MLDataScientist/Wikipedia-uzbek-2024-05-01 huggingface dataset:
Igor Byalskiy

Igor Aronovich Byalskiy (1949-yil 21-dekabr, Chernivtsi – 2022-yil 7-iyul, Tekoa) – rus, sovet va isroil shoiri, tarjimon, Jerusalem jurnali va Quddus antologiyasi veb-sayti muharriri.

Hayoti 
Igor Aronovich Byalskiy 1949-yilda Skvira shahrida harbiy jarroh Aron Isaakovich Byalskiy oilasida tugʻilgan. U 1961-yilgacha Gʻarbiy Ukrainada (Sambir, Drohobich, Xirov, Yavorov), keyin „Moskva-400“ (Kirov viloyati) harbiy shaharchasida yashagan. Zvezdniydagi (Perm viloyati) maktabni tugatgan. 1971-yilda Perm politexnika institutini „Avtomatlashtirish va telemexanika“ fakultetini tamomlagan. Boshqarish mashinalari va tizimlari ilmiy-tadqiqot institutida (NIUMS) ishlagan, shuningdek Perm politexnika institutida ham falsafadan dars bergan.

1973-yilda Toshkentga koʻchib kelgan va 1990-yilda Isroilga joʻnab ketgunga qadar shu yerda yashagan. Hisoblash markazlarida muhandis boʻlib ishlagan, Oʻzbekiston SSR Oziq-ovqat sanoati vazirligining Hisoblash markazida texnik xizmat koʻrsatish boʻlimiga rahbarlik qilgan (1973–1984). Yozuvchilar uyushmasida maslahatchi boʻlgan (1985–1987). Toshkentdagi „Aprel“ havaskor qoʻshiq toʻgaragi (1975) va Chimyon sanʼat qoʻshiq festivallari (1977–1989) asoschilaridan biri sifatida SSSR Yozuvchilar uyushmasi aʼzoligiga qabul qilingan (1987).

1990-yilda vatani Isroilga qaytgan, 2005-yilda esa Quddusdan Tekoa aholi punktiga koʻchib oʻtgan.

Rus tilida nashr etiluvchi zamonaviy Isroil adabiyoti haqidagi „Jerusalem Journal“ jurnali asoschilaridan biri (1999) hamda bosh muharriri.

Igor Byalskiy 2004-yildan boshlab Zeev Sultonovich bilan birgalikda Uri Zvi Greenberg merosi uyida (Quddus) adabiy kechalar oʻtkazadi.

Sheʼrlari „Asr baytlari“, „Uliss bogʻlanmagan“, „Sanʼat qoʻshigʻi“ va boshqa antologiyalarga kiritilgan.

U Yuliy Kim bilan birgalikda yahudiylarning Bobil asirligidan chiqib ketishi va Ikkinchi maʼbadning qurilishi haqida „Toshlarni qoʻyish vaqti“ musiqiy librettosini yozgan.

Soʻnggi yillarda uning sheʼrlariga asoslangan qoʻshiqlarning aksariyati Marina Melamed kuylamoqda. 2007-yilda Quddus birlashtirilganining 40 yilligiga bagʻishlangan kechada u Igor Bialskiyning sheʼrlari va „Men Quddusga qaytaman“ sheʼriga asoslangan qoʻshiqni ijro etdi (Ibroniy tiliga Inna Vinyarskaya tomonidan tarjima qilingan).

Manbalar

Havolalar 
 В «Иерусалимской антологии» 
 На сайте «bards.ru» 
 В «Журнальном зале» 
 Новая литературная карта России: , 

Shoirlar
Muharrirlar
Qo‘yliq qishlog‘i

Qo‘yliq qishlog‘i — hozirgi Toshkent shahrining Qo‘yliq mavzesi o‘rnida mavjud bo‘lgan qishloq. Qishloq XIX asr ikkinchi yarmida Toshkentdan 2 versta (taxminan 2 km) masofada joylashgan edi.

Nomlanishi 
Qishloq va unga tutash hududlarning „Qo‘yliq“ deb nomlanishi haqida, asosan, uchta fikr mavjud. Aholi, ko‘pincha, avvallari bu yerlarda qo‘y bozori bo‘lgan, shu sababli ham „qo‘yliq“ deb nomlanadi, deb tahmin qilib kelsa, ba’zi olimlar bu yerda suv quyilish joyi bo‘lgan, shuning uchun „qo‘yliq“ — bu „suv quyilishi joyi“ deb izoh beradilar. Biroq, fanda yana bir fikr mavjud bo‘lib, „qo‘yliq“ so‘zi antropotoponim ekani ta’kidlanadi. Aniqrog‘i mazkur hududda XVII asrda taniqli shaxs Qo‘yliq ota yashab o‘tgan, bu yerda, hatto, uning qabristoni ham mavjud. Shu bois ushbu joylar uning nomi bilan atalgan.

Tarixi 
XIX asrning oxirlarida Qo‘yliq Qurama uyezdining markazi hisoblangan. Mazkur uyezd Sirdaryo harbiy gubernatorining 1868-yil 20-oktyabrdagi buyrug‘iga binoan, Toshkent uyezdidan Toshkent shahri alohida ma’muriy birlik sifatida ajralib chiqqanidan so‘ng tashkil etilgan. Dastlab uyezd boshqarmasi To‘ytepada, keyinchalik esa 1869-yili Qo‘yliq qishlog‘iga ko‘chirilgan va bu yerda 1887-yilgacha bo‘lgan. „Turkiston o‘lkasi boshqaruvi haqida“gi 1886-yilgi Nizomga ko‘ra Qurama uyezdi 1887-yil 1-yanvarda Toshkent uyezdi deb nomlana boshlandi va uyezd boshqarmasi Qo‘yliqdan Toshkentga ko‘chirildi. 

XIX asrning oxirlarida qishloqda butun uyezd uchun bitta dorixona va uning qoshida tibbiy qabul punkti, telefon tarmoqlari, masjid, madrasa, pristav (uyezd boshqaruvchisi) idorasi bo‘lgani ma’lum. Toshkent shahri bilan bog‘lovchi yo‘l Qo‘yliq shoxko‘chasi (ko‘proq shahar hududidagi Salor arig‘igacha bo‘lgan qismi) va Qo‘yliq shossesi (Salordan Chirchiqqacha bo‘lgan qismi) deb atalgan. Qo‘yliq shoxko‘chasi shahar markazidan boshlanib to shahar tashqarisida, janubda joylashgan Qo‘yliq qishlog‘igacha davom etardi. Mazkur yo‘l shaharni uyezd markazi bilan bog‘lagani tufayli, unga ma’muriyat tomonidan katta e’tibor qaratilgan. 

Ko‘payib borayotgan yevropalik shahar aholisi ham ko‘proq Nikolskoye va Qo‘yliqqa tomon yo‘nalishlarda o‘ziga uy-joylar qurib o‘rnashgan. Jumladan, arxiv hujjatlaridan ma’lum bo‘lishicha, Qo‘yliq shossesining uzunligi Toshkentdan Chirchiq stansiyasigacha 10 versta 319 ½ sajen bo‘lgan. Deyarli butun yo‘lga tosh yotqizilgan, Salordan Qo‘yliqqacha bo‘lgan qismida shosse 1877-yili qurilgan va 1878-yili unga to‘qqizta ko‘prik o‘rnatilgan. 1892-yilga kelib ko‘priklar soni 25 taga yetgan.

Manbalar 

Toshkent qishloqlari
Tarixiy qishloqlar
Uyezd markazlari
Toshkent tarixi
Fuat Ablyamitov

Fuat Yakubovich Ablyamitov (1937-yil 15-iyun, Simferopol, RSFSR, SSSR – 2007-yil noyabr,  Simferopol, Ukraina) – Qrim-tatar jamoat arbobi, tibbiyot fanlari nomzodi (1973), 2-chaqiriq Qrim Respublikasi Oliy Kengashi deputati.

Hayoti 
Fuat Yakubovich Ablyamitov 1937-yil 15-iyunda Simferopol shahri (Qrim ASSR)da tugʻilgan. Onasi Sultoniya farmatsevt boʻlib ishlagan, otasi Yoqub Ametovich esa qishloq xoʻjaligi institutida dars bergan. 1938-yilda uning otasi „turk, nemis, ingliz va yapon razvedkasi uchun josuslik qilgani uchun“ qatl etilgan. Taʼqiblardan qochib, ona va uning ikki yosh oʻgʻli dastlab 1944-yilda Turkiyadagi qarindoshlarinikiga borishga qaror qilishadi. Biroq, qarindoshlarini xavfga qoʻyishni istamay Ruminiyaga boradi. 1949-yilda Fuat, uning ukasi va onasi „xoin“ sifatida Oʻrta Osiyoga surgun qilingan.

Fuat Yakubovich 1955—1957-yillarda Toshkent elektrotexnika zavodida chizmachi boʻlib ishlagan. 1960—1963-yillarda feldsher boʻlib xizmat qilgan. U 1963-yilda Toshkent tibbiyot institutini tamomlagach, tez tibbiy yordam stantsiyasida shifokor boʻlib ishlay boshlaydi. 1973—1978-yillarda klinik shifoxonaning nevrologiya boʻlimiga, 1978—1983-yillarda Toshkent tibbiyot institutida assistent lavozimida ishlagan. Fuat Yakubovich 1983—1985-yillarda Moskvada tez tibbiy yordam boʻlimida shifokori boʻlib ishlagan. 1985—1990-yillarda O‘zbekiston SSR Sogʻliqni saqlash vazirligi klinikasida shifokor boʻlib ishlagan.

1987-yil 7-iyulda uch qrim-tatar faoli: Fuat Ablyamitov, Reshat Jemilev va Sabri Seutova Moskva huquq himoyachilari tomonidan tashkil etilgan „Glasnost“ press-klubining ochilishida qatnashadilar va chet el ommaviy axborot vositalari vakillariga iyulda boʻlib oʻtgan namoyish haqida gapirib berishadi.

1987-yilning yozida Qrim tatarlari zich yashaydigan shahar va tumanlarida politsiyaga „tartibni tiklash uchun qoʻshimcha vakolatlar“ beriladi. Oʻzbekistonning Toshkent, Bekobod, Sirdaryo va Yangiyoʻl shaharlarida KPSS aʼzosi boʻlgan qrim-tatarlar okrug komitetlariga chaqirilib, ulardan „ekstremistlar“ning, jumladan Sabri Seutova, Reshat Jemilevning harakatlarini qoralovchi bayonotlarga imzo chekish talab qilindi.

Fuat Yakubovich Ablyamitov 1990-yildan 1994-yilgacha Qrim Avtonom Sovet Sotsialistik Respublikasining deportatsiya qilingan fuqarolariga xizmat koʻrsatish Respublika tibbiyot markazi bosh shifokorining davolash ishlari boʻyicha oʻrinbosari lavozimida ishlagan.

1994—1998-yillarda 2-chaqiriq Qrim Oliy Kengashining deputati boʻlgan. U 1994—1997-yillarda sogʻliqni saqlash va sanatoriy-kurort davolash boʻyicha doimiy komissiya aʼzosi boʻlgan. 1997-yil fevraldan 1998-yil aprelgacha Qrim Avtonom Respublikasining deputatlik etikasi va ishini tashkil etish boʻyicha doimiy komissiyasiga raislik qilgan.

Fuat Yakubovich 2007-yilning noyabrida Simferopolda uzoq davom etgan kasallikdan soʻng yurak xuruji va insultdan vafot etgan.

Manbalar
Toir Xalilov

Toir Bekirovich Xalilov (1940-yil 6-sentyabr, Yangi Karabay, Qrim Avtonom Sovet Sotsialistik Respublikasi) – qrim-tatar yozuvchisi, Ukraina Yozuvchilar milliy uyushmasi aʼzosi.

Hayoti 
Toir Bekirovich Xalilov 1940-yil 6-sentyabrda Qrim Avtonom Sovet Sotsialistik Respublikasi Kirovskiy tumanidagi Yangi Karabay (hozirgi Vozrojdenie) qishlogʻida tugʻilgan. Onasi – Fotima Xalilova (1893—1945). Otasi Bekir Xalilov (1892-yil tugʻilgan) tamaki yetishtirish boʻyicha taniqli mutaxassis, Moskvadagi xalq xoʻjaligi yutuqlari koʻrgazmasi ishtirokchisi.

1944-yil 18-mayda yetti kishidan iborat oila (ota-ona va besh farzand) hibsga olinib, Islom-Terek temir yoʻl vokzaliga (hozirgi Kirovskoye) kuzatuv ostida olib ketildi. U yerdan ular Kostroma viloyatining Makarievskiy tumaniga surgun qilingan. Toir Oʻzbekistondagi bolalar uyida oʻsgan.

Taʼlim rus tilida olib boriladigan oʻrta maktabni tugatgach, harbiy xizmatni oʻtagan. 1969-yilda Toshkent qishloq xoʻjalik institutini „agronom, meva-sabzavot yetishtiruvchi“ mutaxassisligi boʻyicha tamomlagan. 1969—1971-yillarda Toshkent viloyatidagi Ohangaron-2 bogʻdorchilik sovxozida ishlagan. U 1971-yilda Qrimga qaytishga uringan, ammo Ichki ishlar vazirligi tomonidan unga ruxsat berilmagan.

1990-yil may oyida Qrimga qaytib, Sovetskiy (Ichkinskiy) tumanidagi Pushkino qishlogʻiga joylashdi.

Toir Xalilov qrim-tatar xalqining deportatsiyasi haqida hikoya qiluvchi „Oltirilgan vatan“ qissasini yozgan. „Yildiz“ jurnalining 2008-yil 1-6 va 2009-yil 1-sonlarida ona tilida nashr etilgan. 2018-yil 4-dekabr kuni Toir Xalilov „Qrim-tatar adabiyoti rivojiga qoʻshgan hissasi“ maxsus nominatsiyasi laureati boʻldi. Postmodernizm yoki avangard taʼsirini Toir Xalilovning „Oxirgi paytgacha“ qissasida koʻrish mumkin. Ayrim asarlari qrim-tatar adabiyoti boʻyicha maktab oʻquv dasturiga kiritilgan.

Ijodiy meros 
 1985-yil – „Bazil hidi“
 1987-yil – „Birinchi qor“
 2008-yil – „Vatan“ hikoyasi

Adabiyotlar 
 Кандым Ю. К вопросу истории и современного состояния украинско-крымскотатарских литературных связей // КСО. 2003, 26 вереск.— 3 окт.
 Таир Халилов, Василий Портяк, Игорь Павлюк…. Курьер Кривбасса. 2005, декабрь, № 193
 Эльведин Чубаро

Manbalar

Havolalar 
 Библиотека украинской литературы. — Халилов Таир Бекирович
 Энциклопедия современной Украины. Крымскотатарская литература
 - Раздел 8. Таир Халилов. "До последнего вздоха …— YouTube
 Свидетельство о депортации Халилова Таира — Крым и крымские татары
 ПАРАДИГМА МОРАЛИ В ТВОРЧЕСТВЕ ТАИРА ХАЛИЛОВА
 Литературный Крым, август 2013
Pervushin merosxo‘rlarining vino zavodi

Pervushin merosxoʻrlarining vino zavodi (Vinokurenniy zavod naslednikov Pervushina) – XIX asr ikkinchi yarmi – XX asr boshlarida Salor arigʻining boʻyida, Qoʻyliq va Marin shohkoʻchalari oraligʻida (tahminan hozirgi Fargʻona yoʻli va Elbek koʻchalari kesishgan joyda) joylashgan va faoliyat yuritgan zavod. Savdogar Pervushinning oʻgʻillariga tegishli boʻlgani sababli shunday nomlangan.

Tarixi 
Mazkur zavod taniqli rus savdogari Ivan Andreyevich Pervushin tomonidan 1868-yili ochilgan va keyinroq oʻgʻillariga meros boʻlib qolgan. Zavod binosi xom gʻishtdan qurilgan. Zavod dastlab bugʻ, keyinchalik toshkoʻmir vositasida isitilgan va binolari ham koʻpaygan. 1873-yilda zavodda bir prussiyalik mutaxassis va oʻnta ishchi ishlagani maʼlum. Mazkur vino zavodida meva spirti va bugʻdoy spirti ishlab chiqilib, buning uchun mayiz, bugʻdoy uni va soloddan foydalanilgan.

Zavod shahar hududidga juda yaqin yerda joylashgani sababli, garchi Salor arigʻining chap tomonida boʻlsa ham, baʼzi hujjatlarda shaharga tegishli korxonalar roʻyhatida keltirilgan. Toshkent atrofida, shuningdek, Pervushinning dalahovlisi ham bor edi. Zavod va dalahovli oʻrtasida Childuxtaron qishlogʻi joylashgan. Pervushin dalahovlisining yerlari tahminan hozirgi „Toshkent“ va „Mashinasozlar“ oraligʻidagi, aniqrogʻi „Mashinasozlar“ metro bekati atrofidagi maydonga toʻgʻri keladi. Dalahovli savdogar Pervushinning mulki boʻlgani bois uning nomi bilan atalgan.

Toshkentda Pervushinlarga tegishli Komissioner idora ham ishlagan (1869-yili ochilgan). Mazkur idora vositachi savdo tashkiloti boʻlib, Rossiyadan Toshkentga, Toshkentdan Rossiyaning Orenburg, Moskva, Nijniy Novgorod, Peterburg va boshqa shaharlariga tovar olib kelish va joʻnatish ishlarini amalga oshirib, bu xizmatlari uchun umumiy qiymatning 10 foizini olib qolgan. Shuningdek, idora Toshkentdan joʻnatilgan paxta, shoyi va boshqa tovarlarni Rossiyada sotilishini ham yoʻlga qoʻygan. Rus manbalarida 1886-yili Toshkentda Pervushin merosxoʻrlariga tegishli yana bitta vino, bitta aroq va bitta tamaki-papiros zavodlari boʻlgani qayd etilgan.

Manbalar 

Toshkent tarixi
Toshkent zavodlari
Vinochilik
Mixail Grulev

Mixail Vladimirovich Grulev (1857-yil 20-avgust, Vitebsk viloyati, Rejitsa – 1943-yil 17-sentyabr, Nitssa) – harbiy boshliq, general-leytenant (1912), harbiy yozuvchi va jurnalist, rus-yapon urushi qatnashchisi.

Hayoti 

Mixail Vladimirovich Grulev 1957-yil 17-sentyabrda Vitebsk viloyatining Rejitsa shahrida yahudiy oilasida tugʻilgan. U dastlab Sebej tumanidagi maktabda, undan soʻng Varshava piyoda kadet maktabida taʼlim olgan hamda 65-Moskva piyoda polkida ofitser lavozimiga koʻtarilgan (1882). Kadet maktabiga kirishdan oldin u pravoslavlikni qabul qilgan (1879). 1888-yilda Bosh shtab akademiyasini tamomlagan. 1889-yildan boshlab Amur va Turkiston harbiy okruglarida xizmat qilgan va Hindiston, Xitoy, Misr va Yaponiyaga bir necha marta sayohatlar qilgan.

Mixail Vladimirovich Grulev 1870-yil apreldan Toshkentda chiqadigan „Turkiston vedomosti“ gazetasining birinchi muharriri boʻlgan. Mixail Grulev Sungari daryosi boʻyidagi Rossiya savdo ekspeditsiyasini boshqargan. 1895-yilda Yaponiyadagi rus harbiy agenti boʻlgan. Xitoyning Sharqiy temir yoʻli qurilishi boʻyicha tadqiqotlar olib borgan Manchuriya ilmiy ekspeditsiyasi boshqaruvchisi boʻlgan. 1897-yilda Toshkentga qaytib kelgan va xizmat faoliyatini yuritgan.

1904–1905-yillardagi rus-yapon urushi paytida 11-Pskov piyoda polkiga qoʻmondonlik qilgan. Liaolyan jangida uning qoʻmondonligi ostidagi polk general A.A.Bilderling rahbarligi ostidagi polk bilan birgalikda yapon kuchlariga qarshilik koʻrsatgan. Mixail Grulev Shahe daryosi yaqinidagi janglarda polk (keyinchalik diviziya) komandiri boʻlgan.

Urush oxirida, 1907–1909-yillarda u Bosh shtab boshqarmasi qoshidagi rus-yapon urushini tasvirlash boʻyicha harbiy-tarixiy komissiya aʼzosi boʻlib, „Tarix“ asarini tuzishda ishtirok etgan. 1910-yilda Brest-Litovsk qal’asining shtab boshligʻi boʻlgan.

Mixail Grulev 1912-yilda general-leytenant unvoni bilan nafaqaga chiqqan. Keyinchalik Nitssaga koʻchib ketgan va 1943-yil 17-sentyabrda vafot etgan.

Asarlari 
 Sungari daryosi ekspeditsiyasi (1895).
 Sungari dayosining tavsifi (1895).
 Amudaryo: Oʻrta oqim haqida insho (1900).
 Pomir: Tarixiy va geografik eskiz (1904).
 Bosh shtab ofitseri va polk komandirining rus-yapon urushi haqidagi xotiralari (1908-1909).
 Hindistonning chegara qabilalarining soʻnggi 10 yildagi qoʻzgʻolonlari haqida insho (1909).
 Rossiyaning Markaziy Osiyodagi raqobati (1909).
 Armiya hayotidagi kunning dolzarb masalalari (1911).
 Yahudiy generalining eslatmalari (1930).

Manbalar

Havolalar 
 Бердников Л. «…по долгу совести и принятой присяги». М. В. Грулев: генерал-еврей на службе России «Новый Журнал» 2010, № 258
 Грулев М. В. Записки генерала-еврея. М.: Кучково поле; Гиперборея, 2007. Моё исповедное слово 
 Нискеров Г. «Комментарий к комментарию».

Harbiy arboblar
Andris Liepa

Andris Marisovich Liepa (; 1962-yil 6-yanvar, Moskva, SSSR) – sovet va rus balet solisti, teatr rejissyori va prodyuseri, Rossiya Federatsiyasi xalq artisti (2009). Otasi SSSR xalq artisti Maris Liepa nomidagi xayriya fondi asoschisi.

Hayoti 
Andris Liepa 1962-yil 6-yanvarda Moskvada SSSR xalq artisti Maris Liepa va Moskva drama teatri aktrisasi Margarita Jigunova oilasida tugʻilgan. Uning ismini bobosi Andrey Liepa sharafiga qoʻygan. Opasi – Ilze Liepa balet raqqosi, aktrisa, Rossiya Federatsiyasi xalq artisti (2002), oʻgay opasi – Mariya Liepa, opera xonandasi.

Bolaligida Andris qishki va yozgi taʼtilni otasining Rigadagi uyida, buvisi Liliya va bobosi Andrey Liepa bilan birga oʻtkazgan. Rigada balet bilan shugʻullana boshlagan.

1981-yilda u IV Xalqaro balet tanlovi laureati boʻldi.

Kollejni tugatgach, u Katta teatr baletining solisti boʻldi. Ushbu truppadagi sakkiz yillik faoliyati davomida u teatr klassik repertuaridagi baletlarda bosh rollarni ijro etgan. U Vashingtondagi spektakl chogʻida ogʻir jarohat olib, sahnani tark etdi.

Keyinchalik Kreml balet teatrining badiiy rahbari va bosh xoreografi sifatida faoliyatini olib borgan. Ketma-ket 17 yil davomida u Moskvadagi Gostiniy Dvorda yangi yil archalari va yangi yil toʻplarini oʻtkazish uchun mas’ul oʻlgan.

1990-yillarda Latviya milliy operasi direktori Andrey Jagars Rigaga, „Petrushka“, „Olovli qush“ va „Rossiya fasllari“ operasida Shehrazadani sahnalashtirgan Andris Liepani hamkorlikka taklif qiladi.

1999-yil iyun oyida Latviya Respublikasi Seymi Andris Liepaga maxsus xizmatlari uchun Latviya fuqaroligini berdi.

2007-yilda u Latviyaning eng oliy mukofoti – "Uch yulduz" ordeni bilan taqdirlangan.

2019-yil 16-yanvardan 2022-yil 22-sentabrgacha – Alisher Navoiy nomidagi Oʻzbekiston Davlat akademik katta teatrining badiiy rahbari va bosh xareografi boʻlgan.

2014-yilda Andris Liepa „Andris Liepa Production“ madaniyat va taʼlim sohasidagi loyihalar va dasturlarni ishlab chiqish markazi, shuningdek, Rossiya hamda chet ellarda gastrol dasturlarini tashkil etuvchi, gala-konsertlar oʻtkazadigan prodyuserlik markazini tashkil etdi.

2018-yilda Rimdagi Palazzo Polida boʻlib oʻtgan „Rossiya Rim“ xalqaro madaniyat festivali laureati boʻldi.

Mukofotlari 
 1981-yil – Moskva xalqaro musobaqasida oltin medal (yoshlar guruhi)
 1985-yil – Moskva xalqaro musobaqasining kumush medali
 1986-yil – Jeksondagi xalqaro tanlovda Gran-pri, Missisipi (AQSh).
 1986-yil – RSFSRda xizmat koʻrsatgan artist
 1998-yil – „Rossiya kinosining oltin tasmasi“
 2007-yil 22-oktyabr – "Uch yulduz" orden (Latviya)

Manbalar 

Hurmat ordeni sohiblari (Rossiya)
Moskvada tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
1962-yilda tugʻilganlar
6-yanvarda tugʻilganlar
Leonid Lindenbraten

Leonid Davidovich Lindenbraten (1922-yil 3-noyabr, Toshkent – 2020-yil 6-yanvar) – sovet va rus rentgenologi, tibbiyot fanlari doktori, professor, I. M. Sechenov nomidagi 1-Moskva tibbiyot instituti radiologiya va rentgenologiya kafedrasi mudiri. Tibbiyot talabalari uchun radiologiya boʻyicha darslik mualliflaridan biri.

Biografiyasi 
Leonid Davidovich Lindenbraten shifokorlar oilasida tavallud topgan. Onasi Roza Vladimirovna Zlatopolskaya pediatr boʻlgan. Otasi tibbiyot fanlari doktori, professor David Solomonovich Lindenbraten (1896, Vilnyus – 1957, Leningrad). 1921–1930-yillarda Oʻzbekistonda, jumladan, Sogʻliqni saqlash xalq komissarining oʻrinbosari lavozimida faoliyat olib borgan. Akasi Vitaliy Davidovich Lindenbraten (1925–2009) patofiziolog, tibbiyot fanlari doktori, professor boʻlgan. Bobosi Shloma Rafailovich Lindenbraten Vilnyusda pivo ishlab chiqaruvchi edi.

Lindenbratenning bolalik yillari Oʻrta Osiyoda oʻtgan. Toshkentda oʻrta maktabning 4-sinfini tamomlagan. 1930-yilda uning otasi Leningrad ilgʻor tibbiy tadqiqotlar instituti radiologiya kafedrasi mudiri lavozimiga tayinlandi (Moskvaga koʻchib ketgan S. A. Reynberg oʻrniga). Lindenbraten oʻqishni Leningradda davom ettirdi. Drama studiyasida oʻqidi, musiqa maktabida fortepiano boʻyicha oʻqidi va yoshlar futbol jamoasida oʻynadi.

Leonid 1940-yilda harbiy xizmatga qasamyod qildi va yangi tashkil etilgan Dengiz Tibbiyot Akademiyasi (VMMA) qoshidagi Oliy dengiz tibbiyot maktabiga oʻqishga kirdi. 1941-yilda ularning kursi Leningrad frontiga yoʻnaltirildi va Leningradni himoya qilishda qatnashdi.

Leonid Davidovich 1956–1959-yillarda VMMA radiologiya kafedrasida katta oʻqituvchi, undan soʻng S. M. Kirov nomidagi Harbiy tibbiyot akademiyasida rentgenologiya va radiologiya kafedrasi mudiri oʻrinbosari lavozimida ishlagan.

Lindenbraten 1959-yilda I. M. Sechenov nomidagi Birinchi Moskva tibbiyot institutining rentgenologiya va radiologiya kafedrasi mudiri etib saylandi. 1960-yilda unga professor unvoni berildi va 32-yil davomida kafedraga rahbarlik qildi.

Leonid Davidovich 1995-yilda Moskva sogʻliqni saqlash boshqarmasining Tibbiy radiologiya ilmiy-amaliy markazida mutaxassislar tayyorlashni tashkil etish boʻlimi boshligʻi lavozimida faoliyat olib borgan.

2020-yil 10-yanvar kuni Sechenov universiteti oʻlikxonasida Leonid bilan xotira va xayrlashuv marosimi (Rossolimo koʻchasi, 12-uy, 1-bino) boʻlib oʻtdi. U Sankt-Peterburgda dafn etilgan.

Manbalar 

Jangovar xizmatlari uchun medali sohiblari
Qizil Yulduz ordeni sohiblari
Vatan urushi 2-darajali ordeni sohiblari
Tibbiyot fanlari doktorlari
Moskvada vafot etganlar
2020-yilda vafot etganlar
7-yanvarda vafot etganlar
Toshkentda tugʻilganlar
1922-yilda tugʻilganlar
3-noyabrda tugʻilganlar
Nikita Rijov

Nikita Semyonovich Rijov (1907-yil 26-may, Kaluga viloyati, Filippkovo qishlogʻi – 1996-yil 12-aprel, Moskva shahri) – sovet davlat arbobi, diplomat.

Hayoti 
Nikita Semyonovich Rijov 1907-yil 26-mayda Kaluga viloyatining Filippkovo qishlogʻida tugilgan.

Moskva toʻqimachilik institutini (1932) hamda Moskva sanoat akademiyasining uchta kursini tamomlagan (1940).

1924–1929 – Toʻquv fabrikasida toʻquvchi, usta yordamchisi, usta, ishlab chiqarish boʻyicha boshliq oʻrinbosari.

1929–1932-yillar – Moskva toʻqimaSSSR Yengil sanoat xalq komissarligining Butunittifoq yordamchi hunarmandlar maktabi direktorining oʻrinbosari.

1934–1935-yillar – Turkstroy tresti (Moskva) uskunalarini qabul qilish boʻyicha vakolatli shaxs.

1935–1936-yillar – Turkstroy trestining toʻqimachilik kombinati bosh muhandisi oʻrinbosari.

1936–1937-yillar – Turkstroy trestidagi Odessa ofisining menejeri.

1937–1938-yillar – SSSR Ogʻir sanoat xalq komissarligining Eksportstroy rejalashtirish boʻlimi boshligʻi.

1938–1940-yillar – Moskva sanoat akademiyasining talabasi.

1940–1941-yillar – Pavlovo-Pokrovskaya yigiruv-toʻquv fabrikasi direktori.

1941-yil – Toshkent toʻqimachilik kombinati direktori.

1941–1942-yillar – Oʻzbekiston Kompartiyasi Toshkent viloyat qoʻmitasi kotibi.

1942–1944-yillar – Toshkent toʻqimachilik kombinati direktori.

1944–1949-yillar – RSFSR toʻqimachilik sanoati xalq komissari.

1949–1950-yillar – RSFSR yengil sanoat vaziri.

1950–1953-yillar – SSSR yengil sanoat vazirining birinchi oʻrinbosari.

1953-yil mart–avgust oylari – SSSR yengil va oziq-ovqat sanoati vazirining birinchi oʻrinbosari.

1953–1954-yillar – SSSR isteʼmol tovarlari sanoati vazirining birinchi oʻrinbosari.

1954–1955-yillar – SSSR isteʼmol tovarlari sanoati vaziri.

1955–1956-yillar – SSSR toʻqimachilik sanoati vaziri.

1956–1957-yillar – SSSR yengil sanoati vaziri.

1957–1966-yillar – SSSRning Turkiyadagi Favqulodda va Muxtor elchisi.

1966–1980-yillar – SSSRning Italiyadagi Favqulodda va Muxtor elchisi.

1980–1986-yillar – SSSR Tashqi ishlar vazirining oʻrinbosari, SSSR Tashqi ishlar vazirligi hay’ati aʼzosi.

1983–1986-yillar – SSSR Vazirlar Kengashi Prezidiumining tashqi iqtisodiy masalalar boʻyicha komissiyasi aʼzosi.

KPSS Markaziy taftish komissiyasi aʼzosi (1966-1986).

Nikita Semyonovich Rijov 1996-yil 12-aprelda Moskva shahrida vafot etgan. U Kuntsevo qabristoniga dafn etilgan.

Mukofotlari 
 2 ta „Lenin“ ordeni (1966; 1977).
 „Oktyabr inqilobi“ ordeni (1971).
 3 ta „Mehnat Qizil Bayroq“ ordeni (1944; 1958; 1982)

Adabiyotlar 
 Дипломатический словарь. В 3-х томах. Гл. ред. А. А. Громыко, А. Г. Ковалев, П. П. Севостьянов, С. Л. Тихвинский. — М.: Наука, 1985—1986. — Т. 2, с. 498—499.
 Государственная власть СССР. Высшие органы власти и управления и их руководители. 1923—1991 гг. Москва, 1999. — С. 505.

Manbalar

Havolalar 
 Биография в Справочнике по истории Коммунистической партии и Советского Союза 1898—1991
 Память народа

davlat arboblari
Diplomatlar