google/wiki40b huggingface dataset:
Τοντ Χέινς

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1961 στο Λος Άντζελες και έχει εβραϊκή καταγωγή από το μέρος της μητέρας του. Έχει δηλώσει πως είναι ομοφυλόφιλος και άθεος.
Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το Poison κέρδισε στο φεστιβάλ του Βερολίνου το Βραβείο Teddy. Το 2003, έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για την ταινία Ο Παράδεισος Είναι Μακριά.
To 2007 δημιούργησε την ταινία I'm Not There που αναφέρεται στην ζωή του Μπομπ Ντίλαν. Το 2015 γύρισε την ταινία Carol, η οποία κέρδισε τον Queer Χρυσό Φοίνικα και εκείνος προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA καλύτερου σκηνοθέτη.
Αστέρι της Ιταλίας

Καταγωγή

Η μυθολογία για το «Αστέρι της Ιταλίας» πηγαίνει πίσω στον 6ο αιώνα π.Χ. όταν ο Σικέλιος ποιητής Στησίχορος, στο ποίημά του Η πτώση της Τροίας δημιουργεί τον μύθο του Αινεία: δραπετεύοντας από την Τροία, συνελήφθη και πυροβολήθηκε από τους Έλληνες και τελικά επέστρεψε στην Ιταλία, την γη των προγόνων του. Το διήγημα με τα ταξίδια του Αινεία στην θάλασσα, καθοδηγούμενος προς τις ιταλικές ακτές από το αστέρι της μητέρας του, ξαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Βιργίλιο, ο οποίος έδωσε ζωή στην πολιτική παράδοση του «Αστεριού του Καίσαρα» (ιταλικά: Caesaris Astrum) και στην γεωγραφική παράδοση της Ιταλίας ως Εσπερίδα, από το αρχαίο όνομα που της έδωσαν οι Έλληνες. Και οι δυο παραδόσεις σχετίζονται με το βραδυνό αστέρι το οποίο ταυτίζει την Ιταλία ως την «χώρα του ηλιοβασιλέματος» αλλά και με το αστέρι της Αφροδίτης, της θεάς της αγάπης σαν καθολικής δύναμης, το οποίο ταυτίζει την Ιταλία σαν την χώρα του Έρωτα, τραγουδισμένη ως τέτοια από ποιητές.

Το αστέρι και η εθνική προσωποποίηση

Το 1603, στην δεύτερη έκδοση της πραγματείας Εικονολογεία, ο Τσεζάρε Ρίπα σύνδεσε το σύμβολο με την «Δεσπόζουσα Ιταλία» και δημιούργησε μια νεότερη εκδοχή της αλληγορικής προσωποποίησης της Ιταλίας: μια γυναίκα με ένα αστέρι που δεσπόζει στην κορυφή του στέμματος. Η πραγματεία του Ρίπα ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες μέχρι την δεκαετία του 1920, όπως τους Κανόβα, Μπισσόν, Μακκάρι, Μπάλλα και Σιρόνι. Η αλληγορική εικόνα της δεσπόζουσας και με το άστρο στην κορυφή Ιταλίας έγινε διάσημη κατά την Ιταλική Ενοποίηση καθώς εξαπλώθηκε μέσα από μια μεγάλη εικονογραφία από αγάλματα, διαζώματα και διακοσμητικά αντικείμενα, εξώφυλλα τουριστικών οδηγών, καρτ ποστάλ, εκτυπώσεις και εικονογραφήσεις περιοδικών. Κατά την περίοδο της Ιταλικής Ενοποίησης, επικαλούμενος το ταξίδι του Αινεία προς τις ιταλικές ακτές, ο φιλόπατρης Τζουζέπε Ματζίνι ανέφερε ξανά τον μύθο του εθνικού αστεριού ο οποίος αργότερα ανακτήθηκε από τον Καμίλο Μπένσο και τους νέους βασιλιάδες του Οίκου της Σαβοΐας. Το βασιλεύον σπίτι στην Ιταλία προσπάθησε ακόμα και να το πάρει υπό την κατοχή του, υποστηρίζοντας ότι ήταν το «Αστέρι της Σαβοΐας» (ιταλικά: Stella Sabauda), ένα οικογενειακό εραλδικό μοτίβο το οποίο όμως δεν αναφέρεται σε καμιά ιστορική μαρτυρία που προηγείται της ενοποίησης της Ιταλίας.
Το 1947 το «Αστέρι της Ιταλίας» συμπεριλήφθηκε στο κέντρο του επίσημου εμβλήματος της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας

Ιστορία

Το 1928 μια ομάδα Μικρασιατών προσφύγων από τον Εύξεινο Πόντο που εγκαταστάθηκε στη Δραπετσώνα ίδρυσε την «Αθλητική Ένωση Ποντίων». Τον Ιούνιο του 1932 στο Δ.Σ. εκλέχτηκαν οι Κ. Χατζόπουλος (πρόεδρος), Κ. Χαραλαμπίδης (αντιπρόεδρος), Θ. Παπαδόπουλος (γεν. γραμματέας), Δ. Λυγομενίδης (ταμίας) και σύμβουλοι οι Α. Τσακαλίδης, Κουρίδης, Χαραλαμπίδης, Γ. Παρασκευόπουλος, Α. Χαρανίδης. Για πολλά χρόνια η Α.Ε. Ποντίων ήταν ανεξάρτητο σωματείο και έδινε πλήθος φιλικών αγώνων με άλλα ανεξάρτητα ποδοσφαιρικά σωματεία της Δραπετσώνας, μεταξύ των οποίων και ο ισχυρός τότε Απόλλων Δραπετσώνας από τον οποίο αναδείχθηκε ο θρυλικός Γιάννης Βάζος, αλλά και γενικότερα του Πειραιά και της Αθήνας κατά κύριο λόγο, ενώ αγωνιζόταν και σε διάφορα άτυπα πρωταθλήματα με τα υπόλοιπα ανεξάρτητα σωματεία της Δραπετσώνας. 
Η Α.Ε. Ποντίων μεταπολεμικά εντάχθηκε στη δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά, όπου αγωνίστηκε μαζί με τα υπόλοιπα τότε ανεξάρτητα σωματεία του Πειραιά, όπως μεταξύ άλλων οι Νέοι Ευγενείας, Ηρακλής Νίκαιας, Νήαρ Ηστ Νίκαιας, Κένταυρος Καμινίων, Απόλλων Ρέντη αλλά και ο συντοπίτης Ήφαιστος Δραπετσώνας. Το 1953 αναγνωρίστηκε από την ΕΠΟ με Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 425 και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιά, όποτε και από τη σεζόν 1953-54 ξεκίνησε να αγωνίζεται επίσημα. Είχε ανοδική πορεία μέχρι και την Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά και το 1965 έφτασε να διεκδικεί τον τίτλο και την άνοδο στην Β' Εθνική, την οποία έχασε από τον Αίαντα Σαλαμίνας. Το 1967 το δικτατορικό καθεστώς επέβαλλε την αντικατάσταση του όρου «Αθλητική Ένωση» σε «Αθλητικό Σύλλογο» από την επωνυμία του συλλόγου και έτσι μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Σύλλογος Ποντίων Δραπετσώνας».
Το 1972 ο Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Ε.Π.Σ. Πειραιά που διοργανώθηκε, επικρατώντας του Περαμαϊκού 5-4 στα πέναλτι στον τελικό στο γήπεδο της Νίκαιας και το 1979 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου, με αντίπαλο την Δόξα Πειραιά στον τελικό στο γήπεδο της Νεάπολης. Το 1981 χάνει από τον Άρη Νίκαιας στο μπαράζ ανόδου στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όμως το 1984 κατέκτησε το πρωτάθλημα και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε για 3 χρονιές (1984-85, 1985-86, 1986-87) και έπειτα υποβιβάστηκε. Το 1989 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα και την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική, ενώ παράλληλα την ίδια χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Πειραιά για δεύτερη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Α.Σ. Δραπετσώνα με 1-0 στο μεταξύ τους ντέρμπι στον τελικό της διοργάνωσης στο Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης. 
Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε για εκ νέου 3 χρονιές (1989-90, 1990-91, 1991-92), όποτε και υποβιβάστηκε. Το 1993 τερμάτισε στη 2η θέση του 2ου ομίλου της Α΄ Ε.Π.Σ. Πειραιά και έχασε την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική από την δευτεραθλήτρια του 2ου ομίλου, Ελλάς Ποντίων στον αγώνα μπαράζ δευτεραθλητών για την άνοδο. Τελευταία αναλαμπή του Α.Σ. Ποντίων ήταν η συμμετοχή του στην Δ΄ Εθνική τη σεζόν 2003-04. Στη συνέχεια γνώρισε διαδοχικούς υποβιβασμούς και το 2010-11 αγωνίστηκε στη Β΄ κατηγορία ΕΠΣ Πειραιά, ώσπου το 2015-16 αναδείχθηκε πρωταθλητής, έπειτα από αγώνα μπαράζ με τον Ήφαιστο Νίκαιας, του οποίου επικράτησε με 1-3.
Νικόλαος του Λουξεμβούργου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν νόθος γιος του Ιωάννη του τυφλού της Βοημίας. Το 1242 ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ τον έκανε κοσμήτορα (provost) του Συλλόγου του καθεδρικού της Πράγας, σύμφωνα με επιθυμία του Ιωάννη. Το ίδιο έτος έγινε μέλος (canon) του Συλλόγου του καθεδρκού του Βισέχρατ (=Άνω Κάστρο). Σε έγγραφό του το 1348 παρουσιάζεται ως κοσμήτορας (dean) του Συλλόγου του καθεδρικού του Ολμούτς και καγκελάριος του βασιλιά. 
Ο ίδιος πάπας τον διόρισε επίσκοπο του Νάουμπουρκ το 1349, αλλά δεν ανέλαβε τη θέση του εκεί. Το 1350 έγινε επίσκοπος ("πατριάρχης") της Ακουιλέια στο Βένετο. Θέλησε με τον αδελφό του Κάρολο Δ΄ να ιδρύσουν μία πόλη, που να είναι κέντρο εμπορίου, αλλά ο Νικόλαος δέχθηκε επίθεση από τον Ερρίκου Γ΄ κόμη της Γκορίτσια και τον Αλβέρτο Β΄ Αψβούργων δούκα της Αυστρίας.
Το 1351-52 εκτέλεσε μερικούς ευγενείς, θεωρούμενους ως δολοφόνους του προκατόχου του Μπέρτραμ του Αγ. Γενεσίου. Έλαβε μέρος με τον Λουδοβίκο Α΄ Καπετιδών-Ανζού της Ουγγαρίας και άλλους στον πόλεμο εναντίον της Βενετίας, η οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Δαλματία και την Κροατία στην Ουγγαρία. 
Το 1353 ο Κάρολος Δ΄ ενέκρινε την ανέγερση σταδίου στην Σβιντάλε. Επισκέφθηκε την Ακουιλέια το επόμενο έτος και ο Νικόλαος του παρουσίασε ένα σπάνιο κειμήλιο: δύο σελίδες του ευαγγελίου γραμμένες από τον Αγ. Μάρκο. Ο Νικόλαος συνόδευσε τον αδελφό του, που συνέχισε το ταξίδι του στη Ρώμη. 
Απεβίωσε το 1358, σε ηλικία 36 ετών, ίσως από ασθένεια. Τάφηκε κάτω από την αγία τράπεζα του ναού του Ούντινε.
Ερ (νομός)

Ιστορία

1790 - Δημιουργία του νομού
Ο νομός Ερ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101), που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789. Δημιουργήθηκε από τμήμα της παλιάς επαρχίας της Νορμανδίας. Το αρχικό του όνομα ήταν Εβρέ. 
1815 - Κατοχή
Μετά τη νίκη των στρατευμάτων συνασπισμού στο Βατερλώ, ο νομός καταλήφθηκε από βρετανικές δυνάμεις από τον Ιούνιο του 1815 μέχρι τον Νοέμβριο του 1818.
1851 - Ένας δημοκρατικός νομός
Κατά το πραξικόπημα του 1851 του Λουδοβίκου Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο νομός Ερ κινητοποιήθηκε έντονα και ήταν ένας από τους νομούς, όπως και ο όμορος Σεν-Μαριτίμ, που κρίθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (κυριολεκτικά, στα γαλλικά, σε κατάσταση πολιορκίας), μετά από φόβους για σημαντική αντίσταση στη νέα κυβέρνηση. Συνελήφθησαν γύρω στους εκατό αντιφρονούντες.
Β' Παγκόσμιος πόλεμος
Μετά τις καταστροφές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τις μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή, ιδιαίτερα από τις 20 έως 29 Αυγούστου 1944 οπότε και απελευθερώθηκε από τα συμμαχικά στρατεύματα, έξι πόλεις τιμήθηκαν με τον σταυρό του πολέμου: Λεζ Αντλί, Εβρέ, Ζιζόρ, Λουβιέ, Ποντ-Ωντμέρ και Βερνόν.
1956 και 2016 - Εδαφικές μεταρρυθμίσεις
Το 1956, οι νομοί Ερ και Σεν-Μαριτίμ αποτέλεσαν τη διοικητική περιοχή Άνω Νορμανδία.
50 χρόνια μετά τη διαίρεση των δύο Νορμανδιών, Κάτω Νορμανδία (με τους νομούς Μανς, Καλβαντός και Ορν)  και Άνω Νορμανδία, οι πέντε νομοί ομαδοποιήθηκαν την 1η Ιανουαρίου 2016 και σχημάτισαν τη νέα διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.

Οικονομία

Ο νομός Ερ είναι ένας από τους σημαντικότερους γεωργοκτηνοτροφικούς νομούς της Γαλλίας. Παράγονται δημητριακά, φρούτα, πατζάρια και πατάτες και εκτρέφονται βοοειδή και άλογα.
Οι βιομηχανικές μονάδες του παράγουν κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, δομικά υλικά, δέρματα, χημικά προϊόντα, συσκευασμένα τρόφιμα και αλεύρι.

Αξιοθέατα

Εντυπωσιακό ιστορικό μνημείο του νομού είναι τα ερείπια του κάστρου Γκαγιάρ, του 12ου αιώνα, που το έχτισε ο Ριχάρδος Α' ο Λεοντόκαρδος και δεσπόζει στον Σηκουάνα στην πόλη Λεζ Αντλί.
Το Αβαείο του Μπεκ κοντά στο Λεζ Αντλί ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων, κτίριο του 18ου αιώνα.
Ο πύργος του Μπωμενίλ, του 17ου αιώνα, περιβάλλεται από τάφρο, καθώς είναι χτισμένος στη θέση μεσαιωνικού κάστρου.
Ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα είναι το Ζιβερνί, όπου υπάρχει το σπίτι και ο κήπος του Κλωντ Μονέ και άλλα σημεία ενδιαφέροντος.

Ο πύργος Μπουισόν ντε Μαι χτίστηκε από τον βασιλικό αρχιτέκτονα Jacques Denis Antoine από το 1781 έως το 1783.
Μπέγιο

Ιστορία

Το Ιούλιο του 1541 στρατεύματα υπό τις διαταγές του Χερόνιμο Λούις Τεχέλο (αναπληρωτής στρατάρχης του Χόρχε Ρομπλέδο) βρήκε την ευρεία κοιλάδα του Λος Αμπουρρά όπου κατοικούσαν ιθαγενείς αγρότες που είχαν "ένα περιβάλλον οργανωνομένο σε ομάδες με διάσπαρτα σπίτια, που σχηματίζουν συστάδες των σπιτιών". Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην πόλη της Νικίας (Niquías), που κατέλαβανε το έδαφος που σήμερα ονομάζεται Μπέγιο.
Το 1574 ο Γκασπάρ δε Ρόδας ζήτησε επιχορήγηση γης στην κοιλάδα Αμπουρρά από το δημαρχείο της Σάντα Φε ντε Αντιόχεια, προκειμένου να εγκαταστήσει σ 'αυτό «κοπάδια ζώων και καλλιέργειες», με σκοπό την παροχή τροφίμων για την κατάκτηση. Του δώθηκαν τα εδάφη από το λόφο Ασίεντος βιέχος δε Αμπουρρά (Asientos viejos de Aburrá) - μια περιοχή που καταλαμβάνεται τώρα από το κέντρο της πόλης Μεδεγίν - και προς τα κάτω, περιλαμβανομένης της Νικίας. Το 1576 ο αρχηγός του Ρόδας ήρθε να ασκήσει τον έλεγχο της περιοχής για το ισπανικό Στέμμα, επιτρέποντας τη χρήση του εδάφους για αγροκτήματα, μαντριά και τα κοπάδια. Από το 1613 η περιοχή άρχισε να ονομάζεται Ατοβιέχο αντί Άτο ντε Ρόδας ή Άτο ντε Αμπουρρά ώστε να διακρίνεται από αυτά τα κοπάδια.
Για να τονιστεί η ευγενής καταγωγή και το κύρος των αποίκων άρχισαν να χτίζουν στα αγροκτήματά τους εξωκκλήσια. Έτσι μπορεί να συναχθεί ότι το Μπέγιο δεν ιδρυθήκε επίσημα, ώστε να «περιλαμβάνει ένα κανονικό μοτίβο πλατείες και δρόμους. Hatoviejo δεν ήταν ένα χωριό όπως ήταν στην αρχή η πόλη Κανδελάρια.» Το πρώτο από αυτά κατασκευάστηκε το 1653 και ακολούθησαν και άλλα τα οποία στη συνέχεια καταστράφηκαν. Η πόλη ονομάστηκε Άτο Βιέχο, αλλά το 1883 μετονομάστηκε σε Μπέγιο για να τιμηθεί ο Αντρές Μπέγιο.
Μωάμεθ Γ΄

Τα πρώτα χρόνια

Ο Μωάμεθ Γ' γεννήθηκε στη Μανίσα το 1566, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του προπάππου του, Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς. Ήταν γιος του Μουράτ Γ΄, γιου του Σελίμ Β΄, ο οποίος ήταν γιος του σουλτάνου Σουλεϊμάν και της Χιουρέμ. Μητέρα του ήταν η σουλτάνα Σαφιγιέ, η οποία ήταν Αλβανή. Ο προπάππους του πέθανε την ημέρα που γεννήθηκε και ο παππούς του, Σελίμ Β', έγινε ο νέος σουλτάνος. 
Ο Μωάμεθ Γ' έλαβε επιμελημένη μόρφωση στην Κωνσταντινούπολη, στα σουλτανικά ανάκτορα. Μεταξύ άλλων, είχε δάσκαλο και τον μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Παχώμιο Β΄, ο οποίος τον δίδαξε φιλοσοφία και μαθηματικά.
Ο Μεχμέτ Γ' αποκαλούνταν «Γαζής» (= νικητής) και «Πορθητής του Εγκέρ» (Ουγγαρίας).

Βασιλεία

Η άνοδός του στο θρόνο το 1595 εγκαινιάσθηκε με τον ομαδικό φόνο των 19 αδελφών του και 12 εγκύων «οδαλίσκων» του πατέρα του, αλλά και από αλλεπάλληλες στάσεις του οθωμανικού στρατού. Το σημαντικότερο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν ο πόλεμος με την Αυστρία, στο πλευρό της οποίας μάλιστα είχαν προσχωρήσει και οι υποτελείς στους Οθωμανούς ηγεμονίες της Βλαχίας, της Τρανσυλβανίας και της Μολδαβίας. Τον πρώτο χρόνο της βασιλείας του ο Χριστιανικός συνασπισμός είχε καταφέρει να του αποσπάσει το Γκραν και κάποιες θέσεις στην Ουγγαρία. Το 1596 ο Μεχμέτ ανέλαβε την ηγεσία του στρατού και αντεπιτέθηκε, καταφέρνοντας να νικήσει τους Χριστιανούς. Τα επόμενα χρόνια την ηγεσία του στρατού ανέλαβαν στρατηγοί του, τη διοίκηση του κράτους η δυναμική μητέρα του Σαφιγέ, ενώ ο ίδιος απορροφούνταν όλο και περισσότερο από τις απολαύσεις και τις ηδονές των ανακτόρων. Ο πόλεμος με τους Αυστριακούς γρήγορα έλαβε στατικό χαρακτήρα, με τους Οθωμανούς να αρκούνται στην υπεράσπιση των οχυρών θέσεών τους και τους Αυστριακούς να επιχειρούν χωρίς επιτυχία να αποσπάσουν κάποια από τα οχυρά των Οθωμανών.
Η παρακμή των διοικητικών θεσμών, η κατάρρευση της οικονομίας και οι συνεχείς πολεμικές αποτυχίες προκάλεσε μια γενικευμένη εξέγερση των σπαχήδων της Μικράς Ασίας, κλονίζοντας της οθωμανική εξουσία στην περιοχή. Ο Μεχμέτ αναγκάστηκε να εκστρατεύσει προσωπικά για να την καταστείλει, αλλά τότε ξέσπασε νέα επανάσταση στην Κωνσταντινούπολη κατά του «καθεστώτος του Χαρεμιού». Για να ελέγξει την κατάσταση ο Μεχμέτ αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια των γενιτσάρων, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μια έντονη σύγκρουση μεταξύ των δύο στρατιωτικών σωμάτων, με καταστροφικές για την αυτοκρατορία συνέπειες. Ως αποκορύφωμα των κρίσεων οι Σαφαβίδες της Περσίας επιτέθηκαν το 1603 και κατέλαβαν την Ταμπρίζ (Ταυρίδα) και το Ερεβάν. Σε συγκεχυμένες και κρίσιμες συνθήκες ο Μεχμέτ ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από τον δευτερότοκο γιο του Αχμέτ (1603-1617).

Θάνατος

Τότε (Δεκέμβριος του 1603) πέθανε, πιθανόν δολοφονήθηκε από παλατιανούς αξιωματούχους. Η Βασιλεία του είναι η πρώτη κατά την οποία σημειώθηκε υποχώρηση της Οθωμανικής ισχύος στην Ευρώπη.
Βάση ΜακΜέρντο

Η Βάση ΜακΜέρντο (ή Σταθμός ΜακΜέρντο) είναι ένα Ανταρκτικό ερευνητικό κέντρο των Ηνωμένων Πολιτειών στην νοτιότερη άκρη της Νήσου Ρος, η οποία ανήκει στην ισχυριζόμενη Νεοζηλανδική Εξάρτηση του Ρος, στην όχθη της Βάσης του Μακμέρντο στην Ανταρκτική. Λειτουργεί από τις Η.Π.Α. μέσω του Ανταρκτικού προγράμματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ως κλάδος του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών. Η Βάση αυτή είναι η μεγαλύτερη κοινότητα στην Ανταρκτική, με δυνατότητα υποστήριξης έως και 1.258 κατοίκους, και χρησιμεύει ως μία από τις τρεις επιστημονικές εγκαταστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ανταρκτική. Όλο το φορτίο και το προσωπικό που πηγαίνουν ή προέρχονται από τη Βάση του Αμούνδσεν-Σκοτ στον Νότιο Πόλο πρώτα περνούν μέσα από το Μακμέρντο.
Το Τελεσίγραφο του Μπορν

Πλοκή

Ο εκπαιδευμένος δολοφόνος και πρώην πράκτορας ενός μυστικού οργανισμού της CIA, Τζέισον Μπορν, το μόνο που ζητά πλέον είναι να εξαφανιστεί και να μάθει την αλήθεια για το ποιος πραγματικά είναι. Για μία ακόμη φορά καταδιώκεται από αυτούς που τον δημιούργησαν. Έχοντας ακόμα αμνησία και χωρίς την αγαπημένη του Μαρί, προσπαθεί να ξεφύγει από δολοφόνους που θέλουν να τον σκοτώσουν, αστυνομικούς, πράκτορες του FBI και την Ιντερπόλ. Ο Μπορν δεν έχει άλλη επιλογή από το να ταξιδέψει ανά τον κόσμο και να εξακριβώσει ποιος πραγματικά είναι και ποιοι σε αυτό το ασταμάτητο κυνηγητό είναι οι εχθροί του και ποιοι οι φίλοι του.

Box office

Με προϋπολογισμό 110.000.000 δολάρια, η ταινία Το Τελεσίγραφο του Μπορν έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 69,2 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 227,4 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 215,3 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 442,8 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 7η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 2007 και η 11η παγκοσμίως. Μέχρι και σήμερα είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως.

Συνέχεια

Το Μάιο του 2007, πριν την κυκλοφορία της ταινίας Το Τελεσίγραφο του Μπορν, ο Ματ Ντέιμον δήλωσε ότι δεν θα τον ενδιέφερε να επιστρέψει για μια τέταρτη ταινία. Η εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία όμως της τρίτης ταινίας έδωσε αφορμή να ακουστούν φήμες ότι θα γυριστεί άλλη μια ταινία Μπορν. Στις 22 Φεβρουαρίου 2008 το περιοδικό "Variety" ανακοίνωσε ότι μια τέταρτη ταινία είναι στα σκαριά, με τους Ντέιμον και Γκρίνγκρας να επιστρέφουν. Στις 25 Ιουνίου 2008, αυτό επιβεβαιώθηκε από τους παραγωγούς Φρανκ Μάρσαλ και Πατ Κρόουλι και στις 16 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε ότι ο Τζορτζ Νόλφι θα γράψει το σενάριο και οι Ματ Ντέιμον, Τζούλια Στάιλς, Τζόαν Άλεν και Πολ Γκρίνγκρας θα συμμετέχουν.
Στις 11 Οκτωβρίου 2010, ο Γκίλροϊ επιβεβαίωσε ότι ο Ντέιμον δεν θα επιστρέψει και η τέταρτη ταινία θα έχει έναν καινούριο ήρωα. Τον Απρίλιο του 2011 ανακοινώθηκε ότι ο Τζέρεμι Ρενέρ θα υποδυθεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο και η ταινία θα έχει τον τίτλο Η Κληρονομιά του Μπορν (The Bourne Legacy). Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Αύγουστο του 2012.
1943 Αντέρως

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Αντέρωτος εκτιμάται σε 2,3 χιλιόμετρα. O φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης, κατά Tholen) ή L (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,17. Ο Αντέρως περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 2 ως 3,5 ώρες.
Και δυο αυγά Τουρκίας

Πλοκή

Ο Γιάννης, άνεργος μουσικός που εκμεταλλεύεται την φίλη του την Ίλζε, στέλνεται από τον θείο του στα σύνορα με την Τουρκία για να παραλάβει ένα πακετάκι λαθραία ναρκωτικά. Εκεί,συναντάει τον τουρκοπόντιο Μουσταφά που πέρασε λαθραία τα σύνορα για να πάει στην Αθήνα,με σκοπό να βρει τη γιαγιά του. Με ένα κλεμμένο αυτοκίνητο φεύγουν και οι δυο για να επιστρέψουν με περιπετειώδη τρόπο στην Αθήνα, όπου φτάνοντας,ο Μουσταφά τυχαίνει να είναι εγγονός της γιαγιάς του Γιάννη και ξάδερφος του.
Βενζονιτρίλιο

Με αμινοξείδωση τολουολίου

Με αμινοξείδωση τολουολίου παράγεται βενζονιτρίλιο:

Με κυάνωση φαινυλαλογονιδίου

Με επίδραση κυανιούχου καλίου σε φαινυλαλογονίδιο (PhX), παράγεται βενζονιτρίλιο:

Με αφυδάτωση βενζαμιδίου

Με επίδραση αφυδατικών μέσων, όπως πεντοξείδιο του φωσφόρου (P₂O₅) ή πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl₅) ή θειονυλοχλωρίδιο (SOCl₂), σε βενζαμίδιο παράγεται βενζονιτρίλιο:

Με επίδραση φαινυλομαγνησιαλογονιδίου σε χλωροκυάνιο

Με επίδραση φαινυλομαγνησιαλογονίδιου σε χλωροκυάνιο (ClCN) παράγεται βενζονιτρίλιο:

Υδρόλυση

1. Με μερική υδρόλυση βενζονιτριλίου, παράγεται βενζαμίδιο:
2. Με πλήρη υδρόλυση βενζονιτριλίου, παράγεται βενζοϊκό οξύ:

Παραγωγή φαινυλοκετόνης

Με επίδραση οργανομαγνησιακής ένωσης (RMgX) και έπειτα υδρόλυση, παράγεται φαινυλοκετόνη

Yδρογόνωση

1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται βενζυλαμίνη:
2. Με επίδραση λιθιοαργιλιοϋδρίδιου παράγεται βενζυλαμίνη:

Παραγωγή ενώσεων συναρμογής

Παράγει εύκολα διάφορες ενώσεις συναρμογής. Π.χ. με επίδραση χλωριούχου παλλάδιου παράγεται δι(φαινυλοκυανο)διχλωροπαλλάδιο:
Έρνεστ Γκάρντνερ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1862. Σχολείο πήγε στο City of London school, και μετά σπούδασε στο Κολλέγιο Caius College στο Κέμπριτζ, όπου αποφοίτησε το 1885. Διετέλεσε διευθυντής της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα από το 1887 μέχρι το 1895 και αργότερα έγινε καθηγητής αρχαιολογίας στο Κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Γουλιέλμος Δ΄ του Λουξεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν Διαμαρτυρόμενος, που ήταν η θρησκεία του Οίκου του Νασσάου, αλλά το Λουξεμβούργο είχε Καθολικούς κατοίκους· πιστεύοντας ότι πρέπει ο ηγεμόνας να έχει τη θρησκεία της χώρας του, νυμφεύτηκε τη Μαρία-Άννα της Πορτογαλίας, έγινε καθολικός και από τότε όλοι οι μεγάλοι δούκες είναι καθολικοί. 
Είχε έξι κόρες αλλά το παλαιό Σύμφωνο του Οίκου του Νασσάου του 1783 που όριζε την κληρονομικότητα, απέκλειε τις γυναίκες από τη διαδοχή. Ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του ήταν ο θείος του Νικόλαος-Βίλχελμ, που απεβίωσε το 1905. Ο επόμενος διάδοχος ήταν ο εξάδελφός του Γεώργιος-Νικόλαος κόμης του Μέρενμπεργκ, που όμως ήταν υιός μοργανατικού γάμου και έπρεπε να εξαιρεθεί. Έτσι ο Γουλιέλμος Δ' άλλαξε το νόμο διαδοχής, ορίζοντας την πρώτη κόρη του διάδοχο. Ήταν η Μαρία-Αδελαΐδα, που ως άτεκνη, όρισε διάδοχο την αδελφή της Καρλότα. Ήταν ο τελευταίος μονάρχης του Λουξεμβούργου που απεβίωσε στο αξίωμά του· οι επόμενοι παραιτήθηκαν υπέρ του διαδόχου.
Γιάννης Σερβετάς

Βιογραφία

Ο Γιάννης Σερβετάς ξεκίνησε τα πρώτα τηλεοπτικά τού βήματα από το Comfuzio, παρέα με τούς Αντώνη Κανάκη, Σωτήρη Καλυβάτση και Αντώνη Παραρά, ενώ μετά το τέλος του Comfuzio οι τέσσερις συνεργάτες και φίλοι δημιούργησαν το Α.Μ.Α.Ν. Μετά τον θάνατο του Αντώνη Παράρα, η εκπομπή μετονομάστηκε σε Αντώνη μάς άφησες νωρίς (Α.Μ.Α.Ν.), η οποία αρχικά προβαλλόταν στον Mega και μετά στον ANT1 με την ονομασία (Α.Μ.Α.Ν.) τα καθάρματα 
Ύστερα, μετά το τέλος τού Α.Μ.Α.Ν. ο Γιάννης Σερβετάς μαζί με τον Αντώνη Κανάκη, Χρήστο Κιούσση και Στάθη Παναγιωτόπουλο δημιούργησαν τους Ράδιο Αρβύλα, τη γνωστή επιτυχημένη σατιρική εκπομπή. Επίσης έχει και εκπομπή στο ραδιόφωνο μέσω τής συχνότητας τού Imagine 87.9.
Αδριανός Κομνηνός

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος από τους πέντε γιους του Ιωάννη Κομνηνού δομεστίκου των Σχολών. Ο πατέρας του ήταν ο νεότερος αδελφός του Ισαακίου Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μητέρα του ήταν η Άννα Δαλασσηνή Χάροντος. Ο ιστορικός Νικηφόρος Βρυέννιος αναφέρει ότι η Άννα βρήκε διδασκάλους για τον Αδριανό και τον μικρότερο αδελφό του Νικηφόρο και απέκτησαν εγκυκλοπαιδική μόρφωση. 
Το 1081 ο αδελφός του Αλέξιος Α΄ έγινε Αυτοκράτορας· του απένειμε τον νέο τίτλο του πρωτοσεβαστού και του παραχώρησε τις προσόδους της χερσονήσου της Κασσάνδρας στη Χαλκιδική. Ο Αδριανός επιφορτίστηκε με στρατιωτικές εξουσίες στις εκστρατείες των ετών 1082-83 εναντίων των Νορμανδών του Ροβέρτου Γυισκάρδου και του Βοϊμόνδου στη Θεσσαλία. 
Το 1086 έγινε δομέστικος των Σχολών της Δύσης στη θέση του Γρηγορίου Πακουριανού. Το 11087 πολέμησε στη μάχη της Δρίστρας εναντίον των Πετσενέγκων, διοικώντας το μισθοφορικό σώμα στο κέντρο της παράταξης· μετά την ήττα, μόλις που διέφυγε την αιχμαλωσία. Στην "Αλεξιάδα" αναφέρεται ότι συμμετείχε και στην εκστρατεία του 1091 εναντίον των Πετσενέγκων και πως, μαζί με τον πρωτοστράτορα Μιχαήλ Δούκα, επέβλεψε στην κατασκευή μίας γέφυρας επάνω από τον ποταμό Έβρο. 
Αργότερα ήρθε σε ρήξη με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ισαάκιο: όταν ο γιος του Ισαάκιου, Ιωάννης, δούκας του Δυρραχίου, κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον του Αλεξίου Α΄, ο Ισαάκιος κατηγόρησε τον Αδριανό ως υπαίτιο. Ήταν πρόεδρος το 1094 του δικαστηρίου που δίκασε τον Νικηφόρο Διογένη, γιο του Ρωμανού Δ΄, όταν αυτός αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Αλέξιο Α΄. Το ίδιο έτος δίκασε τον Λέοντα επίσκοπο Χαλκηδόνος, που όταν ο Αυτοκράτορας οικειοποιήθηκε τα αφιερώματα των εκκλησιών για τη συγκρότηση στρατού εναντίον των Νορμανδών, ο Λέων είχε αντιδράσει.
Από ένα χειρόγραφο μαθαίνουμε ότι αποσύρθηκε σε μονή με το όνομα Ιωάνης και απεβίωσε στις 19 Απριλίου 1105. Το όνομά του δεν αναφέρεται σε κατάλογο τεθνεώτων του 1118, αναφέρεται όμως στο Τυπικόν του Παντοκράτορος του 1136· ο ιστορικός Βασίλειος Σκουλάτος θεωρεί ότι απεβίωσε το διάστημα 1118-1136.
Αθλητικά γεγονότα του 2010/Μάιος

Ακολουθεί η παράθεση γεγονότων που αφορούν τον αθλητισμό και έλαβαν χώρα το μήνα Μάιο του 2010.