google/wiki40b huggingface dataset:
Anarchy Archives

Το Anarchy Archives (Αναρχικά Αρχεία) είναι online κέντρο έρευνας της ιστορίας και θεωρίας του αναρχισμού. Δημιουργήθηκε τον Σπτέμβριο του 1995 από τον Ντάνα Γουόρντ, καθηγητή της πολιτικής επιστήμης στο Pitzer College. Επεκτάθηκε από φοιτητές του τμήματος πολιτικών επιστημων του συγκεκριμένου κολλεγίου από την άνοιξη του 1997.
Το εγχείρημα διαθέτει δύο κύρια μέρη, ένα αρχείο έργων των μεγαλύτερων θεωρητικών του αναρχισμού και μια ιστορία των μεγαλύτερων αναρχικών κινημάτων του ύστερου 19ου και πρώιμου 20ού αι. Αν και δεν είναι εξαντλητική σε έκταση, η ιστοσελίδα παρέχει συνδέσεις με κριτικά σχόλια σχετικά με το αναρχικό κίνημα.

Εργογραφίες

Το Anarchy Archives φιλοξενεί έργα από ένα πλήθος αναρχικών συγγραφέων που εκπροσωπούν διαφορετικούς κλάδους της αναρχικής και σοσιαλιστικής σκέψης, αναμεσά τους τον ατομικιστικό αναρχισμό, τον συνδικαλισμό και τον κομμουνιστικό αναρχισμό:
Θωμάς Διπλοβατάτζης

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1468. Ο πατέρας του, ο πρίγκηπας Γεώργιος Διπλοβατάτζης, καταγόταν από μεγάλη οικογένεια της Θράκης και ήταν δεσπότης της Λήμνου κοντά στο Νικολό Γκατιλούζιο μέχρι το 1457. Τότε παρέδωσε το νησί στους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου για να μην πέσει στα χέρια των Οθωμανών με την υπόσχεση ότι θα του παραχωρούνταν άλλοι τόποι στη Δύση. Απογοητευμένος από την μη τήρηση της συμφωνίας από την Παπική εκκλησία κατέφυγε πρώτα στη Νάπολη κι έπειτα στην Ισπανία, στον βασιλιά Φερδινάνδο και στη βασίλισσα Ισαβέλλα. Τελικά σκοτώθηκε το 1481 πολεμώντας ως αρχηγός ιππικού, κατά των Μαυριτανών στη Γρανάδα. Η μητέρα του Θωμά Διπλοβατάτζη ήταν η Μαρία Λάσκαρη, αδερφή των λογίων Κωνσταντίνου Λάσκαρι και Ιανού Λάσκαρι. 
Με την προτροπή της μητέρας του ο Διπλοβατάτζης σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο πανεπιστήμιο του Σαλέρνο, στη Φεράρα και στην Πάντοβα υπό την προστασία του θείου του Κωνσταντίνου. Έγινε διδάκτωρ το 1490 και μπήκε στην υπηρεσία του Τζιοβάνι Σφόρτσα, ηγεμόνα του κρατιδίου του Πέζαρο. Διορίστηκε τοποτηρητής στο δικαστήριο του Πέζαρο, το 1492 ανέλαβε καθήκοντα εισαγγελέα και την επόμενη χρονιά διορίσθηκε σύμβουλος, δωδέκατος τη τάξει επί συνόλου δεκατεσσάρων, του Ηγεμονικού Συμβουλίου. Το 1494 παντρεύτηκε την κόρη πλούσιου εμπόρου και χάρη στον πλούτο που απέκτησε μπόρεσε να βρει χρόνο για ν αφοσιωθεί στη συγγραφή των ιστορικών, νομικών και φιλοσοφικών έργων του. 
Με αφορμή διάταγμα του Σφόρτσα για τη σύνθεση του Συμβουλίου και τη σχετική πρωτοκαθεδρία των συμβούλων (νομικών, ιατρών και πιθανόν κληρικών) ο Διπλοβατάτζης υποστήριξε ότι οι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος έπρεπε να προηγούνται των στρατιωτικών και να κάθονται πλησιέστερα στον ηγεμόνα. Παρέμεινε στο Πέζαρο με το αξίωμα του γενικού συνηγόρου της Ρομανίας και μετά την εκδίωξη των Σφόρτσα από τον Καίσαρα Βοργία.
Παραιτήθηκε το 1505 και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, κοντά στον πάπα Ιούλιο Β', που τον διόρισε τοποτηρητή και εκπρόσωπό του στη σημαντική Σύνοδο της Πίζας το Νοέμβριο του 1511 για εκκλησιαστικές και πολιτικές διαμάχες. Μέχρι το 1517 ήταν πληρεξούσιος των υποθέσεων του ηγεμόνα του Πέζαρο, δούκα Ουρβανού. Κατόπιν παραιτήθηκε από τα αξιώματα του και κατέφυγε στη Βενετία για 15 χρόνια όπου ασχολήθηκε με τη δικηγορία ενώ αρνήθηκε την προσφορά της καθηγητικής έδρας που του έγινε από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβας. Συνέγραψε μετά από παραγγελία του δήμου την ιστορία της πόλης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, από το 1532 έζησε στο Πέζαρο και ασχολήθηκε με τη μεταρρύθμιση του κρατιδίου με τον τίτλο του gonfaloniere (σημαιοφόρου). 
Πέθανε στο Πέζαρο το 1541, σε ηλικία 73 ετών.
Βραβείο Ντάιαγκραμ

Το Βραβείο Ντάιαγκραμ ή το Βραβείο Μπούκσελερ-Ντάιαγκραμ για τον πιο παράξενο τίτλο της χρονιάς (αγγλικά: Bookseller/Diagram Prize for Oddest Title of the Year) ως η πλήρης ονομασία του βραβείου, αρχικά γνωστό και ως το βραβείο Ντάιαγκραμ Γκρουπ για τον πιο παράξενο τίτλο στη γιορτή βιβλίου της Φρανκφούρτης, είναι ένα χιουμοριστικό λογοτεχνικό βραβείο το οποίο αποδίδεται ετησίως στο βιβλίο το οποίο εκδίδεται στην αγορά και κρίνεται πως έχει τον πιο ασυνήθιστο τίτλο. Η ονομασία του βραβείου βασίζεται στην εταιρεία Ντάιαγκραμ Γκρουπ (Diagram Group, μτφ. Όμιλος Διάγραμμα),  μια γραφιστική και διαφημιστική εταιρεία βασισμένη στο Λονδίνο, και το Δε Μπούκσελερ (The Bookseller, μτφ. ο βιβλιοπώλης), ένα βρετανικό περιοδικό που καλύπτει την εκδοτική βιομηχανία.

Ιστορικό

Αρχικά οργανώθηκε για ψυχαγωγικούς σκοπούς στην διεθνή έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης το 1978 από την εταιρεία Δε Μπουκσέλερ, μετά από πρόταση του περιοδικού Ντάιαγκραμ και από τότε συνδιοργανώνεται ετησίως. Ο νικητής του βραβείου αρχικά αποφασίζονταν από μια ομάδα κριτών, όμως από το 2000 και έπειτα ο νικητής καθορίζεται από την διαδικτυακή ψήφο των επισκεπτών του ιστότοπου του Δε Μπούκσελερ.
Το 2009, ξεκίνησαν να γίνονται αποδεκτές και μέσω του Τουίτερ κάτι που έφερε μεγάλη αύξηση των καταχωρήσεων για τον διαγωνισμό με 90 έναντι 32 της προηγούμενης χρονιάς. Υπήρξαν και αρκετές προτάσεις παλαιών τίτλων από τον 19ο αιώνα τα οποία ωστόσο δε συμβάδιζαν με τους κανονισμούς μια και τα βιβλία πρέπει να είναι σύγχρονα με το έτος κατά το οποίο αποδίδεται το βραβείο. Το 2014 επιτράπηκε η συμμετοχή και των βιβλίων τα οποία έχουν αυτοεκδοθεί.
Υπήρξε αμφισβήτηση και κριτική των βραβείων κυρίως σε 2 περιπτώσεις, η πρώτη κατά το 1987 όταν και δεν απονεμήθηκε λόγω έλλειψης αρκετά περίεργων τίτλων, και η δεύτερη για τον νικητή του 2008 καθώς τα περιεχόμενα και ο τίτλος του βιβλίου που κέρδισε ήταν το προϊόν όχι ανθρώπινης συγγραφής αλλά αυτόματης δημιουργίας κειμένου από ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Επετειακές βραβεύσεις

Δύο ειδικά επετειακά βραβεία με την ονομασία Ντάιαγκραμ των ντάιαγκραμ (η ονομασία αντικατοπτρίζει τα Μπούκερ των Μπούκερ του βραβείου Μπούκερ) διαδραματίστηκαν αντίστοιχα στην 15η και την 30η επέτειο του βραβείου, με τους υποψήφιους να είναι όλοι οι βραβευθέντες τίτλοι των προηγουμένων ετών. Στην 15η επέτειο το 1993, το βραβείο απονεμήθηκε στο βιβλίο Πρακτικά του Δεύτερου Διεθνούς Συνεδρίου για τα γυμνά ποντίκια, τον νικητή του πρώτου έτους του βραβείου, ενώ κατά την 30η επέτειο το 2008 απονεμήθηκε στο Έλληνες αγροτικοί ταχυδρόμοι και οι κωδικοί ακύρωσης τους, τον νικητή του 1996.
Θέρμες του Τραϊανού

Περιγραφή

Το σύμπλεγμα αυτό, το πρώτο από μια σειρά τέτοιων κολοσσιαίων οικοδομημάτων, χτίστηκε πάνω σε μια πλατφόρμα που με τη σειρά της σκέπαζε τα υπολλείματα του κολοσσιαίου Χρυσού Οίκου του Νέρωνα, καλύπτοντας μια έκταση 330 x 315 μέτρα το μέγιστο. Δεν φιλοξενούσε απλά εγκαταστάσεις λουτρών, αλλά αποτελούσε ένα πραγματικό κέντρο αναψυχής και κοινωνικών συναντήσεων, με γυμναστήρια, κήπους, εκθέσεις τέχνης και βιβλιοθήκη.
Το κυρίως κτίσμα περιστοιχιζόταν από μια μεγάλη έκταση με γρασίδι. Τα ίδια τα λουτρά αποτελούνταν από δεξαμενές νερού που περιελάμβαναν ένα tepidarium (χλιαρής θερμοκρασίας πισίνα την οποία επισκέπτονταν μάλλον πρώτη οι επισκέπτες), ένα caldarium (ζεστή πισίνα και σάουνα), ένα frigidarium (κρύες πισίνες όπου οι επισκέπτες πήγαιναν ακολούθως), καθώς επίσης γυμναστήρια και αποδυτήρια. Εκτός από τις αίθουσες με τα λουτρά που χρησιμοποιούσε το κοινό, υπήρχε ένα σύστημα υπόγειων περασμάτων και κατασκευών που χρησιμοποιούσαν οι σκλάβοι και άλλοι εργαζόμενοι στα λουτρά για να εξυπηρετούν τις εγκαταστάσεις. Επίσης υπογείως βρισκόταν μια υπερμεγέθης δεξαμενή γνωστή σήμερα με την ονομασία «Sette Salle» - σημαίνει «Επτά Αίθουσες» - όπου αποθηκευόταν το νερό που χρησιμοποιούσαν στα λουτρά. Η τελευταία είχε χωρητικότητα μεγαλύτερη των 8 εκατομμυρίων λίτρων.
Υπολογίζεται πως οι Θέρμες του Τραϊανού βρισκόταν σε χρήση μέχρι τις αρχές του 5ου αιώνα, ενώ η ευρύτερη περιοχή είχε εγκαταληφθεί όταν οι Γότθοι εισέβαλαν στη Ρώμη το 537.
Άγιος Γεώργιος Νότια

Ο Άγιος Γεώργιος Νότια (αγγλικά: Saint George South) είναι μια από τις οκτώ εκλογικές περιφέρειες της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Πρωτεύουσα πόλη είναι το Σεντάλ.

Γεωγραφία

Η περιφέρεια βρίσκεται νότια της ενορίας, εξού και το όνομα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια στην ενορία, μετά τον Άγιο Γεώργιο Βορειοδυτικά.
NGC 1316

Ιστορικό

Ο Κάμινος Α ανακαλύφθηκε το 1826 από τον Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop). Στο γαλαξία έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς αστέρες τύπου Ia, οι SN1980n και SN1981d.

Δομή και σχηματισμός

Ο Φρανσουά Σβέιζερ (François Schweizer) μελέτησε εκτενώς τον NGC 1316 στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Βρήκε ότι ο γαλαξίας φαίνεται να μοιάζει με ένα μικρό ελλειπτικό γαλαξία με κάποιες ασυνήθιστες λωρίδες σκόνη ενσωματωμένες σε ένα πολύ μεγαλύτερο φάκελο των άστρων. Ο εξωτερικός φάκελος περιείχε πολλές κυματισμούς, βρόχους, και τόξα. Επισήμανε επίσης την παρουσία του ενός συμπαγή δίσκου του αερίου κοντά στο κέντρο που μοίαχει να έχει κλίση σε σχέση με τα αστέρια και φάνηκε να περιστρέφεται πιο γρήγορα από τα αστέρια. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, ο Schweizwer πρότεινε ότι ο NGC 1316 αναπτύχθηκε μέσα από τη συγχώνευση αρκετών μικρότερων γαλαξιών. Αυτά τα γεγονότα συγχώνευσης μπορεί να έχουν τροφοδοτήσει τη κεντρική υπερμεγέθη μαύρη τρύπα με φυσικό αέριο, προκαλώντας τον γαλαξία να γίνει ένας ραδιογαλαξίας. Δηλώνσε επίσης ότι ο NGC 1316 είναι συγκρίσιμος με τους γιγάντιους ελλειπτικούς γαλαξίες βρίσκονται στα κέντρα των άλλων γαλαξιακών σμηνών. Χρησιμοποιώντας φασματοσκοπία στα φωτεινότερα σφαιρωτά σμήνη του, η συγχώνευση εκτιμάται ότι συνέβη περίπου 3 δις χρόνια πριν.

Συνοδοί και περιβάλλον χώρος

Ο NGC 1316 βρίσκεται εντός του σμήνους της Καμίνου, ένα σμήνους γαλαξιών στον αστερισμό Κάμινου. Ωστόσο, σε αντίθεση με το Μεσιέ 87, ο οποίος είναι ένας παρόμοιος ελλειπτικός γαλαξίας που βρίσκεται στο κέντρο του σμήνους της Παρθένου, ο NGC 1316 βρίσκεται στην άκρη του σμήνους της Καμίνου.
Ο NGC 1316 φαίνεται να αλληλεπιδρά με το NGC 1317, ένα μικρό σπειροειδή γαλαξία προς τα βόρεια. Ωστόσο, ο μικρός σπειροειδής γαλαξίας δεν φαίνεται να είναι αρκετά μεγάλος για να προκαλέσει τις στρεβλώσεις που φαίνονται στη δομή αυτού του γαλαξία.
Σάλεμ

Ιστορία

Οι πρώτοι Ευρωπαίοι κάτοικοι έφθασαν στην περιοχή το 1812. Ήταν κυνηγοί γουνοφόρων ζώων που δούλευαν για τις γουνεμπορικές εταιρίες στην Αστόρια του Όρεγκον το 1851.
Σιλανοδιόλη

Από αλοσιλάνια και παράγωγά τους

Οι σιλανόλες, γενικά, συνθέτονται με υδρόλυση αλοσιλανίων, αλκοξυσιλανίων, ακυλοσιλανίων ή αμινοσιλανίων. Τα χλωροσιλάνια είναι τα πιο συνηθισμένα αντιδραστήρια, που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό. Έτσι, για την τη σιλανοδιόλη έχουμε αντίστοιχα:
Η υδρόλυση των διφθοροσιλανίων απαιτεί πιο δραστικά αντιδραστήρια, όπως τη χρήση βάσης. Τα διαλκοξυσιλάνια (ή σιλυλαιθέρες του γενικού τύπου R₂Si(OR)₂, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι κάποιος μονονσθενής υποκαταστάτης, υδρολύονται αργά. Σε σύγκριση με τους υπόλοιπους σιλυλοδιαιθέρες, οι οξικοί δισιλυλεστέρες υδρολύονται ταχύτερα, με το πλεονέκτημα που έχουν να απελευθερώνουν αιθανικό οξύ, που είναι λιγότερο «επιθετικό». Για το λόγο αυτόν μερικές φορές οι οξικοί σιλυλοδιεστέρες προτιμούνται για ορισμένες εφαρμογές.

Από σιλάνιο

Μια εναλλακτική παραγωγική οδός περιλαμβάνει την οξυγόνωση  σιλανίου. Ένα μεγάλο εύρος οξειδωτικών μπορούν να αξιοποιηθούν, που περιλαμβάνουν ατμοσφαιρικό αέρα (περιέχει οξυγόνο), υπεροξέα (RCO₃H), διοξιράνια και υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO₄). Με την παρουσία μεταλλικών καταλυτών ή τριφθοριούχου βορίου (και πάλι ως καταλύτη), το σιλάνιο υδρολύεται:

Οξεοβασική συμπεριφορά

Η σιλανοδιόλη είναι πιο όξινη από τη αντίστοιχη μεθανοδιόλη. Η αποπροτωνίωση της σιλανοδιόλης δίνει ως συζυγή βάση ένα ανιόν τύπου SiH₂(OH)O⁻, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως συναρμωτής που χρησιμοποιείται για να υποστηρίξει καταλύτες. Παρόλη τη (συγκριτικά) αυξημένη της οξύτητα, η σιλανοδιόλη φαίνεται να είναι (ταυτόχρονα) σχεδόν το ίδιο βασική όπως και η μεθανοδιόλη.
Ακράγας (χαράκτης)

Ο Ακράγας ήταν χαράκτης που έζησε τον 4ο αιω. π.Χ. και αναφέρεται από τον Πλίνιο. Πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στον Ακράγαντα της Σικελίας και έργα του υπήρχαν στο ναό του Διονύσου στη Λίνδο της Ρόδου. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές οι Βάκχες που εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας και ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές του Παλαιόκαστρου Καρδίτσας θεωρούνται έργα του.
Κάστρο του Κοσκινά

Ιστορία

Κατασκευάστηκε από  Βυζαντινούς στην κορυφή ενός  κωνικού λόφου τον 10ο αι. και, λόγω καλής ορατότητας,  προοριζόταν για την εγκατάσταση μικρής στρατιωτικής μονάδας που παρατηρούσε από την προνομιακή του  θέση ολόκληρη την περιοχή και τους θαλάσσιους δρόμους. Το Κάστρο ενισχύθηκε όταν  η Ικαρία περιήλθε στην κατοχή των Γενουατών (1362-1481), ερημώθηκε όμως, όταν οι Γενουάτες  εγκατέλειψαν το νησί και αποσύρθηκαν  στη Χίο.  Η Ικαρία, στη συνέχεια,  περιήλθε  στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου έως τα μέσα του 16ου, όταν, πλέον,  κυριάρχησαν  οι Τούρκοι.

Μορφολογία/Γνωρίσματα

Σώζεται σε  κατάσταση  αποσπασματική. Το τείχος που περιβάλλει την κορυφή του λόφου έχει είσοδο στη βόρεια πλευρά του, ενώ στο εσωτερικό του λόφου, ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Δοργανά διατηρείται ακόμα, στο εσωτερικό του οποίου υπάρχουν ακόμα κίονες αρχαίων κτισμάτων. Στη βορειοδυτική, ομαλή, πλευρά του λόφου, κάτω από το κάστρο, διατηρούνται υπολείμματα οικισμού.

Τοπικοί μύθοι

Η παράδοση λέει, πως το κάστρο ήταν απόρθητο, εκτός από μια φορά, όπου κατακτήθηκε από προδοσία.

Το Κάστρο σήμερα

Το Κάστρο δεν έχει πολλούς επισκέπτες λόγω της θέσης του, αν και, πλέον, υπάρχει μονοπάτι και  γίνεται προσβάσιμο. Στη γιορτή, όμως,  του Αγίου Γεωργίου, της εκκλησίας του, η οποία λειτουργεί εκείνη τη μέρα,  μαζεύονται οι ντόπιοι για να τιμήσουν τον Άγιο και να θαυμάσουν την υπέροχη θέα.
Κωνσταντίνος Αλεξιάδης

Σταδιοδρομία

Εργάστηκε ως δικηγόρος. Κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1958 με το κόμμα των Φιλελευθέρων χωρίς να εκλεγεί. Στις εκλογικές αναμετρήσεις της δεκαετίας του ' 60 ήταν ξανά υποψήφιος, με την Ένωση Κέντρου, πάλι χωρίς επιτυχία. Μετά τη χούντα, πολιτεύτηκε με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977 και απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.
Εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο νομό Τρικάλων στις εκλογές του 1981. Στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν υφυπουργός Γεωργίας από τις 21 Οκτωβρίου 1981 ως τις 5 Ιουλίου 1982. Ο Αλεξιάδης επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1985. Ωστόσο, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη νέα του θητεία.
Πέθανε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε στα Τρίκαλα, τον Ιανουάριο του 1986. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά. Την έδρα του κατέλαβε ο Γιάννης Ζιάγκας.
Ααρτράικε

Ιστορία

Το όνομα Ααρτράικε εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 893 μ.Χ. ως Artiriacum, με την περιοχή να ανήκει στον κόμη της Φλάνδρας. Στο κενό εξουσίας που είχε δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια των επιδρομών των Βίκινγκς, ο κόμης κατέλαβε το χώρο παράνομα από τον επίσκοπο του Ντόρνικ-Νογιόν (Doornik-Noyon). Στην εποχή του Παλαιού Καθεστώτος (Ancien Regime), το Ααρτράικε ανήκε κατά τα δύο τρίτα, περίπου στο Φρέιε (Vrije) και, κατά το ένα τρίτο στο Βέινεντάλε (Wijnendale). Μικρό ποσοστό, 2% περίπου ανήκε στο φέουδο Κανούνικσε (Kannunikse) και μερικά εκτάρια στο φέουδο Χάουτσε (Houtse).
Μεγάλο μέρος από το αρχειακό υλικό του Ααρτράικε φυλάσσεται στο Κρατικό και το Αρχείο OCMW της Μπρυζ, αλλά και στο αρχείο του δήμου Ζέντελχεμ (Zedelgem). Επίσης, στοιχεία σχετικά με την ιστορία της πόλης γράφηκαν από τον Ζυλ Πολέ (Jules Pollet): «Συμβολή στην ιστορία του Ααρτράικε». Τέλος ο Ντάνιελ Γιάνσενς (Daniel Janssens) δημοσιεύει περιστασιακά άρθρα στο περιοδικό "Agenda" για την ιστορία του Ααρτράικε.
Φικάρδου

Τοποθεσία

Βρίσκεται κτισμένο σε νοτιοανατολική πλαγιά της οροσειράς Τρόοδος, σε απόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Λευκωσίας. Το χωριό σήμερα έχει σχεδόν ερημώσει και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 3 κατοίκους. Σε αυτό οδηγούν δύο δρόμοι, ένας από την Κλήρου και ο άλλος από το Καλό Χωριό Ορεινής. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται το επίσης παραδοσιακό χωριό Λαζανιάς και το Μοναστήρι της Παναγίας του Μαχαιρά.
Το χωριό αποτελεί ιδιοκτησία του Τμήματος Αρχαιοτήτων, το οποίο το 1978 κήρυξε ολόκληρο το χωριό σε «Αρχαίο Μνημείο» και «Ελεγχόμενη Περιοχή». Το χωριό έχει δηλωθεί από το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων ως υποψήφιο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ιστορία

Το Φικάρδου καθώς και τα γύρω χωριά ιδρύθηκαν από  κατοίκους των κατά καιρούς λεηλατημένων παράκτιων πόλεων, οι οποιοι  αναγκάστηκαν να καταφύγουν  στα βουνά για ασφάλεια .  Οι δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, αναπόφευκτα οδήγησε σε σχηματισμούς φατριών  υιοθετώντας έτσι και το νόμο της μαχαίρας ως επίλυσης  διαφορών. Η περιοχή,  ελεγχόμενη από αυτή  την αταξική κοινωνία έγινε γνωστή ως το βουνό και δάσος Μαχαίρα   Ένας καθοριστικός παράγοντας που βοήθησε τον πολλαπλασιασμό αυτών των φατριών σε κοινότητες, ήταν η ίδρυση της Ιεράς Μονής Παναγίας του Μαχαιρά .
Λόγω του ότι η τοποθεσία ήταν γνωστή ως τα λημέρια των φυγάδων   "φυγά Ανδρον" η κοινότητα κατέληξε να είναι γνωστή ως Φικάρδου.
Αν και  το χωριό δεν καταγράφεται να υπήρξε φέουδο κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, ούτε και κατά τη διάρκεια της ενετικής περιόδου, ωστόσο κρατικοί ερευνητές ιστορίας ταυτίζουν το όνομα του χωριού με το όνομα ενός ενετού συμβολαιογράφου του Θωμά Φικάρδος, στα τέλη του 15ου αιώνα,

Ο θρύλος

Φημολογείται ότι η συμμορία ενός Σίμωνα αφού δολοφόνησαν τον Ρήγα της Κύπρου,  κρύφτηκαν στο Φικάρδου και στη συνέχεια διέφυγαν στο εξωτερικό. Εκεί έθαψαν και τον κλεμμένο θησαυρό, με το αίνιγμα  ότι ο θησαυρός είναι κρυμμένος εκεί που η σκιά  της βουνοκορφής  δείχνει την 160η μέρα του χρόνου.

Δραστηριότητες

Καθώς η ευρύτερη περιοχή του χωριού αποτελείται από ακαλλιέργητη  δασική και άγονη γη, οι κύριες ασχολίες ήταν εκτροφή-κατσικιών λίγα αμπέλια και δημητριακά. Αρκετοί Φικάρδειοι ήταν υπάλληλοι του Μοναστηριού.  Μια από τις πιο κερδοφόρες δραστηριότητες των κατοίκων κατά τον 13ο και 14ο αιώνα, ήταν η συσσώρευση των άγριων ελαιόδεντρων από το δάσος για τις ανάγκες των ελαιώνων που δημιουργήθηκαν από το Μοναστήρι.
Καρδιοχειρουργική

Η καρδιοχειρουργική ή καρδιαγγειακή χειρουργική είναι χειρουργική επέμβαση στην καρδιά ή σε μεγάλα αγγεία που εκτελούνται από καρδιακούς χειρουργούς. Συχνά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία επιπλοκών της ισχαιμικής καρδιοπάθειας (για παράδειγμα, με εμβολιασμό μπαϊπάς στεφανιαίας αρτηρίας) για τη διόρθωση των συγγενών καρδιακών παθήσεων. ή για τη θεραπεία της βαλβιδικής καρδιακής νόσου από διάφορες αιτίες, συμπεριλαμβανομένης της ενδοκαρδίτιδας, της ρευματικής καρδιακής νόσου και της αθηροσκλήρωσης. Περιλαμβάνει επίσης τη μεταμόσχευση καρδιάς.
Πράσινο

Χημεία

Πράσινο είναι ονομασία μιας αδιάλυτης στο νερό χρωστικής, ενός χρώματος ή μιας λάκκας, των οποίων το χρώμα είναι μεταξύ του γαλάζιου και του κίτρινου του ορατού φάσματος ανάλυσης του ηλιακού φωτός. Υπάρχουν πολλά πράσινα χρώματα. Ανάμεσα σε αυτά μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής: 
α) το πράσινο αλιζαρίνης-κυανίνης G. Είναι από τα όξινα χρώματα των σουλφοξέων των αμινοανθρακικονών, που χρησιμοποιείται για τη βαφή των υφασμάτων από μαλλί.
β)το πράσινο του μαλαχίτη. Χρησιμοποιείται για τη βαφή των υφασμάτων από βαμβάκι, του χαρτιού κλπ.
γ)το πράσινο το λαμπρό, το οποίο είναι αιθυλοπαράγωγο του πράσινου του μαλαχίτη.
Στα ανόργανα πράσινα χρώματα μπορούν να αναφερθούν το πράσινο του καδμίου, το πράσινο του ορυκτού μαλαχίτη κλπ.
Αντβεντισμός

Κριτική

Τιμοθέου Χαλκιά, Η Αίρεση των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, Θεσσαλονίκη 2012, http://ikee.lib.auth.gr/record/130020/files/GRI-2012-9365.pdf
Επισκόπηση Βόνης

Με τον ελληνικό τίτλο σε μετάφραση Επισκόπηση Βόνης (ή Βόννης) φέρεται σημαντικός αστρονομικός κατάλογος που εκδόθηκε στη Γερμανία μεταξύ των ετών 1859 και 1862. Εκδότης αυτού του περίφημου καταλόγου ήταν ο Γερμανός αστρονόμος Φ. Αργκελάντερ που τον εκπόνησε μετά από ουράνιες παρατηρήσεις 25 ετών.
Ο εν λόγω κατάλογος περιλαμβάνει τις θέσεις και τα μεγέθη 324.188 αστέρων του Β. ημισφαιρίου. και συνοδεύεται από ένα μεγάλο αριθμό ουρανίων χαρτών. Το 1950 οπότε η Επισκόπηση Βόνης επανεκδόθηκε, ο κατάλογος αυτός συμπληρώθηκε με ανάλογες επισκοπήσεις του Ν. ουρανίου ημισφαιρίου που είχαν γίνει στο μεταξύ, έτσι ώστε σήμερα να καλύπτει όλη την ουράνια σφαίρα.
Ερνέστος Β΄ της Σουαβίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ερνέστου Α΄ δούκα της Σουαβίας και της Γκίζελα των Κορραδιδών, κόρης τού Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας.
Το 1015 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ήταν ανήλικος και τη διακυβέρνηση της Σουαβίας ανέλαβε επίτροπος: πρώτα η μητέρα του, που μετά παρέδωσε την αρχή στον θείο του Πόππο των Μπάμπενμπερκ αρχιεπίσκοπο του Τρηρ. 
Το 1016 η Γκίζελα έκανε δεύτερο γάμο με τον Κορράδο Β΄ των Σαλίων, που έγινε βασιλιάς της Γερμανίας το 1024. Αν και ο Κορράδος Β΄ ήταν γενναιόδωρος στις σχέσεις του με τον Ερνέστο Β΄, αμφισβητήσιμα θέματα χώρισαν τον Ερνέστο Β΄ από τον πατριό του: ο δούκας έφερε βαρέως τη δύναμη τού βασιλιά επί της Σουαβίας. Επίσης το 1032 απεβίωσε ο Ροδόλφος Γ΄ της Βουργουνδίας από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων άτεκνος και η διαδοχή πήγαινε στην ανιψιά του Γκίζελα (η αδελφή τού Ροδόλφου Γ΄, η Γκέρμπεργκα, είχε κόρη τη Γκίζελα). Έτσι οι δύο τους ήταν δυνητικά διεκδικητές της Βουργουνδίας. 
Το 1025 ο Ερνέστος Β΄, νέος ακόμη, εξεγέρθηκε κατά τού Κορράδου Β΄. Ο βασιλιάς τον νίκησε ως το 1026 και ο δούκας υποτάχθηκε. Ο Ερνέστος Β΄ ακολούθησε τον Κορράδο Β΄ στην εκστρατεία του στη Λομβαρδία το 1026-27. Τότε στην Σουαβία έγινε εξέγερση και ο βασιλιάς έστειλε τον προγονό του πίσω για να την καταστείλει. Ο Ερνέστος Β΄ ενώθηκε με τους εξεγερμένους εναντίον τού Κορράδου Β΄, όμως δεν τον υποστήριξαν οι τοπικοί κυβερνήτες και ηττήθηκε. Αναγκάστηκε να παραδοθεί και φυλακίστηκε. Η Γκίζελα, που υποστήριζε τον βασιλιά, δεν ήθελε ο γιος της να ταπεινωθεί τελείως, έτσι ο Ερνέστος Β΄ κράτησε το αξίωμά του. Ήταν όμως φυλακή και μάλλον η Γκίζελα κυβερνούσε το δουκάτο.
Το 1028 ο Ερρίκος Δ΄, γιος του Κορράδου Β΄ και της Γκίζελα, στέφθηκε βασιλιάς της Γερμανίας. Έπειτα από αιτήματα τού Ερνέστου Β΄ και της Γκίζελα, ο δούκας ελευθερώθηκε, δεν αποκαταστάθηκε όμως πλήρως στις εξουσίες του ως δούκας. Το 1030 στη Συνέλευση (λατιν. Dieta) τού Πάσχα, τού προσφέρθηκαν αυτές οι εξουσίες με τον όρο να συντρίψει τους εχθρούς τού Κορράδου Β΄. Όμως εχθρός ήταν και ο Βέρνερ τού Κύμπουρκ, φίλος τού Ερνέστου Β΄, έτσι ο τελευταίος αρνήθηκε, με συνέπεια να στερηθεί τον τίτλο τού δούκα. 
Λίγους μήνες μετά, ενώ μαχόταν μαζί με τον Βέρνερ εναντίον τού λαού της επισκοπής της Κωνσταντίας, οι δύο φίλοι σκοτώθηκαν. Ο Ερνέστος Β΄ τάφηκε στην Κωνσταντία και το δουκάτο περιήλθε στον νεότερο αδελφό του Χέρμαν Δ΄.
Μπλε του κοβαλτίου

Ιστορικές χρήσεις και παραγωγή

Το μπλε του κοβαλτίου σε ακάθαρτη μορφή χρησιμοποιήθηκε από πολύ παλιά στην κινεζική πορσελάνη, αλλά ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα ως καθαρή με βάση το αλουμίνιο χρωστική από τον Λουί Ζακ Τενάρ το 1802.  Η εμπορική παραγωγή άρχισε στη Γαλλία το 1807. Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του μπλε του κοβαλτίου ως όνομα χρώματος στα αγγλικά ήταν το 1777. Ο κορυφαίος κατασκευαστής του μπλε του κοβαλτίου τον 19ο αιώνα, ήταν η νορβηγική εταιρεία του Μπέντζαμιν Βέγκνερ Blaafarveværket («έργα μπλε χρώματος» στα δανονορβηγικά). Η Γερμανία ήταν επίσης γνωστή για την παραγωγή, ειδικά των έργων μπλε χρώματος (Blaufarbenwerke) στα Όρη Όρ της Σαξονίας.

Τοξικότητα

Το μπλε του κοβαλτίου είναι τοξικό όταν εισπνέεται ή απορροφάται. Οι αγγειοπλάστες που δεν λαμβάνουν επαρκείς προφυλάξεις όταν χρησιμοποιούν το μπλε του κοβαλτίου ενδέχεται να υποκύψουν σε δηλητηρίαση από κοβάλτιο.
Florida Film Critics Circle

H Florida Film Critics Circle (FFCC) είναι μια οργάνωση κριτικών κινηματογράφου που έχουν τη βάση τους στη Φλόριντα των ΗΠΑ.
Κάθε Δεκέμβριο , τα μέλη της οργάνωσης συναντιούνται για να ψηφίσουν για τα δικά τους Βραβεία Florida Film Critics Circle, τα οποία ξεκίνησαν να απονέμονται από το 1996, για ταινίες που κυκλοφόρησαν το ίδιο ημερολογιακό έτος.