IRIARTE OKIÑENA (EH Bildu, 2017-12-11):
Lehendakari andrea, legebiltzarkideok, Gobernuko kideok, Urkullu jauna. Egun on.
Urkullu lehendakaria erbestean dago, Bruselan. Josu Erkoreka Madrilgo kartzelatan; Arantza Tapia, Estefanía Beltrán de Heredia, Cristina Uriarte eta beste hainbat sailburuk askatasuna, behin behineko askatasuna lortu dute. Denek sekulako jazarpenari aurre egin behar izan diote; isunak, kartzelak, eskaera neurrigabeak, dena herriari emandako hitza betetzeagatik.
Autogobernua bertan behera gelditu da. Herria Espainiatik dekretuz gobernatzen dute eta erasoaldi honi 155 deitzen diote. Baina erbestetik Urkullu lehendakaria, esan beharra dago euskal irrati-telebistan ez digutela uzten lehendakari esaten, baino guk Urkullu lehendakaria deitzen diogu, nazioarteko komunitateari begiratzen dio eta nazioarteko komunitateari begiratzeaz batera historikoki euskaldunen lagunak izan diren herrialdeei ere bai, Kataluniari ere bai, Kataluniak ez digula huts egingo sinestuta, Espainiako zapalkuntzari aurre egin diolako Kataluniak ere.
Baino oraingoan ez. Oraingoan asko sentitzen dutela baina beste negozioetan dabiltzala Alderdi Sozialistarekin, Partidu Popularrarekin eta asko sentituta ere ba ze pena, asko estimatzen gaituztela baina momentu honetan ezin dutela. Eta guretzako harridura eta amorrua, pena eta batzuk ba bueno ba holakoetan egiten diren komentario topikoak ere bai, ezta, katalan hauek azkenean la pela es la pela behin eta berriz entzuten da. Guk ez genuke hori egingo, gure hitza, euskaldunon hitza, hitza sakratua da euskaldunontzat.
Baina amets gaizto honetatik esnatzen gara eta konturatzen gara errealitatean Katalunian amets gaiztoak jarraitu egiten duela eta zoritzarrez zuek, Urkullu eta Ortuzar jaunak PP eta PSOErekin Gobernuan zaudetela zuek, Urkullu eta Ortuzar jaunak egonkortasuna eman diozuela Madrilen PPren Gobernuari, PSOErekin gobernatzen duzuela hemen eta Partidu Popularrari hemen herria ukatu dion tokia eman diozuela euskal politikan; beraz, la pela es la pela ere galdetu daiteke.
Miren, si quieren se puede utilizar o podemos utilizar el test de pato y es que si ven un ave que anda como un pato, nada como un pato, tiene un pico como el de los patos, incluso hace cuá, pueden ustedes llegar razonablemente a la conclusión de que en efecto están ante un pato.
Pues aquí pasa un poco lo mismo, si ven unos presupuestos que parecen los del 155, si esos presupuestos plantean un proyecto de país que coincide con los del 155, si mantienen recortes que aplauden los del 155 y además llevan la firma de algunos del 155, no lo duden, son los presupuestos del 155.
Y no será Euskal Herria Bildu quien apoye estos Presupuestos, porque rechazar el 155 es solidaridad con Cataluña, pero también es defensa de nuestro propio autogobierno, y es defensa también de la calidad de vida y de los servicios públicos, porque la dependencia no solo nos impide desarrollarnos como pueblo, sino que perjudica nuestra economía, y nos hace retroceder y acercarnos al fallido modelo español, en lugar de ponernos en la dirección de los países más avanzados.
No hay que olvidar lo pernicioso, social y económicamente, que resultan las medidas impuestas por España: Regla de gasto, límite de déficit, tasa de reposición, reforma laboral, parte de la reforma fiscal, etcétera.
Baino Aurrekontu hauek aurrekontu txar baten ondorioa badira, etorkizuneko aurrekontu txarren jatorria ere badira, enpresarioei oparitu zaien kontraerreforma fiskalaren ondorioz, hain zuzen ere.
El presupuesto real destinado a servicios a la ciudadanía, es decir, los recursos que quedan tras descontar el presupuesto del presupuesto, lo destinado del pago de la deuda y del Tren de Alta Velocidad, es menor hoy que en 2009. En 2018 se destinarán 9.978 millones frente a los 10.171 de 2009. Si descontamos la inflación, el Presupuesto es casi un 15 % inferior al de 2009 y esta es la realidad frente a la propaganda del presupuesto récord, histórico y la recuperación.
Eta errealitate honen aurrean logikoena da erreforma fiskal progresiboa eta zabala eskatzen duten ahotsak biderkatzea. Administrazioak behar ditu baliabide nahikoak zerbitzu publikoak helarazteko eta baita garapen ekonomikoa sustatzeko ere.
Eta argi dago herri aurreratuenetan presio fiskala gurean baino askoz ere handiagoa dela, baina Jaurlaritza honek errealitate horri bizkarra eman dio, eskuinera begiratu du eta eskuinarekin paktatu du kontrarreforma atzerakoi bat, gehien dutenek gutxiago ordaintzeko.
Beraz, 155arenak dira Aurrekontu hauek, baina baita Confebaskenak ere: Soldatak jaisten, zergak ez ordaintzen eta Ikerkuntza eta Garapenean ez inbertitzen herri honek behar duen etorkizun ekonomiko sendotik urruntzen gaituen Patronal atzerakoi baten aurrekontuak, ehun produktibo sendo eta teknologiaren aldeko apustua egin ordez CEOEren hemengo bertsio baten eredurik argiena den Patronalarenak.
La reforma fiscal que el año pasado era imposible abordar de una forma conjunta con el debate presupuestario, este año se ha realizado sin problemas; claro, que en sentido contrario al que demandaba la mayoría de este país y la mayoría de esta Cámara, incluyendo a consejeros y socios del Gobierno hasta hace muy pocas semanas.
Por eso estos presupuestos son los del 155 y los de Confebask. Estos presupuesto son fruto de un mal acuerdo y semilla de malos presupuestos en el futuro.
Hortaz, txalo bat merezi zenuke, Azpiazu jauna, benetan. Beste behin ere zuri tokatu zaizulako tragorik mingotsena eta lanik desatseginena, zuri tokatu zaizulako berriz ere intxaur ustela Parlamentu honetara bidali duzun proiektua defendatzen.
Proiektuak herritarrei onurak ekarriko dizkiela defendatu duzu eta pentsatzekoa da herritarren ongizatea inportantea dela dialektikoki.
Eta zerbitzu publiko onak eskaintzearen garrantzia azpimarratu duzu eta pentsatzekoa da hori ere dialektikoki garrantzitsua dela.
Eta krisi ekonomikoaren ondorio gogorrak atzean uzteko ahaleginak eta herritarren arteko kohesioa ere aipatu dituzu, eta herri honetaz gutxi edo ezer ez dakien pertsona batek pentsatu dezake Gobernu honek hitz horiek serio hartzen dituela.
Tamalez, ordea, Azpiazu jauna, ahaztu egin zaizkizu proiektu honen barru-barruan dauden eta batez ere atzean dauden beste hainbat elementu aipatzea. Atzean eta alboetan. Eta batzuk agerian, baina beste batzuk baita ezkutuan ere, oraindik ere ez dakizkigulako.
Ahaztu egin zaizu gainera esatea Patronalak lehenik exijitu eta ondoren txalotu duen akordio baten emaitza dela, eta dirudunek txalo egiten dutenean, malo. Si los ricos aplauden, el pueblo sabe que no se avecina nada bueno, que hay que llevarse la mano a la cartera.
Eta horrela, zerbitzu publikoek ez dute aparteko onurarik jasoko eta gaur eskuartean dugun proiektu honek ez du horretan lagunduko.
Usted mismo lo ha dicho a lo largo de este año, señor Azpiazu: "No hay grasa en la administración, se ha llegado al hueso. La recaudación tiene que ser mayor". Lo ha dicho usted. Educación y Salud no pueden seguir con presupuestos como los de hace 10 años.
Ikerketan eta Garapenean Europako batezbestekotik oso urrun utziko gaitu Parlamentura ekarri duzuen proiektu honek. Ez dugu jakingo herri honek non egon nahi duen hemendik 10 urtera edo hemendik 20 urtera, herri industrial bat izango den edo ez den izango, zer nolako industriatan inbertitu behar dugun edo ez, Europako liderren artean egongo den edo Espainiako konbergentzian jarraituko dugun, azken urteetan bezala.
Lan baldintzak hobetzeko benetako ahaleginik ez da egingo, jendea prekarietatera kondenatuz. Euskaldunen hizkuntza eskubideak ez dira bermatuko beste behin ere. Eta emakumeen eskubideak ere ez.
Eta planak, eta planak, eta planak aipatuko zaizkigu, baina inplementatzen ez baldin badira horretan gertatuko diren gertatzen ari den bezala.
Eta emakumeok bizi dugun diskriminazio egoera lotsagarria da. Baina lotsagarria izateaz gain, egiturazkoa da. Beraz, onartua da zentzu askotan: Lan baldintza okerragoak pairatzen ditugu, zaintza emakumeen esku dago  - zaintza haurrena, zaintza zaharrena - , lan berdinagatik gutxiago kobratzen dugu eta gauzarik normalena balitz hartzen da hau, egiturazko kontu bat delako, onartu egiten dugulako.
Eta gero harritzen gara emakumeak tratu txarrak jasaten ditugunean, edo emakumeak bigarren mailako herritar bezala tratatzen gaituztenean, edo sexualki jazartzen gaituztenean edo, muturrera joanda, hiltzen gaituztenean.
Adibide batzuk baino ez ditut aipatu. Adibide gehiago aipatu nitzake baina hitzak hitz eta marketinka marketin, auzolana, zerbitzu publikoa, herritarren ongizatea benetan, itsura kaxkarra daukan proiektu bati jantzi dotorea jantzi nahi izan diozue baina azpian, betikoa: Herritarren arteko kohesioa ez du bultzatuko, elkartasuna ez du landuko, indartsu eta aberatsak leun tratatzen jarraituko ditu eta ahulenak zorrotz.
Beraz, betiko lepotik burua.
Aurtengo maiatzean, Azpiazu jauna, zuri entzun nizun, Euskal Autonomia Erkidegoan enpresen zerga, Sozietateen Zerga nahikoa baxua zela espainiar Estatukoren aldean esan zenuen eta Frantzia, Erresuma Batua edo Alemaniarekin alderatuz.
Zuk esandako hitzak dira, espainiar Estatuan biltzen den diru guztiaren % 12 enpresen zergari ezker bilotakoa dela eta hemen, berriz, % 7koa, la prueba del algodón, esan zenuen. Edo aurtengo irailean bertan Elkarrekin Podemoseko lankideek ere aipatu dute hiru hilabete ez direla Bizkaiko ahaldun nagusiak konplexurik gabe bota zuen enpresei zerga jaitsi egin behar zitzaizkiela.
Eta zuk zeuk orduan berriro esan zenuen gauza bat dela, edo gauza bat zela enpresek ordaindu behar omen luketen tipo teorikoa eta beste gauza bat benetan ordaintzen dutena. Horixe esan zenuen, baina badirudi Bizkaiko ahaldun nagusiaren tesia ere inposatu dela.
Y no podemos seguir de volantazo en volantazo, conduciendo en zigzag, porque no sabemos muy bien a dónde nos dirigimos, diciendo una cosa y haciendo mañana la contraria. Necesitamos un país en el que se pueda confiar y con ustedes, señoras y señores del Gobierno, señoras y señores del Partido Nacionalista Vasco, y señoras y señores del Partido Socialista, pues no sabemos si vamos a pagar más impuestos, menos impuestos, si van a modificar el IRPF, si va a ser en el 20, en el 30 o en el 40.
Pero sí sabemos, eso sí sabemos, que tienen ustedes el aplauso de Confebask. La Patronal les aplaudirá puesta en pie, porque lo único claro es que los grandes empresarios, que ya pagan poquísimos, pagaran aun menos, y tendrán unos 200 millones de euros más en el bolsillo, una cantidad que ha calculado el respetado catedrático de Hacienda Pública, Ignacio Zubiri, porque oyéndoles a ustedes no hay quien se aclare; unos dicen una cosa, otros dicen la contraria, y otros callan.
Les recuerdo, señoras y señores del Gobierno, señoras y señores del Partido Nacionalista Vasco, Partido Socialista y del Partido Popular, que estamos hablando del dinero de los y las contribuyentes, de algo muy serio, por tanto, como para andar con frivolidades.
Hablamos del dinero que pagan las mujeres y hombre de este país, que aspiran a vivir en un país más digno, con gobernantes serios y no en el camarote de los hermanos Marx, porque estamos hablando de 200 millones de euros que los empresarios dejarán de pagar y que pagaremos los demás.
Volverá a quedar claro que este Gobierno sigue mostrándose sumiso y servil con lo poderoso y siempre arrogante, siempre arrogante con los más débiles. Un Gobierno que se esconde ante los problemas difíciles como la pérdida de poder adquisitivo de los salarios, las condiciones del mercado laboral, los problemas del tejido industrial o la inversión en I+D; un Gobierno sin liderazgo ni rumbo, ni más objetivo que perpetuarse pactando con quien sea; un Gobierno conservador, que confunde deliberadamente estabilidad con pasividad, prudencia con inacción, realismo con conformismo; un Gobierno que confunde orgullo de país con arrogancia chovinista.
Un Gobierno que quiere sumir a este país en una autocomplacencia injustificada, basada permanentemente en la comparación con el vecino que está peor, en lugar de buscar una emulación con los países líderes a los que deberíamos tener como referencia.
Este país tiene retos importantes y urgentes, a nuestro juicio: Construir un tejido industrial avanzado, mejorar el reparto de las rentas mediante un crecimiento salarial y una política fiscal más justa que la actual, mejorar los servicios públicos.
Tenemos retos trascendentales, pero, a pesar de la propaganda, no vivimos en un oasis de prosperidad, el 12 % de la población está en paro, una de las tasas más altas de Europas, y además es una cifra que en cierto modo está maquillada por el descenso de la población activa.
El 93 % de los contratos que se firman en la Comunidad Autónoma Vasca son temporales; el 32 % de las personas que trabajan lo hace con contrato eventual; un 25 % de las personas trabajadoras tienen un contrato de jornada parcial. Los salarios han perdido entre un 8,5 y un 4,8 según la metodología de poder adquisitivo en los últimos años.
La inversión en I+D ha bajado por cuarto año consecutivo, situándose en el 1,82 del PIB, por debajo de la media europea y también de China, más cerca de España que de Alemania.
El porcentaje de PIB que representa el Presupuesto del Gobierno Vasco ha pasado del 15 % en 2009 al 12,8 en 2018, eso significa que tenemos peores servicios públicos.
Y podemos seguir hablando de pobreza, de exclusión social, que lo haremos más tarde, de un sistema educativo con grandes problemas, que van desde las haurreskolas hasta los estudios postdoctorales, pasando por todas las etapas del ciclo educativo, de una sanidad que retrocede, de una Administración minada por la temporalidad, de una industria que envejece con crisis y cierres de empresas que se producen un día sí y otro no, no las voy a mencionar otra vez todas. No se trata, en todo caso, de hacer catastrofismo...
...que envejece con crisis y cierres de empresas que se producen un día sí y otro no. No las voy a mencionar otra vez todas.
No se trata en todo caso de hacer catastrofismo, pero sí de constatar que queda mucho por hacer y que resulta inaceptable poner la estabilidad como objetivo central de un gobierno, como si tuviéramos una realidad tan idílica que lo único que nos quedara fuera estabilizarla.
Renunciar al cambio a los objetivos estratégicos y al compromiso con la transformación de la realidad son las señas de identidad de este Gobierno que habla de estabilidad para encubrir un talante profundamente conservador en el sentido más político de la palabra.
Eta sakondu dezagun pixka bat gehiago Gobernu honek gehiengorik ez duenez, falta zaion botoa egiteko urratu duen ibilbideaz.
Bigarren aldia da legealdi honetan, Euzko Alderdi Jeltzaleak sozio nagusi Partidu Popularra aukeratzen duena. Aurreko Aurrekontuak onartzerakoan, Egibar jaunak esan zuenez, merke jarri ziolako akordioa Partidu Popularrak, baina bigarren aldia da.
Eta bigarren aldiz, egoera honen errua, sarritan entzun dugu, Euskal Herria Bilduri bota nahi izan diozuela. Ez dakit lotsa ematen dizuen Partidu Popularrarenak, baina nik uste dut eta Euskal Herria Bilduk uste du gustura zaudetela, hori baita arrazoi nagusia, akordioaren arrazoi nagusia.
PP-k merke jarriko zuen negoziazioa baina zuek bat egiten duzue politika kontserbadoreak bultzatzean, gustura zaudete hizkuntza politikak gehiegi ez zabaltzen, gustura zaudete enpresaria handien poltsikotan herritarren dirua sartzen, gustura zaudete lan prekarioa mantentzen, gustura zaudete elkarrekin 800 euroko soldatak mantentzen. Elkarrekin oso gustura egiten dituzue ibilbide argirik ez daukaten tren erraldoiak eta errauskailuak.
Eta itsura batean gustura zaudete Araba, Bizkaia eta Gipuzkoa, Euskal Autonomia Erkidegoa, Espainiako komunitate bat gehiago izatearekin, eta Hispaniako liga horretan jokoan.
Beraz, negoziazioa merkea izango zitzaizuen baina ez duzue asko pentsatu herri honetan herri bezala. Eta beste inorekin ez duzue negoziatzeko intentziorik egin. Aldez aurretik pentsatuta zeneukaten norekin egin nahi zenuten akordio hau eta gainerakoa, ba izan da, nolabaiteko Celestina hoberenak ere egin ez lukeen halako teatro bat izango.
Eta hau guztia herri honentzat txarra da. Eta nik ulertu dezaket, Azpiazu jauna, Erkoreka jauna eta Alonso jauna, Madriletik lagunak izatea eta zuen artean harreman ona izatea eta gainera ados egotea esan dudan kontu horietan guztietan, baina egia esan behar baldin badizuet, honek ez du beste zantzurik izan.
Euskal Herria Bilduk dokumentu bat helarazi zion Jaurlaritzari proiektu honi buruz. Baldintza bat negoziatzeko, eta dokumentu bat lanerako. Eta zer azpimarratu genezake Jaurlaritzarekin izandako elkarrizketetez? Ba elkarrizketetan ezer ez, beti bezala, ezer ez. Eta arrazoia, gure baldintzak ez zirela betetzekoak.
Eta dokumentuan zer genioen? Ez dakizuenontzat, ba esango dizuet, lehenik eta behin, posible diren eta egin daitezkeen neurri zehatzak jartzen genituela dokumentu horretan. Herritarrentzat mesedegarriak izango direnak eta bideragarriak. Elkartasunean eta justizia sozialean sinesten duen edonork onartzeko arazorik izan behar ez luketenak. Proiektu honi (...) bat emango zioten neurriak zirela.
Herri honen arazoen aurrean Jaurlaritzak proposatzen dizkigun irtenbideak partzialak iruditzen zaizkigu, eskasak, etengabeko propagandak ezin du hori estali ere egin.
Eta lehen aipatu ditut zenbait datu, datu gehiago ere badira. Esan dut ikerketa eta berrikuntzan egoera nolakoa den, begiratu duzue patenteen zerrenda? Begiratu duzue zenbat kobratzen duten ikertzaileek?
Badakigu Gobernu honek nora eraman nahi duen herri hau datozen 20 urteetan? Berriz errepikatzen dut, hori garrantzitsua delako. Ez dakit 20 diren, 10, 15 urteetan zer egin behar duen herri honek, zeren baldin badaki, ez da batere nabari.
Gaur enpresa bat ixten da hemen, ez dela itxiko esan ondoren. Bihar enpresa bat saltzen zaio honi edo hari, etorkizuna bermatzen dela esanez, eta hilabete baten bueltan, kaleratzeak lotsa gabe gertatzen dira.
Gure ustez, politika industrialak aurrea hartu behar dio egoera honi, ezin du errenka ibili eta proaktiboa izan behar du, erreaktiboa izan beharrean.
Etengabeko propagandak ezin du estali zein baldintzetan ari diren milaka eta milaka herritar. Eta hau oso gauza garrantzitsua da. kontratuak bata bestearen atzean pilatuz eta baita administrazio publikoan ere hau gertatzen da, eta horretaz, jakin beharko lukete zerbait hain zuzen ere, bai Osasun sailburuak eta bai Hezkuntza sailburuak.
Baina kontratuez gain, zenbat lan ordu egiten diren benetan eta zenbat kobratzen diren edo zenbat ez diren kobratzen. Zenbat pertsona hil diren aurten ere lan baldintza prekarioekin harreman zuzena izan duten istripuetan, zenbat jendek, zenbat gaztek jarraitu behar duten gurasoen etxean kobratzen dutenarekin ezinezkoa delako bizitza proiektu autonomo bat aurrera ateratzea.
Pertsona horiek guztiak babestu behar dira eta Aurrekontuak dira horretarako tresna, baina hemen Espainiaren eta PPren Lan Erreforma onesten dira. Eta zer gertatzen da horren ondorioz? Ba milaka herritar kondenatuta gelditzen direla, pobreziatik irten ezinik. Araba, Bizkaia eta Gipuzkoan milaka, milaka, 500.000 lagunik gora badira pobrezian, pobrezia gorrian edo eremu eta arrisku horren inguruan jausteko egoera serioan daudenak.
Beharbada ez dute botorik emango, lehenagoko lanak ere badauzkatelako, beharbada zentzu horretan ez dira interesgarriak izango baina izen abizenak dituzte, seme-alabak dituzte, zaindu beharreko aitona-amonak dituzte, Euskal Herriko gizon eta emakumeak dira eta ezin ditugu atzean utzi, ezin ditugu milaka eta milaka pertsona horiek atzean utzi. Atzean utzi ezin ditugun bezala gazteak eta zaharrak, gazteak miserian bizitzera kondenatuta eta zaharrak pentsioa helduko ote zaien jakin gabe.
Espainiako Gizarte Segurantzak ez dauka dirurik dagoeneko eta kredituak eskatu beharrean dabil ordainduko badu. Partidu Popularrak oso-osorik jan du Espainiako Gizarte Segurantzaren dirutza eta oso erraz esaten da, baina 60.000 milioitik gora dira hori, gutxi gorabehera Bankari barkatu dion tamaina berean gastatu du kutxa horretatik. Eta hau da herritarrei ematen dieten babesa, hau da Partidu Popularraren eredua, Euzko Alderdi Jeltzaleak babesten duena eta dirudienez Euskal Autonomia Erkidegoan ere gustura jasotzen duena bere beroan.
Eta gazteak eta zaharrak aipatzean ez dut ahaztu nahi belaunaldien artean behar-beharrezkoa den elkartasuna ere, euskal langileak gero eta zaharragoak dira, gazteak lan merkatuko ateak itxita dauzkate, Administrazioak berak ere badu arazo hau eta ezin dugu ezinikusiarena egin. Ezin ditugu kondenatu gaur 40-50 urte dituzten pertsonak euren buruaren kargu egiteaz gain, etorkizunik ez duten gazteen kargu egin daitezen eta etxeko zaharrenen zaintza ere euren esku hartu dezaten.
Pertsona horiek guztiek duintasunez bizitzeko eskubidea dute eta Administrazioak duintasun hori bermatu egin behar die, Administrazioak profesionalki eskaini behar die gainera zerbitzu hori. XXI. mendeko zerbitzu publikoak dira horiek, baina horiek ez dira lortzen ez pribatizazioen bidez, horiek ez dira lortzen langile publikoen tenporalitate tasak ehuneko ia 40an edukiz. Hori ez da lortzen, esan dudan bezala, 155eko eta Confebaskeko Aurrekontu honekin.
Arazo hauek ez dira gainera desagertuko ezikusiarena egiteagatik eta ostrukaren politikak ez du emaitza onik emango.
Pueden ustedes esconder la cabeza como los avestruces, pero los problemas no van a desaparecer. Y se lo comienzan a decir a ustedes desde ámbitos empresariales, porque no solo existe Confebask y también se lo dicen desde ámbitos académicos. Nosotras hemos ofrecido soluciones y lo seguimos haciendo, lo seguiremos haciendo, pero ustedes se niegan ni siquiera a discutir esas propuestas, lo hemos visto en el proceso que nos ha traído hasta aquí
Ustedes nos dijeron que no cabía hablar de nada que no fueran los Presupuestos, pero es que el artículo 155 de la Constitución Española y su perversa aplicación tiene mucho que ver con los Presupuestos, muchísimo. Y tiene mucho que ver porque deja claro quién tiene la sartén por el mango. Y el 155 por eso mismo tiene mucho que ver con lo que hablamos, porque ese 155 permite cepillarse gobiernos y parlamentos, es igual que hayan sido elegidos por los ciudadanos y las ciudadanas. Permite que el Gobierno de España intervenga cuentas incluso en las bibliotecas públicas o en las investigaciones contra el cáncer, como lo han hecho en Cataluña.
Y sin necesidad de ese 155 ya se pueden tumbar leyes en este Parlamento, limitar el gasto, no permitir que gestionemos nuestros propios dineros, marcar el horario de los trabajadores públicos, no permitir contratar. El 155 es la guinda y la esencia de todo lo que nos constriñe, por eso hablar del 155 es hablar de Presupuestos, de cosas concretas, porque el 155 no es más que el afilado filo de la espada que día a día pende sobre nuestras cabezas.
Gobernu honetako kide batzuk erantzukizun zuzena dute Alderdi Sozialistak adibidez eta Gobernu honetako sozioak Partidu Popularrak ere bai. 155 artikuluak hankaz gora jarri du espainiar Estatua, estatu autonomiko bat dela zioen mantra, gezurra da espainiar Estatuan Gobernu zentralak erabakitzen du noiz eta zer egin, noiz desegin parlamentu autonomiko bat, noiz kendu presidente bat kargutik eta noiz kartzelara bidali.
Eta hori onartu eta bultzatzen dutenak egon behar dute agintean Euskal Herrian? Benetan? Ba esplikatuko didazue zergatik.
Ez zen eskaera handia hori argitzeko eskatzea, Euzko Alderdi Jeltzaleko gobernukideok, ez zen ez handia. Izan ere, zalantzak sortzen ditu, zalantzak sortzen dizkio edonori zuek hemen egun batean Kataluniako Parlamentuaren erabakiak errespetatzen eta laguntzen dituzuela esatea ikusteak, eta biharamunean korrika eta presaka erabaki horiek zapuztu, zapaldu eta birrintzen dituztenen atzetik ibiltzea. Gauza bat edo bestea, baina biak zaila da. Inkoherentzia handia da.
Eta beldur naiz oraingo honetan gertatu den bezala, Madrilen gauza bat ezin zela akordatu esan eta hemen protagonista berekin akordatzeko aukera izan delarik, beldur naiz abenduaren 21a pasa eta ere hangoa di-da batean adostuko ote duzuen, orain itsusi egia gertatzen da eta.
Y señoras y señores del Partido Socialista, a ustedes desde esta misma tribuna también se lo he dicho en más de una ocasión, sus votos han hecho posible, han aplaudido y aceptado que el Gobierno de España pueda disolver un parlamento autonómico.
Y además, puesto que no se lo he dicho directamente antes, también les quiero recordar que siendo ustedes garantía de izquierda  - o eso es lo que dicen últimamente - , se los ve de lo más cómodo reduciendo impuestos a las grandes empresas y pactando con el Partido Popular.
Quizás se lo recuerden en alguna Casa del Pueblo o en la Unidad General de Trabajadores. Quizás deberían revisar ustedes conceptos como izquierda, socialismo, obrero y bueno, hasta ahí vamos a llegar.
En todo caso, tampoco deberíamos de extrañarnos mucho porque son ustedes los mismos que se aliaron con Mayor Oreja para intentar echar a Ibarretxe y los mismos que llegaron a Ajuria Enea con el apoyo del Partido Popular.
Partidu Popularra eta Partidu Sozialista beraz, horiek Eusko Alderdi Jeltzalearen sozioak herri hau eraikitzeko. Ez batak eta ez besteak ez dute herri honetan sinesten, kulturalki edo bai agian, baina ez besterik.
Eta sozio hauekin  - PNV, PSE, PP koalizioak -  kondenatzen ditu Araba, Bizkaia eta Gipuzkoa Espainiako Komunitate Autonomoko beste kide bat izatera.
Han elegido ustedes jugar la Liga Española o la Copa del Rey  - si lo prefieren -  o la del 155.
Eroso zaudete Espainiako elkargo autonomoen arteko sailkapenean goi xamarrean ibilita. Baina urte askotan goi xamarrean ibili arren, badira datu batzuk niri kezkagarriak iruditzen zaizkidanak.
Madrilek, esate baterako, per cápita errentan aurrea hartu digu eta bizi itxaropenean ere bai eta hemen azaldu da hemen bizi itxaropenaren datua, eta uste dut bizi itxaropenaren inguruan hitz egiteak merezi genukela Ganbera honetan aldagarri garrantzitsua delako.
Espainiatik (...) eta diferentzia gutxi daukagu eta niri hori ez litzaidake batere inportako horrek esan nahiko balu Espainiako herritarren bizi baldintzak, Espainiako herritarren lan baldintzak, Espainiako herritarren justizia sozial baldintzak hobetu direla. Hori horrela balitz, ni oso pozik egongo nintzateke, baina gertatu dena da gu ataskatuta geratu garela perlesiak jota, baten batek esango lukeen bezala, Europatik urruntzen ari garela eta Espainiara gero eta gehiago gerturatzen.
Euskal Herria Bildutik nahi dugu euskal herritarrek guztia erabakitzea beraien inguruan, beraien etorkizunean zeresana daukaten gai guztien inguruan. Eta Aurrekontu hauek urrundu egiten gaituzte proiektu honetatik. Proiektu txarra da herri honentzat eta horregatik kontuan hartuta hau guztia, beste aurrekontu batzuk posible direla ere esan nahi dizuegu.
Gobernuko kideok, astindu bat behar du herri honek. Bere esku izan behar du etorkizuna diseinatzeko erabili behar dituen tresna guztiak gure esku izan behar ditugu. Ez daukagu baimenik eskatzen ibili beharrik. Ez dugu inoren beldur izan beharrik. Euskal Herria munduan bakar bakarrik defendatzeko gauza da. Baita ekonomikoki ere ausardia behar da, tristuraren aurrean bizipoza, herri gris baten aurrean koloretako herria, etsipen eta erresignazioaren aurrean etorkizuna irabazteko borondatea eta gogoa.
Guk uste dugu Euskal Herriak daukana baino gehiago merezi duela eta zuen mezua berriz beldurrarena da. Dena galtzeko beldurrarena, 155. Eta hori ez da herri honek orain arte jaso duen mezua, izan duen mezua. Bestela, herri hau ez bailitzatekeen hona iritsiko.
Ez gara desagertu eta ez gara desagertuko. Presazkoa eta derrigorrezkoa da gure ustez ibilbidea aldatzea eta baita bidelagunak aldatzea. Erabakitzeko eskubidean oinarrituko den estatus berri bat nahi badugu, gehiengo sozialak nahi eta behar dituen politika publikoak nahi baldin baditugu, zerbitzu sozial sendoak nahi baldin baditugu, gizarte...
...sozialak nahi eta behar dituen politika publikoak nahi baldin baditugu, zerbitzu sozial sendoak nahi baldin baditugu, gizarte justuagoa eta demokratikoagoa, libreagoa eraiki nahi baldin badugu, beste aliantza batzuk behar ditugu.
Urkullu jauna, badaude alternatibak 155aren eta Confebaskeren aurrekontuen aurrean badaude beste alternatiba batzuk. Euskal Herria Bilduk besoa, eskua, bi besoak, bi eskuak luzatuta dauzka eta guk egindako eskaintzez hainbat komentario entzuten baldin baditugu han eta hemen ere, gure eskaintza benetakoa eta egiazkoa dela sinestu diezaguzue.
Eskerrik asko.