UBERA ARANZETA (EH Bildu, 2014-10-23):
Egun on denoi.
Ziklikoki errepikatzen den argazkia, zoritxarrez, uda honetan ere indarkeria handiz errepikatu da: milaka herritar (gizonak, emakumeak, adinekoak, gazteak eta umeak) erailak, zaurituak, beren bizileku eta ospitaleetan indarkeriaz erasoak, kanporatuak. Goian zerua, noiz eroriko lehergailu bat, eta behean lurra, noiz izango lurperatua. Umeak jolasean ari ziren bitartean erasoak, familia osoak deseginak, apurtuak.
Estatu-argudioa. Argudio politikoetatik haratago, gizaki adimendun eta bihoztun edonorentzat jasanezina izan da Gazan gertaturikoa. Jasanezina Israelek erakutsitako jokabide tamalgarria, gupidagabea Israelek burututako sarraskia.
Palestinarrak kanporatuak izan arte. Horretan dihardu buru-belarri, oso helburu argiarekin. Alde batetik, Gazako kaiolan bizi-baldintza kezkagarrietan aurkitzen diren herritarrei, gu bezalako herritar arruntei, erasoz, horiek erailez, guztiei beldurra hezurretaraino sartu arte. Eta, bestetik, Zisjordaniako lurrak okupatuz, kolonizatuz, poliki-poliki lur guztiak bereganatu arte. Eta hor ikusten da zein den Israelen xedea eta helburua.
Baina, egia esan, benetan ez dakit zer den okerrena: Israelek egiten duena edota gainerako herrialdeok eta estatuek egiten duguna eta egiten dutena, hau da, beste aldera begiratzea ezer gertatuko ez balitz bezala, bizkarra ematea tamaina horretako giza hondamendiaren aurrean, gurekin joango ez balitz bezala, nahiz eta nazioarteko zuzenbidea urratu, nahiz eta hainbeste aldarrikatzen ditugun giza eskubideak urratu. Elkartasuna guztiz ahaztuz, badirudi ohituak gaudela sarraskietara eta ez garela larritzen. Asko dugu ikasteko, bereziki gizatasunaz.
EH Bilduk argi dauka. Arazoak, gatazkak errotik konpondu behar dira, baita Palestinaren kasuan ere. Eta badakigu laguntza humanitarioarekin ez dela nahikoa, baina, nahikoa ez izan arren, hainbat momentutan bete behar da, eta urgentziaz aktibatu behar dira protokoloak, urgentziaz aktibatu behar da laguntza humanitarioa. Ez bakarrik Palestinaren, Gazaren kasuan; baita ere egoera larrietan aurkitzen diren gainerako herrialdeetan, guri ere gustatuko litzaigukeen bezala, horrelako egoera batean aurkituko bagina, guri laguntza hori helaraztea.
Horrexegatik, proposamen hau jaso genuenean uztailean, hori zen gure xede nagusia. Osakidetzak, Gazan larritasun-egoerak jarraitzen zuen bitartean, bertako biztanleei –ahal zen neurrian– laguntza ematea, baliabideak bideratzea, giza baliabideak eskaintzea. Eta iruditzen zaigu oraindik ere momentu aproposa dela, egin beharko litzatekeela eta urgentziazkoa dela osasun-baliabideak bideratzea Gazara, Zisjordaniara, Palestinara. Azken finean, Palestinarren osasun-egoeran eragiten duten proiektuak garatzeko; eta hor lan-ildo egonkor eta iraunkor bat eraikitzeko, eta ez izateko laguntza puntuala, esaterako ur potablea, ur-saneamendua edota elikadura-beharrizanak hornitzeko.
Iruditzen zaigu hori posible dela eta egin beharko litzatekeela. Guri ez zaigu axola noren bitartez egiten den, baina guk nahi duguna da Eusko Jaurlaritzak Osakidetza inplikatzea, beste herrialde batzuk inplikatzen diren bezala. Guk baliabideak baditugu, pertsonala badaukagu; probestu dezagun, elkartasunez.
Eta Palestinako Enbaxadarekin harremanak egin ditzakegu eta harreman horien bidez, lehen esan dudan bezala, lan-ildo iraunkor bat eraikitzen joan, horrela Euskal Herriak Palestinarekin betidanik izan dituen elkartasun-harremanak sendotuz eta erakundeen artean ere egonkortuz, horretan diharduten irabazi-asmorik gabeko erakundeekin ere elkarlana sakontzen joateko.
Eta iruditzen zaigu egokia izango litzatekeela horren inguruan protokolo bat ezartzea eta behar denean automatikoki aktibatzea, urgentziazko egoeretan, eta urgentziazko egoerak ez daudenean proiektu iraunkorrei bidea irekitzea.
Zer gehiago? Lehen esan dudan bezala, guk gatazka politiko batean argi daukagu gatazka hori konpontzea afektatutako herriei dagokiela. Horregatik, gaurkoan ez da gure asmoa eztabaida politikoan murgiltzea; gehiago zentratu nahi genuen laguntza humanitario hori bideratzean, egonkortzean eta lan-ildo sendoak eraikitzean.
Baina horretatik kanpo ere ezin gara geratu, zeren ikusten da hemen ez gaudela parean dauden bi herriren, bi estaturen arteko gatazka politiko arrunt batean, baizik eta estatu boteretsu bat beste herri xume batean burutzen ari den sarraski baten aurrean. Metodo desberdinak erabiliz, oso metodo konplexuak eta aurreratuak, bai, baina sarraski bat burutzen ari da argi ikusten den helburu batekin. Beraz, inoiz baino beharrezkoagoa da, gisa horretako gatazka bat errotik konpontzeko, nazioartearen babesa eta nazioarteak hor laguntzea. Are gehiago momentu honetan, negoziazioak blokeatuak daudenean.
Ikusi dugu udaran zer gertatu den. Egon dira nazioarteko adierazpenak, baina askotan adierazpenekin ez da nahikoa, eta gainerako erakundeetatik, herrialdeetatik asko egin dezakegu, bide desberdinetatik laguntzeko benetan gatazka errotik konpontzen, errotik konpontzen ez den bitartean horrela jarraituko dugulako, ziklikoki gisa horretako indarkeria-erasoak izaten. Azken bost urtean hiru eraso basati izan dira eta eraso horiek zibilen aurka izaten dira; zibilen aurka bereziki, eta beraiek dira (herritarrak, umeak) galtzailerik nagusienak.
Horregatik, gaurkoan, uztailean egoeraren larritasuna ikusita sartu genuen proposamenaren edukien ildotik jarraituz, beharrezko ikusten dugu Palestinar Estatua behingoz aitortzea, onartzea eta eraikitzea, eta, batez ere, herritarren babes eta segurtasuna bermatzeko. Nazioartetik eta nazioarteko zuzenbidetik onartzen zaion eskubide hori gauzatu beharra dago, bestela hemen parterik txarrena herritarrek eramaten dutelako, zibilek eramaten dutelako eta horrekin bukatu egin behar delako.
Eta hor Nazio Batuek erabakiak hartu behar dituzte. Baina ez Nazio Batuek bakarrik; hemen ere erabakiak hartu behar ditugu, ze ikusten ari gara Nazio Batuak, Europar Batasuna, Errusia edo Estatu Batuak ez direla asmatzen ari beraien bitartekaritzan.
Su-etena berandu etorri da. Badakigu su etenak beti berandu etortzen direla, baina bukatu beharra daukagu egoera hau eta bukatu beharra daukagu Zisjordaniako asentamendu eta koloniak ere.
Eta ezinbestekoa da, lehen esan dudan bezala, Palestinak estatu izateko duen eskubidea gauzatzea, nazioarteko komunitateak aitortua eta jasoa duen bezala bere adierazpen desberdinetan. Palestinako herritarrek gure eskubide berberak dituztelako. Hemen herritar guztiok, munduko pertsona guztiok, eskubide berberak ditugu, eta praktikan ere izan beharko genituzke, nahiz eta askotan, zoritxarrez, ahaztu egiten zaigun.
Ezin dugu jarraitu gehiago palestinar herrian bizi den egoera bidegabea luzatzen. Eta urgentziazkoa da blokeo-egoera areagotzea, negoziazioa gehiago ez atzeratzea eta benetan bitartekoak jartzea, laguntza ematea eta egin beharreko guztiak egitea, ahal dugun toki guztietan eraginez.
Orduan, uztaileko proposamena ikusita, eta ikusirik dagoeneko udako larritasun-egoera hori nolabait, erabat ez bada ere, gainditu dugula, iruditzen zaigu bozketan jarriko duguna erdibideko oso ona geratu zaigula, puntu desberdinak jasotzen dituela. Eta erdibideko hori, azkenean Alderdi Sozialistarekin soilik adostea lortu duguna –eta pena bat da gainerako alderdiekin adostasunetara ez iritsi izana–, hori aurrera ateratzea lagungarria izango da batez ere herritarrentzat, batez ere babesgabe aurkitzen diren herritarrentzat. Eta eskatuko genieke gainerako taldeei hausnartzea, buelta bat ematea. Eta ea gai garen Legebiltzarrean gauden talde guztiok adostasun batera iristeko.
Gu prest gaude, eten bat egin behar baldin badugu ere, berriro buelta bat emateko. Iruditzen zaigu horrelako egoera bidegabe batean, egoera larri batean, esfortzu bat egin beharko genukeela gutxienez minimo batzuetan adostasunak lortzeko. Hemen ez gaudelako hitz egiten parean dauden bi herrialderi buruz, baizik eta bat beste herrialdearen gain egiten ari den sarraski bati buruz, eta hori bukatu beharra dagoelako.
Besterik ez. Eskerrik asko.