google/wiki40b huggingface dataset:
Άτσο ΣΤ΄ των Έστε

Βιογραφία

Ήταν γιος του Άτσο Ε΄ των Έστε. Συμμετείχε ενεργά με την παράταξη των Γουέλφων (οπαδών του πάπα εναντίον του βασιλιά της Γερμανίας) κατά την πρώτη δεκαετία του 13ου αιώνα. Ήταν διοικητής (podestà) της Φερράρα (1196, 1205, 1208), της Πάδουα (1199), της Βερόνα (1206-07) και της Μάντουα (1207-08, 1210-11).
Ως μισθοφόρος (condottiero) των Γουέλφων πολέμησε επί μακρόν εναντίον του Σαλινγκουέρα Τορέλλι. Το 1205 κατέκτησε και ισοπέδωσε την κατοικία του αντιπάλου του, το κάστρο Φράττα. Τότε ο Σαλινγκουέρα συμμάχησε με τον Ετσελίνο Β΄ κύριο του Ρομάνο και τον απώθησαν μακριά. Το επόμενο έτος όμως ο Άτσο ΣΤ΄ ανακατέλαβε τη Φράττα και την κράτησε για τρία έτη. 
Όταν ο Όθων Δ΄ της Γερμανίας ήρθε στην Ιταλία, τους συμφιλίωσε· πρόσκαιρα πάντως, διότι όταν ο Σαλιγκουέρα έφησε τη συμμαχία, ο Άτσο ΣΤ΄ συμμετέσχε στην Ένωση του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ εναντίον του Όθωνα Δ΄. Το 1208 ο πάπας τον έκανε μαρκήσιο της Βερόνα, και οι κάτοικοι της Φερράρα τον έκαναν αυθέντη (seignior) της πόλης τους. To 1212 πήρε το μέρος των εξορίστων από τη Βιντσέντσα στη διαμάχη της πόλης με τον Ετσελίνο Β΄, ο οποίος όμως τον νίκησε στο Ποντάλτο, κοντά στη Βιντσέντσα. Τότε ο Άτσο ΣΤ΄ κατέφυγε στη Βερόνα, όπου απεβίωσε το έτος αυτό. 
Σε ένα έργο της εποχής για τη ζωή της κόρης του, περιγράφεται ο Άτσο ΣΤ΄: «ήταν με ωραίο παράστημα, συνετός και τολμηρός. Γενναίος στα κατορθώματα των όπλων και οξυδερκής στη μάθηση, ήταν ένας σοφός και θαυμάσιος ομιλητής». Αναφέρεται επίσης και στο 3ο τραγούδι του Μαινόμενου Ορλάνδου του Λουντοβίκο Αριόστο, όπου αναφέρονται οι πρόγονοι του Μπραμάντ: «ο Άτσο, που δίκαια έχει τη Βερόνα έδαφός του. Ο Όθων Δ΄ και ο Ονώριος Β΄ θα του δώσουν τον τίτλο του μαρκήσιοy της Αγκόνα».

Πνευματική ζωή

Η Αυλή του Άτσο ΣΤ΄ ήταν πνευματικό κέντρο της Βόρειας Ιταλίας, έλκοντας ποιητές και καλλιτέχνες από μακριά. Ο ίδιος φιλοξένησε και ήταν προστάτης των τροβαδούρων Εμερίκ ντε Πεγκιλάν, Πέιρε Ράιμον ντε Τολόζα και Ραμπερτίνο Μπουβαλέλλι. Ο τελευταίος αναφέρει την κόρη του Βεατρίκη σε όλα τα ερωτικά του τραγούδια, μία τολμηρή πράξη για την εποχή.
Νοτιοδυτική περιφέρεια Ρουμανίας

Η Νοτιοδυτική περιφέρεια (Sud Vest) είναι μία από τις οκτώ, κατά γεωγραφική θέση, περιφέρειες της Ρουμανίας, εξ ου και η ονομασία της, που δημιουργήθηκαν το 1998. Καταλαμβάνει το νότιοδυτικό τμήμα της χώρας και πρωτεύουσά της είναι η Κραϊόβα
Ιωάννης Κούλης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στα Λαγκάδια Γορτυνίας και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ. Το 1943 αναγορεύθηκε διδάκτωρ οικονομικών του πανεπιστημίου του Μονάχου. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος το 1949 υφηγητής νομικής, το 1955 έκτακτος καθηγητής και το 1959 τακτικός καθηγητής Δημόσιας Οικονομίας και Δημοσιονομικής Νομοθεσίας. Υπήρξε επίσης επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, Βόννης και Μονάχου. Την περίοδο 1968 - 1969 διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών ενώ την περίοδο 1934 - 1940 γραμματέας του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου.
Στις κυβερνήσεις Παπαδόπουλου και Μαρκεζίνη διετέλεσε υπουργός Οικονομικών (1971 - 1973). Για την δράση του αυτή τιμωρήθηκε από το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο με οριστική απόλυση από τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα (1975).
Απεβίωσε το 1977. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.
Σοφία Μινεΐκου

Βιβλίο και τηλεοπτική σειρά

Η ιστορία της νεαρής αριστοκράτισσας Σόφίας Μινέικο που παντρεύεται τον ανερχόμενο πολιτικό Γεώργιο Παπανδρέου (με φόντο όλα τα συνταρακτικά πολιτικά γεγονότα της εποχής) είναι το αντικείμενο ενός από τα πιο γνωστά και εμπορικά βιβλία του δημοσιογράφου Φρέντυ Γερμανού, με τίτλο Ακριβή μου Σοφία, που εκδόθηκε το 1985. Την τηλεοπτική σεζόν 1990-1991 η ΕΤ1 διασκεύασε το βιβλίο σε τηλεοπτική σειρά. Το σενάριο ήταν του Φρέντυ Γερμανού και η σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου, ενώ η μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου. Ο Γιώργος Κιμούλης υποδύθηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου (χρόνια αργότερα θα έπαιζε και τον Ανδρέα Παπανδρέου στην ταινία Πρώτη Φορά Νονός), και η Ελένη Κούρκουλα ήταν στο ρόλο της Σοφίας Μινέικο. Στη σειρά έπαιξαν και πολλοί άλλοι γνωστοί ηθοποιοί, όπως ο Δημήτρης Μυράτ (βασιλιάς Γεώργιος), Πέτρος Φυσσούν (Ζίγκμουντ Μινέικο) κ.α.
Ιωάννης Χριστιανός του Ζούλτσμπαχ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεόδωρου-Ευστάθιου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Ελεονόρας-Μαρίας, κόρης του Γουλιέλμου μαρκήσιου (λαντγκράβου) του Έσσε-Ρότενμπουργκ.
Το 1729 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωσήφ-Κάρολος, έτσι ο Ιωάννης-Χριστιανός έγινε διάδοχος. Τρία έτη μετά απεβίωσε και ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο δεύτερος εξάδελφός του Κάρολος Γ΄ Φίλιππος εκλέκτορας του Παλατινάτου, τελευταίος του κλάδου του Οίκου, ήταν άτεκνος και ο Ιωάννης-Χριστιανός ήταν ο επόμενος στη διαδοχή.
Απεβίωσε στο Ζούλτσμπαχ το 1733. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος, που το 1742 κληρονόμησε τον Κάρολο Γ΄ Φίλιππο εκλέκτορα του Παλατινάτου, δούκα του Γιούλιχ-Μπεργκ και κόμη του Νόιμπουργκ. Επίσης το 1777 κληρονόμησε τον Μαξιμιλιανό Γ΄ Ιωσήφ εκλέκτορα της Βαυαρίας.
Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία (Μουσείο Μπενάκη)

Περιγραφή

Η εικόνα με θέμα Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία είναι πολυσύνθετη και περιλαμβάνει διάφορα εικονογραφικά θέματα. Συγκεκριμένα τα : εντός τεσσάρων συγκεντρωτικών κύκλων του πάνω μέρους της εικόνας παρίστανται : Η δημιουργία του κόσμου,η δημιουργία του Αδάμ και της Εύας, το αμάρτημα των πρωτοπλάστων και η εξωση αυτών από τον Παράδεισο, σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη, σκηνές από τον βίο της Θεοτόκου και του Ιησού, τα Πάθη του Χριστού,οι 24 οίκοι του Ακάθιστου ύμνου ο τελευταίος των οποίων παρίσταται στο κέντρο, με την εικόνα της Θεοτόκου πάνω σε θρόνο βρεφοκρατούσα. Στο κάτω μέρος του πίνακα εικονίζεται η Δευτέρα Παρουσία σε πολυπρόωσπη σύνθεση. Στο πάνω μέρος της εικόνας πάνω σε ταινία την οποια κρατούν δύο Άγγελοι υπάρχει η εξής επιγραφή: ΕΔΕΙ Χ(ριστ)Ε ΘΗΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ ΩΣ ΑΚΡΟΝ ΚΑΙ ΕΚ ΜΗ ΟΝΤΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΑΧΘΗΝΑΙ ΜΕΤΑ ΔΕ ΤΑΥΤΑ ΕΠΙ ΤΗΝ ΓΗΝ ΟΦΘΗΝΑΙ ΣΤ(αυ)ΡΟΝ ΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΝ ΥΠΟΜΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ/ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΑΝΑΣΤΗΝΑΙ ΤΩΝ ΕΚΑΣΤΟΝ ΤΕ ΕΡΓΩΝ ΑΝΤΑΠΟΔΟΥΝΑΙ ΠΟΙΝΗΝ Η ΣΤΕΦΟΣ Θ(εο)Σ ΒΡΩΤΟΙΣΙ ΤΟΤΕ ΟΥ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΜΕΡΙΔΟΣ ΠΑΡΑΣΤΗΣΗ.Κάτω στο μέσο η υπογραφή: ΚΟΠΟΣ Κ(αι) ΣΠΟΥΔΗ ΘΕΟΔΟΡΟΥ ΠΟΥΛΑΚΗ ΕΚ ΚΥΔΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΗΜΟΥ ΝΗΣΟΥ ΚΡΗΤΗΣ.
Οι διαστάσεις του έργου είναι 0,91Χ 0,64 και είναι έργο του Θεόδωρου Πουλάκη τέλη 17ου αι.
Ηράκλειον Πιερίας

Το Ηράκλειον Πιερίας ή Ηράκλεια ή Πιερικό Ηράκλειο, υπήρξε οχυρωμένη πόλη της Πιερίας χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Απίλα (Πλαταμώνα) και θεωρείται ως η νοτιότερη πόλη του Μακεδονικού Βασιλείου ή ως η "πρώτη πόλις της Μακεδονίας μετά τα Τέμπη". Το 425 π.Χ. και το 421 π.Χ. αναφέρεται σε φορολογικούς καταλόγους των Αθηνών, ενώ την εποχή του Φίλιππου Β΄ ανήκε στο βασιλειό του. Αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο και τον Πλίνιο ως μια από τις 23 Ηράκλειες που απαριθμούν και ως πόλη της "Κάτω Μακεδονίας και τής περί τον ’Αξιόν Μακεδονίας" η οποία διέθετε βουλή, δήμο καί άρχοντες. Το Ηράκλειον κατελήφθη από τους Ρωμαίους μετά τη νίκη τους επί του τελευταίου βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα.
Κατά τη διάρκεια των εκσκαφών της ΕΡΓΟΣΕ στη θέση Κρανιά του λόφου (Δ.Δ. Ν. Παντελεήμονος) κοντά στον σημερινό Πλαταμώνα και προκειμένου να κατασκευαστεί η σιδηροδρομική σήραγγα, έγιναν ανασκαφές και βρέθηκαν αρχαιολογικά στοιχεία που ξεκινούν από τον 8ο αιώνα π.Χ. και φθάνουν μέχρι τον 4ο π.Χ. Πιθανολογείται ότι τα ευρήματα αυτά σχετίζονται με το αρχαίο λιμάνι του Ηρακλείου.
Αμιράς Ηρακλείου

ΔΤ.Κ. Αμιρά

Η τοπική κοινότητα Αμιρά απαρτίζεται από δύο οικισμούς, τον Αμιρά και την Άρβη, με 850 κατοίκους συνολικά.

Υποδομή

Στα Αμιρά υπάρχει Πολιτιστικός Αθλητικός και Επιμορφωτικός Σύλλογος, ο οποίος είναι ιδιαίτερα δραστήριος σε κοινωνικές εκδηλώσεις και πολιτιστικά έργα, ενώ έχουν και ένα τριθέσιο Δημοτικό Σχολείο και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία και ειδικότερα στην καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών. Παράγεται κυρίως λάδι. Κύριοι ναοί του χωριού είναι του Μιχαήλ Αρχάγγελου, ο Άγιος Νικόλαος όπου βρίσκεται και το κοιμητήριο, όπως επίσης ο Άγιος Γεώργιος, ενώ υπάρχουν επίσης και άλλοι ναοί και εξωκλήσια.

Ιστορικά στοιχεία

Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την αραβική γλώσσα και πιθανότατα χτίστηκε κατά την Αραβοκρατία, κτίσμα ίσως κάποιου αμιρά της Κρήτης. Την περίοδο εκείνη ο ανώτερος διοικητής της Κρήτης ονομαζόταν αμιράς ή εμίρης (από το αραβικό amir ή emir, δηλ. άρχοντας, αφέντης). 
Το Σεπτέμβριο του 1943 το χωριό αποτέλεσε θέατρο σφαγής 117 ανδρών κατοίκων του, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Η εκτέλεση των ανδρών έγινε στη θέση Αμπέλια, σε αντίποινα για την πανωλεθρία που υπέστησαν οι Ναζί στην περιοχή της Κάτω Σύμης, όπου σκοτώθηκαν 84 Γερμανοί. Στη θέση Σελί έχει ανεγερθεί Πανεπαρχιακό Ηρώο κοντά στον Αμιρά και κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο για τα θύματα της σφαγής.
Νίτσα Φιλοσόφου

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1906 και πέθανε το 1975. Ήταν σύζυγος του τενόρου Μιχάλη Κωνσταντίνου.Έκανε καριέρα στην οπερέτα και κηδεύτηκε στο Α Νεκροταφείο Αθηνών.
Χοληφόρο δέντρο

Το χοληφόρο δέντρο, ή δίκτυο των χοληφόρων, είναι το δίκτυο των χοληφόρων αγγείων μέσα στο οποίο ρέει η χολή. Από άποψη εμβρυολογίας, προέρχεται από το αρχέγονο έντερο και σχηματίζεται μαζί με το ήπαρ. Το χοληφόρο δέντρο αποτελείται από τα ενδοηπατικά  και τα εξωηπατικά χοληφόρα.

Ενδοηπατικά χοληφόρα

Τα ενδοηπατικά χοληφόρα είναι αγγεία που βρίσκονται μέσα στο ήπαρ. Λαμβάνουν τη νεοπαραγόμενη χολή και την αποδίδουν στο εξωηπατικό δίκτυο.

Εξωηπατικά χοληφόρα

Τα εξωηπατικά χοληφόρα αποτελούνται από το δεξιό και αριστερό ηπατικό πόρο, τον κοινό ηπατικό, το χοληδόχο πόρο και τη χοληδόχο κύστη.

Ηπατικοί πόροι

Ο δεξιός και ο αριστερός ηπατικός πόρος, μήκους 1-4 εκατοστά, συλλέγουν τη χολή από το ενδοηπατικό δίκτυο και συνενούνται στις πύλες του ήπατος για να σχηματίσουν τον κοινό ηπατικό πόρο, ο οποίος έχει μήκος 3-4 εκατοστά και συνεχίζει την πορεία του προς τα κάτω μέχρις ότου ενωθεί με τον κυστικό πόρο.

Χοληδόχος πόρος

Ο χοληδόχος πόρος αποτελεί τη συνέχεια του κοινού ηπατικού προς τα κάτω και έχει μήκος που ποικίλλει γύρω από ένα μέσο όρο 8 εκατοστών και εύρος 8 χιλιοστά. Έχει συνήθως δύο μοίρες: η ελεύθερη μοίρα του ακολουθώντας πορεία που έρχεται σε σχέση με το δωδεκαδάκτυλο και το πάγκρεας, ενώνεται με τον παγκρεατικό πόρο και εκβάλλει στο δωδεκαδάκτυλο. Στο σημείο εκβολής περιβάλλεται από τον σφιγκτήρα του Oddi και σχηματίζει μια θηλή, το φύμα του Vater.
Σουράτ

Ιστορία

Το Σουράτ έχει ιστορία που ανάγεται από το 300 π.Χ. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1500 με 1520 μ.Χ. από ινδουιστές, όταν υπήρχε στην περιοχή ένα ακμάζον λιμάνι γνωστό στους μουσουλμάνους. Οι Πορτογάλοι έκαψαν τη Σουράτ το 1516 και το 1530 και οι Μουγκάλ την κατέλαβαν το 1573. Η Σουράτ συνέχισε να είναι ένα από σημαντικότερα λιμάνια της Ινδίας μέχρι την άνοδο της Βομβάης. Επίσης ήταν σημαντικό κέντρο κατασκευής πλοίων. Οι Άγγλοι άρχισαν το εμπόριο με τη Σουράτ το 1612. Κατά τον 19ο αιώνα, η Σουράτ καταστράφηκε από μεγάλες πλημμύρες και πυρκαγιές, ενώ έλαβαν χώρα αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Στα τέλη του 19ου αιώνα, κατασκευάστηκε σιδηροδρομική και τηλεγραφική σύνδεση, ενώ η πόλη υδροδοτήθηκε και ηλεκτροδοτήθηκε.

Οικονομία

Το 92% των διαμαντιών κόβονται και γυαλίζονται στο Σουράτ.
Αγιαβαζί

Η Αγιαβαζί (Ayyavazhi) (Ταμίλ: அய்யாவழி, Μαγιαλάμ: അയ്യാവഴി Αγιαβαλί , «Μονοπάτι του Κυρίου") είναι ενοθεϊστική πίστη της Νότιας Ινδίας. Αναφέρεται ως ανεξάρτητη μονιστική  θρησκεία  σε πολλές εφημερίδες, κυβερνητικές εκθέσεις  και από ακαδημαϊκούς ερευνητές. Στις απογραφές της Ινδίας, ωστόσο, η πλειοψηφία των οπαδών της δηλώνει ως θρήσκευμα τον ινδουισμό. Ως εκ τούτου, η Αγιαβαζί θεωρείται επίσης κλάδος του ινδουισμού.
Η αγιαβαζί επικεντρώνεται στη ζωή και κηρύγματα του Αγιά Βαϊκουντάρ. Οι ιδέες και η φιλοσοφία της βασίζονται στα ιερά κείμενα Ακιλαθιράτου Αμανάι (Akilathirattu Ammanai) και Αρούλ Νουλ (Arul Nool). Συνεπώς, ο Βαϊκουντάρ είναι Purna avatar της θεότητας Ναραγιάνα. Ως θρησκεία μοιράζεται πολλές ιδέες με τον ινδουισμό σε ό,τι αφορά στην μυθολογία και την πρακτική του, αλλά διαφέρει σημαντικά όσον αφορά τις έννοιες του καλού και του κακού και του ντάρμα, ταξινομείται δε ως νταρμική πίστη, εξαιτίας του γεγονότος ότι εστιάζεται στο ντάρμα. 
Η αγιαβαζί τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού στο 19ο αιώνα ως ινδουιστική αίρεση. Οι δραστηριότητες του Βαϊκουντάρ και ο αυξανόμενος αριθμός πιστών προκάλεσαν πιέσεις για αναμόρφωση και επανάσταση κατά τον 19ο αιώνα στο βασίλειο του Τραβανκόρ και την κοινωνία των Ταμίλ, αιφνιδιάζοντας το φεουδαρχικό κοινωνικό σύστημα της νότιας Ινδίας. Επίσης, έδωσε ώθηση για μια σειρά μεταρρυθμιστικών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των γκουρού Ναραγιάνα και Ραμαλίνγκα Σουαμιγκάλ.
Αν και οι πιστοί της θρησκείας έχουν εξαπλωθεί σε όλη την Ινδία, μεγάλη δημογραφική συγκέντρωση παρατηρείται στη Νότια Ινδία, ειδικότερα στο Ταμίλ Ναντού και την Κεράλα. Ο αριθμός των πιστών εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 8.000.000 και 10.000.000, αν και ο ακριβής αριθμός είναι άγνωστος, αφού οι πιστοί αναφέρονται και ως Ινδουιστές σε διαφορετικές απογραφές.
Καρλ Φέρντιναντ Μπράουν

Βιογραφία

Ο Μπράουν γεννήθηκε στη Φούλντα της Γερμανίας και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ, και το 1872 πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Φυσικής και καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου το 1895.
Το 1897 κατασκεύασε τον πρώτο καθοδικό σωλήνα (CRT) που έλαβε το όνομά του (σωλήνας Braun) και το αντίστοιχο παλμοσκόπιο. Η τεχνολογία του καθοδικού σωλήνα άρχισε να αντικαθίσταται έναν αιώνα μετά, στις αρχές του 21ου αιώνα με τεχνολογίες επίπεδης οθόνης όπως LCD, LED και Plasma.
Xiaomi Redmi Note 3

Hardware

Η παραλλαγή MediaTek της Xiaomi Redmi Note 3 είναι εξοπλισμένη με MediaTek MT6795 Helio X10, PowerVR G6200 GPU. Οι παραλλαγές Snapdragon έχουν το Hexa-core 1.8 GHz Snapdragon 650 και Adreno 510 GPU. Όλες οι παραλλαγές περιλαμβάνουν οθόνη 580 ιντσών (140 mm) 1080p, 2 GB ή 3 GB RAM, 16 GB ή 32 GB eMMC 5.0 Flash, μπροστινή κάμερα 5MP, μη αφαιρούμενη μπαταρία Li-Po 4050 mAh και υποστηρίζει 802.11b /g/ n/ac δικτύων τόσο στις ζώνες 2,4 και 5GHz. Τα τηλέφωνα υποστηρίζουν επίσης δύο κάρτες SIM ή κάρτα SIM + κάρτα microSDHC επειδή μια κάρτα SIM και η κάρτα microSDHC μοιράζονται την ίδια υποδοχή φυσικού δίσκου. Μία αξιοσημείωτη διαφορά ανάμεσα στις παραλλαγές MediaTek και Qualcomm του τηλεφώνου είναι η κύρια κάμερα. Το τηλέφωνο Mediatek χρησιμοποιεί έναν λιγότερο ισχυρό αισθητήρα κάμερας 13MP, ενώ αυτό αναβαθμίζεται σε αισθητήρα 16MP στα μοντέλα της Qualcomm. Οι εκδόσεις Snapdragon χρησιμοποιούν μια ειδική τεχνολογία απεικόνισης γνωστή ως 'Οθόνη ηλιακού φωτός', στην οποία το τηλέφωνο ανιχνεύει το φως του περιβάλλοντος και πραγματοποιεί προσαρμογές επιπέδου εικονοστοιχείων για να είναι πιο ευανάγνωστο στο ηλιακό φως. Διαθέτει επίσης ένα φίλτρο με μπλε φως για νυχτερινή ανάγνωση χαμηλού φωτισμού. Ένα άλλο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του τηλεφώνου είναι η παρουσία ενός αισθητήρα δακτυλικών αποτυπωμάτων στο πίσω μέρος. Δεν είναι μόνο γρήγορη αλλά και πολύ ακριβής. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλες τις κατευθύνσεις και μπορεί να ξεκλειδώσει το τηλέφωνο σε περίπου 0,1 δευτερόλεπτα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη λήψη εικόνων μέσω της μπροστινής ή της οπίσθιας κάμερας.

Λογισμικό

Το Kenzo τρέχει σε ένα Android OS MIUI 7 το οποίο αναβαθμίστηκε σε MIUI 8 βασισμένο στο Android 6.0 και έπειτα στο πιο πρόσφατο MIUI 9 βασισμένο στο Android 7.0. Πολλά προσαρμοσμένα Android ROM είναι διαθέσιμα για τη συγκεκριμένη συσκευή. Σημαντικά παραδείγματα είναι τα CyanogenMod 13 και 14 (βασισμένα σε Android Marshmallow και Nougat, αντίστοιχα), το Lineage OS 13, 14 και μια θύρα του Sailfish OS. Η Kate ήρθε με το MIUI 8 βασισμένο στο Android 6.0 το οποίο μπορεί να αναβαθμιστεί στο τελευταίο MIUI 9 βασισμένο στο Android 7.0. Παρόλο που και οι δύο παραλλαγές που βασίζονται στο Snapdragon είναι παρόμοιες, οι ROM τους δεν είναι συμβατές μεταξύ τους και η εγκατάσταση του λάθους μπορεί να προκαλέσει σπάσιμο της συσκευής. Η έκδοση Mediatek τρέχει στο MIUI 7, αναβαθμίζεται στο νεότερο MIUI 9 βασισμένο στο Android 5.0
Επισκέπτες Υγείας

Αγορά Εργασίας

Τομείς Απασχόλησης και Προοπτικές Αγοράς Εργασίας: Ο επισκέπτης υγείας μπορεί να απασχοληθεί σε νοσοκομεία, σε κέντρα υγείας, υγειονομικούς σταθμούς, σε ΚΑΠΗ, ΠΙΚΠΑ,ΙΚΑ,    μονάδες βιομηχανικής υγιεινής, καθώς και σε διάφορα ιατροπαιδαγωγικά κέντρα.

Επαγγελματικές οργανώσεις

Ο συλλογικός φορέας για τους Επισκέπτες Υγείας είναι ο σύλλογος Επισκεπτών-Επισκεπτριών Υγείας που καλύπτει τους εργαζόμενους του κλάδου και θέτει ορισμένους δεοντολογικούς  κανόνες.
Αρμένοι Χανίων

Αξιοθέατα

Οι πλούσιες πηγές της περιοχής οδήγησαν στην κατασκευή νερόμυλων στους Αρμένους. Ο νερόμυλος ιδιοκτησίας Κληρονόμων Μανούσακα και Μανουσογεωργάκη και Κουταράκη έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, καθώς αποτελεί τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής προβιομηχανικής περιόδου, τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και η δομή των χώρων του συγκροτήματος συνδέονται με την λαϊκή παράδοση της Κρήτης του 18ου αιώνα, που έχει τις καταβολές της στην αρχιτεκτονική της όψιμης Βενετοκρατίας. Αποτελείται από τέσσερις ισόγειους χώρους και ένα στον όροφο που χρησιμοποιείται για κατοικία του μυλωνά. Στους υπόγειους χώρους υπάρχουν: προθάλαμος - χώρος αποθήκευσης σιτηρών, όπου βρίσκεται και η είσοδος του αλευρόμυλου. Ο κυρίως χώρος του αλευρόμυλου διαθέτει τρία ζεύγη μυλόπετρων με τρία πηγάδια (Βουτσιά) και τρία στόμια εξόδου νερού (ζουριά) αντίστοιχα. Η ανατολική όψη του συγκροτήματος χαρακτηρίζεται από τα πηγάδια και την είσοδο στον μύλο ενώ η δυτική χαρακτηρίζεται από τις λίθινες λαξευτές αντηρίδες, τα υπό μορφή καμάρας λαξευτά στόμια εξόδου νερού και τα αντίστοιχα παράθυρα πάνω από κάθε αντηρίδα. Το συγκρότημα στεγάζεται σε μονόρριχτες καμαροσκεπείς στέγες ενώ ο χώρος κατοικίας του μυλωνά έχει δίρριχτη κεραμοσκεπή. Βρίσκεται στην είσοδο του χωριού και υπέστη ζημιές από το έργο υδροληψίας. Στη θέση Σούρπο, όπου βρισκόταν επί ενετικών χρόνων χωριό, σωζόταν μέχρι πρόσφατα σε άριστη κατάσταση ο νερόμυλος «του Φράγκου».
Από τους ναούς του χωριού, ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, του 16ου αιώνα, κάτω από τον οποίο εντοπίστηκαν σε ανασκαφή τοίχοι παλαιότερου, μονόχωρου τρουλλαίου ναού, ο οποίος χρονολογήθηκε με βάση τα σπαράγματα των τοιχογραφιών στα τέλη του 12ου-αρχές του 13ου αιώνα, και ο νεώτερος ναός του Αγίου Νικολάου.
Αμουλάκι Μεσσηνίας

Ιστορικό οικισμού

Ο οικισμός Αμουλάκι, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεθώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης», όταν και υπήχθη στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Αμουλάκι σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Ευαγγελισμού του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Τα Δεντρούλια, ο Ευαγγελισμός (έδρα), το Καβουριανό, τα Καμάρια και τα Παλιάλωνα.

Κάτοικοι

Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 11 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Μακαρόνι πο-φλότσκι

Προετοιμασία

Τα ζυμαρικά μαγειρεύονταν σε βραστό αλατισμένο νερό. Τα κρεμμύδια είναι καλά ψιλοκομμένα, ενώ το κρέας είναι κομμένο σε κιμά. Μετά ρίχνεται λίγο λάδι στο τηγάνι. Τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια τηγανίζονται και μετά παίρνουν και προστίθεται κρέας για να τηγανιστούν. Το κρέας μπορεί να αντικατασταθεί από κονσερβοποιημένο κρέας (τουσόνκα). Η γέμιση είναι καρυκευμένη με αλάτι και πιπέρι. Όταν το κρέας έχει ψηθεί και η πάστα έχει μαγειρευτεί αναμιγνύονται μαζί. Το πιάτο συνήθως σερβίρεται χωρίς οποιαδήποτε προσθήκη, αλλά μπορεί να καταναλωθεί με τουρσιά.
Τζουργκάρντεν (ποδόσφαιρο γυναικών)

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2003 με την ονομασία «Τζουργκάρντεν/Έλβσγιο» (Djurgården/Älvsjö). Το 2008 μετονομάστηκε σε «Τζουργκάρντεν» (Djurgården).
Μεσκλά Χανίων

Ιστορικά στοιχεία

Στην περιοχή του χωριού σώζονται κυκλώπεια τείχη και οικίες λαξευτές στους βράχους. Στη θέση Ελληνικό, νότια του χωριού, υπάρχουν ερείπια φρουρίου της κλασσικής εποχής και στη θέση Βυσαλόπορος τα ερείπια κλασικού οικισμού. Το όνομα της αρχαίας πόλης που βρισκόταν στη θέση του χωριού δεν είναι γνωστό. Οι περιηγητές Πάσλεϊ και Δέφνερ πιστεύουν ότι εκεί βρισκόταν η αρχαία Ριζηνία, αλλά στις αρχές του 20ού αιώνα τα ερείπια της Ριζηνίας ανακαλύφθηκαν στην Πατέλλα του Πρινιά. Ο Paul Faure θεωρεί ότι ήταν η αρχαία πόλη Κεραία, όπως δείχνει το όνομα του ποταμού Κερίτης που πηγάζει εκεί.
Το χωριό είναι γνωστό για το ρόλο που είχε στην Επανάσταση του Καντανολέου το 1527, όταν ήταν έδρα της καγκελαρίας των επαναστατών. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης και το θάνατο του Καντανολέου και των συντρόφων του, οι Ενετοί μοίρασαν τα ζώα και τα πράγματα των κατοίκων στους στρατιώτες, ενώ στα βουνά γύρω από τα Μεσκλά κρέμασαν 200 επαναστάτες. Μετά έκαψαν τα Μεσκλά, με αποτέλεσμα το χωριό να μην αναφέρεται στις ενετικές απογραφές του τέλους του 16ου και του 17ου αιώνα. Το χωριό κατοικήθηκε ξανά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 82 χριστιανικές οικογένειες και 3 τουρκικές. Το χωριό καταστράφηκε άλλη μια φορά, κατά την επανάσταση του 1866, καθώς ήταν μαζί με τη Ζούρβα έδρα της επαναστατικής συνέλευσης υπό τον Ζυμβρακάκη.
Την 11η Ιανουαρίου του 1944, σημειώθηκε στα Μεσκλά συμπλοκή ανάμεσα σε αντάρτες του ΕΛΑΣ και στρατιώτες των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 8 Γερμανών.
Δαμιανός της Ταρσού

Βιογραφία

Ο Δαμιανός ήταν προσηλυτισμένος υπηρέτης του ευνούχου κυβερνήτη της Ταρσού, Γιαζμάν αλ-Χαντίμ (απεβίωσε το 891), ο οποίος είχε αναγνωρίσει την επικυριαρχία των Τολουνιδών της Αιγύπτου υπό τον υιό του Ιμπν Τουλούν, Χουμαραβαΐχ. Τον Οκτώβριο του 896, ο Δαμιανός ορίστηκε κυβερνήτης της Ταρσού από τον, τότε, κυβερνήτη Αχμάντ ιμπν Τουγκάν. Ο Γιουσούφ αλ-Μπαγκμαρντί ήταν ο εκπρόσωπός του και διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων της περιοχής. Ο Δαμιανός και ο αλ-Μπαγκμαρντί, ωστόσο, εκδιώχθηκαν από την Ταρσό του Μάρτιο/Απρίλιο του 897 έπειτα από μία εξέγερση των υποστηρικτών των Αββασιδών στην πόλη, υπό την ηγεσία του Ραγκίμπ, ενός πρώην μαουλά του αλ-Μουγουαφάκ.
Το 900, ο αλ-Ταμπαρί αναφέρει πως ο Δαμιανός προέτρεψε τον Χαλίφη αλ-Μουταντίντ να κάψει τον στόλο της Ταρσού, ο οποίος αριθμούσε περισσότερα από 50 μεγάλα καράβια, ως εκδίκηση για τον εκδιωγμό του από την πόλη τρία χρόνια νωρίτερα, γεγονός το οποίο εξασθένησε σε σημαντικό βαθμό την μουσουλμανική ναυτική δύναμη. Ωστόσο, ήταν έχοντας τον βαθμό του ναυάρχου που ο Δαμιανός κατάφερε να διακριθεί ιδιαιτέρως. Το 896 ή πιθανότερα το 901, άλωσε και λεηλάτησε το λιμάνι της Δημητριάδας στην Ελλάδα. Ο Δαμιανός, στην συνέχεια, συμμετείχε στην εκστρατεία του 904 που απέσπασε την Αίγυπτο από τον έλεγχο των Τολουνιδών και την επανέφερε υπό τον έλεγχο των Αββασιδών. Οδήγησε έναν στόλο έως τον ποταμό Νείλο, λεηλάτησε τα παράλια, ενώ απέτρεψε τον από θαλάσσης ανεφοδιασμό των δυνάμεων των Τολουνιδών. Το 911, επιτέθηκε στην Κύπρο, η οποία από τον 7ο αιώνα αποτελούσε ουδέτερη περιοχή η οποία βρισκόταν υπό τον από κοινού έλεγχο Αράβων και Βυζαντινών, και την λεηλάτησε για διάστημα τεσσάρων μηνών, καθώς οι κάτοικοί της είχαν βοηθήσει βυζαντινό στόλο υπό τον ναύαρχο Ιμέριο σε επίθεση που είχε πραγματοποιήσει στις παράκτιες περιοχές του Χαλιφάτου την προηγούμενη χρονιά. Τελικώς, τον Οκτώβριο του 912, μαζί με τον επίσης αποστάτη Λέοντα τον Τριπολίτη, πέτυχε σημαντική νίκη ενάντια στον Ιμέριο στα ανοιχτά της Χίου. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, αναφέρεται ότι ακολούθησε τον κυβερνήτη του Κιλικιανού θουγούρ, Ρουστάμ ιμπν Μπαραντού, σε μία επίθεση εναντίον της βυζαντινής παραμεθόριου περιοχής της Λυκανδού και του Αρμένιου κυβερνήτη της, Μελία. Ο Μελίας βρέθηκε πολιορκούμενος στο φρούριό του, ωστόσο οι Άραβες απέτυχαν να το καταλάβουν.
Ο Δαμιανός απεβίωσε το 924, ενώ ηγείτο μίας επίθεσης ενάντια στο βυζαντινό φρούριο του Στρόβιλου στο Θέμα Κιβυρραιωτών. Ο θάνατός του, μαζί με τον πιθανολογούμενο θάνατο του Λέοντα του Τριπολίτη την προηγούμενη χρονιά, έφερε ένα τέλος στην εποχή της μουσουλμανικής ναυτικής υπεροχής και των συνεχόμενων επιδρομών ενάντια στα παράλια των βυζαντινών εδαφών.