EGIBAR ARTOLA (EAJ, 2013-12-05):
Egun on guztioi.
Alderdi Popularrak bultzatutako ekimenaren aurrean emendakin bat aurkeztu dugu eta emendakin horren edukia oso garbia da, zuzena. Aipatu berria da hainbat eta hainbat alditan hemen eztabaidatuta bozkatu diren puntuak berriro ere mahai gainean jartzen direla, eztabaida gai berriro ere. Eta horren aurrean Euzko Alderdi Jeltzaleak, gure talde parlamentariak, osoko emendakin bat aurkezten du.
Zer esaten dugu osoko emendakin horretan? Guk aitortzen dugula talde parlamentario guztiek duten nolabaiteko ekimenak aurkezteko gaitasuna, nola ez. Baina ardura politikotik abiatuta eta baita ere eraginkorrak izan nahi baldin badugu, Legebiltzar honek bere buruari eman dion, ez instrumentua, ponentzia, gunea, eztabaida toki hori erabili behar dela.
Hau esaten dugu zergatik ikusi eta entzuten duten guztiek hamaika aldiz entzun eta jarraitu izan dituzte antzeko debateak. Eta Legebiltzar honek bere buruari, Legebiltzar honek gehiengoak onartuta tresna bat, gune bat asmatu horretarako eta aldiro-aldiro, ez hamabostean behin, astean bitan gai berdintsuak eztabaidatzen jarraitu behar dugu Legebiltzar honetan osoko bilkuran?
Nire ustez bai ekimena bultzatu dutenak eta baita ere, kasu honetan, babesten duzuenak, erdiko transakzio bat lortu ez dute akordio bat, ikusirik azken hilabete hauetan ze portaera politiko mantentzen ari zareten, ikusten da Legebiltzar honek bere buruari eman dion ponentzi horretan ez duzuela parte hartu nahi. Baino hemen bai. Zergatik? Ez al dago izugarrizko kontraesana?
Nik gaur ez nator edukiak eztabaidatzera, tresna baizik, esan den bezala. Baino tresna baino zerbait gehiago bada, eta hemen fondoko arazo bat dago. Zergatik prest zaudete hemen debatitzeko eta ponentzian ez? Guztia ahal duenak, partea ahal du. Hemen eztabaidatzeko prest egon eta ponentzian ez? Zergatik?
Badakizue zergatik? Nik hala uste dut, errespetu guztiekin esan dut gainera. Ponentziak eskatzen du lana, eskatzen du elkarrizketa, eskatzen du besteari iritziak entzutea, besteari esan beharrekoak esatea. Eta agian entzun eta konprenitu ondoren, agian, zerbait partekatu daiteke. Ponentzia guzti hori eskatzen du eta ahal den neurrian, ez sekretupean, baina isilean egin behar da lana.
Aldiz, osoko bilkurak ze eskaintzen digu? Zarata. Zarata handitzeko, bolumena jasotzeko aukera, desafioa, ahal izango balitz gainera eskandaluren bat baldin badago, hobe. Eta aurrerapausoak? Bat ere ez. Hor dago diferentzia.
Eta guk proposatzen duguna da gai guzti hauek, aurreko legealdian eztabaidatu ziren bezalaxe eta adostasun batera iritsi ginen tamainan, baita ere ponentzi horretan eztabaidatzea.
Zergatik ez duzue nahi ponentzian eztabaidatu? Hango lana isilekoa delako eta hemen zarata handitu daitekeelako?
Hori da gure posizio eta prest gaude bihar derrigorrezkoa izango balitz, gaur hemen aurkezten duzuen transakzional hori, eman ponentziara, eztabaidatu dezagun, ikusi ditzagun batzuen eta besteen gabeziak non dauden.
Baina ez da hori interesatzen. Interesatzen dena da titularrak edukitzea eta lehengo tokian gelditzea. Hori bai, eztabaida publikoa eta eskandalua dagoen bitartean denak eroso. Ba hori ez da bidea.
Y ésa es la enmienda de totalidad que hemos presentado, que dice expresamente "respetando la capacidad de iniciativa de todos los grupos parlamentarios".
Lo decimos por responsabilidad política y también por eficacia política, todos los temas y las cuestiones que afecten a paz y convivencia –porque así lo decidió este Parlamento– se traten en la ponencia, que para eso se creó.
Porque podemos concluir directamente, sin entrar en los pormenores de las propuestas hechas, de las manifestaciones vertidas en este previo, que no interesa tanto trabajar en la ponencia porque la ponencia exige pues evidentemente trabajar, proponer, dialogar, escuchar y hasta compartir.
Claro, no está expuesto en un escaparate público ese trabajo. Sin embargo la sesión plenaria sí. ¿Qué interesa? Ruido, y cuanto más mejor, decibelios, desafío, escándalo. Pues lo decimos clarísimamente, no es la vía, al menos no es la nuestra. Y queremos que lo sepan, no es la vía para avanzar.
Se ha dicho aquí que posicionamientos idénticos o similares se han producido en cantidad de ocasiones en sesiones plenarias, pero ha llegado el momento de que también en un ejercicio de responsabilidad política y también, repito, tal y como recoge la enmienda, por eficacia, abordemos todas estas cuestiones en los órganos que hemos definido y decidido a esos efectos.
Es el caso de la ponencia de paz y convivencia. Ésa es nuestra posición y saben ustedes que si se incorporan a la ponencia, al día siguiente podemos tratar también estos temas, que han sido tratados, están deliberados y decididos, pero al parecer no interesa. Pues no cuenten con nosotros para ese viaje. No es la vía. Vuelvan a la ponencia.
Eskerrik asko.