google/wiki40b huggingface dataset:
Αβελάρδος των Ωτβίλ

Βιογραφία

Το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και ο αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος ανέλαβε την κηδεμονία των γιων του Αβελάρδου και Ερμάνου. Τα παιδιά θα κληρονομούσαν την Απουλία και Καλαβρία του πατέρα τους, αλλά ο Ροβέρτος κατάσχεσε τις περιοχές και έγινε αυτός κόμης. Το 1064, μολις ο Ροβέρτος έφυγε για τη Σικελία, ο δυσαρεστημένος Αβελάρδος ακολούθησε τρεις βαρόνους στην εξέγερσή τους εναντίον του θείου του. Τους βοήθησε ο Περένος δούκας του Δυρραχίου, κατεπάνω της Ιταλίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός τους συνέδραμε οικονομικά και στρατιωτικά για επτά έτη, αλλά δεν προχώρησαν εναντίον τού Ροβέρτου, ούτε αυτός εναντίον τους.
Το 1069 ανέλαβε ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης ως Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και η προσοχή δόθηκε στην απειλή των Σελτζούκων από τα Ανατολικά. Η εξέγερση διαλύθηκε και ο Αβελάρδος εξορίστηκε, μετά όμως ο θείος του τον συγχώρησε και του έδωσε πόλεις.
Το 1071 ήταν επικεφαλής νέας εξέγερσης, που περιελάμβανε τους Ρωμαίους της Κωνσταντινούπολης, τον αδελφό του Ερμάνο, δύο βαρόνους, τον πρίγκιπα της Κάπουα και τον πρίγκιπα του Σαλέρνο, που φοβήθηκαν την άνοδο του Ροβέρτου. Ο τελευταίος πολιορκούσε το Παλέρμο, πρωτεύουσα της Σικελίας και προτίμησε να αγνοήσει τη στάση υπέρ των γεγονότων που εξελισσόταν στη Σικελία· πράγματι το Παλέρμο έπεσε το 1072.
Το επόμενο έτος ο Ροβέρτος επέστρεψε στην Καλαβρία και γρήγορα υπέταξε τους περισσότερους από τους εξεγερθέντες. Όμως στο Τράνι ασθένησε και αποσύρθηκε στο Μπάρι. Εκεί η σύζυγός του Σικελγκάιτα έκανε τους βαρόνους να αναγνωρίσουν τον γιο της Ρογήρο Μπόρσα διάδοχο. Μόνο ο Αβελάρδος διαφώνησε, λέγοντας ότι είναι ο νόμιμος κύριος του δουκάτου. Εξεγέρθηκε το 1078 μαζί με δύο βαρόνους και τον πρίγκιπα της Κάπουα. Η στάση ήταν καλά οργανωμένη, όμως συμφωνήθηκε ξεχωριστά ειρήνη με τον πρίγκιπα της Κάπουας και η εξέγερση κατέπεσε το 1079· το επόμενο έτος εξορίστηκε ο Αβελάρδος.
Ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Ερμάνο, όπου τον υποδέχθηκε εγκάρδια ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Το 1081 στην Ιλλυρία απεβίωσε, ίσως δολοφονημένος. Τάφηκε στην Ελλάδα και δεν μεταφέρθηκε στη Βενόζα, όπου αναπαύονται οι συγγενείς του ως σήμερα.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2015-2016

Playoffs

Στα Playoffs συμμετέχουν οι ομάδες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 1–8 της Κανονικής Περιόδου διεκδικώντας το τίτλο του Πρωταθλητή.
Εκκλησία Μαρίας Μαγδαληνής

Ιστορία

Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Μαρία Μαγδαληνή, ακόλουθο του Ιησού. Σύμφωνα με το δέκατο έκτο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Μάρκου, η Μαρία Μαγδαληνή ήταν η πρώτη που είδε τον Χριστό μετά την ανάστασή του. (Mark 16:9) Θεωρείται ως καθοριστική και σημαντική μαθήτρια του Ιησού, ενώ φέρεται ως η κύρια γυναίκα ακόλουθός του, μαζί με την Μαρία της Βηθανίας, την οποία ορισμένοι θεωρούν ως το ίδιο πρόσωπο με την Μαρία Μαγδαληνή.
Η εκκλησία ανεγέρθηκε το 1886 από τον Τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ εις μνήμην της μητέρας του, Αυτοκράτειρας Μαρίας Αλεξάντροβνα της Ρωσίας. Τον σχεδιασμό της ανέλαβε ο Νταβίντ Γκριμ, ακολουθώντας τον παραδοσιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό της υπερυψωμένης οροφής, ο οποίος ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλής στην Ρωσία κατά την διάρκεια του 16ου και του 17ου αιώνα, ενώ περιελάμβανε επτά διαφορετικούς, επιχρυσωμένους και κρεμμυδόσχημους τρούλους. Το μοναστήρι ευρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Κοιλάδα των Κέδρων και το Όρος του Ναού.
Δύο Οσιομάρτυρες, η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα της Ρωσίας και η συμπατριώτισσά της μοναχή, Βαρβάρα Γιακόβλεβα, είναι θαμμένες εντός της εκκλησίας.
Στην διάρκεια της δεκαετίας του 1930, η Πριγκίπισσα Αλίκη του Μπάττενμπεργκ, μητέρα του Δούκα του Εδιμβούργου, επισκέφτηκε την εκκλησία και ζήτησε να ταφεί πλησίον της θείας της, Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ. Το 1969, απεβίωσε στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ. Το 1988, τα λείψανά της μεταφέρθηκαν σε μία κρύπτη κάτω από την εκκλησία.
Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς

Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Διετέλεσε υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Καραμανλή από τις 26 Ιουλίου ως τις 9 Οκτωβρίου 1974.
Εξελέγη βουλευτής  στην Α΄ Αθηνών το 1974 με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε το 1976 σε ΕΔΗΚ. Έπειτα προσχώρησε στη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία. To 1984 εξελέγη πρόεδρος ΚΟΔΗΣΟ, όμως δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την πολιτική επιβίωση του κόμματος. 
Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία το 1985.
Αργότερα έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού.
Πέθανε το 2011.
Αλέξανδρος Πασπάτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Χίο το 1814 περίπου. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος, άνδρας πλούσιος και λόγιος. Μητέρα του ήταν η Μαρούκα, το γένος Σκυλίτση. Ήταν το έκτο παιδί της οικογένειας και είχε άλλα έξι αδέρφια. 
Μετά από την Σφαγή της Χίου το 1822 ο Αλέξανδρος αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους και δόθηκε να πουληθεί ως δούλος στο σκλαβοπάζαρο της Σμύρνης, όπου για καλή του τύχη μέσα στην ατυχία του, τον εντόπισε η μητέρα του που είχε διαφύγει και τον αγόρασε πίσω με τα λιγοστά χρήματα που κατάφερε να πάρει μαζί της. Κάποιοι φιλάνθρωποι Αμερικανοί κατάφεραν να τον επιβιβάσουν σ'ενα πλοίο μαζί τους για Αμερική και τελικά βρέθηκε να ζει με την οικογένεια του στρατηγού P. Wilder στην Βοστόνη.

Εκπαίδευση

Στην Αμερική έλαβε εξ' αρχής πανεπιστημιακή τροχεία εγγράφοντας τον αρχικά στο προπαρασκευαστικό σχολείο Mt Pleasant Preparatory School και έτσι κατάφερε να μπει στο Amherst College όπου το αποφοίτησε αποκτώντας Master of Arts. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ευρώπη σε Γαλλία και Ιταλία τελικά αποκτώντας πτυχίο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα. 
Σπούδασε στο Παρίσι και την Ιταλία ιατρική, και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1839. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1840 και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1852 παντρεύτηκε την Αργυρή το γένος Βούρου. Στην Κωνσταντινούπολη εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού και επί σαράντα χρόνια έκανε πολλές φιλανθρωπικές ενέργειες και ευεργεσίες. 
Εκτός από την επιστήμη του ασχολήθηκε με την μελέτη της Βυζαντινής ιστορίας. Στην Κωνσταντινούπολη ίδρυσε μαζί με τους άλλους λογίους τον «Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο».

Μετέπειτα ζωή και θάνατος

Το 1879 αποσύρθηκε από την Ιατρική. Το 1886 το απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα (LL.D.) από την alma mater του Amherst College. Απεβίωσε το 1891.
Αντώνιος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Βιογραφία

Είναι ο πρωτότοκος γιος του Γκάμπριελ πρίγκιπα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της Μαλγκορζάτα-Ιζαμπέλλα Κσαρτορύσκα, κόρης του Αδάμ-Λουδοβίκου Κσαρτορύσκι.
Λάβαρο

Το λάβαρο ήταν σημαία του ρωμαϊκού στρατού από την εποχή του αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνου και μετά.
Όπως μας μεταφέρει ο χριστιανός ιστοριογράφος Λακτάντιος, πριν την μάχη στη γέφυρα του Μίλβα το 312 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έδωσε διαταγή στους στρατιώτες να βάλουν σταυρόγραμμα στις ασπίδες τους. Επίσης ο Ευσέβιος γράφει στην επισκόπηση του βίου του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, ότι ο Κωνσταντίνος έδωσε εντολή να φτιάξουνε λάβαρο με το μονόγραμμα του Χριστού. Πιστεύεται όμως, ότι τα λάβαρα πρωτοεμφανίστηκαν το 320 στους πολέμους του Ρωμαίου αυτοκράτορα Λικίνιου. Η ετυμολογία του όρου είναι ανατολίζουσα προρωμαϊκή.

Περιγραφή

Το λάβαρο ήταν χρυσό ακόντιο με πλευρικά προσαρμοσμένο ορθογώνιο δοκάρι, από το οποίο κρέμονταν πορφυρό κιλίμι. Στην κορυφή του δόρατος ήταν το χριστιανικό μονόγραμμα (χι ρο) και τρία αγάλματα: του αυτοκράτορα και των δύο μεγαλύτερων γιων του.
Η φύλαξη του λαβάρου ήταν επιφορτισμένη στους πενήντα των πλέων ικανών πολεμιστών του στρατού, οι οποίοι και ονομάζονταν λαβάριοι.
Κούντουρα Αττικής

Ιστορικά στοιχεία

Τα Κούντουρα κτίστηκαν κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα μ.Χ. με την εγκατάσταση Αρβανιτών στην Αττική και Βοιωτία. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Αρβανίτες κτηνοτρόφοι που μετακινούνταν με τα κοπάδια τους μεταξύ του οικισμού και του Θριάσιου Πεδίου. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ο πληθυσμός αυξήθηκε σε σημείο να εξελιχθούν τα Κούντουρα σε ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Αττικής. Στα τέλη του 18ου αιώνα παρουσίαζαν όψη κωμόπολης, έχοντας περισσότερα από 300 σπίτια. 
Οι Κουντουριώτες έδωσαν το παρόν σε πολλά επαναστατικά κινήματα κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Συμμετείχαν στον ΣΤ' Βενετοτουρκικό πόλεμο, στα Ορλωφικά και στην Επανάσταση του 1821, με αποτέλεσμα την καταστροφή του χωριού δύο φορές, την πρώτη το 1698 κατά τη διάρκεια του ΣΤ' Βενετοτουρκικού πόλεμου και την δεύτερη 1826 κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Στην Επανάσταση του 1821 τα Κούντουρα ανέδειξαν τον οπλαρχηγό Νικόλαο Ρόκα ή Ζερβονικόλα που πολέμησε στην Κρήτη. 
Στα Κούντουρα οφείλει και το επώνυμό της η σημαντική Υδραίικη οικογένεια Κουντουριώτη. Η οικογένεια άλλαξε το αρχικό της επώνυμο όταν ο Χατζη-Γεώργιος Ζέρβας, παππούς του Λάζαρου και του Γεώργιου Κουντουριώτη, ταξίδεψε στα Κούντουρα. Επιστρέφοντας φορούσε την παραδοσιακή στολή των Κουντουριωτών με αποτέλεσμα να του μείνει το παρατσούκλι "Κουντουριώτης", που διατηρήθηκε στους απογόνους του ως επώνυμο.
Τα Κούντουρα άρχισαν να ερημώνουν αμέσων μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και οι κάτοικοί τους μετακινήθηκαν σε πεδινότερες τοποθεσίες, αυξάνοντας τον πληθυσμό των οικισμών του Θριάσιου Πεδίου, Μάνδρας, Μαγούλας και Ελευσίνας καθώς και της Οινόης βορειότερα. Τις επόμενες δεκαετίες ο οικισμός εγκαταλείφθηκε εντελώς.

Παλαιοκούντουρα

Η περιοχή των Κούντουρων που είχε εγκαταλειφθεί οριστικά μετά τα μέσα του 19ου αιώνα άρχισε να επανοικίζεται, καθώς βγήκε από την απομόνωση χάρη στην εθνική οδό Αθηνών – Θηβών. Η τοποθεσία ονομάστηκε τότε Παλαιοκούντουρα ή Παλαιοκούνδουρα, ονομασία που δηλώνει την παλιά θέση του οικισμού Κούντουρα. Η τοποθεσία αυτή βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στους οικισμούς Παλαιοχώρι και Άγιος Σωτήρας, κατά μήκος της παλαιάς εθνικής οδού Αθηνών – Θηβών.
2100 Ρα-Σαλόμ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Ρα-Σαλόμ εκτιμάται σε 2,3 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος, κατά Tholen) ή Xc (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,13. Ο Ρα-Σαλόμ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19 ώρες και 48 λεπτά, μία σχετικώς αργή περιστροφή.
Εμμανουήλ Αντωνιάδης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Χαλέπα Χανίων το 1791 και απέκτησε σπουδαία μόρφωση, μιλούσε μάλιστα δύο γλώσσες Ιταλικά και Γαλλικά. Το 1814 πήγε στην Κωνσταντινούπολη να εργαστεί σαν γραμματέας, εκεί μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία. Λόγω της επαναστατική του δράσης αναγκάστηκε να φύγει από την Κωνσταντινούπολη κυνηγημένος από τους Οθωμανούς και να διαφύγει στην Οδησσό, από εκεί μέσω Βιέννης και Τεργέστης βρέθηκε στην Πελοπόννησο τις παραμονές της επανάστασης. 
Το 1822 βρίσκεται στην Κρήτη και μαζί με τον Βαλέστη δίνουν μάχη με 10.000 Τουρκοαιγύπτιους στο χωριό Μάλαξα όπου σημειώνουν μεγάλη νίκη. Όταν ο Ιμπραήμ αποβιβάστηκε στην Πελοπόννησο με τους Τουρκοαιγύπτιους μετέβη εκεί μαζί με πολλούς Κρητικούς, έλαβε μέρος στη νικηφόρα μάχη με τα στρατεύματα του Ιμπραήμ στους Μύλους Ναυπλίου αναγκάζοντας τους να γυρίσουν στην Τριπολιτσά. 
Ήταν δημοσιογράφος, από τους πρώτους στην Ελλάδα, και εκδότης της εφημερίδας «Αθηνά», στην εφημερίδα του έγραφαν άρθρα σπουδαίες προσωπικότητες όπως ο Θεόκλητος Φαρμακίδης και άλλοι λόγιοι.

Πολιτική

Πήρε μέρος σαν πληρεξούσιος Κρήτης στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823 και στην Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας το 1827. Μετά την Μάχη της Μαλάξας έγινε μέλος του βουλευτικού μέχρι το 1825.
Τιμόθεος Ματθαιάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 1914. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ΄ όπου και έλαβε το πτυχίο το 1935. Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Την Αυγουστου 1937 χειροτονηθηκε Διακονος στον Ιερό Ναό Ζωοδοχου Πηγής Ακαδημίας υπο του Αρχιεπισκοπου Αθηνων Χρυσοστομου Α'. Στις 13 Απριλιου 1940 χειροτονήθηκε Πρεσβυτερος στον Ι.Ναον Ζωοδοχου Πηγης Ακαδημιας, υπο του Επισκοπου Ταλαντίου Παντελεημονος, τοποθετηθήτε Προεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλιου του Ι. Ναού Αγιας Ειρηνης οδου Αιολου. Στις 28 Οκτωβριου 1940, επιστρατευθηκε και υπηρετησε ως Εφεδρος Στρατιωτικός Ιερεας και επανήλθε στα καθηκοντα του στον Ιερο Ναό Αγίας Ειρηνης, τον Δεκεμβριο του 1941 μετετέθηκε στον Ιερό Ναό Προφητου Ηλιού Παγκρατιου. Επίσης υπηρέτησε ως Εφημέριος και παιδαγωγός των Τεχνικών Σχολών Λέρου (1949 - 1950), Αρχιερατικός Επίτροπος  της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και γραμματέας, προϊστάμενος και εν συνέχεια Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Την 28ην Φεβρουαριου εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Επισκοπος της Πάλαι Ποτέ Διαλαμψάσης Επισκοπής Μυρέων, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονικης. Την 26 Μαρτίου 1954 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας και Κομοτηνής. Την 25η Μαίου 1974 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της νεοσύστατης Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας. 
Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Χριστιανικού Ομίλου Νέων Αθηνών και διαφόρων άλλων ευαγών ιδρυμάτων. Το έτος 1948 ταξίδεψε στην Μεγάλη Βρετανία με ειδική αποστολή, ενώ έλαβε μέρος ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και στη Α΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη Ρόδου.
Τιμήθηκε με ανώτερα παράσημα, ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικα, καθώς και των Οικουμενικού Πατριαρχείων, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Μιλούσε την αγγλική γλώσσα. Ο Μητροπολίτης Τιμόθεος απεβίωσε στη Νέα Ιωνία το έτος 1992.

Συγγράμματα

Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται πολλά βιβλία με λόγους και ομιλίες, θεολογικές μελέτες και διάφορα θρησκευτικά άρθρα.
358 Απολλωνία

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η διάμετρος της Απολλωνίας υπολογίσθηκε σε 89,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 749 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,051 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Απολλωνία γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Μετεωρίτης

Ο μετεωρίτης είναι ένα μικρό ουράνιο σώμα ή θραύσμα του που έχει πέσει στη Γη, χωρίς να διαλυθεί πλήρως στην ατμόσφαιρα. Κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρα ονομάζεται μετέωρο, θερμαίνεται λόγω τριβής και αναφλέγεται, αφήνοντας πίσω μια λαμπρή γραμμή φωτός. Μόνο τα φωτεινότερα μετέωρα, που είναι γνωστά ως βολίδες, δίνουν μετεωρίτες, ενώ τα μικρότερα, γνωστά και ως «πεφταστέρια» ή διάττοντες αστέρες, διαλύονται τελείως εξαιτίας της τριβής με τη γήινη ατμόσφαιρα. Μετεωρίτες με διάμετρο μικρότερη του 1 έως 2 χιλιοστών του μέτρου, περίπου, ή μάζας μικρότερης του 10⁻⁴ γραμμαρίου, ονομάζονται μικρομετεωρίτες.
Κατ' επέκταση, εξωγήινοι μετεωρίτες αποκαλούνται μικρά ουράνια σώματα ή θραύσματά τους που έχουν πέσει πάνω σε πολύ μεγαλύτερα ουράνια σώματα. Τέτοιοι μετεωρίτες έχουν βρεθεί πάνω στη Σελήνη και στον Άρη. Μέχρι σήμερα (Αύγουστος 2018), έχουν υπάρξει περίπου 1.412 πτώσεις μετεώρων παγκοσμίως που έγιναν αντιληπτές και έδωσαν από ένα τουλάχιστον θραύσμα που ανακαλύφθηκε και φυλάσσεται. Ο συνολικός αριθμός επιβεβαιωμένων μετεωριτών ανέρχεται το (2018) σε περισσότερους από 59.200.

Γενικά

Τα πολύ μεγάλα μετέωρα επιβραδύνονται ελάχιστα και για αυτό δημιουργούν κρατήρες. Τα πετρώδη, φυσικά, μετεωροειδή, με διάμετρο μέχρι 10 μέτρα, εκρήγνυνται στη διάρκεια της πτώσης τους μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα πριν φτάσουν στην επιφάνεια της Γης.
Αρκετές φορές κατά το απώτερο παρελθόν, ιδιαίτερα μεγάλοι μετεωρίτες έχουν φτάσει στην επιφάνεια της Γης και έχουν προκαλέσει μεγάλες εκρήξεις. Ο μεγαλύτερος κρατήρας από ένα τέτοιο γεγονός είναι στο Βρέντεφορτ, στη Νότια Αφρική, με διάμετρο σχεδόν 300 χιλιομέτρων, που πιθανολογείται ότι δημιουργήθηκε κατά την πρόσκρουση μετεωρίτη διαμέτρου 10 χιλιομέτρων. Από πρόσκρουση αντίστοιχου μετεωρίτη κοντά στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού θεωρείται πως εξαφανίστηκαν και οι δεινόσαυροι.
Στους ιστορικούς χρόνους ελάχιστα τέτοια συμβάντα πρόσκρουσης είναι καταγεγραμμένα. Ένα πιθανό τέτοιο γεγονός συνέβη το 1908 στην περιοχή Τουνγκούσκα της Σιβηρίας, αν και δεν είναι εντελώς σίγουρο αν ήταν απλό πολύ μεγάλο μετέωρο («υπερβολίδα») ή κομήτης. Μία παρόμοια έκρηξη παρατηρήθηκε πάνω από τον Καναδά στις αρχές του 2000, όπου ένα μετέωρο διαλύθηκε αφήνοντας πίσω του ένα σύννεφο σκόνης, το οποίο ήταν ορατό επί αρκετές ώρες. Τα κομμάτια, όμως, των σιδηρούχων μετεωριτών, πολλές φορές φτάνουν μέχρι τη Γη. 
Για να επιβιώσει ένα μετέωρο από την τριβή με την ατμόσφαιρα της Γης και να δώσει μετεωρίτη, θα πρέπει να είναι σχετικά μεγάλων διαστάσεων. Πρακτικώς, η γήινη ατμόσφαιρα προστατεύει τον πλανήτη από τις πτώσεις αντικειμένων διαμέτρου έως και 10-20 μέτρων και έτσι τα περιστατικά προσκρούσεων είναι σχετικά σπάνια.
İnkılâpçı

Η İnkılâpçı ("Επαναστατικός") ήταν μια εβδομαδιαία εφημερίδα στην Κύπρο, που έκλεισε το 1955. Η εφημερίδα δημοσιευόταν στη Λευκωσία.

Ιστορία

Η İnkılâpçı (Επαναστατικός) πρωτοεκδόθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1955.
Η εφημερίδα θα δημοσιεύεται για 12 εβδομάδες, όπου κατά την περίοδο αυτή θεωρείται η φωνή των εργατικών τάξεων. Δημοσίευσε άρθρα σχετικά με όλα τα σημαντικά κοινωνικά και οικονομικά θέματα εκείνων των ημερών. Αλλά μετά την κήρυξη της κατάσταση έκτακτης ανάγκης από τη Βρετανική αποικιακή διοίκηση στις 14 Δεκεμβρίου 1955, η εφημερίδα έκλεισε μαζί με την ημερήσια εφημερίδα του ΑΚΕΛ Νέος Δημοκράτης. Αρχικά, το ΑΚΕΛ και στη συνέχεια οι οργανισμοί αριστεράς των χωρικών, η σοσιαλιστική νεολαία και οι γυναικείες οργανώσεις απαγορεύτηκαν, με πολλούς αριστερούς να συλλαμβάνονται και να φυλακίζονται.
Όπως μπορεί να γίνει κατανοητό από το άρθρο υπό τον τίτλο "Απειλή", που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος της İnkılâpçı στις 12 Δεκεμβρίου 1955, η τότε Τουρκοκυπριακή ηγεσία και οι υπόγειες οργανώσεις της έστειλαν απειλητικές επιστολές στην εκδοτική ομάδα της İnkılâpçı, όπως "σταματήστε τη δημοσίευση του İnkılâpçı, θα σκοτωθείτε, τα κεφάλια σας θα καταστραφούν".
Αρκετά χρόνια μετά το κλείσιμο της εφημερίδας, ο πρώην συντάκτης της, Φαζίλ Οντέρ, δολοφονήθηκε στις 24 Μαΐου 1958 από τον Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης. Ο Χουλούς Ιμπραήμ, συνιδρυτής της İnkılâpçı, έφυγε για το Λονδίνο την ίδια μέρα με τον θάνατο του Οντέρ για να σώσει τη ζωή του.
Ιωάννης Πάμφιλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Άνδρο και φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης. Επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου μαζί με τα μαθήματα δίδασκε και τους νεωτερισμούς της καθολικής εκκλησίας. Για το προσηλυτιστικό του αυτό έργο εξέγειρε τον θυμό των ντόπιων, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον μαστίγωσαν με δερμάτινα λουριά. Από την τιμωρία αυτή κόντεψε να πεθάνει, και ανάρρωσε μετά από πολύ καιρό. Παρέμεινε όμως και εξακολούθησε την διδασκαλία. Οι συμπατριώτες του τότε ξανά τον κακοποίησαν και τον καταμήνυσαν στις τουρκικές αρχές, οι οποίες τον συνέλαβαν και τον έριξαν στα κάτεργα. Μεσολάβησε ο δυτικός αρχιεπίσκοπος για να τον ελευθερώσει, και επέστρεψε στην Ρώμη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Μαρούτσιος Σχολή

Ιστορική αναδρομή

Είχε ιδρυθεί από τους Γιαννιώτες Σίμο και Λάμπρο Μαρούτση που είχαν εγκατασταθεί στην Βενετία και ασχολούνταν με το εμπόριο. Ήταν ένα από τους λίγους πνευματικούς φάρους του ελληνισμού. Διατηρείτο με τα έσοδα που έφερναν οι τόκοι του κληροδοτήματος πέντε χιλιάδων Δουκάτων που είχε καταθέσει ο Λάμπρος Μαρούτσης σε τράπεζα της Βενετίας «προς ίδρυσιν έδρας ιερών και κοσμικών επιστημών ελληνιστί και λατινιστί παραδιδομένων». Πρώτος σχολάρχης διορίστηκε ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο οποίος άνοιξε νέους ορίζοντες στο πνευματικό στερέωμα της χώρας. Στην σχολή αυτή είχε συσταθεί σύλλογος από μια ομάδα μαθητών, ο οποίος στο όνομα της Αγίας Τριάδας δια των γραμμάτων θα φρόντιζε περί της ελευθερίας του Γένους. Μέλη της εταιρείας αυτής ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο διδάσκαλος Τυρνάβου Ιωάννης Πέζαρος και ο Πλαταμώνος επίσκοπος Διονύσιος.
Η σχολή παρήκμασε όταν η Βενετία έπεσε στους Γάλλους και η κατάθεση στην Βενετική τράπεζα το 1797 χάθηκε. Λόγω έλλειψης πόρων έπαψε να λειτουργεί. Στη θέση της ιδρύθηκε η Καπλάνειος Σχολή.
Αχυρώνας

Ιστορία

Ο σύγχρονος αχυρώνας αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό από τρεία είδη μεσαιωνικών αχυρώνων, γνωστοί ως αχυρώνα ή μοναστήρι. Αυτό, με τη σειρά του, προήλθε από την παράδοση του κτιρίου του 12ου αιώνα, που εφαρμόζεται και σε αίθουσες και εκκλησιαστικά κτίρια. 
Τον 15ο αιώνα, αρκετές χιλιάδες από αυτούς τους τεράστιους αχυρώνες βρισκόταν στη Δυτική Ευρώπη. Με την πάροδο του χρόνου, η μέθοδος κατασκευής της υιοθετήθηκε από κανονικές εκμεταλλεύσεις και σταδιακά επεκτάθηκε σε απλούστερα κτίρια. Κατά κανόνα, ο ανοιχτός αχυρώνας είχε μεγάλες πόρτες εισόδου και διάδρομο διέλευσης για φορτωμένα βαγόνια. Τα δάπεδα αποθήκευσης μεταξύ των κεντρικών στύλων ή των διαδρόμων ήταν γνωστά ως κόλποι ή κούρνια.
Οι κύριοι τύποι ήταν μεγάλοι αχυρώνες με διόδους, συμπαγείς αχυρώνες με κεντρική είσοδο και μικρότερες αχυρώσεις με εγκάρσιο πέρασμα. Κάθε φορά που εφαρμόζονταν πέτρινοι τοίχοι, ο σκελετός από ξύλο συχνά έδινε τη θέση του σε μονόχωρα κτίρια. Ένας ειδικός τύπος ήταν διαμέρισματα. Όλοι όμως δεν εξελίχθηκαν από τον μεσαιωνικό αχυρώνα. Άλλοι τύποι προέρχονταν από τις προϊστορικές εκκλησίες ή άλλες οικοδομικές παραδόσεις. 
Μια από τις τελευταίες ήταν η χαμηλή γερμανική (αίθουσα) κατοικία, στην οποία η συγκομιδή φυλασσόταν στη σοφίτα. Σε πολλές περιπτώσεις, ο αποικιακός αχυρώνας του Νέου Κόσμου εξελίχθηκε από το στυλ σπιτιού της Κάτω Γερμανίας, το οποίο μετατράπηκε σε πραγματικό αχυρώνα από αποικίες πρώτης γενιάς από την Ολλανδία και τη Γερμανία.
Νεφερτκαού Β΄

Τάφος

Η Νεφερτκαού θάφτηκε στο τάφο G 7130 στην Γκίζα, στο ανατολικό πεδίο της Νεκρόπολης της Γκίζας. Ο τάφος ήταν μέρος του διπλού μασταμπα που κατασκευάστηκε για αυτήν και τον σύζυγό της Χουφουχάφ. Σύμφωνα με τον Ράισνερ η κατασκευή του τάφου πρέπει να είχε αρχίσει μέχρι το έτος 17-24 της βασιλείας του Χέοπα.
Η Νεφερτκαού απεικονίζεται στην αίθουσα και στην εσωτερική αίθουσα του μασταμπά. Αποσπάσματα από τις επιγραφές σώζονται και δείχνουν ότι ο Χουχουχάφ Α απεικονίζοταν στο ναΐσκο της. Ο γιος της Ουαετκά απεικονίζεται τουλάχιστον μία φορά.
Η Νεφερτκαού θάφτηκε στο φρεάτιο G 7130 B, το οποίο περιείχε θραύσματα από σαρκοφάγο από κόκκινο γρανίτη. Ο ταφικός θάλαμος είχε χρησιμοποιηθεί εν νέου κατά την πτολεμαϊκή περίοδο. Όταν ανασκάφηκε, βρέθηκε ένα φρεάτιο που οδηγούσε σε ένα ναΐσκο της Ίσιδος, ενώ στο πάτωμα βρέθηκαν διάφορα ουσάμπτι.
Γάιος Ιούλιος Υγίνος

Οι Fabulae

Οι Fabulae αποτελούνται από περίπου 300 πολύ συνοπτικά και απλά γραμμένους μύθους και ουράνιες γενεαλογίες. Είναι πολύτιμο για τη χρήση έργων Ελλήνων τραγικών ποιητών που έχουν χαθεί. Εκεί ο συγγραφέας παραθέτει σε «πρωτόγονη» μορφή ό,τι κάθε μορφωμένος Ρωμαίος της εποχής του έπρεπε να γνωρίζει από ελληνική μυθολογία στο απλούστερο δυνατό επίπεδο. Σήμερα ωστόσο συνιστά ορυχείο πληροφοριών, καθώς οι περισσότερες εκδοχές των αρχαίων μύθων έχουν πλέον χαθεί, όπως λίγο έλειψε να γίνει και με αυτό το έργο: Μόνο ένα χειρόγραφο υπήρχε, ο Codex Freisingensis (περ. 900 μ.Χ., τεμάχιά του φυλάσσονται στο Μόναχο), που μεταγράφηκε από τον Jacob Micyllus το 1535, ο οποίος ίσως έδωσε και τον τίτλο που γνωρίζουμε σήμερα.

Το Poeticon Astronomicon

Το έργο αυτό, του οποίου ο αρχικός τίτλος ήταν De Astronomia («Περί Αστρονομίας»), τυπώθηκε για πρώτη φορά, με εικονογράφηση του Erhard Ratdolt στη Βενετία το 1482, ως Clarissimi uiri Hyginii Poeticon astronomicon opus utilissimum (= «Ποιητική Αστρονομία υπό του διασημοτάτου Υγίνου, έργον χρησιμώτατον»). Το έργο καταγράφει τους αστέρες ανά αστερισμό, αλλά κυρίως αφηγείται τους μύθους που συνδέονται με τους διάφορους αστερισμούς, σε εκδοχές βασιζόμενες κυρίως στο έργο Καταστερισμοί του Ερατοσθένους.