ETXEBARRIETA LEGRAND (EH Bildu, 2017-02-09):
langile gehiengoa emakumeak direlako.
Halaxe da, emakumeok sufritzen dugun indarkeria berezitua, lan baldintzen eskasia, prekaritatea naturalizatua eta normalizatua daukagu, eta hau ere indarkeria da.
Aurreko astean ere, etxeko langilez aritu ginen eta hauek dituzten baldintzak mahai gainean jarri genituen. Gaur adinekoen egoitzetako langileen egoeraren berri eman dugu. Eta bihar fabriketan daudenei buruz hitz egin dezakegu, etxeko lanetan ari direnei, langabezian daudenei buruz...
Horregatik, lan esparruan bizitzen diren normalizatutako ezberdinkeria eta indarkeria egoeren inguruko argazki bat egitea lortu nahi dugu, begien parean izan dezagun eta ez dezagun beste alde batera begiratu. Eta argazki hau landu behar dugun eta premia duen indarkeria matxistaren lege integralean txertatu beharko dugu, indarkeriak milaka aurpegi dituela kontuan hartu behar baitugu eta egoerak merezi eta behar dituen neurriak hartu ditzagun.
Beste taldeek onartutako erdibideko zuzenketan guztiz onargarriak diren puntuak eta agertu dira, eta noski, honen kontra ezin dugu inondik inora egin, baina guretzako garrantzitsua den, ba adibidez, lehenengo puntu horretan, hain zuzen, emakumeek bizi duten egoera berezitu horren inguruan gehiago begiratzea eta ez hainbeste prekaritateaz, baina tira, beti da interesgarria horrelakoak begien parean izatea.
Bigarren puntuan, indartu ditzala emakumeen eta gizonen arteko berdintasuna bultzatu dituzten ekimenak. Guztiz ados, kontziliazioaz hitz egiten duzu ere bai eta honi buruz, besteak beste, legezbesteko bat proposatu dugu eta uste dugu bide horretan urratsak emango ditugula elkarrekin.
Hirugarren, barkatu, hirugarren puntuan legearen inguruan hitz egiten duzue. Apuntilamendu txiki bat, agian, guri behintzat hainbeste gustatzen ez zaigun terminoan, Biktimen Legea aipatzea baino, ikuspegi pasibo horri buelta ematea interesgarriagoa izango litzateke. Besterik gabe, uste dut mahai gainean jartzea Indarkeriaren Matxistaren Legea aipatu daiteke, agian, biktimen ordez. Besterik gabe.
Eta amaitzeko puntuarekin guztiz ados, beraz, guk gurearekin aurrera jarraituko dugu, baina, zuena ba, ez diogu kontrarik egingo, nola ez, ikusten dugulako eta bueno, badaudelako elkarlanerako puntuak, norabideak alde batera eta bestera jo dute, baina, bueno, bide horretan, elkarlanerako puntuak baditugula eta aurrera urratsak emango direla ikusten dugu.
Eta uste dugu, hau ez guk hala eskatzen dugulako, hemen hala nahi dugulako, baizik eta jendarteak eta mugimendu feministak eskatzen digun moduan, elkarrekin gaiari heltzea eta urratsak ematen hastea garaia dela.
Eta indarkeria matxistaz ari garela, utzidazue amaiera txiki bat egiten Sara Majarenas euskal presoaz eta haren alabak jasan duten eta jasaten ari diren indarkeria matxista aipatzen, bai erasotzailearena eta sistemarena berarena. Pozten gaitu alaba sendotu arte harekin egoteko aukera izateak, baina sendatu beharreko zauriak, fisikoak izateaz gain, ume horrek emozionalak izango dituen zauri asko izango dituela.
Hori oso ongi dakite indarkeria matxista pairatu izan duten pertsona guztiek, eta erasoari buelta emateko, emozionalki indartzeko prozesua elkarrekin egin behar dute Majarenasek eta bere alabak, eta horretarako biek hemen, etxean eta elkarrekin egon behar dutela uste dugu.
Mila esker.