google/wiki40b huggingface dataset:
Ελληνική Αριστερά

Ιστορικό

Το ιδρυτικό της συνέδριο πραγματοποιήθηκε μεταξύ 22 και 26 Απριλίου 1987. Προήλθε από τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού σε Ελληνική Αριστερά υπό τον Λεωνίδα Κύρκο από τη μια και ΚΚΕ Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά (ΚΚΕ Εσ.-Α.Α., μετέπειτα Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά) υπό τον Γιάννη Μπανιά από την άλλη. Δεν συμμετείχε ποτέ αυτόνομα σε εκλογές, αφού στις πρώτες εκλογές μετά την ίδρυσή της, αυτές του 1989 συνεργάστηκε με το ΚΚΕ στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Το 1992, μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ από τον Συνασπισμό και τη μετεξέλιξη του τελευταίου από συμμαχία σε κόμμα, η ΕΑΡ αυτοδιαλύθηκε και τα μέλη της εντάχθηκαν στο νέο κόμμα.
Ηγετική μορφή της Ελληνικής Αριστεράς ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος. Άλλοι προερχόμενοι από την ΕΑΡ πολιτικοί, που διακρίθηκαν με τον Συνασπισμό είναι οι Φώτης Κουβέλης, Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Δημήτρης Παπαδημούλης.
Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1711 στη Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης. Υπήρξε άτομο μεγάλης μόρφωσης και γνώριζε έξι γλώσσες (ελληνικά, λατινικά, τουρκικά, ρουµανικά, γαλλικά και ιταλικά).
Ανέλαβε πρώτη φορά, από τις συνολικά έξι, την ηγεμονία της Βλαχίας το 1730, το ίδιο όμως έτος καθαιρέθηκε από υποστηρικτές του γηγενή Μιχάι Ρακόβιτσα, που εκμεταλλεύτηκαν την αλλαγή στη θέση του σουλτάνου, επανήλθε όμως το 1731 στη θέση του, την οποία διατήρησε ως το 1733. Ηγεμόνευσε επίσης τις περιόδους 1735 - 1741, 1744 - 1748, 1756 - 1758 και 1761 - 1763. Στον θρόνο της Μολδαβίας ανήλθε τέσσερις φορές, τις περιόδους 1733 - 1735, 1741 - 1743, 1748 - 1749 και το 1769. Ενδιάμεσα, εξορίστηκε για ένα διάστημα στη Λήμνο.
Ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος έμεινε γνωστός για τη Μεταρρύθμιση του 1740, που ονομάστηκε «Ρεφόρμα». Συγκεκριμένα παραχώρησε Σύνταγμα, με το οποίο καταργήθηκε η δουλεία των χωρικών, αναδιοργανώθηκε το προβληματικό σύστημα φορολόγησης, καταργήθηκαν η πολιτοφυλακή και οι στρατιωτικές συνοδείες των βογιάρων, εισήχθη η μέχρι τότε άγνωστη στην περιοχή καλλιέργεια του αραβόσιτου, μεταφράστηκε η Αγία Γραφή στη ρουμανική, καθιερώθηκε η ρουμανική γλώσσα στη λατρεία της Εκκλησίας αντί της σλαβονικής και τέθηκαν οι βάσεις για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Στην αυλή του φιλοξενήθηκαν μεταξύ άλλων ο ζωγράφος από την Γενεύη Jean-Étienne Liotard, οι Έλληνες λόγιοι Καισάριος Δαπόντες,  Μάρκος Αντώνιος Κατσαΐτης, Πέτρος Δεπάστας κ.ά.
Κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768 - 1774 τραυματίστηκε στις 5 Νοεμβρίου 1769 σε μάχη στο Γαλάτσι με συνέπεια να πεθάνει στην αιχμαλωσία λίγες μέρες αργότερα. Γιος του ήταν ο Αλέξανδρος Α' Μαυροκορδάτος ο λεγόμενος δελήβεης.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1987-88

Σύστημα διεξαγωγής

Το πρωτάθλημα ήταν χωρισμένο σε 3 ομίλους: Λευκωσίας-Κερύνειας, Λάρνακας-Αμμοχώστου, Λεμεσού-Πάφου. Σε κάθε όμιλο συμμετείχαν 14 ομάδες οι οποίες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρωταθλήτριες έδωσαν αγώνες μπαράζ και οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1988–1989. 
Οι δύο τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Οι ομάδες που τερμάτισαν μια θέση πάνω από τον απευθείας υποβιβασμό σε κάθε όμιλο, έδωσαν αγώνες μπαράζ και η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα.

Σύστημα βαθμολόγησης

Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1968

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1968 διεξήχθη στις 25 Φεβρουαρίου στην Αθήνα, στο Άλσος Συγγρού Αμαρουσίου με συμμετοχή 800 αθλητών και αθλητριών όλων των ηλικιών από 33 σωματεία από όλη την Ελλάδα. Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2015-16

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2015–16 είναι το 29ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη ως συνήθως με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε στις 22 Μαΐου ο Ολυμπιακός για 7η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην σειρά των τελικών με 3-0 της Βουλιαγμένης, κατακτώντας τον τίτλο αήττητος και μόνο με νίκες (19/19).

Πλέι οφ

Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικές σειρές και ο μικρός τελικός κρίνονται στις δύο νίκες, ενώ ο μεγάλος τελικός κρίνεται στις τρεις. 
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Κρησίλας

Βιογραφία

Ο Κρησίλας καταγόταν από την πόλη-κράτος της Κυδωνίας, στο νησί της Κρήτης. Έλαβε την εκπαίδευση του στο Άργος ως μαθητής του Δωρόθεου, με τον οποίο εργάστηκε στους Δελφούς και την Ερμιόνη. Μεταξύ 450 και 420 π.Χ. εργάστηκε κυρίως στην Αθήνα, ως οπαδός της σχολής του γλύπτη Μύρωνα και στη περίοδο μετά τον Φειδία έφερε στοιχεία σχεδιασμού μικρών διαστάσεων εξαιτίας της Πελοποννησιακής περιόδου.
Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος ο Πρεσβύτερος έγραψε για έναν διαγωνισμό μεταξύ των τεσσάρων γλυπτών Πολυκλείτου, Φειδία, Κρησίλα και Φράδμωνος, για τα καλύτερα αγάλματα Αμαζόνων για το ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Κάθε γλύπτης έθεσε εαυτόν νικητή, αλλά Φειδίας, Κρεσίλας και Φράδμων έθεσαν τον Πολύκλειτο στη δεύτερη θέση. Έτσι ο Πολύκλειτος κέρδισε, ο Φειδίας ήρθε δεύτερος και ο Κρησίλας τρίτος.

Έργα

Στην Αθήνα δημιούργησε, για παράδειγμα, ένα μπρούτζινο άγαλμα του Περικλή (440-430 π.Χ.) με Κορινθιακή περικεφαλαία στην κεφαλή του ως δείγμα της θέσης του στρατηγού που κατείχε. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ανέφερε για το έργο πως: «είναι ένα έργο άξιο του τίτλου του. Είναι ένα θαυμάσιο πράγμα για αυτή τη τέχνη πως μπορεί να κάνει έναν διάσημο άνδρα ακόμη πιο διάσημο». Η βάση του αγάλματος βρέθηκε στην Ακρόπολη Αθηνών. Είναι αδιαμφισβήτητα το μπρούτζινο άγαλμα που είδε ο Παυσανίας εκεί (Παυσανίας I.25.1, I.28.2). Φαίνεται πως η σειρά πορτραίτων προτομών του Περικλή ξεκινούν από αυτό. Υπάρχουν παραδείγματα στα Μουσεία του Βατικανού, στο Βρετανικό Μουσείο (βρέθηκαν στην έπαυλη του Αδριανού στο Τίβολι, και κατέχονται από τον Τσαρλς Τάουνλι (Charles Townley)) και στο Άλτες Μουζέουμ.
Ο Κρησίλας επίσης δημιούργησε επίσης τους τραυματισμένους άνδρες και μια Αμαζόνα που πεθαίνει για την Έφεσο από συγκυρία (σε διαγωνισμό με τον Φειδία και τον Πολύκλειτο), πιθανώς το μοντέλο για πολλά αντίγραφα, ένα από τα οποία είναι η Τραυματισμένη Αμαζόνα του Κρεσίλα στα Μουσεία του Βατικανού. Επίσης ταυτοποιήθηκε ως ο δημιουργός του αγάλματος της Αθηνάς σε μορφή Βελλετρίου (Παλλάς του Βελλετρίου). Δημιούργησε άγαλμα του Διομήδη σύμφωνα με τη περιγραφή του Ομήρου.

«Κρησίλλα»

Το 1804 μ.Χ. ο Κρησίλας ταυτοποιήθηκε εσφαλμένα ως γυναίκα ονόματι «Κρησίλλα» από τη Ματίλντα Μπέθαμ (Matilda Betham), η οποία πίστεψε πως «αυτή» είχε καταλάβει τη τρίτη θέση πίσω από Πολύκλειτο και Φειδία στον διαγωνισμό για τη δημιουργία επτά Αμαζόνων για τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Ως εκ τούτου, ο Κρησίλας συμπεριλήφθηκε λανθασμένα στη συμβολική ιστορία της Τζούντι Σικάγο (Judy Chicago) για τις γυναίκες στο Δυτικό Πολιτισμό, το έργο εγκατάστασης The Dinner Party.
Νικολάι Μπάσκοφ

Προσωπική Ζωή

Το 2001 παντρεύτηκε την Σβετλάνα Σπίγκελ, την κόρη του παραγωγού, επιχειρηματία και δημόσιο πρόσωπο Μπορίς Σπίγκελ. 
Στις 24 Απριλίου του 2006 γεννήθηκε ο γιος του Μπρονισλάφ. 
Το Νοέμβριο του 2007 ξεκίνησε διαδικασίες διαζυγίου με την σύζυγό του. Το 2008 έληξε ο γάμος του επίσημα. 
Τη χρονική περίοδο 2009 - 2011 διατηρούσε σχέση με το μοντέλο, τραγουδίστρια και ηθοποιό Οξάνα Φιόντοροβα.
Ερρίκος Β΄ του Γκιζ

Βιογραφία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου δούκα του Γκιζ και της Ενριέτας-Αικατερίνης, κόρης του Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ.
Στα 15 έτη του έγινε αρχιεπίσκοπος της Ρενς. Το 1639 απεβίωσε ο πρωτότοκος Φραγκίσκος, έτσι όταν το επόμενο έτος απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ως δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ. Αντιτάχθηκε στον καρδινάλιο Ρισελιέ και συνωμότησε με τον Λουδοβίκο κόμη του Σουασόν, πολεμώντας στη μάχη του Λα Μαρφέ, στο Σεντάν το 1641. Για την πράξη του αυτή καταδικάστηκε σε θάνατο και διέφυγε στη Φλάνδρα· για το αδίκημα του λεζ-μαζεστέ (προσβολής του ηγεμόνα) ο βασιλιάς κατάσχεσε την περιουσία του. Όταν δύο έτη μετά η απέλαση ανεστάλη, επέστρεψε και του αποδόθηκε η περιουσία.
Η οικογένειά του διατηρούσε αξιώσεις στο βασίλειο της Νάπολης, έτσι στην εκεί εξέγερση των Μαζανιέλλο το 1647 πήρε το μέρος τους. Εξαγγέλθηκε η Δημοκρατία της Νάπολης υπό την προστασία της Γαλλίας με τον Ερρίκο Β' ως δόγη. Όμως η αδεξιότητά του τον αποξένωσε από τους Ναπολιτάνους και ο ίδιος είχε μικρή επιρροή στον καρδινάλιο Μαζαρίνο. Το 1648 η Δημοκρατία έπεσε και οι Ισπανοί τον συνέλαβαν. Έμεινε κρατούμενός τους ως το 1652. Δύο έτη μετά έκανε επίθεση στη Νάπολη, χωρίς επιτυχία έναντι του ισπανικού στόλου.
Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και έγινε Μέγας Καγκελάριος του Λουδοβίκου ΙΔ'. Έκανε έξοδα σε άλογα και διασκεδάσεις και γρήγορα χρεώθηκε πολύ. Ήταν ο πάτρωνας του Πιερ Κορνέιγ, στον οποίο είχε παραχωρήσει διαμονή στο Οτέλ ντε Γκιζ (νυν Οτέλ ντε Σουμπίζ).
Η Άννα Γκοντζάγκα περιγράφει την προσωπικότητά του: "είχε τη φυσιογνωμία, τον αέρα και τους τρόπους ενός ήρωα μυθιστορήματος. Στην προσωπικότητά του υπήρχε μεγαλοπρέπεια και σε όλα γύρω του. Η συνομιλία μαζί του ήταν γοητευτική: όλα όσα έλεγε ή έκανε πρόδιδαν έναν εξαίρετο άνθρωπο. Τα φιλόδοξα σχέδιά του ήταν τεράστια. Είχε το χάρισμα να αγαπιέται από όσους ήθελε να ευχαριστήσει. Όμως το ένδοξο όνομα, η ηρωική προαίρεση και η τύχη του δεν έφτασαν για να επιτύχει τις ελπίδες του: ήταν επιπόλαιος σε προσκολλήσεις, άστατος και βιαστικός στην εκτέλεση των πραγμάτων".
Απεβίωσε άτεκνος το 1664 στο Παρίσι και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Λουδοβίκος-Ιωσήφ ως δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ.
Αγία Αναστασία Χαλκιδικής

Γεωγραφία

Η Αγία Αναστασία βρίσκεται στη ΒΔ. Χαλκιδική, πάνω στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει τον Πολύγυρο με τη Θεσσαλονίκη από την πλευρά του Χορτιάτη. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 125, και απέχει από τον Πολύγυρο 32 χλμ., περίπου, προς τα ΒΔ.

Πληθυσμικά στοιχεία

Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Αναστασίας έχει ως εξής: κάτοικοι 101 (2001), 118 (2011) .
Δάφνη Αττικής

Η ονομασία Κατσιπόδι

Κατά μια εκδοχή, το "Κατσιπόδι" είναι η μεσαιωνική τοπωνυμία των κτημάτων της οικογενείας Κατσιπόδη. Κατά μια άλλη εκδοχή, οι κάτοικοι έδωσαν το όνομα "κατσίκας πόδι" (και με μια λέξη "κατσιπόδι"), επειδή έβλεπαν τα σημάδια, που άφηναν με τα πόδια τους οι κατσίκες, που βοσκούσαν στην συγκεκριμένη περιοχή.

Η ονομασία Δάφνη

Πιστεύεται ότι το όνομα "Δάφνη" προήλθε από τους θάμνους που είχαν φυτευτεί στην περιοχή, με εντολή του δημάρχου Ηλία Πετροπουλέα. Δεν ήταν όμως μια τυχαία επιλογή φυτού, καθώς ο Πετροπουλέας καταγόταν από τη Δάφνη Λακωνίας και πιθανότατα ήθελε να δώσει στο δήμο του το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Μια λιγότερο πιθανή εκδοχή περί του ονόματος είναι ότι ένας κάτοικος του δήμου, ο Αθ. Καράμπαμπας, ως δημοτικός σύμβουλος, πρότεινε στον δήμαρχο Πετροπουλέα, να δώσει στο δήμο το όνομα της αγαπημένης του κόρης, Δάφνη.
Οι δάφνες ήταν το ιερό φυτό του θεού Απόλλωνα ο οποίος λατρευόταν από όλους τους Αθηναίους ως πατρώος θεός τους, γιατί κατά τον μύθο, ήταν πατέρας του Ίωνα, ιδρυτή της φυλής στην οποία ανήκαν. Άλλωστε Ιερό του θεού υπήρχε στην αρχαιότητα πλησίον του Ιλισού. Το έμβλημα του δήμου είναι κύκλος που στην περιφέρειά του φέρει ζωγραφισμένο χρυσό στεφάνι από φύλλα δάφνης. Στο κέντρο φέρει το κεφάλι του θεού Απόλλωνα με στεφάνι δάφνης (δαφνηφόρος Απόλλων) και στο ενδιάμεσο κενό μια γαλάζια ταινία. Φιλοτεχνήθηκε δε επί δημαρχίας Χαρ. Σαραντόπουλου.
Βακχιάδαι

Οι Βακχιάδαι ήταν πανίσχυρη Δωρική οικογένεια που κυβέρνησε την Κόρινθο από τον 9ο μέχρι τον 7ο αιώνα π.χ. αρχικά με το πολίτευμα της βασιλείας και από τον 8ο αιώνα π.χ. με το πολίτευμα της αριστοκρατίας. Την εποχή των Βακχιάδων, ιδιαίτερα τον 8ο αιώνα π.χ. η δύναμη της Κορίνθου στην Ελλάδα έφτασε στο μέγιστο σημείο. Γενάρχης της οικογένειας θεωρείται σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ο θρυλικός Ήρωας Ηρακλής, πρώτος βασιλιάς ήταν ο Βάκχος, η οικογένεια κατάγεται από τους επτά γιους και τις τρεις κόρες του.

Διοίκηση της Κορίνθου

Οι Δωριείς σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες έφτασαν στην περιοχή της Κορίνθου τον 12ο αιώνα π.χ. εκτοπίζοντας τους παλιότερους κατοίκους Ίωνες ανατολικότερα, στην Αττική. Το πολίτευμα της βασιλείας διατηρήθηκε στην Κόρινθο μέχρι τον 8ο αιώνα π.χ. Ο τελευταίος βασιλιάς Τελέστης δολοφονήθηκε (747 π.χ.) από μέλη της οικογένειάς του, έπειτα από ταραχές οι οποίες έπληξαν την Κόρινθο, πιθανώς να σχετίζονταν με την ισχυρή γειτονική πόλη Άργος.  Το πολίτευμα της βασιλείας αντικαταστάθηκε με την αριστοκρατία, την εξουσία όμως εξακολουθούσε να έχει μόνιμα στην Κόρινθο η οικογένεια των Βακχιάδων. Η οικογένεια εξέλεγε ετήσια έναν "Πρύτανη", αρχηγό του κυβερνητικού συμβουλίου και αντικαταστάτη του βασιλιά, το "Κυβερνητικό Συμβούλιο" και τον "Πολέμαρχο" αρχηγό του στρατού.
Ο τελευταίος πολέμαρχος Κύψελος ανήκε στην οικογένεια των Βακχιάδων από την μητέρα του Λάβδα, ανέτρεψε το πολίτευμα, εξόρισε ολόκληρη την οικογένεια και ανακηρύχτηκε Τύραννος. Οι Βακχιάδες ήθελαν να θανατώσουν τον Κύψελο σε βρεφική ηλικία επειδή είχαν πάρει χρησμό ότι το παιδί της Λάβδας θα εξόντωνε ολόκληρη την οικογένεια, δεν τα κατάφεραν επειδή το μωρό γελούσε μόνιμα στον υποψήφιο δολοφόνο. Η μητέρα του τελικά κατάφερε να το διασώσει αφού το έκλεισε σε ένα κιβώτιο από ελεφαντόδοντο.

Αποικίες

Οι εξόριστοι Βακχιάδες πήγαν αρχικά στην Κέρκυρα και την Αρχαία Σπάρτη, πολλοί πήγαν στην Ιταλία και ίδρυσαν πολλές αποικίες η σημαντικότερη από αυτές ήταν οι Συρακούσες στην Σικελία. 
Ο Δημάρατος της Κορίνθου εγκαταστάθηκε στην Ετρουρία και ίδρυσε την Ταρκυνία, απόγονοι του ήταν οι τρεις τελευταίοι Βασιλείς της Ρώμης : Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος, Σέρβιος Τύλλιος και Ταρκύνιος ο Υπερήφανος. Η βασιλική δυναστεία της Λυγκηστίδας στην Μακεδονία καταγόταν από τους Βακχιάδες. Οι σημαντικότερες αποικίες τους ήταν η Κέρκυρα και οι Συρακούσες, θρυλικός ιδρυτής των Συρακουσών ήταν ο Αρχίας ο Κορίνθιος (734 - 733 π.χ.). Ο Φιλόλαος, ερωμένος του Διοκλή της Κορίνθου που ήταν Ολυμπιονίκης (728 π.χ.) ανήκε στους Βακχιάδες, έγινε νομοθέτης στην Θήβα.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1981–82

Β κατηγορίας

Στην Β κατηγορία μετείχαν 26 ομάδες χωρισμένες σε δυο ομίλους.

Γ κατηγορία

Στην Γ κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες χωρισμένες σε 4 ομίλους.

Κύπελλο Ηλείας

Τελικός
25 Μαρτίου 1982 Πανηλειακός - Εθνικός Αμαλιάδας 3-1 - εθνικό στάδιο Πύργου -
Suzuki

Αυτοκίνητα

Το τμήμα παραγωγής αυτοκινήτων της Suzuki είναι από τα σημαντικότερα και κυριότερα της εταιρείας. Η Suzuki παράγει κυρίως μικρά και μικρομεσαία αυτοκίνητα πόλης, καθώς και τετρακίνητα SUV, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως στην παλέτα της δεν υπάρχουν και άλλων κατηγοριών αυτοκίνητα. Όλα τα μοντέλα της, κατά κανόνα φημίζονται για τον σχεδιασμό τους και την χαμηλή κατανάλωση καυσίμου, καθώς και για την τετρακίνησή τους αντίστοιχα, αλλά και συνολικά για την αξιοπιστία τους και την αντοχή των κινητήρων τους. 
Το πρώτο αυτοκίνητο που δημιούργησε και παρήγαγε η Suzuki ήταν το Suzulight, που ξεκίνησε να πωλείται τον Οκτώβριο του 1955 και σταμάτησε δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το 1969.

Μοτοσυκλέτες

Η Suzuki ξεκίνησε την παραγωγή μηχανών το 1952, με τα πρώτα της μοντέλα να είναι μηχανοκίνητα ποδήλατα. Από το 1955 έως και το 1976, η εταιρεία κατασκεύαζε μόνο μοτοσυκλέτες με δίχρονους κινητήρες, ενώ το μεγαλύτερο δίχρονο μοντέλο της ήταν το τρικύλινδρο GT750, το οποίο ήταν και υδρόψυκτο. Από το 1976 και έπειτα, η εταιρεία ξεκίνησε να παράγει και τετράχρονες μηχανές, με πρώτα της μοντέλα να είναι το GS400 και το GS750.
H Suzuki κέρδισε το πρώτο της παγκόσμιο πρωτάθλημα αγώνων το 1962 στην κατηγορία αγώνων δρόμου FIM 50cc. Το 1970 η Suzuki έγινε η πρώτη ιαπωνική εταιρεία που κέρδισε παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοκρός, όταν ο Joel Robert κέρδισε τον τίτλο των 250cc. Στη δεκαετία του 1970, η Suzuki καθιερώθηκε στον αγώνα μοτοσικλετών με τον Barry Sheene και τον Roger De Coster να κερδίζουν παγκόσμια πρωταθλήματα στην μεγαλύτερη κατηγορία, αυτή των 500cc, στον αγώνα δρόμου και μοτοκρός αντίστοιχα. Επιπλέον, η Suzuki έχει καταγράψει συνολικά 93 νίκες στο Isle of Man TT Races.
Βίντοσι

Γεωγραφία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!

Ιστορία

Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη!
Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκεται ο αρχαιολογικός τόπος της Βέλικα Γκράντινα, ο οποίος φιλοξενεί κατάλοιπα οχυρώσεων οι οποίες ανάγονται στην Προϊστορία. Η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Η Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως του Βίντοσι, καθολική εκκλησία ανεγερθείσα μεταξύ του 1853 και του 1856, είναι επίσης καταγεγραμμένη, μαζί με την κεντρική Αγία Τράπεζα και δύο πίνακες του Γκάμπριγιελ Γιούρκιτς.
Κλαρομοντάνιος Κώδικας

Ο Κλαρομοντάνιος Κώδικας (Λατ. Codex Claromontanus) είναι ένας μεσαιωνικός χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τις Επιστολές του Παύλου της Καινής Διαθήκης. Συμβολίζεται με το Dᵖ ή το 06, ενώ φυλάσσεται στη Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας Παρίσι, όπου καταγράφεται ως Gr. 107 AB. 
Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 6ου αιώνα. Το μέγεθος της κάθε σελίδας είναι 24.5x19.5 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 533 φύλλα.
Το Κινούμενο Κάστρο

Πλοκή

Η Σόφι, μια νεαρή κοπέλα με χαμηλή αυτοεκτίμηση, εργάζεται στο καπελάδικο της μητέρας της. Αισθάνεται πολύ συνηθισμένη, άσχημη και προορισμένη να ζήσει μια ζωή μέσα στην μετριότητα. Μια μέρα, συναντά απροσδόκητα έναν μυστηριώδη μάγο, ο οποίος την εντυπωσιάζει με την ομορφιά και τις μαγικές του δυνάμεις. Την ίδια όμως νύχτα, δέχεται την επίσκεψη μιας ζηλόφθονης μάγισσας, που την μεταμορφώνει για εκδίκηση σε ηλικιωμένη γυναίκα. Η Σόφι, αποφασίζοντας πως δεν μπορεί να μείνει πλέον ανάμεσα στα οικεία της πρόσωπα, το σκάει από το σπίτι. Κατευθύνεται προς μια ερημική περιοχή όπου κατά τις φήμες διέμεναν οι μάγοι, με σκοπό να βρει λύση στο πρόβλημά της. Εκεί, αυτοπροσλαμβάνεται σαν υπηρέτρια στο κινούμενο μαγικό κάστρο ενός μάγου, του Χάουλ, τον οποίο συνόδευαν πολύ άσχημες φήμες. Η Σόφι έρχεται σε μυστική συμφωνία με το πνεύμα–προστάτη του κάστρου, τον Κάλσιφερ, να βοηθήσει τον ίδιο να απελευθερωθεί από τη δούλεψή του στον μάγο, με αντάλλαγμα την δική της απελευθέρωση από τα μάγια. Ωστόσο, δεν μπορούσε να την οδηγήσει ως προς το πώς θα μπορούσε να τα καταφέρει, γιατί δενόταν από κάποιο μαγικό συμβόλαιο.
Η Σόφι δεν αργεί να ανακαλύψει πως ο Χάουλ δεν είναι άλλος από το νεαρό που είχε γνωρίσει την μοιραία της ημέρα. Μαθαίνει σιγά σιγά τον ανώριμο κι αυτάρεσκο χαρακτήρα του, δεν μπορεί όμως να πάψει να γοητεύεται από την προσωπικότητά του. Δεν του αποκαλύπτει ποτέ την πραγματική της ταυτότητα, ωστόσο, σαν κάτοικος του κάστρου και με την οπτική γωνία μιας ηλικιωμένης γυναίκας, επαναξιολογεί τις αρχές και τις ικανότητές της. Με τον τρόπο της, η ίδια τον βοηθά στα προβλήματά του και δίνει νέα πνοή στην ατμόσφαιρα του κάστρου.
Παράλληλα, ξεσπά αιματηρός πόλεμος ανάμεσα στις δύο κοντινές χώρες, από την θύελλα του οποίου οι ήρωες του έργου δεν θα ξεφύγουν.

Ανάπτυξη

Στην ιαπωνική έκδοση της ταινίας, ο μάγος ονομάζεται Hauru, εξ ού και το όνομα της ταινίας (Hauru no ugoku shiro). Ο Κάλσιφερ με τη σειρά του ονομάζεται Karushifâ. Στην ταινία εμφανίζονται πολλά από τα χαρακτηριστικά που επαναλαμβάνονται στις ταινίες του Μιγιαζάκι: αερόπλοια, χαριτωμένα μη ανθρώπινα πλάσματα, ήρωες χωρίς σαφή προσανατολισμό προς το καλό ή το κακό. Πολλά από τα κτίρια που εμφανίζονται στην ταινία θυμίζουν πραγματικά κτίρια της πόλης Κολμάρ, στην Αλσατία.  Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε την εποχή που οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε πόλεμο με το Ιράκ. Σύμφωνα με συνέντευξη του δημιουργού στο περιοδικό Newsweek, η απογοήτευση του για τον πόλεμο εκφράστηκε μέσω της ταινίας.
Γιάροσλαβ Σάιφερτ

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ζιζκόφ, προάστιο της Πράγας, στην τότε Αυστροουγγαρία. Η πρώτη ποιητική συλλογή του εκδόθηκε το 1921. Εκείνη την εποχή ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και συντάκτης σε κομμουνιστικές εφημερίδες και περιοδικά (π.χ. Rovnost, Sršatec, Reflektor), ενώ παράλληλα εργαζόταν και σε εκδοτικό οίκο.
Κατά τη δεκαετία του 1920 ο Σάιφερτ θεωρείτο από τους κυριότερους εκπροσώπους της τσεχοσλοβακικής καλλιτεχνικής αβάν-γκαρντ. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του περιοδικού Devětsil. Τον Μάρτιο του 1929, μαζί με 6 άλλους σημαντικούς συγγραφείς, παραιτήθηκε από το Κόμμα έχοντας υπογράψει ένα μανιφέστο που διαμαρτυρόταν ενάντια στις μπολσεβικικές τάσεις της νέας του ηγεσίας. Μετά από αυτό, εργάσθηκε ως δημοσιογράφος στον σοσιαλδημοκρατικό και τον συνδυκαλιστικό τύπο μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1949 ο Σάιφερτ εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία και άρχισε να αφιερώνεται αποκλειστικά στη λογοτεχνία. Η ποίησή του απέσπασε σημαντικά κρατικά βραβεία το 1936, το 1955 και το 1968, ενώ το 1967 ανακηρύχθηκε «Εθνικός Καλλιτέχνης». Υπήρξε ο πρόεδρος της Ενώσεως Τσεχοσλοβάκων Συγγραφέων από το 1968 μέχρι το 1970. Το 1977 ήταν ένας από αυτούς που υπέγραψαν τη «Χάρτα 77», μία πρωτοβουλία που επέκρινε το καθεστώς της εποχής.
Ο Σάιφερτ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1984. Εξαιτίας όμως της βεβαρυμένης υγείας του, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην τελετή της απονομής, στην οποία αντιπροσωπεύθηκε από τη θυγατέρα του, η οποία παρέλαβε το βραβείο για λογαριασμό του. Παρότι η βράβευση αποτελούσε γεγονός με εθνική σημασία για μία μικρή χώρα όπως η Τσεχοσλοβακία, υπήρξαν μόνο σύντομες αναφορές για αυτό στα ελεγχόμενα από το καθεστώς μέσα μαζικής ενημερώσεως της χώρας. Ο Σάιφερτ απεβίωσε στην Πράγα 13 μήνες αργότερα, σε ηλικία 84 ετών, και θάφτηκε στο δημοτικό κοιμητήριο της πόλεως Κράλουπι ναντ Βλτάβου, γενέτειρας των γονέων της μητέρας του.
Η κηδεία και ταφή του σημαδεύθηκε από την έντονη παρουσία της μυστικής αστυνομίας, που επεχείρησε να αποτρέψει ανεπιθύμητες εκδηλώσεις εκ μέρους των πενθούντων.
Τανετάν

Γεωγραφία

Η Τανετάν βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Ιωάννη. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κόττατζ, βορειοδυτικά της Πόρτσμουθ, νοτιοδυτικά της Μορν ω Ντιάμπλ και ανατολικά του Κόλπου Ντουγκλάς.

Μεταφορές

Η Τανετάν βρίσκεται πάνω σε έναν δρόμο που την συνδέει με την Πένβιλ. Αυτός ο δρόμος είναι ο βορειότερος της Δομινίκας και φτιάχτηκε το 2004.
2775 Οντισώ

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Οντισώ είναι άγνωστα.
Λύκοι στην εραλδική

Ο λύκος έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως σε πολλές μορφές στην εραλδική κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Αν και συνήθως μισητός ως αρπακτικό προς το ζωικό κεφάλαιο και ανθρωποφάγος, ο λύκος θεωρήθηκε επίσης ευγενές και θαρραλέο ζώο, και συχνά εμφανιζόταν στους θηρεούς και σε οικόσημα πολυάριθμων ευγενών οικογενειών. Συνήθως συμβόλιζε τα οφέλη της επιμονής σε μακρόχρονες πολιορκίες ή στη σκληρή εργατικότητα.