Διαδοχική τέχνη

Ο όρος «διαδοχική τέχνη» περιγράφει τη μορφή τέχνης που χρησιμοποιεί μια σειρά εικόνων ανεπτυγμένες διαδοχικά, με σκοπό είτε τη γραφική αφήγηση, είτε τη μεταβίβαση πληροφορίας. Η πιο διαδεδομένη εφαρμογή της συγκεκριμένης τέχνης είναι τα κόμικς, που είναι τυπωμένες διευθετήσεις τέχνης και «συννέφων κειμένου» είτε σε μορφή βιβλίου, είτε λωρίδας.

Πηγή του όρου

Ο όρος επινοήθηκε το 1985 από τον κομίστα Γουίλ Άισνερ στο βιβλίο του Κόμικς και Διαδοχική τέχνη. Ο Άισνερ ανέλυσε αυτή τη μορφή τέχνης σε τέσσερα στοιχεία: το σχέδιο, τη ζωγραφική, τις καρικατούρες και το σενάριο. Ο Σκοτ ΜακΚλάουντ επέκτεινε την επεξήγηση στα βιβλία του Κατανοώντας τα κόμικς  και Επανεφεύρεση των κόμικς.
Ο όρος σπάνια χρησιμοποιείται σε άλλα μέσα, όπως τον κινηματογράφο, το animation ή τα storyboards (προσχέδια ιστορίας). Σύμφωνα με τον κομίστα Σκοτ ΜακΚλάουντ μια κινηματογραφική ταινία πριν προβληθεί, μπορεί να ερμηνευθεί σαν ένα πολύ αργό κόμικ.

Είδη διαδοχικής τέχνης

Η διαδοχική τέχνη είναι προγενέστερη των κόμικς κατά χιλιετίες. Κάποια από τα πρώτα παραδείγματα αποτελλούν οι σπηλαιογραφίες, τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά και ζωγραφική, καθώς και οι χειρόγραφες εικόνες τις προ-Κολόμβου Αμερικανικής εποχής, όπου ήταν επαναλαμβανόμενα μέσα καλλιτεχνικής έκφρασης.

Διαδοχική γλυπτική

Οι Έλληνες καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν διαζώματα, βάζα και αμφορείς για την γραφική αφήγηση. Δεν χρησιμοποιούν τόσο το χρώμα, αλλά τη γλυπτική. Η Στήλη του Τραϊανού στη Ρώμη που χρονολογείται στο 113 μ.Χ. είναι ένα από τα παραδείγματα που έχουν επιζήσει, το οποίο χρησιμοποιεί τις διαδοχικές εικόνες για την αφήγηση. Μιας και μόνο πέντε κώδικες του πολιτισμού των Μάγια έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα, η κύρια πηγή της προ-Κολόμβου Αμερικανικής διαδοχικής τέχνης είναι ζωγραφική σε αγγεία και πλάκες.

Χειρόγραφη εικόνα

Αρκετοί προ-Κολόμβου κώδικες δημιουργημένοι από τους Μάγια και τους Μιστέκ αποτελούν παραδείγματα διαδοχικής τέχνης.

Διαδοχικό κεντητό

Το κεντητό είναι μια μορφή τέχνης σε ύφασμα. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι ότι είναι υφασμένο, όχι κεντημένο. Η ύφανση έχει μια κατεύθυνση κατά την οποία ξεκινά από ένα σημείο και προχωρά μέσω συνυφασμένων κλωστών, σε ένα άλλο. Δεν κυμαίνονται πάνω από την επιφάνεια, όπως στη ζωγραφική σε καμβά.
Σε κάποιες περιπτώσεις το κεντητό έχει χρησιμοποιηθεί για αφήγηση. Η ταπισερί της Μπαγιέ αφηγείται την κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς. Μοιάζει με καρτούν καθώς η ιστορία εξελίσσεται κατά την οποία οι δυο πλευρές μάχονται για τον έλεγχο της Αγγλίας του 1066 μ.Χ.. Τις δυο πλευρές αποτελούν από τη μια οι Αγγλοσάξονες, με επικεφαλής τον Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας που πρόσφατα είχε στεφθεί Βασιλιάς της Αγγλίας, ενώ νωρίτερα ήταν Κόμης και από την άλλη οι Νορμανδοί με επικεφαλής τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή.

Διαδοχές στη Ζωγραφική

Η διαδοχική τέχνη επίσης μπορεί εφαρμοστεί στη ζωγραφική. Ο πίνακας «Αδάμ και Εύα» του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου διαφορετικές σκηνές τις Βιβλικής ιστορίας των Πρωτόπλαστων Αδάμ και Εύας παρουσιάζονται στον ίδιο πίνακα. Στο μπροστινό μέρος, ο Θεός προειδοποιεί το ζευγάρι για την αμαρτία τους, στο βάθος δεξιά φαίνονται οι προηγούμενες σκηνές από τη δημιουργία της Εύας από το πλευρό του Αδάμ και ο πειρασμός τους να φάνε τον απαγορευμένο καρπό και στα αριστερά είναι η τελευταία σκηνή της αποβολής τους από τον Παράδεισο.
Ο Κυβισμός ενώ μοιράζεται χαρακτηριστικά με την διαδοχική τέχνη, η κύρια διαφορά που έχει με αυτή είναι ότι οι εικόνες δεν είναι παρατιθέμενες, αλλά επαναλαμβάνονται πάνω από τον εαυτό τους με διαφορετικές τοποθετήσεις και μοιράζονται κάποια σχήματα.

Πρώτη τυπωμένη διαδοχική τέχνη

Η επινόηση του πιεστηρίου, που επέτρεπε το σύστημα «κινούμενου τύπου», καθιέρωσε το διαχωρισμό μεταξύ εικόνων και λέξεων, μιας και απαιτούσαν διαφορετικές μεθόδους για να αναπαραχθούν. Το πρώτο τυπωμένο υλικό επικεντρωνόταν σε θρησκευτικά θέματα, αλλά από το 17ο και το 18ο αιώνα ξεκίνησε και η εισαγωγή πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Επίσης, ξεκίνησε η εισαγωγή σατιρικού περιεχομένου και καρικατούρες. Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε και το «συννεφάκι κειμένου» για την απόδοση διαλόγου.
Στον Ουίλλιαμ Χόγκαρθ συχνά εντοπίζονται σε ιστορίες με τη μορφή κόμικς. Το έργο του «Η πρόοδος ενός έκλυτου» (Αγγλικά: «A Rake's Progress») ήταν μια σύνθεση από καμβάδες, ο καθένας από τους οποίους είχε αναπαραχθεί με εκτύπωση και τα οχτώ μέρη συνολικά δημιουργούσαν μια αφήγηση. Καθώς οι τεχνικές εκτύπωσης αναπτύσσονταν, εξαιτίας της τεχνολογικής ανάπτυξης που έφερε η Βιομηχανική επανάσταση, έκαναν την εμφάνισή τους οι εφημερίδες και τα περιοδικά. Οι δημοσιεύσεις αυτές χρησιμοποιούσαν εικονογραφήσεις ως μέσο σχολιασμού πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων. Τέτοιες εικονογραφήσεις έγιναν γνωστές ως «καρτούν» τη δεκαετία του 1840. Σύντομα, οι καλλιτέχνες άρχισαν να πειραματίζονται με την ίδρυση μιας ακολουθίας εικόνων για να δημιουργήσουν μια αφήγηση.
Τα έργα αυτής της περιόδου που έχουν διασωθεί, όπως το «Μια αληθινή αφήγηση μιας φρικτά κολασμένης Παπικής συνωμοσίας» (Αγγλικά: «A True Narrative of the Horrid Hellish Popish Plot») του ζωγράφου Φράνσις Μπάρλοου (Αγγλικά: Francis Barlow) του 1682 και τα έργα «Οι τιμωρίες του Λέμιουελ Γκιούλιβερ» (Αγγλικά: «The Punishments of Lemuel Gulliver») και «Η πρόοδος ενός έκλυτου» (Αγγλικά: «A Rake's Progress») του Ουίλλιαμ Χόγκαρθ το 1726, δημιουργούν αφηγήσεις μέσω εικόνων, αλλά τα στοιχεία αυτών των έργων που μετέπειτα δημιούργησαν τα κόμικς κρυσταλλώθηκαν το 19ο αιώνα.

Προσχέδιο ιστορίας

Ένα storyboard (προσχέδιο ιστορίας) είναι ένα γραφικό διάγραμμα που χρησιμοποιείται από τους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες με σκοπό την προ-απεικόνιση μιας κινηματογραφικής ταινίας, κινούμενου σχέδιου, γραφικών κίνησης ή διαδραστικών ακολουθιών των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της διαδραστικότητας μιας ιστοσελίδας. Είναι συνήθως μια σειρά από απεικονίσεις, φωτογραφίες ή εικόνες που εμφανίζονται στη σειρά.

Διαδικτυακά κόμικς

Η νεότερη μορφή διαδοχικής τέχνης είναι τα διαδικτυακά κόμικς (Αγγλικά: web comic). Όπως αναφέρει ο Σκοτ ΜακΚλάουντ (Αγγλικά: Scott McCloud) στο Επανεφεύρεση των κόμικς, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα έντυπα μέσα, το κόμικ δεν είναι περιορίζεται πραγματικά στο μέγεθος της σελίδας. Αν και το μέγεθος της οθόνης μπορεί να περιορίσει αυτό που ο αναγνώστης μπορεί να δει την κάθε δεδομένη στιγμή, η ιστορία θα μπορούσε να συνεχίσει σε άλλες σελίδες, ή προς οποιαδήποτε κατεύθυνση στην ίδια τη σελίδα (ιστοσελίδα). Επίσης, ένα ενιαίο φύλλο από ένα web comic μπορεί να συνεχιστεί σε περισσότερες από μία αλληλουχίες.