MAROTO ARANZÁBAL (PP, 2014-02-06):
Eskerrik asko, presidente andrea, eta arratsalde on guztioi.
Gaur goizean, Legebiltzar honetan sartzera nindoala, ostegunetako goiz askotan gertatzen dena gertatu zait: elkarretaratzea egiten ari ziren hor kanpoan, tranbiaren geralekuan. Oraingo honetan elkarretaratze desberdina zen, modu deigarria asmatu duten guraso batzuen elkarretaratzea, zeinek erradiazio nuklearrak daudenean, zoritxarrez, erabiltzen diren arropak baitzituzten soinean gehiago nabarmentzeko, errealitatea baino gehiago filmak gogorarazten dizkigutenak baina, nolanahi ere, deigarriak zirenak.
Haien artean pasatzen ari nintzela, gurasoetako batek esan dit: "Ea zer bozkatzen duzuen gaur". Eta taldeekin egindako elkarrizketen ondoren, uste dut zer bozkatuko dugun esan behar dizuegula. Sentsibilitate desberdinak, gauzak ikusteko modu desberdinak, ikuspegi desberdinak, baina arazo bera, eta elkarrekin bozkatuko dugu, denok batera, egoera konplexu bat konpontzeko.
Beraz, legez besteko proposamen hori eta onartuko den erdibideko hori, gai horren inguruan dagoen nahasmena saihesteko aukera gisa ulertzea nahi nuke, eta gaur egun, une honetan, diagnostiko argia dagoela ulertzea, IGEren presentziarekin  - Alderdi Popularraren izenean agurtzen dudana, noski - , eta % 0,1en inguruan Europako Parlamentuan hartutako posizionamenduaren ondorioz, denok lotesle gisa ezagutzen duguna, baina, alarma ez bada ere, kezka sortzen duena.
Neure buruari galdetzen diot ikastola horretan, hau da, Ibaiondo ikastolan, edo beste edozein ikastolatan seme edo alaba bat duen edozein aitak edo amak ba ote duen nolabaiteko iritzirik. Norbaitek esaten duenean, oraingoan esan den bezala, ume horien osasunerako arrisku bat dagoela, gurasoak kezkatu egiten dira, eta erantzunak aurkitzeko premia dute.
Eta ez da nahikoa orain arte jaso dituzten erantzunekin, ez da nahikoa udalaren ordenantza betetzen den jakitearekin, Legebiltzarraren ebazpena loteslea den jakitearekin, zientzialariek legea bat datorrela esatearekin... Bihotzaz ari gara hitz egiten, sentimenduaz ari gara hitz egiten, eztabaida hori sortzen denean aita batek edo ama batek sentitzen dutenaz ari gara hitz egiten. Beraz, argi dago alarma hori eta kezka hori existitzen direla oraindik, eta, neurri handiagoan edo txikiagoan, uler dezakegula kezka hori eta alarma hori zenbateraino diren zentzuzkoak. Legebiltzarrean ikusi dugu, Gasteizko Udalean ikusi dugu, kalean ikusi dugu.
Beraz, ageriko kontu bat dago: arautu egin behar da, gehiago arautu behar da, gehiago eta garai berrien arabera arautu behar da; bermea eta segurtasuna eman behar zaielako denei. Lehenik eta behin, neurtzeko esparrua zein den, jokatzeko modua zein den erabaki behar da, kontu honetan parte garrantzitsua diren operadoreek zer zerrendatan joka dezaketen erabaki behar da. Bigarrenik, auzotarrak, auzotar-erkidegoak (kasu honetan hotel bat) eta jabegoak daude, beren teilatuetan zer jarri dezaketen eta zer ez ulertu behar dutenak. Baina, batik bat, mezu argia, gardena eta irmoa eman behar da herritarren segurtasuna eta osasuna bermatzen dituen esparruari buruz; kasu honetan, eta arrazoi gehiagorekin, ikastola bateko umeen segurtasuna eta osasuna.
Denen aldetik (bai IGEn eta bai instituzioetan, jakina) nik neuk ikusi dudan borondate ona azaldu nahi dut une honetan, baina lan positiboa egin dela ere ulertu behar da. Aitortu nahi dut, eta ondoren aitortuko dut, Darpón sailburuaren oposizio ausarta, esaterako, Gasteizko udalak eskatutako posizioen arabera egoerak eskatzen zuen mailan egoteari dagokionez eta, seguruenik, baita Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailarena eta gainerakoena ere. Aitortzen dut borondate ona izan dutela.
Dena den, argi dago borondate on horien batura ez dela nahikoa izan eta, ondorioz, LBP honen eta gaur bozkatuko dugun erdibideko honen aukera, dirudienez  - ziur gaude horretaz -  aho batez onartuko dela.
Zergatik? Ibaiondo ikastolako gurasoak eta, oro har, herritar guztiok, sail guztien borondate onarekin, mezu guztiz kontrajarriak entzuten aritu garelako. Alde batetik, ustez sail eskudunak  - ustez diot inork ez duelako zalantzan jartzen Osakidetza dela erreferentzia -  utzi du idatzita eta jasota Ibaiondo ikastolako erradiazioak ez direla kaltegarriak inorentzat. Hori sailburuak idatzi du...; hobeto esanda, sailburuak esan du eta idatzita utzi du. Horregatik jarri dut enfasia bere ausardia politikoan.
Baina egia da Eusko Jaurlaritzak berak ere, eta borondate on berarekin (ez dezala inork hartu hau jarrera kritiko gisa), hain zuzen ere Hezkuntza Sailaren bitartez, aukera eman duela IGEk bere poltsikotik dirua jarrita umeen gelak zaintzeko, ume horiek erradiaziorik jaso ez dezaten. Administrazioaren mezua da, mezu dikotomiko nabarmena, ulertzen zaila dena: batetik Osakidetzak esaten duelako "Es dago arriskurik", eta bestetik Hezkuntza Sailak aukera ematen duelako gelak biniloz estaltzeko eta umeak babesteko.
"Arrautzak bezala frijitzen zirela" ere esan da. Beraz... Esaldi hori ez da Hezkuntza Saileko eta Eusko Jaurlaritzako inork esandakoa, baina hori ere esan da.
Beraz, ulertu egin behar da ebatzi gabeko egoera bat dagoela. Borondate ona Hezkuntza Sailean? Bai. Bereziki, eta esan egin nahi dut, Hezkuntza Saileko ordezkariarena, Gasteizko Udaleko funtzionarioarena, baina baita Osasun Sailarena eta administrazio guztiena ere, baita hiriko udalarena ere. Baina hori guztia ez da nahikoa izan eta, ondorioz, une hau funtsezkoa da eta nik uste dut oso une positiboa dela (Rojo andreak esan du eta ni bat nator berarekin), aurrerapausoa da, soluzio bat emateko aurrerapausoa da eta, gainera, soluzio bateratua da. Beste edozein administraziotan, gaur lortu dugun konpromiso horri buruzko aipamena egin dezakegu.
Espainiako Gobernuak arautzeko konpromisoa, hobeto arautzeko konpromisoa, Eusko Jaurlaritzak ere arautu dezan eta, horren ondorioz, erregulazio argia egon dadin, erregulazio gardena egon dadin, segurtasun juridikoa bermatzen duena, egin behar denari buruzko eta jokatzeko moduari buruzko jakineko esparrua ezartzen duena eta, batik bat,  - eta niretzat hori da garrantzitsuena -  arazo sozial bat saihesten duena, auzotarren tentsioa saihesten duena eta aita edo ama denak sentitzen duen zalantzazko jarrera guztiz zentzuzkoa, hau da, "Zer gertatzen zaio nire seme/alabari?" galdetzen duenaren jarrera saihesten duena. Eta zalantza horren aurrean beti da normala ezagutu duguna bezalako egoerak eta antzekoak bizitzea.
Nik uste dut aurrerapauso hori beharrezkoa dela, eta uste dut gaur Legebiltzarrak, agerikoa den eta ebatzi egin beharko litzatekeen egoera nabari baten aurrean, baterako erantzuna emango duela, erantzun serioa eta arduratsua.    Eta aho batez erabakiko du. Niri eredua iruditzen zait. Nahiago nuke gaurkoa bezalako asko egongo balira.
Eskerrik asko.