IRIARTE OKIÑENA (EH Bildu, 2017-11-16):
Lehendakari andrea, legebiltzarkideok, Gobernuko kideok, egun on guztioi.
Kataluniako Errepublikaren independentzia deklarazioak dakartza gaur hona Europa osoan, mundu osoan, arreta berezia sortu duena eta Euskal Herrian arreta berezia eta aldi berean itxaropen handia sortu duen deklarazioa.
Gure asmoa Parlamentu honetan eta Euskal Herriko kaleetan behin eta berriro aldarrikatu dugunez, Kataluniako Errepublikaren aitortza erabatekoa lortzea da, horrela eman genuelako hitza besteak beste. Kataluniako herriak Euskal Herriaren babesa senti dezan nahi dugu eta munduak jakin dezan edozein independentzia prozesu bezala Kataluniakoa ere zaila izan arren, Eusko Legebiltzarrak erabateko babesa, elkartasuna eta laguntza eman nahi dizkiola, aitortza eman nahi diola.
Les voy a leer una cita: "En este difícil contexto mi único objetivo es que se respeten los derechos de todos. Mi deseo es restaurar la legalidad y la libertad de todos los ciudadanos que algunos han pretendido cambiar de forma desesperada por las calamidades de la guerra y la arbitraria tiranía de sus cabecillas".
Es la cantinela que venimos escuchando a diario en boca de Felipe VI de España, de su primer ministro Mariano Rajoy, con el aplauso del Partido Socialista y de Ciudadanos. Pero la cita corresponde al rey Jorge III de Inglaterra en su primera alocución en el Parlamento tras la declaración de independencia de los Estados Unidos, un acto ilegal a los ojos de la Corona Británica. Siete años más tarde, Jorge III reconoció la independencia de los Estados Unidos.
Historian zehar, behin eta berriro topatuko ditugu antzeko pasadizoak eta posizioak, eta behin eta berriro topatuko ditugu bi protagonista antzeko, askatasuna aldarrikatuz libre izan nahi duen herri bat alde batean; eta bestean, statu quo-ari eutsi nahi dion erregimen bat, beti edo ia beti libre izan nahi duen herria zapaltzeko prest dagoena, libre izan nahi duen herri hori baina indartsuagoa, bai ekonomikoki eta baita militarki ere.
Baina hala ere, hamarnaka adibide dauzkagun bidea erakusten digutenak, askatasun egarria, inoren uztarpean ez bizitzeko gogoa eta nahia azkenean kostata, asko kostata askotan, gailendu dena. Eta seguru nago oraingoan ere Kataluniak lortuko duela berandu baino lehen, eta seguru nago, oraingoan ere Euskal Alderdiak lortuko duela, berandu baino lehen. Gu ere etsi ez dugun herri bat izan garelako eta etsiko ez dugun herri bat garelako.
Estatu Batuek oraindik ere Erresuma Batuaren kolonak ziren estatu batu horiek, euren 155 artikulu propioa izan zuten, Londresko Parlamentuak onartutako lege onartezinak deitzen zienak eta independentziari hauspoa eman ziotenak. Iruditu zait batzuetan Espainiako Gobernuak hara begiratu ote duen indarrean jarri dituen neurriak jartzeko. Baina egia esan, herri libreen aurka egindakoan badu berez nahikoa tradizio Espainiak beste inora begira ibili gabe, eta hori aspalditik dakigu Euskal Herrian, bai gutxienez azkeneko bederatziehun urtetan.
Eta tradizio horretan ezaugarri argi bat daukagu, inoiz ez dio elkarrizketari bere borondatez ekin Espainiak, inoiz ez du irtenbide adostu bat bilatu nahi izan Espainiak.
Nunca, nunca jamás han negociado ni han intentado llegar a pactos por su propia voluntad España, nunca en la historia.
Ez Euskal Herrian, ez Katalunian, ez Cuban, ez Filipinetan, ez Flandrian, han oraindik umeak ongi portatzen ez direnena, badakizue zer esaten dieten? Ba esaten diete Albako Dukea etorriko zaielak, mehatxu hori egiten diete.
Porque aunque hayan pasado varios siglos en Holanda, en Flandes, en buena parte de Bélgica, el hombre del saco se llama Duque de Alba, y es la figura que sirve para asustar a los niños, porque aún se tiene en la memoria a las tropas españolas que entraron a sangre y fuego para reprimir las ansias de libertad. Por cierto, hace muchos años que aquellas tierras se liberaron de la tiranía de la Corona española, no sin grandes dificultades.
Bide bat ez esango dizuet Nafarroa indarrez konkistatu zuen Albako Dukearen semea zela Flandeskoa, ikusten duzue nola batzen diren gauzak.
Mendeetako gidoi berbera jarraituz indarra, mehatxua, kartzela, isunak, gezurra eta eskubide zapalketak dira oraingoan ere Espainiaren Estatuaren gidoia osatzen ari diren nagusiak. Espainiako historiaren beste orrialde beltz bat idazten ari dira, oraingoan Partido Popularra, Ciudadanos eta, zoritxarrez, Partido Socialistarekin; eta horretarako, botere ekonomiko, enpresarial eta mediatikoen babes osoa dute, erabatekoa eta lotsagarria.
Historiari begira, hasi naiz eta labur baldin bada ere, azkeneko urteetakoa egitea komenigarria dela iruditzen zait. Zapatero, Espainiako lehen ministroa, 2003an, 14 urte, esaldi famatu hura, gogoratzen duzue? "Apoyaré la reforma del estatuto que apruebe el Parlamento catalán". Errepikatuko dut: "Apoyaré la reforma del estatuto que apruebe el Parlamento catalán".
Eta gero 2015ko irailean, Kataluniako Parlamentuak estatutu berriak onartu zuen, 120 diputaturen botoekin, Partido Popularreko 15ek, kontra bozkatu baitzuten, baina proiektua (...) iritsi zenean, allá estaba esperando Alfonso Guerra, que se vanaglorió después de haberlo cepillado, por no decir que se lo había cepillado del todo.
Pero a pesar de todo, fue sometido a referéndum en 2006 y a pesar de que no participó ni la mitad del censo en el referéndum, el Estatut fue aprobado por la ciudadanía de Cataluña.
Luego llegó el recurso del Partido Popular, incluida la recogida de firmas azuzando en todo el Estado la catalonofia, para luego hablar de fractura social y tal y cual.
Y luego llegó la sentencia del Tribunal Constitucional en el 2010, cepillando todo lo que Alfonso Guerra no se había atrevido a cepillar. Y el mensaje a los catalanes y por ende a todos lo demás, desde luego sí a nosotras y a nosotros, fue contundente y claro.
Pueden ustedes votar lo que quieran  - y recuerden que lo habían hecho en un referéndum con todas las bendiciones - . Pueden ustedes votar lo que quieran, porque nosotros haremos lo que nos dé la gana. Pueden ustedes votar lo que quieran, porque nosotros haremos lo que nos dé la gana.
Eta ordutik hona, Kataluniak egin dizkio 11 eskaintza Espainiari akordio fiskal bat lortzeko, ezetz. Kontsultak egiteko ahalmena izateko, ezetz. Ezetz, ezetz eta ezetz, erantzuna beti izan da ezezkoa.
Eta ezezkoaren aurrean sumisioa eta uztarripean bizitzearen aukera egin beharrean, Kataluniako herritarrek itxaropena eta askatasuna aukeratu zuten. Horixe egin zuten eta aldaketa horiek ikusten joan gera azkeneko urteetan.
2015ean mundu guztiaren aurrean, independentziaren bidea proposatu zuten alderdiek, Parlamentuaren gehiengo osoa lortu zuten, eta hitza bete dute. Ez dute beste ezer egin. Hitza bete.
Que nadie se equivoque, las instituciones catalanas, sus representantes políticos, han hecho aquello que prometieron cuando se presentaron a las elecciones. Proclamar la República Catalana. Que la ciudadanía  - dicho sea de paso -  había aprobado el 1 de octubre.
Espainiaren aldetik espero zitekeena ikusi dugu egia esan. Legalitatearen defentsa hartu dute aitzakiatzat oraingoan eta legalitatea omen dena defendatzeko, ba ikusi dugu, ez zaiela batere inporta herritarrak jipoitzea, ez zaiela batere inporta boto kutxak lapurtzea, botoak bahitzea, lider herritarrak kartzelan sartzea. Parlamentuko presidentea bera kartzelan sartzea edo kartzelara bidaltzea eta espetxeratzea Gobernuko kideak; hainbeste maite omen duten Konstituzioa pikutara bidaliz bide batez.
Eta niri galdera bat datorkit burura honen guztiaren aurrean. En eso que ustedes llaman defensa de la legalidad, señores del PP y señores del Partido Socialista, ¿hasta dónde están ustedes dispuestos a llegar?
Apalear a ciudadanos y ciudadanas ya hemos visto que no les importa mucho, robar urnas tampoco. Saltarse su propia Constitución, poca cosa, declarar operaciones policiales secreto de estado, tampoco. Yo les pregunto, ustedes ¿hasta dónde están dispuestos a llegar?
Espainia bere historiari leial izan zaio, oraingoan ere, oraingoz ez da negoziazio mailan eseri. Beste behin ere aldebakarreko bidea aukeratu du, unilaterala. Espainia izan da prozesu honetan guztian bide unilaterala aukeratu duen bakarra. Unilaterala, indarrezkoa eta bortitza.
Okerrena da gainera, ez daukatela kontzientzia oso lasai, edo auskalo, eta horregatik erabiltzen dutela etengabe gezurra. Horregatik ausartzen da Espainiako Atzerri ministroa BBCn esatera, urriaren 1eko irudiak faltsuak zirela.
Parlamentu honetako norbaitek esango dit, urriaren 1ean Katalunian izandako jipoiak faltsuak zirela? Norbaitek esango dit faltsuak zirela? PPko ordezkariek, Alderdi Sozialistakoak esango didazue faltsuak zirela? Urkullu jauna, zuk jarraitzen duzu pentsatzen intzidente batzuk izan zirela urriaren 1ean Katalunian gertatutakoak?
Ze hori esatera ausartzen dira eta hori esatera ausartzearekin batera, ausartzen dira esatera referendumak ez zuela garantiarik, garantia guztiak txikitzen saiatu ondoren.
Horregatik ausartzen dira esatera erresistentzia pazifikoa biolentzia dela, eta irakurri besterik ez dago Auzitegi Gorenaren autua Forcadell kasuan.
Y en esa cadena infinita de mentiras, llegan a haber un millón de personas en manifestaciones unionistas que apenas cubren 500 metros, y miles de personas en manifestaciones ocupan kilómetros. Pero pecata minuta, no le doy casi ninguna importancia, porque las manifestaciones con preguntar a la gente, se soluciona muy bien quién tenía más peso o quién no.
Mucho más me preocupa que se atrevan a falsificar documentos para desacreditar, por ejemplo, a la señora Forcadell e intenten sembrar la confusión. Y lo hacen, porque saben que es la única manera de salirse con la suya...
...desacreditar, por ejemplo, a la señora Forcadell e intenten sembrar la confusión.
Y lo hacen porque saben que es la única manera de salirse con la suya; es que cunda el desánimo entre los demócratas; que cunda el desánimo entre los independentistas; que no vayan a votar el próximo día 21, porque si vuelven a las urnas los más de 2 millones de ciudadanos y ciudadanas que optaron por la independencia el 1 de octubre no hay ni diplomacia, ni prensa, ni nadie que pueda seguir cubriendo las vergüenzas de España.
Eta honi guztiari deitzen diote "demokrazia".
Jaun-andreok, hitz batean, Errepublika aldarrikatuta dago, baina partida ez da amaitu eta komeni da hori guztiok argi edukitzea. Independentzia prozesu bat inoiz ez da erraza izan. Eta hasieran esan dut, Ingalaterrako erregeak zazpi urte geroago aitortu zuela independentzia.
Eta batzuetan emango du gauzak hobe doazela eta beste batzuetan okerrago, eta batzuetan emango du azkarrago doazela eta beste batzuetan geldoago.
Orain Espainiak desanimoa zabaldu nahi du. Eta oso garrantzitsua da ez sinestea sinestarazi nahi dizkiguten mezuak, ez kutsatzea mezu horiez.
Eta ongi dago jakitea Katalunian izan den autokritika nagusia zein den: Ez zutela ongi neurtu Espainiaren erantzunaren bortizkeriaren zenbaterainokoa. Ez zuten neurtu.
Euskal Herrian, beharbada, hobeto ezagutzen dugu guk gaia eta Espainiako Estatuak a todo esaten duenean, badakigu zer esaten duen a todo esan nahi duen horrekin. Oso ongi ulertua daukagu aspaldi, baita 900 urte dela ere.
Legebiltzarkide jaun-andreok, independentzia prozesu errazik ez da inoiz munduan eta independentzia aldarrikatzen denetik, su artifizial eta guzti independentzia ospatzen den egunera arte, hilabeteak eta urteak pasatu ohi dira. Eta denok dakigu zenbat eskertzen dituzten independentzia ezartzeko lanean ari diren herritarrek kanpotik etortzen zaizkien babesak, ez ospakizunean unean, aldarrikapena egiten duten unetik hasita.
Nik gaur zuetako bakoitzari dei egin nahi dizuet gure mezua garbia izan dadin: Urriaren 27an egindako Katalunia Errepublika independentearen aitortzan garbia izan dadin mezua, demokraziaren aitortza delako.
Parlamentu hartako besarkadak, Parlamentu hartako malkoak, Parlamentu hartako irribarreak eta musuak ikusi besterik ez zegoen emandako urratsaren tamaina zein zen jakiteko.
Handia litzateke, jaun-andreok, Eusko Legebiltzarrak Kataluniako Errepublika aitortzea gaur hemen. Handia haientzat eta handia guretzat. Ez dezagun aukera hau alferrik galdu.
Mila esker.