Louis DE BEAUFRONT [lwi d bof], (kromnomo de Louis Eugene Albert CHEVREUX), Markizo de Beaufront, franca instruisto esperantista, naskigis 3-an de oktobro 1855 en Parizo, mortis en Thezy-Glimont (sude de Amiens) 8-an de januaro 1935.La vivo de Louis Chevreux/de Beaufront (kiu uzis ankau aliajn antaunomojn) antau lia esperantigo estas iom mistera. Li naskigis en Parizo; lia patrino estis Louise Armande Chevreux, kiu naskigis en Blandy-les-Tours. La nomo de lia patro ne estas konata. Sajnas ke kiam Louis estis dekdujara, lia patrino mortis. Li poste logis kun parencoj. Zamenhof pridubis la pretendon, ke li estis markizo.Pri liaj studentaj jaroj malmulto fidinda estas konata. La rakonto pri lia juneco en la Enciklopedio de Esperanto estis bazita sur artikolo en la idolingva revuo Progreso kiun Beaufront mem verkis pri si, kaj kiu sajnas enhavi aferojn nepruveblajn.[1] Ankau la onidiro pri rego de Belgio, kiel aliaj, tre versajne estis kreita de Beaufront mem. Tamen estas klare, ke lia lingvoscio estis ampleksa. Post gravega tifo, li farigis privata instruisto, loganta en la domoj de la familioj kies gefilojn li instruis. Li poste diris ke dum tiu tempo li provis realigi internacian lingvon per sistemo, kiun li nomis Adjuvanto, sed la manuskripto, deponita ce notario, malaperis (laudire pro detruo au stelo).Iam antau sia esperantigo li adoptis la nomon Beaufront.Enhavo1 Esperantista agado2 Adepto de Ido3 Notoj4 Fontoj5 Eksteraj ligiloj6 Rete legeblaj verkojEsperantista agadoBeaufront estis inter la unuaj francaj Esperantistoj[1]. Li aligis al Esperanto jam en printempo de 1888, kaj tuj komencis propagandi en la regiono de Toulouse kaj Albi. Li eldonis sian unuan esperantlingvan libron en januaro 1892, Langue Universelle Esperanto. Manuel complet, la unuan lernolibron por francoj. En 1893 li eldonis libreton Pregareto por Katolikoj sub la imprimaturo de la cefepiskopo de Reims.Li fondis en januaro 1898 la revuon L' Esperantiste kaj SPPE, kiu en Francio motoris la fondon de la unuaj grupoj kaj la organizon de instruado pri Esperanto. Ekde la fondo li prezidis tiun societon, de kiu li estis forpelita en 1908. [2].Li estis la unua homo, kiu ellaboris plenan gramatikon de Esperanto, klarigante la manieron esprimi en bonstila Esperanto la naciajn parolturnojn, kaj tiamaniere eviti la dangeron de naciaj dialektoj en Esperanto mem. En la dauro de kelkaj jaroj (1892-1905) li eldonis tutan serion da lernolibroj, ekzercaroj kaj vortaroj, i. a. la faman Commentaire sur la grammaire de la Langue Internationale "Esperanto", 1900. Beaufront altiris al Esperanto multajn eminentajn kaj influajn personojn kaj diversajn asociojn. Pro sia aktiveco, li estis nomata "La dua patro de Esperanto".Dum multaj jaroj, Beaufront estis rigardata de ciuj esperantistoj kiel unu el la plej severaj konservativuloj, neniam uzinta sian influon sur Zamenhof kaj sian autoritatecon super la samideanoj, dum la dauro de pli ol 20 jaroj, por elparoli la plej malgrandan vorton favore al reformoj. Carlo Bourlet ec nomis lin "granda inkvizitoro" pro lia troa konservativemo. En 1894 Beaufront estis kontrau reformoj en Esperanto, dum tiujara balotado, tial oni ne komprenis, kial en 1908 li konsentis pri la grandskala reformado kiu kondukis al la lingvo publikigita sub la nomo Ido.La malkonkordoj inter Zamenhof kaj Beaufront temis ne pri lingvaj aspektoj,