google/wiki40b huggingface dataset:
Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων

Η ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων (ουγγρικά: honfoglalás, κυριολεκτικά: «κατάκτηση της πατρίδας») ήταν μια σειρά από ιστορικά γεγονότα που ολοκληρώθηκαν με τον εποικισμό των Ούγγρων στην Κεντρική Ευρώπη κατά τον 9ο με 10ο αιώνα. Πριν από την άφιξη των Ούγγρων, τρεις πρώιμες μεσαιωνικές δυνάμεις, η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, η Ανατολική Φραγκία και η Μοραβία, μάχονταν μεταξύ τους για τον έλεγχο της λεκάνης των Καρπαθίων. Περιστασιακά προσελάμβαναν Ούγγρους ιππείς ως στρατιώτες. Ως εκ τούτου, οι Ούγγροι που ζούσαν στις στέπες της Κασπίας ανατολικά των Καρπαθίων ήταν εξοικειωμένοι με τη μελλοντική τους πατρίδα τους όταν ξεκίνησαν την κατάκτηση.
Η ουγγρική κατάκτηση ξεκίνησε κατά την ύστερη περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων των λαών. Σύγχρονες πηγές μαρτυρούν ότι οι Ούγγροι πέρασαν τα Καρπάθια Όρη μετά από κοινή επίθεση που δέχτηκαν από Πετσενέγους και Βουλγάρους το 894 ή 895 εναντίον τους. Αρχικά πήραν τον έλεγχο στης πεδινές περιοχές ανατολικά του ποταμού Δούναβη και εν συνεχεία επιτέθηκαν και κατέλαβαν την Παννονία (η περιοχή δυτικά του ποταμού) το 900. Έπειτα εκμεταλλεύτηκαν τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Μοραβία και κατέλυσαν το κράτος περί το 902 με 906.
Οι Ούγγροι ενίσχυσαν τον έλεγχό τους στην περιοχή των Καρπαθίων, νικώντας τα βαυαρικά στρατεύματα στη μάχη του Πρέσμπουργκ στις 4 Ιουλίου 907. Ξεκίνησαν μια σειρά λεηλασιών και επιδρομών μεταξύ 899 και 955 και έβαλαν στο στόχαστρο τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεταξύ 943 και 971. Ωστόσο, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στη λεκάνη και εγκαθίδρυσαν χριστιανική μοναρχία, το Βασίλειο της Ουγγαρίας περί το 1000.
201 Πηνελόπη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Πηνελόπης εκτιμάται σε 68,0 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι M (μεταλλικός, πιθανότερα δηλαδή αποτελείται κυρίως από σίδηρο και νικέλιο). Το άλβεδό της είναι 0,160. Η Πηνελόπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 45 λεπτά, μία μάλλον γρήγορη περιστροφή.
Ημιτόνιο

Το ημιτόνιο είναι μουσικό διάστημα ίσο με το ήμισυ του συνολικού τόνου. Το ημιτόνιο είναι το μικρότερο διάστημα στην παραδοσιακή και ακαδημαϊκή μουσική της Ευρώπης. Το "μουσικο-θεωρητικό" ημιτόνιο, το οποίο είναι κατανοητό ως δομικό στοιχείο διατονικής και χρωματικής κλίμακας, δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία μόνο μαθηματικοακουστική αξία. Το γεγονός ότι οι μουσικοί σε διαφορετικές εποχές χρησιμοποιούσαν τη λέξη "ημιτόνιο" δεν αντιπροσωπεύει μια ποσότητα, αλλά μια ομάδα διαφορετικών ποσοτήτων (αριθμητικές τιμές). 
Το πρόβλημα υπολογισμού του μεγέθους ενός ημιτονίου είναι ένα από τα πιο συζητημένα θέματα σε θεωρητικές πραγματείες για τη μουσική από την εποχή της αρχαιότητας μέχρι την καθιέρωση ενός ομοιόμορφα μετριασμένου συστήματος (όταν έχασε τη σημασία του).
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Άννας-Μαρίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου-Λουδοβίκου κόμη του Παλατινάτου-Νόιμπουρκ.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1956-57

Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1956-57 διεξήχθη σε έξι κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός που μαζί με τους Πανιώνιο και Απόλλωνα εκπροσώπησαν την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1956-57.

Λεπτομέρειες

Το πρωτάθλημα κατέκτησε για έκτη συνεχόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός συγκεντρώνοντας 37 βαθμούς. Ενδιαφέρουσα μάχη έγινε για τη διεκδίκηση της 2ης και 3ης θέσης που οδηγούσαν στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος 1956-57. Τελικά, 2ος τερμάτισε ο Πανιώνιος με 32 β., από τον οποίο ο Παναθηναϊκός υπέστη τη μοναδική του ήττα, και 3ος ο Απόλλων με 31 που ξεπέρασε την ΑΕΚ κατά ένα βαθμό. Ο Φωστήρας έδωσε αγώνα διαβάθμισης με την πρωταθλήτρια Α2 Δάφνη Μεταξουργείου.
Κωνσταντίνος Καλλοκράτος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κωνσταντίνος Καλλοκράτος γεννήθηκε στη Βέροια το 1589. Σπούδασε στο Ελληνικό Κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη κατά την περίοδο, μεταξύ 1600 και 1610. Εκεί μελέτησε φιλοσοφία και θεολογία. Αργότερα, δίδαξε σε Ελληνικό σχολείο της Καλαβρίας σε Ελληνόφωνους Αλβανούς. Ο Κωνσταντίνος Καλλοκράτος υπήρξε επιστήθιος φίλος του Λέοντος Αλλατίου. Ήταν ιδιαίτερα ευφυής προσωπικότητα και δεξιοτέχνης ποιητής.
Τραχεία

Η τραχεία είναι ένας ινοχονδρινος σωλήνας του αναπνευστικόυ σύστηματος μέσα από τον οποίο μεταφέρεται αέρας. Έχει μήκος 10 εκατοστά περίπου και διάμετρο 2,5 εκατοστά. Σχηματίζεται από ημικύκλιους χόνδρινους δίσκους τύπου υαλίνης.
Η τραχεία προς τα άνω συνέχεται με τον λάρυγγα ενώ προς τα κάτω διαιρείται σε δύο βρόγχους, ένα για κάθε πνεύμονα.Οι βρόγχοι είναι όμοιοι με την τραχεία με τη μόνη διαφορά ότι είναι στενότεροι. Μέσα στους πνεύμονες οι βρόγχοι υποδιαιρούνται συνεχώς σε πολλούς μικρότερους και στενότερες σωλήνες, τα βρογχιόλια, που σχηματίζουν το βρογχικό δένδρο. Τα βρογχιόλια με τη σειρά τους καταλήγουν στις κυψελίδες.
Το τοίχωμα της παραμένει άκαμπτο εξ αιτίας των ατελων κυκλικών χόνδρινων δακτυλίων (συνηθως 15-20) οι οποίοι καλυπτουν το πρόσθιο και πλάγιο τοίχωμα. Το οπίσθιο τοίχωμα καλυπτεται από πυκνό ινοκολλαγονώδη συνδεσμο.  
Ιστολογικά, η τραχεία αποτελείται απο τον αναπνευστικό βλεννογόνο δηλαδή ψευδοπολύστιβο, κυλινδρικό, κροσσωτό επιθήλιο, το οποίο εχει διάσπαρτα καλυκοειδή κυτταρα και οροβλεννώδεις αδένες. 
Εμβρυολογικά, η τραχεία σχηματίζεται από το ενδόδερμα.
Ινστιτούτο θεωρητικής φυσικής Κάβλι

Το Ινστιτούτο Κάβλι Θεωρητικής Φυσικής είναι ένα ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα.
Το Ινστιτούτο Κάβλι είναι ένα από τα πλέον διάσημα ινστιτούτα θεωρητικής φυσικής στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1979 από τον κάτοχο Νόμπελ Χημείας, Ουόλτερ Κον. Τωρινός επικεφαλής του ινστιτούτου είναι ο κάτοχος του Νόμπελ Φυσικής του 2004, Ντέιβιντ Γκρος. Τα κτήρια του ινστιτούτου σχεδιάστηκαν από τον διάσημο αρχιτέκτονα Μάικλ Γκρέιβς.
Παλαιότερα μέλη του ινστιτούτου περιλαμβάνουν τον Τζον Ρόμπερτ Σρίφερ, κάτοχο Νόμπελ Φυσικής το 1972 και τον Φρανκ Βίλτσεκ, κάτοχο Νόμπελ Φυσικής το 2004.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το ινστιτούτο, που ήταν γνωστό απλά ως Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής πήρε το όνομά του από τον Φρεντ Κάβλι, έναν αμερικανικής και νορβηγικής καταγωγής φυσικό και επιχειρηματία, σε αναγνώριση της δωρεάς του. Ο Φρεντ Κάβλι δώρησε συνολικά στο ινστιτούτο 7,5 εκατομμύρια δολάρια.
Μητρική στοργή (Ιακωβίδης)

Η Μητρική στοργή είναι ζωγραφικός πίνακας του Γεώργιου Ιακωβίδη.

Πληροφορίες

Η Μητρική στοργή είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 28 Χ 22 εκ.Ανήκει σε ιδιωτική συλλογή Δημοπρατήθηκε από τον Οίκο Sotheby' s του Λονδίνου στις 23 Νοεμβρίου 1988. 
Εικονίζεται μία γυναίκα καθισμένη δίπλα σε ένα τραπέζι. Κρατάει στην αγκαλιά της γεμάτη στοργή το μωρό της. Το κοιτάζει χαρούμενη και με τρυφερότητα του χαϊδεύει το πρόσωπο. Το βαθύ πιάτο πάνω στο τραπέζι υποδηλώνει ότι ασχολείται με το τάισμά του.
Ο Ιακωβίδης δεν ασχολείται με την απόδοση του μωρού,το οποίο απεικονίζεται με την πλάτη στο θεατή, αλλά με την μητρότητα. Η γυναίκα όλο υγεία και σφρίγος , με ιλαρότητα και πληρότητα στο πρόσωπό της,κάθεται στην καρέκλα, ελαφρά στραμμένη προς τον θεατή, χωρίς να κοιτά τον θεατή. Η μορφή της ήρεμη και γαλήνια στο φωτεινό ουδέτερο βάθος, χωρις χρωματική ένταση που να αποσπά το βλέμμα του θεατή.
Φαλαχθία

Η Φαλαχθία (αρχαία ελληνικά: Φαλαχθία), επίσης γνωστή ως Φαλαχθία Φθιώτιδος, ήταν αρχαία πόλη της Οιταίας στην αρχαία Θεσσαλία.
Η θέση της Φαλαχθίας είναι άγνωστη.
2150 Νυκτιμένη

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Νυκτιμένης είναι άγνωστα. Η Νυκτιμένη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 8 λεπτά.
Κύπελλο Ιντερτότο 1983

Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1983 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.

Ομίλοι

Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 10 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Πατρονόμοι

Kατά τον Παυσανία, με το όνομα Πατρονόμοι φέρονταν μια πολιτική Αρχή στην αρχαία Σπάρτη, την οποία πιθανότατα ίδρυσε ο Βασιλιάς Κλεομένης Γ΄. Η Αρχή των Πατρονόμων φαίνεται να διαδέχθηκε την Αρχή των Εφόρων όταν αυτοί καταργήθηκαν.
Οι Πατρονόμοι ήταν έξι ή κατ΄ άλλους δέκα εκ των οποίων ο πρώτος εξ αυτών λέγονταν επώνυμος επειδή λάμβανε το όνομά του το έτος που ασκούσε τα καθήκοντά του. Αργότερα καθιστάμενοι οι Πατρονόμοι ισχυροί διατηρήθηκαν και μετά την επαναφορά του θεσμού των Εφόρων και των γερουσιαστών.
Εκλογές στο Αφγανιστάν

Στο Αφγανιστάν διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο.
Ημέρα Ανακωχής

Ημέρα Ανακωχής ή Ημέρα Εκεχειρίας ονομάζεται η επέτειος της λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η οποία γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου στη Γαλλία και το Βέλγιο με το όνομα «L'Armistice» (όπου είναι και επίσημη αργία).
Στη Μεγάλη Βρετανία και αρκετές χώρες της Κοινοπολιτείας φέρεται με το όνομα "Ημέρα Ανάμνησης" («Remembrance Day» ή «Jour du Souvenir» στον Καναδά), στην Πολωνία με το όνομα «Ημέρα Πολωνικής Ανεξαρτησίας» και στην Αμερική με το όνομα «Veterans Day» (= Ημέρα Παλαιμάχων). 
Στις 11:00 π.μ. 11 Νοεμβρίου 1918, «την ενδέκατη ώρα, της ενδέκατης μέρας, του ενδέκατου μήνα» όπως αναφέρεται αρκετές φορές από τον τύπο η χρονική στιγμή έναρξης της συνθήκης ανακωχής των συμμάχων με τη Γερμανία της Κομπιέν (Compiègne), έληξε και επίσημα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Η επέτειος εορτάζεται με κατάθεση στεφάνου στο μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη από ανώτατους εκπροσώπους των αρχών (π.χ. στο Παρίσι ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου) και κατά παράδοση με δύο λεπτών σιγή που αρχίζει στις 11:00 π.μ. της 11ης Νοεμβρίου, για να δοθεί φόρος τιμής στα 20 εκατομμύρια νεκρούς του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Σπύρος Μαρκέτος

Πρώιμα χρόνια

Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1931 στην Αθήνα. Καταγόταν από την Κεφαλονιά και σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχοντας ως δασκάλους τους ακαδημαϊκούς Βασίλειο Μαλάμο, Νικόλαο Λούρο και Γεώργιο Μερίκα. Το 1970 τιμήθηκε με το πρώτο Εμπειρίκιο Βραβείο «για την συμβολή του στην πρόοδο της Ιατρικής». Από το 1970 ως το 1974 εργάστηκε ως συνερευνητής στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organization) και από το 1974 ήταν διευθυντής του του επιστημονικού ιατρικού περιοδικού Materia Medica Greca και επιστημονικός συνεργάτης της εφημερίδας Καθημερινή για δεκαπέντε χρόνια με μόνιμη στήλη στο κυριακάτικο φύλλο στη οποία υπέγραφε με το ψευδώνυμο Γαληνός.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Σταδιοδρόμησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ανήλθε διαδοχικά όλες τις βαθμίδες της ακαδημαϊκής ιεραρχίας (βοηθός, επιμελητής, υφηγητής, επίκουρος καθηγητής της Παθολογίας) και απο το 1980 τακτικός καθηγητής της Ιστορίας της Ιατρικής. Διατέλεσε Πρόεδρος του Διεθνούς Ιπποκράτειου Ιδρύματος της Κω (ΔΙΙΚ) από το 1991 έως το 2000. Κατά την διάρκεια της θητείας του ξεκίνησε μία προσπάθεια προβολής του Ιδρύματος τόσο στον Ελληνικό όσο και στον Διεθνή χώρο. Δημιουργήθηκε το Ιπποκράτειο Μουσείο τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1992 υπό την αιγίδα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή και έγιναν διάφορες επιστημονικές εκδηλώσεις που κατέστησαν το ΔΙΙΚ παγκοσμίως γνωστό. Αποκορύφωμα των διαφόρων εκδηλώσεων που σχεδίασε και πραγματοποίησε, απετέλεσε η Ιατρική Ολυμπιάδα του 1996 την οποία παρακολούθησε ο τότε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1976 έπειτα από πρόσκληση του Κωνσταντίνου Καραμανλή διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών για τέσσερα χρόνια προσπαθώντας μα βελτιώσει την ποιότητα ζωής των νεφροπαθών και ιδρύοντας δύο νέες ιατρικές σχολές στην Πάτρα και στα Ιωάννινα. Από το 1986 έως το 1989 υπήρξε μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών.
Απεβίωσε στις 29 Φεβρουαρίου 2012.

Διακρίσεις

Για την προσφορά του στην ανάπτυξη του ευρωπαϊκού οράματος του απονεμήθηκε το 1994 στο Λουξεμβούργο το μέγα ευρωπαϊκό βραβείο (European Gold Medal of Merit). Είχε επίσης ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Κύμης για την συμβολή του στην παγκόσμια προβολή του έργου του Γεωργίου Παπανικολάου, της Κω (γενέτειρας του Ιπποκράτη) και της Καλύμνου.
Επίσης, ήταν μέλος πολλών ξένων ακαδημιών μεταξύ των οποίων της Γένοβας, Ιταλίας (Accademia Lugure di Scienze e Lettere), της Πολωνίας κ.α.
Μονή Αγίου Ιωάννου Αιτωλοακαρνανίας

Ιστορία

Η ημερομηνία κτίσης της μονής δεν είναι ακριβής και πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα. Ανοικοδομήθηκε περίπου το 1695 πάνω στα θεμέλια του παλιού ναού. Οι πρώτες ιστορικές αναφορές για το μοναστήρι αυτό αρχίζουν το 1733, όταν την περίοδο της τουρκοκρατίας ο Σουλτάνος Μαχμούτ Α’ εξέδωσε φιρμάνι το οποίο αναγνώριζε το μοναστήρι, μαζί με αυτό της Βαρνάκοβας, ως νομικά πρόσωπα καθώς τα κτήματά τους βακούφικα, έτσι ώστε η ανανέωση των τίτλων κυριότητας να γίνεται αυτόματα στο όνομα του κάθε ηγουμένου, ο οποίος τα νεμόταν ως εντολοδόχος του μοναστηρίου. Το καθολικό του μοναστηριού είναι σταυροειδής ναός, τετρακιόνιος με τρούλο και περίτεχνη αγιογράφηση (τέλους 17ου αιώνα) μεγάλης ιστορικής αξίας. Την περίοδο της επανάστασης του 1821, το μοναστήρι, υπήρξε το αρχηγείο της στρατιωτικής δύναμης που συμμετείχε στον αποκλεισμό του Φρουρίου της Ναυπάκτου. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει ότι το 1817 υπήρχαν έξι μοναχοί.

Διοικητικά

Το 1940 αναγνωρίζεται για πρώτη φορά ως οικισμός με την ονομασία Μονή Τιμίου Προδρόμου και προσαρτάται στην κοινότητα Βομβοκούς, ενώ το 1961 καταργείται. Το 1971 ξανααναγνωρίζεται ως οικισμός Μονή Αγίου Ιωάννου και προσαρτάται στην κοινότητα Βομβοκούς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Βασίλειο, τη Λεύκα Βομβοκού, τα Μάρμαρα και τη Βομβοκού συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Βομβοκούς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 κάτοικους.
Πήτερ Μάρσαλ

Ζωή

Γεννήθηκε στο Bognor Regis της Αγγλίας. Ταξίδεψε στον κόσμο ως δόκιμος στο βρετανικό εμπορικό ναυτικό. Όταν επέστρεψε στην Αγγλία, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ. Δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, της Ουαλίας, στο Ανοικτό πανεπιστήμιο και στο Brighton and Chelsea schools of art.
Το 1980 πήγε να ζήσει στο Snowdonia National Park στην Βόρεια Ουαλία για να γράψει το πρώτο του βιβλίο και έμεινε εκεί 21 χρόνια, αρχικά ζώντας σε ένα απομονωμένο σπίτι στα βουνά και μετά κοντά στην θάλασσα. Τώρα ζει στο Devon της Αγγλίας. Έχει δυο παιδιά. 
Ο Μάρσαλ έχει συνεισφέρει σε θέματα όπως ο αναρχισμός, η οικολογία, αλχημεία και αρχαιολογία. Έχει χαρακτηριστεί από το περιοδικό Resurgence ως μια από τις 25 φωνές που έχουν επηρεάσει τον κόσμο στο τέλος του 20ου αιώνα. Η φιλοσοφία του της Ελευθεριακής Οικολογίας παρουσιάζεται στο βιβλίο του Riding the Wind (1998). Ο Μάρσαλ έχει χαρακτηριστεί ως παθιασμένος οικολόγος και υπέρμαχος της ελευθερίας των ζώων από τον Γκαρντιαν.
Τζορτζ Πέτι

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Τζορτζ Πέτι γεννήθηκε στο Αμπεβίλ, την έδρα του Βερμίλιον Πάρις στη Νότια Λουιζιάνα. Πατέρας του ήταν ο Τζορτζ Μπράουν Πέτι ο τρίτος και μητέρα του η Σάρα Πέτι. Ο Τζόρτζ ο τέταρτος, ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας και η αδελφή του Ελίζαμπεθ είχε γεννηθεί το 1891. Η οικογένεια Πέτι μετακόμισε στο Σικάγο του Ιλινόις πριν την αλλαγή του αιώνα, όπου ο Τζορτζ ο τρίτος, ήταν σχετικά γνωστός φωτογράφος από τις φωτογραφίες του με θέματα νεαρές γυναίκες, Παναγίες και γυμνά.
Ο Πέτι δεν ήταν ιδιαίτερα καλός μαθητής στο Λύκειο, ξοδεύοντας μεγάλο μέρος από το χρόνο του σε εξωσχολικές δραστηριότητες. Η καλλιτεχνική του κλίση φάνηκε στο Λύκειο όπου ήταν ο γραφίστας για τη σχολική εφημερίδα.
Κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων στο Λύκειο, γράφτηκε σε νυχτερινά μαθήματα της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών του Σικάγο κάτω από τη διδασκαλία του Ruth VanSickle Ford, όπου δίδασκε το δικό του μάθημα καλλιτεχνικών, χρεώνοντας τους συμμαθητές του 5 δολάρια ανά συνεδρία. Επίσης εργάστηκε στο φωτογραφείο του πατέρα του όπου έμαθε να χρησιμοποιεί τον αερογράφο. Ο Πέτι σπούδασε στην Académie Julian με τον Jean-Paul Laurens και άλλους μέχρι το 1916 όταν και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ανάγκασε τον τότε Αμερικανό πρέσβη Τζόζεφ Π. Χέρικ να διατάξει την επιστροφή όλων των Αμερικανών πολιτών στα σπίτια τους. Ο Πέτι επέστρεψε στο Σικάγο και δούλεψε κάνοντας ρετουσάρισμα με αερογράφο σε μια τοπική εκτυπωτική εταιρεία. Κατάφερε να καθιερωθεί ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης ζωγραφίζοντας ημερολόγια με κορίτσια και τα εξώφυλλα του περιοδικού The Household. Το 1926 κατόρθωσε να ανοίξει το δικό του στούντιο.

Καλλιτεχνικές επιρροές

Ο Τζορτζ Πέτι ποτέ δεν αναφέρθηκε λεπτομερώς στους καλλιτέχνες που επηρέασαν τη δουλειά του, εκτός από τους: J. C. Leyendecker (έναν καλλιτέχνη της εφημερίδας The Saturday Evening Post κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων του Πέτι) για τον τρόπο απόδοσης των ανθρώπων, τον Κόουλς Φίλιπς για την τεχνική του και τον Μαξφίλντ Πάρις για τη χρήση της φωτοσκίασης. Ωστόσο, μπορεί να γίνει κατανοητό από το μεταγενέστερο έργο του ότι άλλες επιρροές του περιλαμβάνονται καλλιτέχνες που ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στο Παρίσι εκείνο το διάστημα, όπως ο Άλφονς Μούχα, ο Τζορτζ Μπάρμπιερ και ειδικά η τεχνική της ακουαρέλας του Άγγλου Γουίλιαμ Ράσελ Φλίντ.

"The Petty Girl"

Ο Πέτι είναι ιδιαίτερα γνωστός για το the Petty Girl, μια σειρά από ζωγραφικά έργα pin-up γυναικών που έγιναν για το περιοδικό Esquire από το Φθινόπωρο του 1933 μέχρι το 1956. Ο Πέτι συχνά απεικονίζει αυτές τις γυναίκες με μακρύτερα πόδια και μικρότερου μεγέθους κεφάλι από τις πραγματικές αναλογίες των μοντέλων του.
Ο Πέτι εμφανίστηκε ως καλεσμένος στο δημοφιλές τηλεοπτικό πρόγραμμα What's My Line. Πέθανε στο Σαν Πέδρο της Καλιφόρνια στις 21 Ιουλίου του 1975.
Κανάκης (όνομα)

Κανάκης, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (όνομα βαφτιστικό).

Ετυμολογία του ονόματος

Όνομα μεσαιωνικής προέλευσης, από το μεσαιωνικό κανάκι, από το αρχαιοελληνικό καναχή «ήχος μετάλλων και μουσικών οργάνων», ουσιαστικό σχηματισμένο σε -αχή — πρβλ. στοναχή «αναστεναγμός» — που προέρχεται από το ινδοευρωπαϊκό *kan- «ηχώ, τραγουδώ» (πρβλ. λατινικό cano, γαλλικό chanter, ισπανικό cantar, γοτθικό hana «κόκορας», γερμανικό Hahn, αγγλικό hen «κότα» κ.ά.) — Η σημασιολογική μεταβολή μεταξύ των λέξεων καναχή και κανάκι είναι παράλληλη προς αυτή του ουσιαστικού χάδι (βλ. Χάιδω) < μεσαιωνικό ἠχάδι(ο)ν «τραγούδι», υποκοριστικό του αρχαιοελληνικού ἦχος. Κατά το λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, το μεσαιωνικό κανάκι από το κανάκιον, ίσως από αρχαιοελληνικό καναχή «οξύς ήχος», από τις κραυγές που κάνουν τα μικρά όταν τα κανακεύουν, με εισαγωγή του επιθήματος -άκι.

Ονομαστική εορτή

Την Κυριακή των αγίων Πάντων (κινητή εορτή, 56 ημέρες, 8 εβδομάδες, μετά το Πάσχα).

Διάδοση του ονόματος

Από την έννοια του πολυαγαπημένου μέσα στην οικογένεια, που θα μεγαλώσει με χάδια και περιποιήσεις, ο Μπούτουρας το κατατάσσει στα «Ονόματα εξ ηθικών προτερημάτων». Σημασιολογικά παρεμφερές με τα βαφτιστικά Χάιδω, Χαϊδεμένη, Χαϊδευτός. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το βαφτιστικό Κανάκης παρουσιάζεται στις θέσεις 305η–327η της συχνότητας των αντρικών ονόματων.
Κοινότητα Πολυδενδρίου

Ιστορική εξέλιξη της Κοινότητας

Η Κοινότητα Πολυδενδρίου συστάθηκε το 1929, έχοντας αποσπαστεί από την Κοινότητα Καπανδριτίου, στην οποίο ανήκε μέχρι τότε. Αρχικά, η κοινότητα αποτελείτο μόνον από τον οικισμό Πολυδένδρι, αλλά τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν στα όρια της κοινότητας οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος, Ηρακλειδείς και Ταξιάρχες. Εν συνεχεία, η κοινότητα διατήρησε τη διοικητική διαίρεση του 1997, η οποία τροποποιήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, την 1η Ιανουαρίου του 2010, οπότε εντάχθηκε στον νέο Δήμο Ωρωπού.
Μπερντ

Ετυμολογία

Ο όρος Περντ σημαίνει «κάστρο» ή «φρούριο» στα αρμενικά. Η συγκεκριμένη ονομασία προήλθε από το παλαιό φρούριο του Ταβούς, το οποίο βρίσκεται επί βραχώδους κορυφής, σε κοντινή απόσταση από την πόλη.
Μάχη του Μοναστηρίου (1917)

Υπόβαθρο

Τον Νοέμβριο του 1916, οι δυνάμεις της Αντάντ επιχείρησαν να καταλάβουν το Μοναστήρι αλλά δεν μπόρεσαν να το κάνουν χάρη στη δράση του βουλγαρικού πυροβολικού στο Περιστέρι στα δυτικά και στον Λόφο 1248 στα βόρεια της πόλης. Ο Γάλλος Στρατηγός Μωρίς Σαράιγ σχεδίαζε μια μεγάλη εαρινή επίθεση το 1917 και εκτός από την επίθεση στον ποταμό Τσέρνα και στη Δοϊράνη, σχεδίαζε επίσης να επιτεθεί στα βόρεια και στα δυτικά από το Μοναστήρι για να απελευθερώσει την πόλη από τη δράση του βουλγαρικού πυροβολικού.

Γι' αυτή την επίθεση, ο Σαράιγ είχε στη διάθεση του την 57η Γαλλική Μεραρχία Πεζικού, την 11η Αποικιακή Μεραρχία Πεζικού, την 16η Αποικιακή Μεραρχία Πεζικού, την 76η μεραρχία πεζικού και την 156η μεραρχία πεζικού.

Η μάχη

Ο Σαράιγ σχεδίαζε να επιτεθεί στην εχθρική γραμμή μεταξύ της λίμνης Οχρίδας και της λίμνης Πρέσπας και να προχωρήσει σε μετωπική επίθεση στα βόρεια από το Μοναστήρι κατά του Λόφου 1248. Στις 11 Μαρτίου ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις στην περιοχή μεταξύ των δύο λιμνών με τακτικό κανονιοβολισμό και η επίθεση της 76ης Γαλλικής Μεραρχίας κατά της Τσβέρνα Στένα στα δυτικά του Μοναστηρίου, με αποτέλεσμα να καταληφθούν τα χωριά Ντίχοβο, Τίρνοβα (ή Τίρνοβο) και Σνέγκοβο. Ωστόσο, η αντίσταση των Βουλγάρων ήσαν σθεναρή και ο καιρός ήταν πολύ κακός, με αποτέλεσμα η συμμαχική επίθεση να λήξει με αποτυχία.
Η γαλλική επίθεση στον Λόφο 1248 ξεκίνησε μονάχα στις 14 Μαρτίου και μετά από 4 μέρες, στις 18 Μαρτίου, οι Γάλλοι κατέλαβαν τον Λόφο 1248 καθώς και το οχυρωμένο χωριό Κρκλίνο, αιχμαλωτίζοντας 1.200 Βούλγαρους. Ωστόσο, οι Βούλγαροι αντεπιτέθηκαν και ανακατέλαβαν μέρος του Λόφου 1248, η κορυφή του οποίου εγκαταλήφθηκε και από τις δύο πλευρές. Αυτό μείωσε την πίεση γύρω από το Μοναστήρι, αν και η πόλη είχε καταστραφεί κατά το ήμισυ από το συμμαχικό πυροβολικό που χρησιμοποίησε 20.700 οβίδες, αλλά οι δύο πλευρές υπέγραψαν ανακωχή - κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης σκοτώθηκαν 500 κάτοικοι και άλλοι 650 τραυματίστηκαν.
Η Τσέρβενα Στένα ανακαταλήφθηκε από τους Βούλγαρους στις 18 Μαΐου.

Επακόλουθα

Για τους Συμμάχους, η ήττα στο Μοναστήρι σήμαινε την αποτυχία της εαρινής επίθεσης του 1917.
Για τους Βούλγαρους, η νίκη στο Μοναστήρι αύξησε το ηθικό στο στράτευμα και συγκρίθηκε με την ιστορική νίκη των Βουλγάρων στη μάχη στο πέρασμα της Σίπκα κατά των Οθωμανών το 1877.

Μετά από 15 μήνες, ωστόσο, οι Σύμμαχοι πέτυχαν ένα σοβαρό ρήγμα στη βουλγαρογερμανική άμυνα στη μάχη του Ντόμπρο Πόλε (Σεπτέμβριος 1918). Η συμμαχική νίκη στο Ντόμπρο Πόλε οδήγησε στην παράδοση της Βουλγαρίας, με αποτέλεσμα οι Σύμμαχοι να αποκτήσουν σοβαρό πλεονέκτημα έναντι των Κεντρικών Δυνάμεων στον τομέα της στρατηγικής και των επιχειρήσεων.
Οι πρεσβευτές (Χόλμπαϊν)

Ο πίνακας Οι πρεσβευτές είναι έργο του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου ο οποίος ζωγραφίστηκε το 1533. Το έργο απεικονίζει τον Γάλλο πρεσβευτή Ζαν ντε Ντιντεβίγ στην αυλή του Άγγλου βασιλέα Ερρίκου Η΄ και τον επίσκοπο Ζωρζ ντε Σελβ. Ο Χόλμπαϊν τον ζωγράφισε στο χρονικό διάστημα που βρισκόταν στην Αγγλία, δηλαδή μετά το 1532. Οι πρεβευτές είχαν πάει στην αυλή του Ερρικου του Η' προσπαθώντας να τον πείσουν να μην διαζευγθεί την Αικατερίνη της Αραγωνίας. Ο πίνακας φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου

Παρατηρήσεις

Τα εικονιζόμενα μαθηματικά όργανα στον πίνακα συμβολίζουν τη μάθηση που περιέχεται στο τετράπτυχο αλλά και την ισχύ που περιέχει αυτή η γνώση.
Αρύλια

Στα οργανικά μόρια, το αρύλιο αναφέρεται σε οποιαδήποτε χαρακτηριστική ομάδα ή υποκαταστάτη που παράγεται από αρωματικό δακτύλιο, όπως φαινυλομάδα, ναφθύλιο, θειενύλιο, ινδολύλιο, κλπ. (δείτε ονοματολογία οργανικών ενώσεων). Το "αρύλιο" χρησιμοποιείται για συντόμευση ή γενίκευση και το "Ar" χρησιμοποιείται ως δεσμευτικό θέσης για την αρυλομάδα σε χημικά διαγράμματα δομών.
Μια απλή αρυλομάδα είναι το φαινύλιο, C₆H₅; παράγεται από το βενζόλιο. Η τολυλομάδα, CH₃C₆H₄, παράγεται από το τολουόλιο (μεθυλοβενζόλιο). Το ξυλύλιο, (CH₃)₂C₆H₃, παράγεται από το ξυλένιο (διμεθυλοβενζόλιο), ενώ το ναφθύλιο, C₁₀H₇, παράγεται από το ναφθαλίνιο.
Αρυλίωση είναι η χημική διεργασία κατά την οποία μια αρυλομάδα συνδέεται με ένα υπόστρωμα.