BLANCO DE ANGULO (EH Bildu, 2016-03-10):
Eskerrik asko, mahaiburu andrea, sailburua, legebiltzarkide jaun-andreok, eguerdi on.
Eguerdi on, baita ere, Euskadi Asviamie Elkartearen ordezkariei eta ongi etorriak izan bilkurara.
2015ko ekainaren 26an egin zen Osoko Bilkuran amiantoari buruzko ponentziaren ondorioak onartu genituen, baina egun horretan, jada, ohartarazten genuen guretzat gutxieneko akordioa zela.
Aldi horretan, argi esaten genuen hortik aurrera guk egin beharreko genituzkeela eskabideak, ez bakarrik Madrilgo Gobernuari zuzendutakoak, baita Eusko Jaurlaritzari eskatutakoak ere, erantzukizunak banatuak izan beharko liratekeelako.
Horixe da orain dela zortzi hilabete esan genuena eta gaurko honetan berretsi egiten dugu. Tamalgarria da bost urtez egon garela Legebiltzar honetan denbora galtzen, hori da gure iritzia, bost urte ponentziako lana egiteko eta testu bat onartzeko eta, dirudienez, onarpen honekin batzuek uste dute gure erantzukizuna hor amaitzen dela.
Baina EH Bilduren jarrera ez da hori, ezbairik gabe oso motz geratu gara gai honetan. Ponentzia amaitu eta gero, gu geuk ekimena hartzen ez badugu, akabo, eta hori da sinatutako erdibidea ikusi eta gero batzuek egin nahi dutena.
Y tenemos muy claro que hoy de nuevo estamos hablando de un tema sumamente importante y nos parece irresponsable tirar balones fuera y pedir que tomen medidas otros gobiernos para quedarnos con la conciencia bien tranquila.
Lo hemos repetido en varias ocasiones, en muchas, hasta el año 2030 el número de enfermos y enfermas  - enfermas, que también las hay y la habrá -  van a seguir aumentando porque el periodo de latencia, como ha dicho otra portavoz, de este asesino silencioso es de entre 20 y 30 años.
Es una enfermedad que mata despacio, pero mata, y la única opción que tienen las enfermas y los enfermos es acudir a la vía judicial, sabiendo que es un proceso costoso y lento, pero hoy por hoy no tienen otra alternativa.
Personas que fallecen antes de conseguir que se le reconozca la enfermedad profesional, como es el último caso del trabajador de ArcelorMittal de Olaberria.
Ez, ez daukat beste aukerarik. Gaixotasun profesionalaren errekonozimendua lortzeko borrokatu, erretiratutako langileen lan gaixotasunaren ondoriozko ezintasun iraunkor absolutua lortzeko borrokatu eta kalte-ordaina jasotzeko erreklamazioa eskatu.
Eta borroka horretan ezin ditugu bakarrik utzi, ezta denbora gehiago galdu ere, lehen adierazi dugun bezala, bost urtez egon garelako ezer gutxi lortzeko.
Amiantoak eragindako biktimei esan diezaiekegu, Araban, Bizkaian eta Gipuzkoan lorpenik egon dela? Ez. Non geratu dira ponentziako txostenean agertzen diren 21 ebazpenak? Inon ez.
Beste aldetik, jakin badakigu Osalanek 45.500 euroko diru laguntza eman ziola Onkologikoa Fundazioari, lan arriskuen prebentzioaren arloko ikerketa proiektuetarako, hain zuzen ere, amiantoaren eraginpean dagoen EAEko biztanleak aztertu ahal izateko tresna berriak izeneko ikerketa egite aldera.
Iaz, batzordean gure kezka adierazi genuen. Gure aburuz ikerketa proiektu hori arriskuan baitzegoen eta hala nabarmendu genuen. Gaur ez dugu ikerketa proiektu inguruko berririk eta sumatzen dugu dirua, denbora eta itxaropenak ezer ezean geratu direla.
Beraz, Jaurlaritzaren aldetik erantzunik ez, ezta soluziorik ez. Jaurlaritzak berak hasitako proiektua amaitzeko konpromisorik ez du hartu. Horregatik, EH Bilduk argi du gu geuk jarrera proposatzailea hartzen ez badugu ez dugu ezer lortuko.
Eta hori da hain zuzen ere gaur bertan eskatzen duguna, etxeko lanak Jaurlaritzarentzat. PPek aurkeztutako jatorrizko proposamena ontzat hartzen genuen gaurko honetan, Eusko Jaurlaritzari aurrikuspenerako eta amiantoak eragindako pertsonentzako erreparazio plan bat egitea eskatzen zuelako.
EH Bildu bat dator proposamen horrekin, baina, egia da, gure osoko zuzenketaren bitartez haratago gindoazela.
Horregatik, amiantoaren euskal institutua sortzea beharrezkoa dela uste dugu. Eta ez gara hala uste dugun bakarrak, gogoratu behar dugulako, hemen aho batez onartu zela instituto hori sortzea eta ponentziaren txostenean agertzen da.
Por tanto, consideramos interesante la creación del instituto vasco del amianto para que elabore ese plan de prevención y reparación para las personas afectadas por el amianto que solicita el Partido Popular y, además, creemos que ese instituto debería de controlar los registros del amianto instalado y encargarse de hacer estudios epidemiológicos, por ejemplo, un centro de referencia que aunase sinergias para llevar a cabo acciones de control, entre otras cosas.
Pero, en este caso, lo fundamental es reparar a las personas afectadas, porque eso es, a día de hoy, lo que más urgencia tiene. Y cierto es, que aunque creamos que esa gestión se tiene que hacer a través de un instituto propio, lo importante es que se haga. En este momento el cómo no es tan importante como el qué.
Pero parece que hoy, gracias al PNV y al PSE, lo que aquí se va aprobar es bien distinto. Ustedes se limitan a remitir al Gobierno de España lo aprobado en la ponencia y le instan a la elaboración de un proyecto de ley que tenga por objeto ese fondo de compensación que nosotros y nosotras, también, reclamábamos en esa ponencia, y que también se ha aprobado aquí por unanimidad.
Por lo tanto, ustedes hoy vienen a aprobar algo que ya hemos aprobado en esta Cámara, por unanimidad, insisto, a dilatar más esta cuestión en el tiempo y a responsabilizar para los demás.
Ponentzian 21 ebazpen ezberdin onartu genituen eta zehazki funtsari dagokionez, hau onartu genuen, 20. eta 21. ebazpenetan:
"Proposatzen diogu Diputatuaren Kongresuari funts hau sortzea eta lan talde bat ere sortu ahal izango da, arestian adierazi ditugun arazo guztiak elkarren arteko adostasunez erabakitzeko.
"Konpentsazio funts baten finantzaketarako eta sorrerarako lege bat prestatzearen egokitasuna ere azaltzen da".
Zuek planteatzen duzuena onartuta dago. Eta guk argi dugu Jaurlaritzak badaukala zereginik kasu honetan. Hori da bereizten gaituen irizpidea.
Gu prest gaude Gorteen aurrean lege proposamen bat aurkezteko biktimei konpentsatzeko asmoz, eta ahala egingo dugu, eta prest gaudenak bide horretan gurekin batera joateko etor daitezela. Baina gaurko akordioa ikusi eta gero, ba zalantzak ditugu.
Amiantoak eragindako gaixoek ezin dute gehiago itxaron eta ez dute merezi guk Legebiltzar honetan bizkarra ematea. Lehen nabarmendu dugu ezin ditugula borroka honetan bakarrik utzi. Gure laguntza behar dute, eta Jaurlaritzan eskumenak eta gaitasunak ditugula laguntza hori emateko. Horregatik, sinatu duzuen erdibidekoari ezetz esango diogu, ez edukiagatik, baizik eta errepikapen hutsa delako eta arduragabekeria nabarmena delako. Beraz, gure osoko zuzenketari eutsiko diogu.
Besterik ez, eskerrik asko.