google/wiki40b huggingface dataset:
Φαράγγι Μυλωνά

Το φαράγγι του Μυλωνά βρίσκεται στην κοινότητα Αγίου Ιωάννη (Αη-Γιάννη) Ιεράπετρας και καταλήγει κοντά στην παραλία Κακιά Σκάλα ανάμεσα στους οικισμούς Κουτσουνάρι και Φέρμα. Απέχει από την Ιεράπετρα 10-15 λεπτά με το αυτοκίνητο και συμπεριλαμβάνει ένα εντυπωσιακό καταρράκτη. 
Για να φτάσει κανείς στον καταρράκτη υπάρχουν δύο μονοπάτια, ένα πολύ εύκολο και ένα πολύ δύσκολο.
Το εύκολο μονοπάτι διαρκεί μόνο 20 λεπτά και ο δρόμος είναι βατός καθώς υπάρχει ένα τσιμεντένιο μονοπάτι, το οποίο είναι χτισμένο πρόσφατα. Οι ταμπέλες για την πορεία του μονοπατιού είναι ευκρινέστατες.
Το δύσκολο μονοπάτι, μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 2 ώρες. Για να διασχίσει κάποιος  αυτό το μονοπάτι, πρέπει να περάσει μέσα από τον ποταμό και σε κάποια σημεία ίσως χρειαστεί να σκαρφαλώσει στα βράχια. Στα δεξιά του μονοπατιού υπάρχει το εύκολο μονοπάτι, οπότε είναι εύκολο να αλλάξει δρόμο αν χρειαστεί.
Όποιο από τα δύο μονοπάτια και αν διαλέξει, η διαδρομή θα καταλήξει στους, 40 μέτρων, καταρράκτες του Μυλωνά. Η καλύτερη εποχή για να διασχίσει κανείς το συγκεκριμένο φαράγγι είναι το χειμώνα ή νωρίς την άνοιξη, ώστε να υπάρχουν πολλά νερά, κάτι που δείχνει το τοπίο μαγευτικό. Ωστόσο, εάν κάποιος διαλέξει τον δύσκολο δρόμο, θα πρέπει να πάει εποχή που δεν υπάρχουν πολλές βροχοπτώσεις, καθώς αν βρέχει, το μονοπάτι γίνεται επικίνδυνο.
Τα νερά από τον ποταμό του φαραγγιού καταλήγουν στη θάλασσα της Κακιάς Σκάλας. Σύμφωνα με τον κ.Νικήτα Λαμπράκη, πρόεδρο του τοπικού Συμβουλίου του Αγίου Ιωάννη, τα νερά αυτά, με μέτριες βροχοπτώσεις, φτάνουν ετησίως τα 4,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Παράλληλα με το ποτάμι και μέσα στο δάσος υπάρχουν οι τσιμεντένιοι καταπότες, οι οποίοι κατασκευάστηκαν από Αγιαννιώτες και χρονολογούνται από το 1960-1965. Οι "νευράλακες αυτοί κάποτε χρησιμοποιούνταν για να μεταφέρουν το νερό από τους καταρράκτες στο Κουτσουνάρι για αρδευτικούς σκοπούς.
Δημήτριος Β. Χατζόπουλος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1880 και πολέμησε στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα.
Καταγόταν από τη Δυτική Μακεδονία και εξελέγη βουλευτής Γρεβενών στις εκλογές του 1923 και ξανά βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Από το 1929 ως το 1935 ήταν γερουσιαστής Κοζάνης.
Υπηρέτησε επίσης ως δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, πρόεδρος του Δ.Σ. της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσσαλονίκης και πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Μακεδονίας-Θράκης.
Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1969.
Μολδαβικό Λέου

Ιστορία

Την περίοδο από το 1918 ως το 1940 και ξανά από το 1941 ως το 1944, οπότε η Μολδαβία αποτελούσε τμήμα της Ρουμανίας, το ρουμανικό λέου χρησιμοποιούνταν επίσης στο ανατολικό τμήμα της Μολδαβίας. Το μολδαβικό λέου καθιερώθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1993, έπειτα από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους της Μολδαβίας. Αντικατέστησε το παλαιότερο κουπόνι, με το οποίο είχαν ισοτιμίας της τάξης του 1 λέου προς 1000 κουπόνια.
Στην περιοχή της Υπερδνειστεριακής Μολδαβικής Δημοκρατίας, που η πλειοψηφία των κατοίκων ως το πλείστον είναι κυρίως Ρώσοι και Ουκρανοί δεν χρησιμοποιείται το νόμιμο νόμισμα μολδαβικό λέου αλλά το τοπικό Ρούβλι, το οποίο δεν διαθέτει προδιαγραφές ISO 4217, και είναι διεθνώς παράνομο.

Κέρματα

Υπάρχουν κέρματα σε αξίες του 1 και των 5, 10 και 25 μπάνι από αλουμίνιο και των 50 μπάνι από αλουμίνιο- χαλκό. Τα κέρματα των 50 μπάνι, του 1 και των 5 λέου κόπηκαν το 1993 και ήταν κατασκευασμένα από χάλυβα με νικέλιο. Σήμερα έχουν αποσυρθεί από την κυκλοφορία.
Λευκή απεργία

Λευκή απεργία είναι η απεργιακή κινητοποίηση όπου οι υπάλληλοι εργάζονται μόνο κατά γράμμα των όρων εργασίας τους, ακολουθώντας τους κανονισμούς ασφαλείας ή άλλους κανονισμούς κατά γράμμα έτσι ώστε να δημιουργήσουν κώλυμα στην ομαλή διεξαγωγή των εργασιών. Αυτό θεωρείται λιγότερο αποτρεπτικό από την γενική απεργία, και ακολουθώντας τους κανονισμούς μειώνει τον κίνδυνο απόλυσης ή άλλης κινητοποίησης από την πλευρά του εργοδότη. Παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν νοσοκόμες που δεν απαντούν τηλέφωνα, ή αστυνομικούς που αρνούνται να γράψουν κλήσεις.
Σε μερικές γλώσσες (όπως ρωσικά, φινλανδικά και εβραϊκά) είναι γνωστή ως ιταλική απεργία, αφού πιστεύεται ότι πρωτοεφαρμόστηκε στην Ιταλία το 1904. Στην Ιταλία είναι γνωστή ως sciopero bianco, απ' όπου προέρχεται και το Ελληνικό λευκή απεργία. Στα αγγλικά είναι γνωστή σαν work-to-rule
Κόσμος

Κόσμος, που σημαίνει στολίδι, είναι η ονομασία του σύμπαντος.

Ιστορική και λογοτεχνική αναδρομή

Κόσμος είναι το εύτακτο τμήμα του όντως Όντος, που ορίζεται ως «Άπειρον διατεταγμένον και κεκοσμημένον». Για την ελληνική θρησκευτική, κοσμολογική και φιλοσοφική σκέψη, ο αιώνιος και σφαιρικός Κόσμος είναι άφθαρτος, αγέννητος (ως «αναδυθείς αφ’ εαυτού») και μόνος αρχιτέκτων της εσωτερικής του τάξεως, επιδέχεται λογική εξήγηση και είναι καθεαυτός ένα λογικώς οργανωμένο οικοδόμημα.
Σύμφωνα προς τη μαρτυρία του Ιαμβλίχου και του Αετίου , πρώτος ο Πυθαγόρας ο Σάμιος απεκάλεσε «Κόσμο» το Σύμπαν, λόγω θαυμασμού για την ευταξία του:
Πυθαγόρας πρώτος ωνόμασε την των όλων περιοχήν κόσμον, εκ της εν αυτώ τάξεως.
Ο Κόσμος, ο οποίος κατά τον Αναξαγόρα τέθηκε σε τάξη και διακοσμήθηκε από τον Νου  είναι τόσο θαυμαστός, ώστε ο ίδιος δηλώνει σαφώς πως οι όποιες ταλαιπωρίες του βίου των θνητών μηδενίζονται μπροστά στο προνόμιο της δυνατότητας "του θεωρήσαι τον ουρανόν και την περί τον όλον κόσμον τάξιν".
Το ίδιο υποστηρίζει και ο Σενέκας, περιγράφοντας τον άνθρωπο ως φιλοπερίεργο θεωρητή των θαυμασίων της Φύσεως .
Αμεδαίος Α΄ της Σαβοΐας

Βιογραφία

Τον αναφέρει ένα έγγραφο του 1022 όπου αυτός και ο αδελφός του Μπουσάρ ήταν μάρτυρες, όταν ο Λάμπερτ επίσκοπος του Λάνγκρες έκανε μια δωρεά στον πατέρα τους. Σε ένα αλλο έγγραφο, του 1022-30 ο πατέρας του, ο ίδιος ο Αμεδαίος και τα αδέλφια του Μπουσάρ και Όθων ήταν μάρτυρες όταν ο Αίμων του Πιερεφόρτ έκανε μια δωρεά στο αββαείο του Κλουνύ. Οι ίδιοι έκαναν μια δωρεά στο αββαείο του Κλουνύ και στο ναό του Αγ. Μαυρικίου στο Ματασίνε. Επίσης ο Αμεδαίος και ο πατέρας του.
Η πρώτη αναφορά του ως κόμης της Σαβοΐας είναι σε έγγραφο του 1080, όπου στη Γκρενόμπλ ο ίδιος και η σύζυγός του Αδελαΐς παραχωρούν το ναό του Ματασίνε στο Κλουνύ. Το 1040 ανανεώνει ένα δίπλωμα του Ουμβέρτου προς την επισκοπή της Αόστης, και αναφέρεται ως κόμης και μεγαλύτερος υιός του Ουμβέρτου. Το 1042 ανανεώνει ένα δίπλωμα, επίσης του πατέρα του, μαζί με τους υιούς του Όθονα και Αίμονα για το ναό του Σαιν-Καφρ. Το ίδιο έτος, οι ίδιοι δωρίζουν το ναό του Εκέλες στον Σαιν-Λωρένς της Γκρενόμπλ. Το 1046 επισκέπτεται στη Βερόνα τον Ερρίκο Γ' Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας, αλλά αρνήθηκε να εισέλθει στο δωμάτιο που ήταν ο Ερρίκος Γ' χωρίς την μακρά του ακολουθία από ιππότες, την ουρά του, γι' αυτό τον αποκαλούν Αμεδαίος Α' ο Ένουρος. Το τελευταίο έγγραφο, είναι του 1051 και τον αναφέρει ως κόμη του Μπελεϋ. 
Απεβίωσε λίγο αργότερα και ετάφη στο Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν. Το διαδέχθηκε ο αδελφός του Όθων.
Άνταμ Σίμτσικ

Ζωή

Ο Σίμτσικ σπούδασε ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Στη δεκαετία του 1990 συμμετείχε στη σχολική εκπαίδευση του κέντρου τέχνης De Appel του Άμστερνταμ. Το 1997 ίδρυσε το Fundacja Galerii Foksal (Ίδρυμα Γκαλερί Foksal) στη Βαρσοβία. Από το 2003 είναι διευθυντής της Kunsthalle Basel. Το 2008 διετέλεσε συν-επιμελητής της 5ης Μπιενάλε του Βερολίνου. Ο Σίμτσικ παρουσιάστηκε στις 22 Νοεμβρίου 2013 ως καλλιτεχνικός διευθυντής της 14ης έκδοσης της έκθεσης Documenta. Ως σύνθημα καθόρισε το «Μαθαίνοντας από την Αθηνα» και την Αθηνα ως δεύτερο ισότιμο μέρος της έκθεσης.
Σγουρομαλλαίοι

Οι Σγουρομαλλαίοι ήταν αρχοντικός οίκος της Πελοποννήσου επί Φραγκοκρατίας. Κατά το 1292, επί αυτοκράτορος του Βυζαντίου Ανδρονίκου Παλαιολόγου, δύο πλούσιοι Σλάβοι από τη Γενιτζού (σημερινό Ελαιοχώρι Καλαμάτας) της Πελοποννήσου, που είχαν εκτεταμένα κτήματα στην Καλαμάτα, παρατήρησαν μια μέρα ότι το Κάστρο της Καλαμάτας δεν φυλασσόταν καλά, επιτέθηκαν εναντίον του με 50 ενόπλους και το κατέλαβαν. Μετά από λίγο έφτασαν από τη Γενιτζού άλλοι 500 πάνοπλοι Σλάβοι και κατέλαβαν την Καλαμάτα, και κήρυξαν την κυριαρχία των Παλαιολόγων.
Ο πιο διεκεκριμένος αυτή την εποχή από την οικογένεια των Σγουρομαλλαίων, ο Γεώργιος, πρωτοστράτωρ του Ανδρόνικου στην Πελοπόννησο, αλλά που συμπαθούσε τους Φράγκους από τους οποίους καταγόταν, εξαπάτησε τους Σλάβους, κατέλαβε το φρούριο και το έδωσε στους Φράγκους. Για αυτή την πράξη του καθαιρέθηκε από τον Ανδρόνικο, και εξαναγκάστηκε να καταφύγει στην Τσακωνία. Οι απόγονοί του όμως διατήρησαν το αξίωμά τους στην Πελοπόννησο, καθώς όπως φαίνεται οι Σγουρομαλαίοι αναφέρονται μεταξύ των πρώτων αρχοντικών οίκων της χώρας όταν καταλήφθηκε από τους Τούρκους.
Ινβερνές

Ονομασία

Το όνομα Ινβερνές στην Σκωτική Γαελική γλώσσα προφέρεται Ιnbhir Nis, σημαίνει το στόμιο του ποταμού Νες η πόλη πάνω στον ποταμό Νες. Νες είναι ο ποταμός που διασχίζει την πόλη.

Ιστορία

Η Ιστορία της πόλης είναι πλούσια και περιλαμβάνει θρύλους της πασίγνωστης τραγωδίας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ για τον Μάκβεθ και το οχυρό που έχτισε εδώ και για την ανακήρυξη της Ινβερνές σε Βασιλική Πόλη από τον Βασιλιά Δαυίδ τον 12ο αιώνα. Άλλα πάλι μαρτυρούν το πέρασμα αγαπημένων ηρώων της ιστορίας των Σκωτσέζων, αυτών που άλλαξαν την πορεία της βόρειας γης τους και κατάφεραν σήμερα στο μυαλό και τις ψυχές ντόπιων και ξένων η Σκωτία να κρατά τη θέση της ως ξεχωριστό κομμάτι της Γηραιάς Αλβιόνος. Ο Βασιλιάς Ροβέρτος Α' της Σκωτίας (Robert the Bruce) τον 14ο αιώνα υπερασπίστηκε τη γη των Κελτών απέναντι στις επιθέσεις των Άγγλων και πολιόρκησε ένα από τα πέντε κάστρα της Ινβερνές όταν βρίσκονταν υπό αγγλική κατοχή. Η Μαρία Στιούαρτ, αγαπημένη βασίλισσα των Σκωτσέζων από την ηλικία των έξι ετών και αποκεφαλισμένη στα 45 της από τους Άγγλους τον 16ο αιώνα, διέταξε την εκτέλεση του Κυβερνήτη του Κάστρου επειδή της αρνήθηκε την είσοδο στην πόλη και ο Πρίγκιπας Κάρολος Εδουάρδος Στιούαρτ (Bonnie Prince Charlie), που επιχείρησε μια γενικευμένη εξέγερση των απανταχού της Βρετανίας υποστηρικτών της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας τον 18ο αιώνα, έδωσε στην περιοχή μία από τις πιο ηρωικές χαμένες μάχες της ιστορίας του, τη Μάχη του Κάλοντεν (Culloden).

Αξιοθέατα

Σημαντικά κτήρια στην Ινβερνές είναι το κάστρο του Ινβερνές, το οποίο χτίστηκε το 1835 ακριβώς στην περιοχή του μεσαιωνικού κάστρου που βρισκόταν εκεί, το κολλέγιο του Ινβερνές. Ο καθεδρικός ναός του Ινβερνές, αφιερωμένος στον Άγιο Ανδρέα, είναι καθεδρικός ναός της Σκωτικής Επισκοπικής Εκκλησίας. Ο ναός είναι χαρακτηριστικός για τα περίεργα τετράγωνα καμπαναριά του. Υπάρχει επίσης η εκκλησία Ολντ χάι Τσέρτς στην όχθη του ποταμού, της οποίας ο πύργος χρονολογείται από τους μεσαιωνικούς χρόνους και είναι το παλαιότερο κτήριο στην πόλη.
Το μουσείο της πόλης φιλοξενεί ευρήματα από την πρώτη εποχή ύπαρξης ζωής στην περιοχή, περί τα τρία εκατομμύρια χρόνια πριν. Υποβλήθηκε σε μεγάλη ανακαίνιση το 2006, και τώρα περιέχει και πολλά έργα τέχνης με τη μορφή δανείου από το Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας στο Εδιμβούργο.
Ντοκουμέντα και ενδιαφέροντα στοιχεία για την ύπαρξη (ή μη;) του τέρατος του Λοχ Νες, του πιο διάσημου τέρατος της σύγχρονης ιστορίας, υπάρχουν στο κέντρο επιδείξεων Λοχ Νες (Loch Ness Exhibition Centre).
Παλαιά Φλωριάδα Αιτωλοακαρνανίας

Γεωγραφία - Ιστορία

Η Παλαιά Φλωριάδα βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, σε απόσταση 51 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αμφιλοχία και 29 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Άρτα. Είναι κτισμένη στις βόρειες πλαγιές του Μακρυνόρους σε περιοχή με πυκνή βλάστηση και πολλά νερά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε από ντόπιους κατοίκους και νομάδες Ηπειρώτες που ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Ονομαζόταν αρχικά Μαυροχώρι και μετά Φλωριάδα. Με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θυάμου. Το 1912 συστάθηκε κοινότητα Φλωριάδας με έδρα τον οικισμό. Το 1978 μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα με το όνομα να προέρχεται από τον ομώνυμο ενοριακό ναό του χωριού. Το 1982 με το ΦΕΚ 6Α - 15/01/1982 μετονομάζεται σε Παλαιά Φλωριάδα.  Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Φλωριάδα, το Ελαιόφυτο, το Καθαροβούνι, την Καστριώτισσα, την Χρυσοπηγή, το Παλαιόκαστρο και τη Χρυσορράχη αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φλωριάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 70 κατοίκους.
Πατριάρχης Βενιαμίν

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας το 1871. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το 1912 έγινε Μητροπολίτης Ρόδου, ενώ από τις 10 Ιουνίου μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου  1913, διετέλεσε Μητροπολίτης Σηλυβρίας και κατόπιν μετατέθηκε στη Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως. Το 1925 εξελέγη Μητροπολίτης Νικαίας και το 1933 Μητροπολίτης Ηρακλείας.
Το 1936, μετά το θάνατο του Πατριάρχη Φωτίου του Β΄, πιθανότερος διάδοχός του θεωρούνταν ο τότε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος (και μετέπειτα Πατριάρχης) Μάξιμος. Όμως, ο Νομάρχης Κωνσταντινούπολης, Muhittin Uludağ, χρησιμοποίησε, μετά από πολλά χρόνια, το δικαίωμα του να διαγράφει υποψηφίους από τον κατάλογο των εκλογίμων. Έτσι, διέγραψε τους Χαλκηδόνος Μάξιμο και Δέρκων Ιωακείμ από τον κατάλογο των δώδεκα υποψηφίων. Θεωρείται ότι αυτό συνέβη διότι ο τότε Υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας και βουλευτής της επαρχίας Τσανάκαλε, όπου υπάγεται και η Ίμβρος, συνδεόταν με το Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Ιάκωβο. Θεωρείται λοιπόν ότι με δική του εντολή διεγράφησαν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι, προκειμένου να προωθηθεί ο Μητροπολίτης Ίμβρου ως Οικουμενικός Πατριάρχης. 
Η Ιεραρχία όμως εξέλεξε τον Μητροπολίτη Ηρακλείας Βενιαμίν, με ψήφους επτά έναντι έξι. Κατά τη διάρκεια της εκλογής και της ενθρόνισης σημειώθηκαν επεισόδια και έκτροπα που την αμαύρωσαν, ενώ ο νέος Πατριάρχης Βενιαμίν, 75 ετών τότε, αποδοκιμάστηκε από μέρους του εκκλησιάσματος κατά την ενθρόνισή του. Τέλος, ενώ η εκλογή Οικουμενικού Πατριάρχη ως τότε ανακοινωνόταν μόνο στο Νομάρχη της Πόλης, η εκλογή του Βενιαμίν ήταν η πρώτη η οποία ανακοινώθηκε στον πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και τον υπουργό των Εσωτερικών, από τους οποίους ελήφθησαν απαντητικά συγχαρητήρια τηλεγραφήματα. Αυτή η πρακτική ακολουθείται έκτοτε μέχρι σήμερα. Επίσης, ο Βενιαμίν ήταν ο πρώτος Πατριάρχης που πήρε επίσημη άδεια ρασοφορίας από το τουρκικό κράτος.
Παρά τις αντίξοες συνθήκες της εκλογής και παρά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που συνέβη κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιτυχημένη και σταθεροποιητική για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε μια δύσκολη περίοδο της Ιστορίας του. Επί Βενιαμίν Α΄ ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη η Εκκλησία της Αλβανίας με την έκδοση σχετικού Πατριαρχικού και Συνοδικού τόμου (1937), επέστρεψαν στην Ορθοδοξία οι Καρπαθορρώσοι Ουνίτες της Αμερικής και τέλος ήρθη το από του 1872 Βουλγαρικό σχίσμα (1945) με την αναγνώριση του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Βουλγαρίας. Τέλος, το 1939 παρασκευάστηκε Άγιο Μύρο.
Μελανό σημείο της Πατριαρχίας του Βενιαμίν ήταν η μεγάλη πυρκαϊά του Σεπτεμβρίου του 1941, η οποία προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα και κατέστρεψε μεγάλο μέρος του Πατριαρχικού Οίκου στο Φανάρι, μαζί με ανυπολόγιστης αξίας ιστορικά έπιπλα, σκεύη, έργα τέχνης, κειμήλια, εικόνες και χειρόγραφα. Η ζημιά που προκλήθηκε, αποκαταστάθηκε πλήρως μόλις το 1989.
Ο Πατριάρχης Βενιαμίν ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1937. Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1946.
Επαρχία Εσκέλντι

Η επαρχία Εσκέλντι (καζακικά: Ескелді ауданы‎) βρίσκεται στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Καραμπουλάκ. Πληθυσμός: 49,774 (εκτίμηση); 50,082 (απογραφή 2009); 48,548 (απογραφή 1999).
Ιβάν Ούργκαντ

Βιογραφία

Ο Ούργκαντ γεννήθηκε στο Λένινγκραντ σε οικογένεια ηθοποιών, Αντρέι Ούργκαντ και Βαλέρια Κισέλεβα. Αποφοίτησε από το Κρατικό θέατρο Αγίας Πετρούπολης.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Ιβάν Ούργκαντ ήταν ηγέτης του έργου ψυχής Μαξίμ Λεονίντοφ, το παρατσούκλι του ήταν (Ρωσικά: Внук - Εγγονός).
Το 2007, 2008, 2009, 2010 και 2011 ο Ιβάν Ούργκαντ απονεμήθηκε με το βραβείο Τέφι.
Στις 16 Μαΐου του 2009 παρουσίασε τον τελικό του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision (2009) με την πρώην Ρωσίδα συμμετέχοντα της Eurovision Αλσού.
Το 2012 κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ του με τίτλο "Estrada".
Ο Ιβάν Ούργκαντ ήταν παρουσιαστής σε πολλές σατιρικές εκπομπές. Από το 2012 παρουσιάζει την εκπομπή αλά Χόλιγουντ "Βράδυ με τον Ούργκαντ" (Ρωσικά: Вечерний Ургант).
Ο Ιβάν Ούργκαντ έχει ύψος 1,95μ.
Υποεπαρχία Τζινσάν (Μεϊτσόου)

Η υποεπαρχία Τζινσάν (απλοποιημένα κινέζικα: 金山街道, πινγίν Jīnshān Jiēdào) είναι υποεπαρχία της επαρχίας Μεϊτζιάνγκ της πόλης Μεϊτσόου, στην επαρχία Γκουανγκντόνγκ στην Κίνα. Βρίσκεται στο νότιο μέρος της χώρας, στο βορειοανατολικό μέρος της επαρχίας και έχει πληθυσμό 82.000 κατοίκων.
Sometimes I Feel Like Screaming

Σύνθεση

Το "Sometimes I Feel Like Screaming" ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια τα οποία ηχογράφησαν οι Deep Purple με τον Στηβ Μορς στην κιθάρα. Ξεχωρίζει για το μελωδικό του ύφος αλλά και τα φωνητικά ξεσπάσματα του Ίαν Γκίλαν, ενώ κλείνει με ένα επαναλαμβανόμενο σόλο κιθάρας από τον Μορς.
Α.Ο. Άνθιμος Γαζής Μηλεών

Ιστορικό

Ο Άνθιμος Γαζής Μηλεών ιδρύθηκε το 1972 και η ομάδα πήρε το όνομά της από τον Άνθιμο Γαζή που ήταν Έλληνας συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για την διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα. Ίδρυσε μαζί με τους Γρηγόριο Κωνσταντά και Δανιήλ Φιλιππίδη την ονομαστή στο πανελλήνιο «Σχολή των Μηλεών».
Από την ίδρυσή του ως και το 2011 είχε μια σταθερή παρουσία αγωνιζόμενος στα πρωταθλήματα της Β' και Γ' κατηγορίας της ΕΠΣΘ. Την περίοδο 2011-12 γνώρισε τη μεγαλύτερη διάκριση στη 43χρονη ιστορία του αφού συμμετείχε για πρώτη φορά στην Α' κατηγορία της ΕΠΣΘ. Δεν κατόρθωσε όμως να παραμείνει στη μεγάλη κατηγορία της Ένωσης. Την σεζόν 2016-17 κατακτά τον πρώτο τίτλο που ήταν το πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και ανέβηκε στην παραπάνω κατηγορία μετά από 4 χρόνια απουσίας. Δυστυχώς δεν καταφέρνει να παραμείνει στην κατηγορία τερματίζοντας στην τελευταία θέση με 4 βαθμούς. Την σεζόν 2018-19 κάνει μια μέτρια προς κακή πορεία στο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ τερματίζοντας στην 11η θέση με 18 βαθμούς αποφεύγοντας τον υποβιβασμό μόλις 8 βαθμούς.

Ρόστερ

Ματής Σίμος, Κουτσουνίδης Θανάσης, Καρασιώτος Θοδωρής, Σιδηρόπουλος Κώστας,
Κωστάκης Μπάμπης, Μπακογιάννης Γιώργος, Τσεπάνης Αντώνης, Τσιτσιρίκης Αποστόλης,
Κουλογιάννης Ανέστης, Καρούτσος Αποστόλης, Πατρώνης Μανώλης, Μυλωνάς Ζαφείρης,
Κουρτέσης Στέργιος, Γκουντινάκος Στάθης, Μηνάς Θωμάς, Καρασάββας Παναγιώτης,
Λάσκος Περικλής, Σιάγκος Φοίβος, Λαζόπουλος Ιάσων , Τζορβατζής Κώστας,
Κοτσαλής Χρήστος.
Εσπερίδες (πεταλούδες)

Οι Εσπερίδες είναι οικογένεια των Λεπιδόπτερων στην οποία κατατάσσονται 3.500 περίπου είδη από τα συνολικά 18.000.
Η Ζωή της Άλλης

Υπόθεση

Η Κάτια Καλλιφατίδη είναι μια πανίσχυρη γυναίκα που όλοι πρέπει να υπακούν στις διαταγές της. Η Ελπίδα και η Ξένια είναι αχώριστες φίλες και ζουν σε ένα ίδρυμα στο Ναύπλιο. Η Ελπίδα έχει όνειρο να γίνει διάσημη σεφ και να σπουδάσει στην Αθήνα. Η Ξένια κρυφά μισεί την Ελπίδα γιατί το παίζει πάντα καλή.
Μια μέρα, η Ξένια ανακαλύπτει ότι η Ελπίδα είναι εγγονή της Κάτιας Καλλιφατίδη και ότι η ίδια βρέθηκε νεογέννητη σε κάδο απορριμάτων. Έτσι βρίσκει την ευκαιρία και αποφασίζει να της κλέψει τη ζωή. Πηγαίνει στην Αθήνα, βρίσκει την Κάτια και παρουσιάζεται αυτή σαν εγγονή της. Εκείνη, μην έχοντας άλλη επιλογή, την παίρνει στο σπίτι της και παρουσιάζει την Ξένια σαν μακρινή ανιψιά της. Η Ελπίδα έρχεται και αυτή στην Αθήνα, μπαίνοντας στη σχολή μαγειρικής και δουλεύοντας προσωρινά στην εταιρία της Κάτιας Καλλιφατίδη, όπου γνωρίζει την Ντορίτα και την Μαίρη που την φιλοξενούν.
Όλα της πάνε καλά, αφού γνωρίζει και τον έρωτα της ζωής της το Στέφανο. Στη συνέχεια όμως με την βοήθεια της Ξένιας ο Στέφανος χωρίζει με την Ελπίδα και κάνει σχέση με την Ξένια, ενώ η Ελπίδα τα φτιάχνει με τον καθηγητή της Χάρη Γιάνναρη. Οι δυο φίλες απομακρύνονται, προσπαθώντας η καθεμία να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα. Στο τέλος όμως, η αλήθεια θα αποκαλυφθεί και η αγάπη θα κερδίσει. Όμως κατά την διάρκεια της βασικής ιστορίας βλέπουμε και άλλες ιστορίες, όπως του Νικόλα και της Ντορίτας, του Σωτήρη (ενός συναδέλφου του Στέφανου), της Τόνιας και της Θάλειας με τον πατέρα της, τον Μιχάλη.
26η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS (2η Ουγγρική)

Υπόβαθρο

Το καλοκαίρι του 1944 οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν μία αποφασιστική επίθεση (Επιχείρηση Μπαγκρατιόν) απωθώντας τους Γερμανούς στην Πολωνία. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν μετά από μία μικρή παύση και οι Σοβιετικοί απειλούσαν την Ρουμανία και την Ουγγαρία. Κάτω από αυτή την πίεση, ο Reichsführer των SS Χάινριχ Χίμλερ αποφάσισε την δημιουργία νέων μεραρχιών από συμμάχους-μαριονέτες της ναζιστικής Γερμανίας, όπως η Ουγγαρία. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν κατά τα τέλη του 1944 τρεις νέες «μεραρχίες» (στην πραγματικότητα μειωμένης σύνθεσης): η 25η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS Hunyadi (1η Ουγγρική), η 26η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS (2η Ουγγρική) και, πιθανώς, η 33η Ένοπλη Μεραρχία Ιππικού των SS (3η Ουγγρική).

Δημιουργία, δράση

Η μεραρχία συστάθηκε στη Γερμανία περί το Σεπτέμβριο  του 1944 και αποτελείτο από ένα συνονθύλευμα Ούγγρων Volksdeutsche (Γερμανών ομοεθνών), καθώς και Ρουμάνων στρατιωτών, των οποίων η χώρα είχε αλλάξει στρατόπεδο τον Αύγουστο, και σίγουρα δε θα τύγχαναν καλής υποδοχής στη χώρα τους. Τον πυρήνα τις μεραρχίας απετέλεσαν παλαιότεροι σχηματισμοί, όπως η 49η Ταξιαρχία Γρεναδιέρων Πάντσερ (49. SS-Panzergrenadier Brigade) και η Ταξιαρχία Πάντσερ Γκρος (Panzer Brigade Groß), η οποία είχε διαλυθεί το Νοέμβριο του 1944.
Στα τέλη του 1944 (27 Δεκεμβρίου) βρισκόταν στη Σιλεσία για εκπαίδευση. Την ίδια χρονική περίοδο, ο Κόκκινος Στρατός επιτίθετο στην περιοχή. Έτσι, η 26η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS μαζί με την 25η, οι οποίες αποτελούσαν το «XVII Ένοπλο Σώμα Στρατού (ουγγρικό)» (XVII Waffen Armeekorps (hungarisches)), αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στα δυτικά, προς την Αυστρία, εκτός από ένα ετοιμοπόλεμο συγκρότημα μάχης που στάλθηκε στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας. 
Ο Μάιος του 1945 τη βρήκε στην βορειοδυτική Αυστρία, όπου και ό,τι είχε απομείνει από αυτή παραδόθηκε στις αμερικανικές δυνάμεις, στο Φράκενμπουργκ αμ Χάουζρουκ στο Άτερζεε, στις 3-5 Μαΐου 1945. Η Γερμανία παραδόθηκε επίσημα μερικές ημέρες μετά, στις 8 Μαΐου 1945.  Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η συγκεκριμένη μεραρχία έφερε τιμητικά τον τίτλο «Hungaria» (Ουγγαρία),   ενώ άλλες υποστηρίζουν πως είχε τον τίτλο «Gömbös» από το επώνυμο του φιλογερμανού Ούγγρου ηγέτη Γκιούλα Γκέμπες (Gyula Gömbös, 1886-1936).
Κρηνίδα Σερρών

Γενικά στοιχεία

Η Κρηνίδα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 151 μέτρων σε απόσταση περίπου 45 χιλιομέτρων ΝΑ από την πόλη των Σερρών. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την καλλιέργεια καπνού και αμπελιών. Σημαντικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στο χωριό είναι το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία και η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Κλήδονα.

Ιστορία

Δύο περίπου χιλιόμετρα βόρεια από το σημερινό χωριό, στην τοποθεσία «Τούμπα» ή «Παλιά βουνά», μαρτυρείται η ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού, ο οποίος εξαρτιόταν διοικητικά από τη ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων. Στην τοποθεσία αυτή βρέθηκαν όστρακα αγγείων ρωμαϊκής εποχής και λατινική επιγραφή (αυτοκρατορικών χρόνων) που αναφέρει έναν αξιωματούχο της αποικίας, ενώ από τη θέση «Παλιά Εκκλησία» προέρχεται ελληνική αναθηματική επιγραφή στον «Ήρωα Αυλωνείτη» (3ου μ.Χ. αιώνα), η οποία μνημονεύει θρακικά και ρωμαϊκά ονόματα. Από την ύπαρξη θρακικού πληθυσμού συμπεραίνεται ότι ο οικισμός υπήρχε και πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση και ανήκε στην αρχαία Ηδωνίδα.
Αργότερα, κατά την οθωμανική περίοδο ο οικισμός είχε μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων, με το ελληνικό στοιχείο να είναι το κυρίαρχο, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στην Κρηνίδα Έλληνες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη.
Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής, μικρή μερίδα κατοίκων εξοπλίστηκε από τους κατακτητές ενώ στις 10 Ιουνίου του 1944, Βούλγαροι στρατιώτες σκότωσαν οκτώ εαμίτες κατοίκους της Κρηνίδας ως αντίποινα για την εκτέλεση Βούλγαρου αγροφύλακα, την προηγούμενη μέρα, από άνδρες του ΕΛΑΣ.