Μεταναστευτικό ζήτημα στην Πάτρα

Υπόβαθρο

Το λιμάνι της Πάτρας αποτελεί τον βασικό κόμβο σύνδεσης με την Ιταλία μέσω ακτοπλοϊκής γραμμής και συνεπώς αποτελεί την κυριότερη πύλη εξόδου από την Ανατολή προς τη δύση. Οι μετανάστες δίχως χαρτιά προερχόμενοι από το Αφγανιστάν ή την Σομαλία επιλέγουν ως συντομότερο και ασφαλέστερο δρόμο για τις χώρες της Ευρώπης τα δύο λιμάνια της δυτικής Ελλάδας, την Ηγουμενίτσα και την Πάτρα. Το λιμάνι της Πάτρας λόγω των περισσοτέρων γραμμών προς Ιταλία, αλλά και της ελλιπούς φύλαξης αποτελεί τον πόλο έλξης του μεγαλύτερου μέρους των μεταναστών. Κύριος στόχος αυτών είναι να φτάσουν στη Γερμανία, την Ολλανδία ή την Σουηδία.  Τις ομάδες αυτές των μεταναστών ενισχύουν οι «έμποροι κεφαλών», οι οποίοι κατόπιν μεγάλου χρηματικού αντιτίμου, αναλαμβάνουν να τους περάσουν από τα σύνορα και να τους οδηγήσουν στις χώρες της Δύσης. Η διαδικασία με την οποία περνάνε στην κεντρική Ευρώπη είναι η εξής. Αφού περάσουν τα ελληνικά σύνορα, προς την Πάτρα και με τη βοήθεια μεσαζόντων ή και μόνοι τους κρύβονται σε φορτηγά που πρόκειται να αποβιβαστούν σε ένα από τα πλοία της γραμμής με κατεύθυνση την Ιταλία. Πολλές φορές τα φορτηγά περιέχουν ειδικές κρύπτες έτσι ώστε να μην γίνουν αντιληπτοί από τις αρχές. Οι κύριες δίοδοι εισόδου στην Ελλάδα είναι τα νησιά του Αιγαίου και ο Έβρος.
Οι πρώτες ομάδες Κούρδων παράνομων μεταναστών εμφανίστηκαν το 1996 και ήταν απότοκο του πολέμου στο Ιράκ αλλά και των διώξεων που αντιμετώπιζαν από το τουρκικό κράτος. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι από το 1995 έως τον Νοέμβριο του 1997 υπολογίζεται σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου δημοσίας τάξεως ότι εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα 22.451 ιρακινοί υπήκοοι. Το πρόβλημα όμως στην Πάτρα διογκώθηκε μετά το 2001 και την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, όταν και χιλιάδες Αφγανοί εγκατέλειψαν τα σπίτια τους ζητώντας μια καλύτερη ζωή στις χώρες της Δύσης. Στον αριθμό των Αφγανών προστέθηκαν από το 2008 και κάποιες εκατοντάδες Σομαλών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν εμφύλιο πόλεμο στη χώρα τους από το 1991.

Εγκατάσταση και συνθήκες διαβίωσης

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Μεταναστευτικού προβλήματος στην Πάτρα είναι το θέμα συντήρησης, διαβίωσης και ιδίως αυτό της στέγασης. Κατά το πρώτο κύμα μεταναστών, το 1996, είχε δημιουργηθεί ένας μικρός καταυλισμός στον παλιό σταθμό τραίνων που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το λιμάνι. Λόγω όμως αντιδράσεων των κατοίκων της περιοχής αλλά και φορέων αυτής και κατόπιν διαπραγματεύσεων των Κούρδων με τις αστυνομικές αρχές αποφασίστηκε η διάλυση του καταυλισμού και η μεταφορά των σε κατασκηνώσεις στην Περαχώρα Λουτρακίου. Καθώς όμως ο στόχος των μεταναστών ήταν να περάσουν στις χώρες της Δύσης, ο καταυλισμός του Λουτρακίου γρήγορα ερημώθηκε και οι ίδιοι επανεμφανίστηκαν στην Πάτρα.
Τη δεύτερη αυτή φορά, το 1998, δημιούργησαν νέο αυτοσχέδιο καταυλισμό σε οικόπεδο στην περιοχή της Αγυιάς, λίγο πιο μακρυά από το λιμάνι, ο οποίος διατηρείται ακόμα και σήμερα. Για τον συγκεκριμένο καταυλισμό έχουν υποβληθεί μηνύσεις από τους κατοίκους. Εκτός από τον καταυλισμό αρκετοί διαμένουν σε εγκαταλελειμμένα σπίτια ενώ οι πρόσφατα αφιχθέντες Σομαλοί πρόσφυγες ζουν έξω από τον καταυλισμό, κυρίως στις περιοχές του Αγίου Ανδρέα και του Κάστρου, λόγω της κόντρας που υπάρχει μεταξύ αυτών και των Αφγανών. Και στους δύο καταυλισμούς δεν τηρούνται οι στοιχειώδεις όροι υγιεινής με αποτέλεσμα να εγκυμονεί κίνδυνος έξαρσης και μετάδοσης σοβαρών ασθενειών. Αντίστοιχα δεν τηρούνται και οι στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πυρκαγιά που ξέσπασε στις 21 Ιανουαρίου του  2009 στον καταυλισμό των προσφύγων, απειλώντας τις ζωές των μεταναστών, αλλά και τις περιουσίες του παράπλευρου οικισμού.
Οι δυσκολίες άλλωστε που παρουσιάζονται στην κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών αυξάνουν σοβαρά τον κίνδυνο αυτό, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η έλλειψη χώρων υγιεινής που υπάρχει στον καταυλισμό. Επιπρόσθετα δεν είναι λίγοι αυτοί που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα λόγω των δυσχερειών που αντιμετωπίζουν και της απουσίας των οικογενειακών τους προσώπων. Χαρακτηριστικό άλλωστε της κατάστασης που επικρατεί στην Πάτρα, αλλά και σε όλη την επικράτεια, είναι το γεγονός ότι αρκετές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αρνηθεί να επιστρέψουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, ως χώρα πρώτης εισόδου, καθώς οι αρμόδιες αρχές έκριναν ότι δεν εξασφαλιζόταν η ασφάλειά τους και οι σωστές συνθήκες διαβίωσής του. Ο Συνήγορος του Πολίτη σε έκθεσή του αφού τονίζει τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης παρατηρεί ότι "πλήττεται καίρια και η προσωπική αξιοπρέπεια των διαβιούντων". Οι πρόσφυγες δεν υποστηρίζονται επίσημα από το υπάρχον κρατικό σύστημα υγείας οπότε δεν έχουν τη δυνατότητα να εξετάζονται ή νοσηλεύονται για προληπτικές εξετάσεις πάρα μόνο σε περίπτωση επείγοντος.
Από τις 12 Μαΐου 2008 στον καταυλισμό έχει εγκατασταθεί ειδικό κλιμάκιο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα που παρέχει συστηματική ιατρική φροντίδα και παράλληλα ενημερώνει τους πρόσφυγες για τους κινδύνους που διατρέχουν. Επίσης εκτός από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, αρκετές Μη κυβερνητικές οργανώσεις, ο δήμος Πατρέων αλλά και η μητρόπολη Πατρών ενισχύουν καθημερινά τους πρόσφυγες με παροχή τροφίμων και διοργάνωση συσσιτίων.
Πέρα όμως από τις συνθήκες διαβίωσης, οι πρόσφυγες διατρέχουν άμεσο κίνδυνο για τη ζωή τους κάθε φορά που επιχειρούν να περάσουν στην Ιταλία κρυμμένοι εντός των φορτηγών. Και αυτό γιατί πολλές φορές στοιβάζονται μέσα σε αυτά χωρίς τον στοιχειώδη εξαερισμό. Άλλωστε έχουν καταγραφεί αρκετοί θάνατοι από ασφυξία μέσα στα φορτηγά ενώ το τραγικότερο περιστατικό και το πλέον πολυάριθμο σε νεκρούς συνέβη το 1999, όταν έπιασε φωτιά στο πλοίο «Superfast III» ενώ έπλεε ανοιχτά της Πάτρας. Από τη φωτιά αυτή βρήκαν τραγικό θάνατο 10 Κούρδοι, οι οποίοι είχαν κρυφτεί σε φορτηγά και πέθαναν μάλλον από ασφυξία. Τις κηδείες ανέλαβαν δύο πολίτες, η Θεώνη Σακελλάρη και ο τότε νομαρχιακός σύμβουλος Γιάννης Γασπαρινάτος. Μερικοί ομαδικοί τάφοι προσφύγων βρίσκονται στο νέο τμήμα του Α΄ Νεκροταφείου Πατρών.

Παροχή ασύλου

Σύμφωνα με τον Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ που έχει θεσπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, αρμόδιο για την χορήγηση ασύλου είναι το κράτος στο οποίο εισέρχεται για πρώτη φορά ένας πρόσφυγας, ρίχνοντας έτσι το βάρος ανισομερώς στις χώρες πρώτης εισόδου αλλοδαπών (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία). Η σκέψη της απέλασης δεν τίθεται καθώς αφενός η Τουρκία δεν τους δέχεται πίσω αφετέρου η κατάσταση των χώρων προέλευσής τους καθιστά ανέφικτη την κατά νόμον απέλασή τους. Στην Ελλάδα η παροχή ασύλου αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα καθώς τόσο οι πρόσφυγες στερούνται ταξιδιωτικών εγγράφων (ενώ τα ονόματα που δίνουν είναι κατά δήλωσιν) όσο και οι αρχές και η ίδια η πολιτεία χορηγεί σε πολύ μικρά ποσοστά τον αριθμό χορήγησης πολιτικού ασύλου. Τέλος από τη στιγμή που οι περισσότεροι μετανάστες δεν επιδιώκουν την εγκατάσταση στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρονται και για την παροχή ασύλου από την χώρα Ένας επιπρόσθετος λόγος είναι σύμφωνα με τον Ελληνικό Ερυθρο Σταυρό το γεγονός ότι "το λιμάνι είναι διάτρητο και καλλιεργείται η βεβαιότητα ότι αργά ή γρήγορα θα περάσουν στην Ιταλία".
Ένα άλλο ζήτημα είναι η προστασία των ανηλίκων, οι οποίοι διατρέχουν άμεσο κίνδυνο. Σύμφωνα με την Διεθνή αμνηστία ο αριθμός των ασυνόδευτων ανήλικων έφτανε τους 250 τον Φεβρουάριο του 2008. Κατά καιρούς μάλιστα αρκετά δημοσιεύματα του τοπικού τύπου έχουν κάνει λόγο για παράξενες εξαφανίσεις ανηλίκων που συνδέονται με εμπόριο οργάνων ενώ η ίδια άποψη έχει εκφραστεί και στη Βουλή από τον βουλευτή Μιχάλη Μπεκίρη. Η περιφερειακή διοίκηση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Πάτρας σε συνεργασία με το ελληνικό κράτος έχει κατά καιρούς φιλοξενήσει σε ξενοδοχεία ή ιδρύματα ανηλίκους και έχει αναλάβει την φύλαξή τους χωρίς όμως αυτό να αποτελεί πάγια πολιτική λόγω των γραφειοκρατικών ή οικονομικών προβλημάτων που δημιουργούνται.

Αντιμετώπιση προβλήματος

Σχετικά με την εξεύρεση λύσης όσον αφορά την περιοχή της Πάτρας έχουν υπάρξει αρκετές απόψεις από τους αρμοδίους φορείς. Μια από τις πρώτες λύσεις που προκρίθηκαν από την ηγεσία του υπουργείου εμπορικής ναυτιλίας ήταν η ενίσχυση της περίφραξης του λιμανιού, στα πλαίσια του ISPS, η αύξηση του προσωπικού του λιμεναρχείου και η προμήθεια των Λιμενικών Αρχών με ανιχνευτές έτσι ώστε να γίνεται γρηγορότερα και ευκολότερα ο έλεγχος των φορτηγών. Η απόφαση για την περίφραξη του λιμανιού συνάντησε την έντονη αντίδραση του δημάρχου Πατρέων Ανδρέα Φούρα, ο οποίος παράλληλα ζητούσε την παραχώρηση τμημάτων του λιμένα από τον Οργανισμό Λιμένος Πατρών.
Μετά το ναυάγιο του πρώτου σχεδίου, αποφασίστηκε η κοινή λήψη επιχειρήσεων μεταξύ λιμενικού σώματος και αστυνομίας. Έτσι τον Ιανουάριο του 2008, και ύστερα από ενισχύσεις που κατέφθασαν από την Αθήνα και τον Πειραιά, άρχισε το κοινό επιχειρησιακό σχέδιο σύμφωνα με το οποίο προβλέπονταν συχνές περιπολίες της αστυνομίας, έτσι ώστε οι μετανάστες να περιοριστούν στον χώρο του καταυλισμού τους και να μην μπορούν να πλησιάσουν το λιμάνι, αυξημένα μέτρα ασφαλείας στο λιμάνι και συλλήψεις. Σκέψεις για βίαιη απομάκρυνση των μεταναστών απορρίφθηκαν σχεδόν αμέσως από την τοπική ηγεσία της αστυνομίας. Πράγματι τις πρώτες μέρες πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες συλλήψεις μεταναστών, οι οποίοι στη συνέχεια με λεωφορεία μεταφέρονταν στο τμήμα αλλοδαπών της Αττικής για να διεκπεραιωθούν στο τέλος στους χώρους υποδοχής προσφύγων στο Λαύριο ή στην Θράκη. Τα μέτρα προκάλεσαν την αντίδραση πολλών κομμάτων και οργανώσεων μεταξύ άλλων και του ΚΚΕ, το οποίο με επερώτησή του στη βουλή χαρακτήριζε τα μέτρα ως πογκρόμ κατά νέων παιδιών καταδιωγμένων από την πατρίδα τους. Αντίθετα το νομαρχιακό συμβούλιο με ψήφισμά του ζήτησε «την εφαρμογή των νόμων και την άμεση μεταφορών των μεταναστών σε χώρους φύλαξης». Σταδιακά όμως το σχέδιο άρχισε να ατονεί, και καθώς οι έκτακτες ενισχύσεις έφυγαν, επανήλθαν τα πράγματα στην αρχική τους κατάσταση.
Η τρίτη λύση που προτάθηκε ήταν η δημιουργία σταθμού υποδοχής προσφύγων. Η απόφαση λήφθηκε σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο εσωτερικών παρουσία του δημάρχου Πατρέων, Ανδρέα Φούρα, του νομάρχη Αχαΐας, Δημήτρη Κατσικόπουλου, του υφυπουργού εσωτερικών, Παναγιώτη Χηνοφώτη, του αρχηγού της αστυνομίας, Βασίλη Τσιατούρα και του γενικού γραμματέας της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, Σπύρου Σπυρίδωνος. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε η διάλυση του υπάρχοντος καταυλισμού και η κατασκευή χώρου υποδοχής εκτός Πατρών, η χορήγηση πολιτικού ασύλου με γρηγορότερες διαδικασίες και η αύξηση των μέτρων ασφαλείας.
Τον Νοέμβριο του 2008 το υπουργείο εσωτερικών ανακοίνωσε ότι ως κατάλληλος χώρος για την κατασκευή του σταθμού υποδοχής επιλέχθηκε οικόπεδο 40 στρεμμάτων στην περιοχή Δρέπανο του δήμου Ρίου, 15 χιλιόμετρα περίπου μακριά από την Πάτρα. Στην απόφαση αντιτίθεται οι κάτοικοι και ο δήμαρχος Ρίου, Χρήστος Λιακόπουλος, οι οποίοι δήλωσαν ότι «δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν πίσω». Σύμφωνα πάντως με τις δηλώσεις του γενικού γραμματέα της περιφέρειας ο σταθμός υποδοχής θα έχει χωρητικότητα 1000 ατόμων και θα κατασκευαστεί εντός του 2009.
Ο Συνήγορος του Πολίτη σε έκθεση του τον Φεβρουάριο του 2008 επικρίνει τις τοπικές αρχές και ιδίως τον δήμο Πατρέων τονίζοντας ότι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του καταυλισμού αποκλειστικά ως θέμα ασφάλειας και αστυνόμευσης παραλείποντας τη λήψη θετικών μέτρων για την ανακούφιση του ευπαθούς αυτού πληθυσμού. Ο επικεφαλής του κλιμακίου της Ύπατης Αρμοστίας Γιώργος Τσαρμπόπουλος σε συνάντησή του με τις τοπικές αρχές της πόλης τον Νοέμβριο του 2008 δήλωσε «απαισιόδοξος» ως προς το κατά πόσο μπορεί να λυθεί το ζήτημα.

Πρωτοβουλίες

Αναφορικά με το πρόβλημα των προσφύγων στην Πάτρα έχουν δημιουργηθεί και λειτουργούν αρκετοί σύλλογοι.
Οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες της περιοχής που βρίσκεται ο καταυλισμός και αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα ίδρυσαν τον σύλλογο «Η πόλις εάλω» που κύριο σκοπό έχει την απομάκρυνση του καταυλισμού από την περιοχή. Παράλληλα στην Πάτρα δραστηριοποιούνται και σύλλογοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως η «Κίνηση Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών/τριων Πάτρας», «Πολίτες εν δράσει» κ.α. Αρνητική δράση στην περιοχή έχει επιδείξει και η Χρυσή Αυγή, η οποία κατά καιρούς έχει μοιράσει φυλλάδια με ρατσιστικό και ξενοφοβικό περιεχόμενο.  Αλλά και η Ομοσπονδία Φορτηγών Αυτοκινητιστών Διεθνών Μεταφορών (ΟΦΑΕ) έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα καθώς τα συμφέροντά της πλήττονται καθημερινά από τους πρόσφυγες που στην προσπάθειά τους να κρυφτούν μέσα στα φορτηγά καταστρέφουν άθελά τους το εμπόρευμα αυτών.
Στις 29 Αυγούστου 2008 πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις του δικτύου No Border Patras, που υποστηρίζει την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, με διάρκεια ένα τριήμερο. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκαν πορείες διαμαρτυρίας, ενημερώσεις, εορταστικές εκδηλώσεις καθώς και κάποιες μικροκατασκευές υποδομών στον καταυλισμό. Στις 27 με 29 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε από τον δήμο Πατρέων και την ΕΣΗΕΠΗΝ διεθνές συνέδριο με τίτλο "ΜΜΕ και μετανάστες" στο οποίο συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Παναγιώτης Σόμπολος κ.α. Εκτός από τον τοπικό τύπο με το θέμα έχουν ασχοληθεί αθηναϊκά κανάλια και εφημερίδες όπως η "ελευθεροτυπία", "οι νέοι φάκελοι" του Αλέξη Παπαχελά κ.α.

Επεισόδια & Αστυνομική βία

Από το 2008 και την εμφάνιση των Σομαλών προσφύγων δημιουργήθηκαν νέες εντάσεις, αυτή τη φορά μεταξύ των Σομαλών και των Αφγανών, οι οποίοι αποτελούν και τον συντριπτικό αριθμό των προσφύγων. Στις 14 και 26 Οκτωβρίου ομάδες Σομαλών και Αφγανών συγκρούστηκαν μεταξύ τους και διαλύθηκαν ύστερα από την επέμβαση της αστυνομίας. Αιτία, ο έλεγχος του λιμανιού, δηλαδή ποιος θα ελέγχει τις ευνοϊκότερες θέσεις, έτσι ώστε να μπορεί να κρυφτεί σε φορτηγά και να περάσει λαθραία στην Ιταλία.
Για την δράση των αστυνομικών και λιμενικών αρχών έχουν υπάρξει κατά καιρούς αρκετές επώνυμες ή ανώνυμες καταγγελίες για χρήση βίας. Μεταξύ άλλων έχει καταγγελθεί ένας τραυματισμός με μαχαίρι 14χρονου Αφγανού από άντρα με στολή παραλλαγής εντός του λιμένα Πατρών και για το οποίο πραγματοποιήθηκε ένορκη διοικητική εξέταση χωρίς όμως ο ανήλικος να αναγνωρίσει κάποιον λιμενικό κ.α. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2008 με αφορμή τον τραυματισμό ενός Αφγανού, που σύμφωνα με τους ομοεθνείς του προκλήθηκε από λιμενικούς, εκατοντάδες Αφγανοί επιτέθηκαν με πέτρες εναντίον περιπολικών της αστυνομίας και στη συνέχεια εναντίον του σταθμού υποδοχής του λιμανιού, που στέγαζε όμως λόγω του σεισμού κάποια από τα γραφεία του λιμεναρχείου. Αφού διαλύθηκαν, επέστρεψαν αργότερα όπου με την συμμετοχή μικρής ομάδας αντιεξουσιαστών επιτέθηκαν σε λιμενικούς με πέτρες και ξύλα. Από τη συμπλοκή 5 λιμενικοί οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο με ελαφρά τραύματα στα πόδια.
Σημαντικές επικρίσεις έχουν δεχτεί οι υπουργοί δημοσίας τάξεως και εμπορικής ναυτιλίας για τις συνθήκες κράτησης των μεταναστών. Συγκεκριμένα στις 6 Νοεμβρίου 2008 ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Τσούκαλης κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα για τις συνθήκες κράτησης που επικρατούν στα κρατητήρια της ασφάλειας Πατρών. Επίσης κριτική δέχτηκε και ο τότε υπουργός εμπορικής ναυτιλίας Γιώργος Βουλγαράκης για τις συνθήκες κράτησης του λιμεναρχείου Πατρών, αφού οι πρόσφυγες για κάποιο διάστημα αλυσοδένονταν στα παγκάκια τις μέρες και τις νύχτες φυλάσσονταν σε λεωφορείο ελλείψει κρατητηρίου. Το κτίριο του κεντρικού λιμεναρχείου Πατρών μετά τον σεισμό του καλοκαιριού του 2008 κρίθηκε ακατάλληλο και εκκενώθηκε με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν διαθέσιμοι χώροι για την στέγαση γραφείων και κρατητηρίου. Μετά από τις έντονες αντιδράσεις που προκλήθηκαν από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις, τον τύπο και τους βουλευτές, το υπουργείο αναγκάστηκε να ασκήσει πιέσεις έτσι ώστε να βρεθεί κατάλληλος χώρος κράτησης. Τελικά βρέθηκε ένα κοντέινερ το οποίο ύστερα από τροποποίηση χρησιμοποιείται έως σήμερα ως χώρος κράτησης. Λόγω όμως της ανεπάρκειας αυτού, πολλές φορές κρατούνται ακόμα και σε γραφεία της υπηρεσίας.
Στις αρχές Δεκεμβρίου 2008 άγνωστοι επιτέθηκαν σε έναν αστυνομικό με σιδηρολοστό, τη στιγμή που είχε ακινητοποιήσει δύο Αφγανούς. Φεύγοντας του ζήτησαν συγγνώμη λέγοντας του ότι είχαν ως στόχο τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια σε άλλο σημείο της πόλης χτυπήθηκαν δύο πρόσφυγες με σιδηρολοστό με αποτέλεσμα ο ένας εκ των δυο να διακομιστεί στο νοσοκομείο με τραύματα στο κεφάλι.