google/wiki40b huggingface dataset:
Ιαπωνική γραφή

Η γραφή της σύγχρονης ιαπωνικής γλώσσας αποτελείται από τρεις διαφορετικούς τρόπους γραφής οι οποίοι χρησιμοποιούνται σε καθημερινά κείμενα και εξυπηρετούν διαφορετικές ανάγκες.
Αποτελείται από τα κάντζι, που προέρχονται από την κινεζική γραφή και ως λογογράμματα συνήθως σχηματίζουν τον κορμό των λέξεων, τη συλλαβική γραφή χιραγκάνα, που χρησιμοποιείται συνήθως για γραμματικές φόρμες και τη γραφή κατακάνα για τις ξένες λέξεις. Τα ρομάτζι, (λατινικό αλφάβητο), αν και επίσημα δεν είναι μέρος της ιαπωνικής γλώσσας, χρησιμοποιούνται αρκετά κυρίως στο χώρο του εμπορίου και της τεχνολογίας.

Τρόπος γραφής

Στα ιαπωνικά οι λέξεις τοποθετούνται συνήθως χωρίς κενά και στο τέλος μιας γραμμής ή μιας στήλης χωρίζονται χωρίς παύλα (όχι ακριβώς πριν από σημείο στίξης). Τα στοιχεία γράφονται σε ιδεατά τετράγωνα. Ενώ για παράδειγμα στα ελληνικά το "ι" είναι πολύ μικρότερο από το "μ", στην ιαπωνική γραφή κάθε χαρακτήρας καταλαμβάνει τον ίδιο χώρο ενώ γύρω από μικρότερους χαρακτήρες μένει περισσότερος χώρος ελεύθερος.
Στην παραδοσιακή ιαπωνική οι χαρακτήρες γράφονται από πάνω προς τα κάτω, όπως και στα κλασσικά κινέζικα, ενώ οι στήλες τοποθετούνται από τα δεξιά προς τα αριστερά. Αυτός ο προσανατολισμός χρησιμοποιείται σήμερα στα λογοτεχνικά κείμενα και στα μάνγκα. Έτσι τα ιαπωνικά βιβλία έχουν το εξώφυλλό τους στη για μας "λάθος" πλευρά. Σε τεχνικά κείμενα και κείμενα που περιλαμβάνουν πολλά ρομάτζι ο προσανατολισμός ακολουθεί το δυτικό τρόπο, σε οριζόντιες γραμμές από τα αριστερά προς τα δεξιά. Το ίδιο ισχύει και για τα κάθετα σήματα.
Στις εφημερίδες απαντώνται και οι δύο προσανατολισμοί, ανάλογα με το άρθρο.

Κάνα

Οι αυλικοί ποιητές του 7ου και του 8ου αιώνα άρχισαν να χρησιμοποιούν τους κινεζικούς χαρακτήρες ανεξάρτητα από τη σημασία τους, ως φωνητικούς χαρακτήρες για να πετύχουν συγκεκριμένα αισθητικά αποτελέσματα στα ποιήματά τους. Με αυτό τον τρόπο σταδιακά αποκρυσταλλώθηκε η αντιστοιχία ενός ή δύο χαρακτήρων για κάθε πιθανή ιαπωνική συλλαβή. Αυτός ο τρόπος γραφής όμως (μαν'γιοουγκάνα) ήταν επίπονος, καθώς για τις συχνά πολυσύλλαβες ιαπωνικές λέξεις χρειαζόταν πολλοί πολύπλοκοι κινεζικοί χαρακτήρες.
Με αυτό τον τρόπο από τα κάντζι προέκυψαν τα λεγόμενα κάνα, συλλαβικά αλφάβητα όπου οι απλοποιημένοι χαρακτήρες δε φέρουν πλέον νόημα, αλλά αποδίδουν φωνήματα και συνδυασμούς φωνημάτων. Η διαίρεση των ιαπωνικών συλλαβών σε χρονικές μονάδες (μοίρες) φαίνεται στη γραφή από το ότι δίπλα από συλλαβή με ένα φωνήεν ή ένα σύμφωνο με ακολοθούμενο φωνήεν, το δεύτερο μέρος ενός μακρού φωνήεντος ή διφθόγγου, το τελικό φώνημα ν αποδίδεται από ένα ξεχωριστό κάνα. 
Αναλόγως του τρόπου δημιουργίας και του τρόπου γραφής, τα κάνα διακρίνονται σε χιραγκάνα και κατακάνα.

Διακριτικά

Περίπου από το 1945 χρησιμοποιούνται συστημάτα δύο μικρά σημεία προφοράς και μικρότεροι χαρακτήρες φωνηέντων, οι οποίοι παλιότερα χρησιμοποιούνταν μόνο σε περιπτώσεις αμφιβολίας και κατά την κρίση του γραφέα. Στην αλφαβητική ταξινόμηση τοποθετούνται μαζί με τους αντίστοιχους χαρακτήρες που δεν προφέρονται.

Η εκμάθηση της γραφής στα ιαπωνικά σχολεία

Δείτε το Σχολεία στην Ιαπωνία
Στέφεν Ογκουλάουα Αντεγκμπόγιε

Καριέρα

Ο Αντεγκμπόγιε γεννήθηκε στη Νιγηρία και μετανάστευσε μαζί με την οικογένεια του στο Λονδίνο, σε ηλικία τριών ετών. Αγωνίστηκε στους Τόπκατς του Μπρίξτον πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να φοιτήσει στο κολέγιο του Λαμάρ. Στα δύο χρόνια που παρέμεινε στο Λαμάρ, είχε μέσο όρο 11,1 πόντων και 3,2 ασίστ. Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στο κολέγιο του Σεντ Μποναβεντούρ, με τους οποίους είχε 6,6 πόντους στο πρώτο του έτος και 11,5 πόντους και 4 ασίστ στο δεύτερο.
Το καλοκαίρι του 2011, μεταγράφηκε στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ, ενώ την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα μπάσκετ της Κύπρου με την ομάδα της ΕΘΑ Έγκωμης.
Το καλοκαίρι του 2013, μεταγράφηκε στη Νέα Κηφισιά, με την οποία κατέκτησε την πέμπτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.
Στην αρχή της επόμενης χρονιάς, παρέμεινε χωρίς συμβόλαιο, αλλά το φθινόπωρο του 2015 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, αν και δεν αγωνίστηκε σε μεγάλος μέρος των πλέι-οφ λόγω τραυματισμού.
Τον Αύγουστο του 2015, υπέγραψε στην ιταλική Βανόλι Κρεμόνα. Με την ιταλική ομάδα είχε μέσους όρους 8,6 πόντων, 2,6 ριμπάουντ και 1,8 ασίστ, πριν μεταγραφεί στην πολωνική Κινγκ Βίλκι Μόρσκι τον Δεκέμβριο του 2015, όπου όμως δεν αγωνίστηκε. Συνέχισε στην ιταλική Καζέρτα, ενώ τον Ιανουάριο του 2016 συμφώνησε με την Ρέτζιο Καλάμπρια. Τον Οκτώβριο του 2016, συμφώνησε με την ομάδα της Κύμης, επιστρέφοντας στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Λέων Β΄

Βιογραφία

Ο Λέων Α΄ πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 474. Δύο μήνες πριν, όρισε σαν διάδοχο τον ανήλικο εγγονό του, Λέοντα Β΄, που ήταν γιος της κόρης του Λέοντα Α΄ Αριάδνης και του Ίσαυρου στην καταγωγή, Ζήνωνα. Την ημέρα της στέψης του Λέοντα Β΄ στον ιππόδρομο στις 9 Φεβρουαρίου 474 και την στιγμή που έφθασε ο πατέρας του για να τον προσκυνήσει σαν Αυτοκράτορα, ο μικρός, μιλημένος από την μητέρα του Αριάδνη, τοποθέτησε το βασιλικό στεφάνι στο κεφάλι του Ζήνωνα, ο οποίος με την συναίνεση της Συγκλήτου και την αποδοχή του Δήμου ανακηρύχτηκε συναυτοκράτορας του γιου του.
Ο Λέων Β΄ πέθανε δέκα μήνες αργότερα στις 17 Νοεμβρίου 474, από άγνωστη ασθένεια. Υπήρξαν έντονες φήμες ότι τον δηλητηρίασε η μητέρα του Αριάδνη για να καταστήσει τον σύζυγό της Ζήνωνα μόνο κυρίαρχο του θρόνου, όπως και έγινε. Ο θάνατός του όμως έδωσε αφορμή στη γιαγιά του Βηρίνα, χήρα του Λέοντα Α΄ να συνωμοτήσει κατά του Ζήνωνα και να πετύχει την απομάκρυνσή του από την Κωνσταντινούπολη στις 9 Ιανουαρίου 475, οπότε και ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας ο αδελφός της Βασιλίσκος.
Κάρολος Μπερζάν

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λωζάνη το 1895. Σπούδασε παιδαγωγική, ψυχολογία και φυσικομαθηματικά στη Γενεύη μέχρι το 1915. Το 1919 ήλθε στη Ελλάδα και ανέλαβε καθηγητής στις Σχολές Εμποροπλοιάρχων, αργότερα στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια σε εμπορικές σχολές. Την περίοδο 1934-1935 διετέλεσε διευθυτής της Ιονίου Σχολής Αθηνών και το 1936 ίδρυσε το Πρότυπο Λύκειο Αθηνών που έφερε και το όνομά του. Η σχολή αυτή περιελάμβανε νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και πλήρες γυμνάσιο.
Λίγες εβδομάδες προ του θανάτου του, το 1952, η σχολή του περιήλθε στην ιδιοκτησία και τη διεύθυνση του πρώην υποδιευθυντού της Αντώνη Μωραΐτη ο οποίος και μετέφερε τη σχολή στο Ψυχικό, η οποία μετονομάστηκε σε Πρότυπο Λύκειο Αθηνών και αργότερα σε Σχολή Μωραΐτη. Ο Μπερζάν έγραψε πολλά σχολικά συγγράμματα και είχε συνεργαστεί για μεγάλο διάστημα με το Εθνικό Ίδρυμα ειδικά για την επιμόρφωση δασκάλων στη Κέρκυρα.
Ράγκναρ Λόθμπροκ

Οι πρόγονοι του Ράγκναρ

Η "Ιστορία του Ράγκναρ Λόθμπροκ" αναφέρει ότι ο Ράγκναρ Λόθμπροκ ήταν γιος του βασιλιά της Σουηδίας Σίγκουρντ Ίρινγκ. Τα Σάγκας των Ερβαράρ τα οποία έχουν συγγραφεί κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα αναφέρουν ότι μετά τον θάνατο του Βαλντάρ ο γιος του Ράντβερ τον διαδέχθηκε στην Σουηδία και ο γιος του Χάραλντ ο Πολεμοδόντης τον διαδέχθηκε στην Δανία, ο Χάραλντ στην συνέχεια κατέκτησε ολόκληρο το βασίλειο του παππού του Άιβαρ Βίντφειμν. Μετά τον θάνατο του Ράντβερ ο γιος του Σίγκουρντ Ίρινγκ έγινε βασιλιάς της Σουηδίας σαν υποτελής του Χάραλντ, ο Σίγκουρντ Ίρινγκ και ο Χάραλντ πολέμησαν στην μάχη της Μπραβάλλα στις πεδιάδες του Έστεργέτλανδς στην οποία ο Χάραλντ και πολλοί από τους άντρες του βρήκαν τον θάνατο. Ο Σίγκουρντ βασίλευσε στην συνέχεια στο ενωμένο βασίλειο της Σουηδίας και της Δανίας από το 770 μέχρι τον θάνατο του (804), τον διαδέχθηκε ο γιος του Ράγκναρ Λόθμπροκ. Ο γιος του Χάραλντ του πολεμοδόντη βασίλευσε στην Σουηδία ως αντιβασιλιάς του Ράγκναρ μέχρι την εποχή που εκτελέστηκε από τους γιους του Ράγκναρ.

Οι γιοι του Ράγκναρ

Οι "Ιστορίες των γιων του Ράγκναρ" αναφέρουν ότι ο Μεγάλος στρατός της Δανίας επιτέθηκε στην Αγγλία (865) υπό την ηγεσία των γιων του Ράγκναρ Λόθμπροκ (865) αναζητώντας εκδίκηση για την δολοφονία του πατέρα τους από τον Αέλα της Νορθουμβρίας. Στην ηγεσία του Μεγάλου Στρατού των Βίκινγκ βρέθηκαν οι γιοι του Ράγκναρ Άιβαρ ο Ασπόνδυλος, Μπιόρν ο Σιδηρόπλευρος, Χάλφνταν Ράγκναρσον, Σίγκουρντ φίδι-στο-μάτι και Ούμπα οι οποίοι ήταν όλοι σημαντικές ιστορικές φυσιογνωμίες.
Ο μεγαλύτερος γιος του Άιβαρ ο Ασπόνδυλος ήταν ο αρχηγός του στρατού των Βίκινγκ την περίοδο 865 - 870 αλλά μετά το 870 εξαφανίστηκε από τις ιστορικές καταγραφές της Αγγλίας. Ο Αγγλοσάξονας χρονικογράφος Έθελγουιρντ καταγράφει τον θάνατο του Άιβαρ το 870.
Ο αδελφός του Χάλφνταν τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του μεγάλου στρατού των κατακτητών και ήταν ο αρχηγός της εκστρατείας που έγινε στην συνέχεια για την κατάκτηση του Ουέσσεξ. Ένας νέος στρατός έφτασε να ενισχύσει τους εισβολείς του Χάλφνταν υπό την ηγεσία του Μπάγκσεγκ της Δανίας. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι οι Δανοί πολέμησαν με τους Αγγλοσάξονες του Ουέσσεξ σε εννέα μάχες η σημαντικότερη από τις οποίες ήταν η μάχη του Άσνταουν στις 8 Ιανουαρίου 871, στην μάχη αυτή έπεσε ο Μπάγκσεγκ. Ο Χάλφνταν και ο στρατός του αναγκάστηκαν τελικά να κλείσουν ειρήνη με τον νέο δυναμικό βασιλιά του Ουέσσεξ Αλφρέδο τον Μέγα.    
Ο Χάλφνταν Ράγκναρσον διαδέχτηκε στον θρόνο της Δανίας τον Μπάγκσεκγκ της Δανίας γύρω στο 871. Ο Μπιόρν ο Σιδηρόπλευρος είχε εκλεγεί βασιλιάς της Σουηδίας και της Ουψάλα την χρονιά που πέθανε ο πατέρας του (865), είχε δυο γιους, τον Ρεφίλ Μπιόρνσον και τον Έρικ Μπιόρνσον τον διάδοχο του στον θρόνο της Σουηδίας, τον Έρικ Μπιόρνσον διαδέχτηκε με την σειρά του ο γιος του Έρικ γιος του Ρεφίλ. Ο Σίγκουρντ φίδι-στο-μάτι έγινε βασιλιάς της Σγιέλαν και των νησιών της Δανίας γύρω στο 871 και στην συνέχεια διαδέχθηκε τον αδελφό του Χάλφνταν στον θρόνο τς Δανίας (877).
2354 Λαβρόφ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο φασματικός τύπος του Λαβρόφ είναι L. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Αλαλά

Στην ελληνική μυθολογία και σύμφωνα με τον Πίνδαρο, η Αλαλά (αρχ.: Ἀλαλά) ήταν κόρη του Πολέμου, προσωποποίηση της δυνατής πολεμικής κραυγής-ιαχής (ή αλλιώς αλαλαγμού) που σήμαινε και σημάδευε είτε τον θρίαμβο για τη νίκη, είτε την παρόρμηση για επίθεση.
Η Αλαλά ήταν ανιψιά της Ενυώς και μαζί με αυτή ακολουθούσε στις μάχες τον θεό του πολέμου Άρη, του οποίου ένα από τα επίθετα-επικλήσεις ήταν Ἀλαλάξιος. Οι Έλληνες στρατιώτες κατά την επίθεσή τους εναντίον των θέσεων του εχθρού, φώναζαν αλαλά, κραυγή που πέρα από τη θρησκευτική της σημασία είχε σκοπό να προκαλέσει πανικό στις τάξεις του εχθρού. Η λέξη θρυλείται ότι προέρχεται από τη φωνή της κουκουβάγιας, σύμβολο της θεάς Αθηνάς.
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής

Πολιτική

Οι Κεντρο Αμερικανοί φιλελεύθεροι είχαν μεγάλες ελπίδες για την ομοσπονδιακή δημοκρατία, η οποία πίστευαν θα εξελισόταν σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικό έθνος, εμπλουτισμένό από τα εμπορικά περάσματα μεταξύ των Ατλαντικού και Ειρηνικού Ωκεανών. Οι φιλοδοξίες αυτές αντανακλώνται στα εμβλήματα της ομοσπονδιακής δημοκρατίας: Η σημαία δείχνει μια λευκή λωρίδα μεταξύ δύο μπλε, συμβολίζοντας τη γη μεταξύ δύο ωκεανών. Το οικόσημο δείχνει πέντε βουνά (ένα για κάθε χώρα) μεταξύ δύο ωκεανών, υπερβαλλόμενα από ένα Φρύγιο κάλλυμα, το έμβλημα της Γαλλικής Επανάστασης.
Ωστόσο, πρακτικά, η ομοσπονδία αντιμετώπισε ανυπέρβλητα προβλήματα. Το φιλελεύθερο δημοκρατικό σχέδιο προκάλεσε έντονη αντίδραση από τους συντηρητικούς κύκλους που είχαν συμμαχία με τον Καθολικό κλήρο και τους πλούσιους γαιοκτήμονες. Οι δρόμοι μεταφορών και επικοινωνίας μεταξύ των πολιτειών ήταν ιδιαίτερα ελαττωματικοί. Το μεγαλύτερο μέγεθος του πληθυσμού δεν διέθετε καμία αίσθηση δέσμευσης απέναντι στην ευρύτερη ομοσπονδία. Η ομοσπονδιακή γραφειοκρατεία στην Πόλη της Γουατεμάλας απεδείχθη ανίκανη. Σύντομα ξέσπασαν πόλεμοι μεταξύ διαφόρων φατριών και εντός της ομοσπονδίας και εντός των ξεχωριστών πολιτειών. Η φτώχεια και η ακραία πολιτική αστάθεια εμπόδισαν την κατασκευή μιας δια-ωκεανικής διώρυγας (βλέπε Διώρυγα της Νικαράγουας και Διώρυγα του Παναμά), από την οποία η Κεντρική Αμερική θα μπορούσε να αποκομίσει σημαντικά οικονομικά ωφέλη.
Ύπαιπα

Μυθολογία και θρησκεία

Οι γυναίκες από τα Ύπαιπα είχαν τη φήμη ότι είχαν λάβει από την Αφροδίτη το δώρο της ομορφιάς και του χορού. Ο Οβίδιος τοποθετεί στα Ύπαιπα την πατρίδα της Αράχνης πριν αυτή γίνει αράχνη.
Η Περσική θεά Αναχίτα, που ταυτίζεται με την Άρτεμις και ονομάζεται έτσι Άρτεμις Αναΐτις ή Περσική Άρτεμις, λατρευόταν στα Ύπαιπα, τα οποία τότε ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Όμως, κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η ιερείς του ναού είχαν ελληνικά και όχι περσικά ονόματα.
Ο Παυσανίας αναφέρει ένα τελετουργικό που γινόταν στα Ύπαιπα, όπου ένα ξύλο έπαιρνε φωτιά, απ’ ό, τι φαίνεται με μαγεία.
Μια επιγραφή από τη συναγωγή των Σάρδεων, αναφέρει έναν ευεργέτη που ήταν μέλος του συμβουλίου στα Ύπαιπα, που υποδηλώνει την παρουσία εκεί Εβραϊκής κοινότητας.

Ιστορία

Το 88 π.Χ. τα Ύπαιπα εξεγέρθηκαν εναντίον του Μιθριδάτη ΣΤ΄ και τιμωρήθηκαν αυστηρά. Υπό τον Τιβέριο (14-37 μ.Χ.) η πόλη ήταν υποψήφια ως τοποθεσία για ναό για τη λατρεία του αυτοκράτορα, αλλά απορρίφθηκε ως ασήμαντη. Στην πραγματικότητα, ο Οβίδιος συνέκρινε τη μεγάλη πόλη των Σάρδεων, με αυτό που αποκάλεσε "μικρά Ύπαιπα": Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis.  
Σώζονται νομίσματα από τα Ύπαιπα από τον 3ο μ.Χ. αιώνα.
Κρίνοντας από τον αριθμό των Βυζαντινών εκκλησιών, τα Ύπαιπα ευημερούσαν υπό την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Επισκοπή

Τα Ύπαιπα ήταν επισκοπική έδρα, χωροεπισκοπή της Εφέσου, της μητροπολιτικής περιφέρειας της Ρωμαϊκής επαρχίας (της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) της Ασίας. Παρέμεινε ενεργή μέχρι τον 13ο αιώνα. Υπό τον  Ισαάκιος Β΄ (1185-1195 και 1203-1204) έγινε μητροπολιτική έδρα.
Ο Michel Le Quien (Oriens Christianus I, 695) αναφέρει έξι επισκόπους: ο Μίθρης, παρόν στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325, τον Εύπορο, στην Πρώτη Σύνοδο της Εφέσου το 431, ο Ιουλιανός στην Έφεσο το 449 και στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αντώνιος που αποκήρυξε τον Μονοθελητισμό στην Τρίτη Σύνοδο της Κωνασταντινούπολης το 680, ο Θεοφύλακτος στη Δεύτερη Σύνοδο της Νίκαιας το 787, και ο Γρηγόριος στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 879. Σε αυτούς μπορεί να προστεθεί και ο Μιχαήλ, ο οποίος το 1230 υπέγραψε ένα έγγραφο που εξέδωσε ο Γερμανός Β΄ (Revue des études grecques, 1894, VII).
Ότογιολ 53

Ο Ότογιολ 53 ή Αυτοκινητόδρομος 53 στα ελληνικά είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Τουρκία. Συνδέει το Ντοργίολ με την Αλεξανδρέττα. Εχεί μήκος 170 χιλίομετρα. Ξεκινάει από τον Ότογιολ 52, ενώ είναι υπό μελέτη η επέκταση του δρόμου μέχρι τον συνοριακό σταθμό με την Συρία. Ο οδικός άξονας έχει διόδια. Είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 91 και της Ασιατικής Οδού 84.
Μέθοδος Σίλβα

Η Μέθοδος Σίλβα είναι μία μέθοδος προσωπικής ανέλιξης που ιδρύθηκε από τον Χοσέ Σίλβα. Πρόκειται για ένα σύστημα όπου ισχυρίζεται ότι βοηθάει στην ανάπτυξη των δυνάμεων του νου μέσα από τον διαλογισμό, την θετική σκέψη, την φαντασία και τον οραματισμό.

Ίδρυση

Η έρευνα του Χοσέ Σίλβα, πάνω στον ανθρώπινο νου και τις δυνατότητές του, ξεκίνησε τη δεκατία του 1940 όταν μέσα από ένα τυχαίο γεγονός του δημιουργήθηκε η ανάγκη να μελετήσει την ψυχιατρική και την ύπνωση. Το 1966 κατόπιν έρευνας και επιστημονικών πειραμάτων τα ευρήματά του δημοσιεύτηκαν, μέσω της διδασκαλίας της Μεθόδου Σίλβα γνωστή και ως Μέθοδος Ελέγχου του Νου, στην Αμερική.

Σεμινάρια

Από το 1966 διεξάγονται σεμινάρια της Μεθόδου Σίλβα σε όλο τον κόσμο με σκοπό την αυτοβελτίωση και τον έλεγχο του νου.
Μπολέσλαφ της Κουγιάβια

Βιογραφία

Ήταν ο τρίτος γιος τού Μιέκσο Γ΄ τού γηραιού δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και υψηλού δούκα της Πολωνίας και της (2ης συζύγου του) Ευδοξίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Αν και ο Μιέσκο Γ΄ από τον πρώτο του γάμο είχε δύο γιους, ο Μπολέσλαφ εθεωρείτο σχεδόν αμέσως μετά τη γέννησή του ως ο κύριος διάδοχος εκείνου στη Μεγαλύτερη Πολωνία, ειδικά όταν ο Μιέσκο Γ΄ έγινε υψηλός δούκας και επικυρίαρχος της Πολωνίας το 1173, έπειτα από την αποβίωση τού αδελφού του Μπολέσλαφ Δ΄ τού σγουρού.
Έπειτα από το τέλος τού Μπολέσλαφ χωρίς άρρενες απογόνους, η Κουγιάβια επέστρεψε στον πατέρα του, ο οποίος το 1198 την παραχώρησε στους γιους τού αδελφού του Καζιμίρ Β΄ τού δικαίου με αντάλλαγμα την αναγνώρισή του ως υψηλού δούκα.
Super Cup (ποδόσφαιρο ανδρών Κύπρου)

Ιστορικό

Ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ του πρωταθλητή Κύπρου και του κυπελλούχου Κύπρου πραγματοποιήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1949. Η αναμέτρηση είχε φιλικό χαρακτήρα. Αντίπαλοι ήταν ο πρωταθλητής ΑΠΟΕΛ και η κυπελλούχος Ανόρθωση. Ο αγώνας έγινε στο στάδιο ΓΣΕ. Νικητής αναδείχθηκε ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 2-1.
Ο πρώτος επίσημος αγώνας ανάμεσα στις ομάδες που κατέκτησαν το πρωτάθλημα και το κύπελλο Κύπρου διεξήχθη στις 11 Νοεμβρίου 1951 ανάμεσα στην πρωταθλήτρια Τσετίν Καγιά Λευκωσίας και τον κυπελλούχο ΑΠΟΕΛ. Η διοργάνωση ονομάστηκε Ασπίδα Πάκκου προς τιμή του παλαιού ποδοσφαιριστή και διοικητικού στελέχους του ΑΠΟΕΛ Χρυσόστομου Ιωαννίδη (γνωστός ως Πάκκος), ο οποίος απεβίωσε το 1950. Η Ασπίδα Πάκκου είχε προκηρυχθεί για μια δεκαετία. Σύμφωνα με την προκήρυξη θα διεξαγόταν ένας αγώνας ανάμεσα στην πρωταθλήτρια Κύπρου Α΄ κατηγορίας και στην πρωταθλήτρια Κυπέλλου Κύπρου. Ο αγώνας ονομαζόταν «Τελικός αγώνας πρωταθλητριών ομάδων δι'  Ασπίδαν Πάκκου». Το όνομα της νικήτριας ομάδας αναγραφόταν πάνω στην Ασπίδα. Με τη συμπλήρωση των δέκα διοργανώσεων η Ασπίδα θα δινόταν μόνιμα στην ομάδα που την κατέκτησε τις περισσότερες φορές. Ωστόσο, το 1955 ο θεσμός διακόπηκε και επανήλθε το 1962 λόγω της έκρυθμης κατάστασης στην Κύπρο με τον αγώνα της ΕΟΚΑ (από το 1956 έως το 1961 δεν διεξήχθη καθότι τις περιόδους 1955-56, 1956-57, 1957-58, 1959-60, 1960-61 δεν είχε διεξαχθεί το κύπελλο ενώ την περίοδο 1958-59 δεν είχε διεξαχθεί το πρωτάθλημα).
Το 1962 ο θεσμός επανήλθε αλλά επειδή η Ανόρθωση είχε κατακτήσει και πρωτάθλημα και κύπελλο, της απονεμήθηκε η Ασπίδα χωρίς αγώνα. Το 1964 δεν διεξήχθη αναμέτρηση πρωταθλητή και κυπελλούχου, καθότι το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1963-64 είχε διακοπεί και έτσι η Ασπίδα απονεμήθηκε στην Κυπελλούχο Ανόρθωση, που αγωνίστηκε κόντρα στον φιναλίστ του Κυπέλλου ΑΠΟΕΛ, τον οποίο κατέβαλε με σκορ 4-3. Την επόμενη σεζόν διεξήχθη αντί της Ασπίδας Πάκκου αγώνας μεταξύ Ομόνοιας και ΑΠΟΕΛ, με νικήτρια της πρώτη με σκορ 2-1. Ο θεσμός επανήλθε το 1966 και συνέχισε ως το 1968. Από το 1951 έως το 1968 η Ασπίδα Πάκκου απονεμήθηκε 10 φορές. Τις περισσότερες φορές (3) την είχε κατακτήσει η Τσετίν Καγιά, στην κατοχή της οποίας περιήλθε. Η ΚΟΠ επέδωσε την Ασπίδα στην τουρκοκυπριακή ομάδα στις 24 Ιουλίου 1969 σε ειδική τελετή στη Λευκωσία.
Ο θεσμός ξανάρχισε το 1979 με την ονομασία Ασπίδα Στυλιανάκη, προς τιμή του πρώην προέδρου της ΚΟΠ Νίκου Στυλιανάκη. Η Ασπίδα Στυλιανάκη προκηρύχθηκε για μια δεκαετία. Ο πρώτος αγώνας για την Ασπίδα Στυλιανάκη διεξήχθη στις 28 Σεπτεμβρίου 1979 μεταξύ της πρωταθλήτριας Ομόνοιας και του κυπελλούχου ΑΠΟΕΛ. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ομόνοια με σκορ 3-0. Το 1988 ο θεσμός συμπλήρωσε δεκαετία και η ασπίδα δόθηκε στην Ομόνοια η οποία την είχε κατακτήσεις τις περισσότερες φορές (7).
Μετά το 1989 ονομάστηκε Ασπίδα ΚΟΠ. To 2009 μετονομάστηκε σε LTV Super Cup και το 2013 σε Super Cup. Στην πρώτη δεκαετία ως Ασπίδα ΚΟΠ (1989-1998) τις περισσότερες κατακτήσεις (4) είχε ο ΑΠΟΕΛ στον οποίο και δόθηκε. Για τη δεύτερη δεκαετία (1999-2008) δόθηκαν 3 πανομοιότυπες ασπίδες στην Ανόρθωση, στον ΑΠΟΕΛ και στην Ομόνοια που την είχαν κατακτήσει από 3 φορές.
Ελληνική Αυτόνομη Επαρχία

Η Ελληνική Αυτόνομη επαρχία (ρωσικά: Греческий автономный район‎) ήταν εθνική επαρχία που δημιουργήθηκε σύμφωνα με την πολιτική εθνικής οριοθέτησης της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδρύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1930 με το διάταγμα του ισπόλκομ του Κράι Αζόφ-Μαύρης Θάλασσας, με πρωτεύουσα την στάνιτσα Κρίμσκαγια (σημερινό Κριμσκ). Το 1932 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη στάνιτσα Νίζνε-Μπακάνσκαγια. Ήταν η μόνη επαρχία που ήταν υποκείμενη σε δημοκρατία, δηλαδή υπαγόταν απευθείας σε σοβιετική δημοκρατία, σε αντίθεση με μία ενδιάμεσου επιπέδου διοικητική οντότητα. Η συγκεκριμένη αυτόνομη περιοχή στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε μέχρι τις 6 Μαρτίου 1939, όταν διαλύθηκε και η διοικητική οντότητα μετονομάστηκε σε επαρχία Κρίμσκι με διάταγμα του κράικομ του Κράι Κρασνοντάρ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, στο τέλος του πρώτου κύματος της Σοβιετικής καταστολής κατά των Ελλήνων.
Ζοζέφ-Ντεζιρέ Κουρ

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Ρουέν και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού υπό την εποπτεία του γνωστού ζωγράφου Αντουάν-Ζαν Γκρο. Το 1821 κέρδισε το βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) χάρη στη φιλοτέχνηση πίνακα που απεικόνιζε τους βιβλικούς χαρακτήρες του Σαμψών και της Δαλιδάς ενώ το 1826, στο πλαίσιο της παράδοσης που ήθελε κάποιον από τους νικητές του διαγωνισμού να προσφέρει στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης το πορτραίτο ενός άλλου βραβευμένου, ζωγράφισε την προσωπογραφία του Αμπέλ Μπλουέ, ο οποίος είχε αναδειχτεί νικητής στον τομέα της αρχιτεκτονικής, το ίδιο έτος που βραβεύτηκε και ο Κουρ. Άλλο σημαντικό έργο του ήταν το 1827 Ο θάνατος του Καίσαρα, που είχε μεγάλο αντίκτυπο και αγοράστηκε από το γαλλικό κράτος.
Το 1831 τιμήθηκε με μετάλλιο Α' κατηγορίας και το 1838 έγινε μέλος της Λεγεώνας της Τιμής. Το 1853 διορίστηκε επιμελητής του μουσείου της ιδιαίτερης πατρίδας του, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατο του τον Σεπτέμβριο του 1865.
Χρήστος Γεωργίου

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1893 και πέθανε στην Αθήνα το 1966. Ήταν αθλητής, σκοπευτής, του Παναχαϊκού και είχε σπουδάσει πολιτικός μηχανικός. Ο Γεωργίου συμμετείχε στο πρώτο πανελλήνιο σκοπευτικό πρωτάθλημα, τα Ελευθέρια, που έγινε στο Ρίο της Πάτρας τον Φεβρουάριο του 1910. Ήταν πρώτος στην γενική βαθμολογία , 29 στις 30 βολές, με 182 βαθμούς με όπλο γκρά και οκλαδόν, αφού επιτρεπόταν ο σκοπευτής να κάνει βολή από όποια θέση επιθυμεί. Μαζί με το χρυσό μετάλλιο κέρδισε και το έπαθλο των 10.000 δραχμών. Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής στον αγώνα πήραν μέρος 361 αθλητές , ο Γεωργίου σκόπευσε από την 5η σκοπιά.
Ο Παναχαϊκός τίμησε τον Γεωργίου με γιορτή ενώ ο αθλητής συνοδεύτηκε μέχρι το σπίτι του με το λάβαρο του συλλόγου αλλά και του Α΄γυμνασίου όπου φοιτούσε στην Δ΄τάξη. Η πομπή πέρασε πρώτα από το δημαρχείο όπου έβγαλαν λόγους ο νικητής υπουργοί ο νομάρχης και ο δήμαρχος.
Ο Γεωργίου είχε ασχοληθεί με την σκοποβολή από πολύ μικρή ηλικία , ασκούνταν στο σκοπευτήριο του Παναχαϊκού και στο σχολικό σκοπευτήριο . Στους σχολικούς σκοπευτικούς αγώνες της ίδια χρονιάς είχε έλθει δεύτερος.
Μαρία της Μολίνα

H Μαρία Αλφόνσο, ισπαν. Maria Alfonso (π. 1266 - 1321) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κόρη του πρίγκιπα της Καστίλης & του Λεόν και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης & Λεόν.

Βιογραφία

Ήταν η τρίτη κόρη (1η από τον 3ο γάμο) του Αλφόνσου πρίγκιπα της Καστίλης & του Λεόν και της 3ης συζύγου του Μάγιορ Αλφόνσο, κόρη και κληρονόμο του Αλφόνσο Τέγιεθ 4ου κυρίου του Μενέσες.
Ο πατέρας της είχε νυμφευτεί σε πρώτο γάμο την κυρία της Μολίνα & Μέσα και όταν αυτή απεβίωσε, έμεινε κύριος της Μολίνα & Μέσα.
Εκλογές στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Στο γερμανικό κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Κοινοβουλίου του κρατιδίου (Landtag).
Κορράδος Β΄ της Ιταλίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας και της Μπέρτας, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη της Σαβοΐας. Γεννήθηκε στο αββαείο Χέρσφελντ. Ο πατέρας του νίκησε τους εξεγερθέντες Σάξονες και σε Σύνοδο στο Γκόσλαρ το 1075 όρκισε τους συμμετέχοντες να αναγνωρίσουν τον Κορράδο Β΄ διάδοχό του.
Το 1076 απεβίωσε ο Γοδεφρείδος Δ΄ δούκας της Κάτω Λωρραίνης και ο Ερρίκος Δ΄ αρνήθηκε να ορίσει διάδοχο τον ανιψιό του δούκα. Όρισε τον 2 ετών Κορράδο Β΄ με επίτροπο τον Αλβέρτο Γ΄ του Ναμύρ, ενώ έδωσε στον διεκδικητή ανιψιό τη μαρκιωνία της Αμβέρσας. To 1077 ο Κορράδος Β΄ ακολούθησε τον πατέρα του που διέσχισε τις Άλπεις για να μεταβεί στην Κανόσα, μια και δεν υπήρχε κάποιος στη Γερμανία για να εμπιστευτεί ο Ερρίκος Δ΄ τον γιο του. Όταν ο πατέρας του επέστρεψε στη Γερμανία, τον άφησε στην Ιταλία ως ενίσχυση των Γιβελλίνων (οπαδών του βασιλιά της Γερμανίας) και υπό την επίβλεψη του αρχιεπισκόπου του Μιλάνου, εχθρού του πάπα. Στη Γερμανία οι Σάξονες δεν αναγνώριζαν κανέναν από τους δύο Σάλιους. Ο πατέρας του ήλθε για 2η φορά στην Ιταλία για να τον νυμφεύσει.