MINTEGI LAKARRA (EH Bildu, 2013-05-02):
Legebiltzarburu andrea, lehendakari jauna.
Lehendakari, zure baimenarekin lehenago gustatuko litzaidake Joseba Egibar jaunari gauza pare bat esatea. Ez gara hasiko hika-mikan ia Gobernu eta alderdi horrek pertsonei begiratzen dien edo aintzat hartzen dituen ala ez. Gu, zu eta biok bi parlamentari xumeak baino ez gara, komenigarria litzateke pertsonei beraiei galdetzea.
Galdetzea esate baterako Jaurlaritzaren atean egoten direnei pankartarekin, galdetzea atzo kalera atera ziren milaka pertsonei, edo galdetzea esate baterako datorren maiatzaren 30ean kalera aterako diren pertsonei, ia beraien pertzepzioan Eusko Jaurlaritzaren politika ekonomikoak aintzat hartzen dituen pertsonak ala ez. Eta beraiek esan dezatela ez zuk, ez nik.
Ez da pazientzia kontua, errezeptibitate kontua da, ez izatea adreilu refraktario bat. Entzuten jakitea. Ez da pazientzia leku berean egonda behin eta berriz pazientzia handia eduki dezakete, baina ez dira gai entzuteko, beraz hortik hasi beharko ginateke.
...pazientzia handia eduki dezakete, baina ez dira gai entzuteko, beraz hortik hasi beharko ginateke.
Nik ere orokor joko dut, orokorrera joko dut, lehendakari jaunak esanda bezalaxe, eta esango dut lehenik eta behin aditu guztiek esaten digutela krisi hau sistemikoa dela.
Beraz, ezin dugu pretenditu hau dela tarteko une bat eta lehenago edo beranduago itzuliko garela lehengo lekura. Ez da existitzen 1990eko Euskadi hori eta ez da berriro existituko. Ezin gara fosilizatu iraganeko irudi horretan, zuek daukazuen imaginario horretan, ez dagoelako horretara bueltatzerik.
Aldatu da egoera, aldatu da gizartea eta aldatu da zentzu sakonenean. Gizartea ere ez dago prest momentu honetan ikusteko espektakulua nola alderdiek alderdiekin alderdientzat egiten dituzten paktuak. Gizartea dago beste tenore batean, beste eszenario batean eta horri erantzun behar zaio.
Orain planteatzea herri paktuak herririk gabe, horrek ere badauka izen bat. Badauka izen bat: absolutismo ilustratua.
Momentu honetan egin behar dena da eragile sozialekin, alderdiekin eta beraien interesa erreklamatzen ari diren haiekin egitea paktu bat. Ez da alderdien paktua, da herri hitzarmen bat, herri hitzarmena. Hori da momentu hauetan egin behar dena.
Nik uste dut badela garaia demokraziari bueltatzeko bere esanahia. Nik demokrazia ikusten dut bahituta azkeneko garaietan. Alderdi batzuek exekutibek bahitu dute demokraziaren zentzua eta galdu egin du bere benetako bere egiazko zentzua. Demokrazia inoiz ez da jabego pribatua.
Pertsona bat, boto bat. Horrek esan nahi du guztiek dutela partea res publican eta uste dut badela sasoia benetan sinesteko demokrazia batean ahotsa eta erabakimena eta aukera eman behar zaiela pertsona guztiei.
Jaurlaritzak ekarrik duen programan hirugarren konpromezuan hitz egiten da, lehen esan bezala, estatu politiko berri bati buruz Euskadirentzat. Eta benetan jakin nahi nuke zer den hori. Zer da status politiko berri hori? Zer da, lehengo etxeko logela margotu, kolore berria eman baina etxe bera mantendu? Edo hori bada, etxe propio bat sortzea?
Behin eta berriz irakurri dut bai hauteskunde programa, bai gobernu programa eta eguna da egun ez dakidala zer den hori. Ez dago antzematerik egiatan zer den marka Euskadi- Basque Country. Ez dakit lelo turistikoa den edo zer den hori, ez dago jakiterik eta komenigarria litzateke behingoz argitzea.
Jakin nahi nuke ere zein Euskal Herri irudikatzen duzuen demagun hemendik lau, sei, zortzi urtera, zein den buruan daukazuen helburua, nora zoazen, zertara zoazen.
Sería interesante saber qué imagen de país tiene el Partido Nacionalista. Si lo único que pretende es ir rellenando agujeros, a medida que las políticas del Estado van creando boquetes con unas políticas cada vez más liberales y cada vez más salvajes, si todo su objetivo es ir rellenando esos agujeros o si realmente quieren dejar de ser peones camineros y empezar a crear una ruta propia. Y eso es lo que quisiéramos saber y eso es lo que a veces me preguntan en la calle.
Antes de ayer mismo, el otro día, unas señora en Basauri, muy amables, unas señoras del PNV que me decían. Se ha entendido mal una vez más. Muy amables, del PNV, como la mayoría de las señoras del PNV que conozco, muy amables. Qué ganas de sacar. Y me decían: ¿Y por qué no nos entendemos entre los vascos? Cuando vimos las elecciones y vimos el resultado de la Cámara, cómo iba a quedar dijimos: es el momento de entenderse entre los vascos. Y me lo dijeron ellas, me lo dicen muchas señoras, señores y me lo dice mucha gente de Euskal Herria Bildu también: ¿Por qué no nos entendemos entre los vascos? También amables. No, yo reproduzco lo que me preguntan.
Y les contesto. Pues en el tema de la paz, yo confío en que podemos entendernos. En el tema del status político, cuando me entere de qué están hablando, igual nos entenderíamos, pero no sé de qué hablan.
Ahora, en el tema económico, realmente sería una insensatez, sería una falta de responsabilidad no apretar las clavijas al partido del Gobierno para hacer otra política económica, porque como sigan haciendo esta política nos van a llevar a la desesperanza más absoluta a toda la población, sea votante de quien sea.
Eta hori da normalean ematen dudan erantzuna eta amaitzeko. Bai egin behar da herri hitzarmen bat, egin behar da. Eta prest gaude horretarako, baina orain esan berri den moduan, estutuz planteatzen dituzuen politikak politika honekin ez dagoelako ateratzerik ez orain ez bi urte barru ez zortzi urte barru eta ez dut esaten nik, lehengo egunean bertan EKAI Centeren informeak esaten zuen, ez dago ateratzerik ezta zortzi urte barru krisialdi honetatik oraingo neurri hauek mantendu egiten badira.
Beraz, bai, gure eskaintza bai, herri hitzarmen bat egiteko, ez Alderdi Nazionalistarekin, baizik eta eragile sozial, alderdi eta gizartearekin, baina beti ere politikak aldatuz, beti ere, zeren politika honekin ez gara ateratzen zulotik.
Eta hori da guztia. Eskerrik asko.