Λευκίμμη

Ιστορικά στοιχεία

Το νησί της Κέρκυρας τον καιρό των Βενετσιάνων είχε διαιρεθεί σε τέσσερα μεγάλα τμήματα, τα λεγόμενα βαϊλίκια, balie. Ένα από αυτά είναι του Αλεύχιμου (Λευκίμμης), απ' όπου και το εναλλακτικό τοπωνύμιο, που διασώθηκε έως σήμερα, "Αλεύκι".
Το βαϊλίκι της Λευκίμμης ήταν εξαρτημένο κατ'ευθείαν από τον βαϊλο και πλήρωνε φόρο σαράντα ρεάλια στη διετία. Είχε εναν Πρωτοπαππά υποκείμενο στον Μέγα Πρωτοπαππά, και είχε σημαία-bandiera-όπως και τα άλλα βαϊλίκια. Σε αυτή τη "σημαία", ανάλογα με τον πληθυσμό, διορίζονταν προεστοί και κλητήρες που είχαν αστυνομικά καθήκοντα. 
Όλα τα χωριά είναι χτισμένα μακριά από την θάλασσα για τον φόβο των επιδρομών πειρατών που λυμαίνονταν τον τόπο. Άλλα χωριά είναι χτισμένα σε κορυφές λόφων ανάμεσα στα δέντρα ή σε πεδινές εκτάσεις μακριά πάντα από την θάλασσα. Ο πληθυσμός της περιοχής σε διάφορες χρονικές περιόδους αποδεκατίστηκε από την πανούκλα και ολόκληρα χωριά εξαφανίστηκαν από το χάρτη, όπως ο Μαραθιάς που οι κάτοικοι -όσοι απέμειναν- άλλαξαν τοποθεσία, οι κάτοικοι του Χλωμού, και των Ρουμανάδων. Τον καιρό των Βενετσιάνων μεγάλο μέρος της γης ανήκε σε τιμάρια και σε εκκλησιαστικά κτήματα που ήταν αναπαλλοτρίωτα. Ο τιμαριούχος είχε επάνω στους ανθρώπους που του ανήκαν και ήταν δούλοι, και δικαστική εξουσία. Οι καλλιεργητές ήταν δουλοπάροικοι των κτημάτων της περιοχής. Σύμφωνα με αυτό ο γαιοκτήμονας-αγροδότης παραχωρούσε στο χωρικό-αγρολήπτη χέρσα γη σε μια διηνεκή αγροληψία, αλλά ιδιοκτήτης δεν ήταν, το είχε "μισιακό" ο χωρικός.
Οι Ριγγλάδες έχουν παραδοσιακά σπίτια αρχοντικά και μια ιδιαίτερη λαϊκή αρχιτεκτονική, έχει να επιδείξει βυζαντινή καταγωγή αφού το όνομα προέρχεται από την οικογένεια Ρίγγλη που έζησε στην περιοχή τον μεσαίωνα. Σημαντικής περιηγητικής αξίας είναι οι αλυκές Λευκίμμης, οι οποίες βρίσκονται πλησίον των Ριγγλάδων.
Οι Αναπλάδες βρίσκονται δίπλα στις Ριγγλάδες (ουσιαστικά αποτελούν ενιαίο οικιστικό σύνολο) και για την ετυμολογία της ονομασίας υπάρχουν δυο εκδοχές: η πρώτη είναι ότι εγκαταστάθηκαν στρατιώτες το 1540 από το Ναύπλιο (Αναπλιώτες) κυνηγημένοι από τους Τούρκους. Η  δεύτερη εκδοχή στηρίζεται στην παλιά και πιθανά βυζαντινή οικογένεια των Ανοπουλαίων.
Τα Μελίκια οφείλουν την ονομασία τους στην οικογένεια Μελίκη που ζούσε στη περιοχή από τον 15ο αιώνα και διαθέτει μια εκκλησία, τον Άγιο Ίσαυρο, με σπάνιες τοιχογραφίες και εικόνες του 16ου αιώνα.
Οι οικισμοί Παλαιοχωρίου και Νεοχωρίου αποτελούν ενιαίο οικιστικό πλέγμα, είναι χωριό με πολλές καλλιέργειες και ωραία θέα.
Στην ευρύτερη περιοχή οι Αργυράδες έχουν να επιδείξουν τα στενά καντούνια, τα βόλτα και την αρχιτεκτονική των σπιτιών που θυμίζουν έντονα την εποχή των Ενετών.
Το Νεοχωράκι κατοικήθηκε τον 19ο αιώνα από Αρβανίτες, ο Πετριτής, η αρχαία Εγρίπος, παραλιακό χωριό με ψαροταβέρνες.
Επίσης ο Χλωμός, χωριό της Λευκίμμης χτισμένο σε μια βουνοκορφή με απεριόριστη θέα και παραδοσιακά σπίτια, όπου σύμφωνα με μαρτυρίες έζησε ο Θωμάς Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα και Δεσπότης της Ηπείρου μετα την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Τούρκους.
Το Περιβόλι, ακόμα ένα μεγάλο χωριό με παλιά σπίτια κολλητά το ένα με το άλλο και εκκλησίες.
Ο Κάβος, κατάφυτη περιοχή με αιωνόβιες ελιές, τα τελευταία χρόνια λόγω της ρηχής ακτής, εξελίχτηκε σε κορυφαίο τουριστικό προορισμό για τους Άγγλους.
Το 1804 ήρθαν στην Κέρκυρα 1300 Σουλιώτες με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη, η Επτάνησος Πολιτεία τους έδωσε χωράφια στη Λευκίμμη, αλλα αυτοί ήταν πολεμιστές και δεν είχαν διάθεση για καλλιέργειες και σκορπίσανε κλαίοντες την απώλεια των ορέων τους, όπως έλεγαν.

Αξιομνημόνευτοι Λευκιμμιώτες

Σταμάτης Βούλγαρης, ο πρώτος Έλληνας πολεοδόμος.
Σπυρίδων Κοντομάρης, βουλευτής Κερκύρας Ε.Κ., ο πρώτος επιβεβαιωμένος νεκρός των γεγονότων του Πολυτεχνείου.
Σπύρος Γιαννιώτης, ολυμπιονίκης κολύμβησης.
Νίκος Κουλούρης, ο πρώτος δήμαρχος του Δήμου Λευκιμμαίων μεταπολεμικά (1η Ιανουαρίου 1987 - 1η Ιανουαρίου 1995).