google/wiki40b huggingface dataset:
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Αίγυπτο

Τα δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Αίγυπτο είναι ελάχιστα έως και ανύπαρκτα, καθώς η ομοφυλοφιλία στη χώρα αυτή θεωρείται ταμπού.

Ποινικός κώδικας

Δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει την ομοφυλοφιλία στην Αίγυπτο. Ο ποινικός κώδικας αποφέρει μια βαριά καταδίκη σε οποιονδήποτε εμπλέκεται σε σεξουαλικές πράξεις με άτομο κάτω των δεκαοκτώ ετών.

Πολιτικά δικαιώματα

Δεν υπάρχει προστασία υπέρ του σεξουαλικού προσανατολισμού. Διάφοροι οργανισμοί ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Αίγυπτο φοβούνται να υπερασπιστούν τέτοια άτομα ακόμα και ως μειονότητες. Οι Αιγύπτιοι πολιτικοί είτε εκτελούν τα ομοφυλόφιλα άτομα ή τα τοποθετούν σε σωφρονιστικά ιδρύματα ή ψυχιατρικές κλινικές έως ότου να αλλάξουν.
Μέχρι το 2001, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση αρνούνταν να αναγνωρίσει την ύπαρξη ομοφυλοφιλίας και τώρα την αναγνωρίζει μόνο για να αποφύγει την κριτική από οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικούς άλλων χωρών.

Οικογενειακός νόμος

Η Αίγυπτος αναγνωρίζει μόνο τον γάμο μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Δεν αναγνωρίζει οποιαδήποτε σχέση μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Διάφορες αναφορές υπαινίσσονται ότι εάν μια τέτοια σχέση δημοσιοποιηθεί τότε η αστυνομία θα μπορέσει να το χρησιμοποιήσει ώς απόδειξη για το κατηγορητήριο έναντι των πολλαπλών νόμων κατά της ανηθικότητας.
Ηνίοχος (αστερισμός)

Ονομασίες και ιστορία

Ηνίοχος σημαίνει αυτός που κρατά τα ηνία (γκέμια). Οι γραφές Ηνίοχος και Ενίοχος μεταγράφηκαν από τους Ρωμαίους ως Heniochus και μεταφράσθηκαν ως Auriga. Στην αρχαιότητα ο Ηνίοχος προσωποποιήθηκε ως ο Ερεχθεύς ή Εριχθόνιος, γιος του Ηφαίστου και της Αθηνάς, που έχοντας κληρονομήσει τη χωλότητα του πατέρα του χρειαζόταν κάποιο μέσο μεταφοράς. Αυτό το εξασφάλισε εφευρίσκοντας το άρμα ή άμαξα με 4 άλογα, που το οδηγούσε απλώς κρατώντας τα ηνία των αλόγων. Αυτά τα ονόματα εμφανίζονται μέχρι και τον 17ο αιώνα μ.Χ., με τον Ριτσιόλι να γράφει Erichtonius. Ωστόσο άλλοι είδαν στον αστερισμό αυτό τον Μυρτίλο, τον ηνίοχο του Οινομάου, που πρόδωσε το αφεντικό του εξαιτίας του Πέλοπα. Μετά τον βίαιο θάνατο του Μυρτίλου ο πατέρας του, ο θεός Ερμής, τον μεταμόρφωσε σε αστερισμό. Λιγότεροι υποστήριζαν πως ο αστερισμός προσωποποιούσε τον Κίλλα, τον ηνίοχο του Πέλοπα, ενώ οι Ευριπίδης και Παυσανίας τον ταυτοποιούσαν με τον Ιππόλυτο. Ανεξάρτητα από το πρόσωπο, άλλες ελληνικές ονομασίες για τον Ηνίοχο ήταν: Αρμελάτης, Διφρηλάτης, Ιππηλάτης και Ελάσιππος. Ο Λαλάντ παραθέτει επιπλέον και τα ονόματα Βελλερεφόντης, Φαέθων και Τροχίλος (ίσως από το «τροχαλός», αυτός που τρέχει).
Οι Λατίνοι ποιητές, εκτός από Auriga, ονόμαζαν τον αστερισμό Aurigator, Habenifer και Tenens habenas. Ακόμα, οι Νιγίδιος και Βάρων τον ονόμασαν Arator (ο αροτριών), το ίδιο δηλαδή με τον Βοώτη. Από τον φωτεινότερο αστέρα του πήρε τις περιγραφικές ονομασίες Custos caprarum, Habens capellas, Habens hircum. Ο Άγιος Ισίδωρος της Ισπαλίδος τον ονόμασε Mavors από τον πατέρα του Ρωμύλου, από όπου και το Mafurtius του Πορτογάλου Pedro Nunez που έγινε το Maforte του Bayer.
Οι `Αραβες μετέφρασαν τα κλασικά ονόματα για τον Ηνίοχο ως Al Dhu al Inan, Al Masik al Inan, Al Mumsik al Inan, που μεταφέρθηκαν στη Δύση ως Mumassich Alhanam. Ορισμένοι απεικόνισαν τον Ηνίοχο ως τον Άγιο Ιερώνυμο, αλλά ο Καίσιος (Caesius) τον παρομοίασε με τον Ιακώβ και ο Seiss με τον «Καλό Ποιμένα».
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Ηνίοχο 70 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 144.
Τριλογία 1: Το λιβάδι που δακρύζει

Πλοκή

Η ταινία αφορά την Ελένη, η οποία είναι μία πρόσφυγας της Οδησσού του έτους 1919. Η Ελένη, αφού θα το σκάσει με το θετό αδελφό της Αλέξη από ένα (ακαθόριστο) χωριό που βρίσκεται στη Βόρεια Ελλάδα και αναζητεί την τύχη της στην προπολεμική Θεσσαλονίκη των αρκετών προσφύγων. Ο Αλέξης αναχωρεί για την Αμερική, τη στιγμή που η Ελένη υποφέρει από τα βάσανα της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Κριτικές και Βραβεία

Η ταινία δέχθηκε ως επί το πλείστον καλές κριτικές.Στο imdb έχει βαθμολογία 7,8/10, στο Rotten Tomatoes έχει βαθμολογία 65/100, στο Metascore 73/100 και στο All movie 3,5/5.
Η ταινία κέρδισε το βραβείο Fipresci στα Ευρωπαϊκά βραβεία και το ειδικό βραβείο του κοινού στο Fajr Film Festival, ενώ προτάθηκε και για Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο.
Αλέξης Κύρου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Άδωνι Κύρου, εκδότη της εφημερίδας "Εστία" και της Δανάης Κουμάνη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Κύρου και αδέρφια του ήταν οι Κύρος Κύρου και Αχιλλέας Κύρου. 
Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα εισερχόμενος σε αυτό τον Νοέμβριο του 1923. Το 1926 ανέλαβε την διεύθυνση του γραφείο του υπουργού εξωτερικών, Ανδρέα Μιχαλακόπουλου και τον Ιανουάριο του 1928 ανέλαβε πρώτος υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο Κωνσταντινούπολης. Τον Ιούλιο του 1930 ανέλαβε την διεύθυνση του προξενείου Λευκωσίας, τον Φεβρουάριο του 1932 ανέλαβε δεύτερος γραμματέας στην ελληνική πρεσβεία στο Βερολίνο και τον Ιανουάριο του 1937 μετατέθηκε ως γραμματέας στην ελληνική πρεσβεία στο Βελιγράδι, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1939. Το 1947 τοποθετήθηκε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην επιτροπή έρευνας του Συμβουλίου Ασφαλείας και τον ίδιο χρόνο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ μέχρι το 1953 καθώς και εκπρόσωπος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (1952 - 1953). Το 1954 ανέλαβε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1954, και το 1956 πρέσβης της Ελλάδας στη Στοκχόλμη. Το 1964 τοποθετήθηκε πρεσβευτής στη Βόνη.
Ο Αλέξης Κύρου υπήρξε υπέρμαχος της διεθνοποίησης του Κυπριακού Ζητήματος, τακτική την οποία εφήρμοσε όταν ανέλαβε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών στην κυβέρνηση Παπάγου. Υπό την καθοδήγησή του το κυπριακό ζήτημα κατέστη γνωστό σε χώρες που η Ελλάδα δεν είχε διπλωματικές αποστολές ενώ πέτυχε την εγγραφή του κυπριακού ζητήματος στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Παράλληλα αντιμετώπισε αρνητικά την βρετανική πρόσκληση για τριμερή συνάντηση μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Μεγάλης Βρετανίας στο Λονδίνο.
Το βιβλίο του Ελληνική εξωτερική πολιτική τιμήθηκε το 1956 από την Ακαδημία Αθηνών. 
Απεβίωσε αιφνιδίως στις 21 Σεπτεμβρίου 1969. Ήταν παντρεμένος με την Αγνή Σημαντήρα και είχε μια κόρη, την Ελένη Κύρου, σύζυγο Ι. Ζαούση. Εγγονός του είναι ο Αλέξης Ζαούσης, εκδότης της εφημερίδας "Εστία". Το 1974 η σύζυγός του, Αγνή, δώρισε στον Δήμο Ζακύνθου ένα ορειχάλκινο άγαλμα της Ελευθερίας, έργο του γλύπτη Γεωργίου Καστριώτη, ως αφιέρωμα στη μνήμη του συζύγου της, Αλέξη Κύρου, το οποίο και βρίσκεται στην πλατεία Σολωμού.
Ιωάννης Προβελέγγιος

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Σίφνο και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Προβελέγγιου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μήλου - Σίφνου σε επαναληπτική εκλογή τον Νοέμβριο του 1851 για την κενή θέση του πατέρα του, ο οποίος είχε εκλεγεί στις εκλογές του 1850, και επανεξελέγη στις εκλογές του 1853, του 1856, του 1859, του 1861, και ως βουλευτής Μήλου στις εκλογές του 1865, του 1868 και του 1869 .
Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Χρυσόγελου, κόρη του Νικολάου Χρυσόγελου, και παιδιά τους ήταν οι: Αριστομένης Προβελέγγιος, Γεώργιος Προβελέγγιος, Χαρίλαος Προβελέγγιος, Κωνσταντίνος Ι. Προβελέγγιος, Κυριακούλα Προβελέγγιου, σύζυγος Αθανασίου Κανακάρη - Ρούφου, και Ιουλία Προβελέγγιου, σύζυγος Κωνσταντίνου Ισχόμαχου.
See Me, Feel Me

Το See Me, Feel Me (Δες με, νοιώσε με) είναι ένα single από το άλμπουμ Τόμι του 1969 των Who. Αποτελείται από δύο μέρη από το Τόμι, το δεύτερο και το τρίτο μέρος του τελευταίου τραγουδιού του άλμπουμ "We're Not Gonna Take It": "See Me, Feel Me" και "Listening To You"". Κυκλοφόρησε ως single το Σεπτέμβριο του 1970. Το single δε θεωρείται χωριστό κομμάτι στην έκδοση studio του άλμπουμ του 1969.
Οι Who έπαιξαν το "See Me, Feel Me", ακολουθούμενο από το ρεφρέν του "Listening To You", στο Φεστιβάλ του Woodstock το 1969. Αυτό καταγράφηκε σε ταινία στα φίλμ Woodstock (1970) και The Kids Are Alright (1979). Το "See Me, Feel Me" κυκλοφόρησε επίσης ως single στις ΗΠΑ για να αξιοποιηθεί η εμφάνισή του στην ταινία του Woodstock. Μπήκε στα τσαρτς στις 23 Σεπτεμβρίου 1970 και έφτασε στο νούμερο 12 τουPop Singles Chart. Κυκλοφόρησε επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά δεν είχε μεγάλη επιτυχία.
Το συγκρότημα εκτέλεσε αυτό το τραγούδι στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών αγώνων του 2012 στο Λονδίνο την Κυριακή 12 Αυγούστου 2012, μαζί με το "Baba O'Riley" και το "My Generation".
Παγκόσμια ώρα

Η παγκόσμια ώρα ή παγκόσμιος χρόνος (UT) είναι ένα πρότυπο του χρόνου που βασίζεται στην περιστροφή της Γης. Είναι μια σύγχρονη συνέχεια της ώρας Γκρίνουιτς (GMT), δηλαδή, η μέση ηλιακή ώρα για τον πρώτο μεσημβρινό στο Γκρίνουιτς. Στην πραγματικότητα, η έκφραση "Universal Time" είναι ασαφής (όταν απαιτείται ακρίβεια καλύτερη από λίγα δευτερόλεπτα), καθώς υπάρχουν αρκετές εκδόσεις του, η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη είναι συντονισμένη παγκόσμια ώρα (UTC) και UT1. Όλες αυτές οι εκδόσεις του UT, εκτός από την UTC, βασίζονται στην περιστροφή της Γης σε σχέση με μακρινά ουράνια αντικείμενα (άστρα και τα κβάζαρ), αλλά με προσαρμογές για να ταυτίζονται περισσότερο με την ηλιακή ώρα. Ο UTC βασίζεται στον διεθνή ατομικό χρόνο και με άλμα δευτερόλεπτων βρίσκεται σε όριο εκτροπής 0,9 δευτερόλεπτα από τον UT1.
Ότσο Ρίος

Γεωγραφία

Η Ότσο Ρίος βρίσκεται βόρεια της Τζαμάικα και βορειοανατολικά της Αγίας Μαρίας. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Αγία Μαρία, λίγα μίλια νοτιοανατολικά της Σαιντ Ανς Μπέυ.

Δημογραφία

Η Οτσο Ρίος έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 9.583 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της Αγίας Άννας, μετά την πρωτεύουσα, Σαιντ Ανς Μπέυ.
Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα

Κυριαρχία με νίκες σε μουσουλμάνους

Την περίοδο της βασιλείας του βρισκόταν σε ασταμάτητες διαμάχες με τους μουσουλμάνους ηγεμόνες της Ιβηρικής, σκότωσε σε μάχη τον πρώην σύμμαχο του Λούμπ-ιμπν-Μωχάμμετ. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο πρώην σύμμαχος του Γκαλίντο Αθνάρεθ συμμάχησε με τον γαμπρό του Μωχάμετ-αλ-Ταουίλ και Αμπντ-Αλλάχ-ιμπν-Λουμπ-ιμπν-Κουάσι εναντίον του Σάντσο αλλά ηττήθηκε και παραδόθηκε. Ο Αλ-Ταουίλ δραπέτευσε και δολοφονήθηκε αμέσως μετά αναγκάζοντας τον Γκαλίντο να υποταχθεί στον Σάντσο, η Κομητεία της Αραγωνίας προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Παμπλόνα. Οι επιτυχίες του επέτρεψαν στον Σάντσο να ελέγξει ολόκληρη την νότια περιοχή της Ναβάρρας και να επεκταθεί ως την Νάχερα. Το 924 ο Σάντσο ίδρυσε το μοναστήρι του Σαν Μαρτίν του Αλμπέλντα προκειμένου να ευχαριστήσει τον θεό για τις νίκες του. 
Ο Σάντσο Α΄ πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 925 στην πόλη του Ρέζα κοντά στον ποταμό Έβρο και τάφηκε στο Βιλλαμάγιορ ντε Μονζαρντίν. 
Ο Σάντσο ήταν ο πρώτος βασιλιάς που εμφανίζεται με το όνομα Αμπάρκα με το οποίο σχετίζονται πολλοί βασιλείς της δυναστείας του, ιστορικοί του 19ου αιώνα συσχετίζουν με το όνομα αυτό τον εγγονό του Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα. Η δυναστεία του κυριάρχησε σε πολλά βασίλεια της Ιβηρικής μέχρι τον 13ο αιώνα.
ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)

Κενή έδρα

Η Αλληλεγγύη είχε κερδίσει μία θέση στη βουλή, την οποία εδικαιούτο η Ελένη Θεοχάρους, η οποία είχε έρθει πρώτη σε σταυρούς προτίμησης του κόμματος στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. Ωστόσο, αποφάσισε να μην αποδεχθεί τη βουλευτική έδρα και να παραμείνει ευρωβουλευτής. Με βάσει γνωμάτευσης του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ο Γενικός Έφορος Εκλογών ανακήρυξε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης) βουλευτή στις 31 Μαΐου 2016. 
Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, υποψήφιος του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού, κατέθεσε προσφυγή στο εκλογοδικείο αμφισβητώντας ότι την έδρα που κέρδισε η Ελένη Θεοχάρους, την οποία αποποιήθηκε ενώ δεν είχε ακόμη ορκιστεί βουλευτής, θα έπρεπε να την καταλάβει ο πρώτος επιλαχών Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης ζητούσε αναπληρωματική εκλογή. Το εκλογοδικείο στις 31 Μαΐου 2017 αποφάνθηκε ότι η εκλογή του Γεώργιου Παπαδόπουλου ήταν άκυρη. Ωστόσο, η απόφαση του εκλογοδικείου δεν πρότεινε τρόπο εκλογής.
Μετά από σύσκεψη Γενικού Εισαγγελέα, Υπουργού Εσωτερικών και Γενικού Εφόρου Εκλογής προτάθηκε ως λύση νόμος που θα επέτρεπε την άμεση κατοχύρωση της έδρας ακόμη και πριν την ορκωμοσία και ότι ο συγκεκριμένος νόμος θα έχει αναδρομική ισχύ μόνο για την περίπτωση του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Η Βουλή υπερψήφισε τον νόμο και με βάση αυτόν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ανέλαβε ξανά καθήκοντα βουλευτή στις 7 Ιουλίου 2017. Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης προσέφυγε εκ νέου στο εκλογοδικείο.
Στις 30 Απριλίου 2018  το ανώτατο δικαστήριο έκρινε τον νόμο αυτό ως αντισυνταγματικό και ως εκ τούτου η εκλογή και ανακήρυξη του Γεώργιου Παπαδόπουλου ήταν άκυρη. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποφασιστεί πως θα καλυφθεί η κενή έδρα.
Λιαπάδες Κέρκυρας

Ετυμολογία του ονόματος

Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με ιστορικούς, προήλθε από τους πρώτους κατοίκους του, για τους οποίους υπάρχουν δυο διαφορετικές απόψεις, οι οποίες έχουν η κάθε μια τη δική της βάση. Το χωριό Λιαπάδες έχει τις ρίζες του στη Βυζαντινή περίοδο. Αυτό που διχάζει τους ιστοριογράφους είναι ποιοι είναι οι ιδρυτές του χωριού. Ο Γερμανός αρχαιολόγος Χάρι Παρτς έχει υποστηρίξει στο παρελθόν πως το χωριό ίδρυσαν Λιάπηδες, κάτοικοι του Λιάμπεση, χώρας τον Ακροκεραύνιων. Άλλοι μεγάλοι ιστοριογράφοι όπως ο Κολλάς και ο Κάρολος Κλήμης και άλλοι υποστηρίζουν πως κατά τη Βυζαντινή περίοδο μια μικρή ομάδα θαλασσινών αποφάσισαν να εγκατασταθούν στη στεριά, και την εποχή εκείνη να ονομάζονται Αλίπακτοι, εξ ου και η περιοχή που κατέπλευσαν αρχικά λέγεται Αλίπα (το σημερινό λιμάνι της  Παλαιοκαστρίτσας). 
Οι Αλίπακτοι όπως ονομάζονται στη συνέχεια μετακόμισαν στη σημερινή τοποθεσία του χωριού. Σε συνδυασμό με την τοπική διάλεκτο το χωριό ονομάστηκε Λιαπάδες.
Οι Λιαπάδες χαρακτηρίστηκαν παραδοσιακός οικισμός. Με τον καθορισμό των ορίων του, ο οικισμός χαρακτηρίζεται αξιόλογος ως προς το βαθμό προστασίας, στάσιμος ως προς τη δυναμικότητα, συνεκτικός ως προς το βαθμό διασποράς και μεγάλος ως προς το μέγεθός του.
Αβέρωφ Νεοφύτου

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου γεννήθηκε στην Αργάκα στις 31 Ιουλίου 1961. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικά και λογιστική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Νέας Υόρκης των ΗΠΑ. Εργαζόταν ως οικονομολόγος.
Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Σελίπα και έχει ένα υιό.

Πολιτική διαδρομή

Διετέλεσε Επαρχιακός Γραμματέας και στη συνέχεια Αντιπρόεδρος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ) Πάφου.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε Δήμαρχος Πόλης Χρυσοχούς. Λίγο πριν την ολοκλήρωση της θητείας του εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων.
Διετέλεσε μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Ένωσης Δήμων Κύπρου, Επίτιμος Γραμματέας του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πάφου, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Ευαγόρας Πάφου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και πρόεδρος της Αντικαρκινικής Εταιρείας της περιοχής Χρυσοχούς.
Στις 25 Αυγούστου 1999 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της θητείας της κυβέρνησης, δηλαδή έως την 28η Φεβρουαρίου 2003.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 και στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Στις 25 Μαΐου 2003 εξελέγη Αναπληρωτής Πρόεδρος του ΔΗΣΥ. Στις 11 Μαΐου 2013 εκλέχτηκε πρόεδρος του ΔΗΣΥ, διαδεχόμενος τον Νίκο Αναστασιάδη ο οποίος είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Προέδρων των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Εξωτερικών των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση.
Από τον Μάιο του 2013 είναι αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ. Είναι μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση και επικεφαλής της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ένωσης για τη Μεσόγειο και επικεφαλής της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για τη Σταθερότητα, τον Οικονομικό Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οίτυλο

Το Οίτυλο στον Όμηρο

Η σημασία και η αίγλη της πόλεως ήταν ισότιμη με όλες τις υπόλοιπες της Λακεδαίμονος που αναφέρονται στην Ιλιάδα από τον Όμηρο.
Στη συγκεκριμένη δε περιοχή είναι η κυρίαρχη πόλη μαζί με την Λας.
Οἳ δ᾽ εἶχον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν,
Φᾶρίν τε Σπάρτην τε πολυτρήρωνά τε Μέσσην,
Βρυσειάς τ᾽ ἐνέμοντο καὶ Αὐγειὰς ἐρατεινάς,
οἵ τ᾽ ἄρ᾽ Ἀμύκλας εἶχον Ἕλος τ᾽ ἔφαλον πτολίεθρον,
οἵ τε Λάαν εἶχον ἠδ᾽ Οἴτυλον ἀμφενέμοντο,
ΙΛΙΑΔΟΣ  -  ΡΑΨΩΔΙΑ  Β΄(στίχοι  : 581-585)

Το Οίτυλο μέσα από τούς περιηγητές

Από το Στράβωνα αναφέρεται με το όνομα Βοίτυλο, σαν σημαντική πόλη μαζί με την Ψαμμαθούντα και την Ασίνη. Και ο Παυσανίας αναφέρει πως ήταν μια από τις κυριότερες πόλεις του «Κοινού των Ελευθερολακώνων». Ο Παυσανίας, κατά την περιήγησή του στην Λακωνία, έφθασε στη Λας και κατόπιν στην Πύρριχο και Τευθρώνη, τον σημερινό Κότρωνα. Η περιήγησή του στη συνέχεια έγινε διά θαλάσσης, λόγω της γεωγραφικής ιδιαιτερότητας της περιοχής, για να αποβιβασθεί στο Οίτυλο. Αφού παραθέτει αρκετά στοιχεία για την πόλη, συνεχίζει οδικώς προς τη Μεσσηνία. Διασώζονται ερείπια αρχαίων μνημείων και επιγραφές, ιδιαίτερα γύρω από την παραλία, όπου θεωρείται πως υπήρχε ναός του Σεράπιδος.
Ακόμη ένας περιηγητής, ο Ciriaco de'Pizzicolli, περισσότερο γνωστός σαν Κυριάκος από Ανκόνα, την επισκέφθηκε το 1447 μ.Χ. και φιλοξενήθηκε σε αυτήν από τον Ιωάννη Παλαιολόγο. Στις 15 Οκτωβρίου του 1447 μ.Χ αποβιβάσθηκε στο Οίτυλο ερχόμενος από την Κορώνη με πλοίο που καπετάνιος του ήταν ο Ιωάννης Ρουσέας από το χωριό Δρυ (Δρυαλός). Στη συνέχεια περιηγήθηκε σχολαστικά όλη την περιοχή της Μάνης και μας παραθέτει σημαντικά στοιχεία για τις πόλεις και τη ζωή των κατοίκων.
Άλεξ Χόνολντ

Βίος

Ο Χόνολντ γεννήθηκε στο Σακραμέντο. Ξεκίνησε την αναρρίχηση σε ηλικία 11 ετών. Μετά τις σπουδές του στο λύκειο Μίρα Λόμα γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ για να μελετήσει μηχανική. Ωστόσο, στην ηλικία των 19, εγκατέλειψε τη σχολή και αφιερώθηκε πλήρως στην αναρρίχηση. Το χρονικό διάστημα ανάμεσα στις αναρριχήσεις του το εκμεταλεύεται για να διατηρείται σε καλή φυσική κατάσταση. Ο Χόνολντ ζει στο τροχόσπιτό του, προκειμένου να ακολουθεί τον καιρό και να αναρριχάται στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Παρόλο που προτιμά τους μεγάλους τοίχους και την αθλητική αναρρίχηση, ανταποκρίνεται σεοποιοδήποτε κάλεσμα εμπεριέχει ακραίες συνθήκες. Αγαπημένη του περιοχή είναι το Γιοσέμιτι εξαιτίας των εντυπωσιακών τοίχων του και των καλών καιρικών συνθηκών. Τον Χόνολντ εμπνέουν οι μεγάλοι αναρριχητές όπως ο Πήτερ Κροφτ, Τζον Μπάτσαρ και Τόμυ Κάλντγουελ, όπως επίσης η απλότητα και η ομορφιά του Ελ Καπιτάν.
Το 2010, ο Χόνολντ τιμήθηκε με το "Χρυσό Πιτόν" (καρφί ορειβασίας) για τα αναρριχητικά του επιτεύγματα Η δημοσιογράφος Λάρα Λόγκαν πήρε συνέντευξη από τον Χόνολντ Honnold για μια ωριαία εκπομπή του CBS, που βγήκε στον αέρα στις 2 Οκτωβρίου του 2011. Τον Νοέμβριο του 2011, ο Χόνολντ και ο Χανς Φλοράιν έχασαν το ρεκόρ για τη Μύτη στο Ελ Καπιτάν μόλις για 45 δευτερόλεπτα με χρόνο 2:37. Στις 17 Ιουνίου 2012, οι δύο αναρριχητές έκαναν ρεκόρ με 2:23:46 στην ίδια διαδρομή. Ο Χόνολντ είναι ένθερμος αναγνώστης κλασικής λογοτεχνίας, περιβαλλοντικών και οικονομικών θεμάτων και δηλώνει μαχόμενος αθεϊστής
Ρόσα Ράντομ

Ιστορία

Την περίοδο 2011-12 της 1 Λίγκα, η Ρόσα Ράντομ έφτασε στους τελικούς, όπου έχασε με 3-1 από τη Σταρτ Γκντίνια. Πάραυτα, η ομάδα προωθήθηκε στην 1η κατηγορία. Το 2016, ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο, όταν έκανε την έκπληξη στον Τελικό του Κυπέλλου, κερδίζοντας τη Ζιελόνα Γκούρα με 74-64.
Η Ψυχομάνα (Γύζης)

Η Ψυχομάνα είναι ελαιογραφία σε μουσαμά του Νικόλαου Γύζη που φιλοτεχνήθηκε  μεταξύ 1882 και 1883. Οι διαστάσεις του είναι 1,05 Χ 0,73. Το έργο ανήκει στη συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη στην Αθήνα.

Περιγραφή

Μέσα σε ένα απλό σπίτι , με την εικόνα της Παναγιάς στον τοίχο, κάθεται μια καλοσυνάτη νέα γυναίκα και θηλάζει ένα ορφανό παιδί, ενώ το δικό της έχει ανέβει σε ένα καρεκλάκι και επιχειρεί να τη φτάσει. Το βλέμμα της είναι στραμμένο στοργικά προς το παιδί που θηλάζει και το πρόσωπό της ήρεμο βγάζει μια προσωπική ευτυχία. Η κόκκινη ζακέτα της αποπνέει τόνο αισιοδοξίας μέσα στην όλη τραγικότητα της ζωής. Στο αριστερό τμήμα της εικόνας, κάθεται παράμερα στην πόρτα μαυροφορεμένη η δυστυχισμένη μεγάλη ορφανή αδελφή και κρατάει το σκουφάκι του μωρού, με λυπημένο ύφος και συναισθανόμενο την τραγικότητα της ζωής της.
Είναι χαρακτηριστική η χρήση του φωτός, το οποίο πέφτει πάνω στο λευκό σκέπασμα του παιδιού, δίνοντας ένα τόνο αισιοδοξίας.
Εδώ αντιπαραβάλεται η ευτυχία (η ευτυχισμένη μάνα με τα δυο ευτυχισμένα της παιδιά) προς τη δυστυχία (το ορφανό κοριτσάκι παράμερα). Ο θεατής αναγκάζεται να να συλλογιστεί τη διπλή πλευρά του κόσμου στην οποία η δυστυχία και η ευτυχία μοιράζονται ανάλογα με την τύχη του καθενός. Η διάρθρωση της εικόνας είναι ικανοποιητική με λαμπρά χρώματα.
Λαβάς

Το λαβάς (αρμενικά: լավաշ, αζερικά και τουρκικά: lavaş; κουρδικά: nanê loş; φαρσί: لواش) είναι μαλακό, λεπτό, επίπεδο ψωμί χωρίς διογκωτικά, το οποίο παρασκευάζεται στον παραδοσιακό φούρνο, το ταντόρ. Το λαβάς καταναλώνεται σε όλη την Καυκασία, τη δυτική Ασία και στις περιοχές γύρω από την Κασπία Θάλασσα. Το λαβάς είναι ο πιο διαδεδομένος τύπος ψωμιού στην Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, την Τουρκία και το Ιράν. Συχνά αναφέρεται ως αρμενικό λαβάς.
Οι περισσότεροι ειδικοί στο φαγητό θεωρούν ότι το λαβάς προέρχεται από την Αρμενία,, ενώ άλλοι αναφέρουν ότι πιθανότατα προέρχεται από τη Μέση Ανατολή. Ο Πίτερ Ράινχαρτ αναφέρεται ότι το λαβάς συχνά αποκαλείται αρμενικό επίπεδο ψωμί, όμως έχει ιρανικές ρίζες και καταναλώνεται σε όλη τη Μέση Ανατολή και τον κόσμο. Ο Ρατς Μαρτιροσιάν συνέδεσε διστακτικά το αρμενικό լավաշ lavaš, με τις προφορικές μορφές լափ lapʿ, լուփ lupʿ, լովազ lovaz, οι οποίες σημαίνουν επίπεδος ή πλατύς από χέρι. Άλλες ετυμολογίες περιλαμβάνουν τις  լափուկ lapʿuk, լեփուկ lepʿuk, επίπεδη πέτρα, լավազ lavaz, πολύ λεπτός και υποθέτει ότι προέρχεται από τη πρωτοαρμενική λέξη λάου-, η οποία σημαίνει, επίπεδος, γεγονός που θεωρείται σημειολογικά πιθανό, καθώς το ψωμί είναι επίπεδο και λεπτό.
Το λαβάς προετοιμάζεται από απλό ζυμάρι από αλεύρι σίτου και νερού, το οποίο πλάθεται σε σφαίρες, οι οποίες στη συνέχεια απλώνονται σε λεπτά στρώματα. Το ζυμάρι στη συνέχεια απλώνεται πάνω σε οβάλ επιφάνεια. Στη συνέχεια το ζυμάρι τοποθετείται στα τοιχώματα του ταντόρ, παραδοσιακού κωνικού πήλινου φούρνου. Μετά από μισό με ένα λεπτό, το ψωμί απομακρύνεται από το φούρνο. Μπορεί να αποθηκευτεί μέχρι έξι μήνες. Το λαβάς σερβίρεται με τυρί, λαχανικά ή κρέας. Επίσης, έχει τελετουργικό ρόλο στο γάμο, όταν τοποθετείται στους ώμους των νιόπαντρων για να φέρει γονιμότητα και ευημερία.
Το 2014, το «Λαβάς, η προετοιμασία, η σημασία και η εμφάνιση του παραδοσιακού ψωμιού ως έκφραση του πολιτισμού της Αρμενίας» εντάχθηκε στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας.