Νις (Σερβία)

Ονομα

Η πόλη πήρε το όνομά της από τον ποταμό Νίσαβα, που τη διαρέει και ονομάστηκε Νάβισος από τους Κέλτες τον 3ο αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια έγινε γνωστή ως Ρωμαϊκή Ναϊσσός, Βυζαντινή Νυσός και Σλαβική Νις. Ο θρύλος λέει ότι η Νις ιδρύθηκε από κάποιο Πρίγκηπα Nίσα, που την έχτισε χρησιμοποιώντας την κοντινή πέτρα Χούμσκα Τσούκα. Έχει ονομαστεί Πόλη του Αυτοκράτορα.

Ιστορία

Αρχαιολογικές μαρτυρίες φανερώνουν νεολιθικούς οικισμούς στην πόλη και την περιοχή που χρονολογούνται από το 5.000 ως το 2.000 π.Χ.  Ένας σημαντικός αρχαιολογικός χώρος είναι η ΄Χούμσκα Τσούκα. Η εθνογένεση των Θρακών ξεκίνησε την Εποχή του Σιδήρου και μια από τις κύριες πόλεις τους ήταν η  Αἰάδαβα, η Ρωμαϊκή Ρεμεσιάνα. Συγκεκριμένα στην περιοχή αυτή κατοικούσαν οι Τριβαλλοί, που αναφέρεται ήδη από το 424 π.Χ. Το 279 π.Χ., κατά τη Γαλατική εισβολή στα Βαλκάνια, η φυλή των Σκορδίσκων νίκησε τους Τριβαλλούς και εγκαταστάθηκαν, τότε που η πόλη ήταν γνωστή ως Nάβισσος. Την εποχή της κατάκτησης των Βαλκανίων από τη Ρώμη το 168-75 π.Χ. η Ναϊσσός χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τις επιχειρήσεις. Η Ναϊσσός αναφέρεται για πρώτη φορά σε Ρωμαϊκά έγγραφα στις αρχές του 2ου αι. μ.Χ. και θεωρήθηκε τόπος αξιομνημόνευτος στη Γεωγραφία του Κλαύδιου Πτολεμαίου.
Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την πόλη κατά το «Δαρδανικό Πόλεμο» (75-73 π.Χ.) και ίδρυσαν στρατόπεδο λεγεωναρίων. Η πόλη (αποκαλούμενη refugia και vici), εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης (οι Θράκες είχαν τη βάση τους νότια αυτής) αναπτύχθηκε ως σημαντικό φρούριο και εμπορική πόλη της επαρχίας της Ανω Μοισίας. Το 272 μ.Χ. ο μελλοντικός Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος γεννήθηκε στη Ναϊσσό. Ο Κωνσταντίνος ίδρυσε την επαρχία της Μεσογειακής Δακίας, που πρωτεύουσα της ήταν η Ναϊσσός και περιλάμβανε επίσης τη Ρεμεσιάνα της Via Militaris και τις πόλεις Παουτάλια και Γερμάνια. Εζησε στη Ναϊσσό μικρά διατήματα από το 316 ως το 322. Το 364 μ.Χ. η Αυτοκρατορική Βίλα Μεντιάνα, 3 χλμ. από τη Ναϊσσό, ήταν ο τόπος όπου οι αυτοκράτορες Ουαλεντινιανός και Ουάλης συναντήθηκαν και χώρισαν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κυβερνούσαν ως συν-αυτοκράτορες.
Πολιορκήθηκε από τους Ούννους το 441 και καταστράφηκε και πάλι το 448 και το 480, όταν η μερικώς ανοικοδομημένη πόλη ισοπεδώθηκε από τους βαρβάρους. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ ανοικοδόμησε την πόλη αλλά καταστράφηκε για άλλη μια φορά από τους Αβάρους. Οι Σλάβοι, κατά την εκστρατεία του εναντίον του Βυζαντίου, κατέλαβαν τη Νις και εγκαταστάθηκαν εδώ το 540. Το 805 η πόλη και τα περίχωρά της καταλήφθηκαν από το Βούλγαρο Αυτοκράτορα Κρούμο. Το 11ο αιώνα το Βυζάντιο ανέκτησε και πάλι τον έλεγχο της Νις και της γύρω περιοχής. 
Κατά τη Σταυροφορία του Λαού, στις 3 Ιουλίου 1096, ο Πέτρος ο Ερημίτης συγκρούστηκε με τις Βυζαντινές δυνάμεις στη Nις. Ο Μανουήλ οχύρωσε την πόλη, αλλά ο διάδοχός του Ανδρόνικος Α' , δεν μπόρεσε να την κρατήσει, έτσι η Νις καταλήφθηκε από τον Ούγγρο βασιλιά Μπέλα Γ΄. Η πόλη πέρασε ξανά σε ελληνικά χέρια για κάσποιο διάστημα και στη συνέχεια, το 1185, στον έλεγχο της Σερβίας. Το 1188 η Νις έγινε πρωτεύουσα του Νεμάνια. Στις 27 Ιουλίου 1189 ο Νεμάνια δέχθηκε το Γερμανό αυτοκράτορα Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα και τους 100.000 σταυροφόρους του στη Nις. Η αναφορά της Νις κατά την περιγραφή της Σερβίας επί του ηγεμόνα Βουκάν το 1202, φανερώνει το ιδιαίτερο καθεστώς της. Το 1203 ο Καλογιάν της Βουλγαρίας προσάρτησε τη Nις. Ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος ανέκτησε αργότερα την περιοχή. Η κατάλυση του Σερβικού κράτους από το Σουλτάνο Μουράτ Α΄ το 1385, έκρινε επίσης τη μοίρα της Νις. Μετά από πολιορκία 25 ημερών η πόλη έπεσε στους Τούρκους. Επανήλθε στην κυριαρχίατων Σέρβων το 1443, αλλά υπέκυψε στους Οθωμανούς και πάλι το 1448 και παρέμεινε έτσι για τα επόμενα 241 χρόνια. Την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας η Νις ήταν μία από τις έδρες της τουρκικής στρατιωτικής και πολιτικής διοίκησης. Ένας περιηγητής από τη Σιλεσία δήλωσε το 1596 ότι ο δρόμος του ταξιδιού του από τη Σόφια στη Νις ήταν γεμάτος με πτώματα και περιέγραψε τις πύλες της Νις μπροστά στα φρεσκοκομμένα κεφάλια φτωχών Βουλγάρων αγροτών από τον Οθωμανικό στρατό. Το 1689 η Νις καταλήφθηκε από τον Αυστριακό στρατό κατά το Μεγάλο Τουρκιό Πόλεμο, αλλά οι Τούρκοι την ανέκτησαν το 1690. Το 1737 η Νις καταλήφθηκε πάλι από τον Αυστριακό στρατό, στην εκστρατεία του εναντίον των Τούρκων. Οι Τούρκοι υποχώρησαν και οι Αυστριακοί ανακατέλαβαν το Φρούριο. Ωστόσο, τον ίδιο χρόνο, οι Τούρκοι προέλασαν ξανά και η Νις υποτάχθηκε σε αυτούς χωρίς αντίσταση.
Κατά την Πρώτη Σερβική Εξέγερση οι Σέρβοι επαναστάτες προσπάθησαν να απελευθερώσουν τη Νις το 1809, όταν έλαβε χώρα η περίφημη Μάχη του Τσέγκαρ. Μετά την ήττα των Σερβικών δυνάμεων ο Οθωμανός διοικητής της Νίς διέταξε να στηθούν τα κεφάλια των σκοτωμένων Σέρβων σχηματίζοντας πύργο για παραδειγματισμό. Ο πύργος είναι γνωστός ως Πύργος των Κρανίων (Ćele Kula). Το 1821 οι Οθωμανοί συνελήφθησαν τον Επίσκοπο Νις Μιλέντιγια και 200 ​​Σέρβους πατριώτες με την κατηγορία της προετοιμασίας μιας εξέγερσης στην περιοχή της Νις για την υποστήριξη της Ελληνικής  Επανάστασης. Στις 13 Ιουνίου του ίδιου έτους ο Επίσκοπος Μιλέντιγια και άλλοι Σέρβοι ηγέτες απαγχονίστηκαν δημόσια.
Το 19ο αιώνα η Νις ήταν σημαντική πόλη, αλλά κατοικείτο από Βουλγάρους, όταν ξέσπασε η εξέγερση της Νις το 1841. Σύμφωνα με τις Οθωμανικές στατιστικές κατά τη διάρκεια του Τανζιμάτ ο πληθυσμός του Σαντζακίου της Νις θεωρείτο Βουλγαρικός, όπως και σύμφωνα με Γάλλους περιηγητές όπως ο Ζερόμ-Αντόλφ Μπλανκί και ο Αμί Μπουέ το 1837/1841. Σύμφωνα με όλους τους συγγραφείς μεταξύ 1840 και 1872 η οριοθέτηση μεταξύ Βουλγάρων και Σέρβων είναι αδιαμφισβήτητη και διέρχεται βόρεια της Νις, αν και κάποιος συγγραφέας Σίπριεν Ρόμπερτ ισχυρίζεται ότι ο μισός πληθυσμός της πόλης αποτελείται από Σέρβους. Οι Σέρβοι χαρτογράφοι (όπως ο Ντιμίτρι Νταβίντοβιτς το 1828 και ο Μίλαν Σάβιτς το 1878) δέονταν επίσης τον ποταμό Νότιο Μοράβα ως τέτοια οριοθέτηση και έθεταν τη Νις εκτός των ορίων του Σερβικού λαού. Ο αστικός Μουσουλμανικός πληθυσμός της Νις αποτελείτο κυρίως από Τούρκους, μέρος των οποίων  ήταν Αλβανικής καταγωγής και οι υπόλοιποι ήταν Μουσουλμάνοι Αλβανοί και Μουσουλμάνοι Ρομά. 
Το 1870 η Νις συμπεριλήφθηκε στη Βουλγαρική Εξαρχία, ενώ μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και παλαιότερα στο Σερβικό Πατριαρχείο του Πετς. Η πόλη συνομολογήθηκε επίσης να παραχωρηθεί στη Βουλγαρία σύμφωνα με τη Διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης το 1876. Η Νις όμως τελικά απελευθερώθηκε από τους Σέρβους κατά το Σερβοτουρκικό Πόλεμο. Η μάχη για την απελευθέρωση της Νις ξεκίνησε στις 29 Δεκεμβρίου 1877 και ο Σερβικός στρατός μπήκε στις 11 Ιανουαρίου 1878 στην πόλη, που εντάχθηκε στο Σερβικό κράτος. Κατά το Σερβοτουρκικό Πόλεμο (1876-1878) η Αλβανική συνοικία κάηκε και μέρος του Μουσουλμανικού πληθυσμού της Νις διέφυγε στο Οθωμανικό Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου και μετεγκαταστάθηκε στην Πρίστινα, όπου κυριάρχησαν στο εμπόριο ενώ άλλοι πήγαν στα Σκόπια. Ο αριθμός των Μουσουλμάνων που απέμειναν ήταν 1.168, πολλοί από αυτούς Ρομά, από τους περίπου 8.500 πριν τον πόλεμο. Η δημογραφική σύνθεση της πόλης άλλαξε και οι Σέρβοι που αποτελούσαν το μισό αστικό πληθυσμό πριν το 1878, έγιναν το 80% το 1884.

Ανεξάρτητη Σερβία

Τα επόμενα χρόνια η πόλη βίωσε γρήγορη ανάπτυξη. Η βιβλιοθήκη της πόλης ιδρύθηκε το 1879. Το πρώτο ξενοδοχείο, Ευρώπη, χτίστηκε το 1879. λίγο μετά το νοσοκομείο και η πρώτη τράπεζα άρχισε να λειτουργεί το 1881. Το 1878 το πρώτο Γυμνάσιο, το 1882 η Παιδαγωγική Σχολή και το 1894 ιδρύθηκε στη Νις το Παρθεναγωγείο. Το 1895 η πόλη είχε ένα δημοτικό σχολείο για κορίτσια και τρία για αγόρια. Το Δημαρχείο χτίστηκε από το 1882-87.
Το 1883 ο Kόστα Τσέντας ίδρυσε το πρώτο τυπογραφείο. Το 1884 εκδόθηκε η πρώτη εφημερίδα στην πόλη Niški Vesnik. Το 1884 ο Γιόβαν Απελ κατασκεύασε ένα ζυθοποιείο. Μια σιδηροδρομική γραμμή προς τη Νις έγινε το 1884, καθώς και ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης. Στις 8 Αυγούστου 1884 έφθασε το πρώτο τρένο από το Βελιγράδι. Από το 1885 η Νις ήταν ο τελευταίος σταθμός του Οριάν Εξπρές, μέχρι την κατασκευή της σιδηροδρομική γραμμής μεταξύ Νις και Σόφιας το 1888. Το 1887 ο Μιχαήλο Ντίμιτς ίδρυσε το "Θέατρο της Νις Σίντελιτς".
Το 1897 η Μίτα Ρίστιτς ίδρυσε το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας ¨Νίτεξ". Το 1905 η ζωγράφος Ναντέζντα Πέτροβιτς δημιούργησε τον οικισμό καλλιτεχνών του Σίτσεβο. Η πρώτη ταινία προβλήθηκε το 1897 και η πρώτη μόνιμη κινηματογραφική αίθουσα άρχισε να λειτουργεί το 1906. Το υδροηλεκτρικό φράγμα στο Φαράγγι του Σίτσεβο στο Νίσαβα κατασκευάσθηκε το 1908. Τότε ήταν το μεγαλύτερο στη Σερβία. Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε το 1912 και το πρώτο αεροπλάνο έφτασε στις 29 Δεκεμβρίου 1912. Το Δημοτικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1913, φιλοξενώντας αρχαιολογικές, εθνογραφικές και καλλιτεχνικές συλλογές.
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο η Νις ήταν έδρα του Αρχηγείου του Σερβικού Στρατού, που ηγήθηκε των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Νις ήταν προσωρινή πρωτεύουσα της Σερβίας, φιλοξενώντας την Κυβέρνηση και την Εθνοσυνέλευση, έως ότου οι Κεντρικές Δυνάμεις κατέλαβαν τη Σερβία τον Νοέμβριο του 1915, οπότε η πόλη παραχωρήθηκε στη Βουλγαρία. Μετά τη διάσπαση του Μετώπου της Θεσσαλονίκης η Πρώτη Σερβική Στρατιά υπό τη διοίκηση του στρατηγού Πέταρ Μπόγιοβιτς απελευθέρωσε τη Νις στις 12 Οκτωβρίου 1918.

Γιουγκοσλαβία και διάλυσή της

Τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο η Νις ανάκαμψε από τις καταστροφές. Το 1921 η πόλη έγινε το κέντρο της Επαρχίας (όμπλαστ). Από το 1929 ως το 194141, η Νις ήταν η πρωτεύουσα της Μπανόβινας του Μοράβα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Το τραμ στη Νις άρχισε να λειτουργεί το Νοέμβριο του 1930. Η εθνική αεροπορική εταιρεία Aεροπούτ περιέλαβε τη Νις ως κανονικό προορισμό της διαδρομής Bελιγράδι-Nις-Σκόπια-Θεσσαλονίκη το 1930. Κατά τη Γερμανική κατοχή στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το πρώτο Ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γιουγκοσλαβία δημιουργήθηκε στη Νις. Περίπου 30.000 άνθρωποι πέρασαν από αυτό το στρατόπεδο, εκ των οποίων πάνω από 10.000 εκτελέσθηκαν στο γειτονικό λόφο Μπούμπαν. Στις 12 Φεβρουαρίου 1942 147 κρατούμενοι πραγματοποίησαν μαζική απόδραση. Το 1944 η πόλη υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς από τους Συμμάχους.
Στις 14 Οκτωβρίου 1944, μετά από μια μακρά και εξαντλητική μάχη, η 7η Γερμανική Μεραρχία των Ες Ες Prinz Eugen ηττήθηκε και η Νις απελευθερώθηκε από το Βουλγαρικό Στρατό και τους Παρτιζάνους. Η πόλη ήταν επίσης ο τόπος μιας μοναδικής και εκ λάθους αερομαχίας στις 7 Νοεμβρίου 1944 μεταξύ των (συμμαχικών) αεροπορικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 23 Ιουνίου 1948 στη Νις συνέβη καταστροφική πλημμύρα, κατά την οποία η στάθμη της στάθμης του ποταμού Nišava ανυψώθηκε από άνευ προηγουμένου κατά 5,5 μέτρα.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Πανεπιστήμιο της Νιςιδρύθηκε στις 15 Ιουνίου 1965.
Κατά τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999, η Νις υπέστη αεροπορικές επιθέσεις σε 40 περιπτώσεις. Στις 7 Μαΐου 1999 η πόλη αποτέλεσε στόχο επιδρομής του ΝΑΤΟ με βόμβες διασποράς, που σκότωσαν 16 πολίτες. Μέχρι το τέλος των Νατοϊκών βομβαρδισμών 56 άτομα στη Νις είχαν σκοτωθεί από αεροπορικές επιδρομές.
Τον Απρίλιο του 2012 ιδρύθηκε στη Νις το Ρωσοσερβικό Ανθρωπιστικό Κέντρο.

Γεωγραφία

Ο δρόμος που διατρέχει από βορρά προς νότο την κοιλάδα του ποταμού Μοράβα διχάζεται στη Νις σε δύο μεγάλες γραμμές: τη νότια,  που οδηγεί στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, και την ανατολική, που οδηγεί στη Σόφια και την Κωνσταντινούπολη.

Τοποθεσία

Η Νις βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 43 ° 19 ' Β και 21 ° 54' γεωγραφικό μήκος Α, στην κοιλάδα του Νίσαβα, κοντά στο σημείο όπου εκβάλλει στο Νότι Μοράβα. Η κεντρική πλατεία της πόλης βρίσκεται στα 194 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το υψηλότερο σημείο στην περιοχή της πόλης είναι το "Σόκολοβ κάμεν" (Γερακόπετρα) στη Σούβα Πλάνινα (Ξερό Βουνό) (1.523 μ.)) ενώ το χαμηλότερο σημείο βρίσκεται στο Tρούπαλε, κοντά στην εκβολή του Νίσαβα (173 μ.). Η πόλη έχει έκταση 596,71 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κάτω από τη Νίσκα Μπάνια και τη Νις, υπάρχει υπόγεια φυσική πηγή ζεστού νερού, με μοναδικό δυναμικό καθαρής και ανανεώσιμης γεωθερμικής ενέργειας επιφάνειας 65 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η φυσική δεξαμενή έχει βάθος από 500 έως 800 μέτρα και η εκτιμώμενη χωρητικότητα είναι περίπου 400 εκατομμύρια κυβικά μέτρα θερμικού μεταλλικού νερού.

Βιομηχανία

Η Νις είναι ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα της Σερβίας, γνωστό για τη βιομηχανία καπνού, ηλεκτρονικών ειδών, κατασκευών, μηχανουργίας, κλωστοϋφαντουργίας, μη σιδηρούχων μετάλλων, βιομηχανίας τροφίμων και καουτσούκ.
Το Καπνεργοστάσιο της Νις κατασκευάστηκε και λειτούργησε το 1930 στην σημερινή θέση του στο Τσρβένι Κρστ. Βασικά της προϊόνται είναι καπνός, τσιγάρα, φίλτρωα, εξαρτήματα και εξοπλισμός της καπνοβιομηχανίας, κόλλες, κ.λπ.
Το 1995 ιδρύθηκε ένα ινστιτούτο επιστημονικής έρευνας. Το Ινστιτούτο επιλέγει, παράγει και προστατεύει τον καπνό, δημιουργεί και σχεδιάζει νέα προϊόντα. Κατά τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς κατά της Γιουγκοσλαβίας η εταιρεία καταστράφηκε, επιτρέποντας στη Philip Morris να την αγοράσει με χαμηλή τιμή. Τον Αύγουστο του 2003 η Philip Morris Corporation αγόρασε το Καπνεργοστάσιο της Νις(DIN) μέσω της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης. Η συνολική επένδυση της Philip Morris ύψους 580 εκατ. ευρώ την κατέστησε το μεγαλύτερο ξένο επενδυτή στη Σερβία τη Χρονιά 2003.

Ηλεκτρονική Βιομηχανία

Η εταιρεία Elektronska Industrija Niš - Holding Corporation, προήλθε από το ιδρυθέν το 1948 Ινστιτούτο Παραγωγής Ραδιοφωνικών Συσκευών και Ακτίνων Χ  "RR Niš". Η βασική παραγωγή περιλαμβάνει ακουστικό εξοπλισμό, ηλεκτρονικούς σωλήνες, ειδικές εγκαταστάσεις, εκτυπωτές, ηλεκτρονικά στοιχεία μηχανών, υδραυλικά, αεροσυμπιεστές, συσκευές, κλιματιστικά, ιατρικό εξοπλισμό, μηχανές ακτίνων Χ

Βιομηχανία ελαστικών ειδών

Η Vulkan, μετοχική εταιρεία που λειτούργησε το 1937. Η παραγωγή της είναι μεγάλης εμβέλειας και περιλαμβάνει διάφορα τεχνικά είδη από καουτσούκ με πολλές εφαρμογές στην εξορυκτική και την κατασκευαστική βιομηχανία (μεταφορείς και γερανοί).

Βιομηχανία μη σιδηρούχων μετάλλων

NISSAL - Μετοχική εταιρεία αλουμινίου παράγει εργαλεία, μεταλλικά αναπαραγωγικά υλικά, μεταλλικές, ξύλινες και άλλων ειδών κατασκευές και συλλέγει και επεξεργάζεται βιομηχανικά απόβλητα.

Βιομηχανία μηχανημάτων

Το Εργοστάσιο Αντλιών "Jastrebac" που ιδρύθηκε το 1910, παράγει πάνω από 1.000 διαφορετικούς τύπους και μεγέθη μηχανικών αντλιών.
Η μετοχική εταιρεία Mašinska Industrija Niš (Βιομηχανία Μηχανημάτων της Nις), που ιδρύθηκε το 1884, παράγει διάφορα μηχανήματα, διάφορους τύπους εξοπλισμού: χημικά, πετροχημικά, μεταλλείων, μεταλλουργίας, σιδηροδρομικών μεταφορών, ντίζελ, αντλίες, υδρο- και θερμοπυρηνικά, και επεξεργασίας νερού και αερίων. Το 1993 η MIN μετατράπηκε σε εταιρεία χαρτοφυλακίου με 37 εταιρείες, 24 από τις οποίες ασχολούνται με τη βασική παραγωγή, έξι με υπηρεσίες και επτά με εξειδικευμένες επιχειρήσεις.

Κλωστοϋφαντουργία

Η Κλωστοϋφαντουργία Nitex - Niš παράγει υφάσματα, πλεκτά, κεντήματα, ρούχα κλπ. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1897 από τον κεφαλαιούχο της Νις Μίτα Ρίστιτς και τους γιους του (Ντούσαν και Ντράγκολιουμπ). Το 2011, η Nitex - Niš πωλήθηκε στη Benetton.

Βιομηχανία τροφίμων

Η Žitopek, μετοχική εταιρεία παραγωγής και εμπορίας προϊόντων αρτοποιίας, ιδρύθηκε στις 3 Μαρτίου 1947, όταν 14 αρτοποιοί υπέγραψαν επισήμως μια σύμβαση με την οποία συγχώνευσαν τα εργαστήριά τους στο "Žitopek".
Η Ζυθοποιία της Νις, μετοχική εταιρεία που παράγει μπύρα και μη αλκοολούχα ποτά. Ιδρύθηκε το 1884 από τον Γιόβαν Απελ.

Θέατρο

Η Νις διαθέτει το Εθνικό Θέατρο της Νις, που ιδρύθηκε ως Θέατρο "Σίντελιτς"  το 1889.

Mουσική

Από το 1981 η Νις φιλοξενεί το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Τζαζ Νίσβιλ, που αρχίζει στα μέσα Αυγούστου και διαρκεί 4 μέρες. Οι Γκάλιγια, Κέρμπερ και Εγιοτ θεωρούνται τα σημαντικότερα μουσικά συγκροτήματα, που προέρχονται από τη Νις. Αλλα αξιόλογα μουσικά συγκροτήματα της Νις είναι τα Ντάλτονι, Ντόμπρι Ισακ, Λουτάγιουτσα Σρτσα, Μάμα Ροκ, Χάζαρι, Νόβεμπαρ, Τρίβαλια και άλλα.

Μεταφορές

Η Νις βρίσκεται σε στρατηγική θέση ανάμεσα στην κοιλάδα του ποταμού Μοράβα στο βορρά και την κοιλάδα του ποταμού Αξιού στο νότο, στο βασικό δρόμο μεταξύ Ελλάδας και Κεντρικής Ευρώπης. Στην περιοχή της Νις αυτός ο μεγάλος άξονας μεταφορών και επικοινωνιών συνδέεται με το φυσικό διάδρομο που σχηματίζεται από την κοιλάδα του ποταμού Νίσαβα, που οδεύει  προς ανατολάς προς τη Σόφια και την Κωνσταντινούπολη.
Ιστορικά, λόγω της τοποθεσίας της, η πόλη είχε πάντα μεγάλη σημασία στην περιοχή. Ο πρώτος που την εκμεταλλεύτηκε ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που κατασκεύασε το σημαντικό δρόμο Via Militaris, που συνέδεε την πόλη με το Singidunum (σημερινό Βελιγράδι) προς βορρά και την Κωνσταντινούπολη στα νοτιοανατολικά. Σήμερα η πόλη συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Ε75 με το Βελιγράδι και την Κεντρική Ευρώπη στα βόρεια και με τα Σκόπια, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα στο νότο. Ο δρόμος E80 συνδέει τη Νις με τη Σόφια, την Κωνσταντινούπολη προς τη Μέση Ανατολή και την Πρίστινα, το Μαυροβούνιο και την Αδριατική Θάλασσα προς τη Δύση. Ο δρόμος E771 συνδέει την πόλη με το Ζάγετσαρ,  το Kλάντοβο και το Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν στη Ρουμανία.
Η πόλη είναι επίσης σημαντική περιφερειακή σιδηροδρομική διασταύρωση που συνδέει τη Σερβία με τη Σόφια και την Κωνσταντινούπολη. Το αεροδρόμιο "Νις Κωνσταντίνος ο Μέγας" είναι το δεύτερο σημαντικότερο αεροδρόμιο της Σερβίας. Το πρώτο αεροδρόμιο κατασκευάστηκε το 1910. Η δημόσια συγκοινωνία της πόλης αποτελείται σήμερα από 13  λεωφορειακές γραμμές. Ένα δίκτυο τραμ υπήρχε στη Νις μεταξύ 1930 και 1958. Ο σταθμός λεωφορείων της Νις προσφέρει τόσο αστικές όσο και υπεραστικές μεταφορές σε διεθνείς προορισμούς. Ο μεγαλύτερος μεταφορέας υπεραστικών λεωφορείων που είναι εγκατεστημένος στην πόλη είναι η Niš-Ekspres, που τη συνδέει με διάφορες πόλεις και χωριά της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.