google/wiki40b huggingface dataset:
NGC 298

Τον ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 27 Σεπτεμβρίου 1864.
Κάστρο του Δαμαλά

Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία

Το πιο χαρακτηριστικό κτίσμα είναι το λεγόμενο Παλάτι του Θησέα ή "Πύργος του Διατειχίσματος" που δεσπόζει στο χώρο. Προσφέροντας ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ιστορικής εξέλιξης, ο πύργος είναι βασικά του 5ου π.Χ. αιώνα αλλά με μεσαιωνική ανωδομή. Το "πάντρεμα" των διαφορετικών εποχών διακρίνεται εύκολα και στις φωτογραφίες. Ο Α. Bon το αναφέρει ως ένα κάστρο - καταφύγιο κτισμένο στο ψηλότερο σημείο του με αργολιθοδομή. Στον χάρτη της αρχαίας Τροιζήνας του N. Φαράκλα που ειναι βασισμένος στον παλαιότερο χάρτη του G. Welter, αναγνωρίζονται δύο αμυντικοί περιβόλοι στην κορυφή του λόφου, οι οποίοι ερμηνεύονται ως κατάλοιπα των βυζαντινών τειχών.
Ιάκωβος Καμπανέλλης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο στις 2 Δεκεμβρίου 1921. Το 1935 η οικογένειά του μετέβη για μόνιμη εγκατάσταση στην Αθήνα. Εργαζόταν το πρωί και το βράδυ σπούδαζε τεχνικό σχέδιο στη Σιβιτανίδειο. Το φθινόπωρο του 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και οδηγήθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι τον Μάιο του 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, μαγεύτηκε από τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, τον χειμώνα του 1945-46. Προσπάθησε να γίνει ηθοποιός, ελλείψει όμως γυμνασιακού απολυτηρίου δεν έγινε αποδεκτός από το Εθνικό Θέατρο. Έτσι αφοσιώθηκε στο γράψιμο. Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν «ο Χορός πάνω στα στάχυα», που παρουσιάστηκε τη θερινή θεατρική περίοδο του 1950 από τον θίασο Λεμού στο Θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.
Τον Οκτώβριο του 1981 τοποθετήθηκε στη θέση του διευθυντή ραδιοφωνίας της ΕΡΤ. Έγινε ακαδημαϊκός το 1999, στη νέα έδρα του Θεάτρου της Ακαδημίας Αθηνών. Το 2000 του απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του τάγματος του Φοίνικα.
Πέθανε στις 29 Μαρτίου 2011, λόγω νεφροπάθειας, λίγες μέρες μετά το θάνατο της γυναίκας του Νίκης.

Θεατρικές Παραστάσεις

Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Καμπανέλλη
Ερρίκος των Βουρβόνων και Καστελβί

Βιογραφία

Ο δον Ενρίκο-Πίο-Μαρία-Φρανθίσκο ντε Πάουλα-Λουίς-Αντόνιο γεννήθηκε στην Τουλούζη της Γαλλίας και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου δούκα της Σεβίλλης και της Ελένης-Μαρίας, κόρης του Αντωνίου ντε Πάντουα ντε Καστελβί κόμη του Καστελά. Ο μοργανατικός γάμος του πατέρα του τον απέκλειε από τη διαδοχή.
Νόμος του Νερνστ

Στην ηλεκτρόλυση τα ηλεκτρόδια διακρίνονται σε απλά και σύνθετα και υπακούουν στο Νόμο του Νερνστ. Ο νόμος αυτός αφορά το δυναμικό που αναπτύσσεται γενικά από την επαφή μετάλλου-ηλεκτρολύτη και εφαρμόζεται σε συστήματα που περιέχουν οξειδωτή και αναγωγέα.  Ο πλήρης νόμος του Νερνστ για ένα σύστημα που περιέχει οξειδωτή και αναγωγέα εκφράζεται από τη σχέση:
OX = συγκέντρωση οξειδωτή

red = συγκέντρωση αναγωγέα

b,a = αριθμός moles από την στοιχειομετρική αντίδραση

Ε₀ είναι το κανονικό δυναμικό, δηλαδή το δυναμικό που αναπτύσσεται μεταξύ ηλεκτροδίου και ηλεκτρολύτη, όταν ως ηλεκτρόδιο αναφοράς χρησιμοποιηθεί το ηλεκτρόδιο υδρογόνου. 
Σε υδατικό διάλυμα μετάλλου, αν Ε₀ μετάλλου > Ε₀ υδρογόνου τότε έχουμε αναγωγή του μετάλλου. Σε αντίθετη περίπτωση έχουμε οξείδωση.
Παραλία Σκοτίνας Πιερίας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Παραλία Σκοτίνας βρίσκεται στο νότιο Θερμαϊκό κόλπο και νότια του χείμαρρου Ζυλιάνα που πηγάζει από τον Όλυμπο. Δυτικά του χωριού περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Θεσσαλονίκης και ο αυτοκινητόδρομος Α1 ή ΠΑΘΕ. Στα βόρεια συνορεύει με τη Λεπτοκαρυά (5 χιλιόμετρα), δυτικά με την Σκοτίνα και νότια με την Παραλία Παντελεήμονα. Την καλοκαιρινή περίοδο προσελκύει παραθεριστές κυρίως από την Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο ότι από ιδρύσεως του θεσμού των γαλάζιων σημαιών της ΕΕ η αμμουδερή Παραλία Σκοτίνας βραβεύεται ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι. Επίσης διαθέτει ξενοδοχειακές μονάδες, κάμπινγκ, παιδικές κατασκηνώσεις και κατασκηνώσεις νέων (ΓΕΧΑ Λαρίσης). Υπάρχουν επίσης εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Στην Παραλία Σκοτίνας βρίσκεται το ΚΕ.Δ.Α (Κέντρο Διασποράς Αεροπορίας Σκοτίνας), παραθεριστικό κέντρο της Πολεμικής Αεροπορίας. Επίσης εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο κάμπινγκ των Βαλκανίων (Πρώην Ε.Ο.Τ.) αλλά προς το παρόν παραμένει κλειστό (Μάρτιος 2015). Σε αυτό έγινε το 1999 με την συμμετοχή 1.620 αυτοκινήτων, η 13η παγκόσμια συνάντηση των φίλων του αυτοκινήτου Citroen DCV

Διοικητικά

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Σκοτίνα και την Άνω Σκοτίνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκοτίνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ολύμπου του δήμου Δίου - Ολύμπου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.
Φίλων ο Λαρισαίος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 159 ή 158 π.Χ. Πήγε στην Αθήνα, όπου έγινε μαθητής του Κλειτόμαχου. Σύμφωνα με τον Σέξτο Εμπειρικό ήταν ιδρυτής της «τέταρτης ακαδημίας». Ήταν δάσκαλος του Αντίοχου του Ασκαλωνίτη. Κατά την διάρκεια του πρώτου Μιθριδατικού πολέμου έφυγε από την Αθήνα και μετέβη στη Ρώμη.
Αιμίλιος Λεγκράν

Βιογραφία

Ο Αιμίλος Λεγκράν γεννήθηκε το 1841 στην πόλη Φοντενέ Λε Μαρμιόν της Κάτω Νορμανδίας, όχι πολύ μακριά από την Ρουέν. Αρχίζει να έχει την πρώτη επαφή με την ελληνική γλώσσα και γραμματεία από τα μαθητικά του χρόνια, όταν στο σχολείο του μένει μετεξεταστέος επειδή δεν πέρασε το μάθημα των Ελληνικών. Αυτό αντί να τον αποθαρρύνει, τον πεισμώνει και από τότε ασχολείται με ζήλο με τα ελληνικά γράμματα. Αφού παρακολούθησε μαθήματα στην ιερατική σχολή, έγινε έπειτα δημοσιογράφος και τελωνειακός υπάλληλος. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται σύντομα στην βυζαντινή και νεοελληνική φιλολογία.

Συγγραφικό έργο

Γίνεται γνωστός από τα πρώτα του συγγράμματα που εξέδωσε το 1875 και διορίζεται καθηγητής της ελληνικής φιλολογίας στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών στο Παρίσι. Για να συλλέξει την βιβλιογραφία του, ταξίδεψε στην Ιταλία, την Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ το ερευνητικό και συγγραφικό έργο του καλύπτει 25.000 σελίδες. Η συλλογή αυτή των ελληνικών κειμένων και προφορικών παραδόσεων θεωρείται πολύ σημαντική, όπως και η συλλογή των βιογραφιών των Ελλήνων λογίων της βυζαντινής και της ύστερης βυζαντινής εποχής, από την Ελλάδα και τις παροικιακές πόλεις των Βαλκανίων και της υπόλοιπης Ευρώπης. Στην προσπάθεια του συμβάλλουν λόγιοι και συγγραφείς της εποχής του και συνεργάζεται με τον ιστορικό Αθανάσιο Παπαδόπουλο Κεραμέα, ο οποίος εξέδωσε την Ιεροσολυμίτικη Βιβλιοθήκη, τον Κωνσταντίνο Σάθα, συγγραφέα που ανακάλυψε το χειρόγραφο του Διγενή Ακρίτα της Τραπεζούντας και εξέδωσε το Χρονικό του Γαλαξειδίου, αλλά και τον ιστορικό Βασίλειο Μυστακίδη, μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη. Στο πρόλογο του πρώτου τόμου της Ελληνικής Βιβλιογραφίας, αναφέρει ότι η παρότρυνση για την συγγραφή του μεγάλου έργου έγινε από τον Αντιβασιλέα Γεώργιο Μαυροκορδάτο, ο οποίος ενδιαφερόταν να εκδοθεί μια τέτοια συλλογή. Στο συγγραφικό του έργο χρησιμοποιεί ως γλώσσα την Μεσαιωνική Ελληνική και την Νεοελληνική, την οποία χρησιμοποιεί περισσότερο. Υπήρξε πρόεδρος της Έδρας Νεοελληνικών Σπουδών της ανωτάτης Σχολής Ανατολικών Γλωσσών, έπειτα από τον Εμμανουέλ Μίλλερ (Emmanuel Miller) και πριν από τον Γιάννη Ψυχάρη. Ο Αιμίλιος Λεγκράντ υποστήριζε ότι χανόταν ο πλουραλισμός των ελληνικών διαλέκτων με την επιβεβλημένη χρήση της Καθαρεύουσας, πράγμα που πιστεύει και ο συνεχιστής του έργου στην έδρα της Νεοελληνικής Φιλολογίας Γιάννης Ψυχάρης. Στο συγγραφικό του έργο, ο Λεγκράν διαχωρίζει το ελληνική-βυζαντινή φιλολογία από την ιονική φιλολογία των Ιονίων Νήσων, ίσως λόγω της σημαντικής λογοτεχνικής παράδοσης των νήσων αλλά και της απουσίας οθωμανικής κυριαρχίας. Έχει εκδώσει επίσης συλλογές για την αλβανική φιλολογία και λογοτεχνική παράδοση, ελληνογαλλικά λεξικά, γλωσσικά βοηθήματα για τα γαλλικά και τα ελληνικά, δημοσιεύσεις για την ελληνική και γαλλική ιστορία, θρησκευτικά βιβλία και άλλα συγγράμματα και μελέτες.
Live in Japan (δίσκος των Deep Purple)

Τραγούδια

CD 1
Οσάκα, 15 Αυγούστου 1972

1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:37

2. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:51

3. The Mule (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:36

4. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 8:50

5. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:26

6. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 21:35

7. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:25
CD 2
Οσάκα, 16 Αυγούστου 1972

1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:07

2. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:25

3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 12:30

4. The Mule (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:21

5. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:35

6. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:21

7. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 20:13
CD 3
Τόκιο, 17 Αυγούστου 1972

1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:15

2. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:06

3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:32

4. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:26

5. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:16

6. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 19:19

7. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:55
Σαμονί-Μον-Μπλαν

Γεωγραφία

Η κοινότητα Σαμονί-Μον-Μπλαν περιλαμβάνει 16 χωριά και κωμοπόλεις. Από βορρά προς νότο: Λε Τουρ 1.462 m (4.797 ft), Μοντρόκ, Λε Πλανέ, Αρζεντιέρ 1.252 m (4.108 ft), Λε Σοσαλέ, Λε Λαβανσέ, Λε Τιν, Λε Μπουά, Λε-Πρα-ντε-Σαμονί 1.060 m (3.478 ft), Σαμονί-Μον-Μπλαν, Λε Πεκλ, Λε Μουϊγιέ, Λε Μπαρά, Λε Πελερεν, ΛεΓκαϊλάντ και Λε Μποσόν 1.012 m (3.320 ft).

Ιστορία

Η κοιλάδα πρωτοαναφέρθηκε το 1091, όταν δόθηκε από τον Κόμητα της επαρχίας Ζενεβουά στον μεγάλο οίκο των Βενεδικτίνων του Σεν Μισέλ ντελά Κλουζ, κοντά στο Τορίνο, το οποίο στις αρχές του 13ου αι. είχε εγκαταστήσει εκεί μονή. Ωστόσο, το 1786 οι κάτοικοι εξαγόρασαν την ελευθερία τους με βάση τους νομοκανονισμούς του Σαλάνς, στο οποίο είχε μεταφερθεί η μονή το 1519.
Το 1530, οι κάτοικοι απέκτησαν το προνόμιο από τον Κόμη του Ζενεβουά να κάνουν δύο παζάρια τον χρόνο, ενώ την κοιλάδα φέρεται ότι επισκέπτονταν αξιωματούχοι και επίσκοποι της Γενεύης (πρώτη καταγεγραμμένη επίσκεψη το 1411). Ωστόσο, οι ταξιδιώτες αναψυχής ήταν σπάνιοι στην περιοχή.
Η πρώτη ομάδα που δημοσίευσε (1744) αφήγηση της επίσκεψής της ήταν αυτή του Δρ Ρίτσαρντ Πόκοκ, του  Γουίλιαμ Γουίντχαμ και άλλων, όπως και των Άγγλων που επσικέφτηκαν το Μερ ντε Γκλας το 1741. Το 1742 έφθασε εδώ ο Π. Μαρτέλ και αρκετοί άλλοι από τη Γενεύη, ενώ το 1760 ήλθε εδώ ο Οράς-Μπενεντίκτ ντε Σοσίρ και αργότερα ο Μαρκ Τεοντόρ Μπουρί.
Η ανάπτυξη του τουρισμού στις αρχές του 19ου αιώνα οδήγησε στη δημιουργία του Συνδέσμου Οδηγών του Σαμονί το 1821, για τη ρύθμιση της πρόσβασης στις πλαγιές του βουνού (εκτάσεις κοινοτικές). Ο σύνδεσμος διατήρησε μονοπώλιο για την καθοδήγηση στην πόλη, έως ότου έσπασε το μονοπώλιο με ρύθμιση η γαλλική κυβέρνηση το 1892. Από τότε οι οδηγοί ήταν υποχρεωμένοι να κατέχουν δίπλωμα από επιτροπή δημοσίων υπαλλήλων και ήσαν μάλλον μέλη της Γαλλικής Αλπικής Λέσχης παρά ντόπιοι.
Από τα τέλη του 19ου αι. η τουριστική ανάπτυξη κυριαρχήθηκε από διεθνείς και εθνικές πρωτοβουλίες παρά τοπικούς παράγοντες, αν και η τοπική κοινότητα ενεπλάκη με αυξανόμενο ρυθμό στην τουριστική βιομηχανία, από την οποία εξαρτάται σήμερα.
Η κοινότητα επεδίωξε επιτυχημένα να αλλάξει το όνομά της από Σαμονί σε Σαμονί-Μον-Μπλαν το 1916. Ο Σύνδεσμος, παρόλο που έχασε το αρχικό μονοπώλιο, ξανασχηματίστηκε ως σύνδεσμος τοπικών οδηγών και διατήρησε σημαντικό ρόλο στην τοπική κοινότητα. Πολλά από τα μέλη του συνδέσμου κατά τον 20ό αιώνα εξελίχθηκαν σε αξιοσημείωτους ορειβάτες και εκλαϊκευτές του ορεινού τουρισμού, για παράδειγμα ο μυθιστοριογράφος Ροζέ Φριζόν-Ρος, το πρώτο μέλος του Συνδέσμου που δεν είχε γεννηθεί στο Σαμονί.
Η διενέργεια των πρώτων χειμερινών ολυμπιακών αγώνων στο Σαμονί το 1924 αύξησε ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον των τουριστών, αλλά και το προφίλ του Σαμονί ως διεθνή τουριστικού προορισμού.
Από τη δεκαετία του 1960 η γεωργία εξελίχθηκε σε περιθωριακή ενασχόληση στην περιοχή, ενώ ο αριθμός των διαθέσιμων τουριστικών κλινών αυξήθηκε στο αριθμό των  60.000 περίπου προς το τέλος του 20ού αιώνα με 5 εκατομμύρια επισκέπτες ανά έτος.
Χερσόνησος του Ταμάν

Η χερσόνησος του Ταμάν (ρωσικά: Таманский полуостров), είναι χερσόνησος στην επαρχία Κράι Κρασνοντάρ στην νοτιοδυτική Ρωσία. Στα βόρεια συνορεύει με την θάλασσα του Αζόφ, στα δυτικά με τον πορθμό Κερτς, και στα νότια με την Μαύρη Θάλασσα. Η περιοχή κατά την αρχαιότητα αποτελούνταν από μια αλυσίδα νησιών, τα οποία με την πάροδο του χρόνου συνενώθηκαν και δημιούργησαν την χερσόνησο. Κατά τους αρχαίους χρόνους ήταν γνωστή για τις ελληνικές αποικίες της Ερμώνασσας και της Φαναγόρειας, και αργότερα της μεσαιωνικής Τμουταρακάν.

Αρχαιότητα

Οι σκυθικοί λαοί των Μαιώτων και των Σινδών κατοικούσαν στην περιοχή από την αρχαϊκή εποχή, ενώ οι ελληνικές αποικίες της Μιλήτου ιδρύθηκαν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. με την Ερμώνασσα και την Φαναγόρεια, και την Γοργιππία στα νότια. Κατά την κλασική αρχαιότητα, έγινε μέρος του ελληνοσκυθικού βασιλείου του Βοσπόρου, το οποίο αποτελούνταν από Σαρμάτες, Έλληνες, διάφορους πληθυσμούς από την Μικρά Ασία, και Εβραίους, ενώ κατά την ελληνιστική περίοδο από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. ήταν μέρος του βασιλείου του Πόντου, πριν καταλήξει μετέπειτα στους Ρωμαίους στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ..

Μεσαίωνας και Αναγέννηση

Τον 4ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ούννους, κατόπιν έγινε η πρωτεύουσα της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας, και αργότερα κατακτήθηκε από το τουρκικό φύλο των Χάζαρων στα μέσα του 7ου αιώνα. Με την διάλυση του χανάτου των Χαζάρων το 969, στην περιοχή ιδρύθηκε διάδοχο κράτος χαζαροεβραϊκό κράτος υπό τον Δαυίδ του Ταμάν. Στα τέλη της δεκαετίας του 980 η περιοχή είχε σε μεγάλο μέρος της προσαρτηθεί από το κράτος των Ρως, και το 1100 κατακτήθηκε από το τουρκικό νομαδικό φύλο των Κιπτσάκων. Το 1239 η περιοχή πέρασε στην κυριαρχία των Μογγόλων, ενώ το 1419 η περιοχή αποτέλεσε κτήση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Γένοβας μαζί με περιοχές της Κριμαίας.
Για το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα οι Γενοβέζοι είχαν την κυριαρχία της περιοχής, με το εβραϊκό στοιχείο να είναι έντονο. Η περιοχή κατακτήθηκε ξανά, αυτή την φορά από το χανάτο της Κριμαίας το 1483.

Νεότερη εποχή

Η περιοχή διεκδικήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία και την Ρωσική αυτοκρατορία κατά τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους την περίοδο 1787-1792, και πέρασε στην κυριαρχία της Ρωσίας, η οποία ωστόσο παραχώρησε την περιοχή στους Οθωμανούς το 1792. Το 1828, η Ρωσία επανέκτησε την περιοχή.
Για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα, η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη, και ο μεγαλύτερος οικισμός ήταν η κοζακική πόλη του Ταμάν, η οποία μετέπειτα έγινε η πόλη του Τεμρυούκ.
Κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την χερσόνησο το 1942, και η Σοβιετική Ένωση την επανέκτησε το 1943.

Γεωλογία

Η περιοχή είναι γνωστή για τα ηφαίστεια λάσπης που διαθέτει καθώς και τα πιθανά αποθέματα αερίου και πετρελαίου.
Παγκόσμια Κοινωνία Αναμορφωμένων Εκκλησιών

Η Παγκόσμια Κοινωνία Αναμορφωμένων Εκκλησιών ή Παγκόσμια Κοινωνία Μεταρρυθμισμένων Εκκλησιών είναι οικουμενικό Χριστιανικό σώμα που δημιουργήθηκε του 2006 με την συνένωση του Παγκόσμιου Συνδέσμου Αναμορφωμένων Εκκλησιών και του Αναμορφωμένου Οικουμενικού Συμβουλίου. Με περίπου 80 εκατομμύρια μέλη, η Κοινωνία είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ενιαία χριστιανική κοινωνία στον κόσμο, μετά την Ρωμαιοκαθολική, την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, της Αγγλικανική Κοινωνία και το Παγκόσμιο Μεθοδιστικό Συμβούλιο, ενώ είναι το μεγαλύτερο σώμα Αναμορφωμένων/Μεταρρυθμισμένων και Πρεσβυτεριανών εκκλησιών. Μέλος της Κοινωνίας είναι και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία.

Εκκλησίες μέλη

Η Παγκόσμια Κοινωνία Αναμορφωμένων Εκκλησιών έχει ως μέλη της 232 εκκλησίες από όλο το κόσμο.
Αυγερινός Παπαρές

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αυγερινός Παπαρές γεννήθηκε στη Φασούλα στις 27 Δεκεμβρίου 1931. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος στην Τράπεζα Κύπρου και ως βιβλιοπώλης.
Είναι νυμφευμένος με την Λουκία Χριστοφίδου και έχει τρεις κόρες.

Πολιτική διαδρομή

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον ΔΗΣΥ. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του 1991.
Λάμπρος Παπακώστας

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1969 στην Καρδίτσα. Γονείς του είναι ο Ευάγγελος Παπακώστας και μητέρα του η Σοφία Οικονόμου και η καταγωγή του είναι από το Αγναντερό Καρδίτσας. Είχε συναθλητές κορυφαίους άλτες του ύψους Σοτομαγιόρ, Τόπιτς, Τρέχαρντ, Μέκενμπουργκ κ.α. με κορυφαίες διακρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μεγαλύτερη διάκριση στην καριέρα του ήταν η κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου το 1995 στη Βαρκελώνη, καθώς και η επανάληψη της ίδιας επιτυχίας δύο χρόνια αργότερα, στο Παρίσι.
Είναι κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ στον ανοικτό και τον κλειστό στίβο, με επιδόσεις 2,36 μ. και 2,35 μ. αντίστοιχα.
Ταύροι

Οι Ταύροι (Ταῦροι), επίσης Σκυθοταύροι, Ταύροι Σκύθες, Ταυροσκύθες ήταν λαός εγκατεστημένος στη νότιο ορεινή ακτή της Ταυρικής και τη στενή λωρίδα γης ανάμεσα στα όρη και τον Εύξεινο Πόντο. Έδωσαν το όνομά τους στη χερσόνησο, (Ταυρική), Ταυρίδα και Ταυρίς.
θεωρούνται ότι υπήρξαν παρακλάδι των Κιμμέριων, τους οποίους οι Σκύθες εκδίωξαν από την αρχική πατρίδα τους προσέτι βορειότερα κατα τον 7ο αιώνα Π.Κ.Ε.. Ωστόσο υποστηρίζεται και μία άλλη εκδοχή σύμφωνα με την οποία οι Ταύροι συνδέονται πιθανώς με τους Αμπχάζ και τους Κιρκάσιους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κατοικούσαν δυτικότερα απ' ό,τι σήμερα.
Οι Ταύροι στην αρχαιότητα περιγράφτηκαν ως πολεμικός λαός που ζούσε από τις λεηλασίες. Έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί για τη λατρεία μιας παρθένας θεάς στην οποία θυσίαζαν ναυαγούς και Έλληνες. Οι Ελληνες ταύτιζαν την ταυρική θεά με την Άρτεμη Ταυροπόλο ή με την Ιφιγένεια, κόρη του Αγαμέμνωνα. Το θρυλούμενο ταυρικό έθιμο της ανθρωποθυσίας ενέπνευσε τους ελληνικούς μύθους της Ιφιγένειας και του Ορέστη.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο τρόπος με τον οποίο θυσίαζαν ήταν η αποκοπή της κεφαλής με χτύπημα ροπάλου. Κατόπιν, είτε έθαβαν το σώμα είτε έριχναν σε κάποιον γκρεμό και κάρφωναν το κεφάλι σε ένα παλούκι. Κατά τον ίδιο τρόπο αφαιρούσαν τα κεφάλια αιχμαλώτων πολέμου τα τοποθετούσαν σε ψηλό πάσσαλο και τα τοποθετούσαν στις οικίες τους ως προστατευτικά πνεύματα.
Αν και οι ακτές της Ταυρικής εντέλει κυριαρχήθηκαν από τους Έλληνες στην αρχή και από τους Ρωμαίους μεταγενέστερα, οι Ταύροι παρέμειναν ισχυρή πολεμική απειλή στην περιοχή. Ενεπλάκησαν στην πειρατεία στην επικράτεια του Εύξεινου Πόντου, και ληστρικές επιδρομές από τη βάση τους στο Σύμβολον, τον σημερινό Μπαλουκλαβά. Κατά τον 2ο αιώνα Π.Κ.Ε. έγιναν υποτελείς σύμμαχοι του σκύθη βασιλέα Σκιλούρου.
Βραΐλα Φωκίδας

Γεωγραφία - Αξιοθέατα

Η Βραΐλα βρίσκεται στις νότιες προεκτάσεις της οροσειράς Κόρακα (Βαρδούσια) κάτω από τις βουνοκορφές Αετοβούνι και Βουνί, ενώ στα νότια κατεβαίνει ο χείμαρρος "Βαθύρεμα" ή "Χαρατσόρεμα". Είναι στα Ν του Λιδωρικίου σε απόσταση 15 χλμ., Δ από το Μαλανδρίνο και απέχει 65  χλμ. από την Άμφισσα. Αξιοθέατα του χωριού είναι ο ενοριακός της ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που χρονολογείται από το 1882, η ωραία πλακοστρωμένη πλατεία με τα πλατάνια στο κέντρο του χωριού, το παλιό σχολείο, το παλιό κοινοτικό κατάστημα που έχει μετατραπεί σε ξενώνα και το γραφικό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία όπου γίνεται το ετήσιο καλοκαιρινό "αντάμωμα" των κατοίκων με τη "Γιορτή του Καλαμποκιού".

Ιστορία

Η ονομασία Βραΐλα είναι προχριστιανική και την φέρουν δύο κορυφές της Γκιώνας. Στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «φύσκος, πρόκοιλος», δηλαδή, “χορτάτος, με κοιλιά” (βλ. Βικιλεξικό). Η δε τοποθεσία "Παλιομπραΐλα" πρέπει να είχε άμεση σχέση με το θρησκευτικό κέντρο των Λοκρών, το αρχαίο Φύσκο, που άκμασε στη θέση που βρίσκεται σήμερα το Μαλανδρίνο. Αναφέρεται μάλιστα και η άποψη ότι η Βραΐλα ήταν κόρη του Φύσκου ή της Δωρίδας ή νύμφη της Αρτέμιδας.  
Την περίοδο της Γερμανοϊταλικής κατοχής (1941 – 1944) το χωριό, όπως και τα γειτονικά Αιγίτιο, Καρούτες, Λιδωρίκι και Σκαλούλα κάηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς, οι δε κάτοικοι οδηγήθηκαν για ένα χρόνο, όμηροι στην Αθήνα. Μετά την απελευθέρωση, η Πολιτεία αποφάσισε να δημιουργηθεί ο οικισμός της Πεντάπολης, με τους εναπομείναντες κάτοικους και από τα πέντε χωριά του ολοκαυτώματος. Οι κάτοικοι της Βραΐλας όμως  αποφάσισαν να παραμείνουν στο τόπο και να ξανακτίσουν το χωριό.
Εθνική Λάος (ποδόσφαιρο ανδρών)

Ιστορία

Δεν προκρίθηκε ποτέ σε τελική φάση είτε στο Ασιατικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου είτε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.

Στάδιο

Έδρα της ομάδας είναι το Νέο Εθνικό Στάδιο Λάος στη Βιεντιάν, χωρητικότητας 25.000 θεατών.
Στέλιος Μυγιάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1952 στο Ρέθυμνο. Σε μικρή ηλικία αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδος στην κατηγορία 52 κιλών. Συνολικά έχει κατακτήσει 6 Πανελλήνια Πρωταθλήματα. Πήρε μέρος σε τέσσερις Ολυμπιάδες (1972 στο Μόναχο, 1976 στο Μόντρεαλ, 1980 στη Μόσχα, 1984 στο Λος Άντζελες). Το 1980, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Μόσχα, κατέκτησε το χρυσό στην κατηγορία 62 κιλών της ελληνορωμαϊκής  και έγινε ο πρώτος Έλληνας αθλητής που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο άθλημα αυτό. Στην ίδια διοργάνωση, ο Γιώργος Χατζηιωαννίδης κατέκτησε το χάλκινο στην ελευθέρα πάλη.
Νήσος των Χριστουγέννων

Διακυβέρνηση

Αρχηγός Κράτους είναι η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, που εκπροσωπείται από το Γενικό Κυβερνήτη της Αυστραλίας. Η σημερινή Διοικήτρια είναι η Νατάσα Γκριγκς (από τον Οκτώβριο του 2017) και είναι επίσης Διοικήτρια των Νήσων Κόκος (Κίλινγκ) και αρχηγός κυβερνήσεως. Ο Διοικητής διορίζεται από το Γενικό Κυβερνήτη της Αυστραλίας. Ο Κέλβιν Τζ. Μάθιους είναι ο ανώτατος αξιωματούχος (Chief Executive Officer) από το 2010.

Διαδίκτυο

Το domain name του νησιού είναι .cx ενώ το παράδοξο είναι ότι οι Internet hosts του νησιού είναι περισσότεροι από τους κατοίκους του (2.193 hosts) ενώ είναι υπερπενταπλάσιοι από τους χρήστες του Διαδικτύου (464 χρήστες).
Ωτόν-ντυ-Περς

Ιστορία

Η λατινική έκδοση του ονόματος του Ωτόν, Augustinium, αφήνει ως υπόνοια ότι παλιότερα υπήρχε στην θέση αυτή ναός αφιερωμένος στον αυτοκράτορα Αύγουστο, ο οποίος βρισκόταν πάνω σε αυτό τον οχυρωμένο λόφο (dunum).
Αργότερα, η πόλη υπήρξε μία από τις πέντε βαρονίες του Περς-Γκουέ. Εξαρτιόταν από την Γενική Διοίκηση της Ορλεάνης, από το Εκλεκτοράτο του Σατωντάν και την Αρχιδιακονία του Ντυνουά. Η έκτασή του διαχειριζόταν από τις άρχουσες τάξεις του Γκραν Περς, της Σαρτρ και της Ορλεάνης.
Η παρασκευή των εταμινών υπήρξε σημαντική όπως και στο Νοζάν-λε-Ροτρού. Είναι ακόμη δυνατό να βρεθούν κατά μήκος του Ρον τα απομεινάρια των μύλων, η τοποθεσία των μύλων των οποίων τα πτερύγια έφερναν την κινητήριο δύναμη για την ύφανση και την επεξεργασία των υφασμάτων.
Η πόλη μετρούσε αρκετούς Προτεστάντες την περίοδο της μεταρρύθμισης. Αυτοί συγκεντρώνονταν σε μία μεγάλη οικία στην πλατεία, η οποία ανήκε στην οικογένεια των Ρομπετόν. Το 1558, ο Φρανσουά ντε Ρομπετόν διετέλεσε βασιλικός notaire. Αργότερα, ο Μπερτράν ντε Ρομπετόν, υπήρξε γιατρός του Ερρίκου Γ΄. Ένας από τους γιους του, ο Ζακ, έγινε σύμβουλος και γιατρός της βασίλισσας Μαργαρίτας του Βαλουά.
Μια λατινική επιγραφή είναι παρούσα στην πρόσοψη της πόρτας της οικίας αυτής, με την παρακάτω μετάφραση : "Όπως το ρόδο μεταξύ των αγκαθιών - Όπως ο δίκαιος μεταξύ των αδίκων - Ο θαρραλέος άνδρας, ενώ υποφέρει, θριαμβεύει". Είναι μια αλληγορία στην διαμάχη μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών και η οποία διήρκεσε αρκετά χρόνια και από την οποία η συγκεκριμένη οικογένεια υπέφερε ιδιαιτέρως.
Το 1632, ήταν ο πάστορας του Ωτόν που τέλεσε την ταφή του Συλί.
Το 1836, η κοινότητα του Σαιν-Λυμπέν-ντε-Σαν-Φον ενσωματώθηκε στο Ωτόν. Είναι σε αυτό το χωριό που δολοφονήθηκε το 1604 από Καθολικούς ο άρχοντας του Μπωρεγκάρ. Η κοινότητα αυτή έφερε προσωρινά, στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, την ονομασία Σανκ-Φον.
Το Ωτόν-ντυ-Περς, ευρισκόμενο στην καρδιά μιας αγροτικής περιοχής, έφερε για καιρό το παρατσούκλι Λα Γκεζ, όπως στο Ωτόν λα γκεζ.