google/wiki40b huggingface dataset:
Ζοζέφ Καμπιλά

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Γεννήθηκε στη Hewa Bora II, στο νότιο Kivu, στις 4 Ιουνίου του1971. Ήταν γιος του Λοράν Ντεζιρέ Καμπιλά και της Mahanya Sifa Kabila και το πλήρες όνομά του είναι Joseph Kabila Kabange.
Έκανε στρατιωτική (αντάρτικη) εκπαίδευση στην Τανζανία και στη Ρουάντα και το 1996 έγινε μέλος της αντάρτικης Συμμαχίας των Δημοκρατικών Δυνάμεων για την Απελευθέρωση του Κονγκό (AFDL). Μετά τη νίκη του AFDL και την άνοδο του πατέρα του στην προεδρία, ο Ζοζέφ Καμπιλά έλαβε περαιτέρω εκπαίδευση στο Πεκίνο. Διορίστηκε αναπληρωτής αρχηγός ΓΕΣ το 1998. Το 2000 ανέλαβε και την αρχηγία του Στρατού, μέχρι τη δολοφονία του πατέρα του, λοράν-Ντεζιρέ Καμπιλά, το 2001.

Αρχηγός Κράτους

Σε ηλικία 29 ετών, στις 26 Ιανουαρίου του 2001, έγινε Αρχηγός του Κράτους και είχε κάποια επιτυχία στο να σταματήσει τον πόλεμο. Το 2002 υπογράφτηκε ειρηνευτική συμφωνία στο Σαν Σίτυ, στη Νότια Αφρική, η οποία κατ' όνομα τερμάτισε το Δεύτερο Πόλεμο του Κονγκό. Στις 28 Μαρτίου του 2004 έγινε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από οπαδούς του άλλοτε ηγέτη Μομπούτου Σέσε Σέκο, ενώ παρόμοια απόπειρα ανατροπής της κυβερνήσεως έλαβε χώρα και στις 11 Ιουνίου του 2004, με ηγέτη τον Ταγματάρχη Ερίκ Λενζ. Το Δεκέμβριο του 2005, με δημοψήφισμα εγκρίθηκε ένα νέο Σύνταγμα και οι προεδρικές εκλογές ορίστηκαν για τις 30 Ιουλίου του 2006.
Ο Ζοζέφ πρώτευσε κατά τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της 30ης Ιουλίου και ευχαρίστησε τους Κογκολέζους σε διάγγελμά του στην κρατική τηλεόραση της χώρας. Ο δεύτερος γύρος των πρώτων ελεύθερων εκλογών στο πρώην Ζαΐρ για περισσότερα από 40 χρόνια, διεξήχθη στις 29 Οκτωβρίου του 2006. Με ποσοστό 58,05%, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή του Κονγκό ανακήρυξε τον Ζοζέφ Καμπιλά νικητή των προεδρικών εκλογών. Ο αντίπαλός του Ζαν-Πιέρ Μπεμπά έλαβε το 41,95% των ψήφων. Η Επιτροπή απέρριψε τις αιτιάσεις του ηττημένου για νοθεία. Ο Καμπιλά ορκίστηκε σε φαντασμαγορική τελετή, στις 6 Δεκεμβρίου του 2006 . Παντρεύτηκε την Ολίβ Λεμπέ ντι Σιτά στις 17 Ιουνίου του 2006.
Η δεύτερη θητεία του Καμπιλά έληξε στις 20 Δεκεμβρίου 2016, αλλά ωστόσο οι εκλογές ακυρώθηκαν λόγω έλλειψης χρημάτων και της τεταμένης κατάστασης που επικρατούσε στη χώρα. Η θητεία του Καμπιλά παρατάθηκε για το 2017, ενώ οι εκλογές ορίστηκε να διεξαχθούν το έτος 2018. Τον Αύγουστο του 2018, ο Καμπιλά ανακοίνωσε ότι δε θα θέσει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2018 και ότι θα αποσυρθεί από την προεδρία της χώρας. H θητεία του Καμπιλά έληξε στις 24 Ιανουαρίου 2019, μετά από 18 έτη στην εξουσία και τον διαδέχτηκε ο Φέλιξ Τσισεκέντι, ο νικητής των προεδρικών εκλογών του Δεκεμβρίου 2018.
Μοσχόφυτο Τρικάλων

Γενικά

Γύρω από το Μοσχόφυτο υψώνονται οι κορυφές της Λαιούσας και του Ξυροβουνίου. Το χωριό πήρε το όνομά του από το φυτό μόσχος. Στο Μοσχόφυτο βρίσκεται μια παλαιά εκκλησία του Προφήτη Ηλία η οποία είναι απέναντι από την πλατεία του χωριού. Το χωριό γιορτάζει τη μνήμη του Προφήτη Ηλία στις 20 Ιουλίου. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει μια παιδική χαρά, με μία βρύση και ένα κιόσκι για να ξεκουράζονται οι επισκέπτες του. Τα σπίτια στο Μοσχόφυτο είναι πέτρινα.
Καρελο-Φινλανδική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Ιστορία

Η Καρελο-Φινλανδική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ιδρύθηκε στις 31 Μαρτίου 1940 με την συγχώνευση της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Καρελίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Φινλανδίας (ιδρύθηκε στα εδάφη που αποκτήθηκαν από την ΕΣΣΔ στον Πόλεμο του Χειμώνα, Καρελιανός Ισθμός και Καρελία της Λάντογκα). Όλος ο Καρελιανός πληθυσμός των κατακτημένων περιοχών (περίπου 422000) προσέφυγε στην Φινλανδία και στις περιοχές εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από άλλα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης.
Στον επακόλουθο Σοβιετο-Φινλανδικό Πόλεμο η Φινλανδία κατέκτησε και επαναπροσήρτησε την περιοχή το 1941. Το 1944 η Σοβιετική Ένωση ανακατέλαβε την περιοχή, πράξη που αναγνωρίστηκε από την Φινλανδία στην Εκεχειρία της Μόσχας και στην Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού το 1947. Οι Καρελιανοί εγκατέλειψαν ξανά την περιοχή. Ο Καρελιανός Ισθμός και το Βίμποργκ (Βιίπουρι) μεταφέρθηκαν διοικητικά από την Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ στην Περιφέρεια Λένινγκραντ, αλλά η Καρελία της Λάντογκα παρέμεινε μέρος της.
Στις 16 Ιουλίου 1956 η Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ ενσωματώθηκε στην Ρώσικη ΣΟΣΔ σαν Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Καρελίας. Ενώ με την διάλυση της Σοβιετικής ένωσης μετατράπηκε στις 13 Νοεμβρίου 1991 στην Δημοκρατία της Καρελίας, ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Πολιτική

Γραμματέας του Καρελο-Φινλανδικού Ανωτάτου Σοβιέτ στο διάστημα (1940-1956) ήταν ο Φινλανδός κομμουνιστής Όττο Βίλλε Κουούσινεν. 
Ενώ γραμματέας του Καρελο-Φινλανδικού Κομμουνιστικού Κόμματος την δεκαετία του 1940 ήταν ο Γκ. Ν. Κουπριγιάνοφ.
Αδαμάντιος Παπαδιαμαντόπουλος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Καταγόταν από την πλούσια και ισχυρή οικογένεια Παπαδιαμαντοπούλου και ήταν αδερφός των Παναγιώτη, κτηματία και βουλευτή, και Δημήτριου, υποστρατήγου. Ύστερα από πιέσεις του Γεωργίου Σισίνη επιλέχθηκε ως ένα από τα ορφανά αγωνιστών του 1821 και στάλθηκε στην Γερμανία για σπουδές με έξοδα των Φιλελλήνων. Σπούδασε νομικά και ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο φτάνοντας στη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Το 1837 μετέφρασε «τας Ωδάς» του Ανακρέοντος και το 1859 εξέδωσε ένα νομικό έργο «Περι της υπέρ του απεριορίστου των τόκων νέας του Αρ. Πάγου νομολογίας». Ασχολήθηκε με την ποίηση και ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένος από τον Βηλαρά, τον Κάλβο και τον Σολωμό.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1896. Ήταν παντρεμένος με την Σκευώ Γιουρδή, εγγονή του Εμμανουήλ Τομπάζη και της Ξανθής Σαχίνη, και είχε τρία παιδιά: την Χριστίνα, την Μαρία και τον Ιωάννη, γνωστό και ως Ζαν Μορέα, ποιητή.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1953

Το 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Τουρκία, στις πόλεις Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη από 13 ως 23 Μαρτίου 1953. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων του Βελγίου. Η Ελλάδα κατέλαβε την τρίτη θέση.

Σύστημα διεξαγωγής

Από την πρώτη φάση εξαιρέθηκε η διοργανώτρια Τουρκία, η οποία προκρίθηκε χωρίς αγώνα στον τελικό γύρο. Οι υπόλοιπες έξι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τριών ομάδων. Οι πρώτες των δύο ομίλων και η Τουρκία, συγκρότησαν τον όμιλο του τελικού γύρου. Η τελική κατάταξη και ο τροπαιούχος προέκυψε από τη βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας δυο ομάδων στην πρώτη θέση του ομίλου προβλεπόταν η ανάδειξη του νικητή μετά από εκτέλεση πέντε πέναλτι.

Η ελληνική ομάδα

 Ελλάδα
Προπονητής: Κώστας Νεγρεπόντης.
Ποδοσφαιριστές: Κώστας Καραπατής (τερμ., 4 αγώνες), Χαράλαμπος Ταουξής (τερμ., 2), Αλούπης (4), Κουρτζίδης (3), Νεμπίδης (4), Σούλης Κίνλεϊ (4), Πούλης (4), Εμμανουηλίδης (3), Καζάκος (3), Ασημακόπουλος (3), Θ. Σαραβάκος (4), Πανάκης (4), Λ. Πετρόπουλος (4), Χατζηνικολάου (3), Μυλωνάκης (1), Πολύζος (1).
Καλαθοσφαίριση ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004

Σύστημα διεξαγωγής

Το σύστημα διεξαγωγής παρέμεινε ίδιο με των Αγώνων του Σίδνεϋ.
Οι ομάδες χωρίστηκαν με κλήρωση σε δύο ομίλους. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου αναμετρήθηκαν χιαστί στα νοκ-άουτ παιχνίδια των προημιτελικών, τα οποία οδηγούσαν τους νικητές σε προκαθορισμένες διασταυρώσεις στους ημιτελικούς. Οι νικητές των ημιτελικών αναμετρήθηκαν στο τελικό, οι ηττημένοι στο μικρό τελικό.
Οι 5οι και 6οι των ομίλων αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την 9η και 11η θέση αντίστοιχα.
Οι ηττημένοι των προημιτελικών οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης των θέσεων 5-8, με την εξής παράξενη πρόβλεψη που εφαρμόστηκε για δεύτερη και τελευταία φορά: Όσοι αποκλείστηκαν στα χιαστί των 2ων-3ων, αγωνίστηκαν για την 5η θέση. Όσοι αποκλείστηκαν στα χιαστί των 1ων-4ων, αγωνίστηκαν για την 7η θέση. Αυτή τη φορά ήταν σειρά της Ισπανίας να «αδικηθεί», όπως ο Καναδάς στο Σίδνεϋ, αφού από 1η στον όμιλό της, υποβιβάστηκε μετά τους προημιτελικούς στον αγώνα της 7ης θέσης.

Στατιστικές κατηγορίες

(μέσοι όροι ανά αγώνα)
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1972

Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1972 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Διεξήχθη σε δύο φάσεις: προκριματική και τελική σε έξι ομίλους των 4 ομάδων. Πρωταθλητές στους ομίλους αναδείχθηκαν οι σύλλογοι: Αναγέννηση Επανωμής, ΠΟ Νέων Μουδανιών, Α.Ο. Θήβα, Α.Ο. Ηλυσιακός, Φοίβος Κρεμαστής και Παννεμεατικός. Σύμφωνα με την προκήρυξη την άνοδο κέρδισαν και τρεις από τους δευτεραθλητές έπειτα αγώνες μπαράζ: ο Αλμωπός Αριδαίας, ο ΑΟ Πετραλώνων και ο Αστέρας Αμαλιάδας.
Ιωάννης Γαλής

Ο Ιωάννης Γαλής ήταν Έλληνας αγωνιστής οπλαρχηγός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Καταγόταν από τον Φουρνά των Αγράφων. Ήταν αδελφός των επίσης οπλαρχηγών Γεωργίου Γαλή και Κωνσταντίνου Γαλή
Διακρίθηκε δε σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα του 1821. Μετά την ανακήρυξη του Βασιλείου της Ελλάδος, τιμήθηκε από τον Βασιλέα Όθωνα όπου και αποκαταστάθηκε γενόμενος αξιωματικός στη βασιλική φάλαγγα λαμβάνοντας κάποια μηνιαία χορηγία.
Πύργος Λεμεσού

Τοποθεσία

Ο Πύργος βρίσκεται 13 χιλιόμετρα ανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 75 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Δυτικά συνορεύει με την Παρεκκλησιά, βόρεια με τη Σανίδα και ανατολικά με το Μοναγρούλι και τη Μονή. Η νότια πλευρά της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσια.

Φυσικό περιβάλλον

Στην περιοχή καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, ελιές, χαρουπιές, αμυγδαλιές, σιτηρά, νομευτικά φυτά, διάφορα φρουτόδενδρα, λίγα αμπέλια και ελάχιστα όσπρια. Καλλιεργούνται επίσης διάφορα είδη λαχανικών και ιδιαίτερα ντομάτες.

Ιστορία

Ο Πύργος υπήρχε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια με την ίδια ονομασία. Σε παλιού χάρτες είναι σημειωμένος με τις ονομασίες Pirgo και Birgo. Το χωριό πήρε το όνομα του από έναν πύργο που υπήρχε στην περιοχή κατά τα βυζαντινά χρόνια. Πύργος υπήρχε στην περιοχή και κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Ο πύργος αυτός πιθανόν να ήταν ένα κεντρικό οικοδόμημα οικογένειας ευγενών, στην οποία το χωριό ανήκε σαν φέουδο.
Ο Νέαρχος Κληρίδης αναφέρει ότι, σύμφωνα με μια τοπική παράδοση, στο χωριό υπήρχε «Πύργος της Ρήγαινας», από το πάτωμα του οποίου ξεκινούσε σήραγγα που έφθανε στην Αμαθούντα. Επιπλέον, στον πύργο, σύμφωνα με την παράδοση, υπήρχε μια ολόχρυση άμαξα με την οποία μετακινείτο η ρήγαινα. Παλιό οικοδόμημα στο χωριό είναι γνωστό ως ρηγούδιν και πιστεύεται ότι το πάτωμα του είναι εκείνο του αρχικού πύργου, από το οποίο ξεκινούσε η σήραγγα.
Στη περιοχή του χωριού υπάρχουν δυο τουλάχιστον αρχαιολογικοί χώροι των προϊστορικών χρόνων που αποδεικνύουν αρχαιότατη κατοίκηση της περιοχής. Το χωριό βρίσκεται πολύ κοντά στην αρχαία πόλη της Αμαθούντος, στη διοικητική έκταση της οποίας περιλαμβανόταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή του.
Γεώργιος Γιαννακός

Βιογραφία

Η μητέρα του ήταν λασιθιώτικης καταγωγής, καθώς καταγόταν από το χωριό Χριστός. Για το λόγο αυτό εγκαταστάθηκε στην Ιεράπετρα, όπου εργάστηκε ως έμπορος. Ήταν πολύ πλούσιος. Όταν ήταν επίσκοπος Ιεροσητείας ο Αμβρόσιος Σφακιανάκης, του ανατέθηκαν πολλά κοινωφελή έργα.
Επίσης, στην Κρητική Βουλή διετέλεσε βουλευτής της επαρχίας Ιεράπετρας.
Απεβίωσε το 1917 και το όνομά του δόθηκε σε οδό της Ιεράπετρας. Με τη διαθήκη του, άφησε 2.000 χρυσές λίρες, με τις οποίες οικοδομήθηκε το γυμνασιακό συγκρότημα και έγιναν έργα ύδρευσης για την Ιεράπετρα. Η προτομή του Γιαννακού στήθηκε στον κήπο του σχολείου του Σταυρού.
Ιερά Μητρόπολις Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης

Ιστορία

Η περιοχή της Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης αποτέλεσε το σημείο διέλευσης του Αποστόλου Παύλου κατά την πορεία του προς τη Θεσσαλονίκη, στην οποία εισήλθε από την σημερινή οδό Λαγκαδά και την Ληταία Πύλη. Την ίδια οδό ακολούθησαν οι Θεσσαλονικείς Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος για να ευαγγελίσουν τους Σλαβικούς λαούς.
Στην τάξη της πρωτοκαθεδρίας των επισκόπων και μητροπολιτών του Πατριαρχείου του έτους 980 αναφέρονται έντεκα επικσοπές υπό τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, μεταξύ αυτών και ο Λητής και Ρεντίνης με έδρα την Λητή. Η μνεία των δύο ονομάτων σημαίνει ότι κατά τον 10 αι. η Λητή είχε παρακμάσει μετά τις επιδρομές και τις επακόλουθες μετακινήσεις πληθυσμών και η Ρεντίνα ως ακμάζουσα πόλη αποτέλεσε τη νέα έδρα. Η ανακήρυξη της Ρεντίνας σε έδρα επισκοπής έγινε περί το 900, σύμφωνα με τη Νεαρά ΧVI του Λέοντος Σοφού (886-907).
Στις 28 Φεβρουαρίου του 1751 μαρτύρησε η αγία Κυράννα η εξ Όσσης Θεσσαλονίκης. Ήδη από τα μέσα του 17ου αι. η επισκοπή Λητής και Ρεντίνης έπαυσε να υφίσταται και επανιδρύθηκε επί αρχιερατεία Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Θεοδοσίου (1767-1769). Ο επίσκοπος Λητής Αλεξανδρος Ρηγόπουλος (1881-1890) ως βοηθός επίσκοπος της Μητροπόλεως Βοδενών επέδειξε σημαντική δράση κατά τον Μακεδονικό Αγώνα. 
Στις 9 Οκτωβρίου 1924 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Λαγκαδά ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός και διακόνησε στον Λαγκαδά έως τον Οκτώβριο του 1932.
Το 1967 κατόπιν προτάσεως του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Α' επανιδρύθηκε η Μητρόπολη Λαγκαδά και η Ιερά Σύνοδος τον όρισε Τοποτηρητή μέχρι την εκλογή Μητροπολίτη. Στις 23 Ιουνίου 1967 εξελέγη Μητροπολίτης Λαγκαδά ο αρχιμ. Σπυρίδων Τραντέλλης.
Βαλενθιανικός χρυσός αιώνας

Ο Βαλενθιανικός Χρυσός Αιώνας ή Χρυσός Αιώνας των βαλενθιανικών γραμμάτων (στα καταλανικά Segle d'or valencià) αποτελεί μια ιστορική περίοδο που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα οπότε και συγγράφηκαν σημαντικά λογοτεχνικά έργα στην καταλανική γλώσσα στο Βασίλειο της Βαλένθιας.
Κατά τον Βαλενθιανικό Χρυσό Αιώνα η τοπική λογοτεχνία ξεπέρασε τον καθιερωμένο μέχρι τότε μεσαιωνικό της χαρακτήρα που περιοριζόταν κυρίως στην τροβαδουρική ποίηση. Ο γραπτός λόγος γίνεται για πρώτη φορά εργαλείο έκφρασης στην ρωμανική γλώσσα της περιοχής, τα μεσαιωνικά καταλανικά και καταφέρνει να αποπέμψει από την ποίηση τις προβηγκιανικές επιρροές και από τον πεζό λόγο τους λατινισμούς. Η εποχή αυτή έθεσε τις βάσεις της μετέπειτα λογοτεχνίας στην καταλανική γλώσσα μα και της ίδιας της γλώσσας καθώς αποτέλεσε το πρότυπο πάνω στο οποίο βασίστηκε η λογοτεχνική και γλωσσολογική της αναγέννησή της (Renaixença) κατά τον 19ο αιώνα.

Ιστορικό υπόβαθρο

Το Βασίλειο της Βαλένθιας δημιουργήθηκε επίσημα το 1239 μετά την κατάκτηση της μέχρι τότε μουσουλμανικά ελεγχόμενης περιοχής από τον Ιάκωβο Ι τον Κατακτητή. Η ανάπτυξη που επήλθε έφερε την Βαλένθια σε κυρίαρχη θέση στα πλαίσια του Στέμματος της Αραγόνας, αποτελώντας την σημαντικότερη πόλη του Στέμματος και μία από τις σημαντικότερες της Ευρώπης της εποχής. Μετά από χρόνια συνεχούς αστάθειας λόγω της δυναστικής κρίσης του Οίκου της Βαρκελώνης, ο Συμβιβασμός του Κασπ το 1412 και η βασιλεία του Αλφόνσου του Μεγαλόψυχου (1416-1458), με την κατάκτηση του Βασιλείου της Νεάπολης ξαναέδωσαν στο Στέμμα της Αραγόνας το ρόλο της ως κυρίαρχης πολιτικής δύναμης στην Δυτική Μεσόγειο. Ο εμφύλιος πόλεμος ωστόσο που προκλήθηκε στην Καταλονία μεταξύ του Ιωάννη Β’ (1458-1479) και του γιου του, Πρίγκηπα της Βιάνα προκάλεσε τριγμούς και ανασφάλεια στο πριγκιπάτο και στη Βαρκελώνη. Η φυγή πολλών ευγενών και πλουσίων από εκεί στη Βαλένθια, συνέβαλε στην άνθηση της πόλης. Απόδειξη αυτής της άνθησης ήταν το γεγονός ότι εκεί εγκαταστάθηκε το πρώτο τυπογραφείο και ως αποτέλεσμα εκεί τυπώθηκε το πρώτο βιβλίο της Ιβηρικής χερσονήσου (το Les Troves en Lahors de la Verge Maria το 1474).
Η γενιά των 592 ευρώ

Υπόθεση

Η σειρά παρακολουθεί τη ζωή έξι νεαρών ανθρώπων και τα προβλήματα που προκύπτουν στην επαγγελματική και προσωπική τους ζωής. Η σειρά λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα του 2010. Ο Αλέξης, ρομαντικός, συνεσταλμένος, με όνειρα για το μέλλον, κάνει μεγάλη καριέρα στη διαφημιστική Μπουχέσας Α.Ε. με μοναδικό πελάτη ένα σουβλατζίδικο... Ο Σταύρος με IQ 167 εκπονεί διδακτορικό στη σωματιδιακή φυσική, συγκατοικεί με τον Ουκρανό μετανάστη Μίρι και προσπαθεί να βρει λογική και συνέπεια σ' ένα ανορθολογικό σύμπαν... Ο Χαραλάμπης, πάλι, έχει πιο προσγειωμένες ανάγκες. Όσο οι γονείς του δεν του ζητάνε να πληρώσει ενοίκιο, όσο κρατάει η αναβολή λόγω σπουδών και όσο υπάρχουν γυναίκες έτοιμες για όλα, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας... Αντιθέτως, η Ιωάννα, η Κύπρια κολλητή τους ανησυχεί πολύ για το μέλλον. Σύμφωνα με τα σχέδιά της, τα 25 θα την έβρισκαν με σύζυγο και καριέρα στην ψυχολογία αλλά τα 25 όπου να 'ναι φεύγουνε... Τέλος, την παρέα συμπληρώνει η Κατερίνα, με σπουδές νομικής στην Οξφόρδη και στο Harvard. Έχοντας ζήσει χρόνια στο εξωτερικό, επιστρέφει στην πατρίδα για να «χτυπήσει κόκκινο» ψάχνοντας δουλειά στην Ελλάδα των 592 ευρώ.

Επεισόδια

1.Η προσπάθεια μετράει
2.Κάθε λύση γεννάει καινούργια προβλήματα
3.Ο επιμένων νικά
4.Το γοργόν και χάριν έχει
5.Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα
6.Διαφορά ηλικίας
7.Τα 7 στάδια του χωρισμού
8.Κοινά γούστα
9.Αντικαταστάτες
10.Κανακευτής ή προαγωγός
11.Εκπλήξεις
12.Μετακόμιση
13.Νοσοκομεία και νοσοκόμες
14.Αλλαγή κρατούντος προτύπου
15.Δανεικά
16.Αποκριά
17.Έργο τέχνης
18.Αναχωρήσεις
Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ

Αρμοδιότητες Γ.Γ.

Οι αρμοδιότητες του Γενικού Γραμματέα που προΐσταται της Υπηρεσίας αυτής διακρίνονται σε διοικητικές και πολιτικές.

Διοικητικές

Υπό την άποψη αυτή ο Γενικός Γραμματέας προΐσταται ως ανώτερος διοικητικός υπάλληλος του Οργανισμού και συγχρόνως είναι Γενικός Γραμματέας της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας, του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ, καθώς και του Συμβουλίου Κηδεμονιών.

Ιστορία

Πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ήταν ο Νορβηγός Τρύγκβε Λη που υπηρέτησε μέχρι το 1953. Στη συνέχεια ανέλαβε ο Σουηδός Νταγκ Χάμμερσελντ (Dag Hammarskjöld), μέχρι τον θάνατό του το 1961 σε αεροπορικό δυστύχημα στην Αφρική. Αυτόν διαδέχθηκε ο Βιρμανός Ου Θαντ, (U Thant), μέχρι το 1972, όπου ανέλαβε ο Αυστριακός Κουρτ Βαλτχάιμ, (Kurt Waldheim), τον οποίο και διαδέχθηκαν στη σειρά το 1982 ο Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ, (Javier Pérez de Cuéllar), το 1992 ο Αιγύπτιος Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, (Boutros Boutros Ghali), το 1997 ο Κόφι Ανάν, το 2007 ο Μπαν Κι-Μουν (Ban Ki-moon). Τωρινός πρόεδρος (ανέλαβε 1/1/2017) είναι ο Αντόνιο Γκουτέρες.

Παρατηρήσεις

(¹) Πολλοί διεθνολόγοι υποστηρίζουν, ως σωστότερη άποψη, ότι η εκλογή του Γενικού Γραμματέα θα έπρεπε να γίνεται απ΄ ευθείας από τη Γενική Συνέλευση, χωρίς καθόλου τη μεσολάβηση, (εν προκειμένω εισήγηση), του Συμβουλίου Ασφαλείας, προκειμένου έτσι αυτός να είναι, (ή τουλάχιστον να θεωρείται), απαλλαγμένος επιρροών των Μεγάλων Δυνάμεων.
Τρούλος. Παρεκκλήσιο Αγίου Νικολάου Σπηλιά Νταβέλη (1233/1234) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Περιγραφή

Ο Τρούλλος που προέρχεται από το παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου από την Σπηλιά Νταβέλη, είναι διαμέτρου 235εκ. Στο κέντρο του τρούλλου εικονίζεται ο Χριστός Παντοκράτωρ σε κοκκινωπό βάθος. Αυτό είναι στοιχείο που χαρακτηρίζει τη μνημειακή ζωγραφική της περιοχής κατά τον 13ο αι. Η μορφή έχει αδρά χαρακτηριστικά, τραχιά έκφραση και ρωμαλέα σωματική διάπλαση Στο τύμπανο του τρούλλου στον ίδιο άξονα με τον Χριστό εικονίζεται η Θεοτόκος , δορυφορούμενη από δύο αγγέλους με επίσημη ενδυμασία, προφητάνακτες και προφήτες. Η σύνθεση χρονολογείται με επιγραφή στα 1233/1234.
Κουντεγιάρ

Ο Κουντεγιάρ, ρωσ. Кудеяр, υποτίθεται από τον Οίκο των Ρουρικιδών, είναι θρυλικός ήρωας τού Ρωσικού λαού. Η ιστορία του περιγράφεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα (1875) τού Νικολάι Κοστομάροβ.

Βιογραφία

Ο Βασίλι Γ΄ τσάρος της Ρωσίας (γιος της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας) είχε πρώτη σύζυγο τη Σολομονίδα Σαμπούροβνα, την οποία διαζεύχθηκε, επειδή δεν του έκανε τέκνα και τη φυλάκισε σε μονή. Έτσι μπόρεσε να κάνει δεύτερο γάμο με την Έλενα Γκλίνσκαγια και είχε τέκνα τον Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας και τον Γιούρι του Ούγκλιτς. Η πρώτη σύζυγος έγινε μετέπειτα η αγία Σολομονίδα τού Σούζνταλ.
Σύμφωνα με τον θρύλο η Σολομονίδα έπειτε από λίγους μήνες γέννησε έναν γιο, ο οποίος πήγε λαθραία στους Κοσσάκους, που ζούσαν κατά μήκος τού ποταμού Ντον και εκεί έγινε ο ατρόμητος στρατηγός τους (ataman) και ήρωας σαν τον Ρομπέν των δασών.
Στην πραγματικότητα υπήρχαν αρκετοί ληστές με το όνομα αυτό. Υπάρχει μία επιστολή ενός βογιάρου της Μόσχας από την Κριμαία προς τον Ιβάν Δ΄ τον τρομερό, όπου αναφέρει πως "υπάρχει μόνο ένας ληστής εδώ, ο αθεόφοβος Κουτεγιάρ". Το όνομα είναι προφανώς περσικό και είναι σύνθεση των λέξεων θεός και άνδρας.
Χουάν ντε Ερέρα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κανταβρία στα πλαίσια μιας οικογένειας ιδαλγών της ελάσσονος ευγένειας. Το 1547 εντάχθηκε στην ακολουθία ευγενών του πρίγκιπα Φιλίππου, ταξιδεύοντας στη Γερμανία, την Ιταλία και τις Κάτω Χώρες όπου ήλθε σε επαφή με τις ιδέες της Αναγέννησης. Από το 1552 συμμετέχει ως έφιππος πυροβολητής στις εκστρατείες αρχικά του στρατηγού Φεράντε ι Γκονθάγα στο Πεδεμόντιο κι έπειτα στην προσωπική φρουρά του αυτοκράτορα μέχρι την απόσυρση του τελευταίου στο μοναστήρι του Γιούστε το 1556. Ως επόμενο βήμα επανέρχεται στην υπηρεσία του, μονάρχη πλέον, Φίλιππου Β΄, αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση του πρίγκιπα Καρόλου. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1563 εντάσσεται στα έργα του νέου ανακτόρου στο Εσκοριάλ υπό τον Χουάν Μπαουτίστα δε Τολέδο, για να οριστεί επικεφαλής των έργων το 1572 και να δει το κτίριο να ολοκληρώνεται το 1584. Παράλληλα, κατέχοντας τον τίτλο του επιβλέποντα των βασιλικών μνημείων, βλέπει την επιρροή του να εξαπλώνεται μαζί με το ύφος του σε όλο το στέμμα της Καστίλλης. Υπήρξε επίσης ιδρυτής και πρώτος διευθυντής της Ακαδημίας Μαθηματικών και Σχεδίου της Μαδρίτης, ένα από τα πρώτα ιδρύματα σπουδών αρχιτεκτονικής, πολεοδομίας και μαθηματικών επιστημών στο ισπανικό στέμμα.

Αρχιτεκτονικό έργο

Έχοντας εργαστεί υπό τον Χουάν Μπαουτίστα δε Τολέδο και όντας στην ουσία μαθητής και ακόλουθός του, ο Χουάν ντε Ερέρα ανέλαβε δύο σημαντικά έργα του ισπανικού στέμματος που είχαν μείνει δίχως επικεφαλής με τον θάνατο του αρχιτέκτονα το 1567: τα ανάκτορα του Αρανχουέθ και του Εσκοριάλ. Ειδικότερα στο δεύτερο, που ήταν και το έργο που σημάδεψε το ερεριανό ύφος και που γίνονται εμφανείς οι προσωπικές του απόψεις περί αρχιτεκτονικής, ο Ερέρα επέδειξε αυστηρότητα και ομοιομορφία επιλέγοντας ως εξωτερικό χαρακτηριστικό την κάλυψη των στεγών με σχιστόλιθο, μια επιρροή του αρχιτεκτονικού ύφους των Κάτω Χωρών. Τα ίδια στοιχεία χαρακτηρίζουν έτερα έργα του όπως τη νότια πρόσοψη του Αλκάθαρ του Τολέδο, τον καθεδρικό ναό του Βαγιαδολίδ και το Ανταλλακτήριο της Σεβίλλης. Ο καθεδρικός του Βαγιαδολίδ αποτέλεσε πρότυπο για έτερους καθεδρικούς στις ισπανικές αποικίες στην Αμερική όπως αυτούς της Λίμα και της Πόλης του Μεξικού. Αναφορικά με την Αμερική, πιθανότατα βρισκόταν πίσω από τις πολεοδομικές εντολές που ενσωμάτωσε ο Φίλιππος Β΄ στις Διαταγές των Ινδιών αναφορικά με τη δομή των αμερικανικών άστεων, όντας η πολεοδομία μια ακόμη πτυχή της προσωπικότητάς του (πιθανότατα βρίσκεται πίσω από σχέδια της πολεοδομικής επέκτασης της Μαδρίτης). Στον ίδιο τομέα, σχεδίασε την γέφυρα της Σεγόβια (1584) πάνω από τον Μανθανάρες και την Πλάθα Μαγιόρ. Η βασιλική υποστήριξη που έλαβε ο Ερέρα και οι υπόλοιποι κλασικιστές αρχιτέκτονες της εποχής του όπως ο Χουάν Μπαουτίστα δε Τολέδο για πρώτη φορά μετέτρεψε τη μοναρχία στον κύριο προωθητή της αρχιτεκτονικής δραστηριότητας, κάτι που μέχρι τότε χαρακτήριζε είτε την εκκλησία είτε την ευγενική τάξη.
Το, κλασικιστικής κοπής, ερεριανό ύφος επηρέασε την επόμενη γενιά Ισπανών αρχιτεκτόνων όπως τους Φρανθίσκο και Χουάν Γκόμεθ ντε Μόρα και επαναχρησιμοποιήθηκε από τη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο για την κατασκευή επιβλητικών κτιρίων όπως το Γενικό Στρατηγείο της Πολεμικής Αεροπορίας στη Μαδρίτη.