Um ábyrgð Breta vegna IceSave

Í þingskjölum bresku lávarðadeildarinnar frá 15. júlí 2008, nokkru fyrir hrunið, má finna fyrirspurn frá Oakeshott lávarði til bresku ríkisstjórnarinnar um íslenska banka með starfsemi í Bretlandi. Spurt er hvað nákvæmlega bresk yfirvöld hafi gert annað en treysta á íslenskar eftirlitsstofnanir, til að sannreyna stöðugleika íslensku bankanna og ekki síst greiðslugetu Tryggingasjóðs Innstæðueigenda og Fjárfesta (TIF) á Íslandi.

Í svari við fyrirspurninni kemur skýrt fram að breska fjármálaeftirlitið (FSA) bar ábyrgð á eftirliti með starfsháttum, efnahagsbrotum og lausafjárstöðu breskra útibúa (e. branches) frá bönkum sem hafa aðsetur í öðrum EES-ríkjum. Þetta á t.d. við um IceSave. Hinsvegar verði þessir bankar allir að uppfylla evrópskar tilskipanir um lausafjárstöðu eins og þær eru útfærðar í heimaríkinu. Varðandi innstæðutryggingar þá segir að IceSave njóti lágmarkstryggingar upp að £16,700 (€20.887) frá tryggingasjóðnum á Íslandi (TIF) en sé einnig aðili að breska tryggingasjóðnum (FSCS) sem veitir viðbótartryggingu upp að £35.000. Samkvæmt þessu er alveg klárt að íslenski sjóðurinn ber eingöngu ábyrgð á lágmarkstryggingunni. Hvergi í svarinu er hinsvegar vikið að raunverulegri fjárhagsstöðu þessara tryggingasjóða eða hvernig bregðast skuli við ef þeir rísa ekki undir ábyrgðum sínum. Ársreikningar Tryggingasjóðs Innstæðueigenda og Fjárfesta eru reyndar öllum aðgengilegir á heimasíðu sjóðsins, og þar má glögglega sjá að inneign í sjóðnum var ekki upp í nös á ketti og hefði aldrei dugað til að bæta nema örlítið brot af IceSave innstæðunum. Þess má líka geta að breski tryggingasjóðurinn hafði sjálfur ekki heldur bolmagn til að standa undir ábyrgð af þessari stærðargráðu, þrátt fyrir að vera miklu stærri en sá íslenski og hafi ekki þurft að taka á sig allsherjar hrun heils bankakerfis.

Fyrirspurnin og svar Davies lávarðar við henni, er svona á frummálinu:

Banking: Iceland

Lord Oakeshott of Seagrove Bay asked Her Majesty&#39;s Government:

What steps the United Kingdom financial authorities have taken to satisfy themselves, independently of the Icelandic financial authorities, of the solvency and stability of Icelandic banks taking deposits in the United Kingdom; and of that of the Icelandic Deposit Guarantees and Investor-Compensation Scheme behind which the United Kingdom Financial Services Compensation Scheme stands as guarantor of last resort. [HL4580]

15 July 2008 : Column WA132

Lord Davies of Oldham: Overseas firms operate in the UK through a mixture of branches and subsidiaries. With regard to subsidiaries, a UK-incorporated subsidiary of an Icelandic bank is a British bank and is authorised by the Financial Services Authority (FSA) like other British banks. All subsidiaries are required to comply with FSA rules on capital, liquidity, complaints and the FSCS. All UK-incorporated subsidiaries of Icelandic banks regulated by the Financial Services Authority continue to meet threshold conditions.

With regards to branches, firms from an EEA state are permitted to passport a branch into the UK under EU legislation and are authorised by their home state regulator. The FSA is responsible for the supervision of conduct of business, financial crime and liquidity in respect of these EEA firms&#39; UK branch business. The home state regulator is the prudential supervisor. However all EEA banks are required to meet the capital requirements implemented in their member states under the Banking Consolidation Directive and the Capital Adequacy Directive. And the FSA has a regular dialogue with overseas regulators and firms where the firms passport into the UK, to share information about the firms and specifically their UK operations.

With regard to the Icelandic Deposit Guarantees and Investor-Compensation Scheme, the UK Financial Services Compensation Scheme maintains contact with schemes in other member states. There are currently two major Icelandic players in the UK: Landsbanki provides its Icesave product through a UK branch while Kaupthing&#39;s Edge product is provided through a UK-incorporated subsidiary. As Kaupthing Edge&#39;s deposits are collected through a UK-incorporated subsidiary, they are covered exclusively by the UK&#39;s FSCS in the same way as savers with other British banks.

As Icesave is provided through a UK branch, its home state compensation scheme will apply. Where there is a gap between the coverage of the home state scheme and the UK maximum, where an EEA firm opts to contribute to the FSCS the deposit will be protected up to the UK maximum. This is the case with Icesave: it has “topped up” into the FSCS; the first €20,887 (around £16,700) of savers&#39; money falls within the scope of the Icelandic deposit guarantee scheme while the remaining amount of the claim up to £35,000 is covered by the FSCS. Therefore, savers with up to £35,000 in an Icesave account would be protected against any losses in a similar way as if their savings were in a British bank.

Fyrri ummæli:
Þakka þér Guðmundur, fyrir að setja þessar upplýsingar fram með svona skýrum hætti. Þarna kemur skýrt fram að

Icesave var tryggt hjá FSCS

fyrir að minnsta kosti £35,000. Þar með er lágmarkskröfu Tilskipunar 94/19/EB örugglega mætt, þótt ekkert fáist úr Íslendska Tryggingasjóðnum.

In 1983, John Kareken wrote an article &#145;&#145;Deposit Insurance Reform orDeregulation is the Cart, not the Horse&#146;&#146;. He was expressing a (prescient)concern that deregulation and expansion of bank powers had taken place inthe United States before a proper deposit insurance reform had been introduced.His concern was moral hazard and excessive risk-taking. In Europe, deregulationand opening of frontiers have taken place to create competition and allowfirms to reap economies of scale and scope, leading to better terms for consumers.This has taken place over the last twenty years, without any fundamentalreform to cross-border banking supervision, deposit insurance andbailing-out procedures. With the speed of European banking integration accelerating,it might be time to put the Horse in front of the Cart, that is, transferringbailing-out and supervisory powers to a European authority before the processof banking integration is fully completed.

||

Tek undir þakkir Lofts fyrir birtingu þessara upplýsinga.

Er það misskilningur að skilja megi af svari Lord Davies of Oldham, hvað viðkemur Icesave innistæðum í breskum útibúum Landsbankans, að innistæðurnar séu tryggðar hjá íslenska tryggingasjóðnum upp að verðgildi 20,887 evra en að ef innistæður á Icesavereikningum í Bretlandi nemi meiru en þeirri upphæð sé mismunurinn tryggður hjá FSCS upp að 35.000 breskum pundum?

Ég skil svar Oldham þannig að hann telji FSCS aðeins ábyrgt fyrir þeim hluta Icesave innistæðna sem eru hærri en 20,887 evrur og lægri en 35.000 ensk pund. Er þetta misskilningur?

(Til að fyrirbyggja leiðindi vil ég taka það fram að ég er óflokksbundin og er bara að reyna að skilja hver staðan er áður en ég greiði akvæði næst, hvort sem það verður í þjóðaratkvæðagreislunni eða þingkosningu.)

||

Agla, ég hélt að tryggingar-viðmiðið í Bretlandi hefði verið £50,000, en þarna er talað um £35,000. Tilskipun 94/19/EB er með viðmiðið &#128;20,887 sem þarna er talið samsvara

£16,700

. Mismunurinn sem þarna er talað að falli á FSCS er því

£18,300

(£35,000 - £16,700). Þetta er hærri tala en upphæðin sem Tilskipun 94/19/EB gerir ráð fyrir, þannig að þótt ekkert komi frá Tryggingasjóðnum Íslendska er samt ekki verið að fara undir þá upphæð sem nefnd er í tilskipun ESB.

||

Guðmundur, ég hef sent fyrirspurn til FSA, um hvort Landsbankinn greiddi iðgjöld til FACS eða iðgjaldið var bara bókað. Þannig var með aðra banka í Bretlandi og samkeppnisstaða þeirra gerð betri en þeirra sem borguðu iðgjald.

Þar sem viðmiðið var £50,000 var trygging Icesave langt yfir kröfum ESB.

||

Kærar þakkir Loftur Altice.

Ég er samt ekki enn með þetta á hreinu. Eins og ég reyndi að segja hélt ég að sumir, þ.á.m. Lord Oldham, héldu því fram að íslenski tryggingasjóðurinn væri ábyrgður fyrir fyrrstu 20,887 evrum á inneignum Icesavereikningshafa.

Segjum að ég hefði átti innistæðu hjá Icesave í Bretlandi þegar Landsbankinn hrundi og innistæðan hafi verið 28.887 evru jafngildi í pundum:

Var íslenski tryggingasjóðurinn ábyrgur fyrir að ég fengi jafngildi 20,887 evra greitt?

Stóð sjóðurinn við skuldbindingar sínar?

Var breski tryggingasjóðurinn ábyrgur fyrir því að ég fengi restina (8.000 evru jafngildi) greitt?

Stóð sjóðurinn við skuldbindingar sínar?

Ég veit að bresk og hollensk yfirvöld bættu Icesave innistæðueigendum "innistæðutapið" að ákveðnu marki. Mig minnir að Bretar hafi ábyrgst tryggingu upp að 50.000 breskum pundum og Hollendingar hafi sett markið við 100.00 evrur.Mér skilst að Icesavedeilan snúist um hvað og hvernig íslenski tryggingasjóðurinn og eða íslenski ríkisstjóðurinn endurgreiði af því sem Bretar og Hollendingar greiddu sínum þegnum sem áttu innistæður í Icesavedeild Landsbankans (gamla!). Það mál er ofar mínum skilning enn sem komið er.

Ég endurtek að ég er ekki að leita að sökudólg. Ég er bara að reyna að afla mér upplýsinga

||

Það miðstýringarstjórnsýslusjóðir megi ekki á nokkurn á hátt baktryggja séreignartryggingar kerfi séreignarbanka eins eða allra séreignartryggingarkerfanna. Kemur skýrt fram í Tilskipum í kjölfar séreignarvæðingar viðskiptabankageirans um alla EU. Augljós spjöll á grundvallar samkeppni lögum EU og EES ættu sér stað ef þetta grundvallar skilyrði væri ekki virt. Segjum nú ekki trúverðugleiki á séreignarbankakerfið sem heild.

Spursmálið er ekki hvort hagsmuna aðilar séu ekki læsir, heldur hver er raunverulega ástæðan fyrir þessari samninga umleitan: sem byggist á því að láta launþega á Íslandi borga fyrir áhættu sem þeir vissu einu sinni af í öðrum löndum.

Ummæli:
Að mínu viti Agla, er engin forgangsröð á Tryggingasjóðunum TIF á Íslandi og FSCS í Betlandi. Þeir eru báðir til tryggingar innistæðunum á sama hátt. Landsbankinn greiddi til TIF en ekki er ljóst hvort greitt var til FSCS eða bókfært iðgjald.

Tilskipun 94/19/EB tekur ekki fram hvaðan tryggingabæturnar eiga að koma, en talað er um að tryggingasjóðirnir sé fleirri en einn og einnig er gert ráð fyrir tryggingar bæði í heima-ríki og gisti-ríki.

Ef ekki er tiltækt fjármagn í tryggingasjóði, sem er félag með takmarkaða ábyrgð eins og hlutafélög, þá er bara að vona að bankinn sem varð gjaldþrota eigi fyrir innistæðunum. Enginn hefur fundið lagareglur sem fyrirskipa ríkisábyrgð á sjóðunum. Þvert á móti er fullt af rökum fyrir því að ríkisábyrgð sé bönnuð.

Nýlenduveldin eru að reyna að þvinga almenning á Íslandi að greiða það sem TIF getur ekki greitt. Ábyrgð TIF var bundin því sjálfsagða skilyrði að til væri fyrir tryggingabótunum. Iðgjöld til TIF voru 1% af innistæðum sem líklega var tvöfalt það sem tíðkast í Evrópu. Í Bretlandi eru engar greiðslu í tryggingasjóð, heldur iðgjaldið innheimt síðar þegar þörf krefur. Við sjáum hversu fráleitt Bretska kerfi er og sama kerfi er í Danmörku, en ég veit ekki um Holland.

Verkefni: Samþykki
Merking: Nei