2663 - Um dauðann o.m.fl.

Einhver læknir var að skrifa í Fréttablaðið um daginn um ótímabær dauðsföll. Held að hann hafi verið að tala um bráðkveddu, hjartaslag og þessháttar. Ekki er ég að gagnrýna hann, en þetta orðalag hlýtur að þýða að sum dauðsföll séu tímabær. Sjálfur er ég efalaust að nálgast þau tímamót að dauðsfall mitt sé tímabært. Svolítið er það samt óhugnanlegt.

Skelfingar viðkvæmni er þetta, kynni einhver að hugsa og jafnvel segja. Dauðinn og allt sem honum tilheyrir er algjört tabú hér á Íslandi. Ekki held ég að svo sé allsstaðar. Einhvern staðar las ég að u.þ.b. 200 þúsund manns deyji á hverjum degi í heiminum og ekki sé mikið þó 50 milljónir manna láti lífið í einni smáheimsstyrjöld.

„Skelfing deyr af fólkinu eftir að útvarpið kom“, var haft eftir einhverjum sem ekki fylgdist vel með. Kannski það hafi verið sá sami og sagði um lætin í síðari heimsstyrjaldarinni þegar sífellt var talað um það í útvarpinu og annars staðar að svo og svo margir hefðu fallið. „Það veit ég, að þetta endar með því að þeir drepa einhvern“.

Hér er lítið dæmi um hve miklu smávægilegur misskilningur getur valdið. Í Passíusálmunum er mér fortalið að standi einhversstaðar:

Sálin má ei fyrir utan kross,
öðlast á himnum dýrðarhnoss.

Ekki er ætlun mín að véfengja þetta, en sagt er að sveitarlimur einn hafi orðið óður og uppvægur þegar ráðgert var að flytja hann á annan bæ sem var víst utar í sveitinni en bærinn Kross. Utanbókar kunni hann mestalla Passíusálmana.

Í Bandaríkjunum, og kannski víðar, er til myndefni af mörgum fjöldamorðum sem tekin eru upp af öryggismyndavélum. Hart er nú deilt um hvort gera skuli myndbönd þessi aðgengileg almenningi og eru sjónarmiðin mörg. Sumir vilja t.d. eyða þeim með öllu, ef ekki þarf á þeim að halda núna. Ekki síst á þetta við um fjöldamorðin sem framin voru í kirkju í smábæ í Texas nýlega. Sá atburður í heild sinni er til á myndbandi. Til stendur jafnvel að rífa kirkjuna þar sem þetta átti sér stað og reisa í staðinn minnismerki um þá sem létu líf sitt þennan örlagaríka dag.

Fremur dapurlegt er þetta innlegg mitt að verða og biðst ég afsökunar á því. Við því er þó ekkert að gera. Svona hugsa ég bara.

Deila má um hvort fólk sé kattafólk eða hunda. Sjálfur er ég hallari að köttum. Kettirnir hugsa fyrst og fremst um eigin hag, held ég. Hundarnir virðast aftur á móti hugsa mjög um hag yfirhundsins, hvort sem það er manneskja eða ekki. Einnig hugsa þeir oft vel um þá sem minni máttar eru. Vel má líka hugsa sér að vilja hafa báðar tegundirnar í kringum sig eða hvoruga. Hávaði og hreinlæti getur skipt miklu í því sambandi.

Einhver mynd.

Fyrri ummæli:
Ég sá í sumar rætt um það í blaðagrein að til væru tölur um "ótæmabær dauðsföll" og væri miðað við 75 ára aldur.

Sem aftur þýðir það að ef maður hrekkur skyndilega upp af við að skrifa þessa athugasemd er það skilgreint sem tímabært dauðsfall.

Sem aftur undirstrikar djúpa speki, sem ég áttaði mig ekki á fyrr en eftir sjötugt, að því lengur sem maður lifir, því meiri líkur eru á að maður drepist.

Ummæli:
Þakka góðan pistil, eins og þín er von og vísa. Velti reyndar fyrir mér, þessu með orðið "bráðkveddu". Kannast vel við bráðgreddu. Gott ef hún gagntók mig ekki í að minnsta kosti tvígang, á mínum yngri árum. Er ekki alveg viss. Það gerðist svo snöggt. En þetta með bráðkveddu. "Bráðkveddu nú frænda þinn og haskaðu þér af stað drengur" var eitt sinn sagt við mig, sem ungan dreng. Ég kvaddi hið bráðasta og enginn dó.

Orðatiltækið "ótímabær dauðsföll" er nokkuð skondið, en umhugsunarvert að auki. Sérstaklega í ljósi þess, sem Ómar segir, að það sé bannað eftir 75 ára aldur. Allt þaðan af eldra er tímabært að hrökkvi uppaf.

Svo má einnig segja sem svo, að því lengur sem maður lifir, því minni líkur eru á því, að maður lifi mikið lengur. Það er dulítið hófstilltara, en að segja að því meiri líkur séu á því að maður drepist. Það gætu nefnilega verið börn að hlusta, eða lesa.

Góðar stundir, með kveðju að sunnan.

Verkefni: Tilfinning
Merking: Gleði