Ne krediSed kiu nekredos, tiu estos kondamnita. Jesuo / MARKO, 16 : 16.La nekredantojestas tiuj, kiuj restas. Por ili, ciuj vivoesprimoj reduktigas al finhavajsensajoj, perdigontaj en la malluman mortabismon.Kiuj levas siankoron al la plej alta vivo, tiuj estas savitaj. Iliaj labortagoj estas stupojde senfina lumstuparo. Per energia penado kaj peza lukto, ili preterdistancassiajn similulojn kaj, kvankam konfesante la propran neperfektecon, ili difinasal si la cirkauan pejzagon kaj identigas la evoluirejojn. Plenaj de kurago, ilisentas, ke ili plenumas la malfacilan taskon supreniri la monton de amo kajsago.Kiuj tamen nekredas, tiuj malvastigas siajn horizontojn kaj vidas nur per tomboiraj okuloj,inertaj koncerne pripensadon kaj taksadon.Jesuo asertis,ke tiuj estas kondamnitaj.Unuavide tiaaserto sajnas ne akordi kun la grandanimeco de la Majstro.Kondamnitaj dekiu kaj al kio?La justeco deDio estas kunigita kun la kompato, kaj la eterna infero estas nur dogmaimagajo.Tamen neprenecesas rekoni, ke kiuj ne kredas la grandecon de la propra destino, tiuj sin mem kondamnasen la plej malaltajn sferojn de la vivo. Pro la kutimo nur akcepti tionvideblan, ili daure restos sur la polvo, memvole nekapablaj aliri pli altajnregionojn, dum la aliaj pasas survoje al la certeco de la senmorta vivo.La kredo estasamika lampo, kies flamon subtenas la eterna suno de l fido kaj la blovoj deneado kaj dubo neniam estingas.Sed la nekredokonas la vivon nur lau la ombroj jetataj de la propraj movoj, akceptante nenionekster la nokto kaj la marco en kiujn gi sin mem kondamnis.Emmanuel / ChicoXavier.Libro: Vojo,Vero kaj Vivo - capitro 163.NAO CRERMas quem naocrer sera condenado. Jesus / MARCOS, capitulo 16, versiculo 16.Os que nao creemsao os que ficam. Para eles, todas as expressoes da vida se reduzem a sensacoesfinitas, destinadas a escura voragem da morte.Os que alcam ocoracao para a vida mais alta estao salvos. Seus dias de trabalho sao degrausde infinita escada de luz. A custa de valoroso esforco e pesada luta,distanciam-se dos semelhantes e, apesar de reconhecerem a propria imperfeicao,classificam a paisagem em torno e identificam os caminhos evolutivos. Tomadosde bom animo, sentem-se na tarefa laboriosa de ascensao a montanha do amor e dasabedoria.No entanto, osque nao creem, limitam os proprios horizontes e nada enxergam senao com osolhos destinados ao sepulcro, adormecidos quanto a reflexao e ao discernimento.Afirmou Jesusque eles se encontram condenados.A primeiravista, semelhante declaracao parece em desacordo com a magnanimidade do Mestre.Condenados a quee por quem?A justica deDeus conjuga-se a misericordia e o inferno sem-fim e imagem dogmatica.Todavia, eimperioso reconhecer que quantos nao creem, na grandeza do proprio destino,sentenciam a si mesmos as mais baixas esferas da vida. Pelo habito de apenasadmitirem o visivel, permanecerao beijando o po, em razao da voluntariaincapacidade de acesso aos planos superiores, enquanto os outros caminham paraa certeza da vida imortal.A crenca elampada amiga, cujo clarao e mantido pelo infinito sol da fe. O vento danegacao e da duvida jamais consegue apaga-la.A descrenca,contudo, so conhece a vida pelas sombras que os seus movimentos projetam e nadaentende alem da noite e do pantano a que se condena por deliberacao propria.Livro: Caminho,Verdade e Vida, cap.: 163Emmanuel / ChicoXavier. La kronoKaj ili vestislin per purpuro, kaj plektinte dornan kronon, surmetis gin al li. ( MARKO, 15: