ÞJÓÐREMBINGUR OG NÁTTÚRUVERND.

Náttúruverndarfólk er oft ásakað um að vera með öfgakenndan þjóðrembing. Egill Helgason ýjaði að þessu í viðtali við Andra Snæ Magnason og kallar þessa öfgakenndu þjóðrembu í bloggi sínu "Ómarísku".

Það stendur því upp á mig að útskýra þá stefnu og viðhorf mín sem hann kýs að kalla þessu nafni og þá skal ég upplýsa Egil og fleiri um það að núverandi skoðanir mínar á verðmæti íslenskrar náttúru byggjast að mestu leyti á því sem ég hef lært af útlendingum, aðallega á tvennan hátt:

Ég lært það af því með því að fljúga og ferðast með útlendinga um landið og sýna þeim það í ótal ferðum. Í þessum ferðum hafa þeir smám saman síðustu 40 árin gefið mér alveg nýja sýn á Ísland og verðmæti þess. Þá sýn hefði ég ekki fengið ef ég hefði allan tímann ferðast um landið einn eða með löndum mínum.

Glöggt er gest augað, einkum þegar gesturinn er góður. Þessir útlendingar hafa flestir verið hámenntað og víðförult fólk sem hefur af samanburði við önnur lönd getað dæmt um það hvað er sérstæðast og verðmætast á Íslandi.

Mat mitt á nýtingu landsins breyttist þó enn meira hin síðustu ár við að leita uppi og ferðast um þau svæði erlendis sem helst eru sambærileg við Ísland. Og aftur eru það útlendingar og útlönd sem hafa haft mest áhrif á það sem Egill kallar "Ómarísku".

Uppistaða hennar er ekki þjóðremba, heldur að horfa á Ísland, gæði þess og gögn, frá víðu sjónarhorni en ekki þröngu, - leita upplýsinga bæði hér á landi sem utan landsteinanna.

Auðvitað hafa mætir landar mínir líka haft sín áhrif. Hinn víðförli og fróði Sigurður Þórarinsson jarðfræðingur var til dæmis einn af mótunarmönnum þessarar sýnar, en fráleitt er að segja að útlendingarnir sem áttu stóran þátt í að móta skoðanir hans og mínar hafi verið haldnir íslenskri þjóðrembu, heldur þvert á móti alþjóðlegri hugsjón sem á víða skírskotun.

Nær væri að kalla það þjóðrembu að sitja kyrr heima og móta sér skoðun út frá þeim þrönga sjónarhóli sem margir byggja álit sitt á þessum málum á og nota sem grundvöll hinnar gölnu virkjanafíknar sem lýst hefur verið nánar í þessu bloggi undanfarna daga.

Það er sönn þjóðremba fólgin í því forðast að taka mark á erlendu kunnáttufólki og vilja ekki taka mið af því sem er að sjá og skoða erlendis.

Mikill munur er á slíkri rembu, sem á litla innistæðu, eða eðlilegum og vel grunduðum þjóðarmetnaði og þjóðarreisn sem leitast er við að byggja upp á traustum grunni til framtíðar.

Fyrri ummæli:
hef mikið verið kringum útlendinga síðasta árið Flestir af þeim voru alveg rasandi yfir því hvað við erum að gera við náttúruperlur okkar....

Það er nefnilega ótrúlegt að okkur sem búum á Íslandi virðist flestum standa á sama um þessi mál og það skuli vera útlendingarnir sem hafi áhyggjur af því hvað við erum að gera með landið okkar.. Hvað þá að fá h.....glæpafyrirtækið Alcoa inn hingað...

||

Ég er alls ekki með þjóðrembing.

Ég er að verða Ómarískur og það er ekkert að því... flott nýyrði

||

Þjóðremba í neikvæðu samhengi er í mínum huga fánahylling og hugmyndir um að pólitísk trúarleg eða kynþáttabundin samsetning sé betri öðrum þjóðum. Þetta er hættuleg þjóðernishyggja, sem sennilega er undirrót flestra mannlegra harmleikja hér í heimi. Að setja náttúruhyggju og landverd undir sama hatt ber vott um barnslega fáfræði og ógrundaða sleggjudóma. Að dásama landið og bera önn fyrir framtíð þess í jarfræðilegu og umhverfissamhengi er sennilega það göfugasta og óeigingjarnasta, sem um hugi okkar flýgur, þar sem hugsunin snýst fyrst og fremst um viðkomu arftaka okkar og framtíðarbarna án tillits til efnahagslegra hagsmuna pólitískra hagsmunahópa eða eigin rass. Verdun vistkerfis jarðar þýpir verndun grundvallarþarfa okkar sem tegundar; vatn, loft, hitastig, jafnvægi í veðurfari og ræktunarmöguleika á fæðu. Ef það er remba að hafa hátt um það, þá er fyrringin alger í gildismati þeirra, sem slíku halda á lofti.

||

Ég las nýverið að da Silva, forseti Brasilíu, er með áætlun um að nýta dimmustu hluta Amazon regnskógarins. Þetta eru ósnortin svæði, en nú á að nota þau til að létta á jaðarsvæðunum. Nú er ég viss um að margir vakni upp við vondan draum, en á meðan fólk er að hneykslast á da Silva og félögum er þeirra eigið land að hverfa undir vatn. Var ekki einhver saga um planka í auga...?

Hvernig verður myndin eftir 50 ár? Sonur minn (ef ég eignast svoleiðis) fer með sitt barn upp á hálendið. "Sérðu eyjuna lengst útí vatninu? Þetta er fjallið á myndinni. Herðubreið. Hún var verðlaus áður en lónið var fyllt."

Herðubreið er kannski ekki líkleg til að verða að eyju, en það eru svo margir staðir sem eru þjóðinni dýrmætir sem "gefa ekkert af sér". Við höfum ekkert lært síðan Sigríður í Brattholti barðist fyrir Gullfossi.

||

Málið snýst um hvort við viljum byggja landið allt eða ekki. Á að láta heilu landshlutana drabbast niður meðan talað er um gáfurnar, kraftinn sem á að búa í okkar þjóð? Ef hægt er að tala um "galna virkjanafíkn" þá er ekki of mikið að segja."öfgakenndur þjóðrembingur". Best væri fyrir umræðuna að hvorugt heyrðist eða sæist á prenti.

Kveðja Tryggvi L. Skjaldarson

Starfsmaður Alcan á Íslandi

Ummæli:
Um leið og ég fagna innkomu Ómars inn á blog.is þá langar mig að benda Tryggva Skjaldarsyni á að hver virkjun sem byggð er kostar ekki undir 50 milljörðum og Kárahnjúkavirkjun kostaði um 120 milljarða jafnvel meira. Það eru í raun engin takmörk fyrir því hvað annað væri hægt að gera fyrir ríkistryggð lán upp á þessa upphæð. Hann verður að gera sér grein fyrir því að stóriðjur hér á landi eru að fá rafmagnið á verði sem er a.m.k. 3x lægra en þau þyrftu að borga fyrir það annarsstaðar og þannig erum við að kaupa þau hingað. Þau jafnvel greiða það lítið fyrir rafmagnið að við almennit neytendur verðum að greiða hluta þess. Mér fróðari menn hafa bent á að lágt verð fyrir orkuna okkar er einmitt ástæða þess að raforkuverð eru ekki gefin upp til stóriðju. Ef að ekki væri leynd á orkuverðinu þá myndi skapast grundvöllur fyrir fleiri að bjóða í þá orku. Síðan er ágætt að benda á það að fyrir þessa 120 milljarða erum við að skapa milli 400 og 500 störf. Þetta yrði ansi dýrt dæmi ef ætti að bjarga allri byggð á landinu með álverum.

Verkefni: Samúð
Merking: Engin samúð