ETXEBARRIETA LEGRAND (EH Bildu, 2019-10-31):
"Al considerar el tipo de grupo familiar, el principal deterioro observado entre 2016 y 2018 se asocia al incremento de la pobreza en las familias monoparentales; es en este grupo el impacto de pobreza real ya aumentaba entre 2014 y 2016, para intensificarse la línea alcista en el periodo 2016-2018, con una incidencia del 15 % en 2018".
Ikerketa eta datu gehiago behar ditugu, Garrido andrea? Edo lan konkretuari ekingo diogu?
Esta investigación nos habla también de la incidencia de la ausencia de bienestar que tienen el 47,2 % de las familias monomarentales sin ocupación estable. En conjunto, las familias monoparentales y las parejas con hijos e hijas recogen un 74 % de los casos de pobreza real en 2018, por encima del 72 % en 2016 y del 73,4 % en 2012. Podemos hablar de un deterioro general en las familias con hijos e hijas a cargo y especialmente en las monoparentales.
Vuelvo a repetir: ¿Necesitamos más datos para ponernos manos a la obra?
Ikerketa honen ondoriozko datuei buruzko lan jardunaldi batean esaldi hau aipatu zen, gaur Elkarrekin Podemosekin batera iritsi dugun edo lortu dugun zuzenketa transakzionala sinatu ez duten hiru taldeek alde batera utziko dutena: Beharrezko baliabideak handiagoak dira.
Eta hemen dago arazoa. Gu zehaztasunera jo dugu, irizpidea bateratzera eta prestazio zehatzetan markatzera, eta zuek Espainiari begira eta egingo den ustezko diagnostiko baten zain geratu nahi duzue.
Bada begira, proposamen hau eta ondorengo eztabaida prestatzeko Arartekoaren txostenak; aipatutako pobreziaren diagnostikoa, espainiar Estatuak 2012. urtean finantzatutako ikerlan mardula, zeinak bere kargura seme-alabak dituzten pertsona heldu bakar batek edo seme-alabek osatutako familiei buruzko diagnostiko sakona eta proposamenak egiten diren; Save The Childrenen txosten espezifiko hau, Más solas que nunca. Vosotras salir luego a hablar de que tenemos ayudas y tenemos propuestas para ellas. EAPNrena, estudios sobre las familias monoparentales perceptoras de renta mínima de este año.
Y no querría dejar de mencionar el trabajo que vino a presentar a este Parlamento Sonia Carrasco, una tesis doctoral que habla sobre la pobreza y exclusión social desde la perspectiva de género en la Comunidad Autónoma de Euskadi, donde en las conclusiones se dice específicamente que "la pobreza y la exclusión social en la que se encuentran las mujeres ha aumentado en la comunidad autónoma entre los años 2008 y 2015, y se ha agravado, además, en la situación de aquellas mujeres y familias monoparentales que ya se encontraban en situaciones de pobreza y exclusión".
¿Tenemos que seguir esperando a que España legisle? ¿Tenemos que seguir esperando un diagnóstico? Si ya tenemos todo esto encima de la mesa.
Save The Childrenek aipatzen zuen bere ikerlanean, en Más solas que nunca, haurren pobrezia eta bazterketa soziala izateko arriskuak haurrei herenei eragiten diela eta egoera hau guraso bakarreko familien erdia baino gehiagok sufritzen duela; generoak asko eragiten duela familia monoparentalei buruz hitz egitean, emakume aurpegia duen errealitate batez hitz egiten ari garelako; prekarietate eta ezegonkortasun egoerak nagusitzen direla guraso bakarreko etxeetan.
Y seguimos y seguimos y podemos seguir dando datos de todo lo que se está recogiendo ya en las investigaciones todos estos últimos años.
Eskuartean dugun lan berrienean, inkestatutako emakumeek adierazi zuten beren arazo nagusia lan arlokoa zela, bigarrena ekonomikoa eta hirugarrena etxebizitzarekin zuela zerikusia.
Ba, kasualitatez, Euskal Autonomia Erkidegoan irizpide faltak arazo larriak sortzen ditu.
Como, por ejemplo, la noticia del año pasado en el que se especifica, el Ararteko especifica sobre la denegación de Etxebide a la ayuda que pidió una mujer, que se solicitó información sobre su expediente y constató que le habían restado 10 puntos al considerar que no constituía una unidad de familia monoparental, cuando lo era según decisiones de otros grupos. Sin embargo, el Ararteko considera inadecuado que cada departamento u órgano que forme parte de la Administración Pública vasca mantenga un criterio particular sobre lo que ha de entenderse por familia monoparental.
Además, define que la situación de monoparentalidad no debe establecerse únicamente en función de hijos e hijas, que es lo que se está haciendo hoy en día, sino de la constatación de dependencia económica.
Por cierto, señora Garrido, explíquele a su compañera de bancada, que creo que le está explicando en estos momentos, que ayer votamos una propuesta a favor que presentó su grupo, en la que se pedía que las familias monoparentales tuvieran ayudas específicas a la hora de tener ingreso en la Universidad Publicas Vasca, que tanto Elkarrekin Podemos como Euskal Herria Bildu votamos a favor. Pero que hoy explíquele, que al no haber definición, no habrá ningún tipo familia que pueda adecuarse a esa ayuda, porque en la Comunidad Autónoma vasca todavía no tenemos ese criterio unificado.
Beraz, berriro ere galdera egingo dut. Madrilera begiratzen jarraitzen dugu eta hor dagoen ezegonkortasun legegile eta politikoaren menpe utziko dugu, eta beraz menpe utziko ditugu familiak? Edo ausartuko gara beste autonomia erkidego batzuek hartu bidea trantsitatu eta gure itun eta legeetan errealitate hau sartzeko ?
Etxe horietako askok bizi duten pobrezia arriskuaz kezkatzeko arrazoirik ez zaigu falta. Eta datuekin jarrai dezaket. Enplegua eta familia bizitza uztartzea arazo handia da: % 68k jasotzen du nolabaiteko laguntza, baina laguntza horiek, batez ere, haien lagun eta bizilagunengatik etortzen dira eta dauzkatenean amaren partetik, amaren familiaren partetik.
Guraso bakarreko etxeak dituzten emakumeak dira beren familien sostengatzaile bakarrak, bakar-bakarrak, edo nagusiak, ikuspuntu ekonomiko eta logistikotik. Eta horrek pobrezia arrisku handia dakar berarekin.
Azter dezagun zer-nolako soldata arrakalaz hitz egiten ari garen orain, emakumeen lan prekarietatea eta uztartu dezagun hori gaur azaltzen ari garen gai honekin. Zer ateratzen zaigu? Ba Save the Childrenek esaten deun bezala, inoiz baino bakarrikago uzten ditugula emakume guzti hauek.
Eta gaur ez dugu inolako pausurik emango familia hauen hobetzeko bidean aurrera egiteko. Gobernuak eta hura sostengatzen duten taldeek Parlamentu honetan etengabe errepikatu duten bezala, familia politikek akordioak behar dituzte. Adostasunak bilatu behar dira, eta guk marra gorriak eta ezezkoak besterik ez ditugu topatu. Inork ez du mugimendurik egin, Elkarrekin Podemos izan ezik, eta eskertzen dugu benetan egindako saiakera, zeren gainera uste dut proposamen txukunarekin geratu garela, tamalez aurrera aterako ez dena.
Zeren guk birformulatu eta birplanteatu egin dugu. Begiratu ezazue hasierako proposamena zein zen eta gaur nolako erdibidekoa ekarri dugun.
Gobernu honek bultzatutako ituna aipatzen dugu besteak beste, familien ituna. Eta bertan hitzez hitz esaten da familia aniztasunari aintzatespen eta sostengu emango zaiela, gure inguruneko gizarte aurreratuetan bezala, pluralago, aldakorrago, konplexuago eta baita ere hauskorragoak dira.
Itun hau abiatzen da familia egitura, bizimodu familiarreko ibilbide eta familiaren baitako harremanetan gertatzen ari diren aldaketa prozesu sakon horien ezagutzatik. Eta bilatzen du aintzatespen eta babes sozialaren maila berbera izaten dauden familia egitura horiek guztiek. Ja.
Proposamen konkretuak ekarri ditugun momentuan ezezkoa esan diguzue eta Espainiari begira jarraitu nahi duzuela. Ez dugu ikusten. Ez dugu ikusten, hori da jaso dugun erantzun bakarra, galderei erantzunik ez eta azaltzea eskatu dut, ulertu gabe jarraitzen baitut.
Bakarkako amatasunak, gurasoen inplikazio maila baxuak eta denbora luzez haurrak kontziliatzeko eta zaintzeko eta politikarik ez izateak eragiten du emakumeen zaintzapean dauden familia askok hutsune hori estali behar izatea, familia eta lagun sareen bidez. Superemakumeen bakardadea deitzen diote EAPNn. Izan ere, Legebiltzarreko jaun andreok, ez dira superemakumeak, baina ez gaude beren premien mailan...
...izan ere, Legebiltzarreko jaun-andreok, ez dira superemakumeak baina ez gaude beren premien mailan. Borrokalariak dira eta gu ez gara gai izan politikaren erdigunean jarriko dituzten adostasunak borrokatzeko.
Emakumeak dira, amak dira, zaintzaileak dira, prekarioak dira, enplegatuak dira eta superemakumeak izatera behartzen ari gara.