ARZUAGA GUMUZIO (EH Bildu, 2015-03-06):
Eskerrik asko legebiltzar-buru andrea. Eguerdi on denoi.
Askotan Maneiro jaunak ilustratzen gaitu zein ekimenak diren garrantzitsuak, zeintzuk ez, zeintzuk diren lehentasunezkoak, zeintzuk garrantzia daukaten gizartearentzako, ustelkeria, krisia, langabezia...
Gaur bere obsesioa da lehentasunezkoa kasu honekin bezala. Gaur ekartzen digu salaketa bat herri batean pankarta bat egon delako. Nahi bada, pankarta handi bat herri handi batean baina orain seguramente ehunka pankarta egongo dira ehunka herrietan.
Horrek asaldatzen zaituzte? Iritzia edukitzeko eskubideak asaldatzen zaituzte? Iritzi hori adierazteak eta hori babesten duen eskubideak asaldatzen zaituzte?
...adierazteak eta hori babesten duen eskubideak asaldatzen zaituzte? Zuen intolerantzia asaldatzen nau. Zuen izaera antidemokratikoa asaldatzen nau eta zuek daukazuen jarrera eskubide zibil eta poetikoekiko asaldatzen nau.
Ekimen hau irakurtzen ari nintzenean lelo bat etortzen zitzaidan burura "paredes mudas como en la dictadura". Eso parece ser el lema que resume esta iniciativa. En esa pancarta grande en un pueblo grande de Euskal Herria aparecía una reclamación concreta "etxera". Una reclamación amplia, sentida dentro de esta sociedad. Una reclamación que entronca además con los derechos de las personas presas, cuál es el acceso a su libertad, cuál es el derecho a acceder a la libertad.
Maneiro parece querer presentarlo como propaganda favorable a los presos de ETA y por tanto propaganda favorable a ETA y además una propaganda que humilla a las víctimas. Una postura a la cual el señor Sémper se apunta hablando de las herramientas del Estado y a la cual el señor Ares se nos va a otra galaxia ya mezclando absolutamente cualquier otra cosa.
Parece que la interpretación que hacen de esta pancarta, de este lema de la pancarta, no entraría en ese tipo penal, en esas herramientas de las que dice el señor Sémper que se ha dotado el Estado de apología y enaltecimiento. Entonces lo que se necesita es en cierta manera dotar a este hecho del grado de gravedad, del grado de escándalo suficiente para poderlo reprimir con esas herramientas, con esa fuerza, con esa violencia del Estado absolutamente desproporcionada con la cual los tres grupos políticos estos suele dar respuesta a absolutamente todos los problemas.
Tipos extensos, tipos expandidos, el de apología o el de enaltecimiento, que parece que no son suficientes. Que justificaron aquella denominada caza de las fotografías, de la cual se jacta el señor Ares el justiciero, el del palo y tentetieso y convertirla en una especie de nueva y renovada caza del cartel, caza de la pancarta o caza tal vez de la pegatina.
Una dinámica de tensionamiento social que considerábamos superada, que parece ahora se quiere volver a resucitar. Algo lógico desde la crónica irresponsabilidad del proponente de quienes dicen que van a apoyar su posición y del desprecio que sienten hacia los derechos civiles y políticos más básicos.
Ez neukan asmoa garrantzi gehiegi emateko gaurko ekimen honi baina sorpresa hartu dut EAJren posizioarekin, Arrizabalaga andreak ekarri digun posizioarekin, nolabait UPyDren estela horretatik datorrena eta nolabait segidismoa egiten diona. Eta horretan gehiago zentratuko naiz.
Arrizabalaga andrea zure emendakinean salatzen duzu espazio publikoen okupazioa kartelen edo pankarten bidez. Salatzen duzu espazio publiko honen okupazioa, baina nik ikusi dut EAJk espazio publikoa okupatu duela eta gainera ondo iruditu zait. Pankarta baten atzean egon da EAJ batzutan, kasu batzuetan lelo batzuekin konpartitu genituenak eta beste kasu batzuetan konpartitzen ez genituenak.
Uste dut azkena izan zela 2014.eko urtarrilaren hasieran, non espazio publikoa okupatu genuen pankarta baten atzean zuekin batera, eta pentsatzen dut hori ontzat hartu zenutela. Nik behintzat oso beharrezkotzat hartu nuen eta berez ontzat hartu nuen. Inposatzen al genuen pankarta horren atzean ikuspegi politiko zehatz bat? Ez genuen errespetatzen gizartearen pluraltasun demokratiko naturala zure emendakinean agertzen den moduan?
Egia da talde guztiek ez zutela bat egin manifestazio horrekin. Orduan horrek zer esan nahi du, gizarte gehiengo batek ezin duela pankarta baten atzean aldarrikapen baten atzean jarri espazio publikoa okupatzeko? Nola ulertzen duzu gizartearen pluraltasuna? Bakarrik adostasunak daudenean? Adostasuna ez badago orduan ez dago pluraltasun hori, ez dago pluraltasun hori egikaritzerik. Baina adostasuna badago aho batez badago, orduan zertarako ezer aldarrikatu?
Nola dakizu herri honetan, herri horretan, hiri horretan ez dagoela gehiengo bat presoak etxera eskatzen duena? Etxera iritzi hori adierazten duten talde asko daude, horietako batek beste egunean Urkullu lehendakariarekin bilera bat egin zuen eta seguramente bilera horretara trasladatu zuen bere aldarrikapen hori.
Txarto ikusten ahal duzu? Bilera batean trasladatzea ondo dago baina pankarta batekin adieraztea txarto dago? Hori al da agian sektarioa? Etxerat Bruselan egon da eta etxera aldarrikapen hori han ere hango europarlamentariekin kontrastatu dute. Eta europarlamentario batzuk gainera babesa eman diote.
Hori ere sektarioa al da? Kontuz, kontuz. Ekimen hau dator apologia eta goreste delitua mahai azpitik sartzera. Jonan Fernandezek Zuzenbidean Planean agertzen du gorespen eta apologia delituak desagertarazteko proposamena. Esaten du: "Interpretazio mugak hain zehaztugabeak izateak, ahuldu egiten ditu adierazpen askatasunerako oinarrizko eskubiderako beharrezkoak diren babes bermeak". Adierazpen askatasunerako oinarrizko eskubiderako beharrezkoak diren babes bermeak.
Gaurko ekimen honekin, hori da hain zuzen ere babes berme horiek ez bakarrik lausotu egiten direla baizik eta guztiz desagerrarazten direla. Pentsatzen dut EAJ-ren posizio honekin kontraesan batean aurkitzen dela Jonan Fernandezek defenditzen duen puntu horrekin.
Eta ez hori bakarrik, baizik eta pentsatzen dut emendakin honek oso bide arriskutsua markatzen digula, nolabait, aldapa labainkor batetik jausteko arriskua daukagu interpretatzean zer den egin ahal dena, zer den adierazi ahal dena, zer den pentsatu ahal dena eta zer ez.
Guk pankarta horretan agertzen zen aldarrikapena bera ekarri nahi izan genuen emendakin moduan, hau da, euskal presoak etxera. Ezin genuen hitz gehiago sartu pankarta horretan, ez zirelako sartzen bez. Eta hori izan nahi zuen gure emendakin zehatza. Antza denez, mahaiak ez zuen onartu formulazio horren zehatza, antza denez hemengo ohiturak edo usuak ez datozela hortik eta ez zuen onartu nolabait emendakin kreatibo hori.
Baina mamia eta mami hori adierazteko ontzat hartzen genuen "euskal presoak etxera", emendakin moduan, zuzenketa moduan aurkeztea. Emendakina mahaitik onartu edo ez EH Bilduk "euskal presoak etxera" esaten dugu. Gizarte honen zati handi batek EH Bilduk ordezkatzen duen zatia baino harago pentsatzen dugu, horrela nahi duelako.
Eskubide bat delako, presoaren askatasun eskubidea, eta gatazkaren ondorioen konponbiderako presoak itzultzea behar beharrezkoa delako. Are gehiago, eskubide honen kontra Madriletik oztopo guzti guztiak ipintzen diren honetan, pentsatzen dugu aldarrikapen hau inoiz baino beharrezkoagoa egiten dela eta seguramente gure kaleetan ala jarraituko dugu ikusten.
Berdin da pankarta, berdin da kartela, berdin da pegatina, berdin da egoitza parlamentarioan onartzen den emendakin baten bitartez, berdin da atril honetatik ahoz esanda: euskal presoak etxera.