google/wiki40b huggingface dataset:
Όμηρος Πέλλας

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1921 (18.1.1921) στο χωριό Καημένη Γυναίκα (σημερινός Πρόδρομος, του πρώην Δήμου Αυλώνος, σήμερα του Δήμου Τριφυλίας) του νομού Μεσσηνίας. Οι γονείς του ήταν αγρότες. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Κυπαρισσίας και σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε το καλοκαίρι του 1940.
Τοποθετήθηκε ως δάσκαλος στο χωριό Σωτήρα της Έδεσσας και εκεί τον βρήκε ο Πόλεμος και η Κατοχή. Συνελήφθη δύο φορές από τους Γερμανούς για την αντιστασιακή του δράση και την δεύτερη το 1944 στον έστειλαν όμηρο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Γερμανίας.
Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου έκανε διάφορες δουλειές για να επιζήσει. Εξορίστηκε στην Ικαρία και όταν ήλθε ο καιρός να επιστρατευτεί στάλθηκε στη Μακρόνησο από όπου απολύθηκε με τα μέτρα ειρήνευσης.
Αργότερα τοποθετήθηκε ως δάσκαλος στο χωριό Σεβαστιανά του νομού Πέλλας και στη συνέχεια στα χωριά Πετριά και Μαυροβούνι του ίδιου νομού. Την εποχή αυτή ολοκλήρωσε το χρονικό της ομηρίας του, το μνημειώδες έργο «STALAG VI C», βασισμένο στο ημερολόγιο που είχε κατορθώσει να κρατήσει κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Βασίστηκε στο ημερολόγιο όσο το θυμόταν, διότι το ημερολόγιο αυτό δεν υπήρχε πλέον. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, λόγω των πολιτικών διώξεων σε βάρος του, το είχε εμπιστευτεί σε φιλικό πρόσωπο, το οποίο σε κάποια στιγμή φόβου ότι αυτό θα ανακαλυπτόταν, το κατέστρεψε.Το "STALAG VI C" γράφτηκε το καλοκαίρι του 1960 στο Μέτσοβο.
Συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα («Επιθεώρηση Τέχνης» κ.ά.). Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την ζωγραφική και τη γλυπτική. Έγραψε επίσης διηγήματα, ομιλίες, καθώς και μελέτες για θέματα αγωγής των παιδιών, όπως «Το βιβλίο και το παιδί», «Το παιδί και το παιχνίδι», «το πρόβλημα της αγωγής των νέων». Έγραψε ακόμη μελέτες για την τέχνη: «Εμείς το κοινό και οι καλλιτέχνες του καιρού μας», «Στοχασμός πάνω στην αφηρημένη τέχνη», που δημοσιεύτηκαν στο εικαστικό περιοδικό «Ζυγός». Έγραψε επίσης τα διηγήματα: «Άννα», «Καρφίτσες», «Σταυρούλα» (Κέδρος, 1978), «Ανδρέας» (Στιγμή, 1986), «Γέρο Λιας», «Σταυρής», με το οποίο πήρε μέρος στο διαγωνισμό αντιστασιακού διηγήματος του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης».Τα διηγήματα αυτά είναι γραμμένα από το χειμώνα του 1959 μέχρι το φθινόπωρο του 1962 στη Σκύδρα, στη Θάσο και στο Μέτσοβο.
Πέθανε στα τέλη του 1962 (23.12.1962) στη Σκύδρα.
Εμπορική επωνυμία

Η εμπορική επωνυμία ή εταιρική επωνυμία είναι ψευδώνυμο που χρησιμοποιείται από τις εταιρείες με σκοπό να εκτελούν τις δραστηριότητές τους υπό μία επωνυμία που διαφέρει από την καταχωρημένη νομική επωνυμία της επιχείρησης. Οι εμπορικές επωνυμίες χρησιμοποιούνται συνήθως από τις εταιρείες για να διεξάγουν τις δραστηριότητές τους υπό μία απλούστερη μάρκα, σε αντίθεση με τη χρήση της επίσημης επωνυμίας τους στο πλαίσιο όλων των δημόσιων επικοινωνιών, ή όταν ένα επιθυμητό όνομα δεν ήταν σε θέση να καταχωρηθεί από τον υπεύθυνο της επιχείρησης, ή αν η επιχείρηση ανήκει μια ξεχωριστή εταιρεία, δικαιοδόχο (franchisee), ή ατομική επιχείρηση. Οι εμπορικές επωνυμίες που χρησιμοποιούνται επίσης στην ονοματολογία του φαρμάκου υπόκεινται σε συγκεκριμένες πολιτικές και κατευθυντήριες γραμμές για χρήση σε ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις, (για παράδειγμα, ατορβαστατίνη (εμπορική ονομασία Lipitor της Pfizer)).
Ορνέλλα Μούτι

Βιογραφία

Γεννημένη στη Ρώμη από Ναπολιτάνο δημοσιογράφο πατέρα και Γερμανο-Εσθονή μητέρα γλύπτρια.Η καταγωγή της απο την μεριά της μητέρας της είναι από την Αγία Πετρούπολη. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή την Κλωντία. Έχει κάνει δύο γάμους και έχει τρία παιδιά.Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον Αλέσιο Οράνο, ηθοποιό και συμπρωταγωνιστή της ( 
στην ταινία Η πιο όμορφη σύζυγος) (1975-1981) και τον Φεντερίκο Φατσινέττι (1988-1996). Τα τρία της παιδιά είναι η Νάικε Ριβέλλι (ηθοποιός και μοντέλο), και ο Αντρέα και η Καρολίνα, από τον γάμο της με τον Φατσινέττι. Απο το 1998 συζεί με τον πλαστικό χειρουργό Στεφάνο Πικόλο.
Το 1994 είχε ψηφιστεί ως η ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο από μια παγκόσμια ψηφοφορία των αναγνωστών του περιοδικού "Class". Εκτός απο την ενασχόληση της 
με τον κινηματογράφο η Ορνέλλα Μούτι το 2008 δημιούργησε δική της σειρά κοσμημάτων και άνοιξε  καταστήματα σε Παρίσι, Μιλάνο, Ρώμη, Ρίγα και Μόσχα.
Τον Σεπτέμβριο του 2016 επισκεπτόμενη την νήσο Σαχαλίνη ανακοίνωσε ότι διαθέτει πια και την Ρωσική υπηκοότητα.
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε με την ταινία "Η πιο όμορφη σύζυγος" το 1970. Εκτός από ιταλικές ταινίες έχει παίξει και σε Αμερικάνικες, Βρετανικές, και Γαλλικές ταινίες.
NGC 6326

Το NGC 6326 είναι σύνθετο και ακανόνιστα δομημένο πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Βωμού. Κατατάσσεται ως PN στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και ανακαλύφθηκε από τον Σκοτσέζο αστρονόμο Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) στις 26 Αυγούστου 1826. Το NGC 6326 δημιουργήθηκε από το υλικό που εκτινάχθηκε στο διάστημα από τον κεντρικό διπλό αστέρα του, που πλησιάζει στο τέλος της ύπαρξής του. Το μπλε και κόκκινο χρώμα οφείλονται στην ποσότητα ραδιενέργειας που εκλύεται από τον αστέρα και κάνει τα αέρια να λάμπουν. Το νεφέλωμα αυτό απέχει περίπου 11.000 έτη φωτός από την Γη.
Γεωαναφορά

Η Γεωαναφορά είναι ότι το εσωτερικό σύστημα συντεταγμένων ενός χάρτη ή μιας αεροφωτογραφίας το οποίο τα τοποθετεί σε σχέση με τον χώρο. Αυτό συμβαίνει ή αυτόματα ή χειροκίνητα με την επιλογή χαρακτηριστικών πάνω στον χάρτη για τα οποία έχουμε την ακριβή τους θέση.
Εδουάρδος ο Εξόριστος

Επιστροφή στην Αγγλία και θάνατος

Όταν ο θείος του Εδουάρδος ο εξομολογητής έμαθε ότι επέζησε τον προσκάλεσε στην Αγγλία ύστερα από πολλά χρόνια εξορίας να τον ορίσει διάδοχο  του στον θρόνο ως τελευταίο επιζών μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ, την ίδια εποχή ο Εδουάρδος βρισκόταν στην συνοδεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αμέσως συνάντησε αντιδράσεις από τους ευγενείς που επιθυμούσαν στην διαδοχή έναν από τους γιους του ισχυρότατου και φιλόδοξου κόμητος Γκόντουιν του Ουέσσεξ. Στη Νορμανδία υπήρχε επιπλέον άλλος ένας επίδοξος διάδοχος του θρόνου ο ανιψιός του βασιλιά Εδουάρδου Γουλιέλμος της Νορμανδίας, η ύπαρξη του Εδουάρδου Έθελινγκ ήταν μοιραία στα σχέδια όλων των ισχυρών μνηστήρων για την διαδοχή στον Αγγλικό θρόνο. Το 1054 ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής έστειλε τον Ίλντριντ, επίσκοπο του Ουόρκεστερ να διαπραγματευτεί με τον Γερμανό αυτοκράτορα την επιστροφή του Εδουάρδο, οι διαπραγματεύσεις αρχικά δεν είχαν επιτυχία αλλά τελικά ο Γερμανός αυτοκράτορας συμφώνησε. Ο Εδουάρδος ο Εξόριστος έφτασε στην Αγγλία με την γυναίκα και τα παιδιά του (1057) αλλά πέθανε υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες λίγες μέρες μετά την άφιξη του στις 19 Απριλίου 1057, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν στο γεγονός ότι δολοφονήθηκε ή δηλητηριάστηκε από τους μεγάλους διεκδικητές του θρόνου. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου.
Σπύρο Άγκνιου

Βιογραφία

Σπούδασε χημεία στο πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης. Οι γονείς του κατάγονται από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας. Για την ακρίβεια ο πατέρας του ήταν Έλληνας και η μητέρα του ήταν Αμερικανίδα (πιθανώς ισπανικής καταγωγής). Στο θρήσκευμα ήταν επισκοπιανός και όχι ορθόδοξος. Η σταδιοδρομία του γενικά ήταν αρκετά σημαντική. Στρατιώτης με τον αμερικανικό στρατό στην Ευρώπη κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πήρε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις και έλαβε και παράσημα ανδρείας. Μετά τον πόλεμο απέκτησε πτυχίο νομικής από το πανεπιστήμιο της Βαλτιμόρης (στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Μέριλαντ υπάρχει ειδική αίθουσα αφιερωμένη στην σταδιοδρομία του). Κατόπιν ασχολήθηκε με την πολιτική και ήταν για τρία χρόνια Κυβερνήτης της πολιτείας του Μέριλαντ με σημαντικό έργο (φορολογικές μεταρρυθμίσεις, σκληρή νομοθεσία κατά της μόλυνσης, αντιρατσιστική νομοθεσία). Μέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, στενός συνεργάτης του μετέπειτα Αμερικανού Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, τελικά το 1969 έγινε ο 39ος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ επί Προεδρίας Ρ. Νίξον. Στις 10 Οκτωβρίου 1973 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την Αντιπροεδρία των ΗΠΑ μετά την αποκάλυψη στελεχών κατασκευαστικών εταιρειών ότι τον είχαν δωροδοκήσει, ενώ μετά από συμφωνία η επίσημη κατηγορία περιορίστηκε σε φοροδιαφυγή, κατηγορία την οποία δεν αντέκρουσε. Στην θέση του ορίστηκε ως Αντιπρόεδρος ο Τζέραλντ Φορντ, ο οποίος μετέπειτα έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά την παραίτηση του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1974.
Η συμβολή του στην νίκη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και την ανάληψη της Προεδρίας των ΗΠΑ από τον Ρίτσαρντ Νίξον και της Αντιπροεδρίας από τον ίδιο, στις εκλογές του 1969 ήταν καθοριστική. Κατά την προεκλογική του εκστρατεία όργωσε όλη την Αμερική. Ήταν δεινός ρήτορας και κατάφερνε να κατατροπώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγορούσαν ότι είχε ακραίες θέσεις σε ορισμένα ζητήματα, ειδικότερα στο μεγάλο θέμα του πολέμου στο Βιετνάμ. Μετά την παραίτησή του δεν αναμίχθηκε στην πολιτική αλλά ακολούθησε επαγγελματικό και ιδιωτικό βίο. Πέθανε το 1996.
Ισαβέλλα της Βαυαρίας, δούκισσα της Γένουας

Βιογραφία

Ήταν η πρώτη κόρη του Αδαλβέρτου πρίγκιπα της Βαυαρίας και της Αμαλίας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου δε Πάουλα δούκα του Κάδιθ.
Σφίγγα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 905)

Περιγραφή

Πρόκειται για έλασμα τετράγωνου σχήματος, εξαιρετικά λεπτεπίλεπτου. Είναι εκτυπωμένο με ανάγλυφη παράσταση σφίγγας, καθούμενης προς τα δεξιά. Η κεφαλή της είναι στολισμένη με χαίτη μπουκλωτή. Η απεικόνιση είναι κορνιζαρισμένη με κάδρο σε σχήμα καδοπλεξίας. Μια από τις γωνίες φέρει οπή που διατηρεί υπολείμματα χρυσής επικάλυψης, και η οποία χρησίμευε για το πέρασμα κλωστής που συγκρατούσε το έλασμα σε ύφασμα ή ρούχο.
Χρήστος Φουσιάνης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1902 στο Χατζή Πυλίας.
Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών και ήταν κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του ίδιου πανεπιστημίου, από το 1965 ως το 1966.
Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας το 1946 με τον Λαϊκό Κόμμα , συγκεντρώνοντας 12.107 ψήφους.
Ήταν παντρεμένος με την Μάρθα Παπαθεοδοσίου και είχαν 1 γιο.
Πέθανε το 1989.
Gesta Stephani

Ιστορία του χειρογράφου

Το αρχικό κείμενο βρέθηκε στην επισκοπική βιβλιοθήκη της Λαόν, πρωτεύουσας του Νομού Αιν (Aisne) της Πικαρδίας. Από εκεί, χάρη στον επίσκοπο Μπενζαμέν ντε Μπρισαντώ (Benjamin de Brischantau) το παρέλαβε ο Αντρέ Ντυσέν (André Duchesne), ο οποίος αναφέρει ότι "παρέλαβε ένα παλαιό, ατελές και ελλιπές κείμενο" και το εξέδωσε στο Παρίσι το 1619 υπό τον τίτλο "Gesta Stephani, Regis Anglorum et Ducis Normannorum" σε συμπίλημα μαζί με άλλα παρόμοιας φύσεως χρονικά, όπως to Gesta Normannorum ducum του Ουίλιαμ της Ζυμιέζ (Guillaume de Jumièges) και την "Εκκλησιαστική Ιστορία" του Orderic Vitalis υπό τον γενικό τίτλο "Historiae Normannorum Scriptores Antiqui". Το πρωτότυπο κείμενο χάθηκε μετά την έκδοσή του στο Παρίσι. Επανεκδόθηκε ως αυτόνομο έργο στην Αγγλία το 1846 από τον Ρίτσαρντ Κλάρκε Σιούελ  (Richard Clarke Sewell, 1803-1864) και υπότιτλο "incerto auctore, sed contemporaneo, olim ex vetere codice M. S. Episcopatum Laudunensis ab Andreae Duchesne, edita denuo recensuit, notisque illustravit, Ricardus Clarke Sewell D.C.L.", Collegii Regata Mariae Magdalena apud Oxoniam Socius.
Το αρχικό αυτό κείμενο κάλυπτε, σε έκταση 50 σελίδων στην έκδοση του Ντυσέν, το χρονικό διάστημα από το 1135 ως το 1148 (σε αυτό το σημείο τερματιζόταν απότομα), ενώ η βασιλεία του Στεφάνου τερματίστηκε το 1154. Η περίοδος αυτή, κατά την οποία υπήρξε διαμάχη για τον αγγλικό θρόνο μεταξύ Στεφάνου και Ματίλντας, είναι γνωστή ως "περίοδος της Αναρχίας" (The Anarchy). Στο κείμενο αυτό υπήρχαν αρκετές ελλείψεις - όπως είχε αναφέρει ο Ντυσέν - (ιδιαίτερα για το έτος 1138 και το πρώτο ήμισυ του 1139), οι οποίες μάλλον οφείλονται σε απόσπαση διφύλλων από το αρχικό χειρόγραφο. Ωστόσο, χάρη στις έρευνες του καθηγητή Ρ. Μάινορς (R. A. B.Mynors), βρέθηκε, στη δημοτική βιβλιοθήκη της Βαλανσιέν (Valenciennes), το υπόλοιπο του κειμένου που καλύπτει την χρονική περίοδο μέχρι την λήξη της βασιλείας του Στεφάνου (1154). Η ανακάλυψη αυτή έγινε κατά την εποχή που η επανέκδοση του βιβλίου (με μετάφραση του λατινικού κειμένου στα αγγλικά) από τους Κ. Πότερ (K. R. Potter) και Ρ. Ντέιβις (R. H. C. Davis): Gesta Stephani, Regis Anglorum. English & Latin. Oxford : Clarendon Press, 1976 βρισκόταν στη φάση της προεκτύπωσης και δεν έγινε δυνατή η ενσωμάτωσή του σε αυτήν.
Αλ-Φαϊχά ΦΚ

Ιστορία

Η Αλ-Φαϊχά ιδρύθηκε το 1954 στην Al Majma'ah και καταχωρήθηκε επισήμως στις 15 Αυγούστου 1966. Ο σύλλογος είναι ένας από τους παλαιότερους της χώρας και ο παλαιότερος σύλλογος στην Al Majma'ah. Η Αλ-Φαϊχά προέκυψε από μία συγχώνευση δύο διαφορετικών συλλόγων, της Minikh και της Al-Fayha, οι οποίοι συνενώθηκαν για να γίνουν ο μοναδικός εκπρόσωπος της Al Majma'ah. 
Από τη σύσταση του συλλόγου, η Αλ-Φαϊχά διαδραμάτισε συνεχή ρόλο στην υπηρεσία της νεολαίας στην Al-Majma'ah. Θεωρείται ένα από τους πιο ενεργούς και διαδραστικούς συλλόγους στην πόλη, που συχνά λειτουργεί ως ασφαλές καταφύγιο για τη νεολαία. 
Η Αλ-Φαϊχά κέρδισε την πρώτη της άνοδο στην Πρώτη Κατηγορία τη σεζόν 2003-04, όταν τερμάτισε στη δεύτερη θέση της Δεύτερης Κατηγορίας. Πέρασε 4 διαδοχικές σεζόν στην Πρώτη Κατηγορία, πριν υποβιβαστεί στο τέλος της σεζόν 2007-08. Στη συνέχεια, προβιβάστηκε ξανά κατά την περίοδο 2013-14, όταν κέρδισε τον τίτλο της Δεύτερης Κατηγορίας. Στις 29 Απριλίου 2017, κέρδισε την πρώτη της άνοδο στην Pro League και στις 5 Μαΐου 2017 κέρδισε τον πρώτο τίτλο στην Πρώτη Κατηγορία.
Βριάρεως (μυθολογία)

Τιτανομαχία

Μόλις γεννήθηκαν οι Εκατόγχειρες, ο πατέρας τους τους έκλεισε στα βάθη της γης. Από εκεί τους ελευθέρωσε ο Δίας για να τον βοηθήσουν κατά την Τιτανομαχία. Αφού οι Τιτάνες νικήθηκαν, ο Δίας τους έκλεισε στα Τάρταρα και έβαλε τους Εκατόγχειρες να τους φυλάγουν.

Τρωικός Πόλεμος

Στην Ιλιάδα, μάλλον ως επινόηση από τον ίδιο τον Όμηρο, καθώς ο μύθος δεν απαντάται αλλού, ο εκατόγχειρας που οι θεοί τον ονόμαζαν Βριάρεω και οι άνθρωποι Αιγαίωνα και ο οποίος έσωσε τον Δία από συνωμοσία που εξύφαναν εναντίον του οι θεοί.
Σε πολύ μεταγενέστερη περίοδο, ο Δάντης στη Θεία Κωμωδία τον παρουσιάζει ως εχθρό των θεών, ακολουθώντας την ερμηνεία του Λατίνου ποιητή Στάτιου.
Κουίντον Ντέι

Βιογραφία

Ο Ντέι ξεκίνησε να αγωνίζεται στο λύκειο με την ακαδημία Πασέο, οδηγώντας την ομάδα του στην δεύτερη θέση του πολιτειακού πρωταθλήματος με 20,2 πόντους, 5,0 ασίστ, 6,0 κλεψίματα και 3,2 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Φοίτησε στο πανεπιστήμιο της νότιας Καλιφόρνιας και φόρεσε την φανέλα των USC Trojans, το 2003. Στην πρώτη του χρονιά έπαιξε σε μόλις έξι αγώνες και στην συνέχεια μεταγράφηκε στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι στο Κάνσας Σίτυ, την γενέτειρα του. Εκεί παρέμεινε για τρεις σεζόν, πετυχαίνοντας 13,1 πόντους στην πρώτη, 20,3 πόντους στην δεύτερη και 16,9 πόντους στην τρίτη του χρονιά.
Αφού δεν κατάφερε να γίνει ντραφτ για το ΝΒΑ, υπέγραψε στην ουγγρική Κάποσβαρ, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2008, όταν μεταγράφηκε στην Τουρκία και την Ισικσπόρ. Την επόμενη σεζόν, φόρεσε την φανέλα της πολωνικής Γιάροσλαβ και το καλοκαίρι του 2009 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Με την ελληνική ομάδα αγωνίστηκε σε δύο αγώνες πρωταθλήματος και δύο ακόμη για τον προκριματικό γύρο της Ευρωλίγκα, πριν αφεθεί ελεύθερος και επιστρέψει στην Πολωνία, αυτή την φορά για την Σπορτίνο Ινοβρότσλαβ.
Το 2010-11, αγωνίστηκε στην Κάζμα από το Κουβέιτ και την επόμενη χρονιά φόρεσε κατά σειρά την φανέλα της λιβανέζικης Χαμπάμπ, της ASU και της Ασέκο Γκντίνια‎ από την Πολωνία. Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε στην Ουνιόν Νοϊσατέλ από την Ελβετία, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, πριν μεταγραφεί το καλοκαίρι του 2015 στην, επίσης ελβετική, Μασάνιο.
Ιζβαρύνε

Δημογραφικά στοιχεία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στα 2.091 άτομα. Το 4.16% δήλωσε ότι η μητρική τους γλώσσα ήταν τα ουκρανικά, ενώ το 94.88% δήλωσε τα ρωσικά ως μητρική γλώσσα.
1629 Πεκέρ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Πεκέρ εκτιμάται σε 9,34 ± 0,9 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1847. Ο Πεκέρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ως 10,5 ώρες περίπου.
Προσωπική ζωή

Ιστορία

Στο παρελθόν, προτού η σύγχρονη τεχνολογία αμβλύνει τα ζητήματα οικονομικής ανεπάρκειας στις εκβιομηχανισμένες χώρες, οι περισσότεροι άνθρωποι κατανάλωναν μεγάλο μέρος του χρόνου τους σε εργασίες για την εξασφάλιση των αναγκαίων για τη ζωή, όπως νερό, τροφή, και προστασία από τις καιρικές συνθήκες. Οι άνθρωποι βασίζονταν σε δεξιότητες επιβίωσης προς όφελος των ιδίων και της κοινότητάς τους· η συγκομιδή φαγητού και η διατήρηση της στέγης απαιτούν ικανότητες. Στις κοινότητες η ιδιωτική ζωή ήταν περιορισμένοι, και οι άνθρωποι διακρίνονταν μεταξύ τους από τον κοινωνικό τους ρόλο. Η απασχόληση σε θέσεις εργασίας βασιζόταν μάλλον σε αναγκαιότητα παρά σε προσωπική επιλογή.
Επιπλέον, τα άτομα σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς συνειδητοποιούσαν την ύπαρξη του εαυτού τους ως άποψη ενός μεγαλύτερου κοινωνικού συνόλου, συχνά με μυθολογικό υπόβαθρο που τοποθετούσε το άτομο σε σχέση με το σύμπαν. Οι άνθρωποι σε τέτοιους πολιτισμούς δεν διαμόρφωναν τις ταυτότητές τους μέσω των ατομικών επιλογών τους—πρακτικά, ίσως δεν διανοούνταν μια επιλογή που να είναι καθαρά ατομική. Τέτοια άτομα, αν τους ζητηθεί να περιγράψουν τους εαυτούς τους, θα μιλήσουν για το συλλογικό σώμα στο οποίο ανήκουν: τη φυλή, την Εκκλησία, το έθνος. Ακόμη και στον 21ο αιώνα, υπάρχουν ακόμα ζητήματα επιβίωσης σε πολλές χώρες και κοινωνίες. Για παράδειγμα, εξακολουθούν να υπάρχουν περιοχές βυθισμένες στη φτώχεια και τριτοκοσμικές συνθήκες, χωρίς τεχνολογία, ασφαλή καταφύγια, ή αξιόπιστες πηγές τροφίμων. Εκεί, οι έννοιες "προσωπική ζωή", "αυτοπραγμάτωση", "προσωπική ολοκλήρωση", ή "ιδιωτική ζωή" είναι συχνά δυσβάσταχτες πολυτέλειες.
Σαύρα

Μορφολογία

Ορισμένα είδη σαύρας δεν διαθέτουν εμφανή πόδια, παρότι υπάρχουν ίχνη τους στον σκελετό τους, αλλά ξεχωρίζουν από τα αληθινά φίδια από την ύπαρξη των βλεφάρων και των εξωτερικών ανοιγμάτων για τα αυτιά. Οι ουρές αυτών και άλλων σαυρών εξάλλου αποσπώνται από το σώμα όταν παγιδευθούν, ως μέσο άμυνας, και μετά αναπτύσσονται και πάλι, κάτι που δεν μπορεί να το κάνει κανένα φίδι. Παρότι φαίνονται γλοιώδεις, το δέρμα τους είναι στην πραγματικότητα πολύ ξηρό, αφού δεν φέρει πόρους που να βγάζουν ιδρώτα ή λιπαντικά υγρά. Μάλιστα οι περισσότερες σαύρες αποφεύγουν το νερό και δεν πρέπει να συγχέονται με τις σαλαμάνδρες, που είναι αμφίβια και όχι ερπετά. Ωστόσο, όλες οι σαύρες είναι ικανές να κολυμπήσουν, αν χρειασθεί, και πολύ λίγα είδη, όπως ο Βαράνος του Νείλου, είναι υδροχαρή.
Πολλές σαύρες μπορούν να αλλάξουν χρώμα ώστε να μοιάζουν με το περιβάλλον τους ή σε περιπτώσεις άγχους. Το πιο συνηθισμένο τέτοιο παράδειγμα είναι ο χαμαιλέοντας.
Οι σαύρες τρέφονται με έντομα ή τρωκτικά. Λίγα είδη τους είναι παμφάγα ή φυτοφάγα. Γνωστό φυτοφάγο είδος είναι η ιγκουάνα, που είναι ανίκανη να χωνέψει ζωικές πρωτεΐνες. Μέχρι πολύ πρόσφατα, πιστευόταν ότι μόνο δύο από τα εκατοντάδες είδη σαύρας ήταν δηλητηριώδη: η Μεξικανική σαύρα και η συγγενής της Σαύρα του Τζίλα (Gila monster), αμφότερες ιθαγενείς του βόρειου Μεξικού και των νοτιοδυτικών ΗΠΑ, και μόνο. Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια απέδειξαν ότι στην πραγματικότητα αρκετές σαύρες της οικογένειας ιγουανίδες και της οικογένειας βαρανίδες έχουν αδένες που παράγουν δηλητήριο. Συνήθως αυτές δεν είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο, καθώς το δηλητήριό τους εισάγεται στη στοματική τους κοιλότητα αργά με τη μάσηση, και δεν εγχέεται από τα μπροστινά δόντια ως ένεση, όπως συμβαίνει με τα φίδια. Εννέα τοξίνες ανακαλύφθηκαν, που μέχρι τότε πιστευόταν ότι υπάρχουν μόνο στα φίδια, καθώς και χημικές ενώσεις που βρέθηκαν για πρώτη φορά σε ζώα.
Τα περισσότερα άλλα είδη σαύρας είναι τελείως αβλαβή για τον άνθρωπο. Μόνο τα πολύ μεγαλύτερα μπορούν να τον σκοτώσουν, όπως (Δράκος του Κομόντο, που είναι γνωστό ότι επιτίθεται σε ανθρώπους (έχει φάει κυρίως βρέφη ή νήπια) και στα κατοικίδια ζώα τους. Οι κυρίως δηλητηριώδεις (σαύρα του Τζίλα, σαύρα του Μεξικού) δεν έχουν αρκετά ισχυρό δηλητήριο ώστε να σκοτώσουν άνθρωπο, αλλά με τα ισχυρά σαγόνια τους μπορεί να ανοίξουν μεγάλες πληγές με τη δαγκωματιά τους. Συνολικά, οι σαύρες είναι περισσότερο ωφέλιμες παρά επιβλαβείς για τον άνθρωπο: είναι σημαντικοί θηρευτές βλαβερών ειδών (εντόμων και τρωκτικών), ορισμένα είδη τους τρώγονται από τον άνθρωπο (π.χ. ιγκουάνα στην Κεντρική Αμερική), ενώ πρόσφατα έγιναν δημοφιλείς και ως κατοικίδια ζώα συντροφιάς.
Οι περισσότερες σαύρες είναι ωοτόκες (ο κανόνας για τα ερπετά), αλλά λίγα είδη είναι ζωοτόκα.

Οι σαύρες ως κατοικίδια

Γένη σαυρών που πωλούνται ως κατοικίδια είναι κυρίως η ιγκουάνα (πράσινη ή χερσαία), η Πώγωνα (Pogona) και ο Βαράνος. Γενικώς, οι σαύρες απαιτούν περισσότερη φροντίδα από άλλα εξωτικά κατοικίδια. Ιδιαίτερα χρειάζεται συχνός καθαρισμός του χώρου τους. Η εύρεση πεπειραμένου στα ερπετά κτηνιάτρου είναι επίσης σημαντική.
Πεδίο υψηλού βαρομετρικού

Το πεδίο υψηλού βαρομετρικού (ή υψηλό βαρομετρικό) ορίζεται ως μια περιοχή όπου επικρατούν υψηλότερες τιμές ατμοσφαιρικής πίεσης από τις γειτονικές περιοχές. Λόγω του ορισμού του, ένα υψηλό βαρομετρικό σε μία περιοχή της γης μπορεί να έχει κέντρο 1010 hPa, ενώ ένα χαμηλό βαρομετρικό σε κάποια μακρινή περιοχή μπορεί να έχει πίεση 1015 hPa στο κέντρο του.

Ονοματολογία

Ένα υψηλό βαρομετρικό ονομάζεται επίσης αντικυκλώνας ή, απλά, υψηλό. Σε μετεωρολογικούς χάρτες επιφανείας, το κέντρο ενός αντικυκλώνα μπορεί να εμφανίζεται στα ελληνικά ως Υ, στα αγγλικά και τα γερμανικά ως Η, κ.ο.κ.

Άνεμοι γύρω από τα υψηλά βαρομετρικά

Λόγω του ότι ένα υψηλό βαρομετρικό έχει υψηλότερη ατμοσφαιρική πίεση από τις γειτονικές περιοχές (βαροβαθμίδα), ο αέρας κινείται από το κέντρο προς την περιφέρειά του. Όμως, η διεύθυνση των ανέμων γύρω από ένα βαρομετρικό υψηλό δεν είναι κάθετη προς τις ισοβαρείς καμπύλες. Ο άνεμος, αντίθετα, κινείται στο βόρειο ημισφαίριο παράλληλα με τους δείκτες του ρολογιού, σταδιακά προς την περιφέρεια του υψηλού. Έτσι, στα ανατολικά του υψηλού επικρατούν βόρειοι άνεμοι, στα δυτικά του επικρατούν νότιοι άνεμοι, στα νότιά του επικρατούν ανατολικοί άνεμοι και, στα βόρειά του, δυτικοί άνεμοι. Στο νότιο ημισφαίριο, η διεύθυνση των ανέμων είναι αντίθετη, αλλά πάντα σταδιακά προς την περιφέρεια του αντικυκλώνα. Η αιτία για αυτή τη σκέδαση στη διεύθυνση του ανέμου είναι η Δύναμη Κοριόλις.
Γιάννης και Μαρία

Υπόθεση

Η υπόθεση της σειράς αφορούσε μια νεαρή κοπέλα, τη Μαρία (Πέμη Ζούνη), που έχοντας φύγει απ' το σπίτι της, βρίσκει καταφύγιο κοντά στο Γιάννη (Ηλίας Γιαννίτσος). Οι δυο τους, για να ξεφύγουν απ' την οικογένεια της Μαρίας, κρύβονται στο σπίτι της γιαγιάς του Γιάννη (Δέσπω Διαμαντίδου). Παράλληλα με αυτή την ιστορία, το σενάριο παρακολουθεί και αυτή του παππού του Γιάννη (Ανδρέας Φιλιππίδης) στην Κατοχή και τον Εμφύλιο, μέσα από το ημερολόγιό του, που οι δυο τους ανακαλύπτουν και διαβάζουν στη σοφίτα του σπιτιού.

Επαναπροβολές και διαθεσιμότητα

Η σειρά έγινε αρκετά δημοφιλής στην εποχή της, επαναπροβλήθηκε κατά καιρούς από την κρατική τηλεόραση και η τελευταία προβολή έγινε τον Αύγουστο του 2010 από την ΕΤ1. Η σειρά διασώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ και είναι διαθέσιμη για προβολή μέσω του site του Ψηφιακού Αρχείου της ΕΡΤ.
Μάλιστα όπως αποκάλυψε η Ζούνη σε συνέντευξή της πριν μερικά χρόνια, το 2002 ο Γλυκοφρύδης της είχε προτείνει να ξαναγυρίσουν τη σειρά με τους πρωταγωνιστές της 20 χρόνια μεγαλύτερους. Εκείνη δέχτηκε, όμως ο Γιαννίτσος είπε πως δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, επειδή είχε πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις στον τομέα τον οποίο διάλεξε, τις οποίες ήταν αδύνατο να αφήσει.
Πέτρος ο πελεκάνος

Ο Πέτρος ο πελεκάνος (περ. 1952 - 2 Δεκεμβρίου 1985) ήταν ένας ροδοπελεκάνος που έγινε η επίσημη μασκότ του νησιού της Μυκόνου.
Το 1958 ένας ντόπιος ψαράς βρήκε έναν πληγωμένο πελεκάνο. Του προσέφερε περίθαλψη και αφού είχε πια αναρρώσει ο πελεκάνος έμεινε.
Οι κάτοικοι του νησιού τον φρόντιζαν και σταδιακά κατέληξε να είναι η μασκότ του νησιού.

Θάνατος

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1985 το πτηνό πέθανε. Συγκεκριμένα χτυπήθηκε από τροχοφόρο το Νοέμβριο του 1985 ημέρα Παρασκευή που τον παρέσυρε κατά λάθος και μεταφέρθηκε αεροπορικώς και βαριά τραυματισμένος στη Θεσσαλονίκη όπου πέθανε. To πτηνό είχε χωθεί κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου και ο οδηγός του έβαλε μπρος χωρίς να το αντιληφθεί. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό θανάτου του πτηνού, το πουλί ήταν ηλικίας περίπου 33 ετών. Το πτώμα του πελεκάνου ταριχεύτηκε στη Θεσσαλονίκη έπειτα από παραγγελία του Δήμου Μυκόνου 
Σήμερα υπάρχουν τρεις πελεκάνοι που ζουν στο νησί της Μυκόνου. Ένας από αυτούς ονομάζεται και αυτός Πέτρος.