HEZKUNTZAKO SAILBURUAK (Uriarte Toledo) (EAJ, 2017-03-03):
Ubera andrea, benetan nekez uler eta onar daitezke zure interpelazioan egindako baieztapenak.
Aurreko legegintzaldian irakasle funtzionarioen mahai sektorialak ez zuen aurrerabiderik izan, baina zergatik? Hitzarmen berrian negoziatzeko sindikatuek ezinbesteko baldintza batzuk jarri zituztelako, mahai sektorial horren negoziazio esparrutik kanpo dauden baldintzak, hain zuzen ere, edo gure Aurrekontuen Legeak edo derrigor bete beharreko Estatuko oinarrizko araudiak hala ezartzen dutelako.
Oztopo nagusi horiek saihestu ezinik, ez zegoen antza inolaz ere aurrera egiterik eta sindikatuek ondo jakin arren ere muga horiek gaindiezinak zirela, ez zuten inolako interesik erakutsi beste lan baldintza, prestakuntza, euskalduntze, lizentzia edo baimenen inguruan, besteak beste, ezer negoziatzeko, langileentzat guztiz onuragarriak izango zirenak, zalantzarik gabe.
Itxuraz, bigarren mailako ziren arlo horien negoziazio eta hobetzeko posibilitateari uko egitea nahiago izan zuten, eta elkartzeko aukerak de facto zapuztu. Ez zen Administrazioa izan negoziazio mahaiari uko egin ziona. Gaur legegintzaldi berri batean gaude, eta jada bi mahai sektorial eta beste bi planifikazio mahai egin ditugu orain arte, gai desberdinak aztertu eta negoziatzeko. EPE 2017ko kontuak nagusiki, ikasturte hasiera, lekualdatze lehiaketa eta abar.
Bestalde, ezin azpimarratu gabe utzi gehiengo sindikala Lan Eskaintza Publiko baten aurrean agertu duen aurkako jarrera. Are gehiago, 2015ean ia 500 oposaketari EPEa gainditu eta lanposturik gabe geratu zirela aintzat hartuta. Gaur, horietako gehienak, asko, irakasle gai gazteak irrikitan dauden lanpostu bat eskuratzeko eta euren bizi proiektuei ilusio berri batekin ekiteko.
En relación a otras cuestiones como jubilaciones, régimen de sustituciones, OPE, tasas de reposición, etcétera, cabe recordar que en nuestra toma de decisiones estamos a una normativa básica estatal limitativa, que este Gobierno, desde luego, quisiera ver superada por normativa propia y, por ello, viene trabajando día a día y reclamando cuando tiene ocasión.
A este respecto, los docentes vascos y sus representantes sindicales saben bien de la defensa que la Administración vasca ha hecho por el mantenimiento de la jornada semanal, los ratios del alumnado y el régimen de sustituciones recogido en el acuerdo docente, logrando, en consecuencia, el mantenimiento de las plantillas docentes y la cobertura de todas las necesidades.
Quiero subrayar de nuevo, en relación al profesorado, que es a mi juicio el principal agente de cambio y el éxito educativo de nuestro alumnado. Y ahí precisamente y por esa razón queremos incidir, es uno de nuestros compromisos. Eso es lo que dije y lo que quise transmitir en mi comparecencia parlamentaria sobre PISA, que tan manipulada ha estado.
Centrar nuestros esfuerzos en la mejora de la función docente, en la selección y la mejor formación inicial continua del profesorado es una de las decisiones estratégicas que debemos tomar de cara a una excelente educación de nuestros escolares. Todo ello redundará, además, en el crecimiento de la autoestima del reconocimiento del profesorado.
Respecto a la falta de voluntad de negociación que pretende al parecer intentar imputar a este Gobierno, me van a permitir una respuesta vehemente y es que, sinceramente, no es así. De hecho, señora Ubera, en lo que llevamos de legislatura son dos las mesas sectoriales que se han desarrollando en estos tres meses y, como conocen, se ha desarrollado en el marco de la OPE 2017. Pero además, se han convocado sendas mesas de planificación, en las que en alguna ocasión y algunos sindicatos han optado por no asistir.
Benetan diot, gure borondatea negoziatzearen aldekoa da, akordioaren aldeko, baina horretarako beharrezkoa da mahaian eseri eta proposamenak egitea, greba deialditik harago doazen proposamenak. Erantzukizuna daukagu eta benetan sinesten dugu eragile sindikalekin negoziazioa beharrezkoa dela, baina, aldi berean, uste dugu zintzo jokatu behar dugula eta oinak errealitatean ditugula lan egin.
Agerikoa da funtzionario publiko guztiek eta gizarte honetako gehiengoak krisi ekonomiko sakon baten laztasuna pairatu dugula eta pairatzen ari garela oraindik eta, horrek, ondorioz, gure eroste ahalmenak ere eragina izan du. Baina irakasleen eremura itzulita, saihestezina gertatzen da ikustea euskal irakasleen lan baldintzak objetiboki Espainiako Estatukoenak baino hobeak direla, eta ez bakarrik soldatei dagokienez.
Gure gizarteko gainerako langileekin alderatu ezkero, benetan egin ote dute okerrera gure irakasleen baldintzek?