La Peristero En mia lando, meze de la arbaro,Kantas la peristero...Kaj kiel rukuloj por ĝentila amo,Jen miaj kantoj el sekreta flamo,Je la liuta kvero!... Vespere, la kolombo venas ĝemi,Soleca sur vojeto!...Eble perdita en dezerta arbar , La trista ĝemas per la voĉgitar ,Saŭdadon pri la nesto!... Kiel kolombo, mi, kun mia voĉo,Malĝojas pri la kanto!...-Tropika floro en la frideŭropo,Velkiĝas mi plorante, senŝtopo,Saŭdad pri mia lando!... La perister ĝemetas sur foliojnSian Saŭdadkanzonon!...Angora himno, aŭ varma lamento,Poemo de amo kaj sentimento,Elorfa kria sono!... Poste, kantante, venas la ĉasisto,Al la kolombo pafas...ĝi trafas kuglo...kaj ĝi falas bruste,La voĉo mortas fine en singulto,Finfine, mort` ĝin trafas!... Kaj kiel la ĉasist` la, morto, baldaŭ,Samkiel la kolombon,Senzorge min, komence de la vivo,Irantan sole al la montdeklivo,Kondukos min en tombon!... Mortinta, la kolomb ne plu singultasJe mezo de la vojo!...Kaj kiel tiu bird ,de la hejmo for,Neniam plu axudiĝos mia plor Je saŭdad kaj malĝojo!... Traduko de Dokito24/02/2006 A Juriti Na minha terra, no bulir do mato,A juriti suspira...E como o arrulho dos gentis amores,Sao os meus cantos de secretas doresNo chorar da lira. De tarde, a pomba vem gemer sentida,A beira do caminho!...Talvez perdida na floresta ingente,A triste geme nessa voz plangente,_Saudades do seu ninho!... E como a pomba, no seu canto triste,E triste o meu cantar!...Flor dos tropicos, ca na Europa fria,Eu definho, chorando noite e dia,Saudades do meu lar!... A juriti suspira sobre as folhas secas,Seu canto de saudade.Hino de angustia, fervido lamento,Um poema de amor e sentimento,Um grito de orfandade!... Depoiis, o cacador chega cantando,a pomba faz o tiro,A bala acerta, e ela cai de brucos...E a voz lhe morre nos gentis solucos,No final suspiro!... E como o cacador, a morte em breve, Levar-me-a consigo!..E eu, chorando, irei triste e sozinho,Dormir no meu jazigo!... E - morta a pomba nunca mais suspira A beira do caminho; - E, como a juriti, longe dos lares, Nunca mais chorarei nos meus cantares Saudades do meu ninho! de Casimiro de AbreuTradukis Dokito/24/02/2006 Omage al Ismael Gomes BragaSe mi plej bele kantus sur la tero,Se mi plej lerte uzus kaj plej arteLa belsonoran lingvon de l espero;Se mi la tuton konus ne nur parte,Pri via granda, nobla sinofero...Ho, Ismael, vi kiu batalanta,Estas nia plej brava Pioniro!...Vi, kiu kun dolcega resopiro,Pri glora la Pasinto memoranta,Laboras por l` Afero nia sankta;Vi semis kvindekjare la ideon,Por ke Frateco regu sur planedo;Por festmemori vian Jubileon,Ho, se la muzo audus mian pledon,Al vi mi verkus gloran Epopeon!...Sed. Ismael, se la Natur avaraNe volis min provizi per talento,Ricevis mi de mia sort amaraPli belan kaj pli dolcan sentimenton,De dankemec al vi, Amiko Kara!...Ke ni daurigu sekvi lau direkto,De vi donita ofte, en diverso,Laboron vian benu la protektoDe l`plej Sublima , Glora Arkitekto,Subtenanto de l tuta Universo!...Verkis originale Dokito - Muritiba - BA----Homenagem ao Professor Ismael Gomes BragaSe eu cantasse o mais belo sobre a Terra,Com extrema habilidade e muita arte...Se usando a Lingua que a esperanca encerra,Eu conhecesse o todo e nao so parteDa luta pelo Amor e contra a Guerra ;Oh!...Ismael, tu que batalhaste tanto,Sendo o nosso mais bravo Pioneiro...Tu que, sem um sinal