Νικολάι Ιγνάτιεφ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και, ως στρατιωτικός γόνος και αυτοκρατορικής αναδοχής, από πολύ νωρίς εισήλθε ως αξιωματικός της αυτοκρατορικής φρουράς. Σε ηλικία 28 ετών φέροντας τον βαθμό του στρατηγού σημείωσε μεγάλη διπλωματική επιτυχία στις ρωσοκινεζικές διαπραγματεύσεις με την συνομολόγηση της Σύμβασης του Πεκίνου (1860) με την οποία εξασφαλίζονταν τα ρωσικά σύνορα παρά τους ποταμούς Αμούρ και Ούσουρι, θεμελιώνοντας έτσι την ρωσική πολιτική στη Άπω Ανατολή.
Κατά την περίοδο της έξαρσης της βαλκανικής κρίσης τοποθετήθηκε πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη (1864) όπου και αναδείχθηκε ιδιαίτερα επηρεάζοντας τους πάντες και τα πάντα υπέρ της Ρωσίας με οποιοδήποτε θεμιτό ή αθέμιτο μέσον. Βασικός στόχος του ήταν η κατάργηση της Συνθήκης των Παρισίων (1856) που επέτρεπε την ελεύθερη διέλευση των Στενών των Δαρδανελλίων, προκειμένου να περάσουν στον ρωσικό έλεγχο, γεγονός που θα μπορούσε να συμβεί είτε με πόλεμο, είτε με επιβολή ρωσικής "προστασίας" της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι ραδιουργίες του και οι συχνότατες επαφές του με τον Σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ και τους Μεγάλους Βεζίρηδες Μεχμέτ Εμίν Ααλή Πασά και Μαχμούτ Νεντίμ Πασά υπήρξαν τόσο πολύ έντονες και τακτικές που το σύνολο σχεδόν των πρεσβευτών της Κωνσταντινούπολης να του προσδώσει σκωπτικά το παρωνύμιο του "υποσουλτάνου του Αμπντούλ Αζίζ", αποδίδοντας και τα ονόματα των Βεζίρηδων με κατάληξη -ωφ.

Παράλληλα υπηρετώντας τον ρωσικό πανσλαβισμό επέλεξε τους ομόδοξους Βουλγάρους ώστε να δημιουργήσει μια έντονη φιλορωσική παρουσία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ευκαιρία σ΄ αυτό έλαβε από την Κρητική Επανάσταση (1866-1869) όπου δημιούργησε εθελοντικό σώμα ατάκτων Βουλγάρων που διέθεσε στον Σουλτάνο για την καταστολή της επανάστασης της Κρήτης. Εκμεταλλευόμενος στη συνέχεια την προσφορά αυτή κατάφερε τον Σουλτάνο, στα πλαίσια του Χάττ-ι-Χουμαγιούν, να εκχωρήσει με επί τούτου φιρμάνι, κάποιες δυτικές επαρχίες της Θράκης στους Βουλγάρους για την δημιουργία Βουλγαρικής Εξαρχίας, η οποία ουσιαστικά αποτέλεσε και τη βάση δημιουργίας της βουλγαρικής εθνικής συνείδησης με συνέπεια το ξέσπασμα αυτονομιστικών κινήσεων σε βάρος άλλων ομόδοξων βαλκανικών λαών.
Μετά τον θάνατο του Αμπντούλ Αζίζ (1876), όπου ανήλθε στο θρόνο ο Σουλτάνος Μουράτ Ε' και άλλαξε η εξωτερική πολιτική υπέρ της Γαλλίας, ο Νικολάι Ιγνάτιεφ άρχισε να δυναμιτίζει το ρωσικό υπουργείο εξωτερικών για διενέργεια πολέμου. Έτσι μετά την καθαίρεση του Μουράτ Ε' (για λόγους ασθενείας) και την ανάρρηση στο θρόνο του νέου Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, με ενέργειές του και τη σύμπραξη του Ρώσου υπουργού εξωτερικών Γκορτσακόφ ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878), που επεκτάθηκε από τον Καύκασο μέχρι την Βαλκανική, έχοντας συνεγείρει τους Βουλγάρους σε επανάσταση, συνέπεια των οποίων ήταν η συνομολόγηση της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου και η δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας σε βάρος κυρίως των Ελλήνων. Μετά όμως τη Συνθήκη του Βερολίνου που ακολούθησε το ίδιο έτος ο Ν. Ιγνάτιεφ περιέπεσε στη δυσμένεια του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄

Τρία χρόνια αργότερα, το 1881, ο Ιγνάτιεφ τοποθετήθηκε υπουργός των Εσωτερικών της Ρωσίας, θέση που διατήρησε μέχρι τον Ιούνιο του επόμενου έτους όταν αναγκάσθηκε σε παραίτηση λόγω διαφωνίας του με τον υπουργό των Εξωτερικών για στρατιωτικά ζητήματα.

Ο Νικολάι Ιγνάτιεφ, διατελώντας μέλος του ρωσικού Συμβουλίου της Επικρατείας, πέθανε στην γενέτειρά του το 1908, σε ηλικία 76 ετών.