google/wiki40b huggingface dataset:
Εροιάδες Αντιοχίδας

Ονομασία

Ο δήμος πήρε το όνομά του, πιθανώς όπως και ο δήμος των Εροιάδων Ιπποθοωντίδας, από την λέξη «έριον» (αρχαία ελληνικά: ἔριον), δηλαδή το τρίχωμα (το μαλλί) των εριφίων και των αμνών, το οποίο χρησιμοποιείται για την κατασκευή ινών προς ύφανση, ίσως γιατί κάποιοι από τους δημότες ασχολούνταν με τη βιοτεχνική επεξεργασία του.

Τοποθεσία του αρχαίου δήμου

Ο δήμος των Εροιάδων, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του άστεως. 
Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού είναι άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς.
Παλαιότεροι ερευνητές, τοποθετούν τον δήμο αυτόν ή τον ομώνυμό του, της Ιπποθοωντίδας φυλής, είτε στην περιοχή του Κορυδαλλού, δυτικά του Πειραιά, είτε στην περιοχή του Γέρακα του Χαρβατιού.

Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή

Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.

Οι κάτοικοι των Εροιάδων

Ο δημότης των αρχαίων Εροιάδων ονομαζόταν Εροιάδης ή Ερωίδης.

Προσωπικότητες από τις Εροιάδες

Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Εροιάδων, όπως ο Βραύρων ο Εροιάδης πατέρας του Επαφροδίτου, ο βουλευτής Διογένης ο Εροιάδης γιος του Τείμωνος, ο Διογένης ο Εροιάδης πατέρας του Εισιδότου κ.α.
Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη»

Μουσικές συλλογές

Το υλικό της βιβλιοθήκης επικεντρώνεται στη δυτική μουσική, καλύπτει όμως και την αρχαία, τη βυζαντινή, την παραδοσιακή και την έντεχνη ελληνική μουσική. Η συλλογή ολοκληρώνεται με υλικό γύρω από την παραδοσιακή μουσική διαφόρων πολιτισμών ανά τον κόσμο και την τζαζ, ενώ αξιόλογες είναι και οι συλλογές για την αρχαία ελληνική τέχνη, το θέατρο, τον χορό, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τις καλές τέχνες. Η συλλογή, επίσης, περιλαμβάνει έντυπα βιβλία και παρτιτούρες, ηχογραφήσεις, μικροφίλμ, μικροφίς, περιοδικά, προγράμματα συναυλιών, CD-ROM, βάσεις δεδομένων, ηλεκτρονικών βιβλίων κ.ά.

Αρχείο Ελληνικής Μουσικής

Το Αρχείο Ελληνικής Μουσικής δημιουργήθηκε για να καλύψει την ανάγκη ύπαρξης ενός φορέα ειδικού στη συγκέντρωση, επεξεργασία και τεκμηρίωση κάθε είδους υλικού σχετικού με την ελληνική μουσική, με απώτερο σκοπό να αποτελέσει το κέντρο για τη διάσωση, διαφύλαξη και μελέτη της ελληνικής μουσικής. Η συλλογή περιλαμβάνει σπάνια ντοκουμέντα, χειρόγραφα και αρχεία, σύγχρονες και παλαιές εκδόσεις σχετικές με την αρχαία, βυζαντινή, παραδοσιακή και έντεχνη ελληνική μουσική. Πολύτιμο τμήμα του Αρχείου Ελληνικής Μουσικής είναι οι Eιδικές Συλλογές και τα Αρχεία Ελλήνων Συνθετών και καλλιτεχνών.

Προγράμματα Ψηφιοποίησης

Η Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» έχει ψηφιοποιήσει 300.000 τεκμήρια από το Αρχείο Ελληνικής Μουσικής και πιο συγκεκριμένα πολύτιμα χειρόγραφα ελλήνων συνθετών.

Εγκαταστάσεις

Το κτίριο χωρίζεται σε τέσσερα επίπεδα ενώ τα Αναγνωστήρια, έκτασης 940 τ.μ., καταλαμβάνουν δύο επίπεδα όπου μπορούν να φιλοξενηθούν τουλάχιστον 100 αναγνώστες.
Ιωάννης-Μαρία Στρατηγόπουλος

Βιογραφία

Όταν το 1522 κατέλαβαν το νησί οι Τούρκοι, κατέφυγε στην Ιταλία. Ευρισκόμενος στη Μπολόνια το 1530, πήρε από τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε' το έγγραφο με το οποίο δωρήθηκε η Μάλτα στους Ιππότες του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ. Την ίδια χρονιά ο Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του ανέθεσε αποστολή στη Μεθώνη. Γύρισε στη Μάλτα το 1531 και εντάχθηκε στη ναυτική μοίρα με διοικητή τον Βερνάρδο Σαλβιάτι, η οποία θα επιχειρούσε κατά της Μεθώνης. Η επίθεση, που στηρίχθηκε σε δικό του σχέδιο, απέτυχε. Πάντως, του επιφυλάχθηκαν τιμές. Τον έκαναν Ιππότη του τάγματος και έκτοτε έμεινε γνωστός στη δύση ως ο Έλληνας Ιππότης (Cavalier Greco).
Εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία και πήρε μέρος σε συνωμοτικές ενέργειες εναντίον του δούκα Αλεξάνδρου των Μεδίκων. Το 1535 απεστάλη ως πρέσβης της Φλωρεντίας στον Κάρολο Ε', τον οποίο συνόδευσε στην εκστρατεία του εναντίον του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα. Φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη Γαλλία, στην αυλή της Αικατερίνης των Μεδίκων.
Δημήτριος Κουτσογιαννόπουλος (υφυπουργός)

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Σεπτεμβρίου 1932 και είναι γιος του Γρηγορίου Κουτσογιαννόπουλου, συμβολαιογράφου και μέλους παλιάς οικογένειας της Σαντορίνης. Σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθηνών και στην Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Το 1966 εξελέγη έκτακτος καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και το 1969 τακτικός καθηγητής. Υπήρξε αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1970 έως το 1973 και προϊστάμενος της Γενικής Διευθύνσεως Αποδήμου Ελληνισμού. Στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 20 Ιουνίου 1968 μέχρι την 1η Ιουλίου 1968. Μετά την πτώση της Χούντας απολύθηκε από την θέση του στο πανεπιστήμιο.
Αντώνης Κοτσακάς

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1947 στα Θυμιανά Χίου, αλλά μεγάλωσε στο Μοσχάτο. Είναι πτυχιούχος δημοσιογραφίας, ενώ εργάστηκε ως εργοδηγός δομικών έργων.
Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας της Τοπικής Οργάνωσης Μοσχάτου. Στη συνέχεια, διετέλεσε εκλεγμένο μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Νοτιοανατολικής Αθήνας ενώ ήταν μέλος της Επιτροπής Οργανωτικού από το 1979. Εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά το 1984, και επανεκλεγόταν συνεχώς μέχρι το Συνέδριο του 2009. Επίσης, ήταν γραμματέας Οργανωτικού του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1989-1993.
Από το 1989 ως το 2000 διετέλεσε βουλευτής Χίου με το ΠΑΣΟΚ. Στην τρίτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου χρημάτισε υφυπουργός Εργασίας (1993-1994) και υπουργός Αιγαίου (1994-1996), θέση που διατήρησε και στην πρώτη κυβέρνηση Σημίτη (1996).
Σήμερα είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος.
Volkswagen Touareg

Πρώτη γενιά

Το Touareg αποτελεί προϊόν κοινής εξέλιξης της Volkswagen με την Porsche, η οποία παράγει το συγγενικό Cayenne. Σκοπός της συνεργασίας αυτής, ήταν η κατασκευή ενός καθαρόαιμου εκτός δρόμου οχήματος, με οδική συμπεριφορά σπορ αυτοκινήτου. Ωστόσο, παρότι το Touareg και το Cayenne βασίζονται στην ίδια πλατφόρμα, τα δύο μοντέλα διαφέρουν σε αρκετές παραμέτρους, τεχνικά, εμφανισιακά και σε επίπεδο εξοπλισμού, λόγω του διαφορετικού κοινού στο οποίο στοχεύουν οι δύο εταιρείες. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του αρχικού Touareg ήταν 0,38 στην κορυφαία έκδοση ντίζελ, την 5.0 λίτρων V10 TDI.
Μίλομιρ Μίνιτς

Βιογραφία

Τελείωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Βάλιεβο κι έπειτα σπούδασε στη νομική σχολή.
Ως νεαρός διετέλεσε πρόεδρος της επαρχιακής επιτροπής της ένωσης σοσιαλιστικής νεολαίας του Βάλιεβο και σε πολλές κομματικές θέσεις στην Γιουγκοσλαβία. Ήταν ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ομοσπονδιακής εταιρείας σιδηροδρόμων. Πρόεδρος του συμβουλίου των πολιτών της συνέλευσης της Γιουγκοσλαβίας εξελέγη το 1994.
Τον Οκτώβριο του 2000 μετά τη νίκη του συνασπισμού DOS στις ομοσπονδιακές εκλογές της Σερβίας, διορίστηκε πρωθυπουργός της Σερβίας σε μία κυβέρνηση συνασπισμού τριών κομμάτων. Στην θέση παρέμεινε μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, όπου ανέδειξαν πρωθυπουργό τον Ζόραν Τζίντζιτς.
Μονή Σέλλας Αρκαδίας

Ιστορία

Η πρώτη μονή, ιδρύθηκε περί το 1364, σύμφωνα με την παράδοση. Η μονή, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε την ονομασία Σέλλα, όταν ο Τούρκος αγάς Μόραλης, προκειμένου να σώσει το παιδί του, αφιέρωσε στην Παναγία μία χρυσή σέλα. Τον 17ο αιώνα, η μονή υπήρχε καθώς το 1608, ο ηγούμενος της μονής, Θεοφάνης, πήρε άδεια από τις Οθωμανικές αρχές να την ανοικοδομήσει. Το 1826, η μονή καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά και το 1834 διαλύθηκε με βασιλικό διάταγμα, μη έχοντας ικανό αριθμό μοναχών. Το 1966, η εκκλησία κηρύχθηκε ιστορικό και διατηρητέο μνημείο.

Η μονή

Η μονή, βρίσκεται κοντά στον Πλάτανο, μέσα σε ένα δάσος από καρυδιές. Από τον χώρο της μονής, σώζεται μόνο το καθολικό και λείψανα από τα γύρω κελιά. Το καθολικό, κτίσμα του 1608, καθώς επίσης οι εικόνες και τα εκκλησιαστικά του σκεύη, σώζονται σε καλή κατάσταση. Η μονή, σύμφωνα με επιγραφή, αγιογραφήθηκε το 1770, από τον γνωστό αγιογράφο Παναγιώτη Οικονομόπουλο - Κουλιδά από τον γειτονικό Άγιο Ιωάννη, δαπάναις του πλατανίτη ιερέως Δημητρίου Λαμπρινού. Το δάπεδο του ναού, είναι στρωμένο με πλάκες, ενώ υπάρχει και παράσταση δικέφαλου αετού, όπως στα περισσότερα μοναστήρια της Κυνουρίας.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1995–96

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1995-96, το 11ο κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης, διεξήχθη σε έναν όμιλο.
Τον τίτλο κατέκτησε, για τρίτη φορά στην ιστορία του, ο Α.Σ. Διαγόρας Πολυδρόσου, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Πρωταθλητής στη Β΄κατηγορίας Φωκίδας αναδείχθηκε ο Κεχαγιάς Προσηλίου.

Κυπελλούχος

Ο Αστέρας Ιτέας, για 4η φορά στα χρονικά, κατέκτησε το Κύπελλο Φωκίδας, επικρατώντας του ΠΑΣ Άμφισσα με σκορ 2-0.
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 (ΟΥΕΦΑ)

Λογότυπο

Η UEFA παρουσίασε το λογότυπο (branding) για τα προκριματικά της στις 15 Απριλίου του 2013. Εμφανίζει μια εθνική φανέλα μέσα σε μια καρδιά, και εκπροσωπεί την Ευρώπη, την τιμή και τη φιλοδοξία. Το ίδιο το λογότυπο χρησιμοποιείται επίσης στα Ευρωπαϊκά Προκριματικά (European Qualifiers) για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016 (UEFA Euro 2016).
Παρθένιος ο Λάκων

Βίος

Ο Παρθένιος ο Λάκων, γεννήθηκε στα Κουμαστά της Σπάρτης το 1772. Θείος του ήταν ο αρχιεπίσκοπος Σάμου και Ικαρίας, Δανιήλ Κομνηνός. Νωρίς ακολούθησε το ιερατικό στάδιο. Εστάλη από τον θείο του να σπουδάσει στη Σχολή της Χίου κοντά στον Αθανάσιο Πάριο. Δια μέσου του Πάριου γνωρίζει τη φιλοκαλική σκέψη και τους Κολυβάδες. Ο Παρθένιος γύρισε στη Σάμο, χειροτονήθηκε ιερέας και άρχισε τη θητεία του κοντά στον θείο του ως πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Σάμου και Ικαρίας. Δρα στην εποχή της διαμάχης μεταξύ ‘’Καρμανιόλων‘’ και ‘’Καλλκατζάρων’’. Λόγω των κοινωνικών κηρυγμάτων του Χριστιανισμού τάσσεται με το μέρος των πρώτων. Επίσης την ίδια περίοδο εντείνονται οι εξισλαμισμοί στο νησί. Όταν ο θείος του αποφάσισε να αποσυρθεί στη Μονή Τιμίου Σταυρού στη Σάμο, τον ακολούθησε κι ο Παρθένιος δωρίζοντας σε αυτήν όλη την περιουσία του. Όταν πέθανε ο Δανιήλ, οι προύχοντες θέλησαν να προωθήσουν τον Παρθένιο στον αρχιερατικό θρόνο του νησιού. Τελικά, εξελέγη άλλος. Ο Παρθένιος έγινε τελικά ηγούμενος στη μονή το 1817, μετά από διετή εγκαταβίωση σε αυτήν. Αναδιοργανώνει τη θεία λατρεία εφαρμόζει πλήρως το κοινοβιακό σύστημα, και καθιερώνει σύμφωνα με το κολλυβαδικό σύστημα νέο τυπικό εκλογής τους εκάστοτε ηγουμένου. Επίσης ο Παρθένιος ανακαίνισε και αναμόρφωσε τον κώδικα της μονής, αντιγράφοντας παλιότερα τμήματά του. Τέλος περιχαρακώνει και αξιοποιεί την περιουσία της μονής. Το 1819 ο Παρθένιος υπήρξε συνδρομητής του πρώτου τόμου του Κιβωτού της Ελληνικής γλώσσης, ενώ μερίμνησε για τις σπουδές νέων της Σάμου, όπως του Κύριλλου Β’ Πατριάρχη Ιεροσολύμων. Πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1833.
Αρέθουσα Αραβίας

Η Αρέθουσα ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αραβία. 
Η μοναδική αναφορά για την πόλη γίνεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο (βιβλίο 6, 159), στην βορειοδυτική μάλλον Αραβία. Πολύ πιθανόν να ιδρύθηκε από τον επίτροπο του Αντιόχου Δ΄ Νουμήνιο' που ναυμάχησε νικηφόρα τους Πέρσες στο στενό του Ορμούζ. Ίσως να έφερε αποίκους από τη συριακή Αρέθουσα. Ωστόσο ο ερευνητής Kiepert υποθέτει ότι ο Πλίνιος εσφαλμένα αναφέρθηκε στις συριακές πόλεις (Αρέθουσα, Λάρισα και Χαλκίς στην κοιλάδα του Ορόντη), συγχέοντας κάπως τα πράγματα. Πάντως η Αρέθουσα εξαφανίστηκε νωρίς, λόγω των πολέμων. 
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία. Ωστόσο ο ερευνητής William Tarn, την τοποθετούσε στα δυτικά του ποταμού Ευφράτη μεταξύ των πόλεων του σημερινού Ιράκ Μπάσρα και Νασιρίγιας. Πράγματι στα μέρη αυτά υπάρχει σήμερα η πόλη Al Haritha του Ιράκ που δεν αποκλείεται να είναι παραφθορά του ελληνιστικού Αρέθουσα.
Χοσέ Αντόνιο Αμπρό

Βίος

Γεννημένος στην πόλη Βαλέρα, ο Αμπρό αποφοίτησε ως οικονομολόγος από το Universidad Católica Andres Bello και ολοκλήρωσε στο ίδιο πανεπιστήμιο το PhD του το 1961. Έκανε επίσης μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Στα 1959-1964 διετέλεσε αναπληρωτής στην Βουλή των Αντιπροσώπων του Κογκρέσου της Βενεζουέλας. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής οικονομικών και νομικής στο Πανεπιστήμιο Σιμόν Μπολιβάρ. Επανήλθε στον χώρο της πολιτικής το 1983, αυτή την φορά ως Υπουργός Πολιτισμού και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για τον Πολιτισμό. Πέραν αυτών διετέλεσε και πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικού Σχεδιασμού, όμως ένας συνδυασμός παραγόντων τον οδήγησε τελικά στην απόφαση να εγκαταλείψει την πολιτική και αφοσιωθεί στην μουσική.
Ξεκίνησε να μαθαίνει μουσική με την Ντοραλίσα Χιμένες ντε Μεδίνα στο Μπαρκισιμέτο. Αργότερα έμαθε πιάνο με τον Μοϊσές Μολέιρο καθώς εκκλησιαστικό όργανο και τσέμπαλο με τον Εβένσιο Καστελλάνος. Το 1967 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Συμφωνικής Μουσικής και το 1975 ίδρυσε το El Sistema, το οποίο επισήμως είναι γνωστό ως Ίδρυμα για το Εθνικό Δίκτυο Ορχηστρών Παιδιών και Νέων της Βενεζουέλας.
Στα πλαίσια αυτού η μουσική χρησιμοποιείται ως τρόπος για την κοινωνική και διανοητική βελτίωση των νέων. Ο Αμπρό έλαβε το 1979 το Εθνικό Μουσικό Βραβείο του για το έργο του στο El Sistema, το οποίο υπό την καθοδήγησή του έχει συμμετάσχει σε προγράμματα ανταλλαγής μαθητών και συνεργασίας με τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ανδρολύκου

Τοποθεσία

Η Ανδρολύκου βρίσκεται σε απόσταση 8 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Πόλη Χρυσοχούς, σε υψόμετρο 300 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με το Νέο Χωριό, στα βορειοανατολικά με την Πόλη Χρυσοχούς, στα νοτιοανατολικά, νότια και δυτικά με τη Δρούσια και στα νότια με το Φασλί. Μικρό μέρος στα δυτικά της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλλάσιο.

Ονομασία

Πιστεύεται ότι η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από τον πρώτο κάτοικο της που ονομαζόταν Ανδρόλυκος (από τις λέξεις άνδρας και λύκος). Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Ανδρολύκου υιοθέτησαν την ονομασία Γκουντογκντού, που σημαίνει το ρόδο του ήλιου.

Διάφορα

Η Ανδρολύκου είναι γνωστή για τα λατομεία της περιοχής, από τα οποία εξάγονται οικοδομικά υλικά.
Μάχη του Ζάαλφελντ

Η Μάχη

Ο πρίγκηπας Λουδοβίκος Φερδινάνδος ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές του πολέμου ενάντια στη Γαλλία. Πίστευε ότι μπορούσε να νικήσει τον Λαν με τον αριθμητικά ανώτερο, όπως θεωρούσε, στρατό του, που βρισκόταν κοντά στην Ιένα. Προφανώς, δε γνώριζε ότι η μεραρχία που πίστευε πως ήταν ο στρατός του Λαν, ήταν στην πραγματικότητα ένα μέρος μόνο αυτού, και το υπόλοιπο στράτευμα θα ερχόταν αργότερα. Ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος τοποθέτησε τους άντρες του σε χαμηλό υψόμετρο έξω από την πόλη Ζάαλφελντ, απέναντι από τα γαλλικά στρατεύματα που είχαν ξεκινήσει επιθέσεις. Ο στρατάρχης Λαν και ο υποστράτηγος Συσσέ παρατήρησαν ότι ένα μέρος της πρωσσικής μεραρχίας βρισκόταν στο ποτάμι, υπολογίζοντας ως εκ τούτου ότι υπερτερούσαν αριθμητικά.
Ο Λαν βομβάρδισε για λίγο τις πρωσσικές γραμμές και μόλις παρατήρησε σημάδια αποδιοργάνωσης, διέταξε το πεζικό του να εφορμήσει. Χτυπημένες και μικρότερες αριθμητικά, οι πρωσσικές γραμμές σύντομα "έσπασαν" έξω από τα τείχη του Ζάαλφελντ. Αντιληφθείς καθυστερημένα την αποτυχία του, ο Πρώσσος πρίγκηπας τοποθέτησε τον εαυτό του στην κορυφή του ιππικού και ξεκίνησε επίθεση εναντίον των γαλλικών γραμμών, σε μια προσπάθεια ν΄ ανακουφίσει το πεζικό του. Η επίθεση αποκρούστηκε και ο ίδιος ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος βρέθηκε σε μάχη σώμα με σώμα με τον λοχία Γκιντέ (Guindey) του 10ου Συντάγματος Ουσσάρων, ο οποίος τού έδωσε την ευκαιρία να παραδοθεί. Αρνούμενος να παραδοθεί, ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος απάντησε τραυματίζοντας σοβαρά τον Γάλλο λοχία στο κεφάλι με το ξίφος του, αλλά στην προσπάθειά του να ξεφύγει έπεσε από το χτύπημα του σπαθιού του Γκιντέ και πέθανε αμέσως.
Η μάχη τελείωσε με νίκη των Γάλλων. Οι απώλειες των Γάλλων ήταν μόλις 172 νεκροί και τραυματίες. Οι απώλειες των Πρώσσων αριθμούσαν 700 νεκρούς και τραυματίες, καθώς και 20 κανόνια και 1.000 αιχμαλώτους, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ο υποστράτηγος φον Μπεβιλάκβα (von Bevilaqua), διοικητής των σαξονικών δυνάμεων που έλαβαν μέρος στη μάχη.
Δήμος Αχαρνών

Διοικητικές μεταβολές

Ο Δήμος Αχαρνών συστάθηκε το 1835 με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης του ελληνικού κράτους και αποτέλεσε έναν από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρέθηκε αρχικά η Επαρχία Αττικής. Το 1840 ένα τμήμα του αποσπάστηκε και αποτέλεσε τον δήμο Χασιάς, μετέπειτα δήμο Φυλής. Ο δήμος διατηρήθηκε αμετάβλητος μέχρι το 1912 οπότε το μεγαλύτερο τμήμα του αποτέλεσε την νεοσύστατη κοινότητα Μενιδίου. Στην κοινότητα εντάχθηκαν εκτός από το Μενίδι, οι οικισμοί Βαρυμπόπη και Τατόι. Το 1915 μετονομάστηκε σε κοινότητα Αχαρνών. Το 1946 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο. Τα επόμενα χρόνια αποσπάστηκαν από το δήμο Αχαρνών οι οικισμοί Κρυονέρι, Ζεφύρι και το 1979 οι Θρακομακεδόνες. Ο δήμος στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, το 2011, οπότε συνενώθηκε με την κοινότητα Θρακομακεδόνων.
Χούλιο Χαραμίγιο

Βιογραφία

Γονείς του ήταν η Απολλονία Λαυρίδο και ο Χουάν Χαραμίγιο. Η φτώχια τον έβγαλε από μικτό στη βιοπάλη σε τσαγκαράδικο, αλλά αυτός το μυαλό του όλο στη μουσική το είχε. Άκουγε Όλυμπο Καρδένας, Κάρλος Ρουβίρα Ινφάντε και άλλους μουσικούς και ήθελε να γίνει σαν κι αυτούς. Με δυο φίλους του μαζί, κιθάρα και ακομπανία, γύρισε όλους τους ραδιοφονικούς σταθμούς, και κάποτε άνοιξε η τύχη του. Το 1955 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «Pobre mi madre querida» μαζί με τον Φρέσια Σαβέρδα. Ο Κάρλος Ρουβίρα Ινφάντε αμέσως τον εκτίμησε και μαζί του κυκλοφόρησε το «Esposa» και ένα χρόνο μετά το «Fatalidad» που γίναν και τα δύο μεγάλες επιτυχίες και ως σήμερα καταλογίζονται τραγούδια σταθμοί της ισπανόφωνης Λατινικής Αμερικής. Όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί από το ΜΕξικό ως την Αργεντινή έπαιζαν τα τραγούδια αυτά, ενώ το «Nuestro Juramento» τον καταξίωσε διεθνώς. Ακολούθησαν συναυλίες σε όλη την Λατινική Αμερική. Τραγούδησε μέχρι θανάτου και πέθανε το 1978 από εξασθένηση. Εκατοντάδες χιλιάδες λαός από όλη την Λατινική Αμερική αποτίμησε τελεταίο φόρο τιμής στην κηδεία του.
Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας

Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας και της Ριχέτσας/Αδελαΐδας των Πιάστ, κόρης του Μιέσκο Β΄ της Πολωνίας. Βαπτίσθηκε Μάγκνους.
Το 1063 απεβίωσε ο πατέρας του και ο εξάδελφος του, ο Σολομών ανέλαβε τη βασιλεία με τη βοήθεια των Γερμανών και τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Γκέζα Α΄ επέστρεψε με Πολωνική βοήθεια και συμφώνησε με τον Σολομώντα να γίνει δούκας του 1/3 της Ουγγαρίας, όπως ο πάππος του. 
Στην αρχή συνεργάστηκαν, αλλά το 1071 άρχισε ένταση μεταξύ τους: ο Σολομών εισέβαλε στο δουκάτο το 1074 και νίκησε τον εξάδελφό του σε μάχη. Στην επόμενη μάχη όμως νίκησε ο Γκέζα Α΄, το ίδιο έτος και απέκτησε τον θρόνο. Ο Σολομών περιορίστηκε στο Μόζον και το Πρέσμπουρκ (Μπρατισλάβα). 
Το 1077 απεβίωσε σε ηλικία 37 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό του Βακ. Οι δύο γιοί του ήταν ανήλικοι και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Λαδίσλαος Α΄.
Βάγκαρ

Ιστορία

Στο Βάγκαρ βρίσκεται το μοναδικό αεροδρόμιο των Φερόων. Το αεροδρόμιο χτίστηκε κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Βρετανούς, οι οποίοι κατέλαβαν τις Νήσους Φερόε με τη συγκατάθεση των κατοίκων των νησιών. Μετά τον πόλεμο παρέμεινε αχρησιμοποίητο για περίπου 20 χρόνια, αλλά στη συνέχεια τέθηκε εκ νέου σε λειτουργία έπειτα από την αναγκαία επέκταση και τον εκσυγχρονισμό του. Διαχειρίζεται περίπου 292.000 επιβάτες ετησίως (2016). Ένας τόσος μεγάλος αριθμός επιβατών για τα πρότυπα των Νήσων Φερόε ασκεί μεγάλη πίεση στα μέσα μεταφοράς, με αποτέλεσμα να κατασκευαστεί μια οδική σήραγγα (Vágatunnilin) μήκους 5 χιλιομέτρων η οποία συνδέει το Βάγκαρ με τα δύο μεγαλύτερα νησιά των Φερόων και την πρωτεύουσα Τόρσχαβν.

Χωριά

Το μεγαλύτερο χωριό του νησιού είναι το Μίντβαγκουρ, το οποίο έχει 1.108 κατοίκους (Επίσημη εκτίμηση 1-2018) και βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Το Βάγκαρ έχει τρία μεγάλα χωριά: το Μίντβαγκουρ, το Σάνταβαγκουρ (907 κατοίκους) και το Σόρβαγκουρ (1.078 κατ.) και τρία μικρά χωριά: το Bøur (69 κατ.), το Vatnsoyrar (42 κατ.) και το Gásadalur (13 κατ.) (Επίσημη εκτίμηση 1-2018). Παλιότερα υπήρχαν ακόμη δύο χωριά: το Slættanes, το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1964 ή το 1965 και το Víkar, το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1910.
Στο Βάγκαρ βρίσκονται και οι δύο μεγαλύτερες λίμνες των Φερόων η Sørvágsvatn και η Fjallavatn με επιφάνειες 3,4 και 1,02 τ.χλμ. αντίστοιχα.

Σημαντική περιοχή για πτηνά

Οι βορειοδυτικές, δυτικές και νοτιοδυτικές ακτές του νησιού έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικές περιοχές για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των αρκτικών θυελλοπουλιών (100.000 ζευγάρια), υδροβατών (5.000 ζευγάρια), θαλασσοκοράκων (500 ζευγάρια), ληστόγλαρων (20 ζευγάρια), τριδακτυλόγλαρων (8.400 ζευγάρια), Φρατέρκουλα του Ατλαντικού (40.000 ζευγάρια), λεπτοραμφόκεπφων (2.700 μεμονωμένα) και κέπφους (400 ζευγάρια).
Βλαχομάνδρα Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Βλαχομάνδρα είναι κτισμένη στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Κλόκοβα και στις δυτικές του όρους Ριγάνι. Το χωριό βρίσκεται κοντά στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Ναυπάκτου, σε απόσταση 16 χλμ. ΒΔ. από αυτήν και 4 χλμ. Ν. του Εύηνου ποταμού. Κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας». Το 1924 συστάθηκε κοινότητα Βλαχομάνδρας με έδρα την ίδια, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, μαζί με τη Γέφυρα Μπανιά και τα Σφηκαίικα ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Το όνομα του χωριού είναι σύνθετο από τις λέξεις "Βλάχος" και "μαντρί" και σημαίνει περιοχή όπου υπάρχουν μαντριά βλάχων. Η αρχική τοποθεσία του ήταν βορειοδυτικότερα της σημερινής, στη θέση "Παλιοχώρι". Στην ευρύτερη περιοχή, λόγω των άφθονων χειμάρρων και νερών, λειτουργούσαν τα παλιότερα χρόνια οι νερόμυλοι “Παλιόμυλος” στη συμβολή των χειμάρρων Χοχλαστή και Ροδιά, “Εκκλησιάς ο Μύλος” στο χείμαρρο Αμαράου, "ο μύλος του Κώστα Χρ. Μητσόπουλου" προς το Χάνι Μπανιά και "ο μύλος του Θανάση Κ. Πετσίνη" στη θέση Ζαχέικα. Στη Βλαχομάνδρα έχουν βρεθεί δύο στήλες του 7ου αιώνα π.Χ. από αμμόλιθο όπου πάνω τους είναι γραμμένο σε αχαϊκό αλφάβητο επίγραμμα. Οι στήλες  εκτίθενται στο Παπαστράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο του Αγρινίου. Από το 1983 έχει ιδρυθεί και λειτουργεί  ο πολιτιστικός Σύλλογος Βλαχομάνδρας Ναυπακτίας «Ο Εύηνος».
Γιούλιαν Ντράξλερ

Σε συλλόγους

Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2011 στη Σάλκε, όπου έπαιζε από την παιδική του ηλικία. Με τη Σάλκε κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας και το Σούπερ Καπ Γερμανίας. Το 2015 πήρε μεταγραφή για τη Βόλφσμπουργκ, όπου έμεινε για ενάμιση χρόνο. Από τον Ιανουάριο του 2017 παίζει στην Παρί Σεν Ζερμέν και έχει κατακτήσει Κύπελλο Γαλλίας και το Λιγκ Καπ Γαλλίας.

Στην εθνική ομάδα

Είναι μέλος της εθνικής ομάδας από το 2012 και πέτυχε το πρώτο του γκολ το 2013 σε εναν φιλικό αγώνα με τις ΗΠΑ. Aνήκε στο ρόστερ της ομάδας του Μουντιάλ του 2014 που κατέκτησε τον τίτλο, καθώς και στο Euro του 2016. Επίσης, ήταν αρχηγός στην ομάδα της Γερμανίας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017 και κατέκτησε τον τίτλο και ο ίδιος τη Χρυσή Μπάλα της διοργάνωσης.
Αρσένιος Ελασσώνος

Βιογραφικά στοιχεία

Συνόδευσε τον πατριάρχη Ιερεμία το 1530 στην Ρωσία για την καθίδρυση πατριαρχείου. Προσκλήθηκε από τον Ρώσο επίσκοπο Γεδεών και με την προτροπή του πατριάρχη Ιερεμία ο Αρσένιος ανέλαβε την διδασκαλία των Ελληνικών στην νέα σχολή της Λβόης, και δίδαξε επί δύο έτη. Έπειτα διορίστηκε επίσκοπος Σουοδολίας. Άγνωστο είναι αν παρέμεινε στην Ρωσία μέχρι τον θάνατό του.
Θολωτός τάφος του Πάνσντορφ

Ο θολωτός τάφος του Πάνσντορφ είναι θολωτός τάφος της νεότερης νεολιθικής εποχής στο Πάνσντορφ της Γερμανίας. Έχει σχήμα ωοειδές μήκους σχεδόν 15 μέτρων, πλάτους σχεδόν 6 μέτρων, ενώ το ύψος του κυμαίνεται από 2 ως 3,5 μέτρα. Τελεί υπό αρχαιολογική προστασία.