Αρχιπέλαγος Κροζέ

Το Αρχιπέλαγος Κροζέ (Γαλλικά: Îles Crozet; ή, επίσημα, Archipel Crozet) είναι ένα υπό-ανταρκτικό αρχιπέλαγος μικρών νησιών στον νότιο Ινδικό Ωκεανό. Σχηματίζουν ένα από τα πέντε διοικητικά διαμερίσματα των Γαλλικών Νοτίων και Ανταρκτικών Εδαφών.

Γεωλογία

Η ανάλυση των μαγνητικών ανωμαλιών στον θαλάσσιο πυθμένα υποδεικνύουν ότι το Οροπέδιο Κροζέ, του οποίου τα νησιά σχηματίζουν τα ψηλότερα σημεία του, σχηματίστηκε περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τα νησιά είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης, και έχει βρεθεί βασάλτης που χρονολογήθηκε τουλάχιστον στα 8,8 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Κλίμα

Η ετήσια βροχόπτωση είναι πολύ υψηλή, με πάνω από 2000 χιλιοστά. Βρέχει κατά μέσο όρο 300 μέρες τον χρόνο, και ενώ φυσούν άνεμοι που υπερβαίνουν τα 100 χμ/ώρα για περίπου 100 μέρες τον χρόνο. Η θερμοκρασία μπορεί να ανέλθει στους 18 °C το καλοκαίρι και σπάνια πέφτει κάτω από τους 5 °C ακόμα και τον χειμώνα.

Ιστορία

Οι Νήσοι Κροζέ ανακαλύφθηκαν από την αποστολή του Μαρκ-Ζόσεφ Μάριον ντου Φρεζν, έναν Γάλλο εξερευνητή, που προσγειαλώθηκε σ΄ αυτές στις 24 Ιανουαρίου 1772 στην Νήσο Ιδιοκτησίας, και διεκδίκησε το αρχιπέλαγος για την Γαλλία. Έδωσε στα νησιά τα ονόματα των αξιωματικών του ξεκινώντας από τον δεύτερο σε ιεραρχία Τζουλς Κροζέ (είχε ήδη ονομάσει την Νήσο Μάριον από το δικό του όνομα).  Τα νησιά αυτά εξερευνήθηκαν στη συνέχεια από τον Τζαίημς Ρος το 1840 και από τον Σαλανζέ το 1873. Το 1901 προσορμίστηκε σ΄ αυτές η υπό τον Γερμανό Γκάους επιστημονική αποστολή του Νοτίου Πόλου. 
Από τις αρχές του 19ου αιώνα, τα νησιά τα επισκέπτονταν συχνά κυνηγοί φώκιας, σε τέτοιο σημείο που οι φώκιες είχαν σχεδόν εξαφανιστεί μέχρι το 1835. Στη συνέχεια, η φαλαινοθηρία ήταν η κύρια δραστηριότητα γύρω από τα νησιά, ειδικά από φαλαινοθήρες από την Μασσαχουσέττη.
Ναυάγια συνέβαιναν συχνά στις Νήσους Κροζέ. Το Βρετανικό πλοίο «Πρίγκιπας της Ουαλίας» (που χρησιμοποιούνταν για κυνήγι φώκιας) βυθίστηκε το 1821 και οι επιζώντες πέρασαν 2 χρόνια στα νησιά. Το 1887, το Γαλλικό «Ταμαρίς» καταστράφηκε και το πλήρωμα του έφτασε στην Νήσο των Χοίρων. Έδεσαν ένα σημείωμα στο πόδι ενός Γιγάντιου Θαλασσοβάτη (πτηνό), που βρέθηκε 7 μήνες αργότερα στο Φρημάντλ (Δυτική Αυστραλία). Δυστυχώς, το πλήρωμα δεν διασώθηκε. Επειδή τα ναυάγια γύρω από τα νησιά ήταν τόσο συχνά, για κάποιο διάστημα το Βασιλικό Ναυτικό αποσπούσε ένα πλοίο κάθε λίγα χρόνια προς αναζήτηση επιζώντων.  
Η Γαλλία αρχικά διοικούσε τα νησιά ως εξαρτημένη περιοχή της Μαδαγασκάρης, αλλά έγιναν τμήμα των Γαλλικών Νότιων Εδαφών το 1955. Το 1961, στήθηκε ένας πρώτος ερευνητικός σταθμός, αλλά μόλις το 1963 άνοιξε ο μόνιμος σταθμός Άλφρεντ Φωρέ στο Πορτ Άλμπερτ στην Νήσο Ιδιοκτησίας (και τα 2 ονομάστηκαν από τον πρώτο αρχηγό του σταθμού). Ο σταθμός επανδρώνεται από 18 έως 30 άτομα (ανάλογα την εποχή) και κάνει μετεωρολογική, βιολογική, και γεωλογική έρευνα και διατηρεί έναν σεισμογράφο.

Βιολογία

Οι Νήσοι Κροζέ είναι το σπίτι 4 ειδών πιγκουίνου. Πιο άφθονοι είναι οι Πιγκουίνοι Μακαρόνι, εκ των οποίων 2 εκατομμύρια ζευγάρια αναπαράγονται στα νησιά, και οι Βασιλικοί Πιγκουίνοι. Ο Ανατολικός Βραχοπηδηκτής Πιγκουίνος, μπορεί να απαντηθεί επίσης, και υπάρχει μια μικρή αποικία Πιγκουίνων Γκεντού, καθώς και Μαυροπρόσωπων Χιονίδων (ακτοπούλι). Άλλα ζώα που ζουν στις Νήσους Κροζέ περιλαμβάνουν Γουνιοφόρες φώκιες, Νότιους Θαλάσσιους Ελέφαντες, Θαλασσοβάτες, και Άλμπατρος, συμπεριλαμβανομένου του Περιπλανόμενου Άλμπατρος.
Οι Φάλαινες Δολοφόνοι έχουν παρατηρηθεί να κυνηγούν πολλά από τα προαναφερθέντα είδη. Η εποχιακή Όρκα των Νήσων Κροζέ είναι διάσημη στο ότι επίτηδες βγαίνει στην ακτή (και αργότερα ξαναβγαίνει στην θάλασσα) για να κυνηγήσει τον αναπαραγόμενο πληθυσμό φώκιας στα νησιά. Αυτή είναι πολύ σπάνια συμπεριφορά, που συχνότερα παρατηρείται στην περιοχή της Παταγονίας στην Αργεντινή, και πιστεύεται ότι είναι τεχνική που μαθαίνεται μέσω των γενεών σε συγκεκριμένες οικογένειες Όρκας. 
Οι Νήσοι Κροζέ αποτελούν φυσικό καταφύγιο από το 1938. Η εισαγωγή ξένων ειδών (ποντίκια, αρουραίοι, και στην συνέχεια γάτες για έλεγχο του πληθυσμού των προηγούμενων) προκάλεσε σοβαρή ζημιά στο αρχικό οικοσύστημα. Τα γουρούνια που είχαν εισαχθεί στο Νησί των Χοίρων και οι κατσίκες στην Νήσο Ιδιοκτησίας – και τα 2 ως πηγή τροφής – έχουν εξαφανιστεί. 
Μια ανησυχία είναι η υπεραλιεία του Παταγόνιου Οδοντόψαρου και ο πληθυσμός των Άλμπατρος καταγράφεται. Τα νερά των Νήσων Κροζέ περιπολούνται και από τους Γάλλους και την Γκρήνπης.

Χοίρων Νήσος

Η Νήσος των Χοίρων (στα Γαλλικά: Île aux Cochons) είναι ένα νησί του Αρχιπελάγους Κροζέ στις γεωγραφικές συντεταγμένες 46°06′ Ν 50°14′ Α,    και έχει έκταση 67 χμ².
Αποτελεί τμήμα της Δυτικής ομάδας του αρχιπελάγους, του οποίου είναι το σημαντικότερο μέλος. Έχει σχεδόν κυκλικό σχήμα με διάμετρο 6 χμ. Η κορυφή του, το Όρος Ρίτσαρντ Φόυ, που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού είναι ο κύριος κρατήρας του ηφαιστείου και υψώνεται στα 770 μέτρα. Η ακτή του, που προστατεύεται από συνεχείς θαλάσσιους διαβρωμένους απότομους βράχους, δεν είναι εύκολα προσβάσιμη εκτός από την πορεία προς το Ακρωτήριο Βερντογιάντ.  
Το όνομα του νησιού δόθηκε από Αμερικανούς κυνηγούς φώκιας που έπλεαν στις ακτές του και εισήγαγαν γουρούνια γύρω στο 1820 για τροφή δική τους αλλά και πιθανούς ναυαγούς.