IRIARTE OKIÑENA (EH Bildu, 2018-03-16):
Lehendakari andrea, legebiltzarkide jaun-andreok, Gobernuko kideok, egun on.
Egia esan, itxaropen gutxirekin nator gaurkoan, edo hobe esanda, agian esan beharko nuke, fede gutxiz natorrela gaurkoan. Badakidalako eta oso argi dakidalako gainera, Legebiltzar hau bihar bertan desegin dezakeela Espainiako Gobernuak.
Eta gaur hemen eserita zaudeten gobernuko kide guztiak, bihar kargutik kenduak izan zaitezketela. Hau orain baino lehen ere esana daukat. Eta agian, kartzelan edo erbestean egon zaitezketela.
Zuek eta gu, dudarik gabe, ere bai. Independentziaren aldarrikapena oso arriskutsua delako gaur egun. Hare gehiago esango nuke, demokraziaren aldeko aldarrikapena arriskutsua delako gaur egun.
Hori guztia gertatu daiteke gaur, Espainiar Estatuak horrela erabakitzen baldin badu, horrela erabakitzen ari baita dagoeneko.
Horixe da Espainiako Konstituzioaren 155. artikuluaz egin den aplikazioa. Beharbada, Espainiako Konstituzioaren beraren aurkako aplikazioa, baina horrek ez du axola handirik. Hala izan da ere, ez baitu Espainiako Auzitegi Konstituzionalak benetako botereari kilimak ere egiteko inolako ezer ebatziko, tarteka disimulatzeko zerbait kaleratzen baldin badu ere.
Hori da egoera. Benetako eszepzio egoera bat. Normaltzat pasarazi nahi diguten benetako eszepzio egoera bat.
Baina jakinik ere ez dugula gauzak aldatzea lortuko egun batetik bestera, ezin dugu etsi. Ezin dugu Europan erabat anormala den egoera baten aurrean isilik egon. Eta behar den guztietan ozen esan beharko dugu, behin eta berriro, Espainian demokrazia arrasto guztiak desagertzen ari direla.
Behin eta berriz esan beharko dugu, Espainian botere banaketarik ez dagoela. Behin eta berriro esan beharko dugu, Europako Giza Eskubideen Gortearekin batera, Espainian ez dela errespetatzen adierazpen askatasuna. Eta behin eta berriz esan beharko dugu, hau ere, Europako Giza Eskubideen Gortearekin batera, Espainian torturatu egiten dela. Eta behin eta berriro...
...eta behin eta berriz esan beharko dugu, hau ere Europako Giza Eskubideen Gortearekin batera, Espainian torturatu egiten dela eta behin eta berriro salatu beharko dugu Espainiak bere batasuna beste edozein gauzaren gainetik jarri duela, eta prest dagoela demokrazia eta elkarbizitza dinamitatzeko batasuna defendatzearen truke. Ez dago ezer inportanteagorik Espainiako batasunaren gainetik.
En realidad España no necesita el 155, lo sabemos a la perfección en Euskal Herria desde hace decenios y lo siguen demostrando además día a día. Y por mencionar algunos casos, pues mire, los de siempre pero está el caso Egunkaria, el caso Gara, la ilegalización de partidos, el caso de Altsasu.
Ez du behar izan 155. Artikulua, baina inpunitate guztiz artikuluak berak dioena baino askoz harago egiteko eskumena hartu du Estatuak. Eta ziurgabetasun juridikoa salbuespenezko egoera jarraitua nahi eran erabiltzea errazten duenez artikulu horrek, bere indargabetzea eskatzen dugu.
Un Estado en el que un juez, por muy magistrado del Supremo que sea, se coloca por encima de la autoridad del presidente de un parlamento y decide que el candidato con más apoyos de la Cámara, diputado de pleno derecho, no puede someterse a la investidura, porque si gana va a seguir siendo independentista. Un Estado donde las decisiones judiciales son dadas a conocer previamente por los miembros del Gobierno. Un Estado donde el Tribunal Constitucional acuerda a toda prisa medidas cautelares que nadie, absolutamente nadie, le ha pedido y a continuación olvida resolver el recurso que tenía sobre la mesa.
Todas esas actuaciones y muchas otras, espionajes telefónicos, afinamientos de la Fiscalía, llamadas nunca desmentidas a magistrados del Constitucional. La lista es ciertamente inacabable y estremecedora, y todas esas medidas, decía, no han necesitado para nada del artículo 155. Todas esas medidas, gravísimas medidas, se han tomado sin el 155, porque el Estado español incluso sin el 155 es un Estado de excepción. España no necesita el 155, porque España es el 155.
Y aplicar formalmente el artículo no ha sido más que una forma de tratar de humillar a todo un pueblo, al pueblo catalán, de menospreciar sus instituciones; en definitiva, de dejarles muy claro quién tiene la sartén por el mango y así, de paso, que nos llegue al resto el aviso.
No ha hecho falta ningún 155 para entrar a registrar la sede de Òmnium y amenazar a quien protestara con llevarle detenido acusado de sedición, o para entrar en el Palau de la Generalitat. Todo ha sido, todo está siendo un alarde, un acto de prepotencia, un castigo. En realidad no hacía falta el 155 porque, repito, España es el 155.
Ez gaituzte isilduko hala ere, eta egoeraren larria salatzen jarraituko dugu, jarraituko dugun bezala egoera honek erantzuleak dituela esaten.
Porque no es que esté lloviendo, no es que esté ocurriendo por designio divino. Esto tiene responsables y se llaman Partido Popular, Partido Socialista Obrero Español y Ciudadanos.
Hiru alderdiek eta hiru alderdi horiekin batera Estatuko botere faktiko, ekonomiko eta mediatikoek erabaki dute Espainiaren batasuna dagoela gauza guztien gainetik.
Eta gauza jakina izanda ere, aspalditik ezagutzen dugulako demokraziaren soinekoaz apaindu nahi izan duten Estatuaren denetako muina, gauzak hain argi utzi izanak egoera aldatu egiten du; ezer ez da berdina izango hemendik aurrera, Espainiari bere argizarizko kareta urtzen hasi zaio eta azpian ikusten den iluntasuna ezkutatu ezinean dabil.
Mundu osoan ari dira ikusten eta mundu guztian ari dira jabetzen, eta esperantza daukat hemen, Euskal Herrian ere denok izango garela gai ikusteko zer dagoen Estatu horren benetako muinean, ez digula esango inork aurpegi horretan ikusten dena, argizarizko kareta hori urtzen ari denean aurpegi horretan ikusten dena zimur txiki bat besterik ez dela. Ez.
Urtzen ari den argizarizko kareta horren azpian antzematen dena ez da zimur bat, orban handi bat baizik. Orban bat ekidistantziatik urrundu behar gaituena, Katalunian gertatzen ari denaren erruduna Espainiako Estatua delako, bertako herritarren gehiengoak hartutako erabaki demokratikoaren aurka Espainiako Estatua da horren erantzulea eta ezin dugu ekidistantziatik gai hau hartu hari hauspo emanez. Gaur bost hilabete, urriaren 16an, Espainiako epaile batek kartzelan sartu zituen Jordi Sànchez eta Jordi Cuixart, Asamblea Nacional Catalana eta Òmnium Culturaleko presidenteak. Ordutik kartzelan egon dira, bost hilabete, esan dudan bezala.
Eta entzun ondo zerrenda ikaragarria da eta: Carme Forcadell, Kataluniako Parlamentuaren presidentea; Raül Romeva, atzerri gaietarako kontseilaria; Josep Rull, lurralde sailburua; Jordi Turull, lehendakaritzarako sailburua; Dolors Bassa, gai sozial eta familia kontseilaria, Meritxel Borràs, gobernazio kontseilaria; Carles Mundò, justizia kontseilaria  - eta kartzelan daude oraindik - ; Oriol Junqueras, Kataluniako lehendakariordea; eta Joaquim Forn, barne kontseilaria. Erbestean, Antoni Conill, osasun sailburua; erbestean hala ere Generalitateko presidentea bera, Carles Puigdemont.
Zerrenda, ikusten duzuen bezala, izugarria da. Esa es la lista. Esa es la lista de la vergüenza, de la vergüenza con la que cargan el Partido Popular, el Partido Socialista y Ciudadanos, y con el que carga la equidistancia. Luego dirán que no es cosa suya, que eso es cosa de los jueces. Ya.
Fíjense cuál es el rigor de la justicia española que acusa de delitos gravísimos a determinados ciudadanos y ciudadanas, pero que renuncia a perseguirles fuera de sus fronteras, no sea que vayan a hacer el más espantoso ridículo. Ni a Bélgica, ni a Dinamarca, ni a Suiza, ni a Reino Unido, ni a Luxemburgo, ni a Holanda; nadie les ha pedido que detengan a esas personas a las que se les acusa de ser peligrosos delincuentes.
Ellas y ellos desarrollan su actividad profesional  - dicho sea de paso -  al más alto nivel, su actividad profesional y política con toda libertad mientras que quienes ya están en la cárcel, a esos se les impide defender sus ideas.
Si resulta peligro que el señor Sànchez acuda al Parlamento del cual es miembro porque va a defender un proyecto que busca la independencia de Cataluña, cosa para que le votaron los y las catalanas, tanto más peligroso será que lo haga desde Bruselas, desde Copenhague el señor Puigdemont, o la señora Gabriel desde Suiza, etcétera. Pero la justicia española renuncia a perseguirles, porque sabe que va a hacer un estrepitoso ridículo.
Hauxe da demostrazioa. Hauxe da demostrazioa, beste ehunka frogen artean, prozesu politiko baten aurrean gaudela esateko, preso politikoak eta erbesteratu politikoak direla esateko. Arazoa politikoa delako eta arazo politikoei irtenbide politikoak ematen ez zitzaizkion bitartean, usteltzen eta zorrotzen besterik ez da joango.
Horregatik, eskatzen dugu 155. artikulua ezabatzea urriaren 1eko erreferendumagatik espetxeratutako Governeko, ANCko eta Òmnium Culturaleko kideen kaleratzea, erbestean dauden lagunak arazorik gabe, kartzela mehatxurik gabe, Kataluniako errepublikara itzuli izatea. Eta onartzea herritarrek demokratikoki erabakitakoa eta horren aurka une honetan Kataluniako erakundeak ezin eratu izateko erabiltzen ari diren salbuespenezko bide guztiak.
Ez dizuet osorik irakurriko Elkarrekin Podemosekin adostu dugun erdibidekoa. Hortxe duzue eta irakurri dezakezue osorik. (...) bat egin dugu Legebiltzar honetako gehiengo zabal batek egoera honen aurrean, egoera jarraitu honen aurrean nahikoa dela esan bezala.
Hasieran esan dut ez daukadala fede handirik espainiar Estatuak irtenbide politiko bat emango dionik gai honi. Baina helduko da eguna Kataluniak zein Euskal Herriak espainiar Estatuaren kolaborazioarekin edo kolaboraziorik gabe irtenbidea topatuko duena, eta gaur egungo arazo politikoa gure bi herriontzako aukera politiko bihurtuko dena, etorkizuna libre eraikitzeko aukera politiko. Horretarako ari gara lanean, horretarako jarraituko dugu lanean etsi gabe.
"Zailtasuna zailtasun, ez inoiz etsi". Stephen Hawkingen heriotzak izarrak negarrez utzi dituen honetan, bere hitz horiekin amaitu nahiko nuke gaurkoa: "Zailtasunak zailtasun, ez inoiz etsi". Guk ere ez dugu etsiko.
Eskerrik asko.