Αδελφοί Μαρξ

Γκράουτσο Μαρξ

Ο Γκράουτσο (γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη, στις 2 Οκτωβρίου 1895 και πέθανε στο Χόλιγουντ, στις 3 Αυγούστου 1977) ήταν μια ζωντανή, κινούμενη γελοιογραφία. Φορά σμόκιν, περπατά καμπουριαστός, έχει ψεύτικο ζωγραφισμένο μουστάκι και το αιώνιο πούρο του αμερικανού επιχειρηματία στα χείλη. Ασταμάτητα φλύαρος, φλερτάρει, κουνώντας τσαχπίνικα τα φρύδια του, με χονδρά υπονοούμενα εκστομίζοντας  συνέχεια σουρεαλιστικές φράσεις, λογοπαίγνια, σαρκασμούς, σόκιν ανέκδοτα και χωριάτικα αστεία. Αποτελεί τον φυσικό ηγέτη και το επίκεντρο όλων των ταινιών του γκρουπ. Από αυτόν ξεκινούν και καταλήγουν τα καλύτερα γκαγκ, ενώ διάφορες ατάκες που κατά καιρούς έχει πει επαναλαμβάνονται  ασταμάτητα από κωμικούς του μιούζικ χολ ή σε διάφορα βιβλία κάθε λογής, από κινηματογραφικά δοκίμια έως συλλογές ποιημάτων.

Χάρπο Μαρξ

Στον αντίποδα του φλύαρου Γκράουτσο, βρίσκεται ο «μουγκός» Χάρπο (γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 23 Νοεμβρίου 1893 και πέθανε στο Χόλιγουντ, στις 28 Σεπτεμβρίου 1964) ένας επιθετικός μίμος με το χερουβικό πρόσωπο και την ξανθιά περούκα με τις μπούκλες και που δεν μιλούσε ποτέ. Το χαμόγελό του συνδύαζε την παιδική αθωότητα και την πονηριά. Λάτρευε την καταστροφή, έπαιζε άρπα και θύμιζε με την εκφραστικότητα του προσώπου του τους Ρωμαίους παντομίμους. Σκάρωνε αδιάκοπα φάρσες και στα χείλη του υπήρχε μονίμως ένα τεράστιο σαρδόνιο χαμόγελο.

Τσίκο Μαρξ

Ο τρίτος αδελφός, o Τσίκο (γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 22 Μαρτίου 1891 και πέθανε στο Χόλιγουντ, στις 11 Οκτωβρίου 1961) είναι ο τύπος του ναπολιτάνου μικροκομπιναδόρου, που κυνηγά το εύκολο κέρδος στον ιππόδρομο, αγαπά τα στοιχήματα και τα χαρτοπαίγνια και γενικά έλκεται από τη μεγάλη ζωή. Ο μποέμικος και τυχοδιωκτικός χαρακτήρας του συγκρούεται με την ενεργητικότητα του Γκράουτσο, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να επικοινωνήσει και να αποκρυπτογραφήσει τα μουγκά «ιερογλυφικά» του Χάρπο.

Ζέπο Μαρξ

Ο τέταρτος από τους αδελφούς, ο Ζέπο,(γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1901 και πέθανε το 1979) παρότι για κάποιο χρονικό διάστημα εμφανιζόταν μαζί τους στο Μπρόντγουεϊ, δεν μπόρεσε να παραμείνει στο γκρουπ για πολύ καιρό.  Οι κριτικοί τον χαρακτήριζαν «ρεζέρβα» κι αυτός απογοητευμένος από τις κακές κριτικές και το μέτριο υλικό που «περίσσευε» στις κωμωδίες γι’ αυτόν, τελικά αποτραβήχτηκε από το γκρουπ και ασχολήθηκε με το εμπόριο.

Ο ρόλος των αδελφών Μαρξ στην εξέλιξη της κωμωδίας

Το πέρασμα από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο σημαδεύτηκε στην κωμωδία από την αποχώρηση όλης της παλιάς φρουράς του σλάπστικ. Ο Μπάστερ Κίτον, ο Χάρολντ Λόιντ και άλλοι δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν στον ομιλούντα και έτσι σταμάτησαν να κάνουν ταινίες. Με την παρουσία του μικροφώνου υπήρχαν νέες δυνατότητες  που προσέφεραν οι ήχοι, οι διάλογοι και τα αστεία και έτσι αναπτύχθηκε ένα νέο κωμικό ύφος ανάμεσα στην παλιά κωμωδία και τη θεατρική φάρσα. Ο Έρβινγκ Θάλμπεργκ, θαυμαστής ενός κωμικού  γκρουπ  που έκανε καριέρα σε μουσικές κωμωδίες του Μπρόντγουεϊ με το οικογενειακό τους όνομα: Αδελφοί Μαρξ (Τhe Marx Brothers), είχε την έμπνευση να τους φέρει στον κινηματογράφο. Το συγκρότημα αποτέλεσε τον τέλειο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις βουβές κωμωδίες και στις ομιλούσες του αμερικανικού κινηματογράφου.
Η Παραμάουντ εκτίμησε σωστά το κωμικό δυναμικό του ομιλούντος και το 1929 υπέγραψε με τους Αδελφούς Μαρξ, μετά τις θεατρικές τους επιτυχίες στο Μπρόντγουεϊ. Μετά την ταινία Duck Soup, οι Αδελφοί Μαρξ προσχώρησαν στην MGM το 1934 όπου ο Έρβινγκ Θάλμπεργκ, που ήταν υπεύθυνος για τις ταινίες τους στην MGM εξασφάλισε την εμπορική επιτυχία των Μαρξ. Μερικές από τις ταινίες που κυκλοφόρησαν από την Παραμάουντ και την MGM: « Φτερά αλόγου » (1932), από την Παραμάουντ, « Σούπα πάπιας » (1933), από την Παραμάουντ, « Μια ημέρα στις κούρσες » (1937), από την MGM, «Μια νύχτα στην όπερα » (1935), από την MGM.