ARRIZABALAGA ARRUZA (EAJ, 2017-03-09):
Eskerik asko legebiltzarburu andrea. Lehendakari, sailburuak, legebiltzarkideok, eguerdi on denoi.
Duela aste gutxi, lehendakariak legegintzaldiko legegintza programa aurkeztu zuen. Gaurko gaiarekin modu zuzenean loturik azpimarragarri dugu euskal enplegu publikoaren lege proiektua barneratzen zuena.
Pasa den lege aldian, tamalez, ez genuen izan denborarik aurrera atera ahal izateko eta espero dugu oraingo honetan bere momentua izatea.
Talde guztiok, beste behin ere, aukera ezin hobea izango dugu, esparru honetan, gure errebindikazioak eta ekarpenak egin ahal izateko, eta adostasun zabaletara heltzeko aukera dela edo izango dela espero dut.
Lege honen inguruan, Jaurlaritzak zer proposatzen duen ez da ezezaguna, honetan ere Gobernuak aurrera pausuak emanaz, amatasun baimena luzatzea proposatzen du eta aitatasun baimena ere, beste proposamen askoren artean, beti ere iraupen berdinekoak eta transferi ezinak izan daitezenaren bidean, Administrazioaren lehenengo berdintasun planaren barnean jasotzen den modura.
Hau ez da parekatzea, badakigu. Nire legebiltzar taldeak eta Jaurlaritza honek hori nahiko genukeen arren, baina aurrerapausoak bai dira, egoera hori lortzeko aurrerapausoak.
Lege proiektu horren helburua duela 25 urte Funtzio Publikoko Legeak arautu zuen enplegu publikoko sistema eguneratzea da, 1989tik baitago indarrean lege hori.
Honetara, Euskal Herria Bilduk aurkezturiko legez besteko proposamenari erreparatu nahiko nioke.
Honetan, hauxe eskatzen da. Hainbat dira puntuak, baina bi hauek bai nabarmendu nahiko nituzke.
Alde batetik, jaiotza, adopzio eta harreragatiko baimenen erreforma integrala, berdinak, transferiezinak eta 100 % ordainduak izan daitezen. Honekin gu ados gaude.
Neurririk garrantzitsuena izango litzateke zaintza eta ardura rolekin apurtzeko edo eta lan merkaturatzea zigor bakoa izan dadin emakumeontzako.
Bestetik, hau nabarmenduko nahiko nuke, baimenak progresiboki parekatzeko proiektu pilotu bat proposatzea, etorkizunean arlo publiko eta pribatuan garatzeko, ordezkaritza sindikalaren oniritziarekin.
Eta puntu honetan aurkitzen dugu desadostasuna EH Bilduren proposamenarekin. Desadostasun hau argudio desberdinetan oinarritu nahiko nuke.
Lehenik eta behin, honek berriro eramaten nau euskal enplegu publikoaren lege proiektuaren eztabaidara, eta espazio hori zergatik ez den erabiltzen planteamendu guzti hauek horretan azaldu eta aurkezteko.
Azkeneko asteetan, hausnarketa hau behin eta berriro datorkit berriro, zergatik ohikoak ez diren bideak erabiltzen hasi gara bilkuretan horrelako proposamenak egiteko, lege proiektua Legebiltzarrean gure artean izango dugunean, orduan garatu ahal izango baititugu modu oso batean.
Por otro lado, nuestro grupo tiene claro que, en cuanto a las medidas a adoptar en la equiparación de permisos, ya sean por nacimiento, adopción o acogimiento, y en cuanto en el marco en el que trabajamos, es el de la función pública, estas deben ser las propuestas analizadas, debatidas y consensuadas en el seno de la mesa de la negociación colectiva.
Ese es el procedimiento, y concierne al ejecutivo que gobierne en ese momento y a los diferentes sindicatos. No es de recibo que sea el Parlamento quien tenga que proponer o establecer qué medidas se adoptarán en el seno de esa negociación.
Y en este caso, las medidas relacionadas con los permisos ya han sido consensuadas y recogidas dentro del primer plan para la igualdad de mujeres y hombres de la administración general y sus organismos autónomos.
Es por ello que otorgamos toda legitimidad y confianza a las medidas que de esta negociación deriven y que se recojan y encaucen.
Este plan, como decía, fue publicado el 19 de octubre de 2016 y, en el marco del modelo de gestión diseñado para materializarlo, se encuentra en el momento proceso clave de desarrollar la estrategia diseñada para la implementación del plan y, más específicamente, en el hito de constituir una comisión permanente de igualdad.
En próximas fechas se va a convocar la primera reunión de esta comisión permanente y se establecerán las actuaciones a realizar durante el año 2017, priorizando aquellas que la comisión considere más oportunas.
Es por ello que entendemos fundamental realizar un estudio de impacto económico de la equiparación de los permisos, en base a lo establecido en el citado plan, que deberán ser de igual duración e intransferibles, como he comentado en euskera.
Beraz, EH Bilduk bere proposamenean aurkezturiko proiektu pilotua dela eta, lehenengo kezka horixe bera da, hitzarmen kolektiboaren kanpotik ezarritako edo aurkezturiko zerbait izango litzatekela eta, beraz, horregatik ez dugula ikusten.
Eta, gero, edukiaren inguruan eta ere baditugu gure kezkak. Ereduen inguruan hitz egin dezakegu hainbat adibide. Islandiako eredua EH Bilduri gustatzen zaio. Pasadan urtean mahai honetara ekarri eban eta gaur ere mahai gainean jarri du, baina Norvegiakoa, Suediakoa... hainbat dauzkagu.
Eta edozein eredu aurrerakoi oinarritzat hartu dezakegu, baina ez dakigu horietatik zein izango litzatekeen guretzako egokiena. Eredu guzti horiek aztertu beharko lirateke. Emakunderen diagnosi batean oinarrituta? Izan daiteke. Edo, zergatik ez sail guztien arteko elkarlanaren ondoriozko diagnosi batean oinarrituta? Beti ere negoziazio kolektiboaren esparruan, horixe babestu bait dugu beti, hortxe hartu behar bati dira horrelako akordioak.
Baliteke beste ereduren batean oinarritu behar ez izana eta negoziazio horren barruan gure eredu propioarekin ematea. Hori nork daki.
Adibide modura, Islandiako ereduak baimenaren heren bat hartzera behartzen du aita. Hori guri ez zaigu gustatzen. Edo baimenaren heren bat hartzeko obligazioa baino ez izatea, bestea borondatezkoa da. Horrek ez dugu uste lagunduko duenik % 100n batean erantzunkidetasunaren oinarriak jartzen. Eta gainera ez da % 100an ordaintzen.
Esto en lo que respecta a nuestras competencias en relación con la función pública.
Hirugarrenik, eta azken argudio bezala, enplegu publikoaren kanpoz ere egitea dugun azpimarratu nahiko nuke. Muga konpetentziala argia da, gustatu ez arren. Ebidentzia bat da eta ezin ditugu erabakiak hartu eta neurriak ezarri honi erreparatu gabe.
Aspaldiko errebindikazioa da nire alderdiak egiten duena Gizarte Segurantzaren arloko transferentziaren inguruan, baina hori gertatu artean, modu errealista batean egin behar diogu aurre gai honi eta betiere gure euskal gizarte honen ongizatea xede dugula.
Madrileko Kongresuan hainbatetan onartu dira azkenaldian, bai aho batez edo bai gehiengo zabalaz, baimenen parekotasuna lortzeko bidean pausoak ematea.
Gizarte Segurantzak proposatutako luzapen eta baimen horiek bere gain hartuko balitu Jaurlaritza honek, Eusko Jaurlaritzak, are erantzukizun handiagoa hartuko luke bere gain. Egiten ari da dagoeneko bere eskumenen barne, baino askoz ere haratago joateko aukera izango luke.
Izan ere, bai nahiko nuke gauza bat argitzea gaur hemen ez baitugu gai nagusitzat bat bateko baimenen parekatze bat, bihar parekatze hori ezartzea. Ez da horren inguruko desadostasuna.
Esku tartean daukaguna da baimenen parekatze horren aldeko neurriak hartzen hasteko urratsei buruzkoa. Eta neurriak hartzen hasteko urratsei hitz egiten ari garela, horretan finkatu beharko genuke gure gaurko eztabaida, edo behintzat gaurtik aurrera eztabaidatuko ditugun edo zabalduko ditugun espazioen bidea, ereduen ingurukoa edo eredu hori nork finkatzen duen.
Etxebarrieta andreak bai esan du ez gaudela oso urrun. Nik ere hori uste dut. Posturak ez dira hain kontrajarriak. Legealdia daukagu aurretik neurri eredu hori finkatzeko, neurri horiek finkatzeko. Nik uste dut adostasun zabal batera heltzeko kapaz izango garela. Behintzat orain arte parte hartu dugun taldeon tonua entzunda, zeren nik hor bai igarri dut pasadan urtetik hona bilakaera argia eta garrantzitsua, tonuaren aldaketa eta prestutasunaren aldaketa hori, eta bai eskertu nahiko nioke talde guztiei erabili izana.
Beraz, pausu sendo eta progresistak, baina eraginkorra eta errealistak, gure ustetan, emateko une garrantzitsua da. Kontziliazioa neurrien behar izana? Errealitatea da eta eragile arduradun guztiak ezin ditugu baldintzatu.
Gurasotasuna modu integral batean landu beharraz hitz egin da baita ere, ez soilik baimenen ekiparazioaren inguruan, baizik eta familiei babes zabalagoa ematean, kontziliazioa Gobernu honen estrategia ildo nagusienetakoa da, eta ezin bestekoa da enpresak eta sindikatuekin mahaiaren agendan sartzea.
Beraz, lehen esan dudan moduan, Gobernu honek aurrerapausoak ematen jarraitzen du baina dagozkion espazioak eta denborak errespetatuz, eta guztionengatik, Sánchez andreak esan duen moduan, gura taldeak eta Talde Sozialistak batera aurkeztu dugun zuzenketa egokiena dela uste dugu, bai gaurkoz eta momentu honetan eta, beraz, hori da defendatuko duguna.
Eskerrik asko.