Inson tabiati

Inson tabiati — falsafiy tushuncha boʻlib, u insonning uni ajratib turadigan va mavjudlikning boshqa barcha shakllari va turlariga kamaytirilmaydigan, maʼlum darajada hamma odamlarga xos boʻlgan muhim xususiyatlarini bildiradi.

Falsafa, antropologiya, psixologiya, sotsiobiologiya, ilohiyot fanlari umumlashtirishning turli darajalarida inson tabiati va mohiyatini oʻrganish va izohlash bilan shugʻullanadi. Biroq, tadqiqotchilar oʻrtasida inson tabiatining mavjudligi haqida ham umumiy fikr mavjud emas.

Inson va uning tabiatining taʼrifi 
Aristotelning fikricha, insonning mohiyati uning oʻzi boʻlishni toʻxtatmasligi uchun oʻzgartirib boʻlmaydigan xususiyatlaridan iboratdir. Falsafada inson va uning tabiatining yagona va aniq taʼrifi mavjud emas. Keng maʼnoda insonni irodali, aql, yuqori his-tuygʻularga, muloqot qilish qobiliyatiga va mehnatga ega boʻlgan mavjudot deb taʼriflash mumkin.

 Kant tabiiy ehtiyoj va axloqiy erkinlikni tushunishga asoslanib, antropologiyani „fiziologik“ va „pragmatik“ga ajratadi. Birinchisi, „… tabiatdan insonni nima qiladi…“, ikkinchisi — „… u erkin harakat qiluvchi mavjudot sifatida oʻzini oʻzi bajarishi yoki qilishi va qilishi kerak“.
 Zamonaviy biologiya (inson — aqlli odam turining vakili) va marksizm („…insonning mohiyati shaxsga xos boʻlgan mavhum emas. Aslida, bu barcha ijtimoiy munosabatlarning jamiyati“) insonni ijtimoiy va biologik tabiatning birligi boʻlgan tarixiy-ijtimoiy-madaniy faoliyat sub’ekti sifatida tushunishga olib keladi.

Ruh va tana 

Materializm konseptsiyasida inson faqat uning tanasini tashkil etadigan toʻqimalardan iborat, ammo insonga tegishli boʻlgan mavhum tarkibiy qismlar, haqiqatni faol aks ettirish qobiliyati bilan birga, bu toʻqimalar jarayonlarini murakkab tashkil etish natijasidir.

Yashirin va ezoterik taʼlimotlarda inson koʻplab rejalarni („dunyolar“) birlashtirgan mavjudot sifatida tushuniladi (ruh, eterik tanasi, monad, aura, tana).

Kabbalada inson „besh dunyo tizimida“ koʻrib chiqiladi, bu tabiatning toʻliq hajmini yashirish darajasi, inson ongi darajasi sifatida tushuniladi.

Qadimgi hind anʼanalarida inson qalb va tananing Samsara tabiiy gʻildiragida bir-biri bilan chambarchas bogʻliq boʻlgan elementlarning qisqa, ammo organik kombinatsiyasi bilan ajralib turadi. Faqat bir kishi empirik mavjudlikdan xalos boʻlishga va Nirvanada ruh va tana mashqlarini oʻz ichiga olgan ruhiy amaliyotlardan foydalanishga intilishi mumkin.

Demokrit, koʻplab qadimgi mutafakkirlar singari, insonni mikrokosm deb hisoblagan. Aflotun insonni moddiy (tanaga) va ideal (ruhga) boshlangan jonzot sifatida namoyon etdi. Aristotel ruh va tanani yagona voqelikning ikki jihati sifatida koʻrdi. Qadimgi yunon shoiri Solon „Inson hayotining haftaliklari“sheʼrida inson hayotining asosiy bosqichlarini ifodalangan.

Yangi asr falsafasida tanani mashina deb hisoblashadi va ruh ong bilan aniqlanadi.
Ibrohim dinlari ruhiy prinsipni ochishga chaqiradilar:"…inson Xudoning ijodlari orasida bunday yuksak oʻrinni egallaydi, ikki olamning haqiqiy fuqarosi — koʻrinadigan va koʻrinmas — Yaratuvchining jonzot bilan birligi, Xudoning maʼbadi va shuning uchun yaratilish toji kabi, bu yagona va aslida, chunki uning ruhiy tabiatiga koʻra, Xudoyi taoloning cheksiz ilohiyligini his qilish yoki his qilishni qoʻllab-quvvatladi. uning ruhida va uni eng yuqori markaziga olib boradigan doimiy manba boʻlib xizmat qiladi"Xristian urf-odatlarida insonni Xudo yaratgan deb ishoniladi. Shunday qilib, Avgustin inson ruhini inson uchun topishmoq, sir deb ataydi.

Aksincha, evolyutsion taʼlimot nuqtai nazaridan, inson va hayvonlarning xatti-harakati uning oʻziga xos xususiyatlarining bir qismidir, insonning tur sifatida evolyutsion rivojlanishi bilan bogʻliq va yaqin turlarda oʻxshash. Bolalikning uzoq davri inson tomonidan tizimli ravishda yuqori darajada rivojlangan inson miyasi tomonidan kengaytirilgan mavhum fikrlash, nutq.

Insonning oʻziga xosligi 

Bibliyadagi Ibtido kitobida aytilgan (Ibtido 1:26—27) inson „Xudoning suratida va oʻxshashligida“ yaratilgan va „Xudoning suratida“ yaratilgan, Xudoning yordami bilan oʻz oʻxshashligiga erishish uchun. Insonning maqsadi yaratuvchi, yaqin va koinot bilan uygʻunlikda abadiy hayotdir.

Oʻrta asr falsafasi-patristik ilohiyotdan tortib, sxolastizm va tasavvufgacha, inson va Xudo oʻrtasidagi munosabatlarning asosi sifatida, shaxsning qadr-qimmati va maqomini tasdiqlaydi.

Uygʻonish falsafasi insonning oʻzini oʻzi yetarli qadrlashini tan oladi. Uning ijodiy qobiliyatlarida inson Xudoga oʻxshaydi, lekin insoniylik. Oʻrta asr faylasuflaridan farqli oʻlaroq, gumanistlar Xudo emas, balki inson manfaatlari markaziga qoʻyadilar.

Zamonaviy davrning falsafasi va madaniyatida insonning oʻziga xosligi va oʻzini oʻzi anglashi kabi tushunchalar taʼkidlangan. Dekart yangi Yevropa ratsionalizmining asosini yaratdi, fikrlashni inson mavjudligining yagona ishonchli dalili sifatida eʼlon qildi: „men oʻylayman, shuning uchun men mavjudman“ (Cogito Ergo Sum). Aql endi tabiiy va ijtimoiy sharoitlarning hosilasi sifatida koʻrib chiqilgan insonning aniqlovchi xususiyatiga aylanadi.

Kopernik printsipiga koʻra, yer va Homo Sapiens shaklida aqlli hayotning paydo boʻlishi noyob emas, balki oddiy hodisa.

Insonning kelib chiqishi 

Ilmiy nuqtai nazardan, inson primatlardan kelib chiqqan va hominidlar oilasidan odamlar (Homo) jinsining biologik turini ifodalaydi.

Fundamentalistik va ularga yaqin diniy gʻoyalarga koʻra, inson ajdodlari Xudo tomonidan hozirgi paytda mavjud boʻlgan shaklda yaratilgan. Zamonaviy ilohiyotda modernist yoʻnalishning namoyandalari ilohiy ijodga boʻlgan eʼtiqodga zid emasligini hisobga olib, insonning kelib chiqishi haqida evolyutsion nuqtai nazarga ega.

Axloq va insonparvarlik 
Axloqiy absolyutizmning daʼvolaridan biri shundaki, yagona va universal axloq insonning tabiatidan kelib chiqadi. Axloqiy relativizm buning aksini taʼkidlaydi: axloqiy meʼyorlar nisbiy.

Qul tizimi davrida koʻpincha qul oʻz farzandlariga beradigan boshqa tabiat va mohiyatga ega ekanligiga ishonishgan va shuning uchun uni qul sifatida muomala qilishda axloqsiz narsa yoʻq.

Gumanizm tushunchasi insoniyat tushunchasini aks ettiradi-boshqalarga rahm-shafqat qilish, ularga mehr koʻrsatish qobiliyati.

Nitsshega koʻra, supermen tabiati unga axloqiy va diniy meʼyorlardan ozod boʻlishga imkon beradi.

Insonning taqdiri va xarakteri 
Qadimgi Sharq va antik davr falsafasida inson tabiatning bir qismi sifatida namoyon boʻladi, uning hayot yoʻli taqdir qonunlari bilan oldindan belgilanadi va mohiyat maʼlum bir Xudo tomonidan belgilanadi. Oʻrta asrlarda insonga Iroda erkinligi beriladi, bu uni tabiatdan ustun qoʻyadi va oʻz taqdirini boshqarish uchun imkoniyat va majburiyat beradi. Biroq, taqdirning xurmo ustidagi chiziqlarning holatiga va sayyoralar va yulduzlarning joylashishiga bogʻliqligi haqidagi xurofotlar bugungi kungacha mavjud.

Darvinning soʻzlariga koʻra, inson va hayvonlarning tabiati evolyutsion va aniqlanmagan, yaʼni tur yashaydigan va rivojlanadigan muhitga qarab oʻzgarishi mumkin. Ijtimoiy determinizm, odamlar guruhlarining xatti-harakatlari, masalan, sinfiy kurashga bogʻliq boʻlgan sharoitlarga bogʻliqligiga moyildir.

Baʼzi farazlar (tabula rasa tushunchasi, xulq — atvor) inson asosan taʼlim orqali shakllanadi, boshqalari (biologik yoki genetik determinizm) — uning xarakteri tananing tugʻma xususiyati va tarbiya faqat uning namoyon boʻlishini maskalashi mumkinligini taʼkidlaydi.

Jon Lokk odamlarning yaxshi ish qilishiga ishondi, chunki bu oqilona mavjudotlar uchun tabiiydir, chunki u uchun ijtimoiy shartnoma tabiiy alternativ jarayondir. Tomas Xobbes odamlar uchun xudbinlik va ehtiyojlarni qondirishga intilish tabiiydir va ular „barchaga qarshi urush“dan qoʻrqib, oʻzlarini himoya qilish tuygʻusidan ijtimoiy shartnoma tuzdilar.

Xristian cherkovi asl gunoh insonning tabiatini buzganiga ishonadi, undan Xudoning ahdlarida ifodalangan meʼyorlardan chetga chiqish istagi paydo boʻldi. Bid’atchi pelagius, asl gunohda, insonning erkin irodasini yaxshilikdan chetga surishning yagona harakatini koʻradi.

XIX-XX asrlarning inson tabiati haqidagi klassik boʻlmagan falsafasi 
XIX-XX asrlarning ikkinchi yarmidagi klassik boʻlmagan falsafada insonning tabiati va mohiyatini tushunishda quyidagi asosiy yondashuvlarni ajratib koʻrsatish mumkin:

 Tabiiylashtirish
 Insonning biologik modellari, uni boshqa murakkab organizmlar qatorida (pozitivizm, Neo-psixologik, bioetika va boshqalar) tasvirlaydi.).
 „Hayot falsafasi“ ga qarab, insonning „muvaffaqiyatsiz hayvon“ deb taʼriflanishi, uning biologik kamligi tufayli „gʻayritabiiy“ hayot yoʻllarini izlashga mahkum (Nitsshe, freudizm, falsafiy antropologiya).
 Mavjud
 Insonning noyob individual mavjudligini, „mavjudlik“ ni, baʼzi umumiy qonunlarga (ekzistensializm, fenomenologiya, personalizmga) asossizligi bilan yangilash.
 Sotsiologik yondashuv insonni ijtimoiy munosabatlar nuqtai nazaridan koʻrib chiqadi:
 Marksizm insonni tabiatni va oʻzini oʻzgartiradigan amaliy faoliyat jarayonida faol sub’ekt deb biladi.
 Insonning strukturalistik tushunchalari uni asosiy ijtimoiy tuzilmalarning (siyosiy, mafkuraviy, semantik va boshqalar) elementi yoki funksiyasi deb biladi.).

Inson va hayvonlarning tabiatini taqqoslash 
Koʻpgina dinlar va idealistik falsafalar nuqtai nazaridan, odamlar va hayvonlar mavjudotlarning turli toifalariga kiradi, insonning primatlar bilan tashqi va genetik oʻxshashligiga qaramasdan, hayvonlar quyidagi xususiyatlarga ega emas (yoki bolaligida):

 aql,
 oʻz-oʻzini takomillashtirish irodasi,
 maʼnaviyat,
 abstraktsiyaning yuqori darajasi,
 vijdon,
 estetik tuygʻular,
 dindorlik (gʻayritabiiy, oliy yoki mutlaq aqlga ishonish)

Odamlar shafqatsiz, qonga botgan odamni gʻayriinsoniy deb atashlari mumkin, odamlar bilan oʻxshashligini inkor etib, hayvonlarga oʻxshashligini taʼkidlaydilar. Boshqalar esa, hayvonlarning yovuz boʻlishi mumkin emasligiga ishonishadi va ularning shafqatsizligi faqat zoʻravonlikdan yoki faqat muayyan sharoitlarda namoyon boʻladi.

Shu bilan birga, hayvonlarning fikrlash, oʻzaro yordam, adolat tuygʻusi, goʻzallik va hatto xurofotlarning analogi bilan ajralib turishiga ishonish uchun asos bor.

Bundan tashqari, baʼzi etologlar inson axloqi va hayvonlarga xos boʻlgan instinktiv taqiqlar tizimi oʻrtasidagi oʻxshashliklarni amalga oshiradilar. Tugʻma instinktlar odamning xatti — harakatlariga nisbatan zaif taʼsir koʻrsatishi sababli, baʼzi etologlar odam nisbatan zaif axloqqa ega boʻlgan hayvondir (bu „tabiiy axloq“ degan maʼnoni anglatadi), bu terminologik chalkashlikka olib kelishi mumkin.

Shu kabi nuqtai nazardan, baʼzi etologlar insonning dindorligini hayvonlarning xulq-atvorining ayrim xususiyatlari, masalan, marosim, munosabatlar ierarxiyasi va shunga oʻxshash narsalar bilan bogʻlashadi, odamlarda dindorlikni atavizmga kamaytiradi, hayvonlarning odatiy sharoitida foydali boʻlgan, ammo inson jamiyatida zararli boʻlgan instinkt.

Baʼzi odamlar uchun odamlarning yuqori antropoidlar bilan yaqinligi gʻoyasi qabul qilinishi mumkin emasligi, etologlar yaqin turlarning etologik izolyatsiyasi mexanizmining taʼsiri bilan izohlanadi. Inson va hayvonlar oʻrtasidagi farqlar baʼzi belgilarning miqdoriy rivojlanishida ham, ular bilan bogʻliq sifatli sakrashda ham yotadi.

Madaniyatda inson tushunchasi 
Aflotun odamni „ikki oyoqli, tuksiz“ deb taʼriflaganidan soʻng, Diogenes xoʻrozni yutib yubordi, u Platonga qarab inson ekanligini aytdi.

Sunʼiy aql muammosi 
Insonning aniqlovchi belgisi fikrlash qobiliyatidir degan fikr mavjud. Sunʼiy intellekt tizimlarining rivojlanishi ushbu vakolatni buzdi. Bu haqiqat insoniyat tarixida yangi davrning boshlanishini anglatadi, degan fikr bor.

Manbalar

Adabiyotlar 

 .

Yana qarang 

 Antropomorfizm
 Insoniylik
 Kannibalizm
 Falsafiy antropologiya
 Inson
 Insoniyat

Havolalar 

 Inson tarixi
Antropologiya