google/wiki40b huggingface dataset:
Συμφωνία της Μυρστέγης

Το λεγόμενο Πρόγραμμα της Μυρστέγης ή Συμφωνία της Μυρστέγης (Mürzsteg Agreement) ήταν αρχικά διμερής συμφωνία που συνομολόγησαν η Αυστροουγγαρία και η Ρωσία στην πόλη Μύρτζστεγκ (Μυρστέγη) της Αυστρίας στις 3 Οκτωβρίου του 1903, ως συνέχεια του Προγράμματος της Βιέννης που είχε συνομολογηθεί ένα χρόνο πριν, τον Δεκέμβριο του 1902, από τους υπουργούς εξωτερικών Ρωσίας και Αυστρίας στη Βιέννη, που κατέληξε να λάβει διεθνή χαρακτήρα. Η Συμφωνία της Μυρστέγης αποτελούσε ένα σχέδιο σειράς μεταρρυθμίσεων για τη ειρήνευση της Μακεδονίας, και ειδικότερα για τα βιλαέτια της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και των Σκοπίων, και κατ΄ επέκταση των Βαλκανίων. Είχε περισσότερο τη σημασία της "επιβολής" των μεταρρυθμίσεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από της Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής.

Γενικά

Η Συμφωνία της Μυρστέγης υιοθετήθηκε και από τις άλλες τέσσερις Μεγάλες Δυνάμεις (Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία) το οποίο και στη συνέχεια επιβλήθηκε με διπλωματική πίεση στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, αν και υπήρξαν κάποιες αντιρρήσεις και διαφοροποιήσεις θέσεων όπως εκ μέρους της Αγγλίας και Ιταλίας. Η Αγγλία δέχθηκε το κείμενο πλην όμως επιφυλάχθηκε για νέες προτάσεις όποτε αυτή το κρίνει. Η Ιταλία δήλωσε, το θέμα ν΄ αναχθεί σε επίπεδο Συνδιάσκεψης των Δυνάμεων. Αντίθετα η Γαλλία άφησε ελεύθερη πρωτοβουλία στη σύμμαχό της Ρωσία, ενώ η Γερμανία παρέμεινε αντίθετη σε οποιαδήποτε μείωση της κυριαρχίας του Σουλτάνου.
Γκρέιτ Αρμ

Η Γκρέιτ Αρμ (Great Arm) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Από αυτήν πήρε το όνομά του το Ποτάμι Γκρέιτ Αρμ.
Κύρος ποταμός

Ο Κύρος (τουρκικά: Kura· αζερικά: Kür· γεωργιανά: მტკვარი, Μτ’κ’βάρι· αρμενικά: Կուր, Κουρ· αρχαία ελληνικά: Κῦρος· περσικά: کوروش‎, Kuruš ) είναι ποταμός που ρέει στα ανατολικά, νότια των βουνών του Μεγάλου Καυκάσου, ο οποίος απορρέει στις νότιες πλαγιές του Μεγάλου Καυκάσου ανατολικά στην Κασπία Θάλασσα. Απορρέει επίσης στη βόρεια πλευρά του Μικρού Καυκάσου, ενώ ο κύριος παραπόταμός του, ο Αράς απορρέει στη νότια πλευρά αυτών των βουνών. Ξεκινάει από τη βορειοανατολική Τουρκία, ρέει μέσα από την Τουρκία ως τη Γεωργία, στη συνέχεια στο Αζερμπαϊτζάν, όπου δέχεται τον Αρά ως δεξιό παραπόταμο και εισέρχεται στην Κασπία Θάλασσα στη Νεφτσαλά. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 1.515 χιλιόμετρα.
Άνθρωποι έχουν κατοικήσει την περιοχή του Καυκάσου εδώ και χιλιάδες χρόνια και αρχικά καθιέρωσαν τη γεωργία στην κοιλάδα του Κύρου πριν από περίπου 4.500 χρόνια. Μεγάλοι, πολύπλοκοι πολιτισμοί εξελίχθηκαν τελικά στο ποτάμι, αλλά από το 1200 μ.Χ., οι περισσότεροι καταστράφηκαν από φυσικές καταστροφές και ξένους εισβολείς. Η αυξανόμενη ανθρώπινη χρήση και οι ενδεχόμενες ζημιές στα δάση και τα λιβάδια της λεκάνης απορροής συνέβαλαν στην αύξηση της έντασης των πλημμυρών κατά τον 20ό αιώνα. Στη δεκαετία του 1950, η Σοβιετική Ένωση άρχισε να κατασκευάζει πολλά φράγματα και κανάλια στον ποταμό. Προηγουμένως όντας πλωτός μέχρι την Τυφλίδα στη Γεωργία, τώρα είναι πολύ πιο αργός και ρηχός, καθώς έχει εκμεταλλευτεί από αρδευτικά έργα και υδροηλεκτρικούς σταθμούς. Ο ποταμός είναι πια αρκετά μολυσμένος από τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα όπως η Τυφλίδα και το Ρουστάβι στη Γεωργία.
Χρήστος Ιντζίδης

Καριέρα

Ο Ιντζίδης ξεκίνησε να παίζει από τις ακαδημίες της Ηλιούπολης και μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ σε ηλικία εννέα ετών. Παρέμεινε στα τμήματα υποδομής του "δικεφάλου" μέχρι το 2012, όταν αποφασίστηκε να συνεχίσει στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες πρωταθλήματος, ενώ έκανε το ντεμπούτο του στον ευρωπαϊκό αγώνα κατά της Μπνέι Γεχούντα, αντικαθιστώντας τον Γιώργο Κατσικά.
Το καλοκαίρι του 2013, δόθηκε δανεικός στην ομάδα του Πλατανιά, όπου παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2014 όταν δόθηκε εκ νέου δανεικός στην ομάδα του Λεβαδειακού.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, συμφώνησε με την ομάδα του Απόλλωνα Λεμεσού, όπου παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 2015, χωρίς να συμμετάσχει σε αγώνα πρωταθλήματος. Συνέχισε στον Ολυμπιακό Βόλου, αγωνιζόμενος σε επτά παιχνίδια της Football League.
Το καλοκαίρι του 2015, συμφώνησε με την ομάδα της Παναχαϊκής, αλλά πριν συμμετάσχει σε κάποιο αγώνα, μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Στα τέλη Ιουλίου του 2016, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τους "κίτρινους" για δύο ακόμη χρόνια. Τον Μάρτιο του 2017 αποχώρησε από τον Άρη ενώ το καλοκαίρι του 2017 υπέγραψε στον Παναιγιάλειο. Τον Νοέμβριο του 2017 όμως, αποχώρησε και από τον Παναιγιάλειο.
Μέι Γιανγκ

Καριέρα

Ήταν μια πρωτοπόρος στην πάλη των γυναικών, βοηθώντας στην γνωστοποίηση του αθλήματος κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και εκπαιδεύοντας αρκετές γενεές παλαιστών. Η Γιάνγκ πάλεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά, κερδίζοντας διάφορους τίτλους στο National Wrestling Alliance.
Απο το 1999 και μετά, η Γιάνγκ έκανε εμφανίσεις στο WWE μαζί με την Φάμπιουλους Μούλαχ ως κωμικό δίδυμο. Επίσης, είχε τιμηθεί με εισαγωγή στο Professional Wrestling Hall of Fame και στο WWE Hall of Fame. Η Γιάνγκ ήταν η μόνη παλαίστρια, ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, που είχε αγωνιστεί σε αγώνες πάλης για 9 διαφορετικές δεκαετίες, έχοντας τον πρώτο αγώνα το 1939 και τον τελευταίο το 2010.
Βασίλειος Πετράκος

Σπουδές

Σπούδασε Αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία σε θέματα επιγραφικής.

Έργο

Από το 1959 έως το 1994 εργάστηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, αρχικά ως Επιμελητής Αρχαιοτήτων και αργότερα ως Έφορος και συγκεκριμένα στη Σπάρτη, στους Δελφούς, στην Αττική, στην Πάτρα, τη Χαλκίδα, τα Νησιά του Αιγαίου και στο Τμήμα Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Πραγματοποίησε ανασκαφές στην Φωκίδα, τη Χαλκίδα, και στην Αττική και ιδίως στον Ραμνούντα, όπου αποκάλυψε και αναστήλωσε το ιερό της Νεμέσεως και τμήμα του νεκροταφείου με ταφικούς περιβόλους.
Από το 1988 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, δίνοντας προτεραιότητα στην έκδοση των επιστημονικών δημοσιεύσεων των ανασκαφών της Εταιρείας και την προώθηση των μελετών. Ήταν ιδρυτής του αρχαιολογικού περιοδικού Ο Μέντωρ που έχει ως κύριο αντικείμενο την ιστορία και τα ιστορικά πρόσωπα της ελληνικής αρχαιολογίας και διευθυντής των επιστημονικών εκδόσεων της Αρχαιολογικής Εταιρείας. 
Το 2000 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Πειραιώς

Ίδρυση

Ο δημοτικός αρχιτέκτονας C. Lorenzen σχεδίασε το ναό το 1839. Η αποπεράτωση του ναού ανατέθηκε στον Δήμο Πειραιά στα τέλη του 1841 από τον Διοικητή της Αττικής στον Δήμαρχο της πόλης. Το 1844 ο Δήμαρχος αποφαίνεται ότι ο ναός ανήκει στο Δήμο και εκατό Υδραίικες οικογένειες οφείλουν να καλύπτουν τα έξοδα αποπεράτωσης. Στις 23 Ιουλίου 1844 πραγματοποιούνται τα εγκαίνια του ναού. Επειδή όμως ήταν μικρός η ιδιωτική χρηματοδότηση αναλαμβάνει να ανοικοδομήσει νέο ναό. Το 1851 ο δημοτικός μηχανικός Ν. Πετιμεζάς ανασχεδιάζει την οικοδομή και στα 1852 ξεκινά η ανοικοδόμηση. Δεν έχουμε πληροφορίες σχετικά με το ποια μορφή είχε. Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό της δαπάνης ανέγερσής της ήταν μια βασιλική με τρούλλο, περιφέρειας 19 μ. και ύψους 9 μ. πάνω από το κεντρικό τετράγωνο,με πρόναο στηριζόμενο σε έξι μαρμάρινες κολόνες και δύο κωδωνοστάσια. από πελεκητό μάρμαρο Υμηττού. Στις δύο πτέρυγες υπήρχε γυναικονίτης με μαρμάρινη σκάλα.Ο εσωτερικός χώρος στηριζόταν με δέκα κολόνες ιωνικού ρυθμού και πλακόστρωση με δίχρωμα μαρμάρα Καρράρας. Στα τέλη του 1850 ο ναός συμπληρώνεται και επεκτείνεται. Τότε κατασκευάζονται τα κωδωνοστάσια και προστίθεται νέα είσοδος με κλιμακοστάσιο προς τη μεριά της θάλασσας.

Ο σημερινός ναός αρχιτεκτονικώς

Ο σημερινός ναός είναι έργο του Ιωάννη Λαζαρίμου θεμελιωμένος στα 1879 και ολοκληρωμένος στα 1902 με τη βοήθεια του δημοτικού αρχιτέκτονα Γεωργίου Ζίζηλα. Ο τύπος του είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος τετρακιόνιος με μορφή νεοκλασσικού ρυθμού. Τα τρία μνημειώδη πρόπυλα στη δυτική τη βόρρεια και στη νότια όψη πλησιάζουν αρχαίο κορινθιακό ναΐσκο. Η βασική κατασκευή ξεκίνησε στα 1881 και ολοκληρώθηκε στα 1890 ενώ την περίοδο 1894-1899 ανανεώνεται η πλακόστρωση των δαπέδων, τα μαρμάρινα παράθυρα, τα κωδωνοστάσια το πρόπυλα και τα κλιμακοστάσια στη δυτική και νότια όψη. Στον περίβολο κτίζονται δύο δωμάτια και μία αποθήκη.
Κωνσταντίνος Παναγιωτάκος

Βιογραφικά στοιχεία

Διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στην Κύπρο την περίοδο 1970 - 1972. Στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών (1971 - 1973). Εν συνεχεία ανέλαβε πρέσβης της Ελλάδας στις ΗΠΑ μέχρι και την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών.
Τουλόν

Ιστορία

Κατά την αρχαιότητα, η περιοχή αποτελούσε φυσικό καταφύγιο για τα ελληνικά πλοία που κινούνταν μεταξύ της Μασσαλίας, μεγάλης αποικίας και εμπορικού κέντρου, και της Όλμπια στη Σαρδηνία. Μέσα από το εμπόριο έρχονταν σε επαφή και συγχρωτίζονταν Λιγούριοι, Κέλτες και Έλληνες, μέχρι το 120 π.Χ., οπότε και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσάρτησε στα εδάφη της ολόκληρη την περιοχή της Προβηγκίας. Στην περιοχή ιδρύθηκε ρωμαϊκός οικισμός με την ονομασία Telo Martius, σημαντικό τεχνικό κέντρο για τη Ρώμη, καθώς εκεί παραγόταν η βαφή που χρησιμοποιούνταν για τις πορφυρές αυτοκρατορικές ενδυμασίες.
Η ονομασία της πόλης σταδιακά εξελίχτηκε από Telo σε Tholon, Tolon και τελικά Touloun. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεχόταν συχνές επιθέσεις πειρατών και Σαρακηνών. Με την επανάκτηση της Προβηγκίας από τη Γαλλία, η Τουλόν έγινε ναυπηγικό κέντρο και βάση-καταφύγιο του στρατιωτικού στόλου κατά τη βασιλεία του Καρόλου Η', ενώ οχυρώθηκε από το μαρκήσιο του Βομπάν, διάσημο αρχιτέκτονα. Αναπτύχθηκε μια αποικία καταδίκων, οι οποίοι έμεναν σε παλιά πλοία, δούλευαν σε καταναγκαστικά έργα στην ξηρά είτε στις γαλέρες.
Η Τουλόν ήταν το λιμάνι αφετηρίας και προορισμού της πλειοψηφίας των μεγαλύτερων στρατιωτικών και αποικιακών εκστρατειών μέχρι το 19ο αιώνα, όπως για παράδειγμα η εκστρατεία στην Αίγυπτο του Ναπολέοντα Α΄, ο οποίος ξεκίνησε από την Τουλόν στις 19 Μαΐου 1798. Κατά το 19ο αιώνα, στην πόλη συνέρρευσε κύμα Ιταλών μεταναστών, όπως και αρκετών Κορσικανών, λόγω της μεγάλης ναυτιλιακής και βιομηχανικής ανάπτυξης. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη δέχτηκε επίθεση κατά του στόλου της το 1942 και αμερικανικούς βομβαρδισμούς το 1943, ωστόσο απελευθερώθηκε στις 23 Αυγούστου 1944 από σώματα στρατιωτών των ΗΠΑ και χωρών του Μαγκρέμπ.
Μετά το τέλος και του πολέμου με την Αλγερία, η πόλη ανακατασκευάστηκε και χτίστηκαν νέα κτίρια δίπλα στις παλιές συνοικίες. Το 1979 ιδρύεται το Πανεπιστήμιο της Τουλόν, ενώ το 1995, η Τουλόν είναι μια από τις τέσσερις πόλεις της Γαλλίας όπου νικά κατά τις τοπικές εκλογές το ακροδεξιό κόμμα του Εθνικού Μετώπου.
Βαρκό Πογωνίας Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Το Βαρκό βρίσκεται στις ακτές της Αιτωλοακαρνανίας απέναντι από τη Λευκάδα, σε απόσταση 4,5 χλμ. ΝΔ. της Πογωνιάς και 19 χλμ. Ν.-ΝΔ. της Βόνιτσας. Είναι γνωστό παραθεριστικό θέρετρο της περιοχής,  διαθέτει αμμουδερή παραλία και ξενοδοχειακά καταλύματα. Περίπου 5 χλμ. δυτικά του οικισμού υπάρχει η βοτσαλωτή παραλία "Βαθυαβάλι" με πρασινωπά νερά και η οποία είναι πλήρως οργανωμένη. 
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2001 να ανήκει προσαρτάται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Πογωνιάς του δήμου Κεκροπίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Πογωνιά, το Στενό και τη νησίδα Άγιος Νικόλαος αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πογωνίας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 5 κατοίκους.
Τζώρτζταουν, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες

Γεωγραφία

Η Τζώρτζταουν βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικέντιου. Βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας και ανατολικά του νησιού και της ενορίας.

Δημογραφία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, η Τζώρτζταουν είχε πληθυσμό 1.695 κατοίκων.
Νζερεκορέ (περιφέρεια)

Γεωγραφία

Το Νζερεκορέ βρίσκεται νότια της Γουινέας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Κανκάν, στα βορειοανατολικά με τη Φαρανά, στα νότια με τη Λιβερία και στα ανατολικά με την Ακτή Ελεφαντοστού.
Ξέφωτο των μαγισσών

Ξέφωτο των μαγισσών (γερμ. Hexentanzplatz) ή ξέφωτο του διαβόλου (γερμ. Teufelstanzplatz) αποκαλούσαν οι άνθρωποι την εποχή της καταδίωξης των μαγισσών κατά τον μεσαίωνα, τους τόπους εκείνους, που υποτίθεται ότι μαζεύονταν οι μάγισσες για να κάνουν τις διαβολικές τους τελετές.

Επιπτώσεις

Πολλές δίκες της ιερής εξέτασης έγιναν με την κατηγορία αυτή, ότι δηλαδή οι κατηγορούμενες υποτιθέμενες μάγισσες πήραν μέρος σε συνάθροιση σε κάποιο συγκεκριμένο ξέφωτο των μαγισσών. Οι τελετουργίες υποτίθεται ότι γίνονταν την νύχτα με φεγγάρι και ιδιαίτερα την νύχτα της Βαλπουργίας στις 30 Απριλίου. Σύμφωνα με την πεποίθηση των Ιεροεξεταστών οι μάγισσες εκεί επικοινωνούσαν με τον σατανά, και επιδίδονταν σε ξέφρενο χορό, ενώ πετούσαν και στον αέρα επάνω σε σκουπόξυλα. Οι Ιεροεξεταστές στις ανακρίσεις βασάνιζαν τις υποτιθέμενες μάγισσες και απαιτούσαν από αυτές να ομολογήσουν με απόλυτη ακρίβεια πότε και που συνεδρίασαν, καθώς και ποιοι άλλοι πήραν μέρος στα όργια αυτά. Ακολούθως συλλαμβάνονταν και οι υπόλοιπες αναφερόμενες μάγισσες και μάγοι, και αφού βασανίζονται και αυτοί, θανατώνονταν όλοι στην πυρά ή σε άλλα βασανιστήρια.
Μεσογειακοί Αγώνες 2009

Οι ΧVΙ Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στην Πεσκάρα της Ιταλίας από τις 25 Ιουνίου ως τις 5 Ιουλίου 2009. Μετείχαν 3.000 περίπου αθλητές και αθλήτριες από 23 χώρες της Μεσογείου, που αποτέλεσε νέο ρεκόρ χωρών. Περιελάμβαναν αγωνίσματα από 28 αθλήματα, που αποτελεί επίσης νέο ρεκόρ.
Τερέζα ντ'Εστένσα

Βιογραφία

Ήταν κόρη του Γκομπάλντ ντ'Εστένσα και της Κωνστάν του Αντιγιόν. 
Ο μεγάλος θείος της Ερμανγκόλ Ι΄ των Καβρέρα κόμη του Ουρζέλ  που ήταν άτεκνος, συμφώνησε να περιέλθει το Ουρζέλ στον Αλφόνσο Δ΄ διάδοχο της Αραγωνίας με τον όρο αυτός ο νυμφευτεί τη νόμιμη κληρονόμο του Ερμενγκόλ Ι΄, την Τερέζα. Ο διάδοχος της Αραγωνίας συμφώνησε και ο γάμος έγινε στον καθεδρικό της Λέιδα. Ο Αλφόνσος Δ΄ ήθελε να κάνει μεγάλες δαπάνες για την τελετή, όμως οι τοπικοί σύμβουλοι επέβαλαν περιορισμούς.
Όταν γέννησε το 7ο τέκνο της Σάντσο, απεβίωσε το 1327 με αυτό στη Θαραγόθα. Τάφηκε εκεί, στον ναό των Φραγκισκανών και το Ουρζέλ έλαβε ο γιος της Ιάκωβος Α΄. Λίγες ημέρες μετά ο Αλφόνσος Δ΄ έγινε βασιλιάς.
Ανδρομάχη Πιερίας

Υποδομή

Στην Ανδρομάχη υπάρχει μονοθέσιο νηπιαγωγείο, 6/Θ Δημοτικό Σχολείο (στο οποίο φοιτούν και παιδιά από τη Νεοκαισάρεια), ενώ τα κοινοτικά καταστήματα βρίσκονται στο Σβορώνο, όπου και το αγροτικό ιατρείο. Η απόσταση του οικισμού από την Κατερίνη είναι μόλις 2 χιλιόμετρα. Το στρατόπεδο της Ανδρομάχης έχει παραχωρηθεί στο Δήμο Κατερίνης. Ο κεντρικός ναός είναι αυτός του Κοσμά του Αιτωλού. Υπάρχουν επίσης εξωκλήσια, όπως ο Άγιος Νικόλαος και ο Άγιος Γεώργιος. Ο πολιτιστικός σύλλογος «Η Ανδρομάχη» έχει και γυμναστικό αθλητικό μορφωτικό σύλλογο, με την ονομασία «Ελπίς Ανδρομάχης». Στο ποδόσφαιρο, η Ελπίς αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας.
Το 2007 ολοκληρώθηκε η ασφαλτόστρωση ολόκληρου του συνοικισμού.

Ιστορικά στοιχεία

Η Ανδρομάχη ήταν τα χρόνια πριν από την απελευθέρωση τσιφλίκι και την είχε στην ιδιοκτησία του ο κτηματίας Τσιγκάρας. Ο τελευταίος αποφάσισε να πουλήσει το τσιφλίκι στις Εργατικές Κατοικίες. Η μητέρα του ονομαζόταν Ανδρομάχη και έτσι δόθηκε η ονομασία και στο χωριό.
Οι Γερμανοί, στην περίοδο της Κατοχής, χρησιμοποίησαν την Ανδρομάχη για τόπο εκτελέσεων (υπήρξε έδρα τους). Σε δύο φάσεις, τον Αύγουστο του 1943 και το Νοέμβριο του ιδίου έτους, εκτελέστηκαν 42 άτομα. Το 1960 ολοκληρώθηκε η κατασκευή των Εργατικών Κατοικιών, οι οποίες περιήλθαν στο Δημόσιο.  Η Ανδρομάχη ανήκε κατά το ήμισυ στο Σβορώνο και κατά το ήμισυ στην Κατερίνη. Όντας Κοινότητα μέχρι το 1998, εντάχθηκε με το Νόμο Καποδίστρια στο Δήμο Κατερίνης και εν συνεχεία στο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.
Audi S2

S2 Avant

Το Audi S2 Avant διατέθηκε τον Φεβρουάριο του 1993 με βασική τιμή αγοράς στα 79.150 γερμανικά μάρκα στη Γερμανία. Ακολούθησε τον Ιούλιο του 1993, το sedan, το οποίο πωλήθηκε με το όνομα Audi S2 από 76.650 γερμανικά μάρκα. Και τα δύο ήταν με βάση το Audi 80 B4. Τα έτη 1993 - 1995 κατασκευάστηκαν συνολικά 1.812 αντίτυπα σειράς S2 Avant. Κατά τα έτη 1993 και 1994 παρήχθησαν συνολικά μόλις 306 σεντάν αυτοκίνητα. Το 1995, το σεντάν δεν κατασκευάστηκε. Η παραγωγή του Avant S2 έληξε το 1995, μαζί με αυτή του Audi 80 B4.

Αμάξωμα

Το αμάξωμα του S2 Coupé Β3 βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο Audi Coupé. Το μπροστινό μέρος είχε επανασχεδιαστεί, με μια νέα γρίλια, η οποία είχε κάνει ντεμπούτο στο παρόμοιας σχεδίασης Audi V8 του 1988 - 1993. Έτσι ξεκίνησε στο S2 Coupé, το 1990, η νέα οπτική αισθητική για το νέο Audi 80 B4, το οποίο τελικώς έφτασε στην αγορά το 1991. Τα Sedan και Avant βασίστηκαν στις στάνταρ οπτικά εκδόσεις του Audi 80 B4. Όλες οι εκδόσεις S2 είχαν μπροστινό προφυλακτήρα με ενσωματωμένο σπόιλερ εμπρός και μια ελαφρώς αναθεωρημένη πίσω ποδιά. Η S2 είχε και σχετικά εμβλήματα στο μπροστινό και πίσω μέρος του οχήματος, προκειμένου να αναγνωρίζεται εύκολα ως το S2.

Εξοπλισμός

Στάνταρ στοιχεία εξοπλισμού ήταν, μεταξύ άλλων, το σύστημα ασφαλείας Procon-ten, ABS, σύστημα καθαρισμού προβολέων (από το 1993), κεντρικό κλείδωμα και ηλεκτρικά παράθυρα. Στο εσωτερικό, είχαν τοποθετηθεί σπορ καθίσματα και τριάκτινο σπορ τιμόνι με το σήμα S2. Επιπλέον, στην κεντρική κονσόλα υπήρχαν τρία πρόσθετα όργανα που επιτρέπουν στον οδηγό να βλέπει τη θερμοκρασία του λαδιού, την πίεση του λαδιού και την ηλεκτρική τάση στο σύστημα ανάγνωσης.
Ουνγκόλιαντ

Η Ουνγκόλιαντ ή Ανγκόλιαντ στο μύθο του Τόλκιν είναι ένα σκοτεινό πνεύμα που έμοιαζε με γιγάντια αράχνη, η οποία εμφανίζεται στο έργο του, το Σιλμαρίλλιον.
Οι γιγαντιαίες αράχνες που εμφανίζονται στα έργα του Τόλκιν, με γνωστότερη την Σέλομπ, είναι απόγονοί της.
Η προέλευσή της δεν εξηγείται. Έζησε πριν την Πρώτη Εποχή. Είχε τη μορφή τεράστιας αράχνης, αρχικά κατοικούσε νότια του Βάλινορ, είχε αιώνια πείνα για φως, και ύφαινε ιστούς από σκοτάδι.
Ο Μέλκορ της υποσχέθηκε να την ικανοποιήσει και την οδήγησε στα Δύο Δέντρα του Βάλινορ, για να τα καταστρέψει ωστε να ικανοποιήσει την πείνα της με το φως τους. Στη συνέχεια έφυγαν μαζί από το Βάλινορ προς την Ανατολή, στο Μπελέριαντ, όπου η Ουνγκόλιαντ καταβρόχθισε τους θησαυρούς που έκλεψε ο συνεργάτης της απο την ταραχή. Όταν όμως ζήτησε από τον Μέλκορ να της δώσει και τα Σίλμαριλ που είχε κλέψει, για να τα φάει κι αυτά, εκείνος αρνήθηκε και αυτή του επιτέθηκε. Οι Μπάλρογκ του Μέλκορ, ήρθαν να τον βοηθήσουν όταν άκουσαν την κραυγή του από το φρούριό του, το Ουτούμνο, και έδιωξαν την Ουγκόλιαντ μακριά, με τα μαστίγιά τους.
Μετά απ' αυτό το συμβάν η Ουγκόλιαντ έφυγε απ´ τη Μέση Γη πρός τα Νότια και από τότε περιπλανιόταν στον κόσμο. Κανείς δεν ξέρει την μοίρα της, μιας και δεν αναφέρθηκε ξανά. Λέγεται ότι η Ουνγκόλιαντ τελικά έφαγε τον εαυτό της απο την ακόρεστη λαιμαργία της.

Προέλευση της Ουνγκόλιαντ

Η Ουνγκόλιαντ είναι ένα αινιγματικό ον σε σχέση με τα υπόλοιπα πλάσματα του Τόλκιν, καθότι δεν εξηγείται η φύση και η προέλευσή της. Υποτίθεται πως είναι Μάια, ένα από τα πολλά κατώτερα πνεύματα. Ωστόσο, αναφέρεται ως ένα πλάσμα του σκότους, και όχι ως μία από τους Άινουρ, οι οποίοι δεν ήταν κακοί αρχικά αλλά διαφθείρονταν μονο από τον Μέλκορ, το οποίο δεν συνέβη στην Ουνγκόλιαντ. Επιπλέον, εάν ήταν Μάια, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά ισχυρή ώστε να απειλήσει τον Μέλκορ, τον ισχυρότερο από τους Άινουρ. Συνεπώς, η Ουνγκόλιαντ είναι ένα πνεύμα του κενού, που δεν προέρχεται από τον Έρου Ιλουβάταρ, τον Δημιουργό.
Βικτόρια ντελς Άνχελς

Βιογραφία

Γεννημένη στη Βαρκελώνη την 1η Νοεμβρίου 1923, αποφοίτησε από το ωδείο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Την ίδια χρονιά (1941), στο θέατρο Λισέου, έκανε την παρθενική της εμφάνιση στην όπερα ως Μιμή στην Μποέμ.
Στο Λισέου επέστρεψε το 1945 και αφού είχαν μεσολαβήσει περαιτέρω σπουδές, για να κάνει το ντεμπούτο της ως επαγγελματίας, στο ρόλο της Κόμισσας Ροζίνας στους Γάμους του Φίγκαρο. Ακολούθησε η πρώτη θέση στο φημισμένο Διεθνή Διαγωνισμό της Γενεύης (1947) και η ανάδειξή της σε πριμαντόνα παγκοσμίου βεληνεκούς κατά τη δεκαετία του '50, όταν εμφανίστηκε στις μεγαλύτερες λυρικές σκηνές, όπως το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, η Σκάλα του Μιλάνου, η Μητροπολιτική Όπερα της Υόρκης, η Κρατική όπερα της Βιέννης. Παράλληλα ανέπτυξε έντονη δισκογραφική δραστηριότητα, ηχογραφώντας μεγάλο αριθμό από πλήρεις όπερες - κάποιες από αυτές παραπάνω από μία φορά. Σημειωτέον πως, αν και τυπολογικά κατατασσόταν στις λυρικές υψιφώνους, η φωνή της διέθετε αρκετό βάρος και ένταση για να αναλάβει πιο δραματικούς ρόλους. Διόλου τυχαία, ο πιο αναγνωρίσιμος ίσως ρόλος της είναι αυτός της Κάρμεν, γραμμένος για μεσόφωνο.
Το 1961, αφού εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, αποφάσισε να ρίξει μεγαλύτερο βάρος στις συναυλίες, εμφανιζόμενη στο εξής μόνο αραιά σε όπερες. Τα ρεσιτάλ της, στα οποία τραγουδούσε από άριες και λιντ μέχρι σύγχρονα ισπανικά, ιταλικά και γαλλικά τραγούδια, ήταν εξαιρετικά δημοφιλή και συνεχίστηκαν έως τη δεκαετία του '90. Εμφανίστηκε μάλιστα στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης (1992), όπου συνόδευσε τη σβέση της ολυμπιακής φλόγας με ένα παραδοσιακό τραγούδι της Καταλωνίας.
Στις 31 Δεκεμβρίου 2004 εισήχθη σε νοσοκομείο της γενέτειράς της με βρογχίτιδα. Απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 15 Ιανουαρίου 2005, από καρδιακή προσβολή. Είχε παντρευθεί μία φορά, τον Ενρίκε Μαγκρίνια το 1948, και είχαν αποκτήσει δύο γιους.
Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής

Χαρτονομίσματα

Η σειρά χαρτονομισμάτων του 1994 αντικαταστάθηκε το 2004. Η νέα σειρά περιλαμβάνει τραπεζογραμμάτια με ειδικά χαρακτηριστικά ασφαλείας και έχουν πιο σύγχρονο σχεδιασμό. Τα νέα χαρτονομίσματα προκάλεσαν την ανακούφιση των Αφρικανών και για το λόγο ότι φημολογούνταν πως τα παλιά ήταν βρόμικα και μπορούσαν να μεταφέρουν ασθένειες(1).  Το χρώμα του χαρτονομίσματος των 5.000 CFA άλλαξε από το γαλαζωπό σε πράσινο.
Κάρολος, πρίγκιπας της Βιάνα

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας (1425-41), κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας. Η μητέρα του και ο πάππος του τον προόριζαν για διάδοχο και το κοινοβούλιο Cortes τον είχε αναγνωρίσει· αλλά όταν το 1441 απεβίωσε η Λευκή Α΄, ο Ιωάννης Β΄ απέκλεισε τον 20ετή γιο του και κατέλαβε τη βασιλεία. 
Η κακή σχέση με τον πατέρα του χειροτέρευσε, όταν το 1447 ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Χουλιάνα Ενρίκεθ, νόθη απόγονο των βασιλέων της Καστίλλης. Απέκτησαν γιο τον Φερδινάνδο Β΄ και η μητριά του έβλεπε τον Κάρολο ως παρείσακτο. Όταν αυτή άρχισε να αναμειγνύεται στα εσωτερικά θέματα της Ναβάρρας, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος και το 1452 ο Κάρολος, αν και βοηθούμενος από τον Ιωάννη Β΄ της Καστίλλης, ηττήθηκε και φυλακίστηκε. Όταν υποσχέθηκε, ότι δεν θα αναλάμβανε τον βασιλικό τίτλο, ώσπου να αποβιώσει ο πατέρας του, ελευθερώθηκε. Έλαβε τα όπλα πάλι, αλλά ανεπιτυχώς και μετά κατέφυγε στον θείο του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας και της Σικελίας-Νάπολης.
Το 1458 απεβίωσε ο Αλφόνσος Ε΄ και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του (και πατέρας του Καρόλου) ως Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας. Στον Κάρολο προτάθηκε το στέμμα της Σικελίας-Νάπολης, αλλά αρνήθηκε και, έχοντας συμβιβαστεί με τον πατέρα του, επέστρεψε στην Ναβάρρα. Όταν επεδίωξε να νυμφευτεί την Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης κόρη του Ιωάννη Β΄, φυλακίστηκε. Οι Καταλανοί ξεσηκώθηκαν για χάρη του και η εξέγερση γενικεύθηκε. Τότε ο πατέρας του αναγκάστηκε να τον ελευθερώσει, να τον χρίσει κυβερνήτη της Καταλωνίας και διάδοχο του βασιλείου. Λίγο αργότερα απεβίωσε το 1461 στη Βαρκελώνη· η μητριά του κατηγορήθηκε ότι τον δηλητηρίασε.
Τον διαδέχθηκαν οι αδελφές του, πρώτα η Λευκή Β΄ της Ναβάρρας και έπειτα η Ελεονόρα της Ναβάρρας. Ήταν καλλιεργημένος και αγαπητός πρίγκιπας, λάτρης της μουσικής και της λογοτεχνίας. Μετέφρασε την Ηθική του Αριστοτέλη στα Αραγωνικά, έργο που κυκλοφόρησε το 1509 στη Σαραγόσα. Επίσης έγραψε το Χρονικό των βασιλέων της Ναβάρρας.