Φραγκίσκη του Μεντνόν

Παιδική ηλικία

Η Φραγκίσκη γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1635. Μια πλάκα υποδηλώνει ότι η γενέτειρά της ήταν στο Hotel du Chaumont στο Niort, στη δυτική Γαλλία. Ορισμένες πηγές δείχνουν ότι μπορεί να γεννήθηκε μέσα ή λίγο έξω από τη φυλακή στο Niort επειδή ο πατέρας της, Κωνσταντίνος, φυλακίστηκε εκεί για συνωμοσία εναντίον του Καρδινάλιου Ρισελιέ. Η μητέρα της, Ιωάννα, ήταν η κόρη του δεσμοφύλακα του Κωνσταντίνου.  Η Ιωάννα βάφτισε το παιδί τους με τη δική της καθολική θρησκεία. 
Το 1639 ο πατέρας της Φραγκίσκης απελευθερώθηκε από τη φυλακή και πήγε μαζί με την οικογένειά του στο νησί της Μαρτινίκα στις Δυτικές Ινδίες. Η Ιωάννα ήταν μια αυστηρή μητέρα, η οποία επέτρεψε στα παιδιά της λίγες ελευθερίες και τους έδωσε μια Προτεσταντική εκπαίδευση, παρά το καθολικό τους βάπτισμα. Ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στη Γαλλία, αφήνοντας στη Μαρτινίκα τη γυναίκα και τα παιδιά του. Η Ιωάννα προσπαθούσε για πάντα να είναι «μητέρα και πατέρας» στα παιδιά της και τελικά κατέβαλε πίσω στη Γαλλία για να ακολουθήσει το σύζυγό της το 1647.  Λίγους μήνες μετά την επιστροφή της στη Γαλλία, ο σύζυγος της Ιωάννας αρρώστησε και η Φραγκίσκη επέστρεψε στη φροντίδα της αγαπημένης θείας της, Μαντάμ ντε Βιλέτ, της αδελφής του πατέρα της. Το σπίτι της έγινε μια ευχάριστη μνήμη για τη Φραγκίσκη, η οποία είχε μείνει με τη θεία και τον θείο της πριν φύγει για τη Μαρτινίκα. Οι θείοι της ήταν πλούσιοι και φρόντισαν καλά το παιδί, αλλά ήταν ένθερμοι Προτεστάντες και συνέχισαν να σχολιάζουν τις πεποιθήσεις της οικογένειάς της. Όταν αυτό έγινε γνωστό στην οικογένειά της, δόθηκε εντολή ότι η Φραγκίσκη έπρεπε να εκπαιδευτεί σε ένα μοναστήρι
Η Φραγκίσκη δεν συμπάθησε τη ζωή του μοναστηριού, αλλά αγάπησε μία από τις μοναχές εκεί, την αδελφή Σελέστια, η οποία έπεισε τη Φραγκίσκη να πάρει την πρώτη της Κοινωνία. "Την αγάπησα περισσότερο από ότι θα μπορούσα να πω, ήθελα να θυσιάσω τον εαυτό μου για την υπηρεσία της."

Μαρκησία του Μεντνόν

Στην εκδρομή της με την κυρία ντε Νιουιλάντ, μητέρα της νονάς της Σουζάν, η Φραγκίσκη συνάντησε τον Παύλο Σκαρρόν, ο οποίος ήταν 25 έτη μεγαλύτερος από αυτήν, και άρχισε να αλληλογραφεί μαζί του. Ο Σκαρρόν ήταν ένας επιτυχημένος ποιητής και μυθιστοριογράφος. Προσφέρθηκε να την παντρευτεί ή να πληρώσει την προίκα της για να μπεί σε ένα μοναστήρι. Παρόλο που ο Σκαρρόν υπέφερε από οξεία και παθολογική ρευματοειδή αρθρίτιδα, δέχτηκε την πρότασή του και παντρεύτηκαν το 1652. Ο γάμος της της επέτρεψε να αποκτήσει πρόσβαση στα υψηλότερα επίπεδα της κοινωνίας των Παρισίων, κάτι που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο για ένα κορίτσι από φτωχό υπόβαθρο. Για εννέα χρόνια, ήταν η σύζυγος και η νοσοκόμα του Σκαρρόν και προστάτιδά στον κοινωνικό του κύκλο.
Μετά το θάνατο του Σκαρρόν το 1660, η βασίλισσα Άννα της Αυστρίας συνέχισε τη σύνταξή του στη χήρα του, αυξάνοντας ακόμη και σε 2.000 λίρες ετησίως, επιτρέποντάς της έτσι να παραμείνει στη λογοτεχνική κοινωνία. Μετά το θάνατο της Άννας το 1666, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ανέστειλε τη σύνταξη. Για άλλη μια φορά σε απειλητικές περιστάσεις, η κυρία Σκαρρόν σχεδίασε να εγκαταλείψει το Παρίσι για τη Λισαβόνα ως κυρία επί των τιμών στη νέα βασίλισσα της Πορτογαλίας Μαρία Φραγκίσκη της Σαβοΐας. Πριν ξεκινήσει, όμως, συναντήθηκε με τη Μαντάμ ντε Μοντεσπάν, η οποία ήταν ήδη κρυφά η ερωμένη του βασιλιά. Η Μαντάμ ντε Μοντεσπάν είπε στην κυρία Σκαρρόν ότι ο βασιλιάς είχε αποκαταστήσει τη σύνταξή της, η οποία επέτρεψε στη Φραγκίσκη να μείνει στο Παρίσι.
Το 1669, γεννήθηκε το πρώτο παιδί της Μαντάμ ντε Μοντεσπάν από τον Λουδοβίκο, το οποίο δόθηκε υπό την επίβλεψη της κυρίας Σκαρρόν και της προσφέρθηκε ένα μεγάλο εισόδημα και το προσωπικό των υπηρετών. Η Φραγκίσκη φρόντισε να κρατήσει το σπίτι καλά φυλασσόμενο και διακριτικό, ακόμη και να κάνει τα εγχώρια καθήκοντα τα ίδια. Η φροντίδα της για το νεογέννητο Λουδοβίκο Αύγουστο την έφερε για πρώτη φορά στην προσοχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, αν και είχε αρχικά αναβληθεί από την αυστηρή θρησκευτική του πρακτική. Όταν ο Λουδοβίκος Αύγουστος και τα αδέλφια του νομιμοποιήθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1673, έγινε η βασιλική κυβερνήτισσα του Saint-Germain. Ως κυβερνήτισσα, ήταν μία από τους πολύ λίγους ανθρώπους που είχαν τη δυνατότητα να μιλάνε με τον βασιλιά ως ισότιμοι, χωρίς να υποκλίνονται. Ο Λουδοβίκος φέρεται να ήταν γοητευμένος έχοντας κάποιον που να του μιλάει με αυτόν τον τρόπο.
Λόγω της σκληρής δουλειάς της, ο βασιλιάς την ανταμείβει με 200.000 λίρες, και αγόρασε το ακίνητο στο Μεντνόν το 1674.  Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο Βασιλιάς αρχικά αντιπαθούσε την κυρία Σκαρρόν, αλλά καθώς κουράστηκε από την κακή ιδιοσυγκρασία της Μαντάμ ντε Μοντεσπάν, άρχισε να βρίσκει την αντίζηλό της ολοένα και πιο συμπαθητική. Το 1675 ο βασιλιάς της έδωσε τον τίτλο της Μαρκησίας του Μεντνόν από το όνομα της περιουσίας της. Αυτό το πράγμα έκανε τη Μαντάμ ντε Μοντεσπάν να ζηλέψει. 
"Η Μαντάμ ντε Μεντνόν ξέρει να αγαπάει, θα ήταν πολύ ευχάριστη η αγάπη της", δήλωσε ο βασιλιάς. Μάλλον της ζήτησε να γίνει ερωμένη του την εποχή εκείνη. Αν και αργότερα ισχυρίστηκε ότι δεν δέχτηκε την πρότασή του ("Τίποτα δεν είναι τόσο έξυπνο ώστε να διεξάγει κανείς τον εαυτό του με άψογο τρόπο", έγραψε σε έναν φίλο της), μερικοί ιστορικοί αμφιβάλλουν ότι τόλμησε να αρνηθεί τον βασιλιά σε μια εποχή όπου η θέση παρέμεινε πολύ επισφαλής. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1670, ο βασιλιάς πέρασε μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του μαζί της, συζητώντας μαζί της την πολιτική, τη θρησκεία και την οικονομία.
Το 1680 η μαντάμ ντε Μοντεσπάν εγκατέλειψε το δικαστήριο. Η Φραγκίσκη αποδείχθηκε καλή επιρροή στον βασιλιά. Η σύζυγός του, η βασίλισσα Μαρία Θηρεσία, η οποία για χρόνια είχε υποστεί σκληρή μεταχείριση από την κυρία ντε Μοντεσπάν, δήλωσε ανοιχτά ότι ποτέ δεν είχε αντιμετωπιστεί τόσο καλά όπως αυτή τη στιγμή.

Γάμος με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄

Η Φραγκίσκη παντρεύτηκε τον βασιλιά σε μια ιδιωτική τελετή από τον François de Harlay de Champvallon, Αρχιεπίσκοπο του Παρισιού. Λόγω της ανισότητας στην κοινωνική τους θέση, ο γάμος ήταν μορφατικός, πράγμα που σημαίνει ότι η κυρία ντε Μεντνόν δεν αναγνωρίστηκε ανοιχτά ως σύζυγος του βασιλιά και δεν έγινε Βασίλισσα. Δεν υπάρχει επίσημη τεκμηρίωση του γάμου, αλλά το γεγονός ότι έγινε, είναι ωστόσο αποδεκτό από τους ιστορικούς. Οι βιογράφοι χρονολόγησαν τον γάμο στις 9 Οκτωβρίου του 1683 ή τον Ιανουάριο του 1684.
Η Μαρκησία ντε Μοντεσπάν, που είχε προηγηθεί της Φραγκίσκης ως ερωμένη του βασιλιά, στα απομνημονεύματά της έγραψε τα εξής σχετικά με το γάμο:
Την επόμενη εβδομάδα, η κυρία ντε Μεντνόν... συμφώνησε με τη βούληση του Βασιλιά. Παντρεύτηκαν στο παρεκκλήσι του château. Ο Αρχιεκπίσκοπος του Παρισιού Abbe de Harlay, βοηθούμενος από τον επίσκοπο του Chartres και τον Père de la Chaise, είχε την τιμή να ευλογήσει αυτόν τον γάμο και να παρουσιάσει τα δαχτυλίδια. Μετά την τελετή, η οποία έλαβε χώρα νωρίς, και ακόμη και από το φανάρι, υπήρξε μια ελαφριά ανακατασκευή στα μικρά διαμερίσματα. Τα ίδια πρόσωπα, που έλαβαν βαγόνια, πήγαν στη συνέχεια στο Μεντνόν, όπου γιορτάστηκε η μεγάλη τελετή, η μάζα και όλα όσα συμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις.
Κατά την επιστροφή της, η Μαρκησία ντε Μεντνόν κατέκτησε ένα εξαιρετικά πολυτελές διαμέρισμα, το οποίο ήταν προσεκτικά διαρρυθμισμένο και επιπλωμένο γι' αυτήν. Οι άνθρωποί της συνέχισαν να φοράνε την λιβρέα της, αλλά σχεδόν ποτέ δεν έφευγε, εκτός από τη μεγάλη μεταφορά του Βασιλιά, όπου την είδαμε στη θέση που είχε καταλάβει η βασίλισσα. Της δόθηκε επίσης ο τίτλος της μεγαλοπρέπειας και ο βασιλιάς, όταν έπρεπε να μιλήσει γι' αυτήν, χρησιμοποίησε μόνο τη λέξη μαντάμ, χωρίς να προσθέσει Μεντνόν, το οποίο έγινε πολύ εξοικειωμένο και επιφανειακό.

Επιρροή και μύθος

Οι ιστορικοί συχνά παρατήρησαν την πολιτική επιρροή της Μαρκησίας ντε Μεντνόν, η οποία ήταν σημαντική. Θεωρήθηκε ως το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο μετά από το βασιλιά, και θεωρούταν ισοδύναμη με έναν πρωθυπουργό μετά το 1700. Χωρίς επίσημη θέση ως βασίλισσα, προσεγγίστηκε ευκολότερα από εκείνους που επιθυμούν να έχουν επιρροή στον βασιλιά. Δεν ζητούσε τη συμβουλή της πάντοτε για πιο σημαντικά θέματα. Η κρίση της δεν ήταν αλάνθαστη και αναμφισβήτητα έγιναν λάθη. Η Φραγκίσκη του Μεντνόν χρησιμοποίησε την εξουσία της για προσωπική υποστήριξη, για παράδειγμα στην επίτευξη των προαγωγών του Σαμιλόρ και της Βιλλερουά, καθώς και τη συχνή βοήθεια που προσέφερε στον αδελφό της Κάρολο. Δεν είχε αναγνωρισμένη θέση στο βασίλειο και συνεπώς η κοινωνική επιρροή της ήταν λιγότερη από ότι θα είχε συνήθως η σύζυγος του βασιλιά. Μπορεί κανείς να σκεφτεί για το αν ήθελε περιστασιακά να αναγνωριστεί ως βασίλισσα.
Ως έντονα θρησκευτικό πρόσωπο, είχε ισχυρή επιρροή στον βασιλιά, που αναγνωρίστηκε ευρέως στο δικαστήριο. Δεν είχε πλέον ανοιχτές ερωτικές παραστάσεις και απαγόρευσε όπερες και παραστάσεις κωμωδίας κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Κατηγορήθηκε για την ανάκληση του διατάγματος της Νάντης και των δράκων, αλλά οι πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι παρά τον καυχημένο καθολικισμό της αντιτάχθηκε στις σκληρότητες των δράκων, αλλά ήταν ευχαριστημένη από τις μετατροπές που πραγματοποίησαν. Είχε μεγάλη φήμη για αφοσίωση και το 1692 ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄ της χορήγησε το δικαίωμα επίσκεψης σε όλα τα μοναστήρια στη Γαλλία.
Στο Σαιντ-Κυρ, ένα χωριό 5 χιλιομέτρων δυτικά των Βερσαλλιών, ίδρυσε το Βασιλικό Σπίτι του Αγίου Λουδοβίκου, σχολείο για φτωχά κορίτσια ευγενών οικογενειών. Το σχολείο άρχισε στη Rueil και στη συνέχεια μετακόμισε στο Noisy-le-Roi. Θεωρήθηκε γεννημένη δασκάλα και είχε φιλική, μητρική επιρροή στους μαθητές της, στους οποίους συμπεριελάμβανε και η Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας. Το σχολείο της θεωρείται ότι έχει επηρεάσει σημαντικά τις απαιτήσεις της Εταιρείας Επαναστατικών Δημοκρατικών Γυναικών, της πρώτης ομάδας πολιτικών συμφερόντων των γυναικών που ιδρύθηκε το 1793. 
Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, η μαντάμ ντε Μεντνόν ενθάρρυνε τον βασιλιά να προωθήσει τις προηγούμενες κατηγορίες του, τα παιδιά του βασιλιά από τον μαρκησία ντε Μοντεσπάν, στις υψηλές θέσεις στο δικαστήριο ενδιάμεσο μεταξύ του πρίγκιπα και των πριγκίπισων du Sang και των συνομηλίκων του βασιλείου. Μετά το θάνατο του συζύγου της το 1715, αποσύρθηκε στο Σαιντ-Κυρ. Ο Δούκας της Ορλεάνης, ως αντιβασιλέας, την τίμησε με σύνταξη 48.000 λιβρών. Συνέχισε να δέχεται επισκέπτες στο Σαιντ-Κυρ.
Ένα πρωί, η Μαντάμ ντε Μεντνόν ξύπνησε στο Σαιντ-Κυρ και βρήκε έναν πολύ ψηλό άνδρα που καθόταν σε μια καρέκλα στους πρόποδες του κρεβατιού της. Αντί να δείξει έκπληξη, ήξερε ποιος ήταν ο άνθρωπος. Ήταν ένας πολύ διακεκριμένος βασιλικός επισκέπτης. Όταν ο άντρας ρώτησε ποια ήταν η ασθένειά της, απάντησε: "Γεράματα".
Όταν ρώτησε τι τον έφερε στο δωμάτιό της, ο άντρας απάντησε: "Ήρθα να δω όλα όσα αξίζει να σημειώσω για ότι περιέχει η Γαλλία". Εκείνη χαμογέλασε. Τότε ο Τσάρος Πέτρος Α΄ της Ρωσίας, ο επισκέπτης, άφησε το δωμάτιο. Αργότερα, είπε στους βοηθούς του ότι είχε προσφέρει μια μεγάλη υπηρεσία στον Βασιλιά και στο έθνος.
Η Φραγκίσκη του Μεντνόν στις 15 Απριλίου 1719 και θάφτηκε στο Σαιντ-Κυρ, κληρονόμησε την περιουσία της στο Μεντνόν στην ανιψιά της, τη Φραγκίσκη-Καρλόττα, τη σύζυγο του Αδριανού Μαυρίκιου.