MLDataScientist/Wikipedia-uzbek-2024-05-01 huggingface dataset:
Usinsh

Usins (latv. Ūsiņš) — Latviya mifologiyasida otlarning homiysi.

Etimologiya 
V.N Toporovning fikriga koʻra, uning nomi Litva ildizidan kelib chiqqan. Ushbu ildiz aust (gul), austra (shafaq), austrums (Sharq) kabi soʻzlarda uchraydi. U Usinshni rus Avsen-Usen bilan taqqoslab, ularning kelib chiqishi umumiy, shuningdek, qadimgi-yunon xudolari, rim Avrorasi, qadimgi yunon Eos, qadimgi hind Ushaslari va boshqalxudolar bilan taqqoslaydi.

V. Blajek bu soʻzni vedik qahramoni nomi bilan taqqoslaydi. boshqa Auśijá-, Ashvin egizak chavandozlar, asalarilar va asal bilan bogʻliq.

Hurmat 
Bu xudo litvaliklar va latviyaliklarning ajdodlari tomonidan hurmatga sazovor boʻlgan. Usins otlarning homiysi hisoblangan, masalan, 1600-yilda Jezuit Stribing uni „otlar xudosi“ deb atagan va 1725-yilda kitoblardan birida u „otlar ustasi“ deb nomlangan. Usinsh afsonalarga koʻra, u yaxshi otlarni oʻstiragan, ularni boqgan, yaylovga olib boragan, ularni himoya qilgani va hokazolar uchun bu nomni olgan. Baʼzida Usinshni otdan ajratib boʻlmaydi, masalan, „Ah, Usinsh!“, „Oh, otlarning Usinshi!“ Bu faqat eng zoʻr otlar haqida aytilgan.

Usinshga qurbonlar keltirildi: ikki non va bir parcha yog ' olovga tashlandi. Shuningdek, u alohida kunga bagʻishlangan boʻlib, odatda Yuriyev kuniga toʻgʻri keladi.

Kelib chiqishi 
Usinsh haqidagi afsonalarda u Xudo Diyevasning oʻgʻli (osmon), uning ikki egizak oʻgʻli bor; ulardan biri tunga, ikkinchisi esa shudgor bilan dalaga yuboradi. Usinsh tepalikdagi har bahorda qayta tugʻiladi. Bundan tashqari, u olov bilan bogʻliq va uning „oʻt ochuvchisi“, „qoʻriqchisi“ shuningdek, „Tongi“ qushlar: turgʻay xoʻroz, loyxoʻrak. U va quyosh koʻpincha bir xil afsona va vaziyatlarda paydo boʻladi.

Uning ikki egizak oʻgʻli guvohlik beradiki, Usins ilgari juft otlar sifatida hurmat qilingan, ular tom tizmalariga oʻxshash, konkida oʻyilgan otlar va boshqalar.Bularning barchasi uning egizak, tsiklik va quyosh miflari bilan bevosita aloqasi haqida gapiradi.

Yana qarang 

 Ashvins

Manbalar

Adabiyotlar 

 Usinsh / Ivanov Vyach. Vs., Toporov V. N. // Mifi narodov mira : Ensikl. v 2 t. / gl. red. S. A. Tokarev. — 2-e izd. — M. : Sovetskaya ensiklopediya, 1988. — T. 2 : K—Ya. — 719 s.
 
 Toporov V. N. Avsen i „avsenevi“ teksti v svete rekonstruksii // Slavyanskoe i balkanskoe yazikoznanie: Struktura malix folklornix tekstov RAN. In-t slavyanovedeniya i balkanistiki / Otv. red. S. M. Tolstaya, T. V. Tsivyan. — M.: Nauka, 1993. — S. 12—24. — ISBN 502011071X.
 Latviya mifologiyasi
ertalab tongning xudolari
ot xudolari
Frakiyalik otliq

Frakiyalik otliq ― Frakiyada keng tarqalgan ibodat ob’ektidir. Miloddan avvalgi IV asrdan boshlab, miloddiy IV asr davriga oid haykallar va yozuvlar bilan mashhur

Yunon va Rim yozuvlarida u „qahramon“ (koʻpincha hērōs yoki heros, kamroq hērōn, heron, eron) deb atalagan. Frakiya chavandozining nomi, ehtimol, frakiyalik „qahramon“ — *ierus yoki *iarus soʻzidan kelib chiqqan boʻlib, bu Frakiya xudosi va yunon qahramonlari oʻrtasidagi oʻxshashlikni tasdiqlovchi kelt parallellariga ega. Frakiyalik chavandozning eng qadimgi yodgorliklari miloddan avvalgi IV asrga toʻgʻri keladi, lekin uning kulti II-III asrlarda Frakya va  pastki Meziada keng tarqalgan. Oʻsha davrdagi Rim ikonografiyasi Asklepiy, Apollon, Dionisus, Silvanus va boshqa xudolarga oʻxshashligini koʻrsatadi. UUning tavsifida sōtēr („Najotkor“) va iatros („shifokor“) kabi epitetlar ishlatilgan. Zamonaviy Varna hududida Frakya chavandozi Darzalas (Darzalas) nomi bilan mashhur boʻlib, u μέγας θεός („buyuk Xudo“) deb taʼriflangan.

Saqlanib qolgan relyeflar va haykallar dafn marosimiga yoki vaʼda berish marosimlariga tegishli edi. Chavandoz odatda ilon bilan oʻralgan daraxtga chapdan oʻngga sakrashda tasvirlangan.

Ibodat ishtirokchilarining nomlari qasamyod qilingan yozuvlardan maʼlum.  61% nomlar  Pastki Mezia va Dakiada yozilgan boʻlib, yunon yoki yunon-rimlik, 34% — Rim va faqat 5% — Frakya yoki frako-Rimlik, yaʼni, pastki Mezia ibodat tarafdorlari yunonlar edi.

Ehtimol, yunon va frakya eʼtiqodlarining kombinatsiyasi boʻlgan kultning oʻzi haqida juda oz maʼlumot mavjud. Uning eng yuksak choʻqqisida u oʻlimdan keyingi hayot va shifo gʻoyasi bilan bogʻliq edi. Ibodat Frakya va pastki Meziyada keng tarqalgan va uning tarafdorlari turli xil ijtimoiy maqom va kelib chiqishi etnik boʻlgan odamlardir. Frakiyalik chavondoning  hech qachon sirli jamiyatlar va qatʼiy iyerarxiya bilan mistik xarakterga ega boʻlganligi haqida hech qanda maʼlumot yoʻq.

IV asrning birinchi yarmida frakiyalik chavandoz  Avliyo Jorjning hurmatiga aylandi va uning xarakterli ikonografiyasi av. Jorj iloni oʻldiriyotgani(ajdarga) tasvirlangan tasvirdan foydalanishni davom ettirgan.

Yana qarang 

 Dacian otliqlari (Dunay otliqlari)

Manbalar

Adabiyotlar 

 Toporov V. N. Yana bir bor Bolqon va Hind-Yevropa nuqtai nazaridan Frakiya chavandozlari haqida // Soʻz va marosimdagi dunyo tasviri. Bolqon oʻqishlari — I. M., 1992. S. 3-32.
Artio

Artio (artio, Gallo-Rim versiyasi, shuningdek, Dea Artio) — ayiqlarning keltlar maʼbudasi. Uning hurmati haqida dalillar, ayniqsa, Bern (Shveysariya) mintaqasida juda koʻp. Bu maʼbudaning nomi kelt soʻzidan kelib chiqqan artos — „ayiq“.

Etimologiya 
Maʼbuda Artio nomi Gall soʻzidan  kelib chiqan boʻlib  artos— „ayiq“, protokelt ildizidan * arto -, oʻz navbatida, proto-hind-yevropalik *h₂ŕ̥tḱos bilan bir xil maʼnoga ega. Xuddi shu keltlar ildizi afsonaviy qirol Artur nomida  ham mavjud boʻlishi mumkin[ manba 1010 kun koʻrsatilmagan ].

Tasvirlar va bagʻishlov yozuvlari 
Maridan  bronza haykali (Bernga yaqin) oʻrindiqda oʻtirgan ayolni tasvirlaydi, uning oldida katta ayiq toʻrta oyoqda turadi, ayiqning orqasida kichik daraxt oʻsadi. Ayol tizzasida qandaydir mevalarni ushlab turadi — ehtimol-ayiq ovqatlantiradi. Barcha haykallar toʻrtburchak bronza asosda joylashgan boʻlib, unda  (CIL 13, 05160 dan olingan): „Deae Artioni / Licinia Sabinilla“ (tarjimasi: „Licinia Sabinillaʼdan Artio [yoki Artionis] maʼbudasiga“) yozuvi bor. Agar maʼbudaning ismi gallcha (garchi yozuvning sintaksisi lotin boʻlsa — da) boʻlsa, unda nominativ holatni Artioni  qoʻshimchasidan ikki yoʻl bilan tiklanishi mumkin: yoki ildiz bilan-I ga *Artionis yoki ildiz bilan-N ga *Artio. Ikkinchi variant-N *Artiu Gaul nominativ zamon bilan bogʻliq boʻlishi mumkin.

Ushbu maʼbuda haqida boshqa bagʻishlov yozuvlari topilgan: Germaniyaning Daun, Valeybarx, Heddernhayme (Frankfurt-Mayn tumani) va Shtokshtadte shaharlari hududida (bu nomdagi ikkita shahar bor, ikkalasi ham Germaniyada).

Yana qarang 

 Artius

Manbalar

Adabiyotlar 

 Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL); XIII jild: Inscriptiones trium Galliarum et Germaniarum
 Delamar X. (2003). Dictionnaire de la Langue Gauloise (2-nashr.) Parij: Editions Errance. ISBN 2-87772-237-6
 Deyts S. (1992) Des Dieux de la Gaule tasvirlari. Parij: Editions Errance. ISBN 2-87772-067-5.
 Yashil M. (1992) Keltlar hayotida hayvonlar va afsona. London: Routledge. ISBN 0-415-18588-2
 Wightman E.M. (1970) Roman Trier va Treveri London: Xart-Devis. ISBN 0-246-63980-6
 alifbo tartibida xudolar
Celtic mifologiyasi
bearish xudolari
 Artemis
hayvon ma'budasi
Kokki-likki

Kokki-likki (, „xoʻroz va piyoz“) — qora murch va koʻk piyoz qoʻshib tayyorlanadigan tovuq bulyonidan iboratShotlandiya shoʻrvasi. Tovuq shoʻrvasi retseptida keltirilgan mahsulotlar orasida suli yormasi, guruch, baʼzan arpa yormasi uchraydi. Anʼanaviy variantda shoʻrvaga qora olxoʻri ham qoʻshiladi, shuningdek shoʻrvani qora olxoʻrili julyen bilan boyitish ham mumkin.

Garchi uni „Shotlandiyaning milliy shoʻrvasi“ deb atasalar-da, taomFransiyada tovuq va piyozli shoʻrva sifatida paydo boʻlgan deb taxmin qilinadi. 16-asrning oxirida shoʻrva Shotlandiyaga kirib kelgan, u yerda retseptdagi oddiy piyoz koʻk piyoz bilan almashtirilgan. Retsept ilk marta 1598-yilda chop etilgan, „Cock-a-leekie“ nomi esa 18-asrgacha ishlatilmagan. Ushbu shoʻrvaning vegetarianlar uchun moʻljallangan variantlari ham mavjud. Vegetarianlar uchun moʻljallangan versiyasi tarkibi koʻk piyoz va sabzavotlar aralashmasidan iborat boʻladi, shoʻrvaga tovuq goʻsht oʻrnini bosuvchi vosita va qora olxoʻri qoʻshiladi.

Retsepti 
Toʻgʻralgan piyozning yarmi tovuq bilan qaynatiladi, yarmi esa shoʻrva deyarli tayyor boʻlganda qozonga solinadi. Bulyonga tovuq goʻshti qoʻshiladi. Ziravorlardan odatda qora garmdori, toshchoʻp, qalampirmunchoq ishlatiladi. Qora olxoʻri ovqatga oxirida qoʻshiladi va 3-5 daqiqa davomida bulyon ichida qaynatiladi. Aytishlariga qaraganda, u koʻkpiyozning achchiq taʼmini yumshatadi.

Tarixi 
Ushbu shoʻrva haqidagi ilk maʼlumotlar „Orchtertyre House Book“ hisobchilar kitobida (1737) keltirilgan boʻlib, unda „kokki-likki“dan iborat tushlik haqida yozilgan. Eng qadimgi retsept esa muallif Isabella Bitonning viktorian davri pazandachiligiga oid kitobida keltirilgan, u yerda shoʻrvaning „mayda suli yormasi“ bilan quyultirilgani yozilgan. Shotlandiyalik jurnalist va yozuvchi Kristian Izabel Jonston (uning kitoblari Meg Dods taxallusi bilan nashr etilgan) esa shoʻrva „koʻkpiyoz qoʻshilgani tufayli oʻta quyuq boʻlishi, uning birinchi qismini taom quyuq va yopishqoq boʻlguncha qaynatish kerakligi“ taʼkidlagan.

Manbalar 

 Osh
tovuqdan tayyorlangan idishlar
 Shotlandiya oshxonasi
Keshkek

Keshkek () — turk, eron va yunon oshxonalariga mansub boʻlgan, bugʻdoy yoki arpa qoʻshib, goʻsht yoki tovuqdan tayyorlanadigan bayramona taom.

2011-yilda YUNESKO Keshkekni Turkiya nomoddiy madaniy merosining durdona asari deb eʼlon qilgan.

Tarixi 

Keshkek tayyorlashga oid ilk maʼlumotlar 15-asrda Eron va Suriyada qayd etilgan, ushbu taom oʻsha vaqtlardan beri butun dunyodagi eronliklar orasida mashhur. Taomning kelib chiqishi tarixi 16-18-asrlarda Eronda bugʻdoy yoki arpa uni va goʻsht bilan teng qismlarda aralashtirib tayyorlangan kurtga borib taqaladi. Keshkek Turkiyadagi toʻylarning anʼanaviy nonushta taomidir. Keskat, Keske va Kiskat nomlari ostida Lesbos va Samosda, shuningdek, Pontiy yunonlari va Epirda bayramona taom sifatida mashhurlikka erishgan.

Lesbosda yoz kechalarida tantanali hoʻkiz soʻyish marosimidan keyin keshkek pishiriladi, shundan keyin uning goʻshti taom tayyorlashda ishlatiladi va tayyor ovqat ertasi kuni bugʻdoy bilan birga isteʼmol qilinadi.

Keshkek Turkiyaning shimoli-sharqiy qismi va Oʻrta Anadoluda hashil nomini olgan. Turkiya va Eronda ushbu anʼanaviy taomni juda yaxshi koʻrishadi, koʻpincha diniy bayramlar, toʻylar yoki dafn marosimlarida isteʼmol qilishadi.

Slavyancha kasha soʻzi fors tilidagi „kishk“ soʻzidan olingan boʻlishi, yoki ularning ikkalasi ildizi ham sanskrit tilidagi kashaya - „shifobaxsh ichimlik“ soʻziga borib taqalishi mumkin.

Yana qarang 

 Kibbeh
 Halim
 Harisa (taom)

Manbalar

Adabiyotlar 

 Fransua Obaile-Sallenav, „Al-Kishk: murakkab pazandachilik amaliyotining oʻtmishi va buguni“, Sami Zubayda va Richard Tapperda, Kekikning taʼmi: Yaqin Sharq pazandachilik madaniyati, London va Nyu-York, 1994 va 2000, . parchalar Arxivnaya kopiya

Havolalar 

 Lesvosda keskek pishirish Arxivnaya kopiya
 1996-yil Lesvosdagi Ayia Paraskevidagi buqalar festivali uchun keskek pishirish
 Qora dengiz sohilidagi Merzifon shahridagi turk nohutlari keshkekining Arxivnaya kopiya.

 Yunon oshxonasi
nomoddiy madaniy meros
 Sharqiy oshxona
Turk oshxonasi
Krakov teshik kulchasi

Krakov teshik kulchasi ( yoki obarzanek krakowski) — Polsha oshxonasiga xos boʻlgan halqa shaklidagi pishiriq. Krakovdagi anʼanaviy koʻcha yeguliklaridan biri.

Etimologiyasi 
Polyak tilidagi „obwarzanek“ soʻzi (shuningdek, „obarzanek“ deb yozilishi ham mumkin) „obwarzać“ (s) (polyak tilida "kuydirmoq", „qaynoq suv bilan quymoq“) feʼlidan olingan. Tarixiy nuqtai nazardan ruscha „baranka“ soʻzi bilan ham bogʻliqligi bor.

Retsepti 
Krakov teshik kulchasi oval yoki doira shaklida boʻlib, oʻrtasida teshigi mavjud va spiral shaklida oʻralgan xamirturushli xamirining ikki yoki uchta boʻlagidan iborat. Rangi och tillarangdan och jigarranggacha oʻzgaradi. Anʼanaviy Krakov teshi kkulchasining diametri 12-17 santimetr, qalinligi 2-4 santimetr, ogʻirligi 80-120 grammni tashkil qiladi. Teshik kulchaning yuzasi silliq yoki biroz gʻadir-budir boʻlishi mumkin.

Teshik kulchalarning ustiga turli xil mahsulotlar — koʻkatlar, qizil qalampir, pishloq, piyoz, mak urugʻi, kunjut, zira yoki zigʻir sepiladi.

Krakov teshik kulchalari odatda qadoqlanmagan holatda sotiladi, chunki teshik kulcha toʻliq sovimasdan qadoqlansa, qarsildoqlik xususiyati yoʻqoladi.

Tarixi 

Bizgacha yetib kelgan Krakov teshik kulchalari haqidagi ilk qaydlar qirol Vladislav II Yagello (Yagaylo) va qirolicha Yadviga hukmronligi davriga tegishli. 1394-yil 2-mart sanasiga oid saroy qaydlarida shunday deyilgan: "Dla królowej pani pro circulis obrzanky 1 grosz " (polyak.dan — „Qirolicha uchun teshik kulchaga 1 aqcha“). Unda polyak tilidagi „obrzanky“ soʻzi ham, lotincha „circuli“ soʻzi ham ishlatilgan.

1496-yilda qirol Yan I Olbraxt Krakov novvoylari gildiyasiga oq non, shu jumladan teshik kulcha pishirish boʻyicha monopoliya berdi. Ushbu monopoliya Yan III Sobeskiy davrigacha davom etdi. 1611-yilda shahar ichida teshik kulchalar sotish jarayoni tartibga solindi.

1802-yil 22-yanvarda chiqarilgan farmonga koʻra, har qanday novvoy teshik kulcha pishirishga ruxsat berilgan nonvoylar orasidagi navbati kelgandagina ularni pishira olardi. Teshik kulcha pishirish huquqiga ega boʻlgan novvoylar qur’a tashlash yoʻli bilan tanlangan. Qur’a tashlash odati karra ehtimol bilan 1849-yilda toʻxtatilgan.

Teshikkulcha sotiladigan rastalar ertalab soat oltigacha ochib qoʻyilardi. Pishirilgan mahsulotlarning sifati va yangiligini gildiya nazorat qilgan. Shuningdek, 1950-yillarga qadar teshikkulchalar toʻgʻridan-toʻgʻri savatlardan olib sotilgan.

Bugungi kunda Krakovda kuniga taxminan 150 000 dona teshik kulcha sotiladi.

Manbalar 

non mahsulotlari
 Polsha oshxonasi
ko'cha taomlari
Kare taomi

Qoʻy (qoʻzi goʻshti) dan kare — qoʻy (qoʻzichoq) qovurgʻasidan tayyorlangan goʻshtli taom. Ushbu taomni koʻpincha „qoʻzichoq qovurgʻalari“ deb ham atashadi. Fransuz oshxonasida uni „qoʻzichoq goʻshtidan kotlet“ deb ham atashlari mumkin.

Tayyorlanishi 
Ushbu taom qoʻzichoqning boʻyin sohasi goʻshtidan tayyorlanadi. Goʻshtning ushbu boʻlagi umurtqa pogʻonasiga perpendikulyar ravishda kesiladi, u odatda 16 ta qovurgʻa yoki toʻqmoqlanadigan boʻlaklardan iborat boʻladi. Odatda, ushbu taomni pishirish uchun goʻshtni bir tomonda 8 ta qovurgʻa bilan uzunasiga kesilgan boʻlagi olinadi, shuningdek uni kesilmagan holda — ikki tomonidagi qovurgʻalari bilan ham ishlatish mumkin. "Kare" nomi kesilmagan goʻsht boʻlagi turidan kelib chiqqan, chunki yosh qoʻzichoqning qovurgʻalari koʻtarilib, idishga solinganda „kare“ga — qoʻshinning kvadrat koʻrinishida, askarlar bir-biriga yaqin masofada nayzalarini yuqoriga qaratib turishlariga oʻxshab qolgan.

Taomni grilda ham, tovada ham, pechda ham pishirish mumkin (koʻpincha birlashtirilgan variant: tovada qovurish, keyin esa pechda pishirish usuli qoʻllaniladi). Ziravorlardan tuz va qora murch bilan birga rozmarin va toshchoʻp; baʼzan (shu jumladan, goʻshtni yengil marinadlash uchun) xantal ishlatiladi. Tavsiya etilgan tayyorlanish darajasi: Medium well dan Medium rare yoki Rare gacha yetadi.

Ushbu taom koʻproq restoranlarda tayyorlanadi va alohida qovurgʻa koʻrinishida stolga tortiladi. Qoʻzi goʻshtidan tayyorlangan kare odatda qovurib pishiriladi, baʼzida non boʻlaklarining uvoqlariga belab olinishi ham mumkin. Suyaklarning uchlari esa qogʻoz burmalar bilan bezatiladi yoki folga qogʻozi bilan oʻraladi. Taomni stolga tortishda koʻp hollarda anor donalari bezak vazifasini oʻtab beradi.

Manbalar

Adabiyotlar

Havolalar 

 Qoʻzi goʻshti
Karbonara

Karbonara pastasi () — tuxum, parmezan pishlogʻi va pekorino romanodan tayyorlangan qayla, tuz va yangi maydalangan qora murch bilan qorishtirilgan, kichik bekon boʻlaklari (asl variantida guanchiale yoki panchetta) bilan tayyorlangan spagetti. Qayla endigina pishirilgan makaron issiqligi bilan toʻliq tayyor holatga keladi.

Taom 20-asr oʻrtalarida oʻylab topilgan. Karbonara pastasi Italiyadagi Latsio mintaqasining anʼanaviy taomi boʻlib, uning markazi Rim hisoblanadi. Karbonara qaylasiga koʻp hollarda qaymoq qoʻshiladi, panchetta esa bekon bilan almashtiriladi.

Pishloq 
Rim oshpazlari pekorino romano (qoʻy sutidan tayyorlangan pishloq) dan foydalanishadi. Pekorino qaylasi juda achchiq tuyulishi mumkin: shu sababli pekorino romano va parmezan pishlogʻi teng miqdorda aralashtiriladi.

Bekon 
Rimda karbonara odatda bekonning mahalliy turi: guanchale yoki panchettadan tayyorlanadi. Panchetta guanchaledan goʻsht taramlarining koʻproq ekanligi bilan farqlanadi. Bekonning toʻrtburchak shakldagi kichik boʻlaklari shaffof holatga kelguniga qadar qovuriladi va qayla quyilishidan avval pastaga qoʻshib aralashtiriladi.

Turli xil pishirish usullari 
Baʼzi retseptlarda taom uchun koʻproq qayladan foydalanish, qayla pasta ichida turishi uchun naycha shaklidagi makarondan, misol uchun pennedan foydalanish tavsiya etiladi. Karbonara tarkibiga qoʻshiladigan qaymoq odatda italyan taomlari uchun ishlatilmaydi, ammo istisnolar ham yoʻq emas. Bu sarimsoqqa ham tegishli: italyan retseptlarida sarimsoqni uchratmaysiz, Italiyadan tashqarida esa sarimsoq bilan tayyorlanadigan karbonara pastasi retseptini topishingiz mumkin. Bundan tashqari, Italiyadan brokkoli, noʻxat, piyoz, qoʻziqorin yoki boshqa sabzavotlarni oʻz ichiga oladigan karbonara retseptini topish ham mumkin.

Manbalar

Adabiyotlar 

 Charles Sinclair. spaghetti alla carbonara // Dictionary of Food: International Food and Cooking Terms from A to Z. — Second Edition. — London: A & C Black, 2004. — P. 545. — 632 p. — ISBN 978-1-4081-0218-3.
italyan makaron mahsulotlari
LED yoʻl belgilari

LED yoʻl belgilari — yorugʻlik indikatsiyali yoʻl belgilari. Ular yaxlit korpusdagi ruxlangan poʻlatdan yoki qalinligi 0,8 mmli metall asosida „impulsli mil“ applikatsiya usulida yasaladi. Elektr taʼminoti 12V kuchlanishli avtomobil akkumulyatoridan yoki 220/12V moslashtirilgan qurilmadan taʼminlanadi. LED yoʻl belgilari tayyorlashga buyurtma berilganda elektr kuchlanishini boshqacha qilib oʻrnatish mumkin, masalan 36V.LED lampochkalari xonadon va binolarda bo‘ladi.Ularning kuchlanishi 12 va 37V gacha bo‘ladi.

Xususiyatlari 
Kunning vaqti va ob-havo sharoitlariga qarab, lavha maʼlumotlarini oʻzgartirish imkoni bor. LED lardan foydalanilgani tufayli ular tunda va tumanli ob-havoda yaqqol koʻrinadi. Axborot oʻzgarishlarini nazorat qilish imkoniyati mavjud:

 kompyuter yordamida boshqarish (boshqaruv kabeli orqali);
 lavhaning orqa tomonidagi kalitlar orqali boshqarish;
 LED yoʻl belgilari quyosh batareya modulli boʻladi.

Samaradorligi 
LED indikatsiyali yoʻl belgilardan foydalanish haydovchilarning eʼtiborini tezyurar yoʻllarning oʻta xavfli uchastkalarida, taʼmirlash yoki ekspluatatsion ishlar olib boriladigan joylarda jalb qilish imkonini beradi. Bunday belgilarning samaradorligi beqiyosdir. Haydovchi nur qaytaruvchi yuzani, qachonki, mashinasi farasining nuri tushganda koʻradi, LED indikatsiyali yoʻl belgisini esa shu yoʻl uchastkasining eng uzoq koʻrish masofasidan va turli burchak ostida koʻra oladi. Shu sababli, transport vositasining haydovchisi yoʻlning xavfli qismiga yaqinlashishidan oldin xavfsizlik choralarini oldindan koʻrish imkoniyatiga ega boʻladi.

Magistral yoʻllarda LED yoʻl belgilari 
Soʻnggi yillarda avtomobil yoʻllarida haydovchilarni yoʻldagi maʼlumotlardan ogohlantirish uchun LED belgilaridan foydalanilmoqda. Foydalanish maqsadiga qarab, LED yoʻl belgilarining bir nechta turi mavjud:

 Ogohlantirishlarni koʻrsatish uchun oʻzgaruvchan maʼlumotlarga ega LED yoʻl belgilari

 Harakatlanish parametrlari, ogohlantirishlar va meteorologik parametrlarni koʻrsatish uchun oʻzgaruvchan maʼlumotli yoʻl belgilari

 Harakatlanish parametrlari, ogohlantirishlar va meteorologik parametrlarni koʻrsatish uchun oʻzgaruvchan maʼlumotli birlashgan yoʻl belgilari

Manbalar 

Yoʻl harakati qoidalari
Belgilar
Urethekau

Urethekau — qadimgi Misr mifologiyasida gʻayritabiiy kuchlar timsoli kobra-maʼbuda. Maʼbuda nomi „buyuk afsungar“ yoki „buyuk sehrgar“ deb tarjima qilinadi.

Mifologiya 
Himoya ramzi boʻlgan iloh sifatida u, koʻpincha, dafn marosimi buyumlarida, masalan, marhum oʻzini yerosti dunyosi xavf-xatarlaridan himoyalashi uchun qurol-yarogʻlarda tasvirlangan. Uning tasvirlari ayollar va emizikli onalarni himoya qiluvchi amulet boʻlgan fil suyagidan yasalgan pichoqlarda ham uchraydi.

Urethekau Misr tojdorlarining ilohiy kuchi timsoli hisoblangan. Tojdorlar maʼbudasi sifatida u ibodatxonada istiqomat qiluvchi ilon yoki sher boshli ayol boʻlgan. U Ra-Xoraxtining rafiqasi sifatida paydo boʻlganida, boshi tepasida quyosh diski bilan tasvirlangan. Maʼbudani, koʻpincha, Isida, Sehmet, Mut va boshqa maʼbudalar bilan tenglashtirilgan epitetlar mavjud.

Yana qarang 

 Misr xudolari roʻyxati
 Heka

Manbalar

Adabiyotlar 

 Hornung, Erik Yagona va koʻp — Qadimgi Misrda Xudo haqidagi tushunchalar, 1982 va 1996, Kornel universiteti nashriyoti, Nyu-York, ISBN 9780801483844 p. 85n82, 284

Havolalar 

 Weret-hekau )
 Firʼavnlar mamlakatida sehr. 1-qism.
Misr xudolari
Usret

Usret (Useret; misr. Wsrt „Qudratli“) — qadimgi Misr mifologiyasidagi himoya maʼbudasi. Maʼbudaning diniy markazi Fiva shahri boʻlgan.

Tavsif 
Maʼbuda kulti XII sulola davrida, uchta firʼavnga uning oʻgʻillari deb nom berilganda oʻsdi. Ushbu firʼavnlardan biri Senusert I boʻlib, uning nomi „Useret maʼbudasining odami“ yoki „Kuchli odam“ deb tarjima qilingan.

Bu maʼbudaning tasviri juda kam. Uning surati tushirilgan bironta ham ibodatxona topilmadi. Maʼbudaning kam sonli tasvirlaridan biri barelyefli stela boʻlib, uning oʻng tomonida maʼbuda rasmi tushirilgan.

Useret uzun toj bilan tasvirlangan, qoʻlida uning nomi bilan bogʻliq „uas“ saltanat hassasi bor. Maʼbuda boshi tepasida patli „uas“ saltanat hassasi, qoʻlida esa nayza kamon va oʻqlar bilan Maat ham tasvirlangan boʻlishi mumkin.

Keyingi davrlarda Usret maʼbudasi oʻrnini Mut maʼbudasi egalladi, u Xathor maʼbudasining shakliga aylandi. U, shuningdek, Isidning oʻgʻli (yoshligida) maʼbud Horusning himoyachisi, deb hisoblangan.

U Amunning birinchi xotini edi (Jon Rey u haqida „qoʻshni qizning ilohiy ekvivalenti“ deydi), keyin u maʼbuda Mut bilan almashtirildi. Mut nomi Usret ismining keyingi versiyasi boʻlishi ham ehtimoldan xoli emas.

Yana qarang 

 Misr xudolari roʻyxati
 Amaunet
 Mut

Manbalar

Adabiyotlar 

 Xans Bonnet: Reallexikon der ägyptischen Religionsgeschichte, Berlin-Nyu-York 2000-yil.
 Kristian Leitz (Hrsg): Lexikon der ägyptischen Götter va Götterbezeichnungen, Leuven 2002.
 Richard H. Wilkinson: Die Welt der Götter im Alten Ägypten. Glaube-Macht-mifologiya. Theis Verlag, Shtutgart 2003, ISBN 3-8062-1819-6, S. 169.

Havolalar 

 Misr ayollari: Wosret, „kuchli“)
 Misr: Wosret — Thebes maʼbudasi)
Misr xudolari