MLDataScientist/Wikipedia-uzbek-2024-05-01 huggingface dataset:
Vladislav Davidzon

Vladislav Grigoryevich Davidzon (1985-yil 7-martda tugʻilgan) – sanʼatkor, yozuvchi, muharrir va noshir, kino prodyuseri. U oʻzining jurnalistika va madaniyat ishlariga eʼtibor qaratganligi bilan mashhur. „The Odessa Review“ning sobiq noshiri va bosh muharriri. Jurnal Ukrainaning Odessa shahrining madaniy hayotiga bagʻishlangan boʻlib, ingliz tilida nashr etilgan. Davidzon Yevrosiyo markazidagi Atlantika Kengashining norezident xodimi. Zamonaviy Odessa haqidagi romanning va "From Odessa with Love"ning muallifi. 2022-yil mart oyida Parijdagi Rossiya elchixonasi oldida Estoniyaning sobiq prezidenti Toomas Xendrik Ilves bilan zajigalkani ushlab turgan holda Rossiya pasportini yoqib yuborgan.

Hayoti 
Davidzon 1985-yil 7-martda Toshkent shahrida yahudiy oilasida tugʻilgan. Uning bobosi respublikani liberallashtirish siyosiy maydonida faol boʻlib, oʻldirilib yuborilgan. U 1991-yilda Nyu-York shahriga ketib oilasi bilan Moskvaga koʻchib oʻtgan.

Faoliyati 
Davidzon Odessani tark etganidan keyin Parijda istiqomat qilgan. Soʻng, Tablet jurnalida muxbir boʻlib ishlagan. U frilanser sifatida Yevropa siyosati, madaniy ishlari va ularning madaniyati haqida yozadi. 2020-yilda Davidzonga prezident Donald Trampning saylovoldi kompaniyasiga aloqador ukrainalik tezkor xodimlar Xanter Baydenning noutbukiga oid yangiliklarni targʻib qilish taklifi bilan murojaat qilishadi.

2023-yilda uning ikkinchi kitobi Bernard Anri-Levidan soʻzboshi olgan. Soʻzboshida Levi ukrain-yahudiy munosabatlari haqida yozib, yozuvlarda Davidzon ham tilga olingan.

Shaxsiy hayoti 
Yigirma yoshdan oshgan Davidzon Parijda oʻqish davrida oʻzining boʻlajak rafiqasi Franko-Ukraina kinoprodyuseri boʻlgan Regina Maryanovska-Davidzon bilan uchrashgan. U sovet bastakori Isaak Dunaevskiyning avlodi. Yangi maktab va Parsons Parijda Sharqiy Yevropa siyosati va sanʼat tarixidan dars beradi.

Davidzon oʻzini yahudiy-banderit deb bilgan.

Mukofotlari 

 Eng yaxshi keyingi avlod jurnalistik hisoboti uchun Transatlantik yetakchilik tarmogʻi „Ommaviy axborot vositalari erkinligi“ mukofoti, 2022-yil

Manbalar 

Toshkentlik yozuvchilar
Yashayotgan insonlar
1985-yilda tugʻilganlar
7-martda tugʻilganlar
Aleksandr Ryabichev

Aleksandr Daniilovich Ryabichev (1957-yil 13-fevral, Moskva) – rus haykaltaroshi va jamoat arbobi.

Moskva Rassomlar uyushmasi aʼzosi (1986), Rossiya xalq ijodiyoti akademiyasining aʼzosi (2015), Pereslavl-Zalesskiy ijodiy uyi ijodiy guruhlari rahbari (1985—1987), Xalqaro Javohirlaʼl Neru mukofoti laureati (1992), Moskva shahar Dumasidagi monumental sanʼat komissiyasining aʼzosi (2000—2004), xalqaro koʻrgazmalar ishtirokchisi, ROO „BRICS“ hammuassisi. „Anʼanalar olami“ (2016), Rossiya-Germaniya doʻstlik jamiyati boshqaruvi aʼzosi.

Hayoti 
Aleksandr Daniilovich Ryabichev 1957-yil 13-fevralda Moskvada tugʻilgan. S. G. Stroganova nomidagi Moskva davlat sanʼat va fanlar akademiyasini tamomlagan. Haykaltaroshning asarlari orasida 1996-yilda Moskvadagi Javohirlaʼl Neru maydonida oʻrnatilgan, uning otasi, haykaltarosh Dmitriy Ryabichev bilan birgalikda yaratilgan Javoharlaʼl Neru haykali, 1997-yilda Presnenskiy tumanida oʻrnatilgan „Raqsga tushayotgan bolalar“ kompozitsiyasi mavjud. Rossiya va Bavariya xalqlarining doʻstligini ifodalovchi L. A. Kostandovni abadiylashtirish uchun oʻrnatilgan yodgorlik muallifi hisoblanadi (S.Basmannaya koʻchasi, 2002). Shuningdek, otasi bilan birgalikda Mahatma Gandi (Dehli va Moskva, Hindiston Respublikasi elchixonasi) va Indira Gandi (Bhubanesvar, Orissa)yodgorliklarini yaratgan. Hindiston Respublikasining Moskvadagi elchixonasi hududidagi Mahatma Gandi haykali 2006-yil 2-oktyabrda ochilgan.

1995-yildan Aleksandr Ryabichev Ryabichevlar ijodiy ustaxonasi rahbari bo'lib, unda haykaltaroshlar Aleksandr Burganov (“Malika Turandot” haykal-favvorasi), Aleksandr Rukavishnikov (“Marinka Kreml minorasi oldidagi Dmitriy Donskoy haykali” ), Aleksandr Rojnikov, Aleksandr Taratinov, Mariya Levinskaya, Aleksandr Vagner va boshqalar ishlagan. Rejissor Valeriy Todorovskiy Ryabichevlar ijodiy ustaxonasida film suratga oldi. 1967-yilda ustaxonaning asoschisi haykaltarosh Dmitriy (Daniil) Ryabichev, o'n to'rt Turkiston komissarlari haykali, Toshkentdagi Jasorat monumenti, Ivanovodagi inqilob jangchilari haykali muallifi edi.

Mukofotlari 
 Javohirlaʼl Neru mukofoti (1992).
 Butunrossiya ko'rgazmalar markazining oltin medali (2009).
 Rossiya Badiiy akademiyasi va Rus adabiyoti akademiyasining minnatdorchilik yorliqlari.

Manbalar

Havolalar 
 Ненасилие — оружие сильных. Акция в Творческой Мастерской Рябичевых. Журнал «Международная жизнь» 
 Лев Толстой — Махатма Ганди. Международная миротворческая акция
 Аrtinvestment. Династия Рябичевых.
 Россия-Индия. Культура миротворчества. Открытый конкурс в Мастерской Рябичева
 ria.ru. События
 moscowout Династия
 Семья Рябичевых. Литературная газета
 В Москве состоялась презентация РОО «БРИКС. Мир традиций» 
 «Известия» интервью со скульптором А. Рябичевым
 Мастерская Рябичевых, Памятник Героям-дружинникам, борцам на баррикадах 1905 года
 Семья Рябичевых готова бесплатно восстановить утраченные части памятника семье Шомахмудовых
 Архив событий cultobzor.ru
 Династия
 Омское телевидение об одном из символов города
Moskvada tugʻilganlar
Olena Litovchenko

Olena Oleksiivna Litovchenko (1963-yil 1-mayda Toshkent shahrida tugʻilgan – 2021-yil 28-oktyabr Kiyev, Ukrainada vafot etgan) – ukrainalik yozuvchi va maʼlumoti boʻyicha metallurgiya muhandisi. Turmush oʻrtogʻi Timur Litovchenko bilan hamkorlikda sarguzasht, tarixiy va detektiv asarlar yozib, Ukrainada kitoblari nashr etilgan.

Hayoti 
Olena Oleksiivna Litovchenko 1963-yil 1-mayda Toshkent shahrida tugʻilgan. Uning otasi uchuvchi boʻlib, transport aviatsiyasida bort muhandisi boʻlib ishlagan. Olena voyaga yetgunga qadar Ukrainada, Rossiyada (Tyumen, Kurgan) boʻlgan.

Shaxsiy hayoti 

Olenaning turmush oʻrtogʻi Timur Litovchenko 1963-yili Kiyevda tugʻilgan. Ular 1984-yilda turmush qurishgan. 2011-yildan beri u bilan birga adabiy asarlar yozib kelmoqda. Ularning 1985-yilda tugʻilgan, Lyudmila ismli bir qizi bor.

Olenaning otasi Motovylivkadan, onasi esa Sharqiy Polshadagi Lublin vodiyidagi Xrubieszov okrugining (hozirgi Gmina Uchanie shahrida yashagan) Vuganski zodagonlari oilasidan boʻlgan.

Faoliyati 
Oʻsmirlik davrida Olena Litovchenkoning bir qator sheʼrlari Rossiyaning Kurgan davriy matbuotida nashr etilgan. KPIda oʻqiyotganda va undan keyin ham baʼzan fantaziya janrida qisqa hikoyalar yozgan. 2011-yili turmush oʻrtogʻi Timur Litovchenko bilan birgalikda tarixiy nasr yozishni boshlaganda mutlaqo yangi bosqich boshlanadi. Ijodiy Litovchenko juftligining romanlari Xarkovning Folio nashriyoti tomonidan nashr etilgan. Olena Litovchenko, shuningdek, uy hayvonlari haqida oilaviy oʻqish uchun bir qator hikoyalar yozib chiqargan. Ulardan biri „Druzi nezradlyvi“ („Mi-mi-mi. Bizning sevimlilarimiz“ tanlovi gʻoliblari) toʻplamiga kiritilgan.

Manbalar 

Toshkentlik yozuvchilar
2021-yilda vafot etganlar
1963-yilda tugʻilganlar
1-mayda tugʻilganlar
Garold Registon

Garold Gabrielevich Registon (haqiqiy ismi Ureklyan; ; 1924-yil 28-aprel, Toshkent shahri – 1999-yil 4-noyabr Moskva) – asli kelib chiqishi arman boʻlgan sovet shoiri va tarjimoni.

Hayoti 
Garold Gabrielevich Registon SSSR madhiyasi matnining hammuallifi boʻlgan yozuvchi Gabriel Arkadyevich El-Registonning oʻgʻli. Otasing birinchi rafiqasi esa Olga Ivanovna Kalakutskaya boʻlgan.

Garold Gabrielevich Registon 400 dan ortiq qoʻshiqlar matnining muallifi hisoblanadi.

U 1951-yilda A. M. Gorkiy nomidagi Adabiyot institutini tugatgan. Oʻzining sheʼrlaridan tashqari, SSSR xalqlari tillaridan koʻplab asarlarni tarjima qilgan. Bastakor Andrey Babayev bilan birgalikda „Men bir qizni uchratdim“ filmidagi qoʻshiqlarni matnini yozgan. Bastakor Arno Babajanyan bilan hamkorlikda u oʻzining eng yaxshi qoʻshiqlaridan biri „Kutish“ ni yozgan, uni Muslim Magomayev ajoyib ijro etgan.

Garold Gabrielevich Registon 1999-yilda Moskva shahrida vafot etgan hamda Novodevichy qabristoniga dafn qilingan.

Mukofotlari
"Shon-sharaf belgisi" ordeni (1984-yil 24-aprel).

Asarlari 
1959-yil – Sevgi va qoʻshiq: Sheʼrlar.

1963-yil – Yurak.

1965-yil – Yetuklik.

1966-yil – Moviy avgust.

1967-yil – Mening davomim (104 sahifa, 25 000 nusxada sotilgan).

1969-yil – Qordagi yulduzlar (Olmaota)

1979-yil – Qayinga aylaning.

1972-yil – Vazifa ovozi (Voenizdat).

1975-yil – Daryo.

1978-yil – Moviy zigʻir: Sheʼrlar (Sovremennik)

1979-yil – Kosmik iamblar.

1980-yil – Yerdagi yoʻl (176 sahifa, 30 000 nusxada sotilgan).

1981-yil – Bir lahza va abadiyat (208 sahifa, 25 000 nusxada sotilgan).

1984-yil – Sevimlilar (Sovremennik).

1995-yil – Oktyabr.

1986-yil – Vaqt shamoli (256 sahifa, 33 000 nusxada sotilgan).

Adabiyotlar 
Соловьев Г., За свой поэтич. почерк, «Лит-ра и жизнь», 1959, 28 июня;

Прокофьев А., Нельзя прожить на свете без России!, «Лит. газета», 1966, 1 марта.

Manbalar

Toshkentda tugʻilganlar
Shoirlar
Saodat Ismoilova

Saodat Ismoilova (1981-yili tugʻilgan) – oʻzbek kinorejissyori.
Uning ijodi Markaziy Osiyo ayollari tarixiga bagʻishlangan. Toshkent davlat universitetining kino ijodkorligi fakultetini tamomlab, Yevropaga koʻchib oʻtgan. U yerda Markaziy Osiyo madaniyati haqidagi filmlarni namoyish qila boshlaydi. Saodat birinchi boʻlib Amsterdamdagi EYE Filmmuseum mukofotiga sazovor boʻlib, Oʻzbekiston tarixini hikoya qiluvchi „Zuxra“ video instalyasiyasini chiqarishi bilan xalqaro eʼtirofga erishgan. 2014-yilda Berlin xalqaro kinofestivalida oʻzining birinchi badiiy filmi „40 kunlik sukunat“ filmining premyerasi boʻlgan. Unda eng yaxshi debyut filmi nominatsiyasiga sazovor boʻladi. Keyin Norvegiyaning zamonaviy sanʼat idorasida va fransuz zamonaviy sanʼat studiyalaridan biri Le Fresnoyda bir qancha qisqa metrajli filmlarni suratga olgan.

Hayoti 
U 1981-yilda Toshkent shahrida (Oʻzbekiston SSSR) tugʻilgan. Yoshligidanoq, oʻzbek kinematografi boʻlgan. Saodat otasi va ertakchi buvisidan ilhomlanib, kinoga ishtiyoqini oshirgan. Ismoilova Oʻzbekiston davlat sanʼat va madaniyat institutida kino yoʻnalishi boʻyicha tahsil olgan. Institutda sovet kinoijodkorlari Sergey Parajanov va Andrey Tarkovskiy ijodiga muxlislik qilgan. Ular sovet realizmining oʻrnatilgan uslubidan chiqib, ekspressionistik va ekzistensializm mavzularini yoʻlga qoʻygan sovet kinoijodkorlaridan edi. 1999-yilda Toshkent kinofestivalida bosh mukofotga sazovor boʻladi.

Markaziy Osiyodagi loyihalari 
Ismoilova 2019-yilda Toshkentdagi Zamonaviy sanʼat markazida (CCAT) „Qoʻrgʻon Chirog“ nomli koʻrgazmasini oʻtkazgan. Shuningdek, Toshkentda bir yil davom etgan zamonaviy sanʼat boʻyicha taʼlim dasturini tuzadi. Keyingi yili esa Osiyo kino arxivi uchun „Oʻzining besh hayoti“ filmini suratga olib, filmda Oʻzbekiston ayollari tarixini aks ettirgan edi.

Uslubi 
Uning filmlari Markaziy Osiyo tarixiga alohida eʼtibor berib, ayollarning tarixi va madaniy amaliyotiga bagʻishlangan. Filmlar sekin tempi va ritmik tahrirlash uslubi tufayli „hipnotik“ deb ham taʼriflangan.

Tashqi havolalar 

 IMDB
 Mening filmlarim
 FilmPortal
 Facebook
 Instagram

Manbalar 

Toshkentda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
XXI asrda Oʻzbekiston ayollari
1981-yilda tugʻilganlar
Carla's Dreams

Carlaʼs Dreams – Moldovadan 2012 yilda Kishinyovda tashkil etilgan musiqiy loyiha. Guruh oʻz qoʻshiqlarini rumin, ingliz va rus tillarida ijro etuvchi qoʻshiqchilar va bastakorlarning anonim guruhidan iborat. Ularning bosh qoʻshiqchisi, kod nomi Sergiu va uning guruhdoshlari hamma koʻrinishlarda qalpoqli kozok, quyoshdan saqlaydigan koʻzoynak va boʻyanishdan yuz niqobini kiyib, oʻzlarining kimligini yashirishadi. „P. O. H. U.I“ singli chiqqanidan keyin „Carlaʼs Dreams“ Moldova va Ruminiyada mashhurlikka erishdi. 2013 yilda Inna bilan, va oʻshandan beri Ruminiyada birinchi raqamli singl boʻlgan toʻqqizta singl chiqardi.

Diskografiya

Albomlar 

 Hobsonʼs Choice (2012)
 DA. NU. NA. (2014)
 NGOC (2016)
 Antiexemplu (2017)
 Monomaniac (2018)
 Nocturn (2019)

Musiqalar

Mukofot va unvonlar

Manbalar

Havolalar 

 Rasmiy veb-sayt
Hanabila masjidi

Hanabila masjidi yoki Darvish Posho masjidi (; Muzaffari masjidi deb ham ataladi), Suriyaning Damashq shahrida joylashgan ilk Ayyubiylar davriga oid masjiddir.

Yana qarang 

 Damashqdagi masjidlar roʻyxati

Manbalar 

Damashqdagi masjidlar
Yalbugʻa masjidi

Yalbugʻa masjidi (, Jāmi' Yalbukhā) Suriyaning Damashq shahrida joylashgan. Masjid Barada daryosi boʻyida 13-asrda qurilgan. 1264-yilda mamluklar yoki 1346—1347-yillarda Yalbugʻo al-Yahyoviy tomonidan bunyod etilgan deb taxmin qilinadi : 286 . Ibrohim posho (1832-1840) davrida bu hududdan pechene fabrikasi sifatida foydalanilgan. 1974-yilda qayta qurish vaqtida yoʻl ochish maqsadida buzib tashlangan. 2014-yil 27-oktabrda qurib bitkazilgan zamonaviy masjid ayni shu yerda qad rostlagan : 111 .

Manbalar 

Koordinatalar Vikimaʼlumotlarda
Damashqdagi masjidlar
Suriyadagi Mamluklar masjidlari
Aqsab masjidi

Aqsab masjidi (, inglizcha: Shakar qamish masjidi) – Suriyaning Damashq shahridagi Ayyubiylar davrida qurilgan masjid. U Suq Sarujiyada, eski shahar devorlaridan tashqarida, Bob al-Salom darvozasi yaqinida joylashgan.

Manbalar

Adabiyotlar 

 
Damashqdagi masjidlar
Suriya arxitekturasi
Grigoriy Postnikov

Grigoriy (Georgiy) Nikolayevich Postnikov (1914-yil 14-oktyabr – 1978) – sovet davri haykaltaroshi, kosmik mavzulardagi asarlari bilan mashhur. RSFSRda xizmat koʻrsatgan artist (1965). Birinchi darajali Stalin mukofoti laureati (1950), SSSR Rassomlar uyushmasi aʼzosi (1952).

Hayoti 
Grigoriy Nikolayevich Postnikov 1914-yil 14-oktyabrda Rakitnaya posyolkasida (hozir Belgorod viloyatining viloyat markazi) dehqon oilasida tugʻilgan va bolalar uyida tarbiyalangan. U FZU maktabini tamomlagan va Kiev Red Engine zavodida metall tokar boʻlib ishlagan. Keyinchalik Leningrad fuqaro havo floti muhandislari instituti „Aviatsiya ishchilari“ fakultetida oʻqigan, uni 1941-yilda tugatib, muhandislik bilan shugʻullana boshlagan. Ulugʻ Vatan urushi qatnashchisi hisoblanadi. 1943-yilda Mstera sanʼat maktabini tugatgan. Urush tugaganidan keyin u haykaltaroshlik bilan shugʻullana boshladi. 1949-yildan rassomlar studiyasi aʼzosi. 1952-yildan SSSR Rassomlar uyushmasi aʼzosi. Ijodkorning asosiy mavzusi kosmos edi. G.N.Postnikov 1978-yilda vafot etgan. U Moskvada Kunsevo qabristoniga dafn qilindi.

Mashhur ishlari 
"Yulduzlarga" (Moskva, Sovet Armiyasi Markaziy uyi bogʻida, Pyatigorsk, Budenovsk).

„Kosmosga“ (Kosmonavtlarni tayyorlash markazi, Moskva).

„Kosmosga“ (Monino, Garnizon ofitserlar uyi. Arxitektor L. N. Lavrenov bilan birgalikda. 1962).

„Kosmik asr“.

Gagarinning portret byusti.

Toshkentdagi Yuriy Gagarin haykali.

Sovet Ittifoqi Qahramoni general N.P.Kamaninning byusti 1964-yilda haykaltarosh tomonidan Kosmonavtlarni tayyorlash markazi muzeyiga topshirilgan.

Ikkinchi jahon urushining eng yosh uchuvchisi Arkadiy Kamaninning ikkita byusti 1966-yilda olingan fotosuratdan qilingan.

Moskvadagi Kosmonavtlar xiyobonidagi kosmonavt Valentina Tereshkovaning byusti (1967).

1941—1945-yillardagi Ulugʻ Vatan urushida halok boʻlgan fuqaro aviatsiyasi uchuvchilari haykali. (Vnukovo).

Sovet Ittifoqi Qahramoni T.T.Romashkin haykali (Minsk, Minsk-1 aeroporti yaqinidagi park).

Yenakievodagi Sovet Ittifoqi Qahramoni uchuvchi-kosmonavt G.T.Beregovoy byusti.

Galereya

Manbalar 

Sovet haykaltaroshlari
Nikolay Tomskiy

Nikolay Vasilyevich Tomskiy (asl ismi – Grishin; 1900-yil 7-dekabr, Rossiya imperiyasi, Novgorod viloyati, Starorusskiy tumani, Ramushevo qishlogʻi – 1984-yil 22-noyabr, Moskva, SSSR) – sovet haykaltaroshi, monumentalist, oʻqituvchi. SSSR Badiiy akademiyasining prezidenti (1968—1983). SSSR Badiiy akademiyasining akademigi (1949; muxbir aʼzosi 1947). Sotsialistik Mehnat Qahramoni (1970). SSSR xalq artisti (1960). Lenin ordeni (1972), beshta Stalin mukofoti (1941, 1947, 1949, 1950, 1952) va SSSR Davlat mukofoti (1979) laureati.

Hayoti 
Nikolay Grishin 1900-yil 7-dekabrda Ramushevo qishlogʻida (hozirgi Rossiyaning Novgorod viloyati, Starorusskiy tumani) temirchi oilasida tugʻilgan.

Otasi 1914-yilda frontga ketganligi sababli Birinchi jahon urushining deyarli barcha yillarida oila boshligʻi boʻlgan. Fuqarolar urushi boshlanishi bilan u Qizil Armiya safiga chaqirilgan, jang qilgan va yaralangan.

Ramushevoda deyarli 20 yil yashadi. Keyinchalik u Staraya Russaga koʻchib oʻtdi, tasviriy sanʼatga qiziqish sabab koʻp qirrali isteʼdodli shaxs, rassom, sayohatchi Vasiliy Semyonovich Svarogning tashabbusi va saʼy-harakatlari bilan tashkil etilgan Xalq uyining drama toʻgaragiga kirdi. Unga haykaltaroshlik bilan shugʻullanishni maslahat bergan V.S.Svarog boʻlgan.

Demobilizatsiyadan soʻng, 1923-yilda u Petrogradga (hozirgi Sankt-Peterburg) borib, u yerda Sanʼat-pedagogika kollejining (hozirgi N. K. Rerich nomidagi Sankt-Peterburg rassomlik maktabi) haykaltaroshlik boʻlimiga oʻqishga kirdi, uni 1927-yilda tugatdi. Uning rahbari Vsevolod Vsevolodovich Lishev edi. U birinchi ishini 1925-yilda Leningrad inqilob muzeyida V. I.Lenin xotirasiga bagʻishlangan koʻrgazmada namoyish etgan. 1920—1930-yillarda u Leningradda monumental va dekorativ haykaltaroshlikni tiklashda ishtirok etdi, XIX asr rus haykaltaroshlik maktabining anʼanalarini oʻrgandi. Bu vaqtda rassom S.M.Kirov haykali ustida ishlayotgan edi (1935-yilda Leningraddagi shu nomdagi tuman kengashi binosi yaqinidagi Kirov maydonidagi yodgorlik loyihalari boʻyicha Butunittifoq tanlovi eʼlon qilingan edi. Haykaltarosh N.V.Tomskiy va meʼmor N.A.Trotskiy gʻalaba qozongan). Yodgorlik 1938-yil 6-dekabrda ochilgan. Poydevorda fuqarolar urushi va mehnat mavzusiga bagʻishlangan barelyeflar oʻrnatilgan. Ushbu ishi uchun SSSRning Stalin mukofoti bilan taqdirlangan. U 1937-yilda haykaltarosh „A.Busigin“ haykalini (gips) yaratdi.

Nikolay Vasilyevich Tomskiy 1984-yil 22-noyabrda Moskvada vafot etdi. U Novodevichy qabristoniga dafn etilgan (10-uy).

Mashhur ishlari 
 Moskvadagi G'alaba ko'prigining haykaltaroshlik dizayni (1943-yil),
 Leningraddagi V.I.Lenin yodgorligi (1949-yil),
 Toshkentda V.I.Lenin haykali (1979-yil).

Manbalar
Darvish posho masjidi

Darvish Posho masjidi (, transliteratsiyasi: Jomi Darvish Posho, ) Suriyaning Damashq shahridagi 16-asrda qurilgan masjiddir. Masjid 1574-yilda Usmonli Damashq gubernatori Darvesh Posho tomonidan qurilgan.

Manbalar

Adabiyotlar 

 
Koordinatalar Vikimaʼlumotlarda
Damashqdagi masjidlar
Igor Kufayev

Igor Anvar Kufayev (ruscha: Ígor Anvár Kúfaev) – 90-yillar ruhiy yetakchisi, ijodkor va britaniyalik rassom.

Hayoti 
Igor Kufayev 1966-yil 5-yanvarda Toshkent shahrida (Oʻzbekiston SSR) tugʻilgan. Mumtoz sanʼat boʻyicha taʼlim olib, ustozi Shomil Rahimovning shaxsiy ustaxonasida tahsil olgan. Shomil Rahimov yakkakurash ustasi va rassom edi. Kufayev Toshkentdagi rassomlik texnikumida, soʻngra Teatr va rassomlik institutining devoriy rassomlik boʻlimida oʻqigan. 1988-yilda Rossiyaning Sankt-Peterburg shahridagi Badiiy akademiyada (hozirgi Imperator Badiiy akademiyasi) oʻqigan. Boʻsh vaqtlarida Ermitaj muzeyida bevosita Gʻarb sanʼati durdonalarini oʻrganadi va chizish bilan shugʻullanadi.

Faoliyati 

Igor Kufayev 1990-yili Polshaning Varshava shahriga koʻchib oʻtgan. Sanʼatshunos Anjey Matiniya bilan boʻlgan uchrashuvi Kufayevning Varshavadagi Monetti galereyasida „Abadiy murosa“ nomli birinchi shaxsiy koʻrgazmasiga sababchi boʻladi. Varshavadagi Milliy etnografiya muzeyida oʻzining „Murosaga kelish“ triptixi bilan „Muqaddas tasvirlar yigʻilishi“da ishtirok etish uchun taklif qilingan edi. 

1991-yil avgust oyida Londonga koʻchib oʻtgan. Oʻsha yili uning birinchi turmushidan olti yoshli qizi yoʻl-transport hodisasida vafot etgan. Uzoq vaqt davomida rasm chizishga qodir boʻlmay chuqur qaygʻuga botadi. Lekin, 1994-yilda qizining xotirasiga bagʻishlangan „Burnt Earth“ nomli bir kishilik koʻrgazma bilan tanazzuldan chiqadi. Robin Dutt The Independent nashrida buni ijobiy baholagan.

Ruhiy oʻqituvchi 

Kufayev 2002-yilda dars berishni boshlab, 2008-yil fevral oyida toʻliq kunlik ish vaqtiga oʻtgan. 2012-yildan beri butun dunyo boʻylab onlayn vebinarlar, shaxsiy yigʻilishlar va dam olishlarni taklif qilgan.

Ijodiy ishlari

Kitoblari 

 Camatkāra: the Hidden Path, Qogʻozli eksklyuziv nashr, 2023-yil iyun, SONG Publishing, ISBN 978-9464752717
 Camatkāra: the Hidden Path, Qattiq muqovali mato, Cheklangan nashr, 2023-yil yanvar, SONG Publishing, ISBN 9789464752700

Manbalar

Tashqi havolalar 

 Igor Kufayevning rasmiy sayti

1966-yilda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
Toshkentlik rassomlar
Ogʻa Xon Islom sanʼati muzeyi

Ogʻa Xon Islom sanʼati muzeyi – Filippinning Lanao del Sur provinsiyasi Maravi shahrida joylashgan islom sanʼati va Moro madaniyati muzeyi.

Fon 
Mamitua Saber 1962-yil 13-iyunda ushbu muzeyni ochgan. Muzey dastlab bitta xonada boʻlgan. Muzey 1963-yilda Ogʻa Xon IV hozirgi muzey binosi qurilishi uchun xayriya qilganidan soʻng, muzey hozirgi joyiga koʻchirildi va hozirgi nomiga oʻzgartirildi.

Oq fasadli bino ichida joylashgan Ogʻa Xon muzeyi Filippindagi eng katta filippin musulmonlari kolleksiyasini oʻzi ichiga oladi.

Koʻrgazmalar 
Muzeyda Mindanao, Sulu arxipelagi va Palavandagi Moro va Lumad xalqlarining xalq sanʼatini saqlanadi. Ogʻa Xon muzeyida lantaka, kris va kampilan kabi Moro urushlarida ispan va amerikaliklarga qarshi janglarda foydalanilgan asboblar mavjud.

Pagoda tipidagi kichiklashtirilgan masjidlar, toʻrogʻonning nusxalari yoki qismlari, cholgʻu asboblari, qishloq xoʻjaligi anjomlari ham muzeyda namoyish etilgan madaniy buyumlar qatoridan joy olgan.

2016-yil dekabrida Abdulmari Imaoning Alloh ismining 300 dan ortiq kalligrafik haykallari Ogʻa Xon muzeyida topilgani xabar qilingan edi.

Manbalar 

Koordinatalar Vikimaʼlumotlarda
Filippindagi muzeylar
Boris Korolev

Boris Danilovich Korolev (1885-yil 9-yanvar, Moskva – 1963-yil 18-iyun, Moskva) – sovet monumental haykaltaroshi, oʻqituvchisi va jamoat arbobi. Sovet haykaltaroshlik maktabi asoschilaridan biri. Leninning monumental targʻibot rejasini amalga oshirish boʻyicha tadbirlarning asosiy tashkilotchilaridan biri. U oʻz ishida realistik uslubni impressionizm va kubizm elementlari bilan uygʻunlashtirgan.

Hayoti 
Boris Danilovich Korolev Moskvada tugʻilgan, otasi savdo uyida ishlagan. 1896—1903-yillarda 3-Moskva gimnaziyasida tahsil olgan. Boʻlajak haykaltarosh maktab yillarida yakshanba kunlarini Stroganov maktabida oʻtkazdi, u yerda dam olish kunlari havaskorlarga navbatchi oʻqituvchining rahbarligi ostida chizishga ruxsat berilardi. 1903-yilda Moskva universitetining fizika-matematika fakultetining tabiiy fanlar boʻlimiga oʻqishga kirdi. U sotsial-demokratik davralarning faol ishtirokchisi boʻlib, targʻibot-tashviqot ishlarini katta muvaffaqiyat bilan olib bordi. U inqilobiy harakatda qatnashgani, xususan, 1905-yil dekabr qoʻzgʻoloni paytida Sadovaya-Kudrinskaya barrikada janglarida qatnashgani uchun bir necha marta qamoqqa tashlangan. Keyinchalik Korolev chet elga ketadi. 1906-yilda u Petrogradda noqonuniy yashagan. 1907-yilda boshqa nom bilan Moskvaga qaytadi. 1917-yil 25-iyunda Sotsialistik inqilobiy partiya roʻyxati boʻyicha Moskva shahar dumasi deputati etib saylandi.

U 1908—1917-yillarda haykaltaroshlik bilan shugʻullana boshladi. 1910-yilda u Moskva rassomlik, haykaltaroshlik va arxitektura maktabiga haykaltarosh S.M.Volnuxin ustaxonasiga oʻqishga kirdi.

Birinchi monumental asari 1912-yilga toʻgʻri keladi – Vagankovskoye qabristonida N.E.Baumanning dafn marosimi kuni oʻldirilgan talabalar qabri ustidagi barelyef bilan bezatilgan marmar stela. Korolevning oʻzi oʻrtoqlarining dafn marosimidan universitetga qaytib kelganlarida kazaklar tomonidan oʻqqa tutilganiga guvoh boʻlgan. Birinchi asardanoq inqilob mavzusi uning ijodida yetakchi mavzuga aylandi.

B.D.Korolev 1963-yil 18-iyunda vafot etdi va Moskvadagi Novodevichy qabristoniga dafn qilindi (8-boʻlim, 25-qator). Uning qabridagi yodgorlik, Boris Danilovichning eskiziga koʻra, haykaltaroshlar G.A.Shultz va Y.N.Kupreyanov (meʼmor T.G.Dombrovskaya) tomonidan yaratilgan.

Mashhur ishlari 
 Saratovdagi inqilob jangchilari monumenti. Granit. 1924—1925-yillar.
 V.I.Lenin haykali (Toshkent. Bronza, granit, labradorit. 1936 yil.)

Manbalar 

Moskvada tugʻilganlar