Κανόνες καλαθοσφαίρισης

Οι κανόνες του μπάσκετ είναι οι κανόνες και οι κανονισμοί που διέπουν το παιχνίδι, την οργάνωση, τον εξοπλισμό και τις διαδικασίες του μπάσκετ . Ενώ πολλοί από τους βασικούς κανόνες είναι ομοιόμορφοι σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν παραλλαγές. Τα περισσότερα πρωταθλήματα ή διοικητικά όργανα στη Βόρεια Αμερική, τα σημαντικότερα εκ των οποίων είναι το  NBA και το NCAA, διατυπώνουν τους δικούς τους κανόνες. Επιπλέον, η Τεχνική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) καθορίζει κανόνες για το διεθνές παιχνίδι. τα περισσότερα πρωταθλήματα εκτός της Βόρειας Αμερικής χρησιμοποιούν το πλήρες σύνολο κανόνων της FIBA.

Παίκτες, αναπληρωματικοί, ομάδες και συμπαίκτες

Οι αυθεντικοί κανόνες του Νέισμιθ δεν συγκεκριμενοποιούν πόσοι παίκτες έπρεπε να ήταν στο γήπεδο. Το 1900, πέντε παίκτες κατέστησαν βασικοί, και παίκτες που αντικαθίσταντο δεν επιτρεπόταν να επιστρέψουν στο παιχνίδι. Οι παίκτες επετράπησαν να επιστρέψουν σε ένα παιχνίδι μία φορά από το 1921 και δύο φορές από το 1934. Τόσες αλλαγές στις αντικατσατάσεις εξαλείφθηκαν το 1945, όταν οι αντικαταστάσεις έγιναν απεριόριστες. Η προπονητική ήταν αρχικά απαγορευμένη κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, αλλά από το 1949, οι προπονητές επιτρεπόταν να απευθύνονται στους παίκτες κατά την διάρκεια ενός τάιμ άουτ.
Αρχικά ένας παίκτης αποκλεινόταν στο δεύτερο φάουλ του . Αυτό το όριο έγινε τέσσερα φάουλ το 1911 και πέντε φάουλ το 1945. Ακόμη εξακολουθεί να ισχύει στις περισσότερες μορφές μπάσκετ όπου το κανονικό μήκος του παιχνιδιού (πριν από οποιεσδήποτε περιόδους παρατάσεων ) είναι 40 λεπτά. Όταν το κανονικό μήκος είναι 48 λεπτά (όπως συμβαίνει με το NBA στις Ηνωμένες Πολιτείες), ο παίκτης αποκλείεται στο έκτο φάουλ του.

Ρολόι σουτ και χρονικά όρια

Ο πρώτος περιορισμός στην κατοχή της μπάλας εισήχθη το 1933, όπου οι ομάδες έπρεπε να προωθήσουν την μπάλα πάνω από την κεντρική γραμμή μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα από την απόκτηση της κατοχής. Αυτός ο κανόνας παρέμεινε μέχρι το 2000, όταν η FIBA μείωσε την απαίτηση σε οκτώ δευτερόλεπτα, ενώ το NBA ακολούθησε το 2001. Το NCAA διατηρεί τον κανόνα 10 δευτερολέπτων για το ανδρικό παιχνίδι και υιοθέτησε αυτόν τον κανόνα για το γυναικείο παιχνίδι ξεκινώντας από την εποχή 2013-14.  Τα γυμνάσια των ΗΠΑ, των οποίων οι κανόνες σχεδιάζονται από το NFHS, χρησιμοποιούν επίσης τον κανόνα των 10 δευτερολέπτων και για τα δύο φύλα. 
Το 1936 εισήχθη ο κανόνας των τριών δευτερολέπτων . Αυτός ο κανόνας απαγορεύει στους επιθετικούς παίκτες να παραμείνουν κοντά στο καλάθι των αντιπάλων τους για περισσότερο από τρία δευτερόλεπτα (η ακριβής απαγορευμένη περιοχή είναι επίσης γνωστή ως λωρίδα ή κλειδί ). Ένα παιχνίδι κεντρικό στην εισαγωγή αυτού του κανόνα ήταν αυτό μεταξύ του Πανεπιστημίου του Κεντάκυ και του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης . Ο προπονητής του Κεντάκυ, Άντολφ Ρούππ, δεν πήρε μαζί του έναν από τους διαιτητές του, παρότι προειδοποίησε για ασυμφωνίες όσον αφορά τη διοργάνωση μεταξύ του Midwest και East με τον προπονητή Notre Dame George Keogan και το παιχνίδι έγινε ιδιαίτερα τραχύ. Εξαιτίας αυτού του παιχνιδιού και άλλων, ο σέντερ Αμερικάνικου Κέντρου του Κεντάκυ Leroy Edwards 6'5 "(1,96 μ.) αναγνωρίζεται γενικά ως ο παίκτης που είναι υπεύθυνος για τον κανόνα των 3 δευτερολέπτων. 
Ενώ ο κανόνας υιοθετήθηκε αρχικά για να μειώσει την τραχύτητα στην περιοχή μεταξύ των μεγάλων ανδρών, θεωρείται τώρα ότι εμποδίζει τους ψηλούς επιθετικούς παίκτες να κερδίσουν ένα πλεονέκτημα περιμένοντας κοντά στο καλάθι. Όταν το ΝΒΑ άρχισε να επιτρέπει την άμυνα ζώνης το 2001, εισήχθη ένας κανόνας τριών δευτερολέπτων για αμυντικούς παίκτες. 
Το ρολόι ρίψης εισήχθη για πρώτη φορά από το NBA το 1954, για να αυξήσει την ταχύτητα του παιχνιδιού. Οι ομάδες έπρεπε τότε να επιχειρήσουν ένα σουτ μέσα σε 24 δευτερόλεπτα από την απόκτηση της κατοχής και το ρολόι ρίψης θα επανέλθει όταν η μπάλα αγγίξει το χείλος του καλαθιού ή το ταμπλό ή οι αντίπαλοι αποκτήσουν κατοχή. Η FIBA υιοθέτησε ένα ρολόι ρίψης 30 δευτερολέπτων δύο χρόνια αργότερα, επαναφέροντας το ρολόι όταν επιχειρούνταν ένα σουτ. Το μπάσκετ των γυναικών υιοθέτησε ένα ρολόι 30 δευτερολέπτων το 1971. Το NCAA υιοθέτησε ένα ρολόι ρίψης 45 δευτερολέπτων για τους άνδρες ενώ συνέχισε με το ρολόι των 30 δευτερολέπτων για τις γυναίκες το 1985. Το ρολόι ρίψης των ανδρών στη συνέχεια μειώθηκε στα 35 δευτερόλεπτα το 1993 και μειωμένη σε 30 δευτερόλεπτα το 2015. Η FIBA μείωσε το ρολόι πυροβολισμού σε 24 δευτερόλεπτα το 2000 και άλλαξε την επαναφορά του ρολογιού όταν η μπάλα αγγίξει το χείλος του καλαθιού. Αρχικά, ένα χαμένο σουτ όταν το ρολόι ρίψης έληγε ενώ η μπάλα είναι στον αέρα αποτελούσε παραβίαση. Το 2003 ο κανόνας άλλαξε ούτως ώστε η μπάλα να παραμείνει ζωντανή σε αυτή την κατάσταση, εφ 'όσον άγγιξε το χείλος. Εάν η μπάλα αγγίζει το χείλος και αναπηδά ελαφρά πάνω από το στεφάνι μπάσκετ, θα καλείται ως ελεύθερη μπάλα.

Εξοπλισμός

Η μπάλα έπρεπε να είναι ένα "συνήθης ποδοσφαιρική μπάλα ".  Ο στόχος τοποθετείται 10 πόδια (3.05 μ.) πάνω από το γήπεδο. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ένα καλάθι (ούτως "μπάσκετ"), οπότε η μπάλα έπρεπε να ανακτηθεί μετά από κάθε λήψη. Σήμερα χρησιμοποιείται ένα στεφάνι με ένα ανοιχτό κρέμασμα.

Διαιτησία και διαδικασίες

Αρχικά, υπήρχε ένας διαιτητής για να κρίνει φάουλ και ένας διαιτητής για να κρίνει την μπάλα. Η παράδοση να καλείται ένας υπάλληλος ο "διαιτητής" και ο άλλος ένας ή δύο οι "διαιτητές" έχει παραμείνει (το ΝΒΑ, ωστόσο, χρησιμοποιεί διαφορετική ορολογία, αναφερόμενη στον επικεφαλής διαιτητή ως "επικεφαλής του πληρώματος" και τους άλλους ως "διαιτητές") . Σήμερα, και οι δύο κατηγορίες αξιωματούχων έχουν ίσα δικαιώματα να ελέγχουν όλες τις πτυχές του παιχνιδιού. Το ΝΒΑ πρόσθεσε έναν τρίτο διαιτητή το 1988 και η FIBA το έπραξε αργότερα και το χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στο διεθνή διαγωνισμό το 2006. Η χρήση των τηλεοπτικών αποδεικτικών στοιχείων για την ενημέρωση των διαιτητικών αποφάσεων απαγορεύτηκε πάντοτε, το τελευταίο στιγμιότυπο μιας περιόδου επιχειρήθηκε πριν τελειώσει η ώρα. Η εξαίρεση αυτή εισήχθη από το NBA το 2002 και υιοθετήθηκε από τη FIBA το 2006. Ωστόσο, η NCAA επέτρεψε την άμεση επανάληψη του χρονοδιαγράμματος, την αξία ενός σουτ εντός παιδιάς (δύο ή τριών πόντων), τις παραβιάσεις του ρολογιού και για λόγους αποκλεισμού παίκτες λόγω της αντιαθλητικής συμπεριφοράς. Το NBA άλλαξε τους κανόνες του ξεκινώντας από το 2007 για να επιτρέψει στους διαιτητές τη δυνατότητα να δουν άμεση επανάληψη με παιχνίδια που περιλαμβάνουν φαινομενικά φάουλ, παρόμοια με το NCAA. Στην Serie A της Ιταλίας, η πρόκληση ενός προπονητή ύφους αμερικανικού ποδοσφαίρου επιτρέπεται να αμφισβητήσει (στην επόμενη νεκρή μπάλα) την κλήση ενός διαιτητή σε οποιαδήποτε κατάσταση παρόμοια με το NCAA. 
Το κεντρικό τζάμπολ που χρησιμοποιήθηκε για να επανεκκινήσει ένα παιχνίδι μετά από κάθε επιτυχημένο σουτ εντός πεδιάς απαλείφθηκε το 1938, υπέρ της μπάλας που δόθηκε στην ομάδα που δεν σκόραρε πίσω από την άκρη του τερματισμού του σουτ, προκειμένου να παίξει πιο συνεχή. Το τζάμπολ ήταν ακόμα χρησιμοποιούμενο για να ξεκινήσει το παιχνίδι και σε κάθε περίοδο, και να ξαναρχίσει το παιχνίδι μετά από μια κρατημένη μπάλα. Εντούτοις, το NBA σταμάτησε να χρησιμοποιεί το άλμα για να ξεκινήσει την δεύτερη έως και την τέταρτη περίοδο το 1975, αντί να χρησιμοποιεί σύστημα τεταρτημορίου όπου ο ηττημένος του τζάμπολ παίρνει τη μπάλα από το άλλο άκρο για να ξεκινήσει τη δεύτερη και την τρίτη περίοδο, ο νικητής της μπάλας άλματος παίρνει την μπάλα για να ξεκινήσει την τέταρτη περίοδο από το άλλο άκρο του γηπέδου. 
Το 1981, το NCAA ενέκρινε το σύστημα εναλλασσόμενης κατοχής για όλες τις καταστάσεις τζάμπολ εκτός από την αρχή του αγώνα και το 2003, η FIBA υιοθέτησε έναν παρόμοιο κανόνα, εκτός από την αρχή της τρίτης περιόδου και των παρατάσεων. Το 2004, ο κανόνας άλλαξε στην FIBA όπου η διάταξη ισχύει για όλες τις καταστάσεις μετά το άγγιγμα. 
Το 1976, το ΝΒΑ εισήγαγε έναν κανόνα που επιτρέπει στις ομάδες να προωθήσουν την μπάλα στην κεντρική γραμμή μετά από οποιοδήποτε νομικό χρονικό όριο στα τελευταία δύο λεπτά του παιχνιδιού. Η FIBA ακολούθησε το παράδειγμα το 2006.

Διεθνείς κανόνες μπάσκετ

Οι πιο πρόσφατοι διεθνείς κανόνες μπάσκετ εγκρίθηκαν στις 2 Φεβρουαρίου 2014 από την FIBA και τέθηκαν σε ισχύ την 1η Οκτωβρίου του ίδιου έτους.  
Υπάρχουν οκτώ κανόνες που περιλαμβάνουν 50 άρθρα, καλύπτοντας τον εξοπλισμό και τις εγκαταστάσεις, τους κανονισμούς σχετικά με τις ομάδες, τους παίκτες, τους αρχηγούς και τους προπονητές, τους κανονισμούς, τις παραβιάσεις, τα φάουλ και τις ποινές τους, τις ειδικές καταστάσεις, τους διαιτητές και τους γραμματείς. Οι κανόνες καλύπτουν επίσης τα μηνύματα των υπαλλήλων, το φύλλο αγώνα, τη διαδικασία διαμαρτυρίας, την ταξινόμηση των ομάδων και τα τηλεοπτικά τάιμ άουτ .