IRIARTE OKIÑENA (EH Bildu, 2018-09-20):
Ba lehendakari andrea, legebiltzarkideok, Gobernuko kideok eta gaur gurekin zaudeten lagun guztiok, arratsaldeon guztioi.
Kalean, kalean hasi nahi dut gaurkoa, Gobernu hau kaletik urrun dagoela iruditu zaidalako, errealitatetik urrun. Gobernu feminista bat aldarrikatuz hasi nituen lehenengo hitzak atril honetan eta ezinbestekoa dela esango dut orain. Milaka emakumek horrela aldarrikatu dugulako martxoaren 8an kaleetan eta orain aldarrikapen hori edukiz bete behar dugulako, lanean, aisialdian, zaintzan... edukiz bete behar dugu festetan. Horregatik ezin genezake onartu duela 15 egun Hondarribian gertatutakoa, lotsagarria izan zelako eta lotsagarria delako XXI. mendean horrelako zerbait onartu ahal izatea eta erakundeek ostrukarena egitea.
Ezin genezake jasan ia egunero bortxatuak edo jasartuak izatea. Bost andre hil dira aurten Euskal Herrian, baina hil dira indarrez, hil egun dituzte. Ezin genezake jasan arlo guztietan jasaten dugun desberdintasuna.
Eta kalean jarraitu behar dut, kalean jarraitu behar dut milaka pentsiodunek esan digutelako bizitza duin bat izateko zailtasunak dituztela. Baino ez digute hori bakarrik esan, esan digute gure etorkizuna eta gure seme-alaben etorkizuna ere kolokan dagoela. Guretzat hau lehentasunezko gai bat da eta horregatik proposamen propioa tartekatzen ari gara guztiekin, alderdi politiko guztiekin, eta eragile guztiekin, 1.080 eurora iritsi arteko proposamena Legebiltzar honetan bertan aurkeztu izan duguna, gauzatu ahal izateko.
Kalean milaka pertsona ikusi ditugu aurten euskal presoen eskubideak aldarrikatzen, urtero bezala, eta horien ondoan gaudela eta gure babes guztia dutela esan nahi diegu pertsona horiei.
Kalean milaka eta milaka pertsona ikusi ditugu halaber Gure Esku Dago ekimenak deituta herri honek erabakitzeko eskubidea behar duela aldarrikatuz, erabakitzeko eskubidea. Eta zertarako? Ba gure jendartearen beharrei erantzun osorik eman ahal izateko, erabaki ahal izan behar dugulako.
Pentsiodunei, andreoi, enplegu alorrean, LOMCE, gure eskoletan dagoelako.
Zenbat eta geure burua gobernatzeko ahalmen eta gaitasun handiagoa izan, orduan eta hobeto biziko gara, eta orduan eta gehiago zabalduko dugu demokrazia.
Eta herritarren defentsan ez nuke ahaztuta utzi nahi ba adibidez Alfredo Remírez amurriorra, iritzi delitu batengatik kartzelan dagoena. Gure herrira etorri diren milaka eta milaka migratzaileak, eta gogora ekarri nahi ditut, gure artean bazterturik bizi diren milaka pertsona, horietako asko kalean.
Kaleak bete dituzten langileak ere gogoan izan nahi ditut, irakasleak, erresidentzietako zaintzaileak, La Naval edo Productos Tubulareseko langileak, hainbat eta hainbat.
Baita urte honetan lanean hil diren Euskal Herrian, Euskal Herri osoan hil diren 48 pertsona horiek ere, horiek ez ditugulako gehiago kalean ikusiko.
Eta gogora ekarri nahi ditut oraindik 2018an euskara erabili eta administrazioak derrigorrez gaztelaniaz hitz egitera behartzen gaituen pertsonak.
Edo herri honetako kultur sortzaileak, euskal sormenaren urterik onenetan bizi garen honetan, sortzeko ez ezer, bizi irauteko zailtasunak dituztenak.
Horiek guztiak dira euskal herritarrak eta hau, hau denon herria da. Eta ez dugu inor bazterrean utzi nahi.
Eta gure irakurketa orokorra da, aukerak galtzen ari garela herri eta jendarte gisara. Baina abagune berriak ere baditugula, guzti horri erantzun ahal izateko.
Hau da kalearen taupada eta badirudi Gobernuaren bihotzak ez duela taupada horrekin konektatzen, horregatik diogu miopia sozial larria duela Gobernu honek.
Herritarrak ikusten ari dira egunez egun, euren interesak atzean gelditzen direla zifra makroekonomiko handien atzean makillaje eta marketing operazio jarrai batean bizi garelako.
Adibidez, krisi ekonomikoa atzean utzi dugula esaten digute, baina benetan atzean gelditu da?
Ekonomiak hazkundea izan duela diote, baina orain 10 urte baino pobreagoak gara, orain 10 urte baino txikiagoa da herritarren erosteko ahalmena, Barne Produktu Gordina per capita, oraintxe heldu da duela 10 urteko mailara, hamarkada bat oso-osorik galdu dugu.
Baina 10 urte horietan prezioak bataz beste % 15 garestitu dira eta argiaren faktura, ba argiaren faktura % 30 garestitu da.
Langabeziaren datuak ere hobeak izan daitezke, baina langabezia tasek ez dituzte kontatzen amore eman duten pertsonak edo lanaldi osoa lan egin nahi dutenak eta ordu batzuetako kontratuarekin konformatu behar dutenak.
Langabezia tasek ez dituzte kontatzen 800, 900 euro kobratzen dituzten milaka gazteak. Estatistika horien arabera, erosotasunean bizitzeko aukera dute, baina guztiek ere ezin dute pisu bat alokairuan ere hartu. Ez daukate emantzipatzeko aukerarik.
25-35 urte bitarteko gazteak dira horiek, gure seme-alabak. Belaunaldi horri esan genion prestatzeko, ikasteko, ahalegina egiteko, horrela gauzak lortu ahal izango zituztela, baina guk ez dugu euren bizitza kontratua bete, eta prekarizazio horretan eta intseguritate horretan, guztiok gaude harrapatuta.
Kezka hau guztiona da, eurena, beraiena, geurea, gurasoena, geure gurasoena eta gurasoekin gainera gertatzen zaigu, hasi garela beraien zaintza hasi beharrean. Beraz, arazo intergenerazional bat daukagu bete-betean eskuetan.
Kontua da, kapitalak jaso duela batzuek berreskurapena deitu duten hori, baina ez langileek, ez herritarrek. Aberastasuna ez da birbanatu eta arrakala gero eta handiagoa da.
Eta hori ez da ekonomia osasuntsu baten seinale. Eta horren aurrean, galdera argia da, zergatik gabiltza errenka?
Pues, en primer lugar, porque algunos se conforman con decir que estamos a la cabeza de España, pero lo verdaderamente grave es que estamos a la cola de Europa. Lo grave es que la vasca es la comunidad...
...porque algunos se conforman con decir que estamos a la cabeza de España, pero lo verdaderamente grave es que estamos a la cola de Europa.
Lo grave es que la vasca es la comunidad del Estado que mayor poder adquisitivo ha perdido. Es decir, que los de abajo cada vez nos pisan más los talones y lo de arriba, los países europeos de referencia, cada vez se nos quedan más lejos.
Y en este aspecto seguimos perdiendo oportunidades, porque aquí sí existe una correlación de fuerzas a diferencia de España, para llevar a cabo estas políticas.
Hori bat. Eta bigarren arrazoi nagusia gurez ustez da, anbizioa falta izan zaizuela, determinazioa, lidergoa falta izan zaizuela. Gobernatzen duen Gobernua falta izan dela.
A veces pienso que los datos económicos serian similares incluso si no hubiera habido Gobierno, por el devenir mismo de la situación. Porque un Gobierno tiene la obligación de proteger a la gente, de prevenir para cuando acechen las dificultades. De aprender de los errores del pasado. Y tiene la obligación de remover obstáculos, de promover políticas públicas solventes.
Tiene la obligación de cuestionar y corregir sus políticas si es necesario. No basta con aprovechar el viento de cola, hay que marcar el rumbo. Sin autocomplacencia.
Inertziak nora garamatzan zain egoteko ordez aurre egin behar zaie erronkei, determinazio handiagoz.
Sindikatuekin elkarrizketa normal bat eramateko gauza ez den Gobernu bat, baino patronalaren edozein doministiku neumonia bat bezala tratatzen duena, ez dago erronkari erantzuteko prest.
Ezin dugu onartu ekonomia beltzaren, ekonomia estaliaren aurrean beste alde batera begiratzea. Oraindik ere neurri zorrotzagoak, oraindik ere neurri zehatzagoak hartu behar ditugu. Aspalditik esaten ari garen bezala, neurri zorrotz eta zehatzagoak.
Ulertu beharko du Gobernuak zerga bilketaren igortzea langileen lepotik datorrela oso osorik, gero eta gutxiago ordaintzen duelako kapitalak eta horri amaiera ipini beharko zaiola.
Aipatu ditzagun datu gehiago Gobernuaren anbizio falta erakusten dutenak gure ustez. Langabezia tasa % 10ekoa izatea da helburua bi urte barru.
Alemanian 3,4koa da. Erresuma Batukoa 4koa. Austrian 4,8koa. Portugalen 6,8koa. Eta helburuak % 10 izan behar du?. Ba hori ez da erronka bat.
Industriaren pisuari dagokionez. % 25era heltzea da helburua bi urte barru. Eta iazko datuen arabera bageunden dagoeneko % 24,2an. Hori al da anbizioa?
Euskal Irrati eta Telebistari buruz ere hitz egin nahi nuke, maite dudan irrati telebista horri buruz. Bere sortzetiko helburuei erantzuteari dagokionez, funtzio publikoa betetzeari dagokionez eta XXI. mendeko erronkei aurre egiteko zaharkituta geratu da. Eta errotiko eztabaida, adostasuna eta plan baten beharrean dago. Eta horretarako anbizio behar dugu. Izan ere, anbizioa ez da kudeaketa lana egitea edo notaritza lana egitea. Politika publikoetan lidergoa izatea da, determinazioa.
No es suficiente gestionar, hay que liderar. Una gran parte de las inversiones sociales a las que se ha hecho referencia aquí hoy, son pura inercia. Sin objetivos claros, sin medir el impacto de la inversión y en las que este Gobierno no ha mostrado capacidad de corrección. Y hace falta determinación para todo eso.
Eta noiz da herrialde bat aurrean dituen erronkei egoki erantzuteko gaitasun handiagokoa? Eta hor dakizkioken krisien aurrean erantzuna hobeto eman dezakeena.
Bai jakintzan, inteligentzian, kulturan, hezkuntzan, ikerketan, garapenean inbertitzen duenean.
Euskal Herriko Unibertsitateak herri honen hezkuntza, zientzia eta ikerketaren ardatz nagusia izan beharko lukeenak, justu-justuko finantziazioaz jarraitzen du. Ia beti eskean eta marko juridiko zaharkitu batek itota gainera.
Baina Gobernuak gaur esan digu dagoeneko prest ote daukan datozen urteetako unibertsitate plana. Unibertsitateak oraindik ez daki ze baliabide izango dituen, nola aurre egin diezaioken erronkari.
Ez dakit gogoratzen duzuen Euskal Herriko Unibertsitaterik ez zegoen garai hura. Salamancara edo Valladolidera jendeak joan behar zueneko hura. Aldarrikapena izan zen hura.
Hezkuntzaren emaitzen datuak, euskalduntze datuak eta gainerakoak kezkagarriak dira eskoletan. Langileak itota inbertitzen dugunetik lortzen dugun eraginkortasunerako urratsa gero eta handiagoa da zentzu ezkorrean.
Baina Gobernu honek ia urtebetez sutan eduki du sektorea zer eta irakasleak gaixotzen direnean lehen egunetik ordezko bat eskatzen zutelako, besteak beste.
Indikadoreak, zifrak, datuak, horien guztien atzean pertsonak daude gure bizitza proiektuak aurrera eramateko gero eta zailtasun handiagoa dugun gizon-emakumeak.
Ez da kasualitatea hezkuntzan 3 urteko umeen matrikula jaitsi izana. Ume gutxiago daude, jendeak umeak izan eta zaintzeko dirurik, aukerarik, baliabiderik, sarerik ez daukalako. Eta hori krisiaren ondorio zuzena da, prekarietatearen ondorio zuzena da, prekarietatea instalatu izanaren ondorio zuzena.
Bizi baldintzak gero eta gogorragoak dira, eta oso argi geratzen da datu horrekin. Eta etorkizunean izan beharko genukeen konfiantza galtzen ari gara.
Y no podemos permitirnos vivir en una sociedad con miedo al futuro. Las mujeres y hombres de este país tenemos derecho, debemos de tenerlo, a tener nuestro propio proyecto de vida, a aspirar a mejores cuotas de bienestar.
No podemos instalarnos en la resignación, en el conformismo que denota la descripción que esta mañana ha hecho el lehendakari.
Necesitamos certezas, y no sólo ayudas, necesitamos políticas públicas bien diseñadas que garanticen una vida digna, diseñadas para tiempos de bonanza, pero también para cuando la situación se complica, para afrontar retos tan acuciantes como el demográfico, que no por mucho hablar se va a solucionar.
Las políticas públicas deben garantizar la igualdad de oportunidades para evitar cualquier discriminación por ser joven, o por ser algo mayor, o por ser mujer, o por la procedencia de las personas, pero también para evitar cualquier sospecha de favoritismo, de corrupción y de enchufismo.
Y es importante pararnos a pensar sobre la calidad de la sociedad que tenemos. No podemos permitirnos que una sociedad como la vasca piense, o en una sociedad como la vasca se instale la idea de que según a qué árbol te arrimas la sombra que te cobija es mejor o es peor.
Y por desgracia hay mucha gente que piensa eso, y es que están aflorando cosas muy feas, y estoy hablando del caso de Miguel, o del caso Hiriko, o de la planta de purines de Carranza. Casos en los que están implicados altos cargos de la Administración, con comportamientos vamos a decir ni ejemplares ni éticos. Como tampoco es ejemplar el proceso que se ha llevado a cabo en la oferta de empleo público de Osakidetza. La gestión ha sido nefasta. Y que no se piense este Gobierno que no va a tener que asumir sus responsabilidades políticas al respecto. Repito, va a tener que asumir sus responsabilidades políticas al respecto, porque si no lo hacen ustedes, nosotras les obligaremos a ello.
Existen sospechas de amaños, de tejemanejes por parte de altos cargos de la Administración. Por eso, para garantizar la transparencia, la legitimidad de nuestras instituciones políticas, creemos que es necesario un proceso de regeneración democrática.
No vamos a consentir vivir en una sociedad en la que se ampare por acción u omisión del clientelismo y el enchufismo, ni mucho menos la humillación. Y vuelvo a repetir: La humillación de las mujeres como el que se vivió hace 15 días en Hondarribia.
Herritarrak ez daude, herritarrak ez daude edozer irensteko prest. Horregatik garrantzitsua da kalea ezagutzea.
Conocer la realidad a pie de calle, y no quedarse con la visión que ofrece la Patronal, los grupos de presión, o los informes de consultorías que esconden intereses que no concuerdan con los de la ciudadanía.
Ez dago, ez dago herritarrik gabeko herrigintzarik. Eta herritarrak dira bidea erakusten ari zaizkigunak. Herritarrak dira Euskal Herria Bilduren subjektu nagusia, eta horretan aritu gara lanean urte osoan, eta horretan jarraituko dugu.
Eta horregatik aurkeztu dugu esate baterako Parlamentu honek gizarte zerbitzuen Euskal Sistema berrezartzeko proposamena. Edo enpresetarako berdintasun ziurtagiri bat ezartzeko ideia, edo Jaurlaritzaren meneko kontratazio publiko guztietan langileei gutxienez 1.200 euroko soldata bermatzeko proposamena.
Orain arte bezala bidea erakusten jarraituko dugu, Euskal Herria Bilduren ekimenez burutu direlako azken bi urtetako hobekuntza esanguratsu gehienak. Eta adibide bat enplegu alorrekoak dira.
Trabajamos para conseguir un país que sepa afrontar el reto de la transición ecológica. No queremos hablar de incineradoras ni de trenes que no van a ninguna parte.
Trabajamos para tener un país con un modelo productivo basado en una industria avanzada, fundamentada en una inversión I+D que suponga al menos el 3 % del PIB.
Un país que genere y reparta la riqueza de forma justa y sostenible, que garantice viviendas, empleos, salarios y pensiones dignas para todos y para todas.
Un país con un sistema educativo que conforme una sociedad culta, crítica y capacitada para afrontar los retos económicos y sociales del siglo XXI. Una ciudadanía donde las mujeres nos sintamos libres y emancipadas. Un sistema educativo del cual la Universidad Pública sea el buque insignia. Un país que no deja a nadie atrás, que conciba la inclusión como un derecho inalienable, articulado en torno al sistema de servicios sociales público con un sistema de protección colectiva que nos permita mirarnos al espejo como sociedad y ver el reflejo de una colectividad moderna que cuida de su ciudadanía.
Ez dago akordiorik hezkuntzan, ez dago hezkuntza proiekturik herri honetarako, eta sasi akordioak dira ezagutzen ari garenak.
Queremos políticas públicas para el buen vivir, buscamos un sistema de servicios y derechos sociales de vanguardia, financiado por una política fiscal progresiva, que permita a las personas elegir los proyectos de familia y de vida.
Un país que cuide de sus jóvenes, les forme y les dé oportunidades para la emancipación. Un pueblo libre para decidir su presente y su futuro, que tenga los instrumentos para poder desarrollar las políticas que determine democráticamente sin que desde fuera nos impongan, ni cómo ni de qué manera tenemos que hacer las cosas.
En la responsabilidad de ofrecer a este pueblo un futuro de esperanza es necesario, es imprescindible que tengamos a manos todos los instrumentos necesarios y que tengamos voz propia en el mundo.
Joseph Stiglitzek, ekonomiako nobel sariak dio globalizazioari hobekien aurre egiten dioten herriak, etorkizuna beren eskuetan hartu dutenak diren horiek direla, beraz estatuak direnak.
Espainiar estatuak urte luzeak daramatza euskal autogobernuari oztopoak jartzen aurrera egin ez dezan. Batzuetan lege organikoen forman, beste batzuetan Auzitegi Konstituzionalaren interpretazio estuen bidez, Euskal Autonomia Erkidegoa gaitasun politikorik gabe utzi dute, herritarrek behar dituzten politika publikoak garatzeko gaitasunik gabe eta Gernikako Estatutuak aitortzen dizkionak ere, horiek guztiak bazter utzita. Eta are gehiago Kataluniako estatutuaren 2011ko kontrako epaiaren ondoren.
Eta lehendakariak berriz ere itxaropena jarri du Gernikako Estatutua betetzearekin. Enpirikoki aztertuta dago 40 urte eta gero ze berme izan ditzakegun horretarako. Ez dakit osorik beteko dutela uste duzun lehendakari jauna.
Y no se trata de anteponer agendas políticas a agendas sociales, porque lo social es político. Diré más, no hay nada más político que lo social. Darle la vuelta a la precariedad, darle la vuelta a la miseria o a la esclavitud laboral, garantizar salarios y pensiones dignas. Para ello lo que hay que cambiar es el modelo de relación con el Estado.
Y en este panorama, en este Parlamento hemos constatado que se puede progresar de forma notable, que se puede progresar de forma notable cuando existe voluntad política para ello.
Hemos acordado las bases para la reforma del autogobierno que recogen los derechos imprescindibles para que la gente pueda afrontar el futuro con esperanza.
Akordio bat dago, akordio on bat da. Etorkizuneko oinarria jartzen duelako. Akordio on bat da beste aliantza batzuk zabalagoak posible direla erakusten dutelako. Zain dagoena beste aktore batzuk ere, batu daitezen, ez dagoelako inolako arazorik hori gerta dadin.
Akordio on bat da herri honen gehiengoari erantzuten diolako ezkerretik eskuinera. Akordio on bat da estatus berri honi ezker guztiok berdintasunean defendatu eta gauzatu ahal izango dugulako gure proiektu politikoa.
Es un buen acuerdo porque conecta con la voluntad mayoritaria de este pueblo. Queremos decidir aquí para vivir mejor.
Los derechos civiles políticos, los derechos nacionales, los derechos sociales están intrínsecamente unidos, no se pueden trocear, no se pueden desligar. Por eso aparecen juntos en todas las constituciones del mundo.
Les pondré un ejemplo, si queremos que nuestros pensionistas cobren una pensión mínima de 1.080 euros, necesitamos gestionar la Seguridad Social aquí, con nuestras normas. No tener Seguridad Social significa no poder decidir sobre nuestras contingencias en materia económica. Perdemos el control de nuestros activos públicos. Significa no tener capacidad de incidir en un tercio de nuestras finanzas, de nuestra riqueza. Significa no poder decidir sobre alrededor de 8.000 millones de euros.
Lo que no vale es hacer una larga lista de derechos sociales y luego decir que no los podemos garantizar porque España o porque Madrid no nos deja. Eso es hacerse trampas al solitario.
Euskal Herri burujabe independente bat da gure helburua, Euskal Herria Bilduren helburua, eta bitartean lortu daitezkeen akordioak, behin behinekoak...
...Euskal Herri burujabe eta independente bat da gure helburua, Euskal Herria Bilduren helburua eta bitartean lortu daitezkeen akordioak behin-behinekoak izango dira guretzat.
Eta horregatik uste dugu edozein estatus berrik Euskal Herriaren aitortza jaso behar duela eta ondorioz jasota geratu behar duela Euskal Herriak bere burua gobernatzeko duen eskubidea eta, beraz, bere etorkizuna erabakitzeko duen eskubidea. Demokraziaz eta askatasunaz ari gara.
A quien habla de imposición, quiero decirle que no impone quien pide libertad, impone quien la niega; no impone quien opta por respetar la voluntad de la gente, impone quien no permite a la gente expresarse.
Lo contrario, reprimir y utilizar la fuerza contra peticiones razonables realizadas de forma pacífica y democrática, supone un claro abuso de poder, incompatible con una democracia en el siglo XXI.
Gehiengoak onartutako akordioa daukagu, ezberdinen artean akordatutako oinarriak dauzkagu. Horregatik galdetu nahi dizut, lehendakari zuri, zer esan nahi duzun, ¿qué quiere decir cuando habla de garantizar el recorrido institucional de este acuerdo mayoritario? ¿Por qué cree que este acuerdo mayoritario no lo puede tener? ¿Qué impide que pueda tener recorrido institucional, más allá de la voluntad política?
Demokrazia eta askatasuna helburu, orain arte egin duen bezala elkarrizketa eta adostasunaren apustuari eutsiko dio Euskal Herria Bilduk, baino ulertu ditzagun ongi bi kontzeptu garrantzitsuok. Ulertu dezagun ondo zer esan nahi duen "elkarrizketak" eta ulertu dezagun ondo zer esan nahi duen "akordioak".
Elkarrizketak, lehenengo eta behin, maila bereko interlokutoreak eskatzen ditu. Una relación de igual a igual. Pedro Sánchezen kasuan  - berriki ikusi dugu Urkullu lehendakariarekin izandako lehen bileran -  transferentzien batzordea biltzea erabaki zuen, politika penitentziarioa aztertzeko talde bat osatzea eta polizien biktima izandakoen kontrako errekurtsoa kentzea.
Baina momentuz, zer? Momentuz gauza gutxi.
Harreman eredua aldatzea derrigorrezkoa da horregatik, berdinetik berdinera aritzea. Hori da elkarrizketa eta norbaitek orain arteko eskemari elkarrizketa esan nahi badio, arazo bat daukagu kontzeptuarekin eta ez da arazo txikia gainera.
Errezeta zaharren emaitza ezagutzen dugu eta irtenbide berriak behar ditugu. Beraz, errezeta berriak, aukera berriak. Eta badauzkagu aukera berriak.
Por tanto, diálogo sí, acuerdo sí. Todo el diálogo con la firme voluntad de llegar a los mejores acuerdos posibles, pero teniendo muy claro el noble significado de ambos conceptos, que no se pueden confundir ni con la subordinación, ni con la sumisión, ni mucho menos con convertir a una de las partes en la recadista de la otra.
Giza eskubideez hizketan hasi naiz eta halaxe amaitu nahi dut.
Euskal jendarteak aukeraz betetako aro bat bizi du ETA desegin ondoren. Kanpoko nazioarteko konferentziatik aurrera aro berri bat zabaldu zaigu: Elkarbizitza eta bakearen bidea da zabaldu zaiguna, eta bidea egiten ari gara, eta Euskal Herria Bildu hor dago. Eta elkarbizitzaren eraikuntza horretan guztiok izan behar dugu bidaide.
Gauzak honela, ez da ulertzen dagoeneko Espainiako Gobernuak preso politikoen aferan aurrerapausorik zergatik ez duen eman. Iragarri zituen neurriak, baina ez ditu bete.
Legearen aurrean, gainera, behin eta berriro baldintza berriak eskatzen jarraitu du eta ezarritako salbuespen egoera ez da aldatu, mantendu egiten da.
Hiru laurdenak bete dituztenak, gaixorik daudenak, 70 urtetik gorakoak... kalean egon behar dute. Legea bete egin behar da eta dispertsioarekin amaitu egin behar da.
Por lo tanto, señores del Partido Socialista Obrero Español y señores del Partido Socialista de Euskadi, cumplan con la palabra que han dado, irtenbideak berehalakoa izan behar duelako.
Bestalde, herri honek giza eskubideen aldeko apustua egin du. Herritarren artean kontsentsua gero eta zabalagoa da. Euskal Herrian egia, justizia eta erreparazioa biktima guztientzat, eta etorkizunerako giza eskubide guztiak pertsona guztientzat.
Larunbatean Errenterian egin genuen ekitalditik urriaren 20an Orain Presoak ekimenean egingo dugun arte eta gehiago.
Dei egin nahi dizuet honengatik guztiagatik herritarren interesak benetan serio hartzera, porque la maraña de datos económicos, indicadores, tasas... no pueden esconder la realidad, porque hombres y mujeres de este país, sus sueños y sus necesidades y sus anhelos y sus dificultades son mucho más que simples números.
No perdamos de vista que hay mucha gente que se siente estafada por las instituciones, que está a punto de perder la esperanza, como nos advierten los estudios sociológicos, aunque la verdad, creo que afortunadamente vivimos en un país con un fuerte movimiento social, con un fuerte movimiento sindical, con un fuerte movimiento vecinal, feminista, cultural. Tenemos un gran país.
Aukera handiak ditugu, aukera, baliabide eta potentzialitate izugarria dugu herri gisara.
Pero este Gobierno que está en minoría no tiene en este momento ni ambición ni determinación para solucionar los problemas reales de la ciudadanía. No nos los ha puesto encima de la mesa.
Y es importante tomarse en serio la ciudadanía, porque fomentar la resignación solo conduce al auge de populismos filofascistas como lo estamos viendo en buena parte de Europa.
Por eso les quiero pedir que pongamos los intereses de la ciudadanía por encima de cualquier otro.
Euskal Herria Bildu hor egongo da herri akordioak egoteko, behin eta berriro errepikatu dut, eta gaur berriro ere errepikatuko dut. Euskal Herria Bildu hor egongo da herri akordioak egiteko.
Nosotras estamos dispuestas a poner los intereses de nuestro país ante todo.
Creemos que son momentos cruciales, en los que se debe actuar con altura de miras y con liderazgo.
Aukera daukagu, iraganeko itun batetik, herri proiektu higatu batetik eta marko ahitu batetik, aukeraz betetako bide bati ekiteko. Eta gure eskua luzatuta dago.
Gu prest gaude hemen eta orain etorkizunari begirako oinarri berriak jartzeko, sendotasunez, seriotasunez, arduraz. Gu prest gaude gauzak hobeto egiteko, herritarrei zerbitzu hobeak eskaintzeko, herritarrei itxaropenezko etorkizun bat emateko helburuarekin gure ekarpena egiteko.
Pero el actual Gobierno bipartito es un lastre para nuestro país.
Herri ikuspegia izan eta herritarren altuerara egotea eskatzen dizuegu. Bulego gutxiago eta herri gehiago, marketing gutxiago eta politika gehiago, teknokrazia gutxiago eta elkarlan gehiago, iragan gutxiago eta etorkizun gehiago, konformismo gutxiago eta determinazio handiagoa.
Izan gaitezen zintzoak herritarrekin, ipini ditzagun herritarren interesak beste guztiaren gainetik, pertsona askez osatutako herri libre bat egiteko.
Abagune ederra daukagu parerik-pare, gure aurrekoek ez dute gutxiago merezi eta gure ondorengoek ez dute gugandik gutxiago espero.
Eskerrik asko.