Af samþykkt Kirkjuþings um ,,giftingu" samkynhneigðra

Ekki dettur mér í hug að gera lítið úr samþykkt Kirkjuþings. Kirkjan er búin að opna gáttina hjá sér ef svo má segja og hleypir hommum og lesbíum alla leið upp að altarinu. Nú verður fróðlegt að sjá hvernig spilast úr málum.

Kirkjan vildi ekki tala um vígslu í samþykkt sinni, en það verður erfitt að sjá hvernig þetta verður annað en vígsla, prestar eru vígslumenn. Við munum hér eftir gefa saman homma og lesbíur og í máli fólks verður það að hommar og lesbíur giftast eins og aðrir. Orðið staðfest samvist er óþjált í munni og merkingarlaust í kirkjulegu samhengi og verður ekkert notað.

Annað: Kirkjan vill að frelsi presta til þess að gefa ekki saman homma og lesbíur verði virt. Ég er hræddur um að þetta gangi ekki upp. Það er í æpandi mótsögn við alla mannréttindahugsun nútímans að aðili sem fer með opinbert vald eða hefur á sinni könnu að framkvæma löggerning geti gert upp á milli fólks að geðþótta hvort sem það kallast samviskuástæður eða eitthvað annað. Ef að líkum lætur verða prestar löggiltir vígslumenn og þá verður þeim einfaldlega fyrirmunað að hafna fólki á grundvelli uppruna, litarháttar, kynferðis eða nokkurrar annarrar ástæðu sem ekki telst fyllilega málefnaleg.

Ég er hræddur um að kirkjuþing hafi ekki hugsað þetta til enda. Hommar og lesbíur hafa búið við útskúfun, hæðni, dáraskap og jafnvel ofbeldi alla þekkta tíð. Fólk hefur verið inní skápum, unglingar tekið líf sitt. Nú eiga þeir sem búa við samkynhneigð það á hættu þegar þeir leita til sóknarprests síns eða einhvers annars prests að fá Nei í andlitið. Útskúfun aldanna innanúr kirkjuganginum. Nei fá þau af því að samviska mín trú mín leyfir mér ekki að gifta þig eða framkvæma á þér stðfesta samvist. Nei takk, þetta gengur ekki upp.

Prestar þjóðkirkjunnar verða að undirgangast það sem kirkjan tekur að sér að gera. Og það þýðir ekkert að segja að Íslandi þekki allir alla og menn viti hvaða presta er óhætt að leita til. Íslenskt samfélag verður í þessum efnum sem öðrum að haga sér eins og alvöru samfélag. Hér á að vera og verður að vera samfélag án mismununar. Taki kirkjan að sér svona löggjörning verður hún að gera það án mismununar.

Mér finnst miður hvað margir tala niður til kirkjunnar. Það virðist lenska að fara um hana ófögrum orðum. Kirkjan er merkileg stofnun og þessi samþykkt Kirkjuþings um homma og lesbíur er hiklaust kirkjuframmúrstefnuleg. Vissulega hefur kirkjan lent í vanda vegna þess að hið veraldlega samfélag er komið frammúr henni í viðleitni sinni til þess að byggja mismununarlaust samfélag þar sem allir búa við sama rétt m.a. án tillits til kynferðis og kynhneigðar(og þar hafa málin snúist við frá fyrri tímum) en íslenska þjóðkirkjan hefur lagt sig fram um að brúa þetta bil.

Nú ættu örvar einbeittra að snúa að löggjafanum. Tvenns konar lög eru um hjónabandið eftir því hverjir vilja giftast. Hommar og lesbíur og aðrir þeir sem vilja eina hjónabandslöggjöf ættu að beina orðum sínum að löggjafanum í stað þess að halda uppi orrahríð að kirkjunni. Þegar kirkjan er annars vega þora menn að brúka munn. Það er af því að kirkjan er valdalaus á veraldlega vísu. Það vefst fyrir fólki þegar kemur að stjórnmálamönnunum – þá verður orðalagið miklu kurteisara – hvað veldur?

Fyrri ummæli:
Ef það væri ekki fyrir ríkiskirkjuna hefðu þessi mál farið í gegn á síðasta þingi. Það var yfirmaður þinn sem mætti á fund nefndar þingsins og kom í veg fyrir að alþingismenn þjóðarinnar samþykktu að trúfélög fengju heimild til að gifta samkynhneigða.

Það er því út í hött að beina örvunum nú að löggjafanum, löggjafinn lúffaði fyrir kirkjunni þinni.

Góður punktur með löggjafann. Ef að prestur má ekki neita að gera eitthvað af trúarástæðum, hver má það þá?

Allir geta fengið staðfestingu á samvist fyrir lögum, sem er hið besta mál. Af hverju þarf endilega prest til að framkvæma athöfnina?

Gifting hja presti innifelur vissulega staðfestingu á samvist, en hún er meira en það. Mér finnst ekkert að því ef prestar vilja halda giftingu sem einhverju á milli karls og konu. Það væri vissulega vanvirðing við homma/lesbíur að meina þeim að staðfesta samvist sína, en það má ekki vanvirða presta heldur með því að neyða þá til að gifta "Pétur og Pál".

Og Matthías: Á kirkjuþinginu var bara samþykkt að styðja ekki tillögu þess efnis að trúfélög mættu gifta. Kirkjan réð engu í þessum málum og þingmenn voru ekki þvingaðir til að gera neitt. Löggjafinn lúffaði kannski fyrir kirkjunni, en er það ekki löggjafanum að kenna?

||

Er nú ekki óþarfi að gifta hjón?

En það fer alveg eftir ástæðunni. Ég er t.d. giftur útlendingi. Ef prestur hefði neitað að gifta okkur því hún er útlendingur/utan trúfélaga/eða e-ð annað, hefði ég virt það og leitað annað. Ekki myndi ég vilja láta prest sem ekki samþykkir samband mitt sjá um athöfnina.

Ég hef bara aldrei skilið af hverju er samkynhneigðum er svona annt um að einhverjir forpokaðir prestar veiti blessun sína á sambandi þeirra.

Ummæli:
Baldur, væri ekki einfaldast að aðskilja lögformlega giftingu og trúarlega blessun á sambandinu? Hjónabandið er löngu orðin samfélagsleg stofnun sem hefur mest lítið með trú að gera. Þar af leiðandi hlýtur að vera eðlilegt að gera það sama og tíðkast víða eða víðast hvar um Evrópu að borgarleg yfirvöld sjá um lögformlega giftingu en trúfélög blessa sambandið ef þeim sýnist svo.

Verkefni: Lyndi
Merking: Hlutlaust