google/wiki40b huggingface dataset:
Γουάιτ Χαρτ Λέιν

Ιστορία

Η Τότεναμ Χότσπερ μετακόμισε το 1899 στο γήπεδο, ενώ το πρώτο παιχνίδι ήταν εναντίον της Νοτς Κάουντι που το παρακολούθησαν 5.000 θεατές. Το παιχνίδι έληξε με νίκη των γηπεδούχων με 4-1. Με την έναρξη του 20ου αιώνα, το γήπεδο ανακαινίστηκε και έφτασε την χωρητικότητα των 15.000 θεατών. Οι εργασίες συνεχίστηκαν κατά την δεκαετία του 1910 όπου χάρη στην κατασκευή νέων κερκίδων, η χωρητικότητα εκτινάχθηκε στους 50.000 θεατές. Κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, το γήπεδο φιλοξένησε αγώνες ποδοσφαίρου.
Κατά την δεκαετία του 1970 δημιουργήθηκε φράχτης μεταξύ των κερκίδων και του αγωνιστικού χώρου, ώστε να εμποδίσει την εισβολή χούλιγκανς. Ο φράχτης αφαιρέθηκε το 1989 μετά την τραγωδία του Χίλσμπορο όπου 96 φίλαθλοι της Λίβερπουλ βρήκαν τραγικό θάνατο.
Τα τελευταία χρόνια, η διοίκηση απέρριψε το σενάριο περι μετακίνησης της ομάδας στο Γουέμπλεϊ, ενώ εκδηλώθηκε ενδιαφέρον για μετακίνηση στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου, αίτηση όμως που απορρίφθηκε καθώς προτιμήθηκε η Γουέστ Χαμ από τις υπεύθυνες αρχές

Άλλες χρήσεις

Λόγω της ανακατασκευής του Γουέμπλεϊ, το Γουάιτ Χαρτ Λέιν φιλοξένησε αγώνες της Εθνικής Αγγλίας, ενω μετά την αποπεράτωση του Γουέμπλεϊ έχει χρησιμοποιηθεί για παιχνίδια των Εθνικών Ομάδων κάτω των 21.
Την δεκαετία του 1990 το Γουάιτ Χαρτ Λέιν φιλοξένησε αγώνες Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου ενώ το 1991 φιλοξένησε κι αγώνα πυγμαχίας.

Εκτός γηπέδου

Εκτός γηπέδου υπάρχουν αρκετά καταστήματα όπως παμπ και μαγαζιά με είδη της ομάδας. Το γήπεδο εξυπηρετείται κι από συγκοινωνία (λεωφορείο, τρένο), διευκολύνοντας την πρόσβαση των φιλάθλων.
Σοφία Μπεναρδή

Βιογραφικό

Η Σοφία Μπεναρδή ήταν αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν ο σύλλογος είχε ως έδρα το Παναθηναϊκό Στάδιο. Ο σύλλογος της Σμύρνης υπήρξε πρωτοπόρος στη διάδοση του γυναικείου αθλητισμού και στα τέλη της δεκαετίας του '20 δημιούργησε έναν πυρήνα αθλητριών με σημαντικότερες τις Σοφία Μπεναρδή και Ειρήνη Αρμάου.
Η Μπεναρδή, όπως όλες οι πρωτοπόρες αθλήτριες της εποχής εκείνης, υπήρξε πολυσύνθετη αθλήτρια. Ασχολήθηκε με τους δρόμους ταχύτητας και εμποδίων, με το άλμα εις μήκος και τη σφαιροβολία. Πρωτοεμφανίστηκε στους Αγώνες Αθλητριών Πανιωνίου 1926, στο άτυπο ετήσιο γυναικείο πρωτάθλημα που διοργάνωνε ο Πανιώνιος, στο οποίο πρωταγωνιστούσε συνεχώς ως το 1930 κατακτώντας πάνω από 20 νίκες. Το 1926 πρώτευσε σε τέσσερα αγωνίσματα: 80μ., 150μ., μήκος και σφαιροβολία. Το έτος αυτό, εναρκτήριο του στίβου γυναικών στην Ελλάδα, έτρεχε σε όλες τις αποστάσεις ταχύτητας: 60μ (9.0), 80μ (12.0), 100μ (14.8), 150μ (22.2), έκανε άλματα σε μήκος (4,63μ) και ύψος (1,23μ), έριχνε σφαίρα (8,65μ) και μετείχε στο τρίαθλο (72 β.) και στις σκυταλοδρομίες: 4x50μ (30.4), 4x75 (44.8) με την ομάδα του Πανιωνίου. Στο τέλος του 1928 στο όνομά της εγγράφηκαν οι πρώτες επίσημες πανελλήνιες επιδόσεις στίβου γυναικών στα: 80μ, 150μ, σφαίρα και μήκος.
Υπήρξε η πρώτη κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ γυναικών στα 100 μ. με 14,8΄΄, το οποίο κατέρριψε άλλες δύο φορές. Επίσης, έκανε ρεκόρ στο μήκος με 4,63 και στη σφαιροβολία. Τέλος, κατέκτησε δύο πανελλήνιες νίκες στα 80 εμπόδια, το 1931 και το 1932 με πανελλήνια ρεκόρ: 15,2 και 14,8 αντίστοιχα.
Στη συνέχεια θα συνεχίσει να αγωνίζεται με τα χρώματα του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.
Μίσα

Περιγραφή

Ο Μίσα είναι ένα μικρό χαμογελαστό αρκουδάκι, φοράει ζώνη στα χρώματα των ολυμπιακών κύκλων (μπλε, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μαύρο) καθώς και μια χρυσή πόρπη με το έμβλημα των πέντε κύκλων. Ο Μίσα ανακηρύχθηκε επίσημη μασκότ στις 19 Δεκεμβρίου 1977.
Ένας τεράστιος Μίσα χρησιμοποιήθηκε στην τελετή λήξης της Μόσχας στην περίφημη σκηνή, όπου αφήνεται ελεύθερος στον ουρανό.
Νοβοϊσίμκα (περιφέρεια Ακμόλα)

Γεωγραφική θέση

Το Ακμόλ, το επαρχιακό κέντρο απέχει 55 χιλιόμετρα από την Νοβοϊσίμκα, και βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ισίμ. Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός, ο Κοκσόκι, απέχει 15 χιλιόμετρα. 

Ο λαός

Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός ήταν 2.100 άτομα.
Μονή Αγίου Γεωργίου Σελληνάρι

Ιστορικά στοιχεία

Η παράδοση θέλει τό μοναστήρι, που τελευταία έχει εξελιχθεί σε σημαντικό προσκύνημα με έντονη κατά τό πρόσφατο παρελθόν κοινωνική προσφορά, ερημητήριο στο οποίο κατέφευγαν κατά καιρούς ασκητές. Ο παλαιός ναός του Αγίου Γεωργίου είναι μονόχωρος καμαροσκεπής μέ ὀξυκόρυφη καμάρα μικρών διαστάσεων, κτίσμα, πιθανόν, τοῦ 16ου αἰῶνα. Απο το έτος 2000 ανακαινίσθηκε εκ βάθρων και εμπλουτίστηκε με σημαντικά κτίσματα, όπως ο περικαλλής Ιερός Ναός Τιμίου Προδρόμου και ο Ιερός Κοιμητηριακός Ναός Αναστάσεως του Κυρίου.
Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγονται ο Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού Ιώβ και ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Ευγένιος.
Αδόλφος Φρειδερίκος Α΄ του Μεκλεμβούργου

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Σοφίας, κόρης του Αδόλφου δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ.
Το 1658 απεβίωσε στο Σβερίν σε ηλικία 70 ετών.
Χρόνινγκεν (πόλη)

Η πόλη του Χρόνινγκεν

Η πόλη είναι γνωστή για τον Μαρτινιτόρεν (Πύργος Μαρτίνι), τον πέμπτο ψηλότερο πύργο εκκλησίας στην Ολλανδία. Ο πύργος ύψους 97 μέτρων, γνωστός στους ντόπιους ως ντ’Όλλε Χρίζε (d’Olle Grieze – Ο Παλιός Γκρίζος), ολοκληρώθηκε το 1482. Η σπείρα του έφτανε τότε τα 127 μέτρα, αλλά κάηκε το 1577. Ο σημερινός πύργος ολοκληρώθηκε το 1627. 
Το Χρόνινγκεν είναι η έδρα του Πανεπιστημίου του Χρόνινγκεν και του Χανζεχοχεσχόολ του Χρόνινγκεν. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για την μεγάλη φοιτητική της κοινότητα: περίπου 40.000 φοιτητές σε συνολικό πληθυσμό 180.000 κατοίκων. Εξαιτίας του μεγάλου αυτού αριθμού φοιτητών η πόλη διαθέτει δραστήρια νυχτερινή ζωή και πολλές πολιτιστικές δραστηριότητες. 
Η πόλη διαθέτει επίσης μεγάλη αντεργκράουντ κουλτούρα. Το Χρόνινγκεν φιλοξενεί το διεθνώς γνωστό Βέρα. Η τοπική σκηνή περιλαμβάνει πανκ, γκόθικ και μέταλ. 
Ένα άλλο γνωστό μέρος του Χρόνινγκεν είναι το Χρόνινγκερ Μουζέουμ. Άνοιξε το 1994 και το κτήριο έγινε γνωστό στον κόσμο της τέχνης. Σχεδιασμένο από τους αρχιτέκτονες Φίλιπ Σταρκ, Αλλεσάντρο Μεντίνι και Κόοπ Χιμμελμπλάου, το μουσείο είναι κτισμένο σε σχήμα πλοίου. Είναι χτισμένο σαν να πλέει στο νερό με ένα πολύ μοντέρνο, φουτουριστικό και πολύχρωμο στύλ. Φιλοξενεί διάφορες εκθέσεις τοπικών, εθνικών και διεθνών έργων τέχνης, κυρίως μοντέρνων. 
Το δημόσιο πάρκο Νοορντερπλαντσούν στα βόρεια του κέντρου της πόλης είναι δημοφιλές μέρος αναψυχής και αθλημάτων, ενώ ετησίως λαμβάνει χώρα εκει το φεστιβάλ Νοορντερζόν.
Το 2006 το Χρόνινγκεν ψηφίστηκε ως "de beste binnenstad" (το καλύτερο κέντρο πόλης) της Ολλανδίας.

Πολιτική

Το συμβούλιο της πόλης διαθέτει 39 μέλη. Τα αριστερά κόμματα PvdA και ΧρουνΛίνκς (GroenLinks) είναι τα μεγαλύτερα. Μετά τις εκλογές του 2002, σχημάτισαν συνασπισμό με τα CDA και VVD. Δήμαρχος της πόλης από το 1998 εως το 2005 ήταν ο Ζακ Βαλλάχε. Ως αποτέλεσμα των εκλογών του 2006, τρία αριστερά κόμματα (PvdA, GroenLinks και SP) αποφάσισαν να σχηματίσουν ένα νέο συνασπισμό, ο οποίος ορίστηκε στις 26 Απριλίου 2006.

Βιομηχανία

Το Χρόνινγκεν διαθέτει δύο εργοστάσια ζάχαρης που λειτουργούνται από την CSM και την Suikerunie. Την περίοδο 2005 αναμένονται να παράγουν συνολικά 600.000 τόνους ζάχαρης.

Μεταφορές

Η πόλη διαθέτει σιδηροδρομικό, λεωφορειακό και οδικό δίκτυο για εσωτερική εξυπηρέτηση και σύνδεση με γειτονικές περιοχές και τη Γερμανία. 
Επίσης στην Έελντε έχει την έδρα του το Αεροδρόμιο Έελντε του Γκρόνινγκεν.

Ποδοσφαιρικό στάδιο

Το ποδοσφαιρικό στάδιο του Χρόνινγκεν ονομάζεται Στάδιο Γιούρομποργκ Έχει χωρητικότητα 22.550 θέσεων και είναι η έδρα της τοπικής ομάδας, Χρόνινγκεν ΦΚ.
Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ)

Ιστορία

Η Πρόβιντενς ιδρύθηκε το 1636 από τον Ρότζερ Ουίλλιαμς, ένα θρησκευτικό εξόριστο από την Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης. Ονόμασε την περιοχή προς τιμήν της «ελεήμονος Πρόνοιας του Θεού» η οποία πίστευε ότι ευθυνόταν για την αποκάλυψη ενός τέτοιου επινείου προς τον ίδιο και τους υποστηρικτές του για να εγκατασταθούν. Αφότου έγινε μια από τις πρώτες πόλεις στη χώρα που εκβιομηχανίστηκε, η Πρόβιντενς έγινε γνωστή για τα κοσμήματά της και την βιομηχανία ασημικών της. Σήμερα, η Πόλη της Πρόβιντενς είναι έδρα οκτώ νοσοκομείων και επτά ιδρυμάτων ανώτερης μάθησης, τα οποία έχουν μετατρέψει την οικονομία της πόλης σε βιομηχανίες υπηρεσιών, αν και ακόμη διατηρεί σημαντική βιομηχανική δραστηριότητα.
Κάποτε ονομαζόμενη «Κυψέλη της Βιομηχανίας», η Πρόβιντενς ονομάστηκε «Δημιουργική Πρωτεύουσα» το 2009 για να δοθεί έμφαση στους εκπαιδευτικούς πόρους και την κοινότητα των τεχνών. Τπ προηγούμενο προσωνύμιο της πόλης ήταν «η Πόλη της Αναγέννησης», αν και το επίπεδο φτώχειας της το 2009 ήταν ακόμη πάνω από 22%.

Γεωγραφία

Τα όρια της πόλης της Πρόβιντενς περικλείουν μια μικρή γεωγραφική περιοχή, με συνολική έκταση 20,5 τετραγωνικά μίλια (53 km²). Από αυτά, 18,5 τετραγωνικά μίλια (48 km²) είναι ξηρά και τα υπόλοιπα 2,1 τετραγωνικά μίλια (5,4 km²) (περίπου 10%) είναι νερό.
Η Πρόβιντενς βρίσκεται στον μυχό του Κόλπου Νάρραγκανσετ, με τον Ποταμό Πρόβιντενς να ρέει μέσα στον κόλπο στο κέντρο της πόλης, δημιουργημένος από την συμβολή των Ποταμών Μόσσασουκ και Γουνάσκουατακετ.  Το αμφιθέατρο του Πάρκου Ουότερπλεϊς και παραποτάμια μονοπάτια διαγράφουν τις όχθες του ποταμού μέσα από το κέντρο της πόλης. 
Η ΠΡόβιντενς είναι μία από πολλές πόλεις που λέγεται ότι, όπως η Ρώμη, έχει ιδρυθεί σε επτά λόφους.  Οι κυριότεροι λόφοι είναι: Constitution Hill (κοντά στο κέντρο), ο Κόλλετζ Χιλ (ανατολικά του Ποταμού Πρόβιντενς), και ο Φέντεραλ Χιλ (δυτικά του κέντρου και είναι η μεγαλύτερη Ιταλική περιφέρεια της Νέας Αγγλίας εκτός της Μασαχουσέτης).  Οι άλλοι τέσσερις είναι: ο Λόφος Τοκουότεν στο Φοξ Πόιντ, ο Λόφος Σμιθ (όπου βρίσκεται το Πολιτειακό Kαπιτώλιο), o Christian Hill at Hoyle Square (junction of Cranston & Westminster Streets), and Weybosset Hill at the lower end of Weybosset Street, which was leveled in the early 1880s.
Υπέρηχος

Εφαρμογές

Η ενέργεια του ηλεκτρικού σήματος μετατρέπεται σε μηχανική ταλάντωση υψηλής συχνότητας με τη βοήθεια ενός ηλεκτροακουστικού μορφοτροπέα (electroacoustic transducer) και μεταδίδεται στό μέσο, με τη χρήση κατάλληλου στοιχείου προσαρμογής (π.χ. χοάνης).
Οι υπέρηχοι χρησιμοποιούνται σε συσκευές απεικόνισης του εσωτερικού ενός ανθρώπου και άλλων αντικειμένων. Μια σημαντική εφαρμογή είναι η απεικόνιση του έμβρυου στις έγκυες γυναίκες. Οι υπέρηχοι παράγονται από κάποιο κρύσταλλο που δονείται εξαιτίας του πιεζοηλεκτρικού φαινόμενου. Μέσα στο σώμα ο υπέρηχος ανακλάται στις περιοχές όπου υπάρχει μεγάλη αλλαγή στην πυκνότητα. Ο παλμός που ανακλάστηκε επιστρέφει στον κρύσταλλο, ο οποίος πάλλεται και παράγει μια ηλεκτρική ώση, η οποία απεικονίζεται με κατάλληλη συσκευή (οθόνη).
Άλλες εφαρμογές των υπερήχων είναι οι συγκολλήσεις, οι καθαρισμοί και οι μη καταστροφικοί έλεγχοι. Οι υπέρηχοι αποτελούν μια από τις σημαντικότερες μη καταστροφικές μεθόδους ελέγχου υλικών.
Ειδικότερα στη βιομηχανία, οι υπέρηχοι χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση ρωγμών και δομικών ατελειών, την ομογενοποίηση του σκυροδέματος, τον καθαρισμό κοσμημάτων, εξαρτημάτων και υφασμάτων, την παλαίωση οίνων, την επιτάχυνση φυσικο-χημικών διεργασιών (διασπορά, κατακρήμνιση, γαλακτοματοποίηση), κτλ.
Στην ιατρική, οι υπέρηχοι χρησιμοποιούνται ως διαγνωστική μέθοδος, για την ανίχνευση όγκων και οιδημάτων, καθώς και για εξωσωματική λιθοτριψία.
Προγκρές Μ-65

Αποστολή

Το Προγκρές Μ-65 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 10 Σεπτεμβρίου 2008 (19:50 GMT) και συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 17 Σεπτεμβρίου (18:43 GMT). Αρχικά είχε προγραμματιστεί η σύνδεσή του στις 12 Σεπτεμβρίου, αλλά αυτή καθυστέρησε επειδή το Διαστημικό Κέντρο Τζώνσον έκλεισε εξ αιτίας του τυφώνα Ike.
Το διαστημόπλοιο μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Μετέφερε επίσης ένα νέο διαστημικό σκάφανδρο Ορλάν-ΜΚ προς αντικατάσταση παλαιότερου. Το Προγκρές Μ-65 αποσυνδέθηκε στις 15 Νοεμβρίου (16:19 GMT) αλλά παρέμεινε σε τροχιά για την διεξαγωγή πειράματος στα πλαίσια του προγράμματος Πλάζμα-Προγκρές. Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 8 Δεκεμβρίου.
Αλεπού με αφτιά νυχτερίδας

Η αλεπού με αφτιά νυχτερίδας (Otocyon megalotis - Ωτοκύων ο μεγαλώτις) είναι είδος αλεπούς που βρίσκεται στην αφρικανική σαβάνα, ονομασμένη για τα μεγάλα της αφτιά, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη θερμορύθμιση. Τα αρχεία απολιθωμάτων δείχνουν ότι αυτός ο κυνίδης εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του μέσου Πλειστόκενου, πριν από περίπου 800.000 χρόνια. Θεωρείται βασικό είδος κυνίδη, που ομοιάζει με προγονικές μορφές της οικογένειας.
Η αλεπού με αφτιά νυχτερίδας έχει καστανόξανθη γούνα με μαύρα αφτιά, πόδια και σημεία του μυτερού προσώπου. Είναι κατά μέσο όρο 55 εκατοστά μήκος (κεφάλι και σώμα), με αφτιά μήκους 13 εκατοστών. Είναι το μοναδικό είδος του γένους Ωτοκύων. Η ονομασία Ωτοκύων προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις οὖς (αφτί) και κύων (σκύλος), ενώ η συγκεκριμένη ονομασία μεγαλώτις προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις μέγας και οὖς.
Παλιά Αυλή Καβάλας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Παλιά Αυλή βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Παγγαίο και βόρεια της Εγνατίας Οδού, στο 26ο περίπου χιλιόμετρό της, απέχοντας 31,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. της Καβάλας και 33 χλμ. ΒΑ. από το Οφρύνιο. Το χωριό λόγω κατολίσθησης εγκαταλείφθηκε μετά τη δεκαετία του 1950 και οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στη γειτονική περιοχή Γέφυρα η οποία το 1970 μετονομάστηκε σε Αυλή. Το χωριό πήρε το όνομα του από το ιερό του Θράκα ήρωα Ιππέα Αυλωνείτη, ενός τοπικού ήρωα που φύλαγε το πέρασμα ανάμεσα στο Παγγαίο και το όρος Σύμβολο. Η Παλιά Αυλή ήδη πριν από την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 είχε ελληνικό πληθυσμό (περίπου 300 κατοίκους), ενώ μεταξύ των ετών που μεσολάβησαν από τις απογραφές πληθυσμού του 1961 και του 1971, η Αυλή συνενώθηκε με τον γειτονικό οικισμό Γέφυρα Αυλής.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με το όνομα Παλιά Αυλή το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Παγγαίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αυλή αποτελούν την τοπική κοινότητα Αυλής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πιερέων του δήμου Παγγαίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν υπήρχε μόνιμος κάτοικος.

Αξιοθέατα

Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι η ανακαινισμένη εκκλησία του Προφήτη Ηλία, κτισμένη στα 1872. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με ορθογώνιο σχήμα και νάρθηκα στη δυτική και νότια πλευρά της. Οι κολώνες του ναού και η στέγη του ναού είναι κατασκευασμένες από κορμούς δέντρων του Παγγαίου και το τέμπλο του αποτελεί δείγμα λαϊκής γλυπτικής και ζωγραφιάς. Στη θέση "Κερχανάς"  δίπλα στο δρόμο προς την Αυλή έχει βρεθεί κεραμική και μεταλλουργικές σκωρίες. Από το παλιό χωριό περνάει το ορειβατικό μονοπάτι Αυλής -  καταφύγιο Χατζηγεωργίου και Τρίκορφο.
Διάταξη χάρτη με τον νότο στην κορυφή

Η διάταξη χάρτη με τον νότο στην κορυφή είναι ο γεωγραφικός προσανατολισμός του χάρτη έτσι ώστε ο νότος να εμφανίζεται στο πάνω μέρος του και ο βορράς στο κάτω, σε μια περιστροφή 180 μοιρών από την καθιερωμένη διάταξη του βορρά στην κορυφή και του νότου στη βάση. Οι χάρτες με αυτή την διάταξη καλούνται επίσης και αναποδογυρισμένοι ή ανεστραμμένοι χάρτες.

Ιστορία των ανεστραμμένων χαρτών

Κατά τους διάφορους ιστορικούς χρόνους δεν ήταν σπάνιο οι χάρτες να εμφανίζονται με διάφορους προσανατολισμούς, είτε ως αποτέλεσμα της αντίληψης τους είτε για πολιτικούς λόγους.
Κατά την νεότερη εποχή, το 1943 ο Ουρουγουανός ζωγράφος Χοακίν Τόρες Γκαρθία δημιούργησε έναν από τους πρώτους σύγχρονους ανεστραμμένους χάρτες ο οποίος δείχνει την Λατινική Αμερική να βρίσκεται στον βορρά, με τον σκοπό της πολιτικής δήλωσης έναντι στην καθιερωμένη παράσταση όπου δείχνει τις περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες να βρίσκονται προς τα πάνω. Αρκετοί νεότεροι χάρτες με προσανατολισμό τον νότο προέρχονται επίσης από την Αυστραλία, κυρίως ως μέσο πολιτικής δήλωσης ή απλώς χιούμορ.
Ιπποθόωντας

Στην ελληνική μυθολογία ο Ιπποθόωντας (Ιπποθόων) ήταν ήρωας της Αθήνας, που έδωσε το όνομά του στην Ιπποθοωντίδα φυλή, μία από τις δέκα φυλές της αρχαίας Αθήνας. Ο Ιπποθόων ήταν νόθος γιος του θεού Ποσειδώνα και της Αλόπης, όπως γράφει ο Αρποκρατίων, ο οποίος με τη σειρά του βασίζεται στο δράμα του Ευριπίδη «Αλόπη». Επομένως, ο Ιπποθόων ήταν εγγονός του βασιλιά της Ελευσίνας Κερκύονα. Η Αλόπη άφησε έκθετο τον Ιπποθόωντα μόλις τον γέννησε, και τον βρήκε μία φοράδα, η οποία και τον θήλασε (από εκεί προήλθε το όνομα του ήρωα). Στη συνέχεια τον βρήκαν βοσκοί και με τον καιρό αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Τότε ο Κερκύονας φυλάκισε την Αλόπη και άφησε ξανά έκθετο το μικρό. Τον Ιπποθόωντα τον βρήκαν και πάλι βοσκοί.
Κάποτε, ο Θησέας σκότωσε τον Κερκύονα, οπότε ο Ιπποθόων, μεγάλος πια και γνωρίζοντας την καταγωγή του, του ζήτησε το βασίλειο του παππού του. Ο Θησέας, που γνώριζε πως ο Ιπποθόων ήταν γιος του Ποσειδώνα, δέχθηκε, καθώς και ο ίδιος κατά μία εκδοχή καταγόταν από τον θεό της θάλασσας (βλ.λ. Θησέας).
Ο Παυσανίας αναφέρει (Α΄ 38, 4) ότι υπήρχε προς τιμή του Ιπποθόωντα ιδιαίτερο ηρώο στο Θριάσιο Πεδίο, το Ιπποθώντιον: «`Εστι δε Ιπποθόωντος ηρώον, αφ' ού την φυλήν ονομάζουσι, και πλησίον Ζάρηκος.»
Θανάσης Ψάρρας

Καριέρα

Γεννημένος στα Γρεβενά, έκανε τα πρώτα του βήματα στις ακαδημίες του τοπικού Γυμναστικού Συλλόγου Γρεβενών. Στην ομάδα της γενέτειράς του παρέμεινε μέχρι το 1991, όταν και μετεγγράφη στον Κτησιφώντα Παιανίας.
Επόμενοι σταθμοί στην καριέρα του αποτέλεσαν τα Βριλήσσια και ο Μίλωνας, ενώ το 1997 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2000 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει τρία πρωταθλήματα (1998, 1999, 2000) και δύο κύπελλα Ελλάδος (1998, 1999).
Μετά το πέρασμά του από την ομάδα του Πειραιά, ο Ψάρρας αγωνίστηκε στον Άρη, τον ΠΑΟΚ, την Α.Ε. Νικαίας, τον Παναθηναϊκό, την ιταλική Τελεγιούνιτ Κόλε, τη γαλλική Ναρμπόν Βόλει και την επίσης ιταλική Ραβένα.
Τον Σεπτέμβριο του 2014 μετεγγράφη στον ΣΦΠ Χανίων. Τη σεζόν 2015-16 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Εθνικού Πειραιώς.

Διεθνείς συμμετοχές

Ο Θανάσης Ψαρράς έχει πραγματοποιήσει με τη φανέλα της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης των ανδρών 28 συμμετοχές.
Κρεμάμενη αναγραφή

Η κρεμάμενη αναγραφή παρατηρείται σε βιβλιογραφικές εγγραφές όπου δεν υπάρχει κύρια αναγραφή πνευματικής ευθύνης. Το τεκμήριο που καταλογογραφείται δεν φέρει μνεία ευθύνης (συγγραφέα ή συντάκτη) και συνεπώς την αρχή της αναγραφής αποτελεί ο τίτλος του έργου.
Θόδωρος Μορίδης

Βιογραφία και καριέρα

Γεννημένος το 1903 στην Πόλη Λεμεσό στην Κύπρο, ο Θόδωρος Μορίδης πρωτοεμφανίστηκε το 1924 με το Θίασο των Βεάκη - Νέζερ στο έργο «Για την αγάπη της». Μαζί τους συμπρωταγωνίστησε και στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή κ.ά.
Με το Θίασο της Κυβέλης έπαιξε στον «Άγνωστο» (1927) και την επόμενη χρονιά στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» με την Ελένη Χαλκούση, με την οποία ξανασυνεργάστηκε στα «Αρραβωνιάσματα» του Μπόγρη. Υπήρξε βασικό στέλεχος του «Λαϊκού Θεάτρου» του Βασίλη Ρώτα και το 1932 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με την Μαρίκα Κοτοπούλη –συνεχίστηκε αργότερα στο Θέατρό της όπου στεγαζόταν και το Θέατρο Τέχνης–, ενώ το 1936 ξεκίνησε η συνεργασία του με την κυρία Κατερίνα, στης οποίας τον Θίασο παρέμεινε έως το 1943, ερμηνεύοντας πολλούς σημαντικούς ρόλους σε μεγάλα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου («Η κυρία με τις καμέλιες», «Ο έμπορος της Βενετίας», «Πολύ κακό για το τίποτα», «Έντα Γκάμπλερ», «Πυγμαλίων», «Η Κυρά της Θάλασσας», «Νόρα» κ.ά.). Στον Θίασο της Κατερίνας γνώρισε και αγάπησε και την Τζόλυ Γαρμπή, με την οποία ήταν μαζί 60 χρόνια στην σκηνή και στην ζωή.
Ακολούθησαν συνεργασίες με το θίασο Μανωλίδου - Βεάκη - Παππά (1943-44) («Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας»), με τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες» (1945-46) («Ιούλιος Καίσαρ», «Εχθροί» του Μαξίμ Γκόρκι, «Αδελφοί Καραμαζόφ», «Φον Δημητράκης» κ.ά.), με το «Θυμελικό Θίασο», με τον Μίμη Φωτόπουλο, με τον Νίκο Χατζίσκο, όπου ερμήνευσε Πολώνιο στον «Άμλετ» (1955), με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη («Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», «Ηλίθιος», «Βασίλισσα Αμαλία»), με την Αντιγόνη Βαλάκου, τη Μαίρη Αρώνη («Μαντώ Μαυρογένους»), με την Έλσα Βεργή.
Από το 1961 έως το 1983 εντάχθηκε στη δύναμη του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας δεκάδες σημαντικούς ρόλους στο αρχαίο δράμα και στο παγκόσμιο δραματολόγιο («Αίας», «Αγαμέμνων», «Τρωάδες», «Φιλοκτήτης», «Μήδεια», «Ρόσμερσχολμ», «Ο Βασιλικός», «Οι δαιμονισμένοι», «Η Τρικυμία», «Βυσσινόκηπος», «Μαρία Στιούαρτ», «Γενικός Γραμματέας» κ.ά.). Αμέσως μετά συμμετείχε στον «Αρχιμάστορα Σόλνες», τελευταία παράσταση του Δημήτρη Χορν. Ακολούθησαν το «Παράξενο ιντερμέτζο» με Αλεξανδράκη - Γαληνέα, «Οιδίπους επί Κολωνώ» με τον «Εμπειρικό Θίασο» του Μινωτή, συνεργασίες με τους Δάνη Κατρανίδη, Μαριέττα Ριάλδη, Γιώργο Μεσσάλα.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε πολλές ταινίες από το 1948 έως τη δεκαετία του 1970 («Χαμένοι άγγελοι», «Φωτεινή Σάντρη», «Η δούκισσα της Πλακεντίας», «Γκόλφω», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Ηλέκτρα» - κινηματογραφημένη παράσταση από την Επίδαυρο το 1961 σε σκηνοθεσία Μουζενίδη με την Άννα Συνοδινού κ.ά.), όπως και στην τηλεόραση («Αστυνομικές Ιστορίες», «Ο κήπος με τ’ αγάλματα» κ.ά.).
Πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου του 2003 σε ηλικία 100 ετών. Ο θάνατος τον βρήκε στο Αττικό Θεραπευτήριο όπου νοσηλευόταν και έγινε γνωστός στις 2 Ιανουαρίου του 2004.
Κηδεύτηκε στον Μαραθώνα.
Ναγκπούρ

Γεωγραφία

Η Ναγκπούρ είναι κτισμένη πάνω στο κεντρικό οροπέδιο Ντέκαν της κεντρικής Ινδίας σε υψόμετρο 310 μ. Γύρω από την πόλη εκτείνονται πολλές φυσικές και τεχνικές λίμνες ενώ την πόλη διαρρέει ο ποταμός Ναγκ που αποτελεί παραπόταμο του ποταμού Κανάν. Από τα άφθονα νερά και τη γύρω κατάφυτη φυσική ομορφιά η Ναγκπούρ θεωρείται μία από τις καθαρότερες και ποιο πράσινες πόλεις της Ινδίας. Το δε κλίμα της είναι τροπικό υγρό χαρακτηριζόμενο από τρεις εποχές Θέρους ξηρού, Χειμώνα δροσερού (χαμηλότερο μέχρι 10 °C) και Μουσώνων με μεγάλες βροχοπτώσεις.

Ιστορία

Το όνομά της είναι σύνθετο από τις λέξεις "Ναγκ" (από το όνομα του παρακείμενου φιδίσιου ποταμού, εξ ου και Ναγκ = κόμπρα) + "Πουρ" (που σημαίνει πόλη). Η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε παλαιολιθικές κατασκευές που ανάγουν την κατοίκηση της περιοχής από το 3.000 π.Χ. Η ιστορία όμως της πόλης φέρεται ν΄ αρχίζει από τον 8ο αιώνα π.Χ. όπου μετά τις συνεχείς εισβολές στη γενικότερη περιοχή που κράτησαν μία χιλιετία κατέληξε ομώνυμο σουλτανάτο. Περί το 1850, μετά την κατάληψη της ινδικής χερσονήσου από τους Άγγλους και τον θάνατο του τελευταίου άκληρου Μαχαραγιά της περιοχής π πόλη περιήλθε στον έλεγχο των Άγγλων, καθιστάμενη πρωτεύουσα του Μπεράρ.
 
Ακολουθώντας στη συνέχεια την ιστορία της Ινδίας μετά την ανεξαρτησία κατέστη πρωτεύουσα της πολιτείας Μαντύα Πραντές. Το 1960,  με την τελευταία αναδιάταξη των ιδικών πολιτειών και την κατάργηση της Μαντύα Πραντές κατέστη πρωτεύουσα της σημερινής Μαχαράστρα. Σημειώνεται ότι κατά την περίοδο του αγώνα της ανεξαρτησίας η πόλη γνώρισε μεγάλες ταραχές, κατέχοντας σημαντική θέση στην ιστορία της περιόδου αυτής.

Σύγχρονη εποχή

Η Ναγκπούρ ως πρωτεύουσα αποτελεί μεγάλο δημοτικό διαμέρισμα. Το 1951 αριθμούσε περίπου 449.100 κατοίκους, ενώ σήμερα αριθμεί περισσότερους από 2.405.000 κατοίκους με κύρια απασχόληση τη γεωργία, επί το πλείστον ινδουιστές και με κυρίαρχη τοπική γλώσσα μαράθι. Στη πόλη αυτή εδρεύουν το ομώνυμο Πανεπιστήμιο, που ιδρύσει Μαχαραγιάς και θεωρείται από τα αρχαιότερα της Ινδίας, πολλά κολέγια και εθνικά επιστημονικά και τεχνολογικά ιδρύματα και ινστιτούτα, μεταξύ των οποίων και το Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης Αλουμινίου "Τζαβαχαρλάλ Νεχρού" κ.ά.

Γενικά από οικονομικής άποψης θεωρείται αναδυόμενη πόλη με τάχιστο ρυθμό εμπορικής ανάπτυξης και τραπεζικών συναλλαγών. Αποτελεί σπουδαίο συγκοινωνιακό κόμβο, οδικό και σιδηροδρομικό που καλύπτεται και με μετρό. Επίσης υφίσταται διεθνές αεροδρόμιο, βιομηχανική ζώνη με μεγάλα εργοστάσια ελαφράς βιομηχανίας και χημικά, καθώς και δύο θερμοηλεκτρικοί σταθμοί.
Σημειώνεται ότι στην Ναγκπούρ εδρεύουν επίσης μεγάλες μονάδες του ινδικού στρατού με πολλές κτιριακές εγκαταστάσεις και εκπαιδευτικά πεδία βολών.

Αξιοθέατα

Στα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι το χιλιόμετρο μηδέν, που αποτελεί και το γεωγραφικό κέντρο όλης της Ινδίας, το μουσείο της πόλης, το πλανητάριο Ραμάν, ο Μαχαραγιατικός ζωολογικός κήπος, ο Tekdi Ganesh Mandir διασημότερος ναός της πόλης, το βουδιστικό τέμενος Ντικσαμπλούμι, το Γκαρίμπ Ναουάζ Τζαμί, ο παλαιός σιδηροδρομικός σταθμός κ.ά.

Έμβλημα της πόλης είναι η "αναδυόμενη κόμπρα".