Ζωρζ Ντυαμέλ

Βιογραφία

Ο Ζωρζ Ντυαμέλ, γεννήθηκε στο Παρίσι στις 30 Ιουνίου 1884. Ήταν το τρίτο παιδί μιας οικογένειας που αγωνίστηκε να επιβιώσει με το εισόδημα του ασταθούς πατέρα του. Τα βάσανα και οι εντάσεις αυτών των πρώτων χρόνων αντικατοπτρίζονται στο διάσημο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του Ο συμβολαιογράφος της Χάβρης (Le Notaire du Havre,1933), το πρώτο βιβλίο της σειράς μυθιστορημάτων Το Χρονικό των Πασκιέ.
Παρ 'όλο που η παιδική ηλικία του διαταράχθηκε από πολυάριθμες κρίσεις, οι οποίες σε πάρα πολλές περιπτώσεις ανάγκασαν την οικογένεια Ντυαμέλ να μετακομίσει απότομα, ο Ζωρζ Ντυαμέλ κατάφερε να πάρει το απολυτήριο του το 1902, να σπουδάσει βιολογία και ιατρική και να πάρει το δίπλωμα του το 1909. Η πρώτη του επιλογή ήταν να γίνει γιατρός, παρόλο που είχε μεγάλη αγάπη για τη λογοτεχνία και τις τέχνες και ποτέ δεν έπαψε να ασχολείται μ' αυτά παράπλευρα με την ιατρική, που ήταν το κύριο επάγγελμά του.  
Μεταξύ 1906 και 1909, έχοντας προσχωρήσει στον ουνανιμισμό συμμετείχε με τον συγγραφέα Ζυλ Ρομαίν, τον ποιητή Σαρλ Βιλντράκ κ.α. στην ίδρυση του καλλιτεχνικού ομίλου το Αβαείο του Κρετέιγ ( l'Abbaye de Créteil). Η ομάδα συγκέντρωσε ποιητές, συγγραφείς, μουσικούς και ζωγράφους, έγραφαν ποίηση και ανέβαζαν θεατρικές παραστάσεις. 
Από το 1912, έγινε συντάκτης του λογοτεχνικού περιοδικού Mercure de France. Το 1935 ανέλαβε την διεύθυνση του περιοδικού και τον εκδοτικό οίκο.

Έργο

Όταν κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ζωρζ Ντυαμέλ κατατάχτηκε εθελοντικά και υπηρέτησε ως στρατιωτικός χειρούργος για τέσσερα χρόνια, συχνά σε επικίνδυνες καταστάσεις, στην πρώτη γραμμή. Οι επώδυνες και τραυματικές εμπειρίες από τον πόλεμο αποτέλεσαν το θέμα για δύο μυθιστορήματα που του έφεραν άμεση επιτυχία, τη Ζωή μαρτύρων (Vie des martyres, 1917) και τον Πολιτισμό (Civilisation, 1918), βιβλία - μαρτυρίες για τα δεινά του πολέμου. Τον Πολιτισμό εξέδωσε με το ψευδώνυμο Ντενί Τεβενέν και κέρδισε το Βραβείο Γκονκούρ το 1918. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο Ντυαμέλ αφιερώθηκε στη λογοτεχνία και υπερασπίστηκε τον ανθρώπινο πολιτισμό. 
Το 1920 έγραψε την Εξομολόγηση τα μεσάνυχτα (Confession de minuit)  η οποία θα γίνει ο πρώτος τόμος του πεντάτομου μυθιστορηματικού κύκλου η Ζωή και οι περιπέτειες του Σαλβέν (Vie et aventures de Salavin,1920-1932), που περιέγραφε τη ζωή ενός από τους πρώτους αντι-ήρωες της γαλλικής λογοτεχνίας και θεωρήθηκε από πολλούς λογοτεχνικούς κριτικούς ως πρόδρομος των υπαρξιακών ζητημάτων που θα αναπτυχθούν περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια αργότερα από τον Αλμπέρ Καμύ στην Πτώση (1956) και τον Σαρτρ στη Ναυτία.  
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 άρχισε να εκδίδει τον δεύτερο μυθιστορηματικό κύκλο του, το δεκάτομο Χρονικό των Πασκιέ (La Chronique des Pasquier), μια οικογενειακή και κοινωνική ιστορία που διαδραματίζεται σε σαράντα χρόνια, από το 1889 έως το 1931. Αυτό το  μυθιστόρημα-ποταμός  που δημοσιεύθηκε στο Mercure de France από το 1933 έως το 1945 τον έκανε διάσημο , και καθώς περιλαμβάνει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία μπορεί να θεωρηθεί ως λογοτεχνική μεταφορά της ζωής του.

Αναγνώριση

Το 1935, ο Ντυαμέλ εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία και το 1937 στην Εθνική Ακαδημία Ιατρικής της Γαλλίας και στην Ακαδημία Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών. Το 1938, λόγω της αντιπολεμικής στάσης του, αντικαταστάθηκε από τη διεύθυνση του Mercure de France, αλλά επέστρεψε  το 1945 (ήταν πλειοψηφικός κάτοχος της εταιρείας).
Μεταξύ 1930 και 1940 ταξίδεψε σε πολλά συνέδρια στη Γαλλία και στο εξωτερικό, προάγοντας τη γαλλική γλώσσα και τον γαλλικό πολιτισμό και προώθησε την ιδέα ενός πολιτισμού βασισμένου στον ανθρωπισμό παρά στην τεχνολογική πρόοδο.
Ο Ντυαμέλ περιέγραφε τον εαυτό του ως «ειρηνιστή και διεθνιστή». Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το έργο του απαγορεύτηκε από τους Γερμανούς. Έδειξε θάρρος στην αντίστασή του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και μεταπολεμικά έλαβε δημόσιο έπαινο από τον στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ.
Μετά τον πόλεμο, έγινε πρόεδρος του Γαλλικού Συνδέσμου (Alliance française) και συνέχισε τις δημόσιες ομιλίες για τη γαλλική κουλτούρα, δημιουργώντας παράλληλα πολυάριθμα σχολεία του Συνδέσμου. 
Από το 1960 η υγεία του επιδεινώθηκε και μείωσε τις δραστηριότητές του. Πέθανε στο Βαλμοντουά στις 13 Απριλίου 1966.