ETXEBARRIETA LEGRAND (EH Bildu, 2019-06-27):
Pedro Almodóvarren La Mala Educación filmean esaldi borobil bat dago: "Gizarte honek nire askatasuna gehiago baloratzen du bere hipokresia baino. Esta sociedad valora más mi libertad que su hipocresía".
Orain arte nahiago izan dugu ezberdinen gainean arautu, mugak jarri, ustezko normaltasunaren barruan kokatzeko moduak bilatu, trans pertsonez edo trantsituan dauden...
...arautu, mugak jarri, ustezko normaltasunaren barruan kokatzeko moduak bilatu, trans pertsonez edo trantsituan dauden pertsonak eta haien gorputzak gaixo zeuden gorputz bezala identifikatu izan ditugu medikuntzatik, legislaziotik, baina ez gara konturatu gaixorik dagoena gure gizartea dela.
Gaurkoan pertsona askoren bizitzak pelikula txar bat bilakatu izan dituen patologizazioari aurre egiteko urrats garrantzitsu bat ematen dugu. Ez zientziak, ez jendarteak eta ez inork ez du eta ezin du pertsona baten autopertzepzioaren gainetik pasatu edo haien gainean erabaki.
Legeak ematen dituen baliabideak erabiltzeko edo ez erabiltzeko eskubidea aitortu nahi diogu jende guzti guztiari Askatasunez bere bidea, bere gorputza eta bere bizitza erabakitzeko eskubidea izatea.
Queremos que todas las personas puedan vivir sin tener que pedirle permiso a la medicina para ser aceptadas o aceptarse. En la maravillosa película Pride dicen que no hay nada peor que una causa perdida.
Momentu hau baliatu nahi dut gaurko eguneraino ekarri gaituzten pertsonen eta kolektiboen lana birgogoratzeko eta eskertzeko. Stonwellen polizien kontra eta haien eskubideak egunero zapaltzen zituzten indar armatuen aurrean ez errenditzea erabaki zutenei, Francisen erailketaren aurrean isilik geratu ez zirenei, Elisa eta Marcelari 1901ean haien bizi-proiektua elkarrekin egiteko Elisa eta Mario bilakatu zirelako, Euskal Herriko lesbiana eta gay kolektibo ezberdinei, frankismo garaian haien askatasuna, haien bizitza bizitzeagatik espetxean amaitu zutenei, gaur egungo gay harrotasunaren irudia den hiruki arrosa paparrean eramatera derrigortu zituzten horiei, inoiz banku bat arkoirisaren kolorez margotzea erabaki zuen aita horri, bere semeari, bere familiari, borrokan jarraitzeagatik, Chrysalis-i eta Naizen-i, inolako kausa ez delako galdu zuek guztiei esker, mila-mila esker bihotz-bihotzez, gaurko hau zuen lorpena delako.
Gaurko honetan eskerrak ematea tokatzen zaizkigulako niri eta nire taldeari, zuen borrokaren eta lorpenaren ondoan, gure sinadura jartzea permititzen diguzuelako, baina jakin ezazuela borroka eta garaipena zuena dela.
Hoy apostamos por reivindicar la autonomía sobre el propio cuerpo, volver a reconquistarlo, volver a poder decidir sobre nosotras mismas; que poder operarse o someterse a un tratamiento sea únicamente la decisión de cada una y cada uno, y sea válida tanto esta decisión como no, pero que todas podamos decidir. Qué simple y tan complejo al mismo tiempo acertar la libertad individual que nos hace crecer y enriquecer como colectivo.
Hasi naizen bezala amaitu nahi dut, film eder baten esaldi bat erabiliz. Transamerican honela dio protagonistak: "Me gustaría que por una vez me miraran y me vieran a mí, nada más, solo que me vieran a mí".
Gaur zuei guztioi begietara begiratuta ikusten zaituzteguela irribarre handi batekin esaten dizuegu, soilik zuek ikusten zaituzteguela eta zuen eskubideak.
Eskerrik asko.