google/wiki40b huggingface dataset:
Φλορεστάνος Α΄ του Μονακό

Βιογραφία

Ο Φλορεστάνος δεν ήταν προετοιμασμένος να αναλάβει το ρόλο του κυρίαρχου πρίγκιπα, καθώς ήταν στη δεύτερη θέση της γραμμής διαδοχής, πίσω από τον αδελφό του Ονώριο Ε΄. Ο ίδιος μάλιστα είχε ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού στο Παρίσι και ζούσε στο ξενοδοχείο Οτέλ ντε Κρεκί (hôtel de Créqui), το οποίο είχε αγοράσει και ανακαινίσει.
Η σύζυγός του και επίσης ηθοποιός Καρολίνα Ζιμπέρ, την οποία παντρεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 1816 στο Κομερσί της Γαλλίας, ασκούσε την πραγματική εξουσία στο Πριγκιπάτο του Μονακό. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, τον Κάρολο (1818-1889) και την Φλορεστίνα (1833-1897).
Για ένα διάστημα, η σύζυγός του ήταν σε θέση να ανακουφίσει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση του Πριγκιπάτου. Το πριγκιπικό ζεύγος επιχείρησε επίσης να ικανοποιηθούν οι τοπικές ανάγκες για μεγαλύτερη δημοκρατία, προσφέροντας δύο συντάγματα στον τοπικό πληθυσμό, τα οποία όμως απορρίφθηκαν, κυρίως από τους κατοίκους του Μεντόν. Όταν είδαν ότι οι προσπάθειές τους ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία, παρέδωσαν την εξουσία στον γιο τους Κάρολο.
Το 1848 οι πόλεις Μεντόν και Ρόκεμπρουν εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, ελπίζοντας να προσαρτηθούν στην Σαρδηνία. Το 1861 ο Κάρολος Γ΄ δέχτηκε την ένωση των περιοχών αυτών με τη Γαλλία.
Όταν ο Φλορεστάνος πέθανε στις 20 Ιουνίου 1856, το Μονακό ήταν ένα διχασμένο κρατίδιο σε κακή οικονομική κατάσταση, κάτι που ωστόσο άλλαξε την περίοδο του Πρίγκιπα Καρόλου Γ΄.
Αφγανικό λαγωνικό

Το Αφγανικό λαγωνικό, ή αφγανικός σκύλος, αποτελεί ιδιαίτερη ράτσα σκύλων που ανήκει στα κυνηγόσκυλα ή θηρευτικά. Αν και ήταν πολύ γνωστό στην Αίγυπτο, από την αρχαιότητα, πολλοί μάλιστα το αναγνωρίζουν σε παραστάσεις της 3ης χιλιετίας π.Χ., σήμερα βρίσκεται να εξελίσσεται στο οροπέδιο του Αφγανιστάν, ειδικά στο κυνήγι της λεοπάρδαλης και της γαζέλας.
Φέρεται να έχει προσαρμοστεί στη διαβίωση σε ερημικά μέρη, λόγω των ανεπτυγμένων λαγονίων οστών του. Έχει ύψος περίπου 60-70 εκατοστά και το βάρος του φθάνει τα 28 κιλά. Η ράχη του είναι ευθεία, τα αυτιά του μακριά και πλαδαρά, ενώ το τρίχωμά του είναι μακρύ και πυκνό μεταξένιο, σε ομοιόμορφο χρωματισμό από ανοικτό καφεκίτρινο μέχρι καφεκόκκινο σκούρο. Η ουρά του είναι μικρή και κυρτή προς τα πάνω. Το κεφάλι του είναι, σχετικά με το μέγεθός του, μικρό, το δε ρύγχος του είναι πάντα περισσότερο σκουρόχρωμο.
Περί το 1800 Άγγλοι στρατιώτες μετέφεραν κάποια απ΄ αυτά στην Αγγλία και από εκεί περί το 1930 εισάχθηκαν στην Αμερική. Ο Αφγανικός σκύλος εκπαιδεύεται σχετικά εύκολα ως φύλακας οικίας και θεωρείται από τις καλύτερες ράτσες σε άλματα.
Ουλτρισμός

Ο Ουλτρισμός (ισπανική γλώσσα: Ultraísmo) υπήρξε λογοτεχνικό και κοινωνικό κίνημα που γεννήθηκε το 1918 στην Ισπανία, με την ανοικτά εκπεφρασμένη πρόθεση να αντιπαρατεθεί στο κίνημα του μοντερνισμού, το οποίο είχε μονοπωλήσει την ισπανική ποιητική παραγωγή από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Ιστορικό υπόβαθρο

Ο Ουλτρισμός ξεκίνησε από τους λογοτεχνικούς κύκλους του Καφέ Κολονιάλ της Μαδρίτης με ηγετική μορφή τον Ραφαέλ Κανσίνος-Ασσένς. Ανάμεσα στις πολλές προσωπικότητες που εντάχθηκαν στο πνευματικό αυτό κίνημα, ξεχωρίζουν στον ηγετικό πυρήνα του οι λογοτέχνες Χουάν Λαρρέα, Χεράρδο Ντιέγο, Ερνέστο Λόπεθ-Πάρρα, Πέδρο Γκαρφίας, Γκιγιέρμο δε Τόρρε, η Λουθία Σάντσεθ Σαορνίλ και ο Αργεντινός Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο οποίος ζούσε στη Μαδρίτη εκείνη την περίοδο.
Σε σχετική παραλληλία με το ρωσικό και ιταλικό Φουτουρισμό, το Ντανταϊσμό και το γαλλικό Υπερρεαλισμό, το κίνημα του Ουλτρισμού πρότεινε μια αλλαγή στην αισθητική προσέγγιση, λιγότερo φιλόδοξη και τολμηρή από εκείνη του υπερρεαλισμού, προσπαθώντας να επεκταθεί σε όλες τις τέχνες καθώς και να βρει εφαρμογή στην καθημερινή ζωή. Οι ουλτριστές διέφεραν εντελώς από το επιτηδευμένο και πλούσιο στυλ των μοντερνιστών, εισάγοντας ένα ποιητικό μοτίβο χαρακτηρισμένο από υποβλητική φαντασία, αναφορές στο σύγχρονο κόσμο και τις νέες τεχνολογίες, εξοβελισμό της ομοιοκαταληξίας και την εισαγωγή δημιουργικού γραφικού αποτυπώματος στο τυπωμένο εξώφυλλο των ποιητικών συλλογών, σε μια απόπειρα να ενισχύσουν τις πλαστικές τέχνες και την ποίηση μέσω στοχευμένων αισθητικών παρεμβάσεων. Ο Ουλτρισμός ήταν μερικώς επηρεασμένος και από το Συμβολισμό και τους Παρνασσιστές.
Από κοινωνιολογικής πλευράς ο Ουλτρισμός σηματοδοτούσε ένα κύμα ανάσχεσης στις νέες ιδέες του κομμουνισμού και της κοινωνικής φιλελευθεροποίησης που εισήγαγε ο μοντερνισμός. Ο μοντερνισμός, εισαχθείς τον καιρό που η Ισπανία έχανε τις αποικιακές κτήσεις της (Κούβα, Φιλιππίνες) και τον αυτοκρατορικό της χαρακτήρα, πρόβαλλε ένα νέο μοντέλο κοινωνικής διάρθρωσης το οποίο ήρθε να καταπολεμήσει ο ουλτρισμός προτείνοντας μια υποβλητική εσωτερικότητα και αναλογισμό των στοιχείων που έκαναν την Ισπανία μεγάλη στο παρελθόν, ευαγγελιζόμενος κι αυτός μια φιλελευθεροποίηση μέσω των επιστημών και της τεχνολογίας αλλά μέσα από ένα συντηρητικό πρίσμα, που θα αποτελούσε τη συνέχεια, επικαιροποίηση και εξέλιξη του ταξικού οικοδομήματος των προηγούμενων χρόνων, μα σε καμία περίπτωση την πλήρη ανατροπή του.
Τα επίσημα όργανα προπαγάνδισης του κινήματος ήταν τα περιοδικά Grecia (στη Σεβίλλη και τη Μαδρίτη), Ούλτρα (στη Μαδρίτη), Αλφάρ (στη Λα Κορούνια), Ρεφλεκτόρ (στη Μαδρίτη), Ρονσέλ (στο Βίγο) και Οριζόντε (στη Μαδρίτη).
The Last Poets

Η εξέλιξη του συγκροτήματος

Οι αρχικοί The Last Poets συγκροτήθηκαν στις 19 Μαΐου του 1968 (την ημέρα των γενεθλίων του Malcolm X), στο πάρκο Marcus Garvey Park (πρώην Mount Morris Park στην 124ή οδό και την πέμπτη λεωφόρο της Νέας Υόρκης) στη γειτονιά East Harlem της πόλης της Νέας Υόρκης. 
Αρχικά μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Felipe Luciano, ο Gylan Kain, και ο David Nelson.
Το 1996 συνάντησαν τον Jalal Mansur Nuriddin, Umar Bin Hassan, Abiodun Oyewole, και τον Nilaja που θεωρούνται τα βασικά μέλη του συγκροτήματος, όπως εμφανίστηκαν με το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους το 1970. Το άλμπουμ έφτασε στο τοπ 10, αλλά έπεσε θύμα της λογοκρισίας που είχε καθιερώσει ο τότε πρόεδρος Νίξον. Μετά από το δεύτερο άλμπουμ τους This Is Madness, ο Hassan αποχώρησε από το συγκρότημα για να αντικατασταθεί από τον Sulieman El-Hadi στο Chastisement που ακολούθησε το 1972. Μετά από αυτό, το συγκρότημα χάθηκε σιγά σιγά, για να έρθει πάλι στη δημοσιότητα στη δεκαετία του 1980, όταν άρχισε να διαδίδεται η hip hop και rap μουσική.
Φρούριο Πράσινο νησί

Το Φρούριο Πράσινο νησί (αραβικά : الجزيرة الخضراء ) είναι ένα φρούριο αλλά και τεχνητό νησί της Αιγύπτου. Βρίσκεται στην Ερυθρά Θάλασσα στο νότιο στόμιο της διώρυγας του Σουέζ.
Το φρούριο-νησί χτίστηκε κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο από τους Βρετανούς για την προστασία της διώρυγας του Σουέζ από τον αέρα τη επίθεση από τη θάλασσα. Βρίσκεται τρία χιλιόμετρα νότια του Πορτ Ιμπραήμ και τέσσερα χιλιόμετρα νότια της πόλης του Σουέζ και το στόμα της διώρυγας του Σουέζ , το κάστρο χτίστηκε σε ένα στρώμα σταθερών κοραλλιών και κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα. Αποτελείται από ένα μονώροφο κτίριο με μία μεγάλη αυλή. Στο ένα άκρο του νησιού υπάρχει μια τσιμεντένια γέφυρα προς έναν κυκλικό 5 μέτρων υψηλό πύργο που υποστηρίζει μια θέση ραντάρ δύο βαριά πολυβόλα και αντιαεροπορικά. Ένα τείχος ενισχυμένο με παχιές σειρές συρματοπλέγματα χτίστηκε στην άκρη του νερού, για να αποτρέψει επίθεση από τη θάλασσα. Βαριά πολυβόλα ήταν τοποθετήθηκαν στην οροφή, και υπήρχαν πάνω από μια ντουζίνα όπλα. Υπήρχαν πολλά πυροβολεία και κυματοθραύστης.
Το 1969, κατά τη διάρκεια του Πολέμου Φθοράς μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου, το νησί αντέταξε μεγάλη άμυνα. Η φρουρά του αποτελούνταν από περίπου εβδομήντα Αιγύπτιους πεζικάριους και δώδεκα στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων, δεκατέσσερα πολυβόλα (14,5 mm με 25 mm), δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα 37 χιλιοστών και τέσσερα αντιαεροπορικά πυροβόλα 85 χιλιοστών. Τη νύχτα της 19 Ιουλίου του 1969 το νησί κτυπήθηκε από Ισραηλινούς καταδρομείς και οι αιγυπτιακές εγκαταστάσεις στο νησί καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Ακακία Κωνσταντινουπόλεως

Ονομασία

Παρά το γεγονός ότι αποκαλείται «Ακακία», το δέντρο δεν ανήκει στο γένος της Ακακίας, αλλά στο γένος Αλβιζία. Το γένος πήρε το όνομά του από τον Ιταλό ευγενή Φιλίππο ντεγλι Αλμπίτσι, ο οποίος θεωρείται ότι το εισήγαγε στην Ευρώπη στα μέσα του 18ου αιώνα. Ο όρος γιουλιβρισίμ είναι μια παραφθορά της περσικής λέξης γκουλ-ι αμπρισάμ (گل ابریشم), η οποία σημαίνει «μεταξένιο λουλούδι» (η λέξη γκουλ σημαίνει λουλούδι και το αμπρισάμ μετάξι). Το φυτό αποκαλείται επίσης και «Μιμόζα» παρά το γεγονός ότι δεν ανήκει στο ομώνυμο γένος.

Περιγραφή

Το γκιουλμπρισίμ είναι φυλλοβόλο σχετικά μικρό δέντρο, με ύψος από 5 μέχρι 12 μέτρα. Έχει μια μεγάλη κόμη σε σχήμα ομπρέλλας. Ο φλοιός του δέντρου έχει σκούρο πρασινωπό γκρι χρώμα και αποκτά κατακόρυφες ραβδώσεις όσο το δέντρο μεγαλώνει. Τα φύλλα του δέντρου είναι διπτεροειδή, με 20 έως 45 εκατοστά μήκος και 12 με 25 εκατοστά πλάτος. Αποτελούνται από 6 με 12 ζεύγη από φύλλα πτεροειδούς μορφής, τα οποία με τη σειρά τους αποτελούνται από 15 με 30 ζεύγη ωοειδών φυλλαρίων, τα οποία έχουν μήκος από 6 μέχρι 15 χιλιοστά και πλάτος 2 με 4 χιλιοστά. Τα φύλλα του έχουν την ιδιότητα να κλείνουν το βράδυ. Το γκιουλμπρισίμ έχει πυκνή και παρατεταμένη ανθοφορία, η οποία διαρκεί όλο το καλοκαίρι. Τα άνθη βρίσκονται σε βότρεις και δεν έχουν πέταλα, αλλά μόνο ένα πυκνό σχηματισμό από στήμονες με μήκος 2 με 3 εκατοστά. Έχουν λευκό-ροζ χρώμα, με τη βάση να είναι πιο λευκή, ελαφρύ άρωμα και εμφάνιση σαν ίνες από μετάξι. Τα λουλούδια του είναι γνωστά ότι προσελκύουν μέλισσες, πεταλούδες και κολιμπρί. Ο καρπός του δέντρου είναι ένας επίπεδος καφέ χέδρωπας με μήκος από 10 μέχρι 25 εκατοστά και πλάτος 2 με 3.

Καλλιέργεια

Το πλούσιο φύλλωμά του και η παρατεταμένη ανθοφορία του καθιστούν το γκιουλμπρισίμ ένα δημοφιλές καλλωπιστικό φυτό. Ως φυτό δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις όσον αφορά το έδαφος και μπορεί να αναπτυχθεί κοντά στη θάλασσα και σε εδάφη με υψηλή αλατότητα ή pH. Το καλύτερο έδαφος θεωρείται το ελαφρώς όξινο έυφορο και με καλή αποστράγγιξη. Είναι φωτόφυτο αλλά μπορεί να αναπτυχθεί σε μετρίως σκιαζόμενες θέσεις. Το φυτό μπορεί να αναπτυχθεί σε ξηροθερμικές συνθήκες ενώ είναι το πιο ανθεκτικό στο κρύο είδος Αλβιζιάς.
Κίτι Χόουκ (Βόρεια Καρολίνα)

Ιστορικά στοιχεία

Το Κίτι Χοκ έγινε παγκοσμίως γνωστό μετά την πραγματοποίηση της πρώτης ελεγχόμενης μηχανοκίνητης πτήσης αεροπλάνου από τους αδελφούς Ράιτ, 6 χιλιόμετρα νότια της πόλης στις 17 Δεκεμβρίου 1903. Μετά τις πτήσεις, τα αδέλφια επέστρεψαν πεζοί στο Κίτι Χόουκ, όπου έστειλαν τηλεγράφημα στον πατέρα τους μέσω του Μετεωρολογικού Γραφείου ενημερώνοντας τον για την επιτυχία τους. Το Κίτι Χόουκ πιστώνεται την πραγματοποίηση των πρώτων μηχανοκίνητων πτήσεων μιας και ήταν η πλησιέστερη κατοικημένη περιοχή την εποχή εκείνη. Ο σύγχρονος οικισμός Κιλ Ντέβιλ Χιλς δεν υπήρχε μέχρι 50 χρόνια μετά τις πτήσεις. Οι Ράιτ επέλεξαν την περιοχή λόγω των συχνών ανέμων και των αμμωδών επιφανειών που ήταν κατάλληλες για τα πειράματά τους με ανεμόπτερα, τα οποία πραγματοποιούσαν για διάστημα 3 ετών πριν την εκτέλεση των πτήσεων.
Διάφορα πλοία και αεροσκάφη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων έλαβαν το όνομά τους από την πόλη αυτή.
Ο Σταθμός Διάσωσης του Κίτι Χόουκ εγγράφηκε στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τοποθεσιών το 1984.

Γεωγραφικά στοιχεία

Το Κίτι Χόουκ έχει συντεταγμένες 36.1°N 75.7°W και υψόμετρο 2 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη καλύπτει συνολικό εμβαδόν 21,3 km². Τα 21,2 km² εξ αυτών είναι χερσαίο έδαφος και τα 0,1 km² (ή 0,5%) είναι νερό.
Το Κίτι Χόουκ εξυπηρετείται από την Εθνική Οδό 158 και τον Αυτοκινητόδρομο 12.
Ραχίτιδα

Οδηγός διατροφής

Τα άλατα που αποτελούν μέρος της χημικής σύστασης των οστών, προέρχονται από ορισμένες τροφές που παίρνουμε όπως ψάρι, γάλα, τυρί, όσπρια, ξηροί καρποί, αυγά, χορταρικά, φρούτα και τροφές με βιταμίνη D.
Φιλιππινέζικη γλώσσα

Τα φιλιππινέζικα (Pilipino, [ˌpɪl.ɪpiː.no] ή Wikang Filipino), είναι η εθνική γλώσσα των Φιλιππίνων. Τα φιλιππινέζικα έχουν οριστεί, επίσης, μαζί με τα αγγλικά, ως επίσημη γλώσσα της χώρας. Είναι μια εκδοχή της γλώσσας Τάγκαλογκ που έγινε επίσημη του κράτους για λόγους εμπορικούς και δημόσιους μιας και ήταν πολύ δημοφιλής στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Είναι μια από τις 185 γλώσσες που έχει αναγνωρίσει ο Εθνολόγος (ethnologue). Το 1987 με μια νέα θεσμοθέτηση η επίσημη γλώσσα του κράτους ονομάστηκε Φιλιπιπινέζικα που μεχρι τότε λεγόταν Τάγκαλογκ. Η επίσημη άποψη είναι ότι τα φιλιππινέζικα  και τα Τάγκαλογκ είναι δυο ξεχωριστές γλώσσες. Στην πράξη όμως   τα φιλιππινέζικα μπορούν να θεωρηθούν ως η επίσημη ονομασία του Τάγκαλογκ ή ακόμη ως μια συνώνυμη λέξη. Στις μέρες μας τα φιλιππινέζικα  χαρακτηρίζεται ως μια  γλώσσα που έχει βάση τα Τάγκαλογκ. Μέσα στη χώρα οι κάτοικοι χρησιμοποιούνε την λέξη τάγκαλογκ αλλά σε διεθνή επίπεδο την λένε φιλιππινέζικα. Είναι κάτι αντίστοιχο με την ισπανική γλώσσα όπου στην Ισπανία οι κάτοικοι την λένε καστελιανικά αλλά  διεθνώς την λένε ισπανική. Σύμφωνα με καταγραφή του 2013 γλώσσα ομιλείται από 45 εκατομμύρια ανθρώπους.
Volotea

Ιστορία

Η Volotea είναι αεροπορική εταιρεία που δημιουργήθηκε από τους πρώην ιδρυτές της Vueling, Carlos Muñoz και Lázaro Ros. Το όνομα "Volotea" προέρχεται από το ισπανικό ρήμα "revolotear", που σημαίνει "πετάω γύρω." Η Volotea ξεκίνησε τις δραστηριότητές της στις 5 Απριλίου 2012, από το Αεροδρόμιο Marco Polo της Βενετίας.
Η εταιρεία υποστηρίζεται από τρία ιδιωτικά μετοχικά κεφάλαια, δύο από την Ευρώπη  και ένα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εταιρεία συγκέντρωσε πάνω από 50 εκατ. € πριν αρχίσουν οι δραστηριότητες της.
Η Boeing ανακοίνωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2012 ότι είχε υπογράψει μια συμφωνία για μακροχρόνια μίσθωση με τη Volotea για ένα άγνωστο αριθμό αεροσκαφών Boeing 717. τον Μάρτιο του 2015, ανακοινώθηκε ότι η Volotea θα λάμβανε τέσσερα επιπλέον αεροσκάφη τύπου 717 από την εταιρία Blue1. Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 2015, η Volotea ανακοίνωσε τα σχέδιά της να καταργήσει σταδιακά τα 717 από τον στόλο της μέσα στα επόμενα χρόνια και να τα αντικαταστήσει με αεροσκάφη τύπου Airbus A320.
Μιθριδάτις

Βιογραφικά στοιχεία

Η μοναδική αναφορά στο πρόσωπό της παρέχεται από τον ιστορικό Αππιανό, ο οποίος παρέχει πολύτιμο ιστορικό υλικό αναφορικά με τους πολέμους, που διεξήγαγε ο πατέρας της εναντίον των Ρωμαίων. Σε κάποια χρονική στιγμή, που παραμένει μυστήριο για τους σύγχρονους μελετητές, η Μιθριδάτις και η αδελφή της, η Νύσσα, αρραβωνιάστηκαν, με τη διαμεσολάβηση τού πατέρα τους, δύο από τους διεκδικητές τού θρόνου της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου: ο ένας τελικά βασίλευσε με το όνομα Πτολεμαίος ΙΒ΄ Αυλητής (πατέρας της διάσημης Κλεοπάτρας Ζ΄), ενώ ο δεύτερος, επίσης Πτολεμαίος, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Κύπρου πριν την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους. Η αφήγηση του Αππιανού δεν διευκρινίζει ποια κόρη αρραβωνιάστηκε ποιον βασιλιά.
Εντούτοις ο γάμος αυτός δεν είχε πραγματοποιηθεί την περίοδο που ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ αποκλείστηκε στο Παντικάπαιον, δίχως ελπίδα διάσωσής του από τους Ρωμαίους. Τα δύο κορίτσια εξακολουθούσαν να διαμένουν μαζί του. Όταν τους ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αυτοκτονήσει με δηλητήριο (63 π.Χ.), εκείνα επέμειναν έντονα να μοιραστούν την τραγική του μοίρα και δεν τον άφησαν να δοκιμάσει, προτού πάρουν οι ίδιες μία δόση. Τα αποτελέσματα υπήρξαν άμεσα επάνω τους, ωστόσο ο Μιθριδάτης κατέφυγε στο θάνατο με σπαθί, όταν το δηλητήριο απέτυχε να τον σκοτώσει. Αξιοσημείωτα ο Δίων Κάσσιος αποδίδει το θάνατο του βασιλιά σε δολοφονία, αφού ωστόσο είχε προλάβει να θανατώσει τα κοντινά του πρόσωπα με δηλητήριο.
Αβερόν (παραπόταμος του Ταρν)

Γεωγραφία

Ο ποταμός Αβερόν έχει τις πηγές του στη νότια Κεντρική Οροσειρά (Μασίφ Σαντράλ), στο οροπέδιο Σεβεράκ, κοντά στο Σεβεράκ-λε-Σατώ στο νομό Αβερόν, σε ύψος 735 μέτρων. Έχει μήκος 291  χιλιόμετρα και λεκάνη αποστράγγισης έκτασης 5.170 χιλιομέτρων.
Διασχίζει τρεις νομούς και τελικά συμβάλλει στον ποταμό Ταρν βορειοδυτικά του Μοντωμπάν, ανάμεσα στις κοινότητες Λαφρανσέζ και Βιλμάντ στο νομό Ταρν-ε-Γκαρόν, σε ύψος 71 μέτρων. 
Η παροχή του (ο όγκος του νερού που διέρχεται από ένα τμήμα του ποταμού ανά μονάδα χρόνου) παρατηρήθηκε από το 1914 έως το 2017 στο Πικεκό, μια κοινότητα του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν, κοντά στην πόλη Μοντωμπάν, κοντά στη συμβολή με τον ποταμό Ταρν. Η μέση ετήσια παροχή του είναι 53,10 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο. 
Οι κυριότεροι παραπόταμοί του είναι: Βιώρ (168 χλμ.), Σερού (87 χλμ.) και Αλζού (44 χλμ).
Γεώργιος Κωστόπουλος

Αφοπλισμός του ΕΣΑΠ

Τον Ιανουάριο του 1943 ο Κωστόπουλος δέχτηκε ως συν-αρχηγό του, τον  Στέφανο 
Σαράφη, ο οποίος ένα μήνα αργότερα συναντιέται στο Αυλάκι Βάλτου με τους  Κομνηνό Πυρομάγλου, Έντυ Μάγιερς κ.α, για την ένωση των Εθνικών ανταρτοομάδων σε γεωγραφικές σφαίρες επιρροής μαζί με την  ΕΚΚΑ και τον  ΕΔΕΣ. Ο Σαράφης αργότερα επιστρέφει στην Θεσσαλία όπου και πληροφορείται τον αφοπλισμό δύο υποομάδων Κωστόπουλου από τον  Καπετάνιο Κόζιακα και δυο ημέρες αργότερα ο Καπετάνιος του ΕΛΑΣ Νικηταράς συλλαμβάνει τον Ταγματάρχη Αντωνόπουλο που προσπαθούσε να δημιουργήσει ανταρτοομάδα στα πλαίσια του ΕΣΑΠ. 
Ο Κωστόπουλος εξοργίζεται για την εμπλοκή του ΕΛΑΣ και κινείται προς στο χωριό Βούνεσι (Μορφοβούνι) ακολουθούμενος από τον Σαράφη. Φτάνοντας οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τους δέχτηκαν χαρούμενοι, ο Κωστόπουλος ανύποπτος δεν αντιλήφθηκε την παγίδα. Εκεί συναντώνται με τον καπετάνιο Νικηταρά στις 1 Μαρτίου 1943 και λόγω του προχωρημένου της ώρας, οι συνομιλίες διακόπτονται για την αυριανή. Τελικώς οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τους αιφνιδιάζουν, εισέρχονται στα καταλύματα και τους πιάνουν κυριολεκτικώς στον ύπνο, όπου και τους συλλαμβάνουν. Εκτελείται ο Αρχισμηνίας Ν. Κωστορίζος μαζί άλλους τρεις ως λιποτάκτες αφού προηγουμένως είχαν αυτομολήσει από τον ΕΛΑΣ προς τον ΕΣΑΠ, ενώ οι υπόλοιποι αξιωματικοί (Συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, Ταγματάρχης Γεώργιος Κωστόπουλος, Λοχαγός Θ. Καραμπέκος, Ανθυπασπιστής Νικόλαος Χονδρός) μεταφέρθηκαν στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας, όπου βρισκόταν το αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Εκεί τους ζητήθηκε με την απειλή του θανάτου να ενταχθούν στο ΕΛΑΣ. 
Ο Ταξίαρχος Έντυ Μάγιερς μόλις πληροφορήθηκε τον αφοπλισμό του ΕΣΑΠ μετέβη την 7η Μαρτίου στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ για να ζητήσει την απελευθέρωση των αξιωματικών και λοιπών ανταρτών όπως και έγινε. Ο Σαράφης αφού είχε ζητήσει μικρό περιθώριο χρόνου για να σκεφτεί αν θα ήθελε να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, ανέφερε στο Έντυ Μάγιερς ότι δέχεται την πρόσκληση του ΕΛΑΣ
Μετά τον αφοπλισμό και την διάλυση των τμημάτων του ΕΣΑΠ και των αρχηγείων τους ο Κωστόπουλος Γεώργιος διέφυγε στο Κάϊρο της Αιγύπτου όπου βρισκόταν η Ελληνική κυβέρνηση φτάνοντας την 7 Σεπτεμβρίου 1943. Εκεί ανέλαβε επιτελικός αξιωματικός του Υπουργείου των Στρατιωτικών μέχρι της 2ης Σεπτεμβρίου 1944 όπου μέσω Ιταλίας επέστρεψε στην ελεύθερη περιοχή του ΕΔΕΣ και τον Νοέμβριο έφτασε στην Αθήνα για να αναλάβει ως διοικητής του 143 Τάγματος.
Παναγιώτης Τούντας

Βιογραφία

Άρχισε από παιδί να παίζει μαντολίνο και στις αρχές του 20ού αιώνα συμμετείχε στην Σμυρνέικη Εστουδιαντίνα του Σιδέρη, που έμεινε γνωστή με το όνομα "τα Πολιτάκια". Συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα που έκαναν περιοδείες εκτός Σμύρνης, για την ψυχαγωγία των Ελλήνων της διασποράς και ταξίδεψε στην Αίγυπτο, την Αβυσσηνία, την Ελλάδα και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με ελληνική παροικία. Τα πρώτα χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, έπαιζε σε διάφορα κέντρα σαν μαντολινίστας. Το 1924 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ελληνικού παραρτήματος της γερμανικής "ODEON" στην Αθήνα. Μέχρι να κατασκευαστεί το εργοστάσιο δίσκων στην Ελλάδα, συνεργάζεται σχεδόν με όλες τις δισκογραφικές εταιρείες και διηύθυνε τις περισσότερες ηχογραφήσεις που γίνονταν στην Ελλάδα. Τον ίδιο χρόνο ηχογραφεί τη "Σμυρνιά" με την αθηναϊκή εστουδιαντίνα του Τάσου Μαρίνου και γίνεται ο πρώτος Έλληνας λαϊκός συνθέτης που το όνομά του αναγράφεται σε ετικέτα δίσκου.
Το 1931 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής της ελληνικής "ODEON" και της "HIS MASTER’S VOICE" και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι το 1940. Τα τραγούδια που πέρασε στη δισκογραφία είναι γύρω στα 350 και έχουν ερμηνευτεί από όλους τους προπολεμικούς τραγουδιστές της εποχής, όπως ο Κώστας Ρούκουνας, Στελλάκης Περπινιάδης, Μαρίκα η Πολίτισσα (Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου), Κώστας Καρύπης (όταν έκανε καριέρα ερμηνευτή, και πριν πλασαριστεί ως δημιουργός), Κώστας Νούρος, Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Αντώνης Νταλγκάς, Ευάγγελος Σωφρονίου, Ζαχαρίας Κασιμάτης, Γιώργος Βιδάλης, Στράτος Παγιουμτζής, Δημήτρης Περδικόπουλος, Ισμήνη Διατσέντε, Νταίζη Σταυροπούλου, Νότα Καλλέλη, Κάκια Μένδρη Ιωάννα Γεωργακοπούλου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Χαρούλα Αλεξίου, και ο Θέμης Ανδρεάδης επαναφέρουν τα τραγούδια του στο προσκήνιο και μέχρι τις σήμερα ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, ο Μπάμπης Τσέρτος, ο Μπάμπης Γκολές και πολλοί άλλοι εξακολουθούν να τα ερμηνεύουν.
Πέθανε στις 23 Μαΐου του 1942, στην Κατοχή από ρευματισμούς.
Σκλαβηνοί

Οι Σκλαβηνοί ή Σκλαβινοί, αγγλ. Sclaveni, ήταν σλαβικός λαός που εμφανίστηκε στο προσκήνιο της ιστορίας κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα και συγκεκριμένα ως πολεμική απειλή το 517, ένα έτος πριν από το θάνατο του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αναστασίου Α΄ του Δίκορου, όταν επέδραμαν στο Ιλλυρικό εισβάλλοντας στα Βαλκάνια.

Σημείωση

 α: Οι σκλαβηνίες «σλαβική γη» ήταν οι τόποι της εκάστοτε κατοικίας τους. Στο Βυζάντιο μέχρι το 10o αι.. ανάλογα με το τόπο προέλευσής τους τούς κατέτασαν, ως Εζερίτες, «έζερ λίμνη», Βελεγεζίται, Βαϊουνίται, Δραγοβίται, Μηλιγγοί, Ρυγχίνοι, Σαγουδάτοι, Στρυμωνίτες  κ.α. Αργότερα επί Κομνηνών συλλήβδην αποκαλούνται Σλαύοι.
Κωνσταντίνος Ισχόμαχος

Βιογραφικά στοιχεία

Η καταγωγή του ήταν από την Μακεδονία. Ο πατέρας του Γεώργιος Κ. Ισχόμαχος από τη Μακεδονία ήταν δικαστικός και υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, ως πρώτος γραμματέας του Αρείου Πάγου, καθώς και στα Δικαστήρια Θηβών και Χαλκίδας, ενώ ο αδελφός του Φιλώτας Ισχόμαχος (1845 - 1900) ήταν στρατιωτικός, διπλωμάτης και πολιτικός. Μητέρα του ήταν η Καλυψώ. Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία. Ο γιος του Ιωάννης ήταν επίσης πολιτικός και είχε εκλεγεί με το κόμμα του Βενιζέλου.
Αργότερα ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Λαρίσης, στις εκλογές του 1881. 
Ως λοχαγός ίδρυσε την εταιρεία «Αδελφότης». Στην επανάσταση της Θεσσαλίας το 1878 ο Ισχόμαχος πήρε μέρος με δικό του στρατιωτικό σώμα.  Διέπρεψε επίσης και στην συγγραφή πολυάριθμων δημοσιευμάτων. Διετέλεσε διευθυντής του στρατιωτικού επιτελείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών.
Τιμήθηκε με ανώτερα παράσημα ξένων χωρών, έφτασε ως τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη του πυροβολικού. Αυτοκτόνησε στην Αθήνα το Μάιο του 1888.
Ήταν παντρεμένος με τη Ιουλία Προβελέγγιου, αδερφή του Αριστομένη Προβελέγγιου, και γιος του ήταν ο Ιωάννης Ισχόμαχος.
Σμέρνα Ηλείας

Ιστορία

Η Σμέρνα πυρπολήθηκε από τον Ιμπραήμ στις 7 Σεπτεμβρίου 1825. Ανακαταλήφθηκε από τον Δημήτριο Πλαπούτα με εντολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη την 1η Οκτωβρίου του 1825.
Γιάννης Σιούτης

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του από το Μίλωνα Νέας Σμύρνης στον οποίο αγωνίστηκε για μια δεκαετία και το 1995 αποκτήθηκε από τον Άρη. Με τον Άρη κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και το κύπελλο Ελλάδας το 1998. Το 1999 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στον Πανιώνιο έχοντας μ.ο: 7,9π. – 1,9ρ. και 3,4 ασίστ και στη συνέχεια επέστρεψε στον Άρη και σε 11 παιχνίδια, είχε μ.ο: 5,4π. – 1,2ρ. και 2,6 ασίστ.
Το 2002 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε την Ευρωλίγκα. Σε 11 παιχνίδια στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του τριφυλλιού, είχε μ.ο: 2,5π. – 0,9ρ. και 1,4 ασίστ, ενώ σε ισάριθμα παιχνίδια στην Ευρώπη, είχε μ.ο: 0,9π. – 0,9ρ. και 4 ασίστ. 
Μετά τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε στο Ηράκλειο, το Περιστέρι, τον Ηλυσιακό και τη Δάφνη.
Την περίοδο 2006/2007 αγωνίστηκε στο Σπόρτιγκ με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Α2 και με τον οποίο σε 30 παιχνίδια, είχε μ.ο: 10,1π. – 2,2ρ. και 4,2 ασίστ. Το 2007 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ. και είχε σε 8 παιχνίδια στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, είχε μ.ο: 1,3 πόντους, ενώ σε 1 παιχνίδι που αγωνίστηκε στα πλέι οφ, είχε μ.ο: 3π. και 1 κλέψιμο. Το 2008 συμφώνησε με τον Πανελλήνιο.
Το 2011 έβαλε τέλος στην αθλητική του πορεία και ξεκίνησε καριέρα ως προπονητής.
Ο Γιάννης Σιούτης έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική Ελλάδος σε 11 αγώνες (78 πόντοι 7,1 μ.ο.).

Προπονητής

Σαν προπονητής έχει εργαστεί σε τμήματα υποδομών συλλόγων όπως οι Αμύντας, Ιωνικός και Παναθηναϊκός την περίοδο 2016-17. Από το 2018, ανέλαβε προπονητής του εφηβικού τμήματος του Παναθηναϊκού.