ARZUAGA GUMUZIO (EH Bildu, 2014-02-06):
Sí, gracias.
Doctrina Parot, bienvenidas, homenajes, kale-borroka, kaleko indarkeria, egoitzak saboteatzeko ekintzak, altzariak erretzea, kumeak, abertzaleak, dibertsioa, gaueko festa-eredua, ETAk kale-borroka erabiliko du... Todas estas cosas hemos podido oír. En un totum revolutum, muchos conceptos, muchos motes, muchos adjetivos calificativos para hacer referencia a un fenómeno complejo.
El término kale-borroka es amplio, pero se evita analizar con profundidad ese fenómeno en sus formas, en su esencia, en su base, en su ámbito simbólico. Porque lo único que se busca es dejar la responsabilidad de un hecho hipotético sobre un grupo parlamentario, levantar una cortina de humo para esconder problemas más serios. El fenómeno no es lo que más importa, sino a qué grupo político se le atribuye la paternidad o autoría del acto.
Insisto: ¿de qué estamos hablando? Repasemos un poco la prensa.
La Razón: "Kale-borrokaren metodoak nagusi Burgosko kaleetan". ABC: "Kale-borroka, erradikalen eskola. Gamonal auzotik Alcorconera". "Ezkerraren indarkeriak oldartzera behartu du polizia Alcorcónen izandako iskanbilan" (ondoren, kale-borrokaz hitz egin du). El País: "Esperanza Aguirrek kale-borroka kale-edanaren edo grafitien pare jarri du". "Aguirrek ETAren jarraitzaileen matonismoarekin alderatu ditu escracheak". "Cifuentesek etxegabetzeen aurkako plataforma talde filoterroristekin lotzen du". Confidencial Digital egunkariak Complutenseko kale-borrokari buruz hitz egin du edo haren irudiak eman ditu. Libertad Digitalek honako artikulu hau egin du: "Kale-borroka Kataluniako erara: isiltasunaren legea".
Insisto: ¿de qué estamos hablando? Parece que el problema no es de aquí y, si lo es, que no es de ahora. Menos aún de la paternidad del grupo al que represento. ¿O acaso los hechos ocurridos en Gamonal, Alcorcón, Cataluña o Lavapiés son responsabilidad nuestra? Yo diría que la responsabilidad es de otro; el Estado está hecho una furia.
Delituzko ekintza baten autoretza erabakitzeko orduan, bada kontzeptu bat zigor-zuzenbidean, hain zuzen ere cui prodest deiturikoa (noren onurarako den). Nik uste dut gaur egun argi dagoela zer taldek jo nahi izan duen garrantzirik gabeko, hondarreko eta aitortutako autoretzarik ez duten gertakarietara, etekin politikoren bat ateratzen ahalegintzeko.
Datu batzuk. Fiskaltzaren 2000ko memorian, "Hiri-terrorismoa" epigrafean, Hegoaldeko lau herrialdeetan salatutako 630 gertakari daude jasota. 2007ko memorian, 243 salaketa daude epigrafe horretan. 2012an, epigrafea desagertu egin zen, baina 22 kasu aipatzen ziren. Eta badirudi 2013an gutxiago izan direla. Segurtasun Sailak emandako datuen arabera, 13 kasu izan dira. Esan al daiteke gorakada izan dela? Esan al daiteke abertzale-erako berragertze bat egon dela, Llanos andrea?
Ez dakit zer polizia-irizpide erabiliko diren gertakari horiek lehengo kale-borrokaren parekoak direla esateko  - sailburu andrearen hitzetan -  edo sistemaren aurkako talde berrien parekoak direla esateko  - hori ere sailburu andreak erabilitako terminoa da - , kale-borroka sortu berri baten gisakoa, eragile berriak, estrategia berriak edo aldarrikapen berriak mugatuz... Lo que quiero decir es que, de todos modos, son hechos que no tienen nada que ver con el grupo EH Bildu.
Dicho lo cual, quiero hacer mención a otro ámbito del tema de hoy, que es la violenta y desproporcionada respuesta que ha dado el Estado a la kale borroka. Sigue habiendo en las cárceles docenas de jóvenes que están cumpliendo penas desproporcionadas por ataques que en términos objetivos tienen poca importancia. Un tribunal de excepción ha condenado a una gran cantidad de jóvenes mediante declaraciones realizadas bajo torturas.
Un observador imparcial se avergonzaría al ver las penas que aquí se aplican comparándolas con el tratamiento que se les da a hechos similares en otros contextos internacionales. Un observador imparcial no podría comprender como se les ha tratado a los procesados por la kale borroka en comparación con otros transgresores, sobre todo cuando esos delincuentes coinciden con la estrategia del Estado. Al castigar estos delitos de kale borroka se ve claramente ese doble estándar, la ley del embudo: la parte ancha para mí, la estrecha para tí.
Kale-borrokaren kontzeptupean eta komenentziako banderapean milaka euskal gazte jazartzeko politika bidegabe eta anker horren krudeltasun guztia pertsonifikatu nahi dut gaur Arkaitz Bellón Blanco Elorrioko presoaren irudian. Arkaitz hamahiru urteko kartzela-zigorra ari zen betetzen batere garrantzirik gabeko gertakari batzuengatik. Zapuztutako bizitza bat, konponbiderik gabeko amaiera, beste testuinguru batean, beste egoera batean jazotako gertakarietan altzari publikoen aurka egindako garrantzirik gabeko ekintzen aurrean. Giza bizitza ordezkaezina eta haren aurrean salbuespenezko, amorratutako, erotutako Zigor Zuzenbide batek, Zigor Zuzenbide honek babestutako ondasun juridikoak, balio gutxiko ondasun material soilak.
Kale-borroka deituriko fenomeno horren errepresioak Arkaitz Bellónen heriotza izan du azken ondorioa, eta horri gehitu behar zaizkio atxiloketa egiteko unean tortura egitea, nork bere buruari errua leporatzeko adierazpenetan oinarritutako zigor neurrigabeak ezartzea, jatorriko lekutik ehunka kilometrora kartzelaratzea, Algecirasko funtzionarioek 2008an edo Sevilla II-koek 2012an egindako hainbat eta hainbat jipoi eta eraso, Herrera de la Manchara bisitan zihoazela senitartekoek izandako istripu larria eta, azkenik, oraindik argitu gabeko arrazoiengatiko heriotza. Edozein kasutan, Administrazioari leporatu beharreko zioak, haren mende zegoelako eta hark zaindu behar zuelako bere osotasun fisikoa.
Eskandalu baterako osagai guztiak; kriminaltzat besterik jo ezin den  zigor- eta espetxe-politika baten erradiografia. Horretara eramaten dute zuen errezetek, horretara eramaten du zuen zorroztasunak, horretara eramaten du zuen hantusteak, PPko legebiltzarkideok.