ETXEBARRIETA LEGRAND (EH Bildu, 2017-03-16):
Eskerrik asko.
Kolonbiaz hitz egitean askotan datutara jotzen dugu, zenbaki hotzetara, ahaztuta horien atzean pertsonak daudela.
67.000 pertsona desagertuz hitz egiten du ONUk. Mundu mailako sindikalisten erailketen % 64a Kolonbian ematen da. 1977tik 3.000 sindikalista hil dituzte bertan. 9.000. preso politikotik gora. Zenbaki izugarriak, pertsonen oinarrizko eskubideen kontrako eraso larriak. Batzuk gugandik oso gertu ditugu, ikusten ez ditugun arren, nahiz eta batzuetan gurera etorri eta haien ahotsak entzuteko aukera izan dugun Legebiltzar honetan: Errefuxiatuak.
6 milioi errefuxiatu daude Kolonbian, mundu mailan errefuxiatu kopuru altuena duen herria izanik. Batzuek herritik, Kolonbiatik ateratzeko aukera izan zuten; besteak herrialdean bertan lekualdatzera behartuta ikusi dute haien burua, haien lurrak atzean utzi eta hirira ihes egitea, ezlekura, identitate istorio galerara. Baina drama, min, beldur, haserre edo amorru guzti honen gainetik, hau guztia albo batera uztea lortu dute askok eta askok bakerako bidea zabalduz. FARCekin egindako akordioak eta ELNrekin abiatuta prozesuak bide eder baten irudi ekartzen digu. Zorionak, Kolonbia, eta eskerrik asko.
Eskerrik asko, kontrako interes asko egon arren, bakea lortzeko bideak urratzea posible dela erakutsi diguzuelako. Zoragarria litzateke Kolonbian bizitzen ari diren momentu historiko hau guk ere Euskal Herrian etorkizun hurbil batean bizi ahal izatea eta zuena bezalako prozesu inspiratzaileak kontuan hartuta lortuko dugu.
Inork ez du esaten gatazkak gainditzea erreza denik. Jakitun gara bidean gaindiezinak diruditen mendiak aurkitzen direla, hangoek eta hemengoek prozesua zangotrabatzeko ahaleginak eta bi egingo dituztela. Baina borondatea dagoenean, determinazio osoz jokatzen denean eta alde guztiak eskuzabal jokatzeko heldutasuna dutenean, helburuak lortzen dira. Erakutsi diguzue, eskerrik asko.
Han sido más de 50 años de lucha, de lucha por conseguir esa paz que tanto anhela el país. Una paz real, no solo el fin del conflicto armado, porque ya lo decía Rigoberta Menchú: "No puede haber paz cuando existe un sistema que mata a la gente de hambre, que es cómplice de la explotación infantil, que vulnera los derechos sexuales y reproductivos, y que utiliza a las mujeres como arma de guerra, que nos respeta el medio ambiente, que despoja a la gente de sus tierras, que vende el país a las empresas transnacionales para que arrasen con sus recursos naturales, esos recursos que pertenecen única y exclusivamente al pueblo colombiano".
La paz no es únicamente ausencia de violencia, ausencia de guerra. Mientras existan estas brutales desigualdades, Colombia difícilmente podrá alcanzar la paz. Por ello, tenemos que tener la mirada puesta en la implementación de ese acuerdo transversal con las FARC y la mirada también en Quito.
Zorionak Kolonbiako herriari, baina gaurkoan bereziki gure inguruan ditugun kolonbiarrei. Etorkizun hobe baten bila, mehatxu batetik ihesi, gerratik ihesi hona etorri zirenei. Urrunetik bada ere, gatazka armatua amaitzen ari dela eta justizia sozialean oinarritutako bakea eraikitzeko lehen urratsa eman dela ikusten ari dira, eta espero dezagun inoiz haien herritik ihes egitera eraman zituena desagertu, eraldatu, hobetu eta, hala nahi badute, jaioterrira itzultzeko aukera izatea.
Es importante que Colombia sepa que, desde la comunidad internacional, en este caso, desde este Parlamento y desde nuestro grupo, Euskal Herria Bildu, nos solidarizamos con la población colombiana en su consecución de la paz, apostando por el diálogo como la única vía para la resolución del conflicto, que mostramos nuestro más profundo rechazo a la presencia de las trasnacionales en el país, que apostamos por una Colombia libre de paramilitarismo, una Colombia soberana, por una Colombia plural, en definitiva, por una Colombia en paz.
Atzo foro sozialeko kideen agerraldia izan genuen Giza Eskubideen eta Berdintasunaren Batzordean. Bertan Kolonbia aipagai atera zein behin baino gehiagotan. Euskal Herrian ere ireki nahi dugun abagune berrian prozesu honetatik ikasteko asko daukagula ikusi genuen. Justizia transitzionalaren eta restauratiboaren bidean, memoria inklusiboa eraikitzerako garaian, biktima guztien aitortza eta erreparazioa eskuratzean, elkarrizketarako espazioak zabaltzean, ezberdinen arteko interlokuzioa irekitzean.
Honen harira, lagun jakintsu batek kontatu zidan 60-70. hamarkadan II Mundo Gerrako armategiaren hondakinekin aleazio bat sortu zutela, oso kotizatu eta preziatuak diren haizezko instrumentuak lortzeko, doinu berezi bat dutenak. Orain Kolonbiako armategia erabiliko da hiru eskultura eder sortzeko. Bada garaia guk ere gure musika propioa sortzeko, gure dantza dantzatzeko, gure iruditegi artistikoa elikatzeko. Heldu diezaiogun erronkari Kolonbiak emandako argi izpiak lagun ditugula.
Eskerrik asko.