google/wiki40b huggingface dataset:
120 χτύποι το λεπτό

Πλοκή

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 στο Παρίσι, η οργάνωση ACT UP, που ασχολείται με το HIV/AIDS, ασκεί κριτική στη γαλλική κυβέρνηση και στις φαρμακευτικές εταιρείες. Όταν μία φαρμακευτική εταιρεία γνωστοποιεί πως θα ανακοινώσει τα αποτελέσματα της έρευνάς της για το HIV/AIDS σε ένα χρόνο, η οργάνωση δραστηριοποιείται μέσω δημόσιων διαμαρτυριών και επιθέσεων στην εταιρεία. Οι δράσεις αυτές δεν αρέσουν σε όλα τα μέλη της οργάνωσης και υπάρχουν εσωτερικές διαφωνίες. Επιπλέον, στην οργάνωση συζητούν τι πρέπει να κάνουν για ένα πιο αποτελεσματικό φεστιβάλ υπερηφάνειας. Παράλληλα, ο Νατάν, νέο μέλος της οργάνωσης, γνωρίζει και συνάπτει σχέση με τον Σεν, ένα παλιό μέλος.
Στην πορεία, η υγεία του Ζερεμί, ενός μελους της ACT UP, επιδεινώνεται και λίγο μετά πεθαίνει. Μετά τον θάνατό του, η ομάδα κατεβαίνει στον δρόμο και θρηνεί δημόσια. Επίσης, όσο προχωρά η σχέση του Σεν με τον Νατάν, χειροτερεύει και η κατάσταση του Σεν. Όταν βγαίνει από το νοσοκομείο, πηγαίνει στο σπίτι του Νατάν και μαζί έρχεται και η μητέρα του Σεν. Ο Νατάν του κάνει ευθανασία και μετά καταφθάνουν στο σπίτι τα μέλη της οργάνωσης. Την επόμενη μέρα, ο Νατάν ζητά από τον Τιμπό να περάσουν τη νύχτα μαζί. Τα μέλη της ομάδας εισβάλουν σε ένα συνέδρειο ιατρικής και πετούν τις στάχτες του Σεν, κατόπιν παράκλησής του.

Βραβεία/Διακρίσεις

Η ταινία κέρδισε το Μέγα Βραβείο, το FIPRESCI και τον Queer Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.
Στα Βραβεία Σεζάρ κέρδισε έξι βραβεία: καλύτερης ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου, Β' Ανδρικού Ρόλου (Αντουάν Ρεινάρτζ), ανερχόμενου ηθοποιού (Ναουέλ Περέζ Μπισκαγιάρ), πρωτότυπης μουσικής και μοντάζ, ενώ ήταν υποψήφια για άλλα επτά: σκηνοθέτη, Β' Γυναικείου Ρόλου (Αντέλ Ενέλ), ανερχόμενου ηθοποιού (Αρνό Βαλουά), ήχου, φωτογραφίας, σχεδιασμού κοστουμιών και σχεδιασμού παραγωγής.
Στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κέρδισε στην κατηγορία καλύτερου μοντάζ και ήταν υποψήφια σε άλλες δύο: καλύτερης ταινίας και καλύτερου ηθοποιού (Ναουέλ Περέζ Μπισκαγιάρ).
Ήταν υποψήφια για το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και για το Βραβείο Lux. Ήταν η πρόταση της Γαλλίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 90ά βραβεία Όσκαρ.
Ευαγγελισμός Ηρακλείου

Ιστορικά στοιχεία

Η μετονομασία του χωριού από Μουχτάροι σε Ευαγγελισμό έγινε το 1956. Η παλαιά ονομασία ήταν Μουχτάροι ή Μουκτάροι ή Μουχτάρο και για την προέλευσή της υπάρχουν διάφορες ερμηνείες. 
Μερικοί (Ξανθουδίδης) πιστεύουν ότι προέρχεται από την αραβική γλώσσα, ενώ άλλοι  (Αλεξίου) υποστηρίζουν ότι η λέξη είναι βυζαντινή, από το μουκτάριοι, που σήμαινε ταραχοποιοί και επαναστάτες. 
Οι θιασώτες της άποψης ότι η ονομασία είναι βυζαντινή υποστηρίζουν επίσης ότι μπορεί να οφείλεται στο βυζαντινό επίθετο Μουρτάρος.
Το χωριό αναφέρεται με το αρχικό του όνομα σε συμβόλαιο του 1381 και το 1577 στην επαρχία Πεδιάδος , στο σχετικό κατάλογο του Μπαρότσι.
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με 274 κατοίκους και στην τούρκικη απογραφή του 1671 αναγράφεται Muhtarus, με 122 χαράτσα. 
Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται με 30 χριστιανικές και 3 τούρκικες οικογένειες.
Δημοτικό Στάδιο Άμφισσας

Ιστορικό

Τον Μάιο του 1930 ο Γυμναστικός Σύλλογος Άμφισσας (Αδελφότης) αγοράζει έκταση πλησίον της Ηλεκτρικής εταιρίας με σκοπό την εγκατάσταση αθλητικού Γηπέδου.Το 1935 γίνεται δωρεά στον Δήμο Άμφισσας από τους Νικόλαο Κορδώνη και Ιωάννη Γιδόγιαννο μια έκταση 6 στρεμμάτων με  αποτέλεσμα η Άμφισσα να αποκτήσει ένα από τα πρώτα Δημοτικά γήπεδα στην Ελλάδα. Στις 25 Απριλίου του 1941 βομβαρδίζεται από τη γερμανική αεροπορία καθώς και η πόλη. Έως την φυγή των Γερμανών στις 15 Οκτωβρίου 1944 θα χρησιμοποιηθεί μαζί με γειτονικό οικόπεδο ως αεροδρόμιο μικρών αεροπλάνων. Το 1950 έπειτα από δωρεά του Νίκου Κορδώνη (ιδιοκτήτης θεάτρου), ενός ποσού 10.000.000 δραχμών και με βάση τα σχέδια του μηχανικού Γ. Καλαποθάκη κατασκευάσθηκαν η περίφραξη του γηπέδου και τα προπύλαια. Το 1952 παραχωρήθηκε από τον Δήμο Άμφισσας στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και από Δημοτικό έγινε Εθνικό γυμναστήριο. Το 1953 απαλλοτριώθηκαν επιπλέον 10 στρέμματα, με σκοπό η εγκατάσταση να αποκτήσει στίβο και από γήπεδο να μετατραπεί σε στάδιο. Το 1957 το Ελληνικό κράτος δαπάνησε το ποσό των 300.000 δραχμών για να κατασκευαστούν λουτρά,και αποδυτήρια.Το 1960 κατασκευάζεται η πρωτη κερκίδα 700 θέσεων. Μέχρι το 1975 τα δοκάρια των εστιών ήταν ξύλινα.Μέχρι τη δεκαετία του 1980 διατηρούνταν γήπεδο μπάσκετ πίσω από το βόρειο γκολπόστ. Το 1986 έγινε επέκταση των κερκίδων ανεβάζοντας τη χωρητικότητα σε 3.000 θεατές καθώς και βελτίωση του στίβου.Το κόστος των εργασιών ανήλθε στο ποσό των 36.000.000 δραχμών.Το 1996 διεξήχθη διεθνής φιλική αναμέτρηση γυναικών Ελλάδας-Βελγίου. Την ίδια χρονιά το στάδιο απέκτησε χλοοτάπητα, ενώ το 2004 εγκαταστάθηκαν 4 πυλώνες με 60 προβολείς φωτισμού για την διεξαγωγή νυκτερινών αγώνων. Τα εγκαίνια του φωτισμού έγιναν στις 8 Αυγούστου με την διεξαγωγή τουρνουά με την συμμετοχή των ομάδων Α.Ε. Λάρισα, Α.Σ. Λαμία, Α.Σ. Φωκικός Άμφισσας. Το 2008 τοποθετήθηκαν δημοσιογραφικά θεωρεία και το 2009 καθίσματα, καθώς και στέγαστρο. Τον Οκτώβριο του 2013 τοποθετήθηκαν και δύο μεταλλικές κερκίδες στα δύο πέταλα. Οι θέσεις πλέον ανέρχονται σε 3.000, εκ των οποίων οι 700 είναι στεγασμένες. Το στάδιο διαθέτει 4 θύρες. Μια προς τη λεωφόρο Σαλώνων, δυο προς την οδό Άγγελου Σικελιανού και μια προς την οδό Χατζηγεωργίου. Η τελευταία φέρει το όνομα παλαιού παίκτη του Φωκικού που πέθανε στο στάδιο, κατά τη διάρκεια προπόνησης. Ο αγωνιστικός χώρος έχει διαστάσεις 101x67 μ.

Ρεκόρ εισιτηρίων

Το ρεκόρ προσέλευσης του σταδίου Άμφισσας είναι 6.500 θεατές και υφίσταται από το 1974, σε αγώνα του Φωκικού με την Πρέβεζα(1-0), για το Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο.. Δεύτερο ρεκόρ προσέλευσης είναι ο αγώνας  Δ' Εθνικής Α.Σ. Φωκικός Άμφισσας- Ναυπακτιακός Αστέρας (22 Μαρτίου 1992 σκορ 0-0) 4.500 θεατές.
Πορθμός της Σικελίας

Ο Πορθμός της Σικελίας, γνωστός και ως Διέκπλους της Σικελίας ή Πορθμός της Παντελλερία, είναι ο πορθμός της κεντρικής Μεσογείου Θάλασσας που χωρίζει τη μεγαλύτερη νήσο της, τη Σικελία, από την Αφρική και συγκεκριμένα από την Τυνησία. Ο πορθμός διαιρεί τη Μεσόγειο σε δύο μεγάλα μέρη, τη Δυτική Μεσόγειο και την Ανατολική Μεσόγειο. Βόρεια του πορθμού απλώνεται η Τυρρηνική θάλασσα, ενώ στα νότια και τα νοτιοανατολικά η Μεγάλη και η Μικρή Σύρτη αντιστοίχως. Λίγο μόνο δυτικότερα βρίσκεται το βορειότερο σημείο ολόκληρης της Αφρικής, το Ρας μπεν Σακά.
Το ελάχιστο πλάτος του πορθμού είναι 142 χιλιόμετρα (77 ναυτικά μίλια), ενώ το μέγιστο βάθος του φθάνει τα 316 μέτρα.
Το επιφανειακό θαλάσσιο ρεύμα στον πορθμό ρέει από τα δυτικά προς τα ανατολικά, ενώ στο βάθος του ρέει αντίστροφο ρεύμα, από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Πρόκειται για την ίδια κατάσταση που υπάρχει και στο Στενό του Γιβραλτάρ, ενδιαφέρουσα για τους ωκεανογράφους.
Υπάρχει τακτική συγκοινωνία με πορθμεία (φέρι-μποτ) μεταξύ της Σικελίας και της Τύνιδας, τα οποία διασχίζουν τον Πορθμό της Σικελίας.
Το νησί Παντελλερία, το πέμπτο μεγαλύτερο της Ιταλίας, βρίσκεται στο μέσο του πορθμού, ενώ η γνωστότερη Μάλτα κείται πέρα από τα νοτιοανατολικά όρια του πορθμού.
Παναγιώτης Μπάλλας

Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από νεαρή ηλικία στην Ακαδημία Ελπίδες Καρδίτσας. Το 2008 ο Ατρόμητος απέκτησε τα δικαιώματά του και εντάχθηκε στις ακαδημίες του συλλόγου, ενώ το 2010 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα του Περιστερίου. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 17 Απριλίου 2010 σε αγώνα εναντίον της Καβάλας για την τελευταία αγωνιστική της περιόδου 2010-11. Την περίοδο 2011-12 πήρε θέση στο αρχικό σχήμα της ομάδας σε πολλούς αγώνες αποδεικνύοντας το ταλέντο του. Με τον Ατρόμητο έχει φτάσει σε δύο τελικούς κυπέλλου Ελλάδας, το 2011 και το 2012.
Το καλοκαίρι του 2016 αποχώρησε ως ελεύθερος και εντάχθηκε στη γερμανική Σόνενχοφ Γκροσάσπαχ, όμως δεν πήρε χρόνο συμμετοχής με αποτέλεσμα τον Ιανουάριο του 2017 να επιστρέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Πανιώνιου.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ΑΕ Λάρισας.

Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε διεθνής με την εθνική Νέων από το 2011 έως το 2012, με την οποία το καλοκαίρι του 2012, συμμετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (Κ-19) και κατάφερε να φθάσει στον τελικό του θεσμού, όπου ηττήθηκε 1-0 από την Ισπανία, κατακτώντας τη δεύτερη θέση και το ασημένιο μετάλλιο, με τον Μπάλλα να αγωνίζεται βασικός σε όλους τους αγώνες. Υπήρξε μέλος και της εθνικής Κ-20 που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων (Κ-20) το 2013, από το 2012 μέχρι το 2014, ήταν διεθνής με την εθνική Ελπίδων, με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 15 Αυγούστου 2012, στον νικηφόρο αγώνα (2-0) εναντίον της Πολωνίας (Κ-21).
Φρειδερίκος της Σαξονίας-Άλτενμπουρκ (1763-1834)

Βιογραφία

Ήταν ο μόνος γιος του Ερνέστου-Φρειδερίκου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν και της Ερνεστίνης των Βέττιν, κόρη του Ερνέστου-Αυγούστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Το 1823 απεβίωσε στο Άλτενμπουρκ σε ηλικία 71 ετών. Τον διαδέχθηκαν οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του, πρώτα ο Ιωσήφ και μετά ο Γεώργιος.
Μαγνητικό πεδίο

Σχετικές μονάδες μέτρησης

gauss (G ή Gs)           =          πυκνότητας της μαγνητικής ροής (Β)  στο σύστημα μονάδων (cgs) --  (1 maxwell / cm² )
tesla (T)                       =          πυκνότητας της μαγνητικής ροής (Β) στο σύστημα μονάδων (SI) -- (1T = Wb/m²)
oersted (Oe)                =          μονάδα Έντασης μαγνητικού πεδίου (H) στο σύστημα μονάδων (cgs)
                                               1 Amper/m = 4x10⁻³  oersted              1Oe=dyne/Mx
maxwell (Mx)              =          Μονάδα Μαγνητικής ροής στο σύστημα μονάδων (cgs)
weber (Wb)                 =          Μονάδα Μαγνητικής ροής στο σύστημα μονάδων (SI)

1 gauss                     =          1 maxwell / cm² =  10⁻⁴ tesla = 100 μΤ
1 tesla                        =          10.000 gauss
1 tesla                       =           1 weber / m²
Φρειδερίκος Α΄ του Μπάντεν (1826-1907)

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Λεοπόλδου μεγάλου δούκα του Μπάντεν και της Σοφίας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας. 
Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος-Λουδοβίκος γεννήθηκε στην Καρλσρούη και το 1852, που απεβίωσε ο πατέρας του, έγινε διάδοχος. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Β΄ έγινε μέγας δούκας του Μπάντεν, αλλά είχε νοητική ασθένεια, έτσι ο Φρειδερίκος Α΄ έγινε ad interim (στο ενδιάμεσο, προσωρινά) κυβερνήτης. Το 1856 ανέλαβε μεγάλος δούκας του Μπάντεν· ο Λουδοβίκος Β΄ απεβίωσε δύο έτη μετά. Ήταν αρκετά φιλελεύθερος και υποστήριζε τη συνταγματική μοναρχία. Εισήγαγε τον πολιτικό γάμο και τις άμεσες εκλογές για την Κάτω Βουλή το 1904. 
Το 1896 γνώρισε τον Τέοντορ Χερτσλ, ιδρυτή του Σιωνισμού και μεσολάβησε πείθοντας τον ανιψιό του Γουλιέλμο Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας, ώστε να του δώσει μία ακρόαση. Αυτή έγινε το 1898, όταν ο Γουλιέλμος Β΄ είχε πάει στην Παλαιστίνη για τα εγκαίνια του ναού του Σωτήρος στην Ιερουσαλήμ. 
Ήταν παρών στην ανακήρυξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871 στις Βερσαλίες από τον Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας, ως γαμπρός του. Το 1907 απεβίωσε στη θερινή του κατοικία στη νήσο Μάιναου της λίμνης Κωνσταντίας. Η νήσος περιήλθε στην κόρη του Βικτωρία, μετά στον γιο της Γουλιέλμο δούκα του Σέντερμανλαντ και μετά στον γιο αυτού Λένναρτ κόμη του Βίσμπορκ.

Διακρίσεις

Του έχει απονεμηθεί η διάκριση του Τάγματος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου.
Μυθιστόρημα

Το μεσαιωνικό και αναγεννησιακό μυθιστόρημα

Στην Ιαπωνία του 11ου αιώνα μ.Χ. συναντάμε το έργο που έχει χαρακτηριστεί ως το πρώτο σύγχρονο μυθιστόρημα, και δεν είναι άλλο από το  Η ιστορία του Γκέντζι της Γιαπωνέζας Μουρασάκι Σικίμπου. Τα πολλά κοινά σημεία του με το σύγχρονο μυθιστόρημα όπως η ύπαρξη ενός κεντρικού ήρωα, η ύπαρξη πολλών δευτερευόντων προσώπων που διαπλέκονται με τον πρωταγωνιστή, χρονική καταγραφή των γεγονότων της ζωής του ήρωα - έκαναν τους ειδικούς να το χαρακτηρίσουν ως το πρώτο σύγχρονο μυθιστόρημα, όπως επίσης ως το πρώτο ψυχολογικό μυθιστόρημα, αφού ασχολείται και με τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα.

Κατά τον μεσαίωνα έκανε την εμφάνισή του και το έμμετρο μυθιστόρημα, όπως Το ρομάντζο της Τροίας του Σεντ Μορ (1160). Πλουσιότερη όμως σε παραγωγή μυθιστορημάτων παρουσιάζει η Αναγέννηση. Τώρα κυριαρχεί το βουκολικό μυθιστόρημα, όπως η Αρκαδία (1504) του Ιταλού Σαναζάρο. Το πιο αριστουργηματικό όμως είναι ο Δον Κιχώτης του Ισπανού Θερβάντες (1547 - 1616), που θεωρείται πρωτοποριακό και καινοτόμο. Ακολούθησαν το Γαργαντούας και Πανταγρουέλ του Ραμπελέ (1483 - 1553), Ρόζαλιντ του Τόμας Λοντζ (1558 - 1625) κ.ά. Ο 18ος αιώνας έχει να παρουσιάσει αξιόλογα ονόματα, όπως τον Λε Σαζ, τον Ντάνιελ Ντεφόε, τον Βολταίρο, τον Ζαν Ζακ Ρουσσώ, τον Ντενί Ντιντερό, τον Φρανσουά Πρεβό (Μανόν Λεσκώ), τον Μπερναντέν ντε Σεν Πιέρ.

Το νεοελληνικό μυθιστόρημα

Δείτε στο λήμμα Ελληνική πεζογραφία 1830-1880

Η γενιά του 30΄

Οι μυθιστοριογράφοι του μεσοπόλεμου εγκαταλείπουν την ηθογραφία και δίνουν στο μυθιστόρημα πλάτος, βάθος και καθολικότητα, πλαταίνοντας έτσι τα όριά του. Αντιπροσωπευτικοί είναι οι Στρατής Μυριβήλης, Νίκος Καζαντζάκης, Φώτης Κόντογλου, Ηλίας Βενέζης, Άγγελος Τερζάκης,Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης, Γεώργιος Θεοτοκάς, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Κοσμάς Πολίτης, Παντελής Πρεβελάκης, Μ. Καραγάτσης, Γ. Δέλιος, Λουκής Ακρίτας, Λιλίκα Νάκου, Τατιάνα Σταύρου.
Μπελφονταίν (Μαρτινίκα)

Γεωγραφία

Η Μπελφονταίν βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαρτινίκας και νοτιο-δυτικά του Διαμερίσματος Σαιντ-Πιέρ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Καζ-Πιλότ, νοτιοδυτικά της Λε Μορν-Βερ και νοτιοανατολικά της Λε Καρμπέ. Βρίσκεται συντεταγμένες 14°40′30″N 61°09′50″W.

Πολιτικά

Δήμαρχος της Μπελλεφονταίν είναι ο Φελίξ Ισμαίν (Félix Ismain). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Μάκης Αξιώτης

Βιογραφία

Μεγάλωσε σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον και διδάχτηκε την ζωγραφική από τον πατέρα του, επίσης γνωστό Λέσβιο ζωγράφο, τον  Στρατή Αξιώτη. Πήγε σχολείο στο Παππάδο της Γέρας, όπου διέμενε με τους γονείς του και το μικρότερο αδελφό του Δημήτρη.

Έργο

To 1987 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο. Άλλη μια σημαντική  εργασία του  είναι το δίτομο έργο του "Περπατώντας στη Λέσβο", στο όποιο  περιγράφει ό,τι υπάρχει στο νησί, όπως επίσης και η διδακτορική διατριβή του για το τμήμα Πολιτιστικής Τεχνολογίας του Πανεπιστήμιου Αιγαίου για τους  υδρόμυλους της  Λέσβου.
Παράλληλα, ζωγραφίζει και γραφεί ποίηση. Έχει κάνει δυο ατομικές εκθέσεις στη Μυτιλήνη το 1985 και το 1995 και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις με βασική θεματογραφία τα τόπια της Λέσβου τα οποία παρουσιάζει με ελαιογραφίες  και ακουαρέλες. Επίσης, εκδίδει από το 1992 τη σατιρική φυλλάδα Μασέλα η Ναύς με σκίτσο και ποίημα στη ντοπιολαλιά του νησιού. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και του ICOMOS.
Παρουσίαζε και επιμελούνταν για οκτώ χρόνια εκπομπή στο τοπικό κανάλι με τίτλο «Οδοιπορικό στη Λέσβο» και για 14 χρόνια υλικό στις εφημερίδες Εμπρός, Αιολικά και Δημοκράτης Μυτιλήνης. Αρθρογραφεί στον τοπικό και συλλογικό τύπο μέχρι σήμερα (2015).
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1947

Η 20η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1947, έλαβε χώρα στις 20 Μαρτίου 1948. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβε για πρώτη φορά ο Κρις Ροκ. Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.

Υποψηφιότητες & Νικητές

Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Ακρόπρωρο

Το Ακρόπρωρο, (επίσημα ακρόπρωρον), κοινώς στη ναυτική διάλεκτο "φιγούρα" ή "γοργόνα",είναι η γλυπτή διακοσμητική παράσταση ανθρωπόμορφων θρησκευτικών ή εθνικών συμβόλων, η οποία στόλιζε παλαιότερα την άκρη της πλώρης των πλοίων.

Ιστορικό

Το ακρόπρωρο είναι η γλυπτή ανθρωπόμορφη διακοσμητική παράσταση που στόλιζε παλαιότερα την πλώρη των πλοίων. Λεγόταν επίσης και «αντιπρόσωπον» γιατί αντιπροσώπευε και προσωποποιούσε το πλοίο. Αποτελούσε την ταυτότητά και το σήμα του πλοίου, το «επίσημον», και έδινε το όνομά του σε αυτό. Ήταν επίσης το διακριτικό με το οποίο αναγνωριζόταν ο κυβερνήτης του. Η θέση του ήταν μπροστά στην πλώρη και συνήθως η απόληξη της τροπίδας (το κοράκι όπως το ονομάζουν), στερεωμένο πάνω σ’ αυτό με κάποια κλίση προς τα εμπρός κάτω από το άλμπουρο (το μπαστούνι).
Οι μορφές των ακροπρώρων ανταποκρίνονταν στην ονομασία του πλοίου, τόσο στα εμπορικά όσο και στα πολεμικά. Στις πολεμικές συγκρούσεις η ήττα και η αιχμαλωσία του πολεμικού πλοίου χαρακτηρίζεται από την απόσπαση του ακροπρώρου και των άλλων στολισμάτων από τον εχθρό τα οποία αφιερώνονταν από το νικητή στους ναούς. Σπάνια ήταν η περίπτωση να λείπουν αυτά τα διακριτικά και διακοσμητικά στοιχεία από ένα πλοίο. Σε ανάλογες περιπτώσεις το πλοίο αναφερόταν ως «αχάρακτον» ή «άσημον» αναγνωρίζοντας έμμεσα ότι δεν αποτελούσε σημαντικό μέρος ενός στόλου.

Περιγραφή

Οι μορφές των ακροπρώρων ποίκιλαν. Αναπαριστούσαν θεούς, ήρωες, νύμφες, είχαν τη μορφή άγριων ζώων, τρομακτικών και αποτρεπτικών δρακόντων με σκοπό να φοβίζουν τον εχθρό και να καταπραΰνουν τη θάλασσα προστατεύοντας το πλοίο και το πλήρωμά του. Τόσο στην αρχαιότητα όσο και αργότερα κατά τον μεσαίωνα, ήταν παράδοση να φέρουν τα πολεμικά πλοία θηριώδεις μορφές στην πλώρη τους. Ο Ηρόδοτος σημειώνει ότι τα ακρόπρωρα των πλοίων των Σαμίων παρίσταναν κεφαλή κάπρου.
Τα νεότερα χρόνια κυριαρχεί η γυναικεία μορφή με τα μαλλιά να ανεμίζουν και να συγκρατούνται από κάποια ταινία. Έφερε φόρεμα με πολλές πτυχώσεις και τριγωνικό άνοιγμα στο στήθος ενώ η κίνηση των χεριών της έκανε πιο ζωντανή την εικόνα της προσωποποιώντας το καράβι. Συχνά συναντιόταν η μορφή της γοργόνας και του πολεμιστή με το κράνος.
Τις παραμονές της επανάστασης του 1821, τα ελληνικά πλοία διακοσμούνταν με ακρόπρωρα στην πλώρη και με συμβολικές παραστάσεις στην πρύμνη που κατασκευάζονταν μαζί με το πλοίο, από το ίδιο ξύλο (συνήθως πεύκο) και από τους ίδιους ντόπιους τεχνίτες σύμφωνα με την επιθυμία του νοικοκύρη που είχε παραγγείλει το πλοίο. Χρησιμοποιούσαν συχνά τα ονόματα της Παναγίας και των Αγίων ενώ με τον καιρό άρχισαν να κυριαρχούν ονόματα από την αρχαία ελληνική ιστορία και μυθολογία όπως π.χ. Θεμιστοκλής, Άρης, Σόλων, Αγαμέμνων, Επαμεινώνδας, Λεωνίδας κ.ά.
Πολλά ακρόπρωρα της εποχής εκείνης σώζονται και εκτίθενται σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην Αθήνα, καθώς και στο Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος στον Πειραιά.

«Ακροστόλιον»

Το «ακροστόλιον» αποτελούσε το σύνολο των στολισμάτων του πλοίου. Τα στολίδια ήταν σκαλιστά ή ζωγραφιστά και κοσμούσαν τα άκρα του πλοίου (την πλώρη και την πρύμνη). Το πιο σημαντικό βρισκόταν στην πλώρη και λεγόταν «ακρόπρωρο» ενώ εκείνο της πρύμνης «άφλαστο».
Ντέιβιντ Καρούζο

Οικογένεια

Ο ιταλικής και ιρλανδικής καταγωγής ηθοποιός γεννήθηκε στο Φόρεστ Χιλς, Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Τελείωσε το σχολείο στο Archbishop Molloy High School στο Κουίνς, Νέα Υόρκη. Σήμερα είναι ιδιοκτήτης της εταιρείας επίπλων "Steam on Sunset" στο Μαϊάμι, Φλόριντα.
Ο Ντέιβιντ Καρούζο ήταν παντρεμένος τρεις φορές και έχει δυο παιδιά.

Καριέρα

Μια από τις πρώτες του εμφανίσεις ως κινηματογραφικός ηθοποιός έκανε στον ρόλο του Τόπερ Ντάνιελς στο Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν (1982). Τα επόμενα χρόνια είχε κυρίως εμφανίσεις σε δεύτερους ρόλους. Μεγάλη επιτυχία είχε το 1993 στην τηλεοπτική σειρά NYPD Blue, την οποία όμως εγκατέλειψε ένα χρόνο αργότερα. Εκτός όμως από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Kiss of Death (1995) δεν είχε καλές προσφορές ρόλων.
Είναι κυρίως γνωστός ως ο επικεφαλής εγκληματολογικής ομάδας Οράτιο Κέιν στη σειρά CSΙ: Μαϊάμι.
Προπυλοφωσφίνη

Με οργανομαγνησιακή ένωση

Με επίδραση προπυλομαγνησιοβρωμίδιου (CH₃CH₂CH₂MgBr) σε χλωροφωσφίνη (PH₂Cl) παράγεται προπυλοφωσφίνη:

Με προπυλίωση φωσφίνης

Με επίδραση φωσφίνης (PH₃) σε 1-προπυλαλογονίδιο (CH₃CH₂CH₂X) παράγεται προπυλοφωσφίνη:

Χημική συμπεριφορά και παράγωγα

Η προπυλοφωσφίνη έχει έντονο πυρηνόφιλο χαρακτήρα, λόγω της μεγάλης επιδεκτικότητας πόλωσης του φωσφόρου.

Αλκυλίωση

Η αντίδραση με αλκυλαλογονίδια γίνεται εύκολα, και η δευτεροταγής αλκυλοπροπυλοφωσφίνη (RPHCH₂CH₂CH₃), που παράγεται είναι σταθερότερη:

Αντιδράσεις προσθήκης

Η προπυλοφωσφίνη, παρουσία ισχυρών βάσεων, όπως το υδροξείδιο του καλίου (KOH) σε διμεθυλοθειοξείδιο (CH₃SOCH₃, DMSO), δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια και αλκίνια. Παραδείγματα:
1. Προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται αιθυλοπροπυλοφωσφίνη:
2. Προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται βινυλοπροπυλοφωσφίνη:

Επίδραση μεθυλενίου

Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH₂]) σε προπυλοφωσφίνη παράγονται βουτυλοφωσφίνη (CH₃CH₂CH₂CH₂PH₂), ισοβουτυλοφωσφίνη [(CH₃)₂CHCH₂PH₂), δευτεροταγής βουτυλοφωσφίνη (CH₃CH₂CH(PH₂)CH₃) και μεθυλοπροπυλοφωσφίνη (CH₃PHCH₂CH₂CH₃):
Τα καλύτερά μας χρόνια

Υπόθεση

Οι παράλληλοι δρόμοι δύο συμφοιτητών, οι οποίοι γνωρίζονται κατά της δεκαετία του 1930 και ερωτεύονται, παρά τις διαφορές τους. Η Κέιτι (Μπάρμπρα Στρέιζαντ) είναι μια πολιτικοποιημένη και μαχητική γυναίκα ενώ ο Χάμπελ (Ρόμπερτ Ρέντφορντ) ουδέτερος κι αδιάφορος για τα πολιτικά δρώμενα. Οι δυο τους, ο ένας στον αντίποδα του άλλου θα βρουν κοινό έδαφος στον έρωτα και θα ζήσουν μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Μετά το κολέγιο οι δρόμοι τους χωρίζουν προσωρινά και διασταυρώνονται ξανά κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου συνάπτουν σχέση και παντρεύονται. Οι διαφορές τους όμως είναι πολύ μεγάλες για να μπορέσουν να παραμείνουν μαζί κι ας αγαπιούνται.
Μαξ στη Βαυαρία

Βιογραφία

Είναι γιος του Αλβέρτου δούκα της Βαυαρίας και της Μαρίας Ντράσκοβιτς κόμισσας του Τρακοστγιάν, κόρης του Ντιονύς-Μαρία Ντράσκοβιτς κόμη φον Τρακοστγιάν.
Το 1968 απεβίωσε ο έκτος εξάδελφος του προπάππου του, ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος δούκας στη Βαυαρία, τελευταίος άρρην απόγονος του νεότερου κλάδου των Γκέλνχάουζεν, του οποίου ο Μαξ κληρονόμησε τον τίτλο και τη σημαντική περιουσία.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα (2010 - 2019)

2012-2013

Παναθηναϊκός
Σημαία του Μαυροβουνίου

Η σημαία του Μαυροβουνίου καθιερώθηκε στις 12 Ιουλίου 2004 από το Κοινοβούλιο της χώρας. Αποτελείται από το εθνόσημο του Μαυροβουνίου. Το πανό είναι κόκκινο και έχει στο κέντρο του έναν δικέφαλο αετό.
Το εθνόσημο του Μαυροβουνίου προέρχεται από αυτό του Βασιλέα Νικολάου Α΄. Τα κυριλλικά αρχικά НІ (δηλ. NI) του Βασιλέα Νικολάου Α΄ δεν υπάρχουν στη σημερινή σημαία.

Προηγούμενες σημαίες

Την περίοδο από το 1944 μέχρι το 1993, οπότε άλλαξε το γαλάζιο χρώμα στο παραδοσιακό ανοικτό χρώμα και ο λόγος της σημαίας μεταβλήθηκε σε 1:3 αντί 2:3. η σημαία του Μαυροβουνίου ήταν ίδια με αυτήν της Σερβίας. Η σημαία αυτή βασίστηκε στην παλαιά σημαία του Μαυροβουνίου.
Μέχρι το 1992, οπότε το Μαυροβούνιο ήταν τμήμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, η σημαία είχε ένα κόκκινο αστέρι στο κέντρο της.
Έπειτα από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το ανεξάρτητο Μαυροβούνιο, όπως και πολλά άλλα βαλκανικά κράτη αποτέλεσε τμήμα του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων , το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία και δεν είχε δική του σημαία. Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε από τις Δυνάμεις του Άξονα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η κατ' όνομα ανεξάρτητη χώρα, το Μαυροβούνιο, καταλήφθηκε από την Ιταλία και ξανά ύψωσε την τρίχρωμη σημαία με τα χρώματα κόκκινο, μπλε και λευκό, σύμβολα της σλαβικής ενότητας, από το 1941 μέχρι το Νοέμβριο του 1943.
Την εποχή που το Μαυροβούνιο ήταν Πριγκιπάτο, χρησιμοποιούσε συχνότατα μια κόκκινη σημαία με χρυσές άκρες και έναν ακτινοβολούντα χρυσό σταυρό του Αγίου Γεωργίου (προστάτης άγιος του Μαυροβουνίου) στο μέσο.