Tilkynningaskylda vegagerðarinnar

Nú þekki ég dálítið til svona mála frá gamalli tíð, bæði þegar ég vann hjá verktaka. ýmist við ámokstur eða keyrslu, jafnt sem þegar ég vann við gámakeyrslu og þungaflutninga. Munurinn á þessu tvennu er talsverður. Hjá flutningafyrirtækinu fylgdust menn með vef vegagerðarinnar og sóttu um undanþágu eftir því sem við átti. Hjá verktakanum hinsvegar var mun erfiðara við að eiga. Þar var maður mikið einn á ferð og upp á sjálfan sig kominn. Ég veit að margir eru sammála mér að einstaka starfsmenn í vegaeftirliti hafa látið sem þeir ættu vegina skuldlaust.

Mér er minnisstætt eitt atvik. Ég kom á fullhlöðnum trailer og var veifað inn á plan til vigtunar. Í ljós kom að bíllinn var rétt tæpu tonni of þungur á afturöxli. Ég var kallaður inn í vegagerðarbílinn (þetta var þegar vegagerðin og lögreglan unnu enn saman.) Ég reiddi fram alla tilskylda pappíra. Á meðan lögreglumaðurinn skrifaði skýrslu þá sneri vegagerðarmaðurinn sér að mér, horfði í augun á mér og spurði: "Af hverju gerirðu þetta?"

Mér var orða vant. Hann kom fram við mig eins og ég hefði lamið náinn fjölskyldumeðlim eða sparkað í hundinn hans. Ég benti manninum vinsamlegast á að þeir sem moka á fá upplýsingar um hve mikið hver einstaka bíll má flytja, hvort þeir séu með undanþágur eða ekki og hvernig hlassið á að liggja tila því sé rétt dreift á bílinn. Þar með er boltinn úr höndunum á bílstjórunum. Mokarinn á að hlaða bílinn rétt. En samt er ábyrgðin bílstjórans.

Það hefði ekki komið mér á óvart ef bílstjórinn hefði verið sakfelldur í þessu máli sem mbl.is fjallar um. Vanhugsaðar aðgerðir gagnvart olíuverði, ásamt vítaverðu keyrslulagi einstakra bílstjóra á þjóðvegunum hafa komið óorði á þessa stétt sem ég eitt sinn tilheyrði og tel mig alltaf á vissan hátt tilheyra. Vegagerðin hefur löngum þózt vera ríki í ríkinu og farið sínu fram, oft án tillits til almennrar skynsemi. Sem dæmi að nefna tilætlunarsemin að bílstjórar hafi aðgang að interneti allan sólarhringinn, nú eða hlusti sí og æ á útvarp er bara eitt dæmi um þetta. Ég veit að það er dýrt og erfitt að koma merkingum fyrir á alla staði en ef það á að takmarka burðargetu á vegi þá verður hreinlega að merkja þá vegi á augljósan máta. Einnig má nefna að ef vegir væru byggðir hér á landi eins og gert er hjá öllu siðuðu fólki í kringum okkur, þá þyrfti hreinlega ekki að takmarka flutningsgetu þeirra. Einhver sagði mér að flestir vegir hér á landi uppfylltu ekki ESB staðla og væru þ.a.l. ólöglegir. Nú veit ég ekki hvort það er rétt (nenni ekki að plægja mig í gegnum ESB reglugerðarfarganið) en frómt frá sagt þá kæmi það mér ekki á óvart.

Nokkru eftir að ég hætti í flutningabransanum og verktakavinnu þá vann ég við snjómokstur á Hellisheiði. Þar mega reyndar starfsmenn Vegagerðarinnar á Selfossi eiga mikið hrós, álagið á okkur mokstursmönnum var oft gríðarlegt og vanþakklæti vegfarenda mikið. Vegagerðarmenn stóðu sína plikt þar eins og hægt var, það get ég vottað.

Fyrri ummæli:
Mér finnst það nú varla ósanngjarnt að ætlast til þess af atvinnubílstjóra að hann kynni sér ástand vega sem hann ætlar að nota, ekki frekar en að það sé ósanngjarnt að ætlast til þess af flugmanni eða skipstjóra að hann kynni sér veðrið og vaði ekki út í einhverja vitleysu. Það er ekki erfitt með allri þeirri samskiptatækni sem nú er í boði.

Ég verð nú að segja eins og er að mér finnst þessi dómur illskiljanlegur. Það hlýtur að verða gera þá kröfu til atvinnubílstjóra að þeir kynni sér hvort eða hvað þungatakmarkanir eru á þeim vegum sem þeir hyggjast aka eftir.

Við ákveðnar aðstæður í veðurfari, þýðu eftir frost, setur Vegagerðin takmarkanir á þunga og ég held að það þurfi meira en meðalbjána til að átta sig ekki á því að slík hætta sé fyrir hendi.

Að ætla Vegagerðinni að merkja hvern einasta stað með merkjum er fáránleg hugmynd, setja yrði merki við hver einasta afleggjara eða útskot, í þessu tilfelli á Suðurlandsveginum.

Ég er atvinnubílstjóri sjálfur og mér svíður oft sá bjánastimpill sem kominn er á stéttina. Ég fullyrði að stór hluti þeirra bílstjóra malarflutningabíla hefur litla eða óljósar hugmyndir um þær reglur sem í gildi eru. Kannski í mesta lagi að þeir læri reglurnar eins og páfagaukar, þ.e. án þess að skilja þær.

||

Góður pistill hjá þér Heimir, ég hef nokkrum sinnum lent í Vegagerðinni, allir misjafnir eins og þeir eru margir. En yfirleitt ágætis grey. Missa sig stundum í valdafíkn, en ekkert sem má afvegleiða með " góðu " spjalli.

||

reyndar gæti hann líka hringt bara í vegagerðina í síma 1777 eða 1770, man ekki númerið en var með það í símaskránni þegar ég var sjálfur að keyra

||

Í 4. og 5. gr. umferðarlaga er að finna meginreglur um umferð, þ.m.t. sú skylda ökumanna að þekkja þær. Varðandi ásþunga þá er meginregla laganna svokallaður Viðauki II. Undantekningin er Viðauki I sem tengir saman byggðir landsins um helstu stofnleiðir. Þar er leyfður meiri þungi. Það sem þessi bílstjóri var að taka sjensinn á því að komast inn á Viðauka I áður en hann yrði tekinn.

Maður stundaði þetta oft sjálfur og þetta er mjög algengt á Suðurlandi með sitt flókna vegakerfi þar sem bara Suðurlandsvegurinn, Biskupstungabrautin, Skeiðavegur og Landvegur tiheyrðu Viðauka I.

Ég ætla að frábiðja mér þá dellu að merkja við hvern einasta afleggjara. Skoðaði þetta á korti og ef allir afleggjarar yrðu merktir frá Skeiðavegamótum austur að Hvolsvelli væru það 600 merki. Kostnaðurinn við hvert merki var reiknaður í útboði Vegagerðarinnar 70 þús. þannig að bara startkostnaður á þessari leið yrði 42 millj. Ég tel peningum okkar betur komið í betri vegum, takk.

Svo er hægt að gera eins og Norðmenn eru að prófa. Setja engar þungatakmarkanir á en mæta kostnaði vegna þessa með auknum álögum á stóra bíla. Sú leið væri mjög kostnaðarsöm fyrir flutningageirann.

Ég held að þessi dómur hafi verið illa ígrundaður og jafnvel heimskulegur og eigi eftir að skapa alls kyns vandamál. Fleiri en leyst eru.

Ummæli:
HEIMIR VANN!!!

JÚHÚHÚÚÚÚÚ!!

GO HEIMIR!!

Ekki annars allt gott að frétta?

Verkefni: Kaldhæðnigreining - Kaldhæðni eða ekki
Merking: Ekki kaldhæðin