Άτταλος Α΄ της Περγάμου

Καταγωγή

Ο πατέρας του, ο Άτταλος του Φιλέταιρου, ήταν γιος ενός άνδρα που επίσης ονομαζόταν Άτταλος, και που ήταν αδελφός του Φιλέταιρου, ιδρυτή της δυναστείας, και του Ευμένη, πατέρα του Ευμένη Α΄ ο οποίος παρέδωσε τον θρόνο στον Άτταλο Α´. Αναφέρεται μαζί με τους θείους του ως ευεργέτης της πόλης των Δελφών. Κέρδισε φήμη ως ολυμπιονίκης του τέθριππου και τιμήθηκε με δικό του μνημείο στην Πέργαμο. Ο Άτταλος ήταν ακόμη παιδί όταν έχασε τον πατέρα του, κάποια στιγμή πριν το 241 π.Χ. Τον υιοθέτησε ο Ευμένης Α΄, τότε ηγεμόνας της Περγάμου.
Η μητέρα του Άτταλου, η Αντιοχίς, ήταν κατά πάσα πιθανότητα συγγενής της βασιλικής οικογένειας των Σελευκιδών. Το γάμο της με τον υιοθετημένο του γιο τον Άτταλο κανόνισε πιθανώς ο ίδιος ο Φιλέταιρος για να ενισχύσει την κυριαρχία του.

Καθοριστική νίκη επί των Γαλατών

Σύμφωνα με τον Παυσανία, το μεγαλύτερο επίτευγμα του Αττάλου κατά την περίοδο της ηγεμονίας του ήταν η σημαντική νίκη που πέτυχε εναντίον των Γαλατών. Ο σημαντικός αυτός γεωγράφος αναφέρεται στη φυλή εκείνη των Κελτών που είχε μεταναστεύσει από τη Θράκη στα ενδότερα της Μικράς Ασίας, και τους οποίους οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Γαλάτες, σχετίζοντάς τους με τις κέλτικες φυλές που κατοικούσαν στη σύγχρονη Γαλλία, Ελβετία και βόρεια Ιταλία. Η περιοχή στην οποία εγκαταστάθηκαν ονομάστηκε επίσης Γαλατία. Ήδη από την εποχή που ο Φιλέταιρος αυτονομήθηκε από την επιρροή των Διαδόχων, η φυλή αυτή παρενοχλούσε την Πέργαμο και την ευρύτερη περιοχή της, προβαίνοντας σε λεηλασίες και καταστροφές.
Πιθανολογείται πως ο προκάτοχος του Αττάλου, Ευμένης Α΄, αντιμετώπισε αυτή την απειλή επιλέγοντας να καταβάλλει κάποιο χρηματικό ποσό. Ο Άτταλος αντίθετα υπήρξε ο πρώτος από τους ηγεμόνες της Περγάμου που αρνήθηκε να το πράξει, αποφασίζοντας να επιλύσει το θέμα με στρατιωτικά μέσα. Συνάντησε τους Γαλάτες στις όχθες του Κάικου ποταμού στη Μυσία, κατατροπώνοντάς τους. Η νίκη αυτή του απέφερε μυθική δόξα, ενθαρρύνοντάς τον να υιοθετήσει την επωνυμία «ο Σωτήρ», κατά το πρότυπο του Αντίοχου Α΄, και να διεκδικήσει επισήμως τον τίτλο του «βασιλέως». Οι προκάτοχοί του δεν έφεραν αυτόν τον τίτλο παρόλο που ουσιαστικά δεν λογοδοτούσαν στο σελευκιδικό κράτος και εξέδιδαν δικό τους νόμισμα.
Εις ανάμνησιν της επιτυχίας αυτής ανηγέρθη στην Ακρόπολη της Περγάμου ένα θριαμβικό μνημείο, μέρος του οποίου αποτελούσε και το διάσημο άγαλμα του «Θνήσκοντος Γαλάτη», που σήμερα εκτίθεται στα Μουσεία του Καπιτωλίου, στην πόλη της Ρώμης. Ο Παυσανίας αναφέρει ακόμη ένα σχετικό μνημείο στην Ακρόπολη των Αθηνών.
Οι μυθικές διαστάσεις της νίκης αυτής έδωσαν τροφή σε διάφορα ιστορικά ανέκδοτα, μερικά από τα οποία διασώζονται μέσω των αρχαίων πηγών. Για παράδειγμα, ο Παυσανίας κάνει αναφορά σε μία Σίβυλλα που ονομαζόταν Φαεννίς, η οποία μία γενιά νωρίτερα είχε προφητεύσει το γεγονός:
«Τότε αναμφίβολα, έχοντας περάσει τα Στενά του Ελλησπόντου

Η καταστροφική ορδή των Γαλατών θα αναβλύσει και άνομα

Θα λεηλατήσει την Ασία και περισσότερο κακό θα κάνει ο θεός

Σε αυτούς που κατοικούν στις ακτές τις θάλασσας

Για λίγο. Επειδή σύντομα ο γιος του Κρόνου

Θα αναδείξει έναν βοηθό, τον αγαπητό γιο ενός ταύρου που ανέθρεψε ο Δίας

Ο οποίος πάνω σε όλους τους Γαλάτες θα φέρει τη μέρα της καταστροφής».
Ο Παυσανίας σχολιάζει πως με τον όρο «γιος του ταύρου» υποδεικνύεται ο Άτταλος, βασιλιάς της Περγάμου, τον οποίο κάποτε ένα μαντείο είχε αποκαλέσει «ο ταυρόκερως».
Από την πλευρά του ο Πολύαινος αναφέρει πως ο Άτταλος, βλέποντας τους στρατιώτες του διστακτικούς μπροστά στον υπέρτερο αριθμό των Γαλατών, προσέφερε θυσίες. Με φυτική μπογιά έγραψε στο εσωτερικό της παλάμης του με αντίστροφα γράμματα ένα μήνυμα που υποδείκνυε νίκη. Πιάνοντας τα εντόσθια του θυσιασμένου ζώου, το μήνυμα αποτυπώθηκε με την ορθή φορά επάνω τους. Όταν ο ιερέας έδειξε χαρούμενος της επιγραφή στους άνδρες, αυτοί αγαλλίασαν τόσο από το «θεϊκό σημάδι», που ρίχθηκαν στη μάχη με γενναιότητα νικώντας  τους Γαλάτες.

Συγκρούσεις με τους Σελευκίδες

Πολλά χρόνια μετά την πρώτη νίκη κατά των Γαλατών, η ευρύτερη περιοχή της Περγάμου δέχτηκε και πάλι επίθεση από Γαλάτες μισθοφόρους του Αντίοχου Ιέρακα, διεκδικητή του θρόνου του μεγαλύτερου αδελφού του, Σέλευκου Β΄ Καλλίνικου, ο οποίος διεξήγαγε τις επιχειρήσεις του με κέντρο τις Σάρδεις. Ο Άτταλος πήγε να τους αναχαιτίσει και τους νίκησε στο Αφροδίσιο (ναό της Αφροδίτης), σε μία μάχη μετέπειτα στα ανατολικά, σε μάχη στη Φρυγία του Ελλήσποντου, σε μάχη στη λίμνη Κολόη της Λυδίας κοντά στις Σάρδεις την άνοιξη του 228 π.Χ.  και σε μια τελική μάχη στην Καρία, στις όχθες του ποταμού Άρπασου, παραπόταμου του Μαιάνδρου.
Χάρις σε αυτές τις νίκες, ο Άτταλος κέρδισε τον έλεγχο όλης της επικράτειας των Σελευκιδών στη Μικρά Ασία βόρεια του όρους Ταύρος. Κατάφερε δε να τις διατηρήσει παρά τις συνεχιζόμενες προσπάθειες του Σέλευκου Γ΄ του Κεραυνού, μεγαλύτερου γιου και διαδόχου του Σέλευκου Β΄, να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη. Ο Κεραυνός συμμετείχε ο ίδιος στην εκστρατεία αφήνοντας τη φροντίδα των κρατικών θεμάτων στον έμπιστο του, Ερμεία, αλλά αφού είχε περάσει το Όρος Ταύρος δολοφονήθηκε το 222 π.Χ.
Η αρχιστρατηγία του σελευκιδικού στρατού περιήλθε στα χέρια του Αχαιού, ο οποίος είχε συνοδέψει το Σέλευκο στην εκστρατεία του. Εξαιτίας της δεινότητάς του, του προσφέρθηκε η ίδια η βασιλεία, αλλά εκείνος την αρνήθηκε για χάρη του Αντίοχου Γ΄, του νεότερου αδελφού του Σέλευκου. Ο Αντίοχος διόρισε τον Αχαιό κυβερνήτη των μικρασιατικών εδαφών της αυτοκρατορίας βόρεια του Ταύρου. Μέσα σε δύο χρόνια, ο Αχαιός ανέκτησε όλες τις χαμένες εκτάσεις των Σελευκιδών κλείνοντας τον Άτταλο στα τείχη της πόλης του. Λίγο αργότερα ο Αχαιός ήρθε σε ρήξη με την αυλή της Αντιόχειας και αυτονομήθηκε, προσδίδοντας στο πρόσωπό του τον τίτλο του «βασιλέως».
Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αχαιού το 218 π.Χ. σε μια εκστρατεία κατά της Σέλγης στην Πισιδία, ο Άτταλος με τη βοήθεια της γαλατικής φυλής των Τεκτοσάγων ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με διάφορες πόλεις της Αιολίδας, πολλές από τις οποίες είχαν συμμαχήσει με τον Αχαιό από καθαρό φόβο για τη δύναμή του. Ως αποτέλεσμα πολλές προσχώρησαν στο στρατόπεδο της Περγάμου, όπως η Κύμη, η Κολοφώνα και η Φώκαια, είτε από εχθρότητα προς τους Σελευκίδες, είτε με τη βία. Ο Πολύβιος αναφέρει πως ξεχωριστή εύνοια έδειξε ο βασιλιάς προς τη Σμύρνη, που αποτελούσε μία από τις πιστότερες συμμάχους του. Ακολούθησε η κατάληψη της Μυσίας και η λεηλασία της πεδιάδος της Απίας. Εντούτοις, όταν ο Αχαιός είχε υποτάξει πλέον τη Λυκία και την Παμφυλία, στράφηκε και πάλι κατά του Αττάλου το 217 π.Χ.
Την κρίσιμη αυτή στιγμή ο Άτταλος κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη δυσπραγία των Γαλατών που διέθετε το στράτευμα του, επιλύοντας τις διαφωνίες μαζί τους με την υπόσχεση γαιών για εγκατάσταση. Ακολούθως, αφού τους επέστρεψε στον Ελλήσποντο, άνοιξε διαπραγματεύσεις με τις πάντα φιλικά προσκείμενες πόλεις της Τρωάδας: τη Λάμψακο, την Αλεξάνδρεια Τρωάδα και το Ίλιον. Μετά επέστρεψε στην Πέργαμο.
Τους επόμενους μήνες ο Αντίοχος Γ΄ και ο Άτταλος ήρθαν σε συμφωνία κατά του Αχαιού. Έτσι ο Αντίοχος, ο οποίος μόλις είχε αποδεσμευθεί από πόλεμο κατά της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου, πέρασε τα βουνά του Ταύρου το 216 π.Χ.  και πολιόρκησε το κέντρο δραστηριοτήτων του τελευταίου, την πόλη των Σάρδεων. Το δεύτερο χρόνο της πολιορκίας, το 214 π.Χ., η πόλη κυριεύτηκε χάρις στο σχέδιο ενός άνδρα που λεγόταν Λαγόρας και ενός πεπειραμένου στρατιωτικού, του Θεόδοτου του Αιτωλού. Ωστόσο η ακρόπολη έμεινε στα χέρια του Αχαιού. Τελικά ο Αχαιός αιχμαλωτίστηκε με δόλο και παρά τους συγγενικούς του δεσμούς με το βασιλικό οίκο των Σελευκιδών θανατώθηκε παραδειγματικά, κάτι που οδήγησε και στην ολοκληρωτική κατάληψη της ακρόπολης λίγο καιρό μετά. Με τον τρόπο αυτό η Πέργαμος απαλλάχθηκε από την απειλή του Αχαιού, ωστόσο το σελευκιδικό κράτος είχε για άλλη μια φορά ισχυροποιηθεί, με αποτέλεσμα ο Άτταλος να μην μπορεί να ελπίζει σε επέκταση στη Μικρά Ασία.

Εισαγωγή της λατρείας της Magna Mater στη Ρώμη

Το 205 π.Χ., μετά την υπογραφή της ειρήνης, η Ρώμη στράφηκε στον Άτταλο, μοναδικό της σύμμαχο την εποχή εκείνη στη Μικρά Ασία, για βοήθεια σε ένα θρησκευτικό ζήτημα. Τη χρονιά εκείνη ένας ασυνήθιστος αριθμός βροχών μετεωριτών προκάλεσε ανησυχία στην πόλη. Πραγματοποιήθηκε έρευνα στα Σιβυλλικά Βιβλία, όπου ανακαλύφθηκαν στίχοι που υποστήριζαν ότι αν ένας ξένος επρόκειτο να κάνει πόλεμο στην Ιταλία, θα γνώριζε την ήττα αν η Magna Idaea, η Μητέρα Θεά, που σχετιζόνταν με το Όρος Ίδη στη Φρυγία, μεταφερόταν από τον Πεσσινούντα στη Ρώμη. Μια πρεσβεία εξέχοντων ατόμων εστάλη στην Πέργαμο για βοήθεια στο ζήτημα. Μια στάση στο Μαντείο των Δελφών τους διαβεβαίωσε πως ο Άτταλος θα είχε την απάντηση στο πρόβλημά τους, ωστόσο από την πλευρά τους έπρεπε να διασφαλίσουν πως τη θεά θα έπρεπε να υποδεχτούν στην πόλη της Ρώμης οι επιφανέστεροι άνδρες της με τις κατάλληλες τιμές. Επισκεπτόμενοι το βασιλικό ανάκτορο της Περγάμου, βρήκαν ζεστή φιλοξενία από τον Άτταλο, ο οποίος τους οδήγησε στον Πεσσινούντα. Εκεί τους έδωσε μια ιερή πέτρα που οι ντόπιοι αποκαλούσαν «Μητέρα των Θεών» και τους επέτρεψε να τη μεταφέρουν στην πατρίδα τους. Πράγματι οι Ρωμαίοι ειδοποιήθηκαν να προετοιμάσουν λαμπρή υποδοχή για το αντικείμενο, η άφιξη του οποίου εγκαινίασε τη λατρεία μιας νέας θεότητας που έμεινε γνωστή με το όνομα «Magna Mater», που σημαίνει «Μεγάλη Μητέρα».

Θάνατος και Διαδοχή

Στις αρχές του 197 π.Χ., ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος, ύπατος της Ρώμης, κάλεσε τον Άτταλο σε ένα συμβούλιο των Βοιωτών στη Θήβα για να διαπραγματευτούν την ένταξη της πόλης στον πόλεμο. Ο Άτταλος, ο οποίος ήταν πολύ ηλικιωμένος για τα δεδομένα της εποχής, επρόκειτο να μιλήσει πρώτος, αλλά ενώ απευθυνόταν στους παρευρισκόμενους ξαφνικά σταμάτησε να μιλά και κατέρρευσε. Η μια του πλευρά παρέλυσε, κάτι που επιτρέπει στους σύγχρονους ιστορικούς να υποθέσουν ότι επρόκειτο για εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο βασιλιάς ταξίδεψε στην Πέργαμο όπου και απεβίωσε την ίδια χρονιά σε ηλικία εβδομήντα δύο ετών κατά τον Τίτο Λίβιο, μετά από βασιλεία σαράντα τεσσάρων ετών.
Ο Άτταλος είχε νυμφευθεί την Απολλωνίδα από την Κύζικο της Μυσίας, η οποία δεν ήταν ευγενικής καταγωγής. Ωστόσο υπήρξε, κατά τα λεγόμενα του Πολύβιου ιδιαίτερα αξιόλογη και αξιέπαινη γυναίκα, ένας άνθρωπος που επεδείκνυε αξιοπρέπεια και καλούς τρόπους. Έφεραν στον κόσμο τέσσερις γιους: τον Ευμένη Β', τον Άτταλο Β', το Φιλέταιρο και τον Αθήναιο. Αξιοσήμειωτο είναι οι τρεις νεότεροι γιοι τους, στήριξαν το μεγαλύτερο, Ευμένη, όταν διαδέχτηκε τον πατέρα τους και καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, αποτελώντας πολύτιμους συμβούλους και σωματοφύλακες, σε αντίθεση με το σύνηθες φαινόμενο της αιματοχυσίας ανάμεσα σε αδέλφια για την εξουσία.

Βασιλεία

Παρόλο που ο Άτταλος υπήρξε ουσιαστικά ο πρώτος βασιλιάς της Περγάμου, ο ίδιος αναγνώριζε τον Φιλέταιρο ως ιδρυτή της δυναστείας, συνεχίζοντας την παράδοση που εγκαθίδρυσε ο προκάτοχός του, Ευμένης Α΄, της έκδοσης νομισμάτων με τη μορφή του Φιλέταιρου. Στα πλαίσια μιας σειράς αφιερώσεων στη Δήλο συνέδεσε τις νίκες του κατά των Γαλατών με τον πρόδρομό του αυτόν, ενώ συνέχισε να χρηματοδοτεί εορτές στο όνομα του Φιλέταιρου.
Επίσης μιμήθηκε τον τελευταίο και στην εξωτερική πολιτική, ένα πρότυπο που ακολούθησαν και οι διάδοχοί του: χτίσιμο με φροντίδα μιας θετικής δημόσιας εικόνας, ισχυροποίηση και επέκταση του περγαμηνού κράτους, δημιουργία δεσμών και συμμαχιών με πόλεις και κράτη που μπορούσαν να θεωρηθούν ακίνδυνα ή πολύ μακρινά ώστε να αποτελέσουν απειλή για την επιβίωση του κράτους του. Παράλληλα, για να αντισταθμίσει την απειλή των Σελευκιδών, Μακεδόνων και Βιθυνίων, στράφηκε στον ελλαδικό χώρο παρέχοντας ευεργεσίες σε πόλεις εχθρικές προς τη Μακεδονία, όπως η Αθήνα και η Αιτωλική Συμπολιτεία. Επιπροσθέτως, καλλιέργησε στενές σχέσεις με τη νέα ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης, πολιτική που κληροδότησε και στους διαδόχους του, με αποτέλεσμα την εξέλιξη του περγαμηνού βασιλείου σε ένα από τα ισχυρότερα ελληνιστικά βασίλεια του 2ου αιώνα π.Χ.
Ο Άτταλος Α΄ πανηγύρισε τις νίκες του εναντίον των Γαλατών με την ανέγερση μνημείων στο ιερό της Αθηνάς στην ακρόπολη της Περγάμου. Σε αυτά περιλαμβάνονταν το περίφημο γλυπτό που είναι ο γνωστό ως «Θνήσκων Γαλάτης» στο Καπιτώλιο και το σύμπλεγμα του αυτόχειρα Γαλάτη αρχηγού και της γυναίκας του στο Παλάτσο Άλτεμπς στη Ρώμη. Επίσης, για να γιορτάσει τις νίκες του, ο Άτταλος πρόσφερε αφιερώματα και σε άλλα κέντρα του ελληνικού κόσμου, όπως στη Δήλο, στην Αθήνα και πιθανότατα στους Δελφούς. Με αυτόν τον τρόπο, στήριξε την αξίωσή του ότι ήταν ένας υπερασπιστής του ελληνικού πολιτισμού στη Μικρά Ασία και στον ελληνικό κόσμο εν γένει. Τέλος, πιθανολογείται πως ο Άτταλος Α΄ ήταν ο Ατταλίδης μονάρχης που θεμελίωσε τη Βιβλιοθήκη της Περγάμου, μια από τις μεγάλες βιβλιοθήκες του αρχαίου κόσμου, δεύτερη σε σπουδαιότητα μοναχά από την αντίστοιχη της Αλεξάνδρειας.

Χαρακτήρας

Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, ο Άτταλος ήταν ένας ηγεμόνας που διαχειρίστηκε σωστά τα πλούτη του, με αποτέλεσμα σταδιακά η αυτοεκτίμησή του και η γνώμη των περί αυτόν να τον θεωρήσουν αντάξιο του βασιλικού τίτλου. Ο ιστορικός προσθέτει ότι κυβέρνησε με δικαιοσύνη, ενώ υπήρξε πιστός στους συμμάχους του, αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας, γενναιόδωρος φίλος και καλός βασιλιάς, εφόσον εξασφάλισε με την πολιτική του την ασφάλεια του βασιλείου του για τρεις ακόμη γενεές.
Στην ορθή αξιοποίηση της περιουσίας του στέκεται και ο Πολύβιος, εκφράζοντας επιδοκιμασία για το γεγονός πως ο Άτταλος δεν άφησε τον πλούτο να διαφθείρει την ψυχή και το σώμα του. Όπως και ο Λίβιος, στέκεται στην αρετή του βασιλιά ως συζύγου και πατέρα, αλλά και στην πίστη απέναντι στους φίλους του. Τέλος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην κληρονομιά ήθους που έδωσε στα παιδιά του, τα οποία διευθέτησαν μεταξύ τους θέματα διαδοχής πάντα με αναίμακτο τρόπο.