google/wiki40b huggingface dataset:
Αδαλβέρτος της Βρέμης

Ο Αδαλβέρτος της Βρέμης (γερμανικά: Adalbert von Bremen) ήταν αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου και επίσκοπος της Βρέμης από το 1043 μέχρι το θάνατό του το 1072. Αποκαλούμενος και ως Εφημέριος του Βορρά, ήταν μια σημαντική πολιτική φυσιογνωμία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ υπήρξε παπικός έξαρχος και αντιβασιλέας για τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄.

Βιογραφία

Θεωρείται ότι γεννήθηκε στο κάστρο του Γκόζεκ στο Χασεγκάου και ήταν ο γιος του Κόμη Φρειδερίκου του Γκόζεκ και της Άγκνες της Βαϊμάρης. Η εκκλησιαστική του καριέρα ξεκίνησε το 1032 όταν έγινε υποδιάκονος του Αρχιεπισκόπου της Βρέμης και συνεχίστηκε με το διορισμό του ως κοσμήτορας του Καθεδρικού Ναού του Χάλμπερσταντ και ως Αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου και της Βρέμης το 1043 ή το 1045. Έτσι, απέκτησε εξουσία πάνω στη σκανδιναβική χερσόνησο, σε ένα μεγάλο μέρος των εδαφών των Βενδών και σε όλα τα εδάφη βορείως του Έλβα.
Ο Αδαλβέρτος, έχοντας συνοδεύσει τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄ το 1045 σε μια εκστρατεία εκχριστιανισμού, ταξίδεψε μαζί του στη Ρώμη, όπου φημολογείται ότι αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για Πάπας, προκειμένου να συνεχίσει τον εκχριστιανισμό των Βενδών.
Εργάστηκε για την αύξηση της επιρροής του, καθώς και της επιρροής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά συνάντησε αντίσταση από τους Σκανδιναβούς βασιλείς, οι οποίοι προτίμησαν να λάβουν επισκόπους χειροτονημένους από το Κάντερμπερι. Ο βασιλιάς Σβεν Β΄ της Δανίας ζήτησε από τον Αυτοκράτορα και από τον Πάπα να του χορηγηθεί μία ανεξάρτητη αρχιεπισκοπή, κάτι που θα σήμαινε απώλεια για το Αμβούργο. Ωστόσο, αυτό δεν επιτεύχθηκε λόγω του θανάτου και του Πάπα (1054) και του Αυτοκράτορα (1056).
Με το θάνατο του Ερρίκου Γ΄, ο Αδαλβέρτος έχασε τη θέση του στην αυτοκρατορική αυλή, καθώς ο νεαρός αυτοκράτορας, Ερρίκος Δ΄, βρέθηκε κάτω από την επιρροή του Αρχιεπισκόπου της Άννο της Κολωνίας. Ωστόσο, ο Αδαλβέρτος απέκτησε τον έλεγχο της εκπαίδευσης του Ερρίκου, αντικαθιστώντας προσωρινά την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή του στην Αυλή. 
Ο Αρχιεπίσκοπος Αδαλβέρτος χαρακτηρίστηκε από τον Αδάμ της Βρέμης ως γενναιόδωρος, συνετός, γεμάτος ζήλο και υπερηφάνεια. Απεβίωσε στο Γκόσλαρ το 1072.
1295 Ντεφλότ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ντεφλότ εκτιμάται σε 48,02 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0441. Ο Ντεφλότ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά 14 ή 15 ώρες περίπου.
Gliese 667 Cc

Μάζα, ακτίνα και θερμοκρασία

Ο Gliese 667 Cc είναι μια υπεργαία, δηλαδή εξωπλανήτης με μάζα και ακτίνα μεγαλύτερη από αυτή της Γης, αλλά μικρότερη από εκείνη των γιγάντων πλανητών  Ουρανού και Ποσειδώνα. Είναι βαρύτερος από τη Γη, με ελάχιστη μάζα περίπου 3,7 γήινες μάζες. Η θερμοκρασία ισορροπίας του Gliese 667 Cc εκτιμάται στους 2.774 K, ενώ με βάση τη σύνθεση του αναμένεται ότι έχει ακτίνα περίπου 1,5 γήινες ακτίνες.

Τροχιά

Η τροχιά του Gliese 667Cc έχει ημιμεγάλο άξονα ίσο με 0,1251 αστρονομικές μονάδες, ως εκ τούτου η διάρκεια του έτους του είναι 28,155 γήινες μέρες. Με βάση τη βολομετρική φωτεινότητα του άστρου του ο GJ 667 Cc λαμβάνει το 90% της φωτεινής ακτινοβολίας που λαμβάνει  η Γη, ωστόσο σημαντικό μέρος αυτής της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας είναι στο αόρατο υπέρυθρο μέρος του φάσματος.

Ανακάλυψη

Ο Gliese 667 Cc ανακοινώθηκε για πρώτη φορά σε μια προδημοσίευση  στις 21 Νοεμβρίου 2011 από το το HARPS του Ευρωπαϊκού Νοτίου Παρατηρητήριου χρησιμοποιώντας τη μέθοδο ακτινικής ταχύτητας (Doppler). Η ανακοίνωση της δημοσίευσης σε διεθνή περιοδικά έγινε στις 2 Φεβρουαρίου 2012 από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και το Ίδρυμα Carnegie για την Επιστήμη και τη δημιουργία αντιγράφων ασφαλείας της ESO HARPS ανακάλυψη της ομάδας.
Alokito Bangladesh

Η Alokito Bangladesh (βεγγαλικά: আলোকিত বাংলাদেশ Alokito Bangladesh, μετάφραση:"Φωτισμένο Μπαγκλαντές") είναι καθημερινή εφημερίδα στο Μπαγκλαντές, που δημοσιεύεται από την Ντάκα στη Βεγγαλική γλώσσα. Ο συντάκτης και εκδότης είναι ο Καζί Ραφικούλ Αλάμ. Η εφημερίδα ανήκει στην εταιρεία Alokito Media Ltd. Εκδίδεται σε μορφή μεγάλου σχήματος.
ΠΕΚ Ζβόλε

Τα πρώτα χρόνια

Η Ζβόλε ιδρύθηκε στις 12 Ιουνίου 1910, μετά τη συγχώνευση της Prins Hendrik και της Ende Desespereert Nimmer. Ήταν μία από τις ομάδες του Ζβόλε, μαζί με την Zwolsche Boys και την ZAC.
Μετά την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ολλανδία, το 1954 η Ζβόλε προβιβάστηκε στην Γ΄ επαγγελματική κατηγορία. Το 1969 η Ζβόλε συγχωνεύτηκε με την Zwolsche Boys, παρά την αντιπαλότητα ανάμεσα στις 2 ομάδες.
Τη σεζόν 1970-1971 η Ζβόλε προάχθηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε. Το 1977 κατάφερε να πάει στον τελικό του Κύπελλο Ολλανδίας, αλλά έχασε από την ΦΚ Τβέντε στην παράταση. Τη σεζόν 1977-1978 η Ζβόλε προβιβάστηκε στην Ερεντιβίζιε και την επόμενη σεζόν τερμάτισε στην 8η θέση, η υψηλότερη μέχρι σήμερα.

Η χρεοκοπία

Το 1982 το χρέος του συλλόγου άγγιζε τα 6.000.000 ολλανδικά φιορίνια. Την ίδια χρονιά, πρόεδρος έγινε ο Marten Eibrink. Κατάφερε να μηδενίσει το χρέος και βοήθησε την αναδιάρθρωση της ομάδας. Επίσης άλλαξε το όνομα της ομάδας σε Π.Ε.Κ. Ζβόλε '82. Ο σύλλογος κατάφερε να επιβιώσει, αλλά τα προβλήματα συνεχίζονταν. Το 1988 ο Marten Eibrink παραιτήθηκε. Το χρέος επιδεινώθηκε, οι χορηγοί δεν επένδυαν στην ομάδα, οι παίχτες έμεναν απλήρωτοι, ενώ είχε χρέος και στην Slavenburgs Bank. Όλα αυτά οδήγησαν την ομάδα σε πτώχευση τον Μάρτιο του 1990.

Μετά τη χρεοκοπία

Μετά τη χρεοκοπία, ο σύλλογος άλλαξε το όνομα σε FC Ζβόλε. Ξεκίνησε από το μηδέν, με νέους χορηγούς, νέα εμφάνιση και νέο έμβλημα. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά μετά τη σεζόν 1992-1993 πήγαιναν όλα καλά για την ομάδα. Έχασε όμως την άνοδο στην Ερεντιβίζιε στα Play Offs ανόδου/παραμονής.
Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες ανόδου στα Play Offs, κατάφερε να κατακτήσει την πρώτη θέση στην Εέρστε Ντιβίζιε. Την επόμενη σεζόν στη Ερεντεβίζιε πλέον τελείωσε στην 16η θέση και παρέμεινε στα μεγάλα σαλόνια με νίκη στα Play Offs. Την επόμενη περίοδο υποβιβάστηκε την τελευταία αγωνιστική μετά από την ήττα με 7-1 από τη Φέγενορντ, ενώ η ομάδα χρειαζόταν μόνο νίκη για να μην υποβιβαστεί.
Η αρχή της σεζόν 2005-2006 ήταν ευνοϊκή για την Ζβόλε καθώς ήταν στην πρώτη θέση. Όμως τον Νοέμβριο η ομάδα άρχισε να κάνει μέτριες εμφανίσεις με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν οι οπαδοί. Ο τότε προπονητής Hennie Spijkerman παραιτήθηκε μετά από την βαριά ήττα από την Εξέλσιορ στην έδρα της με 5-0.
Τη σεζόν 2010-2011 η Ζβόλε κατείχε την πρώτη θέση για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά την έχασε από τη Βάαλβαϊκ. Στα Play Offs έχασε και έτσι δεν προβιβάστηκε. Όμως η επόμενη σεζόν ήταν επιτυχημένη καθώς κατέκτησε το Εέρστε Ντιβίζιε και την απευθείας άνοδο.
Την σεζόν 2012-13 η Ζβόλε κατέκτησε την 11η θέση.
Φως στο τούνελ

Μορφή

Η εκπομπή δημιουργήθηκε με σκοπό την εξιχνίαση εγκλημάτων και την ανεύρεση αγνοουμένων. Ως το 2018, έχει συμπληρώσει περίπου 800 εκπομπές, που οδήγησαν στον εντοπισμό περισσότερων από 1.500 ατόμων και στην αποκάλυψη περισσότερων από 20 δολοφονιών.

Βραβεία και Διακρίσεις

Η εκπομπή έχει λάβει πολλαπλές διακρίσεις και βραβεία στο πέρασμα των χρόνων για τη συμβολή της στην ανεύρεση αγνοουμένων και στην εξιχνίαση δολοφονιών.  Η εκπομπή καταχωρήθηκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες δύο φορές, αρχικά το 1998 για την ανακάλυψη, κατά τη διάρκεια 75 εκπομπών, 85 αγνοούμενων ατόμων με ρεκόρ την ανεύρεση μέσα σε 10 λεπτά αγνοούμενης επί 58 χρόνια που ζούσε στη Γαλλία. Το 1998 καταχωρήθηκε και πάλι, καθώς «σε ένα σύνολο 130 εκπομπών, βρέθηκαν 210 άτομα που είχαν δηλωθεί στην αστυνομία ως αγνοούμενα, μερικά από τα οποία είχαν εξαφανισθεί εδώ και πενήντα χρόνια».
Η κοινωνική προσφορά της εκπομπής έχει επίσης αναγνωριστεί από την Euro Union Consult a.f.b.l., ανεξάρτητο κοινωνικό φορέα που υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Auto Avio Costruzioni

Ιστορία

Αφού πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια στην Alfa Romeo, ο Έντσο Φερράρι εγκατέλειψε το 1939 την Κάζα ντελ Πορτέλο, λόγω των ισχυρών αντιθέσεων με το νέο τεχνικό διευθυντή Ουιλφρέντο Ρίκαρντ.
Επί τη ευκαιρία, ο Φερράρι υπέγραψε συμφωνία, η οποία τον εμπόδισε από το να εμπλακεί σε κάθε είδους ανταγωνιστική δραστηριότητα με τη μάρκα της Scuderia για 5 χρόνια, αλλά, χάρη στα χρήματα που συνέλεξε από την Alfa Romeo, ίδρυσε στη Μόντενα την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 μια νέα εταιρεία με την επωνυμία «Auto Avio Costruzioni».
Το επόμενο έτος, μετείχε στους αγώνες Mille Miglia, το αυτοκίνητο που ονομάστηκε Auto Avio Costruzioni 815 (ή Tipo 815), εμπεριέχοντας την ονομασία Ferrari. Η χρήση των διακριτικών της Ferrari, συνέβη και πάλι το 1943, ώστε να συμπέσει με τη μεταβίβαση των δραστηριοτήτων στα νέα εργοστάσια στο Μαρανέλλο.
Η επωνυμία Auto Avio Costruzioni, ωστόσο, παρέμεινε ενεργή μέχρι το 1957, όταν μετονομάστηκε σε Auto Costruzioni Ferrari. Αργότερα, το 1960, μετατράπηκε σε Società per azioni (ανώνυμη εταιρεία), υπό τη νέα επωνυμία SEFAC (Società Esercizio Fabbriche Automobili e Corse).
Σουζάνα Αντωνακάκη

Βιογραφικά Στοιχεία

Η Σουζάνα Κολοκυθά Αντωνακάκη γεννήθηκε το 1935 στην Αθήνα και σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου από το 1954 έως το 1959. Από τότε και ως σήμερα συνεργάζεται με τον σύντροφό της Δημήτρη Αντωνακάκη. Είναι ιδρυτικό μέλος του Atelier 66, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών (ΣΑΔΑΣ),1971-1972 και πρόεδρος του τμήματος Αρχιτεκτόνων του Τεχνικού Επιμελητηρίου (1982-84). Ιδρυτικό μέλος του αρχιτεκτονικού γραφείου Α66 (1987) και του Β66 (1991). Αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής (Academie d' Architecture), 1995. Είναι μέλος της Εθνικής Γραμματείας της UIA. Εχει συμμετάσχει σε συνέδρια και συναντήσεις (Κάιρο, Λευκωσία, Μπράιτον, Παρίσι, Βερολίνο, Μόντρεαλ, Σικάγο). Guest Lecturer και είναι μέλος, μετά από πρόσκληση του καθηγητή Herman Hertzberger, της διδακτικής ομάδας του International Design Seminar 1987 στην Αρχιτεκτονική Σχολή του TU Delft και 1988 στο Split. Μέλος της Εθνικής Γραμματείας και της Κριτικής Επιτροπής του Europan 1989. Εργα και κείμενά της έχουν καταχωρηθεί στο International Archive of Women in Architecture (iawa) VP & SU Virginia.ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Το ιδανικό ελληνικό σπίτι

Αρχιτεκτονικό Ύφος

Η Σουζάνα Αντωνακάκη προέρχεται από μια γενιά αρχιτεκτόνων που ήταν μάρτυρες των σημαντικών έργων του Άρη Κωνσταντινίδη και παρακολούθησε μαθήματα από έναν μαθητή και φίλο του Ludwig Mies van der Rohe τον James Speyer. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως στα έργα της, ιδίως τα πρώτα φαίνεται αρκετά καθαρά η επιρροή των δύο αυτών μεγάλων αρχιτεκτόνων. Το έργο της, σε συνεργασία πάντα με τον σύντροφό της Δημήτρη Αντωνακάκη, αποτελεί ένα συγκερασμό ελληνικού και ξένου μοντερνισμού, παράδοσης και νεωτερικότητας.Μεγάλη σημασία στα έργα της έχουν οι έννοιες και τα εργαλεία του κανάβου και της πορείας-μονοπατιού. Τον κάναβο χρησιμοποιεί τόσο στα κατασκευαστικά στοιχεία ενός κτιρίου,υποστυλώματα, δοκάρια, όσο και στην οργάνωση λειτουργικών ζωνών, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως υποτάσσει όλο το κτίσμα σε αυτόν. Το μονοπάτι από την άλλη χρησιμοποιείται και αυτό ως μέσο οργάνωσης των λειτουργιών, όχι όμως με την στενή έννοια του διαδρόμου που συνδέει δύο γειτονικούς χώρους, αλλά ως στοιχείο πολιτισμικό που μεταφέρεται από τις συνδέσεις των πόλεων σε μικρογραφία μέσα στον μικρόκοσμο του εκάστοτε συγκροτήματος, σπιτιού ή διαμερίσματος. Τα δύο αυτά βασικά στοιχεία συνδυάζονται αρμονικά δημιουργώντας ένα καλά μετριασμένο σύνολο. Διαμορφώνοντας έτσι μια σαφή αρχιτεκτονική γλώσσα με στοιχεία παράδοσης και μνήμης.
Γερμανοί

Οι Γερμανοί (γερμανικά: Deutsche) είναι μια γερμανική εθνοτική ομάδα, με κοιτίδα τη Γερμανία και άλλα τμήματα της Κεντρικής Ευρώπης, που μοιράζεται μια κοινή γερμανική καταγωγή, πολιτισμό και ιστορία, ενώ έχει ως μητρική γλώσσα τη γερμανική. Στη σύγχρονη χρήση, ο όρος αναφέρεται επίσης στους πολίτες της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τη μητρική γλώσσα, την εθνική ταυτότητα και τον πολιτισμό.
Ο αγγλικός όρος Germans (Γερμανοί) έχει αναφερθεί ιστορικά στο γερμανόφωνο πληθυσμό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τα τέλη του Μεσαίωνα. Πριν από την κατάρρευση του κομμουνισμού και την επανένωση της Γερμανίας, οι Γερμανοί αποτελούσαν το μεγαλύτερο διχασμένο έθνος στην Ευρώπη, με μεγάλη διαφορά, μια θέση που σήμερα κατέχει το έθνος των Ρώσων. Από το ξέσπασμα της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η γερμανική κοινωνία έχει χαρακτηριστεί από ένα καθολικό-προτεσταντικό χάσμα.
Σταύρος Πολυζωγόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιος του Διονύσιου Πολυζωγόπουλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στον Πύργο. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας και Ήλιδος με την υποστήριξη του Κόμματος των Ελευθεροφρόνων στις εγκλογές του 1926 και επανεξελέγη βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1933 με το ίδιο κόμμα. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1946 με το Εθνικό Κόμμα, του 1950 με το Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας, του 1951 και 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό για να προσχωρήσει τελικώς στην ΕΡΕ, με την οποία και εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1956,  1958, 1961, 1963 και 1964.
Διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Μεταξά την περίοδο 1938 - 1941, υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Παπάγου την περίοδο 1954 - 1955 καθώς και Υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Καραμανλή την περίοδο 1955 - 1956.
Σπερχειός

Παραπόταμοι του Σπερχειού

Κυριότεροι παραπόταμοι είναι ο Ρουστανίτης και η Βίστριτσα, που είναι δεξιοί παραπόταμοι, όπως και οι μικρότεροι Μαυρονέρι Φθιώτιδας, Γοργοπόταμος (πολύ γνωστός από την ομώνυμη γέφυρα) και ο φθιωτικός Ασωπός. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην αρχαιότητα οι τρεις τελευταίοι χύνονταν στη θάλασσα, αλλά με τις προσχώσεις του Σπερχειού, που μετέθεσαν τον μυχό του Μαλιακού κατά 8 και πλέον χιλιόμετρα προς τα ανατολικά, εκβάλλουν σήμερα στον Σπερχειό. Οι ίδιες αυτές προσχώσεις εξαφάνισαν τα στενά των Θερμοπυλών με τη στρατηγική τους σημασία (βλ. Μάχη των Θερμοπυλών), και σε λιγότερο από χίλια χρόνια θα εξαφανίσουν και ολόκληρο τον Μαλιακό Κόλπο.

Ιστορικά στοιχεία

Κατά την αρχαιότητα και στις δύο όχθες του κατοικούσαν οι Αινιάνες. Το 995 ο Νικηφόρος Ουρανός νίκησε παρά τον ποταμό αυτόν τους Βούλγαρους. Κατά την Επανάσταση του 1821 δόθηκε στην περιοχή της γέφυρας πριν τις εκβολές του η Μάχη της Αλαμάνας, όπου και αιχμαλωτίσθηκε ο Αθανάσιος Διάκος. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας ο ποταμός αυτός ήταν το πρώτο σύνορο του Ελληνικού Βασιλείου. Το 1941 ο Σπερχειός αποτέλεσε τη δεύτερη διασυμμαχική αμυντική γραμμή στην κάθοδο των Γερμανών.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Σπερχειός λατρευόταν ως ο ομώνυμος θεός.

Σημερινή εικόνα του ποταμού

Τον 20ό αιώνα έγιναν στην περιοχή των εκβολών του ποταμού εγγειοβελτιωτικά έργα για την άρδευση της περιοχής και κυρίως την αποτροπή των συχνών πλημμυρών, με την κατασκευή νέας κοίτης προς νότο μήκους 7,25 χιλιομέτρων.
Ο Σπερχειός διέρχεται από τα όρια αρκετών κωμοπόλεων και χωριών, τα μεγαλύτερα από τα οποία είναι η Σπερχειάδα, η Μακρακώμη, το Λειανοκλάδι και η Ανθήλη, ενώ περνά τρία χιλιόμετρα νότια από την πόλη της Λαμίας. Το όνομά του ο Σπερχειός έλαβε από το ρήμα σπέρχω -ομαι που σημαίνει κινούμαι με ορμή και εξ αυτού ονομάσθηκε και η κωμόπολη Σπερχειάδα.

Ολοκληρωμένη μελέτη για το χειμαρρικό περιβάλλον του ποταμού Σπερχειού καθώς και διάφορες εργασίες που αφορούν τον ποταμό Σπερχειό (διάβρωση, υδρολογική μοντελοποίηση) έχουν εκπονηθεί από το εργαστήριο Διευθέτησης Ορεινών Υδάτων και Διαχείρισης Κινδύνου του τμήματος Δασολογίας & Διαχείρισης Περιβάλλοντος & Φυσικών Πόρων του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης καθώς και από την  έδρα Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ.

Προστατευόμενη τοποθεσία

Η κοιλάδα και οι εκβολές του Σπερχειού, ο Μαλιακός κόλπος και το Μεσοχώρι Σπερχειού είναι προστατευόμενοι βιότοποι του Natura 2000, με κωδικό GR2440002, κατά μία συνολική έκταση 463,27 τ.χλμ.
Αντιόπη (Αμαζόνα)

Διάφορες αναφορές

Η Αντιόπη ήταν αδελφή (ή κατά μία εκδοχή κόρη) της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης. Υπήρξε σύζυγος του Θησέα (η μοναδική αναφερόμενη έγγαμη Αμαζόνα σε ολόκληρη τη μυθολογία) και μητέρα του Ιππολύτου (κατά τον Πίνδαρο, του Δημοφώντα). Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (Β 387 κ.ε.) αναφέρει την ίδια την Αντιόπη ως βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία συμβασίλευσε με την Οτρήρη και μαζί διέταξαν να οικοδομηθεί ναός του Άρεως σε ένα νησάκι του Εύξεινου Πόντου.

Σύμφωνα με τη μυθολογία

Από τους μύθους που αφορούν το πώς η Αντιόπη έσμιξε με τον Θησέα, επικρατέστεροι εμφανίζονται οι εξής δύο: Α) Ο Ηρακλής έδωσε στον Θησέα την Αντιόπη ως λάφυρο της εκστρατείας του κατά των Αμαζόνων (βλ. τον άθλο Ζώνη της Ιππολύτης). Αυτό το αναφέρει ο Φιλόχορος. Β) Την απήγαγε ο ίδιος ο Θησέας με τη βοήθεια και άλλων ηρώων (του Πειρίθου, του Φόρβαντα, κ.ά.), και την έφερε στην Αθήνα.
Κατά μία αττική παράδοση, η Αντιόπη σκοτώθηκε στην Αθήνα πολεμώντας στο πλευρό του Θησέα εναντίον των άλλων Αμαζόνων, οι οποίες είχαν εισβάλει στην Αττική για να εκδικηθούν ακριβώς την αρπαγή της από τον Θησέα. Σύμφωνα με αντίθετη παράδοση, η Αντιόπη, ζηλεύοντας τον Θησέα για τον έρωτά του προς τη Φαίδρα, υποκίνησε πόλεμο των Αμαζόνων εναντίον των Αθηναίων, κατά τον οποίο σκοτώθηκε από τον Ηρακλή. Η αρπαγή της πάντως έγινε το θέμα πολλών αγγειογράφων της αρχαιότητας, ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ απεικονίζεται και σε αέτωμα του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα, στην Ερέτρια. Το όνομά της αναγράφεται στον ερυθρόμορφο «Αμφορέα του Κροίσου» (Μουσείο του Λούβρου) και σε ερυθρόμορφη υδρία που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Μονάχου.
Λέσεκ του Ντόμπζινι

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας. 
Αδέλφια του ήταν ο Βλάντισλαφ ο κυφός, ο Μπολέσλαφ, κ.ά. 
Το μόνο γνωστό γι' αυτόν είναι η μνεία του στο καταστατικό τού Γιαν τού Κιζίελεφ κατά τη διάρκεια της Πολωνο-Τευτονικής δίκης στη Βαρσάβα (Βαρσοβία) το 1339. Επειδή αυτή είναι η μόνη αναφορά σύγχρονης σε αυτόν πηγής που τον ονομάζει, η ύπαρξή του είναι θέμα συζήτησης μεταξύ των ιστορικών. Αν υπήρξε, θα απεβίωσε νέος ως το 1316, ακόμη υπό την επιτροπεία της μητέρας του και τού θείου του Βλάντισλαφ Α΄ τού βραχύ.
Αριάδνη A-414 (πετρελαιοφόρο)

Ιστορία

Ναυπηγήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και σύμφωνα με τις προδιαγραφές του είχε τη δυνατότητα πετρελεύσεως εν πλω δύο σκαφών ταυτοχρόνως, ένα από κάθε πλευρά. Η μεταφορική του ικανότητα ήταν περίπου 2.200 τόνους πετρελαίου. Η καθέλκυσή του έγινε στις 18 Νοεμβρίου 1943 και ενετάγη στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στις 13 Ιουλίου 1944 στην Νέα Ορλεάνη, ως «Tombigbee AOG-11» από το όνομα ενός ποταμού στην Αλαμπάμα που στην ινδιάνικη γλώσσα σημαίνει «δημιουργοί φερέτρου».

Μετάταξη

Στις 31 Μαΐου 1972 στο Περλ Χάρμπορ της Χαβάης διατάχθηκε να προετοιμαστεί για αδρανοποίηση και στις 7 Ιουλίου παροπλίστηκε από το ναυτικό των Η.Π.Α. και παραχωρήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση σύμφωνα με τους όρους του «Προγράμματος Στρατιωτικής Βοήθειας». Στο Περλ Χάρμπορ, η παραλαβή του έγινε από τον Πλωτάρχη Ι. Οικονομόπουλο. Πήρε το όνομα «Αριάδνη A-414» από την μυθική κόρη του βασιλιά Μίνωα η οποία βοήθησε τον Θησέα να ξεφύγει από το λαβύρινθο. Έκτοτε το πλοίο ανήκε στη Διοίκηση Αντιτορπιλικών και υπηρέτησε το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ως δεξαμενόπλοιο στήριξης μέχρι το 1979. Η υποστολή της σημαίας του και ο παροπλισμός του έγινε στις 11 Φεβρουαρίου 2003 στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
Ελένα Ασανίνα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας (1218-41) και της δεύτερης συζύγου του Άννας (Μαρίας) των Άρπαντ, κόρης του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Ιβάν Ασέν Β΄ έδωσε στη Βουλγαρία τη μεγαλύτερη επέκτασή της και ισχύ στα γειτονικά κράτη: η Σερβία ήταν υπό την επιρροή του και είχε συμμάχους με επιγαμίες την Ουγγαρία και τον Θεόδωρο της Ηπείρου. Όταν ο Θεόδωρος της Ηπείρου συγκρούστηκε μαζί του, ηττήθηκε και στη Θεσσαλονίκη τοποθετήθηκε γαμπρός του Ιβάν Ασέν Β΄, όπως και στη Σερβία.
Η Ελένα είχε αμφιθαλή αδέλφια τον Καλιμάν Ασέν Α΄ της Βουλγαρίας (1241-46) και την Ταμάρα/Θάμαρ, η οποία επρόκειτο να αρραβωνιαστεί τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Ετεροθαλής αδελφός της Έλενας ήταν ο Μιχαήλ Ασέν Α΄ της Βουλγαρίας (1246-56/7). Ο πατέρας της, θέλοντας να συμμαχήσει με τη Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης, ζήτησε να την αρραβωνιάσει με τον Βαλδουίνο Β΄ ντε Κουρτεναί τελευταίο Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και να αναλάβει την αντιβασιλεία εκεί, μια και ο Βαλδουίνος Β΄ ήταν ανήλικος. Οι βαρόνοι φοβήθηκαν και αρνήθηκαν. Τότε ο Ιβάν Ασέν Β΄ τους επιτέθηκε. Έγινε συμμαχία με τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια, που επισφραγίστηκε με επιγαμία: η Ελένα παντρεύτηκε τον γιο τού Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη.
Το 1258 απεβίωσε ο σύζυγός της και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Ιωάννης Δ΄, σε ηλικία μόλις 7 ετών. Επίτροπος της αρχής ανέλαβε ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, που όταν ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, τύφλωσε τον Ιωάννη Δ΄ και τον έκλεισε σε μονή, μένοντας μονοκράτορας. Ο Βαλδουίνος Β΄ εκτοπίστηκε από τον Μιχαήλ Η΄.
970 Πρίμουλα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Πρίμουλας,όπως και το άλβεδό της είναι άγνωστα. O φασματικός τύπος της είναι S(λιθώδης). Η Πρίμουλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες και 47 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Ψυχολογία της θρησκείας

Ψυχολογία της Θρησκείας είναι η συστηματική έρευνα και μελέτη -μέσω επιστημονικών (ψυχολογικών) θεωριών και μεθόδων- των ατομικών και συλλογικών ταυτοτήτων, (φυσιολογικών ή και νοσηρών) αντιλήψεων, ορμών, επιθυμιών, συγκινησιακών αντιδράσεων, στάσεων συμπεριφοράς και αξιών (όπως λ.χ. τής ψυχικής υγείας, well-being κ.λπ.) που γνωσιακά και πολιτισμικά (βλ. Επιστήμη, Τέχνη, ήθη και έθιμα κ.λπ.) σχετίζονται με το θρησκευτικό "σημαίνον", που μπορεί να προσδιορίζεται από πεποιθήσεις, δογματικά "πιστεύω", γλώσσα, σύμβολα, πρακτικές και ποικίλες νοητικές ή ψυχικές καταστάσεις.
Άγιος Γεώργιος Μεσαίου Καρλοβασίου

Ο Άγιος Γεώργιος Μεσαίου Καρλοβασίου λεγόμενος και ως Φανερωμένος είναι απλή μονόκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική.

Τοποθεσία

Βρισκεται σε λόφο σε μικρή απόσταση  προς τα νότια του οικισμού του Μεσαίου Καρλοβασίου στο δρόμο που οδηγεί από αυτόν στη Λέκα.

Ονομασία-αναφορές

Μνημονεύεται σε έγγραφο της μονής Προφήτη Ηλία του 1625 και σε πατριαρχικό σιγίλλιο του 1797. Παλιότερα ήταν μετόχι της μονής της Μεγάλης Παναγιάς. Η  σχετική παράδοση αναφέρει πως κατά τον εποικισμό του νησιού ανακαλύφθηκε το μετόχι αυτό μέσα σε πυκνό δάσος, γι' αυτό κι έλαβε την επωνυμία φανερωμένος. Χρονικά τοποθετείται στα 1567.

Περιγραφή

Πρόκειται για απλή μονόκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική.Οι εσωτερικές της διαστάσεις της κάτοψης είναι 4,00Χ 7,35 μ. και ύψος, ως την κορυφή του θόλου 4,70 μ. Η εσωτερική επιφάνεια του θόλου μαζί με την κόγχη είναι ανεπίχρηστη, από λαξευτούς ορθογώνιους  θολίτες, ελαφρά οξυκόρυφη, και στις γενέσεις της χωρίζεται από τους τοίχους με λίθινη   εξέχουσα ταινία  (κοσμητή) λαξευμένη σε κοιλόκυρτο κυμάτιο. Ίσως είναι προϊόν δυτικής επιρροής, προερχόμενης από την Δωδεκάννησο και ειδικά τη γειτονική Πάτμο ή κατά τη Γενουατική κατοχή. Η είσοδος είναι στα πλάγια στην άκρη του βορινού τοίχου (αντί της μέσης του δυτικού), λόγω τεχνικών ζητημάτων δηλαδή της υψωμετρικής διαφοράς μεταξύ της στάθμης του φυσικού εδάφους στην τελεταία θέση και  του δαπέδου του ναού.Η κόγχη του ιερού είναι  μικρή, χαμηλή, κτισμένη στο κάτω μέρος, καμπυλη εξωτερικά, και συμμετρικά πλαισιομένη από τις μικρώτερες-και άνισες κόγχες της πρόθεσης και του διακονικού. Παράθυρο  μοναδικό είναι στο μέσο του βορινού τοίχου, ενώ παλιώτερα υπήρχε μάλλον στην άκρη του νότιου τοίχου, απεναντι από τη είσοδο, που σήμερα είναι ντουλάπι και πλάι σε αυτό , στο μέσο του ίδιου τοίχου , ειναι ανοιγμένη μια αβαθής χαμηλή τοξωτή κόχγη. Το σημερινό τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο, απλό, το δάπεδο στρωμένο με τσιμεντόπλακες και οι τοίχοι επιχρισμένοι
1912 Άνουβις

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Άνουβι είναι άγνωστα.