Έντουαρντ Ράιτ

Οικογένεια και εκπαίδευση

Ο νεότερος γιος του Χένρι και της Μάργκαρετ Ράιτ, Έντουαρτ Ράιτ γεννήθηκε στο χωριό Γκάρβστοουν στο Νορφολκ, Νότια Αγγλία, και  βαπτίστηκε εκεί στις 8 Οκτωβρίου του 1561.  Είναι πιθανό να ακολούθησε τα βήματα του μεγαλύτερου αδερφού του Τόμας (πέθανε το 1579) και πήγε στο σχολείο του Χάρντινχαμ. Προερχόταν από μια ταπεινή οικογένεια  και εγγράφηκε στο Gonville και Caius College, πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, στις 8 Δεκέμβρη 1576  ως σαιζαρ. Σάιζαρ ήταν μαθητές των περιορισμένων μέσων που χρεώθηκαν χαμηλότερες αμοιβές και τους διατίθονταν  δωρεάν τρόφιμα ή / και κατάθεση και άλλης βοήθειας κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, συχνά με αντάλλαγμα  την εκτέλεση εργασιών στα κολέγια τους.
Στον Ράιτ απονεμήθηκε ένα Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Arts (B.A.) το 1580–1581. Παρέμεινε ένας υπότροφος στο Caius, που λαμβάνει το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Arts (M.A.) εκεί το 1584, και κρατώντας μια υποτροφία μεταξύ 1587 και 1596[6].  Στο Cambridge, ήταν στενός φίλος του  Robert Devereux, αργότερα, ο δεύτερος κόμης του Essex, και τον συνάντησε για να συζητήσουν τις σπουδές του, ακόμη και κατά τις εβδομάδες πριν από την εξέγερση Devereux κατά της  Ελισάβετ Α' το 1600–1601. Επιπλέον, τύχαινε να ξέρει τον μαθηματικό  Henry Briggs και  τον στρατιώτη και αστρολόγο Christopher Heydon, ο οποίος ήταν επίσης φίλος του Devereux. Ο  Heydon αργότερα έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις με όργανα  που ο Ράιτ έκανε γι' αυτόν.

Εξωτερικές εκστρατείες

Το 1589, δύο χρόνια αφ'ότου του διορίστηκε η υποτροφία, η Elizabeth I ζήτησε από τον Ράιτ τη διεξαγωγή ερευνών στην  πλοήγηση   με μια εκστρατεία επιδρομή που  διοργανώθηκε από τον  κόμη του Cumberland στις Αζόρες για να συλλάβει ισπανικές γαλέρες. Η Βασίλισσα αποτελεσματικά διέταξε τον Caius να του χορηγήσει άδεια απουσίας για το σκοπό αυτό, μολονότι η Ακαδημία το εξέφρασε πιο διπλωματικά χορηγώντας του μια εκπαιδευτική άδεια "από  βασιλικό εντολή» . [8]Ο Ράιτσυμμετείχε στην κατάσχεση των «νόμιμων» βραβείων από τους Γαλλους, τους  Πορτογαλους και τους Ισπανούς - Ο Derek Ingram, ένας συνεργάτης  ζωής του Caius, τον αποκάλεσε  «ο μόνος συνεργάτης του Caius που ποτε  χορηγήθηκε εκπαιδευτική άδεια, προκειμένου να συμμετάσχει στην πειρατεία". [8] Ο Ράιτέπλευσε με το Cumberland στη  νίκηαπό το  Πλύμουθ στις 8 Ιουνίου το 1589. Επέστρεψαν στο  Φάλμουθ , στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους [2]  Ένας απολογισμός της αποστολής επισυνάπτεται στην εργασία του ΡάιτCertaine Errors of Navigation (1599),και ενώ αναφέρεται στο Ράιτστο τρίτο πρόσωπο πιστεύεται ότι έχουν γραφτεί από τον ίδιο. [4].
Στον απολογισμό του Ράιτ της εκστρατείας των Αζορών, αναφέρεται ένα από τα μέλη της αποστολής να είναι ο "Captaine Edwarde Carelesse, γνωστός και ως Wright, ο οποίος στο S. Frauncis Drakes  West-Indian ταξίδι ήταν Captaine της  Ελπίδας". Σε ένα άλλο έργο The Haven-finding Art (1599) (βλ. παρακάτω), ο Ράιτ δήλωσε ότι  "η πρώτη φορά εργασίας μου στη θάλασσα" ήταν "τώρα περισσότερο από δέκα χρόνια πριν".[2]  Το  λεξικό της Οξφόρδης της εθνικής βιογραφίαςυποστηρίζει ότι κατά τη διάρκεια της εκστρατείας ο Ράιταποκαλούσε τον εαυτό του  "Καπετάν Edward Carelesse",ότι ήταν, επίσης,  καπετάνιος της Ελπίδας στο ταξίδι στο Σιρ Francis Drake το 1585–1586 στις Δυτικές Ινδίες, στο οποίο εκκενώθηκε το Sir  Walter Raleigh αποικία της Virginia. Ένας από τους αποίκους ήταν και ο μαθηματικός  Thomas Harriot, και αν το λεξικό είναι σωστό, είναι πιθανό ότι στο ταξίδι της επιστροφής στην Αγγλία ο Ράιτκαι ο Harriot να γνωρίστηκαν και να συζήτησαν πλοήγησης μαθηματικά.  [4] Ωστόσο, σε ένα άρθρο του 1939,ο E.J.S. Parsons και ο W.F. Morris  σημειώσαν ότι στου Capt. Walter Bigges and Lt. Crofts το βιβλίο  A Summarie and True Discourse of Sir Frances Drakes West Indian Voyage (1589), [9] ο Edward Careless αναφερόταν ως ο διοικητής της Ελπίδας,  αλλά ο Ράιτδεν αναφερόταν. Περαιτέρω, ενώ ο Ράιτμίλησε πολλές φορές για τη συμμετοχή του στην εκστρατεία των Αζορών, ποτέ δεν αναφέρθηκε σε οποιοδήποτε άλλο ταξίδι. Παρά το γεγονός ότι η αναφορά στην "πρώτη απασχόληση του στην  The Haven-finding Art υποδηλώνει μια προηγούμενη επιχείρηση, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι πήγε στις Δυτικές Ινδίες.To Gonville και Caius College δεν κατέχει  αρχεία που να δείχνουν ότι ο Ράιτχορηγήθηκε άδεια πριν από 1589. [2] Δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει ότι ο Ράιτ πήγε ποτε στη θάλασσα και πάλι μετά την εκστρατεία του με τον κόμη του Cumberland. [4]
Ο Ράιτσυνέχισε στο Cambridge την υποτροφία του μετά την επιστροφή από τις Αζόρες το 1589, [3], αλλά φαίνεται ότι σύντομα μετακόμισε στο Λονδίνο, γιατί ήταν εκεί με τον Christopher Heydon κάνοντας παρατηρήσεις για τον ήλιο μεταξύ του 1594 και 1597, και στις 8 Αυγ. 1595 ο Ράιτπαντρεύτηκε την Ursula Warren (πέθανε το 1625) στην ενοριακή εκκλησία του of Αγίου Μιχαήλ, Cornhill, , στην πόλη του Λονδίνου. [10] Είχαν έναν γιο, τον Samuel (1596-1616), ο οποίος ο ίδιος θεώρησε τον εαυτό του  ως σάιζαρ [4]  στο Caius στις 7 July 1612. [11]  Το  μητρώο του St. Michael parish περιέχει επίσης αναφορές σε άλλα παιδιά του Wright,όπου όλοι εκ των οποίων πέθαναν πριν από το 1617. [11]Ο Ράιτπαραιτήθηκε από την υποτροφία το 1596. [4]

Certaine Errors in Navigation

O Wrigth βοήθησε τη μαθηματικό και δημιουργό της σφαίρας  Emery Molyneuxνα δημιουργήσει τις ακτογραμμές γήινη σφαίρα,και να μεταφράσει μερικούς από τους ερμηνευτικούς θρύλους στα Λατινικά. Molyneux's χερσαίων και ουράνιες σφαίρες, οι πρώτες που κατασκευάστηκαν στην Αγγλία, οι οποίες δημοσιεύτηκαν περίπου το 1592 με 1593,και Ράιτκαι εξήγησε τη χρησιμότητα τους το 1599 στο βιβλίο του Certaine Errors in Navigation. Αφιέρωσε το βιβλίο στον Cumberland,στον οποίο είχε παρουσιάσει σε χειρόγραφη μορφή τη δουλειά του το 1592, δηλώνοντας στον πρόλογο ότι σύμφωνα με τον Cumberland ότι "ο πρώτος που μετακινήθηκε, και πήρε την άδεια να αλλάξει τις μαθηματικές του μελέτες, από μία θεωρητική σκέψη στο Universitie,σε πρακτική χρήση της Ναυσιπλοϊας  Navigation".
Το πιο σημαντικό σημείο του βιβλίου ήταν η μέθοδος του Wrigth να χωρίσει τον κύκλο; Μια εξήγηση του πως είχε φτιάξει μία βάση για τον καταμερισμό; και τις χρήσεις αυτής της πληροφορίας για τη ναυσιπλοϊα. Ουσιαστικά, το πρόβλημα που έθεσε ο Wrigtht ήταν πως να απεικονίσει  με ακρίβεια έναν πλανήτη σε ένα χάρτη δύο διαστάσεων σύμφωνα με το σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε από τον Gerardus Mercator στο χάρτη του το 1569. Το σχεδιάγραμμα του Mercatorήταν χρήσιμο για ναυτικούς σκοπούς καθώς απεικονίζει γραμμές από σταθερές  κατευθύνσεις ή διαδρομές, γνωστές ως λοξοδρομείες ή ή ευθείες γραμμές, . Ωστόσο,η μέθοδος του Mercator δεν εξηγήθηκε.
Σε μία σφαίρα, circles of latitude (γνωστοί ως παράλληλοι)  μικραίνουν όσο απομακρύνονται από τον Ισημερινό στο North ή Νότιο Πόλο. Έτσι, στο σχέδιο του Mercator , όταν η υδρόγειος είναι "ξετιλυγμένη" σε ένα ορθογώνιο χάρτη,οι παράλληλοι πρέπει να είναι απλωμένοι σε όλη την απόσταση του Ισημερινού.Επιπλέον,οι παράλληλοι απομακρύνονται όσο πλησιάζουν τους πόλους.Ο Wrigth συνέταξε ένα πίνακα με τρεις στήλες. Οι πρώτες τρεις στήλες περιλαμβάνουν τις βαθμίδες και τα λεπτά του γεωγραφικού πλάτουςs των παραλλήλων που απέχουν 10 λεπτά ξεχωριστά στη σφαίρα,ενώ η τρίτη στήλη είχε τη σχεδιασμένη απόσταση των παραλλήλων από τον Ισημερινό.Κάθε χαρτογράφος ή ναυτικός θα μπορούσε στο εξής να σχεδιάσει δικτυωτό αριθμημένων σε χάρτη του Mercator για τον ίδιο έχοντας ως πρότυπο το σχέδιο του Mercantor ο. Wrigth εξήγησε:
"Πρώτη φορά έλαβα υπόψιν μου να διορθώσω τόσα πολλά λάθη ... στο θαλάσσιο χάρτη, με το να συγκρίνω τις αποστάσεις των παραλλήλων από το equinoctial μεταξύ των πόλων, τόσο σύντομα, που σε κάθε σημείο του γεωγραφικού πλάτους στο χάρτη, ένα μέρος ίσως είχε το ίδιο ποσοστό με αυτό του μέρους του παραλλήλου που έχει στην υδρόγειο.}}"
Ενώ στην πρώτη έκδοση του Certaine Errors  είναι μια επίτομη έκδοση έξι σελίδων, στη δεύτερη έκδοση η οποία δόθηκε σε κυκλοφορία το 1610 ο Wrigth έκδωσε  ένα πλήρες διάγραμμα 23 σελίδων με μετρήσεις για τους παράλληλους ανα ένα λεπτό της ώρας. Η μελέτη του αυτή είναι αρκετά ακριβής. Αμερικανός γεωγράφος, ο καθηγητής  Mark Monmonierέφτιαξε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή με τους υπολογισμούς του Wrigth και υπολόγισε ότι για τον παγκόσμιο χάρτη του Mercator με πλάτος 3 πόδια  3 feet (0,91 m) , η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο σχέδιο του Wrigth και στο πρόγραμμα του καθηγητή ήταν μόνο 000.039 inches (990 mm) στο χάρτη. Στη δεύτερη έκδοση του Wrigth επίσης προστέθηκαν διάφορες βελτιώσεις, συμπεριλαμβανομένης της σπουδαιότητας της γης και υπολογίζοντας συνηθισμένα μέτρα αναλογικά με τη θερμοκρασία της επιφάνειας της γης "Το ότι ίσως εξαρτάται από την μεταβαλλόμενη απόσταση του καρπού"; το σωστό στα λάθη είναι ότι εμφανίζονται από την εκκεντρικότητα του ματιού όταν παρατηρώντας χρησιμοποιεί μόνο την άκρη του ματιού cross-staff;τροποποιήσεις στους χάρτες απόκλισηςs και τα πλεονεκτήματα του ήλιου και των αστεριών, τα οποία βασίζονται στις παρατηρήσεις που είχε κάνει με τον Christopher Heydon χρησιμοποιώντας 6-foot (1,8 m) τετρακύκλιο; και ένας τεράστιος χάρτης  με διάφορα σημεία όπως παρατηρήθηκαν σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη , για να δείξει ότι δεν επηρεάζονται από κανένα  μαγνητικό πόλο.Επίσης ενσωμάτωσε μια μετάφραση από το βιβλίο  Rodrigo Zamorano's Compendio de la Arte de Navegar (Compendium of the Art of Navigation, Seville, 1581; 2nd ed., 1588).
Ο Ράιτήταν γρήγορος στη δημοσίευση του βιβλίου μετά από δύο περιστατικά με το βιβλίο του το οποίο είχε ετοιμάσει μερικά χρόνια πριν.Επέτρεψε να δημοσιευτεί το κείμενο του από τον  Thomas Blundeville  Exercises (1594) and in William Barlow's The Navigator's Supply (1597), although only Blundeville άγνωστο όνομα για τον Wrigth.Ωστόσο ένας έμπειρος θαλασσοπόρος, Abraham Kendall, δανείστηκε το προσχέδιο των χειρογράφων του  Ράιτκαι χωρίς ο ίδιος να το ξέρει έκανε ένα αντίγραφο από την αποστολή που ανέλαβε στο ταξίδι του Francis Drake το  1595 στις Δυτικές Ινδίες. Το 1596  ο Kendall πέθανε στη θάλασσα.Το αντίγραφο της δουλειάς του  Ράιτστη θέση του, επέστρεψε στο Λονδίνο και λανθασμένα θεωρήθηκε έργο του Kendall,μέχρι το  Earl of Cumberland περάσει στα χέρια του Ράιτκαι αναγνωριστεί ως έργο του. Την ίδια στιγμή,ο Δανός χαρτογράφος Jodocus Hondiusδανείστηκε τα χειρόγραφα του   Ράιτγια μικρό χρονικό διάστημα αφού του υποσχέθηκε ότι δε θα δημοσιεύσει το περιεχόμενο τους χωρίς την άδεια του.Ωστόσο ο Hondius χρησιμοποίησε τους υπολογισμούς του  Ράιτχωρίς να τον ενημερώσει για τους διάφορους τοπικούς χάρτες και τον δικό του παγκόσμιο χάρτη τον δημοσίευσε στο Άμστερνταμ το 1597.Αυτός ο χάρτης αποκαλούνταν συχνά   " Ο χάρτης του Christian Knight" για την γκραβούρα ενός χριστιανού ιππότη να μάχεται με την αμαρτία , τη σάρκα και το διάβολο.Παρ' όλο που ο  Hondius έστειλε γράμμα στον Ράιτμε το οποίο απολογούνταν,ο Ράιτκαταδίκασε την απάτη και την απληστία του  Hondius στον πρόλογο του βιβλίου του Certaine Errors.  Ιδιαίτερα επησήμανε: "Αλλά τον τρόπο του  [Mercator προβολή] πως έπρεπε να έχει γίνει , δεν έμαθα ούτε από τον Mercator, ούτε από κανένα άλλο. Κι σε αυτό το σημείο εύχομαι να ήμουν τόσο σοφός στο να είμαι πιο επιφυλακτικός για τον εαυτό μου.  ".
Ο πρώτος χάρτης που ετοιμάστηκε σύμφωνα με τη θεωρία του Ράιτεκδόθηκε στο βιβλίο του και απεικόνιζε τη διαδρομή του ταξιδιού του  Cumberland στις Αζόρες.Μία λεπτομερής έκδοση του ταξιδιού του χάρτη παρουσιάστηκε στο  Hatfield House; θεωρείται ότι σχεδιάστηκε περί το 1595. Έπειτα , ο Ράιτδημιούργησε έναν παγκόσμιο χάρτη , τον πρώτο χάρτη της υδρογείου που δημιουργήθηκε στην Αγγλία και ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη θεωρία του   Mercator projection από την αντίθετη θεωρία του Gerardus Mercator το 1569. Βασισμένο στη χερσαία σφαίρα της Μolyneux  διορθώθηκαν πολλά λάθη της αρχικής δουλειάς του Mercator. Ο χάρτης , συχνά αναφερόταν ως ο χάρτης του Wright–Molyneux , πρώτη φορά εμφανίστηκε στη δεύτερη έκδοση του  Richard Hakluyt The Principal Navigations, Voiages, Traffiques and Discoueries of the English Nation (1599). Αντίθετα από πολλούς συνηθισμένους χάρτες και διαγράμματα στα οποία περιλαμβάνονται μοναδικές περιγραφές για χώρες που δεν έχουν ανακαλυφθεί , ο χάρτης του  Ράιτέχει τις λιγότερες λεπτομέρειες και μαύρες περιοχές οπουδήποτε οι πληροφορίες ήταν ελλειπείς.Ο χάρτης ήταν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησε την ονομασία "Virginia". Shakespeare alluded to the map in Twelfth Night (1600–1601), when Maria says of Malvolio: "He does smile his face into more lynes, than is in the new Mappe, with the augmentation of the Indies." Ένας άλλος παγκόσμιος χάρτης με μεγαλύτερες και νέες λεπτομέρειες εμφανίστηκε στη δεύτερη έκδοση του Certaine Errors (1610).
Ο Wrigth μετάφρασε στα αγγλικά το De Havenvinding (1599) του μαθηματικού  Flemish και του μηχανικού  Simon Stevin, το οποίο δημοσιεύτηκε τον ίδιο χρόνο με το  The Haven-Finding Art, or the Way to Find any Haven or Place at Sea, by the Latitude and Variation. Επίσης έγραψε τον πρόλογο του φυσικού και επιστήμονα  William Gilbertστο βιβλίο του De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure (The Magnet, Magnetic Bodies, and the Great Magnet the Earth, 1600), στο οποίο ο Gilbert περιέγραφε τα πειράματα του από τα οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ηγη ήταν μαγνητική, και εισήγαγε τον όρο electricusγια να περιγράψει το φαινόμενο του  στατικού ηλεκτρισμού παραγόμενου από το να τρίβεις amber (called ēlectrum in Classical Latin, derived from ’ήλεκτρον (elektron) in Ancient Greek). Σύμφωνα με το μαθηματικό και φυσικό Mark Ridley, στο κεφάλαιο 12 του βιβλίου  4  De Magnete,το οποίο εξηγεί πόσες  αστρονομικές παρατηρήσεις θα μπορούσαν να καθορίσουν τη μαγνητική ποικιλία, ήταν φυσικά η δουλειά του Wright.
Ο Gilbert ανακάλυψε μία  διπλή πυξίδα και συνέταξε ένα πίνακα καταγραφής της πυξίδας της βελόνας κάτω του ορίζοντα.Ο Ράιτπίστευε ότι  αυτή η συσκευή θα μπορούσε να αποδειχθεί αρκετά χρήσιμη για τον καθορισμό πλάτους και με τη βοήθεια του Blundeville και Briggs, έγραψε ένα μικρό φυλλάδιο που ονομάζεται The Making, Description and Use of the Two Instruments for Sea-men to find out the Latitude ... First Invented by Dr. Gilbert. Εκδόθηκε το 1602 στο βιβλίο του Blundeville The Theoriques of the Seuen Planets. Την ίδια χρονιά σύγγραψε το The Description and Use of the Sphære (δεν είχε δημοσιευθεί μέχρι το 1613), και το 1605 δημοσίευσε μία νέα έκδοση του ευρέως χρησιμοποιημένου έργου The Safegarde of Saylers.

Χωρομέτρηση

Ο Ράιτ επίσης είχε αναπτύξει τη φήμη του ως τοπογράφος. Προετοίμασε  "ένα σχέδιο ενός τμήματος  του δρόμου μέσω του οποίου το Nιου Ρίβερ  θα μπορούσε να έρθει από το 'Αξμπριτζ στο Στ. Τζέιμς Γάιτχολ, Γεστμίστερ, Στραντ, Στ. Γκάιλς, Χόμπουρν και το Λονδίνο", Ωστόσο , σύμφωνα με μια εφημερίδα το   1615 στα Λατινικά την εποχή των Gonville και Caius College,είχε παρεμποδιστεί στο να πραγματοποιήσει αυτό το σχέδιο  "από κόλπα άλλων". Παρ’ όλα αυτά, στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 17ου αιώνα, διορίστηκε από τον Χιου Μίντελτον σαν τοπογράφος στο σχέδιο για το Νιου Ρίβερ , το οποίο επιτυχώς κατόρθωσε μέσω ενός πρωτότυπου  καναλιού να φέρει καθαρό νερό από το Τσάντγουελ Σπρίνγκ του Γουέιρ, Χέρτορντσάιρ, στο Ίσλιγκτον, Λονδίνο. Παρά το ότι η απόσταση σε ευθεία γραμμή από το Γουέιρ  στο Λονδίνο είναι λίγο παραπάνω από  20 μίλια, το σχέδιο απαιτούσε υψηλές τοπογραφικές ικανότητες από μέρους του Ράιτ αφού ήταν απαραίτητο το ποτάμι να κάνει διαδρομή πάνω από 40 μίλια ακολουθώντας των 100 ποδιών (30 μέτρα) περίγραμμα  απ΄ τη δυτική πλευρά του  Λία Βάλλευ. Όσο για τη τεχνολογία της εποχής, δεν υπήρχαν αγωγοί κ σωλήνες , η ροή του νερού έπρεπε να βασίζεται στη βαρύτητα μέσω των καναλιών ή σε υδραγωγεία .
Η δουλεία στο Νιου Ρίβερ ξεκίνησε 1608 – ημερομηνία μνημείου για το Τσάντγουελ Σπρίνγκ  – αλλά σταμάτησε κοντά στο  Γόρμλευ, Χερτφορντσάιρ, το 1610. Η διακοπή οφείλονταν σε παράγοντες  όπως το ότι το Μίντελτον αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να βρει πόρους ,και τη αντίδραση των ιδιοκτητών της γης κατά μήκους του με το επιχείρημα ότι τα λιβάδια τους θα μετατραπούν σε  "’έλη και βάλτους".Παρόλο που οι γεωκτήμονες  κατέθεσαν αίτηση  στο κοινοβούλιο, δεν κατάφεραν με τη νομοθεσία να καταργήσουν το έργο πριν το κοινοβούλιο διαλυθεί το 1611, το έργο συνεχίστηκε αργότερα την ίδια χρονιά. Το Νιου Ρίβερ ξεκίνησε επισήμως τη λειτουργία του στις 29 Σεπτεμβρίου του 1613 από τον  δήμαρχο του Λονδίνου, τον κύριο Τζον Σγουίνερτον, στο Ράουντ Ποντ, επικεφαλής του Νιου Ρίβερ, στο Ίσλινγκτον. Εφοδιάζει την πρωτεύουσα με νερό ακόμα και σήμερα.

Άλλο μαθηματικό έργο

Για αρκετό καιρό ο Ράιτ υποστήριζε ότι έπρεπε να δημιουργηθεί ένα σύστημα πλοήγησης για τον εμπορικό στόλο, και έπεισε τον Ναύαρχο  Γουίλιαμ Μονσόν, ο οποίος ήταν σε αποστολή στο Κάμπερλαντ,Αζόρες το 1589, να ενθαρρύνει την πληρωμή για αυτό το έργο. Στην αρχή του 17ου αιώνα , ο Ράιτ κατάφερε να κάνει τον Τόμας Χουντ να διδάξει μαθηματικά με την αιγίδα των πλουσίων εμπόρων Τόμας Σμίθ και Τζον Γολστενχόλμ, οι διαλέξεις γίνονταν  στο σπίτι του Σμιθ στο Φίλποτ Λέιν. Μέχρι το 1612 ή 1614 η εταιρία Ιστ Ίντια είχε αναλάβει τη χρηματοδότηση αυτών των διαλέξεων για έναν ετήσιο μισθό των 50 στερλίνων (περίπου £6,500 το 2007). Ο Ράιτ επίσης δίδαξε μαθηματικά στο γιο του Ιακώβου του Α’, τον κληρονόμο του Χένρυ Φρεντερίκ, Πρίγκιπα της Ουαλίας , από το 1608 ή 1609 μέχρι το θάνατο του τελευταίου στην ηλικία των 18 στις  6 Νοεμβρίου του 1612. Ο Ράιτ περγράφεται ως "πολύ φτωχός άνθρωπος" στη διαθήκη του πρίγκιπα και κληρονόμησε το πόσο των £30 8s (περίπου £4,300 in 2007). Στον πρίγκιπα, που τον ενδιάφερε πολύ η επιστήμη της πλοήγησης, ο Ράιτ αφιέρωσε τη δεύτερη έκδοση του Certaine Errors (1610) και τον παγκόσμιο χάρτη που εκδόθηκε εκεί μέσα. Επίσης χαρτογράφησε πολλούς χάρτες προς τιμή του,συμπεριλαμβανομένου ενός  "χάρτη θαλλάσης του Βορειοδυτικού περάσματος ,έναν παράδοξο χάρτη θαλάσσης του κόσμου 30° βόρεια του Latitude και ένα σχέδιο των βυθισμένων εδαφών κοντά στο  Έλι, Λίνκολσάιρ, Κέιμπριτζσάιρ.
Ο Ράιτ ήταν πολύ ικανός στη σχεδίαση μαθηματικών οργάνων. Σύμφωνα με τα χρονικά του  Κάιους το 1615, "ήταν καταπληκτικός και στην επινόηση αλλά και στην εκτέλεση, και δεν ήταν κατώτερος των πιο καλών μηχανικών στη δημιουργία των οργάνων , είτε από ορείχαλκο είτε από οποιοδήποτε άλλο υλικό". Για τον πρίγκιπα Χένρι, έφτιαξε μοντέλα ενός αστρολάβου και ενός παντογράφου , και δημιούργησε ή κανόνισε να δημιουργηθεί από ξύλο ο  Αστρολάβος Ίππαρχου που επαναλάμβανε τις κινήσεις της ουράνιας σφαίρας, τις κυκλικές κινήσεις του ήλιου και του φεγγαριού, και τις τοποθεσίες και πιθανότητες αυτών να εκλείψουν το ένα το άλλο. Η σφαίρα ήταν σχεδιασμένη για το χρονικό διάστημα των  17,100 χρόνων, αν η μηχανή κρατούσε τόσο. Το 1613 ο Ράιτ εξέδωσε το The Description and Use of the Sphære(Η περιγραφή και χρήση της σφαίρας) , στο οποίο περιγράφεται η χρήση αυτής της συσκευής. Η σφαίρα χάθηκε κατά τη διάρκεια του Αγγλικού εμφυλίου πολέμου, αλλά βρέθηκε το  1646 στον Πύργο του Λονδίνου από το μαθηματικό και τοπογράφο Τζόνας Μουρ, ο οποίος αργότερα διορίστηκε ως Γενικός Τοπογράφος του Γραφείου Προμηθειών και έγινε  προστάτης και κύρια καθοδηγητική δύναμη πίσω από το επίτευγμα του Αστεροσκοπείου του Γκρήνουιτς. Ο Μουρ ζήτησε από το Βασιλιά αν μπορεί να το έχει, ξαναέφτιαξε το όργανο με δικά του έξοδα και το κράτησε στο σπίτι του "στον Πύργο".
Το χρονικό του Κάιους επίσης αναφέρει πως ο Ράιτ "είχε σχεδιάσει πολλά άλλα χρήσιμα σχέδια, αλλά εμποδίστηκε από το θάνατο στο να τα τελειοποιήσει". Το 1610 η έκδοση του  Certaine Errors περιείχε περιγραφές του  "θαλάσσιου δακτυλίου", που αποτελούνταν από ένα  universal ring dial πάνω από μια μαγνητική Πυξίδα που επέτρεπε στους ναυτικούς να αποφασίσουν εύκολα  τη μαγνητική μεταβολή της πυξίδας, το ύψος  του ήλιου και την ώρα της μέρας αν  το γεωγραφικό πλάτος ήταν γνωστό.  Το  "θαλάσσιο τεταρτοκύκλιο", για να μετράει τα υψόμετρα μέσω μιας  μπροστίνής ή πισινής παρατήρησης, και μια συσκευή που να βρίσκει  το γεωγραφικό πλάτος όταν κάποιος δεν βρίσκοταν στη μεσόγειο χρησιμοποιώντας το ύψος του Πολικού Αστέρα.
Το 1614 ο Ράιτ δημοσίευσε ένα μικρό βιβλίο που ονομαζόταν A Short Treatise of Dialling: Shewing, the Making of All Sorts of Sun-dials,αλλά ήταν απασχολημένος κυρίως με τοMirifici Logarithmorum Canonis Descriptio ]](περιγραφή των υπέροχων κανόνων των Λογαρίθμων)του Τζον Ναπιέρ, το οποίο παρουσίαζε την ιδέα των λογαρίθμων. Ο Ράιτ αμέσως είδε την αξία των λογαρίθμων σαν βοήθεια στην πλοήγηση, και δεν έχασε καθόλου χρόνο καθώς προετοίμασε μια μετάφραση την οποία κατέθεσε στον Ναπιέρ ο ίδιος. Το προσχέδιο του Ράιτ αποτελείται από μια μετάφραση του προσχέδιου του Descriptio, μαζί με μια προσθήκη από τον ίδιο τον Ναπιέρ, που είναι:
"Τώρα, όμως, μερικοί από τους κατοίκους  μας σε αυτό το νησί επηρεασμένοι από αυτές τις μελέτες, και το κοινό καλό, προσέλαβαν έναν απ΄τους πιο καλούς Μαθηματικούς να μεταφράσει το ίδιο στην χυδαία αγγλική γλώσσα μας, ο οποίος αφού είχε τελειώσει, έστειλε το αντίγραφο του σε μένα , να το δω και να το εξετάσω ο ίδιος . Θα ήμουν πρόθυμος και με χαρά να κάνω το ίδιο, βρίσκοντας το  πιο ακριβές και ακριβώς  προσαρμοζόμενο στο μυαλό μου και το πρωτότυπο. Ως εκ τούτου, μπορεί να σας ευχαριστήσει όσους ενδιαφέρεστε στις μελέτες αυτές , να λάβετε από μένα και τον Μεταφραστή, με τόση καλή θέληση όση και αυτή με την οποία σας το προτείνουμε. "
Ενώ εργαζόταν για τη μετάφραση, ο Ράιτ πέθανε στα τέλη του Νοέμβρη του 1615 και θάφτηκε στις 2 Δεκέμβρη 1615 στο Στ. Ντίονις Μπάκτσέρτς στην πόλη του Λονδίνου. Στα χρονικά  του Κάιους έχει σημειωθεί ότι παρόλο που ο ίδιος «ήταν πλούσιος σε φήμη, και πολλά υποσχόμενος, πέθανε φτωχός, λόγω των σκανδάλων της αχάριστης ηλικίας ». Η  μετάφραση του Ράιτ από  τον Τζον Νάπιερ, ο οποίος ενσωμάτωσε πίνακες που ο Ράιτ είχε συμπληρώσει και περαιτέρω πληροφορίες από τον Χένρι Μπριγκς, ολοκληρώθηκε από τον γιο του Ράιτ, Σάμιουελ και κανόνισε να εκτυπωθούν  από τον Μπριγκς.  Εμφανίστηκε μετά θάνατον ως A Description of the Admirable Table of Logarithmes ( μια περιγραφή του Αξιοθαύμαστου Πίνακα των Λογαρίθμων) το 1616, και σε αυτό ο Ράιτ επαινέθηκε ως «διάσημος, πραγματικός διορθωτής λαθών, της Αγγλίας μεγάλος πιλότος και των Ναυτικών διευθυντής ". ".
Σύμφωνα με τους Πάρσονς και Μόρρις, η χρήση των εκδόσεων του Ράιτ από τους μαθηματικούς μετέπειτα είναι "η μεγαλύτερη τιμή για τη δουλεία του καθ’ όλη  τη διάρκεια της ζωής του". Η δουλειά του Ράιτ προβλήθηκε από τον Ολλανδό αστρονόμο και μαθηματικό Γουίλμπροντ Σνέλιους, γνωστός για το νόμο της  διάθλασης πλέον γνωστός ως νόμος του Σνελ, για την πραγματεία του στην πλοήγηση Tiphys Batavus (Batavian Tiphys, το  1624); και από τον Αντριάν Μέτιους, το γεωμέτρη και αστρονόμο από την Ολλανδία, για το Primum Mobile (1631). Ακολουθώντας τις προτάσεις του Ράιτ,ο  Ρίτσαρντ Νόργουντ μέτρησε ένα βαθμό του ισημερινού της γης στα 367,196 πόδια (111,921 m), δημοσιεύοντας τις πληροφορίες το 1637. Ο Ράιτ επαινέθη από τον Τσαρλς Σάλτονστολ στο The Navigator (1642) και από τον  Τζον Κόλινς στο  Navigation by the Mariners Plain Scale New Plain'd (1659), Ο  Κόλινς δηλώνει πως το διάγραμμα Μέρκατορ θα έπρεπε "πιο σωστά να ονομάζεται διάγραμμα του Ράιτ". Τα χρονικά του Κάιους περιείχαν τον ακόλουθο επιτάφιο: "Για αυτόν στ’αλήθεια θα μπορούσαμε να πούμε ότι μελέτησε πιο πολύ για να υπηρετήσει το κοινό παρά τον εαυτό του".