Evrukreppan dýpkar

Það er samhljómur í orðum hins virta hagfræðings Nouriel Roubini og efni
nýbirtrar gjaldmiðlaskýrslu Seðlabankans: Evrusvæðið er í djúpri kreppu og hún
bara dýpkar.
Nouriel Roubini var sá sem skýrast spáði fyrir um yfirstandandi fjármálakreppu.
Hann er fæddur í Tyrklandi, en nam hagfræði á Ítalíu og í Bandaríkjunum og er
þar prófessor ásamt því að fara fyrir hópi sérfræðinga sem greinir stöðu
alþjóðlegra efnahagsmála reglulega. Nýjasta mat þessa hóps er að þróunin á
evrusvæðinu sé fyrst og fremst niður á við. Gjaldmiðilssamstarfið eigi
greinilega í verulegum erfiðleikum og ósamkomulag sé þar vaxandi. Þá dýpki
kreppan á jaðarsvæðum evrunnar um leið og stöðnun eigi sér stað í
kjarnaríkjunum og fjármunir leiti út af svæðinu. Hagkerfið er að skreppa saman
á öllu svæðinu, en mestur er samdrátturinn í Grikklandi og á öðrum jaðarsvæðum,
eða á bilinu 0,7-6%.
Þá séu auknar líkur á að Spánn, eitt stærsta hagkerfi álfunnar, muni þurfa að
leita frekari ásjár Alþjóðagjaldeyrissjóðsins og ESB-björgunarsjóða á næstunni
og líkur á að Grikkland muni þurfa að yfirgefa evrusamstarfið séu enn til
staðar.
Þennan aukna vanda evrusvæðisins viðurkenna orðið flestir nema nokkrir
forystumenn Samfylkingarinnar sem enn sjá þarna Draumalandið.
Í skýrslu Seðlabankans fæst staðfesting á því sem ýmsir hafa haldið fram að
undanförnu um sundurleitni evrusvæðisins.
Þar segir á þá leið að þrátt fyrir vonarbirtu um samleitni efnahagsþátta í
upphafi evrustarfsins sé enn viðvarandi munur á verðbólgu innan myntsvæðisins,
sem rekja megi bæði til tímabundinna og kerfisbundinna þátta sem geri það að
verkum að mismunur verðbólgustigs innan evrusvæðisins sé líklegur til að verða
tiltölulega langlífur.
Jafnframt segir að sundurleitni langtímavaxta hafi aukist mikið í síðustu árum
samhliða aukinni áhættu vegna hugsanlegs gjaldþrots sumra evruríkja. Ennfremur
hafi óeðlilega lítill munur á skammtímavöxtum, og þá einkum á
skammtímaraunvöxtum vegna mismunandi verðbólgu í evrulöndunum, aukið hættu á
því sem kallað er sjálfsmagnandi hagsveiflur innan svæðisins.
Þá kemur fram að mismunandi kostnaðarhækkanir og mismunandi framleiðniþróun
hafi leitt til alvarlegs kerfisvanda innan evrusvæðisins sem komi fram í
viðvarandi og versnandi samkeppnisstöðu evruríkja í suðurhluta álfunnar. Það
hafi einnig átt þátt í að stuðla að vaxandi sundurleitni hagvaxtar- og
atvinnuleysisþróunar innan evrusvæðisins.
Sem sagt: samleitnin, sem var markmiðið með Maastrich-skilyrðunum, hefur ekki
tekist sem skyldi.
Í skýrslunni kemur fram að evrusvæðið glími við flókið samspil margvíslegra
erfiðleika sem gætu í versta tilviki ógnað sjálfri tilvist þess.
Íslendingar hafa nú almennt ekki trú á því að það geti verið skynsamlegt að
sameinast svæði sem á í svo alvarlegri tilvistarkreppu.

Fyrri ummæli:
Þetta samband er í raun og veru búið að vera, það er einungis verið að hafa sjúklinginn í öndunarvél af því að aðstandendur vilja ekki viðurkenna staðreyndir, það er alltof erfitt. Hvað varðar leppana hér, þá eru þeir .. ég veit ekki hvað ég á að segja, þeir eru svo veruleikafyrrtir að þeir hvorki sjá né heyra.

Það haustar að í Evrópu, og svikalognið sem hefur ráðið ríkjum undanfarnar vikur er á enda.

Fókusinn er aftur að færast á Grikkland, og m.a. bendir Roubini á, að Grikkjum takist ekki að komast út úr kreppunni með sífellt meiri sparnaði, eins og krafist er.

ESB og AGS vita þetta ósköp vel, en rífast um það, hvaða leið skal fara. Hið indæla ESB vill lengja í hengingarólinni, á meðan AGS vill "endurskipuleggja" fjármálin. Aftur. Eða öllu heldur, einu sinni enn.

Með öðrum orðum, ESB vill halda Grikkjum í helgreipum skulda, og AGS vill enn eitt "takmarkað" gjaldþrot.

Á meðan gerist ekkert, eins og venjulega, og landið færist nær brún stjórnleysis og upplausnar.

Enginn virðist treysta sér að nefna snöru í hengds manns húsi, eða blessaða evruna, sem stendur á bakvið þennan harmleik.

Einn anginn af þessum farsa er sá, að Sviss sér enga aðra leið en að kaupa þýsk, frönsk, finnsk, austurísk og hollensk ríkisskuldabréf í stórum stíl, til þess að vinna á móti gríðarlegum fjárflótta frá Grikklandi, Spáni og Ítalíu.

Með öðrum orðum, evruflótti frá ríkjum í mestum vanda, eykur fjárstreymi hjá þeim ríkari og styrkir hagkerfi þeirra, og eykur fátækt þeirra fátæku.

Hitt sem er athyglisvert við þetta, er að flóttinn er ekki frá fátæku evruríkjunum í þau ríkari. Þeir sem eiga flóttafjármagnið, treysta á svissneska frankann, ekki evruna.

||

Núna er allsherjarverkfall í Grikklandi, fólkið þar er búið að fá nóg. Hvað næst? Herinn kallaður til, og hverja skyldi hann verja?

Ummæli:
Skuldatryggingarálag lækkar í norður Evrópu, en hækkar í suðrinu. Munrinn er núna um 5%, sem þýðir náttúrulega, að mun dýrara er að taka lán á Spáni en Þýskalandi. Sem aftur þýðir að fjárfesting á Spáni minnkar enn.

Landsframleiðsla í suðrinu minnkar, og eykur enn á vantrú á þeim ríkjum, með enn hærri vaxtaálögum, og enn minni framleiðslu og enn meira atvinnuleysi og enn minni skatttekjum ríkisins og, þar með, enn meiri þörf fyrir niðurskurð og fleiri og hærri lán, sem minnka ráðstöfunarfé ríkjanna, þar sem sífellt stærri hluti fer í vaxtagreiðslur.

Evruþjóðir suðursins eru fastar í vítahring, sem ekki er mögulegt að losna úr, nema með aukinni skattlagningu í norðrinu, með þeirri lífskjaraskerðingu sem fylgir, niðurskurði og auknum hallarekstri. Með öðrum orðum, með sömu afleiðingum og fyrir suðurríkin.

Engum stjórnmálamanni í noirður Evrópu er sætt, ef hann ætlar að fórna fjárhagslegri afkomu sinna borgara, til þess eins að reka áfram ónýtan gjaldmiðil

Verkefni: Lyndi
Merking: Neikvætt