Πρόποση στον Πόε

Ο κάνων πρόποση στον Πόε (Αγγλικά: Poe Toaster) είναι περιγραφική ονομασία που αναφέρεται σε άγνωστο άτομο το οποίο επί πολλές δεκαετίες επισκέπτονταν τον τάφο του Αμερικανού συγγραφέα του 19ου αιώνα Έντγκαρ Άλλαν Πόε κατά τις πρώτες πρωινές ώρες των γενεθλίων του λογοτέχνη, στις 19 Ιανουαρίου στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ. Το άτομο ήταν ντυμένο στα μαύρα, και φορούσε ένα μεγάλο μαύρο καπέλο και λευκό κασκόλ, και βρισκόμενος στον τάφο γέμιζε ένα ποτήρι κονιάκ και έκανε πρόποση στη μνήμη του Πόε, φεύγοντας κατόπιν μέσα στη μέση της νύχτας έχοντας αφήσει πίσω του 3 κόκκινα τριαντάφυλλα και την φιάλη του κονιάκ.  Μετά από την πάροδο πολλών ετών άρχισε να συγκεντρώνεται πλήθος ώστε να παρατηρήσει το άτομο, το οποίο επιδίωκε να μένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Σύμφωνα με τις προφορικές μαρτυρίες ο αρχικός κρυφός θαυμαστής ξεκίνησε τις επισκέψεις του κατά τη δεκαετία του 1930, ενώ οι πρώτες έντυπες μαρτυρίες στον τύπο εμφανίστηκαν το 1950. Το 1998 είναι πιθανό πως το αρχικό άτομο πέθανε, και η παράδοση μεταβιβάστηκε σε κάποιον νεότερο. Το νεότερο αυτό άτομο άφησε πίσω του σημειώματα τα οποία θεωρήθηκαν αμφιλεγόμενα, και το 2006 έγινε μια ανεπιτυχής απόπειρα από διάφορους παρατηρητές ώστε να παρακρατήσουν το άτομο και να το ταυτοποιήσουν. Μετά το 2008 και έπειτα δεν ακολούθησαν άλλες εμφανίσεις του ατόμου, δημιουργώντας έτσι την εντύπωση πως η παράδοση του ιδιότυπου μνημόσυνου τερματίστηκε.

Ο θαυμαστής

Ο Πόε πέθανε στην ηλικία των 40 ετών στη Βαλτιμόρη τον Οκτώβριο του 1849 κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Σύμφωνα με τις προφορικές μαρτυρίες οι πρώτες επισκέψεις του θαυμαστή του Πόε στον τάφο ξεκίνησαν σχεδόν έναν αιώνα αργότερα στη δεκαετία του 1930. Κάθε χρόνο, στις πρώτες πρωινές ώρες της 19ης Ιανουαρίου, ημερομηνία των γενεθλίων του Πόε, εμφανιζόταν ένα μαυροντυμένο άτομο, για το οποίο έγινε η υπόθεση πως ήταν άντρας, με το πρόσωπο του να είναι καλυμμένο με κασκόλ ή κουκούλα, και με το χέρι του να κρατά ένα μπαστούνι με ασημένια λαβή. Το άτομο έμπαινε στο νεκροταφείο Westminster Hall της Βαλτιμόρης και στέκονταν μπροστά από το μνημείο του Πόε -κενοτάφιο στο οποίο βρισκόταν παλαιότερα ο τάφος του Πόε-, γεμίζοντας ένα ποτήρι με κονιάκ και κάνοντας πρόποση, και αφήνοντας 3 κόκκινα τριαντάφυλλα στο μνημείο σε μια ειδική διάταξη μαζί με το κονιάκ τύπου Martell. 
Τα τριαντάφυλλα θεωρείται πως αντιπροσώπευαν τον Πόε, την σύζυγο του Βιρτζίνια, και την πεθερά του Μαρία Κλεμ, καθώς όλοι τους είχαν ενταφιαστεί στο νεκροταφείο αυτό. Η σημασιολογία του κονιάκ δεν είναι βέβαιη καθώς δεν υπάρχουν αναφορές για κονιάκ στα έργα του Πόε, σε αντίθεση π.χ. με το σέρι. Ωστόσο είναι πιθανό πως το ποτό συμβόλιζε μια παράδοση του ίδιου του θαυμαστή αντί για τον Πόε. Αρκετές από τις φιάλες κονιάκ που άφησε πίσω του ο θαυμαστής εκτίθενται πλέον στο μουσείο Έντγκαρ Άλλαν Πόε στη Βαλτιμόρη.
Το 1990 το περιοδικό Life δημοσίευσε μια φωτογραφία η οποία κατά τα φαινόμενα απεικόνιζε την φιγούρα του κρυφού θαυμαστή καθώς γονάτιζε μπροστά από τον τάφο.

Έως το 1998

Σε αρκετές περιπτώσεις ο θαυμαστής άφηνε και ένα σημείωμα πίσω του μαζί με τα τριαντάφυλλα και το κονιάκ. Τα περισσότερα από αυτά ήταν απλές εκφράσεις αφοσίωσης, όπως Έντγκαρ, δε σε έχω ξεχάσει. Το σημείωμα του 1993 ανέφερε πως Ο πυρσός θα μεταβιβαστεί.

Μετά το 1998

Το σημείωμα του 1999, ανέφερε πως ο αρχικός θαυμαστής είχε πεθάνει το προηγούμενο έτος και είχε αφήσει την παράδοση να συνεχιστεί από έναν γιο. Οι παρατηρητές του φαινομένου ανέφεραν πως μετά το 1998 ο επισκέπτης φαινόταν να έχει νεότερη εμφάνιση.
Το σημείωμα που αφέθηκε κατά την επίσκεψη του 2001, μερικές μέρες μετά από τη λήξη ενός ντέρμπι του αμερικανικού ποδοσφαίρου μεταξύ της ομάδας της Βαλτιμόρης (Baltimore Ravens) και της Νέας Υόρκης (New York Giants), προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, καθώς ανέγραφε: Οι New York Giants. Σκότος και Αποσύνθεση και το μεγάλο μπλε κυριαρχούν στα πάντα. Οι Baltimore Ravens. Χίλιους τραυματισμούς θα υποστούν. Έντγκαρ Άλλαν Πόε αιωνίως. Το σημείωμα θεωρήθηκε εξαιρετικά αμφιλεγόμενο καθώς ποτέ πριν ο θαυμαστής δεν είχε σχολίασε τα αθλητικά τεκταινόμενα ή γεγονότα της επικαιρότητας γενικώς, καθώς και δημιούργησε απορία το γιατί υπήρξε αρνητικός σχολιασμός για την τοπική ομάδα της πόλης.
Ακολούθησε ένα εξίσου αμφιλεγόμενο σημείωμα το 2004 το οποίο κατά τα φαινόμενα ήταν εντός του πνεύματος εχθρότητας προς τη Γαλλία τη περίοδο εκείνη για την μη συμφωνία της για συμμετοχή στον τον πόλεμο στο Ιράκ. Το σημείωμα ανέφερε: Η ιερή μνήμη του Πόε και η τελική τοποθεσία ανάπαυσης του δεν είναι το μέρος για Γαλλικό κονιάκ. Με μεγάλη επιφύλαξη αλλά με σεβασμό για την οικογενειακή παράδοση το κονιάκ τοποθετείται. Η μνήμη του Πόε θα ζήσει αιωνίως!
Θεωρείται πιθανό πως τα σημειώματα του 2001 και 2004 αντανακλούν μια ασυνέπεια του νεότερου θαυμαστή πως προς τη συνέχιση της παράδοσης, καθώς διέθετε τελείως διαφορετικό πνεύμα και δεν φαινόταν να τηρούσε την παράδοση όσο σοβαρά όσο ο αρχικός επισκέπτης. Το τελευταίο σημείωμα αφέθηκε κάποια στιγμή μεταξύ του 2005 και 2008 και το βρήκε ο επιμελητής του μουσείου Πόε. Ήταν τόσο απογοητευτικό, που αρχικά ανέφερε πως δεν υπήρξε κάποιο σημείωμα, ακόμα και όταν μετέπειτα γνωστοποίησε την ύπαρξη του όμως, δεν ανέφερε τα περιεχόμενα του παρά μόνο πως υπήρχαν ενδείξεις πως ο τερματισμός της παράδοσης ήταν επικείμενος.

Μετά το 2008

Το 2008, έτος όπου συμπληρωνόταν 200 χρόνια από την γέννηση του Πόε, δεν αφέθηκε κάποιο σημείωμα, ούτε και υπήρξαν άλλες επισκέψεις του κρυφού θαυμαστή μετά το έτος αυτό.
Υπήρξαν επισκέψεις που έγιναν το 2011 και 2012 ωστόσο αυτές ήταν καθαρά από άτομα που αντέγραψαν το εθιμοτυπικό, καθώς ήταν τέσσερις στον αριθμό, σε κοινή θέα κατά τη διάρκεια της ημέρας, και παρέλειψαν αρκετές από τις λεπτομέρειες του αρχικού θαυμαστή.

Άλλα περιστατικά

Το 2006 μια ομάδα ατόμων που είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν την επίσκεψη, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να παρακρατήσουν το άτομο και να το ταυτοποιήσουν. Αυτό ήταν το μοναδικό περιστατικό όπου οι παρατηρητές των επισκέψεων επενέβησαν ενεργά στο όλο φαινόμενο.
Το 2007 εμφανίστηκε ένας 92χρονος άντρας ο οποίος ανέφερε ο ίδιος είχε ξεκινήσει την παράδοση κατά την δεκαετία του 1960 ως ένα τέχνασμα δημοσιότητας για να ωφελήσει την τοπική εκκλησία και το ποίμνιο της, και πως είχε πει ψέματα σε ένα δημοσιογράφο πως η παράδοση είχε ξεκινήσει το 1949. Ωστόσο οι πρώτες έντυπες μαρτυρίες υπάρχουν όντως από τη δεκαετία του 1950, και οι προφορικές ξεκινούν από τη δεκαετία του 1930, ενώ εντοπίστηκε και πλήθος αντιφάσεων στις λεπτομέρειες των ισχυρισμών του ατόμου αυτού.