google/wiki40b huggingface dataset:
Φρειδερίκος Μάινεκε

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1862 στο Σαλτσβέντελ στη Πρωσία. Αρχικά σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και του Βερολίνου. Το 1887 διορίστηκε αρχειοφύλακας των Αρχείων του Κράτους, θέση που διατήρησε μέχρι το 1901, ενώ από το 1896 μέχρι το 1935 ανέλαβε αρχισυντάκτης του ιστορικού περιοδικού Zeitschrift. Υπήρξε καθηγητής Ιστορίας των Πανεπιστημίων Στρασβούργου, Φράιμπουργκ και Βερολίνου.

Τα συγγράμματά του "Ο Κοσμοπολιτισμός και το εθνικόν κράτος" (1908), το οποίο και τον καθιέρωσε, ως και "Η Ιδέα του Κράτους εις την νεωτέραν ιστορίαν" (Die Idee der Staatsräson) (1924) και "Αι Αρχαί του ιστορισμού" (1936) έχουν χαρακτηριστεί ιστοριογραφικά αριστουργήματα.
Στο δε έργο του "Η Γερμανική καταστροφή" (Die Deutsche Katastrophe), που συνέγραψε μετά τον Β' Π.Π. και εξέδωσε το 1946, με σαφές αντιναζιστικό πνεύμα, προβαίνει σε μια εκτενή έρευνα και ανάλυση των αιτιών που προκάλεσαν την πτώση της ναζιστικής Γερμανίας. Το έργο του αυτό είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό σε στοιχεία που παραθέτει ως προς την άνοδο του Χίτλερ που οφείλονταν κυρίως α) στον παλαιότερο πρωσικό μιλιταρισμό, β) στη ταχεία εκβιομηχάνιση και γ) τις αδυναμίες των μεσαίων στρωμάτων, όσο και σε μια σειρά ατυχών γεγονότων που ουδεμία σχέση είχαν με τον γερμανικό λαό, αλλά και ποιοι πραγματικά βοήθησαν αυτόν ακόμα και στις αρχές του πολέμου, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι θα επακολουθούσε.
Ο Φρ. Μάινεκε αρχικά υπήρξε υποστηρικτής της Δημοκρατίας της Βαιμάρης θεωρώντας την ως το ελάχιστο κακό μετά τον Α' Π.Π. Υπό το καθεστώς όμως εκείνο η ανάδειξη του εθνικοσοσιαλισμού ως συσπείρωση του γερμανικού λαού ήταν φυσικό επόμενο και ως Γερμανός υπήρξε στην αρχή υποστηρικτής του Γ' Ράιχ. Όταν όμως αντελήφθη τις πρώτες παρεκτροπές της κρατικής εξουσίας αποστασιοποιήθηκε όπου και κατέστη τελικά αντιναζιστής.
Ο Φρειδερίκος Μάινεκε υπήρξε μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας των Επιστημών. Πέθανε στο Βερολίνο, στις 6 Φεβρουαρίου του 1954, σε ηλικία 91 ετών.
Δολάριο Νήσων Κουκ

Ιστορία

Ως το 1967 στα νησιά Κουκ χρησιμοποιούνταν η Λίρα της Νέας Ζηλανδίας για νόμισμα. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το Δολάριο της Νέας Ζηλανδίας. Το 1972 βγήκαν από το νομισματοκοπείο κέρματα ειδικά για τα Νησιά Κουκ, ενώ το 1987 εμφανίστηκαν και χαρτονομίσματα. Το Δολάριο των Νήσων Κουκ έχει ίση αξία με το Δολάριο της Νέας Ζηλανδίας.

Κέρματα

Το 1972 εισήχθησαν κέρματα του 1 και των 2 λεπτών από χαλκό και κέρματα των 5, 10, 20 και 50 λεπτών και του 1 δολαρίου από χαλκονικέλιο. Όλα είχαν ίδιο μέγεθος και σύνθεση όπως τα αντίστοιχα νεοζηλανδικά κέρματα. Το 1983 σταμάτησε η παραγωγή των κερμάτων του 1 και των 2 λεπτών. Το 1987 έγιναν και άλλες αλλαγές και κάποια κέρματα απέκτησαν δωδεκαγωνικό σχήμα. Επίσης, κυκλοφόρησαν κέρματα του 1 και των 2 δολαρίων από χαλκονικέλιο και των 5 δολαρίων από αλουμίνιο και χαλκό.
Περικλής Βαλαωρίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν γιος του Σπύρου Βαλαωρίτη και της Μαρίας - Ρόζας Στεφάνου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια Βαλαωρίτη και από την πλευρά της μητέρας του από την παλιά ζακυνθινή οικογένεια Στεφάνου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1890 και επανεξελέγη βουλευτής Λευκάδας στις εκλογές του 1892, 1899, 1902, 1905 και 1906. Στις εκλογές του 1910 εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής Κέρκυρας.
Ήταν παντρεμένος με την Ερριέτα Σκαραμαγκά και είχαν αποκτήσει την Λένα Βαλαωρίτου - Σκαραμαγκά.
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1998-99

Την αγωνιστική περίοδο 1998-99 το κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  για δεύτερη φορά κερδίζοντας σε έναν συναρπαστικό τελικό την Μπάγερν Μονάχου με 2-1 ανατρέποντας το σκορ στις καθυστερήσεις της συνάντησης. Ο τελικός διεξήχθη στο στάδιο Καμπ Νόου της Βαρκελόνης.
Νύφες

Πλοκή

Ο χρεωκοπημένος αμερικανός φωτογράφος Νόρμαν Χάρις (Ντέμιαν Λιούις) εγκαταλείπει την κάλυψη του πολέμου στη Μικρά Ασία και επιστρέφει στη Νέα Υόρκη. Η μοδίστρα Νίκη (Βικτώρια Χαραλαμπίδου) από τη Σαμοθράκη ταξιδεύει στο Σικάγο για να παντρευτεί τον Πρόδρομο, που δεν έχει δει ποτέ, στη θέση της μεγαλύτερης αδελφής της που δεν άντεξε και γύρισε πίσω. Ταξιδεύουν με το ίδιο καράβι, το υπερωκεάνιο King Alexander με το οποίο ταξιδεύουν επίσης άλλες 700 νύφες από την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Ρωσία και την Αρμενία, οι οποίες όπως και η Νίκη, δε γνωρίζουν τους ανθρώπους που θα παντρευτούν, αλλά έχουν μόνο από μια φωτογραφία του γαμπρού.
Ο Νόρμαν ταξιδεύει στην Α' θέση ενώ η Νίκη με τις υπόλοιπες νύφες στην Γ' θέση. O Νόρμαν δείχνει ενδιαφέρον για τις νύφες που ταξιδεύουν και ζητά να τις φωτογραφίσει όλες με τα νυφικά τους, και παράλληλα ερωτεύεται την Νίκη, η οποία τον ερωτεύεται και αυτή. Στη διάρκεια του ταξιδιού συγκρούεται με τον καπετάνιο (Δημήτρης Καταλειφός) και έναν προαγωγό (Στίβεν Μπέρκοφ) που σχεδιάζει να πουλήσει τις Ρωσίδες κοπέλες που νομίζουν ότι πηγαίνουν να παντρευτούν.
Παράλληλα ο ανιψιός του καπετάνιου (Απόστολος Τότσικας) ερωτεύεται μια από τις ρωσίδες νύφες, η Χαρώ (Εύη Σαουλίδου), φίλη της Νίκης, που είναι ερωτευμένη με κάποιον και πηγαίνει να παντρευτεί άλλον, αυτοκτονεί και άλλοι επιβάτες του πλοίου διασταυρώνουν τις ζωές τους.

Κριτικές για την ταινία

Η ταινία ήταν μία πολυδιαφημισμένη παραγωγή, που στηρίχτηκε στα ονόματα των συντελεστών της, του γνωστού σκηνοθέτη των "Πέτρινων Χρόνων" Παντελή Βούλγαρη, της γνωστής συγγραφέως Ιωάννας Καρυστιάνη, την επιμέλεια παραγωγής του Μάρτιν Σκορσέζε, και την μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη. Θεωρήθηκε "υπερπαραγωγή" για τα ελληνικά δεδομένα, και στηριζόμενη στην επιτυχία της ταινίας "Πολίτικη Κουζίνα" της προηγούμενης χρονιάς, αναμενόταν ότι θα γίνει κι αυτή μεγάλη επιτυχία. Οι περισσότερες κριτικές που ακολούθησαν την προβολή της ταινίας, την κατέτασαν σαν μία καλή ταινία, αλλά σημείωναν ότι δεν είχε την αναμενόμενη ποιότητα αναλόγως της διαφήμισης. Παρόλα αυτά, ήταν μία εισπρακτική επιτυχία και η σημαντικότερη επιτυχία της χρονιάς. Το σενάριο της ταινίας κυκλοφόρησε σε βιβλίο τον Σεπτέμβριο του 2004 από τις εκδόσεις 'Καστανιώτη'.
Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (Τουρκία)

Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (τουρκικά: Yüksek Askerî Şûra, YAŞ) είναι μια επιτροπή στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Συνεδριάζει σε ετήσια βάση για τον προσδιορισμό της ημερήσιας διάταξης του στρατού. Διευθύνεται από τον Πρωθυπουργό, ενώ οι αποφάσεις του είναι σε ισχύ μετά την έγκριση από τον Πρόεδρο.
Ο Πρωθυπουργός, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, οι υπουργοί Εθνικής Άμυνας, Εσωτερικών, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης, οι διοικητές των στρατευμάτων και άλλοι ναύαρχοι/στρατηγοί είναι μέλη του συμβουλίου. Στην πράξη, οι διοικητές των στρατευμάτων που έχουν ολοκληρώσει υπηρεσία δύο ετών, γίνονται μέλη του συμβουλίου.
Σε γενικές γραμμές, οι συναντήσεις του συμβουλίου πραγματοποιούνται την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου και παρατείνονται έως τρεις ημέρες. Οι διορισμοί πραγματοποιούνται το αργότερο στις 30 Αυγούστου (Ημέρα της Νίκης). Ωστόσο, λόγω του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου, το συμβούλιο πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιουλίου του 2016 και ολοκληρώθηκε μέσα σε μια μέρα.
Πρωτεσίλαος

Ο μύθος

Ο Πρωτεσίλαος μνημονεύεται ως ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης και ως τέτοιος έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας με 40 πλοία επικεφαλής των Θεσσαλών των πόλεων Φυλάκης, Ανδρώνας Πυράσου και Πτελεού. Υπήρξε ο πρώτος που σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από την πλευρά των πολιορκητών. Λέγεται μάλιστα ότι είχε δοθεί χρησμός ότι ο πρώτος που θα έβγαινε από τα πλοία κατά την άφιξη του στόλου στην Τροία θα σκοτωνόταν και ο Πρωτεσίλαος δέχθηκε να βγει αυτός πρώτος γνωρίζοντας τον συγκεκριμένο χρησμό. Μάλιστα κατά τη μεταγενέστερη παράδοση το αρχικό του όνομα ήταν Ιόλαος και για την «ακραία» του αυτή προθυμία μετονομάσθηκε σε «Πρωτεσίλαο». 
Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, είχε συμμετάσχει και στην πρώτη εκστρατεία των Ελλήνων, στη Μυσία. Πριν από την αναχώρησή του από την Ελλάδα, ο Πρωτεσίλαος είχε πάρει ως σύζυγό του τη Λαοδάμεια (στα «Κύπρια έπη» ως σύζυγός του μνημονεύεται η Πολυδώρα, κόρη του Μελεάγρου). Οι θεοί λυπήθηκαν τη Λαοδάμεια για τη χηρεία της και τον έφεραν πίσω από τον Άδη για να τον δει. Εκείνη χάρηκε πάρα πολύ, νομίζοντας ότι ο Πρωτεσίλαος είχε επιστρέψει από την Τροία, αλλά όταν οι θεοί τον πήγαν πάλι στον Κάτω Κόσμο, ήταν απαρηγόρητη. Παράγγειλε και της έφτιαξαν ένα μπρούτζινο άγαλμά του, και αφοσιώθηκε σε αυτό. Ο πατέρας της ανησύχησε με τη συμπεριφορά της και διέταξε την καταστροφή του αγάλματος, αλλά τότε η Λαοδάμεια έπεσε στη φωτιά και κάηκε μαζί με το άγαλμα. Ο Πρωτεσίλαος αναφέρεται σε δύο ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 698 κ.ε., και Ν 681).

Λατρεία του Πρωτεσιλάου

Μετά τον θάνατό του, ο Πρωτεσίλαος λατρευόταν ως ήρωας στον Ελεούντα της Χερσονήσου (Θράκη), όπου βρισκόταν και ο «τάφος» του, του οποίου τα αφιερώματα λεηλατήθηκαν κατά τους περσικούς πολέμους (5ος αι. π.Χ.), αλλά οι Έλληνες τελικώς συνέλαβαν και εξετέλεσαν τον σατράπη που τα λεηλάτησε και επέστρεψαν τον θησαυρό στη θέση του. Ο τάφος αναφέρεται μετά όταν πέρασε από εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος στην αρχή της εκστρατείας του κατά των Περσών, οπότε και προσέφερε θυσία πάνω στον τάφο ελπίζοντας να αποφύγει τη μοίρα του Πρωτεσιλάου όταν θα πρωτοπατούσε το πόδι του στην Ασία. Ο Φιλόστρατος το περιγράφει στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα, γράφοντας ότι υπήρχε εκεί ένα άγαλμα του Πρωτεσιλάου «ιστάμενο σε βάση παρόμοια με την πλώρη πλοίου». Αναφέρονται και νομίσματα του Ελεούντα από τη ρωμαϊκή εποχή με παρόμοια αναπαράσταση.

Ο Πρωτεσίλαος στην τέχνη και τη λογοτεχνία

Ανάμεσα στις λιγοστές αναπαραστάσεις του Πρωτεσιλάου, ένα γλυπτό του Δεινομένη αναφέρεται στη Φυσική Ιστορία του Πλινίου (34:76). Αυτό που σώζεται είναι δύο ρωμαϊκά αντίγραφα ενός χαμένου ελληνικού ορειχάλκινου πρωτοτύπου των μέσων του 5ου αιώνα π.Χ., το οποίο αναπαριστούσε τον θάνατο του ήρωα. Το ένα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ το άλλο στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Αν η τραγωδία του Ευριπίδη «Πρωτεσίλαος» είχε σωθεί, το όνομα του Θεσσαλού πολεμιστή θα ήταν περισσότερο γνωστό σήμερα .
Αρόη Πάτρας

Η Αρόη είναι συνοικία της Πάτρας χτισμένη σε λοφώδη περιοχή κοντά στην αρχαία ακρόπολη, που είναι γνωστή και ως κάστρο της Αρόης. Είναι περιοχή με υπέροχη θέα και από τις μεγαλύτερες συνοικίες της Πάτρας.

Τουρκοκρατία

Στην περιοχή που σήμερα είναι η Αρόη, πριν την επανάσταση ήταν τσιφλίκι του Σαΐτ Αγά και λεγόταν «Χαλίλ». Μετά την απελευθέρωση το τσιφλίκι μοιράστηκε σε αγροκτήματα και η περιοχή κράτησε την ονομασία (σε παραφθορά βέβαια) «Χαλίλι».

Νεώτερα χρόνια

Όλα αυτά μέχρι το 1923, οπότε εκεί κτίστηκε η πρώτη κατοικία. Αργότερα με απόφαση του Δήμου Πατρέων η περιοχή ονομάστηκε Αρόη, παίρνοντας το αρχαίο όνομα, μιας από τις τρεις πολίχνες που συνένωσε ο μυθικός Πατρέας, δημιουργώντας την Πάτρα. 
Μέχρι το 1940 υπήρχαν αρκετές εξοχικές κατοικίες που άνηκαν σε Ιταλούς που διέμεναν μόνιμα στην Πάτρα και για αυτό η περιοχή ονομαζόταν από τους ντόπιους και ως Ιταλικά.
Εθνοσυνέλευση (Ουγγαρία)

Ιστορία

Το Γενικό Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας (ουγγρικά : Országgyűlés, αγγλικά : Diet of Hungary) ήταν ένας νομοθετικός οργανισμός που υφίστατο από την δεκαετία του 1290 στο βασίλειο της Ουγγαρίας και στα κράτη που το διαδέχτηκαν, την Βασιλική Ουγγαρία (Royal Hungary) και το βασίλειο Habsburg της Ουγγαρίας μέχρι την πρώιμη Σύγχρονη Εποχή. Το όνομα του νομοθετικού αυτού σώματος ήταν "Parlamentum" κατά τον Μεσαίωνα, η έκφραση "Diet" εισήχθη κατά την πρώιμη Σύγχρονη Εποχή. Συγκεντρωνόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα κατά την περίοδο από το 1527 μέχρι το 1918, και ξανά μετά το 1946.
Τα άρθρα που επικυρώθηκαν το 1790 ανέφεραν ότι το Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας έπρεπε να συνεδριάζουν τουλάχιστον μια φορά κάθε τρία χρόνια αλλά από τότε συχνά αυτά τα άρθρα δεν τηρήθηκαν. Ως αποτέλεσμα του Αυστρο-Ουγγρικού Συμβιβασμού το 1867, αυτά τα άρθρα ανασυστάθηκαν.
Ο λατινικός όρος Natio Hungarica ("Ουγγρικό Έθνος") χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει την πολιτική ελίτ που συμμετείχε στο Κοινοβούλιο και που περιλάμβανε τον καθολικό κλήρο, την αριστοκρατία και ελάχιστους υπερασπιστές της πόλης, ανεξαρτήτως της γλώσσας ή της εθνικότητας. Το Natio Hungarica ήταν μια γεωγραφική, θεσμική και νομικο-πολιτική κατηγορία.
Ο δημοκρατικός χαρακτήρας του ουγγρικού Κοινοβουλίου επανιδρύθηκε μετά το τέλος της κομμουνιστικής δικτατορίας το 1989. Το σημερινό Κοινοβούλιο συνεχίζει να αποκαλείται Országgyűlés όπως ακριβώς κατά την βασιλική περίοδο, αλλά προκειμένου να διαφοροποιηθεί από το ιστορικώς βασιλικό Κοινοβούλιο σήμερα αναφέρεται ως "Εθνική Συνέλευση".
Βούκινο

Το βούκινο (λατ. buccina ή būcina) ήταν αρχαίο ρωμαϊκό χάλκινο πνευστό μουσικό όργανο, το οποίο ήλκε την καταγωγή του από το κέρας. Χρησιμοποιούνταν ευρέως στον ρωμαϊκό στρατό, με τον σαλπιγκτή να λαμβάνει τον τίτλο aeneator (χαλκούχος, από το aes που σημαίνει χαλκός) και ειδικότερα αυτόν του buccinator.
Το βούκινο αποτελούνταν από έναν στενό σωλήνα μήκους περίπου 3,5 μ. ο οποίος ήταν κυρτός σε σχήμα C, με την καμπάνα να περιέρχεται πάνω από το κεφάλι του εκτελεστή. Διέθετε επιστόμιο παρόμοιο μ' αυτό της σύγχρονης τούμπας, ενώ για λόγους στήριξης έφερε και μια μεταλική βέργα στο μέσον περίπου του οργάνου, απ' όπου ο σαλπιγκτής το κρατούσε.
Η κύρια χρήση του ήταν ανάλογη μ' αυτή των νεότερων στρατιωτικών σημάνσεων, αγγέλοντας εγερτήρια, σιωπητήρια και άλλες παρόμοιες σημάνσεις της στρατιωτικής καθημερινότητας. Σταδιακά αντικαταστάθηκε από τη σάλπιγγα και το τρομπόνι, ενώ αξιοσημείωτο είναι πως η γερμανική λέξη για το τρομπόνι (Posaune) έχει ως ετυμολογική ρίζα το βούκινο.
Το βούκινο αναβίωσε κατά τη Γαλλική Επανάσταση μαζί με το κέρας, επί τη ευκαιρία μιας παράστασης στις 11 Ιουλίου 1791, σε μουσική του Φρανσουά Ζοζέφ Γκοσέκ.
Στη νεότερη εποχή, ο Ιταλός συνθέτης Οττορίνο Ρεσπίγκι σημειώνει στην παρτιτούρα του έργου Pini di Roma (Πεύκα της Ρώμης, 1924) την ένδειξη «Buccine», ως ένδειξη για έξι χάλκινα πνευστά διαφορετικής έκτασης. Εντούτοις, ο συνθέτης δεν κυριολεκτεί, αλλά κινείται στο γενικότερο κλίμα του νεοκλασικισμού που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της μουσικής του· στην εκτελεστική πρακτική μιας συμφωνικής ορχήστρας τον ρόλο των buccine αναλαμβάνει συνήθως μια μικρή ομάδα από κόρνα και φλικόρνα.

Λαογραφία

Στη νεότερη ελληνική γλώσσα απαντάται η φράση «θα σε κάνω βούκινο» ή «το έβγαλε βούκινο», εννοώντας τη δημοσιοποίηση εκμυστηρευμάτων και προσωπικών δεδομένων.
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 25 μέτρα πιστόλι ταχείας βολής ανδρών

Σύνοψη αγωνίσματος

Με τους αδερφούς Πέιν να μην έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο αγώνισμα επειδή οι κριτές έκριναν πως τα όπλα τους δεν είχαν το απαιτούμενο διαμέτρημα, στον αγώνα έλαβαν μέρος μόλις τέσσερις αθλητές από τρεις χώρες. Κάθε σκοπευτής έριξε συνολικά 30 βολές (χωρισμένες σε πέντε γύρους των έξι βολών ο κάθε ένας) σε στόχο που βρισκόταν 25 μέτρα μακριά.
Οι δύο έλληνες συμμετέχοντες, Ιωάννης Φραγκούδης και Γεώργιος Ορφανίδης, εκμεταλλεύθηκαν την απουσία των Αμερικανών και κέρδισαν τις δύο πρώτες θέσεις. Ο Φραγκούδης συγκέντρωσε συνολικά 344 βαθμούς έχοντας 23 χτυπήματα στον στόχο, ενώ ο Ορφανίδης συγκέντρωσε 249 βαθμούς με 20 χτυπήματα στον στόχο. Στην τρίτη θέση έμεινε ο Χόλγκερ Νίλσεν από τη Δανία, για τον οποίο παραμένουν άγνωστα τα αποτελέσματα των βολών του, ενώ ο Βρετανός Σίδνεϋ Μέρλιν δεν τερμάτισε τον αγώνα.
Ανδρέας Θεοδωρόπουλος

Ποδοσφαιρική καριέρα

Την ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '80, στις ακαδημίες του Α.Ο. Μοσχάτο και στη συνέχεια στην ανδρική ομάδα, στη θέση του επιθετικού ενώ ήταν και βασικό μέλος της Μικτής Πειραιά. Συνέχισε  στον Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων και καθιερώθηκε στο κέντρο της άμυνας ενώ αγωνίστηκε και στην Μικτή Αθηνών Το 1990 μετακινήθηκε στη Νίκαια για τον Άρη Νίκαιας, παραμένοντας εκεί και την επόμενη χρονιά για την Ένωση Άρη - Νεάπολης, αγωνιζόμενος και τις δυο χρονιές στη Γ' Εθνική. Το 1992 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική του Γιάννη Κυράστα, με την οποία την περίοδο 1992-93 αγωνίστηκε στη Β' Εθνική και αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός της κατηγορίας, εκείνης της σεζόν. 
Στη συνέχεια, το 1993, σε ηλικία 21 ετών, εκάνε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του, πέρνωντας μεταγραφή στην Α.Ε.Κ. του Ντούσαν Μπάγεβιτς, με την οποία εκείνη τη σεζόν (1993-94) στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Το 1994 επέστρεψε ξανά στην Προοδευτική και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους μεταγράφηκε στον Απόλλων Αθηνών. Με την φανέλα του Απόλλων αγωνίστηκε το υπόλοιπο της σεζόν και επιπλέον δύο σεζόν (1995-96 και 1996-97) και μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ως βασικό στέλεχος της άμυνας και επίσης στον χαμένο, από την προηγούμενη ομάδα του Α.Ε.Κ., τελικό Κυπέλλου Ελλάδας.
Το 1997 μετακινήθηκε στον Βύρωνα, καθώς πήρε μεταγραφή στον Αθηναϊκό. Με τη φανέλα του Αθηναϊκού αγωνίστηκε δύο χρονιές στην Α' Εθνική (1997-98 όπου ψηφίστηκε για την καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος και 1998-99) και ήταν ο τελευταίος σύλλογος, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Α' Εθνική.
Στη συνέχεια το 1999 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών. Το 2001 μεταγράφηκε στον Α.Σ. Ρόδος και το 2002 στον Βύζαντα Μεγάρων. Τον Ιανουάριο του 2003, στο δεύτερο μισό της σεζόν 2002-2003, μεταγραφήκε στον Εθνικό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της σεζόν, ολοκληρώνοντας παράλληλα και την ποδοσφαιρική του καριέρα του.

Προπονητική καριέρα

Με την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ξεκίνησε να ασχολείται ως προπονητής. Το 2004 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Ιλίου, στον οποίο εργάστηκε δύο συνεχόμενες σεζόν, μέχρι το 2006. Στη συνέχεια ανέλαβε τον Ολυμπιακό Αγίου Στεφάνου, για μία σεζόν, μέχρι το 2007. Το 2008 επέστρεψε στην Προοδευτική, αναλαμβάνοντας το scouting της ομάδας. Το 2009 ανέλαβε ξανά την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Ιλίου, στον οποίο εργάστηκε τη σεζόν 2009-10, καταφέρνωντας να τον ανεβάσει από τη Β' στην Α' κατηγορία ΕΠΣΑ. , όπου εργάστηκε . Το 2014 μετακόμισε στη Μεσσηνία, όπου εργάστηκε στην Π.Σ. Καλαμάτα, ως βοηθός του Μιχάλη Καβαλιέρη, μέχρι το τέλος της σεζόν το 2015. Τον Δεκέμβριο του 2016 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Βύζαντα Μεγάρων, όπου εργάστηκε μέχρι τέλη Ιανουαρίου του 2017.Υπεύθυνος ακαδημιών NESTORAS FC  από 2018.Είναι διπλωματούχος προπονητής ΟΥΕΦΑ Α
Πλατανούσσα Ιωαννίνων

Το χωριό

Η Πλατανούσσα ή Πλατανούσα βρίσκεται στο Νομό Ιωαννίνων και στον επαρχιακό άξονα που συνδέει τα Ιωάννινα με την Άρτα. Απέχει 45 χιλιόμετρα ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 40 χιλιόμετρα Β. από την Άρτα. Απλώνεται στους πρόποδες και στα υψώματα του Ξηροβουνίου σε υψόμετρο 450 μέτρων και βρέχεται από τον Άραχθο ποταμό πλησίον της ιστορικής γέφυρας της Πλάκας. Μαζί με τη Δάφνη και τη Ζωοδόχο Πηγή αποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Πλατανούσσας του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων.
Με το όνομα Ραψίστα τη συναντάμε από τους Βυζαντινούς χρόνους. Μετά την απελευθέρωση της περιοχής από τους Τούρκους, λίγο πριν την απελευθέρωση των Ιωαννίνων το 1913, αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα και υπήχθη στην Επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του Νομού Πρέβεζας, από τον οποίο μετακινήθηκε στο Νομό Ιωαννίνων. Το 1927 μετονομάσθηκε σε Πλατανούσσα με το Διάταγμα της 1-4-1927 (ΦΕΚ Α76/1927).
Το όνομα Πλατανούσσα το έλαβε από τα πολλά πλατάνια που φυτρώνουν και αναπτύσσονται μόνα τους στον τόπο της. Έχει πολλές πηγές και βρύσες και είναι πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα.

Ιστορία

Σήμερα ονομάζεται Πλατανούσσα, παλαιότερα το έλεγαν Ραψίστα, αλλά και Κακοραψίστα, γιατί έτσι το ξεχώριζαν από το χωριό Ραψίστα (Πεδινή Ιωαννίνων) και επειδή, όπως λέει η παράδοση, τον καιρό της Τουρκοκρατίας οι κάτοικοί του άνοιξαν, για κάποια χρόνια, αιματηρό πόλεμο με τους φρουρούς του "καρακόλιον". Από τότε είναι γνωστή η τοπωνυμία Τουρκομνήματα.
Στη θέση της σημερινής κοίτης του Αράχθου από την "Κλείφκη" μέχρι την Δαφνωτή εκτείνονταν μια αλμυρή λίμνη, το όνομά της κατά μια παράδοση "Αθηνά". Στις όχθες της λίμνης ήταν χτισμένη η θερινή Αθαμανία. Στη θέση "Κοτρόνια" τον ίδιο καιρό βρισκόταν η πόλη "Αθήναιον". Μετά τη γεωλογική αναταραχή ο τόπος για ικανό χρονικό διάστημα ερημώθηκε. Γύρω στο 1250 εκεί χτίστηκε ο πρώτος οικισμός του χωριού, που ήταν και ο πρώτος της περιοχής του Ανατολικού Ξηροβουνίου. Ιδρυτές του οικισμού ήταν άνθρωποι που είχαν διωχθεί από τον τόπο τους σαν ανεπιθύμητοι.
Πολύ πιο αργά τους πλαισίωσαν ενδεείς κάτοικοι των γειτονικών περιοχών, που είχαν αποκτήσει με τους πρώτους φιλικούς ή συγγενικούς δεσμούς. Τέλος με την πτώση του Σουλίου εγκαταστάθηκαν εδώ πολλοί Σουλιώτες.
N-μεθυλαιθανιμίνη

Από αιθανάλη και μεθαναμίνη

Με επίδραση μεθαναμίνης σε αιθανάλη:

Συμπεριφορά βάσης

Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:

Oξείδωση

Οξειδώνεται προς N-μεθυλαιθανυδροξυλαμίνη:

Αναγωγή

Ανάγεται προς αιθυλομεθυλαμίνη:
Ερημοδικία

Η λέξη ερημοδικία είναι νομικός όρος (terminus tecnicus) και δηλώνει την απουσία διαδίκου από δίκη, κατά την εκδίκαση υποθέσεως που τον αφορά άμεσα. Με απλά λόγια ερημοδικία υφίσταται όταν το δικαστήριο δικάζει με απόντα κάποιον διάδικο.
Για να δικάσει το δικαστήριο μια υπόθεση, ενώ απουσιάζει κάποιος διάδικος, είναι υποχρεωμένο να ερευνήσει πρώτα αν αυτός ο διάδικος έχει κληθεί νομίμως να παραστεί στη δίκη ή αν δεν υπάρχει υποχρέωση να κληθεί στη δίκη. Συνιστά παραβίαση θεμελιώδους δικαιώματος ενός προσώπου να δικασθεί ερήμην, ενώ δεν έχει κληθεί νομίμως, και μάλιστα του άρθρου 20 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος που ορίζει ότι «Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ' αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει».
Η ερημοδικία συνήθως έχει δυσμενείς συνέπειες για τον διάδικο που απουσίασε, λαμβανομένου υπ' όψη ότι ο ερήμην δικαζόμενος διάδικος δεν εκθέτει τις απόψεις του για την επίδικη υπόθεση.
Σημαία του Κουβέιτ

Σημαία του Εμίρη

Ο σημερινός Εμίρης δεν έχει τη δική του σημαία και θεωρείται πιθανό ότι χρησιμοποιεί την εθνική σημαία για δική του. Σε φωτογραφίες εμφανίζεται με την εθνική σημαία με ένα χρυσό κρόσσι. Πιο πριν, η σημαία του εμίρη ήταν η εθνική με ένα κίτρινο στέμμα στην πράσινη λωρίδα.
Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας

Ιστορία

Το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας ιδρύθηκε το 2003 με έδρα την πόλη της Λαμίας. Το πρώτο τμήμα του πανεπιστημίου που λειτούργησε κατά το ακαδημαϊκό έτος 2004-2005 ήταν το Τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στη Βιοϊατρική με έδρα την πόλη της Λαμίας. Το επόμενο ακαδημαϊκό έτος λειτούργησε το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης με έδρα την πόλη της Λιβαδειάς και αργότερα το τμήμα Πληροφορικής με έδρα τη Λαμία. Απο 5-6-2013 το τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στην Βιοιατρική εντάσσεται στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης εντάσσεται στο Πάντειο Πανεπιστημιο.

Σχολές και Τμήματα

Στο πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας λειτουργούσαν οι παρακάτω Σχολές με τα αντίστοιχα τμήματα:
Χάρης Ρώμας

Βιογραφία

Γεννήθηκε ως Χαράλαμπος Ρασσιάς το 1960 στον Πειραιά, όπου και έζησε μέχρι την ηλικία των 6 ετών, όταν και μετακόμισαν οικογενειακώς στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη σχολή Μωραΐτη και εισήχθη στην Ιατρική σχολή Αθηνών. Σε ηλικία 25 ετών παντρεύτηκε μία συμφοιτήτριά του και ο γάμος τους διήρκεσε 2 χρόνια. Αντί για γιατρός, επέλεξε να γίνει ηθοποιός και σπούδασε στις δραματικές σχολές του Θεάτρου Τέχνης και Κατσέλη. H απόφαση αυτή δεν άρεσε στους γονείς του και ιδίως στον πατέρα του, ο οποίος σταμάτησε να του μιλάει και του απαγόρευσε να εμφανιστεί στο θέατρο με το επίθετό του (Ρασσιάς). Έτσι, ο Χάρης Ρώμας έγινε γνωστός με το επώνυμο της μητέρας του (Ρώμα). Με τον πατέρα του συμφιλιώθηκε λίγο πριν τον θάνατό του.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Αττικής στον Κεντρικό Τομέα Αθηνών με την παράταξη του Γιώργου Πατούλη, με την οποία και εξελέγη. Έχει οριστεί εντεταλμένος σύμβουλος θεατρικών και μουσικών εκδηλώσεων.
Όμπλαστ Μπίτολα

Η περιφέρεια Μπίτολα (σερβικά : Битољска област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Μπίτολα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η περιοχή είχε 341.095 κατοίκους κι έκταση 11.969 τετραγωνικά χλμ. Το 1929 καταργείται και προσαρτήθηκε στην Μπανόβινα του Βαρδάρη.