google/wiki40b huggingface dataset:
Βορούτα

Ιστοριογραφία

Ο Μιντάουγκας, ο πρώτος και ο μόνος εστεμμένος Βασιλιάς της Λιθουανίας, αντιμετώπισε σε εμφύλιο πόλεμο τα ανήψια του, τον Ταουτβίλας, τον Εντιβίντας και τον Δούκα της Σαμογιτίας, τον Βικίντας το 1251. Αυτές οι πληροφορίες, που λαμβάνονται από το Ιπατιανό Χρονικό, είναι το μόνο καταγεγραμμένο μήνυμα σχετικά με την Βορούτα. Ένα κάστρο του Μιντάουγκας αναφέρθηκε στις δύο περιπτώσεις, αλλά δεν περιγραφόταν η τοποθεσία του ή το όνομά του. Δεν είναι σαφές αν αυτές οι σύντομες αναφορές, αναφέρονταν στην ίδια τοποθεσία.
Παρ' όλα αυτά, μερικοί ιστορικοί του 19ου και 20ου αιώνα, την αποκαλούσαν ως την "πρώτη πρωτεύουσα της Λιθουανίας" και προσπάθησαν να προσδιορίσουν την θέση της. Συνολικά, σήμερα υπάρχουν διάφορες προτεινόμενες τοποθεσίες της Βορούτα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Βορούτα δεν ήταν μια πραγματική πόλη, αλλά μια εσφαλμένη ερμηνεία της λέξης που σημαίνει πρωτεύουσα. Κατά την γνώμη του Καζιμιέρας Μπούγκα, ενός από τους προεξέχοντες Λιθουανούς φιλόλογους, η λέξη voruta απλά σημαίνει κάστρο.
Τσέζαρε Παόλι

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1840 στη Φλωρεντία. Πατέρας του ήταν ο βουλευτής Μπαλτασσάρε Παόλι. Σχολείο πήγε στην γενέτειρά του, και σε ηλικία 21 χρονών διορίστηκε στο γραφείο αρχειοθέτησης. Εργάστηκε στο αρχείο της Σιένας από το 1865 ως το 1871. Πιθανόν να επέστρεψε στη Φλωρεντία, όπου το 1874 διορίστηκε καθηγητής παλαιογραφίας και διπλωμάτων στο Istituto di Studii Superiori, όπου συνέχισε τις μελέτες του. Απεβίωσε το 1902.
Το όνειρο του ιππότη (Ραφαήλ)

Το όνειρο του ιππότη (Il sogno del cavaliere) είναι πίνακας του Ραφαήλ, τον οποίο φιλοτέχνησε το 1504.

Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 17 x 17 εκατοστών, η οποία βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου από το 1847.

Ο νεαρός ιππότης κοιμάται κάτω από ένα δέντρο δάφνης, το οποίο χωρίζει τον πίνακα σε δύο τμήματα. Οι δυο γυναίκες που έρχονται στο όνειρό του είναι:

αριστερά, η Αρετή με σεμνή ενδυμασία, που κρατά το βιβλίο και το σπαθί, τα οποία συμβολίζουν τον στοχασμό (vita contemplativa) και τη δράση (vita activa),

δεξιά, η Ηδονή, με περισσότερο προκλητική και ανάλαφρη περιβολή, που φαίνεται να του δίνει ένα ανθισμένο κλαδί, το οποίο παραπέμπει σε μια ζωή απολαύσεων.

Ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται οι δύο γυναικείες μορφές μεταφράζεται σε παραίνεση προς τον ιππότη να ζήσει με στοχασμό και δράση, αλλά να μην γυρίσει την πλάτη και στις απολαύσεις του βίου.

Το έργο περιλαμβάνεται στον κατάλογο της συλλογής Μποργκέζε (1650,1693). Αργότερα, τελειώνοντας ο 18ος αιώνας, τον πίνακα αγόρασε κάποιος άγνωστος. Πουλήθηκε κατόπιν στο Λονδίνο και τελικά κατέληξε στην Εθνική Πινακοθήκη.

Οι λεπτομέρειες των προσώπων και η απλή σύνθεση των σχημάτων παραπέμπουν στον Περουτζίνο, ενώ το αρμονικό ταίριασμα των χρωμάτων και το μαλακό πλάσιμο των μορφών παραπέμπουν στον ντα Βίντσι.

Επισημαίνεται ότι η προοπτική δίνει με σαφήνεια την αίσθηση της απόστασης όταν υπάρχουν σημεία αναφοράς: εδώ είναι ο δρόμος, το πλάτωμα, ο γοτθικός πύργος, τα νερά και σε μεγαλύτερο βάθος τα βουνά.

Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε:

ή για τον Σκιπίωνα Μποργκέζε -στον κατάλογο έργων της οικογένειας Μποργκέζε περιλαμβάνεται άλλωστε,

ή για τον Φραντσέσκο Μαρία ντέλα Ρόβερε, του οποίου η μητέρα Giovanna Feltria είχε κάνει και άλλες παραγγελίες στον Ραφαήλ.
Θεόφιλος Κουρκούας

Βιογραφία

Η Οικογένειά του καταγόταν από την Αρμενία και είχε καταστεί ως μία από τις ηγετικές Οικογένειες μεταξύ της στρατιωτικής αριστοκρατίας της Μικράς Ασίας από τις αρχές του 10ου αι. Ο πατέρας του πιθανόν ονομαζόταν Ρωμανός και μάλλον ήταν εγγονός του Ιωάννη Κουρκούα του πρεσβύτερου, που υπηρέτησε ως διοικητής του Τάγματος των Ικανάτων και συνωμότησε εναντίον του Βασιλείου Α΄ Μακεδόνος (β. 867-886) στη δεκαετία του 870. 
Ο Θεόφιλος πρέπει να είναι το πρόσωπο, που μία Αραβική πηγή αναφέρει ως ash-Shamīshāq και μία Αρμενική πηγή αναφέρει ως Ch‘mšshik, που δείχνει ότι το παρωνύμιο Τζιμισκής του εγγονού του (β. 969-976), ήδη το έφερε ο Θεόφιλος. Αν και οι Ρωμαϊκές πηγές επιμένουν, ότι το παρωνύμιο δόθηκε μόνο στον διάσημο εγγονό και πως προέρχεται από έναν τύπο μικρών ερυθρών σανδαλιών, που φορούσαν οι γυναίκες στην Ανατολή, θα μπορούσε επίσης να προέρχεται από τον ποταμό και την ομώνυμη πόλη Chimichgezek νότια του θέματος της Μεσοποταμίας, όπου υποθέτουμε ότι ο Θεόφιλος θα ήταν ενεργός, ίσως ως τοπικός στρατηγός (στρατιωτικός κυβερνήτης). 
Ο Θεόφιλος ήταν ο νεότερος αδελφός του περίφημου στρατηγού Ιωάννη Κουρκούα, που ήταν δομέστικος των Σχολών (αρχηγός του Στρατού) π. το 923 υπό τον Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό (β. 90-944) και υπηρέτησε στη θέση αυτή για 22 έτη. Ο Θεόφιλος αναφέρεται για πρώτη φορά το 923, όταν μαζί με τον αδελφό του κατέστειλαν την Εξέγερση του Βάρδα Βοϊλά στρατηγού της Χαλδίας (Πόντου). Διαδέχθηκε τον ηττημένο στασιαστή ως κυβερνήτης της στρατηγικά σημαντικής αυτής επαρχίας ως π. το 940. Από το 927 και μετά, όταν ο Ιωάννης Κουρκούας ξεκίνησε συνεχείς εκστρατείες εναντίον των γειτονικών Μουσουλμανικών εμιράτων στα σύνορα, ο Θεόφιλος το βοήθησε επιδέξια, ειδικά προς την κατεύθυνση της Αρμενίας και εξελίχθηκε σε κύριο βοηθό και υπαρχηγό του αδελφού του. Οι Συνεχιστές του Θεοφάνη επαινούν την αριστεία και την ανδρεία του και τη συγκρίνουν με τον Σολομών, στρατηγό του Ιουστινιανού Α΄, που έδρασε στην Άνω Μεσοποταμία.
Σύμφωνα με το Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας ο Θεόφιλος ξεκινούσε εκστρατείες από τη Χαλδία προς στην περιοχή του Βασεάν (Φασιανή), που ήταν το ανατολικό μέρος του εμιράτου του Καλικαλά (Θεοδοσιούπολης, Ερζερούμ). Σε άγνωστο έτος εξασφάλισε την υποταγή του εμιράτου του Αβνίκ, που ο ηγεμόνας του αναγκάστηκε να στείλει τον γιο του ως όμηρο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Θεόφιλος προήλασε και άρχισε την πολιορκία της Θεοδοσιούπολης. 
Η πόλη, έπειτα από επτάμηνη πολιορκία, τελικά έπεσε τον Σεπτέμβριο του 949. Ο Θεόφιλος ονομάστηκε στρατηγός του νέου θέματος της Θεοδοσιούπολης και κετείχε τη θέση ως το 952 τουλάχιστον. Δεν γνωρίζουμε τη μετέπειτα ζωή του, εκτός από μία σύντομη αναφορά των Συνεχιστών του Θεοφάνη ότι κατείχε το βαθμό του μαγίστρου και τη θέση του δομεστίκου των Σχολών υπό τον Νικηφόρο Β΄ Φωκά (β. 963-969). Ο διορισμός αυτός ίσως ήταν τιμητικός· πάντως κατά την ιστορικό Λίζα Ανντριόλλο αυτό είναι λανθασμένη ερμηνεία του κειμένου, που στην πραγματικότητα αναφέρεται στον Ιωάννη Τζιμισκή.
Ημέρα της Πρωτοχρονιάς

Η Πρωτοχρονιά είναι δημόσια αργία που εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου, την πρώτη ημέρα του έτους για το σύγχρονο Γρηγοριανό ημερολόγιο, καθώς και το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Στην προ-Χριστιανική Ρώμη υπό το Ιουλιανό ημερολόγιο, η ημέρα ήταν αφιερωμένη στον Ιανό, τον θεό των πυλών και ξεκινημάτων, από τον οποίο ονομάζεται και ο Ιανουάριος. Ως ημερομηνία στο Γρηγοριανό ημερολόγιο της Χριστιανοσύνης, η πρωτοχρονιά λειτουργικά σηματοδοτούσε την Εορτή της Ονομασίας και η Περιτομή του Ιησού, η οποία εξακολουθεί να εορτάζεται όπως στη Αγγλικανική Εκκλησία και τη Λουθηρανική Εκκλησία.
Σήμερα, με τις περισσότερες χώρες να χρησιμοποιούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο ως το ντε φάκτο ημερολόγιο, η Ημέρα της πρωτοχρονιάς είναι ίσως η πιο διάσημη δημόσια αργία, συχνά εορτάζεται με πυροτεχνήματα με το που η πρωτοχρονιά ξεκινά σε κάθε ζώνη ώρας. Οι παραδόσεις περιλαμβάνουν τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα και κλήσεις στους συγγενείς.
Ελευθερία (Σάμιουελ Μπέκετ)

Πλοκή

Το έργο διαδραματίζει την προσπάθεια του Βίκτωρα Κραπ, ενός νεαρού μπουρζουά να αποσχισθεί από την κοινωνία και την οικογένειά του.
Θεμιστοκλής Τρικούπης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1807. Ήταν γιος του Ιωάννη Τρικούπη και γόνος της αρχοντικής και ιστορικής οικογένειας Οικογένεια Τρικούπη. Πολέμησε κατά την Ελληνική Επανάσταση και τραυματίσθηκε. Αργότερα κατατάχθηκε ως στρατιωτικός στην Οροφυλακή, όπου και διετέλεσε ανώτερος αξιωματικός αυτής καθώς και στην Βασιλική φάλαγγα. Είχε διακριθεί για τον χαρακτήρα και την γενναιότητά του. Πέθανε το 1890.
Basket Case 2

Πλοκή

Έχοντας επιβιώσει την πτώση τους κατά το τέλος της πρώτης ταινίας, ο Duane Bradley και ο φριχτά παραμορφωμένος αδελφός του, ο Belial διασώζονται από το νοσοκομείο με τη βοήθεια μιας ηλικιωμένης γυναίκας με το όνομα Ruth, που μαζί με την όμορφη εγγονή της είναι οι επιστάτες μιας εκτεταμένης οικογένειας η οποία αποτελείται από φρικιά. Όταν όμως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης βάζουν σε κίνδυνο την καλή διαβίωση της κοινότητας, τα δύο αδέλφια μαζί με τα φρικιά υπερασπίζονται την ιδιωτική τους ζωή με αίμα.

Υποδοχή

Το Rotten Tomatoes αναφέρει ότι το 67% των ερωτηθέντων έξι κριτικών έδωσε στην ταινία μια θετική κριτική. Η μέση βαθμολογία ήταν 6,4/10. Το περιοδικό Variety το αποκάλεσε "μια κοροϊδία ξεκαρδιστικού ύφους" που αποτίει φόρο τιμής στα φρικιά. Η Caryn James του The New York Times έγραψε ότι "Παρόλο που είναι μια φθηνή κοροϊδία, δεν είναι κακό". Ο Kevin Thomas του Los Angeles Times έγραψε ότι "η ταινία έχει ότι χρειάζεται για να γίνει cult, όπως και η πρώτη ταινία: εξωφρενικό σκοτεινό χιούμορ, παράξενος τρόμος και γνήσιο πάθος".

Συνέχεια

Ένα χρόνο μετά, το 1991 ο Frank Henenlotter σκηνοθέτησε μια συνέχεια το Basket Case 3: The Progeny.
Καρδιακαύτι Ηλείας

Ιστορία

Για την ονομασία του χωριού η λαϊκή παράδοση λέει την περίοδο της Φραγκοκρατίας , ένας ιππότης που ονομαζόταν Βαρθολομαίος γνώρισε μια πολύ όμορφη κοπέλα που έβοσκε πρόβατα καθώς επιτηρούσε την επικράτειά του. Τη ρώτησε πώς τη λένε και από ποιο χωριό κατάγεται και έδειξε το χωριό της στην κοιλάδα. Ο Βαρθολομαίος θαμπωμένος ζήτησε από τον πατέρα του να παντρευτεί την κοπέλα και εκείνος δέχτηκε. Το μέρος που είδε την κοπέλα ονομάστηκε Καρδιακαύτι.
Οι κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι, δηλ. αρβανίτες. Ο οικισμός Καρδιακαύτη απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τα Λεχαινά, την έδρα του τότε Δήμου Μυρτουντίων στον οποίο ανήκε διοικητικά.

Διοικητική εξέλιξη

Την 20/04/1835 ο οικισμός προσαρτάται στον τότε Δήμο Μυρτουντίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Μυρτουντίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Καρδιακαύτη. Την 16/10/1940 διορθώνεται το όνομα του χωριού σε Καρδιακαύτι. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Γαστούνης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πηνειού (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Λοιπά Στοιχεία

Το Καρδιακαύτι μέχρι και σήμερα έχει αρκετούς νέους, ενώ έγινε ιδιαίτερα γνωστό στην περιοχή από την πλούσια πολιτιστική του δράση με την δημιουργία του Πολιτιστικού Κέντρου «Το στέκι της χαράς».
Κώστας Πασχάλης

Βιογραφία

Ο Κώστας Πασχάλης γεννήθηκε στη Λειβαδιά την 1η Σεπτεμβρίου 1929 και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου ο πατέρας του Ευάγγελος διατηρούσε βιοτεχνία βουτύρου. Πρωτοασχολήθηκε με τη μουσική χάρη στο λογιστή της επιχείρησης, ο οποίος τον άκουσε πιτσιρίκο να τραγουδά στο μαγαζί και τον έβαλε στη χορωδία της Μητρόπολης.
Οι μουσικές σπουδές του ξεκίνησαν με πιάνο στο Ωδείον Αθηνών και τη φιλοδοξία να γίνει διευθυντής ορχήστρας. Τελικά όμως τον κέρδισε το τραγούδι και το 1951 έκανε το ντεμπούτο του ως Ριγκολέττο στην Εθνική Λυρική Σκηνή, αντικαθιστώντας την τελευταία στιγμή τον πρωταγωνιστή, βαρύτονο Ευάγγελο Μαγκλιβέρα που αρρώστησε. Παρέμεινε στο δυναμικό της ΕΛΣ για επτά ακόμα έτη, μάλιστα τραγουδούσε όλους τους ρόλους του στα ελληνικά, σύμφωνα με τις συνήθειες της εποχής.
Το καλοκαίρι του 1958 τον «ανακάλυψε» στο Ηρώδειο ένας Αυστριακός ατζέντης να ερμηνεύει τον Ορέστη στην Ιφιγένεια εν Ταύροις και τον κάλεσε στην Κρατική όπερα της Βιέννης, όπου μαέστρος ήταν ο Δημήτρης Μητρόπουλος. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην αυστριακή πρωτεύουσα ως Ρενάτο στο Χορό Μεταμφιεσμένων. Όπως έλεγε αργότερα ο ίδιος, επειδή δεν είχε τραγουδήσει ποτέ σε ξένη γλώσσα, μελέτησε το ρόλο μόνος σε ένα υπόγειο, για να προλάβει να μάθει σε χρόνο μηδέν όσα δεν ήξερε. Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, τότε καλλιτεχνικός διευθυντής, του προσέφερε συμβόλαιο με τη βιενέζικη σκηνή με την οποία συνεργάστηκε 25 χρόνια δίνοντας 650 παραστάσεις, ιδιαίτερα σε όπερες του Τζουζέπε Βέρντι.
Παράλληλα με την Κρατική Όπερα της Βιέννης, συνεργάστηκε με τη Σκάλα του Μιλάνου, τη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, τις όπερες της Ρώμης, του Μονάχου, του Βερολίνου, του Παρισιού κ.ά.
Μετά την απόσυρσή του εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, ασχολούμενος με τη διδασκαλία. Μεταξύ 1988 - 1990 διετέλεσε επίσης καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Πέθανε στην Αθήνα στις 9 Φεβρουαρίου 2007, σε ηλικία 77 ετών. Είχε παντρευτεί μία φορά, με τη Ρουμάνα υψίφωνο Μαρίνα Κρίλοβιτς, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, τους Κωνσταντίνο (1974) και Αλεξάνδρα (1976).
Βιόσφαιρα

Ιστορία

Ο όρος "βιόσφαιρα" επινοήθηκε από το γεωλόγο Εντουάρ Συές (Eduard Suess) το 1875. Η αρχική σκέψη, δηλαδή, είχε γεωλογική προέλευση και ήταν ενδεικτική της επίδρασης του Δαρβίνου στις επιστήμες της γης. Η οικολογική έννοια της βιόσφαιρας δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1920 (δείτε Vladimir I. Vernadsky), πριν την εισαγωγή του όρου "οικοσύστημα" το 1935 από τον Σερ Άρθρουρ Τάνσλεϊ (Sir Arthur Tansley) (δείτε Ιστορία της οικολογίας). Ο Vernadsky ερμήνευσε την οικολογία σαν την επιστήμη της βιόσφαιρας. Η βιόσφαιρα είναι βασική αρχή στην αστρονομία, τη γεωφυσική, τη μετεωρολογία, τη βιογεωγραφία, την εξέλιξη, τη γεωλογία, τη γεωχημεία, και όλες τις επιστήμες που αφορούν τη γη και τη ζωή.

ορισμοί

Μερικοί επιστήμονες χρησιμοποιούν τη λέξη βιόσφαιρα με διαφορετική έννοια. Για παράδειγμα, οι γεωχημικοί ερμηνεύουν τη βιόσφαιρα σαν ένα σύνολο ζωντανών οργανισμών (η "βιομάζα" ή "biota", όπως αναφέρεται από βιολόγους και οικολόγους). Υπό αυτή την έννοια, η βιόσφαιρα είναι ένα από τα τέσσερα συστατικά του γεωχημικού μοντέλου, τα υπόλοιπα τρία είναι η λιθόσφαιρα, η υδρόσφαιρα και η ατμόσφαιρα. Η έννοια που χρησιμοποιείται από τους γεωχημικούς είναι το συμπέρασμα της εξειδίκευσης στην σύγχρονη επιστήμη. Μερικοί προτιμούν τη λέξη οικόσφαιρα, που επινοήθηκε τη δεκαετία του 1960, ως περιγραφή των βιολογικών και φυσικών χαρακτηριστικών του πλανήτη.
Η δεύτερη "Παγκόσμια Διάσκεψη για τα κλειστά συστήματα ζωής" καθόρισε την Βιοσφαιρική σαν την επιστήμη και την τεχνολογία των αναλογιών και μοντέλων της γήινης βιόσφαιρας· π.χ. "Τεχνητές βιόσφαιρες παρόμοιες με της Γης". Μερικοί, επίσης, περιλαμβάνουν στον τομέα της Βιοσφαιρικής και τη δημιουργία τεχνητών, μη γήινων βιοσφαιρών, π.χ. ανθρωποκεντρικές βιόσφαιρες ή αυτόχθονες βιόσφαιρες, π.χ. Βιόσφαιρα του Άρη.
Ορισμένοι θεωρητικοί προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι η Γη είναι πολύ λίγο κατάλληλη για το φαινόμενο της ζωής, μολονότι κάθε τμήμα του πλανήτη, από τις πολικές περιοχές μέχρι τον Ισημερινό είναι σε θέση να στηρίξουν ορισμένες μορφές ζωής. Πράγματι, οι πρόσφατες ανακαλύψεις της μικροβιολογικής έρευνας κατέδειξαν ότι οι μικροοργανισμοί ζουν βαθιά κάτω από την επιφάνεια του εδάφους και ότι η συνολική μάζα της μικροβιακής ζωής στις αποκαλούμενες "ακατοίκητες ζώνες" μπορεί, σε βιομάζα, να υπερβαίνει τη συνολική βιομάζα της επιφανειακής πανίδας και χλωρίδας.
Η σκέψη ότι η βιόσφαιρα είναι από μόνη της ένας ζωντανός οργανισμός,έστω και μεταφορικά, είναι γνωστή ως θεωρία της Γαίας.

Βιόσφαιρα 1

Η βιόσφαιρα διαιρείται σε έναν αριθμό από βιώματα, τα οποία πληθυσμώνονται από σχετικά παρόμοια χλωρίδα και πανίδα. Στην ξηρά τα βιώματα είναι συνάρτηση, κατά κύριο λόγο, του γεωγραφικού πλάτους. Βιώματα που υπάγονται στον Αρκτικό και στον Ανταρκτικό κύκλο έχουν σχετική στέρηση πανίδας και χλωρίδας, ενώ τα πλέον πυκνοκατοικημένα βιώματα απαντούν στον Ισημερινό. Οι εδαφικοί οργανισμοί των εύκρατων και αρκτικών περιοχών έχουν σχετικά μικρά ποσά συνολικής βιομάζας, μικρότερους ενεργειακούς πόρους και εμφανίζουν σημαντική προσαρμοστικότητα στο ψύχος, περιλαμβανομένων και των παγκόσμιων αποδημιών, των κοινωνικών προσαρμογών, της ομοιοθερμίας, της θερινής διαβίωσης, και πολλαπλών στιβάδων μόνωσης.
Γεώργιος Γαλησιώτης

Βιογραφία

Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη υπό την καθοδήγηση του Μανουήλ Ολόβολου.
Έγινε αξιωματούχος του Πατριαρχείου, όταν έγινε υπεύθυνος του σακελλίου της Εκκλησίας από το 1300 ως το 1346. Εκείνη την περίοδο έγραψε ομιλίες και άλλα έργα.
Θεοδόσιος Γιάντσιος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Θεοδόσιος Γιάντσιος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Στάρτσοβο της επαρχίας Μελενίκου (σήμερα στη Βουλγαρία). Συμμετείχε στον ένοπλο αγώνα κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων που δρούσαν στις περιοχές Σταρτσόβου, Μελενίκου, Πετριτσίου, Νευροκοπίου και Ορβήλου, ως οπλίτης σε διάφορα Ελληνικά αντάρτικα σώματα. Ήδη από το 1903, οι Έλληνες του Σταρτσόβου δέχονταν επιθέσεις από Βούλγαρους κομιτατζήδες υπό την αρχηγία του Ντόντσο Ζλάτκωφ, τα οποία τους τρομοκρατούσαν, κατόπιν εντολής του Βουλγαρικού κομιτάτου (αργότερα ο Ντόντσο Ζλάτκωφ ήρθε σε ρήξη με το Ανώτατο Βουλγαρικό κομιτάτο και τους βερχοβιστές λόγω της τακτικής εντεινόμενης βίας έναντι των Ελληνικών πληθυσμών). Το Δεκέμβριο του 1904 το σώμα του Ντόντσο, αποτελούμενο από 90 κομιτατζήδες , επιτέθηκε στο Στάρτσοβο και ανάγκασε τους κατοίκους να παραδώσουν τους δασκάλους Φωτεινή Παπαδημητρίου και Αντώνιο Πλουμή. Τελικά το χωριό σώθηκε από την έγκαιρη επέμβαση του Οθωμανικού στρατού. Στις 5 Ιουλίου του 1905 το σώμα του Πετρώφ εκδικήθηκε την προηγούμενη αποτυχία και αφού εισήλθε στο Στάρτσοβο, δολοφόνησε τους Έλληνες προκρίτους. Ο Θεοδόσιος Γιάντσιος ήταν ήδη φυγόδικος, καθώς εκκρεμούσαν σε βάρος του, κατηγορίες για δολοφονίες κομιτατζήδων. Μετά από τα αλλεπάλληλα γεγονότα, ο Θεοδόσιος Γιάντσιος ανέλαβε να ηγηθεί των κατοίκων του Σταρτσόβου και να συγκροτήσει ισχυρή ένοπλη ομάδα, ώστε να αντιμετωπιστούν οι Βουλγαρικές επιδρομές. Στο σώμα αυτό των Σταρτσοβιτών, συμμετείχαν επίσης ο Δημήτριος Σμηλιάντης, ο Παντελής Κυριακού, ο Άγγελος Πασχάλης, ο Δαβίδ Βακουφτσής, ο Πέτρος Μπογορίτσης, ο Ηλίας Μπογορίτσης, καθώς και οι Πετριτσιώτες Ιωάννης Μπελεβεσλής, Πέτρος Περίγγος, Ιωάννης Ραφτόπουλος και ο Βετρινιώτης (Νέο Πετρίτσι) Νικόλαος Καπετανόπουλος. Ο Θεοδόσιος Γιάντσιος ήρθε σε επαφή με το Ελληνικό προξενείο Σερρών ώστε να προμηθευτεί τον αναγκαίο οπλισμό. Το σώμα του καπετάν Τόσκα πραγματοποίησε πολυάριθμες επιθέσεις κατά των Βουλγαρικών σωμάτων στις περιοχές, Μελενίκου, Νευροκοπίου, Κερκίνης, Σιντικής, Στρωμνίτσης και Ορβήλου, έως την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 αλλά και λίγο αργότερα (1909) όταν τα Βουλγαρικά σώματα συνέχισαν τη δράση τους. Συνεργάστηκε σε πολλές επιχειρήσεις με τους οπλαρχηγούς Στέργιο Βλάχβεη, Δούκα Γαϊτατζή, Αλέξανδρο Αϊβαλιώτη, Δημήτριο Τσιτσίμη και Χρήστο Καπετανόπουλο. Οι δυσκολίες που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν πολλές, καθώς τις περιοχές αυτές λυμαίνονταν πολυάριθμα Βουλγαρικά σώματα υπό τις γενικές οδηγίες του Γιάνε Σαντάνσκι που λόγω της γειτνίασης με το Βουλγαρικό κράτος μπορούσαν να έχουν πολλές εφεδρείες σε έμψυχο υλικό, οπλισμό και τόπους στρατιωτικής εκπαίδευσης. Παρόλ’ αυτά η προσφορά του Θεοδοσίου Γιάντσιου στην περιοχή ήταν σημαντική και ιδιαίτερα στο Στάρτσοβο, όπου οι κάτοικοι κατόρθωσαν με τη βοήθειά του, να παραμείνουν στις εστίες τους διατηρώντας τον Ελληνισμό τους, έως το 1919 και τη Συνθήκη του Νεϊγύ, μετά την οποία προσέφυγαν στο Ελληνικό κράτος, καθώς το Στάρτσοβο επιδικάστηκε στη Βουλγαρία.
The Victorian Internet

Περιεχόμενα

Το βιβλίο περιγράφει στον γενικό αναγνώστη το πως κάποιες από τις χρήσεις του τηλέγραφου σε εμπορικές, στρατιωτικές και κοινωνικές επικοινωνίες, ήταν κατά κάποιο τρόπο ανάλογες με τις σύγχρονες χρήσεις του διαδικτύου. Εξετάζονται σχετικά μερικές αρκετά ασυνήθιστες ιστορίες για ζευγάρια που ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν, για εγκληματίες που συνελήφθησαν μέσω του τηλέγραφου κ.ο.κ..
Η κουλτούρα που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους χειριστές του τηλέγραφου είχε κάποιες μάλλον απροσδόκητες συνδέσεις με αυτή του σύγχρονου Ίντερνετ. Αμφότερες οι κουλτούρες χρησιμοποίησαν ή χρησιμοποιούν πολύπλοκη κωδικοποίηση κειμένου και συντετμημένη αργκό, αμφότερες απαιτούν ειδικούς στην ασφάλεια δικτύων, και αμφότερες προσέλκυσαν εγκληματίες που χρησιμοποίησαν τα δίκτυα για απάτες, υποκλοπές ιδιωτικών επικοινωνιών και αποστολή ανεπιθύμητων μηνυμάτων.

Κριτική

Η κριτικές που δέχθηκε το βιβλίο ήταν κυρίως θετικές. Το περιοδικό Smithsonian δημοσίευσε θετική κριτική, δηλώνοντας όμως ότι «το βιβλίο δεν είναι για αναγνώστες που θέλουν αναλυτική περιγραφή της ζωής επιστημόνων-εφευρετών όπως ο Τόμας Έντισον ή ο Τσαρλς Γουίτστοουν, λεπτομερή οικονομική ιστορία εταιρειών όπως η Western Union, ή τεχνική αντιμετώπιση θεμάτων όπως η ανάπτυξη σημαφορικών συστημάτων και υποθαλάσσιων καλωδίων». Οι Los Angeles Times είχαν κάποιες επικρίσεις για το βιβλίο ωστόσο είχαν κατά κύριο λόγο θετική κριτική.
Νώνακρις

Η Νώνακρις ήταν αρχαία Αρκαδική πόλη των Αζάνων. Σήμερα διοικητικά ανήκει στον Νομό Αχαΐας.

Ιστορία

Η Νώνακρις ανήκε στην πόλη - κράτος του Φενεού και με το ίδιο όνομα υπήρχε κι άλλη Αρκαδική πολίχνη, ένας από τους τρεις οικισμούς - πολίχνες της Τρίπολης. Ονομάστηκε έτσι από την Νωνάκριδα, γυναίκα του μυθικού βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα και βρισκόταν κοντά στα Ύδατα της Στυγός. Όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας, βρήκε μόνο ερείπια της πόλης.
Σήμερα η ορεινή περιοχή και οι οικισμοί της στα σύνορα του πρώην Δήμου Ακράτας με το Δήμο Καλαβρύτων λέγεται Νωνάκριδα ή χωριά της Νωνάκριδος. Μάλιστα υπήρξε και Δήμος Νωνάκριδος το 19ο αιώνα που ανήκε στην Επαρχία Καλαβρύτων.
Η ακριβής θέση της αρχαίας πόλεως δεν έχει εντοπιστεί αλλά πιστεύεται ότι βρισκόταν στην παραπάνω περιοχή και συγκεκριμένα μεταξύ των χωριών Σόλου και Μεσορρουγίου του πρώην Δήμου Ακράτας.
Άβαταρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου - Βιβλίο 1: Νερό

Παραγωγή

Η σειρά παρήχθη και αναμεταδόθηκε από το Nickelodeon, οι μετοχές του οποίου ανήκουν στη Viacom. Οι παραγωγοί εργάστηκαν μαζί με τον Άαρον Έχασζ, για την σκηνοθεσία των επεισοδίων. Οκτώ επεισόδια σκηνοθετήθηκαν από τον Ντέιβ Φιλόνι, πέντε από την Λόρεν ΜακΜούλαν και τον Τζιανκάρλο Βολπ, και άλλα δύο από τον Άντονι Λιόι. Τα επεισόδια γράφτηκαν από μια ομάδα συγγραφέων η οποία αποτελούταν από τους Νικ Μάλις, Τζον Ο'Μπράιαν, Μάθιου Χουμπαρντ, Τζέιμς Έγκαν, Ίαν Γουίλκοξ, Τιμ Χέντρικ and Ελίζαμπεθ Γουέλχ Έχασζ. Την μουσική όλου του κύκλου συνέθεσε η "The Track Team", η οποία αποτελείται από τον Tζέρεμι Ζούκερμαν και τον Μπέντζαμιν Βιν.

Ηθοποιοί

Μερικοί από τους κύριους χαρακτήρες της σειράς είχαν εμφανιστεί στα τρία πρώτα επεισόδια. Ο Ζάχαρι Τίλερ Έισεν και η Μάε Ουάιτμαν υποδύονται τον Άανγκ και την Κατάρα, με τον Τζακ ΝτεΣένα να υποδύεται τον Σόκκα. Ο Ντάντε Μπάσκο και ο Μάκο υποδύονται τον Ζούκο και τον Άιρο. Ο Ντί Μπράντλεϊ Μπάκερ υποδύεται τον Άππα και τον Μόμο, τα ζώα της ομάδας. Στο τρίτο επεισόδιο ένας νέος εχθρός για τον Άανγκ αλλά και για τον Ζούκο εμφανίζεται, ο ναύαρχος Τζάο, τον οποίο υποδύεται ο Τζάσον Ίσαακς. Έναν άλλο σημαντικό χαρακτήρα, τον Ντζέτ, υποδύεται ο Κράουφορντ Βίλσον.

Σε βιντεοπαιχνίδια

Στον πρώτο κύκλο της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου βασίζεται το βιντεοπαιχνίδι Avatar: The Last Airbender.

Σε ταινίες

Στον πρώτο κύκλο της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου βασίζεται η ταινία The Last Airbender, η οποία κυκλοφόρησε στις 1 Ιουλίου 2010 και αποτελεί το πρώτο μέρος της ομώνυμης τριλογίας.
Σχέδιο Προμηθεύς

Το σχέδιο Προμηθεύς ήταν σχέδιο έκτακτης ανάγκης του ΝΑΤΟ που προοριζόταν για την ανάληψη εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής απειλής.
Το σχέδιο προέβλεπε την κατάληψη νευραλγικών κτιρίων και εγκαταστάσεων από τον στρατό και την σύλληψη στελεχών της αριστεράς. 
Είναι στενά συνδεδεμένο με την Νεότερη Ελληνική Ιστορία, καθώς παραλλαγή του με το όνομα Ιέραξ II χρησιμοποιήθηκε από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο στο Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 για την ανάληψη της πολιτικής εξουσίας και την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών. Το σχέδιο Ιέραξ ΙΙ προέβλεπε επίσης την σύλληψη του Ανδρέα Παπανδρέου, του πρώην υφυπουργού Άμυνας Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφων και άλλων. Η εφαρμογή του θα γινόταν μετά από εντολή ή ατύχημα του βασιλιά Κωνσταντίνου με συγκεκριμένες αποστολές από μονάδες-κλειδιά.
Αντρέι Μαλάχοφ

Eurovision

Ο Μαλάχοφ παρουσίασε τους ημιτελικούς της Eurovision 2010, που πραγματοποιήθηκε στη Ρωσία με την Ρωσίδα μοντέλο Νατάλια Βοντιάνοβα. Τον τελικό παρουσίασε ο Ιβάν Ούργκαντ, με την Αλσού.