MLDataScientist/Wikipedia-uzbek-2024-05-01 huggingface dataset:
Vadim Udilov

Vadim Nikolayevich Udilov (1924–2001) – Sovet razvedka xizmati arbobi va yozuvchi, davlat xavfsizligi general-mayori. SSSR DXQ ikkinchi Bosh boshqarmasi boshligʻining birinchi oʻrinbosari, „Vzrivniki“ maxsus operatsiyasi boshligʻi (1977).

Biografiyasi 
Vadim Nikolayevich 1924-yil 25-noyabrda Toshkent shahrida OGPU xodimi oilasida tavallud topgan. Otasi 1930-yilda bosmachilar tomonidan oʻldirilgan.

Ulugʻ Vatan urushi boshlanganidan soʻng, 1941-yildan boshlab, Qizil armiya safida xizmat qilgan. Nikolayevich 3-tank bataloni tarkibida urush qatnashchisi, 1-Boltiq frontining 79-tank brigadasi tank komandiri va tank vzvod komandiri boʻlib xizmat qilgan. 1944-yil 25-avgust va 24-noyabrda Qizil Yulduz va Qizil Bayroq ordenlari bilan taqdirlangan.

Udilov 1946-yilda Oʻzbekiston SSR Davlat xavfsizlik vazirligining tashqi kuzatuv xizmati operativ xodimi boʻlgan. Keyinchalik Birinchi (Amerika) bosh boshqarma va SSSR DXQ Ikkinchi Bosh boshqarmasida (aksil-razvedka) xizmat qilgan. U 60-yillarning oʻrtalarida AQShning Moskvadagi elchixonasi binosiga yashirincha kirish boʻyicha maxsus operatsiyada qatnashgan. 1962-yildan 1964-yilgacha Bolgariya Xalq Respublikasi Ichki ishlar vazirligi huzuridagi DXQ vakolatxonasining kontrrazvedka masalalari boʻyicha katta maslahatchi oʻrinbosari lavozimida faoliyat olib borgan .

Vadim Nikolayevich 1977-yilda Moskvadagi bir qator teraktlar („Vzrivniki“ operatsiyasi) boʻyicha tezkor qidiruv guruhiga rahbarlik qilgan. 1977-yildan 1980-yilgacha SSSR DXQ Ikkinchi Bosh boshqarmasining tahliliy boshqarmasi boshligʻining oʻrinbosari boʻlib, keyinchalik shu boshqarma boshligʻining birinchi oʻrinbosari boʻlib ishlagan.

Vadim 2001-yil 3-iyulda Moskvada vafot etgan.

Mukofotlari 
Vadim Udilov 1944-yilda Qizil Bayroq ordeni, 1-darajali Vatan urushi ordeni, 1944-yilda Qizil yulduz ordeni va 1945-yilda „1941-1945-yillardagi Ulugʻ Vatan urushida Germaniya ustidan qozonilgan gʻalaba uchun“ medali bilan taqdirlangan.

Manbalar 

„1941-1945-yillardagi Ulugʻ Vatan urushida Germaniya ustidan qozonilgan gʻalaba uchun“ medali sohiblari
Qizil Yulduz ordeni sohiblari
1-darajali Vatan urushi ordeni sovrindorlari
Qizil Bayroq ordeni sohiblari
General-mayorlar (SSSR)
Moskvada vafot etganlar
2001-yilda vafot etganlar
3-iyulda vafot etganlar
Toshkentda tugʻilganlar
1924-yilda tugʻilganlar
25-noyabrda tugʻilganlar
Konstantin Urjunsev

Konstantin Isaakovich Urjunsev (1908-yil 24-dekabr, Toshkent – 1977-yil 4-mart, Kiyev) – Sovet harbiy uchuvchisi, Sovet Ittifoqi Qahramoni, Ulugʻ Vatan urushi yillarida, 171-chi gvardiya bombardimonchi aviatsiya polkining eskadron komandiri. 18-havo armiyasining gvardiya mayori. Tu-4 bombardimonchi samolyoti ekipaji qoʻmondoni, birinchi boʻlib yadroviy qurolni portlatish bilan shugʻullangan.

Biografiyasi 
Konstantin Urjunsev 1908-yil 24-dekabrda Toshkent shahrida dehqon oilasida tavallud topgan. 1931-yildan KPSS aʼzosi. U oʻrta maktabning yetti sinfini tamomlagan. Konstantin 1930-yilda Qizil Armiya safiga chaqirilgan. Kichik aviatsiya mutaxassislari maktabini, 1936-yilda Odessa harbiy uchuvchilar maktabini tamomlagan. Sovet-fin urushi qatnashchisi.

Konstantin Isaakovich 1941-yil avgustdan Ulugʻ Vatan urushi janglarida qatnashgan. 1945-yil may oyiga kelib fashist qoʻshinlarini bombardimon qilish uchun 208 marta parvoz qilgan va dushmanga katta zarar yetkazgan.

1948-yil 23-fevralda SSSR Oliy Kengashi Prezidiumining farmoni bilan qoʻmondonlik topshiriqlarini namunali bajargani, gvardiyaning jasorati va qahramonligi uchun mayor Konstantin Isaakovich Urjuntsev Lenin ordeni, „Zolotaya Zvezda“ medali va Sovet Ittifoqi Qahramoni unvoni bilan taqdirlangan.

Urjunsev 1948-yilda Oliy Ofitserlik uchish taktikasi maktabini tamomlagan. Shundan soʻng Qrimdagi 71-maxsus poligonga xizmatga oʻtkazilgan.

Podpolkovnik Urjunsev 1955-yil 24-iyuldan beri zaxirada. U „Stroydormash“ zavodida sifat nazoratchisi boʻlib ishlagan. Kiyevda yashagan va 1977-yil 4-martda vafot etgan. Kiyevdagi Lukyanovskoe harbiy qabristoniga dafn qilingan.

Mukofotlar 
Konstantin Urjunsev 1940-yil „Jasurlik uchun“, 1944-yil „Jangovor xizmatlari uchun“, „Leningrad mudofaasi uchun“ va 1943-yil „Stalingrad mudofaasi uchun“ medallari bilan taqdirlangan.

Xotirasi 
Bixov shahridagi Qahramonlar maydoniga Urjuntsevga atab byust oʻrnatilgan.

Manbalar 

Sovet Ittifoqi Kommunistik Partiyasi aʼzolari
Ulug‘ Vatan urushidagi g‘alabaning 25 yilligi nishoni sohiblari
Kenigsbergni ozod qilganlik uchun medali sohiblari
Ulugʻ Vatan urushidagi gʻalabaning 30 yilligi medali sohiblari
Ulugʻ Vatan urushidagi gʻalabaning 20 yilligi medali sohiblari
„1941-1945-yillardagi Ulugʻ Vatan urushida Germaniya ustidan qozonilgan gʻalaba uchun“ medali sohiblari
Stalingrad mudofaasi uchun medali sohiblari
Moskva mudofaasi uchun medali bilan mukofotlanganlar
“Vladimir Ilich Lenin tavalludining 100 yilligi munosabati bilan” medali sohiblari
Jangovar xizmatlari uchun medali sohiblari
Jasurlik uchun medali bilan mukofotlanganlar
Qizil Yulduz ordeni sohiblari
1-darajali Vatan urushi ordeni sovrindorlari
Qizil Bayroq ordeni sohiblari
Lenin ordeni sohiblari
Sovet Ittifoqi Qahramonlari
Kiyevda vafot etganlar
1977-yilda vafot etganlar
4-martda vafot etganlar
Toshkentda tugʻilganlar
1908-yilda tugʻilganlar
24-dekabrda tugʻilganlar
Arashon buva ziyoratgohi

Arashon ziyoratgohi – ziyoratgoh Qurama qishloq fuqarolar yigʻinining togʻli hududida joylashgan boʻlib, hozirda Namangan viloyati Pop tumani hududiga qarashli hisoblanadi. U yerni ziyorat qilganlar bunda mavjud boʻlgan buloq suvidan ham ichadilar. Ziyoratgoh togʻli hududning yuqori qismida joylashganligi bois ziyoratchilar asosan, yoz oylarida boradilar. A.Shevyakovaning yozishicha, buloqdan taxminan 50 metr narida qadimgi masjid oʻrni va qabrlar mavjud boʻlgan.
Arashon (sankritcha arasan – obihayot) – issiq mineral suvli buloq. Arashon, asosan, geografik nomlar tarkibida kelgan. Arashon, arasan, arshan shakllarida Sibirda va Oʻrta Osiyoda juda koʻp joy nomlari tarkibida uchraydi.
XX asrning 20-yillarida Oqtovdagi milliy ozodlik harakatining yoʻlboshchisi Said Eshon Arashon buva ziyoratgohining shayxi edi. Unda bobolaridan inom etilgan Arashon haqidagi hujjat saqlanib qolgan. Said Eshonning nabirasi Malik Marahimovning uyida saqlanayotgan risola oʻrganib chiqilib tadbiq etildi.

Manbalar 

Toshkent
Ziyoratgohlar
Naum Samoylov

Naum Aleksandrovich Samoylov (1941-yil 9-dekabr, Toshkent, Oʻzbekiston SSR) – sovet va rus olimi, texnika fanlari doktori (1995-yildan), USPTU texnologiya fakulteti neft kimyosi va kimyo texnologiyasi kafedrasi professori (2001-yildan). Shuningdek, USPTUning „Kimyoviy texnologiyalar jarayonlari va apparatlari“ ixtisosligi boʻyicha dissertatsiya kengashi aʼzosi, Boshqirdiston Respublikasida xizmat koʻrsatgan ixtirochi. Rossiya Federatsiyasi Oliy kasbiy taʼlimning faxriy xodimi (2002).

Professor N. A. Samoylovning 774 ta ilmiy ishlar, jumladan, 4 ta monografiya, 55 ta patent, 400 dan ortiq maqola va 30 dan ortiq oʻquv-metodik ishlari nashr etilgan.

Hayoti 
Naum Samoylov 1941-yil 9-dekabrda Toshkent shahrida tugʻilgan. Toshkent shahri 1941–1945-yillardagi dahshatli urush yillarida eng yirik evakuatsiya markazi boʻlgan. Millionga yaqin sovet fuqarolari va 200 mingdan ortiq bolalarni ochlikdan qutqarib qolgan. Otasi – Aleksandr Izrailyevich Samoylov, onasi – Fanya Naumovna Samoylova (yani Reznik).

Taʼlimi 
Naum Samoylov 1958-yili Ufa shahridagi 62-maktabni kumush medal bilan tamomlagan. Bolaligi, yoshligi – uning butun hayoti Ufa shahrining eng shimoliy sanoat tumani Chernikovka bilan bogʻliq boʻlgan. Urushdan keyingi yillarda Chernikovka (1944–1956-yillarda Chernikovsk shahri) sanoat korxonalari tomonidan qurilgan.

1958—1963-yillarda Ufa neft institutida tahsil olgan. Keyin seolitlar bilan quritishni oʻrganish boʻyicha bitiruv loyihasini himoya qilgan. Institutni imtiyozli diplom bilan tugatib, Kimyoviy texnologiya jarayonlari va apparatlari kafedrasida assistent lavozimida ishlagan. U yerda katta oʻqituvchi va dotsent boʻladi. Doktorlik dissertatsiyasini himoya qilgandan soʻng, UNI (1999-yildan USPTU) neft kimyosi va kimyo texnologiyasi kafedrasi professori boʻlib ishlaydi.

N. A. Samoylov 2021-yilga kelib 2 nafar fan doktori va 5 nafar fan nomzodini tayyorlagan. Hozirda 2 nafar aspirantga ilmiy rahbarlik qilmoqda.

Manbalar 

Toshkentda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
1941-yilda tugʻilganlar
9-dekabrda tugʻilganlar
Aleksey Ustayev

Aleksey Yakubovich Ustayev (1960-yil 12-aprel) – tadbirkor, moliyachi va investor. 1988-yilda zamonaviy Rossiya tarixidagi birinchi „Viking“ tijorat bankiga asos solgan.

Aleksey 1984-yildan „Lengidroenergostroy“ korxonasida ishlagan va shaharni suv toshqinlaridan himoya qiluvchi inshootlar majmuasini qurishda ishtirok etgan.

1987-yilda tadbirkorlik bilan shugʻullanib, „Viking“ sovet-shved bankining bosh direktori va „Vera“ ishlab chiqarish kooperativining raisi boʻldi.

1988–2014-yillarda „Viking“ banki boshqaruvi raisi (1991-yilgacha „Patent“ kooperativ banki).

2014–2023-yillarda „Viking“ tijorat aksiyadorlik banki prezidenti, direktorlar kengashi aʼzosi boʻlgan.

Rossiya birinchi tijorat bankining tashkil etilishi 
1988-yil avgust oyida Sankt-Peterburgda zamonaviy Rossiya tarixidagi birinchi xususiy tijorat banki „Viking“ tashkil etildi. Bankka 2-sonli litsenziya berilgan (birinchi litsenziya Qozogʻistondagi bank tomonidan olingan boʻlib, u 1990-yillarda yopilgan). Bankning ochilishi bilan yangi Rossiyada bank tizimining shakllanishi boshlandi. Aleksey Ustayev Anatoliy Kurkov (Leningraddagi Ichki ishlar vazirligi markaziy kengashining sobiq boshligʻi), Valeriy Zaborov (Leningrad viloyati prokurorining sobiq yordamchisi), Nikolay Sergiyenko (sobiq boshliq oʻrinbosari), Leonid Perekrestov (politsiya general-mayori), Viktor Xalanskiy (Sankt-Peterburgdagi zamonaviy bank tizimining asoschisi, 1990–1996-yillarda RSFSR Markaziy banki bosh boshqarmasi boshligʻi. Leningrad va Sankt-Peterburgda) kabi hukumat amaldorlari, shuningdek, boshqa bir qator nufuzli shaxslar bilan jamoa tuzgan.

Ijtimoiy faoliyati 
Aleksey Yakubovich 2004-yildan Sankt-Peterburg muhandislik akademiyasining akademigi, 2004–2006-yillar oraligʻida Sankt-Peterburg shaxmat federatsiyasi prezidenti va 2007-yildan Shimoli-gʻarbiy federal okrugi shaxmat federatsiyalari assotsiatsiyasi prezidenti boʻlgan.

Mukofotlari 
Aleksey 2014-yil 29-yanvarda Slovakiya Respublikasi Prezidentining medali va 2003-yil 31-mayda 2-darajali Slovakiya Respublikasi Prezidentining xochi bilan taqdirlangan.

Manbalar 

Toshkent davlat texnika universiteti bitiruvchilari
Yashayotgan insonlar
1960-yilda tugʻilganlar
Toshkentda tugʻilganlar
12-aprelda tugʻilganlar
Andrey Panferov

Andrey Borisovich Panferov (1960-yil 4-avgust, Toshkent) – Novosibirsk viloyati Qonunchilik assambleyasi raisining birinchi oʻrinbosari (vitse-spiker), Rossiya Qurolli Kuchlari GRU 67-alohida brigadasi harbiy xizmatchisi, isteʼfodagi GRU polkovnik-leytenanti. 2019-yil 29-yanvardan 23-oktyabrgacha „Yagona Rossiya“ partiyasining Novosibirsk viloyat boʻlimi kotibi.

Biografiyasi

Oilasi 
Andrey Borisovich 1960-yil 4-avgustda Toshkentda tavallud topgan. Bobosi GRU zobiti, Afgʻonistonda bosmachilarga qarshi janglar qatnashchisi. Togʻasi afgʻonistonlik, onasi asli eronlik boʻlgan.

Andrey oilali, ikki nafar farzandi bor. Xotini yengil atletika bilan shugʻullangan. Oʻgʻli kurashchi boʻlib, Rossiya Pankration chempionatida ogʻir vaznda 2-oʻrinni egallagan. Qizi prokuratura va Narkotik moddalarni nazorat qilish davlat xizmati xodimi boʻlib, taekvondo va dzyudo bilan shugʻullangan. Alekseyning oʻzi boks va triatlon bilan shugʻullanadi.

Harbiy xizmati 
Panferov 1977-yilda Toshkent shahridagi 110-sonli oʻrta maktabni tamomlagan. 1977–1979-yillarda Lenin nomidagi Toshkent Davlat universitetida Glatsiologiya fakultetida tahsil olgan. 1979-yil aprel oyida SSSR Qurolli Kuchlari safiga chaqirilib, SSSR Qurolli Kuchlari GRU Bosh shtabining Chirchiq (Toshkent viloyati) Turkiston harbiy okrugida xizmat qilgan.

Andrey Borisovich 1984-yilda Novosibirsk oliy harbiy-siyosiy maktabining havo-desant kuchlari fakultetini tamomlagan. U Oʻrta Osiyo harbiy okrugida SSSR Qurolli Kuchlari Bosh shtabi GRU boʻlinmalari tarkibida maxsus kuchlar rotasi qoʻmondoni oʻrinbosari sifatida xizmat qilgan. 1987–1988-yillarda Afgʻonistondagi jangovar harakatlarda (Qandahor viloyati) maxsus kuchlar rotasi qoʻmondoni oʻrinbosari sifatida qatnashgan. 1988–1991-yillar oraligʻida Kavkazorti harbiy okrugida xizmat qilgan.

Aleksey 1998-yilda tashkiliy va shtat chora-tadbirlari tufayli zaxiraga oʻtkazildi, aslida ishdan boʻshatilgan edi.

Mukofotlari 

Aleksey Borisovich IV darajali „Vatanga xizmatlari uchun“, „Aleksandr Nevskiy“, „Jasorat“, „Qizil Yulduz ordenlari“ va „Jangovar xizmatlari uchun“ medali bilan taqdirlangan.

Manbalar 

Birinchi chechen urushi ishtirokchilari
Sovet—Afgʻon urushi odamlari
Jangovar xizmatlari uchun medali sohiblari
Qizil Yulduz ordeni sohiblari
Jasorat ordeni sohiblari
Rossiyaning Aleksandr Nevskiy ordeni sohiblari
Toshkentda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
1960-yilda tugʻilganlar
4-avgustda tugʻilganlar
AVO bank

AVO bank – Oʻzbekistonda faoliyat yurituvchi tijorat banki. 2023-yilgacha „Oʻzagroeksportbank“ nomi ostida faoliyat yuritgan.

Tarixi 

2017-yil „Oʻzbekoziqovqatxolding“ XK, Oʻzbekiston Tiklanish va taraqqiyot jamgʻarmasi, „Oʻzagrosugʻurta“ AJ, „Oʻzbekinvest“ milliy eksport-import sugʻurta kompaniyasi, „Kafolat SK“ AJ, „Oʻzagroeksport“ AJ va Oʻzbekiston Fermerlar kengashining taklifiga koʻra Oʻzbekiston Respublikasi prezidentining qarori asosida „Oʻzagroeksportbank“ aksiyadorlik tijorat banki tashkil qilinadi. Yuqoridagi tashkilotlar „Oʻzagroeksportbank“ ATB muassislari etib belgilanadi. Bankning boshlangʻich ustav kapitali miqdori 10,0 million evrodan edi. 2-iyul kuni Markaziy bank tomonidan litsenziya oladi.

Bank muassislari 

Bank tashkil qilingan vaqtda Oʻzbekiston Tiklanish va taraqqiyot jamgʻarmasi bankning 75 foizga, "Oʻzbekinvest" MEISK 10 foiz, „Oʻzbekoziqovqatxolding“ XK 5 foiz, „Oʻzagrosugʻurta“ AJ 5 foiz, "Kafolat SK" AJ 5 foizga egalik qilar edi.

2022-yil dekabr oyida Olimjon Shodiyevga qarashli „Support Level“ kompaniyasi „Uzagroeksportbank“ning davlat ulushini 5 mln. dollarga sotib oladi.

Yana qarang 

 Shveysariya bank tizimi
 Bank tizimi

Manbalar 

Oʻzbekiston banklari
Aleksandr Petrovskiy

Aleksandr Alekseyevich Petrovskiy (1989-yil 3-mart, Toshkent) – rossiyalik shosse va trek velosportchisi. 2007-yildan beri trekda Rossiya terma jamoasi aʼzosi, jamoaviy poygalarda Butunrossiya chempioni, Yevropa va Jahon yoshlar chempionatlari sovrindori, Yozgi Olimpiya oʻyinlari ishtirokchisi. Pekindagi Olimpiya oʻyinlari gʻolibi. Magistral yoʻlda 2009-yildan beri „Katyusha“ kontinental ferma klubida professional darajada ishlaydi. Xalqaro toifadagi sport ustasi.

Biografiyasi 
Aleksandr Petrovskiy 1989-yil 3-martda Oʻzbekiston SSRning Toshkent shahrida tavallud topgan, biroq keyinchalik Moskvaga koʻchib oʻtgan. U erta bolalikdan velosport bilan faol shugʻullana boshlagan. Ixtisoslashtirilgan olimpiya zaxiralari bolalar va oʻsmirlar sport maktabida B. S. Zimin, V. A. Prilutskiy, A. V. Bormotov kabi mutaxassislar rahbarligida shugʻullangan. U Moskva shahar jismoniy tarbiya va sport uyushmasi hamda poytaxtning „Dinamo“ sport jamiyati aʼzosi boʻlgan.

Aleksandr Alekseyevich oʻzining birinchi muvaffaqiyatiga 2007-yilda Rossiya oʻsmirlar velosport jamoasiga qoʻshilganida va Germaniyada boʻlib oʻtgan oʻsmirlar oʻrtasidagi Yevropa chempionatida qatnashganida erishgan. U yerda Medison va jamoaviy poygalarda gʻolib chiqib, kumush va bronza mukofotlarini qoʻlga kiritgan. Keyinchalik Meksikada boʻlib oʻtgan oʻsmirlar oʻrtasidagi jahon chempionatiga bordi va u yerda jamoasi bilan kumush medalni qoʻlga kiritdi. Aleksandr Medisonda chempion boʻldi. Bir yil oʻtgach, sportchi Polshaning Pruskov shahrida boʻlib oʻtgan Yevropa chempionatida kumush medalni qoʻlga kiritdi va bir qator muvaffaqiyatli chiqishlari tufayli 2008-yilda Pekinda boʻlib oʻtgan yozgi Olimpiya oʻyinlarida jamoaviy kurashda mamlakat sharafini himoya qilish huquqini qoʻlga kiritdi. Jamoadoshlari Aleksey Markov, Aleksandr Serov va Nikolay Trusov bilan birgalikda saralash bosqichida sakkiz bor ishtirok etdi. Shundan soʻng Olimpiya chempioni Bredli Uiggins boshchiligidagi kuchli britaniyalik jamoa bilan toʻqnash keldi va yakuniy protokolda oltinchi oʻrinni egalladi.

Petrovskiy 2009-yilda Minskda boʻlib oʻtgan yoshlar oʻrtasidagi Yevropa chempionatidagi jamoaviy poygada gʻolib chiqdi. Biroq, mavsumning koʻp qismini shosse velosipediga bagʻishladi va „Katyusha“ kontinental ferma klubiga qoʻshildi. U koʻplab musobaqalarda qatnashdi, jumladan, Portugaliya Gran-prining ochilish bosqichida bronza medali sohibi boʻldi va Udmurt Gran-prining uchinchi bosqichida ham bronza medalini qoʻlga kiritdi.

Katta sport yutuqlari uchun unga Aleksandr Petrovskiyga „Rossiyaning xalqaro toifadagi sport ustasi“ faxriy unvoni berilgan.

Manbalar 

Toshkentda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
1989-yilda tugʻilganlar
3-martda tugʻilganlar
Valeriy Pecheykin

Pecheykin Valeriy Valeryevich (1984-yil 7-oktyabr, Toshkent, Oʻzbekiston SSR, SSSR) – rus dramaturgi, ssenariynavis, jurnalist, pedagog.

Biografiyasi 
Valeriy 1984-yil 7-oktyabrda Toshkent shahrida tavallud topgan. U Toshkent davlat iqtisodiyot universitetini iqtisodchi mutaxassisligi boʻyicha tamomlagan.

Pecheykin Toshkentda Oʻzbekiston Vazirlar Mahkamasining „Pravda Vostoka“ gazetasida katta muxbir, „Ilhom“ teatrida rejissyor yordamchisi boʻlib faoliyat olib borgan. U oʻzining badiiy rahbari Mark Vayl bilan birgalikda teatr sahnasida qoʻyilgan Aleksandr Nikolayev ijodi haqida „Radeniye s granatom“(Dmitriy Tixomirov taxallusi bilan) pyesasini yozdi.

Valeriy Valeryevich Royal Court teatrida dramaturglar uchun xalqaro seminar rezidenti hamda Rossiya Yozuvchilar uyushmasi aʼzosi boʻlgan.

2013-yildan Gogol nomidagi teatrda dramaturg boʻlib ishlagan. Teatrning ochilish spektakli uchun Pecheykin „Den“ spektaklini yozdi. 2017-yildan „Gogol+“ yoʻnalishi kuratori boʻldi.

Pedagogik va ijodiy faoliyati 
Pecheykin Oliy Iqtisodiyot maktabida, Maya Kucherskayaning Creative Writing maktabida, Gogol maktabida dars bergan.

U Voznesenskiy markazida „Kutprosvet“ dasturini olib borgan.

Valeriy Bookmatening „Listay vpravo“ kitob podkasti boshlovchisi boʻlgan.

Jurnalistika 

Valeriy Moskvich Mag, GQ, S7, Forbes, Kommersant Lifestyle, Storytel, Moskva Karnegi markazi nashrlari uchun kolumnist boʻlib faoliyat yuritgan.

Mukofotlari 
Pecheykin 2007-yilda „Sokoli“ spektakli uchun drama nominatsiyasida „debyut“ mukofoti laureati va shu spektakli uchun „Novaya drama“ festivalida birinchi mukofot sovrindori boʻldi. „Moya Moskva“ spektakli uchun A. M. Volodin xotirasiga bagʻishlangan „Pyat vecherov“ tanlovi laureati.

Spektakllari 
Valeriy 2005-yil „Sokoli“, 2008-yil „Moya Moskva“, 2009-yil „Net“, 2011-yil „Rossiya, vperyod!“, 2013-yil „Lutsifer“ va 2018-yil „Filosofi“ spektakllarini yaratdi.

Manbalar 

Rossiyalik jurnalistlar
Rossiya ssenariychilari
Toshkentda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
1984-yilda tugʻilganlar
7-oktyabrda tugʻilganlar
Sayid Sulton Ali masjidi

Sayid Sulton Ali masjidi () Iroqning Bagʻdod shahrida joylashgan qadimiy masjiddir. U shaharning madaniy meros obyektlari qatoriga kiradi, masjid Rusafa tarixiy hududining janubiy qismida, al-Rashid koʻchasida, Dajla daryosiga tutash al-Ahror koʻprigi yaqinida joylashgan. Masjid birinchi marta 1590-yilda Ali Posho hukmronligi ostida tashkil etilgan. Masjidning nomi unda dafn etilgan Sayid Sulton Ali nomi bilan ataladi.

2001-yilda masjidda qayta tiklash ishlari amalga oshirildi. Masjidni rivojlantirish Iroqning sobiq prezidenti Saddam Husayn buyrugʻiga koʻra amalga oshirildi.

Qurilishi 
Masjidda shayx Ahmad Shaks al-Alusiy singari taniqli ulamolar dars bergan madrasa mavjud. Madrasa 1873-yilda qayta tiklandi, uning maydoni  ga qadar kengaytirildi. Shuningdek, unda Tekyeh Quratun Ali nomi bilan mashhur takya ham bor. Masjidga gʻishtdan qurilgan, Usmonli meʼmoriy uslubi shaklini olgan, hamda koʻk koshinlar bilan bezatilgan minora biriktirilgan. Haram  maydonni tashkil etadi va oʻzida 1000 ta namozxonni sigʻdira oladi. Haramda eski mehrob va minbar mavjud boʻlib, devor yuzasiga Qur’on oyatlari bitilgan.

Masjidning chap tomonida Sayid Sulton Ali ziyoratgohi va maqbarasi joylashgan boʻlib, uning shaxsi haligacha ochiqlanmagan, baʼzi odamlar uni Rifoiy tariqatining asoschisi Ahmad ar-Rifoiyning otasi deb taʼriflaydilar. Biroq iroqlik tarixchi Muhammad Bahja al-Atoriy uni Imom Jafar as-Sodiq, Sulton Ali ibn Ismoil ibn Jafarning avlodi deb hisoblaydi va avvalgi nazariyani uydirma deb biladi. Yana bir hurmatli avliyo Imom ar-Ravos Sulton Alining yoniga dafn etilgan.

Oʻng tomonda madrasaga kirish eshigi hamda Xotun binti Dorush Jalabiyning qabri joylashgan. Markazda masjid koridoriga kirish eshigi mavjud.

Yana qarang 

 Iroqda islom
 Iroqdagi masjidlar roʻyxati

Manbalar 

Bagʻdoddagi masjidlar
Koordinatalar Vikimaʼlumotlarda
16-asr masjidlari
Begum Shohi masjidi

Begum Shahi masjidi (), rasman Mariyam Zamani Begum masjidi (), 17-asr boshlariga oid masjid boʻlib, Pokistonning Panjob shtatidagi Lahor shahrida joylashgan. Boburiy imperatori Maryam-uz-Zamoniy, imperator Akbarning sevimli turmush oʻrtogʻi tomonidan qurilgan Pokistondagi eng yirik masjidlardan biridir. Masjid 1611—1614-yillarda Boburiy imperatori Jahongir davrida qurilgan.

Bu Lahordagi eng qadimgi Boburiy davridagi masjiddir. Masjid gulli naqshlar bilan ishlanganligi, shuningdek, Allohning ismlari yozuvlari bilan mashhur.

Fon 
Masjid Boburiy imperatori Akbar, imperator Jahongirning onasi va imperator Maryam-uz-Zamoniy tomonidan barpo etilgan. Jahongirning imperatorlik davrida davrida, milodiy 1614-yilda (hijriy 1023-yil) qurilgan.

Maryam Zamoniy, asli hindu malikasi. Musulmonga turmushga chiqqan va diniy toʻsiqlar bilan cheklanmasdan, xristianlar hukmron boʻlgan suv yoʻllarida savdo qilgan.

Ushbu masjid umumiy xotirada „Begum Shohi masjidi“ nomi bilan mashhur boʻlib, uning unvonlaridan biri „Shohi Begum“ ( imperator ayoli).

Joylashuvi 
Masjid Lahor qal’asining sharqiy devorlariga qarama-qarshi boʻlgan devor bilan oʻralgan Lahor shahrining eski Masti darvozasi yaqinida joylashgan.

Tarixi 
Bu masjid Jome masjid sifatida qurilgan. Qurilish 1611-yilda boshlanib, 1614-yilgacha davom etgan. Masjid porox zavodiga aylanguniga qadar ikki yuz yildan koʻproq vaqt davomida Boburiy zodagonlari va oddiy odamlar namoz oʻqishgan.

Lahordagi sikxlar hukmronligi davrida bu masjid Ranjit Singx tomonidan porox zavodiga aylantirilgan va u oʻsha paytda Barudxona Vali masjidi („Porox masjidi“) nomi bilan tanilgan.

Milodiy 1850-yilda oʻsha paytda Lahor komissarining oʻrinbosari boʻlgan mayor Makgregor masjidni, unga biriktirilgan doʻkonlar va uylar bilan birga musulmonlar ixtiyoriga qaytardi va hozirgi rasmiy nomi – „Mariyam Zamoniy masjidi“ nomini oldi.

Manbalar 

Lahordagi masjidlar
Boburiy masjidlari
Lahor devorli shahri
1614-yilda qurilgan diniy binolar va inshootlar
1610-yillarda qurib bitkazilgan masjidlar
Mariam-uz-Zamoniy