google/wiki40b huggingface dataset:
Στέλιος Κουκουναράς

Βιογραφία

Πρώτα συστηματικά μαθήματα πιάνου και θεωρίας πήρε από την Μαρία Πουλάκη, αδελφή του Διευθυντού της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, Φιλοκτήτη Οικονομίδη. 
Ακολούθως διδάχθηκε αρμονία, αντίστιξη και μορφολογία από τον Μάριο Βάρβογλη, ενώ παραλλήλως ενεγράφη στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία όμως μετά δυο έτη εγκατέλειψε, για να συνεχίσει τις μουσικές του σπουδές στην Ανωτάτη Μουσική Ακαδημία του Αμβούργου. 
Εκεί μελέτησε σύνθεση με τον Ernst-Gernot Klussmann, ο οποίος ως συνεργάτης του Richard Strauss είχε μεταγράψει τις δυο τελευταίες του όπερες, συμφωνική jazz με τον Werner Fritsch και πιάνο με τον Willi Schulz-Klingstroem. Παραλλήλως σε ειδικά σεμινάρια της Ακαδημίας παρακολούθησε τις ποικίλες μορφές γραφής του 12-φθογγου συστήματος, το σύστημα του P. Hindemith; και το σύνολο των τότε νεωτεριστικών φάσεων, στοιχεία των οποίων σποραδικώς χρησιμοποίησε και στις δικές του συνθέσεις, ως ηχόχρωμα. 
Βραβείο επιδόσεως της Ακαδημίας το 1962.
Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να ωριμάζει μέσα του η πεποίθηση, ότι μόνον μια, υπό την ευρύτατη έννοια επιστροφή στα τονικά κέντρα θα μπορούσε να εγγυηθεί μιαν ιστορική συνέχεια στην σύγχρονη Μουσική, και όχι ο εκ προοιμίου αποκλεισμός όλων όσων έγιναν στο παρελθόν, οι ατέρμονες πειραματισμοί στους χώρους της ατονικότητας, αλλά και η κυνική αντιμετώπιση του κοινού των συναυλιών, το οποίο θα όφειλε πλέον να συνηθίσει στο “who cares if you hear or not.”
Την δε γνώμη του Ernst Krenek , ότι οι συνθέτες οφείλουν να είναι ευγνώμονες στο 12-φθογγο σύστημα, γιατί αυτό τους απάλλαξε από την τυραννία (!) της εμπνεύσεως, την χαρακτήρισε ως διαστροφή του σκέπτεσθαι (perversion of thinking).
Οι απόψεις αυτές του Κουκουναρά βρήκαν απήχηση σε κορυφαία ραδιοφωνικά συστήματα, όπως η Βαυαρική Ραδιοφωνία, η Βορειογερμανική Ραδιοφωνία, η Βασιλική Σουηδική Ραδιοφωνία, αλλά και η Ελληνική Ραδιοφωνία όπου και του αφιέρωσαν εκτεταμένες παρουσιάσεις. 
Το 2002 κορυφαίοι καλλιτέχνες του φεστιβάλ του Bayreuth του ανέθεσαν την μεταγραφή έργων του Μπράμς και του Βάγκνερ, τα οποία εκτελέστηκαν κατά την διάρκεια του φεστιβάλ, στην βίλλα Wahnfried, το σπίτι όπου έζησε και απέθανε ο Ριχάρδος Βάγκνερ, και στο φεστιβάλ του  Zeilitzheimer.  
Το 2004 το Ανώτατο Μουσικό Συμβούλιο της Γερμανίας, κατόπιν συστάσεως, του επίτιμου προέδρου του, του καθηγητού, δόκτορος Β. Κρύτσφελντ, τον προσκάλεσε να συμμετάσχει ως ομιλητής σε μια σειρά διαλέξεων στις γερμανικές Μουσικές Ακαδημίες με αντικείμενο το μέλλον της σύγχρονης κλασσικής μουσικής. 
Συνθέσεις του Στέλιου Κουκουναρά έχουν παιχθεί στην Ελλάδα (Ελληνική Ραδιοφωνία, Καμεράτα Αθηνών, Ωδείο Νάκα, κ.α.) σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, στις Η.Π.Α. και το Ισραήλ. Είναι μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών και μέλος της Ενώσεως Γερμανών Μουσουργών.
Στίς 8-12-2014 του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση Μουσικολογικού Συγγράμματος 2014 της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για το βιβλίο  "Λαικισμός και Μουσική, Μπλουζ, ροκ, ρεμπέτικο. Τρεις μυθολογίες, μια αληθινή, δύο κάλπικες".
Τζούλι & Τζούλια

Πλοκή

Στο 2002, η Τζούλι Πάουελ είναι μια νέα συγγραφέας που κάνει μια δουλειά που δεν της αρέσει καθόλου, απαντώντας σε κλήσεις από θύματα των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου αλλά και απλού κόσμου οι οποίοι παραπονιούνται για τα σχέδια χτισίματος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Για να κάνει κάτι που της αρέσει, αποφασίζει να μαγειρέψει όλες τις συνταγές του βιβλίου μαγειρικής "Mastering the Art of French Cooking" της Τζούλια Τσάιλντ μέσα σε ένα χρόνο. Η Πάουελ σχεδιάζει να ξεκινήσει ένα μπλογκ στο οποίο θα καταγράφει την πρόοδό της στη μαγειρική.
Στο 1950, η Τζούλια Τσάιλντ, φοιτεί στη σχολή Le Cordon Bleu για να μάθει τη γαλλική κουζίνα και ξεκινά να γράφει ένα βιβλίο με θέμα τη γαλλικά κουζίνα για τις Αμερικανίδες νοικοκυρές. Και οι δύο αυτές γυναίκες παρουσιάζουν ομοιότητες στις προκλήσεις που αντιμετώπισαν. Και οι δύο λαμβάνουν υποστήριξη από τους συζύγους τους, εκτός όταν ο σύζυγος της Πάουελ κουρασμένος από την υπερβολική αφοσίωσή της στο χόμπι της, την εγκαταλείπει για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
Τελικά, το μπλογκ της Πάουελ γίνεται θέμα στην εφημερίδα The New York Times και προκαλεί το ενδιαφέρον αρκετών δημοσιογράφων, ατζέντηδων, εκδοτών και μιας αρνητικής επιστολής της ίδιας της Τσάιλντ. Η ταινία τελειώνει με την Πάουελ και το σύζυγό της να επισκέπτονται την κουζίνα της Τσάιλντ στο Ίδρυμα Σμιθσόνιαν και την Τσάιλντ να βρίσκεται στην ίδια κουζίνα, κρατώντας στα χέρια της το βιβλίο της.

Box office

Με προϋπολογισμό 40.000.000 δολάρια, η ταινία Τζούλι & Τζούλια άνοιξε στη 2η θέση συγκεντρώνοντας 20 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 94,1 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο άγγιξαν τα 35,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 129,5 εκατομμύρια δολάρια.
Γερόγομπος

Με το όνομα Γερόγομπος, ή Γερογόμπος φέρεται σημαντικό ακρωτήριο της Κεφαλονιάς που αποτελεί τη δυτική εσχατιά της νήσου και ομοίως τη νοτιοδυτική της χερσονήσου Παλικής.
Το Ακρωτήριο Γερογόμπος είναι ένα εξαιρετικά άγριο και απόκρημνο ακρωτήριο επί του οποίου από το 1906 φέρεται σπουδαίος για τη ναυτιλία ομώνυμος φάρος, πελαγοδρομίας, περιστροφικός, του οποίου η φωτοβολία φθάνει τα 30 ναυτικά μίλια.
Γουλιέλμος ντε Λα Ρος (κύριος της Βελιγοστής)

Διάδοχος στην βαρονία της Βελίγοστης

Ο Γουλιέλμος άσχετα με την πατρότητα του έγινε βαρόνος της Βελίγκοστης (1256) αλλά ο τρόπος που απέκτησε τον τίτλο είναι επίσης άγνωστος, ο Γκυ κυβερνούσε μέχρι τότε την Τροιζήνα σαν δώρο από τον πιθανό αδελφό του Γκυ. Η βαρονία ανήκε αρχικά στην οικογένεια ντε Μον και μεταβιβάστηκε στον Γουλιέλμο μετά τον γάμο του Ματθαίου ντε Μον με μια Βυζαντινή πριγκίπισσα, κόρη του Θεόδωρο Β΄ Λάσκαρη στα μέσα της δεκαετίας του 1250 σε αποστολή του στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ο Χοπφ υποθέτει ότι την ίδια εποχή ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε μια από τις αδελφές του Ματθαίου. Ο Γουλιέλμος κράτησε επίσης την Τροιζήνα που ενώθηκε με την Βελιγοστή Αρκαδίας σε ένα ενιαίο δουκάτο ανεξάρτητο από τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας που διοικούσε ο Γκυ μαζί με την Αθήνα.
Την διετία 1257 - 1258 συμμετείχε στον "Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής"', υποστήριξε την Λομβαρδική τριαρχία της Εύβοιας και την Δημοκρατία της Βενετίας εναντίον του μεγάλου του επικυριάρχου Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας. Το αποτέλεσμα μετά την ήττα του ήταν να χάσει τις κτήσεις του, οι Βενετοί του πρότειναν σαν αποζημίωσε μια περιοχή με αξία 1000 υπέρπυρα. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος ωστόσο στην συνέχεια συγχώρεσε τον Γουλιέλμο και στην συνθήκη που υπέγραψε του επέτρεψε να διατηρήσει την βαρονία του (1262).

Διαδοχή

Ο Ιάκωβος ντε λα Ρος γιος του Γουλιέλμου αναφέρεται στην Αραγονική έκδοση ως "Λόρδος της Βελιγοστής" και στις αρχές του 14ου αιώνα ο Ρενάλδος ντε λα Ρος γιος του Ιακώβου με την Μαρία Αλλαμάν κόρη του Βαρόνου της Πάτρας Γουλιέλμου Β΄ Αλλαμάνου καταγράφεται σαν "Λόρδος της Τροιζήνας". Ο Οίκος ντε Λα Ρος και κατόπιν οι διάδοχοι τους Οίκος του Ζαχαριά έχασαν την Βελιγοστή από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (γύρω στο 1300), η βαρονία παρέμεινε με το ίδιο όνομα αλλά μόνο με την Τροιζήνα μέχρι την δική της πτώση στο Δεσποτάτο του Μυστρά (1282).
Sikorsky H-19

Σχεδίαση και εξέλιξη

Το H-19 πέταξε πρώτη φορά στις 10 Νοεμβρίου 1949 και εισήλθε σε υπηρεσία το 1950. Κατασκευάστηκαν περισσότερα από 1.000 ελικόπτερα από την Sikorsky για τις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις. Επιπλέον 550 ελικόπτερα κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας από τη Βρετανική Westland Aircraft, τη Sud-Est στη Γαλλία και την Mitsubishi στην Ιαπωνία. 
Το ελικόπτερο γνώρισε μεγάλη εξαγωγική επιτυχία και χρησιμοποιήθηκε από αρκετά κράτη, συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Χιλής, της Νότιας Αφρικής, της Δανίας και της Τουρκίας.

Επιχειρησιακή ιστορία

Το H-19 δοκιμάστηκε επιχειρησιακά στη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, που άρχισε το 1951, ως μη οπλισμένο μεταφορικό ελικόπτερο. Δοκιμάστηκε σε ρόλους αεροδιακομιδής τραυματιών, τακτικού ελέγχου και μεταφοράς φορτίου και υποστήριξης της πρώτης γραμμής, ρόλους στους οποίους ξεπέρασε σε δυνατότητες το H-5 Dragonfly, το οποίο χρησιμοποιήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου από τον Αμερικανικό Στρατό. 
Το 1956 η Γαλλική Πολεμική Αεροπορία πειραματίστηκε τοποθετώντας οπλισμό σε ένα H-19 Chickasaw (Sikorsky S-55), το οποίο αντικαθίσταντο σε υπηρεσία από τα Piasecki H-21 και Sikorsky H-34. Το H-19 αρχικά έφερε ένα πυροβόλο των 20 χιλιοστών και δύο κάλαθους ρουκετών, συν ένα πυροβόλο των 20 χιλιοστών, δύο πολυβόλα των 12,7 χιλ. και ένα ελαφρύ πολυβόλο των 7,5 χιλ. τοποθετημένα στα παράθυρα της καμπίνας, όμως ο οπλισμός αυτός αποδείχθηκε υπερβολικά βαρύς, ενώ και ελαφρύτερα οπλισμένες εκδόσεις του H-19, με τοποθετημένα μόνο πολυβόλα για αυτοάμυνα αποδείχθηκαν ότι δεν διέθεταν ικανοποιητικές επιδόσεις. 
Το H-19 χρησιμοποιήθηκε επίσης στα στάδια του πολέμου του Βιετνάμ, πριν αντικατασταθεί από το Sikorsky H-34 Choctaw, το οποίο βασιζόταν στο H-19.

Το H-19 σε Ελληνική υπηρεσία

Η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία παρέλαβε τα πρώτα UH-19B/D Chickasaw την άνοιξη του 1958, ενώ πραγματοποιήθηκαν συμπληρωματικές παραλαβές το 1967. Υπήρξε το πρώτο ελικόπτερο που εισήλθε σε υπηρεσία με την Πολεμική Αεροπορία αλλά και το πρώτο ελικόπτερο εξοπλισμένο για αποστολές έρευνας και διάσωσης σε Ελληνική υπηρεσία. Παράλληλα χρησιμοποιήθηκε σε ρόλους μεταφοράς φορτίων, μεταφοράς υψηλών προσώπων (VIP), εφοδιασμού σταθμών ραντάρ και αεροδιακομιδής ασθενών.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα άρσης βαρών γυναικών

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών άρσης βαρών Ελλάδος ξεκίνησε το 1989. Σημερινή πρωταθλήτρια ομάδα είναι ο Α.Ε.Σ. Ιάσων Νέας Απολλωνίας, που κατέκτησε το πρωτάθλημα που διεξήχθη στα Ιωάννινα από τις 19 μέχρι και τις 21 Απριλίου του 2019.
Πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης

Ο Πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης είναι αρχηγός της κυβέρνησης και ο διορισμός του πρέπει να εγκρίνεται από τον Πρόεδρο σύμφωνα με το Σύνταγμα.
Από το 1959 ως το 1972 το αξίωμα καταργήθηκε.
Ισαάκ Καζομπόν

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Γενεύη το 1559 από γονείς πρόσφυγες Ουγενότους όπου τρία χρόνια μετά μετακόμισαν στη Γαλλία. Σε ηλικία 17 ετών στάλθηκε για φιλολογικές σπουδές στην Ακαδημία της Γενεύης. Εκεί υπό τον καθηγητή Φραγκίσκο Πόρτους σπούδασε την ελληνική φιλολογία όπου σε ηλικία μόλις 22 ετών ανέλαβε τη θέση του καθηγητή του που τον είχε προτείνει, "εν ζωή", διάδοχό του. Ο Καζομπόν δίδαξε εκεί την ελληνική γλώσσα επί 15 χρόνια, μέχρι το 1596. Στο διάστημα αυτό μετά τον ατυχή πρώτο του γάμο νυμφεύτηκε την κόρη του Φλωρεντινού εκδότη Ερρίκου Εστιέ επίσης σπουδαίου ελληνιστή.
Στη συνέχεια μετά από πολλές γνωριμίες που ανέπτυξε μετέβη στο Παρίσι όπου και ανέλαβε έμμισθος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ με τον τίτλο του «συμβούλου του Βασιλέως». Εκεί παρέμεινε τρία χρόνια μελετώντας αρχαίους Έλληνες συγγραφείς εκδίδοντας επ΄ αυτών διάφορες σημειώσεις και μελέτες. Από εκεί μετέβη στη Λυών απ΄ όπου το 1604 προσκλήθηκε από τον Βασιλέα Ερρίκο τον Δ΄ της Γαλλίας ν΄ αναλάβει βιβλιοθηκονόμος του Πανεπιστημίου του Παρισιού με μισθό και έξτρα σύνταξη.
Ο Καζομπόν αποδέχθηκε τη πρόσκληση και επανήλθε στο Παρίσι παραμένοντας μέχρι το 1610. Λόγω της μεγάλης αναγνώρισης του έργου του πολλοί καθηγητές της εποχής, άλλων πανεπιστημίων, προσπαθούσαν να τον δελεάσουν για να εργαστεί κοντά τους, λόγω των μεγάλων θρησκευτικών αναστατώσεων που συνέβαιναν τότε. Μετά τη δολοφονία του βασιλέως της Γαλλίας ο Καζομπόν ασχολήθηκε έντονα με τα εκκλησιαστικά θέματα παίρνοντας μία θέση μεταξύ Πουριτανισμού και Καθολικισμού. Τότε ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι με σύμφωνη γνώμη του Βασιλέως της Αγγλίας Ιακώβου του Α΄ προσκάλεσε τον Καζομπόν στο Λονδίνο. Ο Καζομπόν δέχθηκε την πρόσκληση: μετανάστευσε μόνιμα στην Αγγλία όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Εκεί δέχθηκε μεγάλες τιμές, έκανε σπουδαίες γνωριμίες και ανέλαβε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Παρά ταύτα δεν έλειψαν κατά καιρούς οι σε βάρος του ίδιου και της οικογενείας του σοβινιστικές κατηγορίες των Άγγλων κυρίως λόγω της γαλλικής καταγωγής του.
Ο Ισαάκ Καζομπόν πέθανε το 1614. Το έργο του συνέχισε ο γιος του Φλωρέντιος Στέφανος Μήρικος Καζομπόν, επίσης λόγιος, θεολόγος και ελληνιστής.

Συγγραφικό έργο

Ο Ισαάκ Καζομπόν εκτός από τις σπουδαίες εκπαιδευτικές παραδόσεις που έκανε στα τρία παραπάνω ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της εποχής του, έγραψε πλήθος συγγραμμάτων (κριτικές και επεξηγηματικές σημειώσεις) επί των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Θεωρείται μάλιστα ο πρώτος που ασχολήθηκε με την έκδοση όλου του συγγραφικού έργου του Στράβωνα, αλλά και άλλων όπως του Αριστοτέλη, του Διογένη του Λαέρτιου, του Θεόφραστου, του Πλίνιου, του Αθήναιου κ.ά.
Επίσης από τα σημαντικότερα συγγράμματά του ξεχωρίζουν τα «Περί σατυρικής ποίησης των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων», «Περί εκκλησιαστικής ελευθερίας» κ.ά.
Κασσιόπη (μυθολογία)

Γενικά

Το όνομά της συναντάται και με τις παραλλαγές Κασσιόπεια, Κασσιέπεια ή και Κασσώπη. Αναφέρεται ως θυγατέρα του Αράβου ή Αραβίου. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις η Κασσιόπη ήταν σύζυγος του Φοίνικα, του γιου του Αγήνορα, και μητέρα του Φινέα, του Κίλικα, του Δορύκλου και της Κάρμης και εκ του Διός της Ευρώπης και του Ατύμνου. Σε άλλο μύθο η Κασσιόπη είναι σύζυγος του Επάφου και μητέρα της Λιβύης, ή σύζυγος του Οινέα και μητέρα του Τυδέα.

Ο μύθος

Κατά την επικρατέστερη όμως παράδοση η Κασσιόπη ήταν σύζυγος του Κηφέα και μητέρα της Ανδρομέδας. Επειδή η Κασσιόπη καυχήθηκε ότι ήταν ομορφότερη από την Ήρα και από τις Νηρηίδες, προκάλεσε την οργή της Ήρας και των Νηρηίδων, που ζήτησαν από τον θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα, να την τιμωρήσει. Τότε ο Ποσειδώνας έστειλε ένα κήτος, ένα φοβερό θαλάσσιο τέρας, που κατέστρεφε τα παράλια της χώρας της Κασσιόπης. Για να εξευμενισθεί ο Ποσειδώνας, το βασιλικό ζεύγος υποχρεώθηκε να δώσει την Ανδρομέδα να τη φάει το τέρας. Τότε εμφανίσθηκε ο Περσέας και τη γλίτωσε. Μετά τον θάνατό της, η Κασσιόπη μεταμορφώθηκε στον αστερισμό, όπως και οι υπόλοιποι ήρωες του μύθου. Παντού στην αρχαία Ελλάδα το βασικό σχήμα στον αστερισμό αντιστοιχούσε σε μία γυναίκα καθισμένη πάνω σε ένα θρόνο («Η του θρόνου»).

Προέλευση του μύθου

Ο μύθος της Κασσιόπης ανήκει στις παραδόσεις του Άργους, στις λεγόμενες Αργείες παραδόσεις. Από το Άργος μεταδόθηκε στη Φοινίκη και από εκεί επανήλθε ελαφρά παραλλαγμένος σε άλλες ελληνικές περιοχές. Η αλληγορική έννοια του μύθου είναι η σύνδεση των επισημότερων ελληνικών γενών και των σημαντικότερων ημίθεων (μυθικών ηρώων) πολλών χωρών (Κιλικίας, Αιγύπτου, Λιβύης) υπό την ίδια μητέρα που έφερε την ομορφιά και τη χάρη όλων των παιδιών της (λαών) για τα οποία και τάχθηκε από τον Δία να τα παρακολουθεί από ψηλά (από τον ουράνιο θόλο) και να τα προστατεύει ως αστερισμός. Η δε εμπλοκή του Ποσειδώνα ως τιμωρού αντί της Ήρας, δηλώνει την προϊστορική γεωλογική αναστάτωση που συνέβη στον ελλαδικό χώρο με συνέπεια την κατάκλυση υδάτων (κατακλυσμός του Δευκαλίωνα) και κατ΄ επέκταση, ουσιαστικά, τον αποχωρισμό των αρχαίων γενών.
Εκτός όμως του Άργους που φέρεται ως πηγή του, στη κυρίως Ελλάδα το όνομα της Κασσιοπείας πλέκεται και σε τοπικούς μύθους όπως της Αιτωλίας, όπου ως σύζυγος του Οινέα και μητέρα του Τυδέα αποκαλύπτεται μάμμη του Διομήδη, του ήρωα του Τρωικού Πολέμου.

Στη τέχνη

Η Κασσιόπη απεικονίζεται σε αρχαία αγγεία, καθώς και σε μία τοιχογραφία της Πομπηίας
Chipita

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1973 από τους αδελφούς Φώντα, Απόστολο και Ιωάννη  Γαβαλάκη. Εν συνεχεία, το 1986, η εταιρεία πέρασε στα χέρια του Σπύρου Θεοδωρόπουλου. Το 1992 η εταιρεία ξεκίνησε την εμπορία των μίνι κρουασάν. Το 1994 η εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών. Δύο χρόνια αργότερα, το 1996, η εταιρεία επέκτεινε τις δραστηριότητές της εκτός συνόρων και συγκεκριμένα στη Βουλγαρία, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, όπως και το 2000 στο Μεξικό. Το 2005 η εταιρεία συγχωνεύθηκε με την «Δέλτα Πρότυπος Βιομηχανία Γάλακτος Α.Ε.». Πέντε χρόνια αργότερα, το 2010, o Σπύρος Θεοδωρόπουλος και ο όμιλος Olayan από τη Σαουδική Αραβία, αγόρασαν από τη Vivartia τα δικαιώματα της Chipita, δημιουργώντας την εκ νέου.

Μάρκες

Διαθέτει τις διεθνούς εμβέλειας μάρκες 7DAYS, fineti και Chipicao, όπως και τις τοπικής εμβέλειας μάρκες Molto, Spin Span, Chipita Chips, Tsipers και Extra.

7DAYS

Η 7DAYS αποτελεί την κύρια μάρκα της εταιρείας διεθνώς. Πέρα από την εγχώρια αγορά, τα προϊόντα της μάρκας διατίθενται και στο εξωτερικό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όπου οι πωλήσεις γίνονται και μέσω του ηλεκτρονικού εμπορίου.

fineti

Η fineti είναι μία από τις τρεις μάρκες της εταιρείας σε διεθνές επίπεδο.

Chipicao

Η Chipicao αποτελεί μάρκα της εταιρείας διεθνώς.
Νησί Νόρφολκ

Κυβέρνηση

Διοικητής του νησιού είναι ο Γκάρι Ντάγκλας Χαρντγκρέιβ από την 1η Ιουλίου 2014. Ανώτερος υπουργός ήταν ο Λάιλ Ντένις Σνελ (Lisle Denis Snell) από τις 20 Μαρτίου 2013 ως τις 17 Ιουνίου 2015. Η Μελίσα Γουόρντ ήταν η πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου από τις 17 Ιουνίου 2015 ως τον Ιούλιο του 2016 και εκτελεστικός διευθυντής ο Πίτερ Γκέσλινγκ από τις 24 Ιουνίου 2015. Δήμαρχος ανέλαβε η Ρόμπιν Έλινορ Άνταμς, στις 6 Ιουλίου 2016. Στο νησί δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. Η Νομοθετική Συνέλευση του νησιού απαρτίζεται από 9 έδρες και εκλέγεται από το λαό με θητεία που δεν υπερβαίνει τα 3 χρόνια.

Δημοψήφισμα 2015

Στις 19 Μαρτίου 2015 ανακοινώθηκε ότι θα ανακληθεί η αυτοδιοίκηση του νησιού από την Κοινοπολιτεία και θα αντικατασταθεί από ένα τοπικό συμβούλιο με την πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας να παρέχει τις υπηρεσίες στο νησί. Ένας από τους λόγους που δόθηκαν ήταν ότι το νησί ποτέ δεν είχε καταφέρει να είναι αύταρκες και ότι η Κοινοπολιτεία δαπανούσε πολλά χρήματα για τη χρηματοδότησή του. Μόνο το 2015 οι δαπάνες έφτασαν τα 12,5 εκατ. $.
Η Νομοθετική Συνέλευση του Νόρφολκ αποφάσισε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την πρόταση, που διενεργήθηκε στις 8 Μαΐου 2015. Οι ψηφοφόροι ερωτήθηκαν για το εάν θα μπορούσαν ελεύθερα να αποφασίσουν για το καθεστώς του νησιού τους, την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική τους ανάπτυξη και να συμβουλευτούν μέσω ενός δημοψηφίσματος για το μελλοντικό μοντέλο κυβέρνησης του Νησιού Νόρφολκ προτού εκείνες οι αλλαγές ενεργοποιηθούν από το αυστραλιανό κοινοβούλιο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν το ηχηρό «ναι» με 68% των ψήφων και επιβεβαιώθηκε η βούληση των κατοίκων του νησιού να αποφασίσουν ελεύθερα για την πολιτική και πολιτιστική τους ανάπτυξη και όχι να τους επιβληθεί.
Κοπροφιλία

H Κοπροφιλία (ή και κοπρολαγνεία) είναι μία παραφιλία, στην οποία η σεξουαλική διέγερση πετυχαίνεται μέσω κοπράνων. Η εν λόγω παραφιλία δεν πρέπει να συγχέεται με τον σαδομαζοχισμό. Μελέτη στη Φινλανδία, στην οποία συμπεριλήφθηκαν 164 άντρες, έδειξε ότι το 18.2% έχει εμπλακεί με την κοπροφιλία, εκ των οποίων 3% ενεπλάκη ως σαδιστής ενώ το 6.1% ως μαζοχιστής, ενώ το 9.1% και τα δύο. Στη συνέχεια η εν λόγω μελέτη δεν ανάδειξε αν υπάρχει προτίμηση μεταξύ των ετεροφυλόφιλων ή των ομοφυλόφιλων σε αυτήν την παραφιλία. Η λέξη κοπροφιλία προέρχεται από το «κόπρος» και «φιλία».
Εκκλησία της Κανγκασαλά

Περιγραφή

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Πέτρος Αλκυόνιος

Βιογραφία

Η καταγωγή του είναι άγνωστη. Μία επιστολή του Έρασμου από τα 1516, όπου επαινείται η ευφράδεια του Αλκυόνιου, αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη αναφορά στον λόγιο. Ο Αλκυόνιος σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Βενετία υπό τον Μάρκο Μουσούρο από την Κάντια. Εργάστηκε ως διορθωτής του τυπογράφου Μανούτιου. Το 1521 εξέδωσε στη Βενετία τη λατινική μετάφραση αρκετών έργων του Αριστοτέλη. Ο Ισπανός λόγιος Σεπούλβεδα βρήκε πολλά λάθη στα έργα αυτά.
Το 1522 ο Αλκυόνιος διορίστηκε καθηγητής Ελληνικών στη Φλωρεντία, υπό την επιρροή του Ιουλίου των Μεδίκων. Ο προστάτης του έγινε Πάπας με το όνομα Κλήμης Ζ΄ και ο Αλκυόνιος τον ακολούθησε στη Ρώμη, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Από τις πολλές μεταφράσεις που έκανε, σώθηκαν μόνο εκείνες του Αριστοτέλη.
Ρατζσάχι

Ιστορία

Η επαρχία Ρατζσάχι αποτελεί μέρος της περιοχής Πούντρα της αρχαίας Βεγγάλης. Η πρωτεύουσα του Βιτζάι Σεν, ο οποίος ηγήθηκε στρατιωτικών εκστρατειών στη Σρι Λάνκα και τη Νοτιοανατολική Ασία βρισκόταν 14 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης. Τον Μεσαίωνα, η περιοχή έγινε γνωστή ως Ραμπούρ Μποάλια. Η προέλευση του ονόματος Ρατζσάχι αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης μεταξύ των μελετητών. Οι περισσότεροι λένε ότι προέρχεται από τους Ινδουιστές βασιλιάδες και ζαμιντάρ (ή "ραγιάδες") ως Ρατζ και το περσιοποιημένο Σάχι, που σημαίνουν Βασιλικός η Βασίλειο. Η διοικητική επαρχία ιδρύθηκε το 1772 και η δημοτική επιχείριση το 1876. Το Ρατζσάχι κυβερνήθηκε από διάφορους μαχαραγιάδες, ραγιάδες και ζαμιντάρ.
Η πόλη έγινε αστική επιχείριση το 1991. Στην περίοδο της Βρετανικής Ινδίας, ήταν επίσης γνωστό ως Μπεουλέαχ και ήταν η διοικητική έδρα της επαρχίας Ρατζσάχι στην Ανατολική Βεγγάλη και Ασσάμ. Επελέγη αρχικά ως εμπορικό εργοστάσιο για το εμπόριο μεταξιού, που ενθαρρύνθηκε επίσημα από το γεωργικό τμήμα της εποχής. Η πόλη περιείχε ένα κυβερνητικό κολέγιο και μια βιομηχανική σχολή σηροτροφίας. Μεγάλο μέρος των δημόσιων κτιρίων καταστράφηκε σοβαρά από το σεισμό της 12ης Ιουνίου 1897. Στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρχε καθημερινό δρομολόγιο ατμόπλοιων που συνέδεε τη πόλη με τη Καλκούτα και άλλες βεγγαλικές πόλεις.
Όπως και το υπόλοιπο Μπανγκλαντές, το Ρατζσάχι ήταν χώρος μαχών από το Πακιστανικό στρατό και ηρωικών παλών από τους μαχητές της ελευθερίας στον απελευθερωτικό πόλεμο του 1971. Ο μεγαλύτερος μαζικός τάφος στο Μπανγκλαντές βρίσκεται στο πανεπιστήμιο του Ρατζσάχι, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στον αντίποδα, μια από τις μεγαλύτερες μάχες του πολέμου έλαβε χώρα κοντά στο Ρατζσάχι. Ο καπετάνιος Μοχιουντίν Τζαχανγκίρ, ο οποίος πέθανε στη μάχη, τιμήθηκε με το υψηλότερο βραβείο (Μπιρ Σρέσθο) από τη κυβέρνηση του Μπανγκλαντές μετά τον πόλεμο.

Τοπογραφία

Το Ρατζσάχι βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 24°22′26″N 88°36′04″E, σε υψόμετρο 23 μέτρων. Η πόλη βρίσκεται στις αλλουβιακές πεδιάδες του ποταμού Πάντμα, που κινείται κατά μήκος της νότιας πλευράς της πόλης. Στα ανατολικά, βόρεια και δυτικά οριοθετείται από την υποεπαρχία Πάμπα.
Βίντζεμε

Το Βίντζεμε (λετονικά: Vidzeme, λιβονικά: Vidūmō) είναι μία από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας που αναγνωρίζονται στο Σύνταγμα της Λετονικής Δημοκρατίας. Κυριολεκτικά σημαίνει «η Μέση Γη» και βρίσκεται στη βορειοκεντρική Λετονία, βόρεια του ποταμού Νταουγκάβα. Μερικές φορές στα γερμανικά, είναι επίσης γνωστή ως Livland, η γερμανική μορφή του λατινικού ονομάτος Λιβονία, αν και περιλαμβάνει μόνο ένα μικρό μέρος της Μεσαιωνικής Λιβονίας και περίπου το μισό (Λετονικό τμήμα) της Σουηδικής Λιβονίας. Το Κυβερνείο της Λιβονίας είναι επίσης μεγαλύτερο από το Βίντζεμε, δεδομένου ότι αντιστοιχεί περίπου στη Σουηδική Λιβόνια.

Ιστορία

Στην αρχαιότητα το έδαφος του Βίντζεμε κατοικήθηκε από Λατγάλιους και Λιβόνιους (κοντά στις ακτές του κόλπου της Ρίγας και κατά μήκος του κάτω ρου των ποταμών Νταουγκάβα και Γκάουτζα). Μέχρι την γερμανική κατάκτηση τον 13ο αιώνα ο Νταουγκάβα, ο οποίος αποτελεί σήμερα το νοτιοανατολικό σύνορο του Βίντζεμε, ήταν το σύνορο μεταξύ των εδαφών των Λιβόνιων και των Λατγάλιων που βρίσκονταν στη δεξιά όχθη και των Σεμιγάλλιων και των Σελόνων που βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του ποταμού.
Μετά τον Πόλεμο της Λιβονίας μέρος της Λιβονικής Συνομοσπονδίας στη δεξιά όχθη του ποταμού Νταουγκάβα και η Ρήγα παραχωρήθηκαν στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και στο Δουκάτο της Λιβονίας ενώ στην αριστερή όχθη σχηματίστηκε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας.
Το 1629, μετά την λήξη των Πολωνο-Σουηδικών πολέμων με την Συνθήκη του Άλτμαρκ η Σουηδία απέκτησε το δυτικό τμήμα του Δουκάτου της Λιβονίας περίπου μέχρι τον ποταμό Aiviekste, ο οποίος ως τότε αποτελούσε το ανατολικό σύνορο του Βίντζεμε.
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, η σουηδική Λιβονία κατακτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και παραχωρήθηκε στη Ρωσία με τη Συνθήκη του Νίισταντ το 1721. Στη θέση της Λιβονίας, οι Ρώσοι δημιούργησαν το Κυβερνείο της Ρίγας, αλλά το 1796 το Κυβερνείο της Ρίγας μετονομάστηκε σε Κυβερνείο της Λιβονίας (λετονικά: Κυβερνείο του Βίντζεμε). Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Κυβερνείο της Λιβονίας χωρίστηκε μεταξύ των πρόσφατων ανεξάρτητων χωρών της Λετονίας και της Εσθονίας.
Χριστιανός του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ.
Το 1655 απεβίωσε στο Μπάυροϊτ σε ηλικία 74 ετών. Ο πρωτότοκος γιος του Έρντμαν-Αύγουστος είχε αποβιώσει το 1651, έτσι τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Χριστιανός-Ερνέστος.