KORTAJARENA IBAÑEZ (EH Bildu, 2018-04-26):
Bai, legebiltzar-buru andrea, legebiltzarkideok, guztioi egun on.
Artolazabal, bai, ni naiz. Looka aldatu dut, baina ni naiz.
Guk gaur gurean gero eta gizon eta emakumezko gehiagok bere egunerokoan bizi duten egoeraz hitz egin nahi genuke, lan merkatuaren egoeraren eta honek euskal herritarrongan dituen eraginetan zentratuz batez ere.
Zeren lan baldintzetan eta, ondorioz, bizi baldintzetan prekarizazioa, prekarietatea erabat instalatua dago gure herrian.
Datuak eman dituzue niretik hitz egin duzuen bozeramaileak eta ni ez naiz datuen dantza horretan sartuko, baina oso adierazgarria iruditu zitzaidan Sara de la Ricak enpleguaren azken txostena aurkeztu zuenean nola deskribatu zuen gure lan merkatua.
Eta berak esan zuen argi-ilunak zituen lan merkatu bat zela gurea eta nik esango nuke, azken aldian behintzat, ilunak ez diola argia ikusten uzten gure jendarteari.
Langabeziak behera egin du, okupatuak dauden pertsona kopuruak gora egin du, baino tenporalitateak ere gora egiten du. Emakumezko eta gazteen artean enplegua hasten da, bai, baina prekarioa da.
Euskadik Estatuko partzialitate tasa handienetariko bat du. Lanaldi partzialen gorakadak ez du treguarik erkidegoan eta iraupen luzeko langabetuen egoera kronifikatzen ari da.
Lan erreforma desberdinen ondorioak gainean ditugu. Gero eta ohikoagoak dira azpikontratuak eta hauetan lan egiten ari diren langileen egoera askotan muturrekoa da eta gainera Administrazio Publikoa da azpika kontrata horien erabiltzailerik handienetako bat.
Gertutik ezagutu ditugu horren adibideak: 112ko langileena kasu, hor daude Eustateko langileak ere. Badakite zer den zerbitzua kanpora ateratzea etxez etxe edo hoteletan ari diren emakumeak, eta zer esan obra publikoari buruz... Anoeta, erraustegia... aitortza gabeko lana.
Lan balditzen deuseztapenaren aurrean gaude. Muturreko baldintza prekarioetan ari dira hainbat eta hainbat hiritar. Harreman laboraletan segurtasunik gabe, babesik gabe. Horren testigu hitzarmen kolektiborik gabe dauden langile horiek guztiak, gehienak emakumeak.
Eta soldaten egoera, langileen erosmen galera eta langile pobreen fenomenoa, lan baldintzen prekarizazio prozesu honen erdian, non soldatapeko lana ez den pobreziatik ihes egiteko berme nahiko.
Ezin ahaztu gure gazteak. Horiek bete-betean bizi dute prekarietatea: formazio kontratua, praktikak... Lan merkatuan ematen diren lehen pausuak prekarietatean ematen dituzte gure gazteetako askok. Eskubide sozial eta laboralik gabeko belaunaldi izateko bidean doaz gure gazteetako asko.
Gure gizartea dualizatzen ari da, behin eta berriro errepikatu dugu hori atrile honetan. Enpleguaren prekarietatea eta horrekin bizitza prekarietatea errotzen ari dira gure gizartean.
Ofentsiba neoliberalaren eskutik gainera datorkiguna oso argia da eta, ezer egin ezean, jaun-andreak, prekarietatea sistema gisa egonkortuko da gure herrian.
Prekarietateaz hitz egiten dugunean...
...oso argia da eta, ezer egin ezean, jaun-andreak, prekarietatea sistema gisa egonkortuko da gure herrian.
Prekarietateaz hitz egiten dugunean, egonkortasun eta segurtasun faltaz ari gara, gure bizitzako eremu guzti guztietan; gure bizi proiektua ahalbidetzen duten behar material eta sozialak asetzeko ezintasunaz ari gara, bizitzaren prekarizazioaz, eta hori duina izan nahi duen herri batentzako erabateko porrota da.
Zeren begira, prekarietatea eta zoriontasuna, edo prekarietatea eta duintasuna oso gaizki konjugatzen diren bi hitz dira.
Prekarizazio prozesu orokor honek gure bizi proiektua garatzeko baldintza materialetan zuzenean eragiten du, baina baita orain arte ezagutu dugun jendarte ereduan ere, oso barneratuak ditugun bizi ereduak eta aspirazioak hankaz gora jarriz.
Prekarietatea gero eta muturragokoa da, eta ez da egoera trantsitorioa, lehen mailako auzi politiko baten aurrean gaude.
Euskal Herria Bilduren ustez, egoera hau borrokatu eta iraultzea premiazkoa da, ezinbestekoa da sakoneko eraldaketa honi buruz hausnartzea eta duen dimentsio estrategikoaz jabetzea.
Ezin onar dezakegu prekarietateari gure bizi proiektuen ezaugarri bezala naturalizatu eta kronifikatzea. Prekarietatea inposatu nahi digute indar ekonomikoek, eta guretzako hori onartezina da.
Horren kontzientzia hartzea dagokigu, izan ere prekarizazioari aurre egiteko moduek, baloreek eta estrategiek, besteak beste, etorkizuneko jendarte ereduan eragin handia izango dute.
Azken Deustobarometroaren arabera, langabezia eta lan merkatua eta honen baldintzak dira, orden horretan, euskal herritarrek erkidego honetako arazo nagusi bezala identifikatutakoak, beraz, gai honek garrantzia du euskal gizartearentzat; ezkor agertzen da, gainera, euskal gizartea arazoaren konponbideari dagokionean.
En cuanto al mercado laboral y sus condiciones se refiere, la mayoría cree que las condiciones se van a mantener como están, que no va a haber mejoras; muestran resignación, y resignación tampoco conjuga bien con felicidad.
Y la verdad es que las respuestas de este Gobierno ante esta situación de precariedad no son para mostrarse muy optimistas; el Gobierno Vasco no parece entender, no toma conciencia, no quiere reconocer la gravedad de la situación o defiende otros intereses.
Aquí se ha hablado de la estrategia de empleo, que ya nos presentó en su momento la señora Artolazabal; nosotras ya nos mostramos muy críticas con esa estrategia, y es que en esa estrategia no se habla con claridad de precariedad; se mencionan como debilidades, como riesgos, se habla de que quizá uno de los riesgos puede ser que la creación de empleo no traiga consigo la calidad en el empleo; y se habla de que es posible y que habría que evitar, que a lo mejor puede pasar, que no todas las personas tengan igualdad de oportunidades para acceder a un empleo digno.
Pero es que eso es ya una realidad. Nos presentan un plan te intenciones nuevamente, de buenas intenciones, que no se traducen en nada, por lo menos en nada que vaya a poder traducirse en lucha contra la precariedad, mejora de la calidad del empleo e igualdad de oportunidad de acceso en el empleo digno.
Y yo también me he leído varias veces la estrategia, y me la he leído en profundidad. Me he mostrado muy crítica y además nosotros hemos presentado una iniciativa en este sentido, que ya nos permitirá discutir sobre ella más adelante, creo que el día 9 o 10 de mayo.
Porque este Gobierno cuenta con información prospectiva de mucho interés, lo decía el señor Aiartza, que el propio documento recoge información, gráficos de gran interés. La cuestión es que luego toda esa información no se ha volcado en actuaciones concretas o en orientaciones concretas que debe tener ese plan.
Eta hemen dago, hemen dago, benetan enplegu duinari heltzeko bide garrantzitsuenetako bat. Hori planean ikusi behar zen, prekarietatearen kontrako borondate hori hemen ikusi behar zen.
Pero este Gobierno ha optado por dejar en manos de Confebask las políticas de empleo de este país y, lógicamente, la lucha contra la precariedad laboral no es una de las prioridades de la Patronal. Pero esto ya se lo preguntaremos también mañana al Lehendakari.
La señora Castelo también mencionaba el tema de la mesa de diálogo civil, de diálogo social como método para afrontar la precariedad. Pues nos explicará lo que está pasando en estos días, pero el Gobierno, el Gobierno no parece que comparta ese método del grupo Socialista para luchar contra la precariedad.
Hoy los grupos que sostienen el Gobierno nos dirán que se preocupan de la precariedad laboral, pero lo que está claro es que aunque se preocupen por esa precariedad laboral, la precarización de la vida no ocupa a este Gobierno.
Prekarietate egoerak horri egokitutako antolakuntza, mekanismoa eta estrategia iraunkorrak behar ditu, eta berehala behar ditu gainera. Ez du intentzio on gehiago behar, ez du deklaraziorik behar; hori behar du, ekimena.
Eta horregatik konpartitzen dugu talde proposatzaileak egoeraren inguruan egin duen diagnostikoa, eta seguru asko aurki gaitezke martxan jarri beharreko estrategia horrek izan behar lituzkeen elementuen inguruan, seguru nago.
Baina gaurko ekimena oso motz, oso motz geratzen zaigu. Deklarazio moduan ondo egon daiteke, baina motz geratzen zaigu. Kezka konpartitu horiek ondo egon daitezke, baina bestelako ekintza batzuekin batera ematen direnean ba ez dira nahikoak eta batzuetan ez dira sinesgarriak.
Eta gainera guk esan bezala ez dugu konpartitzen, ez dugu konpartitzen aurkeztu zaigun estrategia honen orientazioa, ez dugu konpartitzen hor planteatzen diren helburuak, eta oso flojoa iruditzen zaigu konkretuki hemen aipatzen den bosgarren eje hori; iruditzen zaigu agian beste batzuekin batera, ahulenetako horietako bat dela, eta horregatik guk ezin dugu babestu bigarren puntu hori.
Entendemos que podría haber sido un buen acuerdo de inicio de legislatura, un acuerdo que nos pudiera haber permitido marcar la dirección de las políticas de empleo; pero casi dos años después, con una estrategia de empleo ya encima de la mesa y con las actuaciones de este Gobierno, pues, un Gobierno que da la espalda a esa mesa de diálogo civil, con unas alianzas con una Patronal que ni siquiera respeta los acuerdos que se toman en este Parlamento, pues nos parece que no es suficiente y después tampoco resulta creíble.
Beraz guk gaurko ekimen hau honen aurrean deklarazio moduan bat egingo dugu, o sea, abstenitu egingo gara zentzu horretan, ez dugu kontrako jarrerarik agertuko, baina bere horretan, sinesgarritasun falta ikusten dugulako ere, gure babesik ere ez du izango.
Eskerrik asko.