google/wiki40b huggingface dataset:
Συλλογή Πορταλάκη

Η συλλογή του Ζαχαρία Πορταλάκη περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας καλλιτεχνών, που έδρασαν από την περίοδο μετά τον πόλεμο μέχρι σήμερα. Άρχισε να δημιουργείται το 1987 κυρίως με Έλληνες καλλιτέχνες, που ήδη είχαν γράψει ιστορία στον εικαστικό χώρο, συνέχισε με Έλληνες της διασποράς και από το 1991 με Ευρωπαίους και Αμερικανούς καλλιτέχνες. Βασικό κορμό της συλλογής αποτελεί ο Θεόδωρος Στάμος, μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έργων του καλλιτέχνη, που περιλαμβάνει έργα αφηρημένου εξπρεσιονισμού από το 1945 έως το 1994.
Η διαμόρφωση μιας αξιόλογης συλλογής έργων τέχνης σε συνδυασμό με την ανάγκη του συλλέκτη να μοιραστεί τα έργα αυτά με το κοινό τον ώθησε στη δημιουργία της Συλλογής Πορταλάκη. Αυτή η συλλογή, που αποτελείται και αριθμεί σήμερα περισσότερα από 800 έργα, θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. 
Έργα της συλλογής παρουσιάστηκαν περιοδικά σε ατομικές ή ομαδικές εκθέσεις, με ελεύθερη είσοδο, στον εκθεσιακό χώρο της Πεσματζόγλου 8, από το 1998 έως το 2010. Από τον Οκτώβριο του 2015 το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης φιλοξένησε 2 ακόμη εκθέσεις, δίπλα στη μόνιμη έκθεση του σημαντικού συνόλου εξήντα πέντε φορητών εικόνων (15ου - αρχών 20ού αι.) που δωρήθηκαν από τον Ζαχαρία Πορταλάκη στην Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών.
Τον Μάρτιο του 2018 εγκαινιάστηκε στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης  η έκθεση ζωγραφικής με πίνακες του Έλληνα καλλιτέχνη Διαμαντή Διαμαντόπουλου (1914 - 1995).
Μετά από έναν χρόνο, εγκαινιάζεται ομοίως στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, η περιοδική έκθεση Αλέξης Ακριθάκης | Εν κινήσει, με έργα του ανατρεπτικού ζωγράφου του 20ού αιώνα. Είναι η τέταρτη κατά σειρά ετήσια έκθεση που συνδιοργανώνει η Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών με τον συλλέκτη Ζαχαρία Γ. Πορταλάκη και είναι αφιερωμένη στον σημαντικό καλλιτέχνη για τα 25 χρόνια από το θάνατό του.
Ιωάννης της Κλίμακος

Γενικά βιογραφικά στοιχεία

Ο τόπος γέννησής του δεν είναι γνωστός, αλλά υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Είναι γνωστό όμως ότι σε ηλικία 16 ετών έγινε δόκιμος Μοναχός στην Ιερά Μονή του Σινά και ασκήθηκε στην υπακοή κοντά στον Αββά Μαρτύριο. Μετά από τέσσερα χρόνια εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Ιωάννης, ενώ στη συνέχεια χειροτονήθηκε Ιεροδιάκονος και Ιερομόναχος για τις ανάγκες της Μονής. Έμεινε στην αδελφότητα της Μονής Σινά για 19 χρόνια αφότου και αποβίωσε ο Γέροντάς του. 
Τότε, σε ηλικία 35 ετών μετά από ένα σύντομο εποικοδομητικό προσκυνηματικό ταξίδι στα πνευματικά κέντρα της εποχής του, αποσύρθηκε σε ερημική τοποθεσία στους πρόποδες του βουνού Σινά όπου ασκήθηκε αυστηρά στην ησυχία και τη μελέτη Πατερικών πνευματικών συγγραμμάτων. Η φήμη του ως αγίου πνευματικού ανδρός εξαπλώθηκε και έτσι μετά από 40 χρόνια άσκησης στην έρημο, δηλαδή σε ηλικία πλέον 75 ετών έγινε ηγούμενος της ιστορικής Μονής του Σινά ακούσια και κατόπιν πιέσεων. Έμεινε στη Μονή για 4 έτη ως ηγούμενος καθοδηγώντας την εκεί αδελφότητα και κατόπιν, αφήνοντας  αντικαταστάτη του τον αδελφό του Γεώργιο, αποσύρθηκε πίσω στην έρημο για μικρό χρονικό διάστημα, έως ότου απεβίωσε σε ηλικία περίπου 80 χρόνων.

Έργο

Θεωρείται πως ο Άγιος Ιωάννης έφθασε σε υψηλά μέτρα αγιότητας με την άσκησή του, την υπακοή και τη βαθιά μελέτη των Πατερικών κειμένων. Ως βαθιά πνευματικός άνθρωπος καθοδήγησε πλήθος ψυχών στις μέρες του. Μέχρι σήμερα τα συγγράμματά του τυγχάνουν ευρείας χρήσης από τους πιστούς. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του Κλίμακα, από το οποίο πολλές φορές ονομάζεται "Ιωάννης της Κλίμακος". Η Κλίμακα είναι ένα βιβλίο που θεωρείται ότι έχει βοηθήσει πολλές ψυχές διαμέσου των αιώνων και μέχρι σήμερα διαβάζεται από τους πιστούς και ιδιαίτερα από τους Ορθόδοξους μοναχούς.
Μεγάλος Θωμάς του Ουέστμινστερ

Ιστορική αναδρομή

Η παλαιά καμπάνα λειτουργούσε μέχρι το 1698 στο καμπαναριό απέναντι από την Αίθουσα του Ουέστμινστερ, και μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου για να λειτουργήσει εκεί, αλλά ράγισε. Το μέταλλο της παλαιάς αυτής καμπάνας ανακυκλώθηκε το 1716 και κατασκευάστηκε η νέα καμπάνα με το ίδιο όνομα.

Χρήση

Ο Μεγάλος Θωμάς χτυπάει τις ώρες. Χτυπάει επίσης πένθιμα όταν πεθάνει κάποιο μέλος της βασιλικής οικογένειας και σε τελετές κηδείας επίσημων προσώπων.
Τελεράν

Περιγραφή

Πρόκειται για ένα σύστημα συνδυασμού Τηλεόρασης – Ραντάρ – Πλοήγησης με το οποίο είναι εφοδιασμένοι επίγειοι σταθμοί ραντάρ κυρίως των Πύργων Ελέγχου των αεροδρομίων. Με το σύστημα αυτό ανιχνεύονται οι προσεγγίζοντες στόχοι (αεροπλάνα), καθώς και αυτά που κινούνται εντός των αεραγωγών όπου δια τηλεοπτικών εικόνων μεταβιβάζονται στους πιλότους προκειμένου ο καθένας να έχει μία οπτική εικόνα της δικής του θέσης και παράλληλα των θέσεων των άλλων αεροσκαφών που ίπτανται στην ίδια περιοχή.
Το όνομα Τελεράν είναι αρκτικόλεξο της πλήρους ονομασίας "Television radar air navigation" του συστήματος.
Ιωάννα της Γαλλίας, δούκισσα του Μπερρύ

Βιογραφία

Ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας και της Καρλόττας, κόρης του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας.

Οικογένεια

Παντρεύτηκε το 1473 τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας, 2ο εξάδελφο του πατέρα της. Δεν απέκτησαν τέκνα και ο γάμος ακυρώθηκε.
Θεώρημα του Οστρόβσκι

Στη θεωρία αριθμών, το θεώρημα του Οστρόβσκι, από τον Αλεξάντερ Οστρόβσκι (1916), δηλώνει ότι κάθε μη τετριμμένη απόλυτη τιμή στους λογικούς αριθμούς Q ισοδυναμεί είτε με τη συνήθη πραγματική απόλυτη τιμή είτε με μια p-adic απόλυτη τιμή.

Ένα άλλο θεώρημα του Οστρόβσκι

Ένα άλλο θεώρημα δηλώνει ότι κάθε πεδίο, πλήρης σε σχέση με μια απόλυτη αξία του Αρχιμήδη, είναι (αλγεβρικά και τοπολογικά) ισομορφικό είτε στους πραγματικούς αριθμούς είτε στους σύνθετους αριθμούς. Αυτό μερικές φορές αναφέρεται επίσης ως Θεώρημα Οστρόβσκι.
Λυγιάς Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Ο Λυγιάς βρίσκεται Β. - ΒΑ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 3,5 χλμ από το κέντρο της πόλης. Στα δυτικά είναι ο χείμαρρος του Σκα και στα βόρεια περνάει η περιφερειακή Ναυπάκτου που αποτελεί τμήμα της ΕΟ Αντιρρίου - Ιτέας. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Θωμάς ο οποίος εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου. Το 1979 με το ΦΕΚ 16Α - 30/01/1979 συστάθηκε κοινότητα Λυγιάς και ορίστηκε ο οικισμός ως έδρα της ενώ το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάσθηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ναυπάκτου. Το 1981 ιδρύθηκε ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Α.Ο. Λυγιάς Ναυπακτίας - Το Νεόκαστρο" που από το 1991 διαθέτει δικό του το γήπεδο στην ανατολική  όχθη του χειμάρρου Σκα.
Μαρία της Κλέβης, δούκισσα της Ορλεάνης

Βιογραφία

Ήταν η 6η κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης & κόμη του Λα Μαρκ και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας.
Η Μαρία ήταν προστάτης των γραμμάτων και παρήγγειλε πολλά έργα· η ίδια ήταν ποιήτρια και έγραψε μπαλλάντες και άλλους στίχους. Ο σύζυγός της Κάρολος δούκας της Ορλεάνης ήταν 32 έτη μεγαλύτερός της και η ίδια ήταν 14 ετών. Όταν απεβίωσε ο Κάρολος, η Μαρία παντρεύτηκε μυστικά τον υπηρέτη του δωματίου της από το Αρτουά, κύριο του Ραμποντάνζ, που ήταν μερικά έτη μικρότερός της. Η Μαρία απεβίωσε στο Σωναί της Ακουιτανίας.
Σωκράτης Μπουντούρης

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του από την Αναγέννηση Καρδίτσας όπου αγωνίστηκε από το 1996 έως το 2001. Το 2001 άφησε την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του για τον Πατραϊκό όπου μετά από μόλις 6 μήνες πήγε στο Γ.Σ. Μαρκό. Το 2002 έως το 2004 αγωνίστηκε στον Ποσειδώνα Νέων Πόρων και το 2004 έως το 2007 στον Ολυμπιακό Βόλου. Το 2007 επέστρεψε στην ομάδα της Αναγέννησης Καρδίτσας όπου αγωνίστηκε ως το 2010. Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανθρακικό. Η συνεργασία του όμως με την ομάδα της Κομοτηνής διακόπηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Ο Μπουντούρης λίγες ημέρες μετά επέστρεψε στην Αναγέννηση Καρδίτσας. Την σεζόν 2011-12 κατέκτησε το πρωτάθλημα Δ' Εθνικής και την άνοδο, ενώ αναδείχθηκε και πρώτος σκόρερ του Δ'ομίλου της Δ' Εθνικής με 20 γκολ. Την επόμενη σεζόν 2012-13, κατέκτησε την άνοδο και ο ίδιος βραβεύτηκε στα Ποδοσφαιρικά βραβεία ΠΣΑΠ ως ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής του πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής. Αγωνίστηκε με την Αναγέννηση Καρδίτσας μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2014, όποτε και σταμάτησε ουσιαστικά η επαγγελματική του καριέρα. 
Ακολούθως αγωνίστηκε μέχρι το 2016 στα ερασιτεχνικά τοπικά πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Καρδίτσας κατά σειρά με τους Ατρόμητο Παλαμά και Δόξα Μητρόπολης και κατόπιν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σαν ποδοσφαιριστής.
Πρίσμα Νίκολ

Το πρίσμα Νίκολ (Nicol prism) είναι ένα είδος πολωτή, δηλαδή μία οπτική διάταξη που χρησιμοποιείται για την παραγωγή πολωμένου φωτός. Είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμηδενίζει με ολική ανάκλαση την τακτική ακτίνα, με αποτέλεσμα να διαδίδεται μέσα από το πρίσμα μόνο η έκτακτη ακτίνα.
Το πρίσμα Νίκολ ήταν ο πρώτος τύπος πολωτικού πρίσματος, καθώς εφευρέθηκε το 1828 από έναν Σκωτσέζο γεωλόγο και φυσικό του οποίου το όνομα φέρει: τον Γουίλιαμ Νίκολ (1770–1851). Αποτελείται από ρομβοεδρική ισλανδική κρύσταλλο (μια ποικιλία ασβεστίτη) που έχει κοπεί σε γωνία 68° ως προς τον κρυσταλλικό άξονα, μετά έχει κοπεί διαγώνια και τέλος έχει επανασυγκολληθεί όπως στο σχήμα, με χρήση στρώσεως από διαφανές βάλσαμο του Καναδά ως κόλλας.
Το μη πολωμένο φως εισέρχεται στον πρίσμα από την αριστερή πλευρά στο σχήμα και διαχωρίζεται σε δύο ορθογώνια πολωμένες, ακτίνες με διαφορετικές διευθύνσεις, εξαιτίας της διπλοθλαστικότητας του ασβεστίτη. Για την τακτική ακτίνα (o-ακτίνα) ο δείκτης διάθλασης είναι nₒ = 1,658 στον ασβεστίτη, οπότε υφίσταται ολική εσωτερική ανάκλαση στην επιφάνεια που χωρίζει τον ασβεστίτη και τη διαφανή κόλλα, επειδή η γωνία προσπτώσεως στο στρώμα της κόλλας (δείκτης διάθλασης n = 1,55) υπερβαίνει την οριακή γωνία για τη συγκεκριμένη διεπιφάνεια. Φεύγει από την άνω πλευρά τού πρώτου μισού τού πρίσματος, με κάποια περαιτέρω διάθλαση, όπως φαίνεται στο σχήμα.
Για την έκτακτη ακτίνα (e-ακτίνα), ο δείκτης διάθλασης στον ασβεστίτη είναι μικρότερος (nₑ = 1,486), οπότε δεν υφίσταται ολική ανάκλαση στη διεπιφάνεια, καθώς προσπίπτει σε αυτή υπό γωνία μικρότερη της οριακής. Η έκτακτη ακτίνα υφίσταται απλώς μία ελαφρά διάθλαση (κάμψη) όταν περνά από τη διεπιφάνεια στο δεύτερο μισό τού πρίσματος. Τελικώς εξέρχεται από το πρίσμα ως μία ακτίνα γραμμικά πολωμένου φωτός, υφιστάμενη μία ακόμη διάθλαση καθώς εξέρχεται από την άλλη (δεξιά στο σχήμα) πλευρά του πρίσματος. Οι δύο εξερχόμενες ακτίνες έχουν πολώσεις που σχηματίζουν ορθές γωνίες η μία με την άλλη. Η έκτακτη ακτίνα είναι αυτή που χρησιμοποιείται συνηθέστερα για παραπέρα πειραματισμό, επειδή ταξιδεύει και πάλι στην αρχική οριζόνται διεύθυνση, αν οι γωνίες του πρίσματος έχουν κοπεί με ακρίβεια. Η διεύθυνση της τακτικής ακτίνας είναι πολύ διαφορετική από την αρχική διεύθυνση του φωτός, επειδή αυτή μόνη υφίσταται ολική εσωτερική διάθλαση στη διεπιφάνεια με την κόλλα, καθώς και μία τελική διάθλαση κατά την έξοδό της από την άνω πλευρά του πρίσματος.
Τα πρίσματα Νίκολ χρησιμοποιούνταν κάποτε ευρύτατα στη μικροσκοπία και την πολωσιμετρία, και ο όρος «με χρήση διασταυρωμένων Νίκολ» (συντομογραφικά XN) αναφέρεται ακόμα για την παρατήρηση ενός δείγματος τοποθετημένου ανάμεσα σε πολωτές προσανατολισμένους κάθετα ο ένας ως προς τον άλλο. Ωστόσο, στα περισσότερα όργανα και πειραματικές διατάξεις τα πρίσματα Νίκολ έχουν αντικατασταθεί από άλλους τύπους πολωτών, όπως τα πλαστικά πολωτικά φύλλα και τα πρίσματα Glan-Thompson.
Ομόνοια Αραδίππου

Ίδρυση

Η Ομόνοια Αραδίππου ιδρύθηκε στις 4 Απριλίου 1929. Σκοπός του συλλόγου ήταν η ηθική, εθνική, κοινωνική και σωματική προαγωγή των μελών του αλλά και η ψυχαγωγία τους. Αν και ήταν αθλητικός σύλλογος, διοργάνωε και μορφωτικές, θεατρικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Έμβλημα και χρώματα

Έμβλημα της ομάδας είναι τα περιστέρια και τα χρώματα της είναι το μπλε και το άσπρο.

Έδρα

Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Αραδίππου, το οποίο αποτελούσε για χρόνια έδρα και της άλλης ομάδας της Αραδίππου, του Ερμή Αραδίππου.

Πολιτιστικός Όμιλος «Ομόνοια» Αραδίππου

Το σωματείο διαθέτει πολιτιστικό όμιλο σε οργανωμένη βάση από το 1981. Ο πολιτιστικός σύλλογος καλύπτει ποικίλα θέματα (εθνική, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά) με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, διαλέξεις, επιδείξεις, λαϊκές αγορές και άλλες δραστηριότητες.
Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία

Η Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία ήταν συμμαχία που ίδρυσε η Αθήνα το 377 π.Χ. με σκοπό την προστασία των συμμαχικών κρατών από τις Σπαρτιατικές επεμβάσεις. Αποτελούσε ως ένα βαθμό αναβίωση της παλαιότερης Δηλιακής συμμαχίας που είχε διασπαστεί μετά την ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Η συμμαχία διατηρήθηκε μέχρι το 355 π.Χ., οπότε και αποστάτησαν οι περισσότερες συμμαχικές πόλεις.

Ίδρυση της συμμαχίας

Μετά το τέλος του Κορινθιακού πολέμου η Σπάρτη συνέχισε να δείχνει ηγεμονικές τάσεις. Με ψήφισμα της εκκλησίας του δήμου οι Αθηναίοι αποφάσισαν τη δημιουργία της συμμαχίας που θα είχε ως βασικό σκοπό την εξασφάλιση της αυτονομίας των ελληνικών πόλεων απέναντι στις ηγεμονικές διαθέσεις της Σπάρτης. Κύρια αιτία για την απόφαση αυτή των Αθηναίων ήταν η επίθεση του Σπαρτιάτη στρατηγού Σφοδρία στην Αττική το 379 π.Χ. Οι πρώτοι που συμμετείχαν στη συμμαχία ήταν οι νησιωτικές πόλεις Χίος, Μυτιλήνη και Ρόδος. Έδρα του συμμαχικού συνεδρίου ορίστηκε η Αθήνα. Μετά την πρώτη εκστρατεία που πραγματοποίησε η συμμαχία προσχώρησαν σε αυτή οι Ευβοϊκές πόλεις, Χαλκίδα, Ερέτρια και Κάρυστος, η Πεπάρηθος (Σκόπελος), η Σκιάθος, οι Κυκλάδες, η Πέρινθος της Προποντίδας, η Μαρώνεια της Θράκης και το Δίον της Πιερίας.

Επέκταση της συμμαχίας

Τα επόμενα χρόνια με τη δράση των Αθηναίων στρατηγών Ιφικράτη, Χαβρία, Τιμόθεου και Χάρη η συμμαχία επεκτάθηκε. Το 375 π.Χ. στη συμμαχία εντάχθηκε το Κοινό της Χαλκιδικής, τα νότια παράλια της Θράκης και οι πόλεις της Λέσβου Ερεσός και Άντισσα. Οι Αθηναίοι παράλληλα πραγματοποίησαν επιχειρήσεις στο Ιόνιο με τον Ιφικράτη και τον Τιμόθεο και έφεραν στη συμμαχία την Κεφαλονιά, την Λευκάδα και την Κέρκυρα. Οι επιχειρήσεις τους αυτές τους έφεραν σε σύγκρουση με την Σπάρτη με την οποία κατέληξαν σε συμφωνία ειρήνης και διέκοψαν τις επιχειρήσεις στην περιοχή. Το 365 π.Χ. ο Τιμόθεος ενίσχυσε τον Σατράπη Αριοβαρζάνη ο οποίος είχε αποστατήσει και κέρδισε ως αντάλλαγμα τη Σηστό στον Ελλήσποντο. Στο ξεκίνημα της επιχείρησης είχε προσαρτήσει και τη Σάμο στην οποία εγκατέστησε 2.000 Αθηναίους κληρούχους.
Ερρίκος της Μαζοβίας

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Σιεμόβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Νικολάου δούκα τού Ζιενμπίτσε.
Τα παιδικά του έτη ήταν τραγικά: όταν η μητέρα του ήταν έγκυος, ο πατέρας του την κατηγόρησε για μοιχεία και τη φυλάκισε στο κάστρο. Έπειτα από τη γέννηση τού Ερρίκου, αν και τα στοιχεία ήταν ισχνά, ο Σιεμόβιτ Γ΄ διέταξε τον στραγγαλισμό της και το παιδί να ανατραφεί μακριά από την Αυλή. Μεγάλωσε σε μία αγροτική οικογένεια. 
Ο Ερρίκος ήταν το μόνο επιζών τέκνο τού Σιεμόβιτ Γ΄ από τη δεύτερη σύζυγό του. Από την πρώτη είχε, μεταξύ άλλων, τη Μαργαρίτα, σύζυγο τού δούκα της Πομερανίας-Στολπ, που αποφάσισε να σώσει τον αδελφό της και τον πήρε στο μέγαρό της στο Σβουπσκ. Όταν 10 ετών έγινε εμφανές, ότι έμοιαζε τού πατέρα του, ο Σιεμόβιτ Γ΄ τον αποδέχθηκε πίσω ως γιο του. Στη διαθήκη του μοίραζε τις κτήσεις του στους δύο γιους από τον πρώτο γάμο, έτσι ο Σιεμόβιτ Γ΄ αποφάσισε ο Ερρίκος να γίνει ιερέας. 
Το 1378 έλαβε ενορία στο Πουότσκ. Ο πατέρας του ήθελε να τού αποδοθεί ενορία στη Βεντσύτσα, που όμως την είχε ήδη δώσει ο αρχιεπίσκοπος σε υποστηρικτή του. Τότε άρχισε να φιλονικεί μαζί του. Το 1382 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ της Πολωνίας και το κράτος αναστατώθηκε και αποδυναμώθηκε: ο Σιεμόβιτ Γ΄ με στρατό κατέλαβε την ενορία και την κράτησε για αρκετά έτη. 
Ο πατέρας του, μάλλον από ενοχή, έπεισε τους δύο πρώτους γιους του ότι, σε περίπτωση που ο Ερρίκος εγκαταλείψει τον κλήρο, να μοιραστούν μαζί του την κληρονομία. Το 1390 ο πατέρας του και οι αδελφοί του με τις προσπάθειές τους έκαναν τον Ερρίκο επίσκοπο τού Πουότσκ, αλλά δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί ιερέας.
Ο Ερρίκος έγινε γνωστός για τη δύναμή του και τη διπλωματική ικανότητά του, έτσι το 1391 ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν της Πολωνίας τού ανέθεσε να πείσει τον αδελφό του Βιταούτας μεγάλο δούκα της Λιθουανίας να εγκαταλείψει τη συμμαχία του με τους Τεύτονες Ιππότες, εχθρούς της Πολωνίας. Ο Ερρίκος τον έπεισε με επιτυχία και έγινε φίλος τού Βιταούτας, ο οποίος μάλιστα τον πάντρεψε με την κόρη του Ρυνγκάβα. 
Ο γάμος θα είχε επιπτώσεις, αλλά το 1392/3 ο Ερρίκος απεβίωσε. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ. Τότε διαδόθηκαν φήμες, ότι τον δολοφόνησαν οι Τεύτονες ή οι αδελφοί του. Η Ρυνγκάβα έκανε δεύτερο γάμο, αλλά όταν δολοφόνησε τον δεύτερο σύζυγό της, έγινε ύποπτη και για τον πρώτο.
Γουλιέλμος Γ΄ της Σικελίας

Βιογραφία

Τον Ρογήρο Β' διαδέχθηκε ο υιός του Γουλιέλμος Α' και αυτόν ο υιός του Γουλιέλμος Β'. Όταν αυτός απεβίωσε το 1189, έπρεπε να τον διαδεχθεί η κόρη του Ρογήρου Β', η Κωνσταντία. Αυτή όμως είχε παντρευτεί τον Ερρίκο ΣΤ' βασιλιά της Γερμανίας. Ο πάπας Κλήμης Γ', ως εχθρός των Χοενστάουφεν, δεν ήθελε να δει τον Ερρίκο ΣΤ' βασιλιά της Σικελίας, έτσι έστεψε τον Τανκρέδο, νόθο υιό τού Ρογήρου Γ' δούκα της Απουλίας και Καλαβρίας (υιό τού Ρογήρου Β') βασιλιά της Σικελίας. Ο Τανκρέδος έθεσε τον πρωτότοκο υιό του Ρογήρο Γ' συμβασιλιά της Σικελίας το 1192, ο οποίος όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Αμέσως όρισε συμβασιλιά τον δευτερότοκο Γουλιέλμο Γ'· το Φεβρουάριο του 1194 απεβίωσε και ο Τανκρέδος, αφήνοντας τον 4ετή Γουλιέλμο Γ' υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του Σίβυλλας. Στέφθηκε στο Παλέρμο από τον πάπα Σελεστίνο Γ'.
Αλλά ο σύζυγος της Κωνσταντίας, ο Ερρίκος ΣΤ' είχε από καιρό σχεδιάσει να εισβάλλει στο βασίλειο της Σικελίας. Με την απελευθέρωση τού Ριχάρδου Α' εισέπραξε λύτρα, που τα χρησιμοποίησε για την εκστρατεία. Τον Αύγουστο του 1194 εκστράτευσε εναντίον τού βασιλείου της Σικελίας (που περιελάμβανε και τη Ν. Ιταλία). Η Σίβυλλα δεν μπορούσε να οργανώσει αντίσταση, έτσι ο Ερρίκος ΣΤ' ως τον Οκτώβριο είχε καταλάβει τη Ν. Ιταλία και διαπεραιώθηκε στη Σικελία· το Νοέμβριο κατέλαβε την πρωτεύουσα Παλέρμο. Η Σίβυλλα με το Γουλιέλμο Γ' διέφυγαν ΝΔ της νήσου, στο κάστρο της Καλταμπελότα. Δέχθηκαν τη συμφωνία που τους πρότεινε ο Ερρίκος ΣΤ': ο Γουλιέλμος θα κρατούσε τον παλιό τίτλο του πατέρα του, αυτόν του κόμη του Λέτσε και τον τίτλο του πρίγκιπα του Τάραντος  σε αντάλλαγμα της παραχώρησης του τίτλου του βασιλιά. Πράγματι το Δεκέμβριο του 1194 παρέστησαν στη στέψη του Ερρίκου ΣΤ'· η Κωνσταντία είχε μείνει στο Ιέσι  καθώς ήταν έτοιμη να γεννήσει τον Φρειδερίκο Β'. 
Ωστόσο, τέσσερις ημέρες μετά, ο Ερρίκος ΣΤ' ανακάλυψε μια υποτιθέμενη συνωμοσία εναντίον του και για τιμωρία έστειλε τις πιο σημαντικές Ιταλο-Νορμανδικές προσωπικότητες, μαζί με τον Γουλιέλμο Γ' και την οικογένειά του, σε φυλακή στη Γερμανία. Η μητέρα του και οι αδελφές του τελικά ελευθερώθηκαν και έζησαν σε αφάνεια στη Γαλλία. Ο Γουλιέλμος Γ' τυφλώθηκε και ευνουχίσθηκε. Μια πηγή αναφέρει ότι απεβίωσε στη φυλακή, άλλη ότι ελευθερώθηκε και έγινε μοναχός. Κατά μια εκδοχή επέστρεψε στη Σικελία με το ψευδώνυμο Τανκρέδος Παλαμάρα· ο Φρειδερίκος Β' τον ανακάλυψε στη Μεσίνα και τον εκτέλεσε. Από επιστολές του πάπα Σελεστίνου Γ' φαίνεται ότι ο Γουλιέλμος Γ' απεβίωσε το 1198.
Κληρονόμος του έγινε η μικρότερη αδελφή του Μαρία/Ελβίρα Ωτβίλ. Παντρεύτηκε τον Βαλτέρ Γ΄ του Μπριέν, που διεκδίκησε τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας, του πρίγκιπα του Τάραντος και του κόμη του Λέτσε στο όνομα της συζύγου του, από τον Φρειδερίκο Β'. Υποστηρίχθηκε από τον πάπα και αρκετούς ευγενείς (μεταξύ των οποίων και ο Φραγκίσκος της Ασσίζης). Κατέλαβε τμήματα της Απουλίας, αλλά τελικά νικήθηκε από το στρατό του Φρειδερίκου Β' και απεβίωσε στη φυλακή. Ο υιός του Βαλτέρ Δ' κόμης του Μπριέν, που διεκδίκησε τους τίτλους της μητέρας του, πήγε στους Αγίους Τόπους και έγινε κόμης της Ιόππης (Γιάφας) και της Ασκαλώνος.
551 Ορτρούδη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ορτρούδης εκτιμάται σε 78,5 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,043. Η Ορτρούδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 3 λεπτά.
Νικόλαος Δρανδάκης

Βίος

Γεννήθηκε το 1915 στο Ρέθυμνο. Ο πατέρας του Βασίλειος ήταν συμβολαιογράφος και η μητέρα του Αναστασία δασκάλα. Το 1933 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής βρέθηκε στην Κρήτη και συγκεκριμένα στα Χανιά, όπου εργάστηκε ως γραφέας στο εκεί εγκατεστημένο Υπουργείο Στρατιωτικών.
Από το 1944 μέχρι την απόκτηση του πτυχίου του δίδαξε στα Κατηχητικά Σχολεία της Μητροπόλεως οργανώνοντας Βιβλιοθήκη που αναγνωρίστηκε στη συνέχεια ως δημόσια. Μετά τον Εμφύλιο επέστρεψε στην Αθήνα και έλαβε με άριστα το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής. Κατά τις σπουδές του έλαβε το έπαθλο εις μνήμην Όθωνος Καβαλλιεράτου. Υπηρέτησε για ένα έτος ως συμβασιούχος καθηγητής στο Γυμνασιακό παράρτημα Πανόρμου Ρεθύμνου.
Το Δεκέμβριο του 1950 πέτυχε σε διαγωνισμό της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και διορίστηκε στο Μυστρά ως επιμελητής Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Εκεί υπηρέτησε επί έντεκα χρόνια, ασχολούμενος με τη διάσωση και συντήρηση μνημείων των περιοχών Μυστρά, Λακωνίας και Μάνης. Το 1954 μετεκπαιδεύτηκε με κρατική υποτροφία του Υπουργείου Συντονισμού στην Ιταλία, συγκεντρώνοντας υλικό για την διδακτορική διατριβή του με τίτλο «Ο Εμμανουήλ Τζάνε Μπουνιαλής θεωρούμενος εξ εικόνων του σωζομένων κυρίως εν Βενετία» η οποία εκδόθηκε το 1962. Το 1962 προήχθη στη θέση του έφορου Αρχαιοτήτων και μετατέθηκε στην Αθήνα ως προϊστάμενος στην Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Νήσων Αιγαίου. Υπό την εποπτεία του έγινε η καταγραφή 1600 εικόνων, κυρίως μεταβυζαντινών, σε νησιά του Αιγαίου, όπως και ο εντοπισμός και η συντήρηση των παλαιοχριστιανικών τοιχογραφιών στην Παναγία Δροσιανή της Νάξου. Το 1965 κατέθεσε την διατριβή επί υφηγεσία του, με τίτλο «Βυζαντιναί τοιχογραφίαι της Μέσα Μάνης» λαμβάνοντας τον τίτλο του υφηγητή. Την ίδια χρονιά εξελέγη τακτικός καθηγητής της βυζαντινής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο οποίο δίδαξε μέχρι το 1971, και από το 1972 ξεκίνησε να διδάσκει στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1972 προσκλήθηκε από Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας, και το 1982 αποχώρησε από τη θέση αυτή λόγω ορίου ηλικίας. Το επιστημονικό του ενδιαφέρον κάλυπτε όλες τις πτυχές της βυζαντινής τέχνης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην γλυπτική. Η σπουδαιότερη ανασκαφή που εκτέλεσε είναι αυτή που έγινε στην περιοχή Τηγάνι στη Μάνη, την περίοδο από το 1977 έως το 1984.
Ο Νικόλαος Δρανδάκης απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 2004.
Υπήρξε μέλος της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, της Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων, της Ελληνικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών (Association International des Etudes Byzantines), της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών και επίτιμο μέλος της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών.

Τιμητικές διακρίσεις

Στις 30 Δεκεμβρίου 1997 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο εις μνήμην Αλεξάνδρου Διομήδους, για την μελέτη του «Βυζαντινές τοιχογραφίες της Μέσα Μάνης» (1995). Στις 27 Δεκεμβρίου 2002 τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών για την υπερπεντακονταετή προσφορά του σχετικά με την καταγραφή και ανάδειξη των μεσαιωνικών μνημείων της Λακωνίας.