google/wiki40b huggingface dataset:
Angel Witch

1977 - 1983

Το 1977, ο Κέβιν Χέιμπορν μαζί με τον κιθαρίστα Ρομπ Ντάουνινγκ, τον μπασίστα Μπάρι Κλέμεντς και το ντράμερ Στηβ Τζόουνς σχημάτισαν τους Lucifer. Μετά από μερικές ζωντανές εμφανίσεις, οι Lucifer διαλύθηκαν και ο Χέιμπορν με τον Ντάουνινγκ σχημάτισαν τους Angel Wich, εντάσσοντας στο νεοσύστατο σχήμα το ντράμερ Ντέιβ Χογκ και τον μπασίστα Κέβν Ριντλς.

Το πρώτο τραγούδι το οποίο ηχογράφησαν ήταν το "Baphomet" για τη συλλογή "Metal for Muthas", το οποίο σε συνδυασμό με την έκρηξη του New Wave of British Heavy Metal οδήγησε τη δισκογραφική εταιρεία "EMI" στο να τους προτείνει συμβόλαιο συνεργασίας, αλλά η συμφωνία τους ακυρώθηκε μετά την εμπορική αποτυχία του πρώτου τους σινγκλ, "Sweet Danger", το οποίο ανέβηκε μόλις στο # 75 των βρετανικών τσαρτ.

Το συγκρότημα μεταπήδησε στην "Bronze Records" κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ τους στις 12 Μαρτίου 1980. Ο δίσκος έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές και θεωρείται ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς του βρετανικού χέβι μέταλ. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Ντέιβ Χογκ και ο Κέβιν Ριντλς αποχώρησαν, γεγονός που οδήγησε στην προσωρινή διάλυση των Angel Witch.

Το 1982, ο Χέιμπορν μαζί με τον τραγουδιστή Ρότζερ Μάρσντεν, το ντράμερ Ρίκι Μπρους και τον μπασίστα Τζέρι Κάνινχαμ αναζωπύρωσαν και πάλι το όνομα του συγκροτήματος, αλλά λόγω του γεγονότος ότι το στυλ του Μάρσντεν δεν ταίριαζε με τον ήχο τους, ο Χέιμπορν τον απέλυσε και ανέλαβε ο ίδιος τα φωνητικά.

1984 - σήμερα

Το συγκρότημα διαλύθηκε και πάλι, για να επανενεργοποιηθεί το 1984, με τον μπασίστα Πήτερ Γκορντελιέ και τον τραγουδιστή Ντέιβ Τάτουμ να πλαισιώνουν τον Χέιμπορν και τον Ντέιβ Χογκ, ο οποίος επέστρεψε στο συγκρότημα μετά από τρία χρόνια. Με αυτή τη σύνθεση, οι Angel Witch κυκλοφόρησαν το δίσκο "Screamin' 'n' Bleedin'", το Σεπτέμβριο του 1985. Ακολούθησε στις αρχές Απριλίου του 1986, το "Frontal Assault", με τον Σπένσερ Χόλμαν στα τύμπανα.

Λίγο αργότερα, ο Ντέιβ Τάτουμ απολύθηκε, με τον Χέιμπορν να αναλαμβάνει και πάλι τα φωνητικά. Το συγκρότημα παρέμεινε με αυτή τη μορφή για αρκετά χρόνια, κυκλοφορώντας τον ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο "Angel Witch Live", το 1990.

Στα τέλη της δεκαετίας του '90, ο Χέιμπορν μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες σχηματίζοντας εκ νέου το συγκρότημα με τον Τζον Τόρες στο μπάσο, τον Νταγκ Πίρσι στην κιθάρα και τον Τομ Χάντινγκ στα τύμπανα. Η σύνθεση αυτή των Angel Witch διαλύθηκε λίγο πριν δώσει τις πρώτες της συναυλίες λόγω της σύλληψης του Χέιμπορν για παράνομη μετανάστευση, το 1998.

Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, ο Χέιμπορν δημιούργησε για άλλη μια φορά τους Angel Witch, έχοντας τον Γουίλ Πάλμερ στο μπάσο, τον Μπιλ Στιρ στην κιθάρα και τον Άντι Πρέστιτζ στα τύμπανα. Με αυτή τη σύνθεση, κυκλοφόρησαν το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους "As Above, So Below", στις 12 Μαρτίου 2012.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2013, ο πρώην μπασίστας του συγκροτήματος, Τζον Τόρες έχασε την ζωή του από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 51 ετών. Την ίδια χρονιά, εντάχθηκε στους Angel Witch o κιθαρίστας Τομ Ντρέιπερ, για τις ζωντανές τους εμφανίσεις.
Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας

Συμβασιλέας της Δανίας

Εξελέγη συμβασιλέας της Δανίας (1321) και στέφθηκε συμβασιλέας μαζί με τον πατέρα του (15 Αυγούστου 1324).  Το 1325 πολεμώντας τους κόμητες του Χόλσταϊν για λογαριασμό του πατέρα του συνελήφθη αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο κάστρο του Άντερσλεβ, ο πατέρας του στην συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά την ανατροπή του από τον μεγάλο εχθρό του κόμη του Χόλσταϊν Γεράρδο Γ΄ και ο 12χρονος Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας εξελέγη για μια τριετία βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) υπό τη κηδεμονία του Γεράρδου.  Μετά από μια τριετία εμφύλιων συγκρούσεων ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο της Δανίας με την βοήθεια του ετεροθαλούς από μητέρα αδελφού του κόμη Ιωάννη Γ΄, ο Έρικ ελευθερώθηκε (1330) υπό την προϋπόθεση να παντρευτεί την Ελισάβετ αδελφή του μεγάλου εχθρού του πατέρα του Γεράρδου Γ΄ με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ο γάμος διαλύθηκε την επόμενη χρονιά όταν ο πατέρας του μαζί με τον Ιωάννη Γ΄ ήρθαν ξανά σε σύγκρουση με τον Γεράρδο Γ΄.

Θάνατος

Στην 30 Νοεμβρίου 1331 ο Έρικ τραυματίστηκε θανάσιμα στην μάχη του Ντάβερνικ εναντίον του Γεράρδου Γ΄ αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει στο Κίελο όπου πέθανε από τα τραύματα του λίγους μήνες αργότερα,  την ίδια χρονιά πέθανε και ο πατέρας του. Ο Έρικ δεν άφησε απογόνους και επικράτησε στην συνέχεια μεγάλο χάος στο βασίλειο της Δανίας το οποίο θα λύσει λίγα χρόνια αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας.
Μπίμπλια Χεμπράικα

Ιστορικό των εκδόσεων

Οι δύο πρώτες εκδόσεις εμφανίστηκαν το 1906 και το 1913, με μόνη διαφορά μεταξύ τους μια λίστα από διορθωτικές αλλαγές που περιλήφτηκε στη δεύτερη. Η δεύτερη έκδοση ανατυπώθηκε αρκετές φορές. Το κείμενο που περιεχόταν αποτελούσε αντίγραφο του εβραϊκού κειμένου της Δεύτερης Ραβινικής Βίβλου, η οποία εκδόθηκε από τον Ντάνιελ Μπόμπεργκ στη Βενετία το 1524. Δεν περιλήφτηκαν οι Μασοριτικές περιθωριακές σημειώσεις, παρόλο που υπήρχαν στη Δεύτερη Ραβινική Βίβλο.
Ο Κίτελ, σε αυτές τις εκδόσεις, παρουσίασε σε ξεχωριστό τμήμα εκτενείς υποσημειώσεις, στις οποίες σύγκρινε ή παρέβαλε τα πολλά εβραϊκά χειρόγραφα του Μασοριτικού κειμένου που υπήρχαν πλέον διαθέσιμα τότε. Χρησιμοποίησε για βασικό κείμενο το ευρέως αποδεκτό κείμενο του Ιακώβ μπεν Χαγίμ (Jacob ben Chayyim) της Δεύτερης Ραβινικής Βίβλου. Πολλές από αυτές τις προτεινόμενες διορθώσεις βασίζονταν στην Σαμαριτική Πεντάτευχο και σε άλλες αρχαίες Βιβλικές μεταφράσεις όπως η ελληνική Μετάφραση των Εβδομήκοντα, η λατινική Βουλγάτα και η συριακή Πεσίτα.
Η τρίτη έκδοση περιλάμβανε ένα ελαφρά τροποποιημένο εβραϊκό κείμενο και πλήρως αναθεωρημένες υποσημειώσεις. Για πρώτη φορά, μια Βίβλος αναπαρήγαγε το κείμενο του Κώδικα του Λένινγκραντ (Codex Leningradensis) του 1005 Κ.Χ., της οικογένειας των πολύ αρχαιότερων και ανώτερων χειρογράφων του Μασοριτικού κειμένου του Μπεν Ασίρ (Ben Asher), τα οποία είχαν πάρει την τελική τους μορφή γύρω στο 10ο αιώνα Κ.Χ.. Αυτή η ιδιαίτερα εμπλουτισμένη τρίτη έκδοση της Μπίμπλια Χεμπράικα ξεκίνησε να παράγεται από τον Κίτελ αλλά το έργο αυτό το τελείωσαν οι συνεργάτες του μετά το θάνατό του.
Η ιδέα της χρήσης των χειρογράφων αυτών αποδίδεται στον Πολ Καλ (Paul Kahle). Η τρίτη έκδοση κυκλοφόρησε τμηματικά από το 1929 ως το 1937, ενώ η μονότομη έκδοση παρουσιάστηκε το 1937. Ανατυπώθηκε πολλές φορές, με τη διαφορά ότι οι μετέπειτα εκδόσεις κατέγραψαν διαφοροποιήσεις στο βιβλίο του Ησαΐα και το βιβλίο του Αβακκούμ βάσει των Ρόλων της Νεκράς Θαλάσσης. Περιέλαβε επίσης το περιθωριακό κείμενο της Μασόρας επακριβώς, χωρίς καμία επεξεργασία.
Μια καινούρια έκδοση του Εβραϊκού κειμένου εκδόθηκε το 1977 η οποία ονομάστηκε Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια (Biblia Hebraica Stuttgartensia).
Γιώργος Δέδες

Στις εθνικές ομάδες

Το 1962 κλήθηκε στην εθνική Νέων, με την οποία αγωνίστηκε σε δυο αγώνες κατά της Τουρκίας, στην Αθήνα (ήττα 0-1) και στη Σμύρνη (νίκη με 1-0), όπου πέτυχε το μοναδικό και νικηφόρο γκολ της ελληνικής ομάδας στο 18΄. Με την εθνική Νέων αγωνίστηκε και την επόμενη χρονιά στα δύο προκριματικά ματς για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων με την Τουρκία, στα οποία η ελληνική ομάδα με νίκη 2-1 στην Αθήνα και ισοπαλία 1-1 στην Άγκυρα προκρίθηκε στην τελική φάση που έγινε στο Λονδίνο. Εκεί συμμετείχε και στους τρεις αγώνες του προκριματικού ομίλου, στον οποίο η ελληνική ομάδα ήρθε τρίτη με τα εξής αποτελέσματα: με Γερμανία 7-2 (ένα γκολ ο Δέδες), με Ελβετία 1-1 και με Σκοτία 0-4.
Το 1969 αγωνίστηκε για μια μοναδική φορά με την εθνική Ελπίδων σε φιλικό αγώνα με το Ισραήλ.
Από το 1966 ως το 1973, αγωνίστηκε 20 φορές με την εθνική ομάδα των ανδρών και σημείωσε 7 γκολ. Είναι ο δεύτερος σε αριθμό διεθνών συμμετοχών παίκτης του Πανιωνίου, μετά τον Στάθη Χάιτα, που ήταν 24 φορές διεθνής.
Η πρώτη φορά ήταν στις 16/10/1966 στον εντός έδρας νικηφόρο αγώνα εναντίον της Φινλανδίας (2-1) για τα προκριματικά του τότε Κυπέλλου Εθνών του 1968. Τα πρώτα του δύο γκολ με την εθνική σημείωσε στις 21/11/1968, στον φιλικό εντός έδρας αγώνα με την Αίγυπτο η εθνική νίκησε με 4-1 και ο Δέδες σημείωσε το δύο τελευταία γκολ στο 53΄ και 65΄.
Στη σπουδαία πορεία για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου του 1970, ο Δέδες ήταν βασικό μέλος της εθνικής και σημείωσε γκολ σε δυο σημαντικούς αγώνες. Στην ιστορική νίκη με 4-2 επί της Πορτογαλίας στις 11/12/1968 στο Στάδιο Καραϊσκάκη έκανε το 2-1 στο 40΄ και στο ισόπαλο 2-2 με τη Ρουμανία στις 16/4/1969 έκανε επίσης το 2-1 στο 60΄.
Η τελευταία διεθνής συμμετοχή του ήταν στις 31/1/1973 σε φιλικό εντός έδρας αγώνα με τη Βουλγαρία (σκορ 2-2), όταν πέρασε ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο.
Ατίλιο

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1942. Φοίτησε στο τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθήνας, αλλά παράτησε τις σπουδές του στο 4ο έτος της φοίτησής του, λόγω του μεγάλου του πάθους για τον Ολυμπιακό. Ήταν ενεργός φίλαθλος που ξεσήκωνε τους οπαδούς στην κερκίδα του Ολυμπιακού, αλλά και της Εθνικής ομάδας με την τρομπέτα του. Το παρατσούκλι του Ατίλιο βγήκε από έναν άλλο φίλαθλο του Ολυμπιακού, που μετά από ένα περιστατικό στην κερκίδα του Ολυμπιακού, τον αποκάλεσε έτσι παρομοιάζοντάς τον με τον ομώνυμο γνωστό παλαιστή της εποχής. Η αδιάλειπτη παρουσία του στα παιχνίδια της αγαπημένης του ομάδας και ο ήχος της τρομπέτας του που ήταν άρρηκτα συνυφασμένος με την ερυθρόλευκη εξέδρα, μετέτραψαν τον Ατίλιο σε αναπόσπαστο κομμάτι και σε οπαδό-σύμβολο της ερυθρόλευκης κερκίδας και του Σταδίου Καραϊσκάκη. Πέθανε από οξύ πνευμονικό οίδημα στα 52 του, στις 11 Νοεμβρίου 1994 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο των Αγίων Αναργύρων.
Η τρομπέτα του Ατίλιο βρίσκεται σε περίοπτη θέση στο μουσείο του Ολυμπιακού στο Στάδιο Καραϊσκάκη.
Μαραθώνας

Διοικητικές μεταβολές

Ο Μαραθώνας αποτέλεσε από την δημιουργία του ελληνικού κράτους έδρα οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης. Το 1835 ορίστηκε έδρα του τότε διευρυμένου δήμου Μαραθώνος που περιλάμβανε στα όριά του τους οικισμούς Γραμματικό, Βαρνάβας, Κιούρκα (Αφίδνες), Σπατατζίκι (Πευκόφυτο), Ραπεντόσα (Ανατολή), Ξυλοκέριζα, Σταμάτα, Βελλιαντζίκι (Μικροχώρι), Αμυγδαλέζα, Μάζι (Πολυδένδρι), Γεροσακούλι,  Μπρέξιζα και Σπάτα. Μετά την κατάργηση του δήμου το 1912 ο Μαραθώνας αποτέλεσε έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Μαραθώνα η οποία αρχικά διατηρούσε στα όριά της τους οικισμούς Σταμάτα, Διόνυσος, Καλέντζι, Αμυγδαλέζα, Μπέης, Ραπεντόσα, Ξυλοκέριζα, Πλεξίδα και Βρανάς. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1989 και διατηρήθηκε στην ίδια μορφή μέχρι τα τέλη του 2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο Μαραθώνας ορίζεται ξανά έδρα του νέου διευρυμένου Δήμου Μαραθώνος.

Χαρακτηριστικά

Παρά την γρήγορη αλλαγή των χαρακτηριστικών των γειτονικών του δήμων, ο Μαραθώνας διατηρεί ακόμα σε μεγάλο βαθμό την αρχική του μορφή. Λίγο πιο έξω από την πόλη εκτείνονται απέραντες αγροτικές εκτάσεις, ενώ οι Ολυμπιακοί Αγώνες άφησαν στην ανατολική πλευρά του δήμου ως παρακαταθήκη το κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά. Η δε πρόσβαση στο κέντρο της πόλης είναι εφικτή από τις περιφερειακές μαραθώνιες λεωφόρους που εκτείνονται περιμετρικά του πεντελικού όρους. Η μία ξεκινάει από τον Μαραθώνα προς τα βορειοδυτικά, περνάει από τη λίμνη από την οποία πήρε και την ονομασία της (λίμνη Μαραθώνος), διέρχεται από τον Άγιο Στέφανο και την Άνοιξη και καταλήγει στην Θησέως στο ύψος της Εκάλης. Εισέρχεται στο λεκανοπέδιο Αθηνών από τα βόρεια προάστια και καταλήγει στην Κηφισίας (η οποία οδηγεί στην Αθήνα). Η δεύτερη διαδρομή ξεκινάει νοτιοανατολικά του δήμου μέσα από την ομώνυμη λεωφόρο Μαραθώνος, περνάει από τα Μεσόγεια και εισέρχεται στο λεκανοπέδιο από τα ανατολικά στον Γέρακα για να καταλήξει στη λεώφόρο Μεσογείων στην Αγία Παρασκευή.

Οικονομικά Στοιχεία

Το κέντρο του δήμου συγκεντρώνει τις χαμηλές αξίες (Οικισμοί Κλο και Μαραθώνας 850 ε/τ.μ.), ενώ οι οικισμοί των δικαστών εισαγγελέων κοντά στο Σχoινιά συγκεντρώνουν τις υψηλές (1.400ε/τ.μ.). Τέλος, ο οικισμός δικαστικών υπαλλήλων αγγίζει επίσης τα 850ε/τ.μ, σύμφωνα με τις αντικειμενικές αξίες του 2006.
Αλφρέντ Κορτό

Οικογένεια και σπουδές

Ο Κορτό γεννήθηκε στη Νιόν της Ελβετίας και ήταν γιος Γάλλου πατέρα και γαλλόφωνης Ελβετίδας μητέρας. Σπούδασε στο Κονσερβατόριο των Παρισίων με δασκάλους τον Εμίλ Ντεκόμπ (μαθητή του Σοπέν) και τον Λουί Ντιεμέρ. Εκεί πήρε ένα «πρώτο βραβείο» (premier prix) το 1896. Η πρώτη φορά που έπαιξε σε γενικό κοινό ήταν με την ορχήστρα του Κολόν (Colonne) το 1897, όταν έπαιξε το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 3 του Μπετόβεν.
Από το 1898 ως το 1901 ο Κορτό ήταν προπονητής χορωδίας και μετά βοηθός μαέστρος στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ. Το 1902 διεύθυνε την παρισινή πρεμιέρα της όπερας του Βάγκνερ Το Λυκόφως των Θεών. Συγκρότησε μία «εταιρεία συναυλιών» για να παρουσιάσει τα έργα Πάρσιφαλ του Βάγκνερ, Missa solemnis, του Μπετόβεν, Γερμανικό Ρέκβιεμ του Μπραμς, καθώς και νέα έργα Γάλλων συνθετών.

Η στάση του στην Κατοχή

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Κορτό υποστήριξε την κατοχική γαλλική κυβέρνηση: Δέχθηκε τη θέση του Haut-Commissaire («Υπάτου Επιτρόπου») για τις Τέχνες στην κυβέρνηση του Βισύ και υπηρέτησε δύο φορές (το 1941 και το 1942) ως μέλος του «Εθνικού Συμβουλίου» της. Συμμετέσχε σε επίσημες συναυλίες στο Παρίσι κατά την Κατοχή, καθώς και στη Γερμανία το 1942. Μετά το τέλος του πολέμου ο Κορτό κρίθηκε ένοχος συνεργασίας με τον εχθρό από επιτροπή της γαλλικής κυβερνήσεως και του απαγορεύθηκε να διευθύνει και να παίζει για ένα έτος. Μόλις η απαγόρευση έληξε, επέστρεψε διευθύνοντας ή παίζοντας σε περισσότερες από εκατό συναυλίες ανά έτος.

Θάνατος

Ο Κορτό απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών από νεφρική ανεπάρκεια στη Λωζάνη της Ελβετίας.

Αποτίμηση και συνεισφορά

Ως ένας από τους περιφημότερους ερμηνευτές των Σοπέν, Σούμαν και Ντεμπυσύ, ο Κορτό δημοσίευσε έντυπες εκδόσεις των έργων τους για πιάνο, που παραμένουν αξιοσημείωτες για τη συμπερίληψη λεπτομερών σχολίων επί τεχνικών προβλημάτων και ζητημάτων ορθής αποδόσεως. Πέρα από αυτές, συνέγραψε και βιβλία διδασκαλίας, όπως το «αλφαβητάρι» του πιάνου Rational Principles of Pianoforte Technique, με πολλές ασκήσεις δακτύλων, που μεταφράσθηκε σε αρκετές γλώσσες.
Ο Κορτό υπέφερε από διαλείψεις μνήμης στις συναυλίες (ιδιαιτέρως αντιληπτές από τη δεκαετία του 1940 και μετά) και συχνά άφηνε λανθασμένες σημειώσεις. Ωστόσο, όταν βρισκόταν «σε φόρμα» έδειχνε μία τεχνική που μπορούσε να χειριστεί σχεδόν οποιοδήποτε πιανιστικό επίτευγμα. Ηχογραφούσε δίσκους μέχρι και την ηλικία των 79 ετών (1957).
Μπάμπα Γιαγκά

Λαϊκές παραδόσεις

Στα ρωσικά παραμύθια, η Μπάμπα Γιαγκά εμφανίζεται σαν μάγισσα που πετάει στον αέρα μέσα σε ένα γουδί, χρησιμοποιώντας το γουδοχέρι για τιμόνι, ενώ σβήνει τα ίχνη πίσω της με μια σκούπα από ασημένια σημύδα. Μένει σε μια ξυλοκαλύβα που στέκεται σε πόδι μιας κότας κι η κλειδαρότρυπα στην πόρτα της εισόδου είναι ένα κρανίο με στόμα γεμάτο κοφτερά δόντια. Ο φράχτης γύρω από το σπίτι είναι φτιαγμένος από ανθρώπινα οστά και κρανία. Σύμφωνα με ένα θρύλο, η καλύβα περιστρέφεται στο πόδι και το είσοδος της καλύβας δεν εμφανίζεται μέχρι να ειπωθεί η μαγική φράση: Γύρνα την πλάτη σου στο δάσος και στρέψου σε εμένα. 
Η Μπάμπα Γιαγκά εμφανίζεται στις ιστορίες και σαν καλός και σαν κακός χαρακτήρας. Κάποιες φορές βοηθάει τους ανθρώπους στις διάφορες αποστολές τους, ενώ άλλες φορές απάγει παιδιά και απειλεί να τα φάει. Θεωρείται επικίνδυνο να ζητήσει κανείς τη βοήθειά της: χρειάζεται κατάλληλη προετοιμασία, αλλά και αγνό πνεύμα.
Σύμφωνα με κάποιους μύθους, η Μπάμπα Γιαγκά γερνάει κατά ένα χρόνο κάθε φορά που της κάνουν μια ερώτηση, γι' αυτό και συχνά απεικονίζεται σαν κακάσχημη γριά μάγισσα, ενοχλημένη από τις πολυάριθμες ερωτήσεις των ανθρώπων. Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει τα γηρατειά είναι η παρασκευή ενός αφεψήματος από γαλάζια τριαντάφυλλα: οι ήρωες που της τα προσφέρουν σαν δώρο κερδίζουν το δικαίωμα να κάνουν ευχές.
Φάνης Μουρατίδης

Τηλεόραση

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση το 2000 με ένα μικρό ρόλο στη σειρά Γεώργιος Βιζυηνός: Η σιωπή των αγγέλων. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό το 2004 όταν πρωταγωνίστησε με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τον Αιμίλιο Χειλάκη και τη Βικτώρια Χαραλαμπίδου στην δραματική σειρά Έτσι Ξαφνικά σε σενάριο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου. Μετά το τέλος της σειράς δέχτηκε διάφορες προτάσεις για τηλεοπτικά σήριαλ. 
Η επόμενη εμφάνιση του στην τηλεόραση έγινε το 2005 συμμετέχοντας σε ένα επεισόδιο της κωμικής σειράς Safe Sex TV Stories. Ακολούθησε μία ιστορία της σειράς Το Κόκκινο Δωμάτιο όπου πρωταγωνίστησε μαζί με την Πέμη Ζούνη. Τη σεζόν 2005-2006 έπαιξε στην κοινωνική σειρά Επαφή ενώ την επόμενη σεζόν ακολούθησαν οι σειρές Φύγε εσύ, έλα εσύ με κωμικό ρόλο και η δραματική σειρά, που αποτελεί τη βιογραφία της Έλλης Λαμπέτη, Η τελευταία παράσταση. Τη σεζόν 2007-2008 πρωταγωνίστησε μαζί με την Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους στην κωμική σειρά Μπαμπά μην τρέχεις, κατά τα γυρίσματα της οποίας έγιναν ζευγάρι και απέκτησαν το πρώτο τους παιδί. Ακολούθησε μία guest εμφάνιση στην μαύρη κωμωδία Ποιος μας πιάνει το 2008 ενώ το 2009 εμφανίστηκε στις Επτά Θανάσιμες Πεθερές και σε δύο ιστορίες της σειράς Εργαζόμενη Γυναίκα. Από το 2009 μέχρι το 2010 πρωταγωνίστησε με την Παναγιώτα Βλαντή στην κωμική οικογενειακή σειρά Μ+Μ. Την περίοδο 2011-2012 έκανε κάποιες έκτακτες εμφανίσεις στην κωμική σειρά Κλινική Περίπτωση ενώ την περίοδο 2014-2015 εμφανίστηκε σε κάποια επεισόδια της σειράς Μοντέρνα Οικογένεια. Το 2018 πρωταγωνίστησε μαζί με την Φιόνα Γεωργιάδη στην ερωτική τηλεταινία Η γεύση της αγάπης.
Από το 2018 πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά Πέτα τη Φριτέζα μαζί με τον Γιάννη Μπέζο και τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση.

Κινηματογράφος

Το 2003 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Γαμήλια νάρκη. Το 2006 έλαβε μέρος σε δύο κινηματογραφικές παραγωγές. Από τη μία πρωταγωνίστησε μαζί με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και την Παναγιώτα Βλαντή στην ταινία Πέντε λεπτά ακόμα ενώ την ίδια συμμετείχε και στην ταινία μικρού μήκους με τίτλο Το κορίτσι. Ακολούθησε ένα μικρός ρόλος στην ταινία Bank Bang το 2008 ενώ το 2009 πρωταγωνίστησε μαζί με την Ελένη Ράντου στην ταινία που έγραψε η ίδια με τίτλο Πεθαίνω για σένα. Ακολουθεί η ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Αν... το 2012. 
Οι επόμενες κινηματογραφικές του συμμετοχές ήταν στις ταινίες Amore mio το 2015 και Τζαμάικα το 2017.

Προσωπική ζωή

Το 2007 γνωρίστηκε με την επίσης ηθοποιό Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους όταν επιλέχθηκαν ως πρωταγωνιστικό δίδυμο για την κωμική σειρά Μπαμπά μην τρέχεις. Σε σύντομο χρονικό διάστημα έγιναν ζευγάρι, ενώ στις αρχές του 2008 έγινε γνωστό πως θα γίνουν γονείς για πρώτη φορά. Το 2009 γεννήθηκε και το δεύτερο παιδί του ζευγαριού.
Οτενίν του Μονμπελιάρ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Ρέγκιναλτ και της Γκυγεμέτ, κόρης και κληρονόμου του Αμεδαίου κόμη του Νεσατέλ (Neufchâtel). Ο πατέρας του με το γάμο του έγινε κόμης του Νεσατέλ. Αδελφές τού Οτενίν ήταν η Αγνή, η Ιωάννα, η Μαργαρίτα και η Αδελαΐδα.
Το 1321 θα διαδεχόταν τον πατέρα του, αλλά δεν μπορούσε λόγω των διανοητικών προβλημάτων του. Την κηδεμονία του ανέλαβε ο πάππος του Ούγος. Ζούσε αποκλεισμένος στο Σατώ ντε Μονφωκόν κοντά στην Μπεζανσόν, ώσπου απεβίωσε το 1338.
Τάφηκε στο ναό του Σαιν-Μαιμμπέφ Μονμπελάρ. Ο Λουδοβίκος Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας όρισε διάδοχό του τον σύζυγο της αδελφής του Αγνής, τον Ερρίκο Α΄ κύριο του Μονφωκόν.
Αγωνιστικό Δημοκρατικό Κίνημα

Ιστορικό

Το κόμμα ιδρύθηκε μετά την αποχώρηση του Ντίνου Μιχαηλίδη από το Δημοκρατικό Κόμμα, που κατείχε τη θέση του Αντιπροέδρου του κόμματος μέχρι το 1998, όταν και διαφώνησε με την τότε ηγεσία.
Στην ιδρυτική διακήρυξη, τονίστηκε η βαθιά πίστη και προσήλωση του κινήματος στις αρχές και τα ιδανικά της Δημοκρατίας και έθεσε ως στόχο του, την υπεύθυνη παρέμβαση στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δρώμενα στον τόπο.
Το Α.ΔΗ.Κ. πραγματοποίησε το ιδρυτικό του συνέδριο στις 28 Μαρτίου 1999. Πρώτος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Ντίνος Μιχαηλίδης.
Στις εκλογές του 2001, στις 27 Μαΐου 2001, το κόμμα κέρδισε το 2,2% της λαϊκής ψήφου και 1 στις 56 έδρες, ενώ στις εκλογές του 2006, δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή, παρά την εκλογική συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κόμμα που εξέλεξε 3 βουλευτές.
Στις προεδρικές του 2003 υποστήριξε την υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου, η οποία και κέρδισε τις εκλογές. Τον Τάσσο Παπαδόπουλο στήριξε και το 2008, ενώ στο δεύτερο γύρο των εκλογών δεν υποστήριξε κανέναν υποψήφιο.
Στο δημοψήφισμα του 2004 για το Σχέδιο Ανάν υποστήριξε το ΟΧΙ.
Στις ευρωεκλογές του 2009 το Α.ΔΗ.Κ. υποστήριξε το ψηφοδέλτιο του ΔΗ.ΚΟ..
Το 2011, το Α.ΔΗ.Κ. αποφάσισε να συγχωνευτεί με το Δημοκρατικό Κόμμα. Προηγουμένως, το Δεκέμβριο του 2010 είχε δημοσιοποιήσει ομόφωνη απόφαση του Εκτελεστικού Γραφείου του για παραπομπή πρότασης στην Κεντρική Επιτροπή του Κινήματος για ένταξή του, με όλες του τις δυνάμεις, στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Χαρακτινού Αχαΐας

Διοικητική ιστορία

Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1835 και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Σουδενών. Το 1841, με την κατάργηση του Δήμου Σουδενών, εντάχθηκε στον Δήμο Καλαβρύτων. Το 1870, όταν ανασυστάθηκε εκ νέου ο Δήμος Σουδενών, αποτέλεσε και πάλι τμήμα του αλλά μόνο μέχρι το 1897, οπότε και καταργήθηκε. Αναγνωρίστηκε ξανά ως οικισμός το 1920, για να καταργηθεί οριστικά το 1928.
Τιμπώ ντ'Ορλεάν

Βιογραφία

Είναι ο πέμπτος γιος του Ερρίκου κόμη του Παρισιού και διεκδικητή βασιλιά, ως Ερρίκου (ΣΤ΄), της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, κόρης του Πέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά.
Ραδιοθόριο

Το ραδιοθόριο ήταν παλαιότερη ονομασία του Θορίου-228, ενός από τα ισότοπα του θορίου. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Ότο Χαν σε συνεργασία με τον Ουίλιαμ Ράμσεϊ, από τους οποίους και έλαβε αυτό το όνομα λόγω της εμφάνισης του στην αλυσίδα διάσπασης του θορίου-232.
Πρόκειται για θυγατρικό ισότοπο του Ουρανίου-232, περιέχοντας 138 νετρόνια, με ατομικό βάρος 228,0287411 γραμμάρια/mole και χρόνο ημιζωής 1,9116 έτη. Δεν υφίσταται διάσπαση άλφα σε Ράδιο-224.
Υπάρχω

Υποδοχή

Το Υπάρχω δέχθηκε γενικότερα καλές προς ανάμεικτες κριτικές. Το Goodreads το βαθμολόγησε με 3,65/5 αστέρια, ωστόσο ο Philip Ardagh της Guardian δήλωσε ότι το βιβλίο δεν είναι κοφτερό και έντονο, και σχολίασε ότι είναι επηρεασμένο από την ταινία Blade Runner, διότι "[το βιβλίο] πρόκειται για την ταυτότητα και τον προβληματισμό ότι κατά πόσο αυτό που πιστεύουμε πως είμαστε στην πραγματικότητα μας κάνει αυτό που είμαστε, πέρα από το πως οι άνθρωποι μας αντιλαμβάνονται."
Συνέλευση της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Η Συνέλευση της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (σερβικά : Преображенска скупштина) ήταν μία εθνική συνέλευση που έγινε στην πόλη Κραγκούγιεβατς το 1861. Την συγκάλεσε ο πρίγκιπας Μιχαήλο Ομπρένοβιτς με σκοπό να αλλάξει το σύνταγμα του 1835.
Το σύνταγμα του 1835, το λεγόμενο Τουρκικό, είχε επιβληθεί από την υψηλή πύλη εφόσον το πριγκιπάτο ήταν υποτελές του. Τα δεδομένα είχαν αλλάξει και ο πρίγκιπας χρειαζόταν περισσότερες εξουσίες κάτι που του περιόριζε το σύνταγμα του 1835. Ψηφίστηκε νέο σύνταγμα που ενίσχυσε τον πριγκιπική εξουσία και επέκτειναν την κυριαρχία του πρίγκιπα. Επίσης προέβλεπε την σύσταση πολιτοφυλακής.
Μεθυλοβοράνιο

Παραγωγή

Το μεθυλοβοράνιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθυλενίου σε βοράνιο:

Υδροβορίωση

Έχει εξαιρετικά χαρακτηριστικά υδροβορίωσης, όταν χρησιμοποιείται με τη μορφή διαλύματός του σε τετραϋδροφουράνιο (THF). Στην πραγματικότητα, όταν διαλύεται σε τετραϋδροφουράνιο διμερίζεται και βρίσκεται στη μορφή (CH₃BH₂)₂. Επιδρώντας διμερισμένο μεθυλοβοράνιο σε ένα αλκένιο γενικού τύπου RCH=CH₂ έχουμε:
Το παραγώμενο (αιθυλαλκυλο)μεθυλοβοράνιο (και πάλι στη διμερή μορφή διαλυμένο σε τετραϋδροφουράνιο) μπορεί, με τη σειρά του, να επιδράσει με ένα άλλο ισοδύναμο αλκενίου (RCH=CH₂):