Ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών

Η ψυχαγωγική (ή ευφορική) χρήση ναρκωτικών είναι η χρήση ψυχοδραστικών ουσίων με σκοπό να προκαλέσει μια αλλοιωμένη συνειδησιακή κατάσταση για ευχαρίστηση, με το να αλλάζει την αντίληψη, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα του χρήστη. Όταν ένα ψυχοδραστικό φάρμακο εισέρχεται στο σώμα του χρήστη, προκαλεί μια διεγερτική επίδραση. Γενικά τα ψυχαγωγικά ναρκωτικά χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα κατασταλτικά (φάρμακα που προκαλούν μια αίσθηση χαλάρωσης και ηρεμίας), τα διεγερτικά (φάρμακα που δίνουν την αίσθηση ενέργειας και γοργότητας) και τα παραισθησιογόνα (φάρμακα που προκαλούν αντιληπτικές παραμορφώσεις όπως οι παραισθήσεις. Πολλοί επίσης χρησιμοποιούν συνταγογραφούμενα ή και παράνομα οπιοειδή μαζί με οπιούχα και βενζοδιαζεπίνες. Πολύ συχνά, η ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών είναι μια ανεκτή κοινωνική συμπεριφορά, σε αντίθεση με τη χρήση τους στα πλαίσια μιας αυτοφαρμακευτικής αγωγής. Ωστόσο, η βαριά χρήση συγκεκριμένων ναρκωτικών επιφέρει κοινωνικό στιγματισμό.
Τα ψυχαγωγικής χρήσης ναρκωτικά περιλαμβάνουν το αλκοόλ (σε μπύρες, κρασιά και αποσταγμένα ποτά), την κάνναβη (ομοσπονδιακά νόμιμη σε συγκεκριμένες χώρες και πολιτειακά/επαρχιακά σε άλλες) και το χασίς, την νικοτίνη (τσιγάρα), την καφεΐνη (καφές, τσάι και άλλα ποτά), συνταγογραφούμενα φάρμακα και ελεγχόμενες ουσίες που αναφέρονται ως παράνομα ναρκωτικά στο "Single Convention on Narcotic Drugs" του 1961 και στο "Convention on Psychotropic Substances" του ΝΑΤΟ το 1971. Το ποιες ελεγχόμενες ουσίες θεωρούνται ναρκωτικά, ποικίλει ανά χώρα αλλά συνήθως περιλαμβάνει την μεθαμφεταμίνη, την ηρωίνη, την κοκαΐνη, το LSD, τα μανιτάρια psilocybin, το MDMA και τα "club drugs". Το 2015 εκτιμήθηκε ότι περίπου το 5% των ανθρώπων με ηλικίες από 15 έως 65 είχαν κάνει χρήση παράνομων ναρκωτικών τουλάχιστον μια φορά (158 εκατομμύρια με 351 εκατομμύρια).

Αιτίες χρήσης

Πολλοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει να αιτιολογήσουν την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία. Κάποιες από τις πιο συχνές θεωρίες είναι: γενετική, τύπος προσωπικότητας, ψυχολογικά προβλήματα, αυτο-φαρμακευτικές αγωγές, φύλο, ηλικία, άμεση ικανοποίηση, βασικές ανθρώπινες ανάγκες, περιέργεια, επαναστατικότητα, η αίσθηση της ένταξης σε μια ομάδα, ιστορικό ψυχολογικών τραυμάτων, αποτυχίες στο σχολείο ή στον χώρο εργασίας, κοινωνικό-οικονομικοί στρεσογόνοι παράγοντες, αντιγραφή συμπεριφορών, νεανική παραβατικότητα, διαθεσιμότητα, ιστορικοί παράγοντες, ή κοινικό-κουλτουρικές επιρροές. Δεν έχει υπάρξει ομοφωνία για κάποιου συγκεκριμένου είδους αιτίου για την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία. Για αυτό, οι ειδικοί τείνουν να εφαρμόζουν το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο. Κάθε ένας από αυτούς τους παράγοντες, έχει πιθανότητα να επηρεάσει την χρήση ναρκωτικών ενός ατόμου, καθώς δεν μπορεί κανένας από αυτούς να είναι καθαρά αποκλειστικό αίτιο. Ανεξάρτητα από την γενετική, την ψυχική υγεία ή τις τραυματικές εμπειρίες ενός ατόμου, οι κοινωνικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκθεση και πρόσβαση σε συγκεκριμένα είδη ναρκώτικων και σε μοτίβα πάνω στην χρήση τους.
Σύμφωνα με τον ερευνητή εθισμών Martin A. Plant, πολλά άτομα περνούν κάποια περίοδο αυτό-προσδιορισμού πριν αρχίσουν την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία. Τείνουν να θεωρούν τα ναρκωτικά κομμάτι ενός γενικού τρόπου ζωής, που περιλαμβάνει το να ανήκουν σε κάποια υποκουλτούρα που έχουν συνδέσει με υψηλό κοινωνικό στάτους και της ρήξης του κατεστημένου. Ο Plant λέει, "Από την οπτική γωνία του χρήστη, υπάρχουν πολλοί θετικοί λόγοι για να αρχίσουν την χρήση ναρκωτικών. Οι αιτίες της χρήσης των ναρκωτικών φαίνεται να έχουν να κάνουν τόσο με την ανάγκη για φιλία, ηδονή και κοινωνικό στάτους όσο και με την δυστυχία και την φτώχεια. Το να γίνεις χρήστης ναρκωτικών, για πολλούς ανθρώπους, είναι περισσότερο μια μορφή θετικής επιβεβαίωσης παρά μια αρνητική εμπειρία.".

Εξέλιξη

Ανθρωπολογικές έρευνες, έχουν υποδείξει ότι οι άνθρωποι, "ίσως έχουν εξελιχθεί ώστε να μπορούν να αντισταθμίσουν τις φυτικές νευροτοξίνες". Η ικανότητα του να μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει βοτανικές χημικές ουσίες, για να ενισχύσει τους ενδογενείς νευροδιαβιβαστές πιθανών να αύξησε την πιθανότητα επιβίωσης, παρέχοντας έτσι, ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Μια τυπική, περιοριστική, προϊστορική διατροφή, πιθανών να έδινε έμφαση στα ψυχοδραστικά ναρκωτικά, τα οποία είχαν εξελιχθεί έτσι ώστε να μιμούνται τους νευροδιαβιβαστές. Οι χημικές και περιβαλλοντικές προσαρμογές, και η γενετική των ηπατικών ενζύμων (κυρίως του κυτοχρώματος P450) οδήγησαν τους ερευνητές να προτείνουν ότι οι "άνθρωποι έχουν μια συνεργατική εξελικτική πορεία με τα ψυχοτρόπα φυτά, η οποία υπάρχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια".

Κίνδυνοι

Τα είδη των κινδύνων, όπως και η βαρύτητά τους, που επέρχονται με την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία, ποικίλει ανάλογα με το κάθε ναρκωτικό άλλα και με την ποσότητα του. Υπάρχουν πολλοί περιβαλλοντικοί και προσωπικοί παράγοντες, που αλληλεπιδρούν με κάθε ναρκωτικό διαφορετικά. Πολλές έρευνες έχουν κρίνει το αλκοόλ ως ένα από τα πιο επικίνδυνα ναρκωτικά που χρησιμοποιούνται για ψυχαγωγική χρήση. Μόνο η ηρωίνη, κοκαΐνη κρακ και μεθαμφεταμίνη θεωρούνται πιο επικίνδυνα. Από την άλλη, έρευνες που έχουν δώσει έμφαση πάνω στην ελεγχόμενη χρήση του αλκοόλ, έχουν καταλήξει ότι υπάρχουν ουσιώδη οφέλη για την υγεία που προκύπτουν από την χρήση του, όπως μικρότερες πιθανότητες για καρδιακές νόσους, εγκεφαλικά και νοητική εξασθένηση. Ωστόσο, αυτοί οι ισχυρισμοί αμφισβητήθηκαν. Ο ερευνητής David Nutt δήλωσε ότι οι μελέτες αυτές, που δείχνουν τις ευεργετικές επιδράσεις στην "μέτρια" κατανάλωση αλκοόλ, είχαν έλλειψη ελέγχου της μεταβλητής του τι και πόσο έπιναν αυτά τα άτομα πριν την έρευνα. Οι ειδικοί στο Ηνωμένο Βασίλειο πρότειναν ότι κάποια ναρκωτικά ίσως να αποτελούν μικρότερο κίνδυνο, για έναν μικρό αριθμό ατόμων, και αυτά αποτελούνται από την κάνναβη, το LSD, τα μανιτάρια psilocybin και την έκσταση (ωστόσο τα ναρκωτικά αυτά έχουν και μικρότερη χρήση γενικότερα). Τα ναρκωτικά αυτά όμως έρχονται και με τα δικά τους ρίσκα.

Υπεύθυνη χρήση

Η γενική ιδέα πίσω από την "υπεύθυνη χρήση" είναι ότι ένα άτομο μπορεί να κάνει χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία ή κ.α., με μειωμένο ή και καθόλου κίνδυνο να επηρεάσουν αυτά τις υπόλοιπες πτυχές της ζωής αυτού του ατόμου. Υποστηρικτές αυτής της ιδεολογίας είναι πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι που χρησιμοποίησαν πειραματικά κάποια ναρκωτικά, με ελάχιστη επιρροή στις ζωές τους. Η υπεύθυνη χρήση παύει να υφίστανται, όταν η ουσία αρχίσει να επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την καθημερινή ζωή του χρήστη
Η υπεύθυνη χρήση υποστηρίζει ότι οι χρήστες δεν πρέπει να κάνουν χρήση ουσιών παράλληλα με δραστηριότητες όπως η οδήγηση, το κολύμπι, η χρήση βαρέων μηχανημάτων ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που απαιτεί από κάποιον να είναι νηφάλιος, ώστε να είναι ασφαλής. Οι πολιτικές σχετικά με την μείωση του κινδύνου από την χρήση ναρκωτικών, δίνουν έμφαση στην υπεύθυνη χρήση ως κύριο προληπτικό μέσο. Αυτές οι πολιτικές ήταν διάσημες κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ωστόσο ξεκίνησαν από την δεκαετία του 1970, όταν άρχισαν να διανέμονται στους χρήστες κινούμενα σχέδια που πραγματεύονταν την υπεύθυνη χρήση των ναρκωτικών αλλά έδειχναν και τους κινδύνους της κατάχρησης. Ένα άλλο πρόβλημα, είναι ότι η παράνομη φύση των ναρκωτικών επιφέρει κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στους χρήστες, από την άλλη, οι ουσίες αυτές μπορεί να έχουν υποστεί νόθευση, με τον χρήστη να μην ξέρει την αγνότητα της ουσίας, κάτι που οδηγεί σε συχνές υπερβολικές δόσεις. Η νομιμοποίηση παραγωγής και διανομής των ουσιών αυτών θα μείωνε αυτούς αλλά και πολλούς άλλους κινδύνους της παράνομης χρήσης ουσιών. Οι πολιτικές σχετικά με την μείωση του κινδύνου αποσκοπούν να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο που μπορεί να προκύψει από την χρήση διάφορων ναρκωτικών, είτε αυτά είναι νόμιμα (όπως το αλκοόλ και η νικοτίνη), είτε αυτά είναι παράνομα (όπως η ηρωίνη και η κοκαΐνη). Για παράδειγμα, τα άτομα που κάνουν ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών ουσιών μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο προς τον εαυτό τους, αλλά και προς την κοινωνία, μέσω της κατάλληλης τεχνικής έγχυσης, χρησιμοποιόντας νέες βελόνες και σύριγγες κάθε φορά καθώς και μέσω της κατάλληλης διάθεσης του εξοπλισμού αυτού.

Πρόληψη

Στην προσπάθεια τους να μειώσουν την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς, πολλές κυβερνήσεις παγκοσμίως πέρασαν διάφορους νόμους οι οποίοι απαγόρευαν την κατοχή σχεδόν κάθε είδους ναρκωτικού, κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα. Αυτός ο "Πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά" της Δύσης, όμως, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια διαρκώς αυξανόμενη κριτική. Τα αποτελέσματα ερευνών δεν είναι επαρκή ώστε να αποφασιστεί το εαν οι συμπεριφορικές παρεμβάσεις μπορούν να ωθήσουν στην αποτροπή των παιδιών από την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς.

Αυστραλία

Το αλκοόλ είναι το ναρκωτικό του οποίου η χρήση γίνεται το πιο συχνά στην Αυστραλία. Το 86.2% των Αυστραλιανών, ηλικίας 12 ετών και άνω, έχουν κάνει χρήση αλκοόλ τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους, σε σύγκριση με το 34.8% των Αυστραλιανών, ηλικίας 12 ετών και άνω, που έχουν κάνει χρήση κάνναβης τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους.

Η.Π.Α.

Την δεκαετία του 1960, ο αριθμός των Αμερικάνων που είχαν ποτέ δοκιμάσει κάνναβη αυξήθηκε κατά 20 φορές περισσότερο. Το 1961, το FBI ανέφερε ότι μεταξύ των ετών του 1966 και 1968, ο αριθμός συλλήψεων που αφορούσαν την κατοχή μαριχουάνας, η οποία είχε ποινικοποιηθεί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1937, είχε αυξηθεί κατά 98%. Παρά την αναγνώριση του φαινομένου αυτού, ότι δηλαδή, η χρήση ναρκωτικών ολο ένα και αυξανόταν στους Αμερικάνους νέους, έρευνες έδειξαν ότι μόνο το 4% του Αμερικάνικου πληθυσμού είχε ποτέ καπνίσει μαριχουάνα μέχρι το 1969. Όμως, μέχρι το 1972, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε στο 12%. Ύστερα ο τελευταίος διπλασιάστηκε μέχρι το 1977.
Ο νόμος περί ελεγχόμενων ουσιών του 1970 κατέταξε την μαριχουάνα μαζί με την ηρωίνη και το LSD, ως ναρκωτικό Τάξης Ι, η οποία περιλαμβάνει ναρκωτικά τα οποία έχουν υψηλή πιθανότητα κατάχρησης και καμία αποδεκτή ιατρική χρήση. Εκείνη την εποχή, η περισσότερη ποσότητα μαριχουάνας ερχόταν από το Μεξικό, αλλά το 1975, η κυβέρνηση του Μεξικού συμφώνησε στην εξάλειψη των καλλιεργειών μέσω της ψέκασης τους με το ζιζανιοκτόνο "paraquat", κάτι που δημιούργησε ανησυχίες για τοξικές παρενέργειες. Μετά από αυτό, κύριος προμηθευτής έγινε η Κολομβία. Το κλίμα της "μηδενικής ανοχής" των Reagan και Bush (1981-1993) οδήγησαν στην εφαρμογή αυστηρών νόμων, η κατοχή μαριχουάνας επέφερε αναγκαστική καταδίκη και σε αυξημένη επαγρύπνηση κατά του λαθρεμπορίου στα νότια σύνορα. Έτσι ο "πόλεμος κατά των ναρκωτικών" επέφερε μια μεταβολή από την εξάρτηση από τις εισαγωγές, στην εγχώρια καλλιέργεια (κυρίως στην Χαβάη και στην Καλιφόρνια). Από το 1982 και μετά, η διοίκηση για την επιβολή του νόμου κατά των ναρκωτικών (DEA) έστρεψε την προσοχή της κατά των καλλιεργειών μαριχουάνας εντός των Ηνωμένων πολιτειών, και έτσι οι καλλιεργητές μεταφέρθηκαν στην καλλιέργεια σε εσωτερικούς χώρους, με ποικιλίες φυτών που σχεδιάστηκαν για να είναι μικρά σε μέγεθος, με μεγάλη απόδοση καρπών. Μετά από περίπου μια δεκαετία μειωμένης χρήσης, η χρήση μαριχουάνας άρχισε μια ανοδική πορεία χρήσης στην αρχή της δεκαετίας του 1990, ειδικά στους εφήβους, αλλά μετά την λήξη της δεκαετίας, η χρήση σταθεροποιήθηκε και έφτασε σε ποσοστά πολύ χαμηλότερα από αυτά της αιχμής.

Κοινωνία και κουλτούρα

Πολλά κινήματα αγωνίζονται υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης των ναρκωτικών, με τα περισσότερα κινήματα να απασχολούνται με την νομιμοποίηση της κάνναβης. Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι σχηματίζονται υποκουλτούρες ανάμεσα σε χρήστες, αλλά και σε μη χρήστες ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Η επικράτηση των ναρκωτικών στις ανθρώπινες κοινωνίες απεικονίζεται στα βιβλία, στην ψυχαγωγία αλλά και στις τέχνες, πάντα σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους και τις κοινωνικές συμβάσεις. Στα βιντεοπαιχνίδια, για παράδειγμα, οι "εχθροί" είναι πολλές φορές έμποροι ναρκωτικών, κάτι που "δικαιολογεί" τον φόνο τους από τον παίκτη. Από την άλλη, άλλα παιχνίδια παρουσιάζουν τα ναρκωτικά ως ένα είδος ενίσχυσης, με την επίδραση τους να μην είναι, συνήθως, ρεαλιστική.

Κατασταλτικά

Τα κατασταλτικά είναι ψυχοδραστικά φάρμακα που μειώνουν προσωρινά τη λειτουργία ή τη δραστηριότητα ενός συγκεκριμένου μέρους του σώματος ή του μυαλού. Συμπληρωματικά, τα κατασταλικά είναι γνωστά ως "downers", και οι χρήστες τα παίρνουν, γενικά, να αισθάνονται πιο χαλαροί και λιγότερο σφιγμένοι. Παραδείγματα τέτοιων επιδράσεων μπορεί να περιλαμβάνουν την αγχολυσία, την καταστολή και την υπόταση. Τα κατασταλτικά χρησιμοποιούνται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο ως συνταγογραφούμενα φάρμακα και ως παράνομες ουσίες. Όταν αυτές χρησιμοποιούνται, τα αποτελέσματα μπορεί να περιλαμβάνουν αγχολία (μείωση του άγχους), αναλγησία (ανακούφιση από τον πόνο), καταστολή, υπνηλία, διαταραχές της γνωστικής λειτουργίας/μνήμης, διάσπαση, μυϊκή χαλάρωση, μειωμένη πίεση αίματο, μειωμένο καρδιακό ρυθμό, αναπνευστική καταστολή, αναισθησία και αντισπασμωδικά αποτελέσματα. Τα κατασταλτικά ασκούν τις επιδράσεις τους μέσω ενός αριθμού διαφορετικών φαρμακολογικών μηχανισμών, οι σημαντικότεροι εκ των οποίων περιλαμβάνουν την διευκόλυνση της GABA ή της δράσης των οπιοειδών και την αναστολή της δράσης της αδρενεργικής, της ισταμίνης ή της ακετυλοχολίνης. Μερικά κατασταλτικά είναι επίσης ικανοί να προκαλέσουν συναισθήματα ευφορίας (ευχάριστη αίσθηση). Το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο κατασταλτικό είναι το αλκοόλ.
Τα διεγερτικά, όπως οι αμφεταμίνες ή η κοκαΐνη, που αυξάνουν την ψυχική ή τη σωματική λειτουργία, έχουν αντίθετη επίδραση πάνω στα κατασταλτικά.

Αντιισταμινικά

Τα αντιισταμινικά (ή "οι ανταγωνιστές της ισταμίνης") αναστέλλουν την απελευθέρωση ή τη δράση της ισταμίνης. Ο όρος "αντιισταμινικός" μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει οποιονδήποτε ανταγωνιστή ισταμίνης, αλλά ο όρος συνήθως προορίζεται για τα κλασικά αντιισταμινικά που δρουν στον υποδοχέα Η1 ισταμίνης. Τα αντιισταμινικά χρησιμοποιούνται ως θεραπεία για αλλεργίες. Οι αλλεργίες προκαλούνται από την υπερβολική ανταπόκριση του σώματος στα αλλεργιογόνα, όπως η γύρη που απελευθερώνεται από χόρτα και δέντρα. Μια αλλεργική αντίδραση προκαλεί την απελευθέρωση της ισταμίνης από το σώμα. Άλλες χρήσεις των αντιισταμινών είναι να βοηθήσουν με τα συμπτώματα από τσιμπήματα εντόμων, ακόμη και αν δεν υπάρχει αλλεργική αντίδραση. Η ψυχαγωγική τους προτίμηση υπάρχει κυρίως λόγω των αντιχολινεργικών ιδιοτήτων τους, που προκαλούν την αγχολυσία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως η διφαινυδραμίνη, η χλωρφαινιραμίνη και η ορφεναδρίνη, μια χαρακτηριστική ευφορία με μέτριες δόσεις. Οι υψηλές δόσεις που λαμβάνονται για την πρόκληση ψυχολογικών επιδράσεων μπορεί να οδηγήσουν σε υπερδοσολογία. Τα αντιισταμινικά καταναλώνονται επίσης σε συνδυασμό με το αλκοόλ, ιδιαίτερα από τους νέους που δυσκολεύονται να αποκτήσουν αλκοόλ. Ο συνδυασμός των δύο φαρμάκων μπορεί να προκαλέσει μέθη με χαμηλότερες δόσεις αλκοόλης.
Μπορεί να προκύψουν ψευδαισθήσεις, και ενδεχομένως παραλήρημα, που μοιάζουν με τις επιδράσεις του "Datura stramonium" εάν το φάρμακο ληφθεί σε πολύ υψηλότερες από τις θεραπευτικές δόσεις. Τα αντιισταμινικά είναι ευρέως διαθέσιμα για το ευρύ κοινό στα καταστήματα φαρμάκων (χωρίς απαραίητα ιατρική συνταγή), με τη μορφή φαρμάκων για αλλεργίες και ορισμένων φαρμάκων για το βήχα. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με άλλες ουσίες όπως το αλκοόλ. Η πιο συνηθισμένη μη επιτηρούμενη χρήση αντιισταμινικών ως προς τον όγκο και το ποσοστό του συνόλου είναι ίσως παράλληλα με τη φαρμακευτική χρήση ορισμένων αντιισταμινών για να επεκτείνει και να εντείνει τις επιδράσεις των οπιοειδών και των κατασταλτικών. Οι συνηθέστερα χρησιμοποιούμενες είναι η υδροξυζίνη, κυρίως για να επεκτείνει την προσφορά άλλων φαρμάκων, όπως στην ιατρική χρήση, και τα προαναφερθέντα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς αιθανολαμίνης και αλκυλαμίνης, τα οποία - και πάλι, όπως στη δεκαετία του 1950 - αποτελούν το αντικείμενο ιατρικής έρευνας για τις αντικαταθλιπτικές τους ιδιότητες.
Για όλους αυτούς τους λόγους, παρατηρείται επίσης και η χρήση ιατρικής σκοπολαμίνης για ψυχαγωγικές χρήσεις.

Αναλγητικά

Τα αναλγητικά (γνωστά και ως παυσίπονα) χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση του πόνου (επίτευξη αναλγησίας). Η λέξη αναλγησία προέρχεται από τα ελληνικά "αν-" (="χωρίς") και "άλγος"(="πόνος"). Τα αναλγητικά φάρμακα δρουν με διάφορους τρόπους στο περιφερικό και στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Αυτά περιλαμβάνουν την παρακεταμόλη, (παρα-ακετυλαμινοφαινόλη, επίσης γνωστή στις ΗΠΑ ως ακεταμινοφαίνη), τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως τα σαλικυλικά και φάρμακα οπιοειδών όπως την υδροκωδόνη, την κωδεΐνη, την ηρωίνη και την οξυκωδόνη. Ορισμένα παραδείγματα των συνταγογραφούμενων οπιούχων και των οπιοειδών αναλγητικών, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ψυχαγωγικούς σκοπούς, περιλαμβάνουν τα Vicodin, Lortab, Norco (υδροκωδόνιο), Avinza, Καπανόλη (μορφίνη), Opana, Paramorphan (οξυμορφόνη), Dilaudid, Palladone και OxyContin (οξυκωδόνη).