Χόλσταϊν

Το Χόλσταϊν (γερμανικά: Holstein, λατινικά: Holsatia, αρχαία ελληνικά: Ολσατία) είναι περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Έλβα και Άιντερ. Αποτελεί μέρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, της βορειότερης πολιτείας της Γερμανίας.
Από το 811 ως το 1474 το Χόλσταϊν ονομαζόταν Κομητεία του Χόλσταϊν και έπειτα αποτέλεσε το Δουκάτο του Χόλσταϊν (1474-1866), ένα δουκάτο εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ιστορία του Χόλσταϊν είναι στενά συνυφασμένη με την ιστορία του δανικού Δουκάτου του Σλέσβιχ. Πρωτεύουσα του Χόλσταϊν είναι το Κίελο.
Το όνομα του Χόλσταϊν πιστεύεται ότι προέρχεται από τους Χολσέτες (λατινικά: Holcetae), μια σαξωνική φυλή που αναφέρει ο χρονικογράφος Αδάμ της Βρέμης ότι ζούσε στη βόρεια όχθη του ποταμού Έλβα.

Προέλευση

Μετά την περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων, κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, το Χόλσταϊν ήταν παραμεθόριος περιοχή μεταξύ της Νορμπαλμπινγκίας, της περιοχής των Βάγκρων και της περιοχής των Δανών.
Γύρω στο 800 ο Καρλομάγνος θα κατακτήσει την Παλιά Σαξονία, ενώ με τη Συνθήκη του Χάιλιγκεν το 811 παραχώρησε το έδαφος βόρεια του ποταμού Άιντερ στους Δανούς. Το υπόλοιπο Χόλσταϊν δόθηκε στους Οβοτρίτες, και οι Σάξωνες κάτοικοί του εκτοπίστηκαν σε διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας. Μετά το 814 οι Σάξωνες επανήλθαν στο δυτικό Χόλσταϊν. Οι Βάγκροι, έπειτα, εκδιώχθηκαν έξω από τα Όρια της Σαξωνίας, ενός νέου συνόρου που καθιερώθηκε στην περιοχή γύρω στο 810.

Κομητεία του Χόλσταϊν

Το 1111 θα ιδρυθεί η κομητεία του Χόλσταϊν. Αρχικά, ήταν ένα φέουδο του Δουκάτου της Σαξωνίας, στη συνέχεια του Δουκάτου της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ και, τέλος, της Επισκοπής του Λίμπεκ. Με την ίδρυση της νέας εδαφικής οντότητας, εγκαινιάστηκε η επέκταση προς τα ανατολικά, με τους Βάγκρες να ηττούνται οριστικά το 1138.
Η κομητεία του Χόλσταϊν βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Οίκου του Οίκος του Σάουμμπουρκ. Ο πρώτος Κόμης της ήταν ο Αδόλφος Α΄. Το 1201, μετά την μάχη του Στελάου, καταλήφθηκε από τη Δανία, όμως ανακαταλήφθηκε το 1227 από τον Κόμη του Σάουμμπουρκ και τους συμμάχους του στη μάχη του Μπορνχάβεντ.

Υποδιαιρέσεις του Δουκάτου του Χόλσταϊν (1474–1866)

Το 1490 το Δουκάτο του Χόλσταϊν διαιρέθηκε στο Χόλσταϊν-Σέγκεμπεργκ και το Χόλσταϊν-Γκότορπ. Το Χόλσταϊν-Σέγκεμπεργκ παρέμεινε στη δικαιοδοσία του Δανού Βασιλιά και ήταν επίσης γνωστό ως Βασιλικό Χόλσταϊν, ενώ αργότερα ονομαζόταν ως Χόλσταϊν-Γκλούκσταντ. Το Χόλσταϊν-Γκότορπ, γνωστό και ως Δουκικό Χόλσταϊν, δόθηκε στον Οίκο του Όλντενμπουργκ, όπου οι Βασιλείς της Δανίας ανήκαν.
Μεταξύ των ετών 1533 και 1544 ο Βασιλιάς Χριστιανός Γ΄ της Δανίας κυβέρνησε στο σύνολό τους τα Δουκάτα του Χόλσταϊν και του Σλέσβιχ. Το 1544 τα αδέλφια του Χριστιανού Γ΄, ο Ιωάννης Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Χάντερσλεβ και Αδόλφος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκότορπ.
Η Κομητεία του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ, η οποία είχε αυτόνομη διακυβέρνηση έως το 1640, θα συγχωνευθεί τελικώς με το Δουκάτο του Χόλσταϊν. Ο Δούκας του Χόλσταϊν-Γκότορπ, το 1762, έγινε Αυτοκράτορας της Ρωσίας ως Πέτρος Γ΄ και σχεδίαζε επίθεση εναντίον της Δανίας για να ανακτήσει τα εδάφη του Χόλσταϊν-Γκότορπ στο Σλέσβιχ, που είχαν καταληφθεί από το Δανό Βασιλιά το 1713. Παρά το γεγονός ότι ο Πέτρος σύντομα ανατράπηκε από τη σύζυγό του, την Μεγάλη Αικατερίνη, οι Δανοί αποφάσισαν να απαλλαγούν από αυτό το πρόβλημα. Το 1773 αντάλλαξαν την Κομητεία του Όλντενμπουργκ για τα εδάφη του Γκότορπ στο Χόλσταϊν, φέρνοντας έτσι το σύνολο των εδαφών του Χόλσταϊν υπό τον έλεγχό τους.