Η Ιταλίδα στο Αλγέρι

Ιστορικά γεγονότα

Κείμενο από τον Angelo Anelli, ένα παιχνιδιάρικο δράμα σε δύο πράξεις που ανήκουν στο είδος της όπερας μπούφα, είχε ήδη τεθεί σε μουσική το 1808 από τον Luigi Mosca και ήταν εμπνευσμένο από  μια αληθινή ιστορία που πραγματικά συνέβη: η ιστορία της Antonietta Frapolli,η κυρία milanese απήχθη από πειρατές το 1805,την έφεραν στο χαρέμι του Μπέη του Αλγερίου , Mustafà-ibn Ibrahim και στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιταλία. Ήταν σε κοινή χρήση, στη συνέχεια, ο Rossini έκανε μόνο είκοσι μία πλάνα από το ίδιο το φυλλάδιο (με κάποιες αλλαγές που έχουν ανατεθεί στον Gaetano Rossi), και συνέθεσε την όπερα με βιασύνη (κάποιος λέει σε 27 ημέρες, άλλοι, ακόμη  μόνο σε 18 ημέρες). Για την τέλεια μίξη συναισθηματικού, αστείου και σοβαρού, το έργο έχει οριστεί από τον Stendhal ως "η τελειότητα του είδους αστείο".
Η όπερα εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο San Benedetto στη Βενετία και έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία, χάρη στην εταιρεία των τραγουδιστών, συμπεριλαμβανομένης της Marietta Marcolini (Isabella) και Filippo Galli (Mustafà). Για τον Marcolini, ο Rossini είχε ήδη συνθέσει Την εξωφρενική παρεξήγηση , το τσίρκο στη Μπαμπιλόνια , και η πέτρα της σύγκρισης.Ο  Rossini ήταν τότε σε όπερα στη Βιτσέντζα το 1813 (με ένα νέο καθεστώς για τον πρωταγωνιστή, "προσπαθεί να δαμάσει τους ανέμους και τα κύματα", στη θέση του αρχικού "Πρώτες παρτίδες"), στο Μιλάνο στο 1814 (με επιπλέον τροποποιήσεις, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής στη δεύτερη πράξη μιας νέας cavatina για Lindoro, "Παραχωρήστε έμπιστη αγάπη") και στη Νάπολη το 1815 (με την αντικατάσταση του πολύ πολιτικώς εκτεθειμένα rondo της Ισαβέλλας, "η πατρίδα", με λιγότερους συμβιβασμούς "για το στυλ των ταξιδιωτών ).
Το έργο παρέμεινε στο ρεπερτόριο στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, για σχεδόν όλο το δέκατο Ένατο αιώνα, ακόμη και όταν βρίσκονταν σε διάδοση τα κομμάτια του Rossini ήταν τώρα σε αποφασιστική πτώση. Η πρώτη αναβίωση του ήταν τον εικοστό αιώνα χρονολογείται από την έκδοση του τορίνο, το 1925, σε σκηνοθεσία Vittorio Gui , και ερμηνεύεται από την Κοντσίτα Supervia, η οποία προκάλεσε τον ενθουσιασμό του Richard Straussκαι, από τότε, Ο Ιταλός παρέμεινε, μαζί με Τον κουρέα της Σεβίλλης, η Σταχτοπούτα και, σε μικρότερο βαθμό, του Γουλιέλμου τέλους του Rossini τα έργα του αποτελούν  πλέον βασικό ρεπερτόριο της όπερας σε όλο τον κόσμο.

Σκηνή III

Η Zulma προσπαθεί να φέρει την Ελβίρα και τον Lindoro, που δηλώνουν ότι έχουν την πρόθεση να συμμετάσχουν σε γάμο. Έρχεται ο Mustafà προσφέρει στο Lindoro τη δυνατότητα να επιστρέψει στο σπίτι, με την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσει να είναι με την Ελβίρα. Ο νεαρός το αποδέχθηκε, ενώ πηγαίνει πίσω στο σπίτι  η Ελβίρα είναι έκπληκτη για την απόφαση και το θέμα της ζητήσεις για λογαριασμό του Bey, όταν ο Χέιλυ ανακοινώνει την σύλληψη του όμορφου ιταλικού.
Ο Μουσταφά είναι πλέον στο δέρμα, αφού είχε καλέσει την Ελβίρα και τη Zulma να επισπεύσει την αναχώρησή του, και την εγκατέλειψε τη χαρά για την είδηση. Η Ελβίρα, εν τω μεταξύ, είναι απελπισμένη επειδή το θέλει είτε όχι, ο Mustafà και ο Lindoro, που ψάχνουν για μια νέα ζωή στην Ιταλία, δηλώνει,ότι δεν ήθελε να φύγει, χωρίς να χαιρετήσει τον άντρα της για τελευταία φορά.

Σκηνή IV

Ο Bey με ανυπομονησία, που περιβάλλεται από ευνούχους περιμένει την άφιξη των νέων σκλάβων.Ο Χέιλυ ανακοινώνει, και, όπως το βλέπει, σε όλους τους παρόντες που έχουν πληγεί από την ομορφιά του. Η Ιζαμπέλλα από την άλλη πλευρά, καταλαβαίνει ότι μπορεί εύκολα να έχει το καλύτερο για τον Μπέη, και αρχίζει να τον κολακεύει με το αίτημα της παρηγοριάς: ο Bey αισθάνεται ότι είναι ήδη ερωτευμένη και μετά βίας σε θέση να την κρατήσει.. Εν τω μεταξύ, προς τα εμπρός ο Thaddeus διεκδικεί, την ποιότητα του θείου του, για να είναι σε θέση να μείνετε κοντά στην εγγονή.
Έλα Lindoro, Ελβίρα και Zulma να πει αντίο στο Μπέη πριν από την αναχώρηση * η Ιζαμπέλα αμέσως αναγνωρίζει την αγαπημένη του Lindoro και, προς έκπληξη των δύο δεν μπορεί να ξεφύγει απο το παρόν, αλλά δεν καταλαβαίνει.
Αμέσως Ιζαμπέλα παίρνει την πρωτοβουλία ζητώντας από τον Μουσταφά ποια είναι η γυναίκα με τον Lindoro. Ο Bey εξηγεί τις προθέσεις του σχετικά με το γάμο μεταξύ Lindoro και Ελβίρα. Η Ιζαμπέλα απαντά ότι ακούγοντας την γυναίκα, είναι ένα έθιμο τόσο βάρβαρο που δε θα μπορούσε ποτέ να αγαπήσει ο άνθρωπος που έβαλε στη θέση του.
Η έκπληξη όλων των παρευρισκομένων,Η Ιζαμπέλα έχει καταφέρει να πάρει από Αυτήν που η Ελβίρα παραμείνει στο Αλγέρι και Lindoro είναι να γίνει προσωπική σκλάβα.