google/wiki40b huggingface dataset:
Παππαρούσι Ευρυτανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Παππαρούσι βρίσκεται στις πλαγιές του Τυμφρηστού, ανατολικά του ποταμού Ταυρωπού και απέχει 24 χλμ. δυτικά από το Καρπενήσι. Την περίοδο της  τουρκοκρατίας αναφέρεται μεταξύ των "Πολιτοχωρίων", δηλαδή των χωριών γύρω από τον Τυμφρηστό των οποίων οι κάτοικοι είχαν σχέσεις (εμπορικές, τεχνικές, μετανάστευση για δουλειά και σπουδές παιδιών κ.α.) με την Κωνσταντινούπολη (Πόλη). Πιθανολογείται ότι από εκεί ήρθε στην περιοχή η γνώση της εκτροφής μεταξοσκώληκα και η παραγωγή μεταξιού. Η ονομασία Παπαρούσι (παπα + ρούσος), σύμφωνα με ορισμένους, προέρχεται από τις κόκκινες μουριές που καλλιεργούσαν (ρούσος = κόκκινος) για τη παραγωγή μεταξοσκώληκα. Οι μουριές υπάρχουν μέχρι σήμερα και από αυτές οι κάτοικοι παράγουν ένα αλκοολούχο ποτό "μούρο". Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, που κτίστηκε το 1885, η βρύση της "Γιαννογιάνεβας" του 1896 και τα παλιά πέτρινα γεφύρια.

Διοικητικά

Το 1836 ο οικισμός ορίστηκε έδρα του δήμου Πολιτοχωρίων και το 1919 συστάθηκε κοινότητα Παπαρουσίου. Μέχρι το 1940 επίσημα γραφόταν ως Παπαρούσι, οπότε και διορθώθηκε σε Παππαρούσιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Δυτικό Παππαρούσι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Παππαρουσίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 34 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 12.
Έμιλ Λούντβιχ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μπρέσλαου (σήμερα Βρότσλαβ της Πολωνίας) και ήταν γιος του οφθαλμολόγου Χέρμαν Κον, που, Εβραίος ων, άλλαξε το όνομά του σε Λούντβιχ.
Σπούδασε νομικά με τα οποία δεν ασχολήθηκε και επιδόθηκε στην συγγραφή. Έγραψε ποιήματα και θεατρικά έργα και το 1906 εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε ανταποκριτής εξωτερικού γερμανικής εφημερίδας. Η δημοσιογραφική του σταδιοδρομία συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο, οπότε πήρε συνεντεύξεις από τους Μουσσολίνι, Κεμάλ, Στάλιν και Μάζαρυκ.
Το 1920 έγραψε την βιογραφία του Γκαίτε, η οποία τον καθιέρωσε ως κορυφαίο εκπρόσωπο της «νέας σχολής» της βιογραφίας, της εκλαϊκευμένης δηλαδή μορφής της. 
Ακολούθησαν βιογραφίες του Ναπολέοντα, του Χριστού και του Βίσμαρκ, πολύ δημοφιλείς διεθνώς και «πολύ επικίνδυνες» κατά τον Γκαίμπελς. Τα σχετικά με τον Βίσμαρκ και τον Γουλιέλμο Β΄ έργα του, αναφερόμενα στην αντίθεση των δύο ανδρών, τον έφεραν αντιμέτωπο σε δικαστικό αγώνα με τον έκπτωτο αυτοκράτορα, που έληξε αισίως για τον Λούντβιχ.
Το 1940 έφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, απ’ όπου επέστρεψε στην Ελβετία μετά τον πόλεμο.
Η επιτυχία των έργων του οφείλεται στον συνδυασμό της ιστορικής αφήγησης με την ψυχολογική ανάλυση των βιογραφουμένων και την βάσει αυτής εξέταση των ελατηρίων των ενεργειών τους.
Λεωνίδας Μπουρνιάς

Βιογραφία και έργο

Γεννήθηκε στη Χίο στις 9 Μαΐου 1908, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αρχικά εργάσθηκε ως δικηγόρος. Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών (1947) και Εμπορικής Ναυτιλίας (1952-1956).Πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Χίου στις εκλογές του 1950 και στη συνέχεια επανεξελέγη σε οκτώ άλλες εκλογικές αναμετρήσεις στην ίδια πάντοτε εκλογική περιφέρεια. Υπουργός Εργασίας (29 Φεβρουαρίου 1956-5 Μαρτίου 1958) και Βιομηχανίας (2 Νοεμβρίου 1962-19 Ιουνίου 1963). Αντιπρόεδρος της Βουλής 1977-1980. Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1981-1985). Έλαβε μέρος σε διεθνείς διασκέψεις.
Ο Λεωνίδας Μπουρνιάς συνέγραψε το βιβλίο Η ελληνική εμπορική ναυτιλία (1950).
Πέθανε τον Ιούνιο του 1997 και κηδεύτηκε στις 12 Ιουνίου από τον ιερό ναό του Αγίου Λαζάρου του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Βασιλική Μπουρνιά και απέκτησαν παιδιά και εγγόνια.
Εραστής Δυτικών Προαστίων

Υπόθεση

Ο όμορφος και δημοφιλής Σπύρος, γέννημα-θρέμμα δυτικής Αττικής συναντά κι ερωτεύεται την κακομαθημένη και πάμπλουτη Λίζα που είναι συνηθισμένη να παίρνει πάντα αυτό που θέλει. Όταν οι δύο νέοι καταφέρουν να έρθουν κοντά και να παραδεχτούν τα έντονα συναισθήματα που τους δένουν, θα βρεθούν αντιμέτωποι με δυο ολόκληρους κόσμους. Και κει είναι που ο έρωτάς τους δοκιμάζεται και αποδεικνύει ότι η δύναμή του, όταν αυτός είναι αληθινός, στέκεται πάνω από προκαταλήψεις και στερεότυπα...
Καρμπονάρα

Η καρμπονάρα αποτελεί πιάτο ζυμαρικών της ιταλικής κουζίνας.
Πρόκειται για μια συνταγή, στην οποία βασικό συστατικό είναι τα ζυμαρικά, τα οποία είναι συνοδευόμενα από μια σάλτσα με αυγά, τυρί και μπέικον. Ανά χώρα, η συνταγή της καρμπονάρας παρουσιάζεται με διάφορες εκδοχές που συνεχώς διαμορφώνονται, αν και η πιο συνηθισμένη και κλασική συνταγή είναι η ιταλική. 
Η προέλευσή της αποτελεί μυστήριο. Μία από τις πιο γνωστές αναφορές γίνεται για ένα χωριό με το όνομα Carbonara, άλλοι όμως υποστηρίζουν πως προέρχεται από τους Καρμπονάρους, κίνημα, του οποίου τα μέλη του αναγκάζονταν να κρύβονται, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούν υλικά εύκολα να βρεθούν έτσι ώστε να ανακαλύψουν την συνταγή της καρμπονάρας.
Μια ακόμα εκδοχή είναι ότι Αμερικανοί στρατιώτες στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έμπαιναν στις ρωμαϊκές τραττορίες ζητώντας για γεύμα αυγά, μπέικον και νουντλς και ανακάτευαν τα σερβιρισμένα πιάτα σε κάτι που εξελίχθηκε στο σημερινό πιάτο.
Πανεπιστημιάδα

Η Πανεπιστημιάδα (αγγλ.: Universiade) είναι μια διεθνής αθλητική διοργάνωση πολλών σπορ, στην οποία μετέχουν αθλητές που είναι φοιτητές ή σπουδαστές ανωτάτων σχολών. Υπάρχει θερινή και χειμερινή διοργάνωση για τα αντίστοιχα σπορ.

Λεπτομέρειες

Οι αγώνες διοργανώνονται από τη Διεθνή Πανεπιστημιακή Ομοσπονδία Αθλητισμού (International University Sports Federation ή FISU). Η ονομασία τους προήλθε από συνδυασμό των λέξεων Πανεπιστήμιο (University) και Ολυμπιάδα (Olympiad). Ορισμένες φορές από τα μέσα ενημέρωσης αναφέρονται ως «Παγκόσμιοι Φοιτητικοί Αγώνες» (World Student Games ) ή «Παγκόσμιοι Πανεπιστημιακοί Αγώνες» (World University Games) αλλά αυτές δεν είναι οι επίσημες ονομασίες.
Οι θερινές πανεπιστημιάδες ξεκίνησαν το 1959 στο Τορίνο της Ιταλίας και οι χειμερινές το επόμενο έτος στο Σαμονί της Γαλλίας. Διεξάγονται κάθε δύο χρόνια. Αρχικά, τις μονές χρονιές γινόταν η θερινή και τις άρτιες η χειμερινή πανεπιστημιάδα. Μόνο από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 υπήρξε μια ανακολουθία, αφού κάποιες διοργανώσεις έγιναν ανά τριετία (οι θερινές: 1967, 1970, 1973 και οι χειμερινές: 1972, 1975, 1978, 1981). Από το 1981 και οι δύο πανεπιστημιάδες γίνονται τις μονές χρονιές. 
Έχουν διεξαχθεί 24 θερινές (η τελευταία το 2007 στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης) και 23 χειμερινές (η τελευταία το 2007 στο Τορίνο, που είναι η μόνη πόλη που έχει διοργανώσει και χειμερινή και θερινή πανεπιστημιάδα).

Αθλήματα

Ο αριθμός των αθλημάτων που διεξάγονται δεν είναι σταθερός σε κάθε διοργάνωση. Στην πρώτη διοργάνωση υπήρχαν 8 σπορ και δόθηκαν 61 χρυσά μετάλλια. Συμμετείχαν 985 αθλητές από 45 χώρες. 
Στη συνέχεια ο αριθμός των αθλημάτων αυξήθηκε σε 9 και το 1967 σε 10. Ο αριθμός αυτός σταθεροποιήθηκε ως το 1983, με εξαίρεση το 1975 που έγινε μόνο ο στίβος. Τη δεκαετία του ’80 τα αθλήματα έφτασαν τα 12, εκτός από το 1989 που έγιναν μόνο τέσσερα. Το 2003 έγιναν 13 σπορ και το 2005 έγιναν 14. Το 2007 έγιναν 15 αθλήματα και πήραν μέρος περίπου 10.000 αθλητές από 170 χώρες. 
Από τα αθλήματα τα δέκα θεωρούνται βασικά, διότι υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις διοργανώσεις. Είναι: ο στίβος, η κολύμβηση, οι καταδύσεις, η ενόργανη γυμναστική, η ξιφασκία, η καλαθοσφαίριση, η πετοσφαίριση, το τένις, η υδατοσφαίριση και το ποδόσφαιρο. 
Περιστασιακά έχουν διεξαχθεί πολλά άλλα αθλήματα, ολυμπιακά και μη, όπως: πάλη, πινγκ πονγκ, κωπηλασία, σκοποβολή, τζούντο, γκολφ, τάε κβον ντο, τοξοβολία, ιστιοπλοΐα, μπέιζμπολ, χόκεϊ,
1-χλωροναφθαλίνιο

Παραγωγή

Το 1-χλωροναφθαλίνιο παράγεται με απευθείας χλωρίωση του ναφθαλινίου, αν και έτσι συμπαράγονται και ένας αριθμός πολυχλωριωμένων παραγώγων, όπως διχλωροναφθαλίνια και τριχλωροναφθαλίνια, εκτός από τα δύο (2) ισομερή μονοχλωριωμένα 1-χλωροναφθαλίνιο και 2-χλωροναφθαλίνιο.

Εφαρμογές

Αυτή η τοξική ουσία, μη πολική οργανοχλωριωμένη ένωση χρησιμοποιείται ενίοτε ως ισχυρό βιοκτόνο. Είναι γνωστή επίσης ως Basileum. Περιστασιακά, χρησιμεύει ως εντομοκτόνο και μυκητοκτόνο για το ξύλινο δάπεδο των κοντέινερ, που ικανοποιεί τον ίδιο ρόλο όπως και το χλωρδάνιο.
Το 1-χλωροναφθαλίνιο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως κοινός διαλύτης για έλαια, για λίπη και για το DDT, μέχρι τη δεκαετία του 1970. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για τον προσδιορισμό του δείκτη διάθλασης κρυστάλλων.
Αντρέας Γκράνκβιστ

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ο Γκράνκβιστ ξεκίνησε την καριέρα του από την Πααρπς ΓΙΦ, την τοπική ομάδα του χωριού του και γενέτειράς του Πάαρπ. Αργότερα πήρε μεταγραφή για την Χέλσινγκμποργκς όπου και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Allsvenskan το 2004. Δύο χρόνια αργότερα ήταν αρχηγός της ομάδας, όταν η ομάδα κέρδισε το τρίτο της Κύπελλο Σουηδίας, νικώντας την Γκέφλε με 2–0. Η νικήτρια ΧΙΦ περιελάμβανε επίσης τους πρώην Σουηδούς διεθνείς Χένρικ Λάρσον και Αντρέας Γιάκομπσον όπως και τον πρώην τερματοφύλακα των Hibs Ντάνιελ Άντερσον.
Τον Ιανουάριο του 2007, μετακινήθηκε ως δανεικός στην Γουίγκαν με οψιόν μεταγγραφής του το καλοκαίρι.
Στις 19 Ιουνίου 2007, ο Γκράνκβιστ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Γουίγκαν, έναντι ποσού που φημολογούνταν πως έφτανε κοντά στις £750.000. Στις 12 Μαρτίου 2008, ο Γκράνκβιστ επέστρεψε στην ΧΙΦ ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν στην Αγγλία τον Ιούνιο.
Στις 9 Ιουλίου 2008 ο Γκράνκβιστ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ολλανδική Χρόνινγκεν ΦΚ, με τη Γουίγκαν να λαμβάνει ως αντάλλαγμα ποσό κοντά στις £600.000.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2008, ο Γκράνκβιστ σκόραρε αφού διήνυσε τρέχοντας απόσταση 65 μέτρων, ένα αξιοσημείωτο κατόρθωμα, το οποίο φρόντισε να ξαναπετύχει στον τελευταίο αγώνα της κανονικής περιόδου στις 10 Μαΐου 2009.
Στις 15 Ιουνίου 2011, η Χρόνινγκεν ΦΚ ανακοίνωσε στην ιστοσελίδα της πως ο Αντρέας Γκράνκβιστ πωλήθηκε στην Τζένοα έναντι του ποσού των 2 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Σουηδός διεθνής υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ιταλική ομάδα.

Διεθνής Καριέρα

Ο Γκράνκβιστ είχε αγωνιστεί με την Εθνική Σουηδίας, και, τον Μάιο του 2008, συμπεριλήφθηκε στην 23μελή αποστολή της Σουηδίας για το Euro 2008. Πάντως, παρέμεινε στον πάγκο της ομάδας χωρίς να αγωνιστεί ούτε λεπτό και στα τρία παιχνίδια της εθνικής του.
Ροτβάιλερ

Ιστορία

Η ράτσα είναι αρχαία, της οποίας η ιστορία ξεκινάει από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Σε εκείνα τα χρόνια συνόδευαν και προστάτευαν τα κοπάδια με πρόβατα και βοοειδή. Το χωριό Ρότβαϊλ της Ν. Γερμανίας, τον Μεσαίωνα, είχε εξελιχθεί σε κέντρο κτηνοτροφικού εμπορίου και τα σκυλιά αυτά ήταν απαραίτητα για να οδηγούν τα κοπάδια στα σφαγεία και στα σημεία πώλησης και να προστατεύουν τους αγοραστές και τους πωλητές από τους ληστές που είχαν βάλει στόχο τα μετρητά των αγοραπωλησιών. Μετά από χρόνια,όταν απαγορεύτηκε η μεταφορά ζώων από τους δρόμους τα σκυλιά αυτά άρχισαν να εξαφανίζονται μέχρι που αναγνωρίστηκε ξανά η αξία τους σαν σκυλί εργασίας. Σήμερα είναι ένα πολύ διαδεδομένο σκυλί σε όλο τον κόσμο.Το 1935 το ροτβάιλερ αναγνωρίστηκε επίσημα από το Αμερικανική Ένωση Κατοικιδίων (American Kennel Club). Το 1936, τα Ροτβάιλερ εκτέθηκαν στη Βρετανία σε διεθνής διαγωνισμούς. Το 1966, ένα ξεχωριστό μητρώο άνοιξε για τη ράτσα. Στην πραγματικότητα, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η δημοτικότητα του ροτβάιλερ εκτινάχθηκε στην υψηλότερη όλων των εποχών

Περιγραφή

Είναι ένα μεγαλόσωμο και γεροδεμένο σκυλί με δυναμική που το ύψος του κυμαίνεται από 56 μέχρι 68 εκ. και το βάρος του από 38 μέχρι 55 κιλά, το θηλυκό είναι μικρότερο από το αρσενικό. Διαθέτει φαρδύ και στρογγυλό κρανίο, το ρύγχος δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ κοντό ούτε πολύ μακρύ,η ιδανική αναλογία σύμφωνα με το πρότυπο πρέπει να είναι 60% κρανίο και 40% ρύγχος , τα μάτια είναι σκούρα και τα αυτιά ψηλά στο κεφάλι σε απόσταση μεταξύ τους. Έχει κοντή και δυνατή ουρά που τις περισσότερες φορές την συναντάμε κομμένη. Το τρίχωμα είναι πυκνό, τραχύ με πυκνό υπόστρωμα. Το χρώμα είναι μαύρο με συγκεκριμένα καφέ-κόκκινα σημάδια στα μάγουλα, τη μουσούδα, πάνω από τα μάτια, το στέρνο, τα πόδια και κάτω από την ουρά.

Χαρακτήρας

Έχει έμφυτη επιθυμία της προστασίας χώρου και της οικογένειας. Ήρεμο, με αυτοπεποίθηση, γενναίο και αξιόπιστο, όχι ιδιαίτερα παιχνιδιάρικο ή στοργικό. Επιφυλακτικό με εκείνους που δεν γνωρίζει, έξυπνο, σκληρό και προσαρμόζεται εύκολα σε σχεδόν όλα τα περιβάλλοντα. Tείνει να είναι πεισματάρικο και κυριαρχικό (κυρίως το αρσενικό). Το Ροτβάιλερ είναι παιγχνιδιάρικο με όλους, τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των τριών ετών.

Υγεία

Όταν αποφεύγεται η μετάδοση και εκδήλωση γενετικών νοσημάτων μέσω επιλεκτικής και υπεύθυνης εκτροφής, το Ροτβάιλερ τείνει να είναι μια υγιής και χαρούμενη φυλή, με προϋπόθεση την εξασφάλιση αρκετής σωματικής και πνευματικής εκτόνωσης καθώς και κατάλληλης διατροφής. Μερικά προβλήματα που βασανίζουν τη φυλή τα τελευταία χρόνια αποτελούν οι διαφόρου τύπου δυσπλασίες. Με την επιλεκτική εκτροφή το προσδόκιμο ζωής σίγουρα παρατείνεται, με άτομα να έχουν φτάσει μέχρι και τα 14 χρόνια ζωής.
Θανάσης Κωστούλας

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε σε επαγγελματικό επίπεδο την περίοδο 1993-94 αγωνιζόμενος στον Ολυμπιακό Βόλου. Ακολούθησε μία πενταετία στην Καλαμάτα, ενώ το μεγάλο άλμα στην καριέρα του πραγματοποιήθηκε το 1999 όταν και υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε έξι πρωταθλήματα.
Τον Ιανουάριο του 2007 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στη Skoda Ξάνθη, όπου παρέμεινε έως το 2011. Επόμενος σταθμός της πολύχρονης καριέρας του υπήρξε ο Αστέρας Τρίπολης, όπου αγωνίστηκε επί μία διετία. Το 2013 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Βόλου, στην ομάδα όπου είκοσι χρόνια νωρίτερα είχε ανδρωθεί ποδοσφαιρικά.
Έχει συνολικά αγωνιστεί σε 335 αγώνες στην Α΄ Εθνική και μέχρι την αποχώρησή του σε επαγγελματικό επίπεδο το καλοκαίρι του 2014, κατείχε το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών στην πρώτη τη τάξει κατηγορία από τους εν ενεργεία τότε ποδοσφαιριστές.

Στις εθνικές ομάδες

Το 2001 πραγματοποίησε δύο συμμετοχές με την εθνική Ελλάδας, υπό τις οδηγίες του Βασίλη Δανιήλ.
Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.
Μονή Αγίου Αντωνίου Βροντησίου

Περιγραφή

Η μονή περιβάλλεται από τείχος, ενώ η αυλόθυρα καταστράφηκε το 1913. Η τελευταία ήταν από μάρμαρο και είχε ανάγλυφη την εικόνα του Χριστού με το ευαγγέλιο.
Στην εξωτερική είσοδο υπάρχει μαρμάρινη κρήνη του 15ου αιώνα, με ανάγλυφη παράσταση των Πρωτόπλαστων στον Παράδεισο, τον Παντοκράτορα και τέσσερις ακόμα μορφές, που συμβολίζουν τους ποταμούς της Εδέμ. Εξαιτίας της κρήνης αυτής, οι Τούρκοι αναφέρουν τη μονή με το όνομα Σαντριβανλί μοναστίρ.  
Το καμπαναριό της μονής είναι ιταλικού ρυθμού και συγκαταλέγεται στα αρχαιότερα κωδονοστάσια στην Κρήτη. Βρίσκεται εκτός ναού και είναι στεγασμένο με τόξα. Ο ναός ήταν τοιχογραφημένος, ωστόσο ελάχιστες τοιχογραφίες διασώζονται και χρονολογούνται από το 14ο αιώνα.

Ίδρυση

Μαρτυρίες για τη μονή υπάρχουν σε γραπτά του 1400. Φαίνεται ότι μετά το 1500 η Μονή Βαρσαμόνερου άρχισε να παρακμάζει και τότε ήκμασε το Βροντίσι. Το όνομα οφείλεται στον ιδρυτή της, που ονομαζόταν Βροντίσης. Σε έγγραφο του 1323 αναφέρονται 4 ιερείς του Χάνδακα με αυτό το όνομα Λέγεται ότι ο ζωγράφος Μιχαήλ Δαμασκηνός (16ος-17ος αιώνας) υπήρξε μοναχός στο μοναστήρι αυτό.

Τουρκοκρατία

Έπειτα από την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους το 1645 η Μονή Αρκαδίου ερημώθηκε και οι μοναχοί της αναζήτησαν καταφύγιο στο Βροντίσι, όπως αναφέρεται και από τον Μπουνιαλή.
Εξαιτίας της θέσης του, το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε ως επαναστατικό κέντρο κατά τις κρητικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα. Το 1866 εγκαταστάθηκε στο Βροντίσι το στρατηγείο του Κόρακα και από το σημείο αυτό κηρύχθηκε η επανάσταση στην Κεντρική και στην Ανατολική Κρήτη. Αργότερα σφαγιάστηκαν οι μοναχοί, κάηκαν 300 ελαιόδεντρα και τα σιτηρά και το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε. Ο Σαδιά Αγάς από το Ζαρό μετέτρεψε τη μονή σε μαντρί για τα πρόβατά του.
Οσποδάρος

Ο οσποδάρος, ή οσποδάριος ήταν διοικητικός τίτλος της Οθωμανικής διοίκησης για τη Μολδαβία και τη Βλαχία που δήλωνε τον διοικητή, ηγεμόνα, πρίγκηπα με σχετική αυτονομία, και διατηρήθηκε από τον 15ο ως τις αρχές του 19ου αιώνα.
Τη θέση μετά το 1700 και μέχρι την Ελληνική Επανάσταση κατείχαν σταθερά Φαναριώτες, αξίωμα το οποίο διατηρούνταν για λιγότερο από 3 χρόνια. Σε αντίθεση με τους Πασάδες οι Οσποδάροι δεν είχαν στρατιωτικές αρμοδιότητες, αλλά είχαν την υποχρέωση να παρέχουν στρατεύματα σε περίπτωση πολέμου των Οθωμανών
Σημαντικοί Οσποδάροι μεταξύ άλλων ήταν οι Αλέξανδρος Χαντζερής, Ιωάννης Καρατζάς (1812), Αλέξανδρος Σούτσος (1812), Κωνσταντίνος Νέγρης γενικός τοποτηρητής (1821), Γρηγόριος Δ΄ Γκίκας οσποδάρος κλπ
1ος αιώνας π.Χ.

Ο 1ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 100 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 1 π.Χ..
Ντομένικο Γκιρλαντάιο

Βιογραφία

Σχετικά με την εκπαίδευσή του, λίγες πληροφορίες είναι γνωστές και θεωρείται πιθανό πως εργάστηκε αρχικά στο εργαστήριο του χρυσοτέχνη πατέρα του. Σύμφωνα με τον Τζόρτζιο Βαζάρι, υπήρξε μαθητής του Αλέσιο Μπαλντοβινέτι (Alessio Baldovinetti). Οι πρώτοι γνωστοί πίνακες του Γκιρλαντάιο χρονολογούνται στις αρχές της δεκαετίας του 1470 και σε αυτούς συγκαταλέγονται ορισμένες νωπογραφίες για την εκκλησία των Αγίων Πάντων της Φλωρεντίας (περ. 1472-1473). Για την ίδια εκκλησία φιλοτέχνησε το 1480 μία νωπογραφία του Αγίου Ιερώνυμου, έργο που συμπληρώθηκε λίγο αργότερα από τη νωπογραφία του Αγίου Αυγουστίνου, του Μποτιτσέλι. Το 1481 επισκέφτηκε τη Ρώμη, προσκεκλημένος του Πάπα Σίξτου Δ΄, προκειμένου να διακοσμήσει ένα τμήμα της Καπέλα Σιστίνα και τα επόμενα χρόνια έλαβε αρκετές και σημαντικές παραγγελίες. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν οι νωπογραφίες που αναπαριστούν σκηνές από το βίο του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, κατά παραγγελία του Φραντσέσκο Σασέτι, καθώς και εκείνες που φιλοτέχνησε για λογαριασμό του Τζιοβάνι Τορναμπουόνι, με θέμα το βίο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Το έργο του Γκιρλαντάιο περιλαμβάνει επίσης προσωπογραφίες επιφανών προσωπικοτήτων και μελών οικογενειών που υπήρξαν παραγγελιοδότες του.
Γιος του ήταν ο, επίσης ζωγράφος, Ριντόλφο Γκιρλαντάιο.
Οικογένεια Λεβίδη

Η οικογένεια Λεβίδη ήταν παλιά βυζαντινή οικογένεια ευγενών στρατιωτικών και πολιτικών με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Κατά τον 17ο και 19ο αιώνα πολλά μέλη της ιστορικής αυτής οικογένειας ανήλθαν σε υψηλές θέσεις του Πατριαρχείου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και παρείχαν μεγάλες υπηρεσίες στο υπόδουλο ελληνικό γένος. Μετά τις σφαγές της Κωνσταντινούπολης το 1821, μέλη της οικογένειας κατέφυγαν στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, στη Βλαχία στη Μολδαβία και στη Ρωσία και διακρίθηκαν κατά την διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας αλλά και μετά την απελευθέρωση των Ελλήνων. 
Μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας τα μέλη της οικογένειας Λεβίδη διέπρεψαν στην πολιτική ενώ αρκετοί ακολούθησαν στρατιωτική και διπλωματική σταδιοδρομία. Γνωστός είναι και ο Λόφος Λεβίδη, στην Παλλήνη Αττικής ιδιοκτησία της οικογένειας Λεβίδη μετά τις αρχές του 20ου αιώνα.
Νεφερουπτά

Ιστορικά τεκμήρια

Μνημονεύεται από αρκετές ιστορικές πηγές. Πιστεύεται ότι ήταν θυγατέρα του Αμενεμχέτ Γ'. Απεικόνισή της σώζεται στο Μεντίνετ Μάντι στην κοιλάδα του Φαγιούμ. Το όνομά της περιέχεται σε διάφορα ιερογλυφικά ελλειψοειδή.
Περιφερειακό Συμβούλιο της Ρεϊνιόν

Το Περιφερειακό Συμβούλιο της Ρεϊνιόν (Conseil Régional) είναι το συμβούλιο της περιφέρειας του νησιού.
Αποτελείται από  45 μέλη. Σημερινός πρόεδρος του συμβουλίου είναι ο Ντιντιέ Ρομπέρ.
2790 Νήνταμ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φοσάν είναι άγνωστα.
Στάδιο Φίλιπς

Ιστορία

Το γήπεδο εγκαινιάστηκε το 1913 και η χωρητικότητά του έφτανε τις 300 θέσεις. Μέχρι το 1941 οι θέσεις είχαν εκτοξευτεί στις 18.000. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί Ναζί κατάσχεσαν το γήπεδο. Το 1944, όταν οι Ναζί έφυγαν από το Αϊντχόφεν, κατέστρεψαν το στάδιο, αλλά οι ζημιές επιδιορθώθηκαν γρήγορα. Το 1958 η χωρητικότητα έφτανε στα 22.000 άτομα. Υπήρχαν σχέδια για την αύξηση των θέσεων σε 45.000, αλλά όταν η Ολλανδία έχασε στην ψηφοφορία για τη διοργανώτρια χώρα του Μουντιάλ 2018, ακυρώθηκαν. Το 2009 το γήπεδο πήρε φωτιά, αλλά κατασβέστηκε χωρίς πολλές ζημιές. Σήμερα η χωρητικότητα φτάνει τις 35.000 θέσεις.
Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης γυναικών Κύπρου

Το Σούπερ Καπ (Super Cup) αποτελεί ετήσιο θεσμό της κυπριακής καλαθοσφαίρισης, όπου Πρωταθλητής και Κυπελλούχος της περασμένης περιόδου αναμετρούνται με στόχο την ανάδειξη ενός υπερπρωταθλητή. Τελεί υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας.

Ιστορικό

Το θεσμός του Σούπερ Καπ γεννήθηκε το 1998 και έκτοτε λαμβάνει χώρα ανελλιπώς, εγκαινιάζοντας τη νέα αγωνιστική περίοδο τόσο γυναικείου πρωταθλήματος.
Διομολόγηση

Η Διομολόγηση είναι όρος που απαντάται στο Διεθνές Δίκαιο και που αφορά συμβάσεις, συνήθως, προνομίων. Ο όρος χρησιμοποιείται ευρύτερα στον πληθυντικό εκ της μετάφρασης του γαλλικού όρου "Capitulations".

Γενικά

Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζονται οι συμβάσεις δυνάμει των οποίων παρέχονται εξαιρετικά προνόμια στους υπηκόους ενός κράτους, που διαμένουν στο έδαφος ενός άλλου κράτους.
Οι διομολογήσεις διαφέρουν σημαντικά από τις Συνθήκες κυρίως στο στοιχείο ότι δεν βασίζονται στην αμοιβαιότητα, δεν αποτελούν δηλαδή αντικείμενα αμοιβαίων διαπραγματεύσεων από τα ενδιαφερόμενα μέρη και δεν επικυρώνονται από αυτά επί τη βάσει αμοιβαίων συμφερόντων και υποχωρήσεων. Αντίθετα από εκείνες, οι διομολογήσεις αποτελούν μονόπλευρα παραχωρούμενα προνόμια με την ευχερή δυνατότητα της απόσυρσής των, όποτε η ενδιαφερόμενη Κυβέρνηση, που τις επέβαλε, το επιθυμήσει.
Κατά τον 19ο αιώνα το σύστημα των διομολογήσεων είχε τύχει ευρείας εφαρμογής μεταξύ χωρών της Ευρώπης και θεωρουμένων ως ημιβαρβάρων χωρών της Ασίας και της Αφρικής. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι εν λόγω διομολογήσεις έχουν εκλείψει. Το ελληνικό σύνταγμα απαγορεύει τις διομολογήσεις στο άρθρο 28 παράγραφος 1 εδάφιο β΄.

Ιστορικό

Το καθεστώς των διομολογήσεων άρχισε να εμφανίζεται απ΄ όταν υπήκοοι ευρωπαϊκών χωρών άρχισαν να εγκαθίστανται σε ορισμένες χώρες, συνηθέστερα της Ανατολής, όπου και επεδίωκαν να απολαμβάνουν τις ίδιες εγγυήσεις που τους παρείχαν οι χώρες τους. Ένα τέτοιο καθεστώς είχαν επιβάλλει και οι Γάλλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε περιορισμένες βάσεις.

Σύμφωνα με την παράδοση το καθεστώς των διομολογήσεων χρονολογείται από το 1536 επί Σουλτάνου Σουλεϊμαν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς, οι οποίες και φέρεται ότι αναθεωρήθηκαν δύο αιώνες αργότερα το 1740, επί Σουλτάνου Μαχμούτ Α΄ και Λουδοβίκου ΙΕ΄, χωρίς μάλιστα χρονικό προσδιορισμό ισχύος τους.
 
Σημειώνεται ότι οι πρώτες εκείνες διομολογήσεις του 1536 δεν ήταν κάποια μονομερής πράξη "καλής θέλησης" εκ μέρους του Σουλτάνου, αλλά απαίτηση του πρέσβη του Βασιλέως Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας η οποία στη συνέχεια συνομολογήθηκε και υπεγράφη από τον ίδιο τον Σουλτάνο.
Αργότερα, το καθεστώς των διομολογήσεων επεκτάθηκε και σε άλλες χώρες όπως στη Κίνα, την Ιαπωνία, το Σιάμ, ακόμα και την Αίγυπτο και την Περσία. Με τις διομολογήσεις αυτές παρέχονταν στους ξένους ειδικά προνόμια σε σχέση με τον γηγενή πληθυσμό της χώρας, ενώ στους πρέσβεις και προξένους παρέχονταν δικαιώματα με ευρείες δικαιοδοσίες προστασίας των ομοεθνών τους ακόμα και σε θέματα Αστικού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου, με βάση τα οποία απονεμόταν δικαιοσύνη σύμφωνα με την Αρχή της προσωπικότητας του νόμου.
Resonance of Fate

Υπόβαθρο

Το Resonance of Fate τοποθετείται στη Γη, στο μακρινό μέλλον. Τα υψηλά επίπεδα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης έχουν προκαλέσει τεράστιες περιβαλλοντολογικές αλλαγές, κάνοντας τον κόσμο εχθρικό για την ανθρώπινη ζωή. Όντας στο χείλος της καταστροφής, δημιουργεί το Basel, ένα γιγάντιο τέχνασμα που καθαρίζει τον αέρα υπό τον έλεγχο του Zenith System. Καθώς η κατάσταση χειροτέρευε στη χώρα γύρω από το Basel, οι εναπομείναντες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν γύρω του και ίδρυσαν μια μεγάλη πόλη στη βάση του πύργου Zenith. Ενώ το Basel το Zenith System ελέγχει το τριγύρω περιβάλλον ώστε να το κάνει κατοικήσιμο για τους ανθρώπους, ελέγχει επίσης και τον ανθρώπινο πληθυσμό: κάθε άτομο έχει καθορισμένη την κοινωνική του διάταξη με τη γέννα, και το ακριβές προσδόκιμο ζωής του ελέγχεται μέσω κρυστάλλων χαλαζία που προγραμματίζονται μέσω του Zenith. Με το πέρασμα αμέτρητων χρόνων, το Basel έχει γίνει μια κοινωνία που ως βάση της έχει την κοινωνική κατάταξη των κατοίκων του, και αυτοί ξεχνά τα πάντα για το παρελθόν του Basel. Αυτοί που κατοικούν στην κορυφή του πύργου είναι οι αρχηγοί της πόλης, με τον τίτλο Cardinals, και κάνουν κατήχηση στο λαό για μία θρησκεία που θεοποιεί το Zenith System.