google/wiki40b huggingface dataset:
Αριαράμνης Β΄ της Καππαδοκίας

Βιογραφικά στοιχεία

Οι νεότεροι ερευνητές δεν συμφωνούν αναφορικά με τη χρονολόγηση της ηγεμονίας του Αριαράμνη. Όσοι υιοθετούν τη μαρτυρία του Διοδώρου του Σικελιώτη υποστηρίζουν ότι ο Αριαράμνης ηγήθηκε της Μεγάλης Καππαδοκίας την περίοδο 280-230 π.Χ. περίπου. Επικρατέστερη όμως είναι η άποψη που, απορρίπτοντας τη γενεαλογία αυτή, χρονολογεί την ηγεμονία του την περίοδο 250-225 π.Χ. Επίσης είναι άγνωστο κατά πόσο έφερε επίσημα τον τίτλο του «βασιλέως», καθώς στα νομίσματά του δε φέρει βασιλικά διακριτικά.
Από τους τρεις γιους του Αριαράθη Β', διάδοχός του ορίστηκε ο Αριαράμνης ως πρωτότοκος. Ο τελευταίος επεδίωξε τη δημιουργία συγγενικών δεσμών με τον Οίκο των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας. Συγκεκριμένα πραγματοποιήθηκε, σύμφωνα με τον ιστορικό Διόδωρο, γάμος ανάμεσα στην πριγκίπισσα της Συρίας, τη Στρατονίκη, και το διάδοχο της Καππαδοκίας, τον Αριαράθη Γ'. Κατά μια εκδοχή η προσάρτηση της Καταονίας στην Καππαδοκία πραγματοποιήθηκε τη συγκεκριμένη περίοδο, με την περιοχή αυτή να μεταβιβάζεται ως προίκα. Επίσης κάποια κόρη του Αριαράμνη παντρεύτηκε τον Αντίοχο Ιέρακα (242-228/7 π.Χ.), πρίγκιπα τον Σελευκιδών που μαχόταν τον αδερφό του, Σέλευκο Β'. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ιουστίνου ο Αντίοχος φιλοξενήθηκε για ένα διάστημα από τον πεθερό του, ωστόσο αναγκάστηκε να διαφύγει διακρίνοντας πως κινδύνευε.
Τον Αριαράμνη, σύμφωνα με τις πηγές, χαρακτήριζε μεγάλη αφοσίωση στα παιδιά του. Έτσι, όρισε συμβασιλιά το γιο του μοιραζόμενος μαζί του την εξουσία επί ίσοις όροις. Μετά το θάνατό του, ο Αριαράθης Γ' συνέχισε να κυβερνά μοναχός του.
Οι Έμποροι των Εθνών

Πλοκή

Το έργο διαδραματίζεται στο διάστημα 1199 με 1207, παραμονές της Δ΄ Σταυροφορίας, όταν Βενετοί και Γενοβέζοι πειρατές εξορμούν για να κυριαρχήσουν στις Κυκλάδες. Στο βιβλίο, παράλληλα με το ερωτικό πάθος, περιγράφεται και το κλίμα της εποχής όπου «οι έμποροι των εθνών» με βασικό κίνητρο τη δίψα για χρήμα, καταφεύγουν σε ωμότητες και αυθαιρεσίες.
Ο Ιωάννης Μούχρας, ένας ευπατρίδης της Νάξου αλλά και πειρατής ο ίδιος, σώζει τον Βενετό Μάρκο Σανούτο από τους Γενοβέζους πειρατές, και τον φιλοξενεί στο σπίτι του. Ο Ιωάννης έχει για σύζυγο την Αυγούστα, που ζει μια ζωή πολυτελή αλλά μονότονη, περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει από τις επιδρομές του. Ο Σανούτος, που είναι ένας φιλήδονος και μηδενιστής γόης, την αποπλανά, και κάποια στιγμή απάγει την Αυγούστα στη Βενετία. Ένα πάθος ξεκινάει ανάμεσα στον Σανούτο και την Αυγούστα, η οποία όμως στη συνέχεια μη αντέχοντας τη φιληδονία της, δραπετεύει για να κλειστεί σε μοναστήρι, στην Πάτμο.
Ο Μούχρας προσπαθεί να βρει και να εκδικηθεί τον Σανούτο, αλλά δεν τα καταφέρνει.
Στο τέλος η Αυγούστα πηγαίνει στη ναυαρχίδα του Σανούτου, αλλά δεν τον βρίσκει εκεί. Ο Μαύρος, ένας βοηθός του, με μια αναπάντεχη και αυθαίρετη εντολή του Σανούτου, πυρπολεί τα πλοία του καίγοντας ταυτόχρονα και την Αυγούστα.

Μεταφορές

Το βιβλίο μεταφέρθηκε το 1973 στη μικρή οθόνη με βασικούς πρωταγωνιστές τον Νίκο Τζόγια (στο ρόλο του Ιωάννη Μούχρα), την Κατερίνα Αποστόλου (στο ρόλο της Αυγούστας) και τον Ανδρέα Μπάρκουλη (στο ρόλο του Μάρκου Σανούτου, στα αρχικά επεισόδια).
Στους τίτλους ακουγόταν το τραγούδι «Ήτανε μια φορά μάτια μου» σε στίχους του Κώστα Φέρρη και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Το τραγούδι παρέμεινε στους αρχικούς τίτλους, μέχρι που συνελήφθη ο Ξυλούρης και η λογοκρισία απαγόρευσε να ακούγεται η φωνή του.
Θεωρείται το πρώτο ελληνικό σίριαλ που διασκεύασε λογοτεχνικό έργο.
Καθολική Μηχανή Τούρινγκ

Στην επιστήμη των υπολογιστών, μια καθολική μηχανή Τούρινγκ είναι η μηχανή Τούρινγκ που μπορεί να προσομοιώσει μια αυθαίρετη μηχανή Τούρινγκ σε αυθαίρετη εισαγωγή. Η ιδέα εισήχθη από τον μαθηματικό Άλαν Τούρινγκ. Ο Τούρινγκ επινόησε την ιδέα της καθολικής μηχανής το 1936-1937. Αυτή η αρχή θεωρείται ότι είναι η προέλευση της ιδέας του υπολογιστή αποθηκευμένου προγράμματος, η οποία διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Τζον φον Νόιμαν το 1946 για το "Όργανο ηλεκτρονικής υπολογιστικής" (δες επίσης αρχιτεκτονική φον Νόιμαν).
Παρεκκλήσιο Άλφρεντ Κόρντελιν

Περιγραφή

Το παρεκκλήσιο, ανεγερθέν το 1921 από τον αρχιτέκτονα Λαρς Σονκ, ευρίσκεται εντός του παλαιού κοιμητηρίου της Ράουμα.
Εντός του νεκρικού παρεκκλησίου είναι θαμμένος ο Άλφρεντ Κόρντελιν (1868-1917), εύπορος επιχειρηματίας και δραστηριοποιούμενος, κυρίως, στη Ράουμα, το Τάμπερε και την Χαμέενλιννα.
Στο εξωτερικό του παρεκκλησίου, είναι ορατά τα γλυπτά του Έμιλ Βίκστρομ.
(55565) 2002 AW197

Επιφάνεια

Ανάλυση φασμάτων του 2002 AW₁₉₇ από το ΕΝΑ φανερώνει την απουσία πάγου νερού (σε αντίθεση με τον 50000 Κουάοαρ, που έχει παρόμοιο, κοκκινωπό, χρώμα).

Απόσταση

Στην εποχή μας ο 2002 AW₁₉₇ απέχει 46,5 AU από τον Ήλιο. Τον πλησιάζει όμως και θα φθάσει στο περιήλιο της τροχιάς του περί το έτος 2079.
Πηγή (συνοικία)

Η Πηγή ή και Πηγές ήταν συνοικία της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης εκτός των τειχών της πόλης, έξω από την Πύλη της πηγής (ή πηγών) ή Σηλυβρίας όπου εκεί είχε χτιστεί η μονή Ζωοδόχος Πηγή η σημερινή συνοικία Μπαλουκλή. Η περιοχή πήρε το όνομα της από την πηγή που αργότερα κι έως σήμερα αποτελεί αγίασμα κι απείχε 7 στάδια από τα τείχη.
Η περιοχή της Πηγής ήταν γνωστή αρχικά σαν Πηγή του Φιλοπάτιου από την συνοικία του Φιλοπάτιου. Από τα ψάρια που είχε η πηγή ονομάστηκε από τους Τούρκους Μπαλουκλή. Ο οικισμός των Πηγών βρισκόταν ανάμεσα στις δύο πηγές, αγιάσματα, της Ζωοδόχου και της Αγίας Τριάδος.
Στην περιοχή υπήρχαν τα θερινά Παλάτια των πηγών στα οποία παραθέριζαν οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες. Στην περιοχή είχαν οι Αρμένιοι κοιμητήριο, βυζαντινό νοσοκομείο και ορφανοτροφείο που συντηρούνταν από τις ιερές μονές.
Στις 25 Ιουλίου του 1261 στην μονή της Ζωοδόχου Πηγής δίπλα στις πηγές της συνοικίας κρύφτηκε ο στρατός της Νίκαιας με επικεφαλής τον καίσαρα Αλέξιο Στρατηγόπουλο έως οι συνεργάτες τους πετάξουν σκάλες κι ανέβουν από εκεί στα τείχη της Κωνσταντινούπολης με επακόλουθο την επανακατάληψη της πόλης από τους Λατίνους.
Φράνκο Μαντέλι

Βιογραφία

Γεννημένος στο Μπέργκαμο από πατέρα μηχανικό και μητέρα δασκάλα, αποφάσισε να μην ακολουθήσει τα χνάρια των γονιών του αλλά να ασχοληθεί με την ιατρική.
Αποφοίτησε από το Τμήμα Ιατρικής Χειρουργικής του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μιλάνο στις 16 Ιουλίου 1955 με την υψηλότερη τιμητική διάκριση, όπου αφιερώθηκε στην μελέτη του καρκίνου του αίματος, ενώ αργότερα ειδικεύτηκε στην εσωτερική παθολογία στο Πανεπιστήμιο της Πάρμα και εργάστηκε στην Πολυκλινική Ουμπέρτο Ι στην Ρώμη όπου το 1967 έλαβε την θέση του καθηγητή αιματολογίας.
Μετά από μια συνάντηση με τον Ζαν Μπερνάρ, αιματολόγο στο νοσοκομείο Σαιν Λουί του Παρισιού, αποφάσισε να τον ακολουθήσει έτσι ώστε να ενημερωθεί πάνω στις προηγμένες τεχνικές και θεραπείες για την θεραπεία του καρκίνου του αίματος. Επιστρέφοντας στην Ρώμη, επέκτεινε τις δραστηριότητες του τμήματος αιματολογίας στην πολυκλινική Ουμπέρτο Ι και άνοιξε το πρώτο νοσοκομείο αιματολογίας το 1970.
Από το 1979 έως το 2003, διηύθυνε το Κέντρο Αιματολογίας στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντζα, στο οποίο εισήγαγε θαλάμους νοσηλείας για ηλικιωμένους, ενήλικες και παιδιά. Διηύθυνε επίσης ένα κέντρο για μεταμοσχεύσεις βλαστικών κυττάρων, για χειρουργικές επεμβάσεις και για παροχή υπηρεσιών για θρόμβωση και αιματολογικές εξετάσεις. Το κέντρο αυτό προσέφερε επίσης πρώτες βοήθειες αιματολογικής φύσεως, 24ωρης διάρκειας.
Το 1982 ίδρυσε την GIMEMA (Ιταλική Εταιρεία για τις Αιματολογικές Νόσους των Ενηλίκων), με την συμμετοχή μιας ομάδας ιταλικών κέντρων αιματολογίας. Το GIMEMA, στο οποίο ο Μαντέλι ήταν πρόεδρος από το 1998, είναι ένα ίδρυμα ONLUS. Το 1982 δημιούργησε στην Ρώμη το πρώτο δημόσιο κέντρο μεταμόσχευσης μυελού των οστών.
Ιδρυτής του δικτύου AIL, ενός δικτύου εθελοντών γιατρών, νοσοκόμων και υπαλλήλων των ιατρικών εργαστηρίων, έγινε πρόεδρός του το 2004.
Από το 2011 έως το 2018 ήταν ομότιμος καθηγητής αιματολογίας στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντζα της Ρώμης.
Ο Μαντέλι ηγήθηκε των εκστρατειών για την συγκέντρωση χρημάτων υπέρ της λευχαιμίας και για την χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας : το τηλεοπτικό γκαλά "Άγγελοι κάτω από τα αστέρια", ο μαραθώνιος "Τριάντα ώρες για τη ζωή", το "Παιχνίδι της Καρδιάς" που γινόταν στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης, η συναυλία του Χοσέ Καρέρας αλλά και οι εκστρατείες "Stars of Christmas and Easter Eggs" στις μεγάλες πλατείες της χώρας, έλαβαν χώρα στην Ιταλία για να συγκεντρωθούν χρήματα υπέρ του AIL. Υποστήριξε επίσης την ίδρυση της Casa AIL Residenza Vanessa, ενός χώρου που φιλοξενεί ασθενείς με καρκίνο στο αίμα από την Ιταλία και το εξωτερικό, μαζί με ένα μέλος της οικογένειάς τους. Το ίδρυμα αυτό φέρει το όνομα της Vanessa, ενός κοριτσιού που πέθανε από χρόνια λευχαιμία.
Έγραψε περίπου 750 επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Τάναϊς

Περιγραφή

Οι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν Τάναϊτες από τους αρχαίους Έλληνες, και ήταν σαρματικός λαός στα βορειοανατολικά του συγγενούς φύλου των Ροξολάνων.
Οι Μιλήσιοι ίδρυσαν την αποικία τους στην περιοχή τον 3ο αιώνα π.Χ., αρκετά αργότερα από το κύριο κύμα του Β´ ελληνικού αποικισμού του 8ου έως 6ου αιώνα π.Χ., και έδωσαν στην πόλη το όνομα του ποταμού Τάναϊς ο οποίος κυλούσε στην περιοχή και ο οποίος κατά την αρχαιότητα λογίζονταν ως το φυσικό σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Κατά τον ψευδο-Πλούταρχο στο έργο με τίτλο Περί ποταμών και όρων επωνυμίας, ο ποταμός παλαιότερα ονομαζόταν Αμαζόνιος καθώς στην περιοχή ζούσαν οι θρυλικές Αμαζόνες, ενώ ο Τάναϊς ήταν ο γιος του Βήρωσσου και της Αμαζόνας Λυσσίπης ο οποίος πνίγηκε στα νερά του ποταμού και έτσι έκτοτε δόθηκε το όνομα του στο ποτάμι, ωστόσο γλωσσολογικά εκτιμάται πως πιθανώς αποτελεί παραφθορά της σκυθικής λέξης Ντον ή Νταν (νερό).
Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της περιοχής με ανεπτυγμένο εμπόριο, όπου οι γειτονικές ντόπιες φυλές εμπορεύονταν δέρματα και σκλάβους σε αντάλλαγμα για κρασί, ρουχισμό, και άλλα αντικείμενα τα οποία δεν είχαν διαθέσιμα στον δικό τους πολιτισμό. Με την πάροδο του χρόνου η πόλη υπέβαλε τις γειτονικές ακτές στον άμεσο έλεγχο της, αλλά μετά από κάποιο διάστημα έχασε την αυτοδιάθεση της από το ελληνιστικό βασίλειο του Βοσπόρου. Προσπαθώντας να ανακτήσει και πάλι την ανεξαρτησία της, καταστράφηκε από τον Πολέμων Α´ στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., και οι μετέπειτα αναφορές του Στράβωνα (1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) αναφέρουν πως η πόλη δεν υπήρχε πλέον κατά την εποχή του. 
Είναι πιθανό πως η πόλη ξανακτίστηκε μετά την καταστροφή της, ωστόσο η περιοχή δεν επανέκτησε ποτέ την προηγούμενη δύναμη και ευημερία της κατά τους επόμενους αιώνες.
Δασύλλιο Πάτρας

Το Δασύλλιο είναι περιοχή και περιαστικό άλσος της Πάτρας.

Τοποθεσία

Βρίσκεται εγγύς του κέντρου της πόλης, απέχει οδικώς από το κεντρικότερο σημείο της, την Πλατεία Γεωργίου Α΄, λιγότερο των 2 χιλιομέτρων. Βρίσκεται στον χαμηλό λόφο Εσχατοβούνι, που ονομάζεται έτσι διότι είναι ο έσχατος (δηλ. τελευταίος) λόφος της περιοχής του όγκου του Παναχαϊκού, πριν την επίπεδη, ομαλή εδαφικά, και πυκνοκατοικημένη περιοχή των Πατρών. Στην περιοχή του Δασυλλίου υπάρχει και λειτουργεί καφετέρια σε θέση που προσφέρει θέα προς την πόλη της Πάτρας και τον Πατραϊκό κόλπο.

Φυσιογνωμία

Αποτελεί τοποθεσία αναψυχής και χώρο ηρεμίας, χαλάρωσης και άθλησης των Πατρινών, με κύρια χαρακτηριστικά του το άλσος πυκνών συστάδων πεύκων που το καλύπτει, την όμορφη θέα που προσφέρει, την μερική διαμόρφωση κάποιων χώρων και την ύπαρξη μικρών μονοπατιών, καθώς και την μικρή απόστασή του από τον πυκνοδομημένο ιστό της πόλης.

Ιστορικά στοιχεία

Εγγύς του Δασυλλίου, στα δυτικά αυτού, βρίσκεται το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο Πατρών που κατασκευάστηκε το 2ο αιώνας μ.Χ., πιθανότητα στην εποχή του αυτοκράτορα Ανδριανού, και είχε αδιάκοπη χρήση μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1874, όταν και σταμάτησε η χρήση του μετά τη διοχεύτεση νερού στην πόλη με σωλήνες. Έχει επισκευαστεί πολλές φορές, με τελευταία το 1838 από το δήμαρχο Ιωάννη Μπουκαούρη.
Η κατοικημένη περιοχή στα χαμηλά της περιοχής του Δασυλλίου είναι μέρος του πυκνού οικιστικού ιστού της Πάτρας. Ωστόσο, στις 16/10/1940 το Δασύλλιο αναγνωρίστηκε ως οικισμός και υπήχθη στον τότε Δήμο Πατρέων ενώ καταργήθηκε από οικισμός και συγχωνεύτηκε στην Πάτρας στις 07/04/1951.
Νιγηριανές γενικές εκλογές (2019)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Νιγηρία στις 23 Φεβρουαρίου 2019 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία.     Οι εκλογές είχαν αρχικά προγραμματιστεί για τις 16 Φεβρουαρίου, αλλά η εκλογική επιτροπή ανέβαλε την ψηφοφορία για μία εβδομάδα στις 03:00 την αρχική ημέρα των εκλογών, επικαλούμενη τις υλικοτεχνικές προκλήσεις για την έγκαιρη παραλαβή του εκλογικού υλικού στα εκλογικά κέντρα.  Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ψηφοφορία καθυστέρησε μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου λόγω εκλογικής βίας.  Η ψηφοφορία σε ορισμένες περιοχές αργότερα καθυστέρησε μέχρι τις 9 Μαρτίου, όταν διεξήχθη ψηφοφορία παράλληλα με τις εκλογές των κυβερνητών και των πολιτειακών συνελεύσεων.  
Οι εκλογές ήταν εκείνες με τα περισσότερα έξοδα που διεξήχθησαν ποτέ στη Νιγηρία, κοστίζοντας κατά 69 δισ. ευρώ περισσότερο από τις εκλογές του 2015.   
Ο πρόεδρος Μουχαμάντου Μπουχάρι κέρδισε την επανεκλογή του, νικώντας τον πλησιέστερο αντίπαλο Άτικου Αμπουμπακάρ με διαφορά άνω των 3 εκατομμυρίων ψήφων και ορκίστηκε στις 29 Μαΐου 2019, την παραμονή της Ημέρας της Δημοκρατίας.

Εκλογικό σύστημα

Ο Πρόεδρος της Νιγηρίας εκλέγεται χρησιμοποιώντας ένα τροποποιημένο σύστημα δύο γύρων. Για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο, ένας υποψήφιος πρέπει να λάβει την πλειοψηφία των ψήφων και πάνω από το 25% των ψήφων σε τουλάχιστον 24 από τις 36 πολιτείες . Αν κανένας υποψήφιος δεν περάσει αυτό το όριο, διενεργείται ένας δεύτερος γύρος.  
Τα 109 μέλη της Γερουσίας εκλέχθηκαν από 109 εκλογικές μονοεδρικές περιφέρειες (τρεις για καθεμιά πολιτεία και μία στην επικράτεια της Ομοσπονδιακής Πρωτεύουσας ) με το πλειοψηφικό σύστημα.  Τα 360 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέχθηκαν επίσης με πλειοψηφικό σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.

Διεξαγωγή

Αμέσως μετά τις εκλογές υπήρξαν καταγγελίες από την αντιπολίτευση για εκτεταμένη νοθεία. Μεταξύ άλλων καταγγέλθηκαν κλοπή καλπών, εξαγορά ψήφων και πλαστοπροσωπία. Υπήρχαν επίσης ισχυρισμοί ότι οι αστυνομικές δυνάμεις ανακάλυψαν κρύπτες με εκρηκτικά.   
Η Αφρικανική Ένωση δήλωσε ότι οι εκλογές ήταν «σε μεγάλο βαθμό ειρηνικές και ευνοϊκές για τη διεξαγωγή αξιόπιστων εκλογών». Η εκλογική επιτροπή χαρακτήρισε τις εκλογές ως επί το πλείστον ειρηνικές.
Μπιβουάκ

Ως μπιβουάκ εννοείται κάθε αυτοσχέδιο καταφύγιο στην ύπαιθρο και χρησιμοποιείται τόσο κατά τη διάρκεια εξερευνήσεων στη φύση όσο και στην ορειβασία. Συχνά με τη χρήση της λέξης εννοείται ο υπαίθριος ύπνος σε σάκο μπιβουάκ, όπως επίσης και κάποιο καταφύγιο κατασκευασμένο από φυσικά υλικά. Η λέξη είναι γαλλική και απαντάται στη χρήση του ελβετογερμανικού biwacht περιπολία, κατά τον 18ο αιώνα: 1700-10 < Γαλλία < Ελβετογερμανικό bīwacht βοηθητική περιπολία, ισοδύναμο του bī- by- + wacht περιπολία. Το υψηλότερο εκτεθειμένο μπιβουάκ έγινε από τους ορειβάτες Τσεχοσλοβάκος Γιόζεφ Ρακονσάι και ο Ιταλός Αγκοστίνo ντα Πολέντζα, κατά τη διάρκεια της αναρρίχησής τους στο Κ2 το 1983, καθώς πέρασαν τη νύκτα σε υψόμετρο 8561 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Απόκριες

Ετυμολογία, χρονική διαίρεση

Η πρώτη εβδομάδα των Αποκριών που τελειώνει την Κυριακή του Ασώτου, λέγεται και Προφωνή, επειδή παλιά προφωνούσαν, δηλαδή διαλαλούσαν ότι άρχιζαν οι Απόκριες. Η δεύτερη εβδομάδα λέγεται Κρεατινή ή της Κρεοφάγου, επειδή έτρωγαν κρέας και δεν νήστευαν ούτε την Τετάρτη ή την Παρασκευή. Η εβδομάδα αυτή γιορτάζεται με γλέντια και φαγοπότια χωρίς κανένα θρησκευτικό περιορισμό. Η Κυριακή της εβδομάδας αυτής, η Κυριακή της Απόκρεω -και συνεκδοχικά ολόκληρη η περίοδος από την είσοδο του Τριωδίου μέχρι την Καθαρά Δευτέρα- ονομάστηκε έτσι, επειδή συνηθίζεται να μην τρώνε κρέας οι Χριστιανοί, δηλαδή «να απέχουν από το κρέας». Η τρίτη εβδομάδα λέγεται Τυρινή ή της Τυροφάγου, επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα σαν ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ κρεοφαγίας και νηστείας, για να προετοιμαστούν σιγά - σιγά για τη νηστεία της Σαρακοστής. Ανάλογη με την ελληνική λέξη Αποκριά είναι και η λατινική λέξη Καρναβάλι (Carneval, Carnevale, από τις λέξεις Carne=κρέας και Vale=περνάει)

Απόκριες  στην Ελλάδα

Τις μέρες αυτές γίνεται το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας και του «μασκαρεματος», της μεταμφίεσης, που έχει παραμείνει Κρόνια «Λουπερκάλια» και «Σατουρνάλια» και από τις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμή του Διόνυσου.
 Παλιότερα το καρναβάλι γινόταν παντού στην Ελλάδα με μασκαράτες ομαδικές, χορούς, γλέντια, σάτιρα και διάφορα ιδιαίτερα έθιμα σε κάθε μέρος. Ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, κρασί και χίλια δυο πειράγματα.

Ονόματα των μεταμφιεσμένων

Οι μεταμφιεσμένοι ονομάζονται μασκαράδες, μάσκαρες, μούσκαροι, μουσκάρια, κουδουνάτοι, γιαννίτσαροι και φορούν διάφορες στολές όπως Ζορό, Κολομπίνα, κλόουν και άλλες. Πολλοί επίσης καλύπτουν το πρόσωπό τους με μάσκες.

Διεθνώς

Μόνο οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουν τις απόκριες, ενώ στην προτεσταντική βόρεια Ευρώπη δεν υπάρχουν. Στην Κολωνία και άλλες πόλεις του Ρήνου και στην Γερμανία, το Καρναβάλι είναι σημαντικό κομμάτι της τοπικής παράδοσης και της κριτικής εναντίον της πολιτικής. Σύλλογοι και οργανώσεις προετοιμάζονται όλο το χρόνο για αυτές τις ημέρες. Επίσης σημαντικό Καρναβάλι παρουσιάζουν η Βενετία και η Νίκαια στη Γαλλία. To Καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο θεωρείται το μεγαλύτερο του κόσμου και πολυπληθέστερο σε μια φαντασμαγορική κάθε φορά παρουσίαση όπου συνδυάζεται με παραδοσιακούς ξέφρενους χορούς όπως η Σάμπα.
Χονδροκύτταρο

Τα χονδροκύτταρα είναι τα μοναδικά κύτταρα τα οποία μπορούν να εντοπιστούν στο χόνδρινο ιστό. Κύριος ρόλος τους είναι η παραγωγή και συντήρηση του χόνδρου. Μπορούν να οργανωθούν με διάφορους τρόπους σχηματίζοντας έτσι και διαφορετικούς τύπους χόνδρου.
Ψυχιατρικοποίηση

Είδη ψυχιατρικοποίησης

η ψυχιατρικοποίηση της πολιτικής διαφωνίας η οποία σε ορισμένες χώρες χρησιμοποιείται σαν στρατηγική καταπίεσης των αντιπολιτευομένων ,
ο ακούσιος εγκλεισμός προσώπων που κρίνεται ότι είναι ψυχικά άρρωστοι , και  η ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη η οποία διαδραματίζει συχνά σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ποινικής δίκης .
Η ψυχιατρικοποίηση  αποτελεί  χαρακτηριστικό παράδειγμα της έκτασης που έχει πάρει στις μέρες μας ο ψυχολογικός ντετερμινισμός των ανθρώπινων συμπεριφορών .
Επιπλέον απεικονίζει τις συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει η ψυχολογιοποίηση .

Σύνδεσμοι

https://web.archive.org/web/20110825005610/http://antipsixiatriki.blogspot.com/
Οξειά (νήσος)

Το όνομα

Το νησί φέρει αυτό το όνομα από τη βυζαντινή εποχή, αφού αναφέρεται σε χρονικό των αρχών του 9ου αιώνα ως "Οξεία νήσος", σε αντιπαραβολή με την κοντινή "Πλατεία νήσο" ή "Πλάτη". Το όνομά της προήλθε από το σχήμα της, που είναι ένας μυτερός βραχώδης κώνος ύψους 90 μ., αν και σήμερα έχει αλλοιωθεί από τη λειτουργία λατομείων.
Η τουρκική ονομασία είναι Sivriada.

Ιστορικές αναφορές

Την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αποτέλεσε τόπο ησυχασμού μοναχών, αλλά και εξορίας. Στις αρχές του 9ου αιώνα εξορίστηκε εδώ ο Άγιος Πλάτων (809-811). Αυτή είναι η παλαιότερη μαρτυρία για το όνομα του νησιού. Εκεί μόνασε, μεταξύ άλλων και ο Μιχαήλ Κουρκούας πριν εκλεγεί Πατριάρχης τον 12ο αιώνα.
Στο νησάκι χτίστηκε ένα μοναστήρι, κιστέρνα και εκκλησία, ερείπια των οποίων υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Πρόκειται για την περιώνυμη "Μονή του Αρχιστρατήγου Μιχαήλ" ή "Μονή των Οξειτών", που βρισκόταν σε μια βραχοπλαγιά, στο ανατολικό άκρο του νησιού. Η μονή ιδρύθηκε στο β΄ μισό του 11ου αιώνα από τον μετέπειτα πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη, που αρχικά ασκήτεψε στην Οξειά.
Ενδεικτικώς στη ιζ΄ επιστολή του (χρονολογούμενη το 1146) Θεόδωρος ο Πρόδρομος γράφει "πρὸς Γρηγόριον μοναχὸν καὶ καθηγούμενον τῆς ἐπὶ Ὀξείᾳ νήσῳ σεβασμίας μονῆς τῶν Βουλγάρων" (PG 133, 1289).
Το 1158 βρισκόταν σε πλήρη ακμή, όπως προκύπτει από χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Κομνηνού. Τελευταία αναφορά στη μονή έχουμε το 1254, όταν είχε ηγούμενο τον πρώην πατριάρχη Αρσένιο Αυτοριανό. Φαίνεται πως μετά από αυτόν ερημώθηκε, διότι δεν λειτουργούσε στα χρόνια των Παλαιολόγων που ακολούθησαν.
Στην κορυφή της Οξειάς υπήρχε βυζαντινή σκοπιά, τα πλινθόκτιστα κατάλοιπα της οποίας σώζονται ακόμα. Από εκεί οι λεγόμενοι "καμινοβιγλάτορες" με φωτιά ειδοποιούσαν το Ιερό Παλάτιο της Κωνσταντινούπολης για την εμφάνιση εχθρικών πλοίων.
Είναι ορατοί επίσης σήμερα τάφοι ανθρώπων που πέθαναν κατά τους βυζαντινούς χρόνους.
Οι περιηγητές της οθωμανικής εποχής ενδιαφέρονται για τα ερείπια, αλλά και για τα άφθονα όστρακα των ακτών της.

Νεότερη περίοδος

Το 1911 οι αρχές της Κωνσταντινούπολης συνέλεξαν όλα τα αδέσποτα σκυλιά της Πόλης και τα εγκατέλειψαν στην Οξειά. Ακολούθησε σεισμός, ο οποίος εξελήφθη ως «οργή Θεού για την εγκατάλειψη των σκυλιών». Έτσι, τα σκυλιά μαζεύτηκαν εκ νέου και επέστρεψαν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70 το νησί δόθηκε σε εταιρεία, η οποία μετέτρεψε το νησί σε λατομείο καταστρέφοντας πολλά από τα βυζαντινά μνημεία του και αλλοιώνοντας το φυσικό περιβάλλον.
Απόλλων του Μπελβεντέρε

Περιγραφή

Το άγαλμα έχει ύψος 2,24 μ και είναι φτιαγμένο από μάρμαρο Καράρας. Απεικονίζει τον Απόλλωνα να σκοτώνει τον Πύθωνα. Κρατάει το τόξο με το αριστερό του χέρι, ενώ έχει μόλις αφήσει το βέλος να φύγει και το δεξί χέρι αρχίζει να χαλαρώνει. Ο Απόλλωνας φοράει μόνο μια χλαμύδα, η οποία συγκρατιέται στο δεξί ώμο, καλύπτει τμήμα της πλάτης του και πέφτει πάνω στο αριστερό του χέρι.

Επιρροή στις τέχνες

Ο Απόλλων του Μπελβεντέρε βρέθηκε το 1489 κοντά στη Ρώμη σε ιδιοκτησία του καρδινάλιου Τζουλάνο ντέλα Ροβέρε, του μετέπειτα Πάπα Ιούλιου Β΄. Μεταφέρθηκε στο Κορτίλε ντελ Μπελβεντέρε από όπου πήρε και το όνομά του. Μετά την τοποθέτησή του εκεί το άγαλμα έγινε ευρέως γνωστό επειδή θεωρήθηκε ότι αντιπροσωπεύει το ιδανικό της αρχαίας ελληνικής τέχνης.
Τη δεκαετία του 1530 ο Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι αποτύπωσε το άγαλμα σε χαρακτικό, του οποίου τα αντίτυπα διαδόθηκαν στην Ευρώπη επεκτείνοντας τη φήμη του. Το 1532 o Τζιοβάννι Άγγελο Μοντορσόλι απεκατέστησε το αριστερό χέρι και το κάτω μέρος του δεξιού που έλειπαν. Οι προσθήκες αφαιρέθηκαν το 1924 αλλά επανατοποθετήθηκαν το 2001. To 1797 το άγαλμα ήταν από αυτά που μεταφέρθηκαν στο Παρίσι από τον Ναπολέοντα. Επιστράφηκε στο Βατικανό μετά τη πτώση του Ναπολέοντα. 
Ο Απόλλων του Μπελβεντέρε κατέχει σημαντική θέση στην ευρωπαϊκή τέχνη καθώς πάρα πολλά έργα επηρεάστηκαν από αυτόν. Χαρακτηριστικά είναι ο πίνακας Αδάμ και Εύα του Άλμπρεχτ Ντύρερ και το άγαλμα του Αντόνιο Κανόβα, Περσέας θριαμβευτής, που βρίσκεται επίσης στο Βατικανό.
Ευρωμπάσκετ 1935

Φάση Νοκ-άουτ

Οι ομάδες χωρίστηκαν σε πέντε ζευγάρια και οι νικητές από τα τρία συνέχιζαν στα ημιτελικά. Οι νικητές των δύο τελευταίων ζευγαριών διασταυρώνονταν μεταξύ τους για την τέταρτη θέση που οδηγούσε στα ημιτελικά.
Έντονα = νικητής αγώνα Πλάγια = προκρίνεται στον τελικό
Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα

Βραβεία και τιμές

Το Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα έχει λάβει πολλά βραβεία και υποψηφιότητες. Η Μαρίσκα Χάργκιτεϊ έχει προταθεί δύο φορές για τη Χρυσή Σφαίρα και κέρδισε μία το 2005.
Η σειρά έχει προταθεί πολλές φορές για το Βραβείο Έμμυ. Η Μαρίσκα Χάργκιτεϊ έχει προταθεί για το Βραβείο Έμμυ Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας σε Δραματική Σειρά 8 χρονιές στη σειρά ξεκινώντας από το 2004, κερδίζοντας τελικά το Έμμυ το 2006. Ο Κρίστοφερ Μελόνι ήταν προτεινόμενος για το Βραβείο Έμμυ Καλύτερης Α' Ανδρικής Ερμηνείας σε δραματική σειρά το 2006. Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς ήταν προτεινόμενος στην κατηγορία του καλύτερου Guest Ηθοποιού σε Δραματική Σειρά το 2008.