GOIRIZELAIA ORDORIKA (EH Bildu, 2017-10-26):
Egun on. Egun on guztioi. Eskerrik asko, lehendakari andrea.
Ni hasiko naiz konstatazio batetik. Gaur hemen ekarri dogun debatea proposamen baten inguruan oso lotura zuzena nire lanarekin eta nik askotan egiten dodan lanarekin.
Orduan, ba nik oso argi daukat eta igual nire irakurketa askoz gehiago edo txarragoa izango da zuzenean ikusten dodalako holako tokietara emakumeak, gazteak eta pertsona desberdinak joaten direnean, ba hor zer gertatzen dan eta zer nolako erantzuna jasotzen duten ailegatzen direnean egoera horretara.
Eta, egia da, askotan oso zaila da, oso gatza da pausu bat emotea epaitegira joatea eta han kontatzea zuri, zure etxean, kalean, lanean edo beste tokietan gertatu jatzuna. Baino askoz zailagoa da kontatu behar baduzu oso toki desegokia danean, jendearen aurrean eta beste pertsonak zurekin lotura zuzena ez dekienean ondoan daudenean.
Eta nik hori esaten dut azpimarratzeko, egia dala  - eta horrekin ez nago ados nire aurrean hitz egin duenarekin - , egia dana da panorama ez dela batere ona, eta panorama deskribatzeko nik datu batzuk emango dodaz eta ondo ulertzeko esaten dodana, datu horiek esplikatuko dodaz.
Toki askotan epaitegi bat eta bakarra dago. Eta epaitegi bat eta bakarra dagoenean, mixtoa da. Horrek zer esan nahi deu? Bere lana ez dagoela bakarrik enfokatuta genero indarkeriari buruzko gaiak aztertzeko, ez. Horrekin batera, epaiketa penalak dauzka, epaiketa zibilak... Horrek dauzkan ondorio guztiekin.
Beste toki askotan, asistentzia medikua behar denean, forenseak ez daude, Bilbon daudelako eta mugitu behar direlako. Askotan fiskala ez dago toki horretan. Fiskala dago Bilbon, eta bere interbentzioa egiten da bideo konferentzia baten bitartez. Intermediaziorik ez dago, entzun behar du eta gainera ez du entzuten zuzenean gertatzen ari dena.
Baina niretzako gauza latzena da, zenbat denbora pasatu behar den pertsona bat, emakume bat, ume bat, gazte bat, horrelako tokietara ailegatzen danean. Eta nik hori esplikatuko dut, adibide garbi batekin.
Orain dela gutxi, niri tokatu jatan emakume bategaz joatea Bilboko epaitegira, eta han egon ginen goizeko bederatzietatik gaueko bederatziak arte itxaroten, ume txiki bategan. 12 ordu itxaroten asistentzia izateko, eta epaile batekin hitz egin ahal izateko.
Y eso no se puede consentir. No se puede decir que estamos por ayudar a las personas, a las mujeres, a los niños, a las niñas, a los jóvenes y a las jóvenes que sufren violencia machista o que sufren otro tipo de violencia, y tenerles 12 horas esperando en un pasillo de un juzgado de violencia. Y eso pasa. Eso pasa y pasa muchas veces.
Pero es que no solamente pasa eso, es que las personas que denuncian y los denunciados, entran por la misma puerta, se sientan en el mismo sitio. Las abogadas no tenemos un espacio físico para poder entrevistarnos con nuestras clientas o con nuestros clientes. Nos escucha el de al lado. No pueden contarnos las cosas con tranquilidad, y esto es lo que hay a día de hoy en estos juzgados.
Egia da gauza asko aurreratu direla. Egia da neurriak eta baliabideak jarrita daudela, baina egia da baita ere, gertatzen ari dena ez dago ondo momentuz, eta hori da landu behar dena eta hori da aldatu behar dena.
Horregatik eskatu genuen bisita bat horrelako toki batera, eta gure uste apalean, ba gaurko debatea zentzu askoz gehiago izango zuen bisita hori egin eta gero. Zeren bisita hori egiten dugunean, seguru aski, gure begietatik ikusiko duguna da epaitegi horietan gertatzen ari dena, eta orduan neurriak planteatzeko edo zerbait esateko sailburuari, elementu gehiago izango genituela.
Baina hau gaur hemen daukagu eta honen inguruan hitz egin behar dugu. Horrek ez du nahi esan, bisita egin eta gero, ez dugula izango aukerarik gaur hemen planteatzen duguna zuzentzeko, hobetzeko eta gauza bat gehitzeko. Eta nik uste dut ba beno, neurriak planteatzen direnean horrelako gauzak zuzentzeko, neurri horiek diruarekin batera joan behar direla, eta egia da hori ondo aztertzeko hobeto egingo dugula bisita hori egin eta gero, eta jende guztiekin egin eta gero.
Este debate al que nos enfrentamos hoy, se hace desde dos realidades que son las que nos tienen que plantear las medidas. Una es que la violencia machista constituye un problema grave, importante y estructural, podríamos decir, porque existe a día de hoy. Y ello exige, por parte de todo el mundo pero sobre todo, en este caso por lo que nos ocupa, por las instituciones que están en la administración de la justicia y por todo el aparato que allí se encuentra, pues que efectivamente haya un compromiso humano, un compromiso de medios materiales y económicos que posibiliten que efectivamente, el ejercicio de los derechos se puedan llevar a cabo con total y absoluta claridad y sin ningún tipo de problemas.
Eta beste gauza bat lotu behar dugu horrekin, ¿qué es la Administración de justicia? Pues la Administración de justicia lo que tiene que hacer es prestar ese servicio, prestar ese servicio, prestarlo bien y prestarlo partiendo del interés y de los derechos de las víctimas, no al revés, partiendo de eso, no partiendo de las necesidades de los locales, no partiendo de las necesidades de los funcionarios, no partiendo de las necesidades judiciales, partiendo del interés de las víctimas porque es para satisfacer ese interés para hacer que sus derechos se puedan llevar adelante para lo que está.
Horregatik nik uste dot proposamen hau bere balorea dauka. Bai egia da esaten dena proposamen honetan ba bueno ebaluazioa jarraituko dugula, ez dakit zenbat gauza jarraituko dugula egiten... Egia da hori hor dagoela baina egia da baita ere badagoela puntu bat non esaten den hori ez dela nahiko eta zerbait egingo dugula, eta hori da nire aurrean hitz egin duenari ahaztu jakona esatea, hau da, zerbait egingo dugula, planak badaude, ebaluazioak badaude.
Nik ulertzen ez dodana da ebaluazioak egonda  - eta hori sailburuari planteatu behar diogu -  ebaluazioak egonda eta badakigu daudela, zergatik ez da zuzendu. Badakigu dagoela ebaluazio bat eginda urtarriletik, Eukene Aranak hori planteatu du. Hori dago, ondorioak daude, zenbat hilabete pasatu behar dira ikusten baldin badugu hori hor dagoela martxan jartzeko? Horregatik eskatzen dugu jarraitu behar dugula? Ez. Goazen jarraitzen baina goazen egitera eta orduan hori da proposamen honetan ere planteatzen dena.
Euskal Herria Bildu lo que piensa es que la experiencia de lo que estamos viviendo nos aconseja hacer las cosas así. Tenemos que corregir lo que hay, tenemos que conseguir que cuando las víctimas de violencia machista tengan que pasar porque no tienen otro remedio o porque así lo han decidido por el Palacio de Justicia, lo hagan acompañadas, se sientan seguras, se sientan protegidas, entiendan sus derechos, puedan ejercitarlos, puedan plantear medidas y esta tarea es la que nos imponemos con esta propuesta. Esta es la tarea que Euskal Herria Bildu se pone con esta propuesta y esta es la tarea que Euskal Herria Bildu se compromete realizar.
Eta bukatzeko gauza bat esan nahi dut, justiziaz hitz egiten ari garenean burura etortzen jat injustizia eta hau, aukera hau, aprobetxatu nahi dut gauza bat esateko. Lehenengo eta behin gure elkartasuna adierazteko kartzelan dauden Jordi famatu horientzat, eta baita ere esateko gauzak ez direla konpontzen ustezko neurri sasi legalak ipintzen, gauzak konpontzen dira politikoak direnean politikora joaten, sustraira joaten eta irtenbidea bilatzen. Eta hemendik gure elkartasuna Kataluniako herriarekin.