,,Mismunun gegn konum er glæpur''

Þetta segir Maud de Boer Buquicchio, annar framkvæmdastjóri Evrópuráðsins. Maud de Boer Buquicchio flutti erindi á fjórðu Tengslanetsráðstefnunni sem haldin var á Bifröst í síðustu viku, undir yfirskriftinni ,,Konur og réttlæti&#39;&#39;.

Þessi orð brenndu sig inn í vitund mína. Ég hef aldrei heyrt íslenskan stjórnmálamann, álitsgjafa eða mannréttindafrömuð orða þetta meginatriði kvenréttindabaráttunnar með þessum hætti. Nú hefur Maud tekið af þeim ómakið. Þessi eftirsótti fyrirlesari sem varð fyrst kvenna til þess að gegna starfi framkvæmdastjóra Evrópuráðsins og þekkir svo vel stöðu mála í 46 aðildarríkjum þess, þar sem búa um 800 milljón manna. Maud de Boer Buquicchio er lögfræðingur að mennt og hefur sérstaklega látið sig varða jafnréttismál og mannréttindi almennt. Hún talar bara um hlutina eins og þeir eru: Kynjamismunun er glæpur - rétt eins og kynþáttamismunun og önnur mannréttindabrot.

Hvað þýðir þetta?

Það þýðir að þeir sem hugsa sem svo, að:

það taki tíma að breyta viðhorfum
það sé frekja - jafnvel yfirgangur - að ,,heimta&#39;&#39; helmings aðild að stjórnum, ráðum, nefndum, þingsætum o.s.frv.
eitthvað minna en fullt jafnrétti sé ásættanlegt, til dæmis hlutfallið 40/60
við eigum að bíða eftir breytingunum - við höfum hvort eð er beðið svo lengi

o.s. frv. ... o.s. frv. ... ættu að endurskoða hugarfar sitt. Það gæti nefnilega verið ,,glæpsamlegt" þegar allt kemur til alls.

Þetta er umhugsunarefni fyrir marga sem telja sig einfaldlega vera hófsama umbótasinna, velviljaða hægfara framförum. Við erum hér að tala um þetta aðgerðarlitla fólk sem ekki er uppnæmt fyrir mörgu í umræðunni - vill ekki fara að neinu óðslega. Þetta er býsna stór hópur - og sjálfsagt margir lesendur þessara orða einmitt í þeim hópi. En er ekki hugsanlegt að með ,,hófsemi" sinni, ,,stillingu" og aðgerðaleysi sé þetta sama fólk meðvirkir gerendur í óréttlæti og mismunun?

Hugsum þetta lengra:

Er ásættanlegt að segja við blökkumann: ,,Þú hefur nú þurft að bíða svo lengi eftir fullum réttindum, þú getur beðið lengur"? Að segja við konu sem hefur verið barin á heimili sínu eða barn sem hefur verið misnotað: ,,Þetta hefur nú staðið svo lengi að þú getur nú alveg beðið ... þú hlýtur að skilja að það tekur tíma að breyta þessu"?

Samkvæmt alþjóðlegum mannréttindaákvæðum í lögum, reglum og stefnuyfirlýsingum er hugsunarháttur af þessu tagi einfaldlega ekki tækur. Hann er glæpsamlegur.

Það er hart að segja það, en þeir eru trúlega fjölmargir Evrópubúarnir - þar á meðal Íslendingar - sem hafa þó gerst sekir um einmitt þetta.

*

PS: Í þessari frétt á mbl.is í dag segir frá því að konur skipa 13% stjórnarsæta í 120 félögum hér á landi samkvæmt könnun sem Rannsóknasetur vinnuréttar á Birfröst lét gera nýlega. Þetta er ekki bara óviðunandi - þetta er glæpur. Athugið það.

Fyrri ummæli:
Hvernig er það ef við setjum allskonar kvóta á lýðræðið hvað verður þá eftir? Ég skoða ekki hvað er undir fólki þegar ég kýs fólk til strafa heldur hvað það segir og hversu heiðarlegt það er, en hvernig það uppfyllir einhvern kvóta það er minna mál.

Svo er spurningin hver á að vera kvóti samkynhneigðra og tvíkynhneigðra í kvótum kynjana? Og hver á að vera kvóti iðnmenntaðra og ófaglærðra og hvort lögfræðingar séu ekki löngubúnir með kvótann sinn og svona má halda áfram. Jafnrétti með kvótum er í raun ekkert jafnrétti því það byggir ekki að virðingu fyrir fólki.

Annars er spurningin líka hvort allt þetta fulltrúalýðræði er ekki gegnið sér til húðar og rétt sé að taka upp beint lýðræði og þá þurfum við ekki að hugsa um neina kvóta og spörum marga milljarða í launagreiðslur til óþarfra stjórnmálamanna.

Stjórnarskrá Íslands, 65. grein:
Allir skulu vera jafnir fyrir lögum og njóta mannréttinda án tillits til kynferðis, trúarbragða, skoðana, þjóðernisuppruna, kynþáttar, litarháttar, efnahags, ætternis og stöðu að öðru leyti.
Konur og karlar skulu njóta jafns réttar í hvívetna.

||

Það hefur verið gott að hitta Bryndísi vinkonu þína og fleiri starfsmenn í áfallahjálpinni hér síðustu daga. kær kveðja vestur

||

Þér finnst sambærilegt að kona fái ekki umsvifalaust aðgang að helmingi stjórnarsæta íslenskra fyrirtækja, annars vegar, og hins vegar að kona sé barin á heimili sínu?

Konur hafa nákvæmlega sömu möguleika á að komast í stjórnir fyrirtækja, bjóða sig fram til Alþingis, fá vinnu og karlar. Ekkert bannar þeim að sækjast eftir þessum hlutum, og það er andstætt landslögum að skerða rétt þeirra til að sækjast eftir þessum hlutum. Hins vegar er það frekja og yfirgangur að heimta það að konur eigi að fá úthlutað helmingi allra þessara "gæða", bara í krafti þess að þær eru konur.

Mér vitanlega geta konur allt sem karlar geta og fjölbreytileiki kvenna er hinn sami og hjá körlum. Það eru til konur sem eru frekjudósir, konur sem eru óhæfar í sínu starfi, konur sem eru gríðarlega duglegar, og konur hverra kraftar eru vannýttir. Rétt eins og hjá körlum.

En að fara fram á að konur fái úthlutað einhverju sem hópur, bara af því að þær eru konur, finnst mér tilætlunarsemi og yfirgangur. Konur geta, rétt eins og karlar, barist um takmörkuð gæði á jafnréttisgrundvelli við hvern sem er, og það er uppgjöf og aumingjaskapur í róm þeirra kvenna sem heimta fyrirgreiðslu.

Aumingjavæðing kvenna með þessum hætti er mannskepnunni til skammar og gerir lítið úr þeim konum sem hafa náð árangri. Það eru engin alvöru rök sem liggja að baki kröfum um sérmeðferð kvenna, þvert á móti finnst mér alltaf bera að sama brunni; konur sem heimta fyrirgreiðslu vilja fá auðveldari leið að markmiðum en karlar, af því að þeim finnst konur almennt eiga svo bágt. Að vera kona sé eins konar félagsleg fötlun sem einungis verði "leiðrétt" með kvótum, boðum, og bönnum.

Hvernig væri nú að heitustu femínistarnir (þeir sem vilja ekki að konur fái að blómstra á eigin forsendum og í friði fyrir feminískum kreddum) myndu berjast fyrir því að konur fái frelsi til að gera það sem þær vilja án afskipta Miðstjórnar Femínistafélagsins? Að konur þurfi ekki að búa við kúgun kynsystra sinna um hvað þær eigi að gera (í nafni femínisma) og hvað þær eigi að fordæma? Og umfram allt að hætta að telja konum stanslaust trú um að konur geti ekki hluti nema með opinberri aðstoð, að konur þurfi á sérstökum úrræðum að halda til að ná sínum markmiðum, því karlar séu svo vondir og frekir?

En það er víst betra í huga sumra að mála upp mynd af konum sem fórnarlömbum sem þurfi að hjálpa, því þannig geti konur fengið stöður og embætti á auðveldari hátt en ella. Það kallast að stytta sér leið. Svindla í lífsgæðakapphlaupinu.

Ummæli:
"Ólína", það er óþarfi að fara í svona mikla vörn þó að "ég" gagnrýni þennan málflutning.

Það að bera saman stöðu kvenna í dag við t.d. stöðu blökkumanna í Bandaríkjunum nær hreint engri átt.

"Þér" finnst það kannski útúrsnúningur og kjánalegt að tala um aumingjavæðingu kvenna, en það er nú einmitt það sem þetta er, þó svo að "þú" hafnir því.

"Þér" finnst að konur eigi að fá sérmeðferð í gegnum lagasetningu sem tryggir þeim ekki bara helming embætta og staða hjá hinu opinbera, heldur einnig stöður hjá fyrirtækjum í eigu fólks úti í bæ. Það kalla "ég" heimtufrekju og yfirgang. Það er bara mín skoðun.

"Þú" segist vera SVO ÞREYTT á að lesa svona málflutning. "Mér" þykir það miður að "þú" skulir vera þreytt á að hlusta á gagnrýni á "þínar" skoðanir. "Mér" þykir það líka miður að íslenskir femínistar séu svo ótrúlega einstrengislegir að þeir líta á það sem árás á kvenþjóðina ef einhver vogar sér að vera þeim ósammála.

"Mín" skoðun er einföld; konur geta allt sem karlar geta og munur á kynjunum er sáralítill. Það eru til konur sem eru algerlega óalandi og óferjandi frekjudósir, rétt eins og það eru til karlar sem eru svoleiðis. Að fara fram á það að konur fái lagalega vernd gegn samkeppni um lífsins gæði er ekkert annað en yfirlýsing um að konur séu veikari en karlar, þurfi félagslega aðstoð út á það eitt að vera konur. "Mér" finnst þessi orðræða "þín", og fleiri femínista, vera móðgun við duglegar konur á vinnumarkaði í dag og ungar stúlkur að alast upp. "Þú", og aðrir, vilja innræta fórnarlambshugsanahátt í konur, að það næstum því borgi sig ekki að reyna hlutina, því karlar munu alltaf reyna að bregða fyrir þær fæti.

Veistu, það er hárrétt hjá "þér". Karlar munu reyna að bregða fyrir þær fæti. Og aðrar konur munu reyna það líka. Það kallast samkeppni. Ef "þú" ferð í prófkjör, svo dæmi sé tekið, þá eru margir til kallaðir en fáir útvaldir. Baráttan um laus sæti á lista (baráttan um gæðin) kallast samkeppni og hæfustu einstaklingarnir eiga skilið gæðin (þ.e.a.s. þeir einstaklingar sem enda með gæðin). Ef "þú" ert ósátt við það, þá verður bara að hafa það. "Ég" vil ekki að komandi kynslóðir kvenna alist upp við það að þær þurfi að fá sérmeðferð til að verja þær gegn ágangi karlkynsins eða meintu samsæri þeirra gegn þeim.

Svona "þér" að segja, þá held "ég" að karlmenn eigi alveg nóg með sig sjálfa og hafi lítið svigrúm eða tíma eða áhuga á að eyða öllum stundum í að hafa áhyggjur af því að konur séu með einhvern uppskafning eða séu orðnar helst til of áhrifamiklar.

En það er sorglegt að heyra að "þú" skulir vera orðin svona óskaplega þreytt á því að "þér" skuli vera andmælt með rökum, hvað er þá til ráða? Er lausnin þá að banna hreinlega með lögum að feminískri aðferðafræði sé mótmælt, af því að femínistarnir eru svo þreyttir? Og lemja bara í gegn hálfgerðan femínískan fasisma, af því að annar hópurinn er búinn að fá nóg af því að rökræða kosti og galla tiltekinnar skoðunar? Og var einhver að tala um kúgun karlmanna? Bara spyr.

Verkefni: Samúð
Merking: Engin samúð