google/wiki40b huggingface dataset:
Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας

Bιογραφία

Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, στις 11 Μαΐου 1942. Ανάδοχός της ήταν ο Στρατηγός Γιαν Σματς, Πρόεδρος της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης. Αδέλφια της είναι οι Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας.
Απόφοιτη του Ζάλεμ της Γερμανίας, ακολούθησε καριέρα πιανίστριας δίπλα στη διάσημη πιανίστρια Τζίνα Μπαχάουερ. Αργότερα ολοκλήρωσε σπουδές στην αρχαιολογία υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου. Το 1960 δημοσίευσε μαζί με την αδελφή της, Σοφία, και την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου το έργο με τον τίτλο "Αρχαιολογικά ποικιλα".
Από τις 6 Μαρτίου 1964 έως τις 10 Ιουλίου 1965 (ημερομηνία γέννησης της ανεψιάς της Αλεξίας της Ελλάδας) διετέλεσε Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου. Ήταν Αρχηγός του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών (ΣΕΟ). 
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ακολούθησε στην εξορία τον αδελφό της Κωνσταντίνο Β΄, μετά το αποτυχημένο Αντικίνημά του εναντίον της Δικτατορίας.
Έπειτα από την κατάργηση της μοναρχίας στην Ελλάδα το 1974, αφού έζησε προσωρινά στην Ινδία, εγκαταστάθηκε στην Ισπανία κοντά στην αδελφή της Σοφία βασιλομήτορα της Ισπανίας και τα ανίψια της. 
Από το 1993 και μετά επισκέπτεται συχνότερα την Ελλάδα.
Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας

Ρόλος και καθήκοντα

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, είναι ανεξάρτητη οντότητα, με πρωταρχική ευθύνη την προστασία της σταθερότητας του εθνικού νομίσματος, του ρωσικού ρούβλι.
Πριν από την 1η Σεπτεμβρίου 2013 ήταν ο κύριος ρυθμιστικός φορέας του ρωσικού τραπεζικού κλάδου, υπεύθυνος για τις τραπεζικές άδειες, τους κανόνες των τραπεζικών εργασιών και τα λογιστικά πρότυπα, ο οποίος χρησίμευε ως δανειστής ύστατης ανάγκης για πιστωτικούς οργανισμούς. Μετά από αυτή την ημερομηνία οι καθορισμένες λειτουργίες και εξουσίες της τράπεζας επεκτάθηκαν σημαντικά και η κεντρική τράπεζα έλαβε το καθεστώς ενός μεγα-ρυθμιστή όλων των χρηματοπιστωτικών αγορών της Ρωσίας.
Έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκδίδει χαρτονομίσματα και κέρματα σε ρούβλι, μέσω των νομισματοκοπείων της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, τα οποία διαχειρίζεται η κρατική εταιρεία Γκόζνακ. Η κεντρική τράπεζα εκδίδει αναμνηστικά κέρματα από πολύτιμα και μη πολύτιμα μέταλλα, καθώς και επενδυτικά κέρματα από πολύτιμα μέταλλα, τα οποία διανέμονται εντός και εκτός της χώρας. Το 2010, προς τιμή της 150ης επετείου από την ίδρυσή της, εξέδωσε ένα αναμνηστικό χρυσό κέρμα βάρους 5 κιλών που απεικόνιζε τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄.
Σύμφωνα με τη ρωσική νομοθεσία, το ήμισυ των κερδών της τράπεζας πρέπει να διοχετευθεί στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό της κυβέρνησης. Η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας είναι μέλος της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.
Η Τράπεζα της Ρωσίας κατέχει μερίδιο 57,58% των μετοχών της Σμπέρμπανκ, της κορυφαίας εμπορικής τράπεζας της χώρας. Κατέχει, επίσης, το 100% της Ρωσικής Εθνικής Αντασφαλιστικής Εταιρείας (RNRC), της μεγαλύτερης εθνικής αντασφαλιστικής εταιρείας.

Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας

Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας είναι ο επικεφαλής του κεντρικού τραπεζικού συστήματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το πρόσωπο αποτελεί επιλογή του Προέδρου της Ρωσίας και υπηρετεί για μια τετραετή θητεία. Ένας πρόεδρος μπορεί να ανανεώσει αρκετές συνεχόμενες φορές τη θητείας του (Ο Σεργκέι Ιγκνάτιεφ ήταν ο Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας για 11 χρόνια). Η Ελβίρα Ναμπιουλίνα είναι η πρόεδρος της τράπεζας από τις 24 Ιουνίου 2013.
Κερκινίτιδα

Η Κερκινίτιδα (Κερκινίτις) ήταν αρχαία λίμνη στην κάτω κοιλάδα του ποταμού Στρυμόνα, στον σημερινό νομό Σερρών, που ταυτίζεται με την αποξηραμένη σήμερα λίμνη Αχινού (τ' Αχινού ή Ταχινού). Σύμφωνα με τον Αρριανό, στη λίμνη αυτή ήταν αγκυροβολημένος ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και από δω είχε πλεύσει στις εκβολές του Στρυμόνα και στη συνέχεια στα μικρασιατικά παράλια. Από αρχαιολογικά ευρήματα (πέτρινες άγκυρες) και επιγραφές μαρτυρείται η ύπαρξη ναυσιπλοΐας στη λίμνη, καθώς και η παρουσία διαφόρων όρμων και οικισμών στην ανατολική της όχθη (κοντά στα σημερινά χωριά Παραλίμνιο, Ψυχικό, Μεσοκώμη και Πεθελινό). 
Δεδομένου ότι ο Στρυμόνας ήταν πλωτός από τις εκβολές του (όπου ήταν η Ηιόνα) ως την Κερκινίτιδα λίμνη σχηματιζόταν ένας υδάτινος δρόμος που επέτρεπε τη διείσδυση (κυρίως εμπορική) από τον Στρυμονικό κόλπο στη θρακική ενδοχώρα, φτάνοντας περίπου ως την αρχαία πόλη των Σερρών.
Ποσόστωση (οικονομία)

Η ποσόστωση αποτελεί οικονομικό όρο που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1990 και αναφέρεται σε συγκεκριμένα αγροτικά προϊόντα και ειδικότερα στην ανώτερη ποσότητα που επιδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για κάθε κράτος-μέλος ξεχωριστά.
Η επιδότηση μόνο συγκεκριμένων ποσοτήτων ανά κράτος-μέλος είχε σα σκοπό, αρχικά, τον περιορισμό παραγωγής κάποιων αγροτικών προϊόντων ώστε να διατηρηθεί η υπάρχουσα μέχρι εκείνη τη στιγμή διεθνής ανταγωνιστικότητα αλλά και η μεταξύ των κρατών-μελών.
Οι επιπλέον παραγόμενες ποσότητες, σε κάθε προϊόν και κάθε ξεχωριστό κράτος, που δεν έχουν εξασφαλίσει επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση παύουν να είναι ανταγωνιστικές.
Στην πράξη, σήμερα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει κάποιος ουσιαστικά να αγοράσει από άλλον άδεια για παραγωγή π.χ. γάλατος αν θέλει να επιδοτηθεί όπως οι υπόλοιποι και να είναι το προϊόν του ανταγωνίσιμο.
Μάσσα-Καρράρα (επαρχία)

Οικονομία

Η οικονομία της περιοχής που κάποτε στηριζόταν στην παραγωγή του περίφημου Μάρμαρου Καρράρα, σήμερα έχει μεταβληθεί στην εισαγωγή και μεταποίηση πλακών μαρμάρου και γρανίτη από το εξωτερικό.
Θάλασσα του Αλμποράν

Η Θάλασσα του Αλμποράν (ισπανικά: mar de Alborán, αραβικά:دریای آلبوران, αγγλικά:Alboran Sea), ή ΄κατά ωκεανογραφία Λεκάνη Αλμποράν (Alboran Basin), ονομάζεται η δυτικότερη περιοχή - λεκάνη της Μεσογείου που βρίσκεται ανάμεσα στις νότιες ακτές της Ισπανίας, (ακτές Ανδαλουσίας), και το βόρειο Μαρόκο και Αλγερία. Τα Στενά του Γιβραλτάρ, που βρίσκονται στα δυτικά της θάλασσας του Αλμποράν, αποτελούν δίοδο επικοινωνίας μεταξύ της Μεσογείου και του Ατλαντικού Ωκεανού. Το όνομα της θάλασσας ή λεκάνης αυτής φέρεται από την ομώνυμη ισπανική νήσο που βρίσκεται στο κέντρο αυτής.
Το μέσο βάθος της θαλάσσιας αυτής περιοχής φτάνει τα 445 μέτρα ενώ το βαθύτερο σημείο της φτάνει στα 1.500 μέτρα. Στα ελληνικά είναι γνωστή επίσης και με το εξελληνισμένο όνομά της 'Αλβοράνεια Θάλασσα'. Διασκορπισμένα βρίσκονται μικρά νησιά, τα περισσότερα από τα οποία ελέγχονται από την Ισπανία, ακόμα και τα πλησιέστερα στις μαροκινές ακτές.
Επιφανειακά ρεύματα στη θάλασσα του Αλμποράν κυλούν προς τα ανατολικά, διοχετεύοντας τα νερά του Ατλαντικού στη Μεσόγειο, ενώ τα βαθύτερα ρεύματα κυλούν προς τα δυτικά, πλουσιότερα σε περιεκτικότητα άλατος. Αποτελεί ουσιαστικά μεταβατική ζώνη ανάμεσα στις δυο θάλασσες, περιλαμβάνοντας ποικιλία μεσογειακών και ατλαντικών ειδών ψαριών, φαλαινών, δελφινιών και χελωνών. Επίσης, αποτελεί τόπο αναπαραγωγής της σαρδέλας και του γαύρου.
Ελάχιστο κράτος

Το ελάχιστο κράτος αναφέρεται στο κράτος το οποίο έχει τη λιγότερη δυνατή δύναμη. Είναι ένας όρος πολιτικής φιλοσοφίας που χρησιμοποιείται όταν τα καθήκοντα του κράτους είναι τόσο ελάχιστα που δε μπορούν να μειωθούν περισσότερο χωρίς να δημιουργείται μία μορφή αναρχίας. Σε ένα ελάχιστο κράτος, τα καθήκοντα μιας κυβέρνησης είναι η προστασία των ατόμων από τον καταναγκασμό, την απάτη, και την κλοπή, η απαίτηση αποζημιώσεων και η προστασία της χώρας από ξένη επιθετικότητα. Οι μόνοι κρατικοί θεσμοί σε ένα ελάχιστο κράτος θα ήταν η αστυνομία, τα δικαστικά συστήματα, και ο στρατός.
Πάβλο Βίρσκι

Πρώτα χρόνια

Ο Πάβλο Βίρσκι γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1905 στην Οδησσό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά την αποφοίτησή του από την Μουσική και Δραματική Σχολή της Οδησσού το 1927, συνέχισε τις σπουδές στο θέατρο Τέκνικουμ της Μόσχας από το 1927-28. Ξεκινώντας το 1925, άρχισαν να δημιουργούνται κρατικά θέατρα στην Ουκρανική ΣΣΔ, επιτρέποντας την επικερδή απασχόληση για τους καλλιτέχνες, και μετά την επιστροφή του στην Οδησσό το 1928, ο Βίρσκι εντάχθηκε στο Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Οδησσού ως χορευτής και χορογράφος. Στο θέατρο συνεργάστηκε με τον Μίκολα Μπολότοφ στην πρώτη τους κοινή παραγωγή: τη Κόκκινη Παπαρούνα του Γκλιέρ. Ο Βίρσκι έφυγε από την Οδησσό, το 1931, και εργάστηκε ως κύριος χορευτής σε διάφορα θέατρα, συμπεριλαμβανομένων αυτών στο Χάρκοβο, το Ντνεπροπετρόφσκ και το Κίεβο, όπου εργάστηκε σε μπαλέτα όπως τα Ραϋμόντα, Λα Εσμεράλντα, Λε Κορσέρ, Η Λίμνη των Κύκνων και Δον Κιχώτης.

Λαϊκός χορός

Η Όπερα και Μπαλέτο του Κιέβου έφερε δύο παραγωγές στη Μόσχα το 1936, ως μέρος του πρώτου φεστιβάλ ουκρανικής λογοτεχνίας και τέχνης: Η όπερα Νατάλκα Πολτάβκα του Μίκολα Λισένκο και η όπερα Ζαπορόζετς ζα Ντουνάγιεμ (Ζαποριζιανός [Κοζάκος] Πέρα από τον Δούναβη) του Σεμέν Χουλάκ-Αρτενόβσκι. Το δεύτερο περιλάμβανε χορογραφημένους ουκρανικούς παραδοσιακούς χορούς από τον Πάβλο Βίρσκι και τον Μικόλα Μπολότοφ. Το επόμενο έτος, ο Βίρσκι και ο Μπολότοφ ίδρυσαν το Κρατικό Χορευτικό Σύνολο της Ουκρανικής ΣΣΔ όπου ανέπτυξαν ένα ολόκληρο πρόγραμμα σκηνοθετημένων ουκρανικών χορών. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και στην προετοιμασία για το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, πολλά σύνολα ανέστειλαν τις δραστηριότητές τους, καθώς οι καλλιτέχνες τους είχαν καταταγεί για να ψυχαγωγήσουν τους στρατιώτες. Ο Βίρσκι συνέχισε το έργο του με λαϊκή ως προς το θέμα ως διευθυντής του Συνόλου Τραγωδιού και Χορού της Στρατιωτικές Επαρχίας του Κιέβου "Κόκκινη Σημαία" ξεκινώντας το 1939. Το 1942, έφυγε από το σύνολο και έγινε ο καλλιτεχνικός διευθυντής των χορευτών του Συνόλου Τραγουδιού και Χορού του Κόκκινου Στρατού, και παρέμεινε σε αυτή τη θέση για πολλά χρόνια.
Το 1955, ο Βίρσκι επέστρεψε στο Κίεβο για να ηγηθεί το Κρατικό Σύνολο Λαϊκού Χορού της Ουκρανικής ΣΣΔ που ίδρυσε, το οποίο είχε ανασυσταθεί από άλλους μετά το τέλος του πολέμου. Για τα επόμενα 20 χρόνια (μέχρι το θάνατό του το 1975) ο Πάβλο Βίρσκι ανέπτυξε περαιτέρω τις έννοιες του ουκρανικού χορού λαϊκής σκηνής. Ίδρυσε μια σχολή να εκπαιδεύσει τους χορευτές στην τεχνική που ανέπτυξε. Περιόδευσε σε διάφορες χώρες του κόσμου με τους χορευτές του, επηρεάζοντας τους ουκρανούς χορευτές σε όλο το κόσμο.
Ο Βίρσκι πέθανε στο Κίεβο σε ηλικία 70 ετών. Το Κρατικό Χορευτικό Συγκρότημα της Ουκρανικής ΣΣΔ πήρε το όνομά του το 1977.
Θοδωρής Δραβίλλας

Βιογραφικό

Ο Θοδωρής Δραβίλλας γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και κατάγεται από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας.
Είναι Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, με ειδίκευση στις Τηλεπικοινωνίες, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Επίσης, είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (Master) στις Ψηφιακές Επικοινωνίες από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου καθώς και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) με ειδίκευση στη Διαχείριση Έργων, από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Είναι γνώστης της Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσας.
Ως εισηγητής ή σύνεδρος έχει συμμετάσχει σε πλήθος σεμιναρίων και ημερίδων πάνω σε θέματα Διοίκησης, Ανθρωπίνων Πόρων και Νέων Τεχνολογιών, ενώ συνεντεύξεις και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στον κλαδικό τύπο.

Καριέρα

Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, εργάστηκε επί μία δωδεκαετία στο χώρο της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, καταλαμβάνοντας θέσεις ευθύνης τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα.
Έχει συμμετάσχει στην εκπόνηση σημαντικών μελετών και στην υλοποίηση σύνθετων έργων υψηλής τεχνολογίας, συνεργαζόμενος με διεθνείς οίκους. Παράλληλα, διαθέτει σημαντική εμπειρία στη διοίκηση ανθρώπινων πόρων, το σχεδιασμό και την αναδιοργάνωση διοικητικών δομών καθώς και στη διαχείριση κρίσεων.
Έχει διατελέσει αιρετό μέλος του Δ.Σ του Πανελληνίου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων, της Επιστημονικής Επιτροπής Ειδικότητας Ηλεκτρολόγων Μηχανικών καθώς και της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ
Προηγούμενες δημόσιες θέσεις που κατείχε ήταν αυτή του Αντιπροέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (που αποτελεί Ανεξάρτητη Ρυθμιστική Αρχή), καθώς και εκείνη του Γενικού Γραμματέα του υπουργείου πολιτισμού.
Βερνάρδος του Κλαιρβώ

Κοσμικός βίος

Γεννήθηκε το 1090 μ.Χ. στον Κάστρο   Φονταίν  της περιοχής Ντιζόν  της Βουργουνδίας    στην  ανατολική Γαλλία.  Ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά οικογένειας ευγενών της κοινότητας Fontaine-lès-Dijon. Ο πατέρας του ήταν ο Ιππότης Τεσελέν του κάστρου που βρίσκεται στο δρόμο Ντιζόν – Παρισιού και  ήταν στην υπηρεσία του  Δούκα της Βουργουνδίας.
Μητέρα του ήταν η Αλέθ  κόρη του Bernard  de Montbard  φεουδάρχη αριστοκράτη της Βουργουνδίας.
Σε ηλικία  εννέα  ετών ο πατέρας του τον στέλνει στη φημισμένη σχολή της κοινότητας Châtillon-sur-Seine. Εκεί  εκτός των άλλων,  μελετά Λατίνους συγγραφείς και ταυτόχρονα  διδάσκεται ρητορική και   διαλεκτική   . Διακρίνεται για το ταλέντο του στην λογοτεχνία και την ποίηση.
Το 1107 μ.Χ. η μητέρα του με την οποία ήταν πολύ συνδεδεμένος πεθαίνει. Τότε με την παρότρυνση του ηγουμένου της μονής του Σιτώ (Citeaux) Στέφανου Χάρντιγκ του τάγματος των  Κιστερκιανών αποφασίζει να γίνει μοναχός. Ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας την ευγλωττία  του πείθει περίπου 30 συγγενείς και φίλους να τον ακολουθήσουν στον μοναχικό βίο.

Μοναστικός βίος

Εισέρχεται με τους ακόλουθους του στη μονή Σιτώ το 1112 μ.Χ. και ανταποκρίνεται με ζήλο στα καθήκοντά του. Όμως η συνεχόμενη  μεγάλη προσέλευση μοναχών στην μονή αναγκάζει τον Ηγούμενο να δώσει εντολή στον Βερνάρδο να ιδρύσει νέο κοινόβιο στην τότε  αφιλόξενη περιοχή του Κλαιρβώ. Πράγματι το 1115 μ.Χ. ο Βερνάρδος με ομάδα ακολούθων του  ιδρύει την μονή του Κλαιρβώ.  Η φήμη του είχε σαν αποτέλεσμα στα επόμενα χρόνια να αυξηθεί ο αριθμός των μοναχών της μονής στους 700 και να ιδρυθούν ακόμη 160 νέα μοναστήρια σε όλη την Ευρώπη.

Κοίμηση

Τα τελευταία χρόνια της ζωής ο Βερνάρδος αποσύρθηκε στο  μοναστήρι του στην Κλαιρβώ,  συγγράφοντας θεολογικά δοκίμια  πάντα υπό το βάρος  της ευθύνης για την  αποτυχία της Β΄ Σταυροφορίας όπως ανέφερε στην επιστολή του προς τον Πάπα. 
Πέθανε στις 20 Αυγούστου του 1153 σε ηλικία 63 ετών, αφήνοντας πίσω του μεγάλο συγγραφικό έργο. Θάφτηκε τότε στο παρεκκλήσι του μοναστηριού.  Μετά την καταστροφή της μονής κατά την Γαλλική Επανάσταση τα οστά του μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό της Τρουά.
Ο Πάπας  Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ το 1173 μ.Χ. τον ανακήρυξε Άγιο και η μνήμη του γιορτάζεται στις 20 Αυγούστου. 
Ο Πάπας Πάπας Πίος Η΄ το 1830 τον ανακήρυξε  Δάσκαλο της Εκκλησίας.
Αμαλρίκ, κύριος της Τύρου

Πτώση του βασιλείου της Ιερουσαλήμ

Τον Απρίλιο του 1289 οδήγησε ομάδα ιπποτών και τέσσερις γαλέρες στην Τρίπολη που πολιορκούσε ο Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου αλλά η πόλη έπεσε. Διέφυγε με την δεύτερη εξαδέλφη του Λουκία της Τρίπολης κόρη του Βοϊμόνδου ΣΤ΄ της Αντιόχειας. Τον Απρίλιο του 1289 διορίστηκε Κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ, το επόμενο έτος έγινε κύριος της Τύρου. 
Υπερασπίστηκε την Άκρα που έπεσε στους Μουσουλμάνους (18 Μαΐου 1291), δραπέτευσε με τον αδελφό του Ερρίκο Β΄. Την επόμενη ημέρα έπεσε η Τύρος, τον Ιούνιο η Σιδώνα και τον Ιούλιο η Βηρυτός, το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ έπεσε εξ'ολοκλήρου.
Το 1300 σε συνενόηση με τους Μογγόλους ξεκίνησε την πολιορκία της νήσου Αρουάντ βόρεια της Τρίπολης, οι Μογγόλοι δεν εμφανίστηκαν και ο Αμαλρίκ έλυσε την πολιορκία.

Σφετερισμός της εξουσίας

Όταν ο αδελφός του Ερρίκος Β΄ έγινε αντιδημοφιλής ο Αμαλρίκ με τη βοήθεια των Ναϊτών Ιπποτών και βαρόνων τον περιόρισε στην έπαυλη στον Στρόβολο και πήρε τους τίτλους του "διοικητή και πρύτανη" της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ. 
Τα πρώτα χρόνια ήταν δημοφιλής, αποκατέστησε τις σχέσεις με τη Βενετία, την Γένοβα και τους Ιωαννίτες ιππότες. Όταν ξεκίνησαν οι διώξεις των Ναιτών στην Ευρώπη (1307) ο Αμαλρίκ υπάκουσε στην παπική οδηγία και τους συνέλαβε, οι Ναΐτες εξεγέρθηκαν υπέρ του Ερρίκου Β΄ (1308). Ο Αμαλρίκ κατέστειλε το κίνημα και συνέλαβε τον Ρουπέν του Μονφόρ, τον Ιωάννη του Νταμπιέρ και μερικούς ευγενείς από τον Οίκο του Ιμπελέν, εξόρισε δύο από τους Ιμπελίν στην Κιλικία. Ο Ιωάννης του Νταμπιέρ, στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει με τον Ερρίκο Β΄ τραυματίστηκε θανάσιμα από τον όχλο, ο Ερρίκος Β΄ εξορίστηκε στην Αρμενία (1310).

Δολοφονία

Ο Αμαλρίκ δολοφονήθηκε από τον Σιμόν ντε Μοντολίφ στην Λευκωσία (5 Ιουνίου 1310) και τάφηκε στον ναό της Αγίας Σοφίας. Ο αδελφός του Αϊμερί ανακηρύχθηκε κυβερνήτης αλλά σύντομα αφού ηττήθηκε, φυλακίστηκε και ο Ερρίκος Β΄ αποκαταστάθηκε στο θρόνο. Η σύζυγος του Αμαλρίκ και οι γιοι του παρέμειναν στη Κιλικία, όλοι τους δολοφονήθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Αθανάσιος Φαραζουλής

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1836 και ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας. Το 1881 εκλέχτηκε δήμαρχος Αιγίου, θέση στην οποία έμεινε μέχρι το 1887. Κατά τη διάρκεια της θητείας του κατασκεύασε την βρύση της Βοβόδης, διόρθωσε τους σωλήνες της δεξαμενής και γενικά το δίκτυο της πόλης και δενδροφύτευσε πολλούς κεντρικούς δρόμους του Αιγίου. Είχε στην κατοχή του μια μεγαλοπρεπή οικία.
Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Πάτρας (μετρική)

Ιστορία

Η γραμμή δεν κατασκευάστηκε εξ' ολοκλήρου, αλλά τμηματικά. Οι πρώτες ενέργειες έγιναν το 1870, όπου Γάλλοι κεφαλαιούχοι πρότειναν ένα ολοκληρωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο που θα ένωνε όλες τις κύριες πόλεις της Πελοποννήσου, μία πρόταση που τελικά δεν προχώρησε. Εννέα χρόνια αργότερα, το 1879, γίνεται μία νέα προσπάθεια, υποβάλλοντας προτάσεις κατασκευής τεσσάρων γραμμών στον κόμη Ντε Μουρτεσί. Μία από αυτές ήταν η Πόρτο Ράφτη-Πάτρα-Ιωάννινα. Ως αντάλλαγμα, το ελληνικό κράτος προσφέρει για 99 χρόνια τον απαραίτητο εδαφικό χώρο για την κατασκευή της γραμμής, τα κτήματα και τις λίμνες, καθώς και τα λατομεία και τα ορυχεία που απέχουν 10 χιλιόμετρα από την γραμμή. 
Το 1882 πρωθυπουργός της Ελλάδας γίνεται ο Χαρίλαος Τρικούπης και ακυρώνει τη σύμβαση του 1879. Αντίθετα υπογράφει συμβάσεις για την κατασκευή 700 χλμ σιδηροδρομικής γραμμής με προοπτική για άλλα 700 χλμ. Παράλληλα προσεγγίζει κατασκευαστικές εταιρείες και επιχορηγεί με 20.000 δρχ ανά χιλιόμετρο, αλλά μετά, λόγω απροθυμίας των ιδιωτών, το ρόλο του εργολάβου αναλαμβάνει το κράτος. Έτσι η γραμμή άρχιζε να κατασκευάζεται το 1882, με την κατασκευή του τμήματος Σκαραμαγκάς-Κόρινθος, ώστε να ενωθεί σιδηροδρομικά ο Σαρωνικός κόλπος με τον Κορινθιακό, καθώς δεν είχε κατασκευαστεί η Διώρυγα της Κορίνθου τότε. Έτσι αποφευγόταν ο περίπλους της Πελοποννήσου και οι επιβάτες μπορούσαν να ταξιδέψουν από τον ένα κόλπο στον άλλον σιδηροδρομικώς. Τρία χρόνια αργότερα, το 1885 επεκτάθηκε η γραμμή ως τον σταθμό Πειραιά Λιμένα, ενώ το 1887 το τρένο έφτασε για πρώτη φορά στην Πάτρα.
Η γραμμή έμεινε ως είχε ως τον Ιούνιο του 2005, όταν ο σταθμός του Πειραιά Λιμένα έκλεισε, ενώ στις 8 Αυγούστου 2005 έκλεισε και ο Σταθμός Πελοποννήσου, ώστε να αποξηλωθεί η μετρική γραμμή και να αντικατασταθεί από κανονικού εύρους. Από το 2005 τα δρομολόγια προς Πάτρα ξεκινούσαν από τον παλαιό σταθμό Αγ. Αναργύρων, μέχρι το 2007, όταν ολοκληρώθηκαν τα έργα υποδομής της κανονικής γραμμής Πειραιάς-Κόρινθος-Κιάτο.

Δρομολόγια

Όταν ενσωματώθηκαν οι Σ.Π.Α.Π. στους Σ.Ε.Κ. το 1962 η γραμμή συνέδεε τον Πειραιά με την Πάτρα με 6 ζεύγη δρομολογίων την ημέρα. Το 1992, με την δρομολόγηση των συρμών Intercity, βελτιώθηκε η επιβατική κυκλοφορία στη γραμμή Πειραιάς-Πάτρα και τα δρομολόγια αυξήθηκαν στα 9 ζεύγη για να περιοριστούν όμως το 1996 σε 8 ζεύγη δρομολογίων την ημέρα. Το 2005, με το κλείσιμο των σταθμών Πειραιά και Αθήνας, η γραμμή συνέχισε να συνδέει τους Αγ. Αναργύρους με την Πάτρα με 8 ζεύγη καθημερινά, ενώ από τον Δεκέμβριο του 2005 τα τρένα από την Πάτρα τερμάτιζαν πλέον στο Νέο Σ.Σ. Κορίνθου (Εξαμίλια).

Υποδομή

Η υποδομή της γραμμής αποτελούνταν από ξύλινους στρωτήρες, παλαιάς τεχνολογίας υλικά, ενώ το πλάτος της γραμμής ήταν ένα μέτρο.
Έντουαρντ Σκίλεμπεκς

Δεύτερη σύνοδος του Βατικανού

Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού, ο Σκίλεμπεκς ήταν ένας από τους πλέον δραστήριους θεολόγους. Συνέταξε διάφορες παρεμβάσεις στη σύνοδο εκ μέρους Ολλανδών επισκόπων, όπως ο Καρδινάλιος Μπέναρντ Γιαν Άλφρινκ και έδωσε διαλέξεις για πολλά συνέδρια επισκόπων στη Ρώμη. Λόγω του ότι ήταν ο «συγγραφέας-φάντασμα» της ποιμαντορικής επιστολής των Ολλανδών επισκόπων σχετικά με την επερχόμενη σύνοδο το 1961, θεωρήθηκε ύποπτος για αίρεση από τη Σύνοδο για το Δόγμα και την Πίστη, με επικεφαλής τον Καρδινάλιο Αλφρέντο Οτταβιάνι (πρόεδρο) και τον Σεβάστιαν Τρομπ (γραμματέα). Αυτή ήταν η πρώτη από τις τρεις περιπτώσεις στις οποίες ο Σκίλεμπεκς χρειάστηκε να υπερασπιστεί τις θεολογικές θέσεις του ενάντια στις κατηγορίες της ρωμαιοκαθολικής αρχής. 
Το αποτέλεσμα ήταν να συντάξει ο Σκίλεμπεκς τα πλέον αρνητικά του σχόλια σχετικά με τα σχήματα που διαμορφώθηκαν από την Προπαρασκευαστική Θεολογική Επιτροπή (με επικεφαλής τον Οτταβιάνι) ανώνυμα. Αυτά τα ανώνυμα σχόλια σχετικά με τα θεολογικά σχήματα συζητήθηκαν στο Βατικανό ΙΙ,, και τα άρθρα που δημοσίευσε, επηρέασαν επίσης την ανάπτυξη των διαφόρων συνοδικών συνταγμάτων, όπως το '[Dei Verbum και το Lumen gentium. Θεωρείται εν γένει μέλος ενός κύματος ρωμαιοκαθολικών θεολόγων που βοήθησαν στην αναμόρφωση του Καθολικισμού κατά τη διάρκεια της δεύτερης συνόδου

Ύστερος βίος - διακρίσεις

Μέχρι τον θάνατό του έζησε στο Ναϊμέχεν, στην Ολλανδία, διδάσκοντας στο πανεπιστήμιο Ράντμπουντ μέχρι την συνταξιοδότησή του. Τού απονεμήθηκε το Βραβείο Erasmus το 1982, και (ως μόνος θεολόγος) το ολλανδικό πολιτιστικό βραβείο Γκούντεν Γκάνζενβηρ (Gouden Ganzenveer) το 1989.
Μάλτεπε

Εκκλησιαστική ιστορία

Από τον αρχαίο Βρύα φέρεται να πέρασε και να δίδαξε ο Απόστολος Ανδρέας.

Σημείωση

Σημειώνεται ότι με το όνομα Μάλτεπε φέρονται επίσης σήμερα και 8 χωριά της Τουρκίας.
1431 Λουάντα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Λουάντα είναι άγνωστα. Η Λουάντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 8,5 λεπτά.
Γιώργος Γιάμαλης

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Ήφαιστο Κωνσταντινούπολης το 1922. Το 1926 μετέβη στην Ελλάδα και έγινε μέλος της ομάδας της ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε έως το 1932, όταν σε ηλικία 25 ετών, εγκατέλειψε την ενεργό δράση. Κατέκτησε ένα κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 1931-32.

Στην εθνική Ελλάδας

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1929, στον πρώτο ιστορικά αγώνα της Ελλάδας εναντίον της Β' Ιταλίας, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Συνολικά φόρεσε 10 φορές τη φανέλα της Ελλάδας, τις 4 από τις οποίες ως αρχηγός της.
Ελένη Καρακάση

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει στη δραματική σχολή και συγκεκριμένα στη μελοδραματική. Κατέχει δίπλωμα κλασικού τραγουδιού. Έχει πάει στα ωδεία Αθηνών, Αθήναιον - Μαρία Κάλλας και μουσικοί ορίζοντες
Μαρίνα Σάττι

Βιογραφία

Η Μαρίνα Σάττι γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του 1986  στην Αθήνα από πατέρα Σουδανό και μητέρα Ελληνίδα. Μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης κι από μικρή ασχολήθηκε με το πιάνο έχοντας ως δασκάλα την Ρίκα Δεληγιαννάκη. Τον Σεπτέμβριο του 2004 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα προκειμένου να σπουδάσει Αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π., ενώ παράλληλα σπούδαζε κλασικό τραγούδι, θέατρο και χορό. Στα επόμενα πέντε χρόνια πήρε δίπλωμα κλασικού τραγουδιού με τον βαρύτονο Πάνο Δήμα, πτυχίο κλασικού πιάνου κι ανώτερων θεωρητικών. Αργότερα, κέρδισε υποτροφία για το Berklee College of Music, από το οποίο αποφοίτησε το 2011 με εξειδίκευση στο Contemporary Writing and Production (σύγχρονη ενορχήστρωση και παραγωγή) και Film Scoring. 
Ως τραγουδίστρια έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Bobby McFerrin, Wayne Shorter, Danilo Perez, Patrice Rushen, Peter Herbolzheimer, Simon Shaheen, Παύλος Παυλίδης, Φοίβος Δεληβοριάς, Μάριος Φραγκούλης, Αλέκα Κανελλίδου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Θηβαίος, και πολλούς άλλους. Το 2007 τραγούδησε το τραγούδι Sugartown στην ομώνυμη ταινία του Κίμωνα Τσακίρη (Βραβείου κοινού στο Β' Φεστιβάλ Κοινού Κύπρου) ενώ δύο χρόνια μετά, το 2009, εκπροσώπησε την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή περιοδεία της European Jazz Orchestra (EBU). Επιπλέον, το 2010 τραγούδησε στο Kennedy Center (Washington DC) με το World Jazz Nonet.
Ως ηθοποιός, έχει εμφανιστεί στις τηλεοπτικές σειρές Γ4 του Alpha TV και Steps στον ANT1 καθώς και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις όπως: Ερωτόκριτος, West Side Story, Shrek the Musical, Ο Βιολιστής στη Στέγη, Το Μαγαζάκι του τρόμου, Ιππόλυτος, Τραχίνιες, κ.α. 
Έχει συμμετάσχει, επίσης, σε διάφορες μεταγλωττίσεις ταινιών της Disney, της Mattel (Barbie) κ.α. Οι πιο γνωστοί της ρόλοι είναι αυτός της Άριελ, της μικρής γοργόνας, στην τρίτη ταινία της τριλογίας, στα τραγούδια, καθώς επίσης και η Βαϊάνα, η πιο πρόσφατη πριγκίπισσα της Disney, στους διαλόγους και τα τραγούδια.
Τα τελευταία χρόνια συνθέτει πρωτότυπη μουσική για διαφημιστικά spot, θεατρικά έργα και ταινίες μικρού μήκους ενώ το 2016 κυκλοφόρησε το πρώτο της single, μια διασκευή του μικρασιατικού τραγουδιού "Θα Σπάσω Κούπες". Στις 19 Μαΐου του 2017 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Μάντισσα", το οποίο ξεπέρασε τα 37.000.000 προβολές στο YouTube.