Βιαρέτζιο

Γεωγραφία

Ο δήμος του Βιαρέτζιο βρίσκεται στην προσχωματική παραθαλάσσια πεδιάδα της Τοσκάνης και βρέχεται από τη Θάλασσα της Λιγουρίας. Την περιοχή διασχίζουν αρκετά κανάλια που συνδέουν τη λίμνη Μασσατσιούκολι και τα γύρω έλη με την θάλασσα. Η λίμνη ανήκει πλέον στον εθνικό δρυμό με το όνομα «Μιλιαρίνο, Σαν Ροσσόρε, Μασσατσιούκολι» ο οποίος διαθέτει πλούσια υδρόβιο πανίδα και μεγάλη ποικιλία υδρόβιων πουλιών.
Η λίμνη, με μικρό βάθος και έκταση 6,90 km², παρότι γνωστή από την αρχαιότητα, έγινε διάσημη από τον συνθέτη Τζάκομο Πουτσίνι (του οποίου γενέτειρα ήταν η Λούκκα), που διατηρούσε μια βίλα στις όχθες της λίμνης. Στη βίλα αυτή πέρασε μεγάλα διαστήματα της ζωής του και εκεί βρίσκεται ενταφιασμένος. Αυτή η κατοικία του έχει πλέον μετατραπεί σε μουσείο και βρίσκεται σε μια κοινότητα,  που προς τιμήν του ονομάζεται πλέον Πύργος της Λίμνης Πουτσίνι (Torre del Lago Puccini) και ανήκει στο Δήμο του Βιαρέτζιο.

Αρχαιότητα, Μεσαίωνας

Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες εντόπισαν ευρήματα του 8ου π.Χ. αιώνα, που αποδεικνύουν την κατοίκηση της ευρύτερης περιοχής από τους Ετρούσκους, οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές επαφές με τους κατοίκους της γειτονικής Λιγουρίας.  Το 180 π.Χ. οι Ρωμαίοι, αφού νίκησαν τους ντόπιους πληθυσμούς, προχώρησαν στην εποίκηση της περιοχής. 
Κατά τον Μεσαίωνα αναπτύχθηκαν αρκετοί οικισμοί στις γύρω λοφώδεις εκτάσεις αλλά η τοποθεσία του σύγχρονου Βιαρέτζιο έμεινε ακατοίκητη γιατί ήταν ελώδης.  Γύρω στο 1000 μ.Χ. ξεκίνησε η διαμάχη των πόλεων Λούκκα και Πίζας για τον έλεγχο της ακτής. Από τη μια, η Λούκκα ήθελε μια έξοδο προς τη θάλασσα και από την άλλη, η Πίζα φοβόταν τον οικονομικό ανταγωνισμό της αντίπαλης πόλης. Το 1169 κατασκευάστηκε ένας ξύλινος πύργος για τη φύλαξη της ακτής. 
Το 1172 ακολούθησε η κατασκευή ενός οχυρού με το λατινικό όνομα «Turris de Via Regia» δηλαδή «Πύργος της Βασιλικής οδού». Βασιλική οδός ονομαζόταν ο δρόμος που συνέδεε το οχύρωμα με τη Λούκκα. Από την παραφθορά της λατινικής αυτής ονομασίας βγήκε το όνομα Βιαρέτζιο.  Σε γενικές γραμμές, μέχρι το 1400 στην περιοχή σημειώνεται μια σειρά από πολέμους, επιδρομές, μάχες και αψιμαχίες.

Αναγέννηση, Νεώτεροι χρόνοι

Το 1513, με απόφαση του Πάπα Λέοντα Ι’, η Λούκκα χάνει το λιμάνι του Μοτρόνε και εντείνει τις προσπάθειές της για να γίνει το Βιαρέτζιο το εμπορικό της κέντρο. Το 1534 ξεκινά το χτίσιμο ενός νέου τετράγωνου πύργου, για προστασία  του λιμανιού από πειρατικές επιδρομές και επειδή τα έλη δυσκόλευαν την επιβίωση των λιγοστών ακόμη κατοίκων (γύρω στους 300) ξεκίνησε η αποξήρανσή τους.  Σιγά σιγά η περιοχή ζωντανεύει, χτίζονται εκκλησίες, εργαστήρια, βιοτεχνίες και η κίνηση στο λιμάνι ενισχύεται. Το 1701 ιδρύεται ο Δήμος του Βιαρέτζιο. Το 1739 η περιοχή έχει οριστικά αποξηρανθεί. Στην πόλη χτίζουν μέγαρα αρκετοί αριστοκράτες από τη Λούκκα.
Το 1799  η περιοχή θα περάσει στα χέρια του  Ναπολέοντα  και μετά την πτώση του θα περάσει στην εξουσία των Αυστριακών.  Το 1817 το Συνέδριο της Βιέννης θα αναθέσει το δουκάτο της Λούκκα στη Μαρία Λουΐζα των Βουρβόνων της Ισπανίας. Αυτή την εποχή κατασκευάζεται στο Βιαρέτζιο το πρώτο ναυπηγείο. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, αναλαμβάνει τα ηνία ο Κάρολος Λουδοβίκος των Βουρβόνων, ο οποίος εμπλούτισε την πόλη με μια νέα εκκλησία, ένα καζίνο και τις δυο πρώτες οργανωμένες πλαζ.   

Στις 5 Οκτωβρίου 1847 η Λούκκα, και όλα τα κέντρα που της ανήκαν, παραχωρούνται στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, το οποίο ενώθηκε το 1860 με άλλα κρατίδια της Ιταλικής χερσονήσου και σχημάτισαν το Βασίλειο της Ιταλίας . Αυτά τα χρόνια το Βιαρέτζιο βρίσκεται σε τροχιά γοργής ανάπτυξης, ενισχύεται η ναυπηγική  και ο θερινός τουρισμός εξαπλώνεται στα πολλά χιλιόμετρα που καλύπτουν πια οι οργανωμένες πλαζ.
  Δημιουργείται ο «Περίπατος», μια φαρδιά λεωφόρος με πολλά καφενεία και καταστήματα. Η πόλη ονομάζεται «Πέρλα του Τυρρηνικού». Πολλά όμως από τα κτήρια που κοσμούσαν την πόλη ήταν από ξύλο και όταν το 1917 ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά, ένα μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε μέσα σε μια νύχτα.

Σύγχρονη Εποχή

Στις 2 Μαΐου 1920 ξέσπασε μια εξέγερση που είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία για 3 ημέρες της ελεύθερης Δημοκρατίας του Βιαρέτζιο. Το έναυσμα δόθηκε από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα στην τοπική ομάδα και την ομάδα της Λούκκα. Μετά τη λήξη του αγώνα και μερικά μέτρα από το γήπεδο, ένας καραμπινιέρος πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τον επόπτη γραμμών. Ο επόπτης ήταν πρόσωπο ιδιαίτερα αγαπητό στο Βιαρέτζιο.  Η δολοφονία του γίνεται η σπίθα που θα ανάψει τη φλόγα της εξέγερσης σε μια πόλη που είχε μακρά παράδοση στην αναρχία και στον ριζοσπαστισμό και όπως και η υπόλοιπη χώρα βρισκόταν σε μια φάση έντονου κοινωνικού αναβρασμού.
Το 1921 οι φασίστες δολοφόνησαν τον Πιέτρο Νιέρι και τον Ενρίκο Παολίνι, δυο νεαρούς της Ακροαριστεράς.
Κατά τη διάρκεια του  Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Βιαρέτζιο βομβαρδίστηκε άγρια, ολόκληρες συνοικίες ισοπεδώθηκαν. Στις 16 Σεπτέμβρη 1944 οι Συμμαχικές δυνάμεις κατέλαβαν τελικά την πόλη. Μετά τον πόλεμο ξεκίνησε η μεγάλη προσπάθεια ανοικοδόμησης της μισο-κατεστραμμένης πόλης, που σιγά σιγά βρήκε την παλιά της αίγλη. Το 1946 αναβίωσαν και το έθιμο του καρναβαλιού, που σύντομα έγινε ένα από τα πιο φημισμένα της Ιταλίας.

Στις 29 Ιουνίου 2009 ένα φορτηγό τρένο με 14 βαγόνια βυτιοφόρα, που μετέφεραν υγροποιημένο αέριο πετρελαίου (LPG), εκτροχιάστηκε, με αποτέλεσμα να σπάσει το πρώτο βαγόνι-βυτίο, από το ωστικό κύμα να καταρρεύσουν αμέσως δυο πολυκατοικίες, η διαρροή του υγραερίου να προκαλέσει μια τεράστια πυρκαγιά που έκαψε δεκάδες πολυκατοικίες και αυτοκίνητα και να βρουν τραγικό θάνατο 33 άνθρωποι και να τραυματισθούν άλλοι 25