στην Μακεδονία μαζί με Κρήτες εθελοντές έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στις περιοχές Κορεστίων-Καστοριάς-Φλώρινας-Μοναστηρίου. Βαρύνεται με την κατηγορία της εκτέλεσης του Καστοριανού οπλαρχηγού Αριστείδη Μαργαρίτη. Το ψευδώνυμο καπετάν Βάρδας του δόθηκε κατά την δράση του στον Μακεδονικό Αγώνα.
Συμμετείχε, ως Λοχαγός, στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913). Το 1914 παραιτήθηκε από το στράτευμα για να προσφύγει στην Βόρεια Ήπειρο, όπου τέθηκε υπό τις διαταγές της εκεί Προσωρινής Κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου. Τέθηκε υπεύθυνος του τομέα Κορυτσάς μέχρι και τον Οκτώβριο του 1914.
Στην περίοδο του Εθνικού Διχασμού τέθηκε στο πλευρό των φιλοβασιλικών κύκλων με αποτέλεσμα να αποταχθεί από το στράτευμα. Επανήλθε το 1920 και διετέλεσε το επόμενο έτος διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Απομακρύνθηκε για δεύτερη φορά μετά την επικράτηση του κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου το 1922, ενώ επανήλθε πάλι σε περιορισμένο βαθμό το 1927 και πλήρως το 1935.
Ο Γεώργιος Τσόντος έφτασε μέχρι του βαθμού του Αντιστράτηγου, ενώ άφησε πλούσιο αρχείο με δικά του απομνημονεύματα το οποίο χρησίμευσε σε διάφορες ιστορικές μελέτες αργότερα.
Το 1932 εξελέγη βουλευτής Φλωρίνης και το 1933 Καστοριάς.
Αλβέρτος Δ΄ της Σαξονίας-Άιζεναχ

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννης Β΄ δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Δωροθέας των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1633 τη Δωροθέα των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Stage Struck

Τραγούδια

1. Shi Kicker Me (Gallagher) - 3:58

2. Wayward Child (Gallagher) - 4:32

3. Brute Force and Ignorance (Gallagher) - 4:32

4. Moonchild (Gallagher) - 6:06

5. Follow Me (Gallagher) - 5:56

6. Bought and Sold (Gallagher) - 4:39

7. The Last of the Independents (Gallagher) - 5:39

8. Shadow Play (Gallagher) - 5:08

Βραβεία

Stage Struck (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τζαλαντάρ

Κλίμα

Το κλίμα στο Τζαλαντάρ είναι υποτροπικό. Κατά την διάρκεια της εποχής των μουσώνων, δηλαδή τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, πέφτει το μεγαλύτερο μέρος της βροχόπτωσης του έτους. Οι υπόλοιποι 9 μήνες είναι σε μεγάλο βαθμό ξηροί, αν και το χειμώνα η πόλη επηρεάζεται περιοδικά από κύματα κακοκαιρίας. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 769 χιλιοστόμετρα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φτάνει τους 23.9 °C. Οι θερμότεροι μήνες είναι ο Μάιος και ο Ιούνιος, αμέσως πριν τους μουσώνες, όπου η θερμοκρασία συχνά υπερβαίνει τους 40 βαθμούς Κελσίου. Τον χειμώνα η θερμοκρασία μπορεί να υποχωρήσει κάτω από 10 βαθμούς Κελσίου τη νύχτα.  
Η κλιματική κρίση έχει οδηγήσει σε δραστική έλλειψη των αποθεμάτων πόσιμου νερού σε όλη την Ινδία. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην πόλη του Τζαλαντάρ. Λόγω αυτού, η πόλη συγκαταλέγεται στις 21 μεγάλες ινδικές πόλεις, των οποίων τα αποθέματα υπόγειων υδάτων θα έχουν καταναλωθεί πλήρως μέχρι το 2020, σύμφωνα με υπολογισμούς της κυβερνητικής υπηρεσίας ΝΙΤΙ Άγιογκ.
Καλλιθέα Καλαμάτας Μεσσηνίας

Πληθυσμός - γεωγραφική θέση

Η Καλλιθέα Καλαμάτας, ως οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας, έχει πληθυσμό 38 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011,.
Αποτελεί ένα από τα βόρεια προάστια της Καλαμάτας. Η επέκταση της πόλης της Καλαμάτας στους πρόποδες του Ταϋγέτου ξεκίνησε μετά από τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1986. Δημιουργήθηκαν όμορφοι οικισμοί, όπως η Καλλιθέα, η Φιλοθέη, τα Λέϊκα, ο Άγιος Φανούριος κλπ.
Η Καλλιθέα, αποτελεί συνέχεια της οικιστικής περιοχής του στρατοπέδου της Καλαμάτας και εκτείνεται ανατολικά από το Πάρκο του ποταμού Νέδωνα, βόρεια από την  περιφερειακή οδό της πόλης της Καλαμάτας, μέχρι την Κούρτη Ράχη και δυτικά της επαρχιακής οδού Καλαμάτας - Σπάρτης.
Η περιοχή, αποτελείτο από το Α' Πεδίον Βολής (το Β' πεδίον Βολής ήταν στο ποτάμι του Νέδωνα, στο χαμηλότερο μέρος της περιοχής Καρβούνι, όπου το παλαιό μοναστήρι και σήμερα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, μετόχι της μονής Βελανιδιάς, γύρω από το σημερινό σκοπευτήριο), από αμπέλι (στις ομαλές εκτάσεις, στις τούρλες) και αγροκτήματα (κυρίως ελιές και συκιές), χορτολιβαδικές, θαμνώδεις και βραχώδεις δασικές εκτάσεις.

Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιθέας Καλαμάτας

Στον οικισμό υπάρχει επίσης πολιτιστικός φορέας, με την ονομασία "Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιθέας Καλαμάτας", ο οποίος ασκεί διάφορες δραστηριότητες.
Μεσοκώμη Σερρών

Ιστορικά στοιχεία

Κοντά στο σημερινό χωριό εντοπίστηκε, με βάση την επιφανειακή κεραμική, ένας παραλίμνιος αρχαίος οικισμός. Συγκεκριμένα, αυτός βρισκόταν στην ανατολική όχθη της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης (Αχινού), στην οποία μαρτυρείται η ύπαρξη ναυσιπλοϊας, με γνωστά αρχαία λιμάνια κοντά στα σημερινά χωριά Παραλίμνιο και Πεθελινό.
Βασιλική Τσιρογιάννη

Πρώτα χρόνια

Η Τσιρογιάννη είναι φοιτήτρια στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και εργάζεται στην Top-Class International και ως μοντέλο.

Σταρ Ελλάς 2012

Η Βασιλική Τσιρογιάννη στέφθηκε Σταρ Ελλάς το 2012.
Λευτέρης Λύρατζης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2000 στην Καβάλα. Ο πατέρας του, Νίκος Λύρατζης, ήταν επίσης ποδοσφαιριστής, με συμμετοχή μάλιστα στην Α΄ Εθνική, αφού είχε μεταγραφεί το 1996 στον Α.Ο. Καβάλας. Ο Λευτέρης Λύρατζης πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον οικισμό Λυδία Καβάλας, όπου ζούσε η οικογένειά του, ενώ ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στα τμήματα υποδομής του γειτονικού Κεραυνού Κρηνίδων. Το ταλέντο του και οι πολύ καλές εμφανίσεις στον Κεραυνό δεν άργησαν να προσελκύσουν ενδιαφερόμενους συλλόγους, με αποτέλεσμα το 2012 η οικογένειά του να μετακομίσει στην Θεσσαλονίκη, αφού σε ηλικία μόλις 12 ετών αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με αξιοσημείωτα γενναιόδωρο συμβόλαιο για τα ηλικιακά του δεδομένα.

Ποδοσφαιρική καριέρα

Μέχρι τα 12 του χρόνια ο Λύρατζης αγωνιζόταν στις ομάδες υποδομής του Κεραυνού Κρηνίδων. Το 2012 ο παίκτης είχε ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων πάνω του. Σχεδόν ταυτόχρονα η οικογένειά του δέχτηκε προτάσεις τόσο από τον ΠΑΟΚ, όσο και από την αγγλική Άρσεναλ, η οποία θα κάλυπτε και την μετακόμιση όλης της οικογένειας στο Λονδίνο. Ο παίκτης αποκτήθηκε τελικά από τον ΠΑΟΚ, που με μια αξιόλογη πρόταση κατάφερε να αποσπάσει την συγκατάβαση της πλευράς του παίκτη και του συλλόγου.
Στον ΠΑΟΚ ο Λύρατζης («Λύρα» για τους συμπαίκτες του) πέρασε διαδοχικά από την Κ14, την Κ15 (εκ των αρχηγών και στις δύο), την Κ17 και την Κ20, ανακηρυσσόμενος μάλιστα πρωταθλητής και με τις τρεις τελευταίες. Στην Κ20 ενθουσίασε τον προπονητή του Πάμπλο Γκαρσία, αφού τη σεζόν 2017-18 συμπλήρωσε 24 συμμετοχές, πετυχαίνοντας μάλιστα και 9 τέρματα από τη θέση του δεξιού μπακ, που είναι η βασική του θέση, ενώ μπορεί με επιτυχία να καλύψει και τις θέσεις του δεξιού και αριστερού χαφ. Τη σεζόν 2018-19 πραγματοποίησε άλλες 26 συμμετοχές και πέτυχε 2 τέρματα.

Έχοντας ήδη από την αρχή της σεζόν ενσωματωθεί και στην πρώτη ομάδα, την οποία ακολούθησε στην καλοκαιρινή προετοιμασία του 2018, ο Λύρατζης πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα του ΠΑΟΚ στις 20 Δεκεμβρίου 2018 στον αγώνα Κυπέλλου Αήττητου Σπάτων - ΠΑΟΚ 0-6. Τον επόμενο μήνα και ενώ ο Παναθηναϊκός είχε δείξει -ενόψει της λήξης του συμβολαίου του- ενδιαφέρον για τον παίκτη, ο ΠΑΟΚ ήρθε σε συμφωνία με τον Λύρατζη και ανακοίνωσε στις 10 Ιανουαρίου 2019 την ανανέωση του συμβολαίου του για άλλα τρία χρόνια ως το καλοκαίρι του 2022. Συνολικά τη σεζόν 2018-19 ο παίκτης αγωνίστηκε με την πρώτη ομάδα σε τρεις αγώνες κυπέλλου και έναν αγώνα πρωταθλήματος. Με τον ΠΑΟΚ έφτασε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, κάνοντας το νταμπλ. 
Στις 28 Ιουνίου 2019 ανακοινώθηκε ο μονοετής δανεισμός του Λύρατζη στη νεοφώτιστη στην Σούπερ Λιγκ ομάδα του Νέου Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Βόλου.
Ρήγαινα

Η Ρήγαινα είναι πρόσωπο της λαϊκής παράδοσης της Κύπρου. Το όνομα της αναφέρεται σε όλους τους θρύλους και τις παραδόσεις της νήσου. Σχετίζεται με τον Διγενή και άλλα θρυλικά πρόσωπα, πολλά μεσαιωνικά κτίρια αποδίδονται στη Ρήγαινα, κάστρα, πύργοι, σπηλιές, εκκλησιές, ακόμα και χωριά, σε όλη την Κύπρο υπάρχει μια παράδοση για τη ρήγαινα. Όλα τα φρούρια αποδίδονται στη Ρήγαινα. Πολλές ονομασίες χωριών αποδίδονται στη Ρήγαινα, Κυρά, Πύργος από κάποιον πύργο που είχε στην περιοχή.
Η Ρήγαινα στους θρύλους αποδίδεται πανέμορφη κυρά με πολλά πλούτη, άλλες φορές καλή και συμπονετική, άλλες φορές κακιά που βασανίζει τους ντόπιους. Κατοικεί σε πύργους ή στα απόκρημνα κάστρα του Πενταδάκτυλου, πολεμίστρια που μόνο με δόλο καταφέρνουν να τη νικήσουν. Σε πολλά μέρη υπάρχει ο θρόνος της Ρήγαινας , τα λουτρά της, αλλά και το παλάτι της.

Παραδόσεις

Στη Ρήγαινα αποδίδονται τα κάστρα του Πενταδάκτυλου , Άγιος Ιλαρίωνας, Καντάρας και το Βουφαβέντο. όλα έχουν την ίδια παράδοση, που λέει ότι η Ρήγαινα είχε βάλει τους εργάτες να κουβαλούν τις πέτρες από τον κάμπο στις απόκρημνες κορφές, ήταν πολύ κακιά και τους βασάνιζε, όταν τελείωσαν το κάστρο τους έριξε στον γκρεμό για να μην αποκαλυφτούν τα μυστικά του κάστρου. Κλείνεται στο κάστρο της και την πολιορκούν οι εχθροί αλλά δεν μπορούν να τη νικήσουν, μόνο με δόλο τα καταφέρνουν αλλά η Ρήγαινα είναι περήφανη για να πέσει στα χέρια του εχθρού και πηδάει στον γκρεμό.
Όταν ο Ρήγας της έταξε να της χαρίσει γη όσο φτάνει το μάτι της αυτή έχτισε το Κάστρο Κολοσσίου, ψηλό για να βλέπει όσο μακρύτερα γίνεται.
Στο Τρίκωμο η τοπική παράδοση λέει ότι εκεί έκρυψε η Ρήγαινα τον θησαυρό της για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών. Η ίδια παράδοση για τον θησαυρό της Ρήγαινας επικρατεί και στα Ανώγυρα, όπου έσκαψε λάκκο μεγάλο, τόσο μεγάλο ώστε μέσα έπεσε ο γιος της και χάθηκε. Στον Άρωνα είχε το παλάτι της , ο θρύλος λέει ότι κάποτε θέριζε τα χωράφια της αλλά δεν είχε προλάβει να αποθηκεύσει τη συγκομιδή όταν φάνηκε ο εχθρός, η Ρήγαινα τότε παρακάλεσε τον θεό και έκανε σορούς με πέτρες τις στοίβες άχυρο. Έτσι αποδίδει η λαϊκή παράδοση τους τρεις λόφου της περιοχής.
Στο χωριό Περιβόλια Λάρνακας όπως λέει η παράδοση του χωριού όταν έχτισε το περίφημο Πύργο της Ρήγαινας, μετά από μία εισβολή που έγινε από τη θάλασσα από πειρατές η οποία είναι αρκετά κοντά στον Πύργο από το πόσο γρήγορα έφυγε έθαψε τα πλούτη της στο πάτο του Πύργου και ως σήμερα ακόμα κανένας δεν τα βρήκε.
Μπένεντικτ Αουφσνάιτερ

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αουφσνάιτερ έλαβε μεγάλο μέρος της μουσικής του εκπαίδευσης στη Βιέννη, όπου έζησε για αρκετά χρόνια. Αργότερα πήρε πόστο στην ορχήστρα της εκεί αυτοκρατορικής Αυλής. Στις 16 Ιανουαρίου 1705, διορίστηκε Αρχιμουσικός (Kapellmeister) στην Αυλή του Πάσαου από τον επίσκοπο-καρδινάλιο φον Λάμπεργκ (Johann Philipp von Lamberg) ως διάδοχος του Γκέοργκ Μούφατ. Πέθανε εκεί τον Ιανουάριο του 1742. Ήταν παντρεμένος δύο φορές και από το δεύτερο γάμο, είχε ένα γιο.
Σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας

Η σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας καθιερώθηκε στις 15 Αυγούστου του 1991 και στις δύο μορφές της: η κρατική είναι η σημαία που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση και η αστική είναι αυτή που χρησιμοποιείται από τους πολίτες του ομοσπόνδου κρατιδίου. Οι διαστάσεις της σημαίας είναι 3:5.

Αστική σημαία

Η αστική σημαία (Landesflagge) έχει οριζόντιες λωρίδες με τα χρώματα μπλε-λευκό-κίτρινο-λευκό-κόκκινο (σε αναλογίες 4:3:1:3:4).

Κρατική σημαία

Η κρατική σημαία διαφέρει από τη σημαία των πολιτών στο ότι επιπρόσθετα έχει στο κέντρο σύμβολα από το έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Το κύριο στοιχείο σε αυτό είναι ένας ταύρος, ο οποίος φορά στέμμα, και ένας γρύπας. Ο ταύρος (απεικονίζεται μόνο η κεφαλή του και βγάζει έξω τη γλώσσα του) και ο γρύπας έχουν χρώμα μαύρο και κόκκινο αντίστοιχα και βρίσκονται στη μεσαία λευκή λωρίδα και η κίτρινη μικρή λωρίδα διακόπτεται από τα ζώα. Η εν λόγω σημαία χρησιμοποιείται και από πλοία στο κρατίδιο.

Ιστορικά στοιχεία

Προτού δημιουργηθεί το σημερινό κρατίδιο, το αυτόνομο Μεκλεμβούργο (το οποίο ενώθηκε με την πρωσσική επαρχία της Πομερανίας) είχε τρίχρωμη σημαία με χρώματα μπλε-χρυσό-κόκκινο (οριζόντιες λωρίδες). Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε ως αστική σημαία την περίοδο 1863-1935 και τις περιόδους 1946-1952 και μόνο στο Μεκλεμβούργο από το 1991. Στην πρωσσική επαρχία της Πομερανίας, η σημαία ήταν δίχρωμη, με κυανό και λευκό χρώμα. Η σημαία εκείνη καθιερώθηκε το 1882 και καταργήθηκε το 1935.Το 1990, λίγο πριν καθιερωθεί η σημερινή σημαία, το κρατίδιο χρησιμοποίησε ανεπίσημα μια τρίχρωμη σημαία με την αγελάδα στη μέση.