UBERA ARANZETA (EH Bildu, 2019-02-07):
Begira, Berriozabal andrea. Dialektikak denerako balio dezake baina errealitateak dialektika biluzten du, errealitateak Hezkuntza Sailak biluzten du eta hau ez da serioa.
Ez da serioa eta gainera surrealista iruditzen zait Ganbera honetan eskatzen aritu behar izatea legea betetzeko; ez da serioa Hezkuntza Sailak bere lana ez betetzea; ez da serioa Gobernu honek bere lana ez betetzea.
Ez da serioa, ze gu hemen gure artean eztabaidatu dezakegu burbuila honetan baina gero joaten zara errealitatera eta errealitatea oso gordina da. Eta hor datu objektiboekin egunerokoa erakusten da. Eta egunerokoak esaten du Hezkuntza Sailak ez duela legea betetzen eta guk gerorri  - ze gu gara kargu publikoak, gu gara legearen zaindariak -  emandako legeak, ez betearazi eta ez betetzeko ez garela gai.
Normala da, normala da de herritarrak eskubideak ez ezagutzea, oso normala da, baina ez dena normala da, Gobernuak hezkuntza eta hemen gaudenok, eskubide horiek ez bermatzea herritarrei eta eskubide horiek oztopatzea, eta zailtzea, hori da ez dena normala, eta hori gertatzen ari da.
Eta gaurkoa ez da hezkuntza publikoa edo hezkuntza kontzertatua, eta ez da bien arteko talka, ez. Hemen eskatzen ari garena da, legea betetzeko, hezkuntza doakoa izateko, ze modu horretan, hezkuntza doakoa izanda, eskubide bat berdinduko da, hezkuntzak bere funtzioa beteko du. Beteko du herritar guztion, berdintasunean jarriko ditu eta bere funtzioa, ere osotasunean betetzeko gai izango da.
Da modu bakarra, da modu bakarra familiek benetan aukeratzeko eskubidea izateko eta bermatzeko. Eta bestela, gure burua engainatzen ari gara behin eta berriro, behin eta berriro. Eta hau ez da serioa. Eta niri pena ematen dit, pena ematen dit gertatzen ari denarekin. Eta instrumentuak ditugu gure eskura eta ez gara gai hori konpontzeko.
Eta ahaztu zait, erdibideko bat egin dugu, Pastor jauna. Erdibideko bat egin dugu, eta erdibide horretan ez gaude instrumentu berriak proposatzen. Ez, proposatzen duguna da, dauden instrumentuekin lan egitea, funtzioak betetzea, bakoitzak berea, ez gehiago eta ez gutxiago. Bakoitzak egin dezala egin behar duena, lan egin dezala, lan, lana. Zertarako gaude hemen? Lan egiteko. Hezkuntza Sailak bere lana egin behar du, ikuskaritzak bere lana egin behar du, matrikulazio batzordeak bere lana egin behar du, ez dutena egiten, ez dutena egiten.
Komeni zaigunean legea bete behar da, ez denean komeni, ez da betetzen, interpretazio bat egiten da, beste bat... Eta ez bakarrik kuotekin, denarekin, denarekin!
Eta bitartean nortzuk sufritzen dute? Ikastetxeek, irakasleek, ikastetxeko zuzendaritzek, gurasoek, egunerokoa! Gure kapritxoak sufritzen ari dira. Eta bitartean, nor da galtzaile? Guztiok. Gizarte oso bat. Eta gero, gure diskurtsoetan kohesioa, aukera berdintasuna, gizarte aurreratua. Gezurra! Dena gezurra! Gure burua engainatzen ari gara.
Eta bukatzeko, hiru galdera, galdera serioak: Zergatik ordaindu kalitatezko hezkuntza doakoa jaso daitekeenean? Bat.
Bi. Zergatik administrazioak ilegalitatearen aurrean, beste aldera begiratzen du? Zergatik?
Zergatik Gobernu hau, Hezkuntza Sail hau tematzen da, XXI. mendean XIX. mendeko hezkuntza sistema mantentzen, emaitzak ikusita zer ematen duten. Zergatik?
Zergatik ditugun pitzadura guzti horiekin ez gara lanean jartzen eta neurriak aktibatzen hasten? Zergatik ez? Gure eskuetan dago, hemen gaudenon eskuetan dago eta desadostasunak izango ditugu baina adostasunak ere, goazen zerbait egitera.
Herri honek ez du merezi Hezkuntza Sail hau. Zer egin dugu Hezkuntza Sail hau izateko? Por dios! Por dios!
Eta bitartean, goazen legea betetzera.