google/wiki40b huggingface dataset:
Μηλιγγοί

Οι Μηλιγγοί ήταν σλαβική φυλή που εγκαταστάθηκε τον 8ο μ.Χ. αιώνα στη νότια Πελοπόννησο και κυρίως στις δυτικές πλαγιές του Ταϋγέτου. Το ίδιο διάστημα οι Εζερίτες, μία συγγενική τους φυλή, εγκαταστάθηκαν στις ανατολικές περιοχές του νομού Λακωνίας, από την πεδιάδα του Έλους μέχρι το ακρωτήριο Μαλέας και κάποιοι από αυτούς στην Αχαία στην περιοχή που σήμερα αποκαλείται Νεζερά.
Ήταν γνωστοί και ως Μελιγγοί ή Μελίγγοι, Μιλτζάνοι, Μιλένζοι, Μιλτσάνοι και Μηλίγγοι. Το όνομα "Μελιγγοί" υπάρχει ακόμη σήμερα σε χρήση, όχι στην Πελοπόννησο αλλά στην Ήπειρο, στο όνομα του χωριού Μελιγγοί Ιωαννίνων (340 κάτοικοι στην απογραφή του 2001).
Όπως και οι περισσότεροι Σλάβοι ζούσαν ως κτηνοτρόφοι, αλλά δούλευαν και σε γεωργικές εργασίες. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο, ζούσαν άτακτα και απείθαρχα, και δημιουργούσαν προβλήματα στους ντόπιους με τις αρπαγές και τους εμπρησμούς που έκαναν. Εξεγέρθηκαν αρκετές φορές κατά των Βυζαντινών. Το 842 στάλθηκε από τον Μιχαήλ Γ' στην περιοχή ο Θεοφύλακτος Βρυέννιος για να υποτάξει τους εξεγερμένους του θέματος Πελοποννήσου, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Μηλιγγοί και οι Εζερίτες, οι οποίοι υποτάχθηκαν και αναγκάστηκαν να πληρώνουν ετήσιο φόρο 60 και 300 χρυσά νομίσματα αντίστοιχα. Αλλά και ο τελευταίος τους ξεσηκωμός, στα χρόνια του Ρωμανού Α' Λακαπηνού είχε δυσμενή κατάληξη. Το 921 ο στρατηγός Κρινίτης Αροτράς διατάχθηκε να τους υποτάξει. Η εκστρατεία διήρκεσε από την άνοιξη μέχρι το Νοέμβριο του ιδίου έτους. Οι Μηλιγγοί νικήθηκαν και υποχρεώθηκαν να πληρώνουν ετήσιο φόρο στην αυτοκρατορία 540 χρυσά νομίσματα, ποσό που αργότερα ελαττώθηκε.
Οι Μηλιγγοί ήταν ειδωλολάτρες και ο εκχριστιανισμός τους άρχισε τον 10ο μ.Χ. αιώνα με τη συμμετοχή ιεραποστόλων, όπως του Νίκωνος του Μετανοείτε. Αυτή ήταν μία πολιτική που συνειδητά ακολουθήθηκε και υποστηρίχθηκε από την αυτοκρατορία για την αφομοίωση των Μηλιγγών.
Όταν έφτασαν οι Φράγκοι στην περιοχή οι Μηλιγγοί διατηρούσαν ακόμη τη φυλετική τους υπόσταση και τους αντιστάθηκαν. Αυτό ανάγκασε τον πρίγκιπα της Αχαΐας, Γουλιέλμο Β' Βιλλαρδουίνο, να εκστρατεύσει εναντίον τους και να χτίσει τα κάστρα του Μυστρά, της Μαΐνης (ή Μάινας) και του Λεύκτρου (Μπωφόρ) για να τους υποτάξει. Τα κάστρα αυτά εμπόδιζαν την κάθοδο των Μηλιγγών από τα ορεινά στα πεδινά και έτσι δεν μπορούσαν να διαχειμάσουν σε περιοχές με ηπιότερο κλίμα και να βρίσκουν νέα βοσκοτόπια στη διάρκεια του χειμώνα, ούτε μπορούσαν να προμηθευτούν περισσότερα τρόφιμα. Έτσι, αναγκάστηκαν να υποταχθούν στον Γουλιέλμο.
Αργότερα, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β' Παλαιολόγος κατόρθωσε να τους εκχριστιανίσει πλήρως, και στη συνέχεια αφομοιώθηκαν από το ελληνικό στοιχείο της περιοχής.
Στη δυτική πλευρά του Ταϋγέτου βρισκόταν και ο λεγόμενος Ζυγός του Μελιγγού και ο Δρόγκος του Μελιγγού, ονόματα δοσμένα από τους Μηλιγγούς.
Αλεσάντρο Μαντσίνι

Προφίλ

Γεννήθηκε το 1975. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Απριλίου του 2007 για μία περίοδο έξι μηνών. Ο Μαντσίνι ανήκει στο κόμμα PSD (Partito dei Socialisti e dei Democratici , Κόμμα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών). Διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι την 1η Οκτωβρίου του 2007.
Πέδρο ντε Μπετανκούρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Τενερίφη (Κανάρια Νησιά) από αγροτική οικογένεια. Παιδί ακόμα δούλευε ως κτηνοτρόφος (γιδοβοσκός), ενώ ανέδειξε μεγάλη πνευματικότητα και διαλογισμό. Έτσι από νεαρή ηλικία ακολουθώντας τον χριστιανικό δογματισμό σε ηλικία 23 ετών ανέλαβε αποστολικό έργο στην Γουατεμάλα, όπου μεταβαίνοντας εκεί ίδρυσε το Τάγμα της Παναγίας της Βηθλεέμ, καθώς και νοσοκομεία για την νοσηλεία αρρώστων. Το φιλανθρωπικό του έργο διαδόθηκε πολύ σύντομα σε όλη την Κεντρική Αμερική. Ο Πέδρο πέθανε στην Αντίγουα Γουατεμάλα στις 25 Απριλίου 1667, μόλις 41 χρονών
Ο Πέδρο ντε Μπετανκούρ υπήρξε ένας μεγάλος υπερασπιστής του Καθολικού δόγματος και ειδικότερα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το οποίο διακηρύσσει ότι η Παναγία γεννήθηκε άσπιλη. Ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην Παναγία και όταν ζούσε ακόμα στην Τενερίφη πήγαινε συχνά στο ιερό προσκύνημα της Παναγίας της Κανδελάριας, της πολιούχου των Καναρίων Νήσων.
Ανακηρύχθηκε άγιος από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, το 2002, ως πρώτος άγιος των Καναρίων Νήσων, Γουατεμάλας και της Κεντρικής Αμερικής. Σήμερα, το σπήλαιο, όπου προσευχόταν και διαλογιζόταν, όταν οδηγούσε το ποίμνιό του στο νότιο τμήμα του νησιού της Τενερίφης έχει μετατραπεί σε ιερό τόπο προσκυνήματος. Η Εκκλησία του Σαν Φρανσίσκο στη Γουατεμάλα τιμάει το μέρος όπου βρίσκεται ο τάφος του. Ημέρα μνήμης και εορτής του καθιερώθηκε η 24 Απριλίου.
Μαζούρκες, Op. 41 (Σοπέν)

Οι Μαζούρκες, Op. 41 είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν μεταξύ το 1838 και το 1839. Μία τυπική εκτέλεση του σετ διαρκεί περίπου 10 λεπτά. Ο Σοπέν, αφιέρωσε τις μαζούρκες αυτές στον φίλο του, Στέφαν Βιτβίσκι, έναν όχι και το γνωστό ποιητή, του οποίου όμως ο Σοπέν έκανε τραγούδια δέκα από τα ποιήματά του. 
Η πρώτη μαζούρκα, βάσει της πρώτης γερμανικής έκδοσης, τοποθετεί τη Ντο δίεση ελάσσονα (η αγγλική και η γαλλική τοποθετούν την τέταρτη ως πρώτη και την πρώτη ως τέταρτη). Η πρώτη έχει τέμπο Maestoso, 3/4. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Μι ελάσσονα, έχοντας Andantino τέμπο σε 3/4. Η τρίτη είναι γραμμένη σε Σι μείζονα, έχοντας τέμπο Animato σε 3/4. Ενώ η τέταρτη και η τελευταία είναι γραμμένη σε Λα ύφεση μείζονα, με τέμπο Allegretto, σε 3/4.
Βικτόρ Τατέν

Έργο

Το σκάφος είχε άνοιγμα πτερύγων 1,90 μέτρων και ζύγιζε 1,8 κιλά. Διέθετε δύο έλικες και τροφοδοτούνταν από κινητήρα συμπιεσμένου αέρα. Πέταξε προσδεδεμένο σε έναν κεντρικό πάσσαλο επί κυκλικής τροχιάς στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Σαλαί-Μεντόν. Κινούμενο με τη δική του ισχύ απογειώθηκε με ταχύτητα 8 μέτρων ανά δευτερόλεπτο.
Μεταξύ 1890 και 1897 ο Τατέν και ο Σαρλ Ρισέ πειραματίστηκαν με ένα ατμοκίνητο μοντέλο με άνοιγμα φτερών 6,6 μέτρων και βάρος 33 κιλών με εμπρόσθιους και οπίσθιους έλικες. Κατάφεραν να το θέσουν σε πτήση για 140 μέτρα με ταχύτητα 18 μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Την περίοδο 1902-3 συνεργάστηκε με τον Μωρίς Μαλέ στην κατασκευή του πηδαλιουχούμενου αερόπλοιου Ville de Paris για λογαριασμό του Ανρί Ντετς ντε λα Μερτέ και το 1905 σχεδίασε τον έλικα που χρησιμοποιήθηκε από τον Τραγιάν Βούγια για το πειραματικό αεροσκάφος του, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1906 και 1907. Το 1908 ο Τατέν σχεδίασε ένα μη επιτυχές μονοπλάνο με έλικα πρόωσης το οποίο εκτέθηκε στην Αεροπορική Έκθεση του Παρισιού το 1908. Το 1911 συνεργάστηκε με τον Λουί Πωλά στον σχεδιασμό του Aéro-Torpille, ενός μονοπλάνου με αξιοσημείωτο αεροδυναμικό σχεδιασμό.
Βουνό Πενλάι

Το Βουνό Πενλάι είναι μυθική γη στην κινέζικη μυθολογία. Στην ιαπωνική μυθολογία, η τοποθεσία είναι γνωστή ως Χοράι (αγγλικά: Hōrai).

Τοποθεσία

Σύμφωνα με το Βιβλίο Βουνών και Θαλασσών, το βουνό βρίσκεται σ' ένα νησί στα ανατολικά της Θάλασσας Μποχάι, μαζί με άλλα τέσσερα νησιά όπου κατοικούν οι αθάνατοι, το Φάνγκζανγκ (方丈), το Γινγκζού (瀛州), το Ντάιγου (岱輿) και το Γουανζιάο (員嬌). Αρκετές θεωρίες αναπτύχθηκαν ανά τα έτη για την τοποθεσία των νησιών, αναφέροντας πως βρίσκονται στην Ιαπωνία, στο Νησί Τζέτζου (νότια της Κορεατικής Χερσονήσου) και στην Ταϊβάν. Παράλληλα, υπάρχει και η τοποθεσία Πενλάι στο Σαντόνγκ, αν και θεωρείται ότι δεν συνδέεται με το μυθικό νησί.

Κινέζικη μυθολογία

Σύμφωνα με την κινέζικη μυθολογία, το βουνό αναφέρεται ως βάση των Οκτώ Αθανάτων (ή το μέρος όπου γιόρταζαν), καθώς και του μάγου Άνκι Σενγκ. Στο βουνό, όλα φαίνονταν άσπρα, τα παλάτια ήταν φτιαγμένα από χρυσό και λευκόχρυσο, ενώ στα δένδρα ανθίζουν άλλα πολύτιμα μέταλλα. Στο βουνό δεν υπάρχει πόνος και χειμώνας, τα πιάτα και τα ποτήρια είναι πάντα γεμάτα, ενώ υπάρχει η δυνατότητα της αιώνιας νεότητας και της ανάστασης νεκρών. Ιστορικά, ο Τσιν Σι Χουάνγκ, ψάχνοντας για το ελιξήριο της αθανασίας, προσπάθησε ανεπιτυχώς να βρει το βουνό. Ο Ξου Φου, ένας δούλος που στάληκε να βρει το νησί, έτυχε να βρει την Ιαπωνία και θεώρησε πως το Πενλάι είναι το Βουνό Φούτζι.

Ιαπωνική μυθολογία

Το βουνό αναφέρεται στο έργο Καϊντάν: Ιστορίες και Μελέτες Παράξενων Πραγμάτων του Λευκάδιου Χερν, ωστόσο, δεν υπάρχει η ειδυλλιακή εικόνα της κινέζικης μυθολογίας. Η τοποθεσία αναφέρεται ως Χοράι και αποτελεί κατοικία των ψυχών, όπου κάποιος μπορεί να αποκτήσει τη σοφία των προγόνων αν εισπνεύσει τη ψυχή τους. Σύμφωνα με τον Χερν, το μέρος αποκαλείται επίσης και ως Σινκίρο, το οποίο στα ιαπωνικά σημαίνει «ψευδαίσθηση». Ωστόσο, στην ιαπωνική λογοτεχνία της περιόδου Τοκουγκάβα (1615-1868) υπάρχουν και άλλες αναπαραστάσεις της περιοχής.
Βεατρίκη του Αλμπόν

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Γκιγκ Ε΄ κόμη του Αλμπόν & Γκρενόμπλ με τον τίτλο δελφίνος του Βιεννουά.
Αναστάσιος Αστεριάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λάρισα, γιος του Αχιλλέα Αστεριάδη (πέθανε στις 2 Απριλίου 1920), πρώην δημάρχου Λαρίσης, και της Πολυξένης (απεβίωσε το 1957)..
Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών στη γενέτειρά του, εγγράφηκε στην ιατρική σχολή στο Παρίσι και μετέπειτα στην αντίστοιχη της Λιόν. Το 1920 αναγορεύτηκε διδάκτορας ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Λιόν.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε ως εθελοντής στον γαλλικό στρατό και τραυματίστηκε. Για την πολεμική του δράση και την προσφορά του ως γιατρού τιμήθηκε με παράσημα από το Γαλλικό Κράτος.
Το 1920 επέστρεψε στη Λάρισα και εργάστηκε στο εκεί στρατιωτικό νοσοκομείο. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως γιατρός στη Σμύρνη, στο Εσκή Σεχίρ, στην Προύσα και στο Αφιόν Καραχισάρ κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη σε ηλικία 28 ετών και ανέλαβε τη διεύθυνση της χειρουργικής κλινικής στο Δημοτικό Νοσοκομείο και μετά στο Γαλλικό Νοσοκομείο της συμπρωτεύουσας. Επίσης, εξελέγη έκτακτος καθηγητής στην Ιατρική Σχολή και μέλος της Χειρουργικής Ακαδημίας των Παρισίων.
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952. 
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε στις 21 Μαΐου 1971 από τον ιερό ναό Ταξιαρχών Λαρίσης. Ήταν παντρεμένος με την Αίγλη Κύρτση και απέκτησαν 2 παιδιά, τον Αχιλλέα και την Έλσα.
Συνέγραψε περισσότερες από 140 μελέτες, που δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά περιοδικά ανά την Ελλάδα και τον κόσμο.
Μαμούθ Comix

Η Μαμούθ Comix (διατυπώνεται ως ΜΑΜΟΥΘ COMIX) είναι ελληνική εκδοτική εταιρεία κόμικς, που ιδρύθηκε το 1980 από τον Πάνο Κουτρουλάρη και τον Γιώργο Τσίτσοβιτς, και στεγάζεται στην Αθήνα.
Είναι από τις παλιότερες εταιρείες του χώρου στην Ελλάδα και έχει εκδώσει ένα τεράστιο πλήθος από κόμικς διαφόρων "σχολών", με μεγαλύτερη έμφαση όμως στα ευρωπαϊκά. Αποτελεί τον βασικό εκδότη στα ελληνικά της Dargaud και άλλων μεγάλων εκδοτικών οίκων και κυκλοφορεί τις ιστορίες πολλών δημοφιλών χαρακτήρων, όπως ο Αστερίξ, ο Λούκυ Λουκ, ο Λεονάρντο, ο Ιζνογκούντ, ο Κόρτο Μαλτέζε, ο Τεν Τεν, ο Θόργκαλ κ.α.
Στα τέλη της δεκαετίας του '80 η Μαμούθ ασχολήθηκε αρκετά και με το χώρο την αμερικάνικων κόμικς, εκδίδοντας πλήθος τίτλων της Marvel Comics όπως οι X-Men, οι Fantastic Four, ο Thor, ο Spider-Man και άλλοι. Από αυτούς τους τίτλους ο μακροβιότερος και πιο επιτυχημένος ήταν το X-Men, που δημοσίευσε ολόκληρη σχεδόν την περίοδο από το #94 έως το #181 του αμερικάνικου περιοδικού.
Η Μαμούθ έχει τέλος κυκλοφορήσει και κάποια άλμπουμς από Έλληνες δημιουργούς, όπως ο Φανούρης Άπλας, το Cafe Bar και το 12 Μήνες Θητεία.
Τέλειος αριθμός

Τέλειος λέγεται ένας φυσικός αριθμός όταν το άθροισμα των διαιρετών του, εκτός του αριθμού, είναι ίσο τον αριθμό δηλ. ο n είναι τέλειoς αν και μόνο αν σ(n) = 2n.
Ο μικρότερος τέλειος αριθμός είναι ο 6. Οι διαιρέτες του 6 είναι οι 1, 2, 3 και το άθροισμα αυτών είναι ίσο με 6 (1+2+3=6).
Άλλοι τέλειοι αριθμοί είναι οι 28 = 1 + 2 + 4 + 7 + 14, 496 = 1 + 2 + 4 + 8 + 16 + 31 + 62 + 124 + 248 και ο 8128. Αυτοί είναι και οι μόνοι γνωστοί τέλειοι κατά την αρχαιότητα.
Ο επόμενος τέλειος αριθμός είναι ο 33.550.336 και ακολουθούν οι 8.589.869.056, 137.438.691.328,
2.305.843.008.139.952.128, 2.658.455.991.569.831.744.654.692.615.953.842.176, 191.561.942.608.236.107.294.793.378.084.303.638.130.997.321.548.169.216.
Εθνική Συρίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Ιστορία

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Συρίας έδωσε το πρώτο επίσημο παιχνίδι στο Ευρωμπάσκετ 1949, που πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου. Η άρνηση της Σοβιετικής Ένωσης να φιλοξενήσει τη διοργάνωση και η απροθυμία της επιτροπής της ευρωπαϊκής ζώνης της FIBA να ζητήσει από την Τσεχοσλοβακία για να φιλοξενήσει για δεύτερη συνεχόμενη φορά τη διοργάνωση, σήμαινε ότι το 1947 η Αίγυπτος θα φιλοξενούσε τη διοργάνωση.
Λόγω του φόβου και των δυσκολιών στη μετακίνηση, λίγες ευρωπαϊκές ομάδες ταξίιδεψαν στην αφρικανική χώρα για να αγωνιστούν. Η Συρία, καθώς και ο Λίβανος, κλήθηκαν να μετέχουν στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα παρά το γεγονός ότι αποτελούν ασιατικές χώρες. Μεταξύ επτά ομάδων, η Συρία τερμάτισε στην έκτη θέση, με μία νίκη και πέντε ήττες.

Στατιστικά

Για το 2015, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Συρίας βρισκόταν στην 72η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Βουλή των Αντιπροσώπων (Λίβανος)

Ονομασία

Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα, η αραβική ονομασία του είναι Βουλή των Αντιπροσώπων (مجلس النواب Majlis an-Nuwwab), η γαλλική ονομασία του είναι Εθνοσυνέλευση (Assemblée nationale), ενώ η αγγλική είναι Κοινοβούλιο του Λιβάνου (Lebanese Parliament).

Κτίριο του κοινοβουλίου

Το κτίριο του Κοινοβουλίου χτίστηκε το 1933 σύμφωνα με τα σχέδια του Αρμενίου αρχιτέκτονα της Μπο-Άρτ, Μαρντιρός Αλτουνιάν. Το κτίριο είχε αρχικά στόχο να χρησιμεύσει ως εθνική βιβλιοθήκη του Λιβάνου. Έχει επιβλητική συμμετρική δομή με ένα ανατολίτικο στυλ ιστορικών περιφερειακών αναφορών με νεο-Μαμελουκικές αποχρώσεις.
Κλειώ-Δανάη Οθωναίου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζαν οι γονείς της και είναι η μεγαλύτερη αδερφή από τις τρεις συνολικά κόρες τους. Σε ηλικία μόλις δύο ετών, μετακινήθηκαν οικογενειακά στην Ξάνθη, τόπο καταγωγής της μητέρας της. Εκεί ξεκινά ενόργανη γυμναστική και τα πρώτα μαθήματα πιάνου στο Εθνικό Ωδείο Ξάνθης, σε ηλικία 5,5 χρονών. Λίγα χρόνια αργότερα, μετακομίζουν και εγκαθίστανται στην Αθήνα (Χολαργό), τόπο καταγωγής του πατέρα της.

Μουσικές σπουδές

Παράλληλα με το σχολείο της, συνεχίζει το πιάνο  στο Ωδείο Αθηνών και στο Αττικό Ωδείο, με καθηγητές τη Μαρίνα Λαμπρινούδη, τους Πάρρυ Δερέμπεη-Παπασταύρου και τον Διονύση Μαλλούχο. Το 1998, παίρνει το πτυχίο στο πιάνο και το 2000, δίπλωμα Σολίστ, αριστεύσασα, με καθηγητή τον Δημήτρη Τουφεξή.
Εμφανίζεται στο κοινό για πρώτη φορά, σε ηλικία 7 ετών στην αίθουσα "Παρνασσός" των Αθηνών με έργα του Κλωντ Ντεμπυσσύ. Από το 1996 και για σειρά ετών, παραδίδει μαθήματα πιάνου, εμφανίζεται σε ρεσιτάλ πιάνου και φωνητικής, συναυλίες μουσικής δωματίου σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και σε πολλές αθηναϊκές αίθουσες.

Θεατρικές σπουδές

Παράλληλα με τη μουσική της πορεία φοιτά για ένα χρόνο στην Ανώτερη Δραματική Σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά.
Την επόμενη χρονιά, περνά από εξετάσεις οντισιόν και εισάγεται στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την ίδια περίοδο σπουδάζει λυρικό τραγούδι με τη σοπράνο Ειρήνη Καραγιάννη. Κάνει σεμινάρια στη Θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου με θέμα «Το σώμα του ηθοποιού και οι πολιτιστικές ταυτότητες» και στην 6η Θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου με θέμα «τον έρωτα στην τέχνη».
Το 2005, αποφοιτά από την Ανώτερη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Κάθριν Μαρ

Εκπαίδευση

Η Μαρ εκπαιδεύθηκε στο Arabic Language Institute του Αμερικανικού Πανεπιστημίου στο Κάιρο, από το 2002 έως το 2003, και το Κολέγιο Τεχνών και Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, από το 2003 από όπου έλαβε το πτυχίο της το 2005.

Καριέρα

Η Μαρ ήταν η αναπληρώτρια εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Wikimedia (WMF) από το Μάρτιο του 2016 ως τον μόνιμο διορισμό της, τον Ιούνιο. Έχει εργαστεί στο παρελθόν για την Παγκόσμια Τράπεζα, η UNICEF, και AccessNow.org, όπου ήταν διευθύντρια προώθησης.
Στην Παγκόσμια Τράπεζα, η Μαρ ήταν σύμβουλος στην τεχνολογία για τη διεθνή ανάπτυξη και τον εκδημοκρατισμό, εργαζόμενη πάνω σε ΤΠΕ για τη λογοδοσία και τη διακυβέρνηση, με έμφαση στο ρόλο των κινητών τηλεφώνων και άλλες τεχνολογίες στη διευκόλυνση της κοινωνίας των πολιτών και των θεσμικών μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Συνέγραψε ένα κεφάλαιο με τίτλο "Making Government Mobile" σε μια δημοσίευση της Παγκόσμιας Τράπεζας με θέμα "Πληροφορίες και Επικοινωνίες για την Ανάπτυξη: Μεγιστοποίηση Κινητών" (2012).
Η Μαρ εντάχθηκε το WMF ως διευθύνων σύμβουλος επικοινωνίας τον Απρίλιο του 2014, και έγινε η προσωρινή εκτελεστική διευθύντρια σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, το Μάρτιο του 2016, μετά την παραίτηση της Λάιλα Τρέτικοφ. Ο διορισμός της ως εκτελεστικής διευθύντριας ανακοινώθηκε από τον Τζίμι Γουέιλς, στις 24 Ιουνίου 2016 στο Wikimania 2016, σε ισχύ από 23 Ιουνίου 2016.
Δημοκρατική Ευθύνη

Ιστορικό

Η Δημοκρατική Ευθύνη ίδρυθηκε στις 7 Ιουλίου 2016, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης". Στην εκδήλωση, στην οποία έδωσαν το παρόν ο ανεξάρτητος βουλευτής που αποχώρησε από Το Ποτάμι, Χάρης Θεοχάρης και ο πρ. υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, παρουσιάστηκε η Ιδρυτική Διακήρυξη καθώς και το Πρόγραμμα του κόμματος. 
Λίγους μήνες μετά την ίδρυση του κόμματος, δημιουργήθηκαν τριβές μεταξύ στελεχών και του μοναδικού βουλευτή του, Χάρη Θεοχάρη. Οι διαφορές αφορούσαν κυρίως την πολιτική συμμαχιών του νέου κόμματος, καθώς και την αίσθηση που επικρατούσε στην κοινωνία, ότι η Δημοκρατική Ευθύνη ήταν το προσωπικό κόμμα του Χάρη Θεοχάρη. Το αποτέλεσμα αυτών των εσωτερικών διαφωνιών ήταν η εκλογή νέων προσωρινών οργάνων και η αποπομπή του βουλευτή. Η Δημοκρατική Ευθύνη έμεινε δίχως κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Το Σαββατοκύριακο 1 - 2 Απριλίου 2017 πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, παρουσία 750 συνέδρων, το Ιδρυτικό Συνέδριο της Δημοκρατικής Ευθύνης. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του κόμματος σε 13 τομείς, ενώ εξελέγησαν τα όργανα του κόμματος.
Σε αντίθεση με τα άλλα κόμματα, η Δημοκρατική Ευθύνη ακολούθησε μια καινοτόμα οργανωτική δομή. Το Συνέδριο όρισε άλλον Πρόεδρο, εγγυητή της εσωτερικής λειτουργίας του κόμματος και άλλο Γενικό Γραμματέα, δηλαδή πολιτικό επικεφαλής και υποψήφιο Πρωθυπουργό. Πιο συγκεκριμένα, Πρόεδρος εκλέχθηκε ο Βασίλης Παυλίδης, οικονομολόγος και Γενικός Γραμματέας ο Θωμάς Παπαλιάγκας, δικηγόρος.
Δανάη (Γκούσταφ Κλιμτ)

Θέμα

Η Δανάη είναι διάσημο θέμα για πολλούς καλλιτέχνες στις αρχές του 20ού αιώνα, συνήθως σαν το κυρίαρχο σύμβολο της θεϊκής αγάπης και υπεροχής. Σε αυτό το έργο, αυτή είναι σκεπασμένη από ένα πορφυρό πέπλο που καταδεικνύει την βασιλική καταγωγή της. Πολλές απεικονίσεις της Δανάης ήταν αισθησιακού περιεχομένου.

Μύθος

Η Δανάη βρισκόταν φυλακισμένη σε μια υπόγεια φυλακή επενδυμένη από μεταλλικές πλάκες από τον πατέρα της Ακρίσιο, τον βασιλιά του Άργους. Την ερωτεύθηκε ο βασιλιάς των θεών Δίας και, μεταμορφωμένος σε χρυσή βροχή, έρευσε ανάμεσα στα πόδια της. Το αποτέλεσμα αυτής της θεϊκής επίσκεψης ήταν η Δανάη να γεννήσει ένα γιο, τον Περσέα, που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία σκότωσε τη Γοργόνα Μέδουσα και διέσωσε την Ανδρομέδα.
Αετοφωλιά

Η μυστική βάση Αετοφωλιά ήταν ένα από τα καταφύγια του Χίτλερ που ήταν κατασκευασμένα με σκοπό να του παρέχουν προστασία στις εξαιρετικά επικίνδυνες μέρες του πολέμου.

Τοποθεσία και περιγραφή

Η βάση αποτελείτο από ένα συγκρότημα οχυρών καταφυγίων, τοποθετημένου στο βουνό Λάνγκενχάιν - Τσίγκενμπεργκ (Langenhein-Ziegenberg) και στον οικισμό Βίζενταλ, που σήμερα βρίσκεται στο προάστιο Μπούτζμπαχ του Βέτεραουκράις. Χτίστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1939 μέχρι τον Αύγουστο του 1940 από τον αρχιτέκτονα Άλμπερτ Σπέερ και τις ομάδες εργασίας της Οργάνωσης Τοτ (γερμ. Organisation Todt). Ο Χίτλερ αρχικά το απέρριψε, αφού το 1940 διάλεξε μια άλλη τοποθεσία, την Ορεινή Φωλιά και έβαλε να του φτιάξουν εκεί ένα καινούργιο καταφύγιο. 
Οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις του οχυρού συμπεριλαμβάνουν, εκτός άλλων, και το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ. Τα οχυρά στην πλαγιά του βουνού, που φαίνονταν και από μακριά, είχαν προσόψεις κανονικών σπιτιών για καμουφλάζ.

Χρήση του στον πόλεμο

Η Αετοφωλιά είχε αρχικά προορισμό την στέγαση του κυβερνητικού επιτελείου κατά την απόβαση στην Μεγάλη Βρετανία (σχέδιο "Θαλάσσιος Λέων" (Seelöwe)) που προετοίμαζε ο Χίτλερ. Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε, και έτσι το οχυρό χρησιμοποιήθηκε το '44-'45 κατά την διάρκεια της μάχης των Αρδεννών. 
Ο Χίτλερ κατέφυγε στο οχυρό στις 11 Δεκεμβρίου 1944 και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 15 Ιανουαρίου του επόμενου χρόνου. Το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ ήταν σε λειτουργία από τον Οκτώβριο του 1944.

Καταστροφή του οχυρού

Το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ κάηκε το 1945 μετά από εναέριο βομβαρδισμό. Οι εγκαταστάσεις στο Βίζενταλ καταστράφηκαν από τον γερμανικό στρατό, ενώ το οχυρό ανατινάχτηκε το 1946.
Μπόζο της Τοσκάνης

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεοβάλδου κόμη της Αρλ και της Μπέρτας, νόθης κόρης του Λοθαρίου Β΄ των Καρολιδών της Λοθαριγγίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ούγος της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") γεννήθηκε το 880/1. Ο Οίκος του ήταν από τους πιο σημαντικούς στην Προβηγκία και είχε επιγαμίες με τους Καρολίδες.

Τα έτη στην Προβηγκία

Το 895 απεβίωσε ο πατέρας τους και η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Αδαλβέρτο Β΄ τον πλούσιο, μάργραβο της Τοσκάνης. Όταν το 905 ο Λουδοβίκος των Μπιβινιδών της Προβηγκίας τυφλώθηκε από τους εχθρούς του, ο Ούγος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας και την κομητεία της Αρλ, ενώ ο Μπόζο την κομητεία της Αβινιόν. Το 907 οι δύο αδελφοί εισήλθαν στην Ιταλία για να υποστηρίξουν τη μητέρα τους Μπέρτα. Το 924 ο Ούγος έγινε βασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") και δύο έτη μετά όρισε τον Μπόζο κυβερνήτη της Προβηγκίας. 
Το 931 ο Ούγος κάλεσε τον Μπόζο στην Ιταλία και έκανε τον δικό του γιο Λοθάριο Β΄ συμβασιλιά για να ενισχύσει τη θέση του έναντι τού Λάμπερτ μαργράβου της Τοσκάνης. Ο τελευταίος ήταν γιος του Αδαλβέρτου Β΄ και της Μπέρτας και έτσι ετεροθαλής αδελφός τους. Ο Λιουτπράνδος επίσκοπος της Κρεμόνας αναφέρει ότι οι φήμες έλεγαν πως η Μπέρτα δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει, έτσι προσποιήθηκε εγκυμοσύνες και παρουσίασε τον Λάμπερτ και τον Γκυ ως γιους της, ενώ εκείνοι ήταν από άλλες γυναίκες. Αυτό το έκανε για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον δεύτερο σύζυγό της Αδαλβέρτο Β΄.

Τα πρώτα έτη στην Ιταλία

Η πρώτη μνεία του στην Ιταλία είναι όταν μεσολάβησε στον βασιλιά αδελφό του υπέρ του πατριαρχείου της Ακουιλέιας το 931. Το επόμενο έτος αναφέρεται ότι ο μάργραβος (marchio) Μπόζο έπεισε τον βασιλιά να κάνει δωρεά στο ναό του Αγ. Μαρτίνου στη Λούκκα. 
Ο Λιουτπράνδος εξιστορεί ότι ο Ούγος απαγόρευσε στον Λάμπερτ να τον λέει ετεροθαλή αδελφό. Ο Μπόζο, με σκοπό να λάβει τη μαρκιωνία της Τοσκάνης, έπεισε τον Ούγο να συλλάβει τον Λάμπερτ, ο οποίος τυφλώθηκε στη φυλακή. Ίσως ο Λάμπερτ να αρνήθηκε να εγκαταλήψει την ημιαυτονομία του και γι' αυτό του αφαιρέθηκε η Τοσκάνη.

Μάργραβος της Τοσκάνης

Οι μόνες γραπτές μαρτυρίες του ως μαργράβου της Τοσκάνης είναι παραινέσεις στον βασιλιά προς όφελος των ναών της Λούκκα και του Αρέτσο. Η τελευταία αναφορά είναι το 936. Αργότερα το ίδιο έτος ο Ούγος έδωσε τη μαρκιωνία στον δικό του (νόθο) γιο Ουμβέρτο. 
Ο Λιουπράνδος αναφέρει ότι αυτό έγινε, διότι ο Μπόζο συνομωτούσε εναντίον τού Ούγου με την υποκίνηση της συζύγου τού τελευταίου Βίλλας. Άλλη εξήγηση είναι ότι ο Μπόζο συνέχιζε να είναι ημιαυτόνομος, όπως ο προκάτοχός του και ο Ούγος ήθελε πιο πειθήνιο μάργραβο. Ίσως ο γάμος της Βίλλας, κόρης του Μπόζο, με τον Βερεγγάριο μάργραβο της Ιβρέας, έναν από τους πιο ισχυρούς μαργράβους του βασιλείου να φόβισε τον Ούγο και να άρχισε να σκέπτεται την πτώση του αδελφού του.

Τελευταία έτη

Το 940 ένας "επιφανής κόμης Μπόζο" έκανε δωρεά στη μονή του Σαιν Μπερνάρ-ντε-Ρομάνς. Μάλλον είναι ο μάργραβος της Τοσκάνης, αφού ο Ούγος ήταν προστάτης της μονής και η οικογένεια είχε εκτάσεις στην περιοχή.
Κόλπος της Άκαμπα

Γεωγραφία

Ο κόλπος βρίσκεται ανατολικά της χερσονήσου του Σινά και δυτικά της Αραβίας. Στο βόρειο τμήμα της Ερυθράς θάλασσας υπάρχουν δύο κόλποι, ο κόλπος της Άκαμπα, ανατολικά και ο Κόλπος του Σουέζ, δυτικά. Ο Κόλπος της Άκαμπα έχει μέγιστο βάθος 1.850 μέτρων στο κεντρικό τμήμα του ενώ ο κόλπος του Σουέζ, που είναι σημαντικά μεγαλύτερος, έχει μέγιστο βάθος λιγότερο από 100 μέτρα. Το μέγιστο πλάτος του κόλπου της Άκαμπα είναι 24 km ενώ το μήκος του είναι περίπου 160 km, από το Στενό του Τιράν μέχρι τα σύνορα του Ισραήλ με την Αίγυπτο και την Ιορδανία.