MAEZTU PEREZ (EH Bildu, 2013-04-25):
Eskerrik asko presidente andrea. Egun on guztioi eta egun on baita gaur bertaratu diren langile publikoko ordezkariei ere.
Hasi baino lehen, nahi dut gogora ekartzea bihar Gernika bonbardatuta izan zenetik 76 urte betetzen direla, arinago Durango, Elorrio, Otxandio eta Eibar bonbardatuak izan ziren bezalaxe. Eta uste dugu sarraski horiek utzitako hondarrak balia behar ditzagun, bakean eta elkarbizitzan oinarritzen den Euskal Herria libre eraikitzeko.
Gaira etorrita, gaurko mozioaren gaira etorrita, istoriotxo bat kontatuko dizuet. Nire ama Osakidetzako langilea da, Galdakao izena duen eta Usansolon dagoen ospitalean lan egiten du. Nire amari azken lau urtetan bere erosmen ahalmena % 20a murriztu egin diote. Bere soldataren inguruan PSOEk eta PPk Madrilen eta PSEk eta Eusko Alderdi Jeltzalea Euskadin hartutako erabakien ondorioz.
Nire amari azken urteotan gaixorik dagoenean eta baja hartzerakoan, baja osagarriak murriztu egin dizkiote ere. Era berean, bere garaian 30 urteko baino gehiago antzinatasuna edukiagatik, antzinatasun hori ordaindu beharrean, urteko lanaldian sei egun libre eman zizkioten. Gobernu honek kendu egin dizkio. Antzinatasuna ordaindu ez eta egunak kendu.
Horretaz gain, beste sei egun libre zituen urtean zehar hartzeko. Gobernu honek hirura murriztu dizkio. Nire amak ez du sekula inbertsio funts batean inbertitu, ezta burtsan akzioak erosi ere ez, eta sekula ere ez du higiezinen merkatuan inbertitu. Nire amak ez du kontu korronterik Suitzan.
Beraz, nire amak ez du bere posibilitatearen gainetik bizi eta ez du zerikusirik eduki finantza krisiaren sorreran. Orduan, galdera da: Berak ordaindu behar ditu finantza krisiaren ondorioak?
Nire amaren adibidea jarri dut baina era berean ekarri ahal izango nituzke 70.000 adibide Tribuna honetara. Sektore publikoko 70.000 langileen adibidea, finantza erakundeen krisiarekin zerikusi eduki ez dutenak baina hartzen diren erabakiekin ordaindu behar dutenak. Eta guzti hau gutxi balitz, orain dekretu baten bidez, neoliberalismoaren arauak ezartzen duten bezalaxe, alegia eztabaida sozial eta politiko barik, euren lan jardunaldia igotzen zaie.
Zuek, elkarrizketa sozial defendatzaile sutsuenak, itxurakerietan ari zarete sindikatuekin negoziatu barik dekretu bat inposatzen duzuenean.
Urkullu lehendakariak eta Erkoreka sailburuak sinatuta 173/2013 Dekretuak gizarte honetan azken 20 urtetan lortutako lorpen sozial garrantzitsuena ezabatu nahi duzue enpleguaren banaketa suposatzen zuelako,. Lortuko duzue? Auskalo, baino gaur legebiltzar taldeen eskuetan dago horri ezetz esatea.
Dekretu hau sinatzerakoan politika pertsonei begira jartzen omen duen Gobernuak 70.000 pertsonei izen eta abizenekin eragiten duen murrizketa inposatu zizkien, era horretan euren lan baldintzak kaskartuz. Horretaz gain, behin-behinean dauden 5.000 inguru langileei langabeziara kondenatzen dituzue urteko lanaldia handitzea momentu honetan estrategikoena izan beharko litzatekeen sektorean, alegia sektore publikoan, enplegua suntsitzea delako.
Herri honek azken hamarkadan bizi izan dituen langabezi tasa handienak dituenean, orduan PNVk erabaki bat hartzen du. Zein den erabaki hori? Enplegua suntsitzea, sektore publikoan enplegua suntsitzea. Zuena bai marka, zuena bai kudeaketa ona. Baina zelan deitzen diozue zuek honi? Daño colateral. Milaka pertsona langabeziara bidaltzera, daño colateral. Horrela deskribatu baitzuen Erkoreka jauna gertatuko ziren ondorioak.
Mendebaldeko gizarteetan, soldatapeko lana da gehientzat gizartean txertatzeko bide bakarra, horren bitartez eskuratzen baitira bizimodu duina, gizarte ondasunez baliatzeko aukera, autoestimua eta erabateko herritasuna izateko ahala. Horrek bere baitan dakar pertsonek bizi diren gizartearentzako baliagarria izateko eta sentitzeko duten eskubidea, ez baitago baliagarri izaterik gizabanakoaren eta lanaren arteko lotura eten ezkero.
Parrafo hau ez da nirea, ez dira nire hitzak. Eta beharbada bere osotasunean ez nago ados baina lege baten jasota daude. Momentu honetan indarrean dagoen lege batean, 10/2000 Legearen zioan jasota dauden hitzak dira. Hain zuzen ere, hainbat eragile sozialen ekimenez bultzatutako herri ekimen legegile baten ondorioz onartutako lege bat eta indarrean dagoena oraindik. Gizarte eskubideen gutuna ezarri zuen legeak eta 35 orduko lan jardunaldia Administrazioan ezarri zuen legeak.
Lege bat bai, Legebiltzar honetan gehiengo handiz onartutako legea. Euzko Alderdi Jeltzalearen aldeko bozkekin onartutako lege bat eta zuek orain dekretu baten bitartez ezabatu nahi duzuen lege bat. 2000 urtean, herritarrei emandako hitza, zuek esaten duzuen bezalaxe, herritarrei emandako hitza jango duzue orain.
Galdera bi ditut zuentzako, Euzko Abertzale legebiltzar taldeko legebiltzarkideak. Prest zaude hemen hemengo eragile sozial eta politikoekin lortutako adostasun zabal baten ondorioz lortutako lorpen bat ezabatzeko? Madriletik agintzen dizuten eta unilateralki eta eztabaida sozial eta politiko barik onartutako dekretu batengatik ordezkatzeko? Errepikatuko dut. Hemengo adostasuna Madriletik datorren inposaketarengatik ordezkatzeko prest zaudete?
Eta bigarren galdera bat ere bai. Pentsatzen duzue edozein testuinguruan baina bereziki krisi ekonomikoko testuinguru batean, sektore publikok indartsu bat behar dugula herritarrei zerbitzu publikoa bermatzeko eta era berean enplegu duina sortzeko?
Hau ez da guretzako soilik 25 ordu eta erdi inguruko eztabaida bat. Ez da soilik 1.592 orduko urteko lanalditik 1.614 ordu eta erdiko urteko lanaldira pasatuko direla sektore publikoko langileak. Eztabaida nagusia da sektore publikoko langileen lan baldintzak kaskartzen ari direla etengabe eta egunero mota honetako erabakiekin, eta era berean, enplegua suntsitzen ari dela. Hori da benetako eztabaida, hori da guretzako eztabaida gaurkoan ere.
Horretaz gain, mota hauetako neurriak kanpainan eta Gobernuan zaudetenetik behin eta berriz marra gorri bezala markatutako oinarrizko zerbitzuetan ere, murrizketak aplikatzea suposatzen duelako; oinarrizko zerbitzuak aurrera ateratzen dituzten langileen lan baldintzak kaskartzea, langile horiek sostengatzen dituzten zerbitzu publikoak kaskartzea delako; eskola publikoko edo eta unibertsitateko ordezkapenak ez betetzea hezkuntzan murriztea delako; Osakidetzako erizainei edo medikuei ordezkapenak ez betetzea, osasun arloan murriztea delako; azken finean, sektore publikoko lan baldintzak kaskartzea, zerbitzu publikoetan murriztea delako.
Beraz, enplegua suntsitzea, lan baldintzak kaskartzea eta zerbitzu publikoetan murrizketak. Horrek dira lanaldi egoera bezalako neurriek uzten dituzten ondorioak.
Necesitamos un sector público fuerte en cualquier coyuntura para asegurar los servicios básicos de la ciudadanía creando empleo digno y de calidad. Pero una coyuntura como la actual con un sector privado lastrado por las deudas y con una falta de financiación que le ahoga, el sector público tiene que ser el motor de la economía pero con políticas de incentivación de la economía que pongan a las personas en el centro de las mismas.
Eso ustedes decir lo dicen pero no lo llevan a la práctica. Recortan en personas quieren ahorrar en personas, sí. Además, lo han cuantificado ustedes en 10 millones de euros lo que supone este decreto que acaba con las 35 horas semanales en el sector público. Ustedes pretenden ahorrar a costa de quienes nada han tenido que ver con la crisis financiera. Sin embargo, la deuda pública por inversiones injustificadas sí que ha tenido que ver.
Sin embargo, si miramos al intento de presupuesto que su Gobierno presentó y seguramente hoy retirará, podemos ver por un lado, congelación de sueldos para los trabajadores y trabajadoras del sector público y 370 millones para un tren de alta velocidad. Ustedes lo han cuantificado 10.311.000 euros. Lo miramos por otro lado, 10.311.000 euros que pueden servir para crear empleo, para ofrecer unas condiciones dignas de trabajo y para no deteriorar más los servicios públicos. Piénsenselo.
Cuando Durao Barroso, Van Rompuy o el Sursum Corda les permita flexibilizar el límite de gasto, ustedes se lo podrán plantear, podrán elegir invertir en personas o invertir en cemento.
Bukatzeko, izan zirelako gara, garelako izango dira. Langileen semeak gara, langile gara eta gure gurasoak urteetako borrokekin lortutako eskubide sozialak hurrengo belaunaldian uzteko borrokatuko dugu. Borroka politiko instituzioetan eta kalean mobilizazio sozialarekin.
(Txaloak)