google/wiki40b huggingface dataset:
Ελληνοκεντρισμός

Υπό την ευρεία έννοια, ελληνοκεντρισμός ονομάζεται η ιδεολογία και το πνευματικό και καλλιτεχνικό ρεύμα που δίνει προτεραιότητα στην ελληνική παράδοση, στην εθνική ταυτότητα και στην αδιάσπαστη ιστορική, γλωσσική, πολιτιστική (είτε ως λόγια είτε ως λαϊκή παράδοση) και φυλετική συνέχεια του ελληνικού έθνους.
Με τον όρο ελληνοκεντρισμός αναφέρεται επίσης η κίνηση των αρχών του 20ού αιώνα (Εμμανουήλ Χαιρέτης, Περικλής Γιαννόπουλος, Ίων Δραγούμης, Λορέντζος Μαβίλης κ.ά.) η οποία εναντιώθηκε στην εξάρτηση -κατά την άποψή της- του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας από την Δύση (εξάρτηση πολιτική και πολιτιστική, από την Βαυαροκρατία κυρίως και μετά) και παρήγαγε το φαντασιακό ιδεολόγημα ενός νέου ελληνικού πολιτισμού βασισμένου στην ελληνική παράδοση.
Ελληνοκεντρισμός ονομάζεται, επίσης, η λογοτεχνική και καλλιτεχνική κίνηση της Γενιάς του 1930 αλλά και μεταγενέστερων καλλιτεχνών και διανοουμένων.

Λόγιος και λαϊκός πολιτισμός

Οι αναφορές στον ελληνοκεντρισμό επικεντρώνονται συνήθως σε ό,τι αποκαλούμε λόγιο πολιτισμό, αγνοώντας τη δυναμική του λαϊκού πολιτισμού. Με αυτόν τον τρόπο παράγεται ένα νεοπαγές είδος πολιτισμικού δυισμού που σχετίζεται άμεσα με τις αποκαλούμενες ένδοξες στιγμές μόνον του ελληνικού πολιτισμού, απορρίπτοντας τη δυναμική του λαϊκού πολιτισμού, καθώς αυτός παρουσιάζει σαφείς οσμωτικές τάσεις με το γίγνεσθαι άλλων πολιτισμών.
Η προβολή στο παρελθόν, μέσω της οποίας επιχειρούν συχνά τα έθνη να αποδείξουν την ιστορικότητα τους είναι ενίοτε παραπλανητική, αλλά δεν μπορεί κανείς να απορρίψει άκριτα τη σημασία του υλικού που συγκροτεί το εννοιολογικό πλαίσιο αυτού του ιδεολογήματος, δηλαδή τις έννοιες της κοινής πολιτισμικής παράδοσης, της γλωσσικής ομοιογένειας και της θρησκευτικής κοινότητας.
Σε μια πρώτη ανάγνωση τα παραπάνω στοιχεία συγκροτούν τα επί μέρους στοιχεία μιας φαντασιακής ταυτότητας ανάμεσα στις έννοιες άτομο και έθνος. Βάσει των παραπάνω θα μπορoύσαμε να περιγράψουμε την εθνική ταυτότητα ως μια συλλογική ταυτότητα, την οποία οι άνθρωποι, ως μέλη εθνικών συνόλων, αποκτούν από πολύ νωρίς στη ζωή τους και συνδέεται με τις αναπαραστάσεις περί έθνους. Ως συλλογική ταυτότητα συνιστά αναγκαιότητα, ψυχοειδή μηχανισμό βαθιά εδραιωμένο στην ψυχοσύνθεση του ατόμου και τις ασυνείδητες ορμές και επιθυμίες του, διαμορφώνοντας την αναγκαιότητα του ανήκειν ήδη από τις πρωτόγονες κοινωνίες.
Συνιστώντας ο ελληνοκεντρισμός μια ιδιαιτέρως ελκυστική ιδεολογία, κινητοποιεί τις μάζες και χειραγωγεί με πρωτοφανή επιτυχία τις ισχυρές εθνικές ταυτίσεις των ατόμων. Παρ' όλα αυτά, υποστηρίζεται ευρέως κατά τις τελευταίες δεκαετίες ότι μια άλλη διαδικασία, και ιδεολογία, η παγκοσμιοποίηση και ο πολιτισμικός σχετικισμός καθίσταται αναγκαία οπτική γωνία, αν επιθυμεί να κατανοήσει κανείς τις διαρκείς μεταβολές και διαφορετικές διαστάσεις μιας παγκόσμιας, εξελισσόμενης πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Θεωρητικά μια τέτοια άποψη καθιστά παρωχημένο τον εθνικισμό και θέτει σε κίνδυνο τα εθνικά κράτη, αποδυναμώνοντας τις εθνικές ταυτότητες. Όμως, πληθώρα εμπειρικών στοιχείων υποδεικνύουν ότι κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί και ότι αντιθέτως οι εθνικές ταυτότητες έχουν ενδυναμωθεί στην αυγή του 21ου αιώνα.
Ασπρόπυργος Ευρυτανίας

Τοποθεσία

Το χωριό βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ευρυτανίας, όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 825 έως 940 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Βελωτά, Βρυσούλα και Παρηγόρης, απέχοντας από αυτά 3,5 χλμ., 3,5 χλμ. και 6 χλμ. αντίστοιχα. Απέχει από το Καρπενήσι 38 χλμ. και 66,5 χλμ. από το Αγρίνιο ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 14 χλμ.

Ονομασία

Το χωριό ονομαζόταν Ανδράνοβα μέχρι το 1928, όταν με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Φεγγόβρυση, ομοίως και η τότε Κοινότητα. Η ονομασία Φεγγόβρυση διατηρήθηκε τόσο για τον οικισμό όσο και για την τότε κοινότητα μόλις για τέσσερις μήνες, όταν με το ΦΕΚ 193Α της 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Ασπρόπυργος.
Παράδοξο του Ράσελ

Πιθανοτική λογική, Σχετικιστικά Σύνολα και αντίλογος

Ως αντίλογος στον Ράσελ, προτάθηκε η "πιθανοτική λογική", όπου το κάθε σύνολο δεν έχει παγιωμένες όλες τις ιδιότητες μα γενικούς εγγενείς κανόνες (κυμματοσυνάρτηση συνόλου), οπότε ανάλογα με το τι μέτρηση-ερώτηση θέτουμε, προκαλούμε κατάρρευση καθώς εισάγουμε κατά την διαδικασία αναγκαστικά δεδομένο. Η δυνητικότητα της πιθανοτικής λογικής δεν οδηγεί σε αξιωματικά παράδοξα αλλά σε συμβαλλόμενες κυματοσυναρτήσεις, που καταρρέουν ανάλογα με την κρούση-κατάρρευση και το συμπλεκόμενο σύνολο. Παλαιότερης ηλικίας μαθηματικοί ή μαθηματικοί που δεν μελετούν πιθανοτική λογική προσπαθούν να καταπνίξουν αυτόν τον αντίλογο ως μη υπαρκτό. Η αιτία είναι ότι δεν υπάρχει ακόμη θεωρία σχετικιστικά μεταβαλλόμενων συνόλων δυνητικού σημείου κατάρρευσης ούτε οικογένεια αριθμών περιστρεφόμενων φορτίων σε μοίρες -αυξανόμενων ανά αριθμό "n" φορτίων(όχι αναγκαστικά ένα φορτίο, για να εκφραστούν τα δυνητικά "συστατικά-components" που προκύπτουν). Οι έννοιες αυτές στις μέρες μας εκφράζονται με σύνθετο τρόπο, όχι με άμεσες θεωρίες πράγμα που μειώνει την μαθηματική ευελιξία καθώς δαπανάται χρόνος για μηχανιστικές επιλύσεις και όχι επιλύσεις ουσίας.
Εξωτερικές σχέσεις της Βουλγαρίας

Οι εξωτερικές σχέσεις της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας αφορούν τις διπλωματικές σχέσεις της βουλγαρικής κυβέρνησης με τη διεθνή κοινότητα. Η Βουλγαρία έχει γενικά καλές διπλωματικές σχέσεις με τους γείτονές της και έχει αποδειχθεί μια εποικοδομητική δύναμη στην περιοχή τόσο υπό σοσιαλιστικές όσο και από δημοκρατικές κυβερνήσεις. Για την προώθηση της περιφερειακής σταθερότητας, η Βουλγαρία φιλοξένησε τον Ιούλιο του 1996 μια συνάντηση των υπουργών εξωτερικών της των χωρών της νοτιοανατολικής Ευρώπης και μια διάσκεψη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) για τη συνεργασία στον Εύξεινο Πόντο τον Νοέμβριο του 1995. Η Βουλγαρία συμμετείχε επίσης στην Διάσκεψη Άμυνας των νοτίων Βαλκανίων το 1996 στην Αλβανία και δραστηριοποιείται ενεργά στην Πρωτοβουλία για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η κύρια εστίαση της Βουλγαρίας από το 1997 ήταν η ευρωατλαντική ενσωμάτωση και οι προσπάθειες των κυβερνήσεων από τότε οδήγησαν στην είσοδο στο ΝΑΤΟ το 2004 και στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007. Οι κυριότεροι σύμμαχοί της είναι η Ελλάδα και η Ρουμανία, ενώ διατηρεί καλές σχέσεις με τη Σερβία και τα υπόλοιπα Βαλκάνια. Η Βόρεια Μακεδονία είναι πολύ σημαντική χώρα στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική της Βουλγαρίας λόγω των ιστορικών, εθνικών και πολιτιστικών σχέσεων των λαών τους.

Γενικά στοιχεία

Με τους στενούς ιστορικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς τους, η Βουλγαρία επιδιώκει μια αμοιβαία επωφελή σχέση με τη Ρωσία, στην οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ενεργειακό εφοδιασμό. Διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Ρωσίας για την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης για τη μεταφορά πετρελαίου της Κασπίας Θάλασσας από το λιμάνι του Μπουργκάς προς την Αλεξανδρούπολη στις ακτές του Βορείου Αιγαίου, απέτυχαν να φθάσουν σε συμφωνία.
Συμφωνία σύνδεσης της Βουλγαρίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση τέθηκε σε ισχύ το 1994 και η χώρα έκανε επίσημα αίτηση για πλήρη ένταξη στον οργανισμό το Δεκέμβριο του 1995. Κατά τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1999 στο Ελσίνκι, προσκλήθηκε να ξεκινήσει τις ενταξιακές συνομιλίες με την Ένωση. Την 1η Ιανουαρίου 2007 η Βουλγαρία έγινε επίσημα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το 1996 η Βουλγαρία προσχώρησε στην Συμφωνία του Βάσεναρ για τον έλεγχο των εξαγωγών όπλων και ευαίσθητης τεχνολογίας σε επικίνδυνες χώρες, ενώ έγινε, επίσης, δεκτή στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Η Βουλγαρία είναι μέλος της Επιτροπής Ζάνγκερ και της Ομάδας Πυρηνικών Προμηθευτών. Τον Μάρτιο του 1997 η βουλγαρική κυβέρνηση υπέβαλε αίτηση για πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ, το οποίο έγινε πραγματικότητα τον Απρίλιο του 2004.
Μαρσέλο Πλετς

Βιογραφικό

Ο Μαρσέλο Πλετς γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1976 στην πόλη Τολέδο της επαρχίας Παρανά στη Βραζιλία. Ως το 1999 έπαιξε στην πατρίδα του, με τελευταίο σύλλογο την Ολιβεϊρένσε. Έπειτα αγωνίστηκε με επιτυχία για επτά χρόνια στη Γερμανία, στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ και στην Καϊζερσλάουτερν και απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα. Το 2006 ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, όπου ήταν προπονητής ο Έβαλντ Λίνεν. Έπαιξε με επιτυχία δύο χρονιές ως βασικό στέλεχος της ομάδας του Πανιωνίου που τερμάτισε και τις δυο χρονιές στην 5η θέση ενώ μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου έπαιξε στους ομίλους.
Το 2008-09 μεταγράφηκε στην κυπριακή Ομόνοια, με την οποία επίσης αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και τη σεζόν 2009-10 παίζει στης Σερβία, στη Βοϊβοντίνα Νόβισαντ.
Ευπυρίδες

Ονομασία

Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του, σύμφωνα με μια εκδοχή, από την ομώνυμη οικογένεια των Ευπυριδών, που είχε ως έδρα τον δήμο αυτό. Κατά μια άλλη εκδοχή οι κάτοικοι του ήταν κυρίως αγρότες, οι οποίοι καλλιεργούσαν σιτηρά, καθώς ο όρος «εύπυρος», (αρχαία ελληνικά: εὔπυρος), σημαίνει «σιτοφόρος», «σιταρότοπος», με «άφθονα σιτηρά». Σύμφωνα επίσης με μια άλλη εκδοχή η ονομασία του δήμου φαίνεται ότι οφείλεται σε κάποια εργασία των δημοτών του, η οποία χρησιμοποιούσε τη φωτιά (πυρ), ίσως π.χ. υπήρχαν εκεί πολλά σιδηρουργεία.

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος των Ευπυριδών, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει προσδιορισθεί, παραμένει ακόμα άγνωστη και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή, αλλά ήταν μάλλον κοντά στους δήμους των Κρωπιδών και των Πηλήκων, οι οποίοι μαζί με τις Ευπυρίδες συναποτελούσαν τους Τρικώμους, όπως αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος. Σύμφωνα με τον John S. Traill το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε θέση κοντά στο Καματερό, το οποίο είναι οικοδομημένο στους πρόποδες του Ποικίλου Όρους και υπάγεται στον Δήμο Αγίων Αναργύρων-Καματερού. 
Υπάρχει η γνώμη ότι βρισκόταν στην περιοχή μεταξύ Άνω Λιοσίων και Αχαρνών, από το γεγονός ότι στον λοφίσκο όπου βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Σαράντα ανακαλύφθηκε επιτύμβια στήλη με την επιγραφή «Ζωσίμη Ευνίκου εξ Ευπυριδών Εισιγένου Φλυέως γυνή». Μια άλλη άποψη τον τοποθετεί στην Καλογρέζα, προς την πλευρά του Ψυχικού, ενώ σύμφωνα με νεότερους ερευνητές βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο Καματερό, βόρεια του Αιγάλεω.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι των Ευπυριδών

Ο δημότης των αρχαίων Ευπυριδών ονομαζόταν Ευπυρίδης. Οι Ευπυρίδες ήταν μέρος θρησκευτικής ένωσης, μαζί με τους γείτονες τους από τους δήμους των Κρωπιδών και των Πηλήκων, αλλά δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες για την λατρεία αυτής της ένωσης. Πιθανώς εντός του δήμου υπήρχε ναός του Απόλλωνα, όπως συνάγεται από διάταγμα, το οποίο βρέθηκε σε επιγραφή.

Προσωπικότητες από τις Ευπυρίδες

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Ευπυριδών, όπως ο ταμίας Γοργίας ο Ευπυρίδης, ο ιερέας Διονύσιος ο Ευπυρίδης, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Ευπυρίδης γιος του Ισιδώρου, ο βουλευτής Δωρόθεος ο Ευπυρίδης γιος του Δωροθέου κ.α.
Ένγκελμπερτ Α΄ του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και της Μαργαρίτας, κόρης του Αδόλφου Β΄ κόμη του Λα Μαρκ.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας το 1389 και ήταν κοσμήτορας (dean) του Συλλόγου του καθεδρικού στο Μύνστερ από το 1399. Το  1404 παραιτήθηκε από την κοσμητεία του καθεδρικού για να μπορέσει να νυμφευτεί. Έγινε σύμβουλος του Αντωνίου Βαλουά-Βουργουνδίας, δούκα της Βραβάντης και έπειτα του γιου του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βραβάντης. Αργότερα υπηρέτησε τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. 
Απεβίωσε το 1442 στην Μπρέντα και τάφηκε στον Μεγάλο Ναό της Παναγίας στη Μπρέντα. Εκεί φτιάχτηκε το μαυσωλείο του το διάστημα 1460-90.
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ

Ίδρυση, λειτουργία

Το στρατόπεδο ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1941 με εντολή του αρχηγού των SS Χάινριχ Χίμλερ. Αρχικά προοριζόταν για στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Δημιουργήθηκε σε έκταση 2,7 km² σε απόσταση μόλις ενός τετάρτου του μιλίου από τα τελευταία σπίτια της Πολωνικής πόλης Λούμπλιν (Lublin) και πήρε το όνομά του από το προάστιο Majdan Tatarski του Λούμπλιν. Την επίβλεψη κατασκευής του ανέλαβε ο αρχηγός της τοπικής Γκεστάπο Οντίλο Γκλομπότσνικ (Odilo Globocnik).
Την κατασκευή υποχρεώθηκαν να υλοποιήσουν Εβραίοι αιχμάλωτοι πολέμου. Στην τελική του μορφή, το στρατόπεδο διέθετε 144 κοιτώνες κρατουμένων κατανεμημένους σε πέντε τομείς. Υπήρχαν, επίσης, ένας ειδικός τομέας για τις μαζικές εξοντώσεις και ένας τομέας για κρατούμενα παιδιά. Η εγκατάσταση περιβαλλόταν εξ ολοκλήρου από αγκαθωτό ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα και υπήρχαν υπερυψωμένες σκοπιές. Το στρατόπεδο περιβαλλόταν από εργαστήρια κατασκευών και αποθήκες.
Πρώτος Διοικητής (και σκληρότερος όλων) ήταν ο διαβόητος Καρλ Κοχ (Karl Otto Koch), ο οποίος ήλθε με μετάθεση από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ (Buchenwald). Ο Κοχ έγινε διάσημος όχι μόνο για το σαδισμό που επεδείκνυε (αυτός και οι υφιστάμενοί του) στους κρατούμενους, αλλά και για τη σύζυγό του Ίλζε, η οποία λέγεται ότι είχε ως χόμπι να συλλέγει τατουάζ αποτυπωμένα στο δέρμα εκτελούμενων κρατουμένων.
Οι πρώτοι κρατούμενοι ήταν περίπου 200 Εβραίοι που μεταφέρθηκαν εκεί από το γκέτο του Λούμπλιν, τον Νοέμβριο του 1941, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα (αρχές Δεκεμβρίου) κατέφθασαν και 5000 Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου. Εξολοθρεύτηκαν από την πείνα και τις άσχημες καιρικές συνθήκες πριν αρχίσουν να φθάνουν ομαδικά Εβραίοι από όλες τις κατεχόμενες χώρες, κυρίως από τη Σλοβενία, το γερμανικό Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας τις Κάτω Χώρες και την Ελλάδα. Ακολούθησαν 74.000 Πολωνοεβραίοι από την Βαρσοβία, to Μπιαλιστόκ και το Λούμπλιν.
Αρχικά οι εκτελέσεις γίνονταν με τυφεκισμό ή απαγχονισμούς σε κοντινό δάσος (Krepiec), επειδή δεν είχαν ετοιμαστεί ακόμη οι θάλαμοι αερίων, και τα σώματα ή καίγονταν σε πυρές ή ενταφιάζονταν σε ομαδικούς τάφους. Η εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας το 1943 σε συνδυασμό με τις απόπειρες απόδρασης από τα στρατόπεδα της Τρεμπλίνκα και του Σομπιμπόρ αποτέλεσαν τις αφορμές για να ενταχθεί το Μαϊντάνεκ στην Επιχείρηση Ράινχαρντ και οργάνωσαν ειδική επιχείρηση γι' αυτό το σκοπό (Aktion Erntefest, Επιχείρηση "Εορτή της Συγκομιδής"), κατά την οποία στις 3 Νοεμβρίου 1943 εκτελέσθηκαν 18.000 Εβραίοι μέσα σε μιά ημέρα με πυρά πολυβόλων και ενταφιάσθηκαν σε τάφρο, την οποία είχαν εξαναγκασθεί να διανοίξουν οι ίδιοι. Στη συνέχεια οι Ναζιστές έκτισαν θαλάμους αερίων (χρησιμοποιήθηκε ο Κυκλώνας Β) και κρεματόρια.
Όταν οι Ναζιστές αντιλήφθηκαν ότι ο Πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του με την ήττα του καθεστώτος και της χώρας τους, έφεραν εργάτες από άλλα στρατόπεδα με σκοπό να εξαλείψουν τα ίχνη των φρικαλεοτήτων που είχαν διαπράξει. Το πέτυχαν εν μέρει και, όταν ο Ερυθρός Στρατός κατέλαβε το γειτονικό Λούμπλιν και απελευθέρωσε και το στρατόπεδο, βρήκε σε αυτό μόνο μερικές εκατοντάδες κρατουμένων διαφόρων εθνικοτήτων, ενώ το προσωπικό του στρατοπέδου είχε προλάβει να διαφύγει.
Γιάννης Ρούλιας

Βιογραφία

Ο Γιάννης Ρούλιας γεννήθηκε το 1872 στην Αμφιλοχία. Έδρασε σαν καραγκιοζοπαίχτης στην Αιτωλοακαρνανία, τη Δυτική Στερεά και την τουρκοκτρατούμενη τότε Ήπειρο. Στην Αθήνα, είχε το θέατρό του στην περιοχή του Σταδίου, τουλάχιστον από το 1895, το οποίο λεγόταν Ο Μπαρμπαγιώργος. Φέρεται να συνεργάστηκε με το θρυλικό καταγκιοζοπαίκτη Μίμαρο (Δημήτρης Σαρδούνης ή Σαρντούνης). Στην Αθήνα, όπως λέγεται, γνώρισε την αποθέωση του κοινού. Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, τις παραστάσεις στο θεάτρο του Ρούλια παρακολουθούσε πλήθος πεντακοσίων ατόμων. O Ρούλιας υπήρξε ο σπουδαιότερος καραγκιοζοπαίκτης της ελληνικής πρωτεύουσας για μια δεκαετία, από το 1895 μέχρι το 1905, χρονιά του θανάτου του. 
Στην προφορική παράδοση της ιστορίας του ελληνικού Καραγκιόζη, ο Ρούλιας αναφέρεται ως ο δημιουργός της φιγούρας του Μπαρμπα-Γιώργου, του γνωστού φουστανελά τσέλιγκα. Στην πραγματικότητα, υπήρξε επινόηση του Μίμαρου -που πιθανότατα με τη σειρά του μετάπλασε κι εξέλιξε προϋπάρχοντα στοιχεία- αλλά καθιερώθηκε με τη μορφή και τον χαρακτήρα που γνωρίζουμε από τον Ρούλια. Αυτός τον επέβαλε στο αθηναϊκό κοινό, με τα χαρακτηριστικά του «τελειοποιημένα», μάλλον μετά από τον «ατυχή» πόλεμο του 1897, στοχεύοντας στην ενίσχυση του ηθικού των Ελλήνων, που είχε τσαλακωθεί από  την ταπεινωτική ήττα. Το ξυλοφόρτωμα του Βεληγκέκα, στον οποίο αποτυπωνόταν η συμπεριφορά του Τούρκου δυνάστη (αλλά και του Έλληνα «χωροφύλακα», συγκαλυμμένα), από τον ατίθασο Ρουμελιώτη έκανε γρήγορα τον Μπαρμπα-Γιώργο ιδιαίτερα αγαπητό στο κοινό του Καραγκιόζη. Ο Ρούλιας προσπάθησε να επιβάλει τον Μπαρμπα-Γιώργο ως κεντρικό πρόσωπο στις παραστάσεις του, υποσκάπτοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Καραγκιόζη. Με αυτόν τον τρόπο εξέφρασε μιαν αντίληψη για παραπέρα προσαρμογή του θεάματος στην ελληνική πραγματικότητα, ένα επιπλέον βήμα εξελληνισμού του θεάτρου σκιών.

Μαθητές

Οι περισσότεροι καραγκιοζοπαίκτες του Μεσοπολέμου ήταν μαθητές των Μίμαρου, Μέμου (Δημήτρης Χριστοδούλου) και του Ρούλια. Από το πλήθος όσων μαθήτευσαν κοντά στον τελευταίο ξεχώρισαν οι Αντώνης Μόλλας, Γιάννης Μώρος, Νάσος Φωτεινός, Μάρκος Ξανθάκης ή Ξάνθος, Χρήστος Χαρίδημος, Κώστας Μάνος, Κώστας Νταμαδάκης κ.άλ. Μαθητές του υπήρξαν, επίσης, και οι αξιόλογοι τραγουδιστές του Καραγκιόζη Γιάννης Γρεμίνας, Μάρκος Σαντορινιός και Μήτσος Κουτσούρης.
Μπέρνλι

Αθλητισμός

Η πόλη είναι η έδρα της ομώνυμης ομάδας ποδοσφαίρου, που ιδρύθηκε το 1882 και ανήκει στις 12 ομάδες που δημιούργησαν το Αγγλικό Πρωτάθλημα το 1888.Εκεί ζει και ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς τις τελευταίες δεκαετίες, ο Σερ Ίαν ΜακΚέλεν.
Αύγουστος της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουρκ (1772-1822)

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουρκ και της Καρλόττας των Βέττιν, κόρης του Αντωνίου-Ούλριχ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Χρήστος Μωραΐτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Αλμυρό και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910.
Forged From The Love of Liberty

Forged from the Love of Liberty είναι ο εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας Τρινιντάντ και Τομπάγκο και καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία του κράτους το 1962. Δημιουργός του είναι ο Patrick Castagne (1916-2000) από τη Γουιάνα.
Νωρίτερα, ο ύμνος χρησιμοποιήθηκε ως εθνικός ύμνος της βραχύβιας Ομοσπονδίας των Δυτικών Ινδιών.
Έντουαρντ Μάγκνους

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1799 στο Βερολίνο. Ο πατέρας του ήταν έμπορος μετάξης. Αδελφός του ήταν ο νεώτερος Γκούσταβ Μάγκνους, φυσικός. Ο πατέρας του τον έβαλε να σπουδάσει ιατρική. Άλλαξε όμως και φοίτησε αρχιτεκτονική στην Ακαδημία των Τεχνών του Βερολίνου. Ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος, ενώ έκανε μαθητευόμενος στον ζωγράφο και συντηρητή Γιάκομπ Σλέζινγκερ. Άρχισε να επιδίδεται ως ζωγράφος πορτρέτων και, αφού απόκτησε κάποια οικονομική ανεξαρτησία, πήγε στο Παρίσι και Ρώμη, Βέλγιο και Ολλανδία για να συνεχίσει τις σπουδές του. Επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο. Εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας το 1837 και διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου το 1844, και μέλος της Γερουσίας της Βασιλικής ακαδημίας των Τεχνών το 1866. Εκτός από τη ζωγραφική ασχολήθηκε με την θεωρία της της τέχνης. Έκανε πολλές διαλέξεις περί αρχιτεκτονικής και φωτισμού έργων ζωγραφικής και γλυπτικής. 
Απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 1872 στη γενέτειρά του.

Εργογραφία

Ζωγράφισε σημαντικές προσωπικότητες της εποχής του χωρίς κομπασμούς και κολακεία. Επειδή σπάνια υπόγραφε τους πίνακες που ζωγράφιζε, δεν υπάρχει πλήρης κατάλογος των έργων του.
Κιόγκεν

Το Κιόγκεν (Ιαπ.:狂言, Kyōgen) είναι ονομασία που χρησιμοποιείται στην ιαπωνική λογοτεχνία, για τα κωμικά μονόπρακτα θεατρικά έργα που παίζονται στα διαλείμματα των δραματικών ή άλλων θεατρικών έργων και είναι σύντομης διάρκειας.

Ιστορία

Το Κιόγκεν είναι ένα είδος λαϊκής κωμωδίας που προήλθε, όπως και το Νο, από τις αστικές κοινωνίες και τα χωριά, κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων της μεσαιωνικής Ιαπωνίας το 14ο αιώνα. Από τον 17ο έως και τον 19ο αιώνα πέρασε υπό την προστασία των σαμουράι και θεωρήθηκαν μαζί με το Νο, τέχνες που τελούν υπό την «Θεία Προστασία». Η άσκηση στις δύο αυτές τέχνες και την τεχνική τους έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη ιαπωνική δραματική τέχνη. Η αποδέσμευση του από τους σαμουράι του επέτρεψε να γίνει και πάλι λαϊκό θέαμα και σήμερα να γνωρίζει μια πρωτοφανή δημοτικότητα.
Η παράδοση ήθελε να σμίγουν σε μια παράσταση, το Νο ως το δραματικό της σκέλος και το Κιόγκεν ως το κωμικό. Μετά την παράσταση ενός δράματος Νο ακολουθούσε το κιόγκεν, ώστε να χαλαρώσουν οι θεατές. Με την πάροδο των αιώνων τα δύο αυτά είδη, απαιτούσαν υψηλή μουσική, κινησιολογική και υποκριτική παιδεία των μελών της «συντεχνίας». Από τα τέλη του 19ου αιώνα το Κιόγκεν επέστρεψε στις λαϊκές ρίζες του και παρουσιάζεται χωρίς σκηνικά.
Βρετανική Βασιλική Οικογένεια

Η Bρετανική Bασιλική Oικογένεια είναι η οικογένεια και οι στενοί συγγενείς του μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου. Δεν υπάρχει αυστηρός νομικός ή επίσημος ορισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο για το ποιος είναι ή δεν είναι μέλος της βασιλικής οικογένειας, αν και εκείνοι που φέρουν τον τιμητικό τίτλο Αυτού Μεγαλειότητα (ΑΜ) ή Αυτού Βασιλική Υψηλότητα (ΑΒΥ) θεωρούνται μέλη της. Με βάση λοιπόν αυτό το κριτήριο, η βασιλική οικογένεια θα περιλαμβάνει συνήθως το μονάρχη, το ή την σύζυγο του μονάρχη, τους χήρους και τις χήρες των προηγούμενων μοναρχών, τα παιδιά και τα εγγόνια του μονάρχη, καθώς και τα παιδιά και τα εγγόνια των προηγούμενων μοναρχών. Μέλη της οικογένειας θεωρούνται και οι σύζυγοι των παιδιών και των εγγονών του μονάρχη ή των προηγούμενων μοναρχών.
Διαφορετικοί ορισμοί μπορεί να εφαρμοστούν σε ίδια ή παρόμοια ομάδα συγγενών του μονάρχη στο ρόλο του ως αρχηγό οποιουδήποτε άλλου βασιλείου της Κοινοπολιτείας. Για παράδειγμα στον Καναδά η οικογένεια είναι γνωστή ως Καναδική Βασιλική Οικογένεια.
Μετά το 1917, όταν ο Bασιλιάς Γεώργιος Ε΄ άλλαξε το όνομα του βασιλικού οίκου από Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα, τα μέλη της βασιλικής οικογένειας ανήκουν, είτε με τη γέννηση τους είτε με το γάμο τους, στον Οίκο του Ουίνδσορ. Ανώτερα σε τίτλο μέλη της βασιλικής οικογένειας δεν χρησιμοποιούν συνήθως επώνυμο, αν και από το 1960 ο νόμος προβλέπει τη χρήση του ονόματος Μαουντμπάντεν-Ουίνδσορ ως προαιρετικό επώνυμο των απογόνων της Ελισάβετ Β΄ οι οποίοι δεν έχουν κάποιο βασιλικό τίτλο ή κάποιο τίτλο ευγενείας, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιείται όταν απαιτείται και για εκείνους που έχουν τέτοιους τίτλους.
Λε Πρεσέρ

Γεωγραφία

Το Λε Πρεσέρ βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαρτινίκας και βόρεια του Διαμερίσματος Σαιν-Πιέρ. Βρίσκεται νότια της Ανζ Κουλέβρ, νοτιοανατολικά του Πελέ και βορειοδυτικά του Σαιν-Πιέρ. Βρίσκεται συντεταγμένες 14°48′00″N 61°13′00″W.

Πολιτικά

Δήμαχος του Λε Πρεσέρ είναι ο Μαρσελέν Ναντώ (Marcellin Nadeau). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Μεσαριά Θήρας

Ιστορία

Η ύπαρξη της Μεσαριάς καταγράφεται ήδη από τα μέσα του 17ου αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα αποτέλεσε το βιομηχανικό κέντρο της Σαντορίνης.
Το 1929 ιδρύθηκε στην Μεσαριά το ιδιωτικό οφθαλμιατρείο "Αγία Βαρβάρα", γνωστό και ως "Δανέζειο Οφθαλμιατρείο". Είχε τεράστια συμβολή στην αντιμετώπιση του τραχώματος στο νησί, μία αρρώστια από την οποία έπασχε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του νησιού και η οποία οδηγεί στην τύφλωση. Το οφθαλμιατρείο έκλεισε το 1954 με απόφαση του τότε υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, η οποία προέβλεπε και την ίδρυση δημόσιου αντιτραχωματικού οργανισμού.

Αρχοντικό Γεωργίου Εμμανουήλ Αργυρού

Ο Γεώργιος Εμμανουήλ Αργυρός ήταν κτηματίας και έμπορος κρασιών. Το αρχοντικό χτίστηκε το 1888 πάνω σε προϋπάρχουσα ισόγεια παραδοσιακή κατοικία του 1860. Υπέστη σοβαρές ζημιές στον σεισμό του 1956, αλλά έχει αποκατασταθεί πλήρως και σήμερα έχει κηρυχθεί ως έργο τέχνης με ζώνη προστασίας 50 μέτρων περιμετρικά της ιδιοκτησίας. Το ισόγειο λειτουργεί ως ξενώνας Α΄ κατηγορίας ενώ ο όροφος ως μουσείο. Στο Αρχοντικό Αργυρού γίνονται ομαδικές ή ατομικές ξεναγήσεις στους επισκέπτες.

Αρχοντικό Σαλίβερου

Όπως μαρτυρεί εγχάρακτη επιγραφή στην είσοδο του αρχοντικού, χτίστηκε το 1893. Σήμερα είναι ακατοίκητο και μη επισκέψιμο.