google/wiki40b huggingface dataset:
Φερδινάνδος Γκοντζάγκα

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Μάντοβα και ήταν ο δεύτερος γιος του Βικέντιου Α΄ και της Ελεονόρα των Μεδίκων, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Το 1607 ορίστηκε καρδινάλιος, όντας 20ετής. Το Φεβρουάριο του 1612 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος Δ΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Δέκα μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο αδελφός του απεβίωσε· ο Φερδινάνδος εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία και έγινε δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου.
Το 1616 νυμφεύτηκε μυστικά την Καμίλα Φαά, αλλά τη διαζεύχθηκε το ίδιο έτος. Γιος τους ήταν ο Φραγκίσκος, αλλά επειδή ο γάμος ήταν μοργανατικός, δεν μπορούσε να διαδεχθεί τον πατέρα του. Το επόμενο έτος ο δούκας νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Μεδίκων.
Το 1626 απεβίωσε ο Φερδινάνδος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Βικέντιος Β΄. Ο γιος του Φραγκίσκος, το 1630 κατά την πολιορκία της Μάντοβας, απεβίωσε από λοιμό ή φονεύθηκε. Η Καμίλα Φαά επέστρεψε στο σύζυγό της που την έδιωξε και έγινε μοναχή. Τη δραματική ζωή της την έκανε έργο ο Πάολο Τζιακομέτι.
Μιχαήλ Αρταμόνοφ

Πανεπιστημιακή καριέρα

Η ακαδημαϊκή καριέρα του Αρταμόνοφ είχε ως επίκεντρο το Πανεπιστήμιο του Λένινγκαντ, στο οποίο ήταν καθηγητής από το 1935 και επίσης ο επικεφαλής του Τμήματος Αρχαιολογίας, από το 1949.

Ανασκαφικό έργο

Ο Μιχαήλ Αρταμόνοφ ερεύνησε οικισμούς της Εποχής του Χαλκού και της Εποχής του Σιδήρου, σε περιοχές, όπως ο ποταμός Ντον της Ρωσίας  (αρχαία ελληνικά: Τάναϊς), στο Βόρειο Καύκασο και στην Ουκρανία.   
Πραγματοποίησε ανασκαφές σε μεγάλο αριθμό σκυθικών και χαζαρικών τύμβων και οικισμών (η πιο περίφημη ανασκαφή ήταν αυτή στο χαζαρικό φρούριο της Σαρκέλ) και δημοσίευσε τη μονογραφία “Istoriya Khazar” σχετική με τους Χαζάρους το 1962. Υπήρξαν και πρόδρομες εκδόσεις αυτού του έργου (1937, 1939), στο οποίο ο Μιχαήλ Αρταμόνοφ τόνισε την τεράστια επιρροή των Χαζάρων στην ανάπτυξη των πρώτων Ρως (μέση ελληνική: Ῥῶς), αλλά και άλλους γειτονικούς λαούς, θέσεις οι οποίες, είχαν καταγγελθεί από τις σοβιετικές αρχές, αναγκάζοντας τον να προσθέσει τροποποιητικό συμπέρασμα για το έργο του, δηλώνοντας ουσιαστικά, ότι «στην πραγματικότητα δεν είχαν διαρκή επίδραση».

Διευθυντής του Μουσείου Ερμιτάζ

Ο Μιχαήλ Αρταμόνοφ διορίστηκε διευθυντής του Μουσείου Ερμιτάζ το 1951. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το 1964, εκδιώχθηκε από τη θέση του, λόγω της διοργάνωσης εκθέσεων καλλιτεχνών του αιρετικού, «διαφορετικού», «εναλλακτικού» καλλιτεχνικού  κινήματος (другое искусство, альтернативное искусство), γνωστού με τη γενική ονομασία «Μη Κομφορμιστική Τέχνη της ΕΣΣΔ» (Неофициальное искусство СССР).

Βραβεύσεις

Στον Μιχαήλ Αρταμόνοφ απονεμήθηκαν τα μετάλλια του Τάγματος του Λένιν, του Τάγματος του Ερυθρού Αστέρα της Εργασίας και διάφορα άλλα μετάλλια.

Επιρροές–μαθητές

Ανάμεσα στους μαθητές του Μιχαήλ Αρταμόνοφ, αρκετοί από τους οποίους έφεραν την επιρροή του, περιλαμβάνονται οι: Λεβ Γκουμιλιόφ (Лев Николаевич Гумилёв), Ανατόλι Κιρπίτσνικοφ (Анатолий Николаевич Кирпичников), Ντμίτρι Ματσίνσκι (Дмитрий Алексеевич Мачинский) και Ίγκορ Ντούμποφ (Игорь Васильевич Дубов).
Φίλιππος Νίκογλου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Ανατολικής Θράκης. Σπούδασε ιατρική στη Ζαρίφεια Σχολή της Φιλιππούπολης (σημερινό Πλόβντιβ) και μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία. Εργάστηκε ως χειρουργός στη Σόφια και ήταν υπίατρος στο βουλγαρικό στρατό το 1912. Όταν έμαθε για τα σχέδια των Βουλγάρων να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη, μετέφερε την πληροφορία αυτή μυστικά στον πράκτορα της Ελλάδας Σουλιώτη Νικολαΐδη και ο τελευταίος ειδοποίησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο ότι ήταν επιτακτική ανάγκη να κατευθυνθούν τα ελληνικά στρατεύματα προς τη Θεσσαλονίκη. Έτσι, η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό στις 26 Οκτωβρίου 1912.
Ο Νίκογλου κηρύχθηκε εχθρός από τους Βουλγάρους και κατέφυγε το 1913 στη συμπρωτεύουσα. Για τη δράση του παρασημοφορήθηκε σε ηλικία 79 ετών. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έδωσε σε δρόμο της πόλης το όνομα του Νίκογλου.
Γιος του ήταν ο νομάρχης Στέφανος Νίκογλου.
Στέφανος Δραγούμης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Νικολάου Δραγούμη, πολιτικού και συγγραφέα. Καταγόταν από οικογένεια μακεδονικής καταγωγής (από το Βογατσικό Καστοριάς) και ήταν εγγονός του Μάρκου Δραγούμη. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και ακολούθησε σταδιοδρομία στο δικαστικό σώμα, από το οποίο όμως παραιτήθηκε το 1875, όταν και διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης. 
Λίγα χρόνια αργότερα, στις εκλογές του 1879, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μεγαρίδος και επανεξελέγη, στην ίδια περιφέρεια ή σε αυτή της Αττικής, στις εκλογές του 1881, του 1882, του 1885, του 1887, του 1890, του 1892, του 1899, του 1902, του 1905, του Αυγούστου του 1910, του Νοεμβρίου του 1910, του Δεκεμβρίου του 1915 και του 1920. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας πολιτεύθηκε είτε ως ανεξάρτητος είτε με τον Χαρίλαο Τρικούπη ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του συντάχθηκε με την αντιβενιζελική παράταξη. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της λεγόμενης «Ομάδας των Ιαπώνων», ομάδα που την περίοδο 1906 - 1908 διακρίθηκε για την μαχητικότητα της και η οποία αποτελείτο από τους Δημήτριο Γούναρη, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Ανδρέα Παναγιωτόπουλο, Απόστολο Αλεξανδρή και Εμμανουήλ Ρέπουλη. Υπήρξε επίσης ένας από τους κύριους οργανωτές του Μακεδονικού Αγώνα, μαζί με τον γιο του, Ίωνα Δραγούμη και τον γαμπρό του Παύλο Μελά.
Μετά το κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Γουδί το 1909, ο Δραγούμης σχημάτισε κυβέρνηση από τον Ιανουάριο μέχρι τον Οκτώβριο του 1910, οπότε και διεξήγαγε εκλογές για τον σχηματισμό Εθνοσυνέλευσης. Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Χαρίλαου Τρικούπη (1886 και 1892) για τις περιόδους 1886 - 1890 και 1892 - 1893 αντίστοιχα, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη (1888 - 1890) καθώς και υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη (1915) και Στέφανου Σκολούδη (1915). Χρημάτισε επίσης γενικός διοικητής Κρήτης (1912) και στη συνέχεια γενικός διοικητής Μακεδονίας (1913).
Έγραψε πολλές πολιτικές, φιλολογικές και αρχαιολογικές μελέτες, που δημοσίευσε σε ελληνικά και ξένα περιοδικά, σημαντικότερες των οποίων είναι: «Μακεδονική κρίσις», «Η χώρα και το νόμισμα», «Το χρονικόν του Μορέως», «Οι ξένοι δανεισταί» και άλλες.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ελισάβετ Κοντογιαννάκη και είχαν αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Ίωνα, πολιτικό και διαννοούμενο, τον Φίλιππο, βουλευτή και υπουργό, τον Νικόλαο, ζωγράφο, τον Αλέξανδρο, αρχιτέκτονα, και την Ναταλία, σύζυγο του Παύλου Μελά.
Ρωσικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

Ιστορία του νοσοκομείου

Το 1904 ο αντιπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης Νικόλαος Χατζηλαζάρου αγόρασε την έκταση στην οποία χτίστηκε αργότερα το Ρωσικό Νοσοκομείο. Τον Ιούνιο του 1907 εκδόθηκε το αυτοκρατορικό διάταγμα για την ανέγερση του νοσοκομείου και το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, την ημέρα της ονομαστικής εορτής του Τσάρου, έγινε η τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου. Τα εγκαίνια του νοσοκομείου έγιναν στις 31 Ιανουαρίου 1910 ενώ σύμφωνα με άλλες αναφορές το 1909. Το νοσοκομείο κατασκευάστηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σ. Σέρκισσωφ. 
Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το νοσοκομείο τελούσε υπό την εποπτεία του γαλλικού στρατού ενώ  τη διεύθυνση του είχαν Ρώσοι γιατροί. Όταν επικράτησε η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία το νοσοκομείο εγκαταλείφτηκε και εγκαταστάθηκαν σ’ αυτό  Έλληνες πρόσφυγες από τη Ρωσία.
Στο κτίριο του Ρωσικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης στεγάστηκε το 1925 η δημόσια Μαιευτική Γυναικολογική Κλινική, της οποίας τη διεύθυνση ανέλαβε για μερικά χρόνια ο Ιωάννης Πασαλίδη. Αργότερα μετονομάστηκε σε Δημόσιο Μαιευτήριο και λειτουργούσε μέχρι το 1975. Για το λόγο αυτό το κτίριο του Ρωσικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης είναι γνωστό και ως Παλαιό Μαιευτήριο.
Στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα το κτίριο εγκαταλείφθηκε και τελικά το 1983 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Την επόμενη χρονιά παραχωρήθηκε από την Εφορεία Δημοσίων Κτημάτων προκειμένου να στεγαστεί το Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας και ξεκίνησαν οι εργασίες για την αποκατάστασή του, που ολοκληρώθηκαν το 1994.

Το κτίριο

Το κτίριο του Ρωσικού Νοσοκομείου Θεσ/νίκης είναι διώροφο. Στην πρόσοψή του υπάρχουν έξι συμμετρικοί μεγάλοι ημικίονες με επίκρανα κορινθιακού τύπου και επιστύλιο με ελικοειδή ανάγλυφη διακόσμηση. Πριν τη διάνοιξη της οδού Αλ. Παπαναστασίου υπήρχε μια μεγάλη μαρμάρινη σκάλα που οδηγούσε στην είσοδο του κτιρίου. Για τη διάνοιξη του δρόμου τμήμα του οικοπέδου, στο οποίο είναι χτισμένο το κτίριο, απαλλοτριώθηκε και  καταστράφηκε η αρχική σκάλα και η περίφραξη του οικοπέδου.
Αλέξανδρος Σφόρτσα, καρδινάλιος

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν γιος τού Μπόζιο Β΄ κόμη της Σάντα Φιόρα ε Κοτίνιολα και της Κοστάντσα Φαρνέζε, νόθης κόρης τού Πάπα Παύλου Γ΄. Καρδινάλιοι έγιναν επίσης ο αδελφός του Γκουίντο-Ασκάνιο, ο ανιψιός του Φραγκίσκος και ο μικρανιψιός του Φεντερίκο.
Απέκτησε τον ακαδημαϊκό τίτλο τού Μαγίστρου (διδάκτορος της Φιλοσοφίας), Στην αρχή της εκκλησιαστικής του σταδιοδρομίας έγινε παπικός εφημέριος (monsinior) και μετά γραφέας (scriptor) των αποστολικών επιστολών. Το 1554 έγινε κληρικός τού Αποστολικού Θαλάμου. Έγινε μέλος τού Συλλόγου (canon) της βασιλικής τού Αγ. Πέτρου το 1554. Ενεπλάκη σε ένα μικρό σκάνδαλο, όταν έκανε γαλλικά πλοία να ταξιδέψουν από τη Τσιβιταβέκια στη Γκαέτα, πράγμα που έκανε τον πάπα Παύλο Δ΄ να τού στερήσει τα αξιώματα και τις δωρεές. Όταν τα πλοία επέστρεψαν και μετά από παρέμβαση καρδιναλίων, ο πάπας τον αποκατέστησε στις πρότερες θέσεις του το 1557.
Το 1560 εξελέγη επίσκοπος της Πάρμα. Ονομάστηκε επιμελητής των προμηθειών (Praefectus annonae) το 1560. Το 1562-63 συμμετείχε στη Σύνοδο τού Τρέντο. Ο Πάπας Πίος Δ΄ τον έκανε καρδινάλιο-ιερέα στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο (Consistorium) το 1565· έλαβε τον ερυθρό πίλο και έγινε τιτουλάριος ιερέας τού ναού της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα. Συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclave) το 1565/6, που εξέλεξε τον Πίο Ε΄. Μαζί με τους καρδιναλίους Τζοβάννι Ρίτσι, Τζοβάννι Φραντσέσκο Κομμενντόνε και Μαρκαντόνιο Μπόμπα ονομάστηκε από τον Πίο Ε΄ επιθεωρητής των ποταμών, πυλών και δημοσίων οδών της Ρώμης. Το 1570 ο πάπας τον ονόμασε απεσταλμένο του (legatus) με ιδιαίτερη αποστολή (a latere) στη Μπολόνα και τη Ρομάνια.
Συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων το 1572, που εξέλεξε τον Γρηγόριο ΙΓ΄. Ο νέος πάπας τον ονόμασε αρχιερέα της βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε· κατά το Ιωβηλαίο τού 1575 άνοιξε την ιερή πόρτα εκεί. Ο Γρηγόριος ΙΓ΄ επίσης τον έκανε καρδινάλιο προστάτη της Ισπανίας. Πριν το 1573 παραιτήθηκε από την επισκοπή της Πάρμας. Ονομάστηκε έφορος (prefect) της Αποστολικής Σινιατούρα (ανώτατου εκκλησιαστικού δικαστηρίου) το 1575. Το 1580 ονομάστηκε παπικός απεσταλμένος στο Παπικό κράτος με την αρμοδιότητα να εξαλείψει τη ληστεία. 
Απεβίωσε αιφνίδια στη Μακεράτα το 1581 και τάφηκε στο παρεκκλήσιο των Σφόρτσα στη βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε.
Νέο γερμανικό κύμα

Ιστορική αναδρομή

Δύο κυρίως φάσεις διακρίνουμε στην ιστορία του νέου γερμανικού κύματος. Από την αρχή της εμφάνισής του μέχρι το 1981 χαρακτηρίζονταν ως μουσική του περιθωρίου με ρίζες στην βρετανική πανκ ροκ και νιου γουέιβ. Γρήγορα όμως αναπτύχθηκε ως ανεξάρτητο είδος μουσικής με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που αντανακλούσαν τον φυσικό ρυθμό και ήχο της γερμανικής γλώσσας. Το νέο είδος μουσικής διαδόθηκε γρήγορα και έγινε δημοφιλές στις συναυλίες των μεγαλουπόλεων Βερολίνο, Ντίσελντορφ, Αμβούργο, Ανόβερο, Χάγκεν, και σε μικρότερη κλίμακα στην Φρανκφούρτη, Λίμπουργκ αν ντερ Λαν και στην Βιέννη.
Μετά το 1980 το νέο γερμανικό κύμα κέντρισε το ενδιαφέρον των μουσικών εταιριών, αν και με την εμπορικότητα επήλθε και κάποια συμβατικοποίηση της μουσικής, αφού με την νέα κίνηση ήλθαν στην επιφάνεια καινούργια συγκροτήματα, ενώ τα ήδη υπάρχοντα συγκροτήματα έμειναν πιο παραγκωνισμένα. Πολλά από τα νεοσύστατα συγκροτήματα γνώρισαν μεγάλη μεν, παροδική όμως επιτυχία και ξανά χάθηκαν στην αφάνεια. Περί τα 1983-84 επήλθε κορεσμός της αγοράς και το προσωρινό πρόωρο τέλος του νέου γερμανικού κύματος. Η επίδραση όμως παρέμεινε και εξομάλυνε το καλλιτεχνικό δρόμο πολλών νέων Γερμανών καλλιτεχνών βρίσκοντας πιο ελεύθερη πρόσβαση στην μουσική αγορά της γερμανικής ποίησης και μουσικής.
Βαλτοβάτραχος

Περιγραφή

Πρόκειται για ένα μεγάλου μεγέθους βάτραχο, ο οποίος μπορεί να φτάσει τα 15 cm σε τελικό μήκος, σπάνια περισσότερο.

Βιολογία

Ημερόβιος, ντροπαλός βάτραχος που συχνά λιάζεται έξω από το νερό και βουτά μέσα σε αυτό μόλις αισθανθεί κίνδυνο. Συναντάται σε έλη, λίμνες, ποτάμια, ρεματιές και στάσιμα νερά. Ζευγαρώνει την άνοιξη και τα θηλυκά γεννούν πάνω από 15.000 αυγά συνολικά έως το πέρας την αναπαραγωγικής περιόδου. Τα αυγά εναποτίθενται σε μάζες-συστάδες μερικών εκατοντάδων μέσα στο νερό.
Τατουάζ θηλών

Το τατουάζ θηλών ή tittoo όπως είναι συνήθως γνωστό, είναι μια τάση που σχετίζεται με το σώμα και η οποία γνώρισε ευρεία αναγνώριση το 2013. Είναι ένα  είδος τατουάζ που εφαρμόζεται στην θηλαία άλω και είναι μόνιμο.

Ιστορικό

Το τατουάζ θηλών ξεκίνησε ως μια ιατρική διαδικασία για την αποκατάσταση του μαστού μετά τη μαστεκτομή. 
Χρησιμοποιείται όμως ολοένα και περισσότερο σαν αισθητική επέμβαση, η οποία έκανε την εμφάνισή της στις αρχές του 2013 καθώς χρησιμοποιήθηκε για τη μεγέθυνση, σκούρυνση και τον καθορισμό των θηλών και της θηλαίας άλω, με σκοπό τη βελτίωση της «σεξουαλικότητας» της θηλής. Αυτή η πρακτική ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά σταδιακά επεκτάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, με πολλούς Βρετανούς να επιλέγουν να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ για να υποβληθούν στην επέμβαση.

Διαδικασία

Η διαδικασία περιλαμβάνει την επιλογή του χρώματος του τατουάζ θηλών από τον ενδιαφερόμενο (συνήθως περιλαμβάνει ένα μείγμα από χρωστικές) και έπειτα εφαρμόζεται τοπική αναισθησία. Η συσκευή τατουάζ βυθίζεται στη χρωστική ουσία και εφαρμόζεται στη θηλή μέχρι το αποτέλεσμα να είναι ομοιόμορφο. Η επέμβαση συνήθως διαρκεί 30 με 40 λεπτά.

Επιλογές

Στους μαστούς μπορεί να γίνει τατουάζ ώστε το χρώμα και το σχήμα των θηλών και της θηλαίας άλω να φαίνονται μεγαλύτερα, περισσότερο σκούρα χρωματικά, περισσότερο καλλίγραμμα ή με καλύτερη σαφήνεια.

Αντιδράσεις

Ωστόσο, η αισθητική επέμβαση έχει επικριθεί, με έναν μπλόγκερ να καταγγέλει στην εφημερίδα The Guardian ότι η όλη ιδέα του τατουάζ θηλών «έχει γεύση κατασκευάσματος από τα μέσα ενημέρωσης».

Εφαρμογή

Από το Σεπτέμβριο του 2011, το Βασιλικό Νοσοκομείο του Derby προσφέρει δωρεάν τατουάζ θηλών στις ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε εγχείρηση μαστού, προκειμένου να καλύψουν τα σημάδια από την εγχείρηση. Η αγορά του μηχανήματος τατουάζ χρηματοδοτήθηκε από το Ashbourne Breast Cancer Walk.
Χένρικ Νικολά Κρέιερ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη το 1799, ήταν αδελφός του συνθέτη Χάνς Έρνστ Κρέιερ. Αρχικά, σπούδασε ιατρική, με την εγγραφή στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1817. Αργότερα μετακινήθηκε στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλολογίας. Ως φοιτητής υποστήριξε το κίνημα του Φιλελληνισμού και έλαβε μέρος στον Πόλεμο Ανεξαρτησίας της Ελλάδας, μαζί με άλλους φοιτητές της Δανίας. Για την συμμετοχή του στην Ελληνική Επανάσταση ο Κρέιερ έγραψε απομνημονεύματα. Με την επιστροφή του από την Ελλάδα, εξέφρασε και πάλι ενδιαφέρον για την ζωολογία. Το 1827 διορίστηκε επίκουρος καθηγητής στο Στάβανγκερ, όπου συνάντησε και παντρεύτηκε αργότερα την Μπέρθα Γκέσνταλ. Η αδελφή της Μπέρθα , Έλεν Γκέσνταλ δεν ήταν σε θέση να μεγαλώσει το παιδί της, και οι Χένρικ και Μπέρθα υιοθετήσαν το αγόρι, που πήρε το όνομα Πέτερ Σεβερίν Κρέιερ , με το οποίο όνομα αργότερα έγινε ένας διάσημος ζωγράφος. Ο Κρέιερ επέστρεψε στην Κοπεγχάγη το 1830, όπου ήταν καθηγητής της φυσικής ιστορίας στην Στρατιωτική Ακαδημία. Λόγω της έλλειψης βιβλίων ο Κρέιερ έγραψε και δημοσίευσε το βιβλίο Grundtræk til Vejledning ved naturhistorisk undervisning (1833). Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, πήγαινε συχνά στη θάλασσα στα ανοικτά των ακτών της Δανίας, για την εξερεύνηση της θαλάσσιας ζωής, και ιδιαίτερα των ψαριών και οστρακοειδών. Τα αποτελέσματα της έρευνάς του τα δημοσίευσε στην κύρια εργασία του Danmarks Fiske («Τα ψάρια της Δανίας», 3 τόμοι, 1838-1853). Κατά τη διάρκεια της ζωής του επισκέφθηκε το μεγαλύτερο μέρος των ακτών της δυτικής Ευρώπης, καθώς τις ακτές στη Νέα Γη του Καναδά. Με την επιδείνωση της υγείας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το 1869 ως επικεφαλής του Ζωολογικού Μουσείου του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, του οποίου προήδρευσε από το 1847.
Κωνσταντίνος Πετρίδης (Κύπριος πολιτικός)

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κωνσταντίνος Πετρίδης γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1974 στη Λευκωσία. Αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και υπηρέτησε στην Εθνική Φρουρά ως έφεδρος αξιωματικός πεζικού. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Nottingham και ακολούθως απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο - Μάστερ στην Πολιτική Οικονομία (MSc Political Economy of Transition in Europe) από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου (London School of Economics).
Το 2000 εργάστηκε στη Διεύθυνση Σχέσεων Κύπρου – Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Γραφείο Προγραμματισμού, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την περίοδο 2000-2006 διετέλεσε Ανώτερος Λειτουργός στον Σύνδεσμο Τραπεζών Κύπρου και εκπρόσωπος του Συνδέσμου στην Ευρωπαϊκή Τραπεζική Ομοσπονδία και στην Εθνική Επιτροπή Προετοιμασίας για την υιοθέτηση του ευρώ.
Την περίοδο 2006-2011 εργοδοτήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες ως οικονομολόγος στη Γενική Διεύθυνση Γεωργίας και στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή διετέλεσε διαπραγματευτής σε συμφωνίες απελευθέρωσης του εμπορίου μεταξύ ΕΕ και τρίτων χωρών ενώ εργάστηκε και σε θέματα δημόσιων ενισχύσεων στον τομέα των μεταφορών. 
Το 2011 ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή του Γραφείου του Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού, Νίκου Αναστασιάδη.

Πολιτική διαδρομή

Στις 11 Μαΐου 2017 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2002-03

Φάιναλ Φορ

Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία.
Εκκλησία Νοτρ-Νταμ (Σαποναί)

Περιγραφή

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Τοποθεσία

Η εκκλησία ευρίσκεται εντός της κοινότητας του Σαποναί, στον νομό της Αιν.

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Το μνημείο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1919.
.htaccess

Το .htaccess (το οποίο είναι τα αρχικά hypertext access και μεταφράζεται ως πρόσβαση υπερκειμένου) είναι ένα αρχείο ρυθμίσεων σε επίπεδο καταλόγου το οποίο υποστηρίζεται από διάφορους διακομιστές σελίδων διαδικτύου, και επιτρέπει αποκεντρωμένο έλεγχο πρόσβασης του ιστοχώρου.
Ο αρχική χρήση του .htaccess - το οποίο φαίνεται και αυτό από το όνομά του (μεταφράζεται ως πρόσβαση υπερκειμένου) - ήταν να επιτρέπεται σε κάθε κατάλογο μιας ιστοσελίδας στον διακομιστή ξεχωριστές ρυθμίσεις πρόσβασης. Για παράδειγμα, με ένα κατάλληλα ρυθμισμένο αρχείο .htaccess σε ένα κατάλογο μπορεί να απαιτείται κωδικός για πρόσβαση στο περιεχόμενο. Στις μέρες μας, τα αρχεία .htaccesss χρησιμοποιούνται για προσαρμογή μιας ειδικής ρύθμισης πρόσβασης (π.χ. νέες ρυθμίσεις για το τύπο περιεχομένου, τη κωδικοποίηση χαρακτήρων ή τους χειριστές CGI κλπ) για ένα συγκεκριμένο κατάλογο ή οποία μπορεί να διαφέρει από την γενική ρύθμισης που ισχύει για όλους του καταλόγους της ιστοσελίδας.
Αυτά τα αρχεία ρυθμίσεων τοποθετούνται μέσα στην δενδρική δομή των καταλόγων της ιστοσελίδας στον διακομιστή, και αποτελούν υποσύνολο των ρυθμίσεων του διακομιστή για το συγκεκριμένο κατάλογο και όλων των υποκαταλόγων.

Μορφή αρχείου

Για ιστορικούς λόγους η μορφή ενός αρχείου ρυθμίσεων .htaccess είναι το ίδιο με το γενικό αρχείο ρυθμίσεων του Apache HTTP εξυπηρετητή  ακόμη και όταν αυτό χρησιμοποιείται σε διακομιστές ιστοσελίδων άλλης τεχνολογίας όπως Oracle iPlanet  ή Zeus  οι οποίοι έχουν κεντρικό αρχείο ρυθμίσεων με μορφή διαφορετική από αυτή του .htaccess.
Εθνική Νότιας Κορέας U23 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική Νότιας Κορέας (ή Ολυμπιακή ομάδα Νότιας Κορέας) εκπροσωπεί τη Νότια Κορέα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στα Asian Games. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο και στους 2014 Asian Games το χρυσό.
Γκλεν Τίπτον

Βιογραφία

Ο Τίπτον γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1947 στο Μπλάκχιθ τις δυτικών Μίντλαντς, στην Αγγλία. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο "Olive Hill" και συνέχισε στο τεχνικό σχολείο του "Halesowen". Στα 17 του χρόνια σταμάτησε τις σπουδές του και βρήκε δουλειά σαν σιδεράς και δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε να παίζει κιθάρα, έχοντας ως μεγάλη μουσική επιρροή την μητέρα του η οποία ήταν καθηγήτρια πιάνο. Η πρώτη του κιθάρα ήταν μία ακουστική "Hofner", για να αγοράσει μία "Fender Stratocaster" λίγο αργότερα.
Το πρώτο του συγκρότημα ήταν οι Shave 'em Dry με τον παλιό του φίλο, Πιτ Χιουζ στα φωνητικά. Η πρώτη τους συναυλία πραγματοποιήθηκε στο "Henry's Blues house" του Μπέρμιγχαμ και λίγο αργότερα μετονομάστηκαν σε Merlin. Οι μουσικές του επιρροές προερχόταν από κιθαρίστες της μπλουζ και ροκ σκηνής, όπως ο Στιβ Γουίνγουντ, ο Ρίτσι Μπλάκμορ, ο Τζίμι Πέιτζ, ο Τζίμι Χέντριξ, ο Πίτερ Γκριν, ο Ρόρι Γκάλαχερ, ο Κιθ Ρίτσαρντς, κ.α..
Η επόμενη κιθάρα του ήταν μία "Gibson SG", την οποία αγόρασε με χρήματα που κέρδισε πουλώντας την προηγούμενη του κιθάρα. Το 1974 έγινε μέλος των Judas Priest ηχογραφώντας το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Rocka Rolla", ενώ γνώρισαν επιτυχία στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70 με τα άλμπουμ "Sad Wings of Destiny", "Sin After Sin", "Stained Class" και "Killing Machine". Το 1980, κυκλοφόρησαν το "British Steel" γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η μεγάλη επιτυχία των Judas Priest συνεχίστηκε στη δεκαετία του '80 με τέσσερις πλατινένιους και δύο χρυσούς δίσκους, ενώ το συγκρότημα έφθασε να θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χέβι μέταλ.
Η συνεργασία του Τίπτον με τον Κ.Κ. Ντάουνινγκ τους κατέστησε ως ένα από τα σπουδαιότερα δίδυμα κιθαριστών όλων των εποχών, με τον Τίπτον να έχει γίνει γνωστός για τα περίπλοκα σόλο του, στα οποία παρουσιάζει έντονες επιρροές από κλασική μουσική.
Το αποκορύφωμα της συνθετικής ικανότητας των Judas Priest ήλθε με το "Painkiller" του 1990, το οποίο θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ του χέβι μέταλ. Παρ 'όλα αυτά, το συγκρότημα πέρασε σε μία περίοδο αδράνειας μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, όταν ο τραγουδιστής Ρομπ Χάλφορντ αποφάσισε να αποχωρήσει για να επικεντρωθεί στην προσωπική του καριέρα.
Το 1997, ο Τίπτον κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο "Baptizm of Fire", ενώ ταυτόχρονα δούλευε πάνω στο άλμπουμ "Edge of the World" με τον μπασίστα των The Who, Τζον Εντουίστλ και τον διάσημο ντράμερ Κόζι Πάουελ. Οι Judas Priest αντικατέστησαν τον Χάλφορντ με τον Τιμ Όουενς και κυκλοφόρησαν τους δίσκους "Jugulator" και "Demolition", πριν ο Χάλφορντ επιστρέψει το 2003. Δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησαν το "Angel of Retribution" γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, με το ηχογραφημένο δέκα χρόνια νωρίτερα, "Edge of the World", να εκδίδεται τελικά τον Μάρτιο του 2006. Ακολούθησε το άλμπουμ "Nostradamus" των Judas Priest, οι οποίοι συνέχισαν να περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο και παρ' όλη την ανακοίνωση διάλυσης τους το 2012, τελικά αποφάσισαν να συνεχίσουν ξεκινώντας τις ηχογραφήσεις για ένα νέο δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε το 2014 με τίτλο "Redeemer of Souls".