google/wiki40b huggingface dataset:
Aeroland Airways

Ιστορικό

Η ελληνική αυτή αεροπορική εταιρεία ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 2005, ως μέλος του ομίλου των επιχειρήσεων Καραγιάννη και φιλοδοξώντας να εισάγει νέα δεδομένα στην αγορά των εγχώριων προγραμματισμένων πτήσεων μεταφοράς εμπορευμάτων.
Ξεκίνησε τα δρομολόγια, το 2006, από και προς, το Ηράκλειο, τη Θεσσαλονίκη, την Κω, την Λήμνο, την Μυτιλήνη, την Ρόδο, τη Σάμο, τα Χανιά και  τη Χίο με αεροσκάφη τύπου Cessna 208B και DHC8-100.
Η Aeroland Airways, υπήρξε επίσης, το 2012, διεκδικητής για δύο άγονες αερογραμμές, αλλά αποκλείστηκε στη συνέχεια του διαγωνισμού, ενώ λίγους μήνες μετά η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας ανέστειλε την άδεια της εταιρίας, η οποία και σταμάτησε τις δραστηριότητές της.
Σίφνος (αποβατικό)

Ιδίου τύπου

Ιδίου τύπου Κάρπαθος ΙΙ, Κάσος ΙΙΙ, Κέα, Κύθνος ΙΙ, Κίμωλος, Σίφνος, ‘ΣΚΙΑΘΟΣ’ και ‘ΣΚΟΠΕΛΟΣ’.
Ίσα Τσελεμπή

Βιογραφία

Ο Ίσα γεννήθηκε το 1380 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος της Ντεβλέτσαχ Χατούν. Ο Ίσα Τσελεμπή εργαζόταν ως σύμβουλος του κυβερνήτη της Αττάλειας. Ο Ίσα αγωνίστηκε στην μάχη της Άγκυρας το 1402 μαζί με τον πατέρα του. Μετά την ήττα του στρατού και την αιχμαλώτιση του Βαγιαζήτ ο Ίσα έφυγε και πήγε στη Μικρά Ασία. Το 1403, αφού έμαθε για τον θάνατο του πατέρα του, άρχισε να παλεύει για τον θρόνο εναντίον των αδερφών του Μουσά Τσελεμπή, Μεχμέτ Α΄, Σουλεϊμάν Τσελεμπή και Μουσταφά Τσελεμπή. Πάλεψε με τον Μουσά για τον έλεγχο της Προύσας, που ήταν πρωτεύουσας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αφού τον νίκησε πήρε ένα κομμάτι της περιοχής της Προύσας. Ωστόσο η Ρούμελη ανήκε στον αδερφό του τον Σουλεϊμάν και το ανατολικό μέρος της Ανατολίας (Μικράς Ασίας) στον Μεχμέτ Α΄. Ο Ίσα υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τον Μανουήλ Β΄. Το 1405 ο Ίσα νικήθηκε από τον αδελφό του Μεχμέτ και αργότερα πήγε στον άλλο αδελφό του στην Ρούμελη. Ο Ίσα σκοτώθηκε το 1406 από αντάρτες στο Εσκή Σεχίρ.
Τζάκσον (Μισισίπι)

Ιστορία

Η πόλη ιδρύθηκε το 1821 στις δυτικές όχθες του ποταμού Περλ ως εμπορικό περίπτερο από το Γαλλοκαναδό έμπορο Λουί Λε Φλερ. Την ίδια χρονιά η περιοχή που βρισκόταν το περίπτερο επιλέχθηκε από την πολιτεία του Μισισίπι ως το μέρος που θα δημιουργούταν η μελλοντική πρωτεύουσα, ενώ μετονομάστηκε σε Τζάκσον. Η πόλη, αν και μικρή, είχε μεγάλη στρατηγική σημασία για την Συνομοσπονδία στον Αμερικανικό Εμφύλιο και έτσι έγινε προσπάθεια κατάληψής της από την Ένωση. Ο στρατός της Ένωσης κατέλαβε δύο φορές το Τζάκσον και το έκαψε και τις δύο. Ελάχιστα προπολεμικά κτίρια έχουν επιζήσει. Η πόλη στις αρχές του 20ου αιώνα είχε μόνο 8.000 κατοίκους, αλλά στη συνέχεια αναπτύχθηκε γρήγορα, ενώ έγινε θέατρο για τους αγώνες ισότητας μαύρων και λευκών τη δεκαετία του 1960.

Οικονομία

Η οικονομία του Τζάκσον στηρίζεται πάνω στην πολιτειακή κυβέρνηση, τον τομέα της υγείας και την εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένου του πολιτειακού πανεπιστημίου του Μισισίπι. Επίσης το Τζάκσον φιλοξενεί εταιρίες και βιομηχανίες οι οποίες παράγουν διαφορετικά προϊόντα. Η πόλη φιλοξενεί 16 τράπεζες, από τις οποίες οι τέσσερις έχουν τα κεντρικά τους γραφεία στη πόλη. Η πόλη θεωρείται ότι είναι πολύ ελκυστική για τους επιχειρηματίες και μια από τις ισχυρότερες οικονομικά μητροπόλεις, όσον αφορά το 2009.
Όμιλος Σκίτσου του Ντέρμπι

Ο Όμιλος Σκίτσου του Ντέρμπι είναι ένας όμιλος μελών που τώρα συναντούνται στο Λιττλόβερ, Ντέρμπι, Αγγλία. Ιδρύθηκε το 1887, και πραγματοποιεί συναντήσεις πέντε φορές την εβδομάδα, παρέχοντας ακόμα και διευκολύνσεις στα μέλη τους έτσι ώστε να μπορούν από κοινού με άλλους να εργαστούν και να μοιραστούν το ενδιαφέρον τους για την ζωγραφική και το σκίτσο, ένας χώρος για να μοιραστούν την τέχνη τους. Στα πρώτα μέλη συμπεριλαμβάνονταν οι F Booty, Alfred John Keene,William Swindell, George Thompson, Charles Terry και Frank Timms.

Ιστορία

Το 1887, μια ομάδα νεαρών πραγματοποίησε μια συνάντηση στο ξενοδοχείο της Κομητείας του Ντέρμπι (County hotel) και ίδρυσε τον Όμιλο Σκίτσου του Ντέρμπι με στόχο να βρει ένα χώρο όπου οι ίδιοι αλλά και άλλοι θα μπορούσαν να εργαστούν και να μοιραστούν το ενδιαφέρον τους για την ζωγραφική και το σκίτσο, ένα χώρο για να μοιραστούν την τέχνη τους. Όρισαν μια ετήσια συνδρομή ύψους δύο σελινίων και έξι πένών. Η πρώτη έκθεση του έργου τους πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1889, στο Athenaeum Rooms.
Το 1922, η Ομάδα Τέχνης των Κυριών του Ντέρμπι ιδρύθηκε και ήταν μόνον το 1951, για το Φεστιβάλ της Βρεττανίας, όπου οι δύο ομάδες πραγματοποίησαν μια κοινή Έκθεση. Τελικά συγχωνεύθηκαν το 1966.
Ο συλλέκτης έργων τέχνης Alfred E. Goodey. συγκέντρωσε την δουλειά των μελών του Όμιλου σκίτσου του Ντέρμπι, και στην δεκαετία του 1940 την παρουσίασε στο Μουσείο του Ντέρμπι.

Τρέχουσες δραστηριότητες

Γίνονται τακτικές συναντήσεις για τα μέλη - για άσκηση σε ζωγραφική γυμνού, πορτραίτου και νεκράς φύσης. Πραγματοποιούνται διαλέξεις προσκεκλημένων ομιλητών και εκθέσεις και τα μέλη χρησιμοποιούν την ιστοσελίδα του Ομίλου για να προωθήσουν το έργο τους.
Ιαήλ

Ιαήλ και Σισάρα

Η Δεββώρα, η οποία ήταν προφήτισσα, είπε στον Βαράκ ότι τον αντίπαλό του Σισάρα θα τον σκοτώσει χέρι γυναίκας. Καταδιωγμένος από τον Βαράκ, ο Σισάρα κατέφυγε τρέχοντας στη σκηνή της Ιαήλ, της γυναίκας του Χαβέρ του Κιναίου, ενός Ισραηλίτη που εκείνο τον καιρό είχε φιλικές σχέσεις με τον Ιαβίν, βασιλιά της Ασώρ. Η Ιαήλ έκρυψε το Σισάρα στη σκηνή της κάτω από ένα σκέπασμα. Ο Σισάρα αφού έφαγε και ξεδίψασε, αποκαμωμένος καθώς ήταν κοιμήθηκε βαθιά. Τότε η Ιαήλ πήρε έναν πάσσαλο από τη σκηνή κι ένα σφυρί, πλησίασε αθόρυβα κι έμπηξε το παλούκι στο μηνίγγι του, έτσι που καρφώθηκε στη γη και ο Σισάρα πέθανε. Τότε έφτασε και ο Βαράκ που καταδίωκε το Σισάρα. Η Ιαήλ τον καλοδέχτηκε και του έδειξε το Σισάρα που ήταν νεκρός μέσα στη σκηνή της (Κριταί 4,17-22. 5,24-27). Η πράξη της Ιαήλ μακαρίζεται στον ύμνο της Δεββώρας και του Βαράκ (Κριταί 5,24).
Παναγιά Πεδιάδας

Ιστορικά στοιχεία

Στο χωριό έχουν βρεθεί εργαλεία που χρονολογούνται από τη Νεολιθική Εποχή.  Όπως είναι σήμερα ως οικισμός πιστεύεται ότι άρχισε να αναπτύσσεται από τους Ενετούς κατά το 13ο αιώνα. Κτίστηκε βενετσιάνικο κάστρο.
Η Παναγιά οφείλει την ονομασία της πιθανότατα στη βυζαντινή Μονή της Παναγιάς της Ψωμοπούλας. 
Με βάση την παλιότερη διοικητική διαίρεση, η Παναγιά αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα και υπαγόταν  στην επαρχία Πεδιάδος του νομού Ηρακλείου, ενώ κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας, αλλά και τα χρόνια της Κρητικής Πολιτείας, η Παναγιά ήταν έδρα ξεχωριστού και ομώνυμου Δήμου. Το χωριό αναφέρεται από το 1577 σε ενετικές και σε τουρκικές απογραφές. Στον Καστροφύλακα αναφέρεται το 1583 (Panagia) με 278 κατοίκους και στην τουρκική απογραφή (1671) με 87 χαράτσια.
Στην περιφέρεια του χωριού υπάρχουν πολλά εξωκλήσια που συνδέονται με μύθους και θρύλους. Αναφέρονται χαρακτηριστικά το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Αγριμολόγου, του Αγίου Νικολάου της Αγίας Μαρίνας όπου αποκαλύφθηκαν τελευταία σπάνιες αγιογραφίες και βρίσκεται στο μονοπάτι (Περατόστρατα) που οδηγεί στη Βιάννο δίπλα οπου βρίσκεται και το χάνι του Μούλεφε στην Περατόστρατα και οδηγεί έξω από το λεκανοπέδιο του χωριού.
Παύλος ο Αιγινήτης

Ιστορικό

Δεν είναι τίποτα γνωστό σχετικά με τη ζωή του εκτός από το ότι καταγόταν από την Αίγινα, και πως ταξίδεψε σε πολλά μέρη ανάμεσα στα οποία και η Αλεξάνδρεια. Είναι επίσης γνωστός και με το όνομα Ιατροσοφιστής και Περιοδευτής πιθανώς λόγω του γεγονότος ότι περιόδευε σε πολλές περιοχές εξασκώντας το επάγγελμα του. Δεν είναι γνωστό με ακρίβεια το πότε έζησε αλλά καθώς φαίνεται ο ίδιος να γνωρίζει το έργο του Αλέξανδρου του Τραλλιανού καθώς και γίνεται αναφορά σε αυτόν από τον Σεραπίωνα τον Πρεσβύτερο, είναι πιθανό πως η εκτίμηση του ότι έζησε στο 2ο μισό του 7ου αιώνα είναι σωστή.

Έργα

Το λεξικό Σουίδα αναφέρει πως έγραψε διάφορα ιατρικά έργα, εκ των οποίων το κύριο είναι αυτό της εγκυκλοπαίδειας Ἐπιτομαί ἰατρικαί (γνωστό στα λατινικά ως De Re Medica Libri Septem). Αναφέρεται πως οι Άραβες ιατροί εκτιμούσαν ιδιαίτερα το έργο του, όπως και οι μαίες της εποχής.
Ο 6ος τόμος της εγκυκλοπαίδειας σχετικά με την χειρουργική χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην Ευρώπη και τον Αραβικό κόσμο κατά τη διάρκεια όλου του Μεσαίωνα, και έχει ιδιαίτερη αξία ως προς την ιστορία της χειρουργικής. Ολόκληρο το έργο εκδόθηκε σε έντυπη έκδοση στα ελληνικά το 1528 στη Βενετία, και σύντομα έπειτα εκδόθηκε και από τυπογραφείο της Βασιλείας το 1538. Υπήρξαν αρκετές λατινικές μεταφράσεις, και η πρώτη μετάφραση του έργου στην αγγλική γλώσσα έγινε το 1834.
Γεώργιος Χρηστάκης - Ζωγράφος

Ο βίος

Καταγόταν από το Κεστοράτιο, χωριό βόρεια του Αργυροκάστρου και ήταν ο γιος του ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφου. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι και το Μόναχο. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε εντατικά με την βελτίωση των καλλιεργειών στα μεγάλα πατρικά κτήματα που διέθετε στην περιοχή της Θεσσαλίας. Ταυτόχρονα, υποστήριζε την εκούσια απαλλοτρίωση των μεγάλων περιουσιών και ο ίδιος μάλιστα πούλησε σε ακτήμονες, σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές, μέρος των κτημάτων του. Το 1905 εισήλθε στον πολιτικό στίβο, εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας, ως δηλιγιαννικός, ενώ το 1906 επανεξελέγη, ως ραλλικός. Το 1909 υπήρξε Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη (7 Ιουλίου - 15 Αυγούστου). 
Με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων (1913) ορίστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο γενικός κυβερνήτης της απελευθερωμένης από τον ελληνικό στρατό Ηπείρου. Υπηρέτησε ως Κυβερνήτης το διάστημα 29 Μαρτίου-31 Δεκεμβρίου 1913.
Όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις επιδίκασαν τη Βόρεια Ήπειρο στο νεοσυσταθέν κράτος της Αλβανίας, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου σχημάτισαν υπό την Προεδρία του προσωρινή Κυβέρνηση στις 16 Φεβρουαρίου  1914, ανακηρύσσοντας την αυτονομία της περιοχής. Την επόμενη ημέρα ανακηρύχτηκε επισήμως η αυτονομία και σε συγκινητική τελετή στο Αργυρόκαστρο πραγματοποιήθηκε η υποστολή της ελληνικής σημαίας και η έπαρση της σημαίας της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου. 
Μετά τις στρατιωτικές επιτυχίες του βορειοηπειρώτικου στρατού των αυτονομιστών κατά των Αλβανών, την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας και την επανείσοδο του ελληνικού στρατού στην περιοχή (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), ο Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος αποσύρθηκε από τη Βόρεια Ήπειρο, παραδίδοντας τη διοίκηση της περιοχής στις ελληνικές αρχές. Ακολούθως, επανεκλέχθηκε βουλευτής και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Παραιτήθηκε από το αξίωμα αυτό και λίγο αργότερα (Δεκέμβριος 1914) εκλέχθηκε συνδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, θέση που διατήρησε ώς το Σεπτέμβριο του 1917, με ολιγόμηνη διακοπή. Κατά το διάστημα της διακοπής αυτής (25 Φεβρουαρίου-10 Αυγούστου 1915) διατέλεσε και πάλι Υπουργός Εξωτερικών σε κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη. Αγωνίστηκε σε αυτό το διάστημα για την είσοδο της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, καθώς θεώρησε ότι αυτή η κίνηση θα ωφελούσε σημαντικά τα εθνικά συμφέροντα. Όμως δεν εισακούστηκε και αποχώρησε από την κυβέρνηση.

Υστεροφημία

Κατά την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία (1945-1989), ο Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος όπως και ο πατέρας του, θεωρήθηκαν από το επίσημο κράτος ως εχθροί. Αυτό είχε ως συνέπεια όσοι έφεραν το επώνυμο «Ζωγράφος» (είτε συγγενείς είτε όχι) να εκδιωχθούν από το Κεστοράτιο. 
Μετά το 1989 όμως το γεγονός αυτό αποτέλεσε παρελθόν και σήμερα το «Ζωγράφειο Διδασκαλείο» Κεστορατίου, που είχε ιδρύσει ο Χρηστάκης-Ζωγράφος και είχε πάψει να λειτουργεί εδώ και δεκαετίες, ανακαινίσθηκε και μετατράπηκε σε μουσείο.
Το φιόρο του Λεβάντε (θέατρο)

Το φιόρο του Λεβάντε είναι θεατρικό έργο του Γρηγόριου Ξενόπουλου, γραμμένο και πρωτο-παιγμένο το 1914. Το έργο είναι ηθογραφική κωμωδία τριών πράξεων, στο οποίο ..η αστική σάτιρα ζευγαρώνει ταιριαστά με την επτανησιακή τέχνη, η οποία ευωδιάζει από το άρωμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 
Το Φιόρο του Λεβάντε, δηλαδή λουλούδι της Ανατολής - εκτός από ονομασία της Ζακύνθου - στο έργο είναι και το παρωνύμιο του κυρίου χαρακτήρα, του Νιόνιου Νιονιάκη.

Η πρώτη παράσταση

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, στις 26 Ιούνη 1914, στο Θέατρο Συντάγματος, από τον θίασο του Νικολάου Πλέσσα, με πρωταγωνιστή στο ρόλο του Νιονιάκη, τον ίδιο τον Πλέσσα.
Το έργο έγινε επιτυχία και μάλιστα παίχτηκε  για 8 συνεχόμενες βραδιές  – σημάδι της επιτυχίας του. 
Ο κριτικός της εφημερίδας Αθήναι του Γεωργίου Πωπ,  γράφει οτι ο Ξενόπουλος θέλησε να δώσει στο αθηναϊκό κοινό, τον ζακυνθινό τύπο διαφορετικό από ότι παρουσιάζεται στις επιθεωρήσεις. Έτσι, μας δίνει έναν ζακυνθινό καλοκάγαθο, πνευματώδη, έξυπνο, φιλόμουσο, εύθυμος και έντιμο. 
Επισης γράφει οτι το θέατρο ήταν γεμάτο- κυρίως απο Ζακυνθινούς που χειροκροτούσαν θερμά, ο Πλεσσας ήταν ιδανικός στο ρόλο του Νιονιάκη, και με λιγα λογια ο κοσμο ευχαριστήθηκε την παρασταση. Ο Ξενοπουλος κλήθηκε δυο φορες στη σκηνη για να χειροκροτηθει.
Ο κριτικός που υπογράφει με το ψευδώνυμο Θεατής, ωστόσο, θεωρεί οτι αν και η σκιαγράφηση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα ήταν καλοφτιαγμένη το υπόλοιπο έργο, έπασχε καθώς η πλοκή ήταν χοντροκομμένη. 
Ο κριτικός της εφημερίδας Εστίας είναι ακόμα πιο αυστηρός.  ...το έργον δεν έχει καμμία υπόθεση. Ο συγγραφεύς φέρει απλούστατα τον ήρωά του εις τας Αθήνας προς επίδειξην και τον ρίπτει μέσα εις μια οικογένεια, η οποία ζει βιον ήσυχον, χωρίς πλοκάς και περιπλοκάς. Κατ' ακολουθίαν το μόνο ενδιαφέρον που κρατεί τον θεατήν απ΄αρχήν της πρώτης πράξεως εις το έργον, συγκεντρούται εις το να ιδή τι χειρότερον έχει γράψει παρακάτω ο συγγραφεύς. Και έχει γράψε πράγματι εις την β' πράξιν μια διατριβήν κατά του Τζανέτου των “Παναθηναίων” (ζακυνθινός ήρωας της επιθεώρησης Παναθήναια που παιζόταν την ίδια εποχή) η οποία ούτε το πνεύμα του κακού δεν κατορθώνει να έχει.  
Ωστόσο η επόμενη γενιά θα δει τα πράγματα διαφορετικά.  Η κριτικός του θεάτρου Ελένη Ουράνη, (Άλκης Θρύλος) θα γράψει στο περιοδικό Νέα Εστία, με αφορμή την παράσταση του 1947 ότι ο χρόνος πέρασε πάνω από το έργο, χωρίς να το ρυτιδώσει. Το περιεχόμενό του δεν είναι πλούσιο, είναι μάλιστα κάποτε και  αρκετά απλοϊκό, μα η τεχνική του είναι άρτια και έτσι εκείνο που αποτελεί την ιδιοτυπία του, μια δροσερή νεανική πνοή, πολλή χάρη, πολλή ευγένεια, μια φίνα και διακριτική εξυπνάδα διατηρείται ανέπαφο. Το Φιόρο του Λεβάντε είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο χαριτωμένα και πιο κομψά σκηνικά παιγνίδια του νεοελληνικού θεάτρου και ίσως και του παγκοσμίου.
Βικτόρ Γκρινιάρ

Η αντίδραση Grignard

Η αντίδραση Grignard είναι δημοφιλής για την επινόηση μιας νέας μεθόδου για την παραγωγή δεσμών άνθρακα-άνθρακα, χρησιμοποιώντας το μαγνήσιο-δυο κετόνες και αλκυλο-αλογονίδια. Αυτή η αντίδραση είναι πολύτιμη στην οργανική σύνθεση. 
Η αντίδραση Grignard είναι ένα σημαντικό μέσο για την προετοιμασία των οργανικών ενώσεων . Για το έργο αυτό, Grignard τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1912 από κοινού με το Γάλλο συνάδελφο  Paul Sabatier.
Ιωάννης Ήλκος

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Ιωάννης Ήλκος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον Άγιο Πέτρο Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Συμμετείχε από νωρίς στα Ελληνικά αντάρτικα σώματα που δρούσαν στην περιοχή και προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τη Βουλγαρική βία και την Οθωμανική αυθαιρεσία. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της ένοπλης άμυνας της γενέτειράς του. Σχημάτισε με τον συγχωριανό του Νικόλαο Καραστογιάννη την Πολιτοφυλακή του Αγίου Πέτρου, της οποίας και ηγήθηκε. Το σώμα αυτό έδρασε εκτός από τον Άγιο Πέτρο και στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας Παιονίας, αναχαιτίζοντας τις Βοουλγαρικές ένοπλες επιθέσεις.
Έκτωρ Τσιρονίκος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1882 στην Αράχωβα Αρκαδίας. Σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή της Γαλλίας και το 1903 εγκαταστάθηκε στο Ροστόβ της Ρωσίας, όπου ασχολήθηκε με διάφορες επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρωσία, ο Τσιρονίκος διετέλεσε πρόξενος της Αγγλίας και πρόεδρος της εκεί ελληνικής κοινότητας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, έζησε για ένα διάστημα στην Κωνσταντινούπολη, όπου ασχολήθηκε με εφοπλιστικές επιχειρήσεις, και το 1928 εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες, όπου ίδρυσε επενδυτική και κατασκευαστική εταιρία. Παράλληλα, από το 1934 ήταν εμπορικός σύμβουλος της εκεί ελληνικής πρεσβείας και μετά την κατάληψη του Βελγίου το 1940 απελάθηκε στην Ελλάδα. 
Επί Κατοχής διετέλεσε υπουργός Γεωργίας και Επισιτισμού στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου (Δεκέμβριος 1942-Ιούλιος 1943) και στη συνέχεια υπουργός Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας (Απρίλιος 1943-Σεπτέμβριος 1944), αντιπρόεδρος (Μάρτιος-Σεπτέμβριος 1944) και υπουργός Εθνικής Προνοίας (Απρίλιος-Σεπτέμβριος 1944) στην κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη. 
Τον Σεπτέμβριο του 1944 πήγε στη Βιέννη, όπου σχημάτισε κυβέρνηση Ελλήνων γερμανοφίλων, μαζί με τους Ι. Πασσαδάκη και Κ. Γούλα.
Μετά την Απελευθέρωση καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και τον Μάιο του 1945 παραδόθηκε στους Αμερικανούς. Το 1947 μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και έμεινε στη φυλακή ως το 1952, οπότε του δόθηκε χάρη.
Πέθανε το 1964 στο Γηροκομείο Αθηνών.
Λευκόνοικο

Τοποθεσία

Ο Δήμος Λευκονοίκου στα ανατολικά συνορεύει με τη Γύψου, στα βόρεια με το Πλατάνι, στα βορειοδυτικά με το Άρτεμη Αμμοχώστου, στα δυτικά με τις Γούφες, στα νοτιοδυτικά με τα Γέναγρα και στα νοτιοανατολικά με την Πηγή, την Περιστερώνα και τον Σανταλάρη.

Ονομασία

Η ονομασία Λευκόνοικο στα αρχαία ελληνικά σημαίνει άσπρο σπίτι. Σύμφωνα με ερευνητές, το πρώτο σπίτι που κτίστηκε στο χωριό ήταν άσπρο, οι άνθρωποι συνήθιζαν να λένε «Πηγαίνω στον Λευκόν οίκο».

Ιστορία

Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι το Λευκόνοικο κατοικήθηκε τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, πριν τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Μερικοί ερευνητές θεωρούν ότι στην περιοχή εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από τον γειτονικό οικισμό Αγία Κινούσα.
Την περίοδο της Φραγκοκρατίας το Λευκόνοικο αποτελούσε τόπος διαμονής επίσημων φιλοξενουμένων του βασιλιά της Κύπρου. Επιπλέον, αποτέλεσε το επίκεντρο της επανάστασης των χωρικών εναντίων των φεουδαρχών το 1427, υπό την αρχηγία του Ρε Αλέξη.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας πραγματοποιήθηκε κοντά στο Λευκόνοικο επανάσταση των χωρικών εναντίων των Οθωμανών με επικεφαλής τον Καλόγερο Ιωαννίκιο. Επιπλέον, στις αρχές του 19ου αιώνα, το Λευκόνοικο παρουσιάζεται ως το μεγαλύτερο σε πληθυσμό χωριό της Κύπρου.
Την περίοδο της Αγγλοκρατίας το Λευκόνοικο ανακηρύχθηκε σε δήμο (1939).
Στις 14 Αυγούστου 1974 το Λευκόνοικο καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Από τότε ο Δήμος Λευκονοίκου εδρεύει στην Αγλατζιά.

Ιστορία του δήμου

Το 1882, επί Αγγλοκρατίας, θεσπίστηκε νόμος σύμφωνα με τον οποίο ο αρμοστής είχε την εξουσία να ιδρύει ή να καταργεί δήμους μετά από αίτηση των κατοίκων μιας περιοχής. Οι Λευκονοικιάτες ζήτησαν την ανακήρυξη του χωριού τους σε δήμο το 1926, αλλά ο Άγγλος κυβερνήτης απέρριψε το αίτημα του. Τελικά, το Λευκόνοικο ανακηρύχθηκε σε δήμο το 1939 με απόφαση του Άγγλου κυβερνήτη Χέρμπερτ Ρίτσμοντ Πάλμερ. Το πρώτο δημοτικό συμβούλιο διορίστηκε από τον κυβερνήτη. Πρώτος δήμαρχος αποτέλεσε γιατρός Χρίστος Μιχαλόπουλος.
Η θητεία του πρώτου δημοτικού συμβουλίου διήρκεσε έως το 1943. Στα χρόνια αυτά ιδρύθηκε αγροτικό νοσοκομείο για τις ανάγκες της ευρύτερης περιοχής, τοποθετήθηκε οδικός φωτισμός με λάμπες πετρελαίου, καθαρίστηκαν οι γειτονιές και προσφερόταν βοήθεια σε απόρους.
Στις 21 Μαρτίου 1943 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες δημοτικές εκλογές, στις οποίες δήμαρχος ανακηρύχθηκε ο Λουκάς Γρηγορίου. Το δεύτερο δημοτικό συμβούλιο επέκτεινε τους δρόμους του δήμου, επέκτεινε την υδατοπρομήθεια και τον οδικό φωτισμό και επέβαλε αυστηρότερους κανονισμούς για την καθαριότητα. Επιπλέον, ίδρυσε στη δημοτική αγορά πρατήριο διανομής ειδών πρώτης ανάγκης για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη αγαθών λόγω Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τρίτος δήμαρχος Λευκονοίκου εκλέχτηκε ο Αναστάσης Χαραλάμπους το 1946. Ακολούθησε το 1949 ο Λουκάς Γρηγορίου, ο οποίος επανεκλέχθηκε το 1959.
Σόλο (μουσική)

Στη μουσική γενικά ο όρος σόλο, (εκ της ιταλικής solo που σημαίνει μόνος), χρησιμοποιείται πολλαπλά είτε σε έργα ορχήστρας, σε χρήση οργάνου, είτε σε χορικά έργα.
Συνηθέστερα στη πρώτη περίπτωση ο όρος φέρεται στη παρτιτούρα κάποιου οργάνου που δηλώνει ότι μόνο ο κορυφαίος της ομάδας των συγκεκριμένων οργάνων π.χ. πλαγιαύλων, σαλπίγγων, βιολιών κ.λπ. θα εκτελέσει τη συνέχεια μέχρι του σημείου συμμετοχής και των άλλων που δηλώνεται με τον όρο «τούττι» (tutti, ιταλ. "όλοι"). Επίσης εκτός αυτής της περίπτωσης ο όρος σημαίνει και την εκτέλεση μόνο από ένα όργανο π.χ. στα κοντσέρτα, προκειμένου έτσι ν΄ αποδοθεί μεγαλύτερη εκφραστικότητα και μελωδικότητα.
Στη δε περίπτωση των χορικών έργων ο όρος σόλο δηλώνει το υπό τον κορυφαίο μόνο του χορού εκτελούμενο μέρος, ενώ με τον όρο «χορός» (coro) σημαίνεται η είσοδος της χορικής ομάδας.
Ο πληθυντικός του όρου είναι soli και αναφέρεται ως επί το πλείστον σε έργα κλασικής μουσικής. Οι "σόλο" εκτελέσεις στη λαϊκή μουσική επί το πλείστον αποτελούν αυτοσχεδιασμούς, π.χ. "σόλο μπουζούκι", "σόλο κιθάρα", "σόλο ντραμς" κ.λπ.
Σπανιότερα για εκτέλεση ενός πολύ γνωστού κλασικού έργου προτιμάται ένα όργανο όπως π.χ. σόλο τρομπέτα ή σάλπιγγα π.χ. για το “Ave Maria”, ή το “Il Silenzio”, ιδιαίτερα αγαπητό στους στρατιωτικούς ως «σιωπητήριο» μετά την κατάκλιση, κ.ά.
Οι κορυφαίοι που εκτελούν σόλο μέρη ονομάζονται γενικά «σολίστ» και πρόκειται για σημαντικούς δεξιοτέχνες του είδους.
Συστήματα διαχείρισης εγγράφων

Το σύστημα διαχείρισης εγγράφων (DMS) είναι ένα σύστημα ηλεκτρονικού υπολογιστή (ή ένα σύνολο από προγράμματα ηλεκτρονικού υπολογιστή) που χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση και αποθήκευση ηλεκτρονικών εγγράφων ή φυσικών εντύπων (εικόνες εγγράφων αποτυπωμένες σε χαρτί). Επίσης, είναι ικανό να παρακολουθεί τις διάφορες εκδοχές από διάφορους χρήστες (ιστορικό παρακολούθησης), καθώς και ο όρος έχει κάποια συνάφεια με έννοιες των συστημάτων διαχείρισης περιεχομένου. Συχνά παρουσιάζεται ως συστατικό στοιχείο των συστημάτων διαχείρισης επιχειρηματικού περιεχομένου (ECM) και σχετίζεται με την ψηφιακή διαχείριση περιουσιακών στοιχείων, απεικόνισης εγγράφων, ροής εργασίας, και συστημάτων διαχείρισης καταγραφής.

Ιστορικό

Αρχές τις δεκαετίας του '80 μια ομάδα από πωλητές άρχισαν να αναπτύσσουν συστήματα λογισμικού για τη διαχείριση εγγράφων αποτυπωμένων σε χαρτιά,τα συστήματα αυτά ασχολήθηκαν με έντυπα έγγραφα τα όποια περιλάμβαναν όχι μόνο τυπωμένα και δημοσιευμένα έγγραφα αλλά και φωτογραφίες, εικόνες κ.ά. Αργότερα οι προγραμματιστές ξεκίνησαν να αναπτύσσουν ένα δεύτερο τύπο συστημάτων τα όποια μπορούσαν να διαχειρίζονται ηλεκτρονικά έγγραφα, δηλαδή όλα αυτά τα έγγραφα ή αρχεία που δημιουργούνταν σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές και συχνά αποθηκεύονταν σε τοπικά συστήματα αρχείων.
Τα νεότερα ηλεκτρονικά συστήματα διαχείρισης εγγράφων ( EDM ) διαχειρίζονται είτε συγκεκριμένους τύπους αρχείων, είτε έναν περιορισμένο αριθμό μορφών αρχείων. Πολλά από αυτά τα συστήματα, αργότερα έγιναν γνωστά ως συστήματα απεικόνισης εγγράφων, γιατί επικεντρώθηκαν στην καταγραφή,αποθήκευση και ανάκτηση. Τα συστήματα αυτά επέτρεψαν την οργάνωση της καταγραφής των φαξ και των εντύπων, την αποθήκευση αντιγράφων των εγγράφων ως εικόνες, καθώς και την αποθήκευση τους στο σύστημα για την ασφάλεια τους και την γρήγορη ανάκτηση τους.
Τα συστήματα EDM εξελίχθηκαν ως το σημείο οπού μπορούσαν να διαχειρίζονται όλους τους τύπους αρχείων που θα μπορούσαν να υπάρχουν στο δίκτυο, την ασφάλεια τους καθώς και την δυνατότητα έλεγχου τους. Καθώς πολλά EDM συστήματα διαχειρίζονται έγγραφα στη μητρική τους μορφή ( Microsoft word or excel, PDF ) μερικά συστήματα διαχείρισης εγγράφων βασισμένα στο διαδίκτυο διαχειρίζονται έγγραφα στη μορφή html. Αυτή η πολιτική διαχείρισης εγγράφων απαιτεί το περιεχόμενο να έχει εισαχθεί στο σύστημα. Ωστόσο, όταν το περιεχόμενο εισαχθεί το λογισμικό λειτουργεί σαν μια μηχανή αναζήτησης ώστε οι χρηστές να μπορούν να βρουν αυτό που ψάχνουν πιο γρήγορα. Η μορφή html επιτρέπει την καλύτερη εφαρμογή των δυνατοτήτων αναζήτησης όπως είναι η αναζήτηση ολοκλήρου κειμένου.
Ότογιολ 2

Ο Ότογιολ 2 ή Αυτοκινητόδρομος 2 στα ελληνικά είναι ένας αυτοκινητόδρομος στη Κωνσταντινούπολη. Λειτουργεί ως εξωτερική περιφερειακή της πόλης. Έχει μήκος 37 χιλίομετρα και έχει 8 λωρίδες (4 ανα κατεύθυνση). Ξεκινάει από την Κωνσταντινούπολη και καταλήγει στη Γέφυρα Φατίχ Σουλτάν.