JUEZ GARMENDIA (EAJ, 2018-10-04):
Eskerrik asko legebiltzar-buru anderea, sailburu jauna, legebiltzarkideok, arratsalde on guztioi.
Nire aurretik hitz egin dutenek esan duzuen bezala, Nikaraguan gertatzen ari dena edo Nikaraguak duen egoera larria da.
Biolentzia ezin da inoiz justifikatu, ezta beste biolentzia baten erantzuna denean. Eta zer esanik ez biolentzia honen jatorria agintean dagoenean, boteretik datorrenean.
Nikaraguan gertatzen den egoera edo dagoen arazoa urruti harrapatzen gaitu, baina komunikabideei esker bertan gertatzen dena, bertan bizi dutena, edo behintzat zati bat ikusi dezakegu, eta pixka bat hurbilago sentitu dezakegu.
Egunero medioetan, idatzizkoetan, telebistan, irratian, biolentzia ezberdinak ikusten ditugu tamalez, saioetan eta batez ere albisteetan, eta nire beldurra da ez ote garen biolentziara orokorrean ohituko, edo larriagoa izango litzatekeena, ez garen dagoeneko ohituta egongo.
Bertan, komunikabideetan, medioetan, gure inguruko albisteak entzuten ditugu, eta munduan zehar gertatzen dena ikusten dugu. Baina gauza bat da ikustea, eta beste gauza bat da zuzenean bizitzea.
Ez da erraza horrelako albisteak, esan bezala, ikusi edo entzutea, baina agian berezko erreakzio edo defentsa bezala alde batera uzten ditugu gure egunerokotasunean aurrera egin ahal izateko eta burutik kentzen ditugu. Eta guztion erantzukizuna da hauek salatzea eta hauen kontra lan egitea, gaurkoan hemen egiten ari garen bezala, salatzea.
Umeak tartean daudenean biolentzia guztien aurrean azalpenak ematea komeni da, ez ohitzeko, eta normala ez dena normaltzat ez hartzeko. Haurrei askotan zortea dutela esaten diegu jaio diren kokapenarengatik edo materialki dutenarengatik. Baina haur guztiek jaiotzatik duten eskubidea da behar dutena izatea eta bakean bizi ahal izatea.
Nikaraguan haurrak eta helduak biolentzia jasaten ari dira, eskubideak urratzen ari dira eta esan bezala, hemen, ezin dugu beste alde batera begiratu.
Hildakoak eta atxilotuak daude, boterearen indarkeria agerian gelditu da azken hilabeteetan eta Europak egin duen salaketa gurea egiten dugu.
Cerca de 400 fallecidos, alrededor de 2.000 heridos, más de 200 personas encarceladas, familias destrozadas. A esta dolorosa realidad, hay que añadirle según responsables del sector turístico del país, la pérdida de alrededor de 70.000 puestos de trabajo. Este sector genera unos 120.000 empleos, por lo tanto, se han destruido más de la mitad. Pérdidas materiales a las que hay que añadirles las más graves, las pérdidas humanas, entre las que hay muchos y muchas jóvenes.
Estas protestas que comenzaron el pasado abril por intentos de reforma de la Seguridad Social, han creado la crisis social y política más grave de Nicaragua desde el año 1980, también con Daniel Ortega como presidente.
Entre los muertos también hay menores. Toda esta violencia, su origen está en la represión gubernamental de las protestas lideradas por los y las estudiantes. A pesar de que la reforma solo quedó en un intento, las protestas han continuado en los últimos meses. La mayor parte de los fallecidos son manifestantes, entre ellos jóvenes estudiantes. Los llamamientos internacionales son numerosos ante la violación y vulneración de derechos ocurridos en Managua y también en otros diversos puntos de Nicaragua. Violencia y vulneración de Derechos Humanos por parte de los aparatos policiales y grupos armados afines al Gobierno. La población pide libertad y reclama derechos y nuevas elecciones.
2006an Daniel Ortegak hasi zuen presidente izateko kanpainan askatasuna eta bakea aldarrikatzen zituen. Justizia, askatasuna eta errekontziliazioa izan ziren erabilitako leloak. Injustiziaren kontra egin zuen eta herritar guztien askatasuna defendatu zuen. Jabetza pribatua eta gizartearen askatasunak errespetatuko zituela esan zuen baita ere. Hala ere, Nikaraguako giza eskubideen komiteak salaketak egin zituen momentu hartan baita ere. Bozketa egunean % 37'99a lortu zuen eta 2007 lehendabizikoz presidente izendatu zutenean, hitz hauek esan zituen: "Esta es una señal de muy clara voluntad que tenemos los nicaragüenses de trabajar por el bien del país y la estabilidad y de que por encima de nuestras diferencias políticas pesa, en primer lugar, el compromiso que tenemos de sacar a Nicaragua de la pobreza, dialogando y creando consenso en medio de las diferencias, que es lo que declara el pueblo Nicaragüense".
Edo Daniel Ortegak memoria oso ahula du, edo bere momentuan esan zituen hitzak ez zituen sinisten, hitz hutsak ziren.
2008an garraio publikoaren greba egon zen Nikaraguan, hildako bi, zaurituak eta atxilotuak egon ziren protesten ondorioz.
Abortua, hemen aurretik esan den bezala, ilegala da Nikaraguan kasu guztietan, baita amaren bizitza arriskuan dagoenean baita ere. Neurri hauek, ba presidente karguan bere aurretik egon zenak prestatu zituen eta berak, kasu batzuetan aplikatu egin ditu.
Askatasuna aldarrikatzen zuen bere momentuan eta ekintza batzuk behintzat ikusi ondoren, esan dezakegu hasieran aurrera egin bazuen ere, gaur egun berak eta bai bere Gobernuak atzera pausoak eman dituztela.
"El periodismo independiente de Nicaragua premiado por denunciar el régimen de Ortega", "La Unión Europea suspende la cooperación policial con Nicaragua por la represión", "Ortega expulsa a una misión de la ONU de Nicaragua", "Despido masivo en las aulas rebeldes de Nicaragua", "Ortega exige a Costa Rica una lista de nicaragüenses que piden asilo", "Ortega intensifica las detenciones de sus opositores", "Ortega incrementa el asedio a los periodistas en Nicaragua", "La Nicaragua de Daniel Ortega, una democracia que se transforma en farsa".
Titular hauek Amerikako herri honek bizi duen errealitatearen argazkia ematen digute. Non dago Daniel Ortegak aldarrikatzen zuen askatasuna? Non dago Daniel Ortegak defendatzen zuen justizia? Eta errespetua, bakea eta errekontziliazioa?
Erantzukizuna eskatzen dugu. Errepresioaren bukaera eskatzen dugu. Atxiloketen bukaera eskatzen dugu. Eta gertakarien ikerketa eskatzen dugu.
Destacamos la importancia de la restauración del denominado Diálogo Nacional con la Alianza Cívica y mediación de la Conferencia Episcopal Nicaragüense para resolver la crisis policial y social. Es necesario iniciar una etapa de reconciliación y convivencia en el país.
Guzti hau Daniel Ortegak lehendabizikoz presidente izendatu zutenean defendatzen zuena zen. Baina, askotan gertatzen den bezala, gauza bat da esaten dena, eta beste gauza bat egiten dena.
Eskerrik asko.