google/wiki40b huggingface dataset:
Σχολή της Φρανκφούρτης

Η Σχολή της Φρανκφούρτης είναι μια σχολή νεομαρξιστικής κριτικής θεωρίας, κοινωνιολογικής έρευνας, και φιλοσοφίας. Η ομάδα αναδύθηκε στο Ινστιτούτο για την Κοινωνική Έρευνα (γερμανικά:Institut für Sozialforschung) στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης στη Γερμανία όταν ο Μαξ Χορκχάιμερ έγινε ο διευθυντής του Ινστιτούτου το 1930. Ο όρος «Σχολή της Φρανκφούρτης» είναι άτυπος και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους στοχαστές που συνδέονταν με το Ινστιτούτο για την Κοινωνική Έρευνα ή επηρεάστηκαν από αυτό. Δεν είναι τίτλος για κάποιον θεσμό, και οι κύριοι στοχαστές της Σχολής της Φρανκφούρτης δεν χρησιμοποιούσαν τον όρο για να περιγράψουν τον εαυτό τους.
Η Σχολή της Φρανκφούρτης συνένωσε διαφωνούντες μαρξιστές, αυστηρούς επικριτές του καπιταλισμού που πίστευαν ότι κάποιοι από τους ιδεολογικούς επιγόνους του Καρλ Μαρξ υποστήριζαν ένθερμα μία επιλεκτική και παραπλανητική ανάγνωση του μαρξικού έργου, με στόχο συνήθως την υπεράσπιση των ορθόδοξων λενινιστικών Κομμουνιστικών Κομμάτων. Επηρεασμένοι κυρίως από την αποτυχία των επαναστάσεων της εργατικής τάξης στην Δυτική Ευρώπη μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο (π.χ. η Γερμανική Επανάσταση του 1918-1919) και από την άνοδο του Ναζισμού σε ένα οικονομικά και τεχνολογικά προηγμένο έθνος (Γερμανία), ανέλαβαν το καθήκον να επιλέξουν ποια κομμάτια από τη σκέψη του Μαρξ θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κατανόηση κοινωνικών συνθηκών που ο ίδιος ο Μαρξ ποτέ του δεν είχε δει. Στράφηκαν επομένως σε άλλες σχολές σκέψης για να συμπληρώσουν τις παραλείψεις του μαρξισμού.
Ο Μαξ Βέμπερ άσκησε την μεγαλύτερη επίδραση, όπως και ο Σίγκμουντ Φρόιντ (δείτε ενδεικτικά τη φροϋδική-μαρξιστική σύνθεση στο έργο του Χέρμπερτ Μαρκούζε του 1954 Έρως και Πολιτισμός). Η έμφασή τους στο «κριτικό» κομμάτι της θεωρίας πήγαζε σε σημαντικό βαθμό από την προσπάθειά τους να υπερβούν τα όρια του θετικισμού, του ωμού υλισμού, και της φαινομενολογίας επιστρέφοντας στην κριτική φιλοσοφία του Εμμάνουελ Καντ και τους επιγόνους του γερμανικού ιδεαλισμού, κυρίως τη φιλοσοφία του Χέγκελ με την έμφασή της στην άρνηση και την αντίφαση ως εγγενείς ιδιότητες της πραγματικότητας. Μια σημαντική επιρροή προήλθε επίσης από τη δημοσίευση στην δεκαετία του 1930 των έργων του Μαρξ Οικονομικά και Φιλοσοφικά χειρόγραφα του 1844 και Η Γερμανική Ιδεολογία, τα οποία έδειχναν τη συνέχεια με τον Εγελιανισμό που υποκρύπτονταν στη σκέψη του Μαρξ. Ο Μαρκούζε ήταν ο πρώτος που θα αρθρογραφούσε εκτενώς για τη θεωρητική σημασία αυτών των κειμένων.
Εκπαίδευση

Δωδέκατος αιώνας

Ο όρος εκπαίδευση πρωτοεμφανίστηκε το 12ο αιώνα, γύρω στο 1200 μ.Χ., στη Β. Ιταλία, Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Τσεχία για την αναβάθμιση του εργατικού δυναμικού, μιας και έχουμε και τη βιομηχανική επανάσταση το 18ο αιώνα στην Αγγλία. Η παροχή δωρεάν στοιχειώδους εκπαίδευσης γινόταν από φιλανθρωπικές και θρησκευτικές οργανώσεις, των οποίων ο στόχος ήταν πρωταρχικά ηθικός και των οποίων η αντίληψη για το βαθμό μόρφωσης που ήταν αναγκαίος για τον σκοπό αυτόν, ήταν πολύ περιορισμένος. Σύμφωνα με τον Durkheim οι εκπαιδευτικοί μετασχηματισμοί είναι πάντα αποτέλεσμα και ένδειξη των κοινωνικών μετασχηματισμών και βάσει αυτών πρέπει να ερμηνεύονται. Με άλλα λόγια, η εκπαίδευση αλλάζει καθώς αλλάζει η κοινωνία.

Αναγέννηση και Διαφωτισμός

Διαφοροποιήσεις στη σημασία του όρου εμφανίστηκαν στην εποχή της Αναγέννησης και του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, όπου η μελέτη της κλασσικής γραμματείας αντικατέστησε την αυστηρή εκπαίδευση στη λογική που κατείχε κεντρική θέση στο σχολαστικισμό του Μεσαίωνα. Τώρα πια δινόταν έμφαση στην ελκυστικότητα της παρουσίασης, την κομψότητα της μορφής και το εκλεπτυσμένο και επεξεργασμένο ύφος και όχι στην ανάπτυξη της δύναμης της λογικής.

Εικοστός αιώνας

Δεν είναι δυνατόν να μη σημειώσει κανείς και δύο πολύ βασικούς σταθμούς στην ιστορία της εκπαίδευσης. Ο α’ που χρονολογείται στις αρχές του 20ού αιώνα και χαρακτηρίζει τη μετάβαση από το λεγόμενο «παλαιό» στο «νέο» σχολείο (σχολείο εργασίας) επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην εσωτερική μορφή και λειτουργία της εκπαίδευσης, δηλαδή στο περιεχόμενο και τη μεθόδευση της διδασκαλίας καθώς και στη σχέση εκπαιδευτικού και μαθητή. Ο β’ σταθμός καλύπτει την περίοδο μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπου μεταδίδεται το εκάστοτε ισχύον σύστημα γνώσεων και αξιών σε κάθε κοινωνική ομάδα, ασκείται κοινωνικός έλεγχος, ενώ το παιδαγωγικό έργο γίνεται πλέον επάγγελμα και διαμορφώνεται ένα πλέγμα προσδοκιών και νορμών για το φορέα του επαγγελματικού ρόλου.
Επιχειρησιακή νοημοσύνη 2.0

Η Επιχειρησιακή Νοημοσύνη 2.0 (ΕΝ 2.0) είναι ένας καινούργιος όρος που αναφέρεται σε νέα εργαλεία και λογισμικό της επιχειρησιακής νοημοσύνης (ξεκίνησε στα μέσα του 2000), που επιτρέπει μεταξύ άλλων, την αναζήτηση εταιρικών δεδομένων σε πραγματικό χρόνο από τους εργαζόμενους και μια προσέγγιση σε αυτά περισσότερο από internet και διακομιστή, σε αντίθεση με τα ιδιόκτητα εργαλεία αναζήτησης που χαρακτήριζαν παλαιότερο λογισμικό της επιχειρησιακής νοημοσύνης.
Αυτή η αλλαγή αποδίδεται, μερικώς, στην εκλαΐκευση των προσανατολισμένων στις υπηρεσίες αρχιτεκτονικών-ΠΥΑ (service-oriented architectures), το οποίο δίνει τη δυνατότητα για ένα ευέλικτο, εύκολο στη σύνθεση και προσαρμογή middleware. Επίσης, τα ανοικτά πρότυπα για την ανταλλαγή δεδομένων όπως το XBRL (Extensible Business Reporting Language) και οντολογίες Σημασιολογικού Ιστού επιτρέπουν τη χρήση δεδομένων εκτός της εταιρείας, όπως η συγκριτική προτυποποίηση τύπου πληροφοριών.
Η ΕΝ 2.0 πήρε το όνομά της από το Web 2.0, αν και παίρνει στοιχεία τόσο από το Web 2.0 (έμφαση στην ενδυνάμωση των χρηστών και τη συνεργασία της κοινότητας, τεχνολογίες όπως το RSS και την έννοια των mashups) όσο και από το Σημασιολογικό Ιστό, που μερικές φορές αποκαλείται Web 3.0 (Σημασιολογική ολοκλήρωση μέσω επιμερισμένων οντολογιών για να επιτραπεί η εύκολη ανταλλαγή των δεδομένων).
Σύμφωνα με τον ειδικό στα analytics, Neil Raden, η ΕΝ 2.0 επίσης συνεπάγεται μια απομάκρυνση από τη συνηθισμένη αποθήκη δεδομένων (Data warehouse) που χρησιμοποιούν τα εργαλεία της ΕΝ, το οποίο «θα δώσει τη θέση του σε ένα γενικό πλαίσιο, στην συνέπεια και στην ανάγκη να σχετίζονται γρήγορα πληροφορίες από πολλές πηγές».
Οι Ρειτοί

Οι Ρειτοί ήταν δύο τεχνητές λίμνες που σχηματίστηκαν από πηγές στις δυτικές παρυφές του Όρους Αιγάλεω, γύρω στα 300 μέτρα βόρεια της ακτής και αποτελούσαν το σύνορο μεταξύ Ελευσίνας και Αθήνας. Η βόρεια λίμνη ήταν αφιερωμένη στη θεά Δήμητρα, ενώ η δεύτερη στην κόρη της Περσεφόνη.

Δημιουργία

Κατά τον Παυσανία υπήρχαν ρεύματα στην περιοχή, δηλαδή εκροές πηγών, οι οποίες φράχτηκαν και σχηματίστηκαν οι λίμνες. Το νερό τους ήταν θαλασσινό και μόνο οι ιερείς των θεοτήτων αυτών είχαν το δικαίωμα να ψαρεύουν εκεί. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η διαμόρφωση των λιμνών έγινε στα κλασικά χρόνια, ενώ νωρίτερα η διέλευση ήταν αδύνατη εξαιτίας των ρευμάτων και των ελών. Για το λόγο αυτό θεωρείται ότι η Αρχαία Ιερά Οδός μετά το Ιερό της Αφροδίτης πρέπει να έκανε παράκαμψη προς τα βόρεια, περνώντας πίσω από τις πηγές.

Στο κέντρο της Λίμνης Κουμουνδούρου, ο Ιωάννης Τραυλός εντόπισε μακρύ τοίχο, που πιθανόν ήταν μέρος του φράγματος που διαμόρφωνε τη λίμνη, το οποίο ταυτίζεται χρονικά με το δομικό υλικό του ελευσινιακού τελεστηρίου . Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ελευσίνας υπάρχει επιγραφή με τμήμα ψηφίσματος της αθηναϊκής βουλής που αφορά στη γεφύρωση ενός από τα δύο ρεύματα των Ρειτών. Η επιγραφή χρονολογείται στο 421 π.Χ. και αναφέρει την απόφαση των Αθηναίων να κατασκευάσουν λίθινη γέφυρα πλάτους πέντε ποδών, περίπου 1,5 μέτρου, για να διευκολύνει τη μεταφορά των ιερών της Δήμητρας στην Αθήνα. Καθώς το μικρό πλάτος της γέφυρας απαγόρευε την έλευση τροχοφόρων, ενισχύεται η παραπάνω εκδοχή, αφού οι συνοδοί των ιερών αντικειμένων της θεάς ήταν πεζοί. Η επιγραφή μάλιστα, απεικονίζει τις ελευσινιακές και τις αθηναϊκές θεότητες.

Οι Ρειτοί σήμερα

Οι λίμνες διατηρήθηκαν μέχρι και το 19ο αιώνα μ.Χ. Κάτοικοι της περιοχής Σκαραμαγκά αναφέρουν ότι και οι δύο λίμνες υπήρχαν μέχρι και τη δεκαετία του 1950. Τις περιγράφουν ως πραγματικούς υδροβιότοπους, με πεντακάθαρα, συνεχώς ανανεούμενα ύδατα, γεμάτες ψάρια, και με ψηλούς καλαμιώνες γύρω, όπου έβρισκαν καταφύγιο πολλά πουλιά. Στη συνέχεια όμως η βόρεια λίμνη, γνωστή ως Κεφαλάρι, αποστραγγίστηκε και επιχωματώθηκε . Η νότια λίμνη, της Περσεφόνης, διατηρείται μέχρι σήμερα, είναι γνωστή ως Λίμνη Κουμουνδούρου και εντοπίζεται στα σύνορα του σύγχρονου Δήμου Χαϊδαρίου με τον Δήμο Ασπροπύργου.
Φρειδερίκη Βιλελμίνη της Πρωσίας

Βιογραφία

Η Φρειδερίκη Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1796 στο Βερολίνο, και ήταν το νεότερο παιδί και μοναχοκόρη του Πρίγκιπα Λουδοβίκου Κάρολου της Πρωσίας και της Δούκισσας Φρειδερίκης του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Περίπου το 1815 η Φρειδερίκη Βιλελμίνη γνώρισε τον Λεοπόλδο Δ΄, Δούκα του Άνχαλτ-Ντεσάου. Στις 17 Μαΐου 1816, η Φρειδερίκη Βιλελμίνη και ο Λεοπόλδος αρραβωνιάστηκαν. Ο αρραβώνας τους οργανώθηκε από την πρωσική αυλή. Στις 18 Απριλίου 1818 έγινε ο γάμος τους, στο Βερολίνο.
Η Φρειδερίκη Βιλελμίνη πέθανε στις 1 Ιανουαρίου 1850 σε ηλικία 53 ετών στο Ντεσάου.
Καλαμοκανάς (γένος)

Ονοματολογία

Η επιστημονική ονομασία himantopus, είναι ελληνική (ιμάντας + πους) και συσχετίζεται, όπως και η λαϊκή ονομασία μαύρος καλαμοκανάς  με τα λεπτά -σαν ιμάντες ή σαν καλάμια- πόδια του πτηνού.
Η  λέξη stilt στην αγγλική ονομασία του (Black-stilt), σημαίνει «πάσσαλος», «στύλος», αλλά σημαίνει και το κάθε ένα από τα «ξύλινα πόδια» των «ξυλοπόδαρων», εκείνων των ζογκλέρ, δηλαδή, που περπατάνε πάνω σ’αυτά. Ο συσχετισμός με τα πόδια του πτηνού είναι σαφέστατος, όπως και η αναφορά στο μαύρο πτέρωμά του.

Βιότοπος

Οι καλαμοκανάδες είναι καλοβατικά πτηνά ρηχών υγροτόπων που απαντούν, ανάλογα με το είδος, σε επίπεδους ανοικτούς χώρους,  αμμονησίδες, λασπότοπους και αργιλώδη εδάφη, έλη, παρυφές ρηχών λιμνών, κοίτες ποταμών, πλημμυρισμένα χωράφια, αρδευόμενες περιοχές, λιμνάζοντα νερά αποχετεύσεων, κ.ο.κ.
(βλ. λεπτομέρειες στα λήμματα των επί μέρους ειδών).

Μορφολογία

Οι καλαμοκανάδες είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα παρυδάτια πτηνά, με το χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο ή κατάμαυρο πτέρωμα και τους, επίσης χαρακτηριστικούς, εξαιρετικά μακρείς ταρσούς του, οπότε δύσκολα συγχέεται με άλλο γένος (indintinguishable). Το ράμφος τους είναι ίσιο και ασυνήθιστα λεπτό (διατομής μολυβιού).

Φωνή

(Δείγματα φωνής στα λήμματα των επί μέρους ειδών)

Αναπαραγωγή

Το γένος περιλαμβάνει μονογαμικά είδη, με τα πουλιά να ζευγαρώνουν εφ’ όρου ζωής. Πριν το ζευγάρωμα προηγούνται τελετουργικά ερωτοτροπίας. Η περίοδος φωλιάσματος των καλαμοκανάδων ποικίλλει ευρέως, ανάλογα με την αναπαραγωγική επικράτεια και την περίοδο των βροχών. Φωλιάζει είτε αποικιακά (καλαμοκανάς), είτε μοναχικά μαύρος καλαμοκανάς, πάντοτε κοντά στο νερό.
Η φωλιά είναι, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ένα μικρό βαθούλωμα στο έδαφος, σε μια αμμώδη προεξοχή. Η γέννα περιλαμβάνει (3-) 4 αβγά και την επώαση αναλαμβάνουν και τα δύο φύλα. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι και μπορούν να τρέξουν σχεδόν αμέσως μόλις εκκολαφθούν.

Κατάσταση πληθυσμού

Ενώ ο καλαμοκανάς δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ο μαύρος καλαμοκανάς, στον αντίποδα, αποτελεί ένα από τα πλέον κινδυνεύοντα πτηνά παγκοσμίως, λόγω της θήρευσης από ξενικά θηλαστικά και της υποβάθμισης των ενδιαιτημάτων του. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει ανάκαμψη του μικρού πληθυσμού του, χάρη στις προσπάθειες που καταβάλλονται από τους εμπλεκομένους φορείς.
Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ

Η Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ είναι ένα πήλινο αγαλματίδιο γυναίκας, που ανακαλύφθηκε το 1961, στο νεολιθικό οικισμό του Τσαταλχογιούκ, κοντά στο Ικόνιο, στη νότια Τουρκία και χρονολογείται από το 6.000 π.Χ.  
Πρόκειται για γυμνή και παχύσαρκη γυναικεία μορφή, που πιστεύεται ότι απεικονίζει τη Μεγάλη Μητέρα κατά τη διάρκεια της γέννας ενώ κάθεται στο θρόνο της και ακουμπά τα χέρια της σε κεφάλια αιλουροειδούς (λεοπάρδαλης ή πάνθηρα).
Κατά την ανασκαφή που έφερε στο φως το αγαλματίδιο, το κεφάλι της θεάς και το σημείο όπου ακουμπά το ένα χέρι δε βρέθηκαν και αναπληρώθηκαν. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Ανατολικών Πολιτισμών, στην Άγκυρα.
Το πρόβλημα του λαθρεπιβάτη

Περίπτωση δημόσιου αγαθού

Δημόσιες συγκοινωνίες: Όταν όλοι πληρώνουν το αντίτιμο που τους αναλογεί για την χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, το όφελος διαχέεται σε όλους τους επιβάτες. Υπάρχει τακτική συγκοινωνία, μειώνεται το κυκλοφοριακό πρόβλημα,  γίνεται η απαραίτητη συντήρηση των μέσων μεταφοράς που είναι προς όφελος της ασφάλειας του επιβατικού κοινού, λαμβάνονται μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος και ούτω καθεξής. Εάν υπάρχουν κάποιοι που χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς χωρίς εισιτήριο, το όφελος που προκύπτει για αυτούς είναι εις βάρος των επιβατών που είναι συνεπείς, γιατί ενώ αυτοί πληρώνουν το ποσό που τους αναλογεί, τα ανταποδοτικά οφέλη που προκύπτουν είναι πολύ λιγότερα από τα αναμενόμενα. Εάν πάλι κανένας δεν πληρώνει εισιτήριο, η προσφορά του δημόσιου αυτού αγαθό δεν θα μπορεί να συντηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω έλλειψης πόρων.

Περίπτωση κοινού αγαθού

Οι θάλασσες: Οι θάλασσες αποτελούν φυσικό σύστημα πόρου  και όλοι ανεξαρτήτως ωφελούνται από αυτόν και είναι υπεύθυνοι για την συντήρηση και την διατήρησή του για τις μελλοντικές γενεές.  Εάν όλοι συνεισφέρουν στην ορθολογική διαχείριση του πόρου αυτού, τα οφέλη που θα προκύπτουν θα είναι για όλους και σε παγκόσμιο επίπεδο καθώς πολλές θαλάσσιες δραστηριότητες όπως η αλιεία, ο τουρισμός και η αναψυχή εξαρτώνται από την καλή ποιότητα των υδάτων. Εάν πάλι υπάρχουν ατομικές ή συλλογικές οντότητες, που εκμεταλλεύονται τον πόρο αυτό και όσα προσφέρει με παραβατικό τρόπο, όπως για παράδειγμα με την υπεραλίευση, την απόρριψη αποβλήτων ή ακόμα και την αποφυγή άσκησης περιβαλλοντικής πολιτικής, αποκομίζοντας ίδιον όφελος, ο πόρος δεν θα είναι δυνατόν να αποδώσει μελλοντικά κατά το καλύτερο δυνατό τρόπο. Εάν τέλος κανένας δεν δρα με βάση το συλλογικό συμφέρον, οδηγούμαστε στην καταστροφή του πόρου και στη Τραγωδία των Κοινών.
Τζιρόλαμο Αλιμπράντι

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Αλιμπράντι διδάχθηκε ζωγραφική πρώτα στη σχολή του Αντονέλλο ντα Μεσσίνα. Η φήμη που είχε αποκτήσει ο δάσκαλός του στη Βενετία του προκάλεσε την επιθυμία να επισκεφθεί αυτή την πόλη. Εκεί γνώρισε και έγινε φίλος με τον Τζορτζόνε. Στη συνέχεια ο Αλιμπράντι πήγε στο Μιλάνο, όπου μαθήτευσε κοντά στον Λεονάρντο ντα Βίντσι. Μετά πήγε στη Ρώμη, όπου μελέτησε την τέχνη της ύστερης αρχαιότητας και τα έργα του Ραφαήλ. Από τη Ρώμη πήγε στην Πάρμα και από εκεί επέστρεψε στη Μεσσήνη της Σικελίας, εργαζόμενος εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του. Στην πόλη της Μεσσήνης βρίσκονται σήμερα τα καλύτερα έργα του. Ο καλλιτέχνης απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών από πανούκλα στη Μεσσήνη.

Το έργο του

Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται από τους περισσότερους ότι είναι η μεγάλη εικόνα της Υπαπαντής, που φιλοτεχνήθηκε το 1519 για την Εκκλησία της Καντελόρα (Chiesa della Candelora). Αργότερα το έργο αυτό μεταφέρθηκε στον ναό του Αγίου Νικολάου dei Gentiluomini και, μετά από σοβαρές ζημιές που υπέστη κατά τον μεγάλο σεισμό της Μεσσήνης το 1908, βρίσκεται σήμερα στη συλλογή του Museo Civico στη Μεσσήνη. Ο Αλιμπράντι ζωγράφισε επίσης έναν «Εξαγνισμό της Παρθένου», που στεγάζεται σήμερα στον Καθεδρικό ναό της Μεσσήνης.
Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών

Πλοκή

Ο ντροπαλός Τοντ Άντερσον πηγαίνει στην Ακαδημία Γουέλτον, όπου ο μεγαλύτερός του αδερφός είχε αριστεύσει. Ο συγκάτοικός του, Νιλ, αν και πολύ έξυπνος και δημοφιλής, δέχεται μεγάλη πίεση από τον υπερπροστατευτικό πατέρα του. Οι δυο τους, μαζί με άλλους φίλους τους, γνωρίζουν τον καινούριο δάσκαλο αγγλικών, τον Καθηγητή Κίτινγκ. Ο Κίτινγκ, ο οποίος είχε φοιτήσει στην Ακαδημία Γουέλτον, τους συστήνει στην άτυπη μυστική λέσχη λογοτεχνίας «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών». Εκεί ο Κίτινγκ θα ενθαρρύνει τους μαθητές του να πάνε κόντρα στο σύστημα και να είναι σοφοί και όχι ηλίθιοι όταν θα διαμαρτύρονται εναντίον του. Ο καθένας από τα παιδιά θα το κάνει με τον δικό του τρόπο, και η ζωή τους θα αλλάξει για πάντα.

Box office

Με προϋπολογισμό 16.400.000 δολάρια, η ταινία Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών έκανε πρεμιέρα τριημέρου στην 3η θέση με 7,5 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office συγκέντρωσε 95,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο έφτασε τα 140 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 235,8 εκατομμύρια δολάρια.
Πέτρος Μαυροειδής

Σταδιοδρομία

Ο Μαυροειδής γεννήθηκε στον Πειραιά το 1954. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και ολοκλήρωσε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στο διεθνές δίκαιο και την ευρωπαϊκή Ιστορία. Ξεκίνησε τη διπλωματική του σταδιοδρομία το 1981, υπηρετώντας σε διάφορες θέσεις σε όλο τον κόσμο. Διορίστηκε πρέσβης Ελλάδας στο Πακιστάν το Δεκέμβριο του 2007, παρουσιάζοντας τα διαπιστευτήριά του στον τότε πρόεδρο Περβέζ Μουσάραφ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πακιστάν εργάστηκε και ως εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κουριτίμπα

Ιστορία

Στην αρχή η πόλη αυτή ήταν ινδιάνικη και στη συνέχεια έγινε πορτογαλική. Γύρω στο 1700, το εμπόριο αναπτύχθηκε, υπό την επιρροή των κτηνοτρόφων, που μετακινούνταν με τα κοπάδια τους μεταξύ των πολιτειών του Ρίο Γκράντε Ντο Σουλ, του Σάο Πάολο και του Μίνας Ζεράις. 
Η μαζική μετανάστευση από την Ευρώπη, στις αρχές του 19ου αιώνα, κυρίως Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Ουκρανοί δημιούργησε τις νέες επεκτάσεις. Η πόλη έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη πολωνική διασπορά στον κόσμο, μετά το Σικάγο. Άλλοι μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στη πόλη είναι Ιάπωνες, Αραβες κυρίως από το Λίβανο και τη Συρία, Ρώσοι καθώς και άλλοι ανατολικοί Ευρωπαίοι.

Η νέα πόλη

Έτσι αναγκαστικά το 1970, επί των ημερών του δημάρχου Ζαϊμε Λέρνερ (Jaime Lerner), τέθηκαν τα θεμέλια της νέας πόλης. Την επιτυχία έφεραν δύο πρωτότυπες ιδέες: ο σχεδιασμός ενός νέου πολεοδομικού σχεδίου και η χάραξη δύο μεγάλων καθέτων αρτηριών με δημιουργία χώρων πρασίνου, που λειτούργησαν ως αντιπλημμυρικά έργα. επίσης στην Κουριτίμπα εφαρμόζονται λύσεις για την αντιμετώπιση του νέφους, της κυκλοφοριακής συμφόρησης, των απορριμμάτων, του χάους και των κοινωνικών προβλημάτων των μεγαλουπόλεων. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα παραπάνω συμβαίνουν τη στιγμή που ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται με αμείωτους ρυθμούς. Κατά τη δεκαετία του ΄50, η Κουριτίμπα είχε λιγότερους από 200.000 κατοίκους. Σήμερα, εντός της πόλης ζουν 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι ενώ στα περίχωρα έχουν εγκατασταθεί περίπου 3,1 εκατομμύρια. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, υπερσύγχρονα αρθρωτά λεωφορεία διασχίζουν τις μεγάλες λεωφόρους, σε ειδικές λεωφορειολωρίδες. Τα δρομολόγια καταλήγουν σε άνετους σταθμούς, τον ανθό ενός συστήματος μαζικών συγκοινωνιών που τον μιμήθηκε η Νέα Υόρκη. Τα τριάντα μεγάλα πάρκα της πόλης, πρότυπα στο είδος τους, στα οποία πρέπει να προσθέσουμε ακόμα 350 πλατείες, της χάρισαν τον τίτλο της «οικολογικής πρωτεύουσας» της Βραζιλίας.
ΦΚ Σίνικ Γιαροσλάβλ

Σύμβολα

Από την 1η Απριλίου του 2001, χρώματα της ομάδας αποτελούν το μαύρο και το μπλε. Η μπλούζα είναι μπλε με μαύρες ρίγες, ενώ το κοντό παντελόνι και οι κάλτσες έχουν χρώμα μαύρο. Στους εκτός έδρας αγώνες συχνά χρησιμοποιείται το λευκό χρώμα. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του συλλόγου, Μιχαήλ Μοροζόφ, η ιδέα της επιλογής σταθερών αποχρώσεων ήταν του προπονητή Αλεξάντρ Πομπεγκάλοφ. Στο παρελθόν ο σύλλογος δεν είχε σταθερές αποχρώσεις στις εμφανίσεις του. Τη δεκαετία του 1960, η ομάδα φορούσε τα χρώματα της εθνικής Αργεντινής, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ομάδα αγωνιζόταν με ερυθρόμαυρες μπλούζες, μαύρα κοντά παντελόνια και κάλτσες.
Ελισάβετ Μουτάφη

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Είναι ανιψιά του γνωστού Έλληνα σχεδιαστή μόδας Μάκη Τσέλιου. Το πραγματικό της επίθετο είναι Μουταφτσή και το «Μουτάφη» το υιοθέτησε μετά από προτροπή του Λάκη Λαζόπουλου. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές. Έγινε ευρέως γνωστή μέσα από το ρόλο της Έλσας Σαράντη στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση Βέρα στο δεξί.
Λόλο Λετάλου Ματαλάζι Μολίγκα

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στο Τάου (Ta'u) της Μανούα (Manu'a) στις Αμερικανικές Σαμόα Ο πατέρας του ήταν ο ανώτατος φύλαρχος Moliga Sa'ena Auauna Moliga, με καταγωγή από το Τάου και η μητέρα του, Soali’i Galea’i, ήταν κάτοικος της Φιτιούτα και της Ολοσέγκα Ο Μολίγκα τέλειωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Μανούα και απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στα παιδαγωγικά από το κολέγιο Τσάντρον της αμερικανικής πολιτείας της Νεμπράσκα.έχει επίσης μάστερ στη δημόσια διοίκηση από το πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο (Ιούλιος 2012).

Καριέρα

Ο Μολίγκα ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος. Εν συνεχεία έγινε διευθυντής σε Δημοτικό Σχολείο προτού γίνει διευθυντής στο Γυμνάσιο της Μανούα στα νησιά Μανούα. Αργότερα έγινε διευθυντής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο τμήμα Εκπαίδευσης της Αμερικανικής Σαμόα. Επίσης, είναι ιδιοκτήτης μιας κατασκευαστικής εταιρείας.

Πολιτική καριέρα

Εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων επί 4 θητείες. Αργότερα έγινε μέλος της Γερουσίας της Αμερικανικής Σαμόα και υπηρέτησε ως πρόεδρός της.  Ενώ υπηρετούσε ως γερουσιαστής, σκεφτόταν να είναι υποψήφιος στις εκλογές για Κυβερνήτη το 2008, ωστόσο αποσύρθηκε από την κούρσα επικαλούμενος τις τότε δεσμεύσεις του και ανακοίνωσε έναν άλλο υποψήφιο στη θέση του.
Ο Μολίγκα διορίστηκε πρόεδρος της Αναπτυξιακής Τράπεζας των Αμερικανικών Σαμόα από τον κυβερνήτη Τογκιόλα Τουλαφόνο και ο διορισμός του εγκρίθηκε από τη Γερουσία. Παραιτήθηκε από την προεδρία λίγο πριν τη διεξαγωγή των εκλογών για κυβερνήτη το 2012, στις οποίες ήταν υποψήφιος.

Εκλογές για κυβερνήτη 2012

Οι εκλογές για Κυβερνήτη διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 2012, ταυτόχρονα με τις αμερικανικές προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, αλλά και με τις γενικές εκλογές στις Αμερικανικές Σαμόα.  Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 6 υποψήφιοι. Ο Τογκιόλα Τουλαφόνο δεν διεκδίκησε και τρίτη θητεία.  Κανείς υποψήφιος δεν κατάφερε να πάρει πλειοψηφία στον πρώτο γύρο κι έτσι ένας δεύτερος γύρος διενεργήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012. Νικητής αναδείχθηκε ο Λόλο Λετάλου Ματαλάζι Μολίγκα, ο οποίος κατήλθε στις εκλογές ως ανεξάρτητος, με ποσοστό 52,9% έναντι 47,1% για τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος, Φαόα Αϊτοφέλε Σούνια .

Επανεκλογή 2016

Στις εκλογές για Κυβερνήτη που διενεργήθηκαν στις 8 Νοεμβρίου 2016, ο κάτοχος του αξιώματος Μολίγκα επανεξελέγη με ποσοστό 60,2% έναντι 35,8 για τον Φαόα Αϊτοφέλε Σούνια και 4% για τον Τουίκα Τουίκα.