उदास देखिन्छौअर्को अगाडि आएर भन्छजो भन्न सक्दैनौ कसैलाई मेरो कानमा खुसुक्क भनिदेऊ रहस्य आफ्नोतर यदि एउटाले सुन्छ भने सबैले सुन्नेछन्यो रहस्य फेरि रहस्य रहनेछैन रिसाएर भन्छ अर्को क्रोधित कविताले मलाईकहिलेसम्म लिनु म आफ्नो गलामा तिम्रो आवाजको टर्राेपन एउटा अर्को सानो कविताले भन्छ पहिले पनि भनिसकेको हो कविउकालो उक्लँदा यदि तिम्रो श्वास बढ्यो भनेमेरो काँधमा राखिदेऊ केही बोझहरू म उठाउनेछु मौनजस्तो एउटा कविताजो पछाडि बसेर क्वारक्वार्ती हेरी मात्रै रहन्छ मलाई थाहा छैन किन हो , उसको आँखाको रङ ममा गएको छ अलगअलग छन् सबैको बानीव्यहोरातर कहीँ न कहीँ ती सबै बानी मभित्र छन् मलाई यो अनुभूति भइरहेछकि जब म यिनीहरूलाई सिर्जना गर्दै थिएँयिनीहरूले पनि मलाई सिर्जना गरिरहेका थिए ।