Gabsburglar davrida Ispaniya

Gabsburglar Ispaniyasi yoki Ispaniya qirolligi Gabsburglar sulolasi hukmronligi — Ispaniya tarixidagi 16-17-asrlar (1516-1700) davri boʻlib, qirollikda Gabsburglar sulolasi hukmronlik qilgan boʻlib, Markaziy Yevropa tarixida muhim rol oʻynagan. Bu davr katolik qirollari (Aragon, Kastiliya va Leon qirolliklarini hukmronligi ostida birlashtirgan) hukmronligi davriga toʻgʻri keldi va 1516-yilda Ispaniya monarxi boʻlgan qirol Karl I hukmronligi bilan boshlandi va 1700-yilda tugadi. Hech qanday merosxoʻr qoldirmagan qirol Karl II oʻlimi, bu Ispaniya vorisligi uchun urushga va Burbonlarning ispan taxtiga oʻtirishiga olib keldi.

Ekspansiya davri deb ataladigan oʻsha davrning birinchi yarmida Ispaniya oʻz kuchining choʻqqisiga chiqdi. Bu davrda Buyuk geografik kashfiyotlar bilan bir vaqtda Ispaniya imperiyasi vujudga keldi va qurildi. Uning nazorati ostida, Pireney yarim orolining Ispaniya qismidan tashqari, Amerikada, Sharqiy Hindistonda, Yevropada ular Ispaniya Gollandiyasini, zamonaviy Italiyaning katta hududini va Oʻrta Yer dengizidagi boshqa hududlarni, masalan, Maltani boshqargan keng yerlari, Shimoliy Afrikadagi kichik anklavlar: Seuta, Oran yerlarini egallagan edi. 1580-1640-yillarda, Iberiya ittifoqiga koʻra, Ispaniya Portugaliyaga va uning butun mustamlaka imperiyasiga egalik qilgan.

Gabsburglar sulolasi hukmronligi ostida Yevropaning eng qudratli davlati maqomiga erishgach, Ispaniya davlati sulolaning keyingi qirollari hukmronligi ostida, ayniqsa, 17-asrning ikkinchi yarmida siyosiy va iqtisodiy hayotda nisbatan pasayishini boshdan kechirdi.

Gabsburg davri ham ispan madaniyatining oltin davri hisoblanadi. Bu davrning eng muhim sanʼatkorlari orasida Diego Velaskes, El Greko, Tereza Avila, Migel de Servantes, Pedro Kalderon va Fransisko Suares bor edi.

Tarix

Imperiya tashkil etish boshlanishi (1504-1521) 

Bu davr ham falsafiy tafakkurning gullagan davriga aylandi. Salamanka maktabi falsafa, iqtisod va huquq fanlariga katta hissa qoʻshgan.Undan kegin taxtga FilipV ega boldi u birinchi ispani Burgan sulolasigadan boʻldi va u taxtga vorislik qilish shaklini kiritdi. Shuningdek, Iberiy yarimorolida Gabsburg Ispaniyasi birinchi de facto yagona hukmron mamlakatga aylandi, uning tarkibiga qisqa muddat Portugaliya ham kirdi. 
Siyosiy geografiyada Ispaniya deb ataladigan hudud aslida bir nechta qadimgi alohida qirolliklarni – Aragon, Kastiliya, Leon va Navarrani oʻz ichiga olgan konfederatsiya edi. Bir necha marta bu alohida qirolliklarning oʻzlari konfederatsiyalar boʻlgan, ayniqsa, Aragon toji (Kataloniya knyazligi, Aragon Qirolligi, Valensiya Qirolligi va Mallorka Qirolligi). 1469-yilda Kastiliyalik Izabella I va Aragonlik Ferdinand II ning nikohi ushbu yirik qirolliklarning ikkitasini – Kastiliya va Aragonni birlashtirdi, ular mavrlarga qarshi juda muvaffaqiyatli yurishlarini olib borishdi va 1492-yilda Granadani zabt etish bilan tugadi.

1504-yilda qirolicha Izabella vafot etadi va Ferdinand oʻlimidan keyin Kastiliya ustidan hokimiyatni oʻz qoʻlida ushlab turishga harakat qilganiga qaramay, Kastiliya Kortes generali (Ispaniya parlamenti) Izabellaning qizi Xuana taxtga oʻtirdi. Uning turmush oʻrtogʻi Filipp Muqaddas Rim imperatori Maksimilian I va Burgundiya Merisining oʻgʻli Gabsburg edi va shu bilan birga Filipp I shahzoda konsortga aylandi. Koʻp oʻtmay, Xuananing ruhiy kasalligi rivojlana boshladi (ammo savol Xuana qanchalik darajada haqiqiy aqldan ozganligi yoki bu mish-mishlar uning nomidan hukmronlik qilgan uch kishining (eri, otasi va oʻgʻli) saʼy-harakatlari bilan qanchalik bogʻliq ekani hozirgacha aniqlanmagan). 1506-yilda Filipp xotini nomidan hukmronlik qila boshladi, lekin oʻsha yili u sirli sharoitda vafot etdi, ehtimol qaynotasi tomonidan zaharlangan  boʻlishi mumkin. Katta oʻgʻli Charlz atigi 6 yoshda boʻlganligi sababli, Kortes istaksiz ravishda Xuananing otasi Ferdinandga Xuana va Charlzning regenti sifatida mamlakatni boshqarishga ruxsat berdi.

Shunday qilib, Ispaniya bir hukmdor – Aragonlik Ferdinand II hukmronligi ostida birlashdi. Yagona monarxga aylangan Ferdinand Izabellaning eri boʻlganidan koʻra koʻproq tajovuzkor siyosat yurita boshladi, shu jumladan, Italiya Ispaniyaning taʼsir doirasiga kirib, uni fransuz tahdidiga qarshi kuchaytirdi. Aragon hukmdori sifatida Ferdinand Italiyani nazorat qilish uchun Fransiya va Venetsiyaga qarshi kurashda qatnashgan; bu toʻqnashuvlar qirol Ferdinandning tashqi siyosatida hal qiluvchi ahamiyatga ega boʻldi. Ferdinandning birinchi hissasi ispan qoʻshinlarining Venetsiyaga qarshi Kembray Ligasi urushida ishtirok etishi boʻlib, unda ispan askarlari Agnadello jangida (1509) fransuz ittifoqchilari bilan birga jang qilishlari bilan ajralib turishdi. Bir yil oʻtgach, Ferdinand Fransiyaga qarshi Muqaddas Ligaga qoʻshildi va u sulolaviy huquqlarni saqlab qolgan Neapolni va Jermen de Fuaga uylanish orqali ega boʻlgan Navarrani olish imkoniyatini qoʻlga kiritdi. Bu urush Venetsiyaga qarshi muvaffaqiyatli boʻlmadi va 1516-yilda Fransiya sulhga rozi boʻldi, Milan esa Fransiya nazoratiga oʻtdi va Fransiya, oʻz navbatida, Shimoliy Navarradagi Ispaniya hokimiyatini tan oldi. Oʻsha yilning oxirida Ferdinand vafot etdi.

Ferdinandning oʻlimi yosh Charlzga Kastilya va Aragonlik Karl I nomi bilan taxtga oʻtirishga imkon berdi va Ispaniya monarxiyasining asoschisi boʻldi. Uning ispan merosi Yangi Dunyo va Oʻrta Yer dengizidagi barcha ispan mulklarini oʻz ichiga olgan. 1506-yilda otasining vafotidan soʻng, Charlz Gollandiya va Franche-Koteni hamda u oʻsgan Flandriyani ham meros qilib oldi. 1519-yilda, bobosi Maksimilian I vafotidan soʻng, Charlz Germaniyadagi Gabsburg yerlarini meros qilib oldi va oʻsha yili Karl V imperator etib saylandi. Uning onasi Xuana 1555-yilda vafotigacha rasmiy ravishda Kastiliya qirolichasi boʻlib qoldi, ammo uning ruhiy salomatligi va boshqa monarxni taklif qilish xavfi tufayli (bu Komuneros qoʻzgʻoloni paytida sodir boʻlgan) Charlz uni qamoqda saqladi.

Shunda, imperator va qirol Karl xristian olamidagi eng qudratli odamga aylandi. Bunday buyuk kuchning bir qoʻlida toʻplanishi har tomondan Gabsburglar hududlari bilan oʻralgan Fransiya qiroli Frensis I haqida juda xavotirga tushdi. 1521-yilda Frensis Italiya va Navarra ispan mulklariga bostirib kirdi. Franko-Ispan mojarosining ikkinchi bosqichini boshlab berdi. Urush Fransiyaning magʻlubiyati bilan yakunlandi, u Bikokka (1522), Pavia (1525, Frensis asirga olingan) va Landriano (1529) da magʻlub boʻldi, shundan keyin Frensis Milani Ispaniyaga qaytardi.

Imperator va qirol (1521-1556) 
Charlzning Paviadagi gʻalabasi (1525) Italiya va Germaniyada koʻpchilik uchun ajablanarli holat boʻldi va Charlz undan ham koʻproq kuchga ega boʻlishi mumkinligi haqida xavotir uygʻotdi. Papa Klement VII tomonlarini oʻzgartirdi va Konyak Ligasi urushida Fransiya va eng qudratli Italiya davlatlariga Gabsburg imperatoriga qarshi yordam berish uchun oʻz kuchlarini yubordi. 1527-yilda Charlz oʻz askarlarini oʻz vaqtida toʻlay olmaganligi sababli, uning shimoliy Italiyadagi armiyasi isyon koʻtardi va Rimni faqat foyda olish uchun taladi, bu Klement va boʻlajak papalarni dunyoviy hokimiyat bilan muomala qilishda ancha ehtiyotkor boʻlishga majbur qildi: Klementning 1533-yilda nikohni bekor qilishdan bosh tortishi Angliya qiroli Genrix VIII ning Aragonlik Ekaterina (Charlz xolasi) bilan turmush qurishi uning imperator bilan munosabatlarini buzishni istamasligining bevosita natijasi edi. 1529-yilda Charlz va Rim papasi tomonidan imzolangan Barselona tinchligi ikki rahbar oʻrtasida yanada samimiy munosabatlar oʻrnatdi, bu esa Rim papasini Ispaniyani katolik dinining himoyachisi va isyonchilar bostirib kirishi evaziga Charlzni Florensiya Respublikasi Lombersiya qiroli deb tan olishi lozim boʻldi.

1543-yilda Fransiya qiroli Frensis I ispanlar nazoratidagi Nitsani turk qoʻshinlari bilan bosib olish uchun Usmonli Sulton Sulaymon bilan misli koʻrilmagan ittifoq tuzishni eʼlon qildi. Imperatorga ajralishning oldini olish uchun gʻazablanishdan koʻra, Fransiyaga dushman boʻlgan ingliz qiroli Genrix VIII Charlzga qoʻshildi va Fransiyaga bostirib kirdi. Garchi ispan armiyasi Cheresol jangida qattiq magʻlubiyatga uchragan va Nitsani taslim qilgan boʻlsa-da, Genrixning urushga kirishi bilan vaziyat yaxshilandi va Fransiya tinchlik kelishuvini imzolashga majbur boʻldi. Karlning ukasi Ferdinand qoʻmondonligi ostida avstriyaliklar sharqda Usmoniy imperiyasi bilan urushni davom ettirdilar. Fransiya magʻlubiyatidan soʻng, Charlz Shmalkaldlar ligasiga qarshi kurashish qaroriga keldi.

1517-yilda Germaniyada reformatsiya boshlandi. Charlz Muqaddas Rim imperatori sifatidagi mavqei, Germaniya chegarasi boʻylab muhim mulklarga ega boʻlganligi va Avstriya Gabsburglari bilan yaqin munosabatlari tufayli Muqaddas Rim Imperiyasini barqaror saqlashdan manfaatdor edi. Germaniyada 1524-yilda dehqonlar urushi boshlanib, 1526-yilda tugashi bilan mamlakatni butunlay vayronaga aylantirdi; Karl, hatto Germaniyadan uzoqda boʻlsa ham, tartib va barqarorlikni saqlashga harakat qildi. Dehqonlar urushidan keyin protestantlar imperator Charlzdan himoyalanish uchun ittifoq tuzdilar. Shmalkaldlar ittifoqi himoyasi ostida protestant davlatlari katolik cherkovi manfaatlariga ziyon yetkazuvchi bir qancha harakatlarni amalga oshirdilar, jumladan, cherkovga qarashli ayrim yerlarni musodara qildilar, imperator hokimiyatiga bo‘ysunishdan bosh tortdilar.

Ehtimol, Ispaniya qiroli uchun eng muhim strategik omil Liganing Fransiya bilan ittifoqi boʻlib, uning Germaniyadagi Liga mavqeini buzishga qaratilgan harakatlariga toʻsqinlik qilgan. 1544-yilda Frensisning magʻlubiyati protestantlar bilan ittifoqni bekor qilishga imkon berdi va Charlz bu imkoniyatdan foydalandi. U 1545-yilda Trent Kengashida muzokaralar olib borishga urindi, ammo protestant yetakchilari katoliklarning Kengashdagi pozitsiyasidan xiyonat qilganliklarini his qilib, Saksoniya elektori Morits boshchiligida urush boshladilar. Bunga javoban Charlz imperator hokimiyatini qayta tiklash umidida, aralash golland-ispan armiyasi boshchiligida Germaniyaga bostirib kirdi. 1547-yildagi tarixiy Myulberg jangida imperatorning shaxsan oʻzi protestantlarni qattiq magʻlubiyatga uchratdi. 1555-yilda Charlz protestant davlatlari bilan Augsburg sulhini imzoladi va ispan va italyan ruhoniylari orasida juda mashhur boʻlmagan cuius regio, eius religio (“kishining kuchi – bu din”) tamoyili asosida Germaniyada barqarorlikni tikladi. Shu paytdan boshlab Charlzning nemis masalalarini hal qilishdagi ishtiroki Ispaniyaning Muqaddas Rim imperiyasida Gabsburg katoliklari xavfsizligining kafolati sifatidagi rolini kuchaytirdi; pretsedent yetti yil oʻtgach paydo boʻldi, urushda qatnashish nihoyat Ispaniyani Yevropaning eng qudratli mamlakati maqomidan mahrum qildi.

1526-yilda Charlz Portugaliya qiroli João III ning singlisi infanta Izabellaga uylandi. 1556-yilda u oʻzining barcha lavozimlaridan voz kechib, Ispaniya imperiyasini tirik qolgan yagona oʻgʻli Filippga va Muqaddas Rim imperiyasini ukasi Ferdinandga topshirdi. Charlz Yusta monastiriga bordi (Ekstremadura, Ispaniya), chunki oʻz fikricha, u asabiy tushkunlikdan aziyat chekdi va u yerda 1558-yilda vafot etdi.

Sent-Kventindan Lepantogacha (1556-1571) 
1547-yilda taxtga oʻtirgan tajovuzkor fransuz qiroli Genrix II darhol urush eʼlon qilganidek, Ispaniyaga hali tinchlik kelmadi. Charlz I vorisi Filipp II urushni juda qatʼiy boshqarib, 1557-yilda Pikardiyadagi Sent-Kventinda fransuz qoʻshinini magʻlub etdi va keyingi yili Gravelinesda Genrix II ni magʻlub etdi. 1559-yilda imzolangan Kato-Kambresiya tinchligi Ispaniyaning Italiya yerlariga boʻlgan daʼvosini tasdiqladi. Ushbu shartnoma imzolanganini nishonlash uchun jang paytida Genri Shotlandiya gvardiyasi kapitan Gabriel Montgomerining nayzasi bilan oʻldirilgan. Keyingi oʻttiz yil ichida Fransiya fuqarolar urushi va diniy tartibsizliklardan larzaga keldi va u Ispaniya va Gabsburglarning Yevropadagi asosiy siyosiy kuchga aylanishi uchun qarshilik koʻrsata olmadi. Fransiyaning jiddiy qarshiliklariga duch kelmay, Ispaniya 1559-1643-yillarda oʻz qudrati va hududiy egaliklarining eng yuqori choʻqqisiga chiqdi.

Charlz va uning merosxoʻrlari, Ispaniyada oʻzlarini qulayroq his qilishlariga va mamlakatni sevishlariga qaramay, uni faqat oʻz imperiyasining boshqa bir qismi deb bilishgan va Ispaniyaning ustuvor rivojlanishiga bevosita intilmaganlar, Fransiya, Angliya va Gollandiya esa unga ergashgan.Gabsburglar sulolasining siyosiy maqsadlariga erishish, jumladan, Fransiyaning siyosiy taʼsirini susaytirish, Germaniyada Gabsburg katolikligining gegemonligini saqlab qolish va Usmonli turklar imperiyasiga qarshi kurash Ispaniya farovonligi bilan solishtirganda Gabsburg hukmdorlari uchun ustuvor vazifa edi. Bu urgʻu Ispaniya imperiyasining qudratining pasayishiga yordam berdi.

Ispaniya imperiyasi Ferdinand va Izabella davridan beri sezilarli darajada oʻsdi. Atstek va Ink imperiyalari Charlz hukmronligi davrida, mos ravishda 1519-1521 va 1540-1558-yillarda bosib olingan. Yangi Dunyoda ispan aholi punktlari tashkil etilgan: eng muhim mustamlaka shahri boʻlgan Meksiko shahri 1524-yilda Yangi Dunyoning asosiy maʻmuriy markaziga aylanish uchun tashkil etilgan; Florida 1560-yillarda mustamlaka qilingan; 1536-yilda tashkil etilgan Buenos-Ayres va Yangi Granada (zamonaviy Kolumbiya) 1530-yillarda mustamlaka qilingan. Ispaniya imperiyasining mustamlakalari Yevropadagi ispan boyligi va qudratining manbasiga aylandi. Biroq asrning oxirida katta miqdorda qimmatbaho metallarning kelishi butun Yevropani qamrab olgan umumiy inflyatsiyaga olib keldi. Amerika kumushi Ispaniya iqtisodiyotini qoʻllab-quvvatlash oʻrniga, mamlakatni xomashyo va ishlab chiqarish mahsulotlariga xorijiy resurslarga juda qilib qoʻydi.

1559-yildagi Kato-Kambreziya tinchligi Fransiya bilan urushni tugatdi, Ispaniya muhim ustunlikka erishdi. Ammo davlat gʻaznasi boʻsh edi va oʻsha yili bankrotlik eʼlon qilindi. Filipp II ning maqsadlari, Meksika va Peru kumushlari vaziyatni biroz yumshatganiga qaramay, mamlakatning ular uchun toʻlash qobiliyatidan ancha yuqori edi. Shunga qaramay, gʻaznaga tushumning asosiy qismi soliqlar va aksizlardan iborat edi. Usmonli turklar imperiyasi uzoq vaqtdan beri Avstriya va Afrikaning shimoli-gʻarbiy qismidagi Gabsburg mulklariga tahdid solgan edi, ilgari Usmonli turklar tahdidiga javoban Ferdinand va Izabella Shimoliy Afrikaga ekspeditsiya joʻnatib, 1497-yilda Melillani va 1509-yilda Oranni egallab olishdi. Charlz Usmonli turklar imperiyasi bilan birinchi navbatda dengizda jang qilishni afzal koʻrdi va Usmonli turklarning Oʻrta Yer dengizining sharqiy qismidagi Venetsiya hududlariga tushishiga toʻsqinlik qildi. Faqat Ispaniyaning sharqiy qirgʻogʻidagi reydlarga javoban Charlz 1545-yilda Shimoliy Afrikadagi Usmonli mulklariga hujumlarni shaxsan boshqargan. 1560-yilda Usmonli turklar imperiyasi Tunis qirgʻoqlari yaqinida ispan flotini magʻlub etdi, ammo 1565-yilda strategik ahamiyatga ega boʻlgan Malta oroliga qoʻngan turklar uni himoya qilgan gospitallar tomonidan magʻlubiyatga uchradilar. Keyingi yili Buyuk Sulaymonning oʻlimi va ancha qobiliyatsiz hukmdor Salim II taxtiga oʻtirishi Filippga qoʻl keldi va u jangni turk qirgʻoqlariga koʻchirishga qaror qildi. 1571-yilda Charlzning noqonuniy oʻgʻli Xuan qoʻmondonligi ostida ispan, venetsiya va papa kemalarining aralash floti Lepanto jangida Usmonli turk flotini yoʻq qildi, bu miloddan avvalgi 31-yildagi Actium jangidan keyin Yevropa suvlaridagi eng yirik dengiz jangi edi. Bu g‘alaba Usmonli turklarning Yevropa hududlariga, ayniqsa, O‘rta Yer dengizining g‘arbiy qismiga tahdidini ancha kamaytirdi va tajribali dengizchilarning yo‘qolishi Yevropa dengiz flotlariga katta ustunlik berdi. Shunga parvo qilmagan, turklar bir yil ichida oʻz flotini muvaffaqiyatli qayta qurdilar va bu bilan Oʻrta Yer dengizi Afrika qirgʻoqlari va sharqiy orollarning katta qismidagi Usmonli mavqeini tikladilar. Filipp Gollandiya va Usmonli turklar imperiyasida bir vaqtning oʻzida urush olib borish uchun resurslarga ega emas edi va Oʻrta Yer dengizidagi ogʻir vaziyat 1580-yilda tinchlik shartnomasi imzolanmaguncha davom etdi.

Madrid uchun sokin davr uzoq davom etmadi. 1566-yilda Ispaniya Gollandiyadagi kalvinistik qoʻzgʻolonlar (ularning aksariyati zamonaviy Niderlandiya va Belgiya hududiga toʻgʻri keladi, bu yerlar Filipp Charlzdan va uning Burgundiya chizigʻidagi ajdodlaridan meros boʻlib qolgan) Alba gertsogini qayta tiklash uchun harbiy kampaniya oʻtkazishga olib keldi. Alba Ispaniya Gollandiyasida qonli terror uyushtirdi. 1568-yilda Oranjlik Uilyam I Niderlandiyadagi Alba zulmini tugatish uchun muvaffaqiyatsiz urinishdi. Bu Birlashgan viloyatlar mustaqilligi bilan yakunlangan sakson yillik urushni boshladi. Gollandiyadan, xususan, muhim Antverpen portidan katta daromad olgan ispanlar tartibni tiklashga va provinsiyalarni ushlab turishga qaror qilishdi. 1572-yilda dengiz geusesi nomi bilan tanilgan gollandiyalik xususiy shaxslar flotiliyasi Gollandiyaning bir qator qirgʻoq shaharlarini egallab oldi, shundan soʻng ular Uilyamni qoʻllab-quvvatlaganliklarini eʼlon qildilar va Ispaniya hukmronligidan chiqdilar.

Ispaniya uchun urush uzoqa choʻzilgan muammoga aylandi. 1574-yilda Luis de Requesens y Zuniga qoʻmondonligi ostida ispan armiyasi gollandlar Shimoliy dengiz suvlarini dengiz sathidan pastda joylashgan provinsiyalarni suv bosishidan saqlagan toʻgʻonlarni vayron qilgandan soʻng, Leyden qamalini olib tashlashga majbur boʻldi. 1576-yilda Niderlandiyadagi 80 000 kishilik ishgʻolchi armiyasi va Lepantoda gʻalaba qozongan ulkan flotning maoshlarini toʻlash zarurati bilan duch kelgan Filipp bankrot deb eʼlon qilishga majbur boʻldi. Koʻp oʻtmay, Niderlandiyadagi armiya qoʻzgʻolon koʻtarib, Antverpenni egallab oldi va janubiy Gollandiyani talon-toroj qila boshladi, bu esa dastlab tartibsizliklarda qatnashmagan bir qancha shaharlarning isyonchilarga qoʻshilishiga sabab boʻldi. Ispaniya muzokaralar yoʻliga oʻtdi va 1579 -yilda Arras ittifoqining imzolanishi bilan janubiy viloyatlarning aksariyatida tinchlik oʻrnatildi.

Arras ittifoqi barcha ispan qoʻshinlariga Niderlandiya janubini tark etishni buyurdi. Shu vaqtda, Filipp II ispan monarxlarining uzoq yillik maqsadi boʻlgan Pireney yarim orolini oʻz hukmronligi ostida birlashtirish rejalarini ishlab chiqdi. Bunday imkoniyat 1578-yilda Portugaliya qiroli Sebastyan I Marokashga qarshi oʻylamasdan salib yurishiga chiqqanida paydo boʻldi. Ekspeditsiya falokat bilan yakunlandi: Sebastyan I Uch Qirol jangida vafot etdi. Uning keksa amakisi Enrike 1580-yilda vafotigacha mamlakatni boshqargan. Filipp uzoq vaqt davomida Portugaliyada davlat toʻntarishiga tayyorgarlik koʻrganiga qaramay, u Alba gertsogi qoʻmondonligi ostida harbiy ishgʻol qilishni davom ettirishni zarur deb hisobladi. Filipp Portugaliya qiroli unvonini oldi, ammo mamlakat oʻz avtonomiyasini, oʻz qonunlarini, valyuta va hukumat apparatini saqlab qoldi. Ammo Portugaliya tashqi siyosatda oʻz mustaqilligini yoʻqotdi va shu bilan birga ikki davlat oʻrtasidagi munosabatlar har qachongidan ham yaqinroq boʻldi.

Fransiya Ispaniya tashqi siyosatining asosi edi, chunki u Ispaniyaga dushman boʻlib, juda kuchli boʻlish potensialiga ega edi. Ammo Kato-Kambresia shartnomasi imzolanganidan keyin 30 yil davomida u fuqarolar urushlari bilan larzaga keldi. Filipp, urishga harakat qilmasdan, bu urushlarni kuzatdi, katolik ligasiga yordam berdi, lekin vaqti-vaqti bilan protestantlarga ham yordam berdi. 1590-yildan keyin Ispaniya toʻgʻridan-toʻgʻri Fransiya hududlariga bostirib kiradi, janglarda gʻalaba qozonadi, lekin Genrix Navarrning qirol Genrix IV boʻlishiga toʻsqinlik qila olmaydi. Filippni juda xafa qilgan Papa Klement VIII Genrixga katolik cherkoviga qaytishga ruxsat berdi.

Portugaliyani nazorat ostida ushlab turish ishgʻolchi qoʻshinlarni saqlashni talab qildi va 1576-yil bankrot boʻlgandan keyin Ispaniyada moliyaviy ahvol juda ogʻir edi. 1584-yilda Oranslik Uilyam I aqidaparast katolik Baltazar Jerar tomonidan oʻldirildi va Gollandiya qarshiligining mashhur rahbarining oʻlimi urushni tugatishi kerak edi; ammo bu sodir boʻlmadi. 1586-yilda Angliya qirolichasi Yelizaveta I Niderlandiya va Fransiyadagi protestant harakatini qoʻllab -quvvatladi va Frensis Dreyk Karib dengizi va Tinch okeanidagi ispan savdo kemalariga hujum qildi va 1587-yilda Kadis portiga dadil hujum qildi. Fransiya va Angliya ham Portugaliya taxtiga daʼvogar Antonio Kratoni qoʻllab-quvvatladi. 1588-yilda Yelizavetaning Ispaniya ishlariga aralashuvini toʻxtatish umidida Filipp ispan armadasini Angliya qirgʻoqlariga yubordi. 30 000 kishini tashiydigan 130 ta kemadan iborat armada jozibali, lekin qobiliyatsiz Medina gertsogi Sidoniya boshqargan. Armadaning maqsadi Ispaniyaning Shimoliy dengizda chuqur suv portlari yoʻqligiga qaramay, Ispaniya qoʻshinlarini Gollandiyadan Angliyaga bostirib kirish uchun olib kelish edi. Yuqori ingliz floti bilan uch kunlik jangdan soʻng, armada orqaga chekindi va Shotlandiya va Irlandiya qirgʻoqlari boʻylab otishga majbur boʻldi va boʻronlarda koʻplab kemalarni yoʻqotdi. Filotning faqat yarmi Ispaniyaga qaytishga muvaffaq boʻldi. Ammo keyingi yili Portugaliyaga boʻlgan ingliz ekspeditsiyasi qattiq magʻlubiyatga uchradi.

“Xudo ispan” (1596-1626) 

Bir vqtda, Fransiya, Angliya va Gollandiya bilan urush olib borayotgan, har holda qobiliyatli bosh qoʻmondonlar bilan allaqachon bankrotlikdan aziyat chekkan Ispaniya qiyin vaziyatga tushib qoldi. Yangi dunyo kumushlari ham, tobora ortib borayotgan soliqlar ham bu urushlar xarajatlarini qoplay olmadi, shuning uchun hukumat 1596-yilda yana bankrot deb eʼlon qildi. Davlat xazinasini tejash maqsadida harbiy yurishlarda qatnashgan qoʻshinlar kontingenti qisqartirildi va boʻshatilgan qoʻshinlar asosan mudofaa vazifalarini bajara boshladi. 1598-yilda, oʻlimidan sal oldin, Filipp II uning oxiri yaqin ekanini bilib, Fransiya bilan sulh tuzdi, qoʻshinlarini Fransiya hududidan olib chiqib, katolik ligasini moliyalashtirishni toʻxtatdi, shuningdek, Genrix IV ni Fransiyaning qonuniy qiroli deb tan oldi (keyin uning katoliklikni qabul qilishi). Oʻsha paytda, Kastiliya yarim million odamning hayotiga zomin boʻlgan vabo epidemiyasi bilan qoplangan. Ammo Ispaniya 17-asrni juda ogʻir vaziyatda kutib olganiga qaramay, u hali ham Yevropaning hukmron davlati edi.

Filipp III 1598-yilda otasining oʻrniga taxtga oʻtirdi va u otasi tomonidan haddan ortiq erkalatilgani sababli zaif odam edi, siyosat va hukumatga qiziqmas, dabdabali saroy oʻyinlarini va diniy xizmatlarni afzal koʻrardi. Unga oʻz vazifalarini bajara oladigan odam kerak edi va u buning uchun Lerma gertsogini tanladi, shuhratparast va Filipp III davlat ishlarini nazorat qila olmagani uchun hokimiyatni olgan shaxs edi. Filipp III va Lermaning ittifoqi butun Filipp III hukmronligi davrida davlat uchun juda salbiy oqibatlarga olib keldi.

Lerma taʼsiri ostida Filipp III hukumati Filipp II qarshi boʻlgan, nazoratsiz inflyatsiyani keltirib chiqaradigan past darajadagi milliardlarni ommaviy ravishda chiqarish orqali byudjet taqchilligini qoplash taktikasiga murojaat qildi. 1607-yilda hukumat yana bankrotlikka duch keldi, lekin Filippning vaʼdalariga qaramay, milliardlar davriy ravishda chiqarilaverdi.

Angliya va Fransiya bilan tinchlik oʻrnatilishi Ispaniyaga Gollandiya provinsiyalarini boshqarish huquqini tiklashga eʼtibor qaratish imkonini berdi. Uilyam kamgapning oʻgʻli va ehtimol oʻz davrining eng yaxshi strategi boʻlgan Orans Morits boshchiligidagi gollandlar 1590-yildan keyin bir qator chegara shaharlarini, jumladan, Breda qalʼasini egallab oldilar. Angliya bilan tinchlik oʻrnatilgach, ispanlarning yangi bosh qoʻmondoni Ambrosio Spinola barcha saʼy-harakatlarini isyonkor gollandlarga qarshi yoʻnaltirdi. Spinola, Moritz bilan taqqoslanadigan isteʼdodga ega boʻlgan harbiy rahbar, 1607-yilda Ispaniyaning navbatdagi bankrotligi tufayli Gollandiyani egallashga toʻsqinlik qildi. Bu vaqtga kelib, ispan armiyasi shunday darajada harbiy tashabbusga ega ediki, Birlashgan viloyatlar 1609-yilda oʻn ikki yillik sulh imzolanishiga rozi boʻlishga majbur boʻldi.

Ispaniya sulh davrida oʻzini tikladi, moliyaviy ahvolini yaxshiladi va obroʻsini oshirish va barqarorlikni tiklash uchun koʻp ishlarni amalga oshirdi; u eng kuchli davlat sifatida harakat qila oladigan buyuk urushdagi soʻnggi sulh edi. Ispaniyalik Niderlandiyada Filipp II ning qizi Infanta Isabella Klara Yevgeniya va mamlakatda barqarorlikni tiklashga va ispanlarga qarshi kayfiyatni yumshatishga muvaffaq boʻlgan eri Archduke Albrecht hukmronlik qildi. Ammo Filipp III va Lerma tashqi davlat siyosatini olib borish uchun tegishli qobiliyatga ega emas edi. Ular qirolicha Yelizaveta oʻlimidan keyin Infanta Izabellani ingliz taxtiga qoʻyish haqidagi bemaʼni gʻoyani ilgari surdilar va Ispaniya tomonidan qoʻllab-quvvatlangan isyonchilarga yordam berish uchun Irlandiyaga cheklangan ekspeditsiya kuchini yubordilar. Ingliz armiyasi ularni osonlikcha magʻlub etdi, ammo uzoq davom etgan urush Angliyaga juda koʻp pul, harbiy yoʻqotishlar va xalq ruhining pasayishiga olib keldi: Yelizaveta vorisi Jeyms I oʻz hukmronligini noldan boshlamoqchi edi. Ikki davlat oʻrtasida 1585-yildan beri davom etayotgan urush nihoyat tugadi. 1610-yilda Fransiya bilan urush xavfi paydo boʻldi, ammo tez orada Genrix IV diniy aqidaparast qoʻlidan vafot etdi va mamlakatda yana fuqarolar urushi boshlandi. 1630-yilgacha Ispaniya ichki barqarorlikni saqlab qoldi va asosan uning dushmanlari tartibsiz va boʻlinib ketganligi sababli Yevropada hukmronlik qildi. Shu bilan birga, 1617-yilda Lermaning dushmanlari uni lavozimidan chetlatishdi va Baltazar de Suniga agressiv tashqi siyosat olib borishga intildi.

1618-yilda, Praga mudofaasidan soʻng, Avstriya va Muqaddas Rim imperatori Ferdinand II protestant ittifoqi va Bogemiyaga qarshi kampaniya boshladi. Zuniga Filippni Avstriya Gabsburglari tomonida urushga kirishga undadi va ispan armiyasining koʻtarilgan yulduzi Ambrosio Spinola mojaroda qatnashish uchun Flamand armiyasining boshiga yuborildi. Shu tufayli, Ispaniya Oʻttiz yillik urushni boshladi.

1621-yilda Filipp III vafot etdi va taxtga uning oʻgʻli Filipp IV oʻtirdi. Harbiy partiya hech qachon boʻlmagan kuchli taʼsirga ega boʻldi. Keyingi yili Zuniga Ispaniyaning barcha muvaffaqiyatsizliklarining sababi Gollandiyada ekanligiga ishongan isteʼdodli davlat arbobi Gaspar de Guzman Olivares bilan almashtirildi. Bir muncha vaqt oʻtgach, Ispaniya urushga kirishi kerak boʻlgan bohemiyaliklar 1621-yilda Oq togʻda va 1623-yilda Stadtlonda magʻlubiyatga uchradilar. 1621-yilda Gollandiya bilan urush qayta boshlandi u 1625-yilda Spinola qamaldan keyin Breda qalʼasini egallab oldi. Daniya qiroli Kristian IV ning urushga kirishi katta tashvish tugʻdirdi (Xristian moliyaviy muammolarga duch kelmagan kam sonli Yevropa monarxlaridan biri edi), ammo 1626-yilda imperator generali Albrext fon Vallenshteynning Dessau va Lutterda daniyaliklar ustidan qozongan gʻalabalari tahdidni bartaraf etdi. Madridda Niderlandiya imperiyaga qayta qoʻshilishi mumkinligiga umid paydo boʻldi va Daniya magʻlubiyatga uchragach, Germaniyadagi protestantlar boʻysungandek tuyuldi. Fransiyada yana ichki beqarorlik paydo boʻldi (mashhur La Roshel qamali 1627-yilda boshlangan) va Ispaniyaning mavqei yana oʻzining avvalgi choʻqqilariga etgandek boʻldi. Olivares grafigi oʻsha kunlarda shunday degan edi: “Bugun Xudo biz tomonda jang qilmoqda, chunki u ispaniyalik!”  va Ispaniyaning koʻplab raqiblari rozi boʻlishi mumkin.

Rokroix yoʻlida (1626-1643) 

Olivares oʻz davridan ancha oldinda boʻlgan odam edi; u Ispaniyaga islohot, islohotga esa tinchlik kerakligini tushundi. Gollandiyaning Birlashgan provinsiyalarini yoʻq qilish zaruriy qadamlardan biri edi, chunki har qanday anti-Gabsburg koalitsiyasi Gollandiya pullari hisobidan moliyalashtirildi: Gollandiyalik bankirlar Sevilyadagi Sharqiy Hindiston savdogarlarining orqasida edilar va dunyoning hamma joyida golland tadbirkorlari va mustamlakachilari bu davlatni yoʻq qilishdi. Ispaniya va Portugaliyaning gegemonligi esa Spinola ispan armiyasining boshida oʻz saʼy-harakatlarini Niderlandiyaga qaratdi va urush Ispaniya foydasiga tugaydiganga oʻxshardi.

1627-yilda Kastiliya iqtisodiyoti tanazzulga yuz tutdi. Ispanlar harbiy xarajatlarni toʻlash uchun tangalarni buzishga murojaat qilishdi va bir yil oldin Avstriyada boʻlgani kabi, Ispaniyada ham narxlar koʻtarildi. 1631-yilga qadar Kastiliyada valyuta inqirozi natijasida barter iqtisodiyoti rivojlandi va hukumat dehqonlardan sezilarli miqdorda soliq yigʻa olmadi, mustamlakachilarga toʻliq qaram boʻlib qoldi (Kumush flot). Germaniyadagi ispan qoʻshinlari oʻzlari turgan yerlardan oʻzlariga kerak boʻlgan hamma narsani mustaqil ravishda tortib olish amaliyotiga murojaat qildilar. Urush davomida Ispaniyada soliq yigʻish boʻyicha muayyan choralarni qoʻllab-quvvatlagan Olivares keyinchalik Italiyadagi shubhali va samarasiz urushda ayblandi. Oʻn ikki yillik sulh davomida dengizda sezilarli ustunlikka erishgan gollandiyaliklar Ispaniya va (ayniqsa) Portugaliya dengiz savdosini buzishda davom etdilar, bu esa Ispaniya iqtisodiy inqirozdan keyin butunlay qaram edi. Resurslari tugab qolgan Ispaniya dengiz tahdidlariga tobora koʻproq himoyasiz boʻlib qoldi. Ispaniyaning Germaniya va Italiyadagi gʻalabalari endi katta strategik ahamiyatga ega emas edi va ularning flotlari, ayniqsa, katta yoʻqotishlarga duchor boʻla boshladilar.

1630-yilda Shvetsiya qiroli Gustav II Adolf oʻz davrining eng zoʻr harbiy rahbarlaridan biri boʻlib, Germaniyaga qoʻndi va Imperatorga dushman boʻlgan nemis qoʻshinlari tomonidan qitʼadagi soʻnggi qalʼa boʻlgan Stralsund portining qamalini olib tashladi. Keyin Gustav janubga koʻchib oʻtdi va Breitenfeld va Lyutzendagi janglarda gʻalaba qozondi va protestantlarga shu paytgacha oldinga siljish orqali katta yordam berdi. Katoliklarning ahvoli 1632-yilda Lutzenda Gustavning oʻlimi va 1634-yilda Avstriyaning Ferdinand va Vengriyaning Ferdinand II boshchiligidagi imperator qoʻshinlarining Nördlingenda gʻalaba qozonishi bilan yaxshilandi. Kuchli tomonning pozitsiyasidan foydalanib, 1635-yilda imperator urushdan charchagan Germaniya davlatlariga tinchlik taklif qildi; uni koʻpchilik, jumladan, ikkita eng kuchli, Brandenburg va Saksoniya qabul qildi.

Kardinal Richelieu urushning boshidanoq Gollandiya va protestantlarning kuchli ittifoqchisi boʻlib, Yevropada Gabsburg kuchining oʻsishini toʻxtatish uchun ularga moliyaviy va qurol-yarogʻ bilan yordam berdi. Richelieu imzolangan Praga tinchligi Fransiya manfaatlariga zid deb qaror qildi va tinchlik shartnomasi imzolanganidan bir necha oy oʻtgach, Muqaddas Rim imperiyasi va Ispaniya imperatoriga urush eʼlon qildi. Tajribali ispan qoʻshinlari kampaniyaning boshida muvaffaqiyat qozonishdi; Olivares Lyudovik XIII vazirlarining qarorini mensimay, urush ispan moliyasini tugatmasdan va fransuzlar barcha harbiy resurslaridan foydalanishi mumkin boʻlgunga qadar Richelieuni olib tashlash umidida Ispaniya Gollandiyasidan shimoliy Fransiyaga yashin hujumini boshladi. 1636-yilda “année de Corbie” ispan qoʻshinlari janubga Amiens va Korbigacha borib, Parijga tahdid solib, qisqa vaqt ichida urushni deyarli tugatdi.

Biroq 1636-yildan keyin Olivares mamlakatning yangi bankrot boʻlishidan qoʻrqib, avansni toʻxtatdi. Ispaniya armiyasi oʻz tarixida hech qachon bunchalik uzoq sayohat qilmagan. Fransuzlar yengil nafas olishdi, ular oʻz qoʻshinlarini safarbar qilish uchun foydalanganlar. 1639-yildagi Downs jangida ispan floti gollandlar tomonidan qattiq magʻlubiyatga uchradi va ispanlar Gollandiyadagi armiyalariga qoʻshimcha kuch va materiallar olib kela olmadilar. Oʻz saflarida eng yaxshi ispan askarlari va qoʻmondonlariga ega boʻlgan Ispaniya Flamand armiyasi 1643-yilda Fransiyaning shimolidagi Rokroix shahrida shahzoda de Konde qoʻmondonligi ostida fransuz avangardlari bilan uchrashdi. Fransisko de Melo boshchiligidagi ispanlar butunlay magʻlubiyatga uchradilar. Eng yaxshi va mashhur qoʻshinlardan biri jang maydonida butunlay magʻlub boʻldi. Ispanlarning yengilmasligi haqidagi afsona yoʻq qilindi.

Oxirgi ispan gabsburglari (1643-1700) 
1640-yillarda fransuzlar tomonidan qoʻllab-quvvatlangan kataloniyaliklar, neapolliklar va portugallar Ispaniyaga qarshi qoʻzgʻolon koʻtardilar. Ispaniya Gollandiyasi ishonchli himoya bilan taʼminlanishi kerak edi, chunki 1648-yilda Lans jangidan soʻng ular Gollandiya va Fransiya qoʻshinlari oʻrtasida qolib ketishdi, shuning uchun Ispaniya Gollandiya bilan Vestfaliya tinchligini tuzib, unda Birlashgan viloyatlarning mustaqilligini tan oldi; Bu tinchlik shartnomasi sakson yillik urush va oʻttiz yillik urushni tugatdi.

Olivares janubiy Fransiyaga aralashish orqali Kataloniya qoʻzgʻolonini bostirishga urindi, buning maqsadi kataloniyaliklarni anʼanaviy dushmanga qarshi Ispaniya hukumati bilan birlashishga majbur qilishdan boshqa maqsad yoʻq edi. Biroq kataloniyaliklar Olivares bilan kelishmadi va kampaniyada qatnashishdan bosh tortdi. Kataloniyadagi ispan askarlarining chorak qismi vaziyatni yanada ogʻirlashtirdi, kataloniyaliklar Ispaniyadan ajralib, Fransiya bilan birlashishga qaror qilishdi, chunki bu oʻrta asrlarda bir marta sodir boʻlgan. Koʻp oʻtmay, fransuz qoʻshinlari Kataloniyaga etib kelishdi, ammo fuqarolar urushi (Fronde) qayta boshlanganda, ular qaytib kelishdi, ularning tarqoq kuchlari 1652-yilda kataloniyaliklar va ispan gabsburglari qoʻshinlari tomonidan haydab chiqarildi. Fransiya hukmronligi ispan gabsburglarinikidan ham shafqatsizroq boʻlib chiqdi va kataloniyaliklar oʻz huquqlari va avtonomiyalariga rioya qilgan holda ularga qaytishni afzal koʻrdilar. Kataloniyaliklar muvaffaqiyat choʻqqisida boʻlganida, ispan gabsburglari hatto jangdan voz kechishlari mumkin edi, ammo ikkinchisi 1656-yilda juda foydali tinchlik shartnomasini imzolash imkoniyatini qoʻldan boy berdi. Buning oʻrniga, Kataloniyaning koʻp qismini qaytarish va Italiyadagi oldingi muvaffaqiyatlar, shuningdek, Fransiyadagi Fronde tufayli vaqtinchalik ichki tartibsizliklardan foydalangan holda, kataloniyaliklar ularni qolgan yoʻqolgan hududlarni qaytarish uchun kurashni davom ettirishga undashdi. Lekin har ikki tomon ham juda charchagan edi.

Angliya urushga kirdi va Yamayka yerlarini bosib oldi. Uzoq, tartibsiz va mashaqqatli kurash Dunes jangi (1658) bilan yakunlandi, unda Vikont de Turen qoʻmondonligi ostidagi fransuz armiyasi (ingliz yordami bilan) Gollandiyadagi ispan armiyasining qoldiqlarini magʻlub etdi. Ispaniya 1659-yilda Pireney shartnomasini imzoladi va Russillon, Foix, Artua va Lotaringiyaning katta qismini Fransiyaga berdi.

Shunday qilib, portugallar 1640-yilda mustaqillik eʼlon qilib, Kataloniya qoʻzgʻolonidan foydalandilar. Ispaniya va Portugaliya ittifoqining 60 yili ikkinchisi uchun farovonlik yillari emas edi. Agar Filipp II Portugaliyaga ikki marta tashrif buyurgan boʻlsa, Filipp III va Filipp IV hech qachon uning chegaralarini kesib oʻtmagan. Portugal zodagonlari ittifoqdan foyda koʻrishlari mumkin edi, ammo quyi tabaqalar va ruhoniylar ispanlardan doimo nafratlanishdi. Barcha mulklarida qiyinchiliklarni boshdan kechirayotgan ispanlar Portugaliyaning xorijdagi mustamlakalarini gollandlardan (Braziliyaning bir qismini anneksiya qilgan) himoya qila olmagani va iqtisodiy tanazzul davrida ispan mustamlakalari oʻzlariga oʻz qoʻllarini izlamagani uchun qoralandi. Savdo qilish va portugaliyalik hamkasblari bilan qattiq raqobatlashdi. Bundan tashqari, Filipp II va Portugaliya tobora imperiyaning oddiy viloyatiga aylanganidan keyin Portugaliyaning ittifoqdagi avtonomiya darajasi pasayib ketdi. Portugaliya mustaqilligini eʼlon qilishi va Joao IV nomi bilan Braganza gertsogi Portugaliya taxtiga oʻtirilishi davrida Ispaniya Andalusiyadagi tartibsizliklarni tinchlantirish bilan band edi, shu sababli unga qarshi tura olmadi.

Portugal inqilobi Ispaniyani 1659 -yilda Fransiya bilan sulh tuzishga majbur qilgan omillardan biri edi. Biroq 1647 va 1653-yillarda hukumat bankrot deb e‘lon qilganligi sababli, dvoryanlar moliyaviy va soliq islohotlari uchun hech narsa qilmadilar. Portugallar 1663-yilda o‘z mustaqilligini himoya qildi va 1668-yilda Ispaniya Portugaliya suverenitetini tan oldi. Portugaliya bilan urush yana buzilgan tangalarning ommaviy shtamplanishiga olib keldi.

Umri davomida Ispaniya imperiyasining tanazzulini kuzatgan Filipp IV 1643-yilda sevimli Olivares isteʼfoga chiqqanidan so‘ng oxir-oqibat depressiyaga tushib qoldi.

1646-yilda 16 yoshli merosxoʻr Baltazar Karlos vafotidan keyin Ispaniyada jiddiy sulolaviy inqiroz yuzaga keldi. Erkak merosxoʻri yoʻqligi sababli muammolarga duch kelishdan qoʻrqib Filipp IV 1644-yilda uning rafiqasi fransiyalik Izabella vafot etganligi sababli qayta turmush qurishga qaror qildi. 1649-yilda Filipp IV oʻlgan oʻgʻlining keliniga, uning 15 yoshli jiyani, Gabsburglarning Avstriya sulolasidan boʻlgan gersoginiya Mariannaga uylandi. Ushbu ittifoqda bir nechta bolalar tugʻildi, ulardan Infanta Margarita Tereza va Charlz omon qolishdi. Qirol Filipp 1665-yilda vafot etdi va taxtni oʻzining vorisi Charlzga qirolicha Marianna hukmronligi ostida qoldirdi va qirollik uzoq va notinch hukmronlikdan keyin noaniqlikda qoldi.

Gabsburglar oilasida chambarchas bog‘liq bo‘lgan birlashmalar amaliyoti tufayli ajdodlarning nasli va qisqarishi tufayli merosxo‘r Karl tug‘ilishdan nogiron bo‘lib, epilepsiya, bepushtlik va boshqa kasalliklardan aziyat chekdi, Gabsburg labining o‘ziga xos xususiyatini meros qilib oldi. “Sehrlangan” ( El Hechizado ) taxallusi qirolga o‘sha paytda uning jismoniy va ruhiy kasalliklari jodugarlik yoki jin taʼsiridan kelib chiqqan degan fikr hukmron bo‘lganligi sababli berilgan. Podshoh turli siyosiy kuchlar tomonidan manipulyatsiya qilingan. Uning hukmronligining ko‘p qismida onasi regent edi. Qisqa vaqt ichida uning valido, o‘gay ukasi don Xuan Xose Ispaniyaning obro‘sini ko‘tara oldi. Graf Oropesa (deflyatsiyaning halokatli oqibatlariga qaramay) valyutani barqarorlashtirishga muvaffaq bo‘ldi. Bundan keyin, u inkvizitsiya kuchini zaiflashtirishga harakat qildi (ammo bu 1808-yilgacha davom etdi) va iqtisodiy rivojlanishni rag‘batlantirishni maqsad qildi.

Qanday bo‘lmasin, Ispaniya iqtisodiyoti (ayniqsa, Kastiliya) chuqur inqirozga uchradi, 17-asrda mamlakat aholisi taxminan 2 million kishiga kamaydi. Bunga qisman sabab o‘latning avj olishi, qisman – uzluksiz urushlar edi. Bundan tashqari, dehqonlarning turmush darajasi shunchalik past ediki, ular ko‘p bolali boʻlishga intilmadi. 1677-1686-yillar eng dahshatli davr edi: ocharchilik, vabo, tabiiy ofatlar va iqtisodiyotdagi tartibsizlik. Yangi dunyoga emigratsiya kuchaydi. Ispaniya madaniyatining oltin davri tugadi.

Bu vaqtga kelib Fransiya kuchli va qirol Lyudovik XIV hukmronligi ostida birlashgan edi va Pireney tinchligidan keyin (1659) Ispaniyani Yevropadagi eng kuchli davlat joyidan siqib chiqardi. Bu davrda uchta harbiy toʻqnashuv boʻlgan: Devolyutsiya urushi (1667-1668) , Franko-Gollandiya urushi (1672-1678), Buyuk ittifoq urushi (1688-1697). Ispaniya bu urushlar natijasida faqat Fransh-Koteni yo‘qotganiga qaramay, ular o‘zining zaifligini namoyish etdilar va Lyudovik XIV (shuningdek, boshqa Evropa hukmdorlari) Karl II vafotidan keyin o‘z hududlarini qo‘lga kiritish rejalarini ishlab chiqdilar, chunki u yerda hech qanday imkoniyat yo‘q edi. Bolalar va ispan gabsburglari chizig‘i undan uzildi. Charlz 1700-yil 1-noyabrda 38 yoshida vafot etdi.

Ispaniya jamiyati va inkvizitsiya (1516-1700) 

Ispaniya inkvizitsiyasi rasmiy ravishda katolik qirollari hukmronligi ostida ish boshladi va ularning o‘rnini egallagan Gabsburglar davrida davom etdi va faqat 19-asrda o‘z faoliyatini to‘xtatdi. Karl I davrida inkvizitsiya Ispaniya hukumatining alohida bir bo‘limiga aylandi va uning ta‘siri esa XVI asr davomida kuchaydi.

Yevropada qiynoqlar amaliyoti juda keng tarqalgan bo‘lishiga qaramay, Ispaniyadagi inkvizitsiya korrupsiya va xiyonatni rag‘batlantirdi, bu ispan hokimiyatining pasayishining eng muhim omiliga aylandi. Inkvizitsiyani denonsatsiya qilish dushmanlar, hasadgo‘y do‘stlar uchun umumiy harakat usuli va hatto o‘z ta‘sirini kuchaytirish yoki boshqa odamlarning mulkiga egalik qilish usuli edi. Ayblov, asossiz bo‘lsa ham, uzoq va og‘riqli sud jarayoniga olib keldi, hukm e‘lon qilinishidan oldin yillar davomida cho‘zilishi mumkin edi, bu vaqt ichida ayblanuvchining obro‘si allaqachon yo‘q qilingan. Avto-dafe tavba qilganlar qatl qilish uchun dunyoviy hokimiyatga topshirilgunga qadar ularni omma oldida xoʻrlashning ibratli tomoshasi edi.

Filipp II inkvizitsiya imkoniyatlarini sezilarli darajada kengaytirdi, uning siyosatining eng muhim maqsadi pravoslav cherkovini mustahkamlash edi. 1559-yilda, Filipp hukmronligining uchinchi yilida ispan talabalariga chet elga sayohat qilish taqiqlandi, inkvizitsiyaga senzura vakolati berildi va kitoblarni olib kirish taqiqlandi. Filipp Ispaniya nazorati ostidagi hududlarda protestantizmni rivojlantirishga qaratilgan har qanday urinishlarni qatʼiyat bilan bostirdi, o‘sha paytda Fransiyada sodir bo‘layotgan tartibsizliklardan qochishga umid qilib, mamlakatda lyuteran va kalvinistik adabiyotni taqiqlash va yo‘q qilish uchun son-sanoqsiz choralar ko‘rdi.

Filipp III otasidan ham ko‘proq diniy fanatik edi va agar protestantlar qurol ishlatishga murojaat qilsalar, u xuddi shunday javob berishga majbur ekanligiga amin edi. U bidʼatchilarga qarshi kurashish va ispan gegemonligini mustahkamlash uchun har qanday imkoniyatni ishga solgan, hatto papani saylashga aralashgan, ispanparast nomzodlarni qo‘llab-quvvatlagan. Ikkinchi holda, muvaffaqiyat unga uch marta hissa qo‘shdi: uning yordami bilan Urban VII, Gregori XIV va Innokent IX saylandi. Ammo saylovlarda to‘rtinchi marta fransuz tarafdori nomzod, bo‘lajak Papa Klement VIII saylandi.

15-asrda ispan cherkovi kardinal Ximenes boshchiligida tozalandi: xatti-harakatlari cherkov talablariga javob bermaydigan ko‘plab ruhoniylar haydab chiqarildi va inkvizitsiya protestant islohotchilarining yo‘nalishi bo‘yicha ilohiyotni o‘zgartirmoqchi bo‘lgan ko‘plab radikal islohotchilarni yo‘q qilishga xizmat qildi. Shunday qilib, Ispaniya bir muncha vaqt rekonkistadan so‘ng aksil -islohot yo‘liga tushdi. Ispaniyada Sankt-Peterburg nomi bilan bog‘liq ikkita alohida aksil-islohot tendensiyasi mavjud edi. Avilalik Tereza va bask Ignatius de Loyola. Tereza qattiq monastirizm va tavba qilishning qadimiy anʼanalarini qaytarish talablarini qo‘llab-quvvatladi. U sirli ekstazni boshdan kechirdi, keyinchalik ispan madaniyati va sanʼatiga katta ta‘sir ko‘rsatdi. Lezuitlar ordeni asoschisi Ignatius de Loyola o‘zining diniy fazilatlari va aqliy qobiliyatlari bilan butun xristian olamida katta ta‘sirga ega bo‘lib, o‘z ta‘limotini butun Yevropaga tarqatdi.

Ispaniya janubidagi moriskolar 1502-yilda nasroniylikni qabul qilishga majbur bo‘ldilar, keyinchalik Karl I hukmronligi davrida ularga nisbatan munosabat rasmiylar tomonidan nisbatan bag‘rikenglik bilan namoyon bo‘ldi. Ular o‘zlarining oldingi mashg‘ulotlari bilan shug‘ullanishdi, anʼanaviy kiyim kiyishdi, tillarini saqlab qolishdi va diniy tartiblar ular uchun juda qattiq emas edi. (Ammo Karl  yangi xristianlar, moriskolar va marranoslarga mansub bo‘lganlarga davlat lavozimlarida ishlashni taqiqlovchi qonunga amal qildi). Filipp II 1568-yilgi Morisko qo‘zg‘oloniga olib kelgan kamsituvchi qonunlarni amalda qayta joriy qila boshladi. Qo‘zg‘olon Avstriyalik Xuan boshchiligidagi Italiya qo‘shinlari tomonidan bostirildi va shundan keyin ham moriskolar platoga chekindi va 1570-yilgacha davom etdi. Qo‘zg‘olon ommaviy migratsiyaga olib keldi, uning davomida 12 000 nasroniy ko‘chmanchilar moriskolarni almashtirdilar. 1609-yilda Lerma gersogining maslahati bilan Filipp III Ispaniyadan 300 000 ga yaqin moriskoni quvib chiqardi .

Mehnatkash yahudiylar, mavrlar va moriskolarning quvgʻin qilinishi Ispaniya iqtisodiyotiga halokatli ta‘sir ko‘rsatdi. Moriskolarning kichik guruhlari asosan tog‘ etaklarida yashagan yoki ishsizlar ko‘p bo‘lgan butun mamlakat bo‘ylab malakasiz mehnat bilan shug‘ullangan.

Ispaniya davlat boshqaruvi (1516-1700) 
Ispaniya zabt etilgan xalqlardan tortib olingan Yangi Dunyoning koloniyalaridan katta, ammo qisqa muddatli oltin oqimlarini qabul qilib oldi, ularning aksariyati Charlz I Yevropada urushlar uchun sarflangan. 1520-yillarda Guanaxuatoning boy konlarida kumush qazila boshlandi, ammo 1540-yillarga kelib, Potosi va Zakatekasda qazib olinishi bilan kumush afsonalar bilan toʻlib-toshgan haqiqiy boylik manbaiga aylandi. Ispanlar kumush qazib olishni xususiy korxonalar ixtiyoriga topshirdilar, ammo “kvinto real” deb nomlanuvchi soliqni joriy qildilar, yaʼni har beshinchi real davlat xazinasiga tushdi. Ispanlar Yangi Dunyodagi ulkan imperiyasida soliq yig‘ishda muvaffaqiyat qozongan; barcha milliardlar Savdo uyi orqali o‘tdi. Sevilyada va ularning oqimlari Hindiston Kengashi tomonidan nazorat qilingan. Rudadan kumush olish uchun zarur bo‘lgan Almaden simobini yetkazib berishni nazorat qilish orqali davlat soliqlarni va moliyaviy siyosatni nazoratga oladi.

Inflyatsiyaning sababi – Ispaniyada ham, butun Yevropada – birinchi navbatda davlat qarzi edi, ammo kumush importi oshgani sayin bu qarz miqdori doimiy ravishda oshib bordi; Charlz I o‘z urushlarining aksariyat qismini kredit evaziga olib bordi va 1557-yilda taxtdan voz kechganidan bir yil o‘tgach, Ispaniya birinchi marta qarzlarni to‘lashga moratoriy e‘lon qilishga majbur bo‘ldi, bu esa keyinchalik ko‘p marta takrorlangan va pretsedent o‘rnatdi u davlat iqtisodiyoti uchun  halokatli oqibatlarga olib kelgan.

Baʼzi ispanlar boshidanoq amerikalik hindularni qirg‘in qilish, qul qilish va nasroniylikni majburan qabul qilishni maqsad qilgan, boshqa tomondan, Bartolome de Las Kasas kabi odamlar insoniyroq munosabatda bo‘lish zarurligini taʼkidladilar. Bu ko‘plab tortishuvlarga va hukumat qarorlariga olib keldi. Burgos qonunlari, Yangi qonunlar va boshqa qonunchilik va institutsional oʻzgarishlar amerikalik hindularning yashash sharoitlarini birmuncha yengillashtirdi, jumladan, barcha hindularni qullikdan ozod qildi, biroq mustamlakalarning juda uzoqda joylashganligi sababli bu qonunlarning amalda bajarilishini nazorat qilish qiyin edi.

O‘sib borayotgan qaroqchilik tahdidiga duch kelgan Ispaniya 1564-yilda o‘z davri uchun rivojlangan dengiz konvoylari tizimini joriy qildi, Kumush flot hozirda aprel va avgust oylarida Amerikadan suzib ketmoqda. Ushbu texnologiya juda muvaffaqiyatli ekanligini isbotladi. Faqat ikkita konvoy qo‘lga olindi; 1628-yilda gollandlar, 1656-yilda esa inglizlar konvoyni ushlab oldilar, ammo bu vaqtda konvoylar o‘tgan asrning oxirida shon-shuhrat cho‘qqisiga chiqqan boy flotlarning faqat soyasi edi. Konvoylar hech qachon to‘liq qo‘lga olinmaganiga qaramay, ular tez-tez hujumga uchragan va ular ma‘lum yo‘qotishlarga duch kelishgan. Ammo ulkan imperiyaning barcha yuk tashishlarini katta konvoylar himoya qila olmaydi, shuning uchun golland, ingliz va fransuz xususiy shaxslar va qaroqchilar har doim Amerika va Ispaniya qirg‘oqlari bo‘ylab harakatlanadigan savdo kemalariga hujum qilish va alohida aholi punktlarini talon-toroj qilish imkoniyatiga ega edi. Bunday qaroqchilik, ayniqsa, 1650-yillarda, barcha qarama-qarshi tomonlarning shafqatsizligi o‘sha davr me‘yorlaridan ham yuqori darajaga etganida, ayniqsa shafqatsiz bo‘ldi. Ispaniya, shuningdek, qayta qo‘lga olingan Dyunkerk shahrini Gollandiya, Angliya va Fransiya savdo kemalariga hujum qilish uchun Dunkirk qaroqchilari uchun baza sifatida ishlatib, marka xatlari bilan javob berdi. Imperiyaning Portugaliya qismi yanada katta qiyinchiliklarga duch keldi, uning Afrika va Osiyo qalʼalari surunkali ravishda odamlar yetishmasligidan aziyat chekdi va bu mustamlakalarni yetarli darajada himoya qilishning iloji yo‘q edi: Ispaniya ko‘plab jabhalarda doimo urush olib borishiga qaramay, uning himoyasi uchun yetarli boʻlmadi. Ispaniya, shuningdek, O‘rta Yer dengizidagi Barbar qaroqchiligini qo‘llab-quvvatlagan Usmonli turklar imperiyasi bilan kurashishga majbur bo‘ldi, bu Karib dengizi qaroqchiligi va Filippin suvlarida Osiyo va Gollandiya qaroqchiligidan ko‘ra kattaroq tahdiddir.

Ispaniya imperiyasining yangi dunyoda kengayishi bilan bog‘liq masalalar Sevilyada Madridning bevosita rahbarligisiz hal qilindi. Karl I va Filipp II asosan Yevropadagi oʻz vazifalari bilan band edilar, shuningdek, Amerika koloniyalarini boshqarish ma‘lum bir avtonomiyaga ega boʻlgan noiblar va mustamlaka maʼmuriyatlariga yuklatildi. Gabsburglar o‘z mustamlakalarini Ispaniyaning ajralmas qismi sifatida emas, balki feodal birlashmalari sifatida koʻrishgan. Ispaniya qirollarining hech biri o‘z koloniyalariga hech qachon tashrif buyurmagan. Oilasi anʼanaviy ravishda tarqoq, chegarasiz domenlar ustidan hukmronlik qilgan va mahalliy maʼmurlarga keng vakolatlar berishga majbur bo‘lgan Gabsburglar xuddi shu siyosatni Ispaniyada, ayniqsa, Basklar mamlakati va Aragonda takrorladilar.

Bu degani soliqlar, infratuzilmani rivojlantirish va ichki savdo siyosati har bir mintaqada mustaqil ravishda belgilanishini anglatardi, bu ko‘plab ichki bojxona to‘siqlari va yig‘imlarining paydo bo‘lishiga olib keldi, hatto Gabsburg domenlari o‘rtasida ham ko‘plab qarama-qarshiliklar mavjud edi. Charlz I va Filipp II o‘zlarining bitmas-tuganmas siyosiy kuchlari tufayli ushbu turli xil mahalliy hukumatlarni nazorat qila oldilar, ammo zaifroq Flibs III va IV davrida bu tizim parchalana boshladi va Charlz II umuman hech narsani boshqara olmadi. Karl I va Filipp II ning chet elda koʻp vaqt oʻtkazgani Ispaniya hududlarini rivojlantirishga toʻsqinlik qildi; 16-asrning koʻp qismida Ispaniya Bryussel va Antverpendan boshqarilgan va Filipp Ispaniyaga qaytgan Gollandiya inqilobigacha, u ko‘p vaqtini Eskorial monastir saroyida yolg‘izlikda o‘tkaza boshlagan. Yagona qirol qo‘l ostida birlashgan imperiyada kuchsiz hukmdor taxtga o‘tirgach, keng darajada byurokratiya rivojlangan edi. Filipp II zodagonlarga ishonmadi va ulardan kelgan barcha tashabbuslarni rad etdi. Ispaniyada qishloq xo‘jaligida sug‘orish yoki iqtisodiy faoliyatni rag‘batlantirish kabi muammolarni hal qilish takliflari bo‘lgan bo‘lsa-da, hech qachon ishlab chiqarish bilan shug‘ullanmagan dvoryanlar jiddiy islohotlar haqida o‘ylamadilar.

Charlz I taxtga oʻtirgandan soʻng, komunerlar qoʻzgʻoloni paytida, u hukumatga samaraliroq golland va flamand amaldorlarini kiritishga harakat qilganda, oʻz zodagonlari bilan kurashga kirishdi. Bu Gabsburglarning chetdagi mulklari muammolarini hal qilish uchun Kastiliya resurslaridan foydalanishga urinish sifatida qaraldi. Filipp II inqilob boshlanishiga turtki berib, Niderlandiya ustidan oʻz hukmronligini mustahkamlashga uringanida kuchli qarshilikka duch keldi. Filipp IV hukumatining boshligʻi graf Olivares gertsogi har doim Ispaniya boshqaruvini markazlashtirishga intilgan, chunki u buni mamlakat birligini saqlab qolishning yagona yoʻli deb bilgan; Olivares hatto Portugaliya va Ispaniyaning yakuniy birlashishini qoʻllab-quvvatladi, ammo bu loyihani amalga oshirish imkoniyati boʻlmagan. Karl I va Filipp II ning kuchli qoʻli va tirishqoqligi boʻlmagani sababli byurokratiya juda shishib ketdi va korrupsiyaga aylandi va 1643-yilda Olivares isteʼfoga chiqqanidan keyin uning faoliyati nihoyatda samarasiz boʻlib qoldi.

Ispaniya iqtisodiyoti (1516-1700) 

16-asrda Ispaniyadagi inflyatsiya (katta davlat qarzi va eng muhimi, Yangi Dunyodan katta miqdorda kumush va oltinning kirib kelishi natijasida) dehqonlarning real turmush darajasini pasaytirdi. XVI asrda Ispaniyada tovarlarning o‘rtacha narxi jun va dondan keyin besh baravar oshdi. 20-asr bilan taqqoslaganda, 15-asrda narxlar nisbatan barqaror bo‘lib qoldi va Yevropa iqtisodiyoti narx inqilobi deb ataladigan haqiqiy zarbani boshdan kechirdi. Ilgari Yevropaning eng yirik jun ishlab chiqaruvchisi boʻlgan Angliya bilan birga Ispaniya ham dastlab tez oʻsishdan foyda koʻrdi. Ammo Angliyada bo‘lgani kabi Ispaniyada ham oziq-ovqat ishlab chiqarishi qisqardi va butun qishloqlarni shaharlarga ko‘chirishga majbur qildi. Yuqori inflyatsiya, Gabsburglarning og‘ir urushlari va mamlakat ichida va Yangi Dunyo koloniyalari bilan savdoni cheklab qo‘ygan ko‘plab bojxona to‘lovlari shaharlar uchun muqobil daromad manbai bo‘lishi mumkin bo‘lgan sanoatning o‘sishini sekinlashtirdi. Yana bir muhim omil – bu Pireney yarim orolida asrlar davomida qayta tiklangan kastiliya zodagonlarining jangovar xarakteri edi. Ular uy ishlaridan qochib, davlat xizmatida, armiyada yoki cherkovda martaba orttirishga intilganlar. Shuningdek, Ispaniya o‘zining boyliklari va inson resurslarini cheksiz urushlarga sarfladi. Filipp II hukmronligi davrida bu urushlar birinchi navbatda protestantizmga qarshi qaratilgan edi, biroq 17-asrda dunyo 1517-yilgacha bo‘lgandek boʻlmasligi maʼlum boʻldi. Asr davomidagi ispan urushlari Gabsburglar va ularning Yevropadagi ittifoqchilarining gegemonligini saqlab qolish uchun ko‘proq xizmat qildi; ammo shuni ta‘kidlash kerakki, Gabsburg ittifoqi katolik cherkovini tez tarqalayotgan protestantizmdan himoya qilishda bir oz muvaffaqiyatga erishdi.

Qo‘ychilik asosan Kastiliyaga xos bo‘lib, jun narxining ko‘tarilishi va qirolning yordami bilan u tez tarqalishda davom etdi. Merinos har yili qishlash uchun mamlakat shimolidagi tog‘lardan issiq janubga ommaviy koʻchirilgan, qo‘ylar yo‘lda qishloq xo‘jaligi yerlarida ekinlarni yo‘q qilganiga e‘tibor bermagan. Dehqonlar va yer egalarining qoʻy chorvadorlar uyushmasi Mestaga qarshi shikoyatlari Filipp II tomonidan e‘tiborsiz qoldirilib, u jundan katta daromad olgan. Oxir-oqibat, katta soliqqa tortilgan Kastiliya imkoniyatsiz boʻlib qoldi va Ispaniya (va ayniqsa Kastiliya) o‘z hosilining tanqisligini qoplash uchun don importiga qaram bo‘lib qoldi, bundan tashqari, transportning yuqori narxi va qaroqchilik, asosiy tovarlar bilan bog‘liq xavflar tufayli. Ispaniya hech qachon bo‘lmagan yo‘llarga aylandi. Natijada, umuman quruq, tog‘li yarim orolda hech qachon zich yashamagan Ispaniya va xususan, Kastiliya aholisi Fransiyaga qaraganda ancha sekinroq o‘sdi; Lyudovik XIV davrida Fransiya aholisi Ispaniya va Angliyani birlashtirgandan ko‘p edi.

Kredit 17-asrda Ispaniyada keng tarqaldi. Ispaniya Gollandiyasining Antverpen shahri Yevropaning yirik savdo markaziga aylandi va uning bankirlari Karl I va Filipp II urushlarining katta qismini moliyalashtirdilar. Veksellardan foydalanish odatiy holga aylandi, chunki Antverpen banklari kuchayib, savdo operatsiyalarida qatnashib, yuqori narxlarni saqlashga yordam berdi. Garchi bu tendensiyalar Ispaniyada va butun Yevropada kapitalizmning paydo bo‘lishiga hissa qo‘shgan bo‘lsa-da, hukumat tomonidan tartibga solinmaganligi va keng tarqalgan korrupsiya kichik xo‘jaliklarning ko‘pincha bitta baxtsiz sharoitda qo‘lga kiritgan barcha narsalarini yo‘qotishini anglatardi. Ispaniyadagi va ayniqsa, Kastiliyadagi mulklar juda tez o‘sdi va iqtisodiyot tobora raqobatbardosh bo‘lib qoldi, ayniqsa Filipp III va IV davrida, Ispaniyani takroriy spekulyativ inqirozlar larzaga keltirgan.

O‘rta asrlardan boshlab katolik cherkovi Ispaniya iqtisodiyotiga katta ta‘sir ko‘rsatdi. Xususan, Filipp III va IV hukmronligi davrida uning roli ortdi, u mamlakatdagi katta hududlarni cherkovga hadya qildi. Oxirgi Gabsburglar yerni qayta taqsimlash uchun hech narsa qilmadilar. Karl II hukmronligining oxiriga kelib, Kastiliyaning katta qismi alohida yer egalari qo‘lida bo‘lib, ulardan eng kattasi katolik cherkovi edi. Hisob-kitoblarga ko‘ra, 17-asrning oxirida ispan cherkovi Kastiliya yerlarining 20% ga yaqiniga egalik qilgan va ruhoniylar Kastiliyaning kattalar aholisining taxminan 10% ni tashkil qilgan. Keyingi Burbonlar sulolasi davridagi davlat siyosati mamlakat iqtisodiyotining rivojlanishiga to‘siq sifatida ko‘rilgan cherkov yerlari egaliklarini kamaytirishga qaratilgan edi.

Ispaniya madaniyati va sanʼati (1516-1700) 
Ispaniyaning oltin davri sanʼatning gullagan davri bo‘lib, u taxminan 1550-1650-yillarni qamrab oladi. Bu davrning eng ko‘zga ko‘ringan shaxslari orasida El Greko, Diego Velazquez, Migel de Servantes va Pedro Kalderon de la Barsa bor.

El Greko va Diego Velaskes taniqli rassomlar bo‘lib, birinchisi diniy mavzudagi asarlari, ikkinchisi Filipp IV ning zamonaviy saroyining aniq real portretlari bilan mashhur edi. Servantesning “Don Kixot” asari o‘sha davrning eng mashhur romanlaridan biriga aylandi va ehtimol barcha davrlarning eng mashhur ispan tilidagi asaridir. Bu asarlar va ritsarlik haqidagi g‘oyalarning yorqin parodiyasi va jamiyatning ijtimoiy tuzilishi va muallifga mos keladigan xatti-harakatlar normalarining tanqididir. Oltin asrning so‘nggi buyuk yozuvchisiga aylangan Xuana Ines de la Kruz 1695-yilda Yangi Ispaniyada vafot etdi.

Bu davr ham falsafiy tafakkurning gullagan davriga aylandi. Salamanka maktabi falsafa, iqtisod va huquq fanlariga katta hissa qo‘shgan.

Manbalar 
 mstrong, Edward. The Emperor Charles V. — : The Macmillan Company, 1902.
 Black, Jeremy. The Cambridge Illustrated Atlas of Warfare: Renaissance to Revolution. — : Cambridge University Press, 1996. — ISBN 0-521-47033-1
 Braudel, Fernand. The Mediterranean and the Mediterranean World in the Age of Philip II. / Trans. Siân Reynolds. — : Harper & Row, 1972. — ISBN 0-06-090566-2
 Brown, J. and Elliott, J. H.. A palace for a king. The Buen Retiro and the Court of Philip IV. — New Haven: Yale University Press, 1980.
 Brown, Jonathan. Painting in Spain: 1500—1700. New Haven: Yale University Press, 1998. — ISBN 0-300-06472-1
 Dominguez Ortiz, Antonio. The golden age of Spain, 1516—1659. — : Oxford University Press, 1971. — ISBN 0-297-00405-0
 Edwards, John. The Spain of the Catholic Monarchs, 1474—1520. — : Blackwell, 2000. — ISBN 0-631-16165-1
 Harman, Alec. Late Renaissance and Baroque music. — : Schocken Books, 1969.
 Kamen, Henry. Philip of Spain. — New Haven and : Yale University Press, 1998. — ISBN 0-300-07800-5
 Kamen, Henry. Empire: How Spain Became a World Power, 1492—1763. — : HarperCollins, 2003. — ISBN 0-06-093264-3
 Kamen, Henry. Spain 1469—1714. A Society of Conflict. — (3rd ed.) —  and : Pearson Longman, 2005. — ISBN 0-582-78464-6
 Parker, Geoffrey. The Thirty Years' War. — (2nd ed.) — : Routledge, 1997. — ISBN 0-415-12883-8
 Parker, Geoffrey. The Army of Flanders and the Spanish road, 1567—1659; the logistics of Spanish victory and defeat in the Low Countries' Wars. — : Cambridge University Press, 1972. — ISBN 0-521-08462-8
 Parker, Geoffrey. The Dutch revolt. — : Cambridge University Press, 1977. — ISBN 0-8014-1136-X
 Parker, Geoffrey. Philip II. — Boston: Little, Brown, 1978. — ISBN 0-316-69080-5
 Parker, Geoffrey. The General Crisis of the Seventeenth Century. — : Routledge, 1997. — ISBN 0-415-16518-0
 Stradling, R. A. Philip IV and the Government of Spain. — : Cambridge University Press, 1988. — ISBN 0-521-32333-9
 Various. Historia de la literatura espanola. — Barcelona: Editorial Ariel, 1983.
 Gallardo, Alexander. Spanish Economics in the 16th Century: Theory, Policy, and Practice. — Lincoln, NE: Writiers Club Press, 2002. — ISBN 0-595-26036-5