UBERA ARANZETA (EH Bildu, 2019-02-21):
Arratsalde on denoi. Lehendakari jauna, Uriarte andrea.
Dakizuen bezala, urriak 22an etxe honetan eztabaida bat izan genuen, balizko hezkuntza akordioaren oinarrien inguruan.
Pentsatzen genuen urriko 22ko Monografiko ostean gobernua mugitzen hasiko zela, ba, emaitza ikusita eta ordura arte hezkuntza komunitateko gehiengoaren artean eragindako haserrea eta ezinegona ikusita. Baina ez. Ez da hala izan.
Pentsatzen genuen ere interlokuzioak irekiko zituela eta elkarrizketan sakonduko zuela baina ekibokatuak geunden.
Pentsatzen genuen nahiz eta ordura arte gobernuak etxe honetako taldeekin harremanik ez izan, ba ordutik aurrera harremanak hasi zitezkela eta egoera, gauzak aldatu zitezkela. Baina ez. Ez da hala izan.
Pentsatzen genuen ere urriak 22ko Monografikoa eta gero, hezkuntza eragile desberdinek modu bateratuan  - abendu inguruan edo izan zen -  egindako adierazpenaren ostean  - besteak beste eskatzen zuten oso minimoa den kontu bat, diagnostiko partekatu bat egitea - , ba pentsatzen genuen horren ostean ere gauzak aldatuko zirela. Baino ez. Ekibokatuak geunden.
Pentsatzen genuen ere gutxienez gobernua hasiko zela baldintzak sortzen akordioa laguntzeko, pentsatzen genuen baldintzak sortzeari ekingo ziola. Baina ez. Ezta hori ere.
Orduan, askotan pentsatzen hasten naizenean ni gobernua izango banintz edo gu gobernua izango bagina edo gobernuaren paperean jarriko bagina, zein izango litzateke gure helburua?
Pentsatu nahi dut oposizioan egiten dugun gauza bera egingo genukeela gobernuan, edo behintzat hori nahiko nuke.
Eta zer egingo genuke? Ba guztiona den hezkuntza sistema hobetzen saiatu guztion artean. Iruditzen zaigu hori dela gobernuaren papera: guztion artean diagnostiko konpartitu bat egin. Iruditzen zaigu hori minimo minimoa dela.
Saiatu identifikatzen desadostasunak non dauden, eta adostasunak non dauden, gero guztion artean zoru komun bat eraikitzeko neurriak abian jartzeko.
Identifikatu nondik hasi gaitezken lanean eta nondik ez eta zer gauza geroragoko utzi behar ditugun. Eta bitartean baldintzak sortu, hezkuntza politika egin, neurriak ezarri desabantailan dauden ikastetxeak besteen parean jartzeko, irakasleen egonkortasuna bermatzeko, ikastetxeen autonomia egiazki ahalbidetzeko, zuzendaritza babesteko, zenbat gauza egin daitezken!
Baina batez ere ikastetxeei, hezkuntza komunitateari entzun eta kasu egin. Hezkuntza komunitatearen eskutik joan. Horrekin bakarrik pentsatzen dut asko aurreratu genezakeela.
Baina guzti hori zertarako? Zertarako? Gizarte kohesionatuena izateko, prestatuena izateko, gizarte ikasia izateko. Baina gu ez gara gobernua, eta nahiz eta ez garen gobernua, orain arte bezala eta gaurkoan, bezala ekimenak aurkezten jarraituko dugu, proposamenak egiten jarraituko dugu.
Badakit ez diguzuela sinesten, badakit gure artean ez dagoela konfiantzarik. Baina zin dagizuet zintzotasunetik egiten ditugula ekimenak  - baita gaurkoa ere -  gure herria maite dugulako, hezkuntza sisteman sinesten dugulako, hezkuntza pasioz bizi dugulako. Zin dagizuet.
Eta badakigu dena ez dugula ondo egiten, gabezia asko ditugula, ez garela perfektuak, baina gu ikasteko prest gaude, bide bat egiteko prest gaude gainerako eragileekin eta komunitatearekin.
Zeren zerbait ganoraz egin nahi baldin badugu, denok batera egin behar dugu. Guztion artean egin behar da zeren bestela emaitza izango da izango dena eta modu bakarra delako. Modu bakarra delako beste hamarkada pare batetarako gutxienez izango den hezkuntza akordio bat erdietsi nahi baldin badugu, eta hemen ez dago bidezidorrik, ez dago atajorik.
Eta hau ez da, eta hau ez da zuen edo gure kontua, hau ez da zuek edo guk; ez, zorionez, beste eragile batzuk ere badaude eta denon kontua da.
Modu partekatuan, kooperatiboan, proiektuetan, lan taldean, parte-hartzean, egiteko. Askotan hezkuntza aldarrikatzen dugun pedagogia eta metodologia aurreratu horiek ere, politikan, etxe honetan ere aplikatu ahal ditzakegu. Iruditzen zait abiapuntu polita izan zitekela.
Aldarrikatzen duguna guk praktikatu, eredu emanez. Ondo sukaldatu. Prestatu behar dugun platera, ba plater horretarako osagaiak ondo aukeratu, osagaiak landu, maitasunez, patxadaz sukaldatzeko, emaitza onak izateko. Zeren bestela lortuko dugun emaitza oso kaxkarra izango da, epe motzekoa izango da, eta ez gaitu inora eramango.
Eta hezkuntzak eskatzen du, lehen esan dudan bezala eta berretsi nahi dut, maitasuna eskatzen du, hezkuntzak pasioa eskatzen du, hezkuntzak dedikazioa eskatzen du, hezkuntzak sinestea, konbikzioa eskatzen du.
Eta bitartean, ba garaiak aldatu dira, aldatzen ari dira, gainera, gero eta azkarrago aldatzen dira, gero eta erronka konplexuagoak ditugu, eta gu, gu non aurkitzen gara? Gu, non gaude? Ba gu, gure historiaren preso gara, guztiok.
Gure lubakien, ezin ikusien, korporatibismoen, alderdikerien, eta gaurko eztabaida ere, horren lekuko izan daiteke. Horren preso gara eta iparra galtzen ari gara. Iparra galtzen. Bitartekoak helburu bilakatzen, gero eta egoera krispatuagoan.
Eta datozen urteak oso bortitzak izango dira, oso bortitzak izango dira jaiotze tasaren beherakadaren ondorioz. Orain arteko guda, sosak bereganatzeko guda, bilakatu daiteke umeak bereganatzeko eta zozketatzeko guda tristea.
Eta gauden gurpil zoro horretatik atera beharko ginateke. Gauden bide horretatik atera beharko ginateke. Gudaren jatorria dauden sustraiak atera eta sustrai berriak sartzeko. Eta horretarako guztiok galdu behar dugu, guztiok irabazteko.
Guztiok irabazteko kalitatezko hezkuntza, unibertsal, doakoa, hezkuntza eskubidea bermatu ahal izateko, ikasle guztiei, ikasleen mesedetan eta batez ere, eta bereziki gizarte honen mesedetan.
Alegia, ea esplikatzen naizen. Hezkuntza ez da helburua, sareak ez dira helburuak. Familiek erabakitzeko eskubidea ez izateaz gain, gezurra da, ez dira helburuak, guzti horiek, bitartekoak dira. Bitartekoak dira, herritar orori hezkuntza eskubidea bermatzeko, ahalik eta kalitate handienarekin eta baldintza hoberenetan.
Bitartekoak eta helburuak terminoak desberdindu behar ditugu, argi izan behar ditugu, ditugun erronkei aurre egiteko, zeren iruditzen zait terminoetan nahasten ari garela.
Zertarako, eta zeintzuk dira gure helburuak? Herriak eta auzoak ez zatikatzeko, herritarrak berdintzeko, herritar guztiak gizarte honetako parte sentitzeko, herri ikasia izateko. Finean, bestelako kultura bat eraikitzeko, demokrazian sakontzeko. Hemen ere, falta zaigun kultura politiko horretan ere sakontzeko.
Ze azkenean, herri hau ez delako ez zuena, ez gurea, ez inorena, eta guztiena delako herri hau. Eta horretarako, ezinbestean, hezkuntza behar da, bai edo bai, hezkuntza behar da. Hezkuntza egoera antolakuntza hobetzea eskatzen du, eraldatzea eskatzen du. Guztion hobe beharrez, berandu baino lehen.
Guztiok merezi dugulako, herritarrek merezi dutelako aukera bat. Eta aukera horrek eskatzen du, bai edo bai, esan dudan bezala, hezkuntza hobetzea, eraldatzea, antolakuntza, egoera oro har, eta berriro diot, berandu baino lehen, zer berandu goaz. Berandu goaz.
Proposatzen duguna da, finean, beste aukera bat elkar lanerako. Gaur hori da eskatzen duguna. Beste aukera bat elkar-lanerako. Horretara etorri gara. Zertarako? Esan ditugun gauzetarako. Diagnostiko konpartitu bat egiteko, osatzeko erreala eta zintzoa, bere gordintasun osoz. Izan ditzakegun desadostasunak eta adostasunak identifikatzeko, konfiantza lantzeko eta elkarguneak bilatzeko eta gero ondorioak jasotzeko. Ondorioak jasotzeko dugun egoerari aurre egiten hasteko, epe motzera, epe ertainera eta epe luzera. Eta horrela, oinarriak ezarri eta neurriak erdiesteko. Eta gaur hori da finean eskatzen duguna. Beste aukera bat elkarlanerako guztion artean modu partekatuan.