google/wiki40b huggingface dataset:
Σταύρος Βλάχος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1802. Ο πατέρας του, έμπορος το επάγγελμα τον προόριζε και αυτόν για το εμπόριο. Ο Σταύρος Βλάχος έλαβε την ανάλογη μόρφωση στα σχολεία της Αθήνας όπου δίδασκε ο φημισμένος διδάσκαλος Παλαμάς. Μετά τα γράμματα ο πατέρας του τον έβαλε στην δουλειά προσλαμβάνοντας τον στο κατάστημα.
Με την έναρξη της Επανάστασης εγκατέλειψε το εμπόριο και μπήκε στον αγώνα υπέρ της ελευθερίας των Ελλήνων. Πήρε ενεργό μέρος στην Πολιορκία των Αθηνών και στους αγώνες της ένδοξης φρουράς της Ακρόπολης.
Μετά την εγκατάσταση της βασιλείας διακρίθηκε σε διάφορες υπηρεσίες και πήρε μέρος στην μεταπολίτευση. Εκλέχτηκε πληρεξούσιος στη Α' Εθνική συνέλευση στην Αθήνα, και εκλέχτηκε βουλευτής για πέντε βουλευτικές περιόδους. Το 1852 ο Όθων τον διόρισε διευθυντή του Υπουργείου των Εκκλησιαστικών και της δημόσιας Εκπαίδευσης. Κατά τη διάρκεια της θητείας του το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε την Εκκλησία της Ελλάδος ως αυτοκέφαλη, αλλά και δημιουργήθηκε το ζήτημα της "κακοδοξίας" του Θεόφιλου Καϊρη, που συντάραξε την Εκκλησία και την κοινή γνώμη.
Παραιτήθηκε το 1854 και ιδιώτευσε. Απεβίωσε στις 28 Δεκεμβρίου 1864.
Κυριάκος Ροδουσάκης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1945 στην Κίσσαμο Χανίων και σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1972 εισήλθε στην Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και αρχικά τοποθετήθηκε στην πρεσβεία της Τεχεράνης, στο Ιράν. Επίσης υπηρέτησε στην Νότια Αφρική, την Γερμανία και την Ιταλία.
Από το 1984 έως το 1987 υπηρέτησε στο γραφείο του υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη Καψή, και στην συνέχεια, από το 1987 μέχρι το 1989, ήταν  διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Η τοποθέτησή του σε αυτή την θέση έγινε μετά την αποπομπή του προκατόχου του, Χρήστου Μαχαιρίτσα, που είχε έρθει πολλές φορές σε σύγκρουση με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και προσωπικά με τον υπουργό Κάρολο Παπούλια, με τον οποίο ο Ροδουσάκης είχε πολύ πιο αρμονικές σχέσεις.
Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ελλάδας στην Μόσχα (1994-97), την Λευκωσία (1997-2000) και το Τόκυο (2002-06). Το 2006 ανέλαβε διευθυντής της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών και την επόμενη χρονιά συνταξιοδοτήθηκε.
Από το 2010 μέχρι το 2014 διατέλεσε πρόεδρος του Ελληνο-Ρωσικού Συνδέσμου.
Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και είναι έγγαμος με την Ζαφειρία (Ζέττα) Μαρκοζάννες.
Ισλανδικές προεδρικές εκλογές (2016)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ισλανδία στις 25 Ιουνίου 2016. Ο πρόεδρος Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον, εκλεγείς για πρώτη φορά το 1996, παραιτήθηκε έπειτα από πέντε συνεχείς θητείες (την ανακοίνωση της παραίτησής του έκανε την 1η Ιανουαρίου 2016). Νέος πρόεδρος εξελέγη ο ιστορικός και πανεπιστημιακός Γκούντνι Θορλάσιους Γιοχάνεσον με ποσοστό  39,1% των ψήφων.
Ο Γκούντνι ανέλαβε την προεδρία της χώρας την 1 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 48 ετών και έγινε ο νεότερος πρόεδρος της ιστορίας της χώρας.

Εκλογικό σύστημα

Ο Πρόεδρος της Ισλανδίας εκλέγεται με πλειοψηφία σε έναν γύρο. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι ισλανδικής υπηκοότητας και ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών την ημέρα της ψηφοφορίας.
Τήλος

Ιστορία

Ιστορικά αναφέρεται από τον Όμηρο όπου πρώτοι κάτοικοί της ήταν από τη Ρόδο. Στον Τρωικό Πόλεμο φαίνεται πως κατοικήθηκε από τους Δωριείς. Στην αρχαιότητα η Τήλος φημίζονταν για τα μύρα της και διάφορες αλοιφές και από τον 2ο αιώνα π.Χ. αποτελούσε δήμο των Ροδίων. Σύμφωνα με βυζαντινή παράδοση ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος με προτροπή της μητέρας του μετέφερε Τηλίους εποίκους στη Κύπρο στη περιοχή που σήμερα ονομάζεται Τηλυρία. Επίσης στη βυζαντινή περίοδο η Τήλος ανήκε στο στρατιωτικό Θέμα της Σάμου, λεηλατήθηκε τόσο από τους Σαρακηνούς όσο και από τους Ενετούς. Αργότερα η νήσος περιήλθε στους Ιωαννίτες Ιππότες (1309) και όταν καταλήφθηκε η Ρόδος από τον Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή, το 1522, ακολούθησε τη τύχη των υπολοίπων νήσων. Τον 16ο αιώνα, την εποχή των Ιωαννιτών, η Τήλος αναφέρεται από περιηγητές ως "Επισκοπή" ή "Επισκοπία", πιθανόν από το ακρωτήριο του νησιού Επισκοπή, ενώ στη Πορτολάνα του Δημητρίου Τάγια αναφέρεται με το αρχαίο ίδιο όνομα. Στο "Οδοιπορικό" του Ιακώβου Μηλοΐτη (1673) φέρεται να κατοικείται από 4.000 κατοίκους, (αριθμός που δεν διασταυρώθηκε από άλλη πηγή). Το 1675 η Τήλος καταστράφηκε από το Γάλλο πειρατή Κρεβελιέ και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα δοκιμάστηκε από επιδρομές Αλγερινών αλλά και Ευρωπαίων πειρατών.

Απασχόληση

H Τήλος διαθέτει άφθονο νερό και καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, λαχανικά, αμύγδαλα, σιτηρά. Επίσης εκτρέφονται κατσίκια και βοοειδή. Ανεπτυγμένη είναι και η μελισσοκομία με το γνωστό τηλιακό θυμαρίσιο μέλι, όπως και η αλιεία καθ' όλο το έτος. Γνωστό είναι το πανηγύρι του πολιούχου Αγ. Παντελεήμονος στις 27 Ιουλίου όπου συναθροίζονται πολλοί Τήλιοι από την Αμερική και Αυστραλία στο πανέμορφο μοναστήρι που ευρίσκεται στην ΒΔ πλευρά της νήσου, σε μια εύφορη κοιλάδα με πλατάνια και άφθονο νερό.
Σήμερα η τουριστική υποδομή συγκεντρώνεται στις περιοχές Λιβάδια, Μεγάλο Χωριό (πρωτεύουσα), Έριστο (η ωραιότερη παραλία), Άγιο Αντώνιο και Πλάκα μια επίσης πανέμορφη παραλία στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Το δίκτυο απο μονοπάτια είναι εξαιρετικό το οποίο αξιοποιείται απο επισκέπτες για να γνωρίσουν τις ομορφιές του νησιού.
Η ακτοπλοϊκή επικοινωνία είναι δυνατή από Ρόδο και από Πειραιά.
Οκρούγκ Βελιγραδίου

Πληθυσμός

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας της Σερβίας του 2008, στο έδαφος του Βελιγραδίου ζουν 1.621.396 κάτοικοι, από αυτούς οι 1.322.629 ζουν σε αστικές περιοχές και οι 298.767 σε αγροτικές περιοχές. Η ορθόδοξη κοινότητα είναι μακράν η μεγαλύτερη με 1.429.170 πιστούς, υπάρχουν 20.366 μουσουλμάνοι και 16.305 καθολικοί. Υπήρχε μια μεγάλη εβραϊκή  κοινότητα, αλλά μετά από τη ναζιστική κατοχή το 1941 μετανάστευσαν στο Ισραήλ και ο αριθμός τους μειώθηκε σε 415, το Βελιγράδι έχει επίσης 3.796 Προτεστάντες.
Σημαιοφόρος

Διακριτικά

Τα διακριτικά του στρατιωτικού βαθμού αυτού είναι μία χρυσή σειρίδα στο κάτω άκρο των χειρίδων (μανίκια) του χιτωνίου της χειμερινής στολής όπου του Π.Ν. συστρέφεται δημιουργώντας κύκλο (παραδοσιακά το «μάτι του Νέλσωνα»). Στο Λ.Σ. αντί της συστροφής φέρονται υπερκείμενα χρυσοκέντητες χιαστί δύο άγκυρες. Οι μηχανικοί φέρουν κάτω από την σειρίδα μια ακόμη μικρή μπορντό σειρίδα, οι ιατροί κόκκινη, οι οικονομικοί άσπρη και οι φαρμακοποιοί πράσινη.
Άρα ο Ωραίος

Ο Άρα ο Ωραίος (επίσης γνωστός ως Άρα ο Όμορφος) (Αρμενικά:Արա Գեղեցիկ, Ara Geghetsik) είναι μυθικός Αρμένιος πατριαρχικός ήρωας. Είναι γνωστός στην αρμενική λογοτεχνία για τον δημοφιλή μύθο σύμφωνα με τον οποίο ήταν τόσο όμορφος που η Ασσύρια Βασίλισσα Σεμίραμις ξεκίνησε πόλεμο κατά της Αρμενίας μόνο και μόνο για να τον αποκτήσει. Μερικές φορές συσχετίζεται με τον ιστορικό Βασιλιά Αραράτ που ήταν γνωστός ως Αραμέ και βασίλευσε τον 9ο αι. π.Χ..

Ο θρύλος

Εκείνη την περίοδο εκεί κατοικούσε η Σεμίραμις (στα Αρμενικά Σεμίραμ), που ήταν Βασίλισσα της Νινευή. Ο άντρας της ήταν ο Νίνους, ο οποίος την μίσησε λόγω της απιστίας της και κατέληξε να εγκαταλείψει τη χώρα του.
Η μάχη ξεκίνησε όταν η Σεμίραμις έφτασε στην περιοχή που λέγεται Αραράτ. Διέταξε τους αρχηγούς της να αιχμαλωτίσουν τον Άρα ζωντανό, ο οποίος όμως νικήθηκε και σκοτώθηκε από έναν από τους γιους της. Το πτώμα του βρέθηκε στο πεδίο της μάχης ανάμεσα στους άλλους σκοτωμένους στρατιώτες. O Άρα ήταν γιος του Άραμ και απόγονος του Χάικ.
Κουμπράτ του Παναγκιουρίστε

Βιογραφία

Είναι ο τρίτος γιος του Συμεών Β΄ της Βουλγαρίας και της Μαργαρίτας Γκόμεθ-Αθέβο υ Θεχουέλα.
Ασβέστιο

Χημικές ενώσεις

Σημαντικότερες χημικές ενώσεις του ασβεστίου είναι το οξείδιο του ασβεστίου, το υπεροξείδιο του ασβεστίου και τα άλατα του ασβεστίου. Στην Οργανική Χημεία διαπιστώνεται το ασβέστιο να ενώνεται κυρίως με αλκάλια δημιουργώντας επί το πλείστον ασταθείς οργανικές ενώσεις.

Διατροφή

Το ασβέστιο αποτελεί το 1,5% του σωματικού βάρους, δηλ. περίπου 1160 γραμμάρια. Το 99% του ασβεστίου απαντά στα οστά υπό μορφή συμπλόκου, το δε 1% ανευρίσκεται στα δόντια, το δέρμα και το πλάσμα του αίματος. Αναφορικά με το πλάσμα, το 60% του ασβεστίου βρίσκεται στην ιοντική του μορφή, Ca⁺⁺, όπου είναι και βιολογικά ενεργό και σε 40% βρίσκεται υπό τη μορφή λευκωμάτων.

Ημερήσιες ανάγκες οργανισμού σε ασβέστιο

Βρέφη: 360–540 mg, Παιδιά: 1200 mg, Ενήλικες: 1000 – 1200 mg, Έγκυες/θηλάζουσες: 1400–1600 mg, Αθλητές: 1600 – 2000 mg

Άλλες πηγές

Γάλα, γιαούρτι, πράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι, φασολάκια, μπάμιες, μαρούλι, βρούβες, μαϊντανός), μπρόκολο, αγκινάρες, λάχανο, ξερά σύκα, πορτοκάλι, ακτινίδιο, λευκό αλεύρι σόγιας, παξιμάδι, σαρδέλες, γαρίδες, γλώσσα, συκώτι, αβγό, μπακαλιάρος, ρεβύθια, φασόλια, καρύδια, ελιές, αμύγδαλα
Άντζου

Οικονομία

Το Άντζου έχει κοντά ένα μεγάλο κοίτασμα ανθρακίτη, και έχει μια από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις παραγωγής κάρβουνου στην χώρα. Το κοίτασμα έχει πάνω από 130 εκατομμύρια μετρικούς τόνους άνθρακα. Το Νάμχουνγκ-ντονγκ είναι η τοποθεσία του νέου χημικού Συγκροτήματος Νάμχουνγκ, μια από τις πιο σημαντικές χημικές εγκαταστάσεις στη χώρα.

Μεταφορά

Το Άντζου εξυπηρετείται από αρκετούς σταθμούς στις γραμμές Πιόνγουι και Γκέτσον στον κορεατικό Κρατικό Σιδηρόδρομο.
Παστίδα Ρόδου

Γεωγραφία - Ονομασία

Η Παστίδα είναι το πλησιέστερο προς την πόλη της Ρόδου χωριό κτισμένο στους νότιους πρόποδες του όρους Φιλέρημος και συνορεύει με την Ιαλυσσό, την Κρεμαστή και τα Μαριτσά. Ο πολιούχος άγιος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος. Διαθέτει όμως και άλλα μοναστήρια όπως: Άγιος Γεώργιος, Αγία Μαρκέλα, Άγιος Φανούριος, των Τριών Ιεραρχών, του Σωτήρος. Ο Α.Σ Αστέρας Παστίδας είναι η τοπική ομάδα του χωριού. Στο χωριό δραστηριοποιούνται και άλλοι σύλλογοι όπως: Α.Σ Σότοκαν Καράτε Ρόδου, Πολιτιστικός Σύλλογος Καμάρι που κάθε χρόνο διοργανώνει Πολιτιστικό Φεστιβάλ, Σύλλογος Γυναικών Παστίδας.
Το χωριό, τα τελευταία χρόνια, γνωρίζει άνθηση και οι κάτοικοι που διαμένουν σε αυτό έχουν ξεπεράσει τους 3.000. Το 1961 είχε 595 κατοίκους, στα 1981 είχε 1.021, στα 1991 είχε 1.500 και το 2001 ο πραγματικός πληθυσμός του χωριού ήταν 1.803 άτομα. Διαθέτει πρότυπο δημοτικό σχολείο (12θέσιο), καφετέριες, εστιατόρια, fast food, μεζεδοπωλεία .
Η Παστίδα, σύμφωνα με μια άποψη, πήρε πιθανόν το όνομά της επί Τουρκοκρατίας, από τη λέξη "ada" που στα Τούρκικα σημαίνει "εις τον" και το όνομα κάποιου Τούρκου αξιωματούχου κτηματία Pasti Alis. (Pasti-ada = πηγαίνω εις τον Παστή). Άλλη άποψη αναφέρει ότι επειδή ήταν φρούριο για χρόνια, προήλθε από την λατινική λέξη "Bastida" που σημαίνει φρούριο.

Ιστορία

Η ίδρυση της Παστίδας πιθανολογείται γύρω στα 1204, κατά την διάρκεια της Τέταρτης Σταυροφορίας, όταν οι Σταυροφόροι πηγαίνοντας στους Άγιους Τόπους κατέκτησαν την Ρόδο. Η πρώτη  ιστορική αναφορά για το χωριό και τους κατοίκους του γίνεται το 1479 με ένα διάταγμα του Μάγιστρου Ντωμπισόν, στο οποίο αναφράφονται: "Σε περίπτωση εχθρική επιδρομής τα χωριά Τριάντα και Κρεμαστή να μείνουν στα φρούρια τους για να φυλάξουν το ναυτικό. Τα χωριά Παστίδα και Μαριτσά να προστρέξουν στο φρούριο της Ρόδου…". Αναφορά για την Παστίδα κάνει και ο Γάλλος περιηγητής Βίκτωρ Γκέρεν ο οποίος γράφει: "είκοσι πέντε λεπτά πιο πέρα, προς Βορρά, βρίσκεται το μικρό χωριό Παστίδα, που αποτελείται από είκοσι περίπου σπίτια. Είναι στη μέση μιας πεδιάδας και η πεδιάδα αυτή ονομάζεται Καμάρι…".
Στο χωριό έχουν ανασκαφεί κεραμοσκεπείς τάφοι, όπου φαίνεται να ήταν θαμμένοι οι μη ελεύθεροι κάτοικοι της παρακείμενης Ιαλυσίας.

Μουσείο Μέλισσας

Στη Παστίδα βρίσκεται το Μουσείο Μελισσοκομίας και Φυσικής Ιστορίας της Μέλισσας που ιδρύθηκε από ανθρώπους της Μελισσοκομικής Δωδεκανήσου. Στο μουσείο παρουσιάζεται η διαδικασία παραγωγής του μελιού, η βιολογία της μέλισσας και τα παραγόμενα προϊόντα καθώς και η ιστορία, η παράδοση και η εξέλιξη της μελισσοκομίας. Οι επισκέπτες του μπορούν να παρακολουθήσουν τα ζωντανά μελίσσια μέσα σε γυάλινες κυψέλες να λειτουργούν όπως στη φύση. Το Μουσείο φιλοξενεί στους χώρους του οργανωμένες ή μεμονωμένες ενημερωτικές επισκέψεις, εκπαιδευτικές εκδρομές και προσφέρει πλήθος εκθεμάτων.
Ζόραν Ραντμίλοβιτς

Βιογραφία

Ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς σπούδασε δίκαιο, αρχιτεκτονική και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, προτού ανακαλύψει πως το επάγγελμα του ηθοποιού βρισκόταν πιο κοντά στις προσωπικές του προτιμήσεις. Έχοντας, προηγουμένως, παρακολουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης, εντάχθηκε στο Δραματικό Θέατρο Βελιγραδίου (σερβικά: Београдско драмско позориште και Beogradsko dramsko pozoriste), ενώ στην συνέχεια, το 1968, στο Atelje 212, όπου και έγινε διάσημος παίζοντας τον ρόλο του Βασιλιά Ουμπού. 
Ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς προτιμούσε το θέατρο σε σύγκριση με τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Ωστόσο, ξεκίνησε να γίνεται γνωστός στο διεθνές κοινό το 1971, παίζοντας στην ταινία W.R. - Misterije organizma («Τα Μυστήρια του Οργανισμού»), ταινία του Ντούσαν Μακαβέγιεβ η οποία διερευνούσε τους δεσμούς μεταξύ του κομμουνισμού και της σεξουαλικότητας, μέσα από τα μάτια του Βίλχελμ Ράιχ. Στη Γιουγκοσλαβία, έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό το 1982, όταν και έπαιξε τον ρόλο του Μπίλι Πιτόν στην κωμωδία Maratonci trče počasni krug του Σλόμπονταν Σίγιαν, με βάση το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς και εκείνον του Ράντοβαν Γ΄ στην ταινία Radovan Treći του Λιούμπομιρ Ντράσκιτς, με βάση ομώνυμο θεατρικό έργο του ίδιου αυτού Κοβάτσεβιτς.
Το 1985, ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς έπαιξε έναν από τους τελευταίους ρόλους του στην ταινία Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές, του Εμίρ Κουστουρίτσα, μαζί με τον Σλόμπονταν Αλίγκρουντιτς. Απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα, αφότου η ταινία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.

Βραβεύσεις

Το 1983, ο Ζόραν Ραντμίλοβιτς έλαβε το βραβείο Ντόμπριτσιν μπρστεν, ένα από τα σημαντικότερα της Σερβίας. Επίσης, έλαβε το Βραβείο του Οκτωβρίου της Πόλεως του Βελιγραδίου.
Γιάννης Κοντός

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1943. Σπούδασε Οικονομικά και αρχικά εργάσθηκε ως ασφαλιστής, ενώ στη συνέχεια (από το 1971 έως το 1976) διατηρούσε βιβλιοπωλείο από κοινού με τον Θανάση Νιάρχο. Δημιούργησε την πρώτη του ποιητική συλλογή στα 1965 και συνέγραψε το πρώτο του βιβλίο το 1970. Το 1973 κέρδισε χορηγία του Ιδρύματος Φορντ. Επί σειρά ετών ήταν συνεργάτης ραδιοφώνου καθώς και των εκδόσεων "Κέδρος". Είχε κατά διαστήματα συνεργαστεί με περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού καθώς και με την εφημερίδα "Το Βήμα της Κυριακής". Είχε γράψει κείμενα για σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους. Τον Απρίλιο του 1992 εκδόθηκε μια επιλογή ποιημάτων του με τίτλο "Όταν πάνω από την πόλη ακούγεται ένα τύμπανο", σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, εικονογραφημένη από τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά. Το ενδέκατο βιβλίο του, "Πρόκες στα σύννεφα" είναι μια ανθολόγηση όλων των ποιητικών του βιβλίων, που έκανε ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης και την συμπλήρωσε με 20 χαρακτικά. Το 1998 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική συλλογή "Ο αθλητής του τίποτα". Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου.
Έργα του (μεταξύ των οποίων και παιδικά διηγήματα) έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Το 1980 ο συνθέτης Νίκος Καλλίτσης κυκλοφόρησε το δίσκο «Απόπειρα» με μελοποιημένα ποιήματά του και ερμηνεύτρια την Αφροδίτη Μάνου. Συνεργάσθηκε με Έλληνες ζωγράφους, όπως τον  Δημήτρη Μυταρά, τον Αλέκο φασιανό, τον Φαίδωνα Πατρικαλάκη κ.α. που του εικονογράφησαν εξώφυλλα ποιητικών του συλλογών καθώς και τα παιδικά του βιβλία. Δίδαξε επίσης, θεατρική τέχνη.
BMW E30

Η E30 στην Ελλάδα

Η BMW Σειρά 3 E30 γνώρισε μεγάλη επιτυχία και απήχηση στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στη βασική έκδοση 316, διότι ήταν τότε το μοναδικό compact πολυτελές αυτοκίνητο που ξεκινούσε από τα 1.600 κυβικά εκατοστά. Ως αποτέλεσμα, λόγω της τότε υψηλής φορολογίας εισαγωγής επί της εργοστασιακής αξίας, ήταν η μοναδική προσιτή και εφικτή επιλογή μοντέλου μεταξύ των premium αυτοκινητοβιομηχανιών για τους χιλιάδες υποψήφιους αγοραστές της μεσαίας κοινωνικής τάξης που επιζητούσαν κάτι ανώτερο από τα τότε κοινά στάνταρ. Από το 1990, ωστόσο, όταν έγιναν δύο διαδοχικές μειώσεις στους δασμούς εισαγωγής (αρχές 1990 και αρχές 1991), κυκλοφόρησαν και αρκετές 318, οι οποίες σύντομα περιορίστηκαν στην έκδοση 318 Cabrio (η βασική έκδοση της E30 Cabrio) μετά την εισαγωγή της διαδόχου BMW E36 στις αρχές του 1991.
Αντιθέτως, οι εκδόσεις από τα 2.0 λίτρα και άνω, παρέμειναν σχεδόν άγνωστες στη χώρα, λόγω της τότε φορολογίας εισαγωγής, με εξαίρεση έναν πολύ μικρό κύκλο φανατικών οπαδών της εταιρείας, που τις απέκτησαν κατά τη δεκαετία του 1990, μετά τη λήξη της παραγωγής του μοντέλου, και φυσικά μόνο ως μεταχειρισμένες. Ειδικά μάλιστα η έκδοση Diesel των 2.4 λίτρων (1985 - 1991) δεν εισήχθη ποτέ στη χώρα, ούτε καν από παράλληλες εισαγωγές, καθώς τα έτη παραγωγής της, απαγορευόταν εντελώς η εισαγωγή πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων ιδιωτικής χρήσης.
Όλες οι εισαγόμενες εκδόσεις απεδείχθησαν ιδιαίτερα αξιόπιστες και εύκολες στη συντήρηση, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι ακόμα και εν έτει 2019 αρκετά αντίτυπα εξακολουθούν να κυκλοφορούν στους δρόμους, κάτι εξαιρετικά σπάνιο έως σχεδόν μοναδικό, πλέον, για μοντέλο της δεκαετίας του 1980.
Αρκαλοχώρι

Ιστορικά στοιχεία

Έξω από το χωριό, στο δρόμο προς Αρχοντικό βρίσκεται κατάγραφη εκκλησία, αφιερωμένη στο Μιχαήλ Αρχάγγελο, με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες.

Ονομασία

Υπάρχει έγγραφο του 1394, από το βενετικό αρχείο του Duca di Candia, (δημοσιευμένο από την El.
Santschi), στο οποίο μνημονεύεται το τοπωνύμιο Αρκαλοχώρι. Η μνεία στο έγγραφο Arcolecorio (Αρκολεχωριό) συνδέει το τοπωνύμιο με τους Αρκολέους.
Επίσης υπάρχει η άποψη για ονομασία του τόπου από μεγάλη έκταση που ανήκε στον ακρίτα Αρκολέοντα, και χάριν ευφωνίας από Αρκολεοχώρι έγινε Αρκαλοχώρι.
Μια λανθασμένη ιδέα πολλών είναι ότι έλαβε την ονομασία του από τη λέξη άρκαλος, που είναι η κρητική ονομασία για το ζώο ασβός.
Στις ενετικές απογραφές αναφέρεται με την ονομασία Arcaloghori, οπότε ανήκε στην castellania Belvedere. Το 1583 είχε 160 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ96). Κατά την απογραφή του 1881 κατοικούσαν 109 Χριστιανοί και 103 Τούρκοι. Στη συνέχεια το Αρκαλοχώρι έγινε ένα από τα λίγα χωριά της Κρήτης που γνώρισε έντονη ανάπτυξη, με τον πληθυσμό του να έχει δεκαπλασιαστεί από το 1900 μέχρι το 1981, όταν είχε 2.482 κατοίκους.
Το 2008, με αφορμή κινήσεις του Δήμου για αλλαγή του ονόματος, συγκροτήθηκε επιτροπή με σκοπό τη διατήρησή του.

Το σπήλαιο του Προφήτη Ηλία

Στη θέση Προφήτης Ηλίας ή Σαρανταυγάς, σε μικρό σπήλαιο, που υπήρξε κέντρο λατρείας, ανακαλύφθηκαν αρκετά χάλκινα αντικείμενα, τα οποία πουλήθηκαν στους χωρικούς ως μέταλλο. Λόγω αυτού του γεγονότος ο Ιωσ. Χατζηδάκης έκαμε πρόχειρη ανασκαφή στο σπήλαιο και βρήκε πρωτομινωικά αγγεία και χάλκινα μαχαίρια, ξίφη κλπ. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν το 1932 από το Σπύρο Μαρινάτο και το Νικόλαο Πλάτωνα. Βρέθηκαν πολλά αντικείμενα, κυρίως διπλά πελέκια, πολλά από τα οποία ήταν διακοσμημένα με χρυσό, καθώς επίσης και το μακρύτερο (μήκους 1,05μ.) ξίφος της προϊστορικής Ελλάδας και άλλα. Ένας χάλκινος πέλεκυς γνωστός ως Πέλεκυς του Αρκαλοχωρίου έχει ιερογλυφικά σημεία ίδια με τα γνωστά σημεία του δίσκου της Φαιστού. Άλλος φέρει μινωική επιγραφή με γραμμική γραφή Α΄.
Το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος λατρείας από το 2.500 π.Χ., πιθανόν πολεμικής θεότητας, καθώς τα αφιερώματα είναι κυρίως όπλα. Η χρήση του ήταν πιθανότατα και ως χάλκινο εργαλείο, αφού έχουν ανακαλυφθεί τεμάχια χαλκού για επεξεργασία. Στην αρχαία εποχή το σπήλαιο γκρεμίστηκε, πιθανότατα από σεισμό, από την είσοδο, η οποία κλείστηκε και έτσι διασώθηκαν τα αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα.
Η ονομασία Σαρανταυγάς παραπέμπει και εκείνη σε χρυσάφι που πιθανόν υπήρχε μέσα στο σπήλαιο, θέλοντας μία κότα με σαράντα χρυσά αυγά να ζει στο βαθύτερο σημείο του σπηλαίου.

Εκπαίδευση

Εκτός από τα σχολεία που αναφέρονται παραπάνω, τα τελευταία χρόνια στο Αρκαλοχώρι λειτουργεί και ένα Επαγγελματικό Λύκειο, στο οποίο φοιτούν τελειόφοιτοι Γυμνασίων από ολόκληρο τον δήμο αλλά και από γειτονικούς δήμους, μιας και είναι το μόνο επαγγελματικό λύκειο στην περιοχή.
Χάστον Τάμεντ

Νεανικές ομάδες, Φέγενορντ και Εξέλσιορ

Ο Τάμεντ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Φέγενορντ. Είχαν προηγηθεί οι ΦΚΣ Ντεν Χάαγκ και ΜΤΣ Ντεν Χάαγκ. Το 1988 ο Τάμεντ προάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Φέγενορντ. Αγωνίστηκε τα περισσότερα της καριέρας του στη Φέγενορντ, 9 χρόνια, ενώ ήταν δανεικός στην Εξέλσιορ, ομάδα-δορυφόρος της Φέγενορντ, τη σεζόν 1989-90. Αγωνίστηκε σε 204 αγώνες στα 9 χρόνια παρουσίας του στη Φέγενορντ, σκοράροντας 45 γκολ. Στην Εξέλσιορ αγωνίστηκε 25 φορές πετυχαίνοντας 1 τέρμα.

Μπενφίκα και Άντερλεχτ

Το 1997 πήγε στη Μπενφίκα , αγωνιζόμενος συνολικά σε 20 αγώνες, 16 στη Πριμέιρα Λίγκα, 2 στο Κύπελλο Πορτογαλίας, όπου σκόραρε και ένα γκολ, και 2 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Το 1998 πήρε μεταγραφή στη Άντερλεχτ. Παρ' όλα αυτά, δεν εγκλιματίστηκε ποτέ στην ομάδα. Αποχώρισε το 1999.

ΟΦΗ και Ραπίντ Βιέννης

Το 1999 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΟΦΗ, που αγωνίστηκε για μία σεζόν, εμφανιζόμενος σε 15 μας χωρίς να σκοράρει. Η τελευταία ομάδα της καριέρας του ήταν η Ραπίντ Βιέννης, με 4 γκολ σε 61 εμφανίσεις. Αποχώρισε από την ενεργό δράση τον Ιούλιο του 2002

Εθνική Ομάδα

Ο Τάμεντ αγωνίστηκε 15 φορές με την εθνική Ολλανδίας, σκοράροντας 2 γκολ. Επίσης ήταν μέλος της 23αδας της Ολλανδίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994, καθώς και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1996.
Πέρεβος Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία

Ο Περεβός βρίσκεται στην βορειοανατολική παραλία της λίμνης Τριχωνίδας και απέχει 20 χλμ. Α. από το Αγρίνιο, 53 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο και 11 χλμ. Δ. από το Θέρμο. Διασχίζεται από την εθνική οδό Αγρινίου - Θέρμου και είναι ανάμεσα στη Βαρειά (Δ.) και τη Μυρτιά (Α.). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μυρτιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Μυρτιά (Μυρτέα), τον Παλαιόμυλο και τα Λουτρά αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Μυρτέας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 169 μόνιμους κατοίκους.
Λιβάδι Αχαΐας

Τοποθεσία

Το Λιβάδι απέχει 5,8 χλμ. από τα Τριπόταμα, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 671 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 12 κατοίκους.

Διοικητική ιστορία

Το Λιβάδι αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Λιβαρτζίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αροανίας ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λιβαρτζίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Λιβαρτζίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Αγωνίσματα σαλπιγκτών και κηρύκων των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων

Το αγώνισμα των κηρύκων και το αγώνισμα των σαλπιγκτών ήταν ειδικά αγωνίσματα στους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.

Περιγραφή

Τελούνταν κατά την πρώτη ημέρα της διοργάνωσης, και οι νικητές σε αυτά αποκτούσαν το προνόμιο να αναγγέλλουν τους αθλητές και νικητές των μετέπειτα αγωνισμάτων, καθώς και να σαλπίζουν κατά τις διάφορες τελετές της διοργάνωσης. Διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 396 π.Χ. κατά τους 96ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, ωστόσο οι νικητές δεν είχαν το ίδιο κύρος με τους αθλητές των άλλων ολυμπιακών αγωνισμάτων.Ανάμεσα στους νικητές των αγωνισμάτων αυτών κυρίαρχη μορφή ήταν ο Ηρόδωρος ο Μεγαρεύς, ο οποίος από το 328 π.Χ. έως και το 292 π.Χ. έγινε ολυμπιονίκης 10 φορές στο αγώνισμα των σαλπιγκτών, και ένας από τους πλέον πολυνίκεις ολυμπιονίκες γενικότερα.
Άλλα μη καθαρά αθλητικά αγωνίσματα διοργανώθηκαν κατά το 67 π.Χ. όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας τέλεσε αγώνες τραγωδών και αγώνες κιθαρωδών στα οποία ανακυρήχθηκε ως ο νικητής.
Δημήτριος Κρης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Κρήτη. Επιμελήθηκε στο Μιλάνο την έκδοση της γραμματικής του Κωνσταντίνου Λάσκαρι Ἐπιτομὴ τῶν ὀκτὼ τοῦ λόγου μερῶν, που βγήκε από το τυπογραφείο του Ιταλού τυπογράφου Διονύσιου Παραβιτσίνι τον Ιανουάριο του 1476. Επίσης σχεδίασε τα ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν, και έγραψε τον πρόλογο στο βιβλίο. Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο εκτυπωμένο ελληνικό βιβλίο, δυσεύρετο και σπανιότατο σήμερα. Ένα αντίτυπο του υπάρχει στη Εθνική Βιβλιοθήκη.
Άλλα βιβλία που εξέδωσε είναι τα Ἐρωτήματα του Χρυσολωρά (Φλωρεντία 1484) και τα άπαντα του Ομήρου (Φλωρεντία 1488) σε φιλολογική επιμέλεια του Δημήτριου Χαλκοκονδύλη.