Dovbuch masjidi

Dovbuch masjidi, Dovbutishkovskaya masjidi () Grodno viloyati Smorgon tumani Dovbuchki (Dovbutishki) qishlogʻidagi masjid. XVIII asrda Yevropadagi eng qadimgi yogʻochdan qurilgan bino va musulmon meʼmorchiligining oʻziga xos namunasi hisoblanadi. Arxitektura yodgorligi. Masjid 1991-yilda Belarus xalq meʼmorchiligi va turmushi davlat muzeyiga koʻchirildi. U Belarus Respublikasining tarixiy va madaniy qadriyatlarining davlat roʻyxatiga kiritilgan.

Tarixi 
XVI asrda Dovbuchki qishlogʻida tatarlar paydo boʻldi. Birinchi marta Buyuk Litva Knyazligining boshqa masjidlari bilan birga „Risale-i Tatar-i Leh“ („Polsha tatarlari haqida traktat“, 1558) da eslatib oʻtilgan. Yogʻochdan yasalgan masjid XVI asrda qurilganligi haqida bir nechta taxminlar mavjud. S.Krichinskiyning yozishicha, masjid 1558-yilda tashkil etilgan. Britaniyalik tarixchi Garri Norrisning fikricha binoning qurilishi 1557-yilga borib taqaladi. Ali Voronovich masjidning tashkil topgan yilini 1598-yil deb hisoblagan. 1588-yilda Litva tatarlarining qozisi Murziyevich (Dervish Czelebi Hadży Murzicz) chelebi unvoniga ega darvish va hoji boʻlib, Dovbuchkidagi masjidga imom boʻlgan. Taxminlarga koʻra, u „Risoli-i Tatar-i Leh“  risolasining muallifi boʻlishi ham mumkin.

Masjidning meʼmoriy koʻrinishi, cherkov aʼzolari soni haqidagi aniq tarixiy maʼlumotlar XVIII asrgacha saqlanib qolgan, ammo mullaning uyidagi yongʻin natijasida arxiv vayron boʻlgan. Saqlanib qolgan maʼlumotlardan maʼlum boʻlishicha, XVIII–XIX asrlarda Dovbuchkidagi ibodatxona Belarus hududidagi eng yirik musulmon ibodatxonalaridan biri boʻlgan. Shunday qilib, mulla Yakub Lebed 1802-yilda Dovbuchkidagi tatarlar jamoati masjidga toʻlashi kerak boʻlgan soliqni oʻrnatdi. Ibodatxona foydasiga tatarlar har bir omochdan (hovlidan) 2 zlotiy „pososhniy“ toʻlashgan (XIX asr boshida ular 176 ta edi). Masjidning daromadi tatarlik janoblarining xayr-ehsonlari orqali ham toʻldirilardi, xususan, 1805-yilda Yan Krichinskiy muazzin Yakub Radkevich timsolida cherkovga „binolar, dalalar va bogʻlar“ ni abadiy foydalanish uchun vasiyat qilgan. Biroq, XIX asrga kelib, masjid binosi vayronaga aylangan, yaroqsiz holga kelgan va jamoat vakolatiga qaramay, yangisini qurish uchun mablagʻ boʻlmagan.

Saqlanib qolgan masjid binosi taxminan 1735-yilda Seles qishlogʻida qurilgan boʻlib, u yerdan Dovbuchiga olib kelingan va musulmon qabristoniga oʻrnatilgan. Eng qadimgi qabr toshi 1757-yilga toʻgʻri keladi.

1920-yillarda binoning oʻlchovlari olib borilgan va 1928-yilda tarixiy va madaniy yodgorlik sifatida Polshada davlat muhofazasiga olingan. Ulugʻ Vatan urushi tugagandan soʻng, bino yaroqsiz holga keldi. 1970-yillarda masjid gumbazi qulab tushdi. 1989-yilda mutaxassislar tomonidan tekshirilgandan soʻng, „ayanchli ahvolda“ boʻlgan yodgorlikni restavratsiya qilish uchun Belarus davlat xalq meʼmorchiligi va hayoti muzeyiga oʻtkazish toʻgʻrisida qaror qabul qilindi, ammo moliyaviy resurslarning yetishmasligi tufayli hali amalga oshirilmagan.

Meʼmorchiligi 
Masjid toʻrtburchak shaklda boʻlib, 5 qirrali apsidaga ega. 12 qirrali gumbaz yupqa taxtachalar bilan qoplangan boʻlib, qizil rangga boʻyalgan. Masjidning ichki qismi erkak va ayol alohida kirishi uchun moʻljallangan eshik bilan ikkiga boʻlingan. Kirish ustunlari ustidagi kemerli galereya bilan bogʻlangan. Binoning shimoli-gʻarbiy qismida ikki qavatli toʻrtburchak minora boʻlib, 4 nishabli tom bilan tugaydi. Masjid devorlari gorizontal ravishda taxtalar bilan qoplangan. Derazalar toʻrtburchak shaklda. Gumbaz mavjudligiga qaramay, ibodatxona ichki qismi tekis shiftga ega edi.

Erkaklar uchun moʻljallangan qismida 5 qirrali mehrob mavjud. Yonida toʻqqiz pogʻonali minbar va baldachin bor, shuningdek, balkon naqshinkor gʻoʻlacha bilan bezatilgan. Masjid Sharq meʼmorchilik uslubini (asosiy hajmning markazlashtirilganligi va binoning simmetrik tarkibi) Belarus yogʻoch meʼmorchilik anʼanalari bilan birlashtiradi. Cheslav Yankovskiy oʻzining oʻlkashunoslikka oid monografiyasida Dovbuch masjidini „qizil gumbazli, atrofi yopiq galereya bilan oʻralgan, oʻziga xos Vizantiya uslubida yasalgan oq ustunlar ustida joylashgan masjid“ deb taʼriflagan.

Gumbazli kvadrat ramka, galereya, arklar, teshiklar va minoraning burchakli joylashishi Dovbuch masjidini Vizantiya meʼmorchiligi anʼanalariga yaqinlashtiradi. Taqasimon arkaga yaqin joylashgan gumbaz, ustunlardagi oʻymakorlik naqshlari, arkalarning tortma iplari, mehrob va minbar musulmon meʼmorchiligining elementlarini ifodalaydi. Cherkov yoki cherkov qoʻngʻirogʻiga oʻxshash minora, strukturaviy elementlar va teshiklarni toʻldirish Belarus yogʻoch meʼmorchiligi uchun anʼanaviy hisoblanadi.

Manbalar

Adabiyotlar 

 Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — БелЭн, 1993. — С. 192. — 620 с.: іл. — ISBN 5-85700-078-5.
 Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь / склад. В. Я. Абламскі, І. М. Чарняўскі, Ю. А. Барысюк. — Мінск: БЕЛТА, 2009. — С. 563—564. — 684 с.: іл. — 1000 экз. — ISBN 978-985-6828-35-8.
 Лакотка А. I. Драўлянае сакральна-манументальнае дойлідства Беларусі / А. І. Лакотка. — Беларусь, 2003. — С. 42—43. — 224 с.: іл. — ISBN 985-01-0423-6.
 Зорина Канапацкая. Мечети татар Беларуси, Литвы и Польши: история и современность // Мечети в духовной культуре татарского народа (XVIII в. — 1917 г.). Материалы Всероссийской научно-практической конференции (25 апреля 2006 г., г. Казань). — Казань: Институт истории АН РТ, 2006. — С. 19—23. — 312 с. — ISBN 5-94981-071-6.
 Andrzej Drozd, Marek M. Dziekan, Tadeusz Majda. Meczety i cmentarze Tatarów polsko-litewskich. — Warszawa: Res Publica Multiethnica, 1999. — 124 s. — ISBN 83-909001-1-4.

Havolalar 

 
 
Belarus
Masjidlar
Ibodatxonalar