MLDataScientist/Wikipedia-uzbek-2024-05-01 huggingface dataset:
Stanislav Vostokov

Stanislav Vladimirovich Vostokov (1975-yil 1-aprel, Toshkent) – rus bolalar yozuvchisi, shoir va tabiatshunos.

Hayoti 
Stanislav Vostokov 1975-yilda Toshkentda tavallud topgan. Maktabni tugatgach, Benkov nomidagi Respublika rassomlik kollejiga oʻqishga kirgan. Oʻqishni tamomlagandan soʻng, Toshkent hayvonot bogʻida ishlagan. Keyinchalik Kambodjadagi ekologik loyihada ishtirok etgan.

Shoir 1995-yilda Angliyada tahsil oldi. Hayvonlarning noyob turlarini saqlash boʻyicha mutaxassis boʻlish uchun kurslarda oʻqidi va Djersi orolida tabiatni muhofaza qilish xalqaro oʻquv markazida ishladi. Vostokov mehnat faoliyati davomida kundalik yuritdi va uni saqladi. Keyinchalik bu yozuvlar yordamida „Ostrov, odetiy v djersi“ (2007) kitobini qayta ishladi. Kambodjadagi loyihalarida brakonerlardan qutqarilgan gibbonlar uchun reabilitatsiya markazini qurish va „Tabiiy qoʻriqxonalar va noyob hayvonlar xaritasi“ ni keng targʻib qilish orqali ikki marta Jerald Darrell fondidan grantlar oldi.

Bundan tashqari, Vostokov Butunrossiya tabiatni muhofaza qilish ilmiy-tadqiqot institutida va Moskva hayvonot bogʻida ishlagan. Bu tajriba uning „Moskovskiy zoopark. Rasskazi slujatelya“ (2004) kitobida namoyon boʻlgan. Keyinchalik bu kitob „Ne kormit i ne draznit!“ nomi bilan qayta nashr etilgan (2010). 2011-yilda bolalar va oʻsmirlar uchun 40 ta mamlakat yozuvchilari tomonidan yaratilgan eng yaxshi kitoblarning yillik katalogiga kiritildi.

Stanislav Vostokov 1998-yilda sheʼrlari bosma nashrlardan chiqa boshlaganida oʻzini yozuvchi sifatida namoyon qildi. „Murzilka“, „Prostokvashino“, „Kukumber“, „Vovochka“, „Kolobok i dva jirafa“, „Yuniy naturalist“, „Pionerskaya pravda“ va „Jili-bili“ gazetalarida faoliyat olib borgan.

Butunrossiya „Kniga goda: vibirayut deti“ loyiha-tanlovi natijalariga koʻra (Shildrenʼs Choices mukofotining ruscha versiyasi „Detskiy vibor“), S. Vostokovning „Veter delayut derevya“ kitobi 2012-yilda nashr etilgan eng yaxshi kitoblar oʻntaligiga kirdi.

Stanislav Vostokov mamlakat boʻylab koʻp sayohat qilgan, adabiy tadbirlarda qatnashgan. Maktablar va bolalar uylarida, klublar va kutubxonalarda yosh kitobxonlar bilan uchrashgan. Yozuvchini Germaniya, Finlyandiya va Kubadagi bolalar bilan uchrashishga taklif qilishgan.

Manbalar 
Toshkentda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
1975-yilda tugʻilganlar
1-aprelda tugʻilganlar
Pavel Ashaxmanov

Pavel Ivanovich Ashaxmanov (1885 – 1942, Toshkent) – sovet harbiy arbobi, general-mayor (1940).

Biografiya 
1885—yilda Transkaspiy mintaqasida harbiy oilada tugʻilgan. 1906—yilda Pavlovsk harbiy bilim yurtini tugatgan.

1910—yil 1—yanvardan boshlab 225-oʻrmon xoʻjaligi qoʻriqxonasi piyoda polkining leytenanti boʻlib xizmat qilgan. 1912-yilda Chuguev harbiy maktabida kurs zobiti, 1917-yilda xuddi shu maktabda oʻqituvchisi sifatida faoliyat ko'rsatgan. Rossiya armiyasida xizmat  qilgan vaqtida kapitan unvonini olgan.

Fuqarolar urushida toʻrtta qarama-qarshi qoʻshin tarafida jang qilgan. Nemis istilosidan keyin nemislar tomonidan bosib olingan hududda yashaydi. 1918—yilda Ukraina Xalq Respublikasi direksiyasi armiyasiga qoʻshildi. Ukraina davlat armiyasining bosh serjantlar instruktorlik maktabining pulemyot komandiri boʻlib xizmat qilgan. Hetman Pavel Skoropadskiy buyrugʻi bilan 1918—yilda harbiy brigadir lavozimiga koʻtarildi. 1919—yil 18—avgustdan Mogilev-Podolskiydagi UPR armiyasining 2-Plastun zaxira polkining komandiri boʻlib xizmat qilgan.

1919—yil noyabrda Mogilev-Podolskiy Rossiya janubi qurolli kuchlari qoʻshinlari tomonidan qoʻlga olingan, Ashaxmanov esa Ukraina armiyasidan qochib, Oq armiya tomoniga oʻtdi, soʻngra ularning saflarida jang qildi.

1919—yil dekabrda Odessa yaqinida qizillar tomonidan asirga olingan. U Qizil Armiyada xizmat qilishga rozi boʻldi, miltiq polkining komandiri etib tayinlandi, keyin Petrogradning 2-qoʻmondonlik kurslarining miltiq brigadasiga qoʻmondonlik qildi. Oq Armiya qoʻshinlariga qarshi janglarda koʻrsatgan jasorati uchun Qizil Bayroq ordeni bilan taqdirlangan. 1922—yildan 1924—yilgacha boʻlgan bir necha tozalashlardan keyin ham Qizil Armiyada xizmatda qoldi.

1922—yildan akademiyada tahsil olgan. 1924—yilda Qizil Armiya Harbiy Akademiyasi qoshidagi Oliy akademik kurslarni tamomlagan. 1924—yil avgustdan – Qizil Armiyaning 21-piyoda diviziyasi boshligʻi, 1930—yildan – M. V. Frunze nomidagi Qizil Armiya Harbiy Akademiyasida oʻqituvchi va katta oʻqituvchi boʻlib ishlagan. 1940—yil general mayor unvoni berilgan.

Ulugʻ Vatan urushi boshlanganidan keyin, 1941—yil oktyabr oyida u akademiya bilan Moskvadan Toshkentga evakuatsiya qilindi va u yerda dars berishni davom ettirdi. 1942—yil 25—oktabrda vafot etgan. Toshkentda dafn etilgan.

Oʻgʻli Vladimir (1907—yilda tugʻilgan) NKVD chegara qoʻshinlarida xizmat qilgan va polkovnik unvoniga ega boʻlgan.

Manbalar 

Toshkentda dafn etilganlar
Ishchi-Dehqon Qizil Armiyasining XX yilligi yubiley medali sohiblari
Qizil Bayroq ordeni sohiblari
General-mayorlar (SSSR)
Toshkentda vafot etganlar
1942-yilda vafot etganlar
25-oktyabrda vafot etganlar
1885-yilda tugʻilganlar
11-avgustda tugʻilganlar
Aleksandr Sukin

Aleksandr Timofeyevich Sukin (25-mart (6-aprel) 1887-yil, Orenburg viloyati – 1938-yil 28-mart, Toshkent) – general-mayor, Orenburg kazak armiyasining bolsheviklarga qarshi qoʻzgʻolonchilar janubiy otryadining shtab boshligʻi (1918), Orenburg 11-kazak polki qoʻmondoni (1918–1920). Surgunda Sovet harbiy razvedkasida ishlagan. General-leytenant Nikolay Sukinning ukasi.

Biografiyasi 
Aleksandr Timofeyevich 25-mart 1887-yilda Orenburg kazak armiyasi birinchi (Orenburg) harbiy boʻlimining Burannoye qishlogʻida kapitan Timofey Petrovich Sukinning oilasida tavallud topgan. Aleksandr Ikkinchi Orenburg kadet korpusini tamomlagan, soʻngra Nikolayev otliq maktabiga oʻqishga kirgan va uni birinchi toifa bilan tugatgan. Bundan tashqari, Ofitserlar gimnastikasi maktabida tahsil olgan.

Sukin 1918-yil sentyabr oyining oʻrtalarida Orenburg kazak armiyasining harbiy qoʻmondonligi tarkibida boʻlgan. Dastlab, Orenburg 7-kazak polkining vaqtincha qoʻmondoni etib tayinlangan, ammo bu buyruq Ural armiyasi korpusiga yuborilganligi sababli bekor qilingan. 1919–1920-yillardaoktyabr oyining boshida Orenburg 11-kazak polkining qoʻmondoni etib tayinlangan.

Sukin Oq Armiyaning Perm, Krasnoufimsk va Yekaterinburg operatsiyalarida qatnashgan. Toʻbil va Ishimda jang qilgan hamda Buyuk Sibir muzlik yurishida (Shimoliy Armiya ustuni tarkibida) qatnashgan. Keyinchalik general-mayor A. V. Zuyev oʻzining sobiq qoʻmondoni Sukinni „avantyurachilik va oʻzboshimchalik“ uchun qoralagan. Sukin va uning akasi 1920-yilda Rossiyaning Sharqiy chekkalari qurolli kuchlarida xizmat qilishni davom ettirgan.

Sukin 1937-yilning kuzida hibsga olingan, u oʻsha paytda Toshkentda yashagan. SSSR NKVD ning navbatdan tashqari yigʻilishida u „davlatga xiyonat va josuslik“da ayblanib, oʻlimga hukm qilingan. Hukm 1938-yil 28-martda amalga oshirilgan.

Mukofotlari 
Aleksandr Sukin 2-va 3-darajali Stanislav ordeni, 4-darajali Avliyo Vladimir ordeni va 1-darajali „Buyuk Sibir yurishi uchun“ ordeni sohibi boʻlgan.

Oilasi 
Aleksandrning akasi Nikolay Timofeyevich Sukin (1878–1937) – general-leytenant, VI Ural armiyasi korpusi qoʻmondoni (1919) boʻlgan va u Ataman A. I. Dutov bilan ziddiyatda boʻlgan .

Aleksandrning oʻgʻli Vadim Aleksandrovich Sukin (1913–1991) – qurilish muhandisi, arxitektor, Sovet razvedkachisi boʻlgan va NKVD lagerlarida 18 yil xizmat qilgan.

Manbalar 

Toshkentda vafot etganlar
1938-yilda vafot etganlar
28-martda vafot etganlar
1887-yilda tugʻilganlar
6-aprelda tugʻilganlar
Oleg Vyalov

Oleg Stepanovich Vyalov (23-yanvar 1904-yil, Toshkent, Rossiya Imperiyasi – 1-iyul 1988-yil) sovet geologi va paleontologi. Ukraina SSR Fanlar akademiyasining akademigi (1948).

Biografiyasi 
Oleg 10(23)-yanvar 1904-yilda Toshkent shahrida ofitser oilasida tavallud topgan.

1928-yilda Leningrad davlat universitetini tamomlagan.

Stepanovich 1927–1933-yillarda Geologiya qoʻmitasida ishlagan.

Oleg Stepanovich 1933–1948-yillarda VNIGRIda faoliyatini olib borgan.

1937-yilda „Oʻrta Osiyoning uchinchi darajali konlarini oʻrganish uchun materiallar“ mavzusida nomzodlik dissertatsiyasini himoya qildi.

Oleg professor (1941) va Ukraina SSR milliy fanlarv akademiyasining akademigi (1948).

Oleg „Sledi jiznedeyatelnosti organizmov i ix paleontologicheskoye znecheniye“ asari muallifi (1966).

SSSR Fanlar akademiyasining 1-Sovet Antarktika ekspeditsiyasi aʼzosi (1955–1956).

Vyalov 1988-yil 1-iyunda vafot etgan. U Lvovdagi Lichakovskiy qabristoniga dafn qilingan.

Tashkilotlarga aʼzoligi 
Ukraina Butunittifoq paleontologiya jamiyatining maxsus boʻlimi tashkilotchisi va birinchi raisi bo'lib faoliayt yuritgan (1977).

Oleg Vyalov Stepanovich „Hayvon va oʻsimlik organizmlarining tarixiy rivojlanish yoʻllari va qonuniyatlari“ muammosi boʻyicha Ilmiy kengash byurosi hamda SSSR Idoralararo stratigrafiya qoʻmitasining doimiy neogen va paleogen komissiyalari aʼzosi bo'lgan.

Xotirasi 
Chodir-togʻ platosining janubiy chekkasida gʻorga Vyalov nomi berilgan (balandligi 1105 m). Uning uzunligi 340 m, chuqurligi 81 m, maydoni 1675 m² ni tashkil etadi. 1927-yilda Chodir-togʻida joylashgan Bezdonnaya koni (443-4), birinchi boʻlib 100 m chuqurlikka erishgan Oleg Stepanovich Vyalov sharafiga nomlangan. Bu nom 1974-yilda olimning 70 yilligi munosabati bilan KAS Karst komissiyasi tomonidan berilgan.

Manbalar 

1988-yilda vafot etganlar
1-iyulda vafot etganlar
Toshkentda tugʻilganlar
1904-yilda tugʻilganlar
23-yanvarda tugʻilganlar
Hurmat Belgisi ordeni sohiblari
Xalqlar doʻstligi ordeni sohiblari
Lenin ordeni sohiblari
Valeriy Votrin

Valeriy Genrixovich Votrin (, 1974-yil 2-mart, Toshkent, Oʻzbekiston SSR, SSSR) – asli rus boʻlgan belgiyalik yozuvchi.

Biografiyasi 
Valeriy 1924-yil 2-mart kuni Toshkent shahrida tavallud topgan. Votrin Toshkent universiteti roman-german fakultetini tamomlagan. Tarjimon va atrof-muhit dasturlari koordinatori sifatida ishlagan. 2000-yilda Belgiyaga koʻchib oʻtgan va Brussel universitetida ekologiya boʻyicha magistrlik va doktorlik dissertatsiyalarini himoya qilgan. U 2007–2014-yillarda Moskvada istiqomat qilgan. Valeriy 2014-yilda Yevropaga qaytdi: Batda (Buyuk Britaniya) yashagan, 2021-yildan esa Niderlandiyada yashab kelmoqda. Ekologik konsalting kompaniyasida maslahatchi sifatida ishlaydi.

Ijodi 
Votrinning qisqa hikoyalarining birinchi nashri 1995-yilda „Sharq yulduzi“ jurnalida chop etilgan. Romanlari, qissalari, hikoyalari, „Poberejye“, „Dialog“ toʻplamlari „Sharq yulduzi“, „Novaya yunost“, „Noviy jurnal“, „Kreshatik“, „Russkaya proza“ va boshqalarda jurnallarda nashr etilgan. Valeriy „Jalitvoslov“ (2007), „Posledniy magog“ (2009), „Logoped“ (2012) nasriy kitoblar muallifi. Andrey Beliy (2009), Rossiya (2009), „Bolshaya kniga“ (2010, 2013), „Russkiy Buker“ (2013), Aleksandr Pyatigorskiy mukofotlari (2013) sovrindori.

Valeriy Flann OʻBrayen, Rassel Xoban, Teodor Frensis Pouis, Erik Stenbok, Uilyam Gerhardi roman va hikoyalarini hamda XVII–XX asrlardagi ingliz va shotland sheʼriyatini tarjima qilingan. Mishel de Gelderodning ikki jildlik drama va nasriy toʻplam tuzuvchisi (2004). Votrinning asosiy tarjima asari shotland shoiri Jeyms Tomsonning „Gorod strashnoy nochi“ sheʼri hisoblanadi.

Bibliografyasi 
Votrin „Germes“ (1996), „Poslednaya chasha gneva“ (1996), „Slomannaya komadiya“ (2007), „Posledniy Magog“ (2009), „Logoped“ (2012) nomli romanlar va „Jalitvoslov“ (2007) toʻplami muallifi.

Manbalar 

Oʻzbekiston Milliy universiteti bitiruvchilari
Toshkentda tugʻilganlar
1974-yilda tugʻilganlar
2-martda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
Rashid Kadirkayev

Rashid Abdulxatovich Kadirkayev (1963-yil 18-noyabrda, Toshkent, Oʻzbekiston SSR, SSSR) – sovet konkida uchish boʻyicha juftlik bahslarida qatnashgan figurali uchuvchi. U oʻzining eng katta muvaffaqiyatiga Yelena Kvitchenko bilan birgalikda erishdi. Ular SSSR chempionatining bronza medali sovrindorlari, Yevropa chempionati va 1989-yilgi jahon chempionati ishtirokchilari boʻlgan. Yoshligida Marina Nikityuk bilan birgalikda oʻsmirlar oʻrtasidagi jahon chempionatida ikki marta gʻolib boʻlgan (1980-yilda kumush va 1981-yilda bronza). SSSR xalqaro toifadagi sport ustasi.

Karyerasi 
Rashid Kadirkayev xalqaro miqyosdagi ilk muvaffaqiyatiga Marina Nikityuk bilan tandemda erishdi. Ular Permda Valeriy Tyukov bilan mashgʻulot oʻtkazdilar. Nikityuk va Kadirkayev 1980-yildagi oʻsmirlar oʻrtasidagi jahon chempionatida kumush medalni qoʻlga kiritishgan. 1981-yilda oʻsmirlar oʻrtasidagi jahon chempionatida esa bronza medalini qoʻlga kiritishgan.

Murabbiy Stanislav Juk 1982-yilda Marina Cherkasova bilan Rashidni birga sherik qildi. Biroq, bu hamkorlik muvaffaqiyatsizlikka uchradi va Kadirkayev Yelena Kvitchenko bilan sherik boʻlish uchun Leningradga koʻchib oʻtdi.

Kvitchenko va Kadirkayev Igor Moskvin bilan mashgʻulot oʻtkazishdi. Ular 1987-yilgi qishki Universiada gʻolibi boʻlishdi. Uch marta SSSR chempionatlarida bronza medali sovrindori boʻlishdi va 1989-yilgi Yevropa va jahon chempionatlarida qatnashishdi.

1986-yil Yerevanda 1-o'rinni va 1989-yil Minskda bo'lib o'tgan SSSR kubogida 2-o'rinni egallashgan.

Juftlik 1989-yilda oʻzlarining sport turlari boʻyicha professionalga aylanishdi va „Ice Capades„ shousi bilan gastrol qilishdi.

Hozirda Kadirkayev AQShda yashab, murabbiy boʻlib ishlaydi. Uning hozirgi va sobiq shogirdlari isroillik Tamar Kats va slovakiyalik Igor Matsipura.

Manbalar 

Toshkentda tugʻilganlar
Yashayotgan insonlar
1963-yilda tugʻilganlar
18-noyabrda tugʻilganlar
Abbos Mirzo masjidi

Abbos Mirzo masjidi (; ; ) Armanistonning Yerevan shahridagi XIX asrda qurilgan shia masjidi. Abbos Mirzo, XVIII asrda Yerevandagi qasr yaqinida masjid bunyod ettirgan. Bu masjid XIX asr boshlarida, Iravan xonligining oxirgi xoni (gubernatori) Husaynxon davrida qurilgan. Inshoot Fath-Alishohning oʻgʻli Qajar valiahdi Abbos Mirzo sharafiga Abbos Mirzo masjidi deb atalgan. Masjidning fasadi fors meʼmorchiligini aks ettiruvchi yashil va koʻk rangli oynalar bilan qoplangan. Yerevan ruslar tomonidan bosib olingandan soʻng, masjid qurol sifatida ishlatilgan. Keyinchalik kazarmaga aylantirilgan.

Sovet davrida masjid boshqa nasroniy binolari bilan birga qarovsiz holda tashlab qoʻyilgan. Shu sababli hozirga qadar masjidning faqat ramkasi saqlanib qolgan.

Avvalgi masjid 
Shoh Abbos masjidi Armanistonning Yerevan shahrida 17-asrda qurilgan. U Eron Safaviylar shohi Abbos I (Buyuk) hukmronligi davrida bunyod etilgan. Ganjadagi Shoh Abbos masjidi ham xuddi shu davrda barpo etilgan. Mazkur inshoot Sardor masjidi nomi bilan ham tanilgan. U Yerevan qalʼasidagi 2 ta yirik masjiddan biri (Rajab posho sunniy masjidi bilan birga) edi. Keyinchalik 1807-1817-yillarda shahzoda Abbos Mirzo Qojar tomonidan qayta tiklangan.

Galereya

Yana qarang 

 Moviy masjid

Manbalar 

Koordinatalar Vikimaʼlumotlarda
Armanistondagi shia masjidlari
19-asrga oid masjidlar
Qojarlar davri binolari
Al-Fateh katta masjidi

Al-Fateh masjidi (shuningdek, al-Fateh islom markazi va al-Fateh katta masjidi nomi bilan ham tanilgan) (; Transliteratsiya qilingan: Masjid al-Fatih) dunyodagi eng katta masjidlardan biri boʻlib, 6500 kvadrat metr maydonni egallagan va bir vaqtda 7000 dan ortiq namozxonni oʻzida sigʻdira oladi. Masjid marhum Shayx Iso bin Salmon al-Xalifa tomonidan 1987-yilda qurilgan va Ahmad al-Fateh nomi bilan atalgan. 2006-yilda bu joy Bahrayn Milliy kutubxonasiga aylantirildi.

Tavsifi 
Masjid Bahrayndagi eng katta namoz oʻqiladigan joy boʻlgan. U Manama shahriga qoʻshni boʻlgan Juffair shahridagi al-Fateh avtomagistrali boʻyida joylashgan. Al-Fateh masjidi tepasida qurilgan ulkan gumbaz butunlay shisha tolali xomashyodan qurilgan. Ogʻirligi 60 tonnadan ortiq boʻlgan gumbaz dunyodagi eng katta shisha tolali gumbaz hisoblanadi. Qavatlarda ishlatiladigan marmar Italiyadan, qandil esa Avstriyadan keltirilgan. Eshiklar Hindistonda oʻsadigan teak daraxtining yogʻochidan tayyorlangan. Masjid devorlari kufiy xattotligi yozuvlari bilan bezaklangan.

Kutubxonasi 
Ahmad al-Fateh islom markazi kutubxonasida 7000 ga yaqin kitoblar mavjud boʻlib, ularning baʼzilari 100 yillik va undan ham eskiroqdir. Bularga Muhammad paygʻambarning taʼlimotlari kitoblarining nusxalari yoki hadis kitoblari, Global Arab ensiklopediyasi, Islom huquqshunosligi ensiklopediyasi, Al-Azhar jurnallari kiradi. Shuningdek, kutubxonada koʻplab davriy nashrlar va jurnallarning koʻplab sonlari mavjud.

Turizm 
Masjid ibodat qilinadigan joy boʻlishidan tashqari, Bahraynning asosiy sayyohlik maskanlaridan biri hisoblanadi. U soat 9:00 dan 16:00 gacha ochiq boʻladi hamda bu yerda amalga oshiriladigan sayohatlar turli tillarda, jumladan, ingliz, fransuz, filippin, rus va boshqa koʻplab dunyo tillarda olib boriladi. Masjid juma kunlari tashrif buyuruvchi nomozxonlar va sayyohlar uchun ochiqdir.

Galereya

Yana qarang 

 Bahrayndagi masjidlar roʻyxati

Manbalar

Havolalar 

 Al-Fateh islom markazining rasmiy sayti
Manamadagi turistik diqqatga sazovor joylar
Manamadagi binolar va inshootlar
Manamadagi masjidlar
Koordinatalar Vikimaʼlumotlarda
Katta masjidlar
Sunniy masjidlari
Gumbazli masjidlar
Darigʻa Turanqulova

Turanqulova Darigʻa Turanqulovna (; 1948-yil 22-fevral, SSSR, Toshkent viloyati, Boʻstonliq tumani) – sovet va qozoq aktrisasi, teatr oʻqituvchisi, professor, Qozogʻistonda xizmat koʻrsatgan xodim (2011).

Hayoti 
Turanqulova Darigʻa Turanqulovna 1948-yil 22-fevralda Toshkent viloyatining Bo‘stonliq tumanida tugʻilgan.

1966-yilda Qurmangazi nomidagi Qozoq milliy konservatoriyasining kino aktyorligi va teatr sanʼati yoʻnalishiga oʻqishga kirgan va u yerni 1970-yilda imtiyozli diplom bilan tugatgan.

1970-yildan hozirgacha T.K.Jurgenov nomidagi Qozogʻiston Milliy Badiiy Akademiyasining (KazNAI) teatr sanʼati fakulteti professori va sahna nutqi kafedrasi mudiri lavozimlarida ishlab kelmoqda. Turanqulova Darigʻa Turanqulovna Qozog‘iston Milliy Badiiy Akademiyasi professori hisoblanadi.

Ilmiy va adabiy asarlari 
Darigʻa Turanqulova 1999-yilda „Sahna nutqi“ darsligi (), 2001-yilda „Badiiy oʻqish qobiliyati“ darsligi (), 2003-yilda „Yashirin soʻz – bu sahna modasi“ darsligi (), 2011-yilda „Sahna nutqi“ darsligi (), 2016-yilda 4-jildli „Sahna nutqi“ () darsliklari muallifi hisoblanadi.

Mukofotlari 
Darigʻa Turanqulova Qozogʻiston Respublikasi Prezidentining 2011-yil 7-dekabrdagi farmoni bilan qozoq teatr sanʼati pedagogikasidagi ulkan xizmatlari uchun „Qozogʻiston Respublikasida xizmat koʻrsatgan xodim“ faxriy unvoni berilgan. Shuningdek, 2006-yil „Buyuk mehnati uchun“ medali, 2008-yil „Qozogʻiston Respublikasida xizmat koʻrsatgan taʼlim xodimi“ koʻkrak nishoni, 2000-yil „Qozogʻiston Respublikasi taʼlim aʼlochisi“ koʻkrak nishoni, 1990-yil „Mehnat faxriysi“ medali, 2016-yil „Qozogʻiston Respublikasi mustaqilligiga 25 yil“ medali, Qozogʻiston Respublikasi Prezidentining 2018-yil 5-dekabrdagi farmoni bilan qozoq teatr sanʼati pedagogikasi va ijtimoiy faoliyatidagi fidokorona mehnati uchun „Kurmet“ ordeni bilan taqdirlangan.

Manbalar 

Toshkent viloyatida tugʻilganlar
aktrisalar
Boʻstonliq tumanida tugʻilganlar
Bahrayndagi masjidlar roʻyxati

Bu sahifada Bahrayndagi masjidlar roʻyxati keltirilgan.

Yana qarang 

 Bahraynda Islom
 Masjidlar roʻyxati
 Bahraynning diqqatga sazovor joylari roʻyxati

Manbalar 

Masjidlar roʻyxati
Bahrayndagi masjidlar
Xamis masjidi

Xamis masjidi (; Transliteratsiya qilingan: Masǧid al-Haamīs) Bahrayndagi Umaviylar xalifasi Umar II davrida qurilgan birinchi masjid deb hisoblaniladi. Al Vasat jurnalisti Qosim Husaynning yozishicha, boshqa manbalarda u keyingi davrda, bir minorali inshootlar qurgan Uyuniylar hukmronligi davrida qurilganligi taʼkidlab oʻtiladi. Ikkinchi taxminda esa oradan ikki asr oʻtib, Usfuriylar hukmronligi davrida qurilgan deyiladi.

Ushbu qadimiy islom yodgorligining bir xil egizak minoralari Xamis shahridagi Shayx Salmon yoʻli boʻylab harakatlanayotganda uni osongina topib olish imkoniyatini beradi.

Tarixi 
Bu mintaqadagi eng qadimiy masjidlardan biri hisoblanadi, chunki uning poydevori milodiy 692-yilda qoʻyilgan deb hisoblaniladi. Manzilgohdan topilgan yozuv esa inshootning 11-asrga mansubligini koʻrsatadi. Oʻshandan buyon bu yerda minoralar qurilgan, keyinchalik 14 va 15-asrlarda yana ikki marta qayta qurilgan. Xamis masjidi yaqinda qisman restavratsiya qilindi.

Tuzilishi 
Hozirgi bino ikki asosiy qismdan iborat:

 14-asrga oid yogʻoch ustunlar bilan qurilgan tekis tomli qadimiy ibodatxona.
 Yassi tomning keyingi qismi qoʻshilgan boʻlib, u qalin gʻishtli ustunlarga (1339-yilga tegishli) tayangan arklar ustida mustahkam oʻrnatilgan.

Milodiy 7-asrda Muhammad oʻsha paytda Qatar va Bahrayn gubernatori boʻlgan Munzir ibn Sava al-Tamimiyga islom dinini targʻib qilish uchun elchi al-Alaʼa al-Hadramiyni yuborgan vaqtida Islom dini Bahrayn hududida targʻib qilina boshlangan.

Mehrob plitasi 
Mehrob plitasi ohaktoshdan yasalgan. Plita masjiddagi restavratsiya ishlari davomida topilgan va u milodiy 12-asrda qurilgan deb taxmin qilinadi. Plitalar ustida Qur’ondan olingan ikkita oyat yozuvlari mavjud, Qur’onning 21-surasi, 34-35-oyatlaridan qabr toshlar yuzasini bezaklashda foydalanilgan.

Yana qarang 

 Bahrayndagi arxeologik joylar roʻyxati
 Bahrayn tarixi

Manbalar 

Manamadagi masjidlar
Koordinatalar Vikimaʼlumotlarda
Aleksey Murashkin

Aleksey Venediktovich Murashkin (1905-yil, Toshkent, Turkiston viloyati – 1923-yil iyul, Toshkent viloyati) – 1923-yil iyul oyida Angren shahri yaqinida bosmachi otryadlari bilan boʻlgan janglarda jasorat koʻrsatgan besh leninchi kursantdan biri.

Hayoti

Oilasi 
Aleksey Murashkin 1905-yilda Toshkentda Venedikt Ivanovich va Yekaterina Loginovna Murashkinlar oilasida tugʻilgan. Aleksey oilada tugʻilgan toʻqqiz farzandning eng kichigi edi. Bolalari Mixail, Nadejda, Pavel (birinchi „uchlik“), Evgeniy, Elena va Aleksey (uchinchi „uchlik“).

Uning otasi Venedikt Ivanovich Murashkin XIX asrning 60-yillari oxirida Toshkent shahrida tugʻilgan. U yerda Sibir qozoq armiyasining Semirechensk liniyasi oilasida oʻsib, harbiy xizmatga chaqirilgan. Ust-Kamenogorskda, oʻtish davri oraligʻida va demobilizatsiyadan keyin Toshkentda hisobchi boʻlib ishlagan. Venedikt Ivanovich umrining soʻnggi yillarida Toshkentning eski shahar qismida ishlab, 1917-yili vafot etgan.

Aleksey Murashkinning onasi Yekaterina Loginovna Murashkina (qizlik familiyasi saqlanmagan) XIX asrning 60-yillari oxirida Toshkentda tugʻilib, erta bolaligidan Toshkentdagi Pushkinskaya qishlogʻi boshida joylashgan askarlarning bolalari uchun ajratilgan bolalar uyida tarbiyalangan. Yekaterina Loginovna hayotining soʻnggi yillarini qizi Yelena oilasida oʻtkazib, 1939-yil 14-avgustda Pskentda vafot etadi.

Taʼlimi 
Aleksey Murashkinning bolaligi Toshkentdagi Shahrisyabskaya va Shirokaya koʻchalarida, Rossiyaning „Qashqarka“ deb nomlangan yangi shahrining markaziy qismida oʻtgan. Dunyoga kelganidan soʻng, darhol ota-onasi ajralishib (rasmiy ajralish cherkov tomonidan ragʻbatlantirilmagan, ular shunchaki turli kvartiralarga ketishgan), bola onasi, opalari Nadejda (1889-yilda tugʻilgan) va Yelena (1901-yilda tugʻilgan) qaramogʻida yashagan.

Otasi kichik bolalari Yelena va Alekseyni tarbiyalashda yordam berishga harakat qiladi. Lekin, oilani boqishning asosiy ogʻirligi opasi Nadejda Venediktovnaning yelkasiga tushgan. U 1-Toshkent qizlar gimnaziyasining 7-sinfini tashlab, ishga kirgan. Toshkentda ochilgan telegraf idorasi, oʻsha paytda juda yaxshi maoshli va obroʻli ish boʻlgan.

Murashkin haqiqiy maktabda oʻqib, chet tillarini, sheʼriyatni oʻrganishni yaxshi koʻrardi va oʻzi ham sheʼr yozib turgan.

Harbiy qozoqlar oilasidan chiqqan Murashkin qozoqlarning oʻquv lagerlarida borish imkoniga ega emas edi, chunki uning yoshi katta inqilobiy oʻzgarishlar davriga toʻgʻri kelgan. Ammo, harbiy tayyorgarlik va oilaviy anʼanalar uning kelajakdagi tanloviga taʼsir qiladi.

Inqilobdan keyin Murashkin Toshkent universitetiga oʻqishga kirgan. Lenin Birlashgan Qoʻmondonlar maktabida (soʻzda Lenin harbiy maktabi deb ataladi) tahsil olgan.

Birlashgan qoʻmondonlik maktabida yosh askarlar tezlashtirilgan tayyorgarlik kursidan oʻtadi.

Manbalar

Havolalar 

 Leninskoe uchiliщe v uchyobe i v boyax
 Gazeta „Pravda Vostoka“, iyul, 1964-yil.
 A. V. Blagoveщenskiy. Pamyat trudnix dorog. Sbornik vospominaniy. Toshkent. „Oʻqituvchi“. 1980-yil.

Toshkent viloyatida vafot etganlar
1923-yilda vafot etganlar
Toshkentda tugʻilganlar
1905-yilda tugʻilganlar