Νεϊγί-συρ-Σεν

Τοποθεσία

Η κοινότητα συνορεύει στα ανατολικά και τα νότια με το Παρίσι (από τα ανατολικά προς τα νότια: Porte de Villiers, Porte des Ternes, Porte Maillot, Bois de Boulogne), στα δυτικά από τον Σηκουάνα (συνοικία της Λα Ντεφάνς, κοινότητες της Κουρμπεβουά και του Πυτώ) και στα βόρεια της κοινότητας Λεβαλουά-Περέ.
Περιλαμβάνει ένα μεγάλο τμήμα της Ιλ ντε λα Ζατ (με εξαίρεση το βόρειο άκρο της το οποίο ανήκει στο Λεβαλουά-Περέ), και το βορειοανατολικό άκρο της Ιλ ντε Πυτώ, του οποίου το τμήμα που ανήκει στο Νεϊγί είναι επίσης γνωστό με την ονομασία Ιλ ντυ Πον.

Γεωλογία και ανάγλυφο

Η έκταση της κοινότητας είναι της τάξεως των 373 εκταρίων. Το υψόμετρό της ποικίλει μεταξύ 27 και 39 μέτρων.

Κλίμα

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ποδηλατόδρομοι

Η κυκλοφορία με ποδήλατο είναι σε διαρκή ανάπτυξη, χάρη, κυρίως, στον ερχομό του συστήματος Vélib' στο Νεϊγί-συρ-Σεν το 2009 και τον σχεδιασμό των πρώτων ποδηλατοδρόμων επί του οδικού άξονα Peretti-Roule την περίοδο 2010-2013.

Αστική μορφολογία

Το Insee έχει χωρίσει την κοινότητα σε 4 « μεγάλες συνοικίες » ή αλλιώς τις Σαιν-Τζέιμς Μαντρίντ, Σαρλ Λαφίτ, Πλαιν ντε Σαμπλόν, Παρκ ντε Νεϊγί, οι οποίες είναι επίσης χωρισμένες σε 26 στατιστικού ενδιαφέροντος νησίδες.
Δεδομένης της ιστορίας της κοινότητας, δεν υπάρχει πραγματικό κέντρο της πόλης στο Νεϊγί, αλλά διαφορετικές μεταξύ τους συνοικίες. Μπορεί για παράδειγμα να υπάρξει διαχωρισμός μεταξύ της συνοικίας της Place du marché-Sablonville, της συνοικίας Bagatelle-Saint-James, του quartier du pont, της περιοχής περιμετρικά της rue Louis-Philippe, της περιοχής περιμετρικά της rue des Huissiers και του quartier de l'île de la Jatte.
Η συνοικία με την μεγαλύτερη ζήτηση είναι αυτή που συνορεύει με το Bois de Boulogne, και σε μικρότερο βαθμό αυτές του Σαιν-Τζέιμς και του Παρκ. Το πλέον περιζήτητο τμήμα του κυρίως λόγω των πόλων έλξης του (καταστήματα, σχολεία) παραμένει η περιοχή περιμετρικά της avenue du Roule. Η Ιλ ντε λα Ζατ, παλαιότερα βιομηχανική περιοχή, έχει καταφέρει να ξαναπάρει αξία τα τελευταία χρόνια παρά τη σχετική απομόνωσή του και τον μικρό αριθμό επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες σε αυτήν.
Μέχρις σήμερα, κανένας πεζόδρομος δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί στη κοινότητα, ωστόσο αριθμός λεωφόρων με αρκετά φαρδιά πεζοδρόμια, τα οποία είναι τις περισσότερες φορές φυτεμένα με δέντρα βοηθούν σημαντικά τους πεζούς στις μετακινήσεις τους.
Τρεις οδοί σχεδιάστηκαν για κυκλοφορία με ταχύτητες της τάξεως των 30 km/h: η rue des Huissiers, ένα τμήμα της rue Madeleine-Michelis και ένα τμήμα της rue de Longchamp.
Ταυτόχρονα, έχει ξεκινήσει προσπάθεια επανάκτησης των χώρων των πεζοδρομίων οι οποίοι είχαν παραχωρηθεί για τη στάθμευση των αυτοκινήτων στη διάρκεια των δεκαετιών 1960-70 κατά μήκος της avenue du Roule.

Στέγαση

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Κατασκευαστικά σχέδια

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Τοπωνυμία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Η συνοικία της γέφυρας

Το όνομα Portum Lulliaco έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του σε μία χάρτα του Αββαείου του Σαιν-Ντενί.
Το 1140 οι μοναχοί κατασκεύασαν ένα πορθμείο που βοηθούσε στη διάβαση του Σηκουάνα, πιθανώς λίγο βορειότερα της σημερινής λεωφόρου Σαρλ Ντε Γκωλ. Ένα χωριό σχηματίστηκε γύρω από την παλιά τους φάρμα, η οποία ήταν γνωστή ως Nully το 1316.
Το Nully κατέστη ένα σημείο περάσματος μεταξύ του Παρισιού και της Νορμανδίας. Μία ξύλινη γέφυρα ανεγέρθηκε έπειτα από ένα ατύχημα που είχε η άμαξα που μετέφερε τον Ερρίκο Δ΄ και την Μαρία των Μεδίκων τον Ιούνιο του 1606.
Το 1772, υπό τον Λουδοβίκο ΙΕ΄, μία πέτρινη γέφυρα μήκους 219 μέτρων κατασκευάστηκε από τον Ζαν-Ροντόλφ Περονέ (ένα άγαλμα του τελευταίου βρίσκεται στη βάση της γέφυρας στο δυτικό άκρο της Ιλ ντε Πυτώ).
Το 1942, μία μεταλλική γέφυρα σχεδιασμένη από τον Λουί-Αλεξάντρ Λεβί την αντικατέστησε, η σημερινή Γέφυρα του Νεϊγί.
Το 1992, τα πεζοδρόμια κατά μήκος της γέφυρας μειώθηκαν σε έκταση ώστε να βοηθήσουν στο πέρασμα της προέκτασης της γραμμής 1 του μετρό ως την Λα Ντεφάνς.

Η κοιλάδα των Σαμπλόν

Ήταν το 1786 στο Νεϊγί, στη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, που ο αποθηκάριος Αντουάν Παρμαντιέ επιχείρησε για πρώτη φορά την καλλιέργεια πατάτας στην κοιλάδα των Σαμπλόν.
Με την Γαλλική Επανάσταση, το « port Neuilly » κατέστη κοινότητα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1790, ο Νικολά Ζαν Ντελαιζεμάν εξελέγη πρώτος δήμαρχος της κοινότητας. Η πρώτη συνεδρίαση του νέου δημοτικού συμβουλίου διεξήχθη στην εκκλησία του Σαιν-Ζαν-Μπατίστ (ανακατασκευάστηκε το διάστημα μεταξύ 1827 και 1831). Το 1809, το δημαρχείο μεταφέρθηκε στη rue de Madrid (σημερινή rue du Château) και έπειτα το 1836 στη συνοικία του Σαμπλονβίλ, επί της place Parmentier, σε ένα κτίριο που χρησίμευσε, διαδοχικά, ως ειρηνοδικείο, δημοτική βιβλιοθήκη και σήμερα ως το πολιτιστικό κέντρο Λουί ντε Μπρογκλί.
Την 1η Ιουνίου 1794, η Εθνοσυνέλευση ίδρυσε μέσω σχετικού διατάγματος την École de Mars, η οποία θα είχε ως στόχο μια επαναστατική για τα δεδομένα της εποχής εκείνης μορφή διδασκαλία και την εκπαίδευση των μελλοντικών στρατιωτών-υπερασπιστών της Δημοκρατίας. Βρισκόταν στην κοιλάδα των Σαμπλόν στο Νεϊγί, όπου περισσότεροι από 3.000 μαθητές, ηλικίας μεταξύ 16 και 17 ετών, συγκεντρώθηκαν τον Ιούλιο του 1794, για να λάβουν μια άκρως σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση.
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, η École de Mars διαλύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1794. Μία οδός διατηρεί τη μνήμη της από το 1908.
Στις 30 Μαΐου 1814, ένα μέρος των συμμαχικών δυνάμεων πέρασε από επιθεώρηση από τους αυτοκράτορες της Ρωσίας, της Αυστρίας και τον βασιλιά της Πρωσίας.