google/wiki40b huggingface dataset:
Ηλίας Πουρσανίδης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την ομάδα του Α.Ο. Χαϊδαρίου το 1990 και οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις με την ομάδα των δυτικών προαστίων τράβηξαν την προσοχή του Ευγένιου Γκέραρντ, ο οποίος δυο χρόνια αργότερα τον πήρε στον ΟΦΗ.
Στην ομάδα του Ηρακλείου παρέμεινε μέχρι το 1997, για να ακολουθήσει η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό του Ντούσαν Μπάγεβιτς. Αγωνίστηκε στη σπουδαία ομάδα των «ερυθρολεύκων», με την οποία κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή και στις έξι περιόδους που αγωνίστηκε εκεί.
Το 2003 μεταγράφηκε στον Ηρακλή όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 2008.

Στις εθνικές ομάδες

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1995, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Κύπρου. Αγωνίστηκε σε 33 συνολικά αγώνες, από το 1995 έως το 2000.
Δαφοινέας

Στην ελληνική μυθολογία ο Δαφοινέας (Δαφοινεύς) ήταν ήρωας ή δαίμονας του είδους του Πάνα. Από κοινού με τον πατέρα του και τα ένδεκα αδέλφια του, ο Δαφοινέας αναφέρεται ότι βοήθησε τον θεό Διόνυσο στον πόλεμό του εναντίον των Ινδών και των Δηριαδών, τον οποίο περιγράφει ο Νόννος στα Διονυσιακά του (ΙΔ΄ 80).
Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν

Γενικά

Το Σμιθσόνειο Ινστιτούτο προήλθε από κληροδότημα δωρεά του Άγγλου χημικού και μεταλλειολόγου Τζέημς Σμίθσον (1765-1869), προς τιμή του οποίου φέρει το όνομα και έχει έδρα στον ομώνυμο πύργο στην Ουάσιγκτον με περιφερειακά κέντρα εντός και εκτός των ΗΠΑ (Αριζόνα, Βιρτζίνια Μέριλαντ, Νέα Υόρκη, Παναμά κ.ά). Τα εκθέματα του συγκροτήματος υπολογίζονται σε 137 εκατομμύρια ενώ οι επισκέπτες στους χώρους του ανέρχονται περίπου σε 30 εκατομμύρια ετησίως. Απασχολεί περίπου 9.000 άτομα ενώ η χρηματοδότησή του προέρχεται κυρίως από εταιρικές εισφορές, δωρεές, συνδρομές μελών, κρατική επιχορήγηση, αδειοδοτήσεις, εκπόνηση και προβολή επιστημονικών προγραμμάτων, πωλήσεις αντιγράφων και εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών.

Στο 17μελές Διοικητικό του συμβούλιο συμμετέχει ο εκάστοτε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, ο εκάστοτε Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, τρεις γερουσιαστές, τρία μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, και εννέα μη κυβερνητικά μέλη οι οποίοι εκλέγουν και διορίζουν τον εκάστοτε Γενικό Γραμματέα (Πρύτανη) του Ιδρύματος. Πρώτος Γραμματέας του ΣΙ ήταν ο Αμερικανός φυσικός Τζόζεφ Χένρι (γνωστός από την ανακάλυψη της αυτεπαγωγής), ο οποίος ήταν και ο μακροβιότερος στην ιστορία του ιδρύματος.
Αλτς

Ετυμολογία

Από την προ-ινδοευρωπαϊκή λέξη Άλτζ (Alz), που σημαίνει βάλτος.
Γαϊδουράγκαθο

Γενικά

Συναντάται κυρίως στην ύπαιθρο, σε ορεινές και πετρώδεις περιοχές αλλά και σε πεζοδρόμια ή στην άκρη της ασφάλτου, έχοντας την τάση να εμφανίζεται σε ανασκαμμένα ή διαταραγμένα εδάφη. Ζει δύο χρόνια και σχηματίζει θάμνο ύψους μέχρι τριών μέτρων και διαμέτρου μέχρι και ενός μέτρου. Το άνθος του είναι στρογγυλό σαν σφαίρα, με αγκάθια. Τρώγεται από τους γαϊδάρους. Είναι εθνικό έμβλημα της Σκωτίας και εμφανίζεται στο εθνόσημό της ενώ το Τάγμα του Γαϊδουράγκαθου είναι το αρχαιότερο και ευγενέστερο τάγμα ιπποτών της Σκωτίας.
Εντίν Τσότσαλιτς

Βιογραφικό

Ο Εντίν Τσότσαλιτς γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1987 στο Βίσεγκραντ, Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ζελέζνιτσαρ του Σεράγεβο, στην οποία έπαιξε επί 11 χρόνια σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Από το 2006 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα, στην οποία αγωνίστηκε ως το Δεκέμβριο του 2009 σε 110 ματς συνολικά. Έγινε ο νεώτερος αρχηγός στην ιστορία της ομάδας. 
Τον Ιανουάριο του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο 3,5 ετών στον Πανιώνιο. Έκανε ντεμπούτο με την ομάδα στις 11 Φεβρουαρίου στο Κύπελλο Ελλάδος, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 89΄ στον περιπετειώδη αγώνα της προημιτελικής φάσης εναντίον της Καβάλας, ο οποίος ξεκίνησε στις 10 Φεβρουαρίου, διακόπηκε λόγω κακοκαιρίας στο 70΄ και συνεχίστηκε την επόμενη μέρα, για να λήξει 0-0. Ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική έκανε στις 21 Φεβρουαρίου, στον εκτός έδρας αγώνα κατά του ΠΑΣ Γιάννινα και ήταν καλότυχο, αφού σκόραρε με κεφαλιά ψαράκι στην πρώτη επαφή του με την μπάλα στο πρώτο λεπτό και συνέβαλλε στην πρώτη νίκη (με 3-2) της ομάδας έπειτα από εννιά αγωνιστικές. 
Το 2003 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική παίδων (κάτω των 17) της χώρας του, της οποίας υπήρξε αρχηγός. Έχει αγωνιστεί επίσης στις εθνικές νέων (κ. 19) και ελπίδων (κ. 21) και μια φορά με την εθνική ανδρών.
Άλας δισθενούς σιδήρου/φυλλικό οξύ

Το άλας δισθενούς σιδήρου/φυλλικό οξύ είναι διατροφικό συμπλήρωμα που χρησιμοποιείται για την πρόληψη της ανεπάρκειας σιδήρου και φυλλικού οξέος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας. Πρόκειται για συνδυαστικό φάρμακο άλατος δισθενούς σιδήρου και φολικού οξέος. Λαμβάνεται από το στόμα.
Οι παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν σκούρα κόπρανα, δυσκοιλιότητα και κοιλιακό πόνο. Συνιστάται προσοχή σε άτομα με αιμοχρωμάτωση. Η υπερβολική χρήση στα παιδιά μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα.
Το άλας δισθενούς σιδήρου/φυλλικό οξύ εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1946. Βρίσκεται στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, με τα πιο αποτελεσματικά και ασφαλή φάρμακα που απαιτούνται σε ένα σύστημα υγείας. Το κόστος χονδρικής στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι περίπου 0.07 με 1.02 δολάρια το μήνα. Προς το παρόν δεν είναι εμπορικά διαθέσιμο ως συνδυαστικό φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο κοστίζει για το NHS  2,64 με 4,25 λίρες ανά μήνα.
Μπαγκουαζάνγκ

Το Μπαγκουαζάνγκ (Bāguàzhǎng) είναι μια από τις Κινέζικες πολεμικές τέχνες της σχολής του Γούνταγκ.
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Α΄ της Βαρκελώνης

Στρατιωτικές επιτυχίες

Στην εποχή του η Κομητεία της Βαρκελώνης έγινε η κυρίαρχη σε όλες τις υπόλοιπες Καταλανικές κομητείες, δημοσίευσε τις παλιότερες εκδόσεις της γραπτής Καταλανικής νομοθεσίας, τις "Συνήθειες της Βαρκελώνης". Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Α΄ προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον των Μαυριτανών και έφτασε στα δυτικά μέχρι το Μπαρμπάστρο επιβάλοντας ψηλούς φόρους στις Μουσουλμανικές πόλεις. Οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι τα χρήματα που συγκέντρωσε από τους φόρους έφεραν μεγάλη οικονομική ευημερία σε ολόκληρη την Καταλονία, στην εποχή του το Καταλανικό ναυτικό άρχισε να κυριαρχεί στην δυτική Μεσόγειο. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος ο Παλαιός ήταν ο πρώτος κόμης της Καταλονίας που διεκδίκησε εδάφη βόρεια από τα Πυρηναία.

Νομοθεσία

Το μεγαλύτερο επίτευγμα της κυβέρνησης του ήταν η γραπτή κωδικοποίηση των Καταλανικών νόμων στις "Συνήθειες της Βαρκελώνης", ήταν η πρώτη γραπτή κωδικοποίηση φεουδαρχικών νόμων στην δυτική Ευρώπη. Ο στόχος ήταν να αντιμετωπίσει την εξουσία τον φεουδαρχών που είχε γίνει ανεξέλεγκτη την εποχή που ήταν κόμης ο αδύναμος πατέρας του. Άλλο ένα μεγάλο επίτευγμα του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου του Παλαιού ήταν οι σχέσεις του με την εκκλησία με την οργάνωση "Ειρήνη και Ανακωχή του Θεού" που είχε στόχο να περιορίσει την βιαιότητα των ευγενών και να προστατέψει την εκκλησιαστική περιουσία. Η παλιότερη καταγραφή για την ύπαρξη της οργάνωσης "Ειρήνη και Ανακωχή του Θεού" χρονολογείται στην Καταλονία την εποχή του πατέρα του (1027).
Καστέλ Βόλκενσταϊν

Ιστορία του κάστρου

Το κάστρο είναι η έδρα του οίκου των Βόλκενσταϊν-Τρόστμπουργκ του Τιρόλου. Το κάστρο χτίστηκε τον δέκατο τρίτο αιώνα, σε μια στενή κοιλάδα μέσα σε μια σχισμή των Άλπεων. Δεν είχε μάλιστα σε όλες τις πλευρές τοίχο χτισμένο αλλά χρησιμοποιήθηκαν τα πετρώματα του βουνού. Το 1237 αναφέρεται ότι ανήκε στον Άρνολντ φον Μάουλραπ, το κτίριο στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του οίκου των φον Καστελρούτ. Το 1293 ανήκε στην οικογένεια φον Πράντελ Φιλλάντερς όπου η τελευταία απόγονος παντρεύτηκε το 1360 κάποιον Βόλκενσταϊν από τον οποίο απέκτησε και το σημερινό του όνομα. 
Το κάστρο σήμερα είναι ερειπωμένο , ελάχιστα ίχνη σώζονται από τα εξωτερικά του τείχη και ερείπια κτιρίων. Εδώ, αναφέρει μια τοπική παράδοση ότι πέρασε κάποια από τα παιδικά του καλοκαίρια, ο Αυστριακός ποιητής και συνθέτης Όσβαλντ φον Βόλκενσταϊν (Oswald von Wolkenstein) κάτι που σήμερα αμφισβητείται.
Δεσποτάτο της Δοβρουτσάς

Ιστορία

Το δεσποτάτο αποσχίστηκε από τη Β΄ Βουλγαρική Αυτοκρατορία γύρω στα 1340 υπό τον Μπαλίκ (μέλος της βουλγαρο-κουμανικής δυναστείας των Τερτεριδών σύμφωνα με κάποιους συγγραφείς) και υπήχθη εκκλησιαστικώς υπό το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Σε κάποια έγγραφα αναφέρεται η ύπαρξη Μητρόπολης Βάρνας και Καρμπόνας (Καρβούνας) το έτος 1325. Υπό το γιο του Μπαλίκ, Τομπροτίτζα (1347-1386), το δεσποτάτο έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή και επέκτασή του, ενώ η πρωτεύουσά του μεταφέρθηκε στην Καλή Άκρα.
Το 1346 ή 1347, το δεσποτάτο χτυπήθηκε από τον Μαύρο Θάνατο (πανώλη), που έφτασε από γενουάτικα πλοία από την αποικία τους στον Καφφά (σημερινή Θεοδοσία) της Κριμαίας, πριν μεταφερθεί αργότερα στη Σικελία, τη Γένοβα, και την υπόλοιπη Ευρώπη. Το δεσποτάτο είχε τις δικές του ναυτικές δυνάμεις, που εμπλέκονταν επίσης σε πειρατικές ενέργειες, αναγκάζοντας τους Γενουάτες να διαμαρτυρηθούν, ενώ πιθανόν το ναυτικό του δεσποτάτου πήρε μέρος σε μια επιχείρηση έξω από την Τραπεζούντα. Το 1453, το Οθωμανικό Ναυτικό κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, είχε αρχηγό αρχικώς έναν ναύαρχο ονόματι Μπαλτόγλου, Βούλγαρο αλλαξοπιστήσαντα από το πρώην δεσποτάτο της Δοβρουτσάς (από τα τέλη του 14ου αιώνα δεν υφίστατο πλέον το δεσποτάτο).
Το 1366, ο Βούλγαρος τσάρος Ιβάν Αλέξανδρος αρνήθηκε να επιτρέψει τη διέλευση του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου μέσω της επικράτειάς του στο ταξίδι επιστροφής του στην Πόλη μετά τις άκαρπες συνομιλίες του με τον βασιλιά της Ουγγαρίας στην Αυλή του τελευταίου, για κοινή δράση κατά των Οθωμανών, με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό του στο Βιδίνιο. Προκειμένου να αναγκαστούν οι Βούλγαροι να συμμορφωθούν μετά την πρωτοφανή αυτή πρόκληση και προσβολή, ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος διέταξε τον συγγενή του, Κόμη Αμεδαίο ΣΤ΄ της Σαβοΐας, να επιτεθεί στις παραλιακές πόλεις της Βουλγαρίας στη Μαύρη Θάλασσα. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, το ναυτικό του Αμεδαίου κατέλαβε τις πόλεις Αγχίαλο, Μεσημβρία, Αίμονα και Κόζιακα, και στις 25 Οκτωβρίου πολιόρκησε το ισχυρό φρούριο της Βάρνας, όπου όμως αναχαιτίστηκε. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, τελικώς ο Ιβάν Αλέξανδρος επέτρεψε και εγγυήθηκε στους Βυζαντινούς την ασφαλή διέλευσή τους από τα βουλγαρικά εδάφη, καίτοι διατήρησαν οι δεύτεροι τη Μεσημβρία. Η Βάρνα, ο Αίμονας, και ο Κόζιακας παραχωρήθηκαν στο δεσποτάτο της Δοβρουτσάς του Τομπροτίτζα για τη βοήθεια που προσέφερε στις δυνάμεις του Βούλγαρου τσάρου εναντίον του Αμεδαίου.
Ως παραδοσιακός σιτοβολώνας, η περιοχή της Δοβρουτσάς προμήθευε σιτάλευρο την Κωνσταντινούπολη κυρίως μέσω των σημαντικών λιμανιών της Βάρνας και της Καλής Άκρας, όπου εμπορεύονταν πολλά ενετικά και γενουάτικα πλοία.
Ευστάθιος Αλτίνης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ζαγορά του Πηλίου το 1772 και μετακόμισε οικογενειακώς το 1780 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας. Σπούδασε ζωγραφική στην Βιέννη χάρη σε ενέργειες του ηγεμόνα Αλέξανδρου Υψηλάντης και αναδείχτηκε σε έναν από τους κυριότερους εκπροσώπους της πρώιμης ρουμανικής ζωγραφικής. Θεωρείται ο εισηγητής του νεοκλασικού ρυθμού στη Μολδοβλαχία. Αγιογράφησε εκκλησίες σε διάφορα μέρη της σημερινής Ρουμανίας και Μολδαβίας, ενώ ασχολήθηκε και με την προσωπογραφία.
Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Τσέτινιε (Cetinje) του Μαυροβουνίου και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πέτρου Α΄ της Σερβίας και μετά των Σέρβων, Κροατών & Σλοβένων και της Λιούμπιτσα (Љубица) γνωστής ως Ζόρκα, κόρης του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου.

Τα νεανικά έτη

Ο Οίκος του υποστηριζόταν από τη Ρωσία, αλλά τo 1858 o πάππος του Αλέξανδρος πρίγκιπας της Σερβίας είχε συγκρουστεί με το Συμβούλιο της χώρας, που συγκάλεσε την Εθνοσυνέλευση. Αυτή τον ανάγκασε να παραιτηθεί και τον διαδέχθηκε ο Μίλος Ομπρένοβιτς, ο γιος του Μιχαήλ, ο μικρανιψιός του Μίλαν βασιλιάς και ο γιος του τελευταίου Αλέξανδρος της Σερβίας. Οι Ομπρένοβιτς υποστηριζόταν σθεναρά από την Αυστρία και το πριγκιπάτο αναβαθμίστηκε σε βασίλειο της Σερβίας. Με αλλαγή του Συντάγματος εξόρισαν τους Καραγεώργιεβιτς, που διασπάρθηκαν στην Ευρώπη.
Όταν ο Αλέξανδρος ήταν 2 ετών η μητέρα του απεβίωσε κατά τη γέννα και μετά και το νεογέννητο. Το 1894 ο πατέρας του Πέτρος πήρε τα 4 τέκνα του και από το Μαυροβούνιο μετέβη στη Γενεύη. Εκεί ο Αλέξανδρος έκανε τη βασική εκπαίδευση και μετά, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γεώργιο, εγγράφτηκε στη στρατιωτική ακαδημία ευγενών Υπηρετικά Σώματα της Αγ. Πετρούπολης. Το 1903 ο πατέρας του με πολλούς συνωμότες οργάνωσε πραξικόπημα. Ο Αλέξανδρος της Σερβίας με τη γυναίκα του διαμελίστηκαν βάναυσα από τους συνωμότες. Έπειτα από 45 έτη εξορίας των Καραγεώργεβιτς, ο 58 ετών Πέτρος Α΄ έγινε βασιλιά της Σερβίας και κάλεσε τον Γεώργιο με τον Αλέξανδρο να επιστρέψουν στη Σερβία. 
Ο διάδοχος Γεώργιος είχε φύση παρορμητική και ασταθή. Ο πρωθυπουργός, δύο αξιωματικοί του στρατού, κά τον θεωρούσαν αταίριαστο για βασιλιά. Το 1901 κλώτσησε τον υπηρέτη του στο στομάχι, που απεβίωσε ημέρες μετά. Έπειτα από το σκάνδαλο ο 21 ετών Γεώργιος παραιτήθηκε από διάδοχος της Σερβίας. Το 1910 ο διάδοχος πια Αλέξανδρος ασθένησε από τύφο και μόλις που έζησε· του έμειναν προβλήματα στο στομάχι.
Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού

Πλοκή

Η ταινία τοποθετείται την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στο Σλοβακικό Τμήμα της Τσεχοσλοβακίας. Ο Άντον "Τόνο" Μπρτκο είναι ένας φτωχός ξυλουργός, που ζει με τη γυναίκα του, η οποία δεν τον εκτιμά και τόσο πολύ. Ένα βράδυ, θα τους επισκεφτεί η αδελφή της με τον σύζυγό της, ο οποίος είναι διοικητής στην πόλη. Τότε θα του δώσει την ιδιοκτησία ενός μαγαζιού που βρίσκεται στην Κεντρική Οδό, του οποίου η ιδιοκτήτρια ήταν μία ηλικιωμένη, σχεδόν κωφή, γυναίκα. Όλο αυτό στο πλαίσιο της αριανοποίησης, καθότι η γυναίκα, η κυρία Λατμάνοβα, είναι Εβραία.
Όταν ο Τόνο πήγε την επόμενη μέρα στο μαγαζί γνώριζε την καλοσυνάτη και αγαθή ιδιοκτήτρια, η οποία όμως δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε. Έτσι, ένα μέλος της αντίστασης, ο Κουχάρ, λέει στον Τόνο να μείνει κι αυτή στο μαγαζί και να της πουν ότι απλά θα τη βοηθούσε. Ο Τόνο δέχεται. Στην πορεία η καλοσύνη και η αφέλεια της ηλικιωμένης σκλαβώνουν τον Τόνο, ο οποίος αρχίζει και τη συμπαθεί. Ωστόσο της φτιάχνει και όλα τα έπιπλα τα οποία ήταν ερείπια. Με τον καιρό, φτάνει και η ώρα που οι Αρχές θα μάζευαν του Εβραίους και θα τους στέλνανε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Ο Τόνο, που βρισκόταν σε αμηχανία γιατί δεν ήξερε τι να κάνει, αρχίζει και πίνει μες το μαγαζί, βλέποντας μπροστά από ένα μνημείο που μόλις φτιάχτηκε οι Αρχές να μαζεύουν τους Εβραίους. Όταν ξύπνησε η κυρία Λατμάνοβα, αρχικώς νευρίασε που είδε ημέρα Σαββάτου, ανοιχτό το μαγαζί και παρά τις προσπάθειες του Τόνο να της εξηγήσει τι γίνεται και να κρυφτεί οπωσδήποτε εκείνη δεν καταλάβαινε. Αργότερα, όμως και καθώς έπινε ο Τόνο, φοβήθηκε πως ο κουνιάδος του του είχε δώσει το μαγαζί για να τον ονομάσει Φιλοεβραίο, που από ό,τι έμαθε, από τον Κουχάρ, είναι χειρότερο από το να είσαι Εβραίος για αυτούς. (Ο Κουχάρ επίσης συλλήφθηκε και βασανίστηκε) Έτσι, αποφασίζει να την παραδώσει από μόνος τους, αυτή μέσα στον πανικό τρόμαξε και δεν ήθελε.
Η ταινία τελειώνει με τους Εβραίους να έχουν φύγει και φαινομενικά η κυρία Λατμάνοβα να έχει γλιτώσει. Όμως, το μαγαζί πλησίαζε ο μπατζανάκης του και καθώς πάλευε να την κρύψει για να μη τη δει, τη σκοτώνει κατά λάθος. Μόλις τη βλέπει νεκρή, κλείνει το μαγαζί και αυτοκτονεί δια απαγχονισμού. Μετά τους βλέπουμε και τους δυο σαν σε όνειρο να βγαίνουν καλοντυμένοι από το μαγαζί με τη συνοδεία φιλαρμονικής.
Βλαδίμηρος Κοκκινάκης

Βιογραφία

Γιος ενός υπαλλήλου των σιδηροδρόμων, ο Βλαδίμηρος Κωνσταντίνοβιτς Κοκκινάκης γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου (παλαιό ημερ/γιο) 1904 στο Νοβοροσίσκ, πατρίδα και πολλών άλλων Ελλήνων στις ακτές του Ευξείνου Πόντου. Η οικογένειά του καταγόταν από τη Χίο και τα Χανιά και είχε σημαντική παρουσία στη Ρωσία από τον 19ο αιώνα.
Ο Βλαδίμηρος το 1925 κατετάγη στον Ρωσικό στρατό και το 1930 τελείωσε τη θητεία του στη Σχολή Αεροπορίας του Μπορισογκλέμπσκ με επαίνους. Γρήγορα αναγνωρίστηκε σαν εξαιρετικός πιλότος, ειδικευόμενος από το 1932 σε πτήσεις μεγάλου ύψους. 
Μια από τις πρώτες αξιοσημείωτες αποστολές του ήταν στο πείραμα Zveno-1A, τον Σεπτέμβριο 1933. Τότε ένα Tupolev TB-1, σαν μητρικό αεροσκάφος, απογειώθηκε φέροντας πάνω στα φτερά του δύο διπλάνα Polikarpov I-15, ένα εκ των οποίων είχε πιλότο τον Βλαδίμηρο. Με ένα ειδικά διασκευασμένο μονοθέσιο Polikarpov I-15, έκανε το πρώτο του ρεκόρ στις 21 Νοεμβρίου 1935 όταν πέταξε στα 14.575 μέτρα.
Το 1936 ο Κοκκινάκης διορίστηκε Πρώτος Πιλότος του Γραφείου Πειραματικών Σχεδιασμών (OKB), μιας ομάδας σχεδιαστών που προηγουμένως ήταν γνωστή σαν «Ομάδα Ιλιούσιν», από τον Πρώτο Σχεδιαστή Σεργκέι Ιλιούσιν. Η ομάδα αυτή ήδη από το 1935 δούλευε στην ανάπτυξη του βομβαρδιστικού TsKB-26 (ή CKB-26). 
Την πρωτομαγιά του 1936, μπροστά στον Στάλιν, ο Κοκκινάκης έκανε την πρώτη επίδειξη του νέου βομβαρδιστικού εκτελώντας ένα τολμηρό και επικίνδυνο ακροβατικό, την «λούπα του Νεστέροφ».
Από εξέλιξη αυτού του πρωτοτύπου προέκυψε το TsKB-3 ή DB-3 (Dalniy Bombardirovschik – βομβαρδιστικό μακράς ακτίνας}. 
Με ένα DB-3, ο Κοκκινάκης μέσα στο 1936 έκανε και άλλα ρεκόρ με φορτίο 500, 1000 και 2000 Kg. Με το ίδιο επίσης, στις 27 και 28 Ιουνίου 1938 πέτυχε μια απ’ ευθείας πτήση από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ σε χρόνο 24 ωρών και 36 λεπτών, κερδίζοντας τον τίτλο και το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1939 έκανε νέο ρεκόρ ύψους με 48.097 πόδια (14.660 μ.) με ανοιχτό αεροπλάνο, το οποίο ήταν μια προετοιμασία για την σχεδιαζόμενη απ’ ευθείας πτήση από τη Μόσχα στη Νέα Υόρκη.
Όριο κόκκου

Όριο κόκκου (Grain boundary), είναι ο διεπιφανειακός διαχωρισμός δύο εφαπτόμενων κόκκων που έχουν διαφορετικό κρυσταλλογραφικό προσανατολισμό σ' ένα πολυκρυσταλλικό υλικό.
Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί

Βιογραφία

Γεννημένη στις 25 Νοεμβρίου 1274 ήταν μοναδική κόρη και τέκνο του Φιλίππου του Κουρτεναί τιτουλάριου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και της Βεατρίκης της Σικελίας.
Ο πατέρας της πέθανε (15 Δεκεμβρίου 1283) και η Αικατερίνη τον διαδέχθηκε στα κληρονομικά του δικαιώματα στην Λατινική Αυτοκρατορία. Η Κωνσταντινούπολη είχε καταληφθεί από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά την αναγνώρισαν ως αυτοκράτειρα τα υπόλοιπα Λατινικά κράτη της Ελλάδας όπως το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Η Aικατερίνη Α' των Κουρτεναί πριν τον επίσημο γάμο της είχε αρραβωνιαστεί τρεις φορές. Παντρεύτηκε στην μονή του Σαιν Κλάουντ στο Παρίσι ατον δεύτερο γάμο του (23 Απριλίου 1301) τον Κάρολο του Βαλουά μικρότερο γιο του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας από την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Αραγωνίας. Ο σύζυγος της έγινε τιτλούχος Λατίνος Αυτοκράτορας μέχρι τον θάνατο της Αικατερίνης στο Παρίσι σε ηλικία 33 ετών (11 Οκτωβρίου 1307). Η Αικατερίνη τάφηκε την επόμενη μέρα (12 Οκτωβρίου 1307) στο αβαείο του Μωμπουισόν. Ο Ζακ ντε Μολαί, ο τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού ήταν ένας από τους νεκροθάφτες της.
Οίκος των Ζόγου

Ιστορία

Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον Ζόγου Πασά ο οποίος μετανάστευσε στο Μάτι της Αλβανίας στις αρχές του 20ού αιώνα. 
Το πιο γνωστό μέλος της δυναστείας είναι ο Ζογ Α΄, ο οποίος το 1928 ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Αλβανών και βασίλευσε έως ότου απομακρύνθηκε από τον Βίκτορα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και την ιταλική εισβολή το 1939. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ κατέλαβε αργότερα τον αλβανικό θρόνο. 
Με τον θάνατο του εξόριστου βασιλιά Ζογ το 1961, διάδοχος του θρόνου και επικεφαλής του Οίκου των Ζόγου αναδείχθηκε ο μοναδικός γιος του Λέκα, Πρίγκιπας του Στέμματος της Αλβανίας (γεν. το 1939), ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Αλβανών από την εξόριστη αλβανική Εθνοσυνέλευση. Ο βασιλιάς Λέκα παρέμεινε επικεφαλής του οίκου και διεκδικητής του θρόνου μέχρι τον θάνατό του το 2011, όταν τον διαδέχτηκε ο μοναδικός του γιος, ο Λέκα Β΄. 
Ο Λέκα δεν έχει γιους και είναι ο μόνος διάδοχος του βασιλιά Ζογ. Ο σημερινός κληρονόμος του Πρίγκιπα Λέκα είναι ο Σκεντέρ Ζόγου, πρώτος ξάδελφος του.
Δήμος Αλεξάνδρειας

Διοικητική ιστορία

Ο δήμος προέρχεται από την αρχική κοινότητα Γιδά που συγκροτήθηκε στις 09/07/1918 που υπαγόταν αρχικά στο Νομό Θεσσαλονίκης. Στις 06/02/1946 μεταφέρθηκε στον Νομό Ημαθίας. Στις 01/03/1948 η κοινότητα αναγνωρίστηκε ως δήμος. Στις 16/01/1953 ο οικισμός και η κοινότητα Γιδά μετονομάστηκαν σε Αλεξάνδρεια.  Το 1997 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκαν στον Δήμο οι κοινότητες Βρυσακίου, Καμποχωρίου, Λουτρού, Νησίου και Νεοχωρίου. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης ο δήμος επεκτάθηκε εκ νέου με την συγχώνευση και των Δήμων Πλατέος, Μελίκης και Αντιγονιδών. Οι ίδιοι δήμοι είχαν προέρθει με τη σειρά τους από προηγούμενες συγχωνεύσεις των κοινοτήτων που αναφέρονται παρακάτω.

Δημοτικές ενότητες και οικισμοί

Ο Δήμος Αλεξάνδρειας διαιρείται σε 4 δημοτικές ενότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στους 4 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές τοπικές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Ετρουσκική γλώσσα

Το ζήτημα της ταξινόμησης

Ευρύτερη αποδοχή συγκεντρώνει η άποψη ότι η ετρουσκική γλώσσα σχετίζεται με άλλες γλώσσες της απομονωμένης οικογένειας των τυρρηνικών γλωσσών ασυσχέτιστης έως σήμερα με άλλες γλωσσικές ομάδες, μαζί με τα ραιτικά και τα λημνιακά. Στη Φυσική Ιστορία (1ος αιώνας Κ.Ε.), ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος έγραψε για τους λαούς των Άλπεων: «Οι Ραιτοί και οι Ουϊνδελικοί (Vindelicia) συνορεύουν με τους Νωρικούς (Noricum), σε πολυάριθμες πόλεις. Οι Γαλάτες ισχυρίζονται πως οι Ραιτοί κατάγονται από τους Ετρούσκους». 
Αν στηριχθεί κανείς σε αυτή την πληροφορία τότε η ετρουσκική σχετίζεται με τη ραιτική. Ωστόσο, εμφανείς δομικές ομοιότητες με την ετεοκρητική και με την μινωική γραφή σε πινακίδες σπονδών (για παράδειγμα το συχνά επαναλαμβανόμενο μινωικό U-NA-RU-KA-NA-SI  και το επίσης επαναλαμβανόμενο ετρουσκικό *unχva cenase που σημαίνει φέρων σπονδές) έχουν εγείρει μεταξύ των γλωσσολόγων πληθώρα συζητήσεων για τις σχέσεις της γλώσσας με την ετεοκρητική και την ετεοκυπριακή.
Ορισμένοι σύγχρονοι ερευνητές θεωρούν ότι η ετρουσκική κλάδο μιας ευρύτερης τυρρηνικής οικογένειας, συνδεόμενης με τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, εξαιτίας των ομοιοτήτων που παρουσιάζονται σε γραμματικές καταλήξεις και το λεξιλόγιο. Επί του παρόντος όμως οι περισσότεροι γλωσσολόγοι θεωρούν την τυρρηνική οικογένεια απομονωμένη και η υπόθεση της διασύνδεσης με την οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών δεν έχει επαρκώς αποδειχθεί.
Μαντίνκα (λαός)

Διασπορά

Οι Μαντίνκα ζουν κυρίως στη Δυτική Αφρική, ιδίως στην Γκάμπια, τη Γουινέα, το Μάλι, τη Σιέρα Λεόνε, την Ακτή του Ελεφαντοστού, την Σενεγάλη, την Μπουρκίνα Φάσο, την Λιβερία, την Γουινέα-Μπισάου, στις περιοχές του Νίγηρα και τη Μαυριτανία. Αν και είναι ευρέως διαδεδομένη ομάδα, οι Μαντίνκα δεν αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα σε οποιαδήποτε από τις χώρες στις οποίες ζουν, εκτός της Γκάμπια. Οι περισσότεροι ζουν σε δίκτυα οικογενειών σε παραδοσιακά χωριά της υπαίθρου. Τα χωριά των Μαντίνκα είναι αρκετά αυτόνομα και καθοδηγούνται από έναν αρχηγό και την ομάδα των γερόντων. Ζουν σε προφορική κοινωνία και η μάθηση γίνεται συνήθως μέσα από  ιστορίες, τραγούδια και παροιμίες.

Ανεξαρτησία

Προερχόμενοι από το Μάλι, οι Μαντίνκα κέρδισαν την ανεξαρτησία τους από προηγούμενες αυτοκρατορίες κατά τον δέκατο τρίτο αιώνα και ίδρυσαν τη δική τους αυτοκρατορία που απλωνόταν σε όλη τη Δυτική Αφρική. Μετανάστευσαν δυτικά από τον ποταμό Νίγηρα σε αναζήτηση καλύτερων γεωργικών εκτάσεων και περισσότερες ευκαιρίες για κατακτήσεις. Μέσα από μια σειρά συγκρούσεων, κυρίως με το Ιμαμάτο της Φούτα Τζαλόν, περίπου το ήμισυ του πληθυσμού των Μαντίνκα εξισλαμίστηκε εγκαταλείποντας τις ανιμιστικές πεποιθήσεις του. Κατά τη διάρκεια του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα πολλοί Μαντίνκα υποδουλώθηκαν και στάλθηκαν στην Αμερική και ως εκ τούτου, ένα σημαντικό ποσοστό των Αφροαμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες αντλεί την καταγωγή του από τους Μαντίνκα.