google/wiki40b huggingface dataset:
Σκύφος

Ο σκύφος ήταν είδος αρχαίου ελληνικού αγγείου, ένα είδος πλατιού («ευρύστομου») ποτηριού με δυο λαβές («δίωτον»). Ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς μορφές κυπέλλου στην αρχαία Ελλάδα. Για τα αγγεία αυτής της μορφής χρησιμοποιούνταν περιστασιακά και οι ονομασίες  κοτύλη ή κότυλος, αν και αυτή φαίνεται να ήταν μια γενική ονομασία για διάφορες μορφές κυπώλων. 
Μια παραλλαγή του σκύφου με κωνικό σώμα και θηλή αντί για πόδι, ένα σχήμα που παραπέμπει σε γυναικείο στήθος, ονομαζόταν μαστός. Η παραλλαγή του μαστού με επίπεδη βάση, χείλος που προεξέχει και λαβές να καμπυλώνουν προς τα επάνω αποκαλείται μαστοειδές κύπελλο 
Ο σκύφος κατασκευαζόταν ανάλογα με την οικονομική δύναμη του κατόχου, δηλαδή από ξύλο ή πηλό, (κεραμικό) ή από ευγενές μέταλλο, ασήμι ή χρυσό. Συνήθως έφερε ανάγλυφες παραστάσεις. Στην αρχαιότητα ήταν και μέσον δια του οποίου επιχειρούσαν ειδική μαντική τέχνη, τη σκυφομαντεία.
Το σκεύος αυτό έφθασε μέχρι τη σημερινή εποχή με το νεοελληνικό κοινό όνομα «τάσι» ή «καυκί».
Γερούν Ράουερντινκ

Καριέρα

Ο Γερούν Ράουερντινκ ξεκίνησε το βόλεϊ στις Ακαδημίες της Σίτο του Ζεστ, ομάδα της γενέτειράς του, το 1999 σε ηλιίκα 14 ετών. Το ταλέντο του κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων και έτσι το 2001 εντάχθηκε στη Δυναμό Άπελντορν, ομάδα πρωταγωνίστρια στην ολλανδική πετοσφαίριση. Στον σύλλογο του Άπελντορν παρέμεινε μέχρι το 2008, γνώρισε μεγάλες στιγμές και άρχισε να καθιερώνεται ως ένας από τους μεγαλύτερους Ολλανδούς πετοσφαιριστές. Στα επτά χρόνια παραμονής του στη Δυναμό κατέκτησε το Κύπελλο Κορυφαίων Ομάδων (τωρινό Κύπελλο CEV) το 2003, τρία Πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα και ένα Σούπερ Καπ Ολλανδίας. Ταυτόχρονα γίνεται αναντικατάστατο μέλος της Εθνικής Ομάδας της χώρας του.
Το 2008 δοκιμάζει τις ικανότητές του στο εξωτερικό, μεταπηδώντας στο κορυφαίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, αυτό της Ιταλίας. Στη γειτονική χώρα παραμένει άλλα επτά χρόνια, αγωνιζόμενος πάντα σε μεγάλους συλλόγους, όπως στην Γκαμπέκα, στην Τοπ Λατίνας και στην Πιεμόντε Κούνεο, αλλά δεν καταφέρνει να κερδίσει κάποιο τίτλο με τις ομάδες του, παρά μόνο το Ασημένιο Μετάλλιο, πάλι στο Κύπελλο Κορυφαίων Ομάδων, το 2015 με την ομάδα της Λατίνας.  Το 2015 μετακομίζει στην Τουρκία για λογαριασμό της Ζιράτ Άγκυρας και αγωνίζεται για δύο χρόνια με τα χρώματά της.
Το Καλοκαίρι του 2017 ο Γερούν Ράουερντινκ αποδέχεται την πρόταση του Ολυμπιακού Πειραιώς και εντάσσεται στο δυναμικό του, συμβάλλοντας έτσι στην προσπάθεια της πειραιώτικης ομάδας για την ανάκτηση των πρωτείων στο χώρο της ανδρικής πετοσφαίρισης στην Ελλάδα.

Διεθνείς καριέρα

Από την ηλικία των 18 ετών, ο Ράουερντινκ αποτελεί μέλος της Εθνικής ομάδας της χώρας του, με την οποία κατέκτησε την Ευρωπαϊκή Λίγκα του 2006 και του 2012. Η πρώτη του συμμετοχή έγινε σε έναν αγώνα εναντίον της Σλοβακίας το 2003. Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στην Εθνική Ολλανδίας απέκτησε θέση βασικού στην ομάδα, φτάνοντας τους 302 αγώνες το 2017, με τους οποίους είναι ο τρίτος σε σειρά συμμετοχών, μετά τους Νίκο Φρέρικς (358) και Γιόχαν Μπόντιε (326). Επίσης ο Γερούν Ράουερντινκ έχει διατελέσει αρκετές φορές της αρχηγός του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της χώρας του, όπως στους αγώνες της Ευρωπαϊκής Λίγκας του 2012.
Ζαν-Υβ Λε Ναούρ

Βιογραφία

Ο Ζαν-Υβ Λε Ναούρ είναι δόκτωρ ιστορίας, ειδικός επί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της περιόδου του Μεσοπολέμου. Το έργο του Le Soldat inconnu vivant έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, στα κορεατικά και στα σουηδικά. Αποτέλεσε το αντικείμενο διασκευής υπό την μορφή ντοκιμαντέρ για λογαριασμό της τηλεόρασης από τον Ζοέλ Καλμέτ, καθώς και αντικείμενο θεατρικής διασκευής στη Μεγάλη Βρετανία, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του Σεμπάστιαν Αρμέστο. Πραγματοποιεί αρκετά συχνά διάλεξεις με θέμα τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε γαλλικά γυμνάσια.
Το 2015, σε συνεργασία με τον σχεδιαστή Κλωντ Πλυμάιγ, ο Ζαν-Υβ Λε Ναούρ ξεκίνησε σειρά ιστορικών και βιογραφικών κόμικς με θέμα τον Σαρλ ντε Γκωλ και εκδιδόμενη από την Bamboo εντός της συλλογής «Grand Angle». Η Fondation Charles-de-Gaulle συνεισέφερε την βοήθειά της προς τους συγγραφείς.
Ιωάννης Κληρίδης

Βίος

Ο Ιωάννης Κληρίδης γεννήθηκε το 1887 στον Αγρό της επαρχίας Λεμεσού (στην περιοχή της Πιτσιλιάς). Σπούδασε αρχικά στο Παγκύπριο Διδασκαλείο, από το οποίο αποφοίτησε το 1907, και για λίγα χρόνια εργάστηκε ως δάσκαλος σε δημοτικά σχολεία. Τελικά αποφάσισε να σπουδάσει και Νομική, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, και το 1914 ονομάσθηκε δικηγόρος στο Gray’s Inn του Λονδίνου. 
Επιστρέφοντας στην Κύπρο, άνοιξε δικηγορικό γραφείο στην Λευκωσία (1915) και σύντομα αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο επιτυχημένους δικηγόρους της Κύπρου, ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε για νομικά και πολιτικά θέματα στις εφημερίδες «Πατρίς» και «Ελευθερία».  
Ένθερμος οπαδός του κινήματος της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, υπηρέτησε ως γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου (1921), μέλος της Θρονικής Επιτροπής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου (1927-41), μέλος του Συμβουλίου της Εφορείας Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας, και νομικός σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου.
Υπηρέτησε μία θητεία ως δήμαρχος Λευκωσίας (1946-49) με την υποστήριξη του αριστερού ΑΚΕΛ.
Το 1952 έγινε μέλος του Αποικιακού Εκτελεστικού Συμβουλίου (Colony's Executive Council) υπό την βρετανική αποικιακή διοίκηση, αλλά παραιτήθηκε από την θέση αυτή το 1956, διαμαρτυρόμενος για την εκτόπιση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις Σεϋχέλλες από τους Βρετανούς.
Το 1959 ο Ιωάννης Κληρίδης ήταν υποψήφιος Πρόεδρος της Κύπρου στις πρώτες προεδρικές εκλογές με την υποστήριξη του ΑΚΕΛ, αλλά υπέστη βαριά ήττα από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι ο ίδιος του ο γιος, Γλαύκος Κληρίδης, υποστήριξε τον Αρχιεπίσκοπο ενάντια στον πατέρα στου.
Η βρετανική κυβέρνηση απένειμε στον Ιωάννη Κληρίδη τα παράσημα Queen's Counsel (QC) και  Commander of the Most Excellent Order of the British Empire (CBE).
Ο Ιωάννης Κληρίδης πέθανε το 1961, σε ηλικία 74 ετών.
Αγγελιανά Ρεθύμνης

Γεωγραφία

Τα Αγγελιανά βρίσκονται στο βόρειο τμήμα του νομού Ρεθύμνης, κοντά στην αριστερή όχθη του Γεροπόταμου. Είναι χαρακτηρισμένα ως αγροτικός πεδινός οικισμός, σε υψόμετρο 90, ενώ η κοινότητα έχει έκταση 6,425 χμ². Απέχει από το Ρέθυμνο 24 χλμ. περίπου, προς τα Α.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού του Αγγελιανών έχει ως εξής: κάτοικοι 251 (1951), 694 (1961), 578/673 (κ.) (1971), 704 (κ.) (1991), 604/691 (κ.) (2001), 577/653 (κ.) (2011) (κ = κοινότητα).
Ώρα στην Ουγγαρία

Η Ουγγαρία χρησιμοποιεί την ώρα Κεντρικής Ευρώπης (CET), που είναι μια ώρα μπροστά από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο. (UTC). Η Ουγγαρία χρησιμοποιεί τηνθερινή ώρα (DST).

Θερινή ώρα

Η θερινή ώρα εισήχθη το 1916 στην Ουγγαρία και ήταν σε χρήση μέχρι το 1919. Μετά ξαναχρησιμοποιήθηκε την περίοδο 1941-49 και πάλι το 1954-57. Από το 1980, χρησιμοποιείται κάθε χρόνο.

Βάση δεδομένων ζώνης ώρας

Η βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μια ζώνη στην Ουγγαρία στο αρχείο zone.tab, και λέγεται Ευρώπη/Βουδαπέστη.
Εύρος παλίρροιας

Το εύρος παλίρροιας είναι η διαφορά ύψους μεταξύ της υψηλής και της χαμηλής παλίρροιας. Το εύρος δεν είναι σταθερό αλλά αλλάζει ανάλογα με τις θέσεις της Σελήνης και του Ήλιου.
Το πιο ακραίο εύρος συμβαίνει κατά τη διάρκεια της εαρινής παλίρροιας, όταν οι βαρυτικές δυνάμεις τόσο της Σελήνης όσο και του Ήλιου ευθυγραμμίζονται (συζυγία), ενισχύοντας η μία την άλλη προς την ίδια κατεύθυνση (νέα Σελήνη) ή προς αντίθετες κατευθύνσεις (πανσέληνος). Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παλιρροιών, όταν οι βαρυτικές δυνάμεις της Σελήνης και του Ήλιου δρουν σε τετραγωνισμό (κάνοντας μια ορθή γωνία προς την τροχιά της Γης), η διαφορά μεταξύ της υψηλής και της χαμηλής παλίρροιας είναι μικρότερη. Οι μηδαμινές παλίρροιες εμφανίζονται κατά το πρώτο και τελευταίο τέταρτο των φάσεων της Σελήνης. Η μεγαλύτερη ετήσια παλίρροια μπορεί να αναμένεται γύρω από την ώρα της ισημερίας αν συμπίπτει με την εαρινή παλίρροια.
Ξέφρενη ζωή

Πλοκή

Ο Μπρούνο και ο Μίχαελ είναι ετεροθαλή αδέρφια με κοινή μητέρα, η οποία όταν τους μεγάλωνε ήταν αδιάφορη. Το γεγονός αυτό προκάλεσε και στους δύο δυσλειτουργίες στην ενήλικη ζωή τους. O Μπρούνο είναι καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και έχει υπερβολική σεξουαλική δραστηριότητα, ενώ ο Μίχαελ είναι μοριακός βιολόγος και αφοσιωμένος στην επιστήμη του, χωρίς να έχει ακόμη σεξουαλικές σχέσεις.
Η ζωή τους θα αλλάξει όταν θα ερωτευτούν δύο γυναίκες, ο Μπρούνο την Κριστιάνε και ο Μίχαελ την παιδική του φίλη Αναμπέλ.
Strange Kind of Woman

Ηχογράφηση

Το συγκεκριμένο κομμάτι ηχογραφήθηκε για το δίσκο "Fireball". Σαν αρχική ιδέα για το σινγκλ του δίσκου είχαν το τραγούδι "Freedom" αλλά επειδή κανείς από το συγκρότημα δεν ήταν ικανοποιημένος με το συγκεκριμένο κομμάτι, αντικαταστάθηκε από το "Strange Kind of Woman". Μία μεγαλύτερη χρονικά εκτέλεση του συγκεκριμένου τραγουδιού ήταν προγραμματισμένη για το δίσκο, αλλά λόγω αρκετά μεγάλου αριθμού κομματιών έμεινε μόνο ως σινγκλ, εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Rubinius

Η Rubinius είναι μια εναλλακτική υλοποίηση της γλώσσας προγραμματισμού Ruby από τον Evan Phoenix. Βασισμένη στη σχεδίαση του Μπλε Βιβλίου της Smalltalk-80, η Rubinius προσπαθεί να "παρέχει ένα πλούσιο περιβάλλον υψηλής απόδοσης για την εκτέλεση κώδικα Ruby."

Στόχοι

Η Rubinius ακολουθεί τις παραδόσεις της Lisp και της Smalltalk, υλοποιώντας το μεγαλύτερο τμήμα της Ruby σε κώδικα Ruby.
Επίσης έχει στόχο να λειτουργεί με ασφάλεια σε περιβάλλον νημάτων ώστε να μπορούν να ενσωματώνονται παραπάνω του ενός διερμηνείς σε μια εφαρμογή.

Χρηματοδότηση

Η εταιρεία Engine Yard χρηματοδοτεί δύο μηχανικούς πλήρους απασχόλησης για να εργάζονται αποκλειστικά στη Rubinius.
Πωλ Κροσέ

Πρώτα χρόνια

Ο Κροσέ σε νεαρή ηλικία ενδιαφέροταν για την αεροπορία και το ράγκμπι, ώσπου ανακάλυψε ένα  πάθος για το θέατρο σε ηλικία 23 ετών. Πήγε στο Παρίσι το 1945 και σπούδασε υποκριτική με δασκάλο τον Σαρλ Νταλίν για τρία χρόνια  και άρχισε να παίζει στο Εθνικό λαίκο θεάτρο το 1949 μαζί με τον Ζαν Βιλάρ.

Κινηματογραφική σταδιοδρομία

Το ντεμπούτο στον κινηματογράφο ο Κροσέ το έκανε το 1959 με την ταινία Το Σημάδι του Λέοντα' σε σκηνοθεσία Έρικ Ρομέρ.
Είχε πολύ μεγάλη σταδιοδρομία, κατά τη διάρκεια της οποίας συνεργάστηκε με πολλούς μεγάλους σκηνοθέτες, όπως ο Αλέν Ρεσνέ, ο Ρενέ  Κλεμάν, ο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, ο Ζακ Ντερέ και ο Χοσέ Τζιοβάνι.
Ηλίας Θερμησιώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1788 στις Σπέτσες. Η οικογένεια του καταγόταν από τη Θερμησία της Ερμιονίδας, εξ ου και το επώνυμο τους. Από μικρή ηλικία γνώριζε τη ναυτική τέχνη και ασχολήθηκε με το εμπόριο και έγινε πλοίαρχος. Μετά από λίγα χρόνια απέκτησε το δικό του πλοίο, το βρίκιον Αχιλλεύς, το οποίο το μετέτρεψε σε πολεμικό για τις ανάγκες του επαναστατικού αγώνα. Συνεργάστηκε με την Μπουμπουλίνα, κατέχοντας από κοινού μαζί της δύο πλοία, ενώ τη βοήθησε και κληρονομικές διαφορές που είχε με προγόνους της, οι οποίες έφτασαν μέχρι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ελλείψει ελληνικών δικαστηρίων.
Το 1818 μυήθηκε στους κύκλους της Φιλικής Εταιρείας μαζί με τους Νικόλαο Μπόταση, Ρήγα Κρανιδιώτη και Γιώργο Πάνου. Στις 3 Απριλίου 1821 κήρυξε την επανάσταση στις Σπέτσες μαζί με άλλους προκρίτους του νησιού. Προσέφερε σημαντικά χρηματικά ποσά για τις ανάγκες της Επανάστασης. Υπήρξε εκ των πρωταγωνιστών στην πολιορκία και την κατάληψη του φρουρίου της Μονεμβασιάς, όπου στη συνέχεια ορίστηκε φρούραρχος και στρατιωτικός διοικητής της περιοχής από το Εκτελεστικό Σώμα. Χρησιμοποιώντας το πλοίο του συμμετείχε σε 18 ναυτικές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων αυτές σε Ευβοϊκό, Άνδρο, Αιγαίο και Μεσολόγγι.
Στη μετεπαναστατική περίοδο, και πιο συγκεκριμένα στις εμφύλιες διαταραχές που ακολούθησαν συντάχθηκε με τον Γεώργιο Κουντουριώτη και στη συνέχεια με την αντικαποδιστριακή αντιπολίτευση. Το γεγονός αυτό του στέρησε τη δυνατότητα να κατέχει δίπλωμα αξιωματικού σύμφωνο με την προσφορά του. Κατά την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα έλαβε και πάλι τον βαθμό που κατείχε και υπήρξε επίσης μέλος της Επιτροπής Εκδουλεύσεων. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στις Σπέτσες όπου πέθανε στις 10 Ιουλίου 1871 και ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο των Αγίων Πάντων.
Ιβάν Γιοβάνοβιτς

Ποδοσφαιρική Καριέρα

Ο Γιοβάνοβιτς ξεκινά από μικρή ηλικία στην τοπική ομάδα της Δόζνιτσας αλλά η επαγγελματική του πορεία ξεκινά την σεζόν 1984-85 σαν ποδοσφαιριστής της Ραντ Βελιγραδίου όπου και αγωνίστηκε στο ανώτερο επίπεδο της τότε Γιουγκοσλαβίας για τις σεζόν 1987-1988 και 1988-1989. Την επόμενη σεζόν παίρνει μεταγραφή στην ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης όπου έπαιξε για δέκα συναπτά έτη μέχρι το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ξένους που αγωνίστηκαν στην ομάδα του Ηρακλή.

Προπονητική Καριέρα

Ξεκινά την καριέρα του ως προπονητής το 2001 από τη Νίκη Βόλου. Το 2002 αναλαμβάνει ως προπονητής της πρώην ομάδας του, του Ηρακλή μέχρι το 2003 που έρχεται στην Κύπρο ως προπονητής του ΑΠΟΕΛ. Στο ΑΠΟΕΛ πανηγυρίζει την κατάκτηση του Παγκύπριου πρωταθλήματος του 2003-04 και μένει μέχρι το Μάρτιο του 2005 που επιστέφει στην Ελλάδα και αναλαμβάνει την Παναχαϊκή για το 2005-06. Το 2007 αναλαμβάνει και πάλι τον Ηρακλή μέχρι τον Ιανουάριο του 2008 που επιστρέφει στην Κύπρο ως προπονητής του ΑΠΟΕΛ. Μέχρι στιγμής στην προπονητική του καριέρα έχει έξι τίτλους, όλους με την ομάδα του ΑΠΟΕΛ. Κορυφαία του στιγμή σαν προπονητής, ήταν η συμμετοχή με τον ΑΠΟΕΛ στου ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ αντιμετωπίζοντας την Πόρτο, την Τσέλσι, τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Ατλέτικο Μαδρίτης.
Τον Ιούνιο του 2013 ανέλαβε προπονητής της Αλ Νασρ, ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2003

Η 76η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, η οποία τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2003 , έλαβε χώρα στις 29 Φεβρουαρίου 2004 στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για όγδοη φορά ο Μπίλυ Κρίσταλ. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 27 Ιανουαρίου 2004 από τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Φρανκ Πίρσον και την ηθοποιό Σιγκούρνι Γουίβερ. Η ταινία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά (The Lord of the Rings: The Return of the King) αναδείχτηκε νικητής της βραδιάς με 11 βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και Καλύτερης Ταινίας με τον Πίτερ Τζάκσον να βραβεύεται με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά . O Σον Πεν κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και η Σαρλίζ Θερόν το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Monster.
Κλειδοχρονιά

Κατά την ελληνική λαογραφία, κλειδοχρονιά χαρακτηρίζεται είτε η τελευταία ημέρα του Αυγούστου, είτε η 1η Σεπτεμβρίου.
Η ονομασία αυτή προέρχεται ως λείψανο της μέτρησης του έτους κατά τις Ινδικτιώνες όπου το ημερολογιακό έτος αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου, εξ ου και σε κάποια μέρη π.χ, Αιτωλία ονομάζεται η ημέρα αυτή και "καλοχρονιά", ή στη Σύμη "του χρονογράφου".

Ειδικότερα η τελευταία λέγεται επειδή κατά τη λαογραφική αντίληψη αυτή την ημέρα ο χάρος καταγράφει ποιούς θα πάρει μαζί του το χρόνο που ξεκινάει.
Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ

Βιογραφία

Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ γεννήθηκε το 1874 στο Λούμπλιν της σημερινής Πολωνίας και πήγε σχολείο στη Βαρσοβία. Το 1900 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούηολης και εργάστηκε στο Εργοστάσιο Μαργαρίνης της πόλης. Από το 1902 άρχισε να μετακινείται από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο στη Ρωσία, αρχίζοντας από το Ίδρυμα Μηχανικών Σιδηροδρόμων της Αγίας Πετρούπολης. Το 1904 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο της Πετρούπολης, εργαζόμενος κάτω από τη διεύθυνση του Alexei Yevgrafovich Favorskii.
Το 1915 ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Λέμπεντεφ διορίστηκε ως Καθηγητής στο Ίδρυμα Γυναικείας Παιδαγωγικής της Αγίας Πετρούπολης. Μετά το 1916 έγινε Καθηγητής της Ακαδημίας Στρατιωτικής Ιατρικής της Αγίας Πετρούπολης. Το 1925 τοποθετήθηκε Επικεφαλής του Εργαστηρίου Πετρελαίου του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ (πλέον). Το 1926 το Εργαστήριο αυτό μετονομάστηκε σε «Εργαστήριο Συνθετικών Ρητινών».
Πέθανε το 1931 και τάφηκε στο Κοιμητήριο Τικχβίν.
Αλμπαλού πόλο

Το Αλμπαλού πόλο (περσικά: آلبالو پلو‎) είναι Ιρανικό πιάτο ρυζιού και βύσσινου συνήθως σερβιρισμένου με κοτόπουλο ή κουμπιντέχ κεμπάπ ή κάποια μορφή στιφάδου (χορέστ). Στα περσικά, αλμπαλού σημαίνει κεράσι. Το πόλο είναι στυλ μαγειρεμένου ρυζιού, γνωστό στα ελληνικά ως πιλάφι.
Τα βότανα και μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται σε αυτή την παραλλαγή του πόλο ποικίλλουν, αλλά συνήθως περιλαμβάνουν το αντβιέχ και το σαφράν.
Άνω Δουκαναίικα Αχαΐας

Διοικητική εξέλιξη

Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Δουκαιναίικων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Δουκαναίικων.
Πολ Βερζέ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1925. Ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα του Νησιού το 1959, και μέχρι το 1993 ήταν στο τιμόνι του. Εξελέγη ευρωβουλευτής το 2004. Από το 1998 ως το 2010 ήταν πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Ρεϊνιόν.
Πέθανε σε ηλικία 91 ετών τον Νοέμβριο του 2016.
Ελιά Πρέβεζας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Ελιά βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες των Θεσπρωτικών ορέων (Μπαλντενέσι) και δυτικά του Ξηροπόταμου. Απέχει 19 χλμ. ΒΔ. από την Φιλιππιάδα και 42 χλμ. Β. από την Πρέβεζα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Ντάρα και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 181Α-14/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νικολιτσίου. Το 1927 μετονομάζεται σε Εληά και το 1939 διορθώνεται σε Ελαία. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Νικολίτσι και τα Πλατάνια αποτελούν την τοπική κοινότητα Νικολιτσίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θεσπρωτικού του δήμου Ζηρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 48 κατοίκους.
Βάσος Βαρίκας

Βίος

Ο Βάσος Βαρίκας γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας το 1912. Η οικογένειά του καταγόταν από την Κάρπαθο, στην οποία πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Το 1923 ήλθε στην Αθήνα και μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών φοίτησε στην Φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Το 1938-1939 μετέβη στο Παρίσι όπου παρακολούθησε μαθήματα ιστορίας της τέχνης και εργάστηκε ως ανταποκριτής της εφημερίδας Η Καθημερινή. Από το 1945 έως το 1971 δημοσιογραφούσε στην εφημερίδα Τα Νέα, ως πολιτικός συντάκτης, αρχισυντάκτης και διευθυντής σύνταξης. Χρημάτισε και προϊστάμενος Δελτίων Ειδήσεων του Ε.Ι.Ρ.

Λογοτεχνικό έργο

Το 1931 πρωτοεμφανίστηκε με ποίημά του στο περιοδικό Πρωτοπόροι.

Το κριτικό έργο του

Το 1930 πρωτοδημοσιεύει κριτικές στην επιθεώρηση Πολιτικά Φύλλα και Ακρόπολις. Από το 1947 έως το 1954 έγραφε βιβλιοκρισίες στην εφημερίδα Τα Νέα και από το 1955 τη στήλη κριτικής του θεάτρου και στη συνέχεια στο Βήμα (1954-1971)

Επιρροές

Στις πρώτες του κριτικές απόπειρες υιοθετεί τις αισθητικές απόψεις των μαρξιστών Πλεχάνοφ και Τρότσκι και του λογοτέχνη Μαξίμ Γκόρκι. Έτσι θεωρούσε πως τα λογοτεχνικά έργα δεν ήταν παρά αντανακλάσεις του κοινωνικού συστήματος και της ταξικής διάρθρωσής του. Από το 1939 αναθεώρησε πιστεύοντας πως και ο ψυχολογικός παράγοντας δεν ήταν αμελητέα υπόθεση στη διαμόρφωση ενός λογοτεχνικού έργου.
Στα μεταπολεμικά χρόνια υιοθέτησε και άλλα μεθοδολογικά εργαλεία ερμηνείας όπως το ύφος, τη δομή της γλωσσικής έκφρασης. Καμπή στη σκέψη του συνιστά το ταξίδι και η σύντομη παραμονή του στη Γαλλία, «όπου φαίνεται ότι κλονίστηκε η παλιά ακαμψία που διέκρινε τις προηγούμενες μαρξιστικές του αναγνώσεις».

Αποτίμηση

Για μια μερίδα της κριτικής τα δημοσιεύματά του μέχρι πριν τον Β παγκόσμιο δεν είναι αντιπροσωπευτικά της κριτικής του σκέψης. Ο πρώιμος Βαρίκας είναι ένας «Μαρξιστής με την αγροίκα μορφή που ασκούσαν τότε τον μαρξισμό οι νέοι».
Ο Βάσος Βαρίκας αποτελεί «τυπικό και αξιόλογο εκπρόσωπο της τακτικής κριτικής». Στην επόμενη φάση του έργου του, «αντιλαμβάνεται τις διαφορές που διακρίνουν τη μεταπολεμική από τη μεσοπολεμική λογοτεχνία, διαθέτει ένα αξιοσημείωτο αισθητήριο στην εκτίμηση του κατά πόσο οι προθέσεις των συγγραφέων υλοποιούνται σε ανάλογο αποτέλεσμα και διασπείρει πλούσιες και εύστοχες επιμέρους παρατηρήσεις».
Γεώργιος Σημίτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πειραιά και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Σημίτη. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1928 με επιβλέποντα καθηγητή τον Θρασύβουλου Πετιμεζά. Το 1936 εξελέγη υφηγητής εμπορικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1940. Την περίοδο 1940 - 1946 διετέλεσε καθηγητής του εμπορικού δικαίου στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ). Έλαβε μέρος στην κυβέρνηση του Βουνού ως αντιπρόσωπος του Πειραιά στην εθνοσυνέλευση στους Κορυσχάδες και γενικός διοικητής της Ρούμελης. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πειραιώς (1932 - 1941), νομικός σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας και του εμπορικού επιμελητηρίου Πειραιώς. Υπήρξε προσωπικός φίλος του πρίγκιπα Νικολάου και είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.
Ήταν παντρεμένος με την Φανή Χριστοπούλου, κόρη του Κωνσταντίνου Χριστόπουλου, και είχε αποκτήσει δύο γιούς, τον Σπύρο, νομικό, και τον Κώστα, πρωθυπουργό της Ελλάδας.
Ιωάννης Α΄ του Μεκλεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Μπόρβιν Β΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου και της Χριστίνας, κόρης του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας.
Το 1226 διαδέχθηκε τον πατέρα του από κοινού με τους αδελφούς του ως το 1234, οπότε διαίρεσαν το πριγκιπάτο: ο Ιωάννης Α΄ έλαβε την κυριότητα του Μεκλεμβούργου. Το 1227 νίκησε τους Δανούς στη μάχη του Μπόρνχεβετ και έτσι απήλαξε το Μεκλεμβούργο από την υποτέλεια σε αυτούς. Όμως τότε η Σαξονία-Λάουενμπουρκ και το Χόλσταϊν ισχυρίστηκαν επικυριαρχία στο Μεκλεμβούργο και ο Ιωάννης Α΄ έπρεπε να συνεχίσει τον πόλεμο για να διατηρήσει την εξουσία του. Το 1255 ο αδελφός του Πρίμπισλαβ Α΄ κύριος του Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ, μετά από μία διαμάχη με τον Ροδόλφο Α΄ επίσκοπο του Σβερίν, έχασε την κυριότητα του Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ. Ο Πρίμπισλαβ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τον επίσκοπο και οι αδελφοί του μοίρασαν την κτήση του: ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Στέρνμπερκ.
Υποστήριξε την εκκλησία και την εγκατάσταση Γερμανών στο Μεκλεμβούργο, στο οποίο κυριαρχούσαν οι Σλάβοι. Το 1262 συμμάχησε με τον Οίκο των Γουέλφων εναντίον της Δανίας. Το 1264 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ.
Μάχη της Σπλάντζας

Η εξέλιξη των γεγονότων

Τα τέσσερα πλοία των Ελλήνων μαζί με τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη έφτασαν στην Σπλάντζα και βγήκαν έξω ο Κυριακούλης και οι άνδρες του. Οι Σουλιώτες όταν ειδοποιήθηκαν έστειλαν αρκετούς άνδρες για να τον συνοδεύσουν και να τον προστατεύσουν, επειδή οι Τούρκοι είχαν και αυτοί μάθει τον ερχομό των πλοίων και πορεύονταν με 3.000 στρατό υπό τον Κεχαγιάμπεη για να τους αποκρούσει. Στις 4 Ιουλίου έφθασαν εκεί και επιτέθηκαν κατά των Μανιατών και των Σουλιωτών. Οι Έλληνες όμως αντιστάθηκαν γενναία και νίκησαν και έτρεψαν τους Τούρκους σε φυγή. Ο αρχηγός Κεχαγιάμπεης σκοτώθηκε. Ατυχώς σκοτώθηκε και ο Μαυρομιχάλης. Ως εκ τούτου, την επόμενη νύχτα μπήκαν όλοι στα καράβια και αναχώρησαν, οι δε Σουλιώτες επέστρεψαν πίσω.