ETXEBARRIETA LEGRAND (EH Bildu, 2017-02-23):
Eskerrik asko.
Ia urtebete igaro da Gasteizen "11 eraso, 12 erantzun. Vuestras agresiones tendrán respuesta" lelopean, milaka feminista elkartu ginenetik. Milaka pertsona atera ginen kalera indarkeria matxistaren ikuspegi integrala...
...milaka feminista elkartu ginenetik. Milaka pertsona atera ginen kalera indarkeri matxistaren ikuspegi integrala salatzeko, baina, batez ere, mugimendu feminista hemen eta lanerako prest dagoela adierazteko.
Zioten: "Ez gara ez biktimak ezta pertsona pasiboak ere, gure bizitzaren protagonistak baizik. Gure errealitatearen transformazio sozialean eragin zuzena duen subjektu politikoak gara. Arazoaren muinari heltzeko ordua da, konpromisoak hartzeko ordua, bortizkeria matxistak ekiditu eta emakumean menpekotasun espazioan ezartzen dituen sistema eraldatzeko garaia. Badakigu bere jatorriak zeintzuk diren eta aurre egiteko prest gaude".
Pertsona hauek dira, pertsona hauek, talde hauek, aditu hauek dira behar ditugunak. Kalean daudenak, egunerokotasunean, tribunaletan indarkeria pairatutako emakumeak defendatzen dituztenak, artapen goiztiarrean lanean ari direnak, autodefentsa feminista ikastaroak ematen dituztenak edo jaso dituztenak beraiek ere, kalean jasotako eraso bati aurre egin diotenak edo egin ezin diotenak, bortxatuak izan direnak eta horri aurre egin eta ahaldunduta atera direnak, Euskal Herriko mugimendu feminista antolatu eta langilea, aditu eta arituak, emakume elkarteak. Horien guztien beharra daukagu.
Urtetako borroka feministari esker, emakumeok emakumeontzako oinarrizko eskubideak eskuratuz joan gara. Alabaina, Euskal Herriko eta mundu zabaleko emakumeak bigarren mailako herritarrak izaten jarraitzen dugu, ez baitugu eskubide guztiak berdintasunez gauzatzeko aukerarik.
Datuak izugarriak dira. Salaketei begiratzen badiegu, Euskal Herrian egunean 11 salaketa jartzen dira, jakinda ere gutxienekoa dela salatzeko erabakia hartzen duen hori. Sexu jazarpenari begiratzen badiogu, Europako emakumeen erdiak baino gehiagok sexu jazarpena sufritu duela dakigu. 100 milioi emakumek, herenak lantokian.
Erasotuak izaten ari diren emakumeei begira jartzen bagara, 15 segundotik behin mundu mailan emakume bat erasotua izaten ari da, cada 15 segundos una mujer está siendo agredida; bat.
Bi, en este discurso 60 mujeres han sido agredidas.
Gaur egun ez daukagu askatasun nahikorik gure gorputzarekin, sexualitatearekin edo ugalketarekin egin nahi duguna erabakitzeko. Eremu publikoaz gozatzeko eskubidea ere urratzen zaigu, bertan erasotuak izateko arriskuarekin bizi baikara.
Emakume izate hutsagatik indarkeriarik gabeko bizitza bizitzea utopia bat bilakatzen da askorentzat oraindik. Horregatik, iritzi diogu aldarrikapenen artikulazio bat behar-beharrezkoa dela, egungo eredu hau gainditzeko. Horrela, aldarrikapen feministak beste aldarrikapen guztiak estrukturatzeko tresna izan behar duela uste dugu.
Somos conscientes que la mejora de las condiciones materiales, aun suponiendo un gran avance, no acaba con la violencia machista. Sabemos que existen mecanismos de socialización poderosos  - como las instituciones educativas, los medios de comunicación, la familia, las religiones -  y también una ideología de amor romántico que funciona como un rodillo de diferenciación y desigualdad, que empuja a las mujeres a la abnegación, fomenta que entablen o permanezcan en relaciones insatisfactorias, se sientan menos si no se tiene pareja u opten por la idea de que es mejor tener una, aunque sea nociva, a no tenerla.
Si realmente los responsables políticos e instituciones se comprometieran  - nos comprometiéramos -  de forma real y estructural en la lucha contra la igualdad, no se seguirían entendiendo aun hoy, pese a los discursos, que la violencia machista se explica principalmente por causas personales y no por causas sociales.
Lege honen prozesua izan dadila bide honetan urratsak emateko trena, tresna, barkatu, trena ere bai, zergatik ez, eta bidea.
Lege honetan behin baino gehiagotan azpimarratu dugun ikuspuntu integrala izateak, indarkeria bera nola izendatzen dugun aztertzetik honi aurre egiten dioten pertsonen, moduen eta analisian hitzak egitearen beharrera garamatza.
Emakumeek, etxean, kalean, lanean pairatzen ditugu indarkeria mota anitzak. Gizonengatik, zeinak bikotekideak, aitak, nagusiak, lankideak, irakasleak edo guztiz ezezagunak diren pertsonak izan daitezke.
Baina haien gorputzen estruktura biologikoari aurre egiten dioten pertsonek, eta haien konportamendu sexualarekin, sistemaren ordenari aurre egiten diotenek ere, transexualek, lesbianek, gayek, pairatzen dute indarkeria matxista.
Hain zuzen, emakume eta gizon izatearen birformulazioa egiten duten pertsonak zigortzeaz arduratzen da indarkeria. Maskulinitate hegemonikoaren ordena zalantzan jartzen duena bidean berriz sartzen saiatzen da.
Indarkeria matxista salbuespenezko gertakizun bat ez den neurrian eta gure egunerokotasunean bizi dugun neurrian, lehen mailako arazoa da guretzat eta horrela ikusi da erdietsi dugun akordioan, ez da arazo erresidual bat.
Beste kontu bat da, harekin hazi garen neurrian, askotan ez garela gai ere ez, indarkeria matxista hau antzemateko, naturaltzat eta normaltzat hartzen ditugun jokamolde eta egitura horien atzean dagoen indarkeria identifikatzeko arazoak ditugu guk geuk ere askotan.
Eta oraindik ere, neurri handi batean ere, ezkutuan mantentzen den indarkeria da indarkeria matxista hori, eta azaleratu behar duguna.
Esparru pribatuari inondik inora eragiten ez diona eta horretan lan egingo duen legea erdiestera goazela espero dugu, guztion laguntzari esker.
Desberdintasunaz eta sexua dela eta egiten den bazterkeriaz gain, aipatzen nuen moduan, beste faktore batzuk ere badaude, klasea, adina, dibertsitate funtzionala, arraza eta abar, era askotako diskriminazioak sortzen dituztenak.
Beraz, helburua ez da solik genero itsukeria ezabatzea. Era berean, identifikatu behar ditugu gainerako zapalkuntza faktoreak ere nola gurutzatzen diren.
Laburbilduta, helburua gizarte errealitatearen gaineko begirada konplexua bihurtu eta politika publikoetan eskuhartzeko politikak diseinatu eta jartzea da.
Es importante volver a mencionar que cuando nos referimos a violencia machista, nos estamos refiriendo a una violencia directa, que es la forma más fácilmente reconocible de violencia, daños físicos y emocionales, de violencia estructural que se refleja en la injusticia y en la desigualdad, como consecuencia de la propia estructura social; en este sentido, podemos hablar de precariedad económica, que estuvimos hablando hace dos semanas, de la feminización de la pobreza, que hemos estado hablando hoy mismo.
En general, se constituye como uno de los principales obstáculos para que muchas mujeres puedan salir de la situación de violencia machista en la que se encuentran, estableciéndose un claro caso de violencia estructural.
O tercero, de una violencia cultural o simbólica, que es aquella que justifica, legitima y hace posible que exista la violencia directa y la estructural, en la medida en que hacen que sean interpretadas, consciente o inconscientemente, como justas, necesarias o inevitables.
Euskal Herria Bildutik, nabarmendu nahi dugu ezin dugula egoera honen aurrean geldirik egon, isilik egon. Hitzetatik ekintzetara pasatzeko garaia da.
Eta gure ardura politikoari erantzunez, gaurko plenoan ekimen aurkeztu genuen, indarkeria matxista lehen mailako arazo politiko gisa kokatzen zuena, isiltasunari aurre egiteko Legebiltzarrean ponentzia bat eratzea proposatu genuen, hasiera batean, garrantzitsua den gai honi zentralitate politikoa emateko eta indarkeria matxistarik gabeko bizitzak bizi ahal izateko.
Talde guztien emendakinak jasotakoan, ba ikusi genuen bertan, Elkarrekin Podemosek izan ezik, beste kideek ponentzia, hasierako ponentzia baten beharra edo batzorde berezi baten beharra ez zutela ikusten, eta guretzako garrantzitsua bazen ere, legearen sorreran, beno, guretzako garrantzitsua zen, hain zuen, legearen sorreran eta horretaz guztiaz hitz egiten egon gara egun hauetan, aldez aurretiko analisi bat egin behar zela ikusten genuelako.
Hasieran adierazi genuen moduan, ba bai mugimendu feministarekin, kalean ari diren, lanean ari diren pertsonekin. Hala ere, ponentzia bera baina garrantzitsua da guretzat, hau da, non baino, norekin eta nola egiten dugun. Eta hori erdigunean jarri duguna eta parte hartzaile izango den, adituak, arituak, kontuan hartuko dituen espazio bat zabaltzean jarri genuen negoziazio puntua eta heldu gara akordio batera guztion artean. Ba, guretzako pozez betetzen gaituena, uste dugulako hori zela garrantzitsua eta non baino, nola eta norekin egingo genuen, eta hor denok ados jartzea ederra izan da.
Adituak eta arituak entzungo dituen eta haien parte-hartzea sustatuko lege prozesu batean aurrean egongo gara, beraz, zutabe sendoen baita eraikian izango dela pentsatzen dugu. Biktimetan baino, ahalduntzean oinarriak finkatu dituela eta integrala izango dela pentsatu dezakegu. Eta asko pozten gaitu. Hala ere, prozesuak berak zer ematen duen eta zein norabidea hartzen duen ikusi beharko dugu.
Eta horretarako markatu dugun elkarrizketarako eta kontrolerako espaziori bere bizikoa dela uste dugu Legebiltzarraren eta legea garatzen ari direnaren arteko etengabeko elkarrizketa hori izan dezagun, eta elkar informatuz aurrera egiteko erraztasun gehiago izango ditugula sinesten baitugu.
Herri honek behar duelako, jendarte aske baterako bidean herritarrei eta emakumeei zor diegulako isiltasun bortitzari eta isiltasun konplizeari, isiltasun mingarriari, hitzarekin, ekintzarekin eta elkartasun feministarekin erantzungo diogu. Mundu berria nahi dugu eta ezin dugu gerorako utzi. Matxismori gabeko mundua, gutxiesten, mespretxatzen eta bortxatzen gaituen patriarkatutik libre dagoen munduan bizitzea.
Merezi duten bizitzak bizi nahi ditugu, bizitza da ugaldu nahi duguna eta ez kapitala, gure bide propioa erabaki nahi dugu eta ez inposatzen digutena eta horretarako ezin gara geldirik gelditu.
Segi dezagun bidean, segi dezagun lanean eta eskerrik asko guztioi.