Μηνιγγιτιδόκοκκος

Ύποτυποι

Αυτοί ταξινομούνται ανάλογα με την δομή του αντιγόνου της κάψας του πολυσακχαρίτη. Από τις 12 ομάδες της Ν.της Μηνιγγίτιδας που έχουν αναγνωριστεί, πέντε (A, B, C, W135, και Χ) είναι ικανές να προκαλούν επιδημίες.

Τοξικότητα

Λιποολιγοσακχαρίτης (LOS) είναι ένα συστατικό της εξωτερικής μεμβράνης της Ν.της Μηνιγγίτιδας που λειτουργεί ως μια ενδοτοξίνη, η οποία είναι υπεύθυνη για τον πυρετό, σηπτική καταπληξία, και αιμορραγία λόγω της καταστροφής των ερυθροκυττάρων. Άλλοι παράγοντες τοξικότητας περιλαμβάνουν μια πολυσακχαριτική κάψα η οποία εμποδίζει την φαγοκυττάρωση του ξενιστή και βοηθάει στην αποφυγή της ανταπόκρισης από την ανοσία του ξενιστή; και οι φίμπριες που δια-μεσολαβούν στην προσκόλληση του βακτηριδίου στα επιθηλιακά κύτταρα του ρινοφάρυγγα.
Τελευταία ένα υπερλοιμογόνο στέλεχος αποκαλύφτηκε στην Κίνα. Η επίδρασή του δεν έχει καθοριστεί ακόμη.

Οι Μηχανισμοί Της Κυτταρικής Εισβολής

Η Ν. της μηνιγγίτιδας είναι ένας ενδοκυττάριος ειδικά για τον άνθρωπο παθογόνος μικροοργανισμός, υπεύθυνη για την σηψαιμία και την μηνιγγίτιδα. Όπως οι περισσότεροι βακτηριακοί ενδοκυττάριοι παθογόνοι μικροοργανισμοί, η Ν. της μηνιγγίτιδας εκμεταλλεύεται την οδό σηματοδότησης του κυττάρου ξενιστή για να προάγει την πρόσληψη από τα κύτταρα ξενιστή. Η Ν. της μηνιγγίτιδας δεν έχει ούτε ένα σύστημα έκκρισης τύπου III ούτε σύστημα έκκρισης τύπου IV. Το σήμα που οδηγεί στην είσοδο του βακτηρίου επάγεται από την πύλη τύπου IV που είναι το σημαντικότερο μέσο προσκόλλησης του μηνιγγιτιδόκοκκου στο κύτταρο ξενιστή. Το σήμα που προκαλείται από την πύλη τύπου IV-μεσολαβητή προσκόλλησης ευθύνεται για τον σχηματισμό της ‘’mikrovilli’’ δομής στην επαφή του βακτηρίου με το κύτταρο. Αυτή η δομή πυροδοτεί την είσοδο του βακτηρίου στο κύτταρο ξενιστή. Μια σοβαρή συνέπεια αυτών των σηματοδοτικών γεγονότων είναι η αναδιοργάνωση της ακτίνης του κυτταροσκελετού, που οδηγεί στο σχηματισμό της προεξοχής της μεμβράνης. καταβροχθίζοντας παθογόνα βακτηρία στα ενδοκυττάρια κενοτόπια (vacuoles). Για να έχουμε μια επιτυχημένη είσοδο της Ν. της μηνιγγίτιδας απαιτείται επίσης η ενεργοποίηση μιας εναλλακτικής σηματοδοτικής οδού συζευγμένης με την ενεργοποίηση του υποδοχέα ErbB2 της κινάσης της τυροσίνης. Εκτός από την πύλη τύπου IV, άλλες έξω από την μεμβράνη πρωτεΐνες μπορεί να συμμετέχουν σε άλλους μηχανισμούς του εισόδου του βακτηρίου στο κύτταρο.

Διάγνωση

Ο χρυσός κανόνας της διάγνωσης είναι η απομόνωση της Ν. μηνιγγίτιδας από αποστειρωμένο υγρό του σώματος. Ένα δείγμα του ΕΝΥ (CSF) στέλνεται αμέσως στο εργαστήριο για την ταυτοποίηση του οργανισμού. Η διάγνωση βασίζεται στην καλλιέργεια του οργανισμού σε σοκολατόχρουν άγαρ. Περαιτέρω εξετάσεις για να διαφοροποιήσουμε το δείγμα περιλαμβάνουν εξετάσεις για δοκιμασίες οξειδάσης και καταλάσης (όλα τα σημαντικά κλινικά είδη Ναϊσσεριών δίνουν μια θετική αντίδραση) και η εξέταση του υδατάνθρακα της μαλτόζης, σακχαρόζης και γλυκόζης στην οποία η Ν. της μηνιγγίτιδας ζυμώνει την γλυκόζη και την μαλτόζη. Η δοκιμασία ουρίας αποφασίζει την υποομάδα του οργανισμού.
Αν το βακτήριο βγαίνει στην κυκλοφορία, τότε καλλιέργειες του αίματος πρέπει να βγουν και να επεξεργάζονται αντίστοιχα.
Οι κλινικές εξετάσεις που χρησιμοποιούνται μέχρι στιγμής για την διάγνωση της μηνιγγιτιδοκοκκιαιμίας διαρκούν περίπου 2 με 48 ώρες και συνήθως βασίζονται στην καλλιέργεια του βακτηρίου είτε από δείγμα από το αίμα είτε από το ΕΝΥ. Ωστόσο η εξέταση με PCR (αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης) μπορεί να ταυτοποιήσει και ύστερα από την μείωση της μόλυνσης από τα αντιβιοτικά. Επειδή η νόσος έχει ένα θανατηφόρο κίνδυνο που προσεγγίζει 25% σε λοίμωξη στις πρώτες 12 ώρες, είναι απαραίτητο να ξεκινήσει η κλινική εξέταση όσο γρήγορα γίνεται όμως να μην περιμένουμε για τα αποτελέσματα για την έναρξη της θεραπείας με αντιβιοτικά.

Θεραπεία

Οι άνθρωποι που έχουν λοίμωξη με Ν. της μηνιγγίτιδας πρέπει να νοσηλευτούν αμέσως για θεραπεία με αντιβιοτικά. Τα αντιβιοτικά κεφαλοσπορίνης τρίτης γενεάς (π.χ. cefotaxime, cefriaxone) πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την θεραπεία ενός ύποπτου ή που έχει αποδειχθεί ότι έχει μηνιγγιτιδοκοκκιαιμική λοίμωξη πριν να είναι διαθέσιμα τα αποτελέσματα. Πρέπει να κάνουμε μια εμπειρική θεραπεία αν μια οσφυϊκή παρακέντηση, με την οποία συλλέγουμε ΕΝΥ για εργαστηριακές εξετάσεις δεν μπορεί να γίνει τα πρώτα 30 λεπτά της εισαγωγής στο νοσοκομείο. Η θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να επηρεάζει τα αποτελέσματα των μικροβιολογικών εξετάσεων, όμως μια διάγνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί βασισμένη στην καλλιέργεια του αίματος και κλινική εξέταση.

Πρόληψη

Όλα τα άτομα που είχαν έρθει σε επαφή με τον ασθενή 7 μέρες πριν της εισαγωγής πρέπει να λάβουν θεραπεία πριν μολυνθούν. Εδώ περιλαμβάνονται ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά και όσοι φροντίζουν για αυτά και έχουν επαφή μαζί τους σε νηπιαγωγείο. Επίσης όσοι έχουν άμεση έκθεση στον ασθενή με φιλιά, με οικιακά σκεύη ή η ιατρική παρέμβαση όπως η ανάνηψη από στόμα σε στόμα. Οποιοσδήποτε που συνέχεια έτρωγε ή έμενε στο σπίτι του ασθενούς στις 7 τελευταίες πριν το ξεκίνημα των συμπτωμάτων ημέρες, ή αυτοί που κάθισαν στην θέση δίπλα του σε ένα αεροπλάνο για 8 ή περισσότερες ώρες, πρέπει να λάβουν χημειοπροφύλαξη. Μέχρι στιγμής υπάρχουν 3 εμβόλια στις ΗΠΑ για την πρόληψη της νόσου της μηνιγγιτιδοκοκκιαιμίας. Και τα 3 εμβόλια είναι αποτελεσματικά ενάντια στους ίδιους οροτύπους: Α, C, Υ, και W-135. Δύο ενωμένα εμβόλια της μηνιγγιτιδοκοκκιαιμίας (MCV4) έχουν άδεια χρήσης στις ΗΠΑ. Για το πρώτο συζευγμένο εμβόλιο η άδεια για χρήση δόθηκε το 2005, ενώ για το δεύτερο το 2010. Τα συζευγμένα εμβόλια είναι προτεινόμενα για άτομα από 2 έως 55 χρονών. Ένα εμβόλιο του πολυσακχαρίτη της μηνιγγιτιδοκοκκιαιμίας (MPSV4) είναι διαθέσιμο από το 1970 και είναι το μοναδικό εμβόλιο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άτομα πάνω από 55. To εμβόλιο MPSV4 μπορεί να δοθεί σε άτομα ηλικίας από 2-55 χρονών εάν τα εμβόλια MCV4 δεν είναι διαθέσιμα ή με συνιστώμενα. Οι πληροφορίες στο ποιος πρέπει να εμβολιαστεί είναι διαθέσιμες στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων (CDC)