Taxtaqaracha dovonidagi jang

Taxtaqaracha dovonidagi jang — Umaviylar xalifaligining yirik arab qoʻshini bilan turkiy Turgʻash xoqonligi qoʻshinlari oʻrtasidagi 731-yil iyuldagi jang.

Jang arablar nazorati ostidagi Samarqand shahrini turgeshlar qoʻshinlari tomonidan qamal qilinishi bilan boshlandi. Uning garnizoni qoʻmondoni Savra ibn al-Hurr al-Abaniy Xurosonning yangi hokimi Junayd ibn Abdurrahmon al-Murriyga yordam soʻrab murojaat qiladi. Junayd qoʻshini shaharga ketayotgan dovonda turgʻashlar hujumiga uchraydi va arablar dovondan chiqib, Samarqandga yetib olishga muvaffaq boʻlishsa-da, ular juda katta — 25-30 ming kishiga yaqin, oʻn ikki minginchi guruhi esa talafot koʻrdilar. Turgeshlarga orqa tomondan hujum qilish buyurilgan Savra deyarli yoʻq qilindi. At-Tabariy yilnomasida Umaviylar davrining eng batafsil tasvirlangan janglaridan biri boʻlgan jang musulmonlarning Oʻrta Osiyoga ekspansiyasini oʻn yil davomida toʻxtatdi.

Tarixdan oldin 
Transoxiana (arab. „Movaraunnahr“) 7-asr oʻrtalarida arablar Fors va Xurosonni istilo qilgandan soʻng xalifa al-Volid I davrida (705—715) umaviylar sarkardasi Kuteyba ibn Muslim tomonidan bosib olingan. 719-yilda mahalliy knyazlar xitoylar va ularning turgesh vassallaridan xalifalikka qarshi harbiy yordam soʻradilar. 720-yilda turgeshlar mintaqadagi musulmonlarga qarshi qator hujumlar uyushtirdilar. Fargʻona vodiysi ustidan nazorat yoʻqolgan boʻlsa-da, dastlab Umaviylar hokimlari tartibsizliklarni bostirish va mahalliylashtirishga muvaffaq boʻldilar. Keyingi bir necha yil davomida Umaviy qoʻshinlari oʻz hududlarini oldinga siljigan turkiy kuchlardan himoya qilish uchun chekinishga majbur boʻlishdi. Mahalliy islomni qabul qilganlar uchun soliqqa tortishni bekor qilish orqali mahalliy aholini tinchlantirish va qoʻllab-quvvatlashga harakat qilindi, ammo bu choralar koʻp vaqt oʻtmay butunlay bekor qilindi. Shu bilan birga, arablarning mahalliy, ham arab, ham eronzabon aholiga nisbatan qoʻpol harakatlari mahalliy hukmdorlarni ulardan tobora koʻproq qaytardi. 728-yilda keng koʻlamli qoʻzgʻolon boʻlib, uni turgeshlar qoʻllab-quvvatladi. Bu xalifalik qoʻshinlarining Samarqand atrofidagi kichik bir hududni hisobga olmaganda, Movaraunnahrning katta qismini tark etishga majbur boʻlishiga olib keldi.

730-yil boshida xalifa Hishom ibn Abdul-Malik (723-743) vaziyatni oʻzgartirish umidida Sindni tinchlantirishda yaqinda oʻzini koʻrsatgan tajribali Junayd ibn Abdurrahmon al-Murriyni Xurosonga tayinladi. Arablarning Mavarinnatdagi ogʻir xavfsizlik ahvoli Junayd Oksusdan oʻtgandan keyin yetti ming otliqdan iborat eskort kerak boʻlganligidan dalolat beradi. Bu safari chogʻida u oʻzidan oldingi Ashras as-Sulamiy qoʻshini bilan birlashishga urinib koʻrganida, turgʻesh xoqoni tomonidan hujumga uchradi, u oʻtgan yili oʻjar yurish natijasida Buxoroga yetib olishga muvaffaq boʻlgan edi. Junayd va uning atrofidagilar ogʻir ahvolga tushib qolgan boʻlsalar-da, turgʻash qoʻshini hujumlarini qaytarishga va as-Sulamiy qoʻshinlari bilan bogʻlanishga muvaffaq boʻldilar. Turgʻash qoʻshini Samarqand tomon shimolga chekinganidan koʻp oʻtmay Buxoro va Soʻgʻdning katta qismi arablar nazoratiga qaytarildi. Musulmon qoʻshini unga ergashib, shahar devorlari tashqarisidagi jangda gʻalaba qozondi. Keyin Junayd oʻz qoʻshinlari bilan qishlash uchun Marvga chekindi. Qishda, Oksusning janubida, Toxaristonda gʻalayonlar boshlandi. Ilgari bu hudud eng tinch va hech qanday muammosiz musulmonlar hukmronligiga boʻysungan hududlardan biri edi. Junayd qoʻzgʻolonni bostirish va yangilari paydo boʻlishini jilovlash uchun Balxga borib, 28 mingga yaqin xalifalik jangchilarini oʻz hududiga joylashtirishga majbur boʻldi. Bu uning qoʻshinini juda zaiflashtirdi. 731-yil boshida turgʻashlar Samarqandni qamal qila boshlaydilar. Uning garnizon qoʻmondoni Savra ibn al-Hurr al-Aboniy yordam soʻrab Junaydga murojaat qildi. Oʻrta Osiyodan kelgan urush faxriylarining qoʻshin yigʻilishini kutish va 30 mingdan kam qoʻshin bilan Oksozdan oʻtmaslik tavsiyasiga qaramay, Junayd zudlik bilan Samarqandga yordam berishga qaror qildi.

Jang tavsifi 
Junayd Buxorodan sharqqa Samarqandga olib boradigan va turgʻashlar mulki orqali oʻtuvchi eski fors shoh yoʻli boʻylab harakatlana olmadi. Buning oʻrniga u oʻz qoʻshinini Samarqanddan yetmish kilometr janubda joylashgan Kesh shahriga boshlab boradi. Oʻsha yerda u oʻz razvedkachilaridan turgeshlar arablar qatoridagi quduqlarni talon-toroj qilish uchun otryadlar yuborganligi haqida xabar oladi. Junaydning maslahatchilari dastlab al-Muhtaraka qishlogʻi orqali Kesh va Samarqand oʻrtasidagi Zaravshon tizmasi boʻylab gʻarbga koʻchib oʻtishni taklif qilishdi, biroq arab qoʻshinlari boshliqlaridan biri al-Mujoshir ibn Muzohim as-Sulamiy bu rejaga qarshi chiqdi, chunki turgʻashlar osonlik bilan oʻtishlari mumkin edi. Bu yoʻl boʻylab oʻsmagan oʻtloqlarga oʻt qoʻyildi. Buning oʻrniga al-Sulamiy tik, lekin qisqa — taxminan 2 km — Taxtakaracha dovoni boʻylab toʻgʻridan-toʻgʻri yoʻnalishni taklif qildi va bunday manevr turgeshlarni hayratda qoldirishi mumkinligini taʼkidladi. Junayd al-Mujoshirning maslahatiga amal qilib, dovonga kirish eshigi oldida joylashdi. Bu qaror „begona“ Junaydga ishonmagan qoʻshinda tushunilmadi. Odatdagi qabila janjallari yana boshlandi va baʼzi askarlar choʻlga tusha boshladilar. Junayd 28 mingga yaqin askar bilan davom etdi . Keyingi voqealar rivoji at-Tabariyning "Tarixi „Paygʻambarlar va podshohlar“ asarida batafsil bayon etilgan boʻlib, bu asar, oʻz navbatida, avvalgi tarixchi Abul-Hasan al-Madoyniyning oʻsha davrdan taxminan bir asr oʻtib yozilgan asariga asoslanadi. urush voqealari .

Taxtakaracha dovonida uchrashgan ikki qoʻshin ikki xil harbiy falsafani ifodalagan. Garchi Umaviylar qoʻshinlari engil va ogʻir otliq qoʻshinlardan iborat boʻlsada, ularning asosiy qismi piyodalar edi va janglarda arab otliq qoʻshinlari koʻpincha dastlabki bosqichlarda toʻqnashuv bilan chegaralangan. Shundan soʻng chavandozlar otdan tushib, piyoda jang qilishdi. Bu turgʻash koʻchmanchilariga xos boʻlgan qoʻshindagi otliq qoʻshinlarning ustunligi bilan keskin farq qilar edi. Ularning chavandozlik sanʼatida, ayniqsa ot kamonchilariga nisbatan beqiyos mahorati va tabiiy chidamliligi ularni oʻta xavfli raqibga aylantirdi, ular juda harakatchan jang uslubida, qanot harakati, pistirma va soxta chekinish bilan shugʻullanadi. Tarixchi Xyu Kennedi yozganidek, „koʻchmanchilar [Turgeshlar] mahalliy Eron knyazlari bilan ittifoq tuzganlarida, ular, ehtimol, ilk musulmon qoʻshinlari duch kelgan eng qattiq qarshilikni taʼminladilar“.

Sugʻdiyona, Shosh va Fargʻona hukmdorlari qoʻshinlari koʻmagida turgʻashlar Samarqanddan yigirma toʻrt km uzoqlikdagi Keshdan chiqib ketganlaridan ikki kun oʻtib tushlik qilish vaqtida dovonda Umaviylar qoʻshiniga hujum qildilar. Usmon ibn Abdulloh ibn ash-Shihir boshchiligidagi arab avangardlari magʻlubiyatga uchradi, biroq Junayd oʻz qoʻshinining asosiy qismini shoshilinch ravishda qoʻshinlarini qabilaviy mansubligiga, oʻngga Tamim va Azd qabilalariga, chap tomoniga Robiyaga joylashtirishga muvaffaq boʻldi. Arablar shosha-pisha oʻz saflari oldiga tuproq ishlarini oʻrnatdilar va turgeshlarning arablarning oʻng qanotiga qilgan dastlabki hujumi qaytarildi. Junayd dastlab jangni boshqarish uchun markazda edi, keyin u azd jangchilari safiga qoʻshildi, ular uni dushmanlik bilan qarshi oldilar: ularning bayroqdori sarkardaga: „Agar biz gʻalaba qozonsak, bu sizning shon-sharafingiz boʻladi; Agar oʻlsak, biz uchun yigʻlamaysizlar“. Arablar dastlab turgeshlarning otda hujumiga duch kelishdi, ammo ularning qurbonlari koʻpaygani sababli, Junayd ularga otdan tushib, nayza devorini hosil qilib, piyoda jang qilishni buyurdi. Bu chora musulmonlarning oʻz oʻrnida turishiga yordam berdi va natijada har ikki tomon ham charchab, jang bir kunga toʻxtab qoldi. Arablar orasida eng katta yoʻqotishlarni Abdulloh ibn Muammar ibn Sumayr al-Yashkuriy qoʻmondonligi ostida Kish yaqinida toʻplangan bosqinchilar va konvoy koʻrdi: ular turgeshlar tomonidan hujumga uchradi va deyarli butunlay yoʻq qilindi.

Ertasi kuni turgeshlar arablarga yangi hujumlar uyushtirdilar, ammo ular qaytarildi. Arablar turgʻashlar yaqinlashganda baquvvat qarshi hujumlar uyushtirar edilar va xoqon oʻz qoʻshinlariga arab qarorgohiga hujum qilish oʻrniga uni qamal qilishni buyurdi. Dastlabki hujumni tiygan Junayd Samarqanddagi Savraga elchilar yuborib, yordamga kelishni va turgʻashlarga orqadan zarba berishni buyuradi. Savra va Samarqand garnizoni dastlab oʻz joniga qasd qilish missiyasi ekanini bilgani uchun bunday harakatga qarshi edi, biroq Junaydning tahdidlari Savrani boʻysunishga majbur qildi. Shaharda kichik garnizon qoldirib, Savra Samarqanddan 12 ming kishini boshqarib, mahalliy yoʻlboshchi yordamida togʻlardan oʻtib, Junayd qoʻshinlaridan 5-6 km uzoqlikda joylasha oldi. U yerda unga turgʻashlar qarshilik koʻrsatib, ular Samarqandning Soʻgʻd shahzodasi Gurakning maslahati bilan quruq oʻtloqlarga oʻt qoʻyishgan. Savraning kichik ofitserlari nayza devori ostida piyoda qoʻshinlarni sekin olgʻa siljishni maslahat berishdi (Umaviylarning otliqlarga qarshi standart taktikasi), lekin Savra oʻz qoʻshinlari charchagan va umidsizlikka tushib qolganini bilib, turgeshlarga qarshi otliq qoʻshinlar hujumini boshlashga qaror qildi. hech boʻlmaganda satrlarining bir qismini yorib oʻtib, Junaydgacha yorib oʻtish umidida. Hamilton Gibb tomonidan „issiqlik va tashnalikdan aqldan ozgan“ deb taʼriflangan Savra qoʻshinlari Turgeshlarga hujum qilib, ularning old qismini yorib oʻtishdi, ammo jang tez orada tartibsizlikka aylandi, chunki har ikki tomon ham tutun, chang va gʻazablangan alanga toʻsqinlik qildi. Oxir-oqibat, arab qoʻshini oʻz birligini yoʻqotdi, turgesh otliqlari tomonidan tarqoq va qisman yoʻq qilindi. Soqchilardan ming askardan boshqa hammasi halok boʻldi.

Junayd Savraning bosqinidan foydalanib, Samarqandga bostirib kirdi. Ammo qoʻshin dovonni tark etgach, zobitlar uni shaharga borish oʻrniga qarorgoh qurishga va shu yerda tunashga koʻndirishdi. Maslahat oʻrinli boʻldi, chunki turgeshlar ularni ochiq-oydin ushlagan boʻlardi va ehtimol ularni yoʻq qilishlari mumkin edi. Turgeshlar yana hujumni boshlaganlarida, lagerning istehkomlari hali tugallanmagan edi. Bu vaqtda arablar shu qadar qiyin ahvolda ediki, Junayd hatto qullarga urush qilsalar, qoʻshinda ozod boʻlishlarini vaʼda qilgan edi. Koʻpchilik egar koʻrpalarini zirh sifatida ishlatib, shunday qildi. Turgʻashlarning hujumlari qaytarildi, katta yoʻqotishlarga qaramay, umaviylar qoʻshini qariyb uch kun davom etgan janglardan soʻng Samarqandga yetib keldi.

Natijalar 
Samarqand ozod qilinib, arab qoʻshini halokatdan qutulib qolgan boʻlsa-da, jang „arablarning toʻliq gʻalabasi boʻlmadi“. Sharqshunos Xolid Blankinshipning fikricha, musulmonlar koʻp yoʻqotishlar koʻrgani uchun bu „eng yaxshi holatda pirik gʻalabasi“ edi. 10-asr tarixchisi Ibn Asam al-Kufiyning fikricha, musulmonlarning qurbonlari 43 yoki 48 ming jangchi armiyasidan kamida 20 ming kishini tashkil etgan, oʻsha davr tarixchilari va shoirlari esa bu sonni 50 mingga yetkazgan. Garchi turgeshlar ham katta yoʻqotishlarga uchragan boʻlsalar ham — Ibn Asam 10 000 dan ortiq oʻlimni keltirgan — dovondagi arablarning yoʻqotishlari Oʻrta Osiyodagi musulmonlar mavqeining tez yomonlashishiga olib keldi. Junayd 734-yil boshida vafotigacha Xuroson hokimi boʻlib qoldi, lekin bu vaqtga kelib musulmonlar Buxoro, Kesh va Chagʻaniya viloyatidan tashqari Oksus shimolidagi hamma narsa ustidan nazoratni yoʻqotdilar.

Junayd Samarqandda toʻrt oyga yaqin, yaʼni 731-yilning oktyabrigacha qolib, qoʻshinining tiklanishiga imkon berdi. Bu orada turgeshlar Buxoroga yetib kelib, uni qamal qiladilar. Junayd ular bilan yana jangda uchrashishga qaror qildi va noyabr oyi boshida turgʻashlarni yengib, Buxoro qamalini olib tashlashga muvaffaq boʻldi. Shundan keyin Junayd 800 kishilik garnizonini Samarqandda qoldirib, Marvga qaytib keldi. Turgeshlar qishlash uchun shimolga joʻnab ketganlaridan soʻng uning musulmon aholisini shahardan evakuatsiya qildi.

Dovondagi voqealar Xurosoniy qabilasining Umaviylar tuzumi va uning hokimlaridan noroziligini oshirdi. Tabariy yana bir Xuroson zodagonining Junaydga jang oldidan aytgan soʻzlarini, garchi keyinroq boʻlsa ham shunday keltiradi: „Avvallari Xuroson qoʻshinlarining bir qismi Qays qabilasidan boʻlgan dabdabasevar odam qoʻlidan halok boʻladi, deyishardi.. Endi siz ham shunday boʻlishingizdan qoʻrqamiz“. Blankinshipning taʼkidlashicha, mintaqa aholisi keyinchalik xalifalik armiyasi tarkibida mintaqada jang qilganliklari haqida hech qanday dalil yoʻq, bu ularning yoʻq qilingani yoki ularning xalqi jangni toʻxtatganini koʻrsatadi. Uning taʼkidlashicha, agar Xurosonliklardan biri arablar tomonida jang qilgan boʻlsa, unda koʻp odamlar emasligi aniq. Brankinship bu jangni arablarning Markaziy Osiyoni bosib olish tarixi uchun „burilish nuqtasi“ deb ataydi. Xuroson tarixining keyingi davri ham tubjoy aholi, ham bu yerda avvalroq oʻrnashib qolgan arablar oʻrtasida Umaviylarga qarshi qoʻzgʻolon va qoʻzgʻolon koʻtarilgan notinch edi. Shu sababli xalifalar dovondagi jangdan keyin qoʻshinni kuchaytirish uchun yuborilgan 20 ming iroqlikdan tashqari yana 20 ming sodiq suriyalik jangchini bu yerga yuborishga majbur boʻldilar. Faqat 739-741 yillarda, Turgʻash xoqonligi qulab, uning rahbari Suluk oʻldirilgach, Xurosonning yangi hokimi Nasr ibn Sayyor asosan Movarounn xalifalik mavqeini tiklab, musulmonlar nazoratini yana kengaytira oldi.

Dovondagi muvaffaqiyatsizlikdan soʻng, Ardabil jangi va shunga oʻxshash boshqa falokatlarda chegaralarni mustahkamlash zarurati xalifalikdan ulkan insoniy va moliyaviy resurslarni talab qildi. Umaviylar tuzumining tayanchi boʻlgan qudratli Suriya armiyasining viloyatlardan yollangan askarlari bilan tarqalishi va suyultirilishi oxir-oqibat 740-yillardagi fuqarolar urushlari paytida Umaviylar sulolasining qulashida asosiy omil boʻlar edi.

Manbalar 
Tojikiston tarixi
Qirgʻiziston tarixi
Qozogʻiston tarixi
Oʻzbekiston harbiy tarixi