MLDataScientist/Wikipedia-uzbek-2024-05-01 huggingface dataset:
Nikolay Blagov

Nikolay Nikolaevich Blagov (rus. Николай Николаевич Бла́гов 1931-yil 2-yanvar, Toshkent, O'zbekiston SSR — 1992-yil 27-may, Ulyanovsk, Rossiya) - sovet sovet shoiri va jurnalisti.

Hayoti 
Nikolay Blagov 1931-yil 2-yanvarda Toshkent shahrida tug‘ilgan. Nikolay besh yoshida onasidan o'qish va yozishni o'rgangan va onasi tufayli ilm o'rganishga qiziqa boshlagan.

Uning otasi Nikolay Gavrilovich Blagov Ulyanovsk viloyati, Cherdaklinskiy tumani, Andreevka qishlog'ida dehqon bo'lgan. Toshkentda harbiy xizmatni o‘tayotib, sevgisini uchratadi. Onasi Evdokiya Ivanovna Vershinina Penza viloyatining Russkiy Kachim qishlog'ida amakisining oilasida o'sgan. Hayot och edi, Toshkent non bilan ishora qildi. 1928 yilda Evdokiya Toshkentga jo'nadi va u erda Nikolay bilan uchrashdi. Ammo oilaviy hayot qisqa umr ko'rdi. 1930 yilning kuzida uning eri tif bilan kasallanib vafot etdi. Kolya Blagov otasi vafotidan keyin tug'ilgan. Shoirning onasi Andreevkadagi marhum eri Sekletinya Ivanovnaning onasiga xat yozdi. Qaynona ularni o'zi bilan yashashga taklif qildi.

Bo'lajak shoirning bolalik va yoshlik yillari Ulyanovsk viloyati Cherdaklinskiy tumanidagi Andreevka qishlog'ida o'tgan. Bu erda u boshlang'ich maktabni tugatgan, so'ngra Krestovo-Gorodishchenskaya o'rta maktabida o'qishni davom ettirgan. Keyin - Ulyanovsk pedagogika institutining rus tili va adabiyoti fakulteti.

Kolyaning birinchi ustozi buvisi Sekletinya Ivanovna edi. U o'qish va yozishni bilmasdi, lekin nabirasi juda yaxshi ko'radigan ko'plab ertaklarni esladi. Buvisi tufayli Nikolay bolaligidan xalq tiliga "to'yingan" edi. 1943 yilda Nikolay Blagov va uning buvisi tonzillit bilan kasal bo'lib qolishdi. Nikolay tez orada tuzalib ketdi, lekin buvisi tez orada vafot etdi. U nabirasiga kulba, sigir va boshqa mol-mulkni vasiyat qildi. Uning xotirasi shoirning ko‘plab she’rlarida (“Men unutmayman...”, “Eshitaman: rus tabiatida qanchalar yaxshilik oqadi...”, “Yodgorlik” she’rlarida bevalar va yetim onalar obrazlarida gavdalanardi. va boshqalar) va eng yorqin buvisi Ivanovaning "Volga" she'rida: "Uning ko'zlari butunlay g'oyib bo'ldi, ikkita katta ko'z yoshlari tez-tez miltillaydi."

Talabalik yillarida N. N. Blagov she'r yozishni boshladi. Institutni tugatgach, u 1956 yil may oyida "Volga" she'rini nashr etadigan "Ulyanovsk komsomolets" gazetasida ishladi. Ushbu she'ri uchun Blagov 1957 yilda Moskvada bo'lib o'tgan Butunjahon yoshlar va talabalar festivali laureati unvoniga sazovor bo'ldi.

1983 yil bahoridan N. N. Blagov RSFSR Yozuvchilar uyushmasi va Saratov Yozuvchilar tashkiloti organi bo'lgan "Volga" jurnalining bosh muharriri.

Hammasi bo'lib 18 ta she'riy to'plami nashr etilgan.

Men rassom Arkadiy Plastovni bilardim.

N. N. Blagov 1992 yil 27 mayda Ulyanovskda vafot etdi. Qishloqda dafn etilgan. Krestovo-Gorodishche, Ulyanovsk viloyati, Cherdaklinskiy tumani.
Lev Popov

Lev Nikolayevich Popov (1932-yil 18-mart – 2008-yil 8-oktyabr, Moskva, Rossiya) – sovet va rus arxitektori. Moskva, Novosibirsk, Praga, Boku va Toshkent metrolarining yerosti va yerusti inshootlari loyihachisi.

Hayoti 
Lev Nikolayevich Popov 1932-yil 18-martda tugʻilgan. Lev Popov oʻrta maktabni tamomlagandan soʻng Moskva arxitektura institutiga oʻqishga kirgan va u yerni 1965-yilda tamomlagan. Mehnat faoliyatini Metrogiprotrans institutida boshlagan. U oʻtgan asrning 70-80-yillaridagi bir necha metro stansiyalari loyihalarining muallifi hisoblanadi. Lev Popov butun dunyoga Moskva metrosining meʼmori nomi bilan mashhur. Biroq, uni bir qancha avangard loyihalari uchun tez-tez tanqid qilishgan. Lev Popov buyuk sovet meʼmori Aleksey Nikolayevich Dushkin tomonidan ishlab chiqilgan meʼmorchilik tamoyillarini qayta koʻrib chiqish orqali oʻzining yangi ijodiy uslubini yaratgan.

Lev Nikolayevich Popov oʻn uchta Moskva metro stansiyalari loyihalarining hammuallifi hisoblanadi. Shuningdek, Boku (Ganjlik bekati, 1967) va Toshkent (Mustaqillik maydoni bekati, 1977) shaharlaridagi metro bekatlarini loyihalashda ham faol tarzda ishtirok etgan. Lev Popovning soʻnggi loyihasi Dostoyevskaya metrosi boʻlib, 2010-yilda meʼmorning oʻlimidan keyin foydalanishga topshirilgangan.

Loyihalari

Moskva metro stansiyalari

Boshqa metropolitanlarning bekatlari 
Boku: „Ganjlik“ (hammuallif), 1967-yil.

Toshkent: „Mustaqillik maydoni bekati“, 1977-yil.

Novosibirsk: „Garin-Mixaylovskiy maydoni“, 1984-yil.

Praga: „Andel“, 1985-yil.

Mukofotlari 
Lev Nikolayevich Popov metro stansiyalarini loyihalash boʻyicha tanlovlarda ishtirok etgan. Ushbu tanlovlarda oʻz loyihalari uchun bir necha bor taqdirlangan:

 Leningrad – bitta mukofot.
 Moskva – ikkita mukofot.
 Minsk – beshta mukofot.
 Novosibirsk – bitta mukofot.
 Dnepropetrovsk – bitta mukofot.
 „Naximovskiy prospekt“ stansiyasi – Sovet arxitektorlari ittifoqining mukofoti.

Galereya

Manbalar 

Toshkent meʼmorlarlari
Gennadiy Granatkin

Gennadiy Ivanovich Granatkin (1913-yil 1-may, Mordoviya Respublikasi, Urey qishlogʻi – 1990-yil 19-yanvar, Kiyev) – sovet meʼmori, 1938-yildan SSSR Arxitektorlar ittifoqi aʼzosi, Fan va texnika sohasida xizmatlari uchun Ukraina Davlat mukofoti laureati.

Hayoti 
Gennadiy Ivanovich Granatkin Rossiya imperiyasi, Penza viloyati, Krasnoslobodskiy tumani, Urey qishlogʻida (hozirgi Yelnikovskiy tumani, Mordoviya Respublikasi, Rossiya) dehqon oilasida tugʻilgan. 1861-yilda tugʻilgan otasi Ivan Lazarevich va ukasi Pyotr Ivanovich 1929-yil 19-dekabrda OGPU kollegiyasining maxsus yigʻilishida RSFSR Jinoyat kodeksining 58.10-moddasiga binoan 3 yilga surgunga hukm qilinadi. 1996-yil 8-fevralda reabilitatsiya qilingan. Keyinchalik Gennadiy onasi Pelageya va aka-ukalari Nikolay, Andrey, Vasiliy, Stepan, Aleksey bilan Toshkentga koʻchib oʻtadi.

1932—1938-yillarda Toshkentdagi Oʻrta Osiyo sanoat institutining arxitektura fakultetida oʻqigan. 1938—1943-yillarda Toshkentdagi bir nechta qurilish tashkilotlarida ishlagan. Gennadiy Ivanovich Granatkin 1939—1940-yillarda qurilgan Toshkentdagi 50 xonadonli turar-joy binosi va yozgi kinoteatr loyihasi muallifi hisoblanadi.

1943—1945-yillarda armiya safida Ulugʻ Vatan urushida qatnashgan. 2-darajali Vatan urushi ordeni bilan mukofotlangan (1945).

1945-yildan „Kiyevgiprotrans“ loyiha institutida arxitektor (1951-yilgacha – Kiyevtransuzelproyekt), 1960-yildan Ukraina SSR Qurilish va arxitektura akademiyasining eksperimental loyihalash institutida bosh loyiha arxitektori, 1963-yildan turar-joy va jamoat binolarini eksperimental loyihalash boʻyicha Kiyev ilmiy-tadqiqot institutida (KiyevZNIIEP) bosh loyiha arxitektori, boʻlim boshligʻi boʻlib ishlagan.

Gennadiy Ivanovich Granatkin 1990-yil 19-yanvarda Kiyevda vafot etdi, Sovskiy qabristoniga dafn qilindi.

Loyihalari 
 Toshkentda 50 xonadonli turar-joy binosi va yozgi kinoteatr (1939—1940).
 Vinnitsadagi poliklinika (1946).
 Ukraina SSR Avtomobil transporti vazirligining asosiy axborot-hisoblash markazining 17 qavatli binosi (1975-yil, hozirgi „Davlat avtomobilsozlik ilmiy-tadqiqot loyiha instituti“ davlat korxonasi binosi, Beresteyskiy prospekti, 57).
 1-438A turar-joy binolari

Galereya

Manbalar
Aleksandr Gegello

Aleksandr Ivanovich Gegello (1891-yil 23-iyul, Yekaterinoslav – 1965-yil 11-avgust, Moskva) – sovet meʼmori.

Hayoti 
1891-yil 23-iyulda Yekaterinoslavda tugʻilgan.

Otasi – maslahatchi Ivan Grigoryevich Gegello, Yekaterinoslav viloyatining Verxnedneprovskiy tumanida zemstvo shifokori boʻlib ishlagan, oʻgʻli tugʻilishidan oldin vafot etgan.

Onasi – Yelena Konstantinovna (Lashkova), oʻqituvchi boʻlgan.

1902-yildan boshlab u Yekaterinoslav klassik gimnaziyasida tahsil oldi, shundan soʻng onasi va akasi Mixail (keyinchalik shifokor boʻlgan) bilan birga Sankt-Peterburgga koʻchib oʻtdi.

1910-yilda u Sankt-Peterburg Politexnika institutiga oʻqishga kirdi (TsGIA SPb, 478-fond, 3-inventar, 1461-fayl), birinchi kursni tugatgandan soʻng u Sankt-Peterburg davlat arxitektura va qurilish universitetiga oʻtdi. Oʻqish davomida u meʼmor I.A.Fomin bilan birgalikda ishlagan.

1921-yilda u Badiiy akademiyaning arxitektura boʻlimiga oʻqishga kirdi va uni 1923-yilda muvaffaqiyatli tugatdi.

Keyingi oʻttiz yil ichida u va uning yordamchilari 300 dan ortiq loyihani amalga oshirdi.

Mehnat faoliyati 
1916—1924-yillarda I.A.Fomin ustaxonasida yordamchi.

1924-yildan „Stroykom“ konstruktorlik byurosida (1926-yildan „Stroykomxoz“) ishlagan.

1929—1933-yillarda Leningrad shahar qurilish muhandislari institutida (LIICS) dars bergan.

1930-yillarda Toshkentdagi teatr binosini loyihalashtirgan.

1936-yili Angliya, Fransiya va Shvetsiyaga sayohat.

1934—1948-yillarda Lenproektning 62-sonli ustaxonasi boshligʻi.

1948—1950 – SSSR Arxitektura akademiyasining Leningrad filialini boshqargan.

Ulugʻ Vatan urushi yillarida Novosibirskda yashab ijod qilgan.

1950-yil – Arxitektura akademiyasining vitse-prezidenti etib saylandi.

1950-yil Moskvaga koʻchib oʻtdi.

SSSR Qurilish va arxitektura akademiyasining faxriy aʼzosi boʻlgan.

Loyihalari 
 Vishniy Volochyokdagi kasalxona (1926, hammuallif G.A.Simonov);
 Toshkentdagi teatr;
 Polotskdagi teatr (1929-1931);
 Inya vokzalidagi ishchilar posyolkasi (1942);
 Sevastopoldagi Kommuna maydonida (zamonaviy Ushakov maydoni) dengizchilar klubi va turar-joy binolari (1948—1951, hammualliflar N.I.Bogdanov, L.I.Kireyev)
 Qozondagi V.I.Lenin haykali (1953, haykaltarosh P.P.Yatsyno);
 Kolpino shahrining markaziy maydonidagi binolar majmuasi (1955; hammualliflar: M.A.Shepilevskiy va M.Y.Klimentov).

Manbalar 

Toshkent meʼmorlarlari
Em Gvan

Em Gvan

Em Gvan Bon (1922, Vladimiro-Aleksandrovskoye, Suchansk volosti, Olginskiy tumani, Primorsk viloyati – 1980, Toshkent viloyati, Oʻzbekiston SSR, SSSR) – Toshkent viloyati, Yuqori Chirchiq tumanidagi „Pravda“ kolxozining rahbari, Oʻzbekiston SSR Sotsialistik Mehnat Qahramoni (1951).

Hayoti 
Em Gvan Bon 1922-yilda Olginskiy tumani Vladimiro-Aleksandrovskoye qishlogʻida dehqon oilasida tugʻilgan. 1937-yilda ota-onasi bilan birga Oʻzbekiston SSRning [[Toshkent viloyati]dagi maxsus posyolkaga surgun qilinadi. Ikkinchi jahon urushi yillarida Toshkent yaqinidagi Boʻzsuv kanali GESida, Yuqori Chirchiq tumanidagi „International“ kolxozida ishlagan.

Em Gvan Bon 1948—1952-yillarda Yuqori Chirchiq tumandagi „Pravda“ kolxozida dala mudiri boʻlib ishlagan. 1950-yilda Em Gvan Bon boshchiligidagi dala jamoasi 15,5 gektar maydonning har gektaridan oʻrtacha 107,1 sentnerdan yashil kenaf poyasi yigʻib oldi. SSSR Oliy Kengashi Prezidiumining 1951-yil 22-maydagi farmoni bilan unga "1950-yilda kolxozlar tomonidan qishloq xoʻjaligi mahsulotlarini yetkazib berish va kontraktatsiya qilish, MTS ishiga naturada haq toʻlash va 1951-yil bahorgi ekish uchun barcha ekinlarni urugʻlik bilan taʼminlash, sugʻoriladigan yerlarda yashil kanop poyasidan yuqori hosil olgani uchun Sotsialistik Mehnat Qahramoni unvoni, Lenin ordeni va O‘roq va Bolg‘a oltin medali topshirilgan.

Em Gvan 1951-yilda KPSS safiga qoʻshildi. 1956-yilda Toshkent qishloq xoʻjaligi texnikumini, 1961-yilda Moskvadagi Timiryazev nomidagi qishloq xoʻjaligi akademiyasini tamomlagan.

Moskva viloyati, Volokolamsk tumani, „Bolshevo“ sovxozining bosh agronomi (1961), Moskva viloyati, Podolsk tumani, „Zarya komunizm“ sovxozining katta agronomi (1961—1963) lavozimlarida ishlagan.

1963-yilda Oʻzbekiston SSRga qaytib, 1980-yilgacha Toshkent viloyati Kommunistik tumanidagi „Leninskiy put“ kolxozining bosh agronomi boʻlib ishladi.

Em Gvan Bon 1980-yil iyul oyida vafot etdi. Kommunistik tumani (hozirgi Yuqorichirchiq tumani) Rodina qishlogʻida dafn etilgan.

Mukofotlari 
 Sotsialistik Mehnat Qahramoni
 Lenin ordeni – ikki marta (1951, 1953)
 Mehnat Qizil Bayroq ordeni (1954)
 „Shavkatli mehnat uchun“ medali (1971)

Adabiyotlar 
 Шин Д.В., Советские корейцы Герои Социалистического труда, Алматы: Service Press, 2019
 Ким П.Г., Корейцы Республики Узбекистан, Ташкент: Узбекистон. 1993
 Ким Б.И., Корейцы Узбекистана. Кто есть кто, Ташкент, 1999

Manbalar

Havolalar 
 Герман Ким, Герой Социалистического труда Эм Гван Бон
Viktor Sarianidi

Viktor Sarianidi (; ; 1929-yil 23-sentyabrda tugʻilgan, 2013-yil 22-dekabrda vafot etgan) — Sovet arxeologi. U 1976-yilda Qoraqum choʻlida bronza davri madaniyati qoldiqlarini topgan. Madaniyat Baqtriya-Margʻiyona arxeologik majmuasi nomi bilan mashhur boʻlgan. Sovet va Rossiyalik arxeolog, tarix fanlari doktori.

Hayoti 
U 1929-yil 23-sentabrda Toshkentda Pontika yunonlari oilasida tugʻilgan. Uning ota-onasi Ioannis va Afina Sarianidi 1920-yillarda Ukrainaning Yalta shahridan Toshkent shahriga koʻchib kelishgan. Sarianidi 1952-yilda Oʻzbekiston Milliy universitetini tamomlagan. Keyinchalik 1961-yilda Moskvadagi Sovet Fanlar Akademiyasi Arxeologiya institutida magistrlik darajasiga erishgan. U 1975-yilda „Afgʻoniston bronza va temir davrida“ nomli doktorlik dissertatsiyasini himoya qilgan. Keyin Arxeologiya instituti xodimlariga qatoriga qoʻshilgan va institutda butun faoliyatini shu yerda davom ettiradi. 1996-yilda Viktor Gretsiyaga koʻchib oʻtadi. Viktor Sarianidi 2013-yil 22-dekabrga oʻtar kechasi Moskvada vafot etgan.

Faoliyati 
Viktor Sarianidi talabalik davridayoq, 1949-yilda Mikhail Masson rahbarligida Turkmaniston arxeologik yodgorliklarida izlanishlar olib borishadi. 1952-yilda Oʻrta Osiyo Davlat universitetini tamomlagach, Samarqanddagi Tarix muzeyiga ishga kiradi va ikki yil shu yerda ishlaydi. Sarianidi Tohirbey, Yaz Depe (1955-1956), Togolok (1970-yillar) yodgorliklarini qazishda ishtirok etgan. U 1974-yildan Margʻiyona (yoki Margʻush) madaniyatini aniqlashga olib kelgan qazishma ishlariga rahbarlik qilgan. 1990-yilda esa bronza va ilk temir davriga oid 200 dan ortiq manzilgohlar topilgan. Manzilgohlarning eng asosiysi miloddan avvalgi III ming yillikning oxirida barpo etilib, miloddan avvalgi 1600-yillargacha davom etgan poytaxt Gonurtepa edi.

Manbalar 

Toshkentlik kishilar
Arxeologiya
Choʻponota

Choʻponota, Choponota – Toshkent shahrining Chilonzor va Uchtepa tumanlaridan oqib oʻtuvchi kichik sugʻorish kanali (ariq). Anhor kanalining oʻng tarmogʻi hisoblanadi. Ariq 1936-yilda qazib ishga tushirilgan. Quyilish joyi Quyi Bo‘zsuv kanali.

Tavsif 
Choʻponotaning uzunligi 5 km 218 m. Kanal tubi butun uzunligi boʻylab betonlangan. Maksimal suv sarfi 400 l/s. Toshkent ensiklopediyasiga koʻra 300 gektar , Q. Xolmatov va P. Baratovlar maʼlumotlariga koʻra kanal suvidan 500 gektar yer maydoni sugʻoriladi.

Choʻponota kanalining boshlanishi Chilonzor restorani orqasida (Anhorning chap sohilida) joylashgan. Ariq Anhordan oʻng tomonga oqib Gʻafur Gʻulom nomidagi madaniyat va istirohat bogʻini kesib oʻtadi. Dastlab, kanal shimoli-gʻarbiy tomonga oqadi va Chilonzor massivining 6, 8, 9, 13 va 12- kvartallari hududidan oʻtadi, Chilonzor tumanidan Uchtepa tumaniga oʻtadi. Bunyodkor shoh koʻchasi, Qatartol  koʻchalarini (chorrahada kichik qabriston ), Chapanota, Lutfiy, Farhod, Katta Xirmontepa va Foziltepani kesib oʻtadi. Quyi oqimida gʻarbiy yoʻnalishda oqadi, qolgan suv Toshkent halqa yoʻli yaqinida, Oʻrikzor bozori janubida joylashgan Boʻzsuv kanaliga quyiladi. Ariqning butun yo‘nalishi butunlay betonlangan, kanal boʻylab 10 ta dyuker va 10 ta quvurli koʻprik bor.

1983—yilga kelib Choʻponota kanali 13 ta sugʻorish ariqlarini suv bilan taʼminlagan.

K.Xolmatov va P. Baratovning yozishicha, kanal qazish ishlari 1939—yilda olib borilgan.

Manbalar

Adabiyot 

 Xolmatov Q., Baratov P. Toshkent shahrining irrigatsiya shoxobchalari. – Toshkent: „Fan“ UzSSR, 1983. – S. 31.
 Toshkent: ensiklopediya. / bosh tahrir hayʼati A. Akromov, B. Sh. Alimov, M. N. Aminov va boshq. – Toshkent: „Oʻzbekiston milliy ensiklopediyasi“ Davlat ilmiy nashriyoti, 2008. – S. 495. – 784 s. – ISBN 978-9943-07-096-7. (st. „Suv xoʻjaligi“)
 Atlas „Tashkent“ maliy. / Chernyavskaya T. B. – Tashkent: Goskomgeodezkadastr, 2007. – 122 s. – ISBN 978-9943-15-128-4.
Boʻzsuvga oqadigan kanallar
Toshkent kanallari
Ozarbayjondagi masjidlar roʻyxati

Bu sahifada Ozarbayjondagi masjidlar roʻyxati berilgan.

Yana qarang 

 Togʻli Qorabogʻdagi masjidlar roʻyxati
 Osiyodagi masjidlar roʻyxati

Havolalar 

Ozarbayjondagi masjidlar
Masjidlar roʻyxati
Damashi

Damashi, Damachchi – Toshkent va Toshkent viloyatidagi kanal, Kaykovus kanalining oʻng tarmogʻi. Kaykovus kanalining katta miqdordagi suvi va Damashiga oqib o'tgani sababli, ba'zan kanallarning yuqori oqimi bir ariq deb hisoblanadi.

Damashi kanalining uzunligi 15,4 km bo‘lib, shundan 8,5 kmi shahar ichidan oqib o‘tadi. Yana 1 km yoʻl Qoraqamish oqava kanali boʻylab oʻtadi.

Damariq suvlari bilan sugʻoriladigan kanallar

Qichqiriq 

Qichqiriq Gʻafur Gʻulom koʻchasi oldidagi Taxtapul hududida joylashgan suv ajratgichdan boshlanadi. Kaykovusning oʻng tarmogʻi boʻlib, u oʻzining ustki qismining yoʻnalishini va oqimning asosiy hajmini (taxminan 99-99,5%) saqlab qoladi, Kaykovusning oʻzi esa suvning ozroq qismi bilan bir oz yon tomonga, janubga ketadi.

Qichqiriq katta Gʻafur Gʻulom koʻchasi (yer osti), Kichik halqa yoʻli va Qorasaroy koʻchalarini kesib oʻtadi. Kanal boʻyida Sebzor madaniyat va istirohat bogʻi, Shimoliy Olmazor va Qoraqamish turar-joy massivining 1/1, 1/2 va 1/3 massivlari, 233-umumtaʼlim maktabi, 1-sonli bolalar bogʻchasi joylashgan.

Xasanova koʻchasi hududida Qichqiriq Qoraqamish kanali bilan birlashadi. Shunday qilib, Qichqiriq Boʻzsuv suv tizimini ana shu kanal bilan bogʻlaydi.

Qichqiriqdagi „Sebzor“ dam olish maskani orqasida kuchli qiyalikli () sharshara bor. „Sharshara“ Toshkentning goʻzal goʻshalari qatoridan munosib oʻrin olgan.

Damariq 

Damariq sohillarida Qoraqamish 2/2, Qoraqamish 2/5, Olimpiya (chapda) va Tansiqboev (oʻngda) turar-joy massivlari joylashgan. Toshkentda Oʻrazboyev va Tansiqboyev koʻchalari hamda Toshkent halqa yoʻlini kesib oʻtadi. Tansiqboyev koʻchasi va Halqa yoʻli oraligʻida oqim shimolga qarab sezilarli qiyalik hosil qiladi.

Toshkent viloyatining Zangiota tumanlarida Damariq janubi-sharqqa burilib ketadigan Ilgʻor posyolkasi va Koʻksaroy hududlariga oqib kiradi. Kanal shuningdek , Keles-Oʻzbekiston temir yoʻli va R-3 avtomobil yoʻlini kesib oʻtadi.

Koʻksaroyda P-3 avtomagistrali orqasida Damariq Ramazon va Iyun kanallariga boʻlingan.

Ramazon 
Ramazon – Damariqni ikkiga boʻlingandan keyin oʻng tomonga oquvchi kanal. Janubi-gʻarbdan, soʻngra gʻarbdan Akmal-Ikromov qishlogʻidan oʻtadi. U Ashchisay kanaliga quyiladi.

Ekologik holat 
Soʻnggi yillarda Damariq boʻyida qariyb 10 gektar maydonni egallagan qurilish va maishiy chiqindilar poligoni barpo etildi. Chiqindilarning ommaviy yonishi natijasida paydo boʻlgan tutun bir qator qoʻshni hududlarga tarqaladi. Atrof-muhit faollari kanalning suv muhofazasi zonasida noqonuniy qurilgan binolar mavjudligini ham qayd etgan.

Qorasuv – Damariqning chap qirgʻogʻidagi kanal, shahar ichida joylashgan. 65-sonli bolalar bogʻchasi yonida yer yuzasiga chiqadi, Muxbir koʻchasidagi 32-uy orqasida yana yer ostiga tushadi va 278-maktab yonida yana paydo boʻladi.

Iyun – Damariqning ikki kanalga boʻlinganidan keyin chap shoxobchasi. Janubi-gʻarbdan, soʻngra janubdan oqib oʻtib, Nazarbek, Yangiturmush va Botir aholi punktlari oralab oqadi.

Manbalar 

Toshkent viloyati kanallari
Toshkent kanallari
Darbazakent

Darbazakent, Darvazakent () Toshkent viloyati, Yunusobod tumanidagi sugʻorish kanali (ariq), kanalning oʻng tomonida Boʻzsuv kanali oqadi. Darbazakentning yuqori oqimi aylanma kanal sifatida Boʻzsuv GESda foydalaniladi.

Etimologiyasi 
Geograf N. G. Mallitskiy Toshkentning „Darvazakent“ gidronimi „darvazakam“ „darvoza ariq“ yoki „ariq darvozalari“ning buzilishi deb taxmin qilgan. Bu nom Iskityatartar kanalining (Zarafshon va Sangzor daryolarini bogʻlaydigan) qismi bilan mashhur boʻlib, u yerda tepaliklardan oʻtadi. Ayniqsa chuqur jarlik hosil qiladi, bu esa eng muhim qazish ishlarini talab qiladi. Olimlarning taʼkidlashicha, ilgari Toshkent kanali xuddi shunday tarzda Boʻzsuvning oʻng qirgʻogʻidagi tepaliklar orasidan oqib oʻtishi mumkin edi. Uning gipotezasiga koʻra, nomining ikkinchi qismi vaqt oʻtishi bilan kentga aylangan. Chunki, soʻgʻdiycha „kam“ soʻzi unutilib, mahalliy aholi uchun tushunarsiz boʻlib qoladi. Buning isboti sifatida N. G. Mallitskiy tarixiy manbalarda qayd etilgan qadimiy Buxoro gidronimi Shapurkam (soʻgʻd tilida – „arik Shapura“)ning zamonaviy, qayta ishlangan „Shafrikent“ nomiga oʻtishini aytib oʻtadi.

Geografik joylashuvi 
Darbazakentning uzunligi 2,22 km ni tashkil qilib, ulardan 0,62 kmi beton kanalga, 1,6 kmi esa tuproq kanaliga toʻgʻri keladi. „Toshkent“ ensiklopediyasiga koʻra, maksimal oʻtkazish quvvati 600 l/s boʻlib, kanal bilan sugʻoriladigan yerlar 245 gektar maydonni egallaydi. K. Xolmatov va P. Baratovning maʼlumotlariga koʻra, kanalda suv sarfi 700 l/s ni tashkil qilib, Yunusobod tumanida 100 gektar maydonni sugʻoradi. Darbazakent Botanika bogʻi hududidagi Boʻzsuv kanalining oʻng tomoniga oʻtadi. Umumiy gʻarbiy yoʻnalishda, taxminan Chinobod koʻchasiga parallel boʻlib, kichik egri chiziqlar hosil qiladi. Oqimning dastlabki qismida u keng kanalga ega boʻlib, keyinchalik keskin torayadi. Torayish joyida Darbazakent aslida yer usti (kichik) va yer osti (katta) qismlariga boʻlinadi.

Toraygandan soʻng Toshkent – Moskva temir yoʻl liniyasini va keyinchalik Amir Temur koʻchasini ikki marta kesib oʻtadi. Amir Temur koʻchasining orqasida shimoli-gʻarbiga burilib, Shahriston koʻchasiga yaqinlashadi. Shahriston koʻchasi bilan kesishgan joyda kichik burchaklarga boʻlinadi. Darbazakent 11 ta koʻprik quvuridan oʻtib, uning yuqori oqimida 3 ta koʻprik oʻtkazilgan.

Tarixi 
Darbazakent qadimiy sugʻorish kanalidir. Kanal Arab istilosidan oldingi davrda qurilgan va Boʻzsuv va Oqtepa kanali orasidagi yerlarni sugʻorish foydalanilgan. Boʻzsuv yuqori oqimidan ajratilgan ariqlar qatoriga kiradi. Bu ariqlar oʻrta asrlarda va keyingi tarixiy davrlarda Toshkent viloyatining muhim hududlarini suv bilan taʼminlagan. Biroq keyinchalik Darbozakent ariqlar orqali Boʻzsuvning chap qirgʻogʻiga oʻtkazilgan.

Adabiyotlar 
 
 
 
  (st. „Suv xoʻjaligi“)

Manbalar 

Toshkent kanallari
Hoji Rufay Bey masjidi

Hoji Rufai Bey masjidi – Ozarbayjonning Naxichevan shahrida joylashgan masjid. U 18-asrda qurilgan.

Yana qarang 
 Ozarbayjonda islom
 Ozarbayjondagi masjidlar roʻyxati

Manbalar 

Ozarbayjondagi masjidlar
Mustafo Qazdal masjidi

Mustafo Qazdal masjidi Ozarbayjonning Qusar shahrida joylashgan sunniy musulmon masjididir.

Masjid Turkiya Din ishlari vazirligi tomonidan 1998-yilda qurilgan. Balandligi 40 metr bolgan minoraga ega masjid ikki qavatli boʻlib, 13 ta gumbazga ega.

Yana qarang 

 Ozarbayjonda islom
 Ozarbayjondagi masjidlar roʻyxati

Manbalar 

Ozarbayjondagi masjidlar
Qusar tumani
Saroy masjidi

Saroy masjidi – Ozarbayjonning Boku shahrida joylashgan masjid boʻlib, u Shirvonshohlar majmuasi saroyi ichida joylashgan. Masjid 1441—1442-yillarda barpo etilgan.

Yana qarang 
 Ozarbayjonda islom
 Ozarbayjondagi masjidlar roʻyxati

Manbalar 

Bokudagi masjidlar
15-asr masjidlari