google/wiki40b huggingface dataset:
Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας

Διορισμός

Ο Γενικός Εισαγγελέας προτείνεται για το αξίωμα από τον Πρόεδρο της Ρωσίας και διορίζεται από την πλειοψηφία του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσίας (την άνω βουλή του ρωσικού κοινοβουλίου). Αν ο διορισμός αποτύχει, ο Πρόεδρος οφείλει να προτείνει άλλον υποψήφιο εντός 30 ημερών (άρθρο 12 του ομοσπονδιακού νόμου σχετικά με το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσικής Ομοσπονδίας). Η διάρκεια της θητείας του Γενικού Εισαγγελέα είναι πενταετής. Η παραίτηση του Γενικού Εισαγγελέα πριν από το τέλος της θητείας του, πρέπει να εγκριθεί τόσο από την πλειοψηφία του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσίας, όσο και από τον Ρώσο Πρόεδρο.

Συνταγματική Ανεξαρτησία

Ο θεσμός του Γενικού Εισαγγελέα είναι ανεξάρτητος από την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Η Διερευνητική Επιτροπή της Ρωσίας, η οποία ορισμένες φορές περιγράφεται ως το «ρωσικό FBI», είναι η κύρια ομοσπονδιακή διερευνητική αρχή στη Ρωσία, που αντικατέστησε τη Διερευνητική Επιτροπή του Γενικού Εισαγγελέα (Следственный комитет при прокуратуре Российской Федерации) το 2011.
Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία

Η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία (Ι.Κ.Ε.) είναι μία εταιρική μορφή. Πρόκειται για μια σχετικά νέα και καινοτόμα μορφή. Η εισαγωγή της ανακοινώθηκε στης 11. Απρίλη 2012 στο ΦΕΚ Α 86 με τον νόμο 4072/2012.
Στης 29. Μαϊ 2013 ανακοινώθηκε στο ΦΕΚ Α 120 με τον νόμο 4155/2013 μια τροποποίηση του νόμου 4072/2012. Πλέον το κεφάλαιο της Ι.Κ.Ε. μπορεί να είναι και μηδενικό (αντί για 1€ πού ήταν στην περίοδο 2012-2013). Έτσι μία Ι.Κ.Ε. μπορεί να μείνει και χωρίς καθόλου κεφάλαιο, π.χ. μετά από απρόβλεπτη μείωση κεφαλαίου, χωρίς αυτό αυτομάτως να έχει αρνητικές επιπτώσεις για την εταιρία, π.χ. όταν έχει ακόμα εξωκεφαλαιακές εισφορές.

Σύσταση Ι.Κ.Ε.

Η ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία συστήνεται μέσω της Υπηρεσίας Μιας Στάσης και συνιστάται απο ένα ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα. Η σύσταση της Ι.Κ.Ε. μπορεί να γίνει με ιδιωτικό έγγραφο (συμφωνητικό) είτε με συμβολαιογραφικό έγγραφο μόνο αν επιβάλλεται ειδική διάταξη του νόμου π.χ. εισφορά ακινήτου. Η σύσταση γίνεται μέσω της αρμόδιας υπηρεσίας του Γ.Ε.ΜΗ. Το κόστος σύστασης είναι ελάχιστο γιατί δεν καταβάλλονται αμοιβές και τέλη δημοσίευσης στο Φ.Ε.Κ. Α.Ε. και Ε.Π.Ε. Η Ι.Κ.Ε. υποχρεούται να αποκτήσει εταιρική ιστοσελίδα μέσα σε ένα μήνα.

Έδρα

Η Ι.Κ.Ε. έχει την έδρα της στο δήμο που αναφέρεται στο καταστατικό της. Η πραγματική της έδρα μπορεί να είναι σε άλλο κράτος μέλος, αυτό σημαίνει ότι η καταστατική έδρα δεν συμπίπτει πάντα με την πραγματική έδρα της Ι.Κ.Ε.

Διάρκεια

Αν δεν ορίζεται στο καταστατικό, ο χρόνος είναι 12 έτη από τη σύσταση της ή αλλιώς θα είναι ορισμένου χρόνου, όσο ορίζεται στο καταστατικό της.

Φορολογία Ι.Κ.Ε.

Για τις Ι.Κ.Ε. ο φόρος υπολογίζεται με συντελεστή 26% στο συνολικό φορολογητέο εισόδημα. Στα κέρδη που διανέμουν οι Ι.Κ.Ε. στους εταίρους γίνεται παρακράτηση φόρου 10% (φόρος μερισμάτων). Ο φόρος που παρακρατήθηκε αποδίδεται στην οικεία Δ.Ο.Υ. εφάπαξ με δήλωση που υποβάλλεται μέσα στον επόμενο μήνα.
Κατοβίτσε

Ιστορία

Η περιοχή γύρω από το Κατοβίτσε, η Άνω Σιλεσία, κατοικήθηκε από την εθνότητα των Σιλεσιανών (Silesians) πριν από πολλούς αιώνες. Πρώτα κυβερνήθηκε από την Πολωνική - Σιλεσιανή δυναστεία των Πιαστ μέχρι που χάθηκε αυτή, και μετά περιέπεσε στην κυριαρχία των Αψβούργων (Habsburg). Αρχικά ήταν ένα ασήμαντο γεωργικό χωριό που αριθμούσε 15.000 κατοίκους έως και το 1890. Η πόλη Κατοβίτσε διαμορφώθηκε τον 19ο αιώνα, μια περίοδο κατά την οποία η περιοχή βρισκόταν κάτω από Πρωσσική κυριαρχία, και απέκτησε δικαιώματα δήμου το 1865. Κατοικημένο κυρίως από Γερμανούς, Σιλεσιανούς, Εβραίους και Πολωνούς, το Κατοβίτσε απετέλεσε τμήμα της 2ης Πολωνικής Δημοκρατίας, που προέκυψε μετά τις Σιλεσιανές Εξεγέρσεις σε όλη την Σιλεσία στο διάστημα 1918 μέχρι 1921. Παρόλο που στο δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας το 85.4% (22.774 άτομα ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Γερμανία και 3.900 ψήφισαν υπέρ της Πολωνίας) των ψηφοφόρων στη πόλη του Κατοβίτσε ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Γερμανία, η πόλη πέρασε στην Πολωνία. Από το 1941 έως το 1945 το Κατοβίτσε (Κάτοβιτς) ήταν η πρωτεύουσα του γκάου Άνω Σιλεσίας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η χώρα στην συνέχεια διαιρέθηκε και οι νέες συνθήκες, (η νέα ρύθμιση των συνόρων που προέκυψε μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο), άφησαν το Κατοβίτσε στην Πολωνική πλευρά, από τα σύνορα με την Τσεχία έως τον άνω ρου του Βάρτα, με σημαντική αυτονομία.
Η πόλη ευημέρησε λόγω των μεγάλων ορυκτών αποθεμάτων (ειδικά του γαιάνθρακα) στα κοντινά βουνά και επεκτάθηκε ενσωματώνοντας τα γύρω χωριά και πόλεις των ανθρακωρύχων. Η εκτεταμένη της ανάπτυξη και ο πλούτος της στηρίχθηκαν στην εξόρυξη του άνθρακα και στις βιομηχανίες χάλυβα, που γιγαντώθηκαν κατά την Βιομηχανική επανάσταση. Από το 1921 που προσαρτήθηκε στην Πολωνία, έγινε ένα από τα σπουδαιότερα βιομηχανικά και εξορυκτικά κέντρα της χώρας. Η πόλη είναι σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος και έχει αεροδρόμιο. Η οικονομία της βασίζεται στην εξόρυξη γαιανθράκων, ψευδαργύρου, μολύβδου και σιδήρου και στις βαριές βιομηχανίες της, κυριότερες από τις οποίες είναι η χαλυβουργία, η μεταλλουργία και η μηχανουργία, όπως και η βιομηχανία χημικών προϊόντων και δομικών υλικών. Πρόσφατα, εξαιτίας οικονομικών μεταρρυθμίσεων, υπάρχει απομάκρυνση από την βαριά βιομηχανία και μετακίνηση προς τις μικρές επιχειρήσεις.
Στο διάστημα από το 1953 μέχρι το 1956 μετονομάστηκε σε Σταλινόγκροντ (Stalinogród, η πόλη του Στάλιν) από τους Πολωνούς κομμουνιστές. Σοβαρή οικολογική επιβάρυνση συνέβη στο φυσικό περιβάλλον κατά την μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο κομμουνιστική διακυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, αλλά οι πρόσφατες αλλαγές στους κανονισμούς, στις διαδικασίες και στην πολιτική της μετα-κομμουνιστικής Πολωνικής διακυβέρνησης έχουν αναστρέψει αρκετές από τις βλάβες που είχαν επέλθει.
Μαχητές των Δρόμων 6

Πλοκή

Μετά τη ληστεία των εκατό εκατομμυρίων στο Ρίο, ο Ντόμινικ (Ντίζελ), ο Μπράιαν (Πολ Γουόκερ) κι η υπόλοιπη ομάδα τους βρίσκονται διασκορπισμένοι σε διάφορα μέρη του κόσμου (Κανάριοι Νήσοι, Χονγκ Κόνγκ, Κόστα Ρίκα), αδυνατώντας να επιστρέψουν σπίτι τους και να ζήσουν μία κανονική ζωή. Εν τω μεταξύ, ο Χομπς (Τζόνσον) καταζητεί μία οργάνωση «θανάσιμα» εκπαιδευμένων οδηγών, υπό την αρχηγία του Όουεν Σο (Έβανς), αλλά και της φερόμενης -μέχρι σήμερα- νεκρής αγαπημένης του Ντόμινικ, Λέτι (Ροντρίγκεζ). Γι' αυτό και ζητά την βοήθεια του Τορέτο και της ομάδας του προκειμένου να μεταβούν στο Λονδίνο και να την εξαρθρώσουν, με αντάλλαγμα την πλήρη «άφεση αμαρτιών» τους.
Περιοχή εποικισμού των Σόρβιων

Η Περιοχή εποικισμού των Σόρβιων ( στο. -Συμβουλευτείτε  Serbski sydlenski rum, n. -Συμβουλευτείτε  Serbski sedlišćowy teritorium, γερμανικά: Sorbisches Siedlungsgebiet‎  Sorbisches Siedlungsgebiet ) είναι περιοχή επίσημα αναγνωρισμένη από τις κυβερνήσεις των ομόσπονδων κρατιδίων της Σαξονίας και του Βρανδεμβούργου όπου εκεί οι πολίτες αναγνωρίζονται ως ιθαγενείς. Βρίσκεται στα ανατολικά του ομόσπονδου κρατιδίου της Σαξονίας και στο νότο του ομόσπονδου κρατιδίου του Βρανδεμβούργου. Αποτελεί μέρος της ιστορικής Λουζίας, η οποία υποβλήθηκε σε γερμανισμό και αφομοίωση κατά τους προηγούμενους αιώνες. 
Η περιφέρεια των Σόρβιων έχει ομοσπονδιακή ονομασία "παραδοσιακή περιοχή εποικισμού" (angestammte Siedlungsgebiet), η οποία καθορίζεται από τους ομοσπονδιακούς νόμους της Γερμανίας. Τα όρια της περιοχής εποικισμού βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή των Σόρβιων όπως καθορίζεται από το βιβλίο "Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung", που δημοσιεύθηκε το 1956. 
Στο ομόσπονδο κρατίδιο της Σαξονίας, η περιοχή των Σόρβιων εξομαλύνεται από τον νόμο «για τα δικαιώματα των Λουζάτων στη Σαξονία» (31 Μαρτίου 1999). Ο Σαξονικός Νόμος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Σαξονία διακηρύσσει την πρόθεση να διατηρηθεί και να προστατευθεί ο παραδοσιακός πολιτισμός των Σόρβιων στην περιοχή αυτή. 
Ο νόμος του Βρανδεμβούργου (7 Ιουλίου 1994) ορίζει τον αυτόχθονο πληθυσμό της επικράτειας ως «κοινότητες που επιθυμούν να ανήκουν στον πληθυσμό των Σόρβιων» (Gesetz zur Ausgestaltung der Rechte der Sorben (Wenden).  
Σύμφωνα με τους νόμους για τα δικαιώματα των Σόρβιων στην Σαξονία, οι δήμοι είναι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη και διατήρηση της κουλτούρας των Σόρβιων, καθώς και τη καθιέρωση δίγλωσσων επίσημων πληροφοριών για οδικές πινακίδες, δημόσιους και κρατικούς θεσμούς. 
Επί του παρόντος, η πλειοψηφία του πληθυσμού των Άνω Σόρβιων ζει στην περιοχή μέσα και γύρω από τις πόλεις Μπάουτσεν, Κάμεντς και Χογιερσβέρντα και στις γύρω περιοχές. Σε πολλές περιοχές εκεί η σορβική είναι επίσημη. Στην Κάτω Σορβία, οι περισσότεροι Σόρβοι ζουν στις κοινότητες Πάιτς και Σπρέβαλντ.
Bonded by Blood

Ιστορία του δίσκου

Το καλοκαίρι του 1984, οι Exodus ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ στα "Prairie Sun Studios" του Σαν Φρανσίσκο, αλλά το "Bonded by Blood" κυκλοφόρησε τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς λόγω προβλημάτων με την δισκογραφική εταιρεία "Torrid" η οποία, αρχικά, τους αντιπροσώπευε. Ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν "A Lesson in Violence" αλλά μετονομάστηκε λόγω της αδυναμίας του συγκροτήματος να βρει ένα σχετικό εξώφυλλο. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Μαρκ Γουιτάκερ, ο οποίος συμμετείχε και στη συγγραφή των τραγουδιών "Metal Command" και "Deliver Us to Evil".
Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι μια απεικόνιση δύο σιαμαίων μωρών, τα οποία αποτελούν παραστάσεις του καλού και του κακού. Λόγω προβλημάτων λογοκρισίας, η επανέκδοση του δίσκου είχε στο εξώφυλλο το λογότυπο του συγκροτήματος με κόκκινο και μαύρο φόντο.
Το "Bonded by Blood" έχει λάβει θετικές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια και το "Metal Storm" να το βαθμολογεί με 8,8. Το άλμπουμ θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα του είδους, με το "Digital Dream Door" να τα κατατάσσει δέκατο στη λίστα με τους εκατό καλύτερους δίσκους του Speed / Thrash Metal , το "What Culture!" όγδοο στο top-10 των καλύτερων δίσκων του είδους , θέση στην οποία το κατέταξε και το "Guitar World" , ενώ συμπεριλήφθηκε και στη λίστα με τα "εκατό καλύτερα άλμπουμ του Heavy Metal" του "Metal Rules", τοποθετούμενο στην 80η θέση.
Αυτός ήταν ο μοναδικός στούντιο δίσκος τον οποίο ηχογράφησαν οι Exodus με τον τραγουδιστή Πωλ Μπέιλοφ στη σύνθεση τους, αφού για το "Pleasures of the Flesh" του 1987, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο Στηβ Σόουζα.

Τραγούδια

1. Bonded by Blood (Holt, Baloff) - 3:43

2. Exodus (Holt, Baloff) - 4:05

3. And Then There Where None (Holt, Hunting) - 4:40

4. A Lesson in Violence (Holt, Hunolt) - 3:49

5. Metal Command (Holt, Baloff, Whitaker) - 4:13

6. Piranha (Holt, Baloff) - 3:45

7. No Love (Holt, Baloff) - 5:08

8. Deliver Us to Evil (Holt, Hunolt, Whitaker) - 7:07

9. Strike of the Beast (Holt, Baloff) - 3:57
Κίτσος Μπότσαρης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1754 στο Σούλι. Μετά τον θάνατο του πρωτότοκου αδελφού του Τούσια, το 1792, ανέλαβε την αρχηγία της φάρας των Μποτσαραίων. Ο Κίτσος Μπότσαρης ήταν ένα από τα πέντε παιδιά των οπλαρχηγών Σουλιωτών που είχε πάρει ο Αλή Πασάς ως ομήρους στη πρώτη εκστρατεία του το 1789. Είχε λοιπόν ανατραφεί για αρκετό χρονικό διάστημα κοντά στον Πασά των Ιωαννίνων όπου αργότερα απελευθερώθηκε. Έμελλε όμως περί τα τέλη του 18ου αιώνα, μετά τον θάνατο του πατέρα του, να συλληφθή και πάλι όμηρος, αυτή τη φορά μαζί με το γιο του Κωνσταντίνο και να οδηγηθεί και πάλι στην Αυλή του Αλή Πασά.
Παρά την οδυνηρή αυτή εξέλιξη, ο Κίτσος Μπότσαρης, από τα στοιχεία που έχουν δει το φως, ως μετριοπαθής φαίνεται να συνέχιζε να έχαιρε της συμπάθειας του Αλή Πασά και να τελούσε υπό αγαθή συμβίωση. Όταν όμως επήλθαν τα γεγονότα του 1803, (τρίτη εκστρατεία του Αλή Πασά κατά των Σουλιωτών), ο Κίτσος Μπότσαρης εγκαταλείποντας τον γιο του στην Αυλή του Πασά έσπευσε στην πατρίδα του που κινδύνευε και σαν ανήμερο θηρίο τέθηκε επικεφαλής μιας φάλαγγας Σουλιωτών που δεν είχαν ακόμη εγκαταλείψει την πατρίδα τους και να τραπούν προς την Πάργα και τα Επτάνησα. Με τη φάλαγγα αυτή αμυνόμενος ζήτησε τελικά να εγκατασταθεί σε περιοχή πλησίον της Άρτας γενόμενος έτσι ένας από τους μεγάλους ήρωες τόσο του Ζαλόγγου, όσο και αργότερα στη μάχη του Σέλτσου.
Στη συνέχεια όμως βλέποντας πως κάθε αντίσταση είναι πλέον μάταιη κατέφυγε και αυτός στη Πάργα και από εκεί πέρασε στη Κέρκυρα όπου και κατατάχθηκε στα ηπειρωτικά τάγματα με το βαθμό του μαγγιόρου (= κατά διοίκηση σαν ταγματάρχης) όπου και διακρίθηκε για τη γενναιότητά του και την πειθαρχία του.

Μετά δε την πτώση του Ναπολέοντα δυστυχώς, ο Κίτσος Μπότσαρης παρασυρόμενος από τις διάφορες δόλιες υποσχέσεις του Αλή Πασά που του μετέφεραν απεσταλμένοι του, ακολουθώντας τους, αυτοί τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στην Άρτα όπου και δολοφονήθηκε, (1813), κατ΄ εντολή του Αλή Πασά, από τον Γώγο Μπακόλα, (αρματολός από τη Σκουληκαριά Βάλτου), προς τον οποίον αργότερα οι Σουλιώτες ποτέ δεν έπαψαν να τρέφουν άσπονδο μίσος.
Ο Κίτσος Μπότσαρης είχε τρεις συζύγους: την Χρυσούλα Παπαζώτου-Γιώτη, την Αναστασία Μακαντώνη και την Βασιλική Βαβύλη. Παιδιά του Κίτσου Μπότσαρη ήταν ο Νικόλας Μπότσαρης, ο θρυλικός Μάρκος Μπότσαρης και ο Κώστας Μπότσαρης. Μετά τον θάνατο του Κίτσου Μπότσαρη την αρχηγία της φάρας των Μποτσαραίων ανέλαβε ο αδελφός του, Νότης Μπότσαρης, υστερότοκος γιος του Γιώργη Μπότσαρη.
Μάχη της Άμπλιανης

Πριν τα γεγονότα

Καινούργιος στρατιωτικός ορίστηκε ο Δερβίς Πασάς, στον οποίο ο Σουλτάνος έδωσε ρητή εντολή να προστάξει και τους Πασάδες των Ιωαννίνων Βριώνη και τον της Ευβοίας Καρυστινό, ο μεν να εισβάλει στην Ακαρνανία, ο δε στην Αττική. Αυτός δε, ο Δερβίς Πασάς να ενωθεί με τους Πασσάδες Μπερκόφτζαλη, Ιουσούφ Πασά και Αμπάζ Πασά Ντίμπρα να εισβάλει στην Ανατολική Στερεά με δεκαπέντε χιλιάδες στρατό. Ο Δερβίς όμως αντί να βάλει σε ενέργεια τις διαταγές αποφάσισε να ενεργήσει μόνος του. Ξεκίνησε από την Λάρισα και πήγε στην Λαμία μην τολμώντας να περάσει από τις Θερμοπύλες. Πήγε στο χωριό Λιανοκλάδι απέναντι από το Ζητούνι και εκεί στρατοπέδευσε. Τους δε Γιουσούφ Πασά Μπερκόφτζαλη και Αμπάζ Πασά Ντίμπρα με έξι χιλιάδες πεζούς και τρεις χιλιάδες ιππείς τους διέταξε να περάσουν στην Γραβιά και από εκεί να συνεχίσουν για τα Σάλωνα. Εκεί να κατακτήσουν την πόλη και την γύρω περιοχή.

Η εξέλιξη των γεγονότων

Ο Πανουργιάς που ήταν τοποθετημένος μαζί με τους συμπατριώτες του στην Άμπλιανη, όταν έμαθε τα σχέδια αυτά κατασκεύασε στο μέρος αυτό ισχυρούς προμαχώνες, τους οποίους ενίσχυσε με πολλούς κορμούς χονδρών δέντρων. Η δύναμη του Πανουργιά δεν ήταν αρκετή για να αντέξει την ορμή των Οθωμανών. Ευτυχώς όμως έφτασαν ενισχύσεις από το Σούλι υπό τους οπλαρχηγούς Δράκο, Γιώτη Δαγκλή, Διαμάντη Ζέρβα και άλλους. Ακολούθως έφτασαν και ο Κίτσος Τζαβέλας και ο Π. Νοταράς αλλά και ο επίσης ντόπιος οπλαρχηγός Δήμος Σκαλτσάς. Έτσι συνολικά δύο χιλιάδες γινόμενοι περίμεναν τους εχθρούς, οι οποίοι στις 14 Ιουλίου τρεις ώρες μετά την ανατολή του ήλιου επιτέθηκαν στους Έλληνες, έχοντας και δύο πεδινά κανόνια. Ο πόλεμος άρχισε με ακροβολισμούς, αλλά αμέσως οι Οθωμανοί όρμησαν με τα ξίφη στα χέρια εναντίον των Ελλήνων για να ανοίξουν δρόμο. Οι Έλληνες τους αντιμετώπισαν με γενναιότητα και τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν με μεγάλη φθορά. Οι Οθωμανοί δοκίμασαν και δεύτερη και τρίτη φορά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Κατά την διάρκεια της μάχης οι Έλληνες ενισχύθηκαν με δυνάμεις του Καλμούκη. Η μάχη διήρκησε μέχρι το απόγευμα, ώσπου οι Σουλιώτες έτρεψαν τον εχθρό σε φυγή. Όλος ο ελληνικός στρατός έτρεξε από πίσω καταδιώκοντας τον εχθρό. Πήραν λάφυρα δύο κανόνια, πολλά όπλα, πολεμοφόδια, σημαίες και άλογα, καθώς και την σκηνή του Μπερκόφτζαλη. Οι Οθωμανοί καταδιωκόμενοι γκρεμίστηκαν από τα βράχια και σκοτώθηκαν. Τα υπολείμματα του οθωμανικού στρατού επέστρεψαν στο Ζητούνι και διαλύθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου.
Απλοομάδα

Απλοομάδες στο Υ-χρωμόσωμα

Οι Ανθρώπινες Y chromosome DNA (Y-DNA) απλοομάδες ονομάζονται με γράμματα από A μέχρι το T, και διαιρούνται περισσότερο με μικρά γράμματα και αριθμούς. Y-χρωμόσωμα Απλοομάδες καθορίζονται από το Y Chromosome Consortium
Y-chromosomal Adam είναι το όνομα που δόθηκε στο χρωμόσωμα του ανδρός που ήταν ο νεότερος άνθρωπος στον κόσμο most recent common patrilineal (male-lineage) ancestor.
Κύριες Y-χρωμόσωμα Απλοομάδες, και γεωγραφικές κατανομές:
Οινόμαος

Ο μύθος

Με τη σύζυγό του Ευαρέτη (κατ' άλλους σύζυγός του ήταν η Στερόπη, ή η Ευρυθόη, κόρη του Δαναού), απέκτησαν μια πανέμορφη κόρη, την Ιπποδάμεια, την οποία όμως κατά βάθος ο Οινόμαος δεν επιθυμούσε να παντρέψει, γιατί κατά μία εκδοχή την είχε ερωμένη του και κατά άλλη εκδοχή είχε πιστέψει σε ένα χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο ο γαμπρός του θα τον σκότωνε. Διακήρυσσε λοιπόν ότι θα έδινε ως σύζυγο την Ιπποδάμεια σε όποιον τον νικούσε σε αρματοδρομία αντοχής, με αφετηρία τον Ναό του Δία στην Ολυμπία και τέρμα τον Ναό του Ποσειδώνα στον Ισθμό της Κορίνθου. Επειδή όμως τα άλογα του Οινομάου ήταν δώρο του πατέρα του, του Άρη, είχαν θεϊκή δύναμη και αντοχή, και έτσι ο Οινόμαος νικούσε πάντα τον αντίπαλό του και υποψήφιο γαμπρό του. Στη συνέχεια, του έκοβε το κεφάλι. Αφού είχε καρφώσει ήδη δώδεκα κεφάλια σε πασσάλους γύρω από το ανάκτορό του (ή τα είχε κρεμάσει στο ναό του Άρη κατ' άλλη εκδοχή), εμφανίσθηκε μπροστά του ο Πέλοπας και ζήτησε την κόρη του για γυναίκα.
Ο Πέλοπας είχε φροντίσει να εξαγοράσει προηγουμένως τον Μυρτίλο, τον ηνίοχο του Οινομάου, γιο του θεού Ερμή. Ο Πέλοπας του υποσχέθηκε ότι θα του έδινε το μισό βασίλειο ή την Ιπποδάμεια για μια νύχτα. Τότε ο Μυρτίλος αντικατέστησε τα καρφιά στον άξονα του εμπρόσθιου τροχού στο άρμα του βασιλιά με κέρινα, ή δεν έβαλε καθόλου καρφιά. Μόλις λοιπόν ξεκίνησε ο αγώνας, το τέθριππο του βασιλιά αναποδογύρισε και ο Οινόμαος σκοτώθηκε. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Πέλοπας νίκησε τον Οινόμαο χάρη στα άλογα που του είχε χαρίσει ο Ποσειδών και μετά σκότωσε ο ίδιος τον Οινόμαο. Μετά τη νίκη του ο Πέλοπας διέφυγε στην πατρίδα του με την Ιπποδάμεια και τον Μυρτίλο. (Για τη συνέχεια του μύθου βλ. Ιπποδάμεια του Οινομάου, Πέλοπας.)
Τελικώς, χάρη στο γάμο της κόρης του, ο Οινόμαος, έστω και μετά θάνατο, έγινε πρόγονος ονομαστών μορφών της ελληνικής μυθολογίας: παππούς του Ατρέα και του Θυέστη, προπάππους του Αγαμέμνονα, του Μενελάου και του Ευρυσθέα, κ.ά..
Η αναπαράσταση του Οινομάου στην αρματοδρομία κοσμούσε το ανατολικό αέτωμα του περίφημου Ναού του Δία στην Ολυμπία. Η αρματοδρομία απεικονίζεται και στη Λάρνακα του Κυψέλου. Από τον μύθο εμπνεύσθηκαν οι μέγιστοι των τραγικών ποιητών Ευριπίδης και Σοφοκλής, και συνέγραψαν αμφότεροι τραγωδίες με τίτλο «Οινόμαος».
Φρέντμουντ Μάλικ

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1944 στο Λούστενάου (γερμ. Lustenau). Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ απότο 1968 και συνέχισε στο Σανκτ Γκάλλεν από το 1970. Σπούδασε οικονομία, κοινωνιολογία, λογική και φιλοσοφία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1978 και διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου της Οικονομίας στο πανεπιστήμιο του Σανκτ Γκάλλεν.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1969–70

Γ κατηγορία

Στην Γ κατηγορία μετείχαν 19 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους. Την άνοδο κέρδισαν οι : Αλφειονίδα Αλφειούσας-Ατρόμητος Πύργου-Ηρακλής Πύργου-Άφοβος Βροχίτσας-Θύελλα Πύργου-Θύελλα Καρδαμά-Ολυμπιακός Σαβαλίων-Δάφνη Ανδραβίδας

Κύπελλο Ηλείας

Τελικός
21 Ιανουαρίου 1970 Αστέρας Αμαλιάδας - Πανηλειακός 0-2 άνευ αγώνα - διεκόπη στο 51', ενώ ο Πανηλειακός προηγείτο στο σκορ με 0-1
Διονυσόπολις Φρυγίας

Η Διονυσόπολις ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας. 
Ήταν κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μαιάνδρου, στα ανατολικά της σελευκιδικής Νύσας. Νότιά της βρισκόταν η επαρχία της Καρίας. Επρόκειτο για ελληνιστικό κτίσμα, το οποίο ιδρύθηκε από τους Ατταλίδες βασιλείς Άτταλο Β΄ και Ευμένη Β΄, προς τιμήν του Διονύσου, διότι στο σημείο εκείνο ανακάλυψαν ξόανό του. Έκοψε νομίσματα με την επιγραφή ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΛΙΤΩΝ. Εμπορικός δρόμος ένωνε την εν λόγω πόλη με τα Μότελλα, τα Μόσσυνα και τη Λαοδίκεια. 
Στα βυζαντινά χρόνια ήταν έδρα επισκόπου. Γνωστοί επίσκοποι της Διονυσοπόλεως υπήρξαν ο Αλέξανδρος (553) και ο Βασίλειος που έλαβε μέρος στη Ζ΄ Οικουμενική σύνοδο το 787. 
Όπως και στην Ιεράπολη και τη Λαοδίκεια, έτσι και εδώ λατρευόταν ο Απόλλων Λαιρβηνός. Από τα νομίσματα της πόλεως που έκοψε, μαθαίνουμε ότι κύρια θεότητα υπήρξε ο Διόνυσος. Λατρευόταν επίσης η Κυβέλη, όπως και ο Ζεύς Πότηος. Από τα νομίσματα πάλι μαθαίνουμε ότι η Διονυσόπολις κυβερνάτο από τη σύγκλητο, τον δήμο και τον στρατηγό.  
Πρόκειται για τη σημερινή Ορτάκιοϊ, ή το Uckuyular, ή το Bahadınlar. Πάντως τα αμπέλια της κοιλάδας του Μαιάνδρου προδίδουν την ύπαρξη της Διονυσοπόλεως.
Σάντα Σεβερίνα

Ιστορία

Η περιοχή της Αγίας Σεβερίνας κατοικήθηκε κατά την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου και αργότερα από Ελληνικά φύλα. H Ελληνο-Ρωμαϊκή περίοδος έχει αφήσει σημαντικά μνημεία στην πόλη. Στην αρχαιότητα η πόλη ήταν γνωστή ως Siberene, στην Ρωμαϊκή περίοδο άλλαξε το όνομα σε Siberene Severian, και την εποχή των Βυζαντινών έγινε Santa Severina (Αγία Σεβερίνα). Μέχρι το 1073-4 η πόλη διοικούνταν από Βυζαντινούς και είχε μετατραπεί σε μεγάλο θρησκευτικό κέντρο.  Αργότερα η πόλη κυβερνήθηκε από Νορμανδούς και από τις γαλλικές δυναστείες των Ανγεβίνα και των Βουρβόνων.

Αξιοθέατα

Το Νορμανδικό κάστρο βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της παλιάς πόλης. Πλαισιώνεται από τέσσερις κυλινδρικούς πύργους και από τέσσερις προμαχώνες. Η κατασκευή του χρονολογείται από το 11ο αιώνα και χτίστηκε στην θέση προϋπάρχουσας ρωμαϊκής - βυζαντινής οχύρωσης. Μέσα στο κάστρο έχουν βρεθεί ερείπια μιας βυζαντινής εκκλησίας και μιας νεκρόπολης ίδιας χρονικής περιόδου. Το 1991-1998 έγινε ακριβής αποκατάσταση-αναπαλαίωση του κάστρου. Στο κάστρο υπάρχει μουσείο και οι εργασίες αποκατάστασης έδειξαν ότι στο κάστρο ήταν η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Siberene.
Tο Βυζαντινό βαπτιστήριον της πόλης σώζεται σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Έχει κυκλικό σχήμα με τοιχογραφίες που χρονολογούνται από 9-12ο αιώνα. Ο Καθεδρικός ναός της πόλης χρονολογείται από 13ο αιώνα. Η Μονή της Παναγίας της Καλαβρίας η οποία μεταξύ 1100 έως 1807 ήταν σημαντικό θρησκευτικό κέντρο για όλη την περιοχή της Καλαβρίας. Η Εκκλησία της Santa Filomena (11ου αιώνα) είναι ένα παράδειγμα  βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Η προ-Νορμανδική Εκκλησία dell'Addolorata περιέχει ένα βωμό Μπαρόκ 17ου αιώνα.
Αλκέα

Ονοματολογία

Η ονομασία της προέρχεται από το αρχαία ελληνικό ρήμα αλθαίνω που σημαίνει θεραπεύω, γιατρεύω.

Περιγραφή

Πρόκειται για πόες ή θάμνους με φύλλα παλαμοειδή, χνουδωτά, με οδοντωτά ή πριονωτά χείλη. Είναι πολυετή φυτά με πολύ ψηλό όρθιο βλαστό, ο οποίος καλύπτεται από μεγάλα άνθη κατά μήκος του. Τα άνθη της Αλκέας είναι συνήθως κόκκινα, ροζ ή ιώδη και έχουν σχήμα χωνιού και διάμετρο μέχρι 10 εκατοστά που ευδοκιμούν σε περιοχές μέσου και χαμηλού υψομέτρου. Η περίοδος ανθοφορίας της Αλκέας είναι από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο. Η συλλογή των φύλλων πραγματοποιείται στο τέλος του καλοκαιριού, των ανθέων κατά τη διάρκεια τις ανθοφορίας και της ρίζας το φθνιπόπωρο μετά το δεύτερο έτος ζωής του.

Χρήσεις

Είναι χρήσιμη για τις φαρμακευτικές ρίζες του, το αφέψημα των οποίων έχει μαλακτικές και αντιβηχικές ιδιότητες. Η χρήση της ρίζας είναι ευεργετική για πεπτικές διαταραχές και φλεγμονές του πεπτικού σωλήνα. Θεωρείται βότανο το οποίο δεν έχει παρενέργειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Υπάρχουν φυσικά και καλλυντικές χρήσεις της δενδρομολόχας, ως κατάπλασμα για ερεθισμούς, εγκαύματα, μικροτραυματισμούς και μώλωπες. Ενώ επίσης έχει παρατηρηθεί αντιμετώπιση και εξομάλυνση των κιρσών με τη χρήση τοπικού καταπλάσματος.