Kratar allra flokka og hrátt kjöt

(Eftirfarandi birti ég í hinu góða íhaldskratablaði 24 stundum í dag. Í sömu opnu skrifar leiðarahöfundurinn leiðara um sama mál og reynir þar að draga upp að fráfarandi landbúnaðarráðherra og formaður Framsóknarflokksins beri alla ábyrgð á hráa ketinu þar sem embættismenn unnu að undirbúningi málsins í hans tíð. Hafi ritstjórinn rétt fyrir sér þá eru stjórnmálamenn greinilega óþarfir,- allt sem embættismenn vinna að eru lög um leið og þeir hafa lagt sína stjörfu höndu þar á. Málið var sett í gang af Davíð Oddssyni á sínum tíma en ég hefi jafnvel efasemdir um að hann hefði hleypt því fram með þeim upplýsingum sem nú eru fram komnar. Og hin pólitíska ábyrgð og umræða er Alþingis. En svona er Ísland í dag - þar sem stjórnarliðar ráða öllum fjölmiðlum og beita þeim jafnvel til að svara í sömu opnu ef á kratastefnuna er orðinu hallað.)

Það eru Framsóknarmenn í öllum flokkum skrifaði leiðarahöfundur 24 stunda fyrir nokkrum dögum og vísaði þá til þess að ekki væru all jafn ginnkeyptir fyrir því að galopna landið fyrir innflutningi á kjöti. Ég er ritstjóranum sammála í þessu þó okkur greini á um hver stjórnmálastefnan sé gæfulegust.

Og það eru ekki bara Framsóknarmenn í öllum flokkum. Það eru líka kratar í öllum flokkum og orðnir hættulega margir í flokki ritstjórans, Sjálfstæðisflokki. Aðall þeirra er að leysa vanda með fórnum og óvinaleit. Í dag er óvinurinn íslensk kjötframleiðsla og leysa má vanda neytenda og hagkerfis með því að koma svína- og kjúklingabændum á kaldan klaka. Ef því fylgir svo að við rústum um leið 30% af hefðbundnum landbúnaði og allri kjötvinnslu í landinu eru það bara eðlileg jaðaráhrif krossferðarinnar.

Atvinnumissir í borginni

Það er reyndar ekki nýtt að kratar allra flokka beini spjótum sínum að íslenskri framleiðslu og íslenskum bændum sér í lagi. Það sem er nýtt í þessari umræðu að krafan um skefjalausan innflutning á hvítu kjöti er um leið krafa um að hundruð Reykvíkinga missi vinnuna. Hagtölur telja að álíka margir vinni á höfuðborgarsvæðinu við úrvinnslu og framleiðslu á hvítu kjöti eins og eru við störf í álverinu í Straumsvík.

Fyrir ári síðan hefði það kannski ekki hljómað svo alvarlega að störfum í borginni fækkaði því þá spruttu upp ný eins og gorkúlur. Sá tími er liðinn. Í hönd fer krepputími með atvinnuleysi og á slíkum tímum er mikilvægt að standa saman um að verja þau störf sem við þó höfum. Frjáls innflutningur á fersku kjöti og í framhaldinu lækkun tolla eins og Samfylkingararmur ríkisstjórnarinnar hefur lofað er ekki það sem við þurfum á þessari stundu.

Við höfum á undanförnum árum tekið þátt í alþjóðlegri lækkun tolla á matvörum ýtt úr vegi ýmsum hindrunum. Þar höfum við síst verið eftirbátar annarra vestrænna þjóða. En hugmyndin um að heimila innflutning á hráu kjöti til landsins er hættuleg bæði innlendri framleiðslu, innlendu lífríki, náttúru landsins og fólkinu sem í landinu býr. Við erum eyríki en ekki hluti af meginlandi Evrópu og eigum að njóta þess.

Lífshætta fyrir fólk

Það hefur reyndar komið fram í mati dýralækna að dýrastofnum hér og villtri náttúru stafi ekki stórkostleg hætta af þessum innflutningi en þó einhver. Tríkín verði vafalaust landlægt í rottum o.s.frv. Alvarlegra er þó að viðurkennt er að neytendum stafar vissulega hætta af þessum innflutningi. Þannig er viðurkennt að með þessu aukum við verulega hættu á salmonellusýkingu í fólki og opnum fyrir möguleika á smiti af kúariðu sem er banvænn sjúkdómur. Salmonellusmit geta valdið varanlegri örorku.

Ávinningurinn er möguleg lækkun kjötverðs sem er þó svo óveruleg að hún mælist ekki þegar tekin er kvarði á vísitölu neysluverðs. Verst er að í þeim þrengingum og verðbólgu sem nú gýs upp er hin hallærislega tillaga landbúnaðarráðherra um hrátt kjöt það eina sem lagt er til! Ráðherrann fór í Valhöll á fund frjálshyggjukrata síns flokks og barði sér á brjóst. Eins og hægt sé að bjarga andliti og aðgerðaleysi ríkisstjórnarinnar með því að etja fólki saman á móti bændum.

Þjóðarsátt í stað illinda

En það eru sem betur fer Framsóknarmenn í öllum flokkum og við urðum margir fyrir vonbrigðum með landbúnaðarráðherrann nýja í þessu máli. Töldum hann máske í okkar liði. Við Framsóknarmenn höfum lagt fram heilsteyptar og mótaðar tillögur til þess að koma til móts við heimilin í landinu í vaxandi dýrtíð. Þar höfum við m.a. lagt til að matarskattur verði afnuminn samhliða víðtækri þjóðarsátt um aðgerðir gegn verðbólgunni.

En kratastjórninni sem nú situr hentar ekki að horfa til þjóðarsáttar. Í stað þess að þjappa þjóðinni saman skal stéttum att saman, leitað óvina og í metingi og stríði sem engu skila.

Fyrri ummæli:
ég se, kjötiðnaðarmaður hef ekki stórar áhyggjur af þessu þar sem talsverður kjötskortur er í landinu nú þegar.. það sem ég hef áhyggjur af er Bónus og Krónan.. þessir tveir munu alveg pottþétt stefna beint í innflutning og etja innlendum framleiðendum gegn niðurborguðum innfluttum kjötvörum.

Neytendur verða líka að axla ábyrgð með því að versla innlent þegar sá tími kemur.. laun verða einnig að vera nægjanlega há í landinu til þess að almenningur hætti að eltast eingöngu við ódýrustu vörurnar. (bónusruslið)

Um þetta segi ég:

http://fridrik.eyjan.is/2008/04/hrtt-mat.html

Kveðja

Friðrik

Ummæli:
Að flytja inn ódýrt kjöt erlendis frá er engin lausn. Við vitum ekki einu sinni uppruna þess. Við erum vön hreinu, ómenguðu kjöti. Eigum við að stefn því í hættu fyrir nokkrar krónur. Einkennilegt í þessari umræðu að enginn nefnir svimandi hátt verð á fiski. Það er orðinn lúxus að vera með fisk í matinn, ferskan fisk. Ég fór í eina ágæta fiskbúið í bænum og keypti þar ýsuflak og saltfisk fyrir fjóra, tók reyndar aðeins ríflega en það kostaði mig rúmlega 2.200,- krónur. Við hlið mér í búðinni stóð maður sem keypti 1/2 þversneið af stórlúðu sem vó um 1300 gr. Þessi biti kostaðin mannin ríflega 3.000 krónur! Þetta talar enginn um. Þegar ég ólst upp var fiskur í matinn 4-5 sinnum í viku, það getur enginn í dag.

Verkefni: Kaldhæðnigreining - Kaldhæðni eða ekki
Merking: Ekki kaldhæðin