ARRAIZ BARBADILLO (EH Bildu, 2015-11-13):
Egun on guztioi. Egun on lehendakari jauna.
Azkenean aurrikusten genuena gertatu egin da. Espainiako Auzitegi Konstituzionalak bertan behera utzi du Kataluniako Parlamenten adostutako ebazpena. Eta hori ez ezik, Gobernuak esan du, mehatxu egin du, esanez bere makinaria guztia erabiliko duela Parlamentek erabakitakoaren kontra eta gainera estatu osoa ere jarri da bere atzean. Estatu osoa, Errege buru ere. "La Constitución prevalecerá."
Gainera, esan digute...
...erabakitakoaren kontra, eta gainera, Estatu osoa ere jarri da bere atzean. Estatu osoa, errege buru ere. La Constitución prevalecerá.
Gainera, esan digute bai Alderdi Popularra, Alderdi Sozialista eta Ciudadanos-ek ere bat egin dute itun estatu batean. Eta guk ez dugu uste itun estatu hori amaituko denik abenduaren 20an. Guk uste dugu abenduaren 20tik aurrera ere luzatuko dela estatu itun hori, ez delako alderdi bat edo beste bat, baizik eta Estatu osoa, horren atzean dagoena. Eta Estatu hori dago Kataluniak herri libre gisa erabaki dezakeenaren kontra. Eta gainera, kontutan hartu behar dugu bide horretan hauxe bezalako Parlamentu bati eraso egin diotela. Eraso egin diote, hautetsi zehatz batzuei mehatxu zehatza eginez.
Presidentari  - mahaiburuari kasu horretan, Carme Forcadelli - , presidenteari, Artur Mas gobernu buruari eta beste 19 hautetsi zehatzei mehatxu zuzena egin diete. Gainera, Kataluniako autonomia osoari eta bere instituzio nagusiei ere mehatxu argia luzatu diete. "Kontuz egiten duzuenarekin, bestela agian amaituko zaizuelako zuen agintea". Eta horrek ondorioztatzen duena da Espainiak ez duela onartzen, are gutxiago errespetatzen, Kataluniak erabaki dezakeena.
Kataluniak erabaki dezakeena ez du Espainiak inoiz errespetatuko, ezta onartuko ere  - zuk zeuk lehen esan duzun bezala -  Espainiako Erresumak ez duelako onartzen nazioak dituela bere baitan, eta nazio horiei beren etorkizuna libre eta demokratikoki erabakitzeko ahalmena dagokiela.
Astelehenean hemen gauden batzuk Parlamentuan izateko zortea izan genuen. Han egon ginen, Bartzelonan, Parlament-en, eta hara joan ginen historia zatitxo bat atzamarrez ukituko genukeelakoan. Eta halaxe izan zen, edo behintzat guk horrela bizi izan genuen. Guretzako, benetan, une historikoa izan zen. Une garrantzitsua. Herri batek bere instituzio nagusi batean ordezkatuta, aurrera egin zuen eta erabaki zuen bere prozesu eratzailea martxan jartzea. Benetan historikoa, benetan gorazarre egiteko modukoa.
Azkenean Parlament-ek erabaki zuena izan zen Espainiako Parlamentu autonomiko bat izateari uztea eta hortik aurrera Parlamentu nazional eta burujabe gisa funtzionatzen hastea. Hau da, beraien erabakien bitartez beraien burujabetza eraikitzea hortik aurrera, eta prozesu eratzaile oso bat martxan jartzea. Benetan gorazarre egiteko modukoa.
Gure ustez, EH Bilduren ustez, hori da bide bakarra. Estatu honetan, ukatzen gaituen Estatu honetan, hori da bide bakarra. Bide bakarra da lehenengoz eta behin kataluniarrek  - edo, kasu honetan, euskal herritarrok -  beraien edo gure etorkizuna libre eta demokratikoki erabaki ahal izateko. Bide bakarra da, ez dago besterik. Eta, beste alde batetik, hori da bide bakarra ere Espainiar Estatua bera behingoz demokratizatzeko. Demokratizatu behar delako. Ez dago demokratizatuta eta demokratizatzera behartu behar dugu. Eta hori bakarrik bertan gauden nazioetatik egin daiteke, gure prozesu eratzaileen bitartez.
Katalunian, hemen bezala, hasiera hasieratik  - eta zuk lehen aipatu duzu -  elkarrizketa aldarritaku da. Momentu guztietan elkarrizketa aldarrikatu dute bertatik, bertako instituzioetatik.
Elkarrizketa ez ezik, negoziazioaren eta akordioaren beharra ere. Horrela egin nahi izan dute prozesu guztia, eta ezinezkoa izan da. Ez diete horrela egiten utzi. Baina han, hemen ez bezala, Estatuaren jarrera itxiaren aurrean, Kataluniak elkarrizketa aldarrikatzearekin batera, aurrera urratsak egiten jarraitzea hobetsi egin du. Elkarrizketa aldarrikatzen jarraitu izan dute eta, uko etengabearen aurrean, beraiek aurrera urratsak egitea erabaki dute.
Hala, blokeo bakoitzaren aurrean, elkarrizketa, negoziazioa eta akordioaren beharra aldarrikatzearekin batera, aurrera urratsak egin dituzte. Eta horrela iritsi dira gaurko eszenatokiraino. Eta egia da gaurko eszenatokia konplexua eta zaila dela, aurrera egitea zaila delako. Baina momentu honetan, han, Katalunian, atzera egitea ezinezkoa da. Eta hori prozesu honetan konprometituta dauden indar politiko guztiek jakin badakite. Atzera egitea ezinezkoa da.
Eta ez dezagun gauza bat ahaztu, askatasunaren bidea beti, beti, menpekotasuna onartzea baino zailagoa izaten dela. Beti, beti, munduko toki guztietan, estatu izatea lortu dute nazio guztiek askatasunaren bidea egin dute eta badakite zailtasunez betetako bide bat dela. Hori ezin dugu ahaztu, hemen ere bai.
Pentsatzen baldin badugu posible izango dela bide hori zapatak zikindu gabe ezinezkoa izango da, zapatak zikindu beharko ditugu eta kostatuko zaigu, eta horretarako prest egon behar dugu.
Aceptamos que ahora mismo no existe en esta Cámara un especial interés por debatir y por decidir sobre la cuestión del derecho a decidir, pero también consideramos que se ha agotada, ha caducado de forma definitiva el comodín de la ponencia de autogobierno. Se ha acabado, porque incumpliendo la propia promesa electoral del grupo político proponente, el suyo señor lehendakari, esta legislatura no habrá ni propuesta política, ni texto articulado, ni consulta, no habrá nada de todo esto.
De este modo tenemos que decir, nuevamente tenemos que denunciar desde esta tribuna porque no nos queda otro lugar para poder hacerlo, que la ponencia se ha convertido en la coartada perfecta para no debatir, para no acordar, para no decidir y para no consultar, y no nos resignamos.
No nos resignamos y queremos debatir, queremos acordar, queremos decidir y queremos consultar y queremos utilizar los instrumentos que brinda esta institución para poder hacerlo, y por eso, nos vemos en la necesidad en los últimos tiempos, incluso de reivindicar el derecho a debatir en esta Cámara sobre este tipo de cuestiones; porque por desgracia también se está negando la posibilidad a que podamos debatir sobre este tipo de cuestiones en esta Cámara. Y estamos de acuerdo con que se debata sobre el Concierto Económico, o sobre la LTH, pero también se tiene que debatir sobre este tipo de cuestiones, y no se puede seguir utilizando la ponencia de autogobierno como comodín para no hacerlo.
Y si no somos capaces de hacer todo esto, lo que a nosotros y a nosotras nos corresponde, por lo menos, seamos capaces de apoyar, de acompañar y de ayudar a quien sí está demostrando capacidad para hacerlo, es decir, al pueblo catalán y a las instituciones catalanas.
Queremos, nos gustaría tener un Gobierno Vasco que no se distinga por su lealtad al Reino de España, sino por su compromiso con su pueblo y los derechos que democráticamente a éste le asisten. Queremos un Gobierno, en ese sentido, y un Parlamento que tome medidas concretas, que acuerde medidas concretas para apoyar, acompañar y ayudar al Parlament y al Govern catalán en este proceso, y si hay disposición para ello, ese Gobierno y por supuesto esta Cámara, van a contar con todo el apoyo y toda la disposición necesaria por parte de EH Bildu.
Estamos dispuestas a acordar medidas concretas, si no se trata de lo nuestro, por lo menos que sea para apoyar, ayudar y acompañar al proceso catalán, porque entendemos que el proceso catalán es en gran medida también el proceso vasco, es el proceso de un pueblo que está luchando por su libertad dentro de un Estado que lo oprime, y ese Estado es el mismo que oprime a nuestro pueblo, el cual también está luchando por la libertad.
Bide horretan EH Bilduk ez du etsiko jokoan dagoena inportanteegia delako. Parlamentuan egon ginen, Bartzelonan egon ginen eta bat baino gehiago, batek baino gehiago, galdetu zigun ea Euskal Herritarrak non dauden.
Batek baino gehiago eta indar politiko ezberdinetakoek galdetu ziguten eta euskal herritarrak non daude? Non zaudete? Ba hemen gaude, hemen gaude. EH Bildukoak behintzat hemen gaude, prest, gertu, bide hau egiteko, prest dagoenarekin elkarlanerako eta hori da, hain zuzen ere, gure proposamena.
Lehenengo egunean, Artur Masek, handik, bere inbestidura saioan esan zuen: "La subordinación tiene un costo, la libertad tiene un precio, hay que saber elegir entre asumir el costo de la subordinación o pagar el precio de la libertad". Hori esan zuen berak, nik gauza bat gehituko dut, el precio de la libertad es muy caro y bien lo sabemos...