Kawanishi N1K

Σχεδιασμός και ανάπτυξη

Το Ν1Κ αναπτύχθηκε με το σκεπτικό ότι ένα υδροπλάνο-μαχητικό θα μπορούσε να υποστηρίξει τα προκεχωρημένα στρατεύματα στο Θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού, σε καταστάσεις όπου δεν υπήρχαν διαθέσιμες βάσεις στην ξηρά, όμως όταν εντάχθηκε σε υπηρεσία ο πόλεμος είχε ήδη λάβει αρνητική τροπή για την Ιαπωνική Αυτοκρατορία, που είχε περάσει γεωστρατηγικά στην άμυνα. Το γεγονός αυτό κατέστησε το Ν1Κ περιττό. 
Επίσης ο ογκώδης κεντρικός πλωτήρας του επιβάρυνε τις επιδόσεις και τα πτητικά του χαρακτηριστικά σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούσε να συγκριθεί με τα σύγχρονα Αμερικανικά μαχητικά. Οι σχεδιαστές της Kawanishi είχαν προτείνει ήδη από το 1941 το υδροπλάνο τους να αποτελέσει βάση για την ανάπτυξη μαχητικού που θα επιχειρούσε από βάσεις στην ξηρά. Αυτή η έκδοση αναπτύχθηκε με πόρους της εταιρείας και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 27 Δεκεμβρίου 1942, προωθούμενο από τον αστεροειδή κινητήρα Nakajima NK9A Homare 11. Επρόκειτο για ένα μεσοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του ήταν τα αυτόματα flaps του που κινούνταν βάσει της επιτάχυνσης του αεροσκάφους, χωρίς παρέμβαση του πιλότου. Ήταν δύσκολο στον χειρισμό και η χρήση του απαιτούσε έμπειρο πιλότο.
Ο κινητήρας του ήταν πολύ ισχυρός, όμως εντάχθηκε εσπευσμένα σε παραγωγή -πριν την επίλυση διάφορων μικροπροβλημάτων. Συνεπώς αποδείχθηκε μεγάλη πηγή προβλημάτων για το αεροσκάφος. Προβληματικοί αποδείχθηκαν επίσης οι τροχοί του συστήματος προσγείωσης: εξαιτίας της κακής διαχείρισης της θερμότητας κατά την προσγείωση μπορούσαν κυριολεκτικά να αποσυντεθούν. Πέραν αυτών το νέο μαχητικό έδειχνε πολλά υποσχόμενο και αξιολογήθηκε από το Ναυτικό. Αποφασίστηκε η ένταξή του σε παραγωγή (με την ονομασία N1K1-J) διότι αποδείχθηκε ταχύτερο από το A6M Zero και είχε μεγαλύτερη ακτίνα δράσης από το Mitsubishi J2M Raiden.
Μόλις τέσσερις ημέρες μετά την παρθενική πτήση του Ν1Κ1-J ξεκίνησε ο ριζικός επανασχεδιασμός του: με το N1K2-J επιλύθηκαν τα κυριότερα ζητήματα του αρχικού μοντέλου. Οι πτέρυγες τοποθετήθηκαν χαμηλότερα, κάτι που επέτρεψε την χρήση πιο κοντύτερων σκελών προσγείωσης. Οι άτρακτος επιμηκύνθηκε και το ουραίο τροποποιήθηκε. Οι αλλαγές μετέτρεψαν το Kawanishi σε ένα απλούστερο και κατά συνέπεια ευκολότερο να παραχθεί μαζικά αεροσκάφος. Προβλέφθηκε επίσης η κατά των δυνατόν εξοικονόμηση στρατηγικών υλικών στην κατασκευή του. 
Το Ν1Κ2-J ήταν κατά 250 kg ελαφρύτερο, ταχύτερο και πιο αξιόπιστο από το αρχικό N1K1. Ελλείψει καλύτερων εναλλακτικών διατηρήθηκε ο κινητήρας Homare, παρόλο που δεν είχαν επιλυθεί όλα τα προβλήματά του. Το πρωτότυπο Ν1Κ2-J πέταξε για πρώτη φορά την 1η Ιανουαρίου 1944 και έπειτα από την επιτυχή του αξιολόγηση τον Απρίλιο εντάχθηκε εσπευσμένα σε παραγωγή. Αυτή η έκδοση ονομάστηκε Shiden-Kai, δηλαδή "τροποποιημένη".

Επιχειρησιακή ιστορία

Το N1K1 εντάχθηκε σε υπηρεσία στις αρχές του 1944 και αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματικό ενάντια στα εχθρικά αεροσκάφη. Ήταν από τα λίγα ιαπωνικά μαχητικά που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν επί ίσοις όροις τα Αμερικανικά. Αποδείχθηκαν ιδιαίτερα επικίνδυνα για τους Συμμάχους στην Φορμόζα, τις Φιλιππίνες και αργότερα την Οκινάουα. 
Το βελτιωμένο N1K2-J ήταν εξαιρετικό στις κλειστές αερομαχίες, ίσως το ανώτερο αεροσκάφος σε αυτό τον τομέα ανεξαρτήτως πλευράς. Ήταν πολύ ταχύ και ευέλικτο, με τα χαρακτηριστικά αυτά να συνδυάζονται με βαρύτατο οπλισμό αποτελούμενο από τέσσερα πυροβόλα των 20 mm. Ως βομβαρδιστικό-αναχαιτιστικό δεν ήταν τόσο αξιόλογο, κυρίως εξαιτίας του μικρού ρυθμού ανόδου και κακών επιδόσεων του κινητήρα του σε μεγάλα ύψη.