google/wiki40b huggingface dataset:
Γιώργος Κωνσταντινίδης (ποδοσφαιριστής)

Καριέρα

Ο Κωνσταντινίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στις ακαδημίες του Άρη και προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα σε ηλικία δεκαέξι ετών, αγωνιζόμενος λίγο στις πρώτες δύο σεζόν, με πρώτη του συμμετοχή στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Πανελευσινιακό στις 4 Μαρτίου 1962. Ο προπονητής Μπέλλα Πάλφυ τον χρησιμοποίησε περισσότερο το 1963-64, δίνοντας του την θέση του δεξιού εξτρέμ. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης κέρδίσε την έξοδο της στο κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων και ο Κωνσταντινίδης αγωνίστηκε και στους δύο αγώνες εναντίον της Ρόμα.
Διακρινόταν για το δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού του, δίνοντας πολλά γκολ στον Αλέκο Αλεξιάδη. Αγωνίστηκε σε δώδεκα ευρωπαϊκούς αγώνες με την φανέλα του Άρη, σκοράροντας δύο φορές. Η πρώτη εναντίον της Κολωνίας στη νίκη των "κίτρινων" με 2-1, ενώ το δεύτερο του τέρμα ήλθε στην εντός έδρας ήττα με 1-2 από την Ουίπεστ Βουδαπέστης στις 6 Νοεμβρίου 1968. Συμμετείχε επίσης, σε αγώνες εναντίον της Γιουβέντους, της Κάλιαρι και της Τσέλσι.
Ο Άρης πραγματοποίησε την καλύτερη του πορεία στο πρωτάθλημα την σεζόν 1968-69, όταν κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ ο μοναδικός του τίτλος με την ομάδα των "κίτρινων" ήλθε το 1970 με την κατάκτηση του κυπέλλου, με τον Κωνσταντινίδη να μην συμμετέχει στον τελικό λόγω τραυματισμού. Παρ' όλα αυτά, συμμετείχε στο νικηφόρο ημιτελικό με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, όπου ο Άρης επικράτησε με 0-1 στο στάδιο Καραϊσκάκη, στον προημιτελικό εναντίον της Καλλιθέας και στην φάση των '32 κατά της Πάτρας.
Φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού το 1973, λίγο πριν αποδεσμευτεί από τον σύλλογο στο πλαίσιο της ανανέωσης που πραγματοποίησε ο Άρης στα μέσα της δεκαετίας του '70. Συνέχισε για έναν ακόμη χρόνο στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής με την ομάδα του Π.Ο. Μουδανιών, πριν κρεμάσει τα παπούτσια του.
Λουδοβίκος Β΄ της Θουριγγίας

Βιογραφία

Ήταν γιος τού Λουδοβίκου Α΄ λάντγκραβου της Θουριγγίας και της Χέντβιγκ, κόρης τού Γκίζο Δ΄ κόμη τού Γκούντενσμπεργκ.
Ο Λουδοβίκος Α΄ είχε γίνει το 1131 ο πρώτος λάντγκραβος της Θουριγγίας. Όταν αυτός απεβίωσε το 1140, ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας περιέβαλλε τον 12ετή Λουδοβίκο Β΄ με το αξίωμα τού λάντγκραβου. Οι Λουδοβικίδες είχαν καλή σχέση με τους Χοενστάουφεν, καθώς ο Λουδοβίκος Α΄ είχε υποστηρίξει την εκλογή τού Κορράδου Γ΄ το 1138. Η σχέση ήταν τόσο καλή, ώστε κανονίστηκε ο Λουδοβίκος Β΄ να νυμφευτεί τη Γιούντιτ/Ιουδήθ των Χοενστάουφεν, ανιψιά τού Κορράδου Γ΄ και αδελφή τού διαδόχου του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα. Ως το τέλος τού Κορράδου Γ΄, ο νεαρός λάντγκραβος έμεινε στη βασιλική Αυλή, όπου έλαβε μόρφωση από τον αρχιεπίσκοπο τού Μάιντς και τον επίσκοπο τού Μέρσενμπουργκ. Νυμφεύτηκε τη Γιούντιτ το 1150 και ένα έτος μετά γεννήθηκε ο γιος τους Λουδοβίκος Γ΄.  
Κατά τη διακυβέρνησή του ο πληθυσμός της Θουριγγίας συχνά εκφοβήστηκε και παρενοχλήθηκε από τους ευγενείς. Τότε ο Λουδοβίκος Β΄ άρχισε να παρεμβαίνει εναντίον αυτών των πρακτικών, κερδίζοντας το προσωνύμιο ο σιδηρούς. Σύμφωνα με τον θρύλο, που τον κατέγραψε ο Γιοχάννες Ρότε το 1421, ο Λουδοβίκος Β΄ ταξίδευε ανώνυμα και μία νύκτα βρήκε καταφύγιο στην πόλη Ρούλα σε έναν σιδηρουργό. Αυτός, όπως δούλευε στο σιδηρουργείο του, παραπονέθηκε για την κατάσταση και μέμφθηκε τους ευγενείς, θρηνώντας που ο επικυρίαρχός τους ήταν πολύ μαλακός απέναντι σε αυτούς. Σύμφωνα με τον θρύλο, αφού οι παραβάτες ευγενείς συνελήφθηκαν, ζεύτηκαν σε άροτρο και αναγκάστηκαν να αρώσουν έναν αγρό.
Όταν εξουσίαζε, ο Λουδοβίκος Β΄ συμμάχησε με τον σύζυγο της αδελφής του Φρειδερίκο Β΄ Βαρβαρόσσα, που έγινε βασιλιάς το 1152/55. Πολέμησαν μαζί τον Ερρίκο Γ΄ τον Λέοντα δούκα της Σαξονίας, από τον Οίκο των Γουέλφων, και τον αρχιεπίσκοπο τού Μάιντς, που κρατούσε το Έρφουρτ και άλλες ιδιοκτησίες. 
Το κάστρο τού Βάρτμπουργκ επεκτάθηκε περαιτέρω κατά τη διακυβέρνηση τού λαντγκράβου. Το ανάκτορο κατασκευάστηκε στην παρούσα μορφή του το 1157, όπως έδειξε η εξέταση ραδιενεργού άνθρακα για τις δρύινες δοκούς της οροφής. Το 1168 έκτισε το κάστρο Ρούννεμπουργκ στο Βάισσενσεε και το 1184 το κάστρο Κρόιτσμπουργκ.
Το 1170 ο Φρειδερίκος Β΄ και ο Λουδοβίκος Β΄ ανέλαβαν μία εκστρατεία εναντίον της Πολωνίας. Όταν επέστρεψε ο Λουδοβίκος Β΄ ασθένησε και απεβίωσε το 1172. Όπως όλοι οι λάντγκραβοι της Θουριγγίας, τάφηκε στη μονή τού Ράινχαρντσμπρουνν. Όταν η μονή κατεδαφίστηκε, οι επιτάφιες πλάκες των μελών τού Οίκου του μεταφέρθηκαν στον ναό τού Αγ. Γεωργίου στο Άιζεναχ.
Kyodai Mahjongg

Υποδοχή

Το παιχνίδι δέχτηκε θετική υποδοχή. Τα έτη 2002 και 2003 κέρδισε από τα Shareware Industry Awards το βραβείο Καλύτερο Παιχνίδι Μη-Δράσης.
Λούντβιχ Μύλιους-Έρικσεν

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μύλιους-Έρικσεν, μαζί με τον κόμη Χάραλντ Μόλτκε και τον Κνουντ Ράσμουσεν οργάνωσε τη δανική αποστολή στη δυτική Γροιλανδία (1902–1904), με σκοπό τη μελέτη της γλώσσας, των ηθών και των εθίμων των Εσκιμώων. Στην πρώτη φάση της (1902) ανεκάλυψαν κοντά στο φιορδ Έβιγκχεντς δύο ελεύθερες από πάγο οροσειρές. Αργότερα προχώρησαν μέχρι το ακρωτήριο Γιορκ και επί 10 μήνες έζησαν με τους Εσκιμώους τον δικό τους τρόπο ζωής. Το ταξίδι της επιστροφής τους ως το Ουπέρναβικ πάνω στον πάγο του Κόλπου Μέλβιλ υπήρξε η πρώτη διάσχισή του με έλκηθρα.
Το 1906 ο Μύλιους-Έρικσεν, ως αρχηγός της εξερευνητικής αποστολής του Danmark (1906–1908), ανέλαβε και έφερε σε πέρας το έργο της εξερευνήσεως και χαρτογραφήσεως ολόκληρης της ακτογραμμής της άγνωστης βορειοανατολικής Γροιλανδίας μέσα σε τρεις μήνες. Η αποστολή κάλυψε σε ταξίδια με έλκηθρο συνολική απόσταση άνω των 6400 km, περισσότερο από κάθε άλλη μεμονωμένη αρκτική αποστολή. Εξαιρώντας τις επαναλήψεις της ίδιας διαδρομής, το ταξίδι του Γιόχαν Πέτερ Κοχ ήταν κάπου 2000 km, ενώ αυτό του Μύλιους-Έρικσεν πρέπει να ξεπέρασε τα χίλια μίλια (1609 km). Οι εξερευνήσεις της αποστολής έδειξαν ότι ο χάρτης του Ρόμπερτ Πήρυ, κατά τον οποίο η ακτή εκτεινόταν προς τα νοτιοανατολικά από το Νέιβυ Κλιφ ήταν λανθασμένος: η ακτή συνέχιζε προς τα βορειοανατολικά, άρα η Γροιλανδία ήταν κατά 260.000 km²) μεγαλύτερη, εκτεινόμενη βόρεια μέχρι το Αρχιπέλαγος της Σπιτσβέργης. Αποκαλύφθηκε η ανυπαρξία του «Πορθμού του Πήρυ» και η συνέχεια της Γροιλανδίας από το νοτιότατο άκρο της, το Ακρωτήριο Φέργουελ (πλάτος 60° Β), μέχρι τη βορειότερη ξηρά που είχε φθάσει ποτέ άνθρωπος ως τότε (83°39΄ Β). Ο Μύλιους-Έρικσεν ανεκάλυψε επίσης και εξερεύνησε τα μεγάλα φιορδ Ντανμαρκσχάβν και Μπρένλουντ.
Παραπλανημένοι από τους υπάρχοντες λανθασμένους χάρτυες, οι Μύλιους-Έρικσεν, Νιλς Πέτερ Χεγκ Χάγκεν (Høeg Hagen) και Γέργκεν Μπρένλουντ παρέτειναν τόσο το ταξίδι τους, ώστε η επιστροφή στο πλοίο τους την άνοιξη ήταν αδύνατη εξαιτίας της τήξεως των πάγων, οπότε υποχρεώθηκαν να περάσουν το καλοκαίρι στην περιοχή χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό υποδημάτων για κυνήγι. Η ανάγκη τροφής για τους άνδρες και τα σκυλιά των ελκήθρων τους ανάγκασε να μειώσουν τις τρεις ομάδες σκύλων σε μία. Τελικώς, τον Σεπτέμβριο μπόρεσαν να αρχίσουν το ταξίδι της επιστροφής πάνω στον νεοσχηματισμένο θαλάσσιο πάγο, αλλά κατά τη διάρκεια της διαδρομής οι Μύλιους-Έρικσεν και Χάγκεν πέθαναν από ασιτία, εξάντληση και κρύο. Το χαρτογραφικό υλικό του Χάγκεν, το σώμα του Μπρένλουντ και το ημερολόγιό του βρέθηκαν την επόμενη άνοιξη από τον Γιόχαν Πέτερ Κοχ.
Αιθενόνη

Με πυρόλυση προπανόνης

Με πυρόλυση ατμών προπανόνης, παράγεται αιθενόνη:

Με αφυδάτωση

1. Με ενδομοριακή αφυδάτωση υδροξυαιθανάλης, παράγεται αιθενόνη. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C:
2. Με ενδομοριακή αφυδάτωση αιθανικού οξέος, παράγεται αιθενόνη:

Με απόσπαση υδραλογόνου

1. Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από αλοαιθανάλη παράγεται αιθενόνη:
2. Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από αιθανοϋλαλογονίδιο παράγεται αιθενόνη:

Με υδρόλυση αλαιθινίου

Με υδρόλυση αλαιθινίου (HC ≡ CX) με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται αρχικά αιθινόλη, που ταυτομερίζεται τελικά προς αιθενόνη (CH₂=C=O):

Ταυτομέρεια με αιθινόλη

Η αιθενάλη βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία με την ταυτομερή της αιθινόλη. :
Σε χαμηλές θερμοκρασίες, πάνω από βάση από στερεό αργό, είναι πιθανός ο σχηματισμός υπολογίσιμης ποσότητας αιθινόλης, με την παραπάνω αντίδραση.

Αντιδράσεις με πυρηνόφιλα αντιδραστήρια

Η αιθενόνη αντιδρά με διάφορα πυρηνόφιλα αντιδραστήρια. Π.χ.:
1. Με νερό δίνει αιθανικό οξύ:
2. Με αλκοόλη (ROH) δίνει αιθανικό αλκυλεστέρα:
3. Με αμμωνία δίνει αιθαναμίδιο:
4. Με πρωτοταγείς αμίνες (RNH₂) δίνει αιθαναλκυλαμίδιο:
5. Με καρβοξυλικό οξύ (RCOOH) δίνει αλκανικό ακετυλεστέρα:

Διμερισμός

Διμερίζεται σχηματίζοντας 4-μεθυλενο-2-οξετανόνη:

Επικινδυνότητα

Η έκθεση σε (σχετικά) συμπυκνωμένα επίπεδα αιθενόνης προκαλεί στους ανθρώπους ερεθισμό σε μέρη του σώματός τους, όπως στους οφθαλμούς, στη μύτη, στο λαιμό και στους πνεύμονες. Πειράματα τοξικότητας της αιθενόνης σε πειραματόζωα ποντίκια, αρουραίους, χοιρίδια Γουϊνέας και κουνέλια έδειξαν ότι σε 10 λεπτά έκθεσης σε αιθενόνη, που είχε πρόσφατα παραχθεί, σε συγκεντρώσεις της τάξης των 0,2 mg/l ή 116 ppm, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα, σε μεγάλο ποσοστό, το θάνατο των παραπάνω μικρών ζώων. Αυτά τα ευρήματα τοποθετούν την αιθενόνη στο ίδιο επίπεδο τοξικότητας με το φωσγένιο (0,2-20 mg/l) και το υδροκυάνιο (0,2-0,5 mg/l). Η αιθενόνη προκαλεί θάνατο από πνευμονικό οίδημα, εντελώς όμοια με την περίπτωση της δηλητηρίασης από φωσγένιο, αλλά πολύ πιο γρήγορα. Το όριο 8ωρης μέσης έκθεσης σε αιθενόνη είναι στα 500 ppb (900 μg/m³). Το όριο για άμεσα επικίνδυνης συγκέντρωσης για τους ανθρώπους είναι στα 5 ppm, εφόσον αυτή είναι η ελάχιστη παραγωγική συγκέντρωση κλινικά σχετική φυσιολογική απόκριση σε ανθρώπους.
Μέθοδος διάψευσης

Το παράδειγμα

O Grosseteste εφάρμοσε τη μέθοδο της διάψευσης για να υποστηρίξει μια υπόθεση για την παραγωγή της θερμότητας του ήλιου. Σύμφωνα με τον Grosseteste, υπάρχουν τρεις ακριβώς τρόποι παραγωγής θερμότητας δι’ αγωγής από ένα θερμό σώμα, «με κίνηση» και με συγκέντρωση ακτινών. Πίστευε , ότι ο ήλιος παράγει θερμότητα με τη συγκέντρωση ακτινών και επεδίωξε να αποκλείσει τις άλλες δυο δυνατότητες με επιχειρήματα του τύπου modus tollens. Διέψευσε την υπόθεση της αγωγής με το ακόλουθο επιχείρημα:
Εάν ο ήλιος παράγει θερμότητα δι’ αγωγής,
Τότε η γειτονική ουράνια ύλη θερμαίνεται
Και υφίσταται μια ποιοτική μεταβολή.
Αλλά η γειτονική ουράνια ύλη είναι αμετάβλητη
Και δεν υφίσταται καμία ποιοτική μεταβολή
Άρα ο ήλιος δεν παράγει θερμότητα δι’ αγωγής.

Αυτό το επιχείρημα έχει τη μορφή του modus tollens και άρα είναι ισχυρό – εάν οι προκείμενες του είναι αληθείς, τότε και το συμπέρασμα πρέπει επίσης να είναι αληθές. Εντούτοις, η δεύτερη προκείμενη, που δέχεται την αμεταβλητότητα της γειτονικής ουράνιας ύλης, είναι στη πραγματικότητα λανθασμένη. Έτσι ο συλλογισμός του Grosseteste δεν απέδειξε , ότι είναι ψευδής η υπόθεση της αγωγής. Το ίδιο και ο συλλογισμός του για να διαψεύσει την υπόθεση της κίνησης απέτυχε για παρόμοιους λόγους.
Ο Grosseteste δεν υπήρξε ο πρώτος λόγιος, που χρησιμοποίησε τον συλλογισμό του τύπου modus tollens για να διαψεύσει αντίπαλες υποθέσεις. Μαθηματικοί και φιλόσοφοι είχαν χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνική ήδη από την εποχή του Ευκλείδη. Το επίτευγμα του Grosseteste ήταν η συστηματική εφαρμογή αυτής της τεχνικής για να συμπληρώσει τη μέθοδο αξιολόγησης των επιστημονικών υποθέσεων του Αριστοτέλη.
Παρά το γεγονός ότι οι πολυπληθείς εφαρμογές από τον Grosseteste της συλλογιστικής του modus tollens δεν είναι πειστικές σύμφωνα με τη σημερινή επιστημονική γνώση, η ίδια η μέθοδος της διάψευσης είχε ευρύτατη επιρροή. Η έλλειψη εγκυρότητας της συλλογιστικής φαίνεται στην επιστημoνικό πεδίο της ψυχολογίας, οπού δεν μπορούν να αποδειχθούν ψευδείς περισσότερες από μια ερμηνείες για ένα φαινόμενο. Οι ερμηνείες δεν μπορούν αποκλειστούν ούτως ώστε να απομονωθεί μια αληθής ερμηνεία και αυτό γιατί για ένα συγκεκριμένο φαινόμενο μπορούν να είναι περισσότερες από μια οι προκείμενες ερμηνείες. Αν εφαρμόσουμε τη συλλογιστική modus tollens στη σύγχρονη ψυχολογία τότε όλες οι υποθέσεις θα πρέπει να είναι ψευδείς γιατί ποτέ σχεδόν δεν είναι μια και μοναδική η ερμηνεία ενός φαινομένου.
Παράδειγμα:
Εάν υπάρχουν βιώματα βίας στη παιδική ηλικία τότε στην ενηλικίωση θα εμφανιστεί κατάθλιψη.
Μια τέτοια υποθετική πρόταση είναι ψευδής. Αναλόγως, όλες οι υποθέσεις με διαφορετικές συνέπειες θα είναι ψευδείς. Συνεπώς η εύρεση αληθούς υπόθεσης δεν είναι εφικτή.
Α.Ο. Διαγόρας Αγίας Παρασκευής

Ιστορία

Ο Αθλητικός Όμιλος Αγίας Παρασκευής Λέσβου «ο Διαγόρας» ιδρύθηκε το 1969. Η πρώτη επιτυχία της ποδοσφαιρικής ομάδας ήλθε την περίοδο 1984–85, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λέσβου. Την επόμενη περίοδο, 1985–86, η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, τερματίζοντας στη 18η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 1ου ομίλου με 9 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα.
Την περίοδο 2006–07, η ομάδα κατέκτησε για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λέσβου. Την αμέσως επόμενη περίοδο κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο στην ΕΠΣ Λέσβου, ενώ την ίδια περίοδο, 2007–08, αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, καταλαμβάνοντας τη 12η θέση του 8ου ομίλου με 25 βαθμούς, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2008–09 η ομάδα έλαβε για τρίτη φορά τον τίτλο της πρωταθλήτριας στην ΕΠΣ Λέσβου. Την επόμενη περίοδο, 2009–10, μετείχε για τρίτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, τερματίζοντας στη 14η θέση του 9ου ομίλου με 27 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Λέσβου.
Την περίοδο 2016–17, η ομάδα κατέκτησε για δεύτερη φορά το κύπελλο της ΕΠΣ Λέσβου, ενώ παράλληλα κατέκτησε και το πρωτάθλημα ΕΠΣ Λέσβου για τέταρτη φορά, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.  Στην πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, 2017–18, η ομάδα τοποθετήθηκε στον 7ο όμιλο.
Κυρτότητα

Ιδιότητες κυρτών σχημάτων

Στην επιπεδομετρία κάθε εφαπτομένη σε κάθε σημείο του ορίου του σχήματος διαχωρίζει το επίπεδο σε δύο ημιεπίπεδα. Αν το σχήμα είναι κυρτό, τότε βρίσκεται εξ ολοκλήρου σε ένα ημιεπίπεδο.
Στη Στερεομετρία, ένα πολύεδρο όταν είναι κυρτό, το επίπεδο της κάθε έδρας αφήνει ολόκληρο το πολύεδρο στον έναν ημιχώρο. Αντίθετα, αν υπάρχουν κορυφές του πολυέδρου που βρίσκονται εκατέρωθεν του επιπέδου μιας τουλάχιστον έδρας, τότε το πολύεδρο είναι μη κυρτό. Με πιο απλά λόγια, ένα στερεό σώμα είναι κυρτό, όταν δεν παρουσιάζει εσοχές στην επιφάνειά του.
Εμερί ντ' Αμπουάζ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1434 στη Λουάρ-ε-Σερ της κεντρικής Γαλλίας και ήταν το τρίτο τέκνο του τοπικού άρχοντα και κρατικού αξιωματούχου Πιερ ντ' Αμπουάζ. Αδελφός του ήταν ο καρδινάλιος της Ρουέν, Ζορζ ντ' Αμπουάζ.
Κατετάγη στους Ιωαννίτες Ιππότες και αργότερα ανέλαβε τη θέση του ταμία του τάγματος, ενώ διορίστηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄ ως πριόρης της Γαλλίας. Παράλληλα ανέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις στα παραρτήματα του τάγματος εντός της Γαλλίας και προχώρησε στην κατασκευή του επιβλητικού μέγαρου του Πριόρη της Γαλλίας στη Ρόδο.
Τον Ιούλιο του 1503, μετά τον θάνατο του Πιερ ντ' Ομπισόν, εξελέγη νέος μάγιστρος του τάγματος και το 1504 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ρόδο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αντιμετώπισε με επιτυχία τις πειρατικές επιδρομές και πραγματοποίησε επιτυχημένες θαλάσσιες επιθέσεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του σουλτανάτου της Αιγύπτου, ενώ μερίμνησε και για την ενίσχυση της άμυνας της Ρόδου (χαρακτηριστική είναι η πύλη στην βορειοδυτική πλευρά του μεσαιωνικού κάστρου της Ρόδου, η κατασκευή της οποίας ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του και είναι σήμερα γνωστή ως Πύλη ντ' Αμπουάζ) και τη βελτίωση των οικονομικών του τάγματος. 
Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου του 1512. Τον διαδέχτηκε ο συγγενής του Γκυ ντε Μπλανσεφόρ, ο οποίος όμως πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του προς την Ρόδο.
Σημαία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Η σημαία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που είναι μη αναγνωρισμένη διεθνώς κυβέρνηση στην περιοχή του Αζερμπαϊτζάν, προέρχεται από τη σημαία της Αρμενίας. Η διαφορά με την τελευταία είναι ότι προστέθηκε μια λευκή λωρίδα. Καθιερώθηκε στις 2 Ιουνίου του 1992. Συμβολίζει την αρμενική κληρονομιά και τον πληθυσμό της περιοχής. Επίσης, αντιπροσωπεύει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως εξωτερική περιοχή της Αρμενίας, γι' αυτό και το τριγωνικό σχήμα.
Το μοτίβο της σημαίας είναι επίσης το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται στην ύφανση των αρμενικών χαλιών.
Αφιά Φουτμπόλ Κλαμπ

Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1951, ενώ τη δεκαετία του 60 αναφερόταν ως Κονακρί ΙΙ (Conacry II).
Αντωνινιανός

Ο αντωνινιανός, το ακτινωτό ή διπλό δηνάριο ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα ίσο με δύο δηνάρια. Αρχικά ήταν αργυρό, αλλά έβαζαν όλο και λιγότερο άργυρο, ώστε έγινε ορειχάλκινο με ελάχιστο άργυρο. Το νόμισμα εισήχθη επί Αντωνίνου Καρακάλλα στις αρχές του 215. Ήταν αργυρό όπως το δηνάριο και ξεχώριζε από το ελαφρώς μεγαλύτερο μέγεθός του και από το ότι η μορφή του Αυτοκράτορα έφερε ακτινωτό στέμμα. Αυτό το στέμμα ήταν ένδειξη διπλής αξίας και υπήρχε στο κουινάριο (διπλό σηστέρτιο) και στον δουπόνδιο (διπλό ασσάριο). Οι αντωνινιανοί απεικονίζουν γυναίκες, συνήθως τη σύζυγο του Αυτοκράτορα, με τις προτομές τους επάνω σε ημισέληνο.

Ιστορία

Ακόμη και τότε που πρωτοκυκλοφόρησε, ο άργυρος που περιείχε δεν ήταν 2 δηναρίων, αλλά 1,5 δηναρίου. Αυτό προκάλεσε πληθωρισμό: ο λαός αποθησαύριζε τα δηνάρια (νόμος του Γκρέσχαμ) με αποτέλεσμα οι έμποροι, που αναγνώρισαν τη μικρότερη εσωτερική (μεταλλική) αξία του αντωνινιανού, ύψωσαν τις τιμές για εξισορρόπηση. Το κράτος δεν κατακτούσε νέα εδάφη και τα αποθέματα σε χαλκάργυρο (bullion) μειωνόταν. Τα μεταλλεία αργύρου της Ιβηρικής είχαν εξαντληθεί και μία σειρά στρατιωτικών Αυτοκρατόρων και σφετεριστών ήθελαν νομίσματα για να πληρώσουν το στράτευμά τους και να εξαγοράσουν την πίστη των στρατιωτών τους. Έτσι κάθε νέα έκδοση αντωνινιανών είχε λιγότερο άργυρο, που επέφερε αύξηση του πληθωρισμού.
Το 271 ο Αυρηλιανός αύξησε την περιεκτικότητα σε άργυρο των αντωνινιανών, αλλά αυτό κράτησε για λίγο. Το διάστημα αυτό στην πίσω όψη υπήρχε το σύμβολο XXI, που πιστεύεται ότι σημαίνει 20 μέρη χαλκού και 1 μέρος αργύρου, δηλ. 4,8% άργυρο, το οποίο μπορεί να ήταν 5%.
Ως το τέλος του 3ου αι. οι αντωνινιανοί είχαν γίνει ορειχάλκινοι και κατασκευαζόταν από λιώσιμο παλαιότερων κοπών, όπως σηστερτίων. Τεράστιες ποσότητες κοβόταν, με ένα μεγάλο ποσοστό των νομισμάτων που κυκλοφορούσαν να είναι απομιμήσεις, συχνά με εσφαλμένες επιγραφές και σχέδια. Τα νομίσματα των πολιτών έγιναν τότε πρακτικά χωρίς αξία και χάθηκαν ή απορρίφθηκαν κατά εκατομμύρια. Η κατάσταση έμοιαζε με τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που τη δεκαετία του 1920 στη Γερμανία τα χαρτονομίσματα τυπώθηκαν με απερίσκεπτη αφθονία. Το νόμισμα αυτό έπαψε να υπάρχει με τη νομισματική μεταρρύθμιση τού Διοκλητιανού το 301, ο οποίος εξέδωσε νέα νομίσματα για να σταματήσει την πτώση.
Στην εποχή μας είναι πολύ εύκολο να βρεθούν, εκτός από μερικές σπάνιες εκδόσεις του Αιμιλιανού και των σφετεριστών Μ. Αυρήλιου Μάριου, Κουίετου και Ρεγκαλιανού. 
τΤν όρο αντωνινιανός επινόησαν οι σύγχρονοι νομισματολόγοι, καθώς δεν γνωρίζουμε πώς αποκαλούντο στην αρχαιότητα. Η Ιστορία των Αυγούστων, μία όχι αξιόπιστη πηγή, αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις σε ένα αργυρό νόμισμα, που κόπηκε από Αντωνίνο, ωστόσο υπήρχαν αρκετοί αυτοκράτορες του τέλους του 2ου αι. και των αρχών του 3ου, που έφεραν αυτό το όνομα. Επειδή η έκδοση του αργυρού νομίσματος του Καρακάλλα ήταν νέα, και το κανονικό του όνομα ήταν Μ. Α. Σ. Αντωνίνος, συνδέθηκε το νόμισμα με αυτόν.
Νηρηίδα με φοντανιέρα από το σερβίτσιο του κύκνου

Περιγραφή

Είναι έργο πλαστικής τέχνης είναι εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία. Εικονίζει μια νηρηίδα, γυναίκα γοργόνα της θάλασσας με διπλή ουρά ψαριού. Συνοδεύεται από θαλάσσιους έρωτες, παιδιά του Τρίτωνα, που παίζουν στον αφρό της θάλασσας. Κρατάει στα χέρια της ψηλά επάνω από το κεφάλι μια τεράστια κογχύλη σαν πανέρι.

Ιστορικό

Η φοντανιέρα κατασκευάστηκε το 1738 από τον Γιόχαν Φρίντριχ Έμπερλαϊν στην βιοτεχνία πορσελάνης Μάισεν (Porzellanmanufaktur Meißen), και ήταν μέρος του σερβίτσιου του κύκνου που είχε περισσότερες από 2.200 πορσελάνες και ανήκε στον γράφο Χάινριχ φον Μπρυλ. Το 1920 μεταφέρθηκε μαζί με άλλες 24 πορσελάνες από την έπαυλη του φον Μπρυλ από το Πφέρτεν/Νίντερλάουζιτς (Pförten/Niederlausitz) στο Μουσείο Βιοτεχνικής Τέχνης (Kunstgewerbemuseum) στην Δρέσδη. Από εκεί το 1943 μεταφέρθηκαν όλα τα εκθέματα από την Δρέσδη στο ανάκτορο Ράιχστεντ (Schloss Reichstädt) στην Ντιππόλντισβάλντε (Dippoldiswalde) και τοποθετήθηκαν στην αποθήκη μέσα σε δύο κασόνια. Στο τέλος του πολέμου, τα κασόνια βρέθηκαν συλημένα και το περιεχόμενο έλειπε. Από έρευνες που έγιναν στην σημερινή εποχή, εξακριβώθηκε ότι τα πολύτιμα εκθέματα κλάπηκαν, φυγαδεύτηκαν μέσα από την Ελβετία και κατέληξαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί η Νεράιδα ανακαλύφθηκε σε ένα μουσείο και, αφού με σύγχρονα μέσα (ακτίνες Χ και τεχνοκριτικές μελέτες) εξακριβώθηκε το γνήσιο του εκθέματος, επαναπατρίστηκε το 2011 στην Δρέσδη, όπου και εκτίθεται.
Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας

Μεσαιωνική περίοδος

Έπειτα από δύο καθοριστικής σημασίας νίκες εναντίον των Βυζαντινών στον Αχελώο (πλησίον της σημερινής πόλεως του Μπουργκάς) και τους Κατασύρτες (πλησίον της Κωνσταντινούπολης), η αυτόνομη Βουλγαρική Αρχιεπισκοπή διακηρύχθηκε αυτοκέφαλη και αναβαθμίστηκε στον βαθμό του Πατριαρχείου στην διάρκεια εκκλησιαστικής και εθνικής συνόδου η οποία έλαβε χώρα το 918 ή το 919. Ως συνέπεια της Συνθήκης του 927, η οποία επικύρωνε τη νίκη των Βουλγάρων στον Βυζαντινό-Βουλγαρικό Πόλεμο του 913-927, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως να αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και το πατριαρχικό της αξίωμα. Ως αποτέλεσμα, το Βουλγαρικό Πατριαρχείο κατέστη η πέμπτη αυτοκέφαλη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά τα πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Έδρα του Πατριαρχείου ήταν η νέα βουλγαρική πρωτεύουσα, Πρέσλαβ, αν και θεωρείται πιθανό ο Πατριάρχης να διέμενε στην πόλη Ντράσταρ (Σιλίστρα), παλαιοχριστιανικό κέντρο ιδιαιτέρως γνωστό για τους μάρτυρες και την χριστιανική του ιστορία.

Οθωμανική κατάκτηση

Έπειτα από την άλωση της πρωτεύουσας της Β΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, Τάρνοβο, από τους Οθωμανούς το 1393 και τον εξορισμό του Πατριάρχη Ευθυμίου, η αυτοκέφαλη Βουλγαρική Εκκλησία διαλύθηκε. Η Βουλγαρική εκκλησιαστική ιεραρχία βρέθηκε εκ νέου υπό τον έλεγχο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Νεότερη περίοδος

Προϋποθέσεις για την παλινόρθωση του Βουλγαρικού Πατριαρχείου δημιουργήθηκαν κατόπιν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1945, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Το 1950, η Ιερά Σύνοδος υιοθέτησε νέο Καταστατικό το οποίο άνοιγε τον δρόμο για την παλινόρθωση του Πατριαρχείου, ενώ, το 1953, εξέλεξε τον Μητροπολίτη του Πλόβντιβ, Κύριλλο, ως τον Βούλγαρο Πατριάρχη. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Κύριλλου το 1971, η Εκκλησία εξέλεξε στην θέση του τον Μάξιμο, Μητροπολίτη του Λόβετς, ο οποίος και διετέλεσε Βούλγαρος Πατριάρχης έως τον θάνατό του το 2012. Ως προσωρινός προκαθήμενος, στις 10 Νοεμβρίου 2012, επελέγη ο Μητροπολίτης Κύριλλος της Βάρνα και του Βέλικι Πρέσλαβ, ο οποίος και διοργάνωσε την διαδικασία εκλογής του νέου Πατριάρχη. Στις 24 Φεβρουαρίου 2013, ο Νεόφυτος Βουλγαρίας εξελέγη ως ο νέος Πατριάρχης.
Μάικλ Σάνον

Καριέρα

Το 2007 έπαιξε στην ταινία Πριν ο διάβολος καταλάβει οτι πέθανες και κέρδισε μαζί με όλο το κάστ βραβείο Satellite καλύτερης συλλογικής ερμηνείας. Για την ταινία Ο Δρόμος της Επανάστασης (2008) κέρδισε βραβείο Satellite και προτάθηκε για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Στη συνέχεια, προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία 99 Homes. Επίσης, το 2016 έπαιξε στη ταινία Νυκτόβια πλάσματα και ήταν ξανά υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Το 2017 έπαιξε στην ταινία Η Μορφή του Νερού και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Satellite Β' Ανδρικού Ρόλου.
Στην τηλεόραση, έπαιξε από το 2010 ως το 2014 στη σειρά Boardwalk Empire, και κέρδισε μαζί με όλο το καστ δύο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, το 2010 και το 2011.
Επιπλέον, ο Σάνον ασχολείται και με τη μουσική και το 2002 ίδρυσε το indie rock συγκρότημα Corporal, στο οποίο είναι τραγουδιστής και κιθαρίστας. Το συγκρότημα είχε κυκλοφορήσει δύο τραγούδια, το 2011 και το 2012, για να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Μπαράκ Ομπάμα.