URRUTIA OIANGUREN (EAJ, 2018-03-16):
Legebiltzar-buru andrea, lehendakari jauna, sailburu jaun-andreok, legebiltzarkideok, jaun-andreok, egun on denoi.
Kirolean oro har, eta futbolean bereziki, indarkeria jarrera eta ekintzak desagerrarazteko, denon elkarlana behar da eta elkarlan horren lidergoak, kirol instituzioek zein instituzio politikoek eraman behar dute, esan bezala elkarlanean.
Euskadiko mugak askogatik gainditzen dituzten arazo baten aurrean gaude. Arazoak, gutxienean, Europako Kontinente osoa hartzen du. Esan ahal izango genuke, Europar Batasuneko mugak ere txiki uzten dituela arazo honek. Batasunekoak ez diren Europako herritar eta herrialdeei ere eragiten baitie.
Eta aipatu kirol, eta futbol, zein instituzio politikoen egituraketa ezagututa, antzematen da badagoela bat erarik eraginkorrenean jardun ahal izango lukeena, UEFA. Europa guztian hedatuta, bere esku baitago nagusiki, horrelako jarrera eta ekintza guztien aurrean ekitea.
Gaur futbolak hartu duen dimentsioarekin eta batez ere dimentsio...
...nagusiki horrelako jarrera eta ekintza guztien aurrean ekitea.
Gaur futbolak hartu duen dimentsiorekin, eta batez ere dimentsio ekonomikoarekin, ez legoke futbol-talde, hiri, herrialde edo estaturik Europan arriskutan ipiniko lukeenik bere hiri, herrialde edo estatuko futbol-taldeen parte-hartzea UEFAk berak antolatzen dituen txapelketetan, baldin eta indarkeri portaera, jarrera, jokaera edo ekintza ororen aurrean UEFAk urte batzuetarako antolatzen dituen txapelketetan esku hartu gabe utziko balitu aipatu indarkeri, portaerak protagonizatzen dituzten zaleen taldeak.
Gainera, ez luke ezer berririk egin beharko. 1985eko Turineko Juventus eta Liverpool arteko Europako Kopako finalean 39 italiar hildako egon ziren, haien aurka ultra ingelesen jende uholde bat izan ondoren. UEFAk Ingalaterrako talde guztiak Europako txapelketetan jokatu gabe utzi zituen bost urtez eta Liverpool sei urtez. Eta Gobernu britainiarraren neurri hertsatzailez zein futbol kluben parte-hartze erabaki horrek futbol-zelaien fisonomia edo herrialde hartako futbolaren inguruko ohitura sozialak aldatu ez ezik, zalegoen osaketan ere aldaketak ekarri zituzten.
UEFAk arazoari erabakitasunez heltzen ez dion bitartean, Europako estatuek segurtasun arazo bat dute, hori baita eskuartean daukaguna: Segurtasun arazoa.
Eso es lo que tenemos entre manos, un problema de seguridad pública, no propiamente de cultura y deporte.
Eta segurtasun arazo horren aurrean estatuek defendatu beharra daukate. Aipatu garaiko Ingalaterran biolentoei ez zieten euren etxeetatik irteten uzten partidu egunetan. Nazioarteko norgehiagokak izanda, ez legoke batere gaizki  - adituek esan dezaketenaren zain beti, noski -  estatu bakoitzak bere ultrei bere mugetatik irteten utziko ez balie, polizia britainiarrak 2006an egin zuen moduan. 3.000 pasaporte erretiratu zizkienean, urte hartako Alemaniako mundu txapelketarantz bide hartzera zihoazen beste horrenbeste jarraitzaile biolentorik.
Halaber, ez legoke soberan estatuek halako segurtasun mehatxua suposatzen dutenenik euren mugen barruan sartzen ez uztea, Frantziak 2016an egin zuen legez, bertan jokatzera zioan Eurokopara zuzendutako arrisku handiko 2.000 errusiarrekin.
Horretan, Romero anderea zioen moduan, Europar Batasunak ere badauka bere zeresana. Eta bai, Eusko Jaurlaritzak ere jardun behar du. Jardun behar du indarkeria horren prebentzioan, giza eskubideen errespetu eta kirolaren baloreen sustapenean. Nire uste apalean eta gure taldearen ustean, egiten du, egiten ditu giza eskubideen eta kirolaren baloreen sustapena. Baita ere behar izango balitz, errepresioa ere egin beharko du horrelako segurtasun baten aurrean, gure futbol-taldeek zorionez Europako txapelketak ere jokatzen dituztelako, eta hori dela eta, atzerriko ultrak jasotzen ditugulako, baina bertako ultrak ere baditugulako.
Oraindik sarritan errazegi gurean nagusitzen den indarkeria kulturaren oinorde zuzenak. Argi dago gu hauekin neurri hezitzaile, kultural eta prebentziozkoak aplikatu beharrarekin erabat ados gaudela. Baina gau hau ere ezin du Eusko Jaurlaritzak bakarka konpondu, edo behinik behin, konponbidean ipini ez badu gizartearen, eta batez ere gizarte antolamenduaren laguntza. Gizartea futbol-taldeetan edo futbol federazioetan antolatua, non futbol-taldeek, klubek, Ingalaterran gerta bezala, zeresan handia duten.
Gure futbol klubek ez lukete onartu behar ultra hauek euren zaleen ordezkari bezala hartuak izatea, gure futbol klubetako masa sozialek ere ez. Horregatik, gure ustetan futbol klubek euren estatutu zein harrera edo zigor prozeduretan neurri zehatzak ezarri beharko lituzkete ez daitezen euren masa sozialaren artekoak izan kirol eta gizabidearen aurkako portaera biolentoak izango dituzten pertsona eta taldeak. Eta horrela ipini dugu sinatu dugun erdibidekoan.
Aldi berean, federazioek  - euskal federazio, zein lurraldeetakoek -  parte-hartze aktiboa izan beharko lukete arlo honetan eskumena duen Segurtasun Sailarekin, prebentzioaren alorrean lanean jarraitzeko. Berriro ere errepikatuko dut: Hau funtsean segurtasun arazo bat da, ez propio kultura eta kiroletakoa.
Así, al tenor de las iniciativas parlamentarias que hoy nos han traído hasta aquí, las tintas se cargan sobre Kirolalde, que en castellano lleva el nombre de Comité contra la Violencia en el Deporte, y tal vez por ese nombre se produce una confusión, que no me atrevería a decir que es intencionada, aunque, la verdad sea dicha, tampoco me atrevería a afirmar lo contrario.
La cuestión es que la confusión es fácil de aclarar. Kirolalde es un Comité contra la Violencia en el Deporte, en el deporte en la cancha, no en los aledaños y calles adyacentes a un estadio de fútbol; la violencia en tales aledaños y calles adyacentes es un tema de seguridad.
De manera que si usted, señora García, pide un estudio detallado sobre las características, evolución, causas y consecuencias de la violencia en el deporte, con especial atención a los últimos episodios de violencia vinculada al fútbol profesional masculino, como hace en el primer apartado del punto cuarto de su moción original, se va a encontrar usted con un informe que recopila la información derivada de las actas arbitrales que consta en las federaciones territoriales vascas de fútbol sobre casos de violencia, insultos, gritos machistas, racistas, xenófobos, etcétera, habidos en los cuatro estados de los equipos de élite de esta comunidad, léase la Real Sociedad, el Eibar, el Alavés y el Athletic de Bilbao. Eso es con lo que se va a encontrar.
Y eso no tiene nada que ver con el fenómeno ultra que hace quedadas mediante las redes sociales para pegarse entre ellos y que conforman nuevamente, lo diré nuevamente, un problema de seguridad pública en la ciudad donde va a jugarse el partido de fútbol en cuestión.
Pero es que, para rematar, nos queda analizar la ridiculez del despropósito que se encuentra en el punto quinto de su moción, señora García, y es que tiene miga la cosa. Usted pretende que el pleno del Parlamento Vasco llame la atención al señor Zupiria, consejero de Cultura, por supuestos errores en la gestión de un ámbito en el que no tiene atribuciones ni responsabilidades de gestión, y todo ello por no impulsar la actividad de un comité que no tiene competencia en la materia, donde supuestamente se han dado dichos errores de gestión. De nota.
¿Porque, al fin y al cabo, están ustedes manifestando que si Kirolalde se hubiese reunido con la frecuencia y asiduidad que usted estima oportuno, no se habría dando los sucesos, lamentables sucesos del 22 de febrero en la previa del partido de competición europea entre el Athletic de Bilbao y es Spartak de Moscú?
Yo creo que deberíamos de atinar mucho más. Y estoy de acuerdo con algunas apreciaciones que se han hecho en común en el enfoque de la realidad de la cuestión. A partir de ahí, les manifiesto toda nuestra disposición a trabajar conjuntamente en el futuro, en los trabajos que propiamente se puedan impulsar desde el Departamento o desde la Comisión de Cultura al hilo de la transaccional que hemos firmado.
Eskerrik asko.