Chevrolet Corvette C4

Εισαγωγή

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση της Corvette C4 έγινε το 1982, με αρχική προοπτική να εισαχθεί το φθινόπωρο, ως μοντέλο 1983. Ωστόσο, οι υψηλές πωλήσεις της προκατόχου Corvette C3 έως και την τελευταία στιγμή πριν την αντικατάστασή της, σε συνδυασμό με σωρεία κατασκευαστικών προβλημάτων των πρώτων αντιτύπων προ-παραγωγής της C4, οδήγησαν σε αναβολή της εισαγωγής. Αν και επίσημα κατασκευάστηκαν 44 αντίτυπα της Corvette C4 με κωδικό VIN (Vehicle Identification Number) να αναφέρει την σεζόν του 1983, τελικώς κανένα δεν διατέθηκε στο κοινό. Μεταγενέστερα έγινε γνωστό ότι, εκτός από ένα, όλα τα άλλα καταστράφηκαν σε δοκιμές πρόσκρουσης, κατά τη διάρκεια των πρώτων πειραματικών δοκιμών για την εισαγωγή αερόσακου οδηγού.
Η μοναδική «1983 Corvette» που διατηρήθηκε επίσημα, ήταν μία λευκή με μπλε σαλόνι, κινητήρα L83, κυβισμού 350 κυβικών ιντσών / 5.7 λίτρων, φυσικά V8, με ρύθμιση της ισχύος στους 250 hp (186 kW), 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο και επίσημο κωδικό VIN 1G1AY0783D5100023. Το όχημα κατέληξε απευθείας στο Εθνικό Μουσείο της Corvette (National Corvette Museum) στο Bowling Green, Κεντάκι, όπου φυσικά διατηρείται έως σήμερα. Ταυτόχρονα όμως, άλλες πηγές ανεβάζουν σε 47 τα αντίτυπα των Chevrolet Corvette της σεζόν του 1983, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί μία σειρά από φήμες για 3 επιπλέον «Corvette μοντέλα 1983» που ενδεχομένως να είχαν διασωθεί τότε ανεπίσημα και να αποκτήθηκαν μυστικά από άγνωστους ιδιοκτήτες.
Καθώς το νέο μοντέλο πληρούσε ήδη τις επίσημες προδιαγραφές που είχε θέσει η κυβέρνηση των ΗΠΑ για το 1984, η Chevrolet αποφάσισε τελικώς να το λανσάρει ως μοντέλο 1984 και η σεζόν του 1983 παρακάμφθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν μια εξαιρετικά μεγάλη σεζόν, διάρκειας 17 μηνών, με τον συνολικό όγκο παραγωγής στη σεζόν αυτή να ανέρχεται στα 51.547 αντίτυπα, το δεύτερο υψηλότερο νούμερο στην ιστορία της Corvette μετά το 1979, όταν είχε φτάσει τα 53.807 αντίτυπα. Οι πρώτες Corvette της σεζόν (model year) του 1984, κύλησαν από τη γραμμή παραγωγής στις 3 Ιανουαρίου 1983, αν και η εκκίνηση είχε κάπως αργούς ρυθμούς παραγωγής, με λίγα αντίτυπα τους 2 πρώτους μήνες, τα οποία εκτέθηκαν σε ειδικά επιλεγμένες αντιπροσωπείες. Ο πλήρης ρυθμός παραγωγής, τελικώς, έγινε εφικτός τον Μάρτιο του 1983 και λανσαρίστηκε επίσημα σε όλες σχεδόν τις πολιτείες των ΗΠΑ μέσα στον ίδιο μήνα, με εξαίρεση την Καλιφόρνια, όπου έφτασε τον Απρίλιο. Έως τον Οκτώβριο, το εργοστάσιο κατασκευής της Corvette είχε πλέον φτάσει στον μέγιστο δυνατό ρυθμό παραγωγής.

Ενεργητική και παθητική ασφάλεια

Όλες οι Chevrolet Corvette C4 έφεραν εξ αρχής 4 δισκόφρενα, ενώ το καλοκαίρι του 1985, με την έναρξη της σεζόν του 1986, απέκτησαν στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) δεύτερης γενιάς και τρίτο πίσω φως φρένων. Την σεζόν του 1990 το ABS υπέστη περαιτέρω βελτιώσεις, ενώ την σεζόν του 1992 προστέθηκε στάνταρ Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system). Μια εντυπωσιακή καινοτομία της C4 ήταν το Σύστημα Ελέγχου Πίεσης Ελαστικών, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά την σεζόν του 1987, με έξτρα χρέωση 325 δολάρια. Τα πρώτο έτος, ωστόσο, εμφάνισε κάποια κρούσματα λανθασμένων ενδείξεων κινδύνου, χωρίς να υφίσταται πραγματικός κίνδυνος, με αποτέλεσμα να παραγγελθούν με αυτό μόλις 46 αντίτυπα την πρώτη σεζόν που διατέθηκε.
Ιδιαίτερη μέριμνα δόθηκε και στην παθητική ασφάλεια. Ήδη από το λανσάρισμα, έφερε τιμόνι και «κουτί» μπροστά από τον συνοδηγό που κατασκευάζονταν από αφρώδες παραμορφώσιμο πλαστικό, για προστασία και των δύο επιβατών σε τυχόν μετωπική πρόσκρουση. Με την έναρξη της σεζόν του 1990 καθιερώθηκε στάνταρ αερόσακος οδηγού (μαζί με ένα καλύτερο ηχοσύστημα και βελτιώσεις στον εξαερισμό) και με την έναρξη της σεζόν του 1994 στάνταρ αερόσακος συνοδηγού.

Εκδοχές αμαξώματος

Τα πρώτα 3 χρόνια, διατέθηκε αποκλειστικά ως coupé με αποσπώμενο κεντρικό τμήμα οροφής (συχνά αναφέρεται ως οροφή targa). Το ανοιχτό convertible προστέθηκε στις αρχές του 1986, σηματοδοτώντας έτσι την επιστροφή των Corvette καμπριολέ, καθώς μετά την Corvette C3 κάμπριο των ετών 1968 έως 1975, δεν είχε προσφερθεί ανοιχτή έκδοση επί 11 έτη. Μολονότι η Corvette C4 κάμπριο ήταν, για πρώτη φορά στην ιστορία της Corvette, ακριβότερη από την στάνταρ εκδοχή, γνώρισε αμέσως μεγάλη απήχηση στο κοινό (ενδεικτικώς, το 1987 το ένα τρίτο των αγοραστών της Corvette προτίμησε την έκδοση κάμπριο) και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητά της έως την τελευταία σεζόν, του 1996. Επίσης, υπέστη ταυτόχρονα με την έκδοση coupé όλες τις αναβαθμίσεις που έγιναν στην C4 στα επόμενα χρόνια.

ZR-1

Η κορυφαία έκδοση της C4 έφτασε την σεζόν του 1990 και ήταν η Corvette ZR-1, που διατέθηκε αποκλειστικά ως coupé και απέκτησε από τον Τύπο αυτοκινήτου και το ευρύ κοινό το παρατσούκλι «King of the Hill» («Βασιλιάς του Λόφου», με την έννοια ότι ήταν ασυναγώνιστο στην επιτάχυνση σε ανηφορικούς δρόμους). Ο κινητήρας της ήταν ο εντελώς νέος LT5, κυβισμού επίσης 5.7 λίτρων και V8, αλλά εντελώς διαφορετικής σχεδίασης και έχοντας μάλιστα 32 βαλβίδες, αντί για 16, και τέσσερις εκκεντροφόρους επικεφαλής, αντί για δύο. Επίσης, έφερε μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων και δύο μπεκ ψεκασμού καυσίμου ανά κύλινδρο, ενώ συνδυαζόταν μόνο με το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Μάλιστα ο κινητήρας αυτός είχε σχεδιαστεί από την Lotus, η οποία ανήκε στον όμιλο της General Motors από το 1986 έως το 1993, και όταν η GM την απέκτησε, είχε τότε την ιδέα να αναθέσει στο τμήμα ανάπτυξης της Lotus την εξέλιξη και την παραγωγή του ταχύτερου αυτοκινήτου παραγωγής παγκοσμίως, θέτοντας ως στόχο το 1986 τους 400 hp.
Η αρχική ισχύς του κινητήρα στην ZR-1 παραγωγής, ήταν 375 hp (280 kW) στις 6.000 rpm και η ροπή ήταν 502 N·m στις 4.800 rpm. Η επιτάχυνση 0-60 mph / 0-97 km/h ερχόταν σε μόλις 4,4 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα ήταν 180 mph / 290 km/h. Από την σεζόν του 1993, η ισχύς του αυξήθηκε στους 405 hp (302 kW) στις 5.800 rpm, επιτυγχάνοντας έτσι τον αρχικό στόχο για την ιπποδύναμη, και η ροπή έφτασε τα 522 N·m στις 4.800 rpm. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 1995 και κατασκευάστηκε σε μόλις 6.939 αντίτυπα, καθώς η τιμή της ήταν η διπλάσια από την στάνταρ Corvette C4 και λίγο υψηλότερη από τις Porsche 964 και Porsche 993, που ήταν οι τότε γενιές της Porsche 911. Αν και τελικώς δεν ήταν το ταχύτερο αυτοκίνητο παραγωγής παγκοσμίως, όπως είχε επιδιώξει η General Motors, διατηρεί εξαιρετικά υψηλό πρεστίζ στον κύκλο των οπαδών της αυτοκίνησης και θεωρείται σήμερα ως άκρως συλλεκτική.

Grand Sport

Το 1996, η ZR-1 αντικαταστάθηκε από την συλλεκτική έκδοση Corvette Grand Sport, που κυκλοφόρησε για να σηματοδοτήσει την τελευταία σεζόν της Corvette C4. Πήρε το όνομά της ως ιστορική αναφορά στην κλασική Corvette Sport του 1963 και έφερε τον κινητήρα LT4, κυβισμού 5.7 λίτρων και V8, με ισχύ 330 hp (246 kW) και ροπή 461 N·m (340 lb·ft). Προσφερόταν σε έναν μόνο εξωτερικό χρωματισμό, τον μπλε Admiral Blue, με μια εγκάρσια κεντρική λευκή λωρίδα, μαύρες ζάντες και δύο παράλληλες κόκκινες γραμμές πάνω από τον θόλο του μπροστινού τροχού στην πλευρά του οδηγού. Κατασκευάστηκε σε μόλις 1.000 αντίτυπα: 810 κουπέ και 190 καμπριολέ.

Collector Edition

Η τελική έκδοση της C4 ήταν η Corvette Collector Edition, που διατέθηκε το 1996 ως ένα πακέτο με έξτρα χρέωση 1.250 δολάρια, για να σηματοδοτήσει το τέλος της παραγωγής της C4. Πήρε το όνομά της από την αντίστοιχη Collector Edition του 1982, η οποία ήταν η τελική έκδοση της Chevrolet Corvette C3. Εξωτερικά, η C4 Collector Edition έφερε την ασημί βαφή Sebring Silver, ενώ δεν είχε τόσο περιορισμένη διαθεσιμότητα, καθώς παρήχθη σε 5.412 αντίτυπα: 4.031 κουπέ και 1.381 καμπριολέ.

Κιβώτια ταχυτήτων

Για ολόκληρο το 1983, το πρώτο έτος που διατέθηκε στην αγορά, η Chevrolet Corvette C4 προσφερόταν αποκλειστικά με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, χωρίς να διατίθεται μηχανικό κιβώτιο. Από τον Ιανουάριο του 1984 έως τα μέσα του 1988, μπορούσε προαιρετικά να παραγγελθεί με ένα εντελώς ασυνήθιστο και μοναδικό στην ιστορία της αυτοκίνησης μηχανικό κιβώτιο της Doug Nash που, λόγω της παράξενης διάταξής του, ήταν γνωστό ως «μετάδοση 4+3». Το κιβώτιο αυτό ήταν ένα 4-τάχυτο χειροκίνητο, με επιπλέον μία αυτόματη overdrive ταχύτητα για κάθε μία από τις 2-α, 3-η και 4-η, με σκοπό την εκπλήρωση των τότε προδιαγραφών των ΗΠΑ στον τομέα της οικονομίας καυσίμων. Στην πράξη, ωστόσο, η συγκεκριμένη μετάδοση απεδείχθη δύσχρηστη για τους οδηγούς και δεν γνώρισε μεγάλη απήχηση, ενώ εμφάνισε και κάποια προβλήματα αναξιοπιστίας. Τελικώς, το καλοκαίρι του 1988, για την σεζόν του 1989, αντικαταστάθηκε από ένα πολύ πιο σύγχρονο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της ZF.
Στα μετέπειτα χρόνια, η Corvette C4 προσφερόταν με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ή 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, μια παράμετρος που διατηρήθηκε και στη διάδοχο Corvette C5 επί όλα τα έτη παραγωγής της. Ειδικότερα πάντως, η κορυφαία έκδοση Corvette ZR-1, που διατέθηκε από το 1990 έως το 1995, συνδυαζόταν μόνο με το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ το ίδιο συνέβη και με τον κινητήρα LT4, ισχύος 330 hp, που διατέθηκε μόνο την τελευταία σεζόν της C4, δηλαδή του 1996. Αντιστρόφως, την τελευταία σεζόν της Corvette C4 ο στάνταρ κινητήρας LT1, ισχύος 300 hp, συνδυάστηκε μόνο με το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.