google/wiki40b huggingface dataset:
Αγορά Θεσπρωτίας

Γενικά στοιχεία

Η Αγορά είναι κτισμένη νοτιοανατολικά της, πρωτεύουσας του νομού, Ηγουμενίτσας σε υψόμετρο 220 μέτρων παρά τον ποταμό Κωκυτό στους πρόποδες του Κορύλα. Ο πληθυσμός της Αγοράς ασχολείται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.

Ιστορικά στοιχεία

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν γνωστή ως Λιογκάτι ή Λιογκάτη, ονομασία που κράτησε μέχρι το 1928. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες της Τουρκοκρατίας υπαγόταν στον καζά Παραμυθιάς του σαντζακίου Ιωαννίνων. Σύμφωνα με έκθεση του 1874 που συντάχτηκε από τον τότε επίσκοπο Παραμυθίας Άνθιμο με αποδέκτη τον Ηπειρωτικό Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως, στην Αγορά ζούσαν 12 οικογένειες, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, σύμφωνα με την εκτίμηση του επιτελικού γραφείου του ελληνικού υπουργείου Στρατιωτικών, είχε 60 κατοίκους. Το 1895 η επίσημη απογραφή που διενεργήθηκε από την οθωμανική διοίκηση αναφέρει την Αγορά ως ελεύθερο χωριό στο οποίο κατοικούσαν 27 άτομα (20 άνδρες και 7 γυναίκες) κατανεμημένα σε έξι φορολογικούς χανέδες. Το 1910, σύμφωνα με στοιχεία της τοπικής μητρόπολης, είχε πληθυσμό 60 κατοίκων και παράλληλα διέθετε ελληνικό σχολείο με έναν δάσκαλο και δέκα μαθητές και τρία χρόνια αργότερα, η πρώτη ελληνική απογραφή που πραγματοποιήθηκε στην Ήπειρο μετά την απελευθέρωσή της από τον ελληνικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους βρήκε στον οικισμό 83 κατοίκους.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπολογίζεται πως καταστράφηκαν 17 οικήματα του χωριού. Παράλληλα τρεις κάτοικοί του σκοτώθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις και τις ένοπλες ομάδες Τσάμηδων δοσίλογων.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος, η Αγορά υπήχθη στην κοινότητα Σκανδάλου της επαρχίας Σουλίου του νομού Ιωαννίνων και το 1937 προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο τότε νομό Θεσπρωτίας. Το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αχέροντα, ενώ από το 2011 υπάγεται στον διευρυμένο δήμο Σουλίου.
Ειδύλιο του Ζίγκφριντ

Ιστορικό

Η σύνθεση διαρκείας περίπου 20' λεπτών δημιουργήθηκε το 1870 με μυστικό τρόπο για να αφιερωθεί στην μητέρα του νεογέννητου Ζίγκφριντ. Ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά το 1870 σε στενό οικογενειακό περιβάλλον.
1994 MTV Europe Music Awards

Υποψηφιότητες

Οι νικητές είναι σε έντονο κείμενο.
Στάνη

Μια στάνη είναι ο περιφραγμένος χώρος για τη φύλαξη των ζώων. Ο όρος περιγράφει τύπους περιφραγμένων χώρων που μπορούν να περιορίσουν ένα ή περισσότερα ζώα. Η κατασκευή και η ορολογία διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή του κόσμου, τον σκοπό, τα είδη ζώων που πρόκειται να περιοριστούν, τα τοπικά υλικά που χρησιμοποιούνται και την παράδοση.
Στην Ελλάδα ο όρος στάνη χρησιμοποιείται περισσότερο για το χώρο όπου μένουν αιγοπρόβατα και είναι συνήθως φτιαγμένες από συνδυασμό τοπικών υλικών (πέτρες, ξερολιθιές) με λαμαρίνες και πλαστικά φύλλα. Σε άλλες χώρες, οι στάνες φτιάχνονται από ξύλα.
Κορεατικός δράκος

Ο Κορεάτικος δράκος (Κορεατικά: Γιονγκ (용), Ριονγκ (룡), ή Μίρου (미르)) είναι ένα μυθολογικό ον της Κορεάτικης Μυθολογίας και παράδοσης. Η εμφάνισή του έχει επηρεαστεί από τον Κινέζικο δράκο.

Κορεάτικοι δράκοι

Ενώ οι δράκοι στην Ευρώπη σχετίζονται με τα στοιχεία της φωτιάς και της καταστροφής, οι δράκοι στην Κορέα σχετίζονται με τα στοιχεία του νερού και της φύσης και πιστεύεται ότι προκαλούν τα σύννεφα και την βροχή. Συνεπώς λέγεται ότι κατοικούν σε Ωκεανούς, λίμνες και ποτάμια.
Το σύμβολο του δράκου έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, στην κορεατική μυθολογία και την αρχαία τέχνη της Κορέας.
Αρχαία κείμενα αναφέρουν δράκους που μιλάνε και είναι ικανοί να κατανοήσουν πολύπλοκα συναισθήματα όπως αφοσίωση, ευγένεια και ευγνωμοσύνη. Ένας κορεάτικος θρύλος μιλάει για τον βασιλεία Μούνμου όπου στο νεκροκρέβατο του ευχήθηκε να γίνει δράκος για προστατεύει την Κορέα. 
Ο κορεάτικος δράκος έχει κοινά χαρακτηριστικά με τον Κινέζικο δράκο, εκτός από την μεγαλύτερη γενειάδα είναι παρόμοιος με τους δράκους της κινέζικης και Ιαπωνικής μυθολογίας.
Σπάνια ο δράκος μπορεί να απεικονισθεί κρατώντας μια σφαίρα που είναι γνωστή σαν γιόιτζου (여의주, Yeouiju) σε ένα από τα χέρια του ή στο στόμα του. Προέρχεται από τον μύθο του κοσμήματος Κινταμάνι όπου ο κάτοχος του είναι ευλογημένος με παντοδυναμία και μπορεί να δημιουργήσει τα πάντα κατά βούληση, μόνο οι δράκοι είναι αρκετά ισχυροί και σοφοί για να χειριστούν αυτές τις σφαίρες.
Όπως και στην Κίνα ο αριθμός 9 είναι σημαντικός και ευοίωνος στην Κορέα, και λέγεται ότι οι δράκοι έχουν 81(9x9) λέπια στην πλάτη τους που αντιπροσωπεύουν την ουσία του γιανγκ
Η κορεάτικη λαϊκή μυθολογία αναφέρει ότι όλοι οι δράκοι ήταν στην αρχή ίμουγκι, δηλαδή μικροί δράκοι που μοιάζουν με ιπτάμενα φίδια. Ένα ίμουγκι θα γίνει κανονικός δράκος μόνο αν πιάσει ένα γιόιτζου που πέφτει από τον ουρανό.
Δυτική Ευρώπη - Δυτική Κίνα

Το Δυτική Ευρώπη - Δυτική Κίνα είναι διακρατικό έργο υποδομής και διάδρομος μεταφορών (αυτοκινητόδρομος) από τη Βόρεια Ευρώπη προς τη Δυτική Κίνα, με σκοπό την ενίσχυση των οικονομικών και πολιτιστικών δεσμών μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας. Το μήκος του δρόμου από την Αγία Πετρούπολη μέχρι το Λιανγιουνγκάνγκ είναι 8.445 χλμ. Από αυτά, 2.233 χλμ. περνούν από το έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, 2.787 χλμ. από τη Δημοκρατία του Καζακστάν και 3.425 χλμ. από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.  
Η κατασκευή ξεκίνησε το 2008. Το τμήμα Κίνα - Δημοκρατία του Καζακστάν λειτουργεί ήδη. Η πλήρης λειτουργία του δρόμου, παρά τις επίσημες δηλώσεις, θα ολοκληρωθεί το 2030 ή αργότερα.

Ρωσία

Σύμφωνα με το σχέδιο υλοποίησης, ο αυτοκινητόδρομος θα ξεκινήσει από τη δυτική διάμετρο υψηλής ταχύτητας στην Αγία Πετρούπολη (είναι δυνατόν να συνεχιστεί στα σύνορα με τη Φινλανδία) και θα ακολουθήσει τον υπό κατασκευή αυτοκινητόδρομο στη Μόσχα, ενώ στη συνέχεια θα κινηθεί κατά μήκος της εθνικής οδού Μόσχα-Νίζνι Νόβγκοροντ-Καζάν. 
Στο μέλλον, μέχρι το 2030, προγραμματίζεται η κατασκευή της εθνικής οδού Αγίας Πετρούπολης - Βόλογκντα - Καζάν , η οποία θα πάρει την κατεύθυνση της κυκλοφορίας για να παρακάμψει τη Μόσχα. Σύντομα οι λειτουργίες αυτών των οδών θα αναληφθούν από τον αυτοκινητόδρομο Μ7. 
Από το Καζάν, η διαδρομή θα κινηθεί κατά μήκος της υπό κατασκευή οδού Καζάν-Ορενμπούργκ (αντίγραφο του υφιστάμενου Ρ239) μέσω της Δημοκρατίας του Ταταρστάν , της δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν και της περιφέρειας του Ορενμπούργκ . 
Στη Δημοκρατία του Ταταρστάν, το τμήμα Σαλί - Μπαβλί είναι υπό κατασκευή, ενώ η υπάρχουσα γέφυρα του Καμάρα βρίσκεται σε φάση ανακαίνισης. Από το Ορενμπούργκ η διαδρομή θα μπει στο Καζακστάν.

Καζακστάν

Στο Καζακστάν η κατασκευή είναι σχεδόν ολοκληρωμένη. Ο δρόμος από τα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κοντά στο χωριό Μαρτούκ στην περιφέρεια Ακτουμπέ έως την πόλη Σιμκέντ (στην πρώην νότια περιφέρεια του Καζακστάν) είναι χτισμένος εξ ολοκλήρου (μέσω του Ακτομπέ και της Κιζιλορντά). Η διαδρομή μεταξύ του Ταράζ και του Αλμάτι είναι  σχεδόν έτοιμη. Οι εργασίες για τους δρόμους που συνδέουν το Σιμκέντ και το Ταράζ, καθώς και το Αλμάτι με τα σύνορα με την Κίνα δρομολογούνται. Η πλήρης ολοκλήρωση των εργασιών στην επικράτεια του Καζακστάν αναμένεται το 2019  . 
Σύμφωνα με τα κριτήρια ποιότητας της επιφάνειας του δρόμου: από τα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας έως την Κιζιλορντά, ο δρόμος είναι 2ης κατηγορίας, ενώ από την Κιζιλορντά μέχρι τα σύνορα με την Κίνα ο δρόμος είναι 1ης κατηγορίας .

Κίνα

Στην Κίνα ο αυτοκινητόδρομος ολοκληρώθηκε το 2016.  Περνά μέσω της συνοριακής διάβασης με το Καζακστάν Α2 στο Χοργκός. Ύστερα, αφού περάσει τις πόλεις Ουρούμτσι, Λαντσόου και Τσεντσόου, φτάνει στην ακτή της Κίτρινης Θάλασσας στην πόλη Λιανγιουνγκάνγκ.

Εφαρμογή

Το ρωσικό τμήμα του διαδρόμου μεταφοράς Δυτική Ευρώπη - Δυτική Κίνα προβλέπεται να κατασκευαστεί έως το 2020  . 
Το καζακστανικό τμήμα του διαδρόμου μεταφοράς Δυτική Ευρώπη - Δυτική Κίνα προγραμματίζεται να κατασκευαστεί έως το 2019.
2123 Βλτάβα

Φυσικά χαρακτηριστικά

Η μέση διάμετρος του Βλτάβα εκτιμάται σε 14,42 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2135 ± 0,046. Ο Βλτάβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 24 ως 44 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Θεόδωρος Κουντουριώτης

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του ναυάρχου και πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Παύλου Κουντουριώτη. Ακολούθησε την ναυτική παράδοση της οικογένειας και κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Στην Κατοχή διέφυγε στη Μέση Ανατολή ενώ ήταν κυβερνήτης του θωρηκτού Αβέρωφ όταν αυτό μετέφερε την ελληνική κυβέρνηση στον Πειραιά το Σεπτέμβριο του 1944. Την περίοδο 1945 - 1946 διετέλεσε διοικητής της διοίκησης Φρεγατών. Στην κυβέρνηση Πλαστήρα διετέλεσε υφυπουργός ναυτικών και εμπορικής ναυτιλίας (1945).
Ήταν παντρεμένος με την Ευθυμία Καλλέργη, κόρη του Δημητρίου Καλλέργη, και γιος τους είναι ο αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού Παύλος Θ. Κουντουριώτης.
Μπόγκισλαβ Θ΄ της Πομερανίας-Στολπ

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος τού Μπόγκισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας-Στολπ και της Σοφίας των Σάουενμπουρκ, κόρης τού Ερρίκου Β΄ κόμη τού Χόλσταϊν-Ρένντσμπουρκ. 
Ο εξάδελφός του Έρικ Α΄ δούκας της Πομερανίας-Στολπ και βασιλιάς της Ένωσης τού Κάλμαρ (Δανίας, Σουηδίας, Νορβηγίας) προσπάθησε να τον καταστήσει διάδοχό του, αλλά μάταια. Κατά τον Πολωνο-Τευτονικό Πόλεμο (1431-35) ο Μπόγκισλαβ Θ΄ αντιτέθηκε στο Τευτονικό Τάγμα και υποστήριξε την Πολωνία. Αργότερα εισήλθε στις διαμάχες σχετικά με τους επισκόπους της Πομερανίας.
Δεν είχε άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Έρικ Α΄. Τελικά το Στολπ πέρασε στον γαμπρό του Έρικ Β΄, γιο τού Βάρτισλαβ Θ΄.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1967

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1967 διεξήχθη στις 26 Φεβρουαρίου στην Πάτρα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ζέππος του Ολυμπιακού (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητές σύλλογοι αναδείχθηκαν ο Ολυμπιακός στην ομαδική και ο Παναθηναϊκός στην πολλαπλή.
Όρος Ζερμπιέ ντε Ζον

Γεωγραφικά στοιχεία

Έχει υψόμετρο 1.551 μέτρα, και η βάση του περιέχει τρεις πηγές που είναι οι πηγές του Λίγηρα, του μεγαλύτερου ποταμού της Γαλλίας, ο οποίος εκβάλλει στο Σαιν-Ναζαίρ στον Ατλαντικό ωκεανό μετά από πορεία 1.004 χιλιομέτρων. Είναι η δεύτερη πιο επισκέψιμη τοποθεσία στο νομό Αρντές, μετά τα φαράγγια της Αρντές. Κάθε χρόνο, 500.000 άνθρωποι ανεβαίνουν στο  Ζερμπιέ-ντε-Ζον.
Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον βρίσκεται στο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο των βουνών της Αρντές περίπου ανάμεσα στην κοινότητα Ωμπενά  (περίπου 44 χλμ. νοτιοανατολικά) και στο Πουί-αν-Βελαί (περίπου 45 χλμ βορειοδυτικά).
Οι κοινότητες της περιοχής είναι το Σαιν-Μαρτιάλ στα βορειοανατολικά και η Σαιντ-Ευλαλί, που εκτείνεται στις νότιες πλαγιές του.

Γεωλογία

Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον σχηματίστηκε πριν από 8 εκατομμύρια χρόνια όταν ένα ηφαίστειο εξερράγη σκορπίζοντας λιωμένη λάβα φωνολίτη. Η λάβα ήταν πολύ παχύρρευστη για να ρεύσει μακριά, ψύχθηκε και σχημάτισε έναν ηφαιστειακό θόλο λάβας φωνολιτικών βράχων στον κρατήρα του ηφαιστείου. Ο ηφαιστειακός θόλος έχει  χαρακτηριστικό κωνικό σχήμα, που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια της ψύξης της λάβας. Ο ηφαιστειακός κώνος που περιείχε τον θόλο της λάβας αργότερα διαβρώθηκε, εκθέτοντας τον θόλο της λάβας.
Λευκορωσική Βικιπαίδεια

Ιστορία

Η πρώτη Λευκορωσική Βικιπαίδεια ξεκίνησε στις 12 Αυγούστου 2004. Ένας από τους δημιουργούς της και πρώτος διαχειριστής ήταν ο Ουλαντζιμίρ Ρατκόβσκι (όνομα χρήστη: rydel). Ο Κατκόβσκι (ο οποίος πέθανε το 2007) δημιούργησε από μόνος του πάνω από 1.300 λήμματα στη Λευκορωσική Βικιπαίδεια.
Λήμματα της Λευκορωσίας Βικιπαίδειας ήταν ασυνεπώς γραμμένα και στις δύο παραλλαγές της ορθογραφίας, κάτι που οδηγούσε σε συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών των δύο.
Η ανάπτυξη μιας «καθαρής» έκδοσης στην επίσημη ορθογραφία ξεκίνησε στον «Επωαστήρα» του Wikimedia. Ωστόσο, η πρώτη αίτηση για μια νέα Βικιπαίδεια απορρίφθηκε τον δεκέμβριο του 2006 από το Διοικητικό Συμβούλιο και τη Γλωσσική Επιτροπή για τεχνικούς λόγους, αναφέροντας: «Αυτή η συζήτηση δημιουργήθηκε πριν από την υλοποίηση της πολιτικής πρότασης γλώσσας, και είναι ασύμβατη με την πολιτική.» Μια επανασχεδιασμένη πρόταση εγκρίθηκε τον Μάρτιο του 2007.
Μετά την έγκριση, το βράδυ της ίδιας ημέρας, πάνω από 6.000 λήμματα που έχουν γραφτεί στην προ της μεταρρύθμισης ορθογραφία μεταφέρθηκαν από τον τομέα "be.wikipedia.org" στο "be-x-old.wikipedia.org", ενώ οι 3.500 σελίδες από τον Επωαστήρα μεταφέρθηκαν στο "be.wikipedia.org". Ωστόσο, λόγω ενός σφάλματος λογισμικού, η μεταφορά δεν πήγε ομαλά: το πρωί τα λήμματα έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί, και οι χρήστες δεν μπορούσαν να συνδεθούν. Αυτό οδήγησε σε μια σειρά από αναφορές ότι τα λήμματα στην παλιά λευκορωσική ορθογραφία είχαν διαγραφεί από την Βικιπαίδεια.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 το όνομα τομέα της Βικιπαίδειας στη κλασσική ορθογραφία άλλαξε από το be-x-old.wikipedia.org σε be-tarask.wikipedia.org, αντανακλώντας το ανατεθειμένο επίσημο υποστοιχείο γλώσσας που ανατέθηκε από την Αρχή Ανατεθειμένων Αριθμών του Διαδικτύου το 2007.
Συμπεριλαμβανομένου του χρόνου στον «Επωαστήρα», η σημερινή παραλλαγή της λευκορωσικής Βικιπαίδειας έχει υπάρξει από τον Αύγουστο του 2006.

Ποσοστά συμμετοχής

Αρχικά η επίσημη λευκορωσική Βικιπαίδεια ξεπέρασε την κλασσική, αλλά σε περίπου ένα χρόνο επιβραδύνθηκε και το φθινόπωρο του 2008 η κλασική πέρασε μπροστά. Σήμερα η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια έχει και πάλι ξεπεράσει τη Βικιπαίδεια στη κλασσική ορθογραφία.
Στις 15 Μαρτίου 2008, η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια έφτασε τα 10.000 λήμματα.
Στις 17 Ιουνίου του 2009 η κλασική Λευκορωσική Βικιπαίδεια έφτασε τα 20.000 λήμματα, και βρισκόταν στην 65η θέση ανάμεσα σε άλλες Βικιπαίδειες. Σε αυτό το διάστημα, η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια είχε 16.000 λήμματα και βρισκόταν στην 71η θέση.
Στις 16 Νοεμβρίου 2010 η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια έφθασε τα 25.000 λήμματα, τον Αύγουστο του 2015 έφθασε τα 100.000 λήμματα και σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει 158.700 λήμματα, ενώ η κλασσικής ορθογραφίας έχει 65.200 λήμματα.
Οίκος του Ρετέλ

Ιστορία του Οίκου

Η καταγωγή δεν είναι ακριβώς γνωστή· φαίνεται ότι είναι ένας πλάγιος κλάδος των κομήτων του Πορσιάν (Porcien). Αρκετοί Οίκοι διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο ως κόμητες της περιοχής, που αποσπάστηκε και οι δύο πρώτοι φέρουν το όνομα του Ρετέλ. 
Οι πρώτες γενιές δεν είναι γνωστές με ακρίβεια: Από την αρχή ο Οίκος αντιμετώπισε τους αγώνες για επιρροή μεταξύ των Οίκων των Καρολιδών, των Ροβερτιδών και των Ερβερτιδών. Ιδιαίτερα για την επισκοπή του Ρενς διαφιλονίκησαν ο Ούγος των Καρολιδών-Βερμαντουά και ο Αρτώ: στην αρχή ο Ούγος έδιωξε τον Αρτώ και έγινε επίσκοπος, μετά όμως ο Αρτώ και ο αδελφός του Ντουντόν νίκησαν τον Ούγο και έγινε αυτός επίσκοπος. Ανιψιός του Αρτώ ήταν ο Μανασσής Α΄ πρώτος κόμης του Ρετέλ. Μέλη του Οίκου ήταν επίτροποι (avoués) του αββαείου του Σαιν-Ρεμύ· ο Μανασσής Α΄ απέκτησε κύρος και έγινε κόμης του Ρετέλ.
Ο γιος του Μανασσής Β΄ νυμφεύτηκε τη Ντάντα, που ένα καταστατικό δωρεάς αναφέρει ως συγγενή του "Όντο, κόμη του Τρουά, Μω και Ρενς". Πρέπει να είναι ο Όντο Β΄ των Μπλουά κόμης της Καμπανίας, Τρουά, Μω και Ρενς. Η κόρη του Μανασσή Β΄, η Ντόντα παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Β΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης. 
Ο γιος του κόμη του Ρετέλ, ο Μανασσής Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ζουντίτ/Ιουδήθ είτε του Ρουσύ, είτε της Βουλώνης, είτε την Κάτω-Λωρραίνης. Ο γιος του Ούγος Α΄ νυμφεύτηκε τη Μελισσάνθη των Μονλερύ,  οποία είχε σημαντικούς συγγενείς. Ο γιος της Βαλδουίνος του Μπουρζ ήταν, μέσω αυτής, εξάδελφος του Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και του αδελφού του Βαλδουίνου Α΄ πρώτων βασιλέων της Ιερουσαλήμ. Όταν το 1118 απεβίωσε ο δεύτερος, τον διαδέχθηκε ο Βαλδουίνος του Μπουρζ ως Βαλδουίνος Β΄, καθώς υποστηρίχθηκε από τα εξαδέλφια του Ούγο Β΄ του Πουιζέ και Ζολέν του Κουρτεναί, των οποίων οι μητέρες Αλίκη και Ελισάβετ/Ισαβέλλα αντίστοιχα ήταν αδελφές της Μελισσάνθης.

Ο 2ος Οίκος του Ρετέλ

Ο Βαλδουίνος Β΄ ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου και απεβίωσε το 1131. Το 1124 είχε αποβιώσει ο αδελφός του Ζερβαί κόμης του Ρετέλ και η κομητεία πέρασε στην αδελφή του Ματίλντα, σύζυγο του Εύδη (Eudes) καστελάνου του Βιτρύ (Vitry). Οι απόγονοί τους αποτελούν τον 2ο Οίκο του Ρετέλ. O γιος τους Ιτιέ νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και είχε δύο τέκνα, τους Μανασσή Δ΄ κόμη του Ρετέλ (κλάδος Ρετέλ) και Ερρίκο καστελάνο του Βιτρύ (κλάδος Βιτρύ). Δεν έκαναν σημαντικές επιγαμίες και έμειναν μεταξύ των τοπικών ευγενών· εξέλειπαν τον 13ο αι. Η κομητεία του Ρετέλ πέρασε διαδοχικά στους Οίκος Νταμπιέρ, Βαλουά-Βουργουνδίας, Αλμπρέ, Λα Μαρκ-Κλέβης, Γοντζάγκα, Μαζαρέν.
Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο

Ιδρυτής της σύγχρονης Βενετίας

Ο Ανιέλλο Παρτεσιπάτσιο θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Βενετίας, οικοδόμησε μια μεγάλη πόλη με κανάλια και γέφυρες και έστρεψε την προσοχή του στην αποκατάσταση και την αναμόρφωση, επίκεντρο ήταν το νησί Ριάλτο. Ο Νικολό Αρντίσονιο ανέλαβε την οχύρωση απέναντι στην θάλασσα, ο Λορέντζο Αλίμπατο να σκάψει τα κανάλια και να ενισχύσει τα νησιά και ο στενός συγγενής του δόγη Πιέτρο Τραντονίκο την οικοδόμηση των νέων κτιρίων. Οι τρεις αρχιτέκτονες οικοδόμησαν το Τορκέλλο, το Ριάλτο, την Ηράκλεια και του Μπουράνο, οι γέφυρες κτίστηκαν κατά μήκος του ποταμού Μπρέντα και δημιουργήθηκε το Μεγάλο Κανάλι. Μέχρι την εποχή του τα ελάχιστα πέτρινα κτίρια ήταν φρούρια ή εκκλησίες.

Διαδοχή

Ο Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο παντρεύτηκε την δόγισσα Έλενα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ακολούθησαν ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, την εποχή που ο μεγαλύτερος γιος του Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη ο Ανιέλλο διόρισε συμβασιλέα έναν μικρότερο γιο του τον Τζοβάννι Α΄ Παρτετσιπάτσιο. Ο Τζουστινιάνο επέστρεψε εξοργισμένος και ο Ανιέλλο διόρισε συμβασιλέα τον τρίτο του γιο επίσης Ανιέλλο, ο Τζουστινιάνο τελικά υπερίσχυσε διαδέχτηκε τον πατέρα του (827) και έστειλε τον Τζοβάννι εξορία.
Ζωναράδικος

Περιγραφή

Χορεύεται από άντρες και γυναίκες. Αρχικά κυκλικά καθώς όμως συνεχίζει και μεγαλώνει η ένταση, ο πρωτοχορευτής τυλίγει το χορό σε σχήμα σαλιγκαριού, μέχρις ότου ο τελευταίος της σειράς να τον κινήσει αντίθετα. Μόλις ο χορός φτάσει στο αποκορύφωμά του, οι χορευτές πιάνονται σταυρώνοντας τα χέρια τους.

Παραλλαγές

Ανάλογα με τον τρόπο που χορεύεται υπάρχουν παραλλαγές στο όνομά του.  Όταν τα βήματα είναι συρτά  λέγεται Ντούζκος και ενώ όταν είναι γρήγορα και πηδηχτά  λέγεται Τσέστος. Υπάρχει παραλλαγή του χορού με άντρες χορευτές και με γρήγορα βήματα. Σύμφωνα με την παράδοση παλαιότερα ο τελευταίος άντρας του χορού για να πιαστεί με την πρώτη χορεύτρια του γυναικείου κύκλου, ώστε να ενωθούν οι κύκλοι σε έναν, θα έπρεπε απαραίτητα να είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους. Έθιμο που επικρατούσε ιδιαίτερα στην γύρω περιφέρεια του Διδυμότειχου για όλους τους κυκλικούς χορούς.
Η Μνηστεία της Παναγίας (Ραφαήλ)

Η Μνηστεία της Παναγίας (Lo Sposalizio) είναι πίνακας του Ραφαήλ. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 174 x 121 εκατοστών φιλοτεχνημένη το 1504, η οποία βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μπρέρα του Μιλάνου.

Εικονίζεται στο βάθος ένας ναός κυκλικού σχήματος με δεκαέξι πλευρές, μπροστά από τον οποίο υπάρχει λιθόστρωτη πλατεία. Σε πρώτο πλάνο εμφανίζεται ο Ιωσήφ να δίνει το δαχτυλίδι στην Παναγία, ενώ στο κέντρο βρίσκεται ένας ιερέας. Οι γυναίκες δίπλα στην Παναγία αποτελούν τη συνοδεία της, ενώ πίσω από τον Ιωσήφ βρίσκονται οι μνηστήρες, την πρόταση των οποίων η Μαρία είχε αρνηθεί. Στο επιστύλιο της κιονοστοιχίας του ναού υπάρχει η υπογραφή RAPHAEL URBINAS. Στα λοφία της κεντρικής αψίδας η χρονολογία MDIIII.

Στις αρχές του 16ου αιώνα οι προστάτες της Città di Castello έκαναν τρεις παραγγελίες στον Περουτζίνο, τον δάσκαλο του Ραφαήλ. Λόγω απουσίας του Περουτζίνο, τις εκτέλεσε ο Ραφαήλ. Η τρίτη ήταν ο πίνακας αυτός για το παρεκκλήσιο Albizzi, που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Ιωσήφ, και που ανήκε στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Città di Castello. Ο ναός ανήκε στους Φραγκισκανούς. Ο πίνακας βρισκόταν στο παρεκκλήσιο αυτό μέχρι τον Ιούνιο του 1789, οπότε τον απέκτησε ο στρατηγός Giuseppe Lechi ο οποίος είχε απαλλάξει την Città di Castello από την αυστριακή κατοχή. Ο Lechi τον πούλησε αργότερα, το 1803, στον Jacopo Sannazari. Ο Sannazari με τη σειρά του τον πούλησε το 1804 στο Νοσοκομείο του Μιλάνου, από όπου τον αγόρασε το 1806 ο αντιβασιλιάς Ευγένιος Μπωαρναί για να τον δωρίσει στην Πινακοθήκη Μπρέρα. Όλες αυτές οι μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα ο πίνακας να υποστεί αρκετές φθορές, έγινε δε εκτεταμένη εργασία για να συντηρηθεί.

Ο Ραφαήλ έχει εμπνευστεί εδώ από τον Περουτζίνο, αλλά σχεδόν τον ξεπερνά: υπάρχει απόλυτη αρμονία ανάμεσα στις μορφές, τον ναό και τον ευρύτερο χώρο.

Εμπνευσμένος από τον πίνακα αυτό ο Λιστ περιέλαβε μια σύνθεση με τίτλο «Sposalizio» στο έργο του «Années de pèlerinage (Deuxieme année: Italie)».
Πρώτο κανάλι Οστάνκινο

Το Πρώτο Κανάλι Οστάνκινο (ρωσικά: 1-й канал Останкино, Τηλεόραση "Οστάνκινο") ήταν τηλεοπτικό κανάλι που εξέπεμπε στη Ρωσία, από τις 27 Δεκεμβρίου 1991 όταν ανέλαβε τη συχνότητα του πρώτου προγράμματος της Σοβιετικής Κεντρικής Τηλεόρασης έως την 1η Απριλίου 1995. Εξέπεμπε από τις 06:30 έως τις 00:00 στις καθημερινές και από τις 07:00 έως τις 00:00 τα σαββατοκύριακα.
Λόγω χρεών προς τους συντελεστές, από τις 4/7/1994 έως τις 3/10/1994 μετέδιδε πρόγραμμα από τις 06:30 έως τις 11:20 και από τις 16:00 έως τις 01:00, ενώ από τις 3/10/1994 μετέδιδε πρόγραμμα από τις 06:30 έως τις 11:00 και από τις 15:50 έως τις 01:00.
Μάτι Αττικής

Το Μάτι είναι παραθεριστικός οικισμός στο δήμο Μαραθώνος της Ανατολικής Αττικής, στα διοικητικά όρια της Δημοτικής Ενότητας Νέας Μάκρης, στο νοτιότερο σημείο των συνόρων με τη Ραφήνα. Εξυπηρετείται συγκοινωνιακά από τη Λεωφόρο Μαραθώνος, μέσω λεωφορειακών γραμμών ΚΤΕΛ και από τη λεωφορειακή γραμμή 310 του ΟΑΣΑ. Την ονομασία του έλαβε, πιθανώς, λόγω της επιβλητικής θέας προς τη θάλασσα. Ανήκε πάντοτε διοικητικά στο Δήμο Νέας Μάκρης, παρότι βρίσκεται σε πιο κοντινή απόσταση με τη γειτονική Ραφήνα.
Στις πυρκαγιές του 2018 το Μάτι καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, με τελικό απολογισμό 102 νεκρούς.

Θέση

Συνορεύει στα βόρεια με τον παραθεριστικό στρατιωτικό οικισμό Άγιο Ανδρέα Νέας Μάκρης, νότια με τη Ραφήνα, δυτικά με το Νέο Βουτζά Ραφήνας και ανατολικά βρέχεται από τον κόλπο των Πεταλίων, στο Nότιο Ευβοϊκό. Το Μάτι υπαγόταν στον Δήμο Νέας Μάκρης, στη 10η Πολεοδομική Ενότητα, ενώ από το 2011 αποτελεί τμήμα του ευρύτερου Καλλικρατικού δήμου Μαραθώνα.

Ιστορική αναδρομή

Κατοικήθηκε την δεκαετία του 1960, ως αραιοκατοικημένος παραθεριστικός οικισμός στην αρχή με εξοχικές κατοικίες, ιδιαίτερα παραθεριστών από την Αθήνα. Το 1965 ιδρύθηκε ο Ναυτικός Όμιλος Μάτι Αττικής (ΝΑΟΜΑ) με σκοπό την προώθηση της ιστιοπλοΐας και άλλων αθλημάτων, όπως θαλάσσιο σκι και βόλεϊ. Την ίδια εποχή με βασιλικό διάταγμα (1962) αποφασίστηκε η ένταξη της περιοχής σε θρησκευτική ενορία και η ανέγερση εκκλησίας του ιερού ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου. Ο ναός ολοκληρώθηκε (1978) επί μητροπολίτη Αττικής Δωρόθεου και τελέστηκαν τα εγκαίνια το 2001 από τον μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα. Η εκκλησία είναι έδρα ενορίας, ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού, στην Ε' Αρχιερατική Περιφέρεια Νέας Μάκρης. Από την δεκαετία του 2000 ο οικισμός σημείωσε μεγάλη ανάπτυξη, έγινε πολύ περισσότερο πυκνοκατοικημένος, αλλά δεν έχασε ποτέ τον παραθεριστικό του χαρακτήρα.

Το Μάτι σήμερα

Τον Σεπτέμβριο του 2006 ξεκίνησε σταδιακά η ένταξη της περιοχής στο σχέδιο πόλεως της Νέας Μάκρης και εκλήθησαν οι ιδιοκτήτες να προσκομίσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας τους. Στην περιοχή εδρεύουν πολυτελή ξενοδοχεία με πολλούς τουρίστες όλο τον χρόνο, καθώς και παραθεριστικές και ναυταθλητικές υποδομές.
Επίκεντρο ο ΝΑ.Ο.ΜΑ. με το λιμανάκι με πλήθος από δραστηριότητες όλο τον χρόνο και τα πολυτελή ξενοδοχεία με τις παραλίες γύρω από αυτόν. Η περιοχή εξακολούθησε να είναι ελκυστική, επειδή δεν είχε πολυκαταστήματα και μεγάλη εμπορική κίνηση.