google/wiki40b huggingface dataset:
Αργυρή Πεδιάδα

Η Αργυρή Πεδιάδα (Argyre Planitia) είναι μία μεγάλη πεδιάδα και κυκλική λεκάνη από πρόσκρουση αστεροειδούς που βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη `Αρη. Η ονομασία της προέρχεται από ένα μυθικό νησί από άργυρο της ελληνικής μυθολογίας, που βρισκόταν στον ανατολικό ωκεανό. Της δόθηκε για πρώτη φορά σε ένα χάρτη του πλανήτη που σχεδίασε ο Ιταλός αστρονόμος Τζοβάνι Σκιαπαρέλι το 1877.
Το κέντρο της Αργυρής βρίσκεται σε αρειογραφικές συντεταγμένες 49,7 μοίρες νότιο πλάτος και 70,5 μοίρες ανατολικό μήκος. Η πεδιάδα απλώνεται μεταξύ των πλατών 35° έως 61° Ν και 27° έως 62° Δ. Η λεκάνη έχει διάμετρο περίπου 1800 km και ο πυθμένας της βρίσκεται 5,2 km κάτω από τις γύρω περιοχές: Πρόκειται για τη δεύτερη λεκάνη από πρόσκρουση στον `Αρη μετά την Ελλάδα.
Η Αργυρή δημιουργήθηκε πιθανώς κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου του Ύστερου Βαρέος Βομβαρδισμού (Late Heavy Bombardment) στο Ηλιακό Σύστημα, περίπου 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα και ίσως είναι μία από τις καλύτερα διατηρημένες λεκάνες προσκρούσεως από εκείνη τη μακρινή εποχή. Περιβάλλεται από τραχιά οροπέδια που σχηματίζουν ομόκεντρα και ακτινικά σχήματα γύρω της, με οροσειρές όπως τα Όρη των Χαρίτων (Charitum Montes) και τα Όρη των Νηρηίδων (Nereidum Montes).
Τέσσερα μεγάλα νοάχεια φαράγγια φαίνονται να εκβάλλουν ακτινικά προς τη λεκάνη. Τα τρία από αυτά (οι κοιλάδες Surius, Dzígai και Palacopas) φιλοξενούσαν κάποτε ποτάμια που έρρεαν μέσα στην Αργυρή από τα νότια και τα ανατολικά, διασχίζοντας τις οροσειρές του χείλους της. Το τέταρτο, η Κοιλάδα Uzboi, εμφανίζεται να διαρρεόταν προς τα έξω της Αργυρής, προς τα βόρεια, στη Χρυσή Πεδιάδα. Υπάρχει και ένας μικρότερος δίαυλος εκροής, η Κοιλάδα Nia, που φαίνεται να δημιουργήθηκε μεταγενέστερα, κατά την Αμαζόνια περίοδο, μετά το τέλος των μεγάλων πλημμυρών και λιμνογενέσεων.
Ο αρχικός πυθμένας της λεκάνης είναι σήμερα θαμμένος κάτω από εύθρυπτο, χαλαρό και χονδρόκοκκο διαστρωματωμένο υλικό που ίσως είναι λιμναίο ίζημα. Δεν είναι ορατοί εσωτερικοί δακτύλιοι από την πρόσκρουση, αλλά απομονωμένοι όγκοι μέσα στη λεκάνη μπορεί να είναι υπολείμματα ενός εσωτερικού δακτυλίου.
Ο κρατήρας Γκάλε στο ανατολικό άκρο της Αργυρής μοιάζει πολύ από ψηλά με ένα χαμογελαστό ανθρώπινο πρόσωπο.
Στέλιος Πέρρος

Καριέρα

Ο Πέρρος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τον Μελιτέα Θεσσαλονίκης και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1957. Κατά την πρώτη του χρονιά με τους "κίτρινους" έπαιξε ως δεξιός εξτρέμ σε εννέα αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, σκοράροντας δύο τέρματα στον αγώνα κατά του Μακεδονικού με 6-1, στις 24 Νοεμβρίου 1957.
Την επόμενη σεζόν, οδήγησε τον Άρη στην κατάκτηση του τοπικού τίτλου, πετυχαίνοντας πέντε τέρματα σε δέκα αγώνες, ενώ στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος σκόραρε έξι ακόμη φορές σε δεκατρείς αγώνες. Καλύτερη του εμφάνιση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ήταν στις 23 Νοεμβρίου 1958, όταν πέτυχε τα δύο γκολ της ομάδας του στη νίκη με 2-0 κατά του Ηρακλή, ενώ στην τελική φάση πέτυχε δύο γκολ στον εναρκτήριο αγώνα κατά της Δόξας Δράμας, όπου οι "κίτρινοι" επιβλήθηκαν με 3-0, όπως και στο 4-0 κατά του Παναιγιάλειου στις 18 Φεβρουαρίου 1959.
Στις πρώτες χρονιές της Α' Εθνικής, ο Πέρρος αποτέλεσε βασικό κομμάτι της ομάδας του Άρη, σκοράροντας τέσσερις φορές το 1959-60 και άλλες δύο το 1960-61. Το τελευταίο του γκολ, το πέτυχε στον εκτός έδρας αγώνα κατά του ΠΑΟΚ στις 19 Νοεμβρίου 1961, όπου άνοιξε το σκορ στο 15ο λεπτό, αλλά μετά τον καταλογισμό πέναλτι υπέρ του γηπεδούχου, αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα λόγω διαμαρτυρίας.
Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα, στις 18 Νοεμβρίου 1962 κατά του Ολυμπιακού. Το καλοκαίρι του 1963, αποτέλεσε παρελθόν για την ομάδα της Θεσσαλονίκης.
Ισαβέλλα της Μαγιόρκας

Αιχμαλωσία

Κληρονόμησε τα εδάφη και τις διεκδικήσεις στο βασίλειο της Μαγιόρκας με τον θάνατο του αδελφού της Ιακώβου Δ΄ της Μαγιόρκας (1375). Ο πατέρας τους έχασε το βασίλειο (1343) και έπεσε στην μάχη του Λουκμέιζορ (1349) σε πόλεμο εναντίον του θείου της Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας. Ο Πέτρος Δ΄ μετά την μάχη συνέλαβε αιχμάλωτη την Ισαβέλλα, τον αδελφό της και την θετή της μητέρα, μεταφέρθηκαν στην μονή των Πουρ Κλερ στην Βαλένθια. Ελευθερώθηκε χάρη στις προσπάθειες της θετής της μητέρας (1359) αφού πρώτα αναγκάστηκε να αποκηρύξει τα δικαιώματα της στην Μαγιόρκα.
Μιχαήλ Βουδούρης

Βιογραφία

Η οικογένειά του καταγόταν από τη Γαράντζα της Μεσσηνίας, αλλά γεννήθηκε στην Ύδρα. Υπήρξε κυβερνήτης του πυρπολικού "Μέδουσα". Το 1825 στη ναυμαχία μεταξύ του Κάβου Ματαπά και Κυθήρων πυρπόλησε πολλές εχθρικές κορβέτες και ένα μεγάλο μπρίκι. Έδειξε απαράμιλη ανδρεία και τόλμη, και με την δράση του προξένησε μεγάλη βλάβη στον εχθρό. Σε μια ηρωική πάλη έχασε δεκαοκτώ ναύτες. Σκοτώθηκε όταν ανατινάχτηκε από ατύχημα το πλοίο του στις 13 Ιουνίου του 1825.
Ιωάννης Αδόλφος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Νόρμπουρκ

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Β΄ του νεότερου δούκα του Σ.Χ.Σ. και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Γ΄ δούκα του Μπράουνβαϊκ-Γκρούμπενχαγκεν.
Όπως και ο πατέρας του, μετέβη στη Ρώμη για σπουδές (1596-97). Το 1622 διαδέχθηκαν τον Ιωάννη Β΄ τα τέκνα του: ο ΑΛέξανδρος έλαβε το Σ.Χ.Σ., ο Ιωάννης-Αδόλφος του Νόρμπουρκ (επί της νήσου Αλς), ο Ιωακείμ-Ερνέστος το Πλεν και άλλοι αδελφοί τα υπόλοιπα μέρη. Αρραβωνιάστηκε τη Μαρία-Χέντβιχ, κόρη του Ερνέστου-Λουδοβίκου δούκα της Πομερανίας, αλλά η Μαρία-Χέντβιχ απεβίωσε το 1606, έτσι δεν πρόλαβε να νυμφευτεί.
Απεβίωσε το 1624 σε ηλικία 48 ετών, άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος.
Σπυρίδων Μπαμπαλετάκης

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Μυστρά της Σπάρτης το 1892. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940.

Επιστρέφοντας από το αλβανικό μέτωπο μετά την εισβολή της Γερμανίας και την κατάρρευση του μετώπου, εντάχθηκε στην εθνική αντιστασιακή Οργάνωση Ανάστασης του Γένους, που προέβαινε σε συλλογή πληροφοριών και δολιοφθορές. Η δραστηριότητά του αυτή έγινε γνωστή στις ιταλικές αρχές των δυνάμεων κατοχής όπου και τον συνέλαβαν. Κατά τη διάρκεια των πολλών εξαντλητικών ανακρίσεων και βασανισμών που υποβλήθηκε υπέστη τύφλωση.
Μετά την απελευθέρωση τιμήθηκε ιδιαίτερα με πλείστα παράσημα ανδρείας και στρατιωτικής αξίας ελληνικά και συμμαχικά.
Ιάκωβος της Αραγωνίας (μοναχός)

Η νεότητά του

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης τού Καρόλου Β΄ της Νάπολης.
Όταν η Λευκή ήταν έγκυος, ο πατέρας του έστειλε και έφεραν έναν αξιόλογο ιατρό από το Παρίσι, ο οποίος βοήθησε τη Λευκή στη γέννηση τού Ιακώβου. Ο ίδιος ο βασιλιάς επέβλεπε την υγεία τού διαδόχου, τού όρισε ιατρούς και τους ζητούσε αναφορές. Ακόμη και ο αρχιθαλαμηπόλος τού διαδόχου ήταν ιατρός. Όρισε τον Ιάκωβο ως γενικό πληρεξούσιο (procurator general) με τη δικαιοδοσία να χειρίζεται δικαστικές υποθέσεις στο όνομα τού βασιλιά. Το 1313 ο Ιάκωβος είχε σοβαρό πυρετό, αλλά το ξεπέρασε.

Η διαφωνία για το γάμο του

Η συμφωνία τού αρραβώνα του με την Ελεονώρα από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα έγινε το 1308 στο Μονρεάλ δε Αρίθα. Η συμφωνία ήταν μεγάλης σπουδαιότητας, καθώς η ενός έτους Ελεονώρα ήταν το πρώτο τέκνο τού Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης. Το 1312 η Ελεονώρα ήλθε στην Αραγωνία για να μεγαλώσει ως μελλοντική βασίλισσα. Όμως ο Ιάκωβος ήταν εξαιρετικά απροσδόκητος: την άνοιξη τού 1318, στα 22 έτη του, ανακοίνωσε στον πατέρα του ότι επιθυμούσε τη διακοπή τού αρραβώνα και την παραίτησή του από τη διαδοχή, ώστε να γίνει μοναχός, αν και δεν είχε δείξει ως τότε ενδιαφέρον για μία τέτοια ζωή. Ο εξοργισμένος πατέρας του προσπάθησε να τον αποτρέψει, αλλά χωρίς επιτυχία. 
Το καλοκαίρι ασθένησε από αποστήματα και πέρασε έτσι ασθενής το φθινόπωρο και το χειμώνα. Αυτό το είχε ως πρόφαση για να μην επισκεφθεί τον πατέρα του, πράγμα που χειροτέρεψε τη σχέση τους. Οι διαδικασίες για την τελετή προχωρούσαν, παρά την αντίθεσή του. Ο γάμος εορτάστηκε το 1319 στη Γανδέσα, όμως ο Ιάκωβος αρνιόταν να τον ολοκληρώσει· ήταν 23 ετών και η σύζυγός του 12.

Η ζωή στη μονή

Τελικά ο βασιλιάς ενέδωσε στο αίτημα τού γιου του. Σε μία συνέλευση των ευγενών στη μονή τού Αγ. Φραγκίσκου στην Ταρραγόνα, ο γάμος ακυρώθηκε, καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί. Ο Ιάκωβος εισήλθε στο Τάγμα τού Αγ. Ιωάννη της Ιερουσαλήμ· αργότερα το άφησε για το τοπικό Τάγμα της Μοντέσα. Ο Ιάκωβος ήταν ασταθής και ακόλαστος και αυτό χειροτέρευε τις σχέσεις του με τον πατέρα του.
Το 1327 απεβίωσε ο βασιλιάς και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Αλφόνσος Δ΄, ο οποίος, πρόσφατα χήρος, νυμφεύτηκε την Ελεονώρα το 1329. Ο Ιάκωβος απεβίωσε το 1334 σε ηλικία 38 ετών.
Σημαία της Γης

Η σημαία της Γης έχει φόντο σκούρο μπλε και κεντρικό της στοιχείο είναι η φημισμένη φωτογραφία της NASA που δείχνει τον πλανήτη μας όπως φαίνεται από το Διάστημα.
Η σημαία δεν είναι επίσημη, καθώς δεν υπάρχει επίσημος κυβερνητικός φορέας για τη Γη.
Συνδέεται με την Ημέρα της Γης, που αφορά την ευαισθητοποίηση για θέματα περιβάλλοντος και τον εορτασμό του κινήματος της παγκόσμιας κοινότητας.
Το τανγκό των Χριστουγέννων

Πλοκή

Η ταινία ξεκινά στο σήμερα, σε ένα φαρμακείο, όπου ένας ηλικιωμένος άνδρας συναντά έναν νεαρό άντρα και κλονίζεται. Τότε πάει στο σπίτι του και ψάχνει να βρει μία προτομή της Θεάς Αφροδίτης.
Σε ένα στρατόπεδο στον Έβρο, κατά την περίοδο της Δικτατορίας, αρχίζουν τις ετοιμασίες για να υποδεχτούν τα Χριστούγεννα. Ο διοικητής του στρατοπέδου Μανώλης Λόγγος, ώστε όλα να είναι έτοιμα έως τότε, απαγορεύει τις άδειες των οπλιτών. Ο Καραμανίδης, ένας υπολοχαγός, είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του διοικητή και είναι αρκετά θλιμμένος, γιατί υπήρχε φόβος να μην την ξαναδεί, καθότι ο διοικητής προσμένει μετάθεση στην Αθήνα. Σε μία γιορτή στη λέσχη, ο Καραμανίδης, βλέπει τη Ζωή να μη χορεύει και να θαυμάζει αυτούς που χορεύουν τανγκό, η οποία μάλιστα ήταν αρκετά απογοητευμένη με τον άντρα της, καθότι παντρεύτηκε και μικρή.
Ο υπολοχαγός, ξαφνιάζει έναν φαντάρο, ο οποίος είχε αναλάβει τα καλλιτεχνικά της γιορτής των Χριστουγέννων, λέγοντας του να του μάθει να χορεύει τανγκό. Έτσι, εξασφαλίζοντας να έχει υπηρεσία τα Χριστούγεννα, τον διέταξε να έρχεται κρυφά κάθε βράδυ στο γραφείο του ΑΥΔΜ, και να του κάνει μαθήματα. Παράλληλα, όμως, Λάζαρος, μαθαίνει από την αδελφή του ότι η μητέρα τους αργοπεθαίνει και του ζητά να σπεύσει ταχέως να τη δει. Όταν αιτείται άδεια από τον Καραμανίδη, εκείνος την αρνείται και του λέει ότι αν τον έχει μάθει να χορεύει έως τη γιορτή, τότε θα του τη δώσει.
Σε κάποια φάση, όταν η μητέρα του φαντάρου χειροτέρευσε πολύ, εκείνος δοκίμασε να κάνει "μαντραπήδα". Αν και τον σταμάτησε ο υπολοχαγός, τελικά, δεν είπε τίποτα, και τον άφησε να φύγει. Εκείνος όμως επέστρεψε, και πήγε αμέσως να συνεχίσει το μάθημα τανγκό στον Καραμανίδη, λέγοντάς του ότι είναι πολύ άσχημο να είσαι ανήμπορος να έχεις αυτό που πραγματικά θέλεις. Κι ενώ χορεύουν, ο Καραμανίδης σκεφτόταν τη Ζωή και έγειρε προς αυτήν να τη φιλήσει φιλώντας τον Λαζάρου, τότε ο Λαζάρου λιποθυμά από πνευμονία και τον πάνε στο νοσοκομείο.
Η γιορτή έφτασε, αλλά αρχικά, η Ζωή δεν εμφανίστηκε. Κατόπιν, όταν εμφανίστηκε, ο άντρας της σηκώθηκε να μιλήσει με τον Ταξίαρχο, ο οποίος του είπε για τη μετάθεση και ότι ήταν έτοιμη. Ήδη ο Καραμανίδης πήγε και ακολούθησε τα βήματα που του υπέδειξε ο Λαζάρου και επάνω στον χορό της είπε ότι την αγαπά κι ότι εκείνος είχε στείλει έναν δίσκο με τανγκό.
Η ταινία τελειώνει στο σήμερα, όταν ο ηλικιωμένος συναντά ξανά τον νεαρό και του λέει ότι γνώριζε τον πατέρα του και ότι ήταν ίδιοι, πράγμα που εξέπληξε τον νεαρό, γιατί όλοι λέγανε το αντίθετο. Κατόπιν, του λέει ότι τον λένε Λόγγο και ο ηλικιωμένος, που ήταν ο Λαζάρου αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί. Έτσι, πάει κι επισκέπτεται τη Ζωή και της δίνει την προτομή, ενώ στέλνει και τον δίσκο με τα τανγκό στον Καραμανίδη χωρίς να εμφανιστεί.

Βραβεία

Η ταινία απέσπασε τρία βραβεία από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (ενδυματολογίας, σκηνογραφίας και πρωτότυπης μουσικής).
Σεργκέι Στάνισεφ

Καριέρα

Γεννήθηκε στην Ουκρανία στις 5 Μαΐου του 1966. Σπούδασε στο London School of Economics πολιτικές επιστήμες το 1998. Εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος.
Ανήκει στο κόμμα BSP (Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), του οποίου είναι Πρόεδρος. Μετά τις εκλογές της 25 Ιουνίου 2005, ο Στάνισεφ επιλέχθηκε στις 27 Ιουλίου 2005 από το Κοινοβούλιο για την Πρωθυπουργία. Η κυβέρνησή του όμως καταψηφίστηκε με πρόταση μομφής και επαναδιορίστηκε λίγο μετά. Ηγήθηκε τρικομματικής κυβέρνησης συνασπισμού, μαζί με το Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες και το κόμμα του απερχόμενου Πρωθυπουργού Συμεών. Με ψήφους 168 υπέρ και 67 κατά το Κοινοβούλιο ενέκρινε τελικά την τρικομματική κυβέρνηση συνασπισμού και στις 17 Αυγούστου 2005 ανέλαβε την πρωθυπουργία. Στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 2009 ηττήθηκε από την Κεντροδεξιά αλλά επανεξελέγη πρόεδρος του κόμματός του με 455 ψήφους στις 19 Οκτωβρίου 2009, σε έκτακτο συνέδριο. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπόικο Μπορίσοφ.
130 Ηλέκτρα

Δορυφόρος

Στις 15 Αυγούστου 2003 ένας μικρός φυσικός δορυφόρος της Ηλέκτρας με απόλυτο μέγεθος 14,5 ανακαλύφθηκε από τους W.J. Merline, P.M. Tamblyn, C. Dumas, L.M. Close, C.R. Chapman και F. Menard με το τηλεσκόπιο Keck II της Χαβάης. Φέρει το προσωρινό «όνομα» S/2003 (130) 1. Η διάμετρός του εκτιμάται σε 4 χλμ. και περιφέρεται περί την Ηλέκτρα σε μέση απόσταση 1.170 χλμ. περίπου από την επιφάνειά της με ταχύτητα ως προς αυτή 23 m/sec (83 χιλιόμετρα την ώρα), συμπληρώνει δηλαδή μία περιφορά γύρω της σε λίγο λιγότερο από 4 γήινες ημέρες. Θεωρώντας παρόμοια σύσταση με την Ηλέκτρα, η μάζα του δορυφόρου πρέπει να ανέρχεται σε 400 δισεκατομμύρια τόνους.
Κική Σαραντάκου

Βιογραφικό

Η Αγγελική Σαραντάκου γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1934 στην Αίγινα. Οι γονείς της ονομάζονταν Γεώργιος Πρωτονοτάριος και Ευθυμία Μοίρα. Σπούδασε χημικός κι έκανε μεταπτυχιακό στην πυρηνική χημεία. Ειδικεύτηκε στην κλινική χημεία κι από το 1965 εργάστηκε στο ορμονολογικό εργαστήριο του Αρεταίειου νοσοκομείου. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα κι έγινε διαδοχικά λέκτορας της ιατρικής (1974), επίκουρος (1983) και αναπληρώτρια καθηγήτρια (1995). Έχει  και πολλές δημοσιεύσεις σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά. Παράλληλα ασχολείται με την ποίηση από νεαρή ηλικία.
Σημαία της Ινγκουσετίας

Συμβολισμός

Στη θρησκεία και τη φιλοσοφία των Ινγκουσέτιων, το Ηλιακό έμβλημα (στο κέντρο της σημαίας) αντιπροσωπεύει όχι μόνο τον ήλιο και το σύμπαν, αλλά και τη συνειδητοποίηση της ενότητας του πνεύματος με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Το κόκκινο υπενθυμίζει τον αγώνα των Ινγκουσέτιων για την ύπαρξη και την υπεράσπιση της πατρίδας τους. Το λευκό συμβολίζει τη θεϊκή καθαρότητα των σκέψεων και των απόψεων του έθνους. Το πράσινο είναι το σύμβολο του Ισλάμ.
Βουλώνη

Ιστορία του ονόματος

Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, η πόλη ονομάστηκε Πορ-ντε-λ'Ουνιόν (ελ:Λιμάνι της Ένωσης).
Οι κάτοικοι της Βουλώνης στα γαλλικά ονομάζονται Μπουλοναί (Boulonnais).  
Η Βουλώνη έδωσε το όνομά της στην γεωγραφική περιοχή του Μπουλοναί, που περιλαμβάνει αρκετές κοινότητες που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.
Μια πόλη της Αργεντινής στα βόρεια προάστια του Μπουένος Άιρες, (Μπουλόν-συρ-μερ), αλλά και ένας δρόμος του Μπουένος Άιρες, στη συνοικία της Μπαλβανέρα, κρατούν το όνομά τους από την Βουλώνη, ως φόρο τιμής στην πόλη όπου πέθανε εξόριστος το 1850 ο στρατηγός Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, ήρωας της ανεξαρτησίας της Αργεντινής.

Αθλητισμός

Στις 29 Μαΐου 2009, μετά από μια νίκη με 4-0 απέναντι στην Αμιέν ΣΚ Φουτμπόλ, η Ουνιόν Σπορτίβ Βουλώνη Κοτ ντ'Οπάλ (USBCO) προβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Λιγκ 1. Πρωταθλήτρια της CFA το 2005, η ομάδα θα ανέβει τρεις κατηγορίες (Από την CFA στην Λιγκ 1) σε διάστημα 5 ετών. Μετά από μια σεζόν στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, η USBCO επιστρέφει στην Λιγκ 2.
Η Σταντ Ολιμπίκ Μαριτίμ Μπουλοναί (SOMB), τοπική ομάδα μπάσκετ, αγωνίζεται από την σεζόν 2010-2011 στην Pro B (η αντίστοιχη Α2 της Γαλλίας).
Ρουτίλιο

Γενικά

Απαντά τόσο σε εκρηξιγενή πετρώματα (ανορθοσίτης, γρανιτικός πηγματίτης) όσο και μεταμορφωσιγενή πετρώματα (μεταμόρφωση υπό υψηλές θερμοκρασίες και πιέσεις), όπως μέσα σε γνεύσιο, μεταμορφωμένους ασβεστολίθους επαφής) αλλά και σε σχιστολίθους. Σε περιπτώσεις χαμηλότερων πιέσεων σχηματίζονται τα πολυμορφικά του ορυκτά ανατάσης (anatase) και μπρουκίτης (brookite). Συχνά στην δομή του ρουτιλίου συμμετέχουν σίδηρος, νιόβιο και ταντάλιο, τα οποία του προσδίδουν μελανό χρώμα.
Είναι ορυκτό συνδεδεμένο με αιματίτη, ιλμενίτη, απατίτη, αδουλάριο, τιτανίτη και, ιδιαίτερα, χαλαζία.
Το φαινόμενο του αστερισμού, που εμφανίζουν ορισμένοι πολύτιμοι λίθοι, όπως το ζαφείρι, οφείλεται στην ύπαρξη μικρών κρυστάλλων ρουτιλίου.
Η σιδηρόμαυρου χρώματος παραλλαγή του ονομάζεται νιγρίνης (nigrin)
Χρησιμοποιείται, κυρίως, για την παρασκευή τιτανίου και άλλων, σπανιότερων μετάλλων, όπως ταντάλιο και νιόβιο, αλλά και για την επικάλυψη των ηλεκτροδίων της ηλεκτροσυγκόλλησης, οπότε το παραγόμενο κράμα περιέχει και τιτάνιο.
Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές ανά τον πλανήτη. Κύριοι παραγωγοί ρουτιλίου είναι η Αυστραλία, η Νότια Αφρική, η Ινδία, η Ουκρανία, η Σρι Λάνκα και η Μαδαγασκάρη.
Στην Ελλάδα απαντάται στα νησιά Άνδρο, Νάξο, Σάμο, στα μεταλλεία Λαυρίου (Πλάκα αριθ. 80), στην Κρήτη (Βιάννος (Ηρακλείου, στα Χανιά και στη Σητεία), στα μεταλλεία Κασσάνδρας (ορυχείο Ολυμπιάδας), στην Κοζάνη (οφιολιθικό σύμπλεγμα Βούρινου), στο Πολυδένδρι Θεσσαλονίκης, στη Λακωνία και στις Άνω Θέρμες του Νομού Ροδόπης.
Aνευρίσκεται, επίσης, και ο πολύμορφος ανατάσης στα μεταλλεία Λαυρίου και στις βωξιτικές αποθέσεις στην περιοχή των Μεγάρων.
Νάσσοι

Οι Νάσσοι ήταν αρχαία κώμη της Αζανίας της Αρκαδίας· σήμερα η περιοχή διοικητικά ανήκει στον Νομό Αρκαδίας και στην Επαρχία Μαντινείας.
Βρισκόταν στον αρχαίο δρόμο. Απείχε επτά στάδια από τις Καφυές και πενήντα στάδια από τον Λάδωνα. Κοντά υπήρχε το αρχαίο δάσος του Σόρωνα και οι κώμες Σκοτάνη, Αργέαθοι και Λυκούντες. Ανήκε στην πόλη - κράτος του Κλείτωρα.
Ο σήμερα λεγόμενος «Κάμπος του Δάρα» ή «Κοιλάδα του Τράγου», με τις γύρω πλαγιές των βουνών, ήταν η περιοχή των αρχαίων αρκαδικών «Νάσων». Οι «Νάσοι» (δηλ. οι «Νήσοι», τα νησιά του τόπου εκείνου), θα ήταν κάποτε, όπως φαίνεται, «λιμναίοι οικισμοί» μέσα σε κάποια μεγάλη λίμνη με πολλές μικρές οικήσεις, που θ' απλωνόταν μέσα κι έξω από τον σημερινό «Κάμπο του Δάρα». Οι οικισμοί λοιπόν των «Νησιών» εκείνων θ' αποτελούσαν τους γνωστούς από τ' αρχαία χρόνια «Νάσους», που κυρίως τις γνωρίζουμε από τις πληροφορίες του Μικρασιάτη περιηγητή Παυσανία, στα 176 μ.Χ., όπως περιγράφονται στα "Αρκαδικά", βιβλίο του έργου του «Ελλάδος Περιήγησις».
Πέτρος Μήτσος

Βιογραφία

Καταγόταν από παλιά στρατιωτική οικογένειας του Πύργου και αδερφός του ήταν ο Γεώργιος Μήτσος, με τον οποίο μαζί υπηρέτησε στην μάχη του Λάλα. Πολέμησε στο Χλεμούτσι τους πολιορκημένους Τούρκους, στην πολιορκία της Πάτρας, και αλλού, ακόμα και στο Μεσολόγγι.
Ο Πέτρος Μήτσος ήταν με το πλευρό των κυβερνητικών στις εμφύλιες διαμάχες. Το 1823 σκότωσε τον πατέρα του Γιάννη Διάκου. Τον Ιούλιο όμως του 1825 δολοφονήθηκε από τον Διονύσιο Διάκο.
Λίλι Πότερ

Παιδική ζωή

Η Λίλι γεννήθηκε από την οικογένεια Έβανς και είχε μια αδελφή με το όνομα Πετούνια. Οι γονείς της ήταν πολύ περήφανοι όταν η κόρη τους πήρε γράμμα από το Χόγκουαρτς. Η Πετούνια ζήλευε και έτσι την αποκαλούσε φρικιό. Σε παιδική ηλικία ήταν φίλη με τον Σέβερους Σνέιπ, ο οποίος πάντα ήταν ερωτευμένος μαζί της.

Η ζωή στο Χόγκουαρτς

Στην ηλικία των έντεκα, παρουσιάστηκε στο Χόγκουαρτς Σχολή Μαγείας και Ξορκιών και μπήκε στον κοιτώνα του Γκρίφιντορ. Ήταν πολύ καλή στα φίλτρα και έτσι έγινε μέλος στο κλαμπ του καθηγητή Σλάγκχορν. Στον έβδομο χρόνο έγινε Αρχιεπιμελήτρια.
Στον πέμπτο της χρόνο σταμάτησε να έχει φίλο τον Σέβερους. Ο Τζέιμς Πότερ της ζητούσε να βγαίνουν μαζί αλλά αρνήθηκε. Ο Σείριος σχολίασε ότι δεν μπορούσε να μην επιδείξει κάτι όταν αυτή ήταν τριγύρω. Δεν μισούσε τον Τζέιμς, απλώς είχε γίνει λάθος βήμα. Τελικά στο έβδομο έτος άρχισαν να βγαίνουν. Το ραβδί της ήταν 10.25 ίντσες, φτιαγμένο από ξύλο ιτιάς.

Πρώτος Πόλεμος

Κάποτε μεταξύ του χειμώνα 1978 και του καλοκαιριού 1979 η Λίλι και ο Τζέιμς παντρεύτηκαν. Ο γιος τους, Χάρι, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου του 1980. Μεταξύ του Πρώτου Πολέμου, αψήφησαν το Λόρδο Βόλντεμορτ 3 φορές και ήταν μέλη του Τάγματος του Φοίνικα. Κάποια στιγμή ο Βόλντεμορτ έψαχνε να βρει τη Λίλι και τον Τζέιμς οπότε οι δυο τους μαζί με το γιο τους Χάρι, κρύφτηκαν σε ένα σπίτι με την τοποθεσία του να είναι γνωστή μόνο στο μυστικό προστάτη τους. Ο ρόλος αυτός είχε δωθεί στο Σείριο Μπλακ, αλλά επειδή αυτός φοβόταν ότι τον υποψιάζονταν, πρότεινε στο Τζέιμς και στη Λίλι να κάνουν προστάτη τους τον Πίτερ Πέτιγκριου. Ο Πίτερ τους πρόδωσε στον Βόλντεμορτ και έγινε η αιτία να πεθάνουν.

Εξωτερική εμφάνιση

Η Λίλι ήταν μια πανέμορφη γυναίκα. Είχε πυκνά, σκούρα κόκκινα μαλλιά που έπεφταν στους ώμους της, και φωτεινά πράσινα αμυγδαλωτά μάτια, τα οποία κληρονόμησε και ο γιος της. Έχει σχολιαστεί από έναν ενήλικο Χάρι, όταν ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, ότι ήταν εξαιρετικά όμορφη ακόμη και αντιμέτωπη με τον θάνατο.
Σεμπέκο

Σεμπέκο (xebec) ονομάζονταν το ταχύπλοο σκάφος που χρησιμοποιούσαν οι πειρατές από τον 16ο αιώνα έως τον 19ο αιώνα.
Το Σεμπέκο μπορούσε να πλέει ακόμα και σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες, ήταν ταχύτατο, και αποτελούσε το φόβο κάθε σκάφους της εποχής.
Η ειδική κατασκευή των ιστίων του, του έδινε την δυνατότητα να ταξιδεύει υπό γωνία 38° προς την κατεύθυνση του ανέμου ενώ τα ιστιοφόρα της εποχής δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν τις 60 ή 70 μοίρες.
Σύμφωνα με τον Τζωρτζ Χογκ, έφορο του Ναυτικού Μουσείου της Κορνουάλης, έμοιαζε «με την επιτάχυνση ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου ή η ταχύτητα με την οποία κερδίζει ύψος ένα μαχητικό αεριωθούμενο».
Αυτό έδινε σημαντικά πλεονεκτήματα στους πειρατές.
Η ταχύτητα αυτή οφειλόταν στον τρόπο με τον οποίο ήταν κατανεμημένα τα ιστία του, τρίγωνα και τετράγωνα πανιά, που τους έδινε την δυνατότητα να στρίβουν όλα μαζί.
Οι Φίλιπ Γκούντι (σχεδιαστής ιστίων) και Γκρέιαμ Νίλσον (πρώην πλοίαρχος του Βασιλικού Ναυτικού) εξοπλίζοντας το TS Pelican με παρόμοια ιστία, κατόρθωσαν να πετύχουν ταχύτητα 10 κόμβων υπό γωνία 38 μοιρών και αντίθετα με τον άνεμο.
Το Σεμπέκο αντιστοιχούσε με το ελληνικό Μύστικο που αναδείχθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Βάλτερ Μαρτίνεζ (ποδοσφαιριστής)

Σταδιοδρομία σε συλλόγους

Ο Μαρτίνεζ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Βικτόρια και έκανε το ντεμπούτο του στις 25 Νοεμβρίου 2000 εναντίον της Ντεπόρτες Σάβιο. Επίσης, αγωνίστηκε στις Βίντα και Μαραθόν. 
Στις 27 Ιανουαρίου 2007, η Diario Deportivo Diez επιβεβαίωσε ότι θα παίξει στην κινεζική Γκουοάν Πεκίνου, στην οποία θα αγωνιζόταν για τέσσερις σεζόν σε δύο ξεχωριστές περιόδους. Τον Ιούλιο του 2010, εντάχθηκε στην ομάδα για τη δεύτερη θητεία του. 
Τον Ιανουάριο του 2011, έγινε ο 11ος ποδοσφαιριστής από την Ονδούρα στην Πριμέρα Ντιβισιόν μετά την ένταξή του στην Αλαβές. 
Μετά τη λήξη του συμβολαίου του με την Τσονγκίνγκ, ο Μαρτίνεζ πέρασε δοκιμαστικά με τις ομάδες του MLS, Κολοράντο Ράπιντς τον Ιανουάριο του 2013 και Ντι Σι Γιουνάιτεντ το Φεβρουάριο του 2013. Στις 15 Μαρτίου 2013, υπέγραψε στην Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς.

Διεθνής σταδιοδρομία

Ο Μαρτίνεζ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ονδούρας σε φιλικό αγώνα εναντίον της Κολομβίας το Νοέμβριο του 2002 και συνολικά είχε 49 συμμετοχές, σημειώνοντας 12 γκολ. Έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του σε 8 αγώνες προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου και έπαιξε και στα τρία παιχνίδια της χώρας του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Επίσης, έπαιξε στο Κόπα Σεντροαμερικάνα του 2003, του 2009  και του 2011, καθώς και στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ του 2009 και του 2011.

Θάνατος

Στις 11 Αυγούστου 2019, ο Μαρτίνεζ πέθανε στη Νέα Υόρκη λόγω καρδιαγγειακής πάθησης.
Σόβζνακ

Τα Σοβζνάκ (ρωσικά: совзнаки‎) είναι γραμμάτια που εκδόθηκαν στη Σοβιετική Ρωσία το 1919 και χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1919-1924. Το όνομα είναι συντομογραφία της έκφρασης «Σοβέτσκιε ζνάκι» (Советские знаки, Σοβιετικά νομίσματα), η οποία με τη σειρά της ήταν συντομογραφία του επίσημου όρου (советские казначейские знаки, расчётные знаки РСФСР, денежные знаки РСФСР (СССР)), που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια διαφορετικών περιόδων. Ήταν το ντε φάκτο νόμισμα. Ο όρος «νόμισμα» ήταν ένας ευφημισμός για το «χρήμα», αφού ο κομμουνισμός υποτιθόταν ότι θα καταργήσει τα χρήματα, και τα σοβζνάκ θεωρήθηκαν ότι θα είναι προσωρινό, μεταβατικό μέσο.