Γήπεδο Προσφυγικών

Τοποθεσία

Το γήπεδο βρίσκεται στην συνοικία των Προσφυγικών της Πάτρας και απέχει οδικώς περί τα 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης. 
Η θέση του είναι νοτίως σε πολύ μικρή απόσταση από την κεντρική πλατεία της περιοχής (Πλατεία Ελευθερίας) και δίπλα από τον Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής. Σε παραπλήσια θέση νοτιοδυτικά βρίσκεται η Τριάντειος Σχολή, ενώ σε κοντινή απόσταση στα ανατολικά βρίσκεται και το Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Ο Άγιος Ανδρέας».
Το γήπεδο περιβάλλεται από τις οδούς Ελλησπόντου στα βόρεια, Προύσης στα ανατολικά, Δορυλαίου στα νότια, Εφέσου στα δυτικά· ενώ η οδός Περγάμου επεκτείνεται σε ευθεία βόρεια και νότια του γηπέδου.

Πρώτα χρόνια

Τα Προσφυγικά Πάτρας είναι συνοικία που δημιούργησαν το 1922 Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Αυτοί, ίδρυσαν το αθλητικό σωματείο Ολυμπιακός το 1925, τον Απόλλωνα το 1926, τη Θύελλα και τον Άρη το 1930.
Το 1925, αμέσως μετά την ίδρυση του, ο Ολυμπιακός Πατρών προχώρησε στην ανέγερση γηπέδου σε έκταση που είχε ενοικιάσει, εντός της συνοικίας των Προσφυγικών, δίπλα στον Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής. Η έκταση τότε ήταν καλυμμένη από καλαμιές, τις οποίες καθάρισαν με προσωπική εργασία Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες, ανεγείροντας στην θέση τους ένα από τα πλέον ιστορικά ποδοσφαιρικά γήπεδα της Πάτρας και από τα αρχαιότερα σε ολόκληρη την Ελλάδα, το Γήπεδο του Ολυμπιακού Πατρών, όπως λεγόταν μέχρι το 1984 όταν και πέρασε στην ιδιοκτησία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας.
Τα επίσημα εγκαίνια του γηπέδου έλαβαν χώρα στις 17 Οκτωβρίου του 1927, με την διοργάνωση με αφορμή την συγκεκριμένη εορτή, φιλικής αναμέτρησης μεταξύ των ομάδων του Α.Π.Σ. Ολυμπιακού Πατρών και του Ολυμπιακού Σ.Φ. Πειραιώς, με τους Πατρινούς να επικρατούν με σκορ 4-1 (ημίχρονο 3-0).

Αναβαθμίσεις ανά το πέρασμα των ετών

Όταν ανεγέρθηκε, το 1925, το Γήπεδο των Προσφυγικών δεν διέθετε παρά μια υποτυπώδη φυσική περίφραξη αποτελούμενη από καλαμιές. Το 1926, οι καλαμιές παραχώρησαν την θέση τους σε μια καλύτερη περίφραξη, η οποία αποτελούνταν από τάβλες, ενώ την ίδια περίοδο κατασκευάστηκαν στον χώρο του γηπέδου ξύλινα αποδυτήρια. Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και πιο συγκεκριμένα το 1947, τοποθετήθηκαν ως νέα περίφραξη λαμαρίνες οι οποίες προέρχονταν από βαρέλια, οι οποίες και παρέμειναν στην θέση τους για τα επόμενα 40 χρόνια. Κατά το 1987, οι λαμαρίνες αφαιρέθηκαν από την περίφραξη του γηπέδου, με την θέση τους να παίρνει ένα, κατά πολύ πιο σύγχρονο, συρματόπλεγμα. 
Το 1984, το γήπεδο κινδύνευσε με κατεδάφιση, καθώς ο τότε αρχιτεκτονικός σχεδιασμός προέβλεπε ανέγερση πολυκατοικιών στη θέση του, ωστόσο η Ε.Π.Σ. Αχαΐας με έγκαιρες ενέργειες το αγόρασε από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Το 1998 αποφασίστηκε η ανακίνηση του γηπέδου και με εργασίες που ολοκληρώθηκαν το 2000 είχε γίνει ριζική αναβάθμιση και αναμόρφωση του εκεί χώρου· ανάδοχος εταιρεία ήταν η Γ. Θ. Λαδόπουλος Α.Τ.Ε., την αρχιτεκτονική μελέτη ανέλαβε ο Πέτρος Συναδινός και ο προϋπολογισμός ανήλθε σε 240.000.000 δραχμές. Τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας, ηλεκτροφωτισμός, κατασκευάστηκαν νέα και σύγχρονα αποδυτήρια και γραφεία, όπως και κερκίδες με πλαστικά καθίσματα που περιόρισαν ωστόσο τη χωρητικότητα του γηπέδου στις 2.500 θέσεις.

Ρεκόρ προσέλευσης

Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών στο γήπεδο, σημειώθηκε το 1968 για τον αγώνα της Β΄ Εθνικής μεταξύ των Α.Π.Σ. Πάτραι και Αργοναύτη Πειραιώς, όταν και διατέθηκαν 5.729 εισιτήρια, ασφαλώς όλα ορθίων.