Συζήτηση:Καρκίνος του πνεύμονα

message: Υπάρχει ως καρκίνος του πνεύμονα.--The Elder (συζήτηση) 17:38, 20 Νοεμβρίου 2012 (UTC)
Το άρθρο με τίτλο Καρκίνος των πνευμόνων το μορφοποιούμε μια ομάδα φοιτητών στα πλαίσια μια εργασίας για ένα επιλεγόμενο μάθημα. Καθώς θα αξιολογηθούμε για αυτή μας την προσπάθεια σκεφτόμαστε μήπως το άρθρο αυτό θα μας επιτρέπατε να μείνει για ένα μικρό διάστημα με τη δομή που έχει (θα ανεβάσουμε και πρόσθετο υλικό) μέχρι να ελεγχθεί το πόνημα. Στη συνέχεια θα χαιρόμασταν να συνεισφέρει το άρθρο μας στο ήδη υπάρχον πάνω στο θέμα. — ανυπόγραφο σχόλιο  20:38, 21 Νοεμβρίου 2012‎ UTC-5.
Κανένα πρόβλημα από εμένα. Ελπιδοφόρο το έργο σας--The Elder (συζήτηση) 22:09, 20 Νοεμβρίου 2012 (UTC)--The Elder (συζήτηση) 22:09, 20 Νοεμβρίου 2012 (UTC)
Ευχαριστούμε πολύ για την κατανόηση!!! — ανυπόγραφο σχόλιο  19:38, 21 Νοεμβρίου 2012‎ UTC-5.
thread_title:  Σχόλιο 2012

message: We have a newer translation of this article. I have attached below. Not sure if it is of use.
Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι μια ασθένεια που χαρακτηρίζεται από ανεξέλεγκτη κυτταρική αύξηση στους ιστούς των πνευμόνων. Εάν δεν εφαρμοστεί κάποια θεραπεία, η αύξηση μπορεί να εξαπλωθεί και πέραν του πνεύμονα, μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται μετάσταση, στον κοντινό ιστό ή σε άλλα μέρη του σώματος. Οι περισσότεροι καρκίνοι που εκδηλώνονται στον πνεύμονα, γνωστοί ως πρωτογενείς καρκίνοι του πνεύμονα, είναι καρκινώματα που προέρχονται από επιθηλιακά κύτταρα. Οι κύριες μορφές καρκίνου του πνεύμονα είναι ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (SCLC), που ονομάζεται επίσης καρκίνος κυττάρων βρόμης, και ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (NSCLC). Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι ο βήχας (όπως και ο βήχας με αίμα), η απώλεια βάρους και η δυσκολία στην αναπνοή.
Η πιο κοινή αιτία καρκίνου του πνεύμονα είναι η μακροχρόνια έκθεση στον καπνό του τσιγάρου, που προκαλεί το 80–90% των καρκίνων του πνεύμονα. Οι μη καπνιστές αντιπροσωπεύουν το 10–15% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα, και οι περιπτώσεις αυτές συχνά αποδίδονται σε έναν συνδυασμό γενετικών παραγόντων, αέριου ραδονίου, αμιάντου, και ατμοσφαιρικής ρύπανσης, όπως επίσης και δευτερογενούς καπνίσματος. Ο καρκίνος του πνεύμονα μπορεί να εντοπιστεί με ακτινογραφία θώρακα και αξονική τομογραφία. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται μέσω βιοψίας που συνήθως εκτελείται με βρογχοσκόπηση ή μέσω απεικονιστικού ελέγχου με αξονική τομογραφία. Η θεραπεία και τα μακροχρόνια αποτελέσματα εξαρτώνται από τη μορφή του καρκίνου, το στάδιο (βαθμός εξάπλωσης) και τη γενική κατάσταση υγείας του ατόμου, η οποία μετράται με την κατάσταση ικανότητας.
Στις κοινές θεραπείες περιλαμβάνονται η χειρουργική επέμβαση, η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία. Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (NSCLC) αντιμετωπίζεται ενίοτε με χειρουργική επέμβαση, ενώ ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (NSCLC) ανταποκρίνεται συνήθως καλύτερα στη χημειοθεραπεία και την ακτινοθεραπεία. Συνολικά, το 15% των ατόμων που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του πνεύμονα στις Ηνωμένες Πολιτείες επιβιώνει πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο καρκίνος του πνεύμονα είναι η πιο κοινή αιτία θανάτου από καρκίνο σε άντρες και γυναίκες και ευθύνεται για 1,38 εκατομμύρια θανάτους ετησίως, από το 2008.
==Ενδείξεις και συμπτώματα==
Στις ενδείξεις και τα συμπτώματα που μπορεί να παραπέμπουν σε καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνονται:
* συμπτώματα στην αναπνοή: βήχας, βήχας με αίμα, συριγμός ή δυσκολία στην αναπνοή
* συστημικά συμπτώματα: απώλεια βάρους, πυρετός, παραμόρφωση του σχήματος των νυχιών στα χέρια ή κόπωση
* συμπτώματα που οφείλονται σε τοπική πίεση: πόνος στο στήθος, πόνος στα οστά, σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας, δυσκολία στην κατάποση
Εάν ο καρκίνος αναπτυχθεί στον αεραγωγό, μπορεί να εμποδίζει τη ροή του αέρα, προκαλώντας δυσκολίες στην αναπνοή. Η αναπνευστική δυσχέρεια μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση εκκρίσεων πίσω από την απόφραξη και προδιάθεση για πνευμονία.
Ανάλογα με το είδος του όγκου, τα επονομαζόμενα παρανεοπλασματικά φαινόμενα μπορεί να γεννήσουν υπόνοιες για την ύπαρξη της νόσου. Στον καρκίνο του πνεύμονα, στα παραπάνω φαινόμενα μπορεί να περιλαμβάνονται το μυασθενικό-μυοπαθητικό σύνδρομο Lambert-Eaton (μυϊκή αδυναμία οφειλόμενη σε αυτοαντισώματα), η υπερασβεστιαιμία ή το σύνδρομο ακατάλληλης έκκρισης αντιδιουρητικής ορμόνης (SIADH). Οι όγκοι στο ανώτερο τμήμα του πνεύμονα, γνωστοί ως όγκοι(-ος) του Pancoast, μπορεί να προσβάλουν το τοπικό τμήμα του συμπαθητικού νευρικού συστήματος και να οδηγήσουν σε σύνδρομο Horner (βλεφαρόπτωση και σμίκρυνση της κόρης του ματιού), καθώς και σε βλάβες στο βραχιόνιο πλέγμα.
Πολλά από τα συμπτώματα του καρκίνου του πνεύμονα (ανορεξία, απώλεια βάρους, πυρετός, κόπωση) δεν είναι σαφή. Σε πολλά άτομα, ο καρκίνος έχει ήδη εξαπλωθεί πέρα από το αρχικά προσβαλλόμενο σημείο, όταν πια εκδηλώσουν συμπτώματα και αναζητήσουν ιατρική βοήθεια. Στα συνήθη σημεία εξάπλωσης περιλαμβάνεται ο εγκέφαλος, τα οστά, ο/οι επινεφριδικός(-οί) αδένας(-ες), ο δεύτερος πνεύμονας, το συκώτι, το περικάρδιο και το/τα νεφρό(-α). Ποσοστό περίπου 10% των ατόμων με καρκίνο του πνεύμονα δεν παρουσιάζουν συμπτώματα κατά τη διάγνωση• οι καρκίνοι αυτοί ανιχνεύονται κατά σύμπτωση στις ακτινογραφίες θώρακα, που διενεργούνται στα πλαίσια εξετάσεων ρουτίνας.
==Αίτια==
Ο καρκίνος αναπτύσσεται μετά από γενετικές βλάβες στο DNA. Η γενετική βλάβη επηρεάζει τις κανονικές λειτουργίες του κυττάρου, όπως και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο (απόπτωση) και την επανόρθωση του DNA. Όσο περισσότερες βλάβες συσσωρεύονται, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος για καρκίνο.
===Κάπνισμα=== 
 
Το κάπνισμα, και ιδίως του τσιγάρου, αποτελεί μακράν το κύριο αίτιο καρκίνου του πνεύμονα. Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει πάνω από 60 γνωστές καρκινογόνες ουσίες, όπως ραδιοϊσότοπα από τη διαδικασία διάσπασης του [[ραδόνιο|ραδονίου], νιτροσαμίνη και βενζοπυρένιο. Επιπρόσθετα, η νικοτίνη φαίνεται να καταστέλλει την ανοσολογική απόκριση του εκτεθειμένου ιστού σε καρκινικές νεοπλασίες. Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, κατά τη διάρκεια του έτους 2000, το 90% των θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα στους άνδρες έχει αποδοθεί στο κάπνισμα (70% για τις γυναίκες). Το κάπνισμα ευθύνεται για το 80–90% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα. 
Παθητικό κάπνισμα— η εισπνοή του καπνού τρίτων συνιστά μία από τις αιτίες καρκίνου του πνεύμονα σε μη καπνιστές. Ως «παθητικός καπνιστής» χαρακτηρίζεται κάποιος που ζει ή εργάζεται μαζί με έναν καπνιστή. Μελέτες στις ΗΠΑ,* την Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο, και την Αυστραλία κατέδειξαν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο σε άτομα που εκτίθενται σε παθητικό κάπνισμα. Τα άτομα που συζούν με κάποιον καπνιστή διατρέχουν κατά 20–30% αυξημένο κίνδυνο, ενώ τα άτομα που εργάζονται σε περιβάλλον δευτερογενούς καπνίσματος διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο κατά 16–19%. Έρευνες στο παράπλευρο ρεύμα καπνού του τσιγάρου καταδεικνύουν ότι είναι πιο επικίνδυνο από το ενεργητικό κάπνισμα. Το παθητικό κάπνισμα ευθύνεται για περίπου 3.400 θανάτους από καρκίνο του πνεύμονα κάθε χρόνο στις ΗΠΑ.
===Αέριο ραδόνιο===
Το ραδόνιο είναι ένα άχρωμο και άοσμο αέριο που παράγεται από τη διάσπαση του ραδιενεργού ραδίου, που με τη σειρά του είναι το προϊόν διάσπασης του ουρανίου, το οποίο βρίσκεται στον φλοιό της Γης. Τα προϊόντα διάσπασης της ακτινοβολίας προκαλούν ιονισμό του γενετικού υλικού, καθώς και επακόλουθες μεταλλάξεις που μερικές φορές μπορεί να είναι καρκινογόνες. Το ραδόνιο είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία καρκίνου του πνεύμονα στις ΗΠΑ, μετά το κάπνισμα. Ο κίνδυνος αυξάνεται αναλογικά κατά 8–16% για κάθε αύξηση στη συγκέντρωση του ραδονίου κατά 100 Bq/m³.Τα επίπεδα αέριου ραδονίου ποικίλουν ανάλογα με την τοποθεσία και τη σύνθεση των πετρωμάτων και του υποκείμενου εδάφους. Για παράδειγμα, σε περιοχές όπως η Κορνουάλη στο Ηνωμένο Βασίλειο (όπου τα υποστρώματα του εδάφους έχουν σα βάση τον γρανίτη), το αέριο ραδόνιο συνιστά σημαντικό πρόβλημα και επιβάλλεται να χρησιμοποιούνται ανεμιστήρες για τον αερισμό των κτιρίων, προκειμένου να μειώνονται οι συγκεντρώσεις αέριου ραδονίου. Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA) εκτιμά ότι 1 στα 15 σπίτια στις ΗΠΑ εμφανίζει ποσοστά ραδονίου πάνω από το επιτρεπόμενο όριο των 4 picocurie ανά λίτρο (pCi/l) (148 Bq/m³).
===Αμίαντος===
Ο αμίαντος μπορεί να προκαλέσει διάφορες ασθένειες στους πνεύμονες, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του πνεύμονα. Το κάπνισμα και ο αμίαντος έχουν συνεργική δράση στο σχηματισμό καρκίνου του πνεύμονα. Ο αμίαντος μπορεί επίσης να προκαλέσει καρκίνο του υπεζωκότα, που ονομάζεται μεσοθηλίωμα (και είναι διαφορετικός από τον καρκίνο του πνεύμονα). 
===Ατμοσφαιρική ρύπανση===
Η ατμοσφαιρική ρύπανση έχει περιορισμένη επίδραση στην αύξηση του κινδύνου για καρκίνο του πνεύμονα. Τα λεπτόκοκκα σωματίδια (PM2.5), καθώς και τα θειικά αερολύματα που απελευθερώνονται από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, συσχετίζονται με ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο. Όσον αφορά το διοξείδιο του αζώτου, μια στοιχειώδης αύξηση 10 μερών ανά δισεκατομμύριο αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου των πνευμόνων κατά 14%.ref></ref> Υπολογίζεται ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για το 1–2% των καρκίνων του πνεύμονα.
Σε προκαταρκτικά πορίσματα υποστηρίζεται η άποψη ότι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για καρκίνο του πνεύμονα από τη ρύπανση του αέρα σε εσωτερικούς χώρους που οφείλεται στην καύση ξύλου, κάρβουνου, κοπριάς ή κατάλοιπων καλλιεργειών για το μαγείρεμα και τη θέρμανση. Οι γυναίκες που εκτίθενται σε αναθυμιάσεις άνθρακα σε εσωτερικούς χώρους διατρέχουν περίπου διπλάσιο κίνδυνο, ενώ μια σειρά υποπροϊόντων καύσης βιομάζας θεωρούνται γνωστά ή ύποπτα καρκινογόνα. Ο κίνδυνος αυτός επηρεάζει περίπου 2,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο και πιστεύεται ότι ευθύνεται για το 1,5% των θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα.
===Γενετική===
Υπολογίζεται ότι 8 με 14% των καρκίνων του πνεύμονα αποδίδεται σε κληρονομικούς παράγοντες. Ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 2,4 φορές σε συγγενείς ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα. Αυτό πιθανόν να οφείλεται σε κάποιον συνδυασμό γονιδίων.
===Άλλα αίτια===
Πολλές άλλες ουσίες, μερικά επαγγέλματα καθώς και η έκθεση σε ορισμένους περιβαλλοντικούς παράγοντες έχουν συνδεθεί με τον καρκίνο του πνεύμονα. Σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό για την Έρευνα του Καρκίνου (IARC) υπάρχουν επαρκή στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι παρακάτω παράγοντες ευνοούν την καρκινογένεση στους πνεύμονες:
*Ορισμένα μέταλλα (όπως η παραγωγή αλουμινίου, το κάδμιο , οι ενώσεις του καδμίου, το χρώμιο, οι ενώσεις του εξασθενούς χρωμίου [Cr (VI)], το βηρύλλιο και οι ενώσεις βηρυλλίου, η χύτευση σιδήρου και χάλυβα, οι ενώσεις νικελίου, το αρσενικό, οι ανόργανες ενώσεις του αρσενικού και η υπόγεια εξόρυξη αιματίτη) 
*Ορισμένα προϊόντα καύσης (όπως η ατελής καύση, ο άνθρακας (οι εκπομπές από την καύση άνθρακα σε εσωτερικούς χώρους), η αεριοποίηση του άνθρακα, η πισσάσφαλτος, η παραγωγή οπτάνθρακα, η αιθάλη, τα καυσαέρια πετρελαιοκινητήρων) 
*Η ιονίζουσα ακτινοβολία (όπως η ακτινοβολία χ, το ραδόνιο-222 και τα προϊόντα διάσπασής του, η ακτινοβολία γ, το πλουτώνιο)
* Ορισμένα τοξικά αέρια (όπως ο μεθυλαιθέρας (τεχνικής καθαρότητας), ο διχλωρομεθυλαιθέρας, ο θειούχος υπερίτης, το μείγμα MOPP (μείγμα βινκριστίνης-πρεδνισόνης-αζωτούχου υπερίτη και προκαρβαζίνης), οι αναθυμιάσεις βαφών)
* Η παραγωγή καουτσούκ και η κρυσταλλική σκόνη χαλαζία
==Παθογένεση==
Όπως και σε πολλά άλλα είδη καρκίνου, η ανάπτυξη του καρκίνου του πνεύμονα διεγείρεται είτε μέσω της ενεργοποίησης ογκογονιδίων είτε μέσω της απενεργοποίησης ογκοκατασταλτικών γονιδίων.  Πιστεύεται ότι τα ογκογονίδια καθιστούν τους ανθρώπους πιο επιρρεπείς στην ανάπτυξη καρκίνου. Εικάζεται, επίσης, ότι τα πρωτο-ογκογονίδια μετατρέπονται σε ογκογονίδια από τη στιγμή που εκτίθενται σε ορισμένες καρκινογόνες ουσίες. Οι μεταλλάξεις του πρωτο-ογκογονιδίου K-ras ευθύνονται για το 10–30% των περιπτώσεων αδενοκαρκινώματος του πνεύμονα. Ο υποδοχέας του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (epidermal growth factor receptor EGFR) ρυθμίζει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, την απόπτωση, την αγγειογένεση και τη διήθηση του όγκου. Οι μεταλλάξεις και ο πολλαπλασιασμός του EGFR είναι συνήθεις στο μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα και παρέχουν τη βάση για θεραπεία με αναστολείς του EGFR. Το γονίδιο Her2/neu δεν επηρεάζεται τόσο συχνά. Η χρωμοσωμική βλάβη μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της ετεροζυγωτίας. Αυτή η διαδικασία ενδέχεται να απενεργοποιήσει τη λειτουργία των ογκοκατασταλτικών γονιδίων. Βλάβες στα χρωμοσώματα 3p, 5q, 13q και 17p είναι ιδιαίτερα κοινές στο μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα. Το ογκοκατασταλτικό γονίδιο p53 που εντοπίζεται στο χρωμόσωμα 17p επηρεάζεται στο 60-75% των περιπτώσεων. Άλλα γονίδια τα οποία συχνά μεταλλάσσονται ή πολλαπλασιάζονται είναι τα: c-MET, NKX2-1,LKB1, PIK3CA και το BRAF.
===Διάγνωση===
Η ακτινογραφία θώρακος είναι μία από τις πρώτες διερευνητικές εξετάσεις που γίνεται όταν ένα άτομο αναφέρει συμπτώματα που μπορεί να υποδηλώνουν καρκίνο του πνεύμονα. Μέσω της ακτινογραφίας μπορεί να αποκαλυφθεί η ύπαρξη μάζας, διεύρυνση του μεσοθωρακίου (ένδειξη εξάπλωσης στα εκεί λεμφογάγγλια ), ατελεκτασία (σύμπτωση του πνεύμονα), πνευμονική πύκνωση (πνευμονία) ή υπεζωκοτική συλλογή. Η απεικόνιση μέσω υπολογιστικής τομογραφίας χρησιμοποιείται συνήθως για να παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τύπο και την έκταση της ασθένειας. Η βρογχοσκόπηση ή η βιοψία με τη βοήθεια της υπολογιστικής τομογραφίας διενεργείται συχνά για τη λήψη δείγματος του όγκου για ιστοπαθολογική εξέταση.
Ο καρκίνος του πνεύμονα παρουσιάζεται συχνά κατά την εκτίμηση ακτινογραφία θώρακος με τη μορφή μονήρους πνευμονικού όζου. Η διαφορική διάγνωση, ωστόσο, είναι ευρεία. Πολλές άλλες ασθένειες μπορεί να παρουσιάζουν την ίδια εικόνα. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται η φυματίωση, οι μυκητιασικές λοιμώξεις, ο μεταστατικός καρκίνος ή η οργανούμενη πνευμονία. Στα λιγότερο συχνά αίτια του μονήρους πνευμονικού όζου συμπεριλαμβάνονται τα αμαρτώματα, οι βρογχογενείς κύστες, τα αδενώματα, η αρτηριοφλεβική δυσπλασία, το πνευμονικό απόλυμα, οι ρευματοειδείς όζοι, η κοκκιωμάτωση Wegener ή το λέμφωμα. Η διάγνωση της ασθένειας μπορεί να αποτελεί και τυχαίο εύρημα που εμφανίζεται ως μονήρης πνευμονικός όζος σε ακτινογραφία θώρακος ή σε υπολογιστική τομογραφία που μπορεί να διενεργείται για άλλο λόγο.Η οριστική διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα βασίζεται στην ιστολογική εξέταση του ύποπτου για καρκίνο ιστού στο πλαίσιο των κλινικών και ακτινολογικών ευρημάτων.
===Ταξινόμηση===
Προσαρμοσμένη στην ηλικία επίπτωση καρκίνου του πνεύμονα βάσει ιστολογικού τύπου
Ιστολογικός τύπος                                          	επίπτωση ανά 100.000 ετησίως
Όλοι οι τύποι                                              	66.9
Αδενοκαρκίνωμα                                             	22.1
Καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου (ή ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα)	14.4
Μικροκυτταρικό καρκίνωμα                                   	9.8
Ο καρκίνος του πνεύμονα ταξινομείται σύμφωνα με τον ιστολογικό τύπο. Η ταξινόμηση είναι σημαντική για τον προσδιορισμό του τρόπου αντιμετώπισης και για να προβλεφθεί η έκβαση της ασθένειας. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ο καρκίνος του πνεύμονα συνιστά καρκινώματα, δηλαδή κακοήθεις όγκους που προέρχονται από επιθηλιακά κύτταρα. Τα καρκινώματα που πνεύμονα ταξινομούνται βάσει του μεγέθους και της εμφάνισης των καρκινικών κυττάρων τα οποία εξετάζονται από τον ιστοπαθολόγο με τη βοήθεια μικροσκοπίου. Δύο είναι οι ευρείες κατηγορίες: το μη μικροκυτταρικό και το μικροκυτταρικό καρκίνωμα. 
====Μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα====
Οι τρεις κύριοι υπότυποι του μη μικροκυτταρικού καρκινώματος είναι το αδενοκαρκίνωμα, το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (ή καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου) και το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα.
Περίπου 40% των καρκίνων του πνεύμονα είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία συνήθως προέρχονται από περιφερικό ιστό των πνευμόνων. Τα περισσότερα περιστατικά με αδενοκαρκίνωμα σχετίζονται με το κάπνισμα. Ωστόσο, ακόμη και σε άτομα που είχαν καπνίσει λιγότερα από 100 τσιγάρα κατά τη διάρκεια της ζωής τους (κι έχουν χαρακτηριστεί ως "ποτέ καπνιστές"), το αδενοκαρκίνωμα αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή καρκίνου του πνεύμονα. Ένας υπότυπος του αδενοκαρκινώματος, το βρογχοκυψελιδικό καρκίνωμα, συναντάται συχνότερα σε γυναίκες "ποτέ καπνίστριες" και δείχνουν να έχουν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης μακροπρόθεσμα.
Το καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου αφορά περίπου το 30% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Κατά κανόνα εντοπίζεται κοντά στους μεγάλους αεραγωγούς. Στον πυρήνα του όγκου εντοπίζεται συχνά μια κοιλότητα που σχετίζεται μεκυτταρικό θάνατο. Το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα αφορά περίπου το 9% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Ονομάζεται έτσι λόγω του μεγάλου μεγέθους των καρκινικών κυττάρων και επειδή παρουσιάζουν άφθονο κυτταρόπλασμα, μεγάλου μεγέθους πυρήνες και ευδιάκριτους πυρηνίσκους.
====Μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα====
Τα κύτταρα του μικροκυτταρικού καρκινώματος του πνεύμονα (SCLC) φέρουν πυκνά νευροεκκριτικά κοκκία (κυστίδια που περιέχουν νευροενδοκρινικές ορμόνες) και συσχετίζουν έτσι τον όγκο με ενδοκρινικό/παρανεοπλασματικό σύνδρομο. Τα περισσότερα περιστατικά αναπτύσσονται στους μεγάλους αεραγωγούς (στελεχιαίοι και δευτερεύοντες βρόγχοι).Αυτοί οι καρκίνοι αναπτύσσονται γρήγορα και μεθίστανται νωρίς. Στο 60% με 70% των ασθενών εντοπίζεται κατά την αρχική διάγνωση η ύπαρξη μεταστάσεων. Αυτός ο τύπος καρκίνου συνδέεται στενά με το κάπνισμα.
====Άλλοι τύποι====
Οι αναγνωρισμένοι κύριοι ιστολογικοί υπότυποι είναι τέσσερις, ωστόσο σε ορισμένους τύπους μπορεί να εμπεριέχονται διάφοροι υπότυποι. Στους σπάνιους υπότυπους συμπεριλαμβάνονται οι όγκοι των αδένων, οι καρκινοειδείς όγκοι καθώς και αδιαφοροποίητα καρκινώματα.ref name="Harrison" />
====Μετάσταση====
Τυπική ανοσοχρώση σε καρκίνο του πνεύμονα
Ιστολογικός τύπος                                          	Ανοσοχρώση
Καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου (ή ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα)	CK5/6 θετική CK7 αρνητική
Αδενοκαρκίνωμα                                             	CK7 θετική TTF-1 θετική
Mεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα                                  	TTF-1 αρνητική
Μικροκυτταρικό καρκίνωμα                                   	TTF-1 θετική CD56 θετική χρωμογρανίνη θετικήσυναπτοφυσίνη θετική
Ο πνεύμονας αποτελεί συχνή εστία μετάστασης όγκων από άλλα μέρη του σώματος. Οι δευτεροπαθείς καρκίνοι ταξινομούνται βάσει της τοποθεσίας και της προέλευσής τους, π.χ. ο καρκίνος του μαστού που έχει μετασταθεί στον πνεύμονα καλείται μεταστατικός καρκίνος του μαστού. Οι μεταστατικοί όγκοι σε ακτινογραφία θώρακος έχουν συχνά μια χαρακτηριστική στρόγγυλη όψη.
Οι πρωτοπαθείς καρκίνοι του πνεύμονα μεθίστανται συνήθως στον εγκέφαλο, στα οστά, στο ήπαρ και στα επινεφρίδια. Η ανοσοχρώση μιας βιοψίας μπορεί συχνά να αποδειχθεί χρήσιμη προκειμένου να προσδιοριστεί η αρχική προέλευση.
===Σταδιοποίηση===
Η σταδιοποίηση του καρκίνου του πνεύμονα αποτελεί τρόπο αξιολόγησης του βαθμού εξάπλωσής του από το αρχικό σημείο. Αποτελεί έναν από τους παράγοντες που επηρεάζουν την πρόγνωση της ασθένειας και την πιθανή θεραπεία.
Η αρχική εκτίμηση του μικροκυτταρικού καρκινώματος του πνεύμονα (NSCLC) βασίζεται στο σύστημα ταξινόμησης κατά ΤΝΜ. Το σύστημα αυτό βασίζεται στο μέγεθος του πρωτοπαθούς όγκου (tumor), την προσβολή των λεμφαδένων (lymph node) και την ύπαρξη απομακρυσμένων μεταστάσεων (metastasis). Εφόσον γίνει η ταξινόμηση βάσει των παραγόντων TNM ακολουθεί καθορισμός του σταδίου που μπορεί να κυμαίνεται από το στάδιο του λανθάνοντος καρκίνου μέχρι και τα στάδια 0, IA, IB, IIA, IIB, IIIA, IIIB και IV. Ο προσδιορισμός αυτός βοηθά στην επιλογή της θεραπευτικής αγωγής καθώς και στην εκτίμηση της πρόγνωσης.
Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (SCLC) διακρίνεται συνήθως σε «περιορισμένο στάδιο» (περιορίζεται στη μία πλευρά του θώρακα και μπορεί να περιληφθεί σε ένα μόνο ανεκτό ακτινοθεραπευτικό πεδίο) ή σε «εκτεταμένο στάδιο» (μεγαλύτερος βαθμός εξάπλωσης της νόσου). Ωστόσο, η ταξινόμηση κατά TNM, όπως και ο καθορισμός του σταδίου, συντελούν στην εκτίμηση της πρόγνωσης.
Τόσο για το μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα όσο και για το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα χρησιμοποιούνται δύο γενικοί τρόποι σταδιεκτίμησης: η κλινική σταδιοποίηση και η χειρουργική σταδιοποίηση. Η κλινική σταδιοποίηση εφαρμόζεται πριν την οριστική χειρουργική επέμβαση. Βασίζεται στα στοιχεία που προκύπτουν από τις απεικονιστικές εξετάσεις (όπως την αξονική υπολογιστική τομογραφία και την απεικόνιση PET) και στα αποτελέσματα της βιοψίας. Εκτίμηση της χειρουργικής σταδιοποίησης γίνεται είτε κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης είτε μετά από αυτήν και στηρίζεται στο συνδυασμό των χειρουργικών και κλινικών ευρημάτων, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής δειγματοληψίας των θωρακικών λεμφαδένων.
==Πρόληψη==
Η πρόληψη είναι το πιο αποδοτικό μέσο για τη μείωση εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα. Ενώ στις περισσότερες χώρες οι καρκινογόνες ουσίες στον εξωτερικό και τον εσωτερικό χώρο έχουν εντοπιστεί και απαγορευθεί, το κάπνισμα εξακολουθεί να είναι ευρέως διαδεδομένο. Η εξάλειψη του καπνίσματος είναι πρωταρχικός στόχος για την πρόληψη του καρκίνου του πνεύμονα και η διακοπή του καπνίσματος αποτελεί σημαντικό προληπτικό μέσο σε αυτήν τη διαδικασία.
Οι πολιτικές παρεμβάσεις για τη μείωση του παθητικού καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, όπως στα εστιατόρια και στους χώρους εργασίας έχουν γίνει πιο συχνές σε πολλές δυτικές χώρες. Στο Μπουτάν η πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος ισχύει από το 2005, ενώ η Ινδία εισήγαγε την απαγόρευση σε δημόσιους χώρους τον Οκτώβρη του 2008. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κάλεσε τις κυβερνήσεις να θεσπίσουν πλήρη απαγόρευση της διαφήμισης προϊόντων καπνού με σκοπό να αποτρέψει τους νέους να ξεκινήσουν το κάπνισμα. Εκτιμάται ότι στις χώρες όπου επιβλήθηκαν αυτού του είδους οι απαγορεύσεις μειώθηκε η κατανάλωση του καπνού κατά 16%.
Η μακροχρόνια χρήση συμπληρωμάτων βιταμίνης A, βιταμίνης C, βιταμίνης D ή βιταμίνης E δεν μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα. Σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, όσοι ακολουθούν διατροφή πλουσιότερη σε λαχανικά και φρούτα τείνουν να αντιμετωπίζουν χαμηλότερο κίνδυνο, αν και το συμπέρασμα αυτό μάλλον οφείλεται σε στατιστική σύγχυση. Πιο επισταμένες μελέτες δεν έχουν δείξει τέτοια σαφή συσχέτιση.
===Διαλογή===
H διαλογή ή προσυμπτωματικός έλεγχοςείναι η χρήση ιατρικών τεστ για την ανίχνευση της νόσου σε ασυμπτωματικά άτομα. Στα τεστ διαλογής που μπορούν να πραγματοποιηθούν για τον καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνονται η κυτταρολογική πτυέλων, η ακτινογραφία θώρακος (CXR) και η αξονική τομογραφία (CT). Τα προγράμματα διαλογής με τη χρήση CXR ή κυτταρολογικών εξετάσεων δεν έχουν επιδείξει οφέλη. Η διαλογή όσων διατρέχουν υψηλό κίνδυνο (καπνιστές ηλικίας 55 έως 79 με πάνω από 30  πακέτα/ έτη ή άτομα με καρκίνο του πνεύμονα στο παρελθόν) με αξονική τομογραφία χαμηλής δόσης ακτινοβολίας μπορεί να μειώσει τις πιθανότητες θανάτου από καρκίνο του πνεύμονα κατά απόλυτο ποσοστό 0,3% (και κατά σχετικό ποσοστό 20%). Υψηλό είναι, ωστόσο, το ποσοστό των ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων, τα οποία μπορεί να συνεπάγονται μη αναγκαίες επεμβάσεις καθώς και σημαντική οικονομική επιβάρυνση. Σε κάθε αληθώς θετικό αποτέλεσμα αντιστοιχούν περισσότερα από 19 ψευδώς θετικά αποτελέσματα. Στις δυνητικές επιπτώσεις της διαλογής συγκαταλέγεται και η έκθεση στην ακτινοβολία.
==Αντιμετώπιση==
Η θεραπευτική αγωγή για τον καρκίνο του πνεύμονα εξαρτάται από τον ακριβή τύπο των καρκινικών κυττάρων, το βαθμό εξάπλωσής του και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Στις συνήθεις θεραπείες περιλαμβάνονται η ανακουφιστική φροντίδα, η χειρουργική επέμβαση, η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία.
===Χειρουργική επέμβαση===
Δείγμα 
Εάν οι εξετάσεις επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (NSCLC), ακολουθεί η εκτίμηση του σταδίου για να προσδιοριστεί αν η βλάβη είναι εντοπισμένη και επιδέχεται χειρουργική επέμβαση ή αν έχει εξαπλωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην αντιμετωπίζεται χειρουργικά. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται η αξονική τομογραφία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων. Εάν υπάρχει υποψία προσβολής των μεσοθωρακικών λεμφαδένων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεσοθωρακοσκόπηση για τη λήψη λεμφαδενικού δείγματος και για την υποστήριξη της σταδιοποίησης. Οι εξετάσεις αίματοςκαι τα τεστ πνευμονικής λειτουργίας χρησιμοποιούνται για να εκτιμηθεί αν ο ασθενής είναι σε αρκετά καλή κατάσταση για να υποβληθεί σε επέμβαση. Εάν τα τεστ πνευμονικής λειτουργίας δείξουν μικρό εφεδρικό αναπνευστικό όγκο, η χειρουργική επέμβαση ενδέχεται να μην αποτελεί δυνατή λύση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις του πρώιμου NSCLC, η θεραπεία που επιλέγεται είναι η χειρουργική αφαίρεση ενός λοβού του πνεύμονα (λοβεκτομή). Σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για πλήρη λοβεκτομή, είναι δυνατή η εκτομή μικρότερου τμήματος του λοβού (σφηνοειδής εκτομή). Ωστόσο, η σφηνοειδής εκτομή ενέχει υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής απ' ό,τι η λοβεκτομή. Η βραχυθεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο στο περιθώριο της σφηνοειδούς εκτομής μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής.Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις όπου πραγματοποιείται ολική αφαίρεση πνεύμονα (πνευμονεκτομή). Η βίντεο-υποβοηθούμενη θωρακοσκοπική χειρουργική (VATS) και η λοβεκτομή VATS είναι τεχνικές που υιοθετούν μια ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση για τη χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα. Η VATS λοβεκτομή είναι εξίσου αποτελεσματική με εκείνη της συμβατικής ανοιχτής θωρακοτομής, με λιγότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές.
Για το μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (SCLC) χρησιμοποιούνται συνήθως η χημειοθεραπεία ή/και η ακτινοθεραπεία. Σήμερα, ωστόσο, επανεκτιμάται ο ρόλος της χειρουργικής παρέμβασης για τον SCLC. Στην περίπτωση του SCLC σε πρώιμο στάδιο, η χειρουργική επέμβαση θα μπορούσε να βελτιώσει τα αποτελέσματα σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.
===Ακτινοθεραπεία===
Η ακτινοθεραπεία χορηγείται συνήθως σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς σε ασθενείς με NSCLC που κρίνονται ακατάλληλοι για χειρουργείο. Αυτή η μορφή θεραπείας με υψηλή δόση ακτινοβολίας ονομάζεται ριζική ακτινοθεραπεία. Μια εξέλιξη αυτής της τεχνικής είναι και η συνεχής υπερκλασματοποιημένη ακτινοθεραπεία (CHART), κατά την οποία χορηγείται υψηλή δόση ακτινοβολίας για μικρό χρονικό διάστημα. Η μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία στη θωρακική περιοχή θα πρέπει γενικά να αποφεύγεται μετά από χειρουργική επέμβαση που πραγματοποιείται με πρόθεση ίασης του NSCLC. Η μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία θα μπορούσε να ωφελήσει ορισμένους ασθενείς με μετάσταση N2 στους μεσοθωρακικούς λεμφαδένες.
Για δυνητικά ιάσιμα περιστατικά SCLC συνιστάται συχνά η ακτινοθεραπεία σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία.
Εάν η ανάπτυξη του καρκίνου αποφράσσει ένα μικρό τμήμα του βρόγχου, μπορεί να χορηγηθεί βραχυθεραπεία (εντοπισμένη ακτινοθεραπεία) απευθείας στο εσωτερικό του αεραγωγού για τη διάνοιξη της διόδου.Σε σύγκριση με την ακτινοθεραπεία εξωτερικής δέσμης, η βραχυθεραπεία επιτρέπει τη μείωση του χρόνου της θεραπευτικής αγωγής και της έκθεσης του προσωπικού υγειονομικής περίθαλψης στην ακτινοβολία.
Η προφυλακτική κρανιακή ακτινοβολία (PCI) αποτελεί τύπο ακτινοθεραπείας στον εγκέφαλο, ο οποίος χρησιμοποιείται για τη μείωση του κινδύνου μετάστασης. Η PCI είναι χρησιμότερη στην περίπτωση του καρκίνου SCLC. Όταν η νόσος βρίσκεται σε περιορισμένο στάδιο, η PCI αυξάνει την τριετή επιβίωση από το 15% στο 20%. Σε προχωρημένο στάδιο, η μονοετής επιβίωση αυξάνεται από το 13% στο 27%.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στους τομείς της στόχευσης και της απεικόνισης έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη της στερεοτακτικής ακτινοθεραπείας για την αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα πρώιμου σταδίου. Σε αυτήν τη μορφή ακτινοθεραπείας χορηγούνται υψηλές δόσεις μέσα σε λίγες συνεδρίες με τη χρήση τεχνικών στερεοτακτικής στόχευσης. Χρησιμοποιείται πρωτίστως σε ασθενείς που είναι ακατάλληλοι για χειρουργείο λόγω ιατρικής συννοσηρότητας.
Τόσο στους ασθενείς με NSCLC όσο και σε εκείνους με SCLC, μπορεί να επιστρατεύεται ακτινοβολία μικρών δόσεων στον θώρακα για τον έλεγχο των συμπτωμάτων (ανακουφιστική ακτινοθεραπεία).
===Χημειοθεραπεία===
Η χημειοθεραπευτική αγωγή εξαρτάται από τον τύπο του όγκου. Ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (SCLC), από τα σχετικά πρώιμα στάδια της νόσου ακόμα, αντιμετωπίζεται πρωταρχικά με χημειοθεραπεία και ακτινοβολία. Συνηθέστερη στον SCLC είναι η χρήση σισπλατίνης και ετοποσίδης. Χρησιμοποιούνται επίσης συνδυαστικά σχήματα με καρβοπλατίνη, γεμσιταβίνη,πακλιταξέλη, βινορελβίνη, τοποτεκάνη και ιρινοτεκάνη. Στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC), η χημειοθεραπεία αυξάνει την επιβίωση και χρησιμοποιείται ως θεραπευτική αγωγή πρώτης γραμμής, με την προϋπόθεση ότι το άτομο είναι σε καλή γενική κατάσταση για να δεχθεί τη θεραπεία. Κατά κανόνα χρησιμοποιούνται δυο φαρμακευτικές ουσίες, μία από τις οποίες έχει συχνά ως βάση την πλατίνα (είτε σισπλατίνη είτε καρβοπλατίνη). Άλλες φαρμακευτικές ουσίες που συνήθως χρησιμοποιούνται είναι η γεμσιταβίνη, η πακλιταξέλη, η δοσεταξέλη, η πεμετρεξέδη, η ετοποσίδη και η βινορελβίνη.
Η επικουρική χημειοθεραπεία αφορά την χρήση χημειοθεραπείας ύστερα από εμφανώς θεραπευτική χειρουργική επέμβαση με σκοπό τη βελτίωση του αποτελέσματος. Στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ), λαμβάνονται δείγματα από κοντινούς λεμφαδένες κατά τη διάρκεια της επέμβασης για να διευκολυνθεί η σταδιοποίηση. Αν επιβεβαιωθεί καρκίνος σε στάδιο II ή III, η επικουρική χημειοθεραπεία βελτιώνει την επιβίωση κατά 5% στα πέντε χρόνια.Ο συνδυασμός βινορελμπίνης και σισπλατίνης είναι πιο αποτελεσματικός σε σύγκριση με παλαιότερες αγωγές. Η επικουρική χημειοθεραπεία σε ασθενείς με καρκίνο στο στάδιο IB είναι αμφιλεγόμενη, καθώς οι κλινικές δοκιμές δεν έχουν καταδείξει ξεκάθαρα οφέλη ως προς την επέκταση της ζωής. Δοκιμές της προεγχειρητικής χημειοθεραπείας (προεγχειρητική χημειοθεραπεία) σε αφαιρέσιμο ΜΜΚΠ δεν έχουν καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα.
===Ανακουφιστική φροντίδα===
Στους ασθενείς που βρίσκονται σε καταληκτικό στάδιο, μπορεί να ενδείκνυται η κατ’ οίκον νοσηλεία και ανακουφιστική φροντίδα. Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει την περαιτέρω εξέταση των διαθέσιμων επιλογών θεραπείας και παρέχει την ευκαιρία να διαμορφωθούν καλοζυγισμένες αποφάσεις  για την αποφυγή μη βοηθητικών, δαπανηρών θεραπειών στο καταληκτικό στάδιο της ζωής.
Η χημειοθεραπεία μπορεί να συνδυαστεί με την ανακουφιστική φροντίδα για την αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ. Σε προχωρημένες περιπτώσεις, η κατάλληλη χημειοθεραπεία βελτιώνει τον μέσο όρο επιβίωσης καθώς και την ποιότητα ζωής έναντι της παροχής μόνο υποστηρικτικής φροντίδας. Με καλή φυσική κατάσταση, η συνέχιση της χημειοθεραπείας κατά την ανακουφιστική φροντίδα σε ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα επεκτείνει τη ζωή κατά 1,5 με 3 μήνες, ανακουφίζει από τα συμπτώματα και βελτιώνει την ποιότητα της ζωής, ενώ με τις σύγχρονες ουσίες παρατηρούνται καλύτερα αποτελέσματα. Η επιστημονική ομάδα NSCLC Meta-Analyses Collaborative Group συστήνει όπως σε περίπτωση που ο ασθενής επιθυμεί και μπορεί να αντέξει την αγωγή να εξετάζεται η χρήση χημειοθεραπείας και όταν ο ΜΜΚΠ βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο.
==Πρόγνωση==
Outcomes in lung cancer according to clinical stage
Clinical stage	Five-year survival (%)       	Five-year survival (%)
Clinical stage	Non-small cell lung carcinoma	Small cell lung carcinoma
IA            	50                           	38
IB            	47                           	21
IIA           	36                           	38
IIB           	26                           	18
IIIA          	19                           	13
IIIB          	7                            	9
IV            	2                            	1
Η πρόγνωση επιβίωσης είναι γενικά χαμηλή. Στο σύνολο των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα, 15% ζουν για πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση. Συχνά, η ασθένεια βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο όταν γίνεται η διάγνωση. Όταν παρουσιάζονται οι ασθενείς, 30–40% των περιπτώσεων ΜΜΚΠ είναι στο στάδιο IV, ενώ όσον αφορά τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ) το ποσοστό που βρίσκεται στο στάδιο IV ανέρχεται στο 60%.
Οι προγνωστικοί παράγοντες στον ΜΜΚΠ περιλαμβάνουν την παρουσία ή απουσία πνευμονικών συμπτωμάτων, το μέγεθος του όγκου, την (ιστολογία) του τύπου κυττάρου, τον βαθμό εξάπλωσης, τη (στάδιο) και τις μεταστάσεις σε πολλαπλούς λεμφαδένες, καθώς και την αγγειακή διήθηση. Στους ασθενείς που βρίσκονται σε μη εγχειρίσιμη κατάσταση, τα αποτελέσματα είναι χειρότερα σε όσους έχουν χαμηλή κατάσταση απόδοσης και παρουσιάζουν απώλεια βάρους που υπερβαίνει το 10%.
 Στους προγνωστικούς παράγοντες για τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνονται η κατάσταση απόδοσης, το φύλο, το στάδιο της ασθένειας, και η συμμετοχή που έχει το κεντρικό νευρικό σύστημα ή το ήπαρ κατά τη διάγνωση.
Όσον αφορά τον ΜΜΚΠ, η καλύτερη πρόγνωση επιβίωσης επιτυγχάνεται με την πλήρη χειρουργική αφαίρεση του καρκινώματος στο στάδιο IA της ασθένειας, με ποσοστό μέχρι 70% να επιβιώνει για πέντε χρόνια. Όσον αφορά τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ), το συνολικό ποσοστό των ασθενών που επιβιώνει για πέντε χρόνια είναι περίπου 5%. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης σε ασθενείς με ΜΚΠ σε προχωρημένο στάδιο είναι κατά μέσο όρο κάτω από 1%. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης για μη προχωρημένα στάδια της ασθένειας είναι οι 20 μήνες, με την επιβίωση για πέντε χρόνια να κυμαίνεται στο 20%.
Σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου των Η.Π.Α., η διάμεση ηλικία κατά τη διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τα 70 χρόνια,SEER data (SEER.cancer.gov)Median Age of Cancer Patients at Diagnosis 2002-2003 και η διάμεση ηλικία κατά τον θάνατο είναι τα 72 χρόνια.SEER data (SEER.cancer.gov)Median Age of Cancer Patients at Death 2002-2006 Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα άτομα με ιατρική ασφάλιση είναι πιθανότερο να έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
==Επιδημιολογία==
Παγκοσμίως, ο καρκίνος του πνεύμονα είναι ο πιο συνηθισμένος καρκίνος τόσο από άποψη συχνότητας εμφάνισης όσο και θνησιμότητας. Το 2008, καταγράφηκαν 1,61 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις και 1,38 εκατομμύρια θάνατοι λόγω καρκίνου του πνεύμονα. Τα ψηλότερα ποσοστά παρουσιάζονται στην Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική. Η ομάδα πληθυσμού που είναι πιο πιθανόν να αναπτύξει καρκίνο του πνεύμονα είναι τα άτομα άνω των 50 χρονών που είναι ή υπήρξαν καπνιστές. Σε αντίθεση με τα ποσοστά θνησιμότητας στους άντρες, τα οποία άρχισαν να μειώνονται εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια, τα ποσοστά θνησιμότητας στις γυναίκες με καρκίνο του πνεύμονα παρουσιάζουν αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες, και μόλις πρόσφατα άρχισαν να σταθεροποιούνται. Στις ΗΠΑ, ο κίνδυνος εφ’όρου ζωής εκδήλωσης καρκίνου του πνεύμονα είναι 8% στους άντρες και 6% στις γυναίκες.
Για κάθε 3–4 εκατομμύρια τσιγάρα που καπνίζονται, καταγράφεται ένας θάνατος από καρκίνο του πνεύμονα. Η επίδραση των μεγάλων καπνοβιομηχανιών γνωστών και ως "Big Tobacco" παίζει σημαντικό ρόλο στην κουλτούρα του καπνίσματος. Οι νεαροί μη καπνιστές που παρακολουθούν διαφημίσεις είναι πιο πιθανόν ν’ αρχίσουν το κάπνισμα. Το παθητικό κάπνισμα ολοένα και περισσότερο αναγνωρίζεται ως παράγοντας κινδύνου για τον καρκίνο του πνεύμονα, οδηγώντας σε πολιτικές παρεμβάσεις για τη μείωση της ανεπιθύμητης έκθεσης των μη καπνιστών στον καπνό από τα τσιγάρα των άλλων. Οι εκπομπές ρύπων από αυτοκίνητα, εργοστάσια και ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς αποτελούν επίσης πιθανούς κινδύνους.
Στην ανατολική Ευρώπη καταγράφεται η ψηλότερη θνησιμότητα από καρκίνο του πνεύμονα στους άντρες, ενώ η βόρεια Ευρώπη και οι ΗΠΑ έχουν την ψηλότερη θνησιμότητα στις γυναίκες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο καρκίνος του πνεύμονα εμφανίζεται συχνότερα στους έγχρωμους άντρες και γυναίκες.National Cancer Institute; SEER stat fact sheets: Lung and Bronchus. Surveillance Epidemiology and End Results. 2010 Τα ποσοστά καρκίνου του πνεύμονα είναι επί του παρόντος χαμηλότερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Με την αύξηση του καπνίσματος στις αναπτυσσόμενες χώρες, τα ποσοστά αναμένεται να αυξηθούν μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια, ιδίως στην Κίνα  και την Ινδία.
Από τη δεκαετία του 1960, τα ποσοστά αδενοκαρκινώματος του πνεύμονα άρχισαν ν’ αυξάνονται σε σχέση με τα ποσοστά καρκίνων άλλου είδους. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην εμφάνιση των τσιγάρων με φίλτρο. Η χρήση φίλτρων αφαιρεί τα μεγαλύτερα μόρια του καπνού, μειώνοντας επομένως την απόθεση στους μεγαλύτερους αεραγωγούς. Ωστόσο, ο καπνιστής πρέπει να εισπνέει πιο βαθιά για να λαμβάνει την ίδια ποσότητα νικοτίνης, γεγονός που αυξάνει την απόθεση μορίων στους μικρούς αεραγωγούς όπου τείνει να δημιουργείται το αδενοκαρκίνωμα.  Η συχνότητα εμφάνισης του αδενοκαρκινώματος του πνεύμονα εξακολουθεί ν’ αυξάνεται.
==Ιστορία==
Ο καρκίνος του πνέυμονα ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο πριν από την έλευση του καπνίσματος — δεν είχε αναγνωριστεί καν ως διακριτή ασθένεια μέχρι το 1761. Διάφορες πτυχές του καρκίνου του πνεύμονα περιγράφηκαν περαιτέρω το 1810.Οι κακοήθεις όγκοι του πνεύμονα αντιστοιχούσαν μόλις στο 1% όλων των καρκίνων που είχαν εντοπιστεί σε αυτοψίες το 1878, αλλά ανήλθαν στο 10–15% μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1900. Τα καταγεγραμμένα  περιστατικά στην ιατρική βιβλιογραφία αριθμούσαν μόλις 374 παγκοσμίως το 1912,αλλά μια αναθεώρηση των αυτοψιών κατέδειξε ότι τα περιστατικά του καρκίνου του πνεύμονα είχαν αυξηθεί από 0,3% το 1852 στο 5,66% το 1952. Στη Γερμανία το 1929, ο γιατρός Fritz Lickint εντόπισε τη διασύνδεση μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου του πνεύμονα, γεγονός το οποίο οδήγησε σ’ ένα επιθετικό αντικαπνιστική εκστρατεία. Η Μελέτη Βρετανών Γιατρών, που δημοσιεύθηκε τη δεκαετία του 1950, παρείχε τα πρώτα τεκμηριωμένα επιδημιολογικά στοιχεία για τη σχέση μεταξύ του καρκίνου του πνεύμονα και του καπνίσματος. Ως αποτέλεσμα, το 1964 ο Γενικός Χειρούργος των Ηνωμένων Πολιτειών συστήνει στους καπνιστές να σταματήσουν το κάπνισμα.
Η διασύνδεση με το αέριο ραδόνιο εντοπίστηκε αρχικά στους μεταλλωρύχους στα Όρη Όρε κοντά στο Σνέεμπεργκ, Σαξωνία. Εκεί υπάρχουν ορυχεία για ασήμι από το 1470, τα οποία είναι πλούσια σε ουράνιο, συνοδευόμενο από ράδιο και αέριο ραδόνιο. Οι μεταλλωρύχοι ανέπτυσσαν σε δυσανάλογα ποσοστά παθήσεις του πνεύμονα, οι οποίες τελικά αναγνωρίστηκαν ως καρκίνος του πνεύμονα τη δεκαετία του 1870. Παρά την ανακάλυψη αυτή, οι μεταλλευτικές εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι και τη δεκαετία του 1950, λόγω των αναγκών της ΕΣΣΔ σε ουράνιο. Το ραδόνιο επιβεβαιώθηκε ως αιτία καρκίνου του πνεύμονα τη δεκαετία του 1960.
Η πρώτη επιτυχής πνευμονεκτομή για καρκίνο του πνεύμονα πραγματοποιήθηκε το 1933. Η ανακουφιστική ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1940. Η ριζική ακτινοθεραπεία, η οποία χρησιμοποιήθηκε αρχικά τη δεκαετία του 1950, ήταν μια απόπειρα χρήσης μεγαλύτερων δόσεων ακτινοβολίας σε καρκινοπαθείς που βρίσκονταν στο αρχικό στάδιο της ασθένειας αλλά δεν ήταν κατάλληλοι για χειρουργική επέμβαση. Το 1997, η συνεχής υπερκλασματοποιημένη επιταχυνόμενη ακτινοθεραπεία (CHART) θεωρήθηκε ως πιο εξελιγμένη μέθοδος σε σύγκριση με τη συμβατική ριζική ακτινοθεραπεία. Όσον αφορά τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, οι αρχικές απόπειρες τη δεκαετία του 1960 για χειρουργική αφαίρεση  και ριζική ακτινοθεραπεία ήταν ανεπιτυχείς. Τη δεκαετία του 1970, αναπτύχθηκαν επιτυχή προγράμματα χημειοθεραπείας.
==Παραπομπές==
thread_title: New translation

message: Στις ενδείξεις και τα συμπτώματα που μπορεί να παραπέμπουν σε καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνονται:
* συμπτώματα στην αναπνοή: βήχας, βήχας με αίμα, συριγμός ή δυσκολία στην αναπνοή
* συστημικά συμπτώματα: απώλεια βάρους, πυρετός, παραμόρφωση του σχήματος των νυχιών στα χέρια ή κόπωση
* συμπτώματα που οφείλονται σε τοπική πίεση: πόνος στο στήθος, πόνος στα οστά, σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας, δυσκολία στην κατάποση
Εάν ο καρκίνος αναπτυχθεί στον αεραγωγό, μπορεί να εμποδίζει τη ροή του αέρα, προκαλώντας δυσκολίες στην αναπνοή. Η αναπνευστική δυσχέρεια μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση εκκρίσεων πίσω από την απόφραξη και προδιάθεση για πνευμονία.
Ανάλογα με το είδος του όγκου, τα επονομαζόμενα παρανεοπλασματικά φαινόμενα μπορεί να γεννήσουν υπόνοιες για την ύπαρξη της νόσου. Στον καρκίνο του πνεύμονα, στα παραπάνω φαινόμενα μπορεί να περιλαμβάνονται το μυασθενικό-μυοπαθητικό σύνδρομο Lambert-Eaton (μυϊκή αδυναμία οφειλόμενη σε αυτοαντισώματα), η υπερασβεστιαιμία ή το σύνδρομο ακατάλληλης έκκρισης αντιδιουρητικής ορμόνης (SIADH). Οι όγκοι στο ανώτερο τμήμα του πνεύμονα, γνωστοί ως όγκοι(-ος) του Pancoast, μπορεί να προσβάλουν το τοπικό τμήμα του συμπαθητικού νευρικού συστήματος και να οδηγήσουν σε σύνδρομο Horner (βλεφαρόπτωση και σμίκρυνση της κόρης του ματιού), καθώς και σε βλάβες στο βραχιόνιο πλέγμα.
Πολλά από τα συμπτώματα του καρκίνου του πνεύμονα (ανορεξία, απώλεια βάρους, πυρετός, κόπωση) δεν είναι σαφή. Σε πολλά άτομα, ο καρκίνος έχει ήδη εξαπλωθεί πέρα από το αρχικά προσβαλλόμενο σημείο, όταν πια εκδηλώσουν συμπτώματα και αναζητήσουν ιατρική βοήθεια. Στα συνήθη σημεία εξάπλωσης περιλαμβάνεται ο εγκέφαλος, τα οστά, ο/οι επινεφριδικός(-οί) αδένας(-ες), ο δεύτερος πνεύμονας, το συκώτι, το περικάρδιο και το/τα νεφρό(-α). Ποσοστό περίπου 10% των ατόμων με καρκίνο του πνεύμονα δεν παρουσιάζουν συμπτώματα κατά τη διάγνωση• οι καρκίνοι αυτοί ανιχνεύονται κατά σύμπτωση στις ακτινογραφίες θώρακα, που διενεργούνται στα πλαίσια εξετάσεων ρουτίνας.
thread_title: Ενδείξεις και συμπτώματα

message: Ο καρκίνος αναπτύσσεται μετά από γενετικές βλάβες στο DNA. Η γενετική βλάβη επηρεάζει τις κανονικές λειτουργίες του κυττάρου, όπως και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο (απόπτωση) και την επανόρθωση του DNA. Όσο περισσότερες βλάβες συσσωρεύονται, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος για καρκίνο.
===Κάπνισμα=== 
 
Το κάπνισμα, και ιδίως του τσιγάρου, αποτελεί μακράν το κύριο αίτιο καρκίνου του πνεύμονα. Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει πάνω από 60 γνωστές καρκινογόνες ουσίες, όπως ραδιοϊσότοπα από τη διαδικασία διάσπασης του [[ραδόνιο|ραδονίου], νιτροσαμίνη και βενζοπυρένιο. Επιπρόσθετα, η νικοτίνη φαίνεται να καταστέλλει την ανοσολογική απόκριση του εκτεθειμένου ιστού σε καρκινικές νεοπλασίες. Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, κατά τη διάρκεια του έτους 2000, το 90% των θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα στους άνδρες έχει αποδοθεί στο κάπνισμα (70% για τις γυναίκες). Το κάπνισμα ευθύνεται για το 80–90% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα. 
Παθητικό κάπνισμα— η εισπνοή του καπνού τρίτων συνιστά μία από τις αιτίες καρκίνου του πνεύμονα σε μη καπνιστές. Ως «παθητικός καπνιστής» χαρακτηρίζεται κάποιος που ζει ή εργάζεται μαζί με έναν καπνιστή. Μελέτες στις ΗΠΑ,* την Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο, και την Αυστραλία κατέδειξαν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο σε άτομα που εκτίθενται σε παθητικό κάπνισμα. Τα άτομα που συζούν με κάποιον καπνιστή διατρέχουν κατά 20–30% αυξημένο κίνδυνο, ενώ τα άτομα που εργάζονται σε περιβάλλον δευτερογενούς καπνίσματος διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο κατά 16–19%. Έρευνες στο παράπλευρο ρεύμα καπνού του τσιγάρου καταδεικνύουν ότι είναι πιο επικίνδυνο από το ενεργητικό κάπνισμα. Το παθητικό κάπνισμα ευθύνεται για περίπου 3.400 θανάτους από καρκίνο του πνεύμονα κάθε χρόνο στις ΗΠΑ.
===Αέριο ραδόνιο===
Το ραδόνιο είναι ένα άχρωμο και άοσμο αέριο που παράγεται από τη διάσπαση του ραδιενεργού ραδίου, που με τη σειρά του είναι το προϊόν διάσπασης του ουρανίου, το οποίο βρίσκεται στον φλοιό της Γης. Τα προϊόντα διάσπασης της ακτινοβολίας προκαλούν ιονισμό του γενετικού υλικού, καθώς και επακόλουθες μεταλλάξεις που μερικές φορές μπορεί να είναι καρκινογόνες. Το ραδόνιο είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία καρκίνου του πνεύμονα στις ΗΠΑ, μετά το κάπνισμα. Ο κίνδυνος αυξάνεται αναλογικά κατά 8–16% για κάθε αύξηση στη συγκέντρωση του ραδονίου κατά 100 Bq/m³.Τα επίπεδα αέριου ραδονίου ποικίλουν ανάλογα με την τοποθεσία και τη σύνθεση των πετρωμάτων και του υποκείμενου εδάφους. Για παράδειγμα, σε περιοχές όπως η Κορνουάλη στο Ηνωμένο Βασίλειο (όπου τα υποστρώματα του εδάφους έχουν σα βάση τον γρανίτη), το αέριο ραδόνιο συνιστά σημαντικό πρόβλημα και επιβάλλεται να χρησιμοποιούνται ανεμιστήρες για τον αερισμό των κτιρίων, προκειμένου να μειώνονται οι συγκεντρώσεις αέριου ραδονίου. Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA) εκτιμά ότι 1 στα 15 σπίτια στις ΗΠΑ εμφανίζει ποσοστά ραδονίου πάνω από το επιτρεπόμενο όριο των 4 picocurie ανά λίτρο (pCi/l) (148 Bq/m³).
===Αμίαντος===
Ο αμίαντος μπορεί να προκαλέσει διάφορες ασθένειες στους πνεύμονες, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του πνεύμονα. Το κάπνισμα και ο αμίαντος έχουν συνεργική δράση στο σχηματισμό καρκίνου του πνεύμονα. Ο αμίαντος μπορεί επίσης να προκαλέσει καρκίνο του υπεζωκότα, που ονομάζεται μεσοθηλίωμα (και είναι διαφορετικός από τον καρκίνο του πνεύμονα). 
===Ατμοσφαιρική ρύπανση===
Η ατμοσφαιρική ρύπανση έχει περιορισμένη επίδραση στην αύξηση του κινδύνου για καρκίνο του πνεύμονα. Τα λεπτόκοκκα σωματίδια (PM2.5), καθώς και τα θειικά αερολύματα που απελευθερώνονται από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, συσχετίζονται με ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο. Όσον αφορά το διοξείδιο του αζώτου, μια στοιχειώδης αύξηση 10 μερών ανά δισεκατομμύριο αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου των πνευμόνων κατά 14%.ref></ref> Υπολογίζεται ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για το 1–2% των καρκίνων του πνεύμονα.
Σε προκαταρκτικά πορίσματα υποστηρίζεται η άποψη ότι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για καρκίνο του πνεύμονα από τη ρύπανση του αέρα σε εσωτερικούς χώρους που οφείλεται στην καύση ξύλου, κάρβουνου, κοπριάς ή κατάλοιπων καλλιεργειών για το μαγείρεμα και τη θέρμανση. Οι γυναίκες που εκτίθενται σε αναθυμιάσεις άνθρακα σε εσωτερικούς χώρους διατρέχουν περίπου διπλάσιο κίνδυνο, ενώ μια σειρά υποπροϊόντων καύσης βιομάζας θεωρούνται γνωστά ή ύποπτα καρκινογόνα. Ο κίνδυνος αυτός επηρεάζει περίπου 2,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο και πιστεύεται ότι ευθύνεται για το 1,5% των θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα.
===Γενετική===
Υπολογίζεται ότι 8 με 14% των καρκίνων του πνεύμονα αποδίδεται σε κληρονομικούς παράγοντες. Ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 2,4 φορές σε συγγενείς ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα. Αυτό πιθανόν να οφείλεται σε κάποιον συνδυασμό γονιδίων.
===Άλλα αίτια===
Πολλές άλλες ουσίες, μερικά επαγγέλματα καθώς και η έκθεση σε ορισμένους περιβαλλοντικούς παράγοντες έχουν συνδεθεί με τον καρκίνο του πνεύμονα. Σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό για την Έρευνα του Καρκίνου (IARC) υπάρχουν επαρκή στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι παρακάτω παράγοντες ευνοούν την καρκινογένεση στους πνεύμονες:
*Ορισμένα μέταλλα (όπως η παραγωγή αλουμινίου, το κάδμιο , οι ενώσεις του καδμίου, το χρώμιο, οι ενώσεις του εξασθενούς χρωμίου [Cr (VI)], το βηρύλλιο και οι ενώσεις βηρυλλίου, η χύτευση σιδήρου και χάλυβα, οι ενώσεις νικελίου, το αρσενικό, οι ανόργανες ενώσεις του αρσενικού και η υπόγεια εξόρυξη αιματίτη) 
*Ορισμένα προϊόντα καύσης (όπως η ατελής καύση, ο άνθρακας (οι εκπομπές από την καύση άνθρακα σε εσωτερικούς χώρους), η αεριοποίηση του άνθρακα, η πισσάσφαλτος, η παραγωγή οπτάνθρακα, η αιθάλη, τα καυσαέρια πετρελαιοκινητήρων) 
*Η ιονίζουσα ακτινοβολία (όπως η ακτινοβολία χ, το ραδόνιο-222 και τα προϊόντα διάσπασής του, η ακτινοβολία γ, το πλουτώνιο)
* Ορισμένα τοξικά αέρια (όπως ο μεθυλαιθέρας (τεχνικής καθαρότητας), ο διχλωρομεθυλαιθέρας, ο θειούχος υπερίτης, το μείγμα MOPP (μείγμα βινκριστίνης-πρεδνισόνης-αζωτούχου υπερίτη και προκαρβαζίνης), οι αναθυμιάσεις βαφών)
* Η παραγωγή καουτσούκ και η κρυσταλλική σκόνη χαλαζία
thread_title: Αίτια

message: Το κάπνισμα, και ιδίως του τσιγάρου, αποτελεί μακράν το κύριο αίτιο καρκίνου του πνεύμονα. Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει πάνω από 60 γνωστές καρκινογόνες ουσίες, όπως ραδιοϊσότοπα από τη διαδικασία διάσπασης του [[ραδόνιο|ραδονίου], νιτροσαμίνη και βενζοπυρένιο. Επιπρόσθετα, η νικοτίνη φαίνεται να καταστέλλει την ανοσολογική απόκριση του εκτεθειμένου ιστού σε καρκινικές νεοπλασίες. Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, κατά τη διάρκεια του έτους 2000, το 90% των θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα στους άνδρες έχει αποδοθεί στο κάπνισμα (70% για τις γυναίκες). Το κάπνισμα ευθύνεται για το 80–90% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα. 
Παθητικό κάπνισμα— η εισπνοή του καπνού τρίτων συνιστά μία από τις αιτίες καρκίνου του πνεύμονα σε μη καπνιστές. Ως «παθητικός καπνιστής» χαρακτηρίζεται κάποιος που ζει ή εργάζεται μαζί με έναν καπνιστή. Μελέτες στις ΗΠΑ,* την Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο, και την Αυστραλία κατέδειξαν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο σε άτομα που εκτίθενται σε παθητικό κάπνισμα. Τα άτομα που συζούν με κάποιον καπνιστή διατρέχουν κατά 20–30% αυξημένο κίνδυνο, ενώ τα άτομα που εργάζονται σε περιβάλλον δευτερογενούς καπνίσματος διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο κατά 16–19%. Έρευνες στο παράπλευρο ρεύμα καπνού του τσιγάρου καταδεικνύουν ότι είναι πιο επικίνδυνο από το ενεργητικό κάπνισμα. Το παθητικό κάπνισμα ευθύνεται για περίπου 3.400 θανάτους από καρκίνο του πνεύμονα κάθε χρόνο στις ΗΠΑ.
thread_title: Κάπνισμα

message: Το ραδόνιο είναι ένα άχρωμο και άοσμο αέριο που παράγεται από τη διάσπαση του ραδιενεργού ραδίου, που με τη σειρά του είναι το προϊόν διάσπασης του ουρανίου, το οποίο βρίσκεται στον φλοιό της Γης. Τα προϊόντα διάσπασης της ακτινοβολίας προκαλούν ιονισμό του γενετικού υλικού, καθώς και επακόλουθες μεταλλάξεις που μερικές φορές μπορεί να είναι καρκινογόνες. Το ραδόνιο είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία καρκίνου του πνεύμονα στις ΗΠΑ, μετά το κάπνισμα. Ο κίνδυνος αυξάνεται αναλογικά κατά 8–16% για κάθε αύξηση στη συγκέντρωση του ραδονίου κατά 100 Bq/m³.Τα επίπεδα αέριου ραδονίου ποικίλουν ανάλογα με την τοποθεσία και τη σύνθεση των πετρωμάτων και του υποκείμενου εδάφους. Για παράδειγμα, σε περιοχές όπως η Κορνουάλη στο Ηνωμένο Βασίλειο (όπου τα υποστρώματα του εδάφους έχουν σα βάση τον γρανίτη), το αέριο ραδόνιο συνιστά σημαντικό πρόβλημα και επιβάλλεται να χρησιμοποιούνται ανεμιστήρες για τον αερισμό των κτιρίων, προκειμένου να μειώνονται οι συγκεντρώσεις αέριου ραδονίου. Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA) εκτιμά ότι 1 στα 15 σπίτια στις ΗΠΑ εμφανίζει ποσοστά ραδονίου πάνω από το επιτρεπόμενο όριο των 4 picocurie ανά λίτρο (pCi/l) (148 Bq/m³).
thread_title: Αέριο ραδόνιο

message: Ο αμίαντος μπορεί να προκαλέσει διάφορες ασθένειες στους πνεύμονες, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του πνεύμονα. Το κάπνισμα και ο αμίαντος έχουν συνεργική δράση στο σχηματισμό καρκίνου του πνεύμονα. Ο αμίαντος μπορεί επίσης να προκαλέσει καρκίνο του υπεζωκότα, που ονομάζεται μεσοθηλίωμα (και είναι διαφορετικός από τον καρκίνο του πνεύμονα).
thread_title: Αμίαντος

message: Η ατμοσφαιρική ρύπανση έχει περιορισμένη επίδραση στην αύξηση του κινδύνου για καρκίνο του πνεύμονα. Τα λεπτόκοκκα σωματίδια (PM2.5), καθώς και τα θειικά αερολύματα που απελευθερώνονται από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, συσχετίζονται με ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο. Όσον αφορά το διοξείδιο του αζώτου, μια στοιχειώδης αύξηση 10 μερών ανά δισεκατομμύριο αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου των πνευμόνων κατά 14%.ref></ref> Υπολογίζεται ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για το 1–2% των καρκίνων του πνεύμονα.
Σε προκαταρκτικά πορίσματα υποστηρίζεται η άποψη ότι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για καρκίνο του πνεύμονα από τη ρύπανση του αέρα σε εσωτερικούς χώρους που οφείλεται στην καύση ξύλου, κάρβουνου, κοπριάς ή κατάλοιπων καλλιεργειών για το μαγείρεμα και τη θέρμανση. Οι γυναίκες που εκτίθενται σε αναθυμιάσεις άνθρακα σε εσωτερικούς χώρους διατρέχουν περίπου διπλάσιο κίνδυνο, ενώ μια σειρά υποπροϊόντων καύσης βιομάζας θεωρούνται γνωστά ή ύποπτα καρκινογόνα. Ο κίνδυνος αυτός επηρεάζει περίπου 2,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο και πιστεύεται ότι ευθύνεται για το 1,5% των θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα.
thread_title: Ατμοσφαιρική ρύπανση

message: Υπολογίζεται ότι 8 με 14% των καρκίνων του πνεύμονα αποδίδεται σε κληρονομικούς παράγοντες. Ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 2,4 φορές σε συγγενείς ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα. Αυτό πιθανόν να οφείλεται σε κάποιον συνδυασμό γονιδίων.
thread_title: Γενετική

message: Πολλές άλλες ουσίες, μερικά επαγγέλματα καθώς και η έκθεση σε ορισμένους περιβαλλοντικούς παράγοντες έχουν συνδεθεί με τον καρκίνο του πνεύμονα. Σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό για την Έρευνα του Καρκίνου (IARC) υπάρχουν επαρκή στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι παρακάτω παράγοντες ευνοούν την καρκινογένεση στους πνεύμονες:
*Ορισμένα μέταλλα (όπως η παραγωγή αλουμινίου, το κάδμιο , οι ενώσεις του καδμίου, το χρώμιο, οι ενώσεις του εξασθενούς χρωμίου [Cr (VI)], το βηρύλλιο και οι ενώσεις βηρυλλίου, η χύτευση σιδήρου και χάλυβα, οι ενώσεις νικελίου, το αρσενικό, οι ανόργανες ενώσεις του αρσενικού και η υπόγεια εξόρυξη αιματίτη) 
*Ορισμένα προϊόντα καύσης (όπως η ατελής καύση, ο άνθρακας (οι εκπομπές από την καύση άνθρακα σε εσωτερικούς χώρους), η αεριοποίηση του άνθρακα, η πισσάσφαλτος, η παραγωγή οπτάνθρακα, η αιθάλη, τα καυσαέρια πετρελαιοκινητήρων) 
*Η ιονίζουσα ακτινοβολία (όπως η ακτινοβολία χ, το ραδόνιο-222 και τα προϊόντα διάσπασής του, η ακτινοβολία γ, το πλουτώνιο)
* Ορισμένα τοξικά αέρια (όπως ο μεθυλαιθέρας (τεχνικής καθαρότητας), ο διχλωρομεθυλαιθέρας, ο θειούχος υπερίτης, το μείγμα MOPP (μείγμα βινκριστίνης-πρεδνισόνης-αζωτούχου υπερίτη και προκαρβαζίνης), οι αναθυμιάσεις βαφών)
* Η παραγωγή καουτσούκ και η κρυσταλλική σκόνη χαλαζία
thread_title: Άλλα αίτια

message: Όπως και σε πολλά άλλα είδη καρκίνου, η ανάπτυξη του καρκίνου του πνεύμονα διεγείρεται είτε μέσω της ενεργοποίησης ογκογονιδίων είτε μέσω της απενεργοποίησης ογκοκατασταλτικών γονιδίων.  Πιστεύεται ότι τα ογκογονίδια καθιστούν τους ανθρώπους πιο επιρρεπείς στην ανάπτυξη καρκίνου. Εικάζεται, επίσης, ότι τα πρωτο-ογκογονίδια μετατρέπονται σε ογκογονίδια από τη στιγμή που εκτίθενται σε ορισμένες καρκινογόνες ουσίες. Οι μεταλλάξεις του πρωτο-ογκογονιδίου K-ras ευθύνονται για το 10–30% των περιπτώσεων αδενοκαρκινώματος του πνεύμονα. Ο υποδοχέας του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (epidermal growth factor receptor EGFR) ρυθμίζει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, την απόπτωση, την αγγειογένεση και τη διήθηση του όγκου. Οι μεταλλάξεις και ο πολλαπλασιασμός του EGFR είναι συνήθεις στο μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα και παρέχουν τη βάση για θεραπεία με αναστολείς του EGFR. Το γονίδιο Her2/neu δεν επηρεάζεται τόσο συχνά. Η χρωμοσωμική βλάβη μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της ετεροζυγωτίας. Αυτή η διαδικασία ενδέχεται να απενεργοποιήσει τη λειτουργία των ογκοκατασταλτικών γονιδίων. Βλάβες στα χρωμοσώματα 3p, 5q, 13q και 17p είναι ιδιαίτερα κοινές στο μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα. Το ογκοκατασταλτικό γονίδιο p53 που εντοπίζεται στο χρωμόσωμα 17p επηρεάζεται στο 60-75% των περιπτώσεων. Άλλα γονίδια τα οποία συχνά μεταλλάσσονται ή πολλαπλασιάζονται είναι τα: c-MET, NKX2-1,LKB1, PIK3CA και το BRAF.
===Διάγνωση===
Η ακτινογραφία θώρακος είναι μία από τις πρώτες διερευνητικές εξετάσεις που γίνεται όταν ένα άτομο αναφέρει συμπτώματα που μπορεί να υποδηλώνουν καρκίνο του πνεύμονα. Μέσω της ακτινογραφίας μπορεί να αποκαλυφθεί η ύπαρξη μάζας, διεύρυνση του μεσοθωρακίου (ένδειξη εξάπλωσης στα εκεί λεμφογάγγλια ), ατελεκτασία (σύμπτωση του πνεύμονα), πνευμονική πύκνωση (πνευμονία) ή υπεζωκοτική συλλογή. Η απεικόνιση μέσω υπολογιστικής τομογραφίας χρησιμοποιείται συνήθως για να παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τύπο και την έκταση της ασθένειας. Η βρογχοσκόπηση ή η βιοψία με τη βοήθεια της υπολογιστικής τομογραφίας διενεργείται συχνά για τη λήψη δείγματος του όγκου για ιστοπαθολογική εξέταση.
Ο καρκίνος του πνεύμονα παρουσιάζεται συχνά κατά την εκτίμηση ακτινογραφία θώρακος με τη μορφή μονήρους πνευμονικού όζου. Η διαφορική διάγνωση, ωστόσο, είναι ευρεία. Πολλές άλλες ασθένειες μπορεί να παρουσιάζουν την ίδια εικόνα. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται η φυματίωση, οι μυκητιασικές λοιμώξεις, ο μεταστατικός καρκίνος ή η οργανούμενη πνευμονία. Στα λιγότερο συχνά αίτια του μονήρους πνευμονικού όζου συμπεριλαμβάνονται τα αμαρτώματα, οι βρογχογενείς κύστες, τα αδενώματα, η αρτηριοφλεβική δυσπλασία, το πνευμονικό απόλυμα, οι ρευματοειδείς όζοι, η κοκκιωμάτωση Wegener ή το λέμφωμα. Η διάγνωση της ασθένειας μπορεί να αποτελεί και τυχαίο εύρημα που εμφανίζεται ως μονήρης πνευμονικός όζος σε ακτινογραφία θώρακος ή σε υπολογιστική τομογραφία που μπορεί να διενεργείται για άλλο λόγο.Η οριστική διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα βασίζεται στην ιστολογική εξέταση του ύποπτου για καρκίνο ιστού στο πλαίσιο των κλινικών και ακτινολογικών ευρημάτων.
===Ταξινόμηση===
Προσαρμοσμένη στην ηλικία επίπτωση καρκίνου του πνεύμονα βάσει ιστολογικού τύπου
Ιστολογικός τύπος                                          	επίπτωση ανά 100.000 ετησίως
Όλοι οι τύποι                                              	66.9
Αδενοκαρκίνωμα                                             	22.1
Καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου (ή ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα)	14.4
Μικροκυτταρικό καρκίνωμα                                   	9.8
Ο καρκίνος του πνεύμονα ταξινομείται σύμφωνα με τον ιστολογικό τύπο. Η ταξινόμηση είναι σημαντική για τον προσδιορισμό του τρόπου αντιμετώπισης και για να προβλεφθεί η έκβαση της ασθένειας. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ο καρκίνος του πνεύμονα συνιστά καρκινώματα, δηλαδή κακοήθεις όγκους που προέρχονται από επιθηλιακά κύτταρα. Τα καρκινώματα που πνεύμονα ταξινομούνται βάσει του μεγέθους και της εμφάνισης των καρκινικών κυττάρων τα οποία εξετάζονται από τον ιστοπαθολόγο με τη βοήθεια μικροσκοπίου. Δύο είναι οι ευρείες κατηγορίες: το μη μικροκυτταρικό και το μικροκυτταρικό καρκίνωμα. 
====Μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα====
Οι τρεις κύριοι υπότυποι του μη μικροκυτταρικού καρκινώματος είναι το αδενοκαρκίνωμα, το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (ή καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου) και το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα.
Περίπου 40% των καρκίνων του πνεύμονα είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία συνήθως προέρχονται από περιφερικό ιστό των πνευμόνων. Τα περισσότερα περιστατικά με αδενοκαρκίνωμα σχετίζονται με το κάπνισμα. Ωστόσο, ακόμη και σε άτομα που είχαν καπνίσει λιγότερα από 100 τσιγάρα κατά τη διάρκεια της ζωής τους (κι έχουν χαρακτηριστεί ως "ποτέ καπνιστές"), το αδενοκαρκίνωμα αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή καρκίνου του πνεύμονα. Ένας υπότυπος του αδενοκαρκινώματος, το βρογχοκυψελιδικό καρκίνωμα, συναντάται συχνότερα σε γυναίκες "ποτέ καπνίστριες" και δείχνουν να έχουν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης μακροπρόθεσμα.
Το καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου αφορά περίπου το 30% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Κατά κανόνα εντοπίζεται κοντά στους μεγάλους αεραγωγούς. Στον πυρήνα του όγκου εντοπίζεται συχνά μια κοιλότητα που σχετίζεται μεκυτταρικό θάνατο. Το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα αφορά περίπου το 9% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Ονομάζεται έτσι λόγω του μεγάλου μεγέθους των καρκινικών κυττάρων και επειδή παρουσιάζουν άφθονο κυτταρόπλασμα, μεγάλου μεγέθους πυρήνες και ευδιάκριτους πυρηνίσκους.
====Μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα====
Τα κύτταρα του μικροκυτταρικού καρκινώματος του πνεύμονα (SCLC) φέρουν πυκνά νευροεκκριτικά κοκκία (κυστίδια που περιέχουν νευροενδοκρινικές ορμόνες) και συσχετίζουν έτσι τον όγκο με ενδοκρινικό/παρανεοπλασματικό σύνδρομο. Τα περισσότερα περιστατικά αναπτύσσονται στους μεγάλους αεραγωγούς (στελεχιαίοι και δευτερεύοντες βρόγχοι).Αυτοί οι καρκίνοι αναπτύσσονται γρήγορα και μεθίστανται νωρίς. Στο 60% με 70% των ασθενών εντοπίζεται κατά την αρχική διάγνωση η ύπαρξη μεταστάσεων. Αυτός ο τύπος καρκίνου συνδέεται στενά με το κάπνισμα.
====Άλλοι τύποι====
Οι αναγνωρισμένοι κύριοι ιστολογικοί υπότυποι είναι τέσσερις, ωστόσο σε ορισμένους τύπους μπορεί να εμπεριέχονται διάφοροι υπότυποι. Στους σπάνιους υπότυπους συμπεριλαμβάνονται οι όγκοι των αδένων, οι καρκινοειδείς όγκοι καθώς και αδιαφοροποίητα καρκινώματα.ref name="Harrison" />
====Μετάσταση====
Τυπική ανοσοχρώση σε καρκίνο του πνεύμονα
Ιστολογικός τύπος                                          	Ανοσοχρώση
Καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου (ή ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα)	CK5/6 θετική CK7 αρνητική
Αδενοκαρκίνωμα                                             	CK7 θετική TTF-1 θετική
Mεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα                                  	TTF-1 αρνητική
Μικροκυτταρικό καρκίνωμα                                   	TTF-1 θετική CD56 θετική χρωμογρανίνη θετικήσυναπτοφυσίνη θετική
Ο πνεύμονας αποτελεί συχνή εστία μετάστασης όγκων από άλλα μέρη του σώματος. Οι δευτεροπαθείς καρκίνοι ταξινομούνται βάσει της τοποθεσίας και της προέλευσής τους, π.χ. ο καρκίνος του μαστού που έχει μετασταθεί στον πνεύμονα καλείται μεταστατικός καρκίνος του μαστού. Οι μεταστατικοί όγκοι σε ακτινογραφία θώρακος έχουν συχνά μια χαρακτηριστική στρόγγυλη όψη.
Οι πρωτοπαθείς καρκίνοι του πνεύμονα μεθίστανται συνήθως στον εγκέφαλο, στα οστά, στο ήπαρ και στα επινεφρίδια. Η ανοσοχρώση μιας βιοψίας μπορεί συχνά να αποδειχθεί χρήσιμη προκειμένου να προσδιοριστεί η αρχική προέλευση.
===Σταδιοποίηση===
Η σταδιοποίηση του καρκίνου του πνεύμονα αποτελεί τρόπο αξιολόγησης του βαθμού εξάπλωσής του από το αρχικό σημείο. Αποτελεί έναν από τους παράγοντες που επηρεάζουν την πρόγνωση της ασθένειας και την πιθανή θεραπεία.
Η αρχική εκτίμηση του μικροκυτταρικού καρκινώματος του πνεύμονα (NSCLC) βασίζεται στο σύστημα ταξινόμησης κατά ΤΝΜ. Το σύστημα αυτό βασίζεται στο μέγεθος του πρωτοπαθούς όγκου (tumor), την προσβολή των λεμφαδένων (lymph node) και την ύπαρξη απομακρυσμένων μεταστάσεων (metastasis). Εφόσον γίνει η ταξινόμηση βάσει των παραγόντων TNM ακολουθεί καθορισμός του σταδίου που μπορεί να κυμαίνεται από το στάδιο του λανθάνοντος καρκίνου μέχρι και τα στάδια 0, IA, IB, IIA, IIB, IIIA, IIIB και IV. Ο προσδιορισμός αυτός βοηθά στην επιλογή της θεραπευτικής αγωγής καθώς και στην εκτίμηση της πρόγνωσης.
Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (SCLC) διακρίνεται συνήθως σε «περιορισμένο στάδιο» (περιορίζεται στη μία πλευρά του θώρακα και μπορεί να περιληφθεί σε ένα μόνο ανεκτό ακτινοθεραπευτικό πεδίο) ή σε «εκτεταμένο στάδιο» (μεγαλύτερος βαθμός εξάπλωσης της νόσου). Ωστόσο, η ταξινόμηση κατά TNM, όπως και ο καθορισμός του σταδίου, συντελούν στην εκτίμηση της πρόγνωσης.
Τόσο για το μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα όσο και για το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα χρησιμοποιούνται δύο γενικοί τρόποι σταδιεκτίμησης: η κλινική σταδιοποίηση και η χειρουργική σταδιοποίηση. Η κλινική σταδιοποίηση εφαρμόζεται πριν την οριστική χειρουργική επέμβαση. Βασίζεται στα στοιχεία που προκύπτουν από τις απεικονιστικές εξετάσεις (όπως την αξονική υπολογιστική τομογραφία και την απεικόνιση PET) και στα αποτελέσματα της βιοψίας. Εκτίμηση της χειρουργικής σταδιοποίησης γίνεται είτε κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης είτε μετά από αυτήν και στηρίζεται στο συνδυασμό των χειρουργικών και κλινικών ευρημάτων, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής δειγματοληψίας των θωρακικών λεμφαδένων.
thread_title: Παθογένεση

message: Η ακτινογραφία θώρακος είναι μία από τις πρώτες διερευνητικές εξετάσεις που γίνεται όταν ένα άτομο αναφέρει συμπτώματα που μπορεί να υποδηλώνουν καρκίνο του πνεύμονα. Μέσω της ακτινογραφίας μπορεί να αποκαλυφθεί η ύπαρξη μάζας, διεύρυνση του μεσοθωρακίου (ένδειξη εξάπλωσης στα εκεί λεμφογάγγλια ), ατελεκτασία (σύμπτωση του πνεύμονα), πνευμονική πύκνωση (πνευμονία) ή υπεζωκοτική συλλογή. Η απεικόνιση μέσω υπολογιστικής τομογραφίας χρησιμοποιείται συνήθως για να παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τύπο και την έκταση της ασθένειας. Η βρογχοσκόπηση ή η βιοψία με τη βοήθεια της υπολογιστικής τομογραφίας διενεργείται συχνά για τη λήψη δείγματος του όγκου για ιστοπαθολογική εξέταση.
Ο καρκίνος του πνεύμονα παρουσιάζεται συχνά κατά την εκτίμηση ακτινογραφία θώρακος με τη μορφή μονήρους πνευμονικού όζου. Η διαφορική διάγνωση, ωστόσο, είναι ευρεία. Πολλές άλλες ασθένειες μπορεί να παρουσιάζουν την ίδια εικόνα. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται η φυματίωση, οι μυκητιασικές λοιμώξεις, ο μεταστατικός καρκίνος ή η οργανούμενη πνευμονία. Στα λιγότερο συχνά αίτια του μονήρους πνευμονικού όζου συμπεριλαμβάνονται τα αμαρτώματα, οι βρογχογενείς κύστες, τα αδενώματα, η αρτηριοφλεβική δυσπλασία, το πνευμονικό απόλυμα, οι ρευματοειδείς όζοι, η κοκκιωμάτωση Wegener ή το λέμφωμα. Η διάγνωση της ασθένειας μπορεί να αποτελεί και τυχαίο εύρημα που εμφανίζεται ως μονήρης πνευμονικός όζος σε ακτινογραφία θώρακος ή σε υπολογιστική τομογραφία που μπορεί να διενεργείται για άλλο λόγο.Η οριστική διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα βασίζεται στην ιστολογική εξέταση του ύποπτου για καρκίνο ιστού στο πλαίσιο των κλινικών και ακτινολογικών ευρημάτων.
thread_title: Διάγνωση

message: Προσαρμοσμένη στην ηλικία επίπτωση καρκίνου του πνεύμονα βάσει ιστολογικού τύπου
Ιστολογικός τύπος                                          	επίπτωση ανά 100.000 ετησίως
Όλοι οι τύποι                                              	66.9
Αδενοκαρκίνωμα                                             	22.1
Καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου (ή ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα)	14.4
Μικροκυτταρικό καρκίνωμα                                   	9.8
Ο καρκίνος του πνεύμονα ταξινομείται σύμφωνα με τον ιστολογικό τύπο. Η ταξινόμηση είναι σημαντική για τον προσδιορισμό του τρόπου αντιμετώπισης και για να προβλεφθεί η έκβαση της ασθένειας. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ο καρκίνος του πνεύμονα συνιστά καρκινώματα, δηλαδή κακοήθεις όγκους που προέρχονται από επιθηλιακά κύτταρα. Τα καρκινώματα που πνεύμονα ταξινομούνται βάσει του μεγέθους και της εμφάνισης των καρκινικών κυττάρων τα οποία εξετάζονται από τον ιστοπαθολόγο με τη βοήθεια μικροσκοπίου. Δύο είναι οι ευρείες κατηγορίες: το μη μικροκυτταρικό και το μικροκυτταρικό καρκίνωμα. 
====Μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα====
Οι τρεις κύριοι υπότυποι του μη μικροκυτταρικού καρκινώματος είναι το αδενοκαρκίνωμα, το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (ή καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου) και το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα.
Περίπου 40% των καρκίνων του πνεύμονα είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία συνήθως προέρχονται από περιφερικό ιστό των πνευμόνων. Τα περισσότερα περιστατικά με αδενοκαρκίνωμα σχετίζονται με το κάπνισμα. Ωστόσο, ακόμη και σε άτομα που είχαν καπνίσει λιγότερα από 100 τσιγάρα κατά τη διάρκεια της ζωής τους (κι έχουν χαρακτηριστεί ως "ποτέ καπνιστές"), το αδενοκαρκίνωμα αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή καρκίνου του πνεύμονα. Ένας υπότυπος του αδενοκαρκινώματος, το βρογχοκυψελιδικό καρκίνωμα, συναντάται συχνότερα σε γυναίκες "ποτέ καπνίστριες" και δείχνουν να έχουν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης μακροπρόθεσμα.
Το καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου αφορά περίπου το 30% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Κατά κανόνα εντοπίζεται κοντά στους μεγάλους αεραγωγούς. Στον πυρήνα του όγκου εντοπίζεται συχνά μια κοιλότητα που σχετίζεται μεκυτταρικό θάνατο. Το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα αφορά περίπου το 9% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Ονομάζεται έτσι λόγω του μεγάλου μεγέθους των καρκινικών κυττάρων και επειδή παρουσιάζουν άφθονο κυτταρόπλασμα, μεγάλου μεγέθους πυρήνες και ευδιάκριτους πυρηνίσκους.
====Μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα====
Τα κύτταρα του μικροκυτταρικού καρκινώματος του πνεύμονα (SCLC) φέρουν πυκνά νευροεκκριτικά κοκκία (κυστίδια που περιέχουν νευροενδοκρινικές ορμόνες) και συσχετίζουν έτσι τον όγκο με ενδοκρινικό/παρανεοπλασματικό σύνδρομο. Τα περισσότερα περιστατικά αναπτύσσονται στους μεγάλους αεραγωγούς (στελεχιαίοι και δευτερεύοντες βρόγχοι).Αυτοί οι καρκίνοι αναπτύσσονται γρήγορα και μεθίστανται νωρίς. Στο 60% με 70% των ασθενών εντοπίζεται κατά την αρχική διάγνωση η ύπαρξη μεταστάσεων. Αυτός ο τύπος καρκίνου συνδέεται στενά με το κάπνισμα.
====Άλλοι τύποι====
Οι αναγνωρισμένοι κύριοι ιστολογικοί υπότυποι είναι τέσσερις, ωστόσο σε ορισμένους τύπους μπορεί να εμπεριέχονται διάφοροι υπότυποι. Στους σπάνιους υπότυπους συμπεριλαμβάνονται οι όγκοι των αδένων, οι καρκινοειδείς όγκοι καθώς και αδιαφοροποίητα καρκινώματα.ref name="Harrison" />
====Μετάσταση====
Τυπική ανοσοχρώση σε καρκίνο του πνεύμονα
Ιστολογικός τύπος                                          	Ανοσοχρώση
Καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου (ή ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα)	CK5/6 θετική CK7 αρνητική
Αδενοκαρκίνωμα                                             	CK7 θετική TTF-1 θετική
Mεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα                                  	TTF-1 αρνητική
Μικροκυτταρικό καρκίνωμα                                   	TTF-1 θετική CD56 θετική χρωμογρανίνη θετικήσυναπτοφυσίνη θετική
Ο πνεύμονας αποτελεί συχνή εστία μετάστασης όγκων από άλλα μέρη του σώματος. Οι δευτεροπαθείς καρκίνοι ταξινομούνται βάσει της τοποθεσίας και της προέλευσής τους, π.χ. ο καρκίνος του μαστού που έχει μετασταθεί στον πνεύμονα καλείται μεταστατικός καρκίνος του μαστού. Οι μεταστατικοί όγκοι σε ακτινογραφία θώρακος έχουν συχνά μια χαρακτηριστική στρόγγυλη όψη.
Οι πρωτοπαθείς καρκίνοι του πνεύμονα μεθίστανται συνήθως στον εγκέφαλο, στα οστά, στο ήπαρ και στα επινεφρίδια. Η ανοσοχρώση μιας βιοψίας μπορεί συχνά να αποδειχθεί χρήσιμη προκειμένου να προσδιοριστεί η αρχική προέλευση.
thread_title: Ταξινόμηση

message: Οι τρεις κύριοι υπότυποι του μη μικροκυτταρικού καρκινώματος είναι το αδενοκαρκίνωμα, το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (ή καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου) και το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα.
Περίπου 40% των καρκίνων του πνεύμονα είναι αδενοκαρκινώματα, τα οποία συνήθως προέρχονται από περιφερικό ιστό των πνευμόνων. Τα περισσότερα περιστατικά με αδενοκαρκίνωμα σχετίζονται με το κάπνισμα. Ωστόσο, ακόμη και σε άτομα που είχαν καπνίσει λιγότερα από 100 τσιγάρα κατά τη διάρκεια της ζωής τους (κι έχουν χαρακτηριστεί ως "ποτέ καπνιστές"), το αδενοκαρκίνωμα αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή καρκίνου του πνεύμονα. Ένας υπότυπος του αδενοκαρκινώματος, το βρογχοκυψελιδικό καρκίνωμα, συναντάται συχνότερα σε γυναίκες "ποτέ καπνίστριες" και δείχνουν να έχουν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης μακροπρόθεσμα.
Το καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου αφορά περίπου το 30% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Κατά κανόνα εντοπίζεται κοντά στους μεγάλους αεραγωγούς. Στον πυρήνα του όγκου εντοπίζεται συχνά μια κοιλότητα που σχετίζεται μεκυτταρικό θάνατο. Το μεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα αφορά περίπου το 9% όλων των πνευμονικών καρκίνων. Ονομάζεται έτσι λόγω του μεγάλου μεγέθους των καρκινικών κυττάρων και επειδή παρουσιάζουν άφθονο κυτταρόπλασμα, μεγάλου μεγέθους πυρήνες και ευδιάκριτους πυρηνίσκους.
thread_title: Μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα

message: Τα κύτταρα του μικροκυτταρικού καρκινώματος του πνεύμονα (SCLC) φέρουν πυκνά νευροεκκριτικά κοκκία (κυστίδια που περιέχουν νευροενδοκρινικές ορμόνες) και συσχετίζουν έτσι τον όγκο με ενδοκρινικό/παρανεοπλασματικό σύνδρομο. Τα περισσότερα περιστατικά αναπτύσσονται στους μεγάλους αεραγωγούς (στελεχιαίοι και δευτερεύοντες βρόγχοι).Αυτοί οι καρκίνοι αναπτύσσονται γρήγορα και μεθίστανται νωρίς. Στο 60% με 70% των ασθενών εντοπίζεται κατά την αρχική διάγνωση η ύπαρξη μεταστάσεων. Αυτός ο τύπος καρκίνου συνδέεται στενά με το κάπνισμα.
thread_title: Μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα

message: Οι αναγνωρισμένοι κύριοι ιστολογικοί υπότυποι είναι τέσσερις, ωστόσο σε ορισμένους τύπους μπορεί να εμπεριέχονται διάφοροι υπότυποι. Στους σπάνιους υπότυπους συμπεριλαμβάνονται οι όγκοι των αδένων, οι καρκινοειδείς όγκοι καθώς και αδιαφοροποίητα καρκινώματα.ref name="Harrison" />
thread_title: Άλλοι τύποι

message: Τυπική ανοσοχρώση σε καρκίνο του πνεύμονα
Ιστολογικός τύπος                                          	Ανοσοχρώση
Καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου (ή ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα)	CK5/6 θετική CK7 αρνητική
Αδενοκαρκίνωμα                                             	CK7 θετική TTF-1 θετική
Mεγαλοκυτταρικό καρκίνωμα                                  	TTF-1 αρνητική
Μικροκυτταρικό καρκίνωμα                                   	TTF-1 θετική CD56 θετική χρωμογρανίνη θετικήσυναπτοφυσίνη θετική
Ο πνεύμονας αποτελεί συχνή εστία μετάστασης όγκων από άλλα μέρη του σώματος. Οι δευτεροπαθείς καρκίνοι ταξινομούνται βάσει της τοποθεσίας και της προέλευσής τους, π.χ. ο καρκίνος του μαστού που έχει μετασταθεί στον πνεύμονα καλείται μεταστατικός καρκίνος του μαστού. Οι μεταστατικοί όγκοι σε ακτινογραφία θώρακος έχουν συχνά μια χαρακτηριστική στρόγγυλη όψη.
Οι πρωτοπαθείς καρκίνοι του πνεύμονα μεθίστανται συνήθως στον εγκέφαλο, στα οστά, στο ήπαρ και στα επινεφρίδια. Η ανοσοχρώση μιας βιοψίας μπορεί συχνά να αποδειχθεί χρήσιμη προκειμένου να προσδιοριστεί η αρχική προέλευση.
thread_title: Μετάσταση

message: Η σταδιοποίηση του καρκίνου του πνεύμονα αποτελεί τρόπο αξιολόγησης του βαθμού εξάπλωσής του από το αρχικό σημείο. Αποτελεί έναν από τους παράγοντες που επηρεάζουν την πρόγνωση της ασθένειας και την πιθανή θεραπεία.
Η αρχική εκτίμηση του μικροκυτταρικού καρκινώματος του πνεύμονα (NSCLC) βασίζεται στο σύστημα ταξινόμησης κατά ΤΝΜ. Το σύστημα αυτό βασίζεται στο μέγεθος του πρωτοπαθούς όγκου (tumor), την προσβολή των λεμφαδένων (lymph node) και την ύπαρξη απομακρυσμένων μεταστάσεων (metastasis). Εφόσον γίνει η ταξινόμηση βάσει των παραγόντων TNM ακολουθεί καθορισμός του σταδίου που μπορεί να κυμαίνεται από το στάδιο του λανθάνοντος καρκίνου μέχρι και τα στάδια 0, IA, IB, IIA, IIB, IIIA, IIIB και IV. Ο προσδιορισμός αυτός βοηθά στην επιλογή της θεραπευτικής αγωγής καθώς και στην εκτίμηση της πρόγνωσης.
Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (SCLC) διακρίνεται συνήθως σε «περιορισμένο στάδιο» (περιορίζεται στη μία πλευρά του θώρακα και μπορεί να περιληφθεί σε ένα μόνο ανεκτό ακτινοθεραπευτικό πεδίο) ή σε «εκτεταμένο στάδιο» (μεγαλύτερος βαθμός εξάπλωσης της νόσου). Ωστόσο, η ταξινόμηση κατά TNM, όπως και ο καθορισμός του σταδίου, συντελούν στην εκτίμηση της πρόγνωσης.
Τόσο για το μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα όσο και για το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα χρησιμοποιούνται δύο γενικοί τρόποι σταδιεκτίμησης: η κλινική σταδιοποίηση και η χειρουργική σταδιοποίηση. Η κλινική σταδιοποίηση εφαρμόζεται πριν την οριστική χειρουργική επέμβαση. Βασίζεται στα στοιχεία που προκύπτουν από τις απεικονιστικές εξετάσεις (όπως την αξονική υπολογιστική τομογραφία και την απεικόνιση PET) και στα αποτελέσματα της βιοψίας. Εκτίμηση της χειρουργικής σταδιοποίησης γίνεται είτε κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης είτε μετά από αυτήν και στηρίζεται στο συνδυασμό των χειρουργικών και κλινικών ευρημάτων, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής δειγματοληψίας των θωρακικών λεμφαδένων.
thread_title: Σταδιοποίηση

message: Η πρόληψη είναι το πιο αποδοτικό μέσο για τη μείωση εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα. Ενώ στις περισσότερες χώρες οι καρκινογόνες ουσίες στον εξωτερικό και τον εσωτερικό χώρο έχουν εντοπιστεί και απαγορευθεί, το κάπνισμα εξακολουθεί να είναι ευρέως διαδεδομένο. Η εξάλειψη του καπνίσματος είναι πρωταρχικός στόχος για την πρόληψη του καρκίνου του πνεύμονα και η διακοπή του καπνίσματος αποτελεί σημαντικό προληπτικό μέσο σε αυτήν τη διαδικασία.
Οι πολιτικές παρεμβάσεις για τη μείωση του παθητικού καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, όπως στα εστιατόρια και στους χώρους εργασίας έχουν γίνει πιο συχνές σε πολλές δυτικές χώρες. Στο Μπουτάν η πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος ισχύει από το 2005, ενώ η Ινδία εισήγαγε την απαγόρευση σε δημόσιους χώρους τον Οκτώβρη του 2008. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κάλεσε τις κυβερνήσεις να θεσπίσουν πλήρη απαγόρευση της διαφήμισης προϊόντων καπνού με σκοπό να αποτρέψει τους νέους να ξεκινήσουν το κάπνισμα. Εκτιμάται ότι στις χώρες όπου επιβλήθηκαν αυτού του είδους οι απαγορεύσεις μειώθηκε η κατανάλωση του καπνού κατά 16%.
Η μακροχρόνια χρήση συμπληρωμάτων βιταμίνης A, βιταμίνης C, βιταμίνης D ή βιταμίνης E δεν μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα. Σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, όσοι ακολουθούν διατροφή πλουσιότερη σε λαχανικά και φρούτα τείνουν να αντιμετωπίζουν χαμηλότερο κίνδυνο, αν και το συμπέρασμα αυτό μάλλον οφείλεται σε στατιστική σύγχυση. Πιο επισταμένες μελέτες δεν έχουν δείξει τέτοια σαφή συσχέτιση.
===Διαλογή===
H διαλογή ή προσυμπτωματικός έλεγχοςείναι η χρήση ιατρικών τεστ για την ανίχνευση της νόσου σε ασυμπτωματικά άτομα. Στα τεστ διαλογής που μπορούν να πραγματοποιηθούν για τον καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνονται η κυτταρολογική πτυέλων, η ακτινογραφία θώρακος (CXR) και η αξονική τομογραφία (CT). Τα προγράμματα διαλογής με τη χρήση CXR ή κυτταρολογικών εξετάσεων δεν έχουν επιδείξει οφέλη. Η διαλογή όσων διατρέχουν υψηλό κίνδυνο (καπνιστές ηλικίας 55 έως 79 με πάνω από 30  πακέτα/ έτη ή άτομα με καρκίνο του πνεύμονα στο παρελθόν) με αξονική τομογραφία χαμηλής δόσης ακτινοβολίας μπορεί να μειώσει τις πιθανότητες θανάτου από καρκίνο του πνεύμονα κατά απόλυτο ποσοστό 0,3% (και κατά σχετικό ποσοστό 20%). Υψηλό είναι, ωστόσο, το ποσοστό των ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων, τα οποία μπορεί να συνεπάγονται μη αναγκαίες επεμβάσεις καθώς και σημαντική οικονομική επιβάρυνση. Σε κάθε αληθώς θετικό αποτέλεσμα αντιστοιχούν περισσότερα από 19 ψευδώς θετικά αποτελέσματα. Στις δυνητικές επιπτώσεις της διαλογής συγκαταλέγεται και η έκθεση στην ακτινοβολία.
thread_title: Πρόληψη

message: H διαλογή ή προσυμπτωματικός έλεγχοςείναι η χρήση ιατρικών τεστ για την ανίχνευση της νόσου σε ασυμπτωματικά άτομα. Στα τεστ διαλογής που μπορούν να πραγματοποιηθούν για τον καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνονται η κυτταρολογική πτυέλων, η ακτινογραφία θώρακος (CXR) και η αξονική τομογραφία (CT). Τα προγράμματα διαλογής με τη χρήση CXR ή κυτταρολογικών εξετάσεων δεν έχουν επιδείξει οφέλη. Η διαλογή όσων διατρέχουν υψηλό κίνδυνο (καπνιστές ηλικίας 55 έως 79 με πάνω από 30  πακέτα/ έτη ή άτομα με καρκίνο του πνεύμονα στο παρελθόν) με αξονική τομογραφία χαμηλής δόσης ακτινοβολίας μπορεί να μειώσει τις πιθανότητες θανάτου από καρκίνο του πνεύμονα κατά απόλυτο ποσοστό 0,3% (και κατά σχετικό ποσοστό 20%). Υψηλό είναι, ωστόσο, το ποσοστό των ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων, τα οποία μπορεί να συνεπάγονται μη αναγκαίες επεμβάσεις καθώς και σημαντική οικονομική επιβάρυνση. Σε κάθε αληθώς θετικό αποτέλεσμα αντιστοιχούν περισσότερα από 19 ψευδώς θετικά αποτελέσματα. Στις δυνητικές επιπτώσεις της διαλογής συγκαταλέγεται και η έκθεση στην ακτινοβολία.
thread_title: Διαλογή

message: Η θεραπευτική αγωγή για τον καρκίνο του πνεύμονα εξαρτάται από τον ακριβή τύπο των καρκινικών κυττάρων, το βαθμό εξάπλωσής του και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Στις συνήθεις θεραπείες περιλαμβάνονται η ανακουφιστική φροντίδα, η χειρουργική επέμβαση, η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία.
===Χειρουργική επέμβαση===
Δείγμα 
Εάν οι εξετάσεις επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (NSCLC), ακολουθεί η εκτίμηση του σταδίου για να προσδιοριστεί αν η βλάβη είναι εντοπισμένη και επιδέχεται χειρουργική επέμβαση ή αν έχει εξαπλωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην αντιμετωπίζεται χειρουργικά. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται η αξονική τομογραφία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων. Εάν υπάρχει υποψία προσβολής των μεσοθωρακικών λεμφαδένων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεσοθωρακοσκόπηση για τη λήψη λεμφαδενικού δείγματος και για την υποστήριξη της σταδιοποίησης. Οι εξετάσεις αίματοςκαι τα τεστ πνευμονικής λειτουργίας χρησιμοποιούνται για να εκτιμηθεί αν ο ασθενής είναι σε αρκετά καλή κατάσταση για να υποβληθεί σε επέμβαση. Εάν τα τεστ πνευμονικής λειτουργίας δείξουν μικρό εφεδρικό αναπνευστικό όγκο, η χειρουργική επέμβαση ενδέχεται να μην αποτελεί δυνατή λύση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις του πρώιμου NSCLC, η θεραπεία που επιλέγεται είναι η χειρουργική αφαίρεση ενός λοβού του πνεύμονα (λοβεκτομή). Σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για πλήρη λοβεκτομή, είναι δυνατή η εκτομή μικρότερου τμήματος του λοβού (σφηνοειδής εκτομή). Ωστόσο, η σφηνοειδής εκτομή ενέχει υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής απ' ό,τι η λοβεκτομή. Η βραχυθεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο στο περιθώριο της σφηνοειδούς εκτομής μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής.Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις όπου πραγματοποιείται ολική αφαίρεση πνεύμονα (πνευμονεκτομή). Η βίντεο-υποβοηθούμενη θωρακοσκοπική χειρουργική (VATS) και η λοβεκτομή VATS είναι τεχνικές που υιοθετούν μια ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση για τη χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα. Η VATS λοβεκτομή είναι εξίσου αποτελεσματική με εκείνη της συμβατικής ανοιχτής θωρακοτομής, με λιγότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές.
Για το μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (SCLC) χρησιμοποιούνται συνήθως η χημειοθεραπεία ή/και η ακτινοθεραπεία. Σήμερα, ωστόσο, επανεκτιμάται ο ρόλος της χειρουργικής παρέμβασης για τον SCLC. Στην περίπτωση του SCLC σε πρώιμο στάδιο, η χειρουργική επέμβαση θα μπορούσε να βελτιώσει τα αποτελέσματα σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.
===Ακτινοθεραπεία===
Η ακτινοθεραπεία χορηγείται συνήθως σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς σε ασθενείς με NSCLC που κρίνονται ακατάλληλοι για χειρουργείο. Αυτή η μορφή θεραπείας με υψηλή δόση ακτινοβολίας ονομάζεται ριζική ακτινοθεραπεία. Μια εξέλιξη αυτής της τεχνικής είναι και η συνεχής υπερκλασματοποιημένη ακτινοθεραπεία (CHART), κατά την οποία χορηγείται υψηλή δόση ακτινοβολίας για μικρό χρονικό διάστημα. Η μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία στη θωρακική περιοχή θα πρέπει γενικά να αποφεύγεται μετά από χειρουργική επέμβαση που πραγματοποιείται με πρόθεση ίασης του NSCLC. Η μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία θα μπορούσε να ωφελήσει ορισμένους ασθενείς με μετάσταση N2 στους μεσοθωρακικούς λεμφαδένες.
Για δυνητικά ιάσιμα περιστατικά SCLC συνιστάται συχνά η ακτινοθεραπεία σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία.
Εάν η ανάπτυξη του καρκίνου αποφράσσει ένα μικρό τμήμα του βρόγχου, μπορεί να χορηγηθεί βραχυθεραπεία (εντοπισμένη ακτινοθεραπεία) απευθείας στο εσωτερικό του αεραγωγού για τη διάνοιξη της διόδου.Σε σύγκριση με την ακτινοθεραπεία εξωτερικής δέσμης, η βραχυθεραπεία επιτρέπει τη μείωση του χρόνου της θεραπευτικής αγωγής και της έκθεσης του προσωπικού υγειονομικής περίθαλψης στην ακτινοβολία.
Η προφυλακτική κρανιακή ακτινοβολία (PCI) αποτελεί τύπο ακτινοθεραπείας στον εγκέφαλο, ο οποίος χρησιμοποιείται για τη μείωση του κινδύνου μετάστασης. Η PCI είναι χρησιμότερη στην περίπτωση του καρκίνου SCLC. Όταν η νόσος βρίσκεται σε περιορισμένο στάδιο, η PCI αυξάνει την τριετή επιβίωση από το 15% στο 20%. Σε προχωρημένο στάδιο, η μονοετής επιβίωση αυξάνεται από το 13% στο 27%.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στους τομείς της στόχευσης και της απεικόνισης έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη της στερεοτακτικής ακτινοθεραπείας για την αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα πρώιμου σταδίου. Σε αυτήν τη μορφή ακτινοθεραπείας χορηγούνται υψηλές δόσεις μέσα σε λίγες συνεδρίες με τη χρήση τεχνικών στερεοτακτικής στόχευσης. Χρησιμοποιείται πρωτίστως σε ασθενείς που είναι ακατάλληλοι για χειρουργείο λόγω ιατρικής συννοσηρότητας.
Τόσο στους ασθενείς με NSCLC όσο και σε εκείνους με SCLC, μπορεί να επιστρατεύεται ακτινοβολία μικρών δόσεων στον θώρακα για τον έλεγχο των συμπτωμάτων (ανακουφιστική ακτινοθεραπεία).
===Χημειοθεραπεία===
Η χημειοθεραπευτική αγωγή εξαρτάται από τον τύπο του όγκου. Ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (SCLC), από τα σχετικά πρώιμα στάδια της νόσου ακόμα, αντιμετωπίζεται πρωταρχικά με χημειοθεραπεία και ακτινοβολία. Συνηθέστερη στον SCLC είναι η χρήση σισπλατίνης και ετοποσίδης. Χρησιμοποιούνται επίσης συνδυαστικά σχήματα με καρβοπλατίνη, γεμσιταβίνη,πακλιταξέλη, βινορελβίνη, τοποτεκάνη και ιρινοτεκάνη. Στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC), η χημειοθεραπεία αυξάνει την επιβίωση και χρησιμοποιείται ως θεραπευτική αγωγή πρώτης γραμμής, με την προϋπόθεση ότι το άτομο είναι σε καλή γενική κατάσταση για να δεχθεί τη θεραπεία. Κατά κανόνα χρησιμοποιούνται δυο φαρμακευτικές ουσίες, μία από τις οποίες έχει συχνά ως βάση την πλατίνα (είτε σισπλατίνη είτε καρβοπλατίνη). Άλλες φαρμακευτικές ουσίες που συνήθως χρησιμοποιούνται είναι η γεμσιταβίνη, η πακλιταξέλη, η δοσεταξέλη, η πεμετρεξέδη, η ετοποσίδη και η βινορελβίνη.
Η επικουρική χημειοθεραπεία αφορά την χρήση χημειοθεραπείας ύστερα από εμφανώς θεραπευτική χειρουργική επέμβαση με σκοπό τη βελτίωση του αποτελέσματος. Στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ), λαμβάνονται δείγματα από κοντινούς λεμφαδένες κατά τη διάρκεια της επέμβασης για να διευκολυνθεί η σταδιοποίηση. Αν επιβεβαιωθεί καρκίνος σε στάδιο II ή III, η επικουρική χημειοθεραπεία βελτιώνει την επιβίωση κατά 5% στα πέντε χρόνια.Ο συνδυασμός βινορελμπίνης και σισπλατίνης είναι πιο αποτελεσματικός σε σύγκριση με παλαιότερες αγωγές. Η επικουρική χημειοθεραπεία σε ασθενείς με καρκίνο στο στάδιο IB είναι αμφιλεγόμενη, καθώς οι κλινικές δοκιμές δεν έχουν καταδείξει ξεκάθαρα οφέλη ως προς την επέκταση της ζωής. Δοκιμές της προεγχειρητικής χημειοθεραπείας (προεγχειρητική χημειοθεραπεία) σε αφαιρέσιμο ΜΜΚΠ δεν έχουν καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα.
===Ανακουφιστική φροντίδα===
Στους ασθενείς που βρίσκονται σε καταληκτικό στάδιο, μπορεί να ενδείκνυται η κατ’ οίκον νοσηλεία και ανακουφιστική φροντίδα. Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει την περαιτέρω εξέταση των διαθέσιμων επιλογών θεραπείας και παρέχει την ευκαιρία να διαμορφωθούν καλοζυγισμένες αποφάσεις  για την αποφυγή μη βοηθητικών, δαπανηρών θεραπειών στο καταληκτικό στάδιο της ζωής.
Η χημειοθεραπεία μπορεί να συνδυαστεί με την ανακουφιστική φροντίδα για την αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ. Σε προχωρημένες περιπτώσεις, η κατάλληλη χημειοθεραπεία βελτιώνει τον μέσο όρο επιβίωσης καθώς και την ποιότητα ζωής έναντι της παροχής μόνο υποστηρικτικής φροντίδας. Με καλή φυσική κατάσταση, η συνέχιση της χημειοθεραπείας κατά την ανακουφιστική φροντίδα σε ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα επεκτείνει τη ζωή κατά 1,5 με 3 μήνες, ανακουφίζει από τα συμπτώματα και βελτιώνει την ποιότητα της ζωής, ενώ με τις σύγχρονες ουσίες παρατηρούνται καλύτερα αποτελέσματα. Η επιστημονική ομάδα NSCLC Meta-Analyses Collaborative Group συστήνει όπως σε περίπτωση που ο ασθενής επιθυμεί και μπορεί να αντέξει την αγωγή να εξετάζεται η χρήση χημειοθεραπείας και όταν ο ΜΜΚΠ βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο.
thread_title: Αντιμετώπιση

message: Δείγμα 
Εάν οι εξετάσεις επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (NSCLC), ακολουθεί η εκτίμηση του σταδίου για να προσδιοριστεί αν η βλάβη είναι εντοπισμένη και επιδέχεται χειρουργική επέμβαση ή αν έχει εξαπλωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην αντιμετωπίζεται χειρουργικά. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται η αξονική τομογραφία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων. Εάν υπάρχει υποψία προσβολής των μεσοθωρακικών λεμφαδένων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεσοθωρακοσκόπηση για τη λήψη λεμφαδενικού δείγματος και για την υποστήριξη της σταδιοποίησης. Οι εξετάσεις αίματοςκαι τα τεστ πνευμονικής λειτουργίας χρησιμοποιούνται για να εκτιμηθεί αν ο ασθενής είναι σε αρκετά καλή κατάσταση για να υποβληθεί σε επέμβαση. Εάν τα τεστ πνευμονικής λειτουργίας δείξουν μικρό εφεδρικό αναπνευστικό όγκο, η χειρουργική επέμβαση ενδέχεται να μην αποτελεί δυνατή λύση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις του πρώιμου NSCLC, η θεραπεία που επιλέγεται είναι η χειρουργική αφαίρεση ενός λοβού του πνεύμονα (λοβεκτομή). Σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για πλήρη λοβεκτομή, είναι δυνατή η εκτομή μικρότερου τμήματος του λοβού (σφηνοειδής εκτομή). Ωστόσο, η σφηνοειδής εκτομή ενέχει υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής απ' ό,τι η λοβεκτομή. Η βραχυθεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο στο περιθώριο της σφηνοειδούς εκτομής μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής.Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις όπου πραγματοποιείται ολική αφαίρεση πνεύμονα (πνευμονεκτομή). Η βίντεο-υποβοηθούμενη θωρακοσκοπική χειρουργική (VATS) και η λοβεκτομή VATS είναι τεχνικές που υιοθετούν μια ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση για τη χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα. Η VATS λοβεκτομή είναι εξίσου αποτελεσματική με εκείνη της συμβατικής ανοιχτής θωρακοτομής, με λιγότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές.
Για το μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (SCLC) χρησιμοποιούνται συνήθως η χημειοθεραπεία ή/και η ακτινοθεραπεία. Σήμερα, ωστόσο, επανεκτιμάται ο ρόλος της χειρουργικής παρέμβασης για τον SCLC. Στην περίπτωση του SCLC σε πρώιμο στάδιο, η χειρουργική επέμβαση θα μπορούσε να βελτιώσει τα αποτελέσματα σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.
thread_title: Χειρουργική επέμβαση

message: Η ακτινοθεραπεία χορηγείται συνήθως σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς σε ασθενείς με NSCLC που κρίνονται ακατάλληλοι για χειρουργείο. Αυτή η μορφή θεραπείας με υψηλή δόση ακτινοβολίας ονομάζεται ριζική ακτινοθεραπεία. Μια εξέλιξη αυτής της τεχνικής είναι και η συνεχής υπερκλασματοποιημένη ακτινοθεραπεία (CHART), κατά την οποία χορηγείται υψηλή δόση ακτινοβολίας για μικρό χρονικό διάστημα. Η μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία στη θωρακική περιοχή θα πρέπει γενικά να αποφεύγεται μετά από χειρουργική επέμβαση που πραγματοποιείται με πρόθεση ίασης του NSCLC. Η μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία θα μπορούσε να ωφελήσει ορισμένους ασθενείς με μετάσταση N2 στους μεσοθωρακικούς λεμφαδένες.
Για δυνητικά ιάσιμα περιστατικά SCLC συνιστάται συχνά η ακτινοθεραπεία σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία.
Εάν η ανάπτυξη του καρκίνου αποφράσσει ένα μικρό τμήμα του βρόγχου, μπορεί να χορηγηθεί βραχυθεραπεία (εντοπισμένη ακτινοθεραπεία) απευθείας στο εσωτερικό του αεραγωγού για τη διάνοιξη της διόδου.Σε σύγκριση με την ακτινοθεραπεία εξωτερικής δέσμης, η βραχυθεραπεία επιτρέπει τη μείωση του χρόνου της θεραπευτικής αγωγής και της έκθεσης του προσωπικού υγειονομικής περίθαλψης στην ακτινοβολία.
Η προφυλακτική κρανιακή ακτινοβολία (PCI) αποτελεί τύπο ακτινοθεραπείας στον εγκέφαλο, ο οποίος χρησιμοποιείται για τη μείωση του κινδύνου μετάστασης. Η PCI είναι χρησιμότερη στην περίπτωση του καρκίνου SCLC. Όταν η νόσος βρίσκεται σε περιορισμένο στάδιο, η PCI αυξάνει την τριετή επιβίωση από το 15% στο 20%. Σε προχωρημένο στάδιο, η μονοετής επιβίωση αυξάνεται από το 13% στο 27%.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στους τομείς της στόχευσης και της απεικόνισης έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη της στερεοτακτικής ακτινοθεραπείας για την αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα πρώιμου σταδίου. Σε αυτήν τη μορφή ακτινοθεραπείας χορηγούνται υψηλές δόσεις μέσα σε λίγες συνεδρίες με τη χρήση τεχνικών στερεοτακτικής στόχευσης. Χρησιμοποιείται πρωτίστως σε ασθενείς που είναι ακατάλληλοι για χειρουργείο λόγω ιατρικής συννοσηρότητας.
Τόσο στους ασθενείς με NSCLC όσο και σε εκείνους με SCLC, μπορεί να επιστρατεύεται ακτινοβολία μικρών δόσεων στον θώρακα για τον έλεγχο των συμπτωμάτων (ανακουφιστική ακτινοθεραπεία).
thread_title: Ακτινοθεραπεία

message: Η χημειοθεραπευτική αγωγή εξαρτάται από τον τύπο του όγκου. Ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (SCLC), από τα σχετικά πρώιμα στάδια της νόσου ακόμα, αντιμετωπίζεται πρωταρχικά με χημειοθεραπεία και ακτινοβολία. Συνηθέστερη στον SCLC είναι η χρήση σισπλατίνης και ετοποσίδης. Χρησιμοποιούνται επίσης συνδυαστικά σχήματα με καρβοπλατίνη, γεμσιταβίνη,πακλιταξέλη, βινορελβίνη, τοποτεκάνη και ιρινοτεκάνη. Στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC), η χημειοθεραπεία αυξάνει την επιβίωση και χρησιμοποιείται ως θεραπευτική αγωγή πρώτης γραμμής, με την προϋπόθεση ότι το άτομο είναι σε καλή γενική κατάσταση για να δεχθεί τη θεραπεία. Κατά κανόνα χρησιμοποιούνται δυο φαρμακευτικές ουσίες, μία από τις οποίες έχει συχνά ως βάση την πλατίνα (είτε σισπλατίνη είτε καρβοπλατίνη). Άλλες φαρμακευτικές ουσίες που συνήθως χρησιμοποιούνται είναι η γεμσιταβίνη, η πακλιταξέλη, η δοσεταξέλη, η πεμετρεξέδη, η ετοποσίδη και η βινορελβίνη.
Η επικουρική χημειοθεραπεία αφορά την χρήση χημειοθεραπείας ύστερα από εμφανώς θεραπευτική χειρουργική επέμβαση με σκοπό τη βελτίωση του αποτελέσματος. Στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ), λαμβάνονται δείγματα από κοντινούς λεμφαδένες κατά τη διάρκεια της επέμβασης για να διευκολυνθεί η σταδιοποίηση. Αν επιβεβαιωθεί καρκίνος σε στάδιο II ή III, η επικουρική χημειοθεραπεία βελτιώνει την επιβίωση κατά 5% στα πέντε χρόνια.Ο συνδυασμός βινορελμπίνης και σισπλατίνης είναι πιο αποτελεσματικός σε σύγκριση με παλαιότερες αγωγές. Η επικουρική χημειοθεραπεία σε ασθενείς με καρκίνο στο στάδιο IB είναι αμφιλεγόμενη, καθώς οι κλινικές δοκιμές δεν έχουν καταδείξει ξεκάθαρα οφέλη ως προς την επέκταση της ζωής. Δοκιμές της προεγχειρητικής χημειοθεραπείας (προεγχειρητική χημειοθεραπεία) σε αφαιρέσιμο ΜΜΚΠ δεν έχουν καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα.
thread_title: Χημειοθεραπεία

message: Στους ασθενείς που βρίσκονται σε καταληκτικό στάδιο, μπορεί να ενδείκνυται η κατ’ οίκον νοσηλεία και ανακουφιστική φροντίδα. Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει την περαιτέρω εξέταση των διαθέσιμων επιλογών θεραπείας και παρέχει την ευκαιρία να διαμορφωθούν καλοζυγισμένες αποφάσεις  για την αποφυγή μη βοηθητικών, δαπανηρών θεραπειών στο καταληκτικό στάδιο της ζωής.
Η χημειοθεραπεία μπορεί να συνδυαστεί με την ανακουφιστική φροντίδα για την αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ. Σε προχωρημένες περιπτώσεις, η κατάλληλη χημειοθεραπεία βελτιώνει τον μέσο όρο επιβίωσης καθώς και την ποιότητα ζωής έναντι της παροχής μόνο υποστηρικτικής φροντίδας. Με καλή φυσική κατάσταση, η συνέχιση της χημειοθεραπείας κατά την ανακουφιστική φροντίδα σε ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα επεκτείνει τη ζωή κατά 1,5 με 3 μήνες, ανακουφίζει από τα συμπτώματα και βελτιώνει την ποιότητα της ζωής, ενώ με τις σύγχρονες ουσίες παρατηρούνται καλύτερα αποτελέσματα. Η επιστημονική ομάδα NSCLC Meta-Analyses Collaborative Group συστήνει όπως σε περίπτωση που ο ασθενής επιθυμεί και μπορεί να αντέξει την αγωγή να εξετάζεται η χρήση χημειοθεραπείας και όταν ο ΜΜΚΠ βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο.
thread_title: Ανακουφιστική φροντίδα

message: Outcomes in lung cancer according to clinical stage
Clinical stage	Five-year survival (%)       	Five-year survival (%)
Clinical stage	Non-small cell lung carcinoma	Small cell lung carcinoma
IA            	50                           	38
IB            	47                           	21
IIA           	36                           	38
IIB           	26                           	18
IIIA          	19                           	13
IIIB          	7                            	9
IV            	2                            	1
Η πρόγνωση επιβίωσης είναι γενικά χαμηλή. Στο σύνολο των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα, 15% ζουν για πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση. Συχνά, η ασθένεια βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο όταν γίνεται η διάγνωση. Όταν παρουσιάζονται οι ασθενείς, 30–40% των περιπτώσεων ΜΜΚΠ είναι στο στάδιο IV, ενώ όσον αφορά τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ) το ποσοστό που βρίσκεται στο στάδιο IV ανέρχεται στο 60%.
Οι προγνωστικοί παράγοντες στον ΜΜΚΠ περιλαμβάνουν την παρουσία ή απουσία πνευμονικών συμπτωμάτων, το μέγεθος του όγκου, την (ιστολογία) του τύπου κυττάρου, τον βαθμό εξάπλωσης, τη (στάδιο) και τις μεταστάσεις σε πολλαπλούς λεμφαδένες, καθώς και την αγγειακή διήθηση. Στους ασθενείς που βρίσκονται σε μη εγχειρίσιμη κατάσταση, τα αποτελέσματα είναι χειρότερα σε όσους έχουν χαμηλή κατάσταση απόδοσης και παρουσιάζουν απώλεια βάρους που υπερβαίνει το 10%.
 Στους προγνωστικούς παράγοντες για τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνονται η κατάσταση απόδοσης, το φύλο, το στάδιο της ασθένειας, και η συμμετοχή που έχει το κεντρικό νευρικό σύστημα ή το ήπαρ κατά τη διάγνωση.
Όσον αφορά τον ΜΜΚΠ, η καλύτερη πρόγνωση επιβίωσης επιτυγχάνεται με την πλήρη χειρουργική αφαίρεση του καρκινώματος στο στάδιο IA της ασθένειας, με ποσοστό μέχρι 70% να επιβιώνει για πέντε χρόνια. Όσον αφορά τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΚΠ), το συνολικό ποσοστό των ασθενών που επιβιώνει για πέντε χρόνια είναι περίπου 5%. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης σε ασθενείς με ΜΚΠ σε προχωρημένο στάδιο είναι κατά μέσο όρο κάτω από 1%. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης για μη προχωρημένα στάδια της ασθένειας είναι οι 20 μήνες, με την επιβίωση για πέντε χρόνια να κυμαίνεται στο 20%.
Σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου των Η.Π.Α., η διάμεση ηλικία κατά τη διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τα 70 χρόνια,SEER data (SEER.cancer.gov)Median Age of Cancer Patients at Diagnosis 2002-2003 και η διάμεση ηλικία κατά τον θάνατο είναι τα 72 χρόνια.SEER data (SEER.cancer.gov)Median Age of Cancer Patients at Death 2002-2006 Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα άτομα με ιατρική ασφάλιση είναι πιθανότερο να έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
thread_title: Πρόγνωση

message: Παγκοσμίως, ο καρκίνος του πνεύμονα είναι ο πιο συνηθισμένος καρκίνος τόσο από άποψη συχνότητας εμφάνισης όσο και θνησιμότητας. Το 2008, καταγράφηκαν 1,61 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις και 1,38 εκατομμύρια θάνατοι λόγω καρκίνου του πνεύμονα. Τα ψηλότερα ποσοστά παρουσιάζονται στην Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική. Η ομάδα πληθυσμού που είναι πιο πιθανόν να αναπτύξει καρκίνο του πνεύμονα είναι τα άτομα άνω των 50 χρονών που είναι ή υπήρξαν καπνιστές. Σε αντίθεση με τα ποσοστά θνησιμότητας στους άντρες, τα οποία άρχισαν να μειώνονται εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια, τα ποσοστά θνησιμότητας στις γυναίκες με καρκίνο του πνεύμονα παρουσιάζουν αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες, και μόλις πρόσφατα άρχισαν να σταθεροποιούνται. Στις ΗΠΑ, ο κίνδυνος εφ’όρου ζωής εκδήλωσης καρκίνου του πνεύμονα είναι 8% στους άντρες και 6% στις γυναίκες.
Για κάθε 3–4 εκατομμύρια τσιγάρα που καπνίζονται, καταγράφεται ένας θάνατος από καρκίνο του πνεύμονα. Η επίδραση των μεγάλων καπνοβιομηχανιών γνωστών και ως "Big Tobacco" παίζει σημαντικό ρόλο στην κουλτούρα του καπνίσματος. Οι νεαροί μη καπνιστές που παρακολουθούν διαφημίσεις είναι πιο πιθανόν ν’ αρχίσουν το κάπνισμα. Το παθητικό κάπνισμα ολοένα και περισσότερο αναγνωρίζεται ως παράγοντας κινδύνου για τον καρκίνο του πνεύμονα, οδηγώντας σε πολιτικές παρεμβάσεις για τη μείωση της ανεπιθύμητης έκθεσης των μη καπνιστών στον καπνό από τα τσιγάρα των άλλων. Οι εκπομπές ρύπων από αυτοκίνητα, εργοστάσια και ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς αποτελούν επίσης πιθανούς κινδύνους.
Στην ανατολική Ευρώπη καταγράφεται η ψηλότερη θνησιμότητα από καρκίνο του πνεύμονα στους άντρες, ενώ η βόρεια Ευρώπη και οι ΗΠΑ έχουν την ψηλότερη θνησιμότητα στις γυναίκες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο καρκίνος του πνεύμονα εμφανίζεται συχνότερα στους έγχρωμους άντρες και γυναίκες.National Cancer Institute; SEER stat fact sheets: Lung and Bronchus. Surveillance Epidemiology and End Results. 2010 Τα ποσοστά καρκίνου του πνεύμονα είναι επί του παρόντος χαμηλότερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Με την αύξηση του καπνίσματος στις αναπτυσσόμενες χώρες, τα ποσοστά αναμένεται να αυξηθούν μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια, ιδίως στην Κίνα  και την Ινδία.
Από τη δεκαετία του 1960, τα ποσοστά αδενοκαρκινώματος του πνεύμονα άρχισαν ν’ αυξάνονται σε σχέση με τα ποσοστά καρκίνων άλλου είδους. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην εμφάνιση των τσιγάρων με φίλτρο. Η χρήση φίλτρων αφαιρεί τα μεγαλύτερα μόρια του καπνού, μειώνοντας επομένως την απόθεση στους μεγαλύτερους αεραγωγούς. Ωστόσο, ο καπνιστής πρέπει να εισπνέει πιο βαθιά για να λαμβάνει την ίδια ποσότητα νικοτίνης, γεγονός που αυξάνει την απόθεση μορίων στους μικρούς αεραγωγούς όπου τείνει να δημιουργείται το αδενοκαρκίνωμα.  Η συχνότητα εμφάνισης του αδενοκαρκινώματος του πνεύμονα εξακολουθεί ν’ αυξάνεται.
thread_title: Επιδημιολογία

message: Ο καρκίνος του πνέυμονα ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο πριν από την έλευση του καπνίσματος — δεν είχε αναγνωριστεί καν ως διακριτή ασθένεια μέχρι το 1761. Διάφορες πτυχές του καρκίνου του πνεύμονα περιγράφηκαν περαιτέρω το 1810.Οι κακοήθεις όγκοι του πνεύμονα αντιστοιχούσαν μόλις στο 1% όλων των καρκίνων που είχαν εντοπιστεί σε αυτοψίες το 1878, αλλά ανήλθαν στο 10–15% μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1900. Τα καταγεγραμμένα  περιστατικά στην ιατρική βιβλιογραφία αριθμούσαν μόλις 374 παγκοσμίως το 1912,αλλά μια αναθεώρηση των αυτοψιών κατέδειξε ότι τα περιστατικά του καρκίνου του πνεύμονα είχαν αυξηθεί από 0,3% το 1852 στο 5,66% το 1952. Στη Γερμανία το 1929, ο γιατρός Fritz Lickint εντόπισε τη διασύνδεση μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου του πνεύμονα, γεγονός το οποίο οδήγησε σ’ ένα επιθετικό αντικαπνιστική εκστρατεία. Η Μελέτη Βρετανών Γιατρών, που δημοσιεύθηκε τη δεκαετία του 1950, παρείχε τα πρώτα τεκμηριωμένα επιδημιολογικά στοιχεία για τη σχέση μεταξύ του καρκίνου του πνεύμονα και του καπνίσματος. Ως αποτέλεσμα, το 1964 ο Γενικός Χειρούργος των Ηνωμένων Πολιτειών συστήνει στους καπνιστές να σταματήσουν το κάπνισμα.
Η διασύνδεση με το αέριο ραδόνιο εντοπίστηκε αρχικά στους μεταλλωρύχους στα Όρη Όρε κοντά στο Σνέεμπεργκ, Σαξωνία. Εκεί υπάρχουν ορυχεία για ασήμι από το 1470, τα οποία είναι πλούσια σε ουράνιο, συνοδευόμενο από ράδιο και αέριο ραδόνιο. Οι μεταλλωρύχοι ανέπτυσσαν σε δυσανάλογα ποσοστά παθήσεις του πνεύμονα, οι οποίες τελικά αναγνωρίστηκαν ως καρκίνος του πνεύμονα τη δεκαετία του 1870. Παρά την ανακάλυψη αυτή, οι μεταλλευτικές εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι και τη δεκαετία του 1950, λόγω των αναγκών της ΕΣΣΔ σε ουράνιο. Το ραδόνιο επιβεβαιώθηκε ως αιτία καρκίνου του πνεύμονα τη δεκαετία του 1960.
Η πρώτη επιτυχής πνευμονεκτομή για καρκίνο του πνεύμονα πραγματοποιήθηκε το 1933. Η ανακουφιστική ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1940. Η ριζική ακτινοθεραπεία, η οποία χρησιμοποιήθηκε αρχικά τη δεκαετία του 1950, ήταν μια απόπειρα χρήσης μεγαλύτερων δόσεων ακτινοβολίας σε καρκινοπαθείς που βρίσκονταν στο αρχικό στάδιο της ασθένειας αλλά δεν ήταν κατάλληλοι για χειρουργική επέμβαση. Το 1997, η συνεχής υπερκλασματοποιημένη επιταχυνόμενη ακτινοθεραπεία (CHART) θεωρήθηκε ως πιο εξελιγμένη μέθοδος σε σύγκριση με τη συμβατική ριζική ακτινοθεραπεία. Όσον αφορά τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, οι αρχικές απόπειρες τη δεκαετία του 1960 για χειρουργική αφαίρεση  και ριζική ακτινοθεραπεία ήταν ανεπιτυχείς. Τη δεκαετία του 1970, αναπτύχθηκαν επιτυχή προγράμματα χημειοθεραπείας.
thread_title: Ιστορία

thread_title: Παραπομπές