Karahanlı Türkçesi

Karahanlı Türkçesi, Hakaniye Türkçesi, Karahanlıca veya Hakaniye lehçesi, Türk dilinin tarihinde konuşulmuş ve yazılmış olan tarihî dönemlerinden biridir. Türk dilini eski, orta, yeni olarak üç döneme ayıran Türkologlara göre Karahanlı Türkçesi, Orta Türkçenin ilk dönemini oluşturur. Böyle düşünen Türkologlara göre 10.-15. yüzyıllar arası Orta Türkçe dönemidir. 13. yüzyıldan itibaren Türk yazı dilinin (Kuzey-) Doğu ve (Güney-) Batı olarak iki ayrı kol hâlinde geliştiğini göz önünde bulunduran diğer bir kısım Türkologlar, Karahanlı Türkçesini Eski Türkçe içine alır. Bugüne ulaşan metinleri 11. ve 12. yüzyıllara ait olan Karahanlı Türkçesi, Eski Uygur Türkçesiyle çağdaştır.Ahmet Bican Ercilasun, Başlangıçtan Günümüze Türk Dili Tarihi, Akçağ Yayınları, Ankara 2010, s. 342. ISBN 978-975-338-589-3 == Tarih == 5-15. yüzyıllar arasını kapsar. Eski Türkçe döneminin üç kısmından biridir. Ligeti'nin tasnifine göre kendi içerisinde üç döneme ayrılır: a) Mani ve Buda tercümeleri ile Uygur yazı dilinin kuruluş devri b) Çağatay yazı dili devri c) Kıpçak ve Oğuz dil yadigarları devri Hakaniye Türkçesine, eski Kaşgar dili de denilebilir. Bu alandaki Türklerin 14. yüzyıl başlarına kadar kullandıkları edebi dildir. Karahanlı Türkçesi ve batıdaki Harezm Türkçesi Timurlular devrinde yerini Çağatay Türkçesine bırakmıştır. == Alfabe == Korunmuş Bitiş Orta Başlangıç Adı ALA-LC Harf Çevirisi Güncel Türkçesi ﺍ ﺎ — elif a, â a, e, â ﺀ — hemze ', a, e, i, u, ü ﺏ ﺐ ﺒ ﺑ be b, p b ﭖ ﭗ ﭙ ﭘ pe p p ﺕ ﺖ ﺘ ﺗ te t t ﺙ ﺚ ﺜ ﺛ se _s_ s ﺝ ﺞ ﺠ ﺟ cim c, ç c ﭺ ﭻ ﭽ ﭼ çim ç ç ﺡ ﺢ ﺤ ﺣ ha h ﺥ ﺦ ﺨ ﺧ hı h ﺩ ﺪ — dal d d ﺫ ﺬ — zel _z_ z ﺭ ﺮ — re r r ﺯ ﺰ — ze z z ﮊ ﮋ — je j j ﺱ ﺲ ﺴ ﺳ sin s s ﺵ ﺶ ﺸ ﺷ şın ş ş ﺹ ﺺ ﺼ ﺻ sad s ﺽ ﺾ ﻀ ﺿ dad ż, d, z ﻁ ﻂ ﻄ ﻃ tı t ﻅ ﻆ ﻈ ﻇ zı z ﻉ ﻊ ﻌ ﻋ ayın ', h ﻍ ﻎ ﻐ ﻏ gayın ġ g, ğ ﻑ ﻒ ﻔ ﻓ fe f f ﻕ ﻖ ﻘ ﻗ kaf k ﻙ ﻚ ﻜ ﻛ kef k, g, ñ k, g, ğ, n ﮒ ﮓ ﮕ ﮔ gef¹ g g, ğ ﯓ ﯔ ﯖ ﯕ nef, sağır kef ñ n ﻝ ﻞ ﻠ ﻟ lam l l ﻡ ﻢ ﻤ ﻣ mim m m ﻥ ﻦ ﻨ ﻧ nun n n ﻭ ﻮ — vav v, w, o, ô, ö, u, û, ü v, o, ö, u, ü, û ﻩ ﻪ ﻬ ﻫ he h, e, a h, e, a ﻻ ﻼ — lamelif lâ la ﻯ ﻰ ﻴ ﻳ ye y, ı, i, î y, ı, i, î === Ek harfler === Bütün bu Türk dillerinde kullanılan harfler on sekizdir. Yazılışta yeri olmayan, fakat söylenişte gerekli bulunan kökten sayılmayan yedi harf daha vardır. Türk dilleri bu harfler olmadan olmaz. Bunlar; پ p ج c رۛ j ف f غ g ك g ڭ ng harfleridir. == Eserler == Her ne kadar Gaznelilerle Selçuk OğullarıBir başka kaynaktan, Selçuk Beyin oğulları Arap ve Farsların anlamamaları için kendi aralarında ana dillerini konuşurlarmış. Türkçeye büyük bir önem vermeyerek Farsçaya daha düşkünlük göstermişlerse de öbür Türkler ve Türk büyükleri ulusal dile değer vermişler ve sayıları 21'i bulan eserler bırakmışlardır.Atalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2, Cilt I, sayfa VIII. Bunlardan elimize ulaşan en önemli ve değerlileri; Karahanlı Devleti zamanında ilk defa Hakaniye Türkçesi ile yazılmış olan Yusuf Has Hacip (Yūsuf Khāss Hājib)'in yazdığı ünlü Kutadgu Bilig ismindeki eseri ile aynı yüzyılda yazılmış bulunan Kâşgarlı Mahmud'un ünlü eseri Divân-ı Lügati't-Türk'tür. İbn Muhannā'nın bahsettiği dört, Ebu Hayyan (Abū Mūsā Ǧābir ibn Ḥayyān)'nın bahsettiği Bilik ismindeki bir eser ve diğerleri günümüze kadar ne yazık ki bulunamamıştır. Karahanlılar dönemde Çuçu isminde de bir Türk şairi yetişmiştir. == Ses bilgisi == === Ünlüler === Ünlüler Türk dilinin her döneminde olduğu gibi birincil olarak Karahanlı Türkçesi'nde de bulunur. Kalın ünlüler İnce ünlüler а e, é ı i o ö u ü ==== Ünlü değişimleri ==== ===== e > i değişmesi ===== Türk dilinin her döneminde görülen bu ses değişmesi Karahanlı metinlerinde de görülür. yi- < ye- "yemek yemek"Kutadgu Bilig - 159., yé- ye- "yemek" gibi. ===== a > u değişmesi ===== Aslında a olan sesin kendinden önceki hecede bulunan yuvarlak ünlü dolayısı ile u şekline almasıdır. kopar- > kopur- "yerden kaldırmak"Kutadgu Bilig - 3269. gibi. ===== e > ü değişmesi ===== kökürçkün < kökürçken "güvercin" gibi. ===== ü > i değişmesi ===== min- di "bindi"Kutadgu Bilig - 3068., min- < mün- "binmek", mün-üp "binip"Kutadgu Bilig - 4711. === Ünsüzler === Karahanlı sahasında bugünkü yazı dili ile karşılaştırılınca birkaç ünsüzün dışında, diğerlerinin kullanıldığı görülür. Bu ünsüzler şunlardır; b c ç d ḍ f g ğ h ḥ j k l m n ñ p r s ş t v w y z == Şekil bilgisi == === Gelecek zaman çekimi === Karahanlı Türkçesinde gelecek zaman çekiminin -ġa; -ge, -ġay; -gey ve -ġu; -gü ekleri ile yapıldığını görürüz. ol yag korgay; ol ewge bargay; ol manga kelgeyAtalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2, Cilt II, sayfa 66.; barġay menAtalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2, Cilt III, sayfa 236. ve katıġlanġa menKutadgu Bilig - 541 gibi asıl kelimeye yapılan ekler Çiğil, Yağma, Toxsı, Argu, yukarı Çin'e kadar Uygur dillerinde bir kuraldır. Eski Türkçede sıkça kullanılan -daçı; -deçi, -taçı; -teçi ekinin ise Karahanlı Türkçesinde çok az kullanılmıştır.Hacıeminoğlu, 1996: sayfa 187.Ercilasun, 1984: sayfa 126, 129.. Karahanlı Türkçesinde "yakın gelecek zaman" şeklinde ikinci bir gelecek zaman -ġalır; -gelir, -galur; -gelür gibi eklerden söz edilmektedir.Hacıeminoğlu, 1996: sayfa 188.Ercilasun, 1984: sayfa 133-135. Böyle eklerin örnekleri şöyledir: alġalırKutadgu Bilig - 116-11., atġalırAtalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2, Cilt II, sayfa 20-23, köngelirKutadgu Bilig - 5976, yetgelürKutadgu Bilig - A, 176-7., barġalır menAtalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2, Cilt II, sayfa 67-1... gibi. === Şahıs emir kipleri === Karahanlı devri Türkçesinde, birinci kişi emir kipinde -yın, -yin iken, ikinci kişi için -ğıl, -ğil kullanılmıştır.A. von Gabain, Alttürkische Grammatik, Leipzig 1950, sayfa 110. Bu devirde ikinci şahıs emir kipi, daha elverişli bir çevre bulmuş, yavaş yavaş şiir dilinde de yerleşmeye başlamıştır. Kutadgu Bilig bu konuda iyi bir kaynak oluşturur. yana aydı Odğurmış ayğıl manga.Kutadgu Bilig, 334; bu iç söz tutğıl bütün çın kerek.Kutadgu Bilig, 280 Bu örneklerden de anlaşılacağı üzere bu emir kipi artık Karahanlı devrinin değişmez bir gramer kuralı olmuştur.Mecdut Mansuroğlu, Das Karachanidische, PhTF. I, sayfa 106. === İsim küçültme -qıña eki === İlk kez Tonyukuk Yazıtında bir küçültme eki işleviyle geçen -qıña eki, Türkçenin tarihi gelişimi içinde ses yapısı ve işlevi itibarıyla çok geniş bir kullanım alanına sahip olmuştur. Uygur döneminde - qıña eki, bünyesindeki nğ (ñ) sesinin ayrışmasıyla damak uyumuna bağlı olarak ekli şekilde n ağzında -qına; -kine,- kie; y ağzında -qıya, -qıa, -kiye şekillerini almıştır. Karahanlı Türkçesinde (n ve y li biçimleriyle) -qına; -qıya -kiye şeklinde kuvvetlendirme, küçültme ve sayı ifadeleri yapan isimden isim yapma eki olarak kullanılırNecmettin Hacıeminoğlu, Karahanlı Türkçesi Grameri, TDK Yay., Ankara 2003, sayfa 15-16. Ayrıca Hacıeminoğlu, Karahanlı Türkçesinde bu ekin yalnız -qıya -kiye şekline rastlandığını söylemesine rağmen (sayfa 16'da) görüldüğü gibi Kutadgu Bilig ve Türkçe İlk Kuran Tercümesi’nde -qına şekli de vardır.: yerkiyeAtalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2, Cilt III, sayfa 170., "yercik", erkiye "adamcağız", sözkiyeAtalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-16-0405-2, Cilt III, sayfa 359. "sözceğiz", qızqıya "kızcağız", oğulqıya "oğulcağız", azqınaKutadgu Bilig I, 399 "azıcık", azqınaTĐKT, 243 "az, azıcık". == Kaynakça == * Prof. Dr. Necmettin Hacıeminoğlu, Karahanlı Türkçesi Grameri, Türk Dil Kurumu Yayınları ISBN 975-16-0780-9. Kategori:Türk dili tarihi Kategori:Karahanlılar