UBERA ARANZETA (EH Bildu, 2019-04-04):
Ni egia esan, ekidistantziaz nekatua nago eta haserretzen nauen kontu bat da.
Euskara altxorra dela esateak zertarako balio digu gero euskara ez bada zabaltzen, ez bada erabiltzen eta ez bada bizi? Eta gero esaten digute euskara arma bezala erabiltzen dugula. Mesedez. Mesedez. Euskara herria da, euskara gu gara, euskara ni naiz eta nik euskaraz bizi nahi dut, nire herria da, ni euskararik gabe ez naiz ezer. Eta hor dago oinarria, hor dago oinarria. Eta hori ulertzean datza, nire ustez diagnostikoa: Euskararik gabe ez dagoela Euskal Herririk. Eta hori umeak ulertzen dute, umeak ulertzen dute.
Eta esan dut euskara politika da, politika da. Eta esaten duenak euskara ez dela politika, politika egiten ari da, politika egiten ari da, intentzionalitate batekin eta helburu batekin. Eta positiboki hasiko gara hitz egiten ekimenak daudenean, Korrika eta Euskaralditik haratago, agendan, osoko bilkuretan, batzordetan, ekimena, politika, beste gaietan gertatzen den bezala.
Euskararen inguruan zergatik ez da egin nahi benetako politika? Egiten dira ekimen batzuk hemendik, hortik, baina ez dago politika. Badago konplexuak, konplexuak, handiak, defentsibara eta asimilatuak, asimilatuak gaude.
Eta hemen nork inposatu nahi du? Hemen zapalduak gu gara, euskaldunak gara. Eta hemen inposatu nahi dutenak espainiar ultranazionalistak dira. Horiek inposatzen dute eta ez euskaldunok. Euskaldunok aniztasunaren, errespetuaren eta bizikidetzaren, bizikidetzarengatik isil-isilik hainbat gauza aguantatzen ditugu, aguantatu beharko ez genituzkeenak.
Hori da errealitate gordina. Hori da gure herrian gertatu dena urte askotan. Eta pentsatzen dut badela garaia hori aldatzeko, gure herrian duintasunez bizitza merezi dugulako.
Eta datuetaz, gustatuko litzaidake propietatez hitz egitea eta hitz egiten dugunean datu objektiboak erabiltzea. Begira, aurreko astean etorri zen Uriarte andrea Hezkuntza Batzordera txosten batekin. Badakizue etorkinak zein eredu aukeratzen duten hezkuntzan? Gehiengoz, gehiengo zabalaz, ia dena? D eredua, Garrido andrea, D eredua aukeratzen dute etorkinak. Espainiar etorkinak ez dakit; beste etorkinak D eredua. Jarrera kontua da. Jakitea nora zoazen bizitzera. Eta herri horretarako parte nahi izatea. Normalena da.
Zu herri batetara bazoaz, betakoa izateko, bertan bizitzeko, normalena da hezkuntza horretan ikastea, bizitzea, komunikatzea, maitatzea, lan egitea. Besterik gabe. Hain sinplea da, hain sinplea da.
Eta begira, bai, 82ko legeak bere momentuan erantzun bat eman zion orduan zegoen gizarteari. Eta izugarrizko ibilbidea egin du. Eta jada aspaldi, aspaldi kadukatua dago.
Begira, Kataluniak 98an aldatu zuen legea. Eta konparatu, hartu denbora eta konparatu 82ko legea eta Kataluniaren 98ko legea. Ikusi beraiek egin duten aurrerapena eta ikusi gu nola geratzen ari garen, nola geratzen ari garen. Konplexuak ditugu, konplexuak.
Eta karramarroaren dantza. Pauso bat aurrera, edo erdi, bi atzera edo hiru atzera. Eta horrela ari gara.
Zer gehiago. Beste kontzeptu bat nahastu duena Garrido andreak. Begira, eskubideak herritarrok ditugu eta herritarrak Administraziora zuzentzen garenean eskubidea daukagu aukeratzeko askatasunez zein hizkuntzatan egin nahi dugun. Baina Administrazioak dauka bete beharra, bete beharra, herritarrak aukeratzen duen hizkuntza horretan zerbitzua bermatzeko. Eta zoritxarrez Administrazioak EAEn ez du betebehar hori betetzen, ez ditu eskubideak bermatzen herritar guztioi, inori. Inori. Ez Osakidetzan, ez administrazio orokorrean eta ez hainbat tokietan.
Beraz, asko dugu egiteko, ekidistantziak albo batera eta jar dezagun agenda politikoaren erdian euskara, euskara, hizkuntza politika. Neurri zehatzekin, politikarekin.