ARZUAGA GUMUZIO (EH Bildu, 2013-06-13):
Eskerrik asko legebiltzarburu anderea. Egun on lehendakari jauna, legebiltzarkideok.
Euskal Herrian indar polizialen argazki ezin kaotikoagorik daukagu eta hori argitu, ordenatu behar da. Amaiurrek Gobernuari zuzendutako galdera baten erantzunean adierazten zen 4.800 guardia zibil eta 2.200 espainiar polizi zeudela Hego Euskal Herrian. Guztira 7.000 inguru. Zifra horri gehitu behar zaio hemengo indar polizia autoktonoak, beste 13.000 agente gutxi gora behera. Guztira, 19.000 2.012ko datuen arabera. Horietatik % 15a espainiar agindupeko indar polizialak dira. Non egon daiteke munduan horrelako kopuru bat komunitatetik kanpoko poliziaz osatua, zer testuinguruan, protektorado edo herri kolonizatu batean ez bada?
Beste ikuspegi batetik dauden erratioak hauexek dira: 6,8 Euskal Erkidegoan eta 5,4 polizia Nafarroan mila biztanleko. Ez du parekotasunik ez Europako beste lurraldeetan ezta Espainiar Estatuko beste lurraldeekin ere.
Turkia edo Ipar Irlandaren gainetik gaude polizi tasetan. Esanguratsua ere, bertan gatazkak edo gatazketatik ateratzen ari diren testuinguruak izanik.
Europar Batasuneko gomendioa hauxe da: Bi polizi mila biztanleko. Pentsa.
Kopuru horiek ezin dira gaur egun justifikatu. Ez polizi eskuduntzen edo funtzioen arabera, izan ere arrazoi edo aitzaki nagusia amaituta, ETAren kontrako borroka, gainontzeko funtzioak guztiz residualak dira.
Ezta ere, ezin dira justifikatu bizi dugun egoera ekonomikoarekin, atal honek, doikuntzak exigitzen dituelako, gaur egungo lehentasunak bestelakoak izanik.
Ez da justifikatzen ezta ere gaur egun bizi dugun momentu politikoarekin. ETAren jardun armatuaren bukaerarekin eta bortizkeri guztiak desagertzeko ematen ari diren urratsekin, ez dago justifikatzerik indar hauek Euskal Herrian akantonatuak egotea, ez bada euren kontrol soziala eta euren presentzia armatuarekin hemen hartu behar diren erabakiak eta jorratu behar diren pausuak oztopatzea nahi dela.
En el Plan de Paz y Convivencia recientemente presentado por el lehendakari no aparece ni una sola mención a la cuestión del acantonamiento o, expresado en su corolario positivo, el necesario repliegue de los cuerpos y fuerzas de mando instalado en Madrid.
Sí se hace una referencia al compromiso social de la Ertzaintza por la convivencia y los derechos humanos. Quiero entender que no mencionar a las fuerzas y seguridades del Estado no es un mero olvido, quiero pensar que no es que se evite por una mera cuestión técnica, por falta de competencia en la materia, porque sí que hay otras menciones dentro de ese Plan, recomendaciones o iniciativas que se abordan sobre las que se carece de una competencia directa.
Quiero leer entre líneas que es porque el lehendakari se hace eco de un arraigado sentimiento popular de que esos grupos policiales no están ni invitados ni se les espera en un proceso de normalización, porque lo realmente normalizado sería su desaparición.
Su única lógica es el repliegue, más aún en un escenario en el que carecen de funciones que pretendan justificar su presencia, más aún en un momento en que sólo arrojan gasolina a un fuego que ya resulta ser rémora del pasado.
En el Plan presentado por el lehendakari se apela al principio de realidad. Lamentablemente, esa realidad todavía viene condicionada por algunos que se muestran hoy enemigos de la paz, por quienes desde el inmovilismo dan pasos hacia la involución.
Hoy, hacemos este debate con dos personas bajo detención incomunicada, dos personas que fueron sacadas de sus domicilios de noche y a punta de pistola para serles aplicado un régimen que viene aparejado a malos tratos y a autoincriminaciones forzosas. No voy a recurrir a la retahíla de recomendaciones internacionales que han señalado el binomio Guardia Civil-tortura, el más reciente, el dictamen del Comité de Derechos Humanos que, 19 años más tarde, reconoce las secuelas crónicas que el mal trato dejaron en María Atxabal.
Asteartean, Urnietan eta Andoainen izandako atxiloketek ez dute betetzen hiru printzipio minimo. Ez legitimitatea, ez duelakoa lortu hiritargoaren segurtasun handiagoa, onartzen delako pertsona hauek bizitza guztiz normala egiten zutela eta nolabait ETAren harreman batean desaktibatuak zeudela, ezta ere ez dira atxiloketak egiten justiziaren onuran.
Bigarrenik nago legea ere ez dela betetzen. Izan ere, gertakariak izan ostean, biak Estatuaren gatibu egon dira eta horrelako akusazioak eta kausak ez ziren inondik ere agertu. Bi aldiz atxilotuak antzeko gertakizunengatik.
Amaitzeko, operazio horrek ez du betetzen oportunitate politikoaren printzipioa, egiten diren momentu politikoan traba eta oztopoa baino ez direlako.
Ez bazen hori, hain zuzen ere, bilatzen zena, kontraprogramazio bortitza, bakerako plana...