google/wiki40b huggingface dataset:
Bonsai Kitten

Το όνομα Bonsai Kitten αναφέρεται σε μία γνωστή διαδικτυακή φάρσα. Επρόκειτο για μία ιστοσελίδα που δημιουργήθηκε το 2000 και στην οποία υποτίθεται πως εικονίζονταν ζωντανά γατάκια τα οποία μεγαλώνουν μέσα σε γυάλινα μπουκάλια και σταδιακά παραμορφώνονται παίρνοντας το σχήμα του μπουκαλιού.
Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών των ΗΠΑ εξέτασε την υπόθεση και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για φάρσα ενός φοιτητή του Massachusetts Institute of Technology (MIT). Οι φωτογραφίες δημιουργήθηκαν με εφαρμογές επεξεργασίας εικόνων. Ωστόσο κυκλοφορούν μέχρι σήμερα μηνύματα προστατών των ζώων, όπου εκφράζουν την ανησυχία τους για τα γατάκια.
Αλουνογενής

Εμφάνιση

Σχετίζεται με σιδηροπυρίτη, μαρκασίτη, αλοτριχίτη, μελαντερίτη και γύψο.
Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, σε ορισμένες μάλιστα σε αρκετά μεγάλες ποσότητες. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στην περιοχή Nova Bana της Σλοβακίας, στη σολφατάρα του Pozzuoli του Βεζούβιου και στην περιοχή Vulcano των νήσων Λίπαρι της Ιταλίας, στη Γαλλία (περιοχές Sain Bel Ροδανού και Ronchamp), την Ισπανία (Teruel), τη Γερμανία (ιδιαίτερα στη Σαξωνία), σε ηφαιστειακές περιοχές της χερσονήσου Καμτσάτκα της Ρωσίας, τη Χιλή (περιοχή Ικουίκουε), στο όρος Πελέ της Μαρτινίκας, στις Πολιτείες Νέο Μεξικό (Alum Mountain, εκτεταμένες αποθέσεις), Βόρεια Καρολίνα, Γιούτα, Καλιφόρνια και Αλάσκα (περιοχή ηφαιστείου Αγίου Αυγουστίνου) των ΗΠΑ, το Βέρνον του Καναδά, την Κίνα, την Ανταρκτική και την Αυστραλία.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα ορυχεία της περιοχής «Πλάκα» του Λαυρίου και στο ορυχείο «Ολυμπιάδα» της Κασσάνδρας στην Χαλκιδική.
Βέρνερ Ε΄ των Σαλίων

Βιογραφία

Ήταν μάλλον γιος του Βέρνερ/Βαλάχο Δ΄, που ήταν κόμης του Βόρμσγκαου (840) και σύζυγος της Όντα, κόρης του Ροβέρτου Γ΄ των Ροβερτιδών κόμη του Βορμς. Κληρονόμησε κτήσεις στο Βορμς, όταν ο αδελφός τής Όντα άφησε το σπίτι του και ανέβηκε σε δύναμη τη Δυτική Φραγκία.
Αδελφή του Βέρνερ Ε΄ ήταν η Βίλτρουντ, που παντρεύτηκε τον Έμπερχαρτ των Κορραδιδών κόμη του Λάχνγκαου και αδελφό του Κορράδου δούκα της Θουριγγίας και θείο του Κορράδου Α΄ της Γερμανίας. 
Το 906 εμφανίζεται πρώτη φορά κόμης και ως συγγενής των Κορραδιδών θα είχε υψηλή θέση στο δουκάτο τους της Φραγκονίας. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Φλόνταρντ κατέσχε τις εκκλησιαστικές γαίες τού Παλατινάτου και τύφλωσε τον επίσκοπο τού Σπάυερ.
Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ

Προσωπική ζωή

Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1949. Είναι απόγονος της δυναστείας αλ Φαλάζι. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ιδιωτικά σχολεία της πατρίδας του και στη συνέχεια πήγε σε αγγλικό σχολείο (Bell Educational Trust) στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παντρεύτηκε στην αρχή τη Σέιχα Χιντ μπιντ Μακτούμ μπιν Τζούμα αλ Μακτούμ, το 1979. Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Χάγια Μπιντ αλ-Χουσεΐν, κόρη του Ιορδανού Βασιλέα Χουσεΐν, την οποία παντρεύτηκε στις 10 Απριλίου 2004. Έχει συνολικά 19 παιδιά (8 γιους και 11 κόρες).

Καριέρα

Με διάταγμα στις 3 Ιανουαρίου του 1995 ορίστηκε διάδοχος του αρχηγού κράτους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Στις 4 Ιανουαρίου 2006 ανέλαβε Κυβερνήτης του Ντουμπάι, μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Σεΐχη Μακτούμ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ. Διορίστηκε από τον Πρόεδρο Σεΐχ Χαλίφα μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχαγιάν (Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahayan) Πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος στις 5 Ιανουαρίου του 2006.

Φιλανθρωπικό έργο και πλούτος

Το 2007 ανακοίνωσε τα σχέδιά του να δωρίσει 10 δις δολάρια ΗΠΑ για τη σύσταση Ταμείου για την εκπαίδευση. Το Σεπτέμβριο του 2007 ξεκίνησε την εκστρατεία "Dubai Cares" , με σκοπό τη συλλογή χρημάτων για την εκπαίδευση 1 εκατομμυρίου παιδιών σε φτωχές χώρες.
Το 2008 η περιουσία του υπολογιζόταν σε 18 δις δολάρια ΗΠΑ.  Αυτό τον κατέστησε το πέμπτο πλουσιότερο βασιλικό πρόσωπο στον κόσμο.
Τζουλιάνα ντι Κολλάλτο

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Ραμπάλντο ΣΤ΄ ντι Κολλάλτο, κόμη του Τρεβίζο και της Τζιοβάννα, γόνου της κομητειακής οικογένειας των Σαντ'Άντζελο της Μάντοβα, ενώ γεννήθηκε στο κάστρο της οικογένειας Κολλάλτο.
Φόρεσε τα μοναστικά ράσα σε νεαρή ηλικία, ενώ συνάντησε την Μπεατρίτσε Α΄ ντ'Έστε στο μοναστήρι των Βενεδικτίνων της Σάντα Μαργκερίτα στο όρος Σαλαρόλα (Καλαόνε). Στην συνέχεια μετεγκαταστάθηκε στη νήσο της Τζουντέκκα στην Βενετίας, όπου και έκτισε εκ νέου την εκκλησία του Σαν Κατάλντο μαζί με το γειτνιάζον μοναστήρι της, του οποίου και έγινε ηγούμενη. Αποβιώσασα το 1262, ετάφη εντός του κοιμητηρίου της εκκλησίας. Το 1822, το σώμα της μεταφέρθηκε στην Εκκλησία της Αγίας Ευφημίας στην Βενετία, όπου και ευρίσκεται έως σήμερα.
Γιόσσε Λιιφερίνξε

Βίος

Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τον ζωγράφο. Πιθανότατα γεννήθηκε (χρονολογία άγνωστη) στην κομητεία του Αινώ, η οποία τότε αποτελούσε τμήμα των περιοχών που κατείχαν οι Δούκες της Βουργουνδίας.
Ο Λιιφερίνξε τεκμηριώνεται ως "Πικαρδός" στις περιοχές της Αβινιόν, του Αιξ και της Μασσαλίας κατά τα τέλη του 15ου - αρχές 16ου αιώνα. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην Προβηγκία το 1493. Συνεπώς κατατάσσεται ανάμεσα στους ζωγράφους της Σχολής της Προβηγκίας, της οποίας τα πλέον διακεκριμένα μέλη των προηγουμένων γενεών, προέρχονταν από τον γαλλόφωνο απώτερο βορρά, όπως οι Μπαρτελεμύ ντ' Άικ και ο Ενγκερράν Καρτόν (Enguerrand Quarton).
Το 1503 νυμφεύτηκε τη Μισέλ, θυγατέρα του Ζαν Σανζνέ (Jean Changenet), του πλέον διακεκριμένου ζωγράφου της Αβινιόν εκείνη την εποχή, στο εργαστήριο του οποίου φαίνεται ότι "ωρίμασε" το ύφος του. Το 1505 αναφέρεται ως ζων, ενώ το 1508 ως αποδημήσας.
Πριν καθοριστεί από τον Τσαρλς Στέρλινγκ], ο οποίος συνέδεσε την εργασία του μέσω κάποιου εγγράφου, αναφερόταν με το συμβατικό όνομα "Δάσκαλος του Αγίου Σεβαστιανού", μέσω ενός πολυπτύχου αποτελούμενου από οκτώ σκηνές με τις πράξεις και τα θαύματα των Αγίων Σεβαστιανού και Ρος (Saint Roch), προστατών από την Μαύρη πανώλη. Το έργο παραγγέλθηκε το 1497 από την εκκλησία Nôtre Dame des Accoulés της Μασσαλίας. Την παραγγελία αρχικά είχε δεχθεί ο Μπερναρντίνο Σισμόντι, ο οποίος απεβίωσε πριν προλάβει να την ολοκληρώσει. Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι πτέρυγες του πολυπτύχου είχαν ευρέως διασπαρεί σε μουσεία. Πάνελ με τον "βίο της Παρθένου" επίσης αναγνωρίστηκαν ως έργα του "ανώνυμου" δασκάλου του Αγ. Σεβαστιανού: Δυο πάνελ ζωγραφισμένα και στις δύο πλευρές (μουσείο Καλβέ, Αβινιόν), η "Περιτομή", με την Αγία Αικατερίνη στο πίσω μέρος της και ο "Ευαγγελισμός" με τον "Άγιο Γεώργιο να φονεύει τον Δράκοντα". Ένα ακόμη, με τον "Γάμο της Παρθένου" στα Βασιλικά Μουσεία του Βελγίου και ένα τρίτο, σε θραύσματα, επίσης ζωγραφισμένο και στις δύο πλευρές του, βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Olympic catering

Ιστορία

Το 1999, η Olympic Catering εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, πολλαπλασιάζοντας τα κέρδη της και εξασφαλίζοντας ότι θα συνεχίσει να έχει θετικά αποτελέσματα, το οποίο και επιτυγχάνει από το 1976.
Τον Νοέμβριο του 2002, ο Όμιλος Εταιρειών Everest εξαγόρασε την πλειονότητα των μετοχών της Olympic Catering, γεγονός που έδωσε νέα ζωή στην Olympic Catering και άνοιξε νέους ορίζοντες. Το 2002, η Olympic Catering γίνεται θυγατρική εταιρεία του Ομίλου Everest και από το 2008 αποτελεί μέλος του Ομίλου Vivartia, του μεγαλύτερου Ελληνικού Ομίλου Εταιρειών εστίασης.
Βηρωσσός

Εποχή

Όσον αφορά στην εποχή που έζησε ο Βηρωσσός, υπάρχουν τα εξής δεδομένα: ο ίδιος επιβεβαιώνει στα έργα του ότι είναι σύγχρονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ τα «Βαβυλωνιακά» είναι αφιερωμένα στον Αντίοχο Α΄ τον Σωτήρα. Έτσι, η γέννησή του υπολογίζεται περί το 350 και ο θάνατός του περί το 270 π.Χ., έζησε δηλαδή κατά την Ελληνιστική Περίοδο.

Αστρολογία

Η αστρολογία ήταν για τον Βηρωσσό ένα απαραίτητο εργαλείο, για την απόκτηση γνώσης σχετικά με τον άνθρωπο, το παρελθόν του και το μέλλον του. Κάνοντας αστρολογικούς και αστρονομικούς υπολογισμούς, συμπέρανε ότι το ανώτατο όριο της ζωής του ανθρώπου είναι τα 116 έτη. Υποστήριξε επίσης ότι, όταν όλοι οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται στον Αιγόκερω, ο Κόσμος υποφέρει από πλημμύρες, ενώ όταν ευθυγραμμίζονται στον Καρκίνο, υποφέρει από καύσωνες. Με βάση αυτόν τον ισχυρισμό και κάνοντας αστρονομικούς υπολογισμούς, επεχείρησε να προβλέψει το τέλος του Κόσμου, ο οποίος σύμφωνα με τον ίδιο θα ερχόταν μέσω ενός κατακλυσμού. Η ερμηνεία του σχετικά με τις σεληνιακές φάσεις, η οποία βασίζεται στην ιδέα ότι η Σελήνη έχει ένα φωτεινό κι ένα σκοτεινό ημισφαίριο, αντικατοπτρίζει αστρονομικές αντιλήψεις πολύ πιο πρωτόγονες και παρωχημένες, σε σύγκριση με αυτές που υπήρχαν στην Ελλάδα, ακόμα και κατά την Κλασσική Περίοδο.

Βαβυλωνιακά

Τα Βαβυλωνιακά εμπεριείχαν μυθικές παραδόσεις και ιστορικά γεγονότα, εκ των οποίων μόνο λίγα αποσπάσματα σώθηκαν μέσω των Ιώσηπου, Αλέξανδρου του Πολυΐστορα, Αβυδηνού, Ευσέβιου, Τατιανού και Σύγκελλου. Χωρίζονται σε 3 βιβλία. Τα δύο πρώτα πραγματεύονται τις κοσμολογικές παραδόσεις, ενώ παρατίθενται και κατάλογοι βασιλέων. Το τρίτο βιβλίο δίνει πληροφορίες σχετικά με ιστορικά γεγονότα και τις αστρονομικές και φιλοσοφικές γνώσεις του πολιτισμού αυτού. Το έργο αφιερώθηκε από τον Βηρωσσό στον Σύριο βασιλιά Αντίοχο Α΄ τον Σωτήρα.

Μύθοι

Οι ισχυρισμοί του Βιτρουβίου ότι ίδρυσε αστρολογική σχολή στην Κω και του Πλίνιου του Νεότερου ότι οι Αθηναίοι, όντες ευγνώμονες για τις αστρολογικές γνώσεις που τους μετέδωσε, ανήγειραν άγαλμα με τη μορφή του στο Γυμνάσιο, θεωρούνται αναξιόπιστοι. Εικάζεται πως ο αληθής πυρήνας, στον οποίο βασίζονται οι παραπάνω ισχυρισμοί, είναι ο σημαντικός ρόλος που πιθανότατα διαδραμάτισε ο Βηρωσσός στη διάδοση της μεσοποταμιακής αστρολογίας στην Ελλάδα. Εκτός από την ίδρυση της σχολής, ο Βιτρούβιος τού αποδίδει την εφεύρεση ενός συγκεκριμένου τύπου ηλιακού ρολογιού, κάτι που επίσης θεωρείται αναληθές.
Δήμος Τοπείρου

Ιστορία

Η ονομασία Τόπειρος προέρχεται από αρχαία πόλη που υπήρχε στην περιοχή. Η πόλη ιδρύθηκε τον α΄ αιώνα μ.Χ. και βρισκόταν πάνω στην Εγνατία οδό. Άκμασε κατά τον β΄ αιώνα μ.Χ. και έδωσε ιστορικό παρόν μέχρι το 812 μ.Χ. οπότε και καταστράφηκε από τον Βούλγαρο Τσάρο Κρούμο. Τα ερείπια της αρχαίας Τοπείρου εντοπίζονται μεταξύ των σημερινών οικισμών Τοξότες και Παράδεισος.
Ραψαίοι Ιωαννίνων

Γεωγραφία - Ιστορία

Οι Ραψαίοι βρίσκονται 35 χλμ. νότια της πόλης των Ιωαννίνων και 2 χλμ. δυτικά της ιστορικής οχυρής θέσης Πέντε Πηγάδια, γνωστής από τις ομώνυμες μάχες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων: το 1823 (βλ. Μάχη των Πέντε Πηγαδιών), το 1897 (Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος) και το 1912 -1913 (απελευθέρωση των Ιωαννίνων). Από τους Ραψαίους καταγόταν ο Γεώργιος Φρεαρίτης, τραπεζίτης στην Κωνσταντινούπολη και ευεργέτης, πατέρας του Κωνσταντίνου Φρεαρίτη - καθηγητή και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών (19ος αιώνας). Ο πληθυσμός των Ραψαίων ανέρχεται σε 64 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), γεωργοί και κτηνοτρόφοι στην πλειονότητα. Αξιοθέατο του χωριού και τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (ΤΙΦΚ) είναι η παραποτάμια περιοχή με τα αιωνόβια πλατάνια στις όχθες του Λούρου, γνωστού και για τις πέστροφές του.

Διοικητικά

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Τέροβο και το Χάνι Τερόβου αποτελούν τη τοπική κοινότητα Τερόβου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης.
Μειονότητα

Γενικά για τον όρο μειονότητα οι περισσότεροι κοινωνιολόγοι, διεθνώς, συμφωνούν πως δεν θα πρέπει να θεωρείται στατιστική έννοια.
Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ

Φυσική γεωγραφία

Με μέγιστο μήκος (βορράς-νότος) περίπου 43 χιλιομέτρων, προστατεύει τον κόλπο από τον Ειρηνικό Ωκεανό στα ανατολικά. Η είσοδος στον κόλπο είναι δια μέσου δύο καναλιών, καθένα εξ αυτών στις δύο πλευρές του νησιού. Το Κανάλι Κολβίλλ χωρίζει το νοτιότερο σημείο του νησιού (Ακρωτήρι Μπάρριερ) από το Ακρωτήρι Κολβίλλ στην βόρεια άκρη της Χερσονήσου Κορομάντελ στα νότια, και το Κανάλι Κραντόκ χωρίζει το νησί από το μικρότερο Νησί Χαουτούρου/Λιτλ Μπάρριερ στα δυτικά. 
Με έκταση 285 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το Γκρέιτ Μπάρριερ είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί στη Νέα Ζηλανδία μετά τα Νότιο Νησί, Βόρειο Νησί, Νησί Στιούαρτ/Ρακιούρα, Νησί Τσάταμ και Νησί Ώκλαντ.

Εκπαίδευση

Υπάρχουν 3 δημοτικά σχολεία στο νησί, αλλά καθόλου σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, έτσι οι μαθητές είτε φεύγουν από το νησί για να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους στην ενδοχώρα ή κάνουν τις σπουδές τους μέσω του Σχολείου Αλληλογραφίας της Νέας Ζηλανδίας.

Ιστορία

Ο απομονωμένος βορράς του Νησιού Γκρέιτ Μπάρριερ ήταν ο τόπος όπου βούλιαξε το SS Wairapapa στις 29 Οκτωβρίου 1894. Η τραγωδία αυτή ήταν ένα από τα χειρότερα ναυάγια της Νέας Ζηλανδίας, και κόστισε τις ζωές 135 ανθρώπων.
Διονυσίου Χαλκιδικής

Ιστορικά στοιχεία

Οι κάτοικοι έχουν καταγωγή από το Τσανάκαλε της Μικράς Ασίας, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες και από το Αρναουτκιοι της Ανατ.Θρακης.Έλαβε την ονομασία του από τα κτίσματα που υπήρχαν στην περιοχή και ανήκαν στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους . Το Μοναστήρι Διονυσίου, που αποτελούσε μετόχι της Μονής Διονυσίου καταστράφηκε, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν μνημεία που να χαρακτηρίζουν την περιοχή. Από πολύ παλιά οι πρώτοι κάτοικοι ασχολήθηκαν πρωτοποριακά με τις καλλιέργειες λουλουδιών και κηπευτικών σε θερμοκήπια. Το 1974 (ή, σύμφωνα με άλλες πηγές, το 1964) πολλοί από τους κατοίκους εγκαταστάθηκαν στην παραλία και ίδρυσαν τον οικισμό Παραλία Διονυσίου, ο οποίος έχει σύγχρονη ρυμοτομία.
Στάθης Λεοντιάδης

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σταθης Λεοντιάδης γεννήθηκε στον Πόντο γύρω στα 1892 και κατοικούσε στα Περιστέρια Δράμας. Στις αρχές της Κατοχής δέχθηκε πρόσκληση της τοπικής οργάνωσης του ΚΚΕ να ενταχθεί στην αντάρτικη δράση του. Μετά τη σύλληψη και εκτέλεση Βούλγαρων ενόπλων οι Βούλγαροι ξεκίνησαν αντίποινα και ο Λεοντιάδης με την ομάδα του χτύπησε με ενέδρα του τμημα του βουλγαρικού στρατού στη θέση Ραμαζάν Μπουνάρ των Περιστεριών. Στη συνέχεια κατέφυγε στη γερμανοκρατούμενη περιοχή του Στρυμόνα. Καταδικάστηκε ερήμην στις 26 Μαΐου 1942. Τον Ιούνιο του 1942 σκοτώθηκε από απόσπασμα εξοπολισμένων από τις βουλγάρικες αρχές. Αργότερα οι δολοφόνοι του συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν από τους άνδρες του Αντώνη Φωστερίδη.
Θηριόπετρα Πέλλας

Γεωγραφία

Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Το περιβάλλον κλίμα είναι ξηρό και ο οικισμός είναι κτισμένος στους πρόποδες του Πίνοβου, που ανήκει στην οροσειρά του Βόρρα. Η εντόπια παραγωγή επικεντρώνεται κυρίως στα σιτηρά, το καλαμπόκι, τα καρποφόρα δέντρα, και τα λαχανικά. Με την τοπική πιπεριά παρασκευάζεται με τοπική συνταγή η «πιπεροσάλτσα», είδος πάπρικας. Στον ορεινό όγκο του Πίνοβου εκτρέφονται βοοειδή.

Ιστορία

Το τοπωνύμιο του χωριού χωριό ήταν κατά το εγγύς παρελθόν Τρέστενικ και κατοικείτο από μουσουλμάνους της περιοχής που το εγκατέλειψαν βάσει της συνθήκης της Λωζάνης που υποχρέωνε την ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδας και Τουρκίας με κριτήριο το θρήσκευμα. Ο οικισμός επανιδρύθηκε από πρόσφυγες από την Καππαδοκία και οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν καθ' υπόδειξη της επιτροπής ανταλλαξίμων το 1924.
Το τοπωνύμιο Θηριόπετρα φέρεται πως δόθηκε από τον μακεδονομάχο παπα-Νίκανδρο (Παπαϊωάννου) όταν επισκέφτηκε τον οικισμό χωριό και βγαίνοντας από το τζαμί που λειτουργούσε πλεον ως χριστιανικός ναός, αντίκρισε στη σημερινή πλατεία, μια πολύ μεγάλη πέτρα.
Σήμερα αριθμοί 330 περίπου μόνιμους κατοίκους. Βάσει της απογραφής του ετους 2001 καταγράφηκαν 401 κάτοικοι.
Το χωριό διατηρεί διθέσιο δημοτικό σχολείο με 22 μαθητές και νηπιαγωγείο με 10 νήπια.
Στο χωριό δραστηριοποιείται λαογραφικός σύλλογος με την επωνυμία «ο Μέγας Βασίλειος», με πλούσια λαογραφική και πολιτιστική δραστηριότητα.

Αξιοθέατα

Στην  Θηριόπετρα επισκέψιμη είναι η σπηλιά του Αι Γιάννη με μικρό ναό και αγίασμα στο εσωτερικό της, καθώς και η 
τοξωτή σήραγγα στην τοποθεσία Καϊνάκι χτισμένη από το 1850.
Αζόφ (δίκροτο)

Το Αζόφ ήταν ένα ιστορικό πολεμικό ιστιοφόρο δίκροτο, με 74 πυροβόλα, ναυαρχίδα του ρωσικού στόλου, που συμμετείχε στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827), στην οποία και επέβαινε ο ναύαρχος Χέυδεν, ενώ κυβερνήτης της ήταν ο πλοίαρχος Λαζάρεφ.
Στη ναυμαχία εκείνη πλέοντας η «Αζόφ» επικεφαλής και σε αρκετή απόσταση της ρωσικής μοίρας που καθυστερούσε λόγω άπνοιας δέχθηκε τις ομοβροντίες πέντε συγχρόνως εχθρικών πλοίων από τις οποίες και βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, βαλλόμενη ταυτόχρονα και από παράκτια φρούρια. Στη κατάσταση εκείνη το ουραγό πλοίο «Μπρεσλάου» της γαλλικής μοίρας του ναυάρχου Δεριγνύ, που προπορευόταν και που δεχόταν ομοίως βολές, μοίρασε με την Αζόφ τις κατά πλευρά βολές τους τόσο κατά των παράκτιων πυροβολείων όσο και κατά του κέντρου της τουρκοαιγυπτιακής παράταξης.
Αργότερα ο Ιωάννης Καποδίστριας όταν είχε ψυχραθεί με τον Κόδριγκτον για το θέμα του Συντάγματος, εγκατέλειψε το αγγλικό δίκροτο "Ουώρσπαϊτ", που είχε επιβιβαστεί από την Αίγινα, και επιβιβάστηκε σ΄ αυτό το πλοίο, στις 28 Ιουλίου του 1827, στη Ζάκυνθο, προκειμένου να επιθεωρήσει στο Δραγαμέστι (κοντά στο σημερινό Αστακό) το στρατόπεδο του Τσούρτζ.
Το δίκροτο Αζόφ για μακρύ χρόνο ναυλοχούσε στον Πόρο, όπου ο γηραιός ναύαρχος συνδέθηκε φιλικά με τον Εμμανουήλ Τομπάζη στον οποίο τα Χριστούγεννα του 1828 στην ονομαστική του εορτή του πρόσφερε ως δώρο δύο μανταρινιές που τοποθετήθηκαν σε ξύλινες γλάστρες στην αίθουσα του ναυάρχου Τομπάζη, σε ανάμνηση της ιστορικής ναυμαχίας, όταν και οι δύο έλαβαν το «βάπτισμα του πυρός» για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Οι μανταρινιές εκείνες που λέγεται πως και οι δύο ναύαρχοι ιδιόχειρα φύτεψαν στο κτήμα του Τομπάζη στον Πόρο ήταν οι πρώτες που φυτεύτηκαν στην Ελλάδα και των οποίων ο καρπός τους ήταν μέχρι τότε άγνωστος.
Το δίκροτο Αζόφ, που οι Έλληνες το αποκαλούσαν "Δελίνιο" (εκ του γαλλικού όρου), παρέμεινε τελικά στα ελληνικά νερά μέχρι και τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα.
Εθνική Βελγίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης του Βελγίου αποτελεί μέλος της FIBA από το 1933. 
Συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών το 1950 στην Ουγγαρία. Επρόκειτο για τη δεύτερη στην ιστορία διοργάνωση του θεσμού και για την πρώτη μεταπολεμική. Με το πέρασμα των δεκαετιών συμμετείχε ανά αραιά διαστήματα σε Τελική Φάση. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, έχει εξελιχθεί σε ανερχόμενη δύναμη. Το 2017, μετά από μια δεκαετία απουσίας, επέστρεψε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Τσεχίας, κατακτώντας ως ευχάριστη έκπληξη το χάλκινο μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά (2018), έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας τερματίζοντας με φόρα στην 4η θέση.
Boeing AH-64 Apache

Ιστορία

Αρχικά αναπτύχθηκε ως μοντέλο 77 από τη Hughes Helicopters, για το πρόγραμμα εξελιγμένων επιθετικών ελικοπτέρων του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Αμερικανικός Στρατός επέλεξε το AH-64 το 1976 για την αντικατάσταση του AH-1 Cobra και ενέκρινε την παραγωγή του από τη Hughes Helicopters το 1982.Το 1984 η Hughes Helicopters εξαγοράστηκε από την McDonnell Douglas που συνέχισε την εξέλιξη και παραγωγή του ελικοπτέρου μέχρι το 1997 όταν και συγχωνεύθηκε με τη Boeing. Κύριος χρήστης είναι ο στρατός των ΗΠΑ αλλά υπηρετεί και σε άλλες χώρες όπως η Ελλάδα, Ιαπωνία, Ισραήλ, Ολλανδία, Σιγκαπούρη και στο Ηνωμένο Βασίλειο ως το AgustaWestland Apache. Μέχρι σήμερα έχουν παραχθεί πάνω από χίλια ελικόπτερα αυτού του είδους. =

Περιγραφή

Το AH-64 Apache είναι δικινητήριο ελικόπτερο, μονού στροφείου,τεσσάρων πτερυγίων και πλήρωμα των δύο ατόμων.Διαθέτει σύστημα αισθητήρων τοποθετημένο στη μύτη του αεροσκάφους για απόκτηση στόχου και νυχτερινή όραση. Είναι οπλισμένο με ένα πυροβόλο όπλο M230 των 30 χιλιοστών που βρίσκεται ανάμεσα στο σύστημα προσγείωσης και κάτω από τη άτρακτο του αεροσκάφους. Έχει τέσσερα εξωτερικά σημεία τοποθέτησης AGM-114 και Hydra 70 πυραύλων στα πτερύγια.Το AH-64 διαθέτει επίσης διπλό και τριπλό-εφεδρικό σύστημα για τη βελτίωση της βιωσιμότητας του αεροσκάφους και του πληρώματος, καθώς και περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης για τους πιλότους σε περίπτωση σύγκρουσης.
Άμπερ Μπελαίρ

Γεωγραφία

Η Άμπερ Μπελαίρ βρίσκεται στη νότια πλευρά του νησιού, στο νότιο τμήμα της περιφέρειας του Νότιου Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται κοντά στο βουνό Χάρτμσαν, ανατολικά του Κόλπου του Χάρτμαν και δυτικά του Νησιού Χογκ.
Κοκόρινα (Μόσταρ)

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ

Βιογραφικό

Σπούδασε πιάνο, βιολί και φαγκότο στην Έσση.
Άρχισε την καριέρα του το 1975 όταν πήρε μέρος σε μια τηλεοπτική παραγωγής της όπερας Der Zigeunerbaron.
Εμφανίστηκε αρχικά στο φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ το 1976 στον ρόλο του Φρο, και εμφανίστηκε αργότερα ως Ζίγκφριντ στην ομώνυμη όπερα το 1988 και ως Ζίγκφριντ το 1989 στο Λυκόφως των Θεών.
Το 1990 εμφανίστηκε στην Μετροπόλιταν Όπερα με τον Τζέιμς Λεβίν (James Levine), υποδυόμενος τον Ζίγκφριντ και στις δυο όπερες, καθώς επίσης και στον δύσκολο ρόλο του Λόγκε.
Το 1993 υποδύθηκε τον Τρίσταν στο φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, και σε άλλες σημαντικές όπερες της Ευρώπης.
Έχει βραβευτεί δυο φορές με το Γκράμι στην κατηγορία Καλύτερο Album για Όπερα το 1983 με Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν στο Μπαίρόιτ και το 1991 με τον Χρυσό του Ρήνου στην Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης.
Σήμερα διδάσκει μουσική στο κολέγιο της μουσικής στη Νυρεμβέργη.
Εθνική Χιλής (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις

Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Χιλή το 1953.
NGC 226

Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 22 Νοεμβρίου 1827.
Μοχούν Μπαγκάν ΑΚ

Ιστορία

Η «Μοχούν Μπαγκάν» ιδρύθηκε το 1889 από τρεις γνωστές αριστοκρατικές οικογένειες Βεγγαλών της Βόρειας Καλκούτας. Ο Μπουπέντρα Ναθ Μπος ήταν ο πρώτος πρόεδρος του συλλόγου. Η ομάδα κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο το 1904, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Κούτσμπεχαρ.
Γκεστάπο

Ιστορία

Η Γερμανική αυτή υπηρεσία ιδρύθηκε πρo του χιτλερικού καθεστώτος, ως αντίστοιχη των μυστικών υπηρεσιών ειδικής ασφαλείας άλλων ξένων χωρών. Ύστερα, όμως, από την ανάληψη της αρχής από τον Χίτλερ, η Γκεστάπο τοποθετήθηκε υπεράνω του νόμου , στρεφόμενη πλέον ελευθερα κατά παντός ενάντιου, εμφανώς δεδηλωμένου, στο καθεστώς ή και υποτιθέμενου "εχθρού" του γερμανικού εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος.
Το προσωπικό της υπηρεσίας αυτής αυξήθηκε σημαντικά, τόσο με την πρόσληψη εμπίστων και φανατικών χιτλερικών όσο και με αποσπάσεις οπαδών από άλλες πολιτικές και περισσότερο στρατιωτικές υπηρεσίες. Η Γκεστάπο προέβαινε σε συλλήψεις, βασανισμούς και εγκλεισμούς των αντιδρώντων σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Επικεφαλής της Γκεστάπο ήταν επί σειρά ετών ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, ένας από τους πλέον αφοσιωμένους αλλά και απάνθρωπους οπαδούς του Χίτλερ, ο οποίος τελικά δολοφονήθηκε το 1942 στην Πράγα. Υπό την ηγεσία του αλλά και την έμπνευση του Αρχηγού των Σωμάτων Ασφαλείας του Ράιχ Χίμλερ, η Γκεστάπο εκτέλεσε σωρεία μεμονωμένων και ομαδικών εγκλημάτων καθώς και την εξόντωση των Εβραίων και άλλων μειονοτήτων όχι μόνον εντός της Γερμανίας αλλά και στις χώρες της Ευρώπης που είχαν περιέλθει υπό γερμανική κατοχή.
Μεταξύ των χιλιάδων Ελλήνων που βασανίστηκαν στα κρατητήρια της Γκεστάπο της οδού Μέρλιν στο Κολωνάκι  ή στα "υπόγεια του μαρτυρίου" της οδού Κοραή 4 όπου στεγαζόταν τα κρατητήρια της ναζιστικής διοίκησης, δηλαδή της Κομμαντατούρ ή στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις και των χιλιάδων που εκτελέστηκαν χωρίς ή με υποτυπώδη δίκη στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής ή αλλού, οι περισσότεροι υπήρξαν θύματα της Γκεστάπο και όχι θύματα πολέμου. Η υπηρεσία αυτή είχε την εντολή από τους ηγέτες της να μη φείδεται την ανθρώπινη ζωή και να μη δειλιάζει έναντι οποιουδήποτε εγκλήματος προς παραδειγματισμό, με μοναδικό στόχο τη διατήρηση του Χίτλερ στην εξουσία.
Οι πράκτορες της Γκεστάπο, μεταξύ των οποίων ήταν και πολλοί που κατείχαν τη γλώσσα των χωρών στις οποίες υπηρετούσαν, (είτε στις υπό κατοχή είτε όχι) παρακολουθούσαν κάθε κίνηση και κάθε εκδήλωση επεμβαίνοντας αμέσως, και ειδικά στις χώρες υπό κατοχή, άνευ οίκτου και σοβαρής εξέτασης.
Μετά τη συντριβή και της τελευταίας γερμανικής αντίστασης, ο ανώτατος αρχηγός της Γκεστάπο Χίμλερ επεδίωξε να δραπετεύσει από τη Γερμανία εφοδιασμένος με πλαστά έγγραφα πλην όμως αναγνωρίσθηκε από τους Άγγλους στρατιώτες οι οποίοι και τον συνέλαβαν στις 21 Μαΐου 1945. Δύο ημέρες όμως αργότερα όπως δηλώθηκε ή αυτοκτόνησε κατά την ανάκρισή του ή βρέθηκε νεκρός στη φυλακή του που είχε αυτοκτονήσει με δραστικό δηλητήριο που έκρυβε σε μικρή αμπούλα κάτω από τη γλώσσα του.
Στη Διάσκεψη του Πότσδαμ των Αρχηγών των Μεγάλων Δυνάμεων (Τρούμαν, Τσώρτσιλ και Άττλη και Στάλιν) αποφασίστηκε, μεταξύ των άλλων, η πλήρης διάλυση της Γκεστάπο, η κατάσχεση του αρχείου της και η δίωξη των κυριοτέρων παραγόντων αυτής ως εγκληματιών πολέμου.