ZABALA ARTANO (EP, 2017-03-17):
Kezkagarria da.
Baina bestalde pozten gera Euskadin bi urtez jarraian eskola jazarpeneko kasuak bikoiztu behar izatea Hezkuntza Sailak azkenean eskola jazarpenaren aurkako plan integral bat ezarriko duela erabakitzeko.
Ikerketek adierazten dutenez, errealitate hori Jaurlaritzako sailetan aurreikusitakoa baino maizago gertatzen da eta askotan kritikak egiten dira arazoari mentalitate erreaktiboarekin egiten zaiolako, hau da, protokoloak egiten dira, baina badirudi arazoa aztertzen dutela soilik itxurak gordetzeko eta gainera askotan berandu iristen dira. Adituek esaten dute kasu bat argitara ematen denean beranduegi dela dagoeneko, ondorioak martxan badaude eta kasu askotan bizitza osorako dira.
Elkarrekin Podemosen uste dugu orain arte eman diren pausuak positiboak izan direla, egiten den guztiak laguntzen duelako. Baina uste dugu eskola jazarpenari bermearekin aurre egiteko ez dela nahikoa ustezko biktima bat aurkitzen dugunean jardutea. Guk uste dugu eskola jazarpenaren aurka politika proaktiboak garatu behar direla, prebentzio politikak.
Eskola jazarpenen aurrean balio duen estrategia bakarra prebentzioa da. Prebentzioa haur etapetatik hasita, etapa horietan hazten direlako berdinen arteko harremanak gauzatzen eta aniztasunarekiko errespetua ikasten. Helburuak argi egon behar du, ikasleak hezi behar ditugu ideia argi batekin, hau da, diferentziak aberastu egiten gaituela eta ez dela arazoa.
Prebentzio politika horien helburua izan behar du ikasleak balioetan eta printzipio etikoetan hezitzea, gizarte indibidualista honi aurre egiteko, desberdina den pertsona suntsitzeko denak balio duela saltzen duen gizarte ikuspegiari aurre egiteko. Ikasgeletan elkartasuna, adiskidetasuna, enpatia, berdintasuna eta horrelako balioak landu behar dira, ikasgeletatik indarkeria mota oro desagerrarazi behar da eta lehen urteetatik indarkeriari ezetz esan behar diote ikasleek. Hori funtsezkoa da.
Ez dugu zalantzan jarri nahi baterako hezkuntzako plan zuzentzaileen eraginkortasuna, baino errealitateak dio eskola jazarpeneko kasuak bikoiztu egin direla eta, beraz, hemen bada oso ondo funtzionatzen ez duen zerbait. Azpimarratu behar dugu eskola jazarpenaren protagonistak ez direla soilik biktimak eta jazarleak. Izan ere, behatzaileak, taldeak, ikasgela, irakasleak, familia, jardun prozesuak eta abar ere protagonista baitira.
Gainera, prebenitzeak esan nahi du neurtzea, arazoa aurrez aurre topatzea esan nahi du, ikasleei galdetzea eta eskola jazarpenaren arazoa aintzat hartzea eta kasuak gertatu arte zain ez geratzea esan nahi du.
Oso garrantzitsua da gauza bat gogoan izatea beti. Hau da, eskola jazarpena ez badugu geldiarazten, neska eta mutil asko etorkizunean, helduak direnean, ahulagoak izango dira eta jazarpen modu asko jasateko arriskuan egongo dira. Inolako zalantzarik gabe, eskola jazarpenak sortzen dituen ondorioak ez badira tratatzen, helduaroan ere eragina izango dute.
Beste alde batetik, egiaztatu diren 121 kasuetatik, % 23 eremu digitalean gauzatu dira. Beraz, ziberjazarpena ere aztertu beharra dago. Kasu hauetan, etxea ez da babeslekua, ezta asteburuak edo oporraldiak ere. Jazarpen birtuala 24:7, hau da egunean 24 orduz, asteko zazpi egunetan, ez dago jazarpenetatik ihes egiteko modurik.
Azkenik, KiVa Programa aipatu nahi dugu. Emaitza onak dituen programa da, antza denez. Baina zergatik ezarri da ikastoletan bakarrik? Zer gertatzen da eskola publikoarekin? Eskola jazarpenaren aurkako baliabideak ere elementu bereizle bihurtuko ditugu?
Jaurlaritzak eskola jazarpenaren kontrako plan integral bat martxan jartzea erabaki du eta pozten gara. Espero dugu benetan integrala izatea, inplikatutako alderdi guztiak barnean hartzea eta, batez ere, serio hartzea.
Hasteko, 2017ko aurrekontuetan ez dago ikusita...