google/wiki40b huggingface dataset:
Το Γλυκό στο Τέλος

Πλοκή

Η Έιπριλ Μπερνς, η μεγαλύτερη κόρη μιας άκρως δυσλειτουργικής οικογένειας, ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα στα ανατολικά του Μανχάταν με το αγόρι της, Μπόμπι. Αν και αποξενωμένη από την οικογένειά της, τους προσκαλεί για δείπνο την Ημέρα των Ευχαριστιών. Για τη μητέρα της ίσως είναι και το τελευταίο δείπνο, καθώς έχει καρκίνο του μαστού.
Η ταινία εστιάζει σε τρία ταξίδια: στην οικογένεια Μπερνς και στο ταξίδι τους από τα προάστια στη Νέα Υόρκη, το οποίο διακόπτεται για μια στάση να φάνε ντόνατς, τη διαρκή ανάγκη της Τζόι για τουαλέτα ή για μαριχουάνα που τη διευκολύνει να απαλύνει τον πόνο της, μια ταφή για ένα ζώο που χτύπησαν με το αμάξι και ποικίλλες διαφωνίες μεταξύ τους. Το δεύτερο ταξίδι αφορά τον Μπόμπι και τις προσπάθειές του να βρει κοστούμι ώστε να κάνει καλή εντύπωση στους γονείς της Έιπριλ και το τρίτο τις προετοιμασίες της Έιπριλ για το δείπνο, που κοντεύει να καταστραφεί όταν ανακαλύπτει ότι ο φούρνος της είναι χαλασμένος. Με τη βοήθεια διάφορων γειτόνων, καταφέρνει να ετοιμάσει το γεύμα ενώ ταυτόχρονα μαθαίνει να εκτιμά τη σπουδαιότητα της οικογένειας και της διαδιακασίας να κάνεις καινούριους φίλους.

Παραγωγή

Ο Πίτερ Χέτζες δήλωσε ότι εμπνεύστηκε το σενάριο από τη μάχη της μητέρας του με τον καρκίνο και τελικά το θάνατό της και από την πραγματική ιστορία μιας παρέας που τα σχέδιά τους να φτιάξουν δείπνο για τις Ευχαριστίες καταστράφηκαν από τον χαλασμένο φούρνο. Τα γυρίσματα κράτησαν 16 μέρες.

Box office

Με προϋπολογισμό 300.000 δολάρια, η ταινία Το Γλυκό στο Τέλος έκανε άνοιγμα στην 56η θέση με 8.000 δολάρια εισπράξεις. Στις ΗΠΑ οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 2,5 εκαμτομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέτρωσε 743.300 δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 3,2 εκατομμύρια δολάρια.
Μοχάμετ Αμίν Ντιντί

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1910. Από το 1946 ως το 1953 ήταν διευθυντής στο σχολείο της Ματζιντίγια.Λίγο μετά αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά και ίδρυσε το πρώτο πολιτικό κόμμα στην ιστορία του κράτους του, με ονομασία Κόμμα Rayyitunge Muthagaddim . Μερίμνησε για τη βελτίωση της εκπαίδευσης και της θέσης των γυναικών στις Μαλδίβες.
Έχοντας την υποστήριξη του λαού κατήργησε το σουλτανάτο έπειτα από 812 χρόνια και έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας των Μαλδίβων την Πρωτοχρονιά του 1953. Μετά το θάνατο του Σουλτάνου Ματζίντ Ντιντί και του γιου του, Πρίγκιπα Χασάν Φαρίντ Ντιντί, τα μέλη του Κοινοβουλίου εξέλεξαν τον Αμίν Ντιντί ως το ικανότερο πρόσωπο για διάδοχο του Σουλτάνου. Ωστόσο, την ίδια στιγμή ο Ντιντί αρνήθηκε να δεχθεί το θρόνο για το καλό του λαού των Μαλδίβων. Έπειτα από τη διενέργεια δημοψηφίσματος, η χώρα ανακηρύχθηκε σε δημοκρατία. Ωστόσο, έπειτα από επανάσταση που ξέσπασε ενώ ο πρόεδρος ήταν στην Κεϊλάνη για ιατρικές εξετάσεις, αρχηγός της επαναστατικής κυβέρνησης έγινε ο Ιμπαρααχίμ Ντιντί, αντιπρόεδρος του Αμίν. Ο Ντιντί, επιστρέφοντας, δεν ήξερε τι είχε συμβεί και με την άφιξή του συνελήφθη από τις νέες αρχές και στάλθηκε στο νησί Ντουνιντού. Καθ' οδόν πληροφορήθηκε ότι πλέον δεν ήταν πρόεδρος. Έπειτα από 4 μήνες, τον έπεισαν με δόλο να επιστρέψει στη χώρα, για να αναλάβει πρωθυπουργός με βασιλιά τον Ιμπραχίμ Χιλμί. Επέστρεψε τη νύχτα στη Μαλέ, όπου ξυλοκοπήθηκε άγρια στο κτήριο της Αστυνομίας και εξορίστηκε στο νησί Γκααφάρου. Στη συνέχεια εξορίστηκε στο τότε ακατοίκητο νησί Βιαμαναφούσι, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του. 
Πέθανε στις 19 Ιανουαρίου του 1954, σε ηλικία 44 ετών.
Οι Πυγμάχοι (τοιχογραφία)

"Οι Πυγμάχοι" είναι τοιχογραφία, φιλοτεχνημένη με την τεχνική της νωπογραφίας, η οποία κοσμούσε τον νότιο τοίχο του δωματίου Β1 του Κτιρίου Β του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου.

Περιγραφή

Η τοιχογραφία έχει ύψος 2,75 μέτρα και πλάτος 0,94 μέτρα.
Δύο μικρά παιδιά, πιθανώς μεταξύ 6 και 8 ετών, πυγμαχούν. Τα παιδιά φέρουν μόνο περίζωμα. Τα σώματα αποδίδονται με κόκκινο χρώμα. Το δεξιό παιδί φαίνεται να είναι μικρότερο του άλλου. Το αριστερό παιδί είναι στολισμένο με περιδέραιο, περιβραχιόνιo με πολύτιμες πέτρες κυανού χρώματος, περισφύριο και φοράει χρυσό σκουλαρίκι. Στο δεξί τους χέρι φορούν χειρόκτια (γάντια πυγμαχίας) και έχουν ξυρισμένο κεφάλι εκτός από δύο μεγάλους πλοκάμους που κρέμονται στο πίσω μέρος και δύο μικρότερους ψηλά, πάνω από το μέτωπο. Ο Σπύρος Μαρινάτος είχε θεωρήσει αρχικά ότι φορούσαν γαλάζιους σκούφους, αλλά σε συνδυασμό με άλλες τοιχογραφίες, όπως με τις Κροκοσυλλέκτριες, θεωρείται δεδομένο ότι με γαλάζιο χρώμα απεικονιζόταν το ξυρισμένο κεφάλι.
Η διαφορά στον στολισμό των δύο παιδιών  έχει ερμηνευθεί ως ένδειξη διαφορετικής κοινωνικής θέσης, αν και εχεί διατυπωθεί η άποψη ότι το αριστερό παιδί είναι θηλυκού γένους.
Το φόντο της τοιχογραφίας είναι άσπρο και κόκκινο, πιθανότατα αποδίδοντας την γη και τον ουρανό.

Οι Πυγμάχοι βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και έχει αριθμό ευρετηρίου 1974 26β.
Μικέλε Σιντόνα

Πρώτα χρόνια

Γεννημένος στο Πάτι της Σικελίας, από φτωχούς γονείς, ο Σιντόνα εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες και έδειξε πολύ νωρίς στη ζωή του μια ασυνήθιστη ικανότητα για τα μαθηματικά και τα οικονομικά.
Αποφοίτησε από  το Πανεπιστήμιο της Μεσσίνα το 1942. Στη συνέχεια μετακόμισε από  τη Σικελία στο βορρά, όπου  εργάστηκε ως φορολογικός δικηγόρος και λογιστής για εταιρείες όπως η Società Generale Immobiliare και η SNIA Viscosa, αλλά αμέσως στράφηκε στην παρανομία και άρχισε να εργάζεται σε επιχειρήσεις λαθρεμπορίου με τη μαφία.
Σύντομα μετακόμισε στο Μιλάνο και η ικανότητα και η  επιδεξιότητά του στη μεταφορά χρημάτων για να αποφευχθεί η φορολογία σύντομα έγινε γνωστή στους προϊσταμένους της μαφίας. Μέχρι το 1957, είχε συνδεθεί στενά με την οικογένεια Γκαμπίνο και επιλέχθηκε να διαχειριστεί τα  κέρδη από τις πωλήσεις ηρωίνης.

Διεθνής Τραπεζίτης

Μετά από έναν χρόνο συνεργασίας του με τους Γκαμπίνο και την διαχείρηση κερδών από την ηρωίνη, ο Σιντόνα αγόρασε την πρώτη του τράπεζα.
Έγινε επίσης φίλος του μελλοντικού Πάπα Τζιοβάνι Μπατίστα Μοντίνι, ο οποίος ήταν τότε ο Καρδινάλιος της  Αρχιεπισκοπής  του Μιλάνου.
Την εποχή που ο  Μοντίνι έγινε ο   Πάπας Παύλος VI, ο Σιντόνα είχε αποκτήσει μέσω  της εταιρείας χαρτοφυλακίου Fasco πολλές άλλες ιταλικές τράπεζες μέχρι την έναρξη της συνεργασίας του με την Τράπεζα του Βατικανού το 1969. Τότε ο Σιντόνα άρχισε να μετακινεί μεγάλα χρηματικά ποσά από τις τράπεζες του μέσω του Βατικανού σε ελβετικές τράπεζες και να κερδοσκοπεί σε νομίσματα έναντι άλλων μεγάλων νομισμάτων.
Λουδοβίκος Γ΄ του Λέβενσταϊν

Βιογραφία

Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Λέβενσταϊν (γιου του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Λέβενσταϊν) και της Ελένης του Κένιγκσεγγ. Στα 18 έτη του πήγε στην Αυλή της Βιέννης, όπου του δόθηκε η διοίκηση ενός συντάγματος του Ιππικού από 1.000 ιππείς. Λίγο αργότερα έγινε πρέσβης του Φρειδερίκου Β΄ του Παλατινάτου, 2ου εξαδέλφου του πατέρα του, που τον έστειλε σε διάφορες Αυλές. Το 1557 ήταν σύμβουλος του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων στη Συνέλευση (Diet) του Ρέγκενσμπουργκ, αν και ήταν Προτεστάντης. Αργότερα εκπροσώπησε τον Μαξιμιλιανό Β΄ των Αψβούργων σε διάφορες Συνελεύσεις. Ο Κάρολος Β΄ αρχιδούκας της Έσω Αυστρίας τον όρισε κυβερνήτη της Καρινθίας, Καρνιόλης και Στυρίας.
Ο ίδιος κατείχε την κομητεία του Λέβενσταϊν, η οποία ήταν υποτελής του δούκα της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Στόλμπεργκ. Το 1566 απεβίωσε ο Μιχαήλ Γ΄ κόμης του Βέρτχαϊμ, τελευταίος του Οίκου του και τον κληρονόμησε, μέσω της συζύγου του Αικατερίνης, ο πατέρας της Λουδοβίκος του Στόλμπεργκ. Το 1574 απεβίωσε ο Λουδοβίκος και το Βέρτχαϊμ κληρονόμησαν οι τρεις κόρες του: πρώτη η Αικατερίνη με τον δεύτερο σύζυγό της Φίλιππο κόμη του Έμπερσταϊν, δεύτερη η Ελισάβετ με τον Ντίτριχ κόμη του Μάντερσαϊντ και τρίτη η Άννα με τον Λουδοβίκο Γ΄ κόμη του Λέβενσταϊν. Το 1589 απεβίωσε ο Φίλιππος και το 1593 απεβίωσε ο Ντίτιρχ. Τότε η Ελισάβετ παντρεύτηκε δεύτερη φορά, με τον Γουλιέλμο του Κρίχινγκεν, που απεβίωσε το 1610, οπότε ο Λουδοβίκος Γ΄ έμεινε μόνος κόμης του Βέρτχαϊμ.
Ο Λουδοβίκος Γ΄ από το 1580 ονομάστηκε κόμης του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ και από το 1598 επιβεβαίωσε την κτήση του Βέρτχαϊμ. Για να ρυθμίσει τη διαδοχή του εξέδωσε το 1597 τη διάταξη Statutum gentilicium, αλλά οι γιοί του όταν απεβίωσε, διαίρεσαν την κομητεία.
Σαντιγκτζάν

Ζωή και φήμη

Ο Σαντίγκ γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια ενός φύλακα στη Σούσα. Ως έφηβος, παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής, αλλά έχασε τη φωνή του στην ηλικία των 18 ετών. Στη συνέχεια έπαιξε διάφορα μουσικά όργανα, καταλήγοντας στη πίσσα μετά από το καμαντσέχ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1890 ήταν ήδη γνωστός παίκτης της πίσσας στον Νότιο Καύκασο και τις γειτονικές περιοχές. Στη δεκαετία του 1890 ίδρυσε μουσικό σύνολο που περιλάμβανε επιφανείς λαϊκούς τραγουδιστές και μουσικούς που τραγούδησαν λαϊκά τραγούδια του Αζερμπαϊτζάν, της Αρμενίας και της Γεωργίας.

Ανάπτυξη της αζέρικης πίσσας

Κατά τη διάρκεια της αρχές της δεκαετίας του 1870, ο Σαντίγκ χρησιμοποίησε τη παραδοσιακή περσική πίσσα για να αναπτύξουν τη νέα έκδοση αυτού του οργάνου, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως Αζερική ή Καυκάσια πίσσα. Η περσική πίσσα έχει 6 χαλύβδινες χορδές. Η αζέρικη πίσσα που εφύηρε ο Σαντίγκ, έχει επιπλέον μια επιπλέον χορδή μπάσου από την πλευρά της, σε υπερυψωμένο καρύδι, και συνήθως 2 χορδές διπλής αντήχησης μέσω μικρών μετάλλινων καρυδιών στη μέση του λαιμού. Όλες αυτές οι χορδές τρέχουν δίπλα στις κεντρικές χορδές. Συνολικά, το Αζερμπαϊτζάν πίσσα έχει 11 έγχορδα και 17 τόνους.
Οι πρώτοι παίκτες της πίσσας κρατούσαν το όργανο στα γόνατά τους. Ο Σαντίγκ ανέπτυξε νέο τρόπο για να μειώσει το μέγεθος της συσκευής. Επίσης παρουσίασε για πρώτη φορά την εργασία με μια πίσσα κρατώντας τη από το στήθος. Η αζέρικη πίσσα έγινε σύμβολο της αζερικής μουσικής του 20ου αιώνα.
Η πίσσα απεικονίζεται στην εμπρόσθια όψη του αζέρικου τραπεζογραμμάτιου 1 μανάτ που εκδόθηκε το 2006.
Μαρκ Φαν Μπόμελ

Οι πρώτοι σύλλογοι

Ο Φαν Μπόμελ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην Φορτούνα Σιτάρντ και έμεινε εκεί για 7 χρόνια και σε 153 αγώνες πέτυχε 13 γκολ.
Το 1999 ο Φαν Μπόμελ πήρε μεταγραφή στην Αϊντχόφεν. Είχε 6 πολύ καλές σεζόν, κατακτώντας συνολικά 4 πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Ολλανδίας και 3 Σούπερ Καπ Ολλανδίας, ενώ σκόραρε 46 φορές σε 169 ματς. Τη σεζόν 2004-2005 βοήθησε σημαντικά την ολλανδική ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να φτάσει στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έχασε από τη ΑΚ Μίλαν.

Μπαρτσελόνα

Το καλοκαίρι του 2005 ο Φαν Μπόμελ πήγε στην Μπαρτσελόνα, ο οποίος υποστήριζε από παιδί. Λίγο πριν παρουσιαστεί, ο Ολλανδός μέσος πήγε σε ένα μοναστήρι στο ΠΣΦ Αϊντχόφεν για να μάθει ισπανικά. Έμεινε μόνο ένα χρόνο, αλλά κέρδισε τη θέση στην εντεκάδα. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισπανίας και το Τσάμπιονς Λιγκ 2005-06, ενώ στις 20 Αυγούστου 2006 κατέκτησε και το Σούπερκαπ Ισπανίας νικώντας στον τελικό την Εσπανιόλ. Έξι μέρες αργότερα ο Φαν Μπόμελ ανήγγειλε ότι θα αποχωρήσει από τη Μπαρτσελόνα για να πάει στην Μπάγερν Μονάχου. Σε 24 αγώνες σκόραρε 2 φορές.

Μπάγερν

Στις 26 Αυγούστου 2006 πήγε στην Μπάγερν έναντι 6.000.000€. Μετά από καταπληκτικές εμφανίσεις το 2007 ψηφίστηκε ως παίχτης της χρονιάς. Το 2008 ο Όλιβερ Καν αποχωρεί από το ποδόσφαιρο και ο Φαν Μπόμελ γίνεται αρχηγός, ο οποίος είναι ο πρώτος μη-Γερμανός ποδοσφαιριστής της Μπάγερν που γίνεται αρχηγός. Πέτυχε 11 γκολ σε 123 αγώνες.

ΑΚ Μίλαν

Στις 25 Ιανουαρίου 2011 ο Φαν Μπόμελ πήγε στη ΑΚ Μίλαν. Έκανε το ντεμπούτο του 2 μέρες μετά τη μεταγραφή του στα πλαίσια του Κυπέλλου Ιταλίας. Το ντεμπούτο του στη Σέριε Α το έκανε στις 29 Ιανουαρίου με αντίπαλο την Κάλτσιο Κατάνια, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα. Στα 39 παιχνίδια που αγωνίστηκε δεν έβαλε κανένα γκολ.

Επιστροφή στην Αϊντχόφεν

Στις 29 Απριλίου 2012 ο Φαν Μπόμελ αποφάσισε να επιστρέψει στην Αϊντχόφεν. Στις 24 Μαΐου παρουσιάστηκε από το σύλλογο. Έχει πετύχει 6 γκολ σε 28 ματς. Στο τέλος της σεζόν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Michael Jackson's Vision

Εισαγωγές

Κάθε βίντεο στους 3 δίσκους έχει μια μικρή εισαγωγή πριν ξεκινήσει. Στον 1ο και στον 2ο δίσκο, υπάρχει ένα μικρό κλιπ για το βίντεο και μετά δείχνει τον τίτλο, ενώ στον επιπλέον δίσκο υπάρχει μόνο ο τίτλος.
Αντονίνο Ρόκα

Βιογραφικό

Ο Ρόκα είχε πολύ φανατικούς υποστηρικτές, σε πόλεις με Ιταλοαμερικανούς, αλλά και πολίτες ισπανόφωνους. Οι οπαδοί του ήταν πολλοί αλλά και πολύ πιστοί και φανατικοί. Εκτός από Ιταλός είχε καταγωγή και υπηκοότητα από την Αργεντινή. Εκτός της πάλης, ήταν οπαδός της όπερας και λέγεται από πολλούς ότι είχε εξαιρετική φωνή. Ήταν καλός φίλος με τον μαέστρο όπερας, Αρτούρο Τοσκανίνι.
Υπερθυρεοειδισμός

Ο υπερθυρεοειδισμός είναι η κατάσταση κατά την οποία ο θυρεοειδής αδένας εκκρίνει υπερβολικές ποσότητες θυρεοειδικών ορμονών. Τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού ποικίλλουν από ασθενή σε ασθενή, ωστόσο τις περισσότερες φορές περιλαμβάνουν ευερεθιστότητα και νευρικότητα, μυϊκή αδυναμία, διαταραχές του ύπνου, ταχυκαρδία, δυσανεξία στη ζέστη, διάρροια, διόγκωση του θυρεοειδή, απότομη απώλεια βάρους.
Ο υπερθυρεοειδισμός δεν έχει πάντα την ίδια αιτία. Πολλές ασθένειες, καθώς και η κατανάλωση κάποιων φαρμάκων, ευθύνονται για την εμφάνιση του. Η κύρια αιτία είναι η νόσος του Graves η οποία προκαλείται από αυτοάνοση απόκριση, και ευθύνεται για περίπου το 70% των συνολικών περιστατικών υπερθυρεοειδισμού. Η δεύτερη σημαντικότερη αιτία είναι η οζώδης τοξική βρογχοκήλη κατά την οποία αναπτύσσονται στο αδένα ένας οι περισσότεροι όζοι που παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες ανεξέλεγκτα. Μικρότερης έκτασης αιτίες είναι η οζώδης βρογχοκήλη, η θυρεοειδίτιδα, το αδένωμα υπόφυσης, η υπερβολική λήψη ιωδίου από τη διατροφή, η λήψη συνθετικών θυρεοειδικών ορμονών.
Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται αρχικά με την καταγραφή των συμπτωμάτων και την παρατήρηση του ασθενή, ενώ επιβεβαιώνεται με αιματολογικές εξετάσεις. Εκεί διαπιστώνεται η χαμηλή τιμή της θυρεοειδοτρόπου ορμόνης (TSH) και οι υψηλές τιμές της θυροξίνης (T4) ή της τριιωδωθυρονίνης (T3). Τη διάγνωση μπορεί να βοηθήσει το σπινθηρογράφημα θυρεοειδούς με ραδιενεργό τεχνήτιο και ο προσδιορισμός των αντισωμάτων υποδοχέων TSH (TSI). Λιγότερο μπορεί να βοηθήσει το υπερηχογράφημα θυρεοειδή.
Η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού εξαρτάται από την αιτία και τη σοβαρότητα της κατάστασης του ασθενούς. Οι επιλογές για τη συντηρητική θεραπεία είναι η λήψη ραδιενεργού ιωδίου και η μερική ή ολική καταστροφή του υπερλειτουργούντα θυρεοειδή, και η λήψη αντιθυρεοειδικών φαρμάκων. Σε περιπτώσεις που κρίνεται απαραίτητο μπορεί να γίνει και χειρουργική αφαίρεση μικρού ή μεγάλου τμήματος του αδένα.
Η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο περιλαμβάνει την εφ' άπαξ από του στόματος χορήγηση κατάλληλης ποσότητας φαρμάκου (Ιώδιο-131) σε σχέση με το βάρος του θυρεοειδή. Το ραδιοφάρμακο καταναλώνεται από τον θυρεοειδή τον οποίο και καταστρέφει μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες. Η συνηθέστερη παρενέργεια είναι η μετατροπή του ασθενή από υπερθυρεοειδικό σε υποθυρεοειδικό. Ωστόσο, η διαχείριση του υποθυρεοειδισμού με τη λήψη συνθετικής θυροξίνης είναι σαφώς μια πιο ευνοϊκή κατάσταση.
Η φαρμακευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού περιλαμβάνει τη λήψη αντιθυρεοειδικών φαρμάκων όπως η μεθιμαζόλη (θειαμαζόλη) και πιο σπάνια η προπυλοθειουρακίλη και η καρβιμαζόλη, οι οποίες μειώνουν την παραγωγή και τα επίπεδα στο αίμα των Τ3 και Τ4. Συμπληρηρωματικά μπορεί να χορηγηθούν και β-αναστολείς (beta-blockers) για τη προσωρινή διαχείριση συμπτωμάτων όπως η ταχυκαρδία και η εξάντληση.
Η χειρουργική αντιμετώπιση έγκειται στην ολική ή τμηματική αφαίρεση του θυρεοειδή και συνίσταται σε περιπτώσεις που ο ασθενής δεν ανταποκρίνεται στη συντηρητική θεραπεία ή υπάρχει υποψία καρκίνου.
Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάνα

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1830 στο Σότσι. Το όνομα Πιριστού σημαίνει παγώνι στα περσικά. Η Ραχιμέ Πιριστού ήταν θετή κόρη της Εσμά Σουλτάν. Η Ραχιμέ Πιριστού απέκτησε τον τίτλο της Βαλιντέ Σουλτάν στον θετό γιο της το 1876, γιατί η βιολογική του μητέρα, Τιριμουτζγκάν Σουλτάν, είχε πεθάνει είκοσι τρία χρόνια πριν από την προσχώρηση του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στον Οθωμανικό θρόνο. Ήταν επίσης θετή μητέρα της Τζεμιλέ Σουλτάν.
Έγινε η πνευματική μητέρα του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της δόθηκε η θέση της Βαλιντέ Σουλτάν από αυτόν. Σε αντίθεση με πολλές από τις προκατόχους της, δεν ήταν ενεργή στην πολιτική.
Το 1885, κατά την επίσκεψη του βασιλιά Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της βασίλισσας Σοφίας της Σουηδίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έλαβε την Σουηδή Βασίλισσα, η οποία είχε τη δυνατότητα να επισκεφθεί το αυτοκρατορικό χαρέμι​​.
Ήταν η τελευταία Βαλιντέ Σουλτάν ​​της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου 1904 στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στον τάφο της Μιχρισάχ Σουλτάν, στο Εγιούπ στην Κωνσταντινούπολη.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1996-97

Φάιναλ Φορ

Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία.
Τσετσεβός Αχαΐας

Ο Τσετσεβός ήταν κωμόπολη της Αχαΐας, εγκαταλελειμμένη από το 1775.

Ιστορία

Το χωριό Τσετσεβός (ή Τζετζεβός) ήταν μια κωμόπολη του πρώην Δήμου Ερινεού που καταστράφηκε από καθιζήσεις στο διάστημα 1750-1775. Βρισκόταν χτισμένο στη βόρεια πλαγιά του όρους Παναχαϊκού, κοντά στο βουνό όπου σήμερα βρίσκεται το μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου (ή Άγ. Ιωάννης ο Τσετσεβός). Σύμφωνα με την παράδοση είχε πληθυσμό περίπου 2.000 κατοίκων. Στην απογραφή όμως του Ενετού Francesco Grimani το 1700, είχε 63 οικογένειες, δηλαδή μόνο 233 κατοίκους. Σε αυτήν την απογραφή εμφανίζεται και για πρώτη φορά επίσημα με το όνομα Cicevo.

Οι καθιζήσεις

Γύρω στα 1750 άρχισαν να παρατηρούνται καθιζήσεις στην περιοχή του χωριού και οι κάτοικοι άρχισαν να το εγκαταλείπουν σταδιακά. Οι καθιζήσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1775 περίπου όταν όλοι οι κάτοικοι το είχαν πλέον εγκαταλείψει. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε επτά τοποθεσίες όπου αρχικά είχαν τα κτήματά τους και έχτισαν νέα χωριά. Τα χωριά αυτά είναι γνωστά με την επωνυμία Τσετσεβοχώρια και είναι τα εξής: Αραγόζαινα, Γρόπα, Βερίνο, Μυρόβρυση, Δουκαναίικα, Συνανιά και Μάγειρα. Αξιοσημείωτο είναι ότι παρά την ολοσχερή καταστροφή του χωριού 3 χρόνια αργότερα οι κάτοικοι των παραπάνω χωριών θεωρούνται ακόμα ως κάτοικοι Τσετσεβού, όπως φαίνεται σε ένα Πατριαρχικό επιτίμιο του 1778 που απευθύνεται "Προς Τζετζεβόν".
Σεγκούντα Λίγκα 2000–01

Προεπισκόπηση

Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την ΚΝ Σάντα Κλάρα να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις Βαρζίμ ΣΚ και Βιτόρια Σετούμπαλ να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Ιμορτάλ ΝΚ, ΦΚ Μάρκο και ΣΚ Φρεαμούντε υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Σινώπη (δορυφόρος)

Ανακάλυψη

Ανακαλύφτηκε από τον Σηθ Μπαρνς Νίκολσον του αστεροσκοπείο Λικ στις 21 Ιουλίου του 1914  και μέχρι το 1975 ήταν απλά γνωστή ως Δίας IX. Την περίοδο από το 1955 έως το 1975 αναφερόταν και με το όνομα Άδης, από το όνομα του ομώνυμου θεού, ενώ από το 1975 και μετά ο δορυφόρος έλαβε την σημερινή ονομασία του .

Καταγωγή

Οι φυσικοί δορυφόροι του Δία, Ανάγκη, Κάρμη, Πασιφάη και Σινώπη ίσως να να προέρχονται όλοι από έναν αστεροειδή που συνελήφθη και διασπάστηκε απ΄την τεράστια βαρυτική δύναμη του πλανήτη Δία.
Ρότμπολντ Β΄ της Προβηγκίας

Βιογραφία

Ο Ρότμπολντ Β΄ ο μόνος γιος του Ρότμπολντ Α΄ κόμη και μαργράβου της Προβηγκίας και της Εμίλντε, κόρης του Στεφάνου υποκόμη του Γκεβωντάν.
Το 1008 διαδέχθηκε τον πατέρα του στους τίτλους του. Λόγω την ομωνυμίας με τον πατέρα του, είναι δύσκολο να τον ξεχωρίσουμε από αυτόν στις ιστορικές αναφορές. 
Το 1014/5 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος Γ΄. Η χήρα Ερμενγάρδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροδόλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων της Βουργουνδίας.
Σεβαστούπολη

Ιστορία

Κατά την αρχαιότητα κοντά στην πόλη βρισκόταν η αρχαία ελληνική πόλη Χερσόνησος. Το 1778 ο Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ κατασκεύασε αναχώματα στην περιοχή για την τοποθέτηση στρατιωτών σε αυτά. Η πόλη ιδρύθηκε το 1783 ως ναυτική βάση και πήρε το όνομα Ακτιάρ (λευκοί γκρεμοί). Το 1784 ο Γκριγκόρι Ποτέμκιν έλαβε διαταγή να κατασκευάσει ένα οχυρό στην περιοχή και να το ονομάσει Σεβαστόπολ. Η πόλη έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Το 1855, κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, η Σεβαστούπολη κατακτήθηκε μετά από εντεκάμηνη πολιορκία από τους Γάλλους, τους Βρετανούς και τους Οθωμανούς, ενώ προηγουμένως είχε καταστραφεί εσκεμμένα από τους Ρώσους. Η πόλη βομβαρδίστηκε, επίσης, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της από τις δυνάμεις του Άξονα και, τελικά, άντεξε 250 μέρες προτού πέσει. Απελευθερώθηκε από τις Σοβιετικές δυνάμεις στις 9 Μαΐου 1944 και έλαβε το βραβείο της Ηρωϊκής Πόλης. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Σεβαστούπολη ήταν μια κλειστή πόλη και χρειαζόταν άδεια για να την επισκεφθεί κάποιος. Αν και με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης πέρασε στην κατοχή της Ουκρανίας, το 1993 ανακοινώθηκε από το ρωσικό κοινοβούλιο ότι ήταν πόλη της Ρωσικής Συνομοσπονδίας. Ύστερα από συμφωνία ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία το 1997, αποκλείστηκαν οι όποιες αξιώσεις της τελευταίας στην πόλη.
Κατά την κρίση της κριμαϊκής χερσονήσου του 2014, κατόπιν δημοψηφίσματος, ενσωματώθηκε εκ νέου στη Ρωσία.

Μνημείο Ελλήνων εθελοντών

Στις 10 Ιουλίου 2016, στο πλαίσιο των εορτασμών του «Ετους Ελλάδας - Ρωσίας 2016», έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου υπέρ των Ελλήνων εθελοντών της Ελληνικής Λεγεώνας του αυτοκράτορα Νικόλαου Α΄, που πολέμησε στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) στο πλευρό των Ρώσων. Για τον ελληνισμό της Ρωσίας το γεγονός αυτό είναι μεγάλης ιστορικής σημασίας, καθώς ύστερα από 160 χρόνια διαιωνίστηκε η μνήμη των συμπατριωτών τους από την Ελλάδα. Το μνημείο αυτό είναι το πρώτο ελληνικό μνημείο στην Κριμαία από την εποχή που η χερσόνησος της Κριμαίας ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το μνημείο εγκαταστάθηκε στο πάρκο "Ιστορική Λεωφόρος", που είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα και πολυσύχναστα μέρη της πόλης. Η βάση του μνημείου είναι διαστάσεων 3,70 Χ 3,70 μ., το ύψος του 6 μ. και είναι εγκατεστημένο σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, δίπλα στο Μουσείο-Πανόραμα της Σεβαστούπολης, σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης. Επισημαίνεται ότι τα ήδη υπάρχοντα μνημεία πεσόντων είναι εκτός του κέντρου της πόλης.
577 Ρέα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος της Ρέας εκτιμάται σε 39,52 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1792. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ρέα γύρω από τον εαυτό της.