Σουκάρνο

Όνομα

Η γραφή Sukarno χρησιμοποιείται συχνότερα πλέον ως βασιζόμενη στη νέα επίσημη ινδονησιακή ορθογραφία (από το 1947), αλλά η παλαιότερη γραφή Soekarno, βασισμένη στην ολλανδική ορθογραφία, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, κυρίως επειδή ο ίδιος υπέγραφε με αυτή παρότι οι επίσημες προεδρικές αποφάσεις τύπωναν το όνομά του με τη νέα γραφή. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Σουκάρνο-Χάτα (Soekarno–Hatta International Airport), π.χ., της πρωτεύουσας Τζακάρτα χρησιμοποιεί ακόμα την παλαιά γραφή.
Οι Ινδονήσιοι αναφέρονται σε αυτόν και ως Bung Karno (= αδελφός/σύντροφος Κάρνο) ή Pak Karno (= κύριος Κάρνο). Καθώς συμβαίνει με πολλούς κατοίκους της Ιάβας, ο Σουκάρνο είχε μόνο ένα όνομα, παρότι σε παλαιότερες δυτικές πηγές αναφέρεται και ως Αχμέντ Σουκάρνο. Η λέξη sukarno σημαίνει «καλός Κάρνο» στη ιαβανική γλώσσα.

Οικογένεια και σπουδές

Ο Σουκάρνο γεννήθηκε στη Σουραμπάγια της ανατολικής Ιάβας, που τότε υπαγόταν στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Πατέρας του ήταν ένας δάσκαλος αριστοκρατικής καταγωγής, ο Ραντέν Σουκέμι Σοσροντιχάρντγιο, και μητέρα του μία ινδουίστρια από το Μπαλί, της κάστας των Βραχμάνων, η Ιντά Αγιού Νυομάν Ράι. Ακολουθώντας ένα έθιμο της Ιάβας, οι γονείς του Σουκάρνο τού άλλαξαν όνομα όταν επέζησε από μία αρρώστια κατά την παιδική του ηλικία. Μετά την αποφοίτησή του από το τοπικό δημοτικό σχολείο, στάλθηκε και σε ευρωπαϊκό (Europeesche Lagere School) στο Μοτζοκέρτο. Στη συνέχεια, ο Σουκάρνο στάλθηκε από τον πατέρα του σε λύκειο των Ολλανδών (Hogere Burger School), στη Σουραμπάγια. Εκεί γνώρισε τον εθνικιστή Χατζηομάρ Ττζοκροαμινότο (Tjokroaminoto), ιδρυτή του εμπορικού συνεταιρισμού «Σαρεκάτ Ισλάμ» και ιδιοκτήτη του σπιτιού όπου διέμενε. Γνώρισε όμως και τη θυγατέρα του, τη Σίτι Ουτάρι, με την οποία παντρεύτηκαν το 1920. Το 1921 ο Σουκάρνο άρχισε να φοιτά στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Μπαντούνγκ. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός με ειδίκευση στην αρχιτεκτονική. Στο Μπαντούνγκ ερωτεύθηκε την Ινγκίτ Γκαρνασίχ, τη σύζυγο του νέου του σπιτονοικοκύρη, η οποία ήταν 13 χρόνια μεγαλύτερη του Σουκάρνο. Αμφότεροι χώρισαν τους συζύγους τους και παντρεύτηκαν το 1923. Αργότερα ο Σουκάρνο θα έπαιρνε διαζύγιο και από την Ινγκίτ και θα νυμφευόταν τη Φατμαγουάτι.
Ο Σουκάρνο απεφοίτησε στις 25 Μαΐου 1926 και τον Ιούλιο, μαζί με τον συμφοιτητή του και φίλο Anwari, ίδρυσαν τον «Αρχιτεκτονικό Οίκο Sukarno & Anwari» στο Μπαντούνγκ. Ανάμεσα στα έργα του Σουκάρνο συγκαταλέγονται το ανακαινισμένο Ξενοδοχείο Preanger (1929), όπου υπήρξε βοηθός του διάσημου Ολλανδού αρχιτέκτονα Wolff Schoemaker, και πολλές ιδιωτικές οικίες στην περιοχή. Ακόμα και ως Πρόεδρος της χώρας αργότερα, ο Σουκάρνο δεν εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική, αφού σχεδίασε το Μνημείο της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας και τη γειτονική Gedung Pola στην Τζακάρτα, το Μνημείο της Νιότης (Tugu Muda) στο Σεμαράνγκ, το μνημείο Αλούν-αλούν στο Μαλάνγκ, το Ηρώο της Σουραμπάγια, αλλά και τη νέα πόλη Παλανγκαράγια στο Βόρνεο.
Ο Σουκάρνο μιλούσε με ευχέρεια αρκετές γλώσσες, κάτι ασυνήθιστο ακόμα και για τα μέλη της μικρής μορφωμένης ελίτ της αποικίας: εκτός από την πατρική του  ιαβανική γλώσσα, ήξερε άπταιστα σουνδικά, τη μητρική του διάλεκτο του Μπαλί, ινδονησιακά, και από την εκπαίδευσή του τα ολλανδικά. Καταλάβαινε και μιλούσε επίσης επαρκώς γερμανικά, αγγλικά, γαλλικά, αραβικά και ιαπωνικά, γλώσσες που διδάσκονταν όλες στο Hogere Burger School.
Ως αρχιτέκτονας, αλλά και ως πολιτικός, ο Σουκάρνο ήταν «έντονα μοντέρνος». Περιφρονούσε τόσο την παραδοσιακή φεουδαρχία της Ιάβας, την οποία θεωρούσε «οπισθοδρομική» και υπεύθυνη για την υποδούλωση της χώρας στους Ολλανδούς, όσο και τον ιμπεριαλισμό των δυτικών χωρών ως «εκμετάλλευση ανθρώπων από ανθρώπους». Για να προάγει την εθνική υπερηφάνεια του λαού του με κάθε τρόπο, ο Σουκάρνο εφάρμοσε τις ιδέες του στην ενδυμασία του, στον αστικό σχεδιασμό του για την πρωτεύουσα και στις σοσιαλιστικές μεθόδους που εφάρμοσε στη διοίκηση και στην οικονομία. Για τον Σουκάρνο, ο μοντερνισμό ήταν τυφλός στη φυλή, καθάριος και δυτικός στο ύφος, και «αντιιμπεριαλιστικός».

Αγώνας για την ανεξαρτησία

Ο Σουκάρνο εκτέθηκε για πρώτη φορά στις εθνικές ιδέες όταν ζούσε στο σπίτι του πρώτου πεθερού του. Αργότερα, ως φοιτητής στο Μπαντούνγκ, βυθίστηκε στη μελέτη της δυτικής σκέψης: της εθνικιστικής, της κομμουνιστικής, της θρησκευτικής και της πολιτικής, αναπτύσσοντας τελικά τη δική του πολιτική ιδεολογία της ινδονησιακής σοσιαλιστικής αυτάρκειας, που τη βάφτισε «μαρχαενισμό» (Marhaenism), από τον Μαρχαέν, έναν Ινδονήσιο αγρότη που γνώρισε και έβγαζε αρκετό εισόδημα από το χωραφάκι του, που το καλλιεργούσε μόνος του, για να ζει την οικογένειά του. Στο πανεπιστήμιο, ο Σουκάρνο οργάνωσε μία λέσχη για τους Ινδονήσιους φοιτητές, την Algemeene Studieclub, έναντι των καθιερωμένων συλλόγων, στους οποίους κυριαρχούσαν οι Ολλανδοί φοιτητές.
Στις 4 Ιουλίου 1927 ο Σουκάρνο με τους φίλους του από την Algemeene Studieclub ίδρυσαν ένα κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, το «Ινδονησιακό Εθνικό Κόμμα» (Partai Nasional Indonesia, PNI), του οποίου ο Σουκάρνο εκλέχθηκε πρώτος ηγέτης. Εκτός από τη θέση του υπέρ της ανεξάρτητης Ινδονησίας, το κόμμα ήταν εναντίον του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, επειδή υποστήριζε ότι χειροτέρευαν τη ζωή του ινδονησιακού λαού. Από την αρχή ο Σουκάρνο έλπιζε πως η Ιαπωνία θα άρχιζε πόλεμο κατά των δυτικών δυνάμεων και ότι η Ιάβα θα μπορούσε τότε να ανεξαρτητοποιηθεί με την ιαπωνική βοήθεια. Ιδρυμένο μετά τη διάλυση του Sarekat Islam και του ινδονησιακού κομμουνιστικού κόμματος (μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 1926), το PNI σύντομα προσέλκυσε πολλούς οπαδούς, ιδίως μεταξύ των νεαρών αποφοίτων των πανεπιστημίων που ανυπομονούσαν για μεγαλύτερες ελευθερίες και ευκαιρίες.
Οι δραστηριότητες του PNI έγιναν γνωστές στην κυβέρνηση της αποικίας και από τότε οι ομιλίες και οι συναντήσεις του Σουκάρνο διακόπτονταν συχνά από πράκτορες της αποικιακής μυστικής αστυνομίας (Politieke Inlichtingen Dienst, PID). Τελικώς ο Σουκάρνο και μέλη της ηγετικής ομάδας του κόμματος συνελήφθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1929 από τις αποικιακές αρχές σε μία σειρά επιδρομών σε όλη την Ιάβα (ο Σουκάρνο πιάστηκε σε μία επίσκεψή του στη Γιογκιακάρτα). Κατά τη δίκη του στο Μπαντούνγκ, από τον Αύγουστο ως τον Δεκέμβριο του 1930, ο Σουκάρνο εκφώνησε μία σειρά από μακρούς πολιτικούς λόγους κατά της αποικιοκρατίας και του δυτικού ιμπεριαλισμού, που έγιναν γνωστοί υπό τον τίτλο Indonesia menggoegat («Η Ινδονησία κατηγορεί»).
Τον Δεκέμβριο του 1930 ο Σουκάρνο καταδικάσθηκε σε τετραετή φυλάκιση. Ο λόγος του όμως έτυχε ευρείας καλύψεως από τον τύπο και εξαιτίας ισχυρών πιέσεων από τα φιλελεύθερα στοιχεία στην Ολλανδία και στις Ανατολικές Ινδίες, απελευθερώθηκε πρόωρα, στις 31 Δεκεμβρίου 1931. Μέχρι τότε είχε καταστεί λαϊκός ήρωας, γνωστός σε όλη την Ινδονησία.
Ωστόσο, κατά τη φυλάκισή του το ακέφαλο PNI είχε διασπασθεί από την καταστολή των αποικιακών αρχών και τις εσωτερικές διαφωνίες. Τα πρώην μέλη του σχημάτισαν δύο άλλα κόμματα, το αγκιτατορικό Partai Indonesia (Partindo) και το Pendidikan Nasional Indonesia (PNI Baroe), το οποίο σχημάτισαν δύο εθνικιστές που είχαν πρόσφατα επιστρέψει από τις σπουδές τους στην Ολλανδία, οι Μοχάμαντ Χάτα και Σουτάν Σιαχρίρ, οι οποίοι προωθούσαν μία μακροπρόθεσμη στρατηγική παροχής παιδείας στον λαό, ώστε να δημιουργηθεί μία διανοητική ελίτ ικανή να αντισταθεί ολοκληρωτικά στην ολλανδική διοίκηση.
Αφού επεχείρησε να συμφιλιώσει τα δύο κόμματα, ο Σουκάρνο διάλεξε να τεθεί επικεφαλής του Partindo στις 28 Ιουλίου 1932. Διαφωνούσε με τον Χάτα, που πίστευε ότι η ανεξαρτησία δεν θα συνέβαινε μέσα στη διάρκεια της ζωής του, ενώ ο Σουκάρνο πίστευε ότι η στρατηγική του Χάτα αγνοούσε ότι η πολιτική μπορεί να επιφέρει πραγματικές αλλαγές μόνο μέσα από τη χρήση βίας (machtsvorming en machtsaanwending).
Την εποχή εκείνη, για να στηρίξει τον εαυτό του και το κόμμα οικονομικά, ο Σουκάρνο επέστρεψε στην αρχιτεκτονική, ανοίγοντας το γραφείο «Soekarno & Rooseno». Συνέγραφε άρθρα για την εφημερίδα του κόμματος, τη Fikiran Ra'jat. Με βάση το Μπαντούνγκ, ταξίδευε σε όλη την Ιάβα για να δημιουργήσει επαφές με άλλους εθνικιστές. Οι δραστηριότητές του προσέλκυσαν και πάλι την προσοχή της ολλανδικής PID. Στα μέσα του 1933 ο Σουκάρνο εξέδωσε μία σειρά κειμένων με τίτλο Mentjapai Indonesia Merdeka («Για την επίτευξη της ανεξάρτητης Ινδονησίας»). Για τα γραπτά αυτά συνελήφθη εκ νέου από την ολλανδική αστυνομία, ενώ  επισκεπτόταν τον εθνικιστή Μοχάμαντ Χούσνι Θαμρίν στην Τζακάρτα την 1η Αυγούστου 1933.
Αυτή τη φορά, για να αποτρέψει τον Σουκάρνο από το να χρησιμοποιήσει το δικαστήριο ως βήμα για πολιτικούς λόγους, ο γενικός κυβερνήτης Μπονιφάσιους Κορνέλις ντε Γιονγκ τον έστειλε το 1934 σε εσωτερική εξορία χωρίς δίκη με την οικογένειά του στην πόλη Έντε της νήσου Φλόρες. Εκεί ο Σουκάρνο γνώρισε τον μελλοντικό πολιτικό Φρανς Σέντα. Εξαιτίας μιας επιδημίας ελονοσίας στη Φλόρες, οι ολλανδικές αρχές αποφάσισαν και πήγαν τον Σουκάρνο και την οικογένειά του στο Μπενγκούλου, στη δυτική ακτή της Σουμάτρας, τον Φεβρουάριο του 1938.
Στο Μπενγκούλου επιτράπηκε στον Σουκάρνο να διδάσκει σε τοπικό σχολείο της ισλαμικής οργάνωσης Μουχαμαντίγια. Μία από τις μαθήτριές του εκεί ήταν η 15χρονη τότε Φατμαγουάτι. Την ερωτεύθηκε και δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι η Ινγκίτ Γκαρνασίχ δεν μπορούσε να κάνει παιδιά παρότι ήταν σχεδόν είκοσι χρόνια παντρεμένοι. Ο Σουκάρνο βρισκόταν ακόμα εξόριστος στο Μπενγκούλου όταν οι Ιάπωνες εισέβαλαν στο αρχιπέλαγος το 1942.

Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Ως μέρος του συμβιβασμού με τους Ολλανδούς, η Ινδονησία υιοθέτησε ένα νέο «Ομοσπονδιακό Σύνταγμα» που καθιστούσε τη χώρα ομοσπονδιακή, υπό τον τίτλο Republik Indonesia Serikat (= «Δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ινδονησίας»), με 6 πολιτείες και 9 αυτόνομες περιοχές που είχαν δημιουργηθεί από τους Ολλανδούς. Κατά τη διάρκεια του 1950, ωστόσο, αυτές οι πολιτείες βαθμιαία διαλύθηκαν καθώς αποσύρθηκε ο ολλανδικός στρατός που τις υπεστήριζε. Τον Αύγουστο του 1950, με την αυτοδιάλυση της τελευταίας, ο Σουκάρνο ανακήρυξε την «Ενωμένη Δημοκρατία της Ινδονησίας» με ένα νέο προσωρινό Σύνταγμα. Αμφότερα τα συντάγματα ήταν προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην οποία ο πρωθυπουργός είναι επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας, ενώ ο Σουκάρνο ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε συμβολικό ρόλο. Ωστόσο, ακόμα και έτσι, είχε μεγάλη ηθική εξουσία ως «Πατέρας του `Εθνους».
Τα πρώτα χρόνια κοινοβουλευτικής δημοκρατίας αποδείχθηκαν ασταθή για την Ινδονησία. Οι κυβερνήσεις ανεβοκατέβαιναν η μία μετά την άλλη εξαιτίας των οξύτατων διαφορών ανάμεσα στα κοινοβουλευτικά κόμματα, σχετικά με τη μελλοντική πορεία της χώρας: Οι εθνικιστές (με επικεφαλής το «Ινδονησιακό Εθνικό Κόμμα» PNI, που είχε ιδρύσει ο Σουκάρνο το 1927) ήθελαν κοσμικό κράτος, οι ισλαμιστές (με κύριο κόμμα το Masyumi) ήθελαν ισλαμικό κράτος, ενώ οι κομμουνιστές κομμουνιστικό. Στο οικονομικό πεδίο πάλι υπήρχε απογοήτευση από τη συνεχιζόμενη οικονομική κυριαρχία μεγάλων ολλανδικών επιχειρήσεων και των Κινέζων (δηλαδή των κινεζικής καταγωγής Ινδονήσιων).
Στις επαρχίες, επαναστάτες του Νταρούλ Ισλάμ στη Δυτική Ιάβα αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το «κράτος του Σουκάρνο» και κήρυξαν την ίδρυση του Negara Islam Indonesia («Ισλαμικού Κράτους της Ινδονησίας») τον Αύγουστο του 1949. Υποστηρικτικές προς αυτό εξεγέρσεις ξέσπασαν το 1951 στην Κελέβη και το 1953 στο Ατσέχ.
Από την άλλη το στράτευμα μαστιζόταν από αντιπαλότητες ανάμεσα στους αξιωματικούς που προέρχονταν από τον αποικιακό στρατό, οι οποίοι επιθυμούσαν έναν μικρό ελιτίστικο επαγγελματικό στρατό, και στη συντριπτική πλειονότητα των υπαξιωματικών και στρατιωτών, οι οποίοι είχαν αρχίσει τη σταδιοδρομία τους στον ιδρυμένο από τους Ιάπωνες PETA και φοβούνταν την απόλυση. Από την πρώτη κατηγορία υπήρξε το εξής περιστατικό;
Στις 17 Οκτωβρίου 1952 ο συνταγματάρχης Αμπντούλ Χαρίς Νασουτιόν και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Ταχί Μπονάρ Σιματουπάνγκ κινητοποίησαν τις δυνάμεις τους σε μία επίδειξη δυνάμεως: περικύκλωσαν το Προεδρικό Ανάκτορο Μερντέκα και έστρεψαν τα κανόνια των τανκ προς αυτό. Απαίτησαν από τον Σουκάρνο να διαλύσει το κοινοβούλιο. Οι Νασουτιόν και Σιματουπάνγκ είχαν μεριμνήσει να κινητοποιήσουν και πολίτες διαδηλωτές. Ο Σουκάρνο βγήκε από το ανάκτορο και, χρησιμοποιώντας μόνο τη ρητορική του δεξιότητα, έπεισε τόσο τους στρατιώτες όσο και τους πολίτες να επιστρέψουν στους στρατώνες και στις δουλειές τους. Οι Νασουτιόν και Σιματουπάνγκ είχαν ηττηθεί και αμφότεροι αργότερα αποτάχθηκαν. Ο Νασουτιόν ωστόσο ξαναδιορίσθηκε ως αρχηγός του στρατού μετά την επανασυμφιλίωσή του με τον Σουκάρνο το 1955.
Το 1954 ο Σουκάρνο νυμφεύθηκε τη Χαρτινί μία τριαντάχρονη χήρα που είχε γνωρίσει σε μία δεξίωση. Η τρίτη του σύζυγος, η Φατμαγουάτι, εξοργίσθηκε από αυτόν τον τέταρτο γάμο του και τον παράτησε, παρότι ποτέ δεν πήραν επίσημο διαζύγιο.
Οι βουλευτικές εκλογές του 1955, που περιελάμβαναν την εκλογή και συντακτικής εθνοσυνελεύσεως χωριστής από το κοινοβούλιο, μοίρασαν με τα αποτελέσματά τους την πολιτική ισχύ μεταξύ των PNI, Masyumi, και του κομμουνιστικού κόμματος (PKI). Αποτέλεσμα ήταν η συνέχιση της πολιτικής αστάθειας. Οι συζητήσεις για το νέο σύνταγμα στη Συντακτική ήρθαν σε αδιέξοδο εξαιτίας του επίμαχου θέματος αν θα περιλαμβανόταν σε αυτό ή όχι η ισχύς του ισλαμικού δικαίου.
Στο διεθνές μέτωπο ο Σουκάρνο οργάνωσε το 1955 το Συνέδριο του Μπαντούνγκ, με σκοπό να ενώσει τις αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας και της Αφρικής σε ένα αδέσμευτο κίνημα ως αντίβαρο στις ανταγωνιζόμενες υπερδυνάμεις της εποχής
Ο Σουκάρνο άρχισε να μετανιώνει για τον διακοσμητικό ρόλο του αξιώματός του, καθώς δεν μπορούσε να επέμβει όπως θα ήθελε για την αντιμετώπιση του χάους στην πολιτική ζωή της χώρας. Διακηρύσσοντας ότι το σύστημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας δυτικού τύπου ήταν ακατάλληλο για την Ινδονησία, κάλεσε για ένα σύστημα «Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας». Ο παραδοσιακός τρόπος, υποστήριξε, με τον οποίο λαμβάνονταν αποφάσεις στην Ινδονησία για σημαντικά ζητήματα ήταν με το σε βάθος χρόνου ζύγισμα των εναλλακτικών λύσεων προκειμένου να επιτευχθεί μία συναίνεση. Τα προβλήματα σε επίπεδο χωριού λύνονταν έτσι, και ο Σουκάρνο είχε τη γνώμη ότι αυτό θα έπρεπε να είναι το πρότυπο για ολόκληρη τη χώρα. Πρότεινε μία κυβέρνηση που δεν θα στηριζόταν μόνο στα πολιτικά κόμματα, αλλά και σε «λειτουργικές ομάδες», που θα αποτελούνταν από τα βασικά στοιχεία του πληθυσμού και θα συναποτελούσαν ένα Εθνικό Συμβούλιο δια του οποίου θα μπορούσε να εκφρασθεί μία εθνική συναίνεση κάτω από την προεδρική καθοδήγηση.
Ο αντιπρόεδρος Μ. Χάτα ήταν αντίθετος με την έννοια αυτή της «Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας». Με αφορμή αυτές τις διαφορές, παραιτήθηκε από το αξίωμά του τον Δεκέμβριο του 1956. Η απογοήτευση του Χάτα προκάλεσε σοκ, ιδίως στις εκτός Ιάβας επαρχίες και εθνότητες, που τον έβλεπαν ως τον δικό τους εκπρόσωπο σε μία κυβέρνηση όπου κυριαρχούσαν οι Γιαβανέζοι.
Μέχρι τα τέλη του Ιανουαρίου 1957 οι τοπικοί στρατιωτικοί διοικητές σε τρεις επαρχίες της Σουμάτρας ανέλαβαν τον έλεγχο της τοπικής διακυβέρνησης, ανακοίνωσαν μία σειρά στρατιωτικών συμβουλίων που θα διοικούσαν τις επαρχίες τους και αρνήθηκαν να υπακούουν σε διαταγές από τη Τζακάρτα. Παρόμοιο στρατιωτικό τοπικό κίνημα πήρε τον έλεγχο της Βόρειας Κελέβης τον Μάρτιο. Απαιτούσαν την εξάλειψη της κομμουνιστικής επιρροής στην κυβέρνηση, ίσα μερίδια από τα κρατικά έσοδα και επαναφορά της δυαρχίας Σουκάρνο-Χάτα.
Αντιμέτωπος με αυτή τη σοβαρή πρόκληση για την ενότητα της χώρας, ο Σουκάρνο επέβαλε στρατιωτικό νόμο στις 14 Μαρτίου 1957. Διόρισε μη κομματικό πρωθυπουργό, τον Ντζουάντα Καρταβιντζάτζα (1911-1963), ενώ ο στρατός βρισκόταν στα χέρια του στρατηγού Νασουτιόν, που ασπαζόταν τις σουκαρνικές απόψεις για τα αρνητικά αποτελέσματα της δημοκρατίας δυτικού τύπου στην Ινδονησία, προβλέποντας κεντρικότερο ρόλο για τον στρατό στην επιβολή της απαραίτητης πειθαρχίας στη χώρα.
Ως μία κίνηση συμφιλιώσεως, ο Σουκάρνο προσκάλεσε τους ηγέτες των τοπικών συμβουλίων στην Τζακάρτα τον Σεπτέμβριο του 1957, σε ένα «Εθνικό Συνέδριο» (Musjawarah Nasional), το οποίο απέτυχε να αποκλιμακώσει την κρίση. Στις 30 Νοεμβρίου 1957 μία απόπειρα δολοφονίας κατά του Σουκάρνο με χειροβομβίδες έλαβε χώρα ενώ αυτός επισκεπτόταν μία σχολική δράση στη Τζακάρτα. Σε αυτή σκοτώθηκαν 6 αθώα παιδιά, αλλά ο Σουκάρνο τραυματίσθηκε μόνο ελαφρά. Οι ένοχοι ήταν ακραία μέλη του Νταρούλ Ισλάμ υπό τις διαταγές του ηγέτη της οργανώσεως, Sekarmadji Maridjan Kartosuwirjo.
Ο Σουκάρνο άρχισε τότε να κάνει συγκεκριμένα βήματα για να ενδυναμώσει την προσωπική του εξουσία στη χώρα. Τον Δεκέμβριο εθνικοποίησε 246 ολλανδικές εταιρείας, που συνέχιζαν να κυριαρχούν στην ινδονησιακή οικονομία και συνακόλουθα απέλασε 40 χιλιάδες Ολλανδούς πολίτες που βρίσκονταν στη χώρα, ενώ κατέσχεσε τις περιουσίες τους, με πρόσχημα το ότι η ολλανδική κυβέρνηση δεν είχε συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις για τη μοίρα της ολλανδικής Νέας Γουινέας που είχε υποσχεθεί στο «Ολλανδο-ινδονησιακό Συνέδριο Στρογγυλής Τράπεζας» το 1949. Η εθνικιστική οικονομική πολιτική του Σουκάρνο συνεχίσθηκε με την έκδοση του Π.Δ. 10 του 1959, το οποίο απαγόρευσε τις εμπορικές δραστηριότητες ξένων υπηκόων στις αγροτικές περιοχές. Αυτό στόχευε στους Κινέζους, που κυριαρχούσαν στο χονδρεμπόριο παρότι λίγοι από αυτούς είχαν μεριμνήσει να πάρουν την ινδονησιακή υπηκοότητα. Το μέτρο είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική μετεγκατάσταση των Κινέζων στις αστικές περιοχές, ενώ περί τους εκατό χιλιάδες επέλεξαν να επιστρέψουν στην Κίνα.
Για να αντιμετωπίσουν τους αποστάτες τοπικούς διοικητές, οι Σουκάρνο και Νασουτιόν πήραν δραστικά μέτρα: Χρησιμοποιώντας αξιωματικούς στις επαρχίες που παρέμεναν πιστοί στην κυβέρνηση, ο Νασουτιόν οργάνωσε μία σειρά από «επαρχιακά μίνι-πραξικοπήματα», που εξεδίωξαν καταρχήν τους αντιφρονούντες διοικητές της Βόρειας Σουμάτρας και της Νότιας Σουμάτρας τον Δεκέμβριο του 1957, γεγονός που επανέφερε υπό τον κυβερνητικό έλεγχο τις πόλεις-κλειδιά Μεντάν και Παλεμπάνγκ.
Τον Φεβρουάριο του 1958 οι υπόλοιποι αντιφρονούντες διοικητές (ο συνταγματάρχης Αχμάντ Χουσεΐν στην Κεντρική Σουμάτρα και ο συνταγματάρχης Βενττζέ Σουμουάλ στη Βόρεια Κελέβη) έκαναν το κίνημα «PRRI-Permesta» με σκοπό την ανατροπή της κυβερνήσεως στην Τζακάρτα. Τους ακολούθησαν πολλοί πολιτικοί χωρίς σχέσεις με τον στρατό από το ισλαμικό κόμμα Masyumi, όπως ο Σιαφρουντίν Πραβιρανεγκάρα, που τους ενοχλούσε η επιρροή των κομμουνιστών. Εξαιτίας ακριβώς της αντικομμουνιστικής ρητορείας τους, οι επαναστάτες δέχθηκαν άφθονη βοήθεια από τη CIA, όχι μόνο σε χρήματα και οπλισμό, αλλά και σε έμψυχο δυναμικό, σε μία εκστρατεία υπό την ονομασία «Αρχιπέλαγος», που έληξε όταν ο Αμερικανός πιλότος `Αλεν Λώρενς Πόουπ καταρρίφθηκε ενώ συμμετείχε σε βομβαρδισμό της πόλεως Αμπόν στις 18 Μαΐου 1958. Τον Απρίλιο του 1958 η κυβέρνηση της Τζακάρτα αντέδρασε με εναέριες και θαλάσσιες εισβολές στις πρωτεύουσες των επαναστατών. Μέχρι τα τέλη του έτους οι επαναστάτες είχαν ηττηθεί στρατιωτικά, ενώ οι τελευταίες αντάρτικες ομάδες τους παραδόθηκαν τον Αύγουστο του 1961.

Εξωτερική πολιτική

Αφού εξασφάλισε την εξουσία στη χώρα του, ο Σουκάρνο άρχισε να δίνει περισσότερη προσοχή στο διεθνές σκηνικό. Με μία σειρά επιθετικών πολιτικών, αντι-ιμπεριαλιστικών και αντιδυτικών, απέβλεπε και στο να ενώσει τον πολυφυλετικό ινδονησιακό λαό. Σε αυτό τον βοήθησε πολύ ο υπουργός του των εξωτερικών, ο Σουμπάντριο.
Μετά την πρώτη του επίσκεψη στο Πεκίνο το 1956, ο Σουκάρνο άρχισε να ενισχύει τους δεσμούς του με τη Λαΐκή Κίνα και γενικότερα το κομμουνιστικό μπλοκ γενικότερα, ενώ άρχισε να δέχεται αυξανόμενες ποσότητες σοβιετικής και άλλης στρατιωτικής βοήθειας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 το σοβιετικό μπλοκ έφθασε να δίνει περισσότερη βοήθεια στην Ινδονησία από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη μη-κομμουνιστική χώρα.
Ο Σουκάρνο επισκέφθηκε όμως πανηγυρικά και τις ΗΠΑ το 1956, όπου εξεφώνησε έναν λόγο στο Κογκρέσο. Επισκεπτόμενος στη συνέχεια και τη Σοβιετική Ένωση, έτυχε ακόμα πιο πανηγυρικής υποδοχής. Ο πρωθυπουργός της ΕΣΣΔ Νικίτα Χρουστσόφ επισκέφθηκε με τη σειρά του την Τζακάρτα και το Μπαλί το 1960, οπότε και απένειμε στον Σουκάρνο το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Προκειμένου να εξιλεωθεί για την ανάμιξη της CIA στην εξέγερση PRRI-Permesta, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι προσεκάλεσε τον Σουκάρνο στην Ουάσινγκτον και έδωσε στην Ινδονησία δισεκατομμύρια δολάρια σε πολιτική και στρατιωτική βοήθεια.
Για να δώσει συνέχεια στο επιτυχημένο Συνέδριο του Μπαντούνγκ του 1955, ο Σουκάρνο θέλησε να σφυρηλατήσει μία νέα συμμαχία, τις «Νέες Αναδυόμενες Δυνάμεις» (NEFO), ως αντιστάθμισμα στις δυτικές υπερδυνάμεις, τις «Παλαιές Κατεστημένες Δυνάμεις» (OLDEFO), τις οποίες κατηγορούσε ότι διέδιδαν τη «νεοαποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό». Το 1961 ο Σουκάρνο μαζί με άλλους 4 ηγέτες ίδρυσαν μια άλλη πολιτική συμμαχία, που αποκλήθηκε Κίνημα των Αδεσμεύτων. Η δράση αυτή αποκλήθηκε και «Η πρωτοβουλία των 5». Η μνήμη του Σουκάρνο διατηρείται ακόμα ζωντανή σε πολλές χώρες για τον ρόλο του αυτό στην προαγωγή της επιρροής των νέων ανεξάρτητων κρατών: το όνομά του φέρουν σήμερα δρόμοι στο Κάιρο της Αιγύπτου και στο Ραμπάτ του Μαρόκου, αλλά και μία μεγάλη πλατεία στην Πεσαβάρ του Πακιστάν. Το 1956 το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου τον ανεκήρυξε επίτιμο διδάκτορα.
Το 1960 ο Σουκάρνο κινήθηκε για να εξασφαλίσει και τις εδαφικές διεκδικήσεις της χώρας του: Τον Αύγουστο διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ολλανδία εξαιτίας της αποφυγής των διαπραγματεύσεων για το μέλλον της Νέας Γουινέας. Τον Απρίλιο του 1961 οι Ολλανδοί έδειξαν την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος των Παπούα στη νήσο αυτή. Τότε ο Σουκάρνο κήρυξε «κατάσταση στρατιωτικής αντιπαράθεσης» με τον λόγο του Tri Komando Rakjat (TRIKORA) στη Γιογκιακάρτα, στις 19 Δεκεμβρίου 1961, και διέταξε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο δυτικό μισό της Νέας Γουινέας. Στα τέλη του 1962, 3000 Ινδονήσιοι στρατιώτες βρίσκονταν στο νησί.
Μία μικρή ναυμαχία («Ναυμαχία της Θάλασσα Αραφούρα») έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1962, όταν 4 ινδονησιακές τορπιλάκατοι δέχθηκαν επίθεση από ολλανδικά πλοία και αεροπλάνο. Μία από τις τορπιλακάτους βυθίστηκε, σκοτώνοντας τον υπαρχηγό του ινδονησιακού ΓΕΝ Ιωσάφατ Σουντάρσο. Με σοβιετικό εξοπλισμό και συμβούλους, ο Σουκάρνο σχεδίαζε για τον Αύγουστο του 1962 μεγάλης κλίμακας επίθεση από αέρα και θάλασσα στο ολλανδικό πολεμικό αρχηγείο στο Μπιάκ (Operasi Djajawidjaja). Αλλά πριν προλάβει να την πραγματώσει, η Ολλανδία, πιεζόμενη από τις ΗΠΑ, υπεχώρησε και υπέγραψε με την Ινδονησία τη Συμφωνία της Νέας Υόρκης. Οι δύο χώρες συμφώνησαν να εφαρμόσουν το «Σχέδιο Bunker» (από το όνομα του εμπνευστή του, Αμερικανού διπλωμάτη Ellsworth Bunker), με το οποίο οι Ολλανδοί παραχωρούσαν τη δυτική Νέα Γουινέα.
Αφού εξασφάλισε τον έλεγχο εκεί, ο Σουκάρνο αντιτάχθηκε στην ίδρυση (με τη στήριξη των Βρετανών) της Ομοσπονδίας της Μαλαισίας το 1963, ισχυριζόμενος ότι ήταν ένα νεο-αποικιακό σχέδιο των Βρετανών για να υπονομεύσουν την Ινδονησία. Η ανεξαρτησία της Μαλαισίας οδήγησε στην αντιπαράθεση Ινδονησίας–Μαλαισίας (Konfrontasi), που διακηρύχθηκε από τον Σουκάρνο στον λόγο του Dwi Komando Rakjat (DWIKORA), στην Τζακάρτα, στις 3 Μαΐου 1964. Η διακηρυγμένη επιθυμία του Σουκάρνο δεν ήταν, όπως υπονόησαν κάποιοι, να προσαρτήσει το Σαμπάχ και το Σαραγουά στην Ινδονησία, αλλά να ιδρύσει ένα «Κράτος του Βόρειου Καλιμαντάν» υπό τον έλεγχο του κομμουνιστικού κόμματος του Βόρειου Καλιμαντάν. Από το 1964 μέχρι τις αρχές του 1966 περιορισμένος αριθμός Ινδονήσιων στρατιωτών, πολιτών και Μαλαίσιων κομμουνιστών ανταρτών στάλθηκαν στο βόρειο μέρος του Βόρνεο και τη Μαλαϊκή Χερσόνησο. Αυτές οι δυνάμεις πολέμησαν εναντίον στρατιωτών της Βρετανικής Κοινοπολιτείας που είχαν αναπτυχθεί για να προστατεύσουν το νεογέννητο κράτος της Μαλαισίας. Επίσης, Ινδονήσιοι πράκτορες πυροδότησαν πολλές βόμβες στη Σιγκαπούρη. Στο εσωτερικό, ο Σουκάρνο τροφοδότησε τα αντιβρετανικά αισθήματα στον λαό και η βρετανική πρεσβεία πυρπολήθηκε. Το 1964 όλες οι βρετανικές εταιρείες στη χώρα εθνικοποιήθηκαν, ενώ ο Σουκάρνο άρχισε και αντιαμερικανική καμπάνια, καθώς είχε λιγότερο φιλικές σχέσεις με την κυβέρνηση του Λίντον Τζόνσον από ό,τι με τον Κένεντι. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις στη χώρα αποκηρύχθηκαν από κυβερνητικούς αξιωματούχους και δέχθηκαν επιθέσεις ομάδων που καθοδηγούνταν από το PKI. Οι αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες απαγορεύθηκαν, αμερικανικά βιβλία και δίσκοι των Μπητλς κάηκαν, ενώ το ινδονησιακό συγκρότημα Koes Plus φυλακίστηκε επειδή έπαιζε μουσική ροκ αμερικανικού στιλ. Ως αποτέλεσμα, η αμερικανική βοήθεια προς την Ινδονησία σταμάτησε, γεγονός που προκάλεσε ένα διάσημο σχόλιο του Σουκάρνο: «Στο διάολο με τη βοήθειά σας!».
Καθώς οι χώρες του Κινήματος των Αδεσμεύτων αντιδικούσαν μεταξύ τους, ο Σουκάρνο σχημάτισε νέα συμμαχία με την Κίνα, τη Βόρεια Κορέα, το κομμουνιστικό Βόρειο Βιετνάμ και την Καμπότζη, συμμαχία που απεκάλεσε «άξονα Πεκίνου-Πιονγιάνγκ-Ανόι-Πνομ Πεν-Τζακάρτα». Απέσυρε την Ινδονησία από τον «κυριαρχούμενο από τους ιμπεριαλιστές» ΟΗΕ τον Ιανουάριο του 1965 και επεδίωξε να ιδρύσει έναν ανταγωνιστικό διεθνή οργανισμό, το «Συνέδριο των Νέων Αναδυόμενων Δυνάμεων» («Conference of New Emerging Forces», CONEFO) με στήριξη από την Κίνα, η οποία δεν ήταν ακόμα τότε μέλος του ΟΗΕ. Με την κυβέρνηση χρεωμένη στη Σοβιετική Ένωση, η Ινδονησία άρχισε να στρέφεται όλο και πιο πολύ προς το Πεκίνο για βοήθεια.

Εσωτερικές εντάσεις

Στο εσωτερικό ο Σουκάρνο συνέχισε να αυξάνει την προσωπική εξουσία του. Το 1963 ανακηρύχθηκε «ισόβιος πρόεδρος» από τη Συμβουλευτική Συνέλευση του Λαού. Τα ιδεολογικά του κείμενα για τη Manipol-USDEK και τη Nasakom έγιναν υποχρεωτικό ανάγνωσμα στα ινδονησιακά σχολεία και πανεπιστήμια, ενώ οι λόγοι του έπρεπε να αποστηθίζονται και να συζητούνται από όλους τους μαθητές. Το σύνολο των εφημερίδων, ο μοναδικός ραδιοσταθμός (Radio Republik Indonesia, RRI) και ο μοναδικός τηλεοπτικός σταθμός (TVRI) μετατράπηκαν σε «εργαλεία της επανάστασης» και λειτουργούσαν για να διαδίδουν τα μηνύματα του Σουκάρνο. Ο «πατέρας του έθνους» περιβλήθηκε από κάποιο είδος λατρείας προσωπικότητας, με την πρωτεύουσα του νέου εδάφους του Δυτικού Ιριάν (Δυτικής Νέας Γουινέας) να μετονομάζεται από Τζαγιαπούρα σε «Σουκαρναπούρα» και με την υψηλότερη κορυφή της χώρας να μετονομάζεται από Πυραμίδα Κάρστεντζ ή Πούντσακ Τζάγια σε «Πούντσακ Σουκάρνο» (= «Κορυφή Σουκάρνο»).
Παρά τον φαινομενικό απόλυτο έλεγχο ωστόσο, το καθεστώς του Σουκάρνο ήταν εύθραυστο εξαιτίας της ενδογενούς αντιπαλότητας μεταξύ των δύο πυλώνων του: των στρατοκρατών και των κομμουνιστών. Οι στρατιωτικοί, οι εθνικιστές και οι ισλαμικές ομάδες έβλεπαν με ανησυχία τη γρήγορη αύξηση της ισχύος του κομμουνιστικού κόμματος κάτω από την προστασία του Σουκάρνο: το 1965 το PKI έφθασε τα 3 εκατομμύρια μέλη, με προπύργιά του την Κεντρική Ιάβα και το Μπαλί. Πλέον ήταν το ισχυρότερο κόμμα στην Ινδονησία.
Οι στρατιωτικοί και οι εθνικιστές ανησυχούσαν και για την ολοένα και στενότερη συμμαχία του Σουκάρνο με την κομμουνιστική Κίνα, που πίστευαν ότι θα μείωνε τελικά την εθνική κυριαρχία της Ινδονησίας. Αρκετοί αξιωματικοί διαφωνούσαν και με την πολιτική κατά της Μαλαισίας, που κατά την άποψή τους ωφελούσε μόνο τους κομμουνιστές. Οι κληρικοί του Ισλάμ από την άλλη πλευρά ήταν κυρίως μικροί γαιοκτήμονες και αισθάνονταν ότι απειλούνται από τις δράσεις κατασχέσεων γης του PKI (aksi sepihak) στην ύπαιθρο, αλλά και από την κομμουνιστική καμπάνια ενάντια στους «εφτά διαβόλους του χωριού» (οι «διάβολοι» ήταν οι γαιοκτήμονες και οι πλουσιότεροι αγρότες). Διατηρούσαν επίσης άσχημες μνήμες από την κομμουνιστική εξέγερση του Μαντιούν του 1948 (βλ. ανωτ.).
Ως συμβιβαστής μεταξύ των τριων ομάδων, ο Σουκάρνο φαινόταν σαφώς να δείχνει μεγαλύτερη συμπάθεια προς τους κομμουνιστές. Το PKI από την πλευρά του πρόσεχε να υποστηρίζει όλες ανεξαιρέτως τις πολιτικές του Σουκάρνο. Παρότι ο ίδιος δεν ήταν κομμουνιστής, ο Σουκάρνο έβλεπε το PKI ως έναν χρήσιμο αγωγό για περισσότερη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια από τις κομμουνιστικές χώρες.
Για να εξασθενήσει τη δύναμη των στρατοκρατών, ο Σουκάρνο ανεκάλεσε το καθεστώς στρατιωτικού νόμου το 1963. Τον Σεπτέμβριο του 1962 υποβάθμισε τον ισχυρό στρατηγό Νασουτιόν και έβαλε στη θέση του αρχηγού του στρατού τον πιστό οπαδό του Αχμάντ Γιανί. Τον Ιανουάριο του 1965, υπό την πίεση του PKI, απαγόρευσε το Μούρμπα, ένα τροτσκιστικό κόμμα του οποίου η ιδεολογία ήταν ανταγωνιστική ως προς αυτή του PKI.
Οι εντάσεις μεταξύ των στρατιωτικών και των κομμουνιστών αυξήθηκαν τον Απρίλιο του 1965, όταν ο ηγέτης του PKI Αϊντίτ πρότεινε τον σχηματισμό μιας «πέμπτης ένοπλης δύναμης», την οποία θα αποτελούσαν ένοπλοι αγρότες και εργάτες. Ο Σουκάρνο ενέκρινε την ιδέα αυτή και κάλεσε δημόσια για τον άμεσο σχηματισμό της στις 17/5/1965. Αλλά ο Αχμάντ Γιανί απέρριψε την ιδέα, αφού αυτό θα ισοδυναμούσε με το να επιτραπεί στο κομμουνιστικό κόμμα να ιδρύσει τις δικές του ένοπλες δυνάμεις. Μερικές ημέρες αργότερα, στις 29 Μαΐου, εμφανίσθηκε η «Επιστολή Gilchrist». Αυτή υποτίθεται πως είχε γραφεί από τον Βρετανό πρέσβη Andrew Gilchrist και απευθυνόταν προς το Φόρεϊν `Οφις. Αναφερόταν σε μία κοινή αμερικανοβρετανική απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος με τη βοήθεια «τοπικών φίλων μας στο στράτευμα». Η επιστολή ξύπνησε στον Σουκάρνο τον φόβο ενός στρατιωτικού σχεδίου για την ανατροπή του, έναν φόβο που ανέφερε συχνά τους επόμενους μήνες. Χρόνια μετά, ο Τσεχοσλοβάκος πράκτορας Λαντισλάβ Μπίτμαν, που διέφυγε στη Δύση το 1968, ισχυρίσθηκε ότι η υπηρεσία του συνέταξε αυτό το ψεύτικο γράμμα μετά από αίτημα του PKI μέσω της ΕΣΣΔ, ώστε να εξαλειφθούν οι αντικομμουνιστές στρατηγοί. Στον λόγο του για την εθνική επέτειο της 17ης Αυγούστου, ο Σουκάρνο εξέφρασε την πρόθεσή του να σταθεροποιήσει τη θέση της Ινδονησίας μέσα σε μία αντι-ιμπεριαλιστική συμμαχία με την Κίνα και άλλα κομμουνιστικά καθεστώτα, και προειδοποίησε τον στρατό να μην αναμιχθεί. Επανέλαβε επίσης την υποστήριξή του για την ίδρυση μιας στρατιωτικής δυνάμεως από ένοπλους αγρότες και εργάτες.
Ενώ ο Σουκάρνο είχε αφιερώσει την ενεργητικότητά του στην πολιτική ασφαλείας και την εξωτερική πολιτική, η ινδονησιακή οικονομία είχε παραμεληθεί. Η κυβέρνηση τύπωσε χρήμα για να χρηματοδοτήσει τα στρατιωτικά της έξοδα, με αποτέλεσμα ετήσιο πληθωρισμό περίπου 600% το 1964 και το 1965. Το λαθρεμπόριο στερούσε το κράτος από πολύτιμο συνάλλαγμα. Η βιομηχανία παρήγαγε μόνο στο 20% της δυναμικότητάς της εξαιτίας της ελλείψεως ξένων επενδύσεων. Για τους λόγους αυτούς, η Ινδονησία δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της προς δυτικές και κομμουνιστικές χώρες αδιακρίτως, που είχε συσσωρευθεί.
Ο ίδιος ο Σουκάρνο περιφρονούσε τη μακροοικονομική θεωρία και το ισχυρό αλλά θεωρητικό μυαλό του δεν ήταν πρόσφορο στο να δώσει πρακτικές λύσεις στα οικονομικά της χώρας. Αντί γι' αυτές, παρήγαγε περισσότερες ιδεολογικές επινοήσεις, όπως η Trisakti: πολιτική κυριαρχία, οικονομική αυτάρκεια και πολιτιστική ανεξαρτησία.

Οικογένεια

Ο Σουκάρνο νυμφεύθηκε τη Σίτι Ουτάρι το 1920 και τη χώρισε το 1923 για να νυμφευθεί την Ινγκίτ Γκαρνασίχ, την οποία χώρισε το 1943 για να νυμφευθεί τη Φατμαγουάτι. Ο Σουκάρνο επίσης νυμφεύθηκε τη Χαρτινί το 1954, οπότε χώρισε χωρίς διαζύγιο από τη Φατμαγουάτι. Το 1959 του συνέστησαν την τότε 19χρονη Ιαπωνίδα αεροσυνοδό Ναόκο Νεμότο, με την οποία παντρεύτηκαν το 1962, οπότε η Νεμότο μετονομάσθηκε σε Ράτνα Ντέγουι Σουκάρνο.
Εκτός των παραπάνω, ο Σουκάρνο νυμφεύθηκε άλλες 5 φορές: με τη Χαριάτι (1963–1966), με την Καρτίνι Μανόπο (1959–1968), με την Γιουρίκε Σάνγκερ (1964–1968) και με τη Χέλντι Ντζαφάρ (1966–1969).
Συνολικά ο Σουκάρνο απέκτησε εννέα τέκνα. Η πέμπτη Πρόεδρος της Ινδονησίας Μεγαουάτι Σουκαρνοπούτρι είναι κόρη του Σουκάρνο από τη Φατμαγουάτι. Ο νεότερος ομοθαλής αδελφός της Γκουρούχ Σουκαρνοπούτρα (γενν. 1953) είναι χορογράφος και τραγουδοποιός. Και άλλα τρία τέκνα είναι ενεργά στην πολιτική της χώρας. Η κόρη του Σουκάρνο από την αεροσυνοδό, ονόματι Καρτίκα, παντρεύτηκε το 2006 τον Ολλανδό Frits Seegers, εκτελεστικό διευθυντή της Τράπεζας Barclays.