UBERA ARANZETA (EH Bildu, 2019-09-26):
Guk dugun motxila bakarra da mendira joaten garenean janzten dugun eta erabiltzen dugun motxila, bestela motxilak bazterrean eta hobe motxilarik ez izatea, bizkarrarentzako ez da ona eta.
Ez dakit gaizki ulertu zaidan edo zer. Esan nahi nuena zen askotan egiten dugun diskurtsoekin, guztiok, baina gaurkoan iruditu zait zure diskurtsoan oso nabarmena izan dela eta askotan guztiok egiten dugu, eragileon aldetik egiten ditugu diskurtsoetan ulertu daiteke eskola publikoa gutxiesten dela eta baztertzen dugula guk geronek.
Badakit ez dela erraza ba diskurtso batetan dagoen egoera argazkia plazaratzea, baina iruditzen zait askotan negatiboki hitz egin beharrean, ba positiboki hitz egingo bagenu eta beste era batetara hitz egingo bagenu, onura gehiago egingo geniola eskola publikoari.
Eta esan nahi dudana ere, beste bigarren ideia bat da. Momentu honetan, beno aspalditik lehen esan dudan bezala agerian zegoelako ba gure hezkuntza eredua agortua dagoela. Eta kontutan izan, hezkuntza azkenean da tresna bat pertsonei eta gizarte bati erantzuteko, ez da helburu bat, eta askotan iruditzen zait nahastu egiten dugula. Geneukan antolakuntza eredu bat, finantziazio eredu bat... Baina hori zen trantsizio batetarako, erantzun bat emateko gizarte konkretu bati, baina trantsizio eredu hori bukatu da, gizartea aldatu da.
Eta orain behar dugu hori hobetzea, aldatzea, garai berriei hori egiteko eta kateatuta gaude iraganean. Eta iruditzen zait momentu hau dugun demografiaren bilakaerarekin, dugun krisi egoerarekin, probestu beharko genukeela begirada altxatzeko eta benetan eredu horri buelta bat emateko eta ez eredua betikotzeko.
Hor ausarta jokatu behar du, kontziente naiz, kontziente naiz zaila dela ba inertziak bultzatuta gabiltzalako gure egunerokoan. Eta oso zaila da begirada altxatzea, burua altxatzea eta aldi berean epe motzeko politikak egin eta epe luzera begira aritu, baina egin beharra daukagu. Zeren ez da guk esaten dugulako, emaitza guztiak, txosten guztiak, azken urteetan negargarriak dira, negargarriak dira. Baldin bazan, beno ba bikaintasunean emaitza akademikoetan pixkat atzera egin dugu baina ekitatean gora egin dugu.
Baina ez, ez dugu hori ere egin. Ekitatean atzera egin dugu, emaitza akademikoetan atzera egin dugu eta oraindik 2009ko emaitza akademikoetara ere  - eta ez dugu guk esaten -  ISEI-IVEIk esaten du, ez gara iritsi, ez gara iritsi. Daukagu diagnostiko guztia eginda, baina horri erantzuteko politikak ez gara gai martxan jartzeko eta hori da konplexuengatik. Bai jauna, hor bai daude konplexuak. Eta hor ahalegin bat egin behar dugu guztiok, bestela gizarte bezala zulora goaz. Eta pentsatu nahi dut anbizioz jokatu nahi dugula gizarte bezala, herri bezala. Asko dugu jokoan eta ezin dugu jarraitu urte gehiago dinamika honetan.
Orduan, garai honetan, ba beno jaiotze tasa txikiago dela, matrikulazioa jaitsiko dela, ezin duguna da konfrontazioa areagotu eta egur gehiago bota sutara. Gai izango beharko ginateke buelta bat emateko, ordenatzeko, bestelako antolakuntza eredu bat, finantzazio eredu bat, autonomia, bestelako politikak... Eta hor zerrenda luze bat daukagu, zerrenda luze bat daukagu. Baina heldu behar zaio, noizbait heldu beharko diogu edo norbaitek egin beharko du. Eta horrek eskatzen du elkarrizketa eta zoritxarrez, ba gaurkoa bale, oso positiboa da akordioa, baino hemen behar duguna da elkarrizketa eta negoziazio sakonago bat eta ez dago. Ez dago. Eta horrek eskatzen du beste baldintza batzuetan, beste espazio batzuetan eta ez politika egitea komunikabideetara begira, ez?
Eta hor, iruditzen zait, ba guztiok gure hausnarketa egin behar dugula, gure autokritika egin behar dugula, baina espabilatu behar dugula. Eta hor egia da, guk Hezkuntza Sailari ekimena botatzen diogu faltan, gaitasun eza erakusten du eta ausardia, lidergo bat behar dugu. Eta Gobernua lideratzeko dago, politika egiteko dago. Eta bakoitza dagoen paperean edo dagoen tokian dagokion funtzioa bete behar du, gustatu edo ez, onerako eta txarrerako.