10 litlir negrastrákar.

Í fréttunum í kvöld komu fram hörð mótmæli á nýja útgáfu bókarinnar 10 litlir negrastrákar.

Einstaka sinnum verð ég orðlaus og það varð ég í kvöld.

.

.

.

Ef það má ekki lengur lesa þessa bók.... sem var ein af mínum uppáhaldsbókum í æsku, þá vil ég núna láta banna eftirtaldar bækur:

Láki...... særandi fyrir alla með stór eyru.

Gosi...... niðurlægjandi fyrir alla með stórt nef.

Mjallhvít og dvergarnir sjö..... hræðilegt gagnvart litlu fólki, dvergum og fólki með hvíta húð.

Vonda fóstran..... hvaða rugludallur skrifaði hana?

Einar Áskell...... af því bara.... ég er komin í stuð.

Fyrri ummæli:
Æi, Anna þetta kallar á ritgerð.

Ég játa á mig algeran tvískinnung í þessu máli. Annars vegar smá nostalgíu því ég man eftir þessu kvæði þegar ég var barn. Reyndar átti ég líka bók með þessu kvæði en það hét "Tíu litlir hvuttar" fjallaði um hunda en að öðru leyti eins. Þar liggur nefnilega hundurinn grafinn. Það myndi enginn gera athugasemd við að syngja svona um hunda. Ástæðan er að það vita allir að það meinar enginn neitt með því og þá er það í lagi. Meðan við erum ekki viss hvort við meinum eitthvað með því og þurfum að taka fram að við höfum ekkert illt í huga, þá er ekki í lagi að kveða svona vísur. Meðan enn eru fordómar gagnvart öðrum kynþáttum, trúðu mér þeir eru til, þá er það ekki í lagi.

Í gærkvöld horfði ég á Opruh á stöð 2. Þar var sýnt brot úr mynd þar sem svörtum börnum var gert að velja á milli hvítrar og svartrar dúkku og rökstyðja valið. Undantekningalaust völdu þau hvítu dúkkuna með þeim rökum að hún væri góð en sú svarta vond. Þau þurftu ekki að hugsa sig um. Meðan þetta er veruleikinn í kringum okkur þá er ástæðulaust að láta svertingja týna tölunni í barnabókum. Á síðu Fríðu Eyland er þetta kvæði á ensku og það leikur enginn vafi á því hvað höfundur þess var að hugsa þegar það var samið (sbr endinn). Íslenski textinn er að mestu þýðing, endirinn er að vísu annar, en það er hugsun höfundar enska textans sem lætur mig hafna þessari bók. Ég gæti samt hugsað mér hundasönginn.................hm

Enski textinn er hræðilega ljótur. Mér fannst ekki varið í þessa bók þegar ég var krakki og mun ekki halda henni að börnum þessa heimilis.

Þessi bók er barn síns tíma en vegna myndskreytinganna í henni þá ætti að vera til eintak af henni á Landsbókasafninu.

||

Farðu varlega snúllan mín.

||

Nei ég tel mig ekki skemmda eftir þennan lestur enda las ég ekki neina fordóma út úr þessu, man að mér fannst þeir óheppnustu drengir í heimi....

||

Sammála Önnu, algjörlega komið út í öfgar eins og svo margt, margt annað í þessum heimi. Minni á að búið er að breyta Rauðhettusögunum, úlfurinn étur ekki lengur ömmuna. Hvað ætli höfundar þessara sagna segðu við þessari ofurviðkvæmni ef þeir væru ennþá á lífi.

Ummæli:
Í alvöru ? Það er nú ekki mikið varið á þá Rauðhettu....æj svona grímulaus ritskoðun

Verkefni: Tilfinning
Merking: Fyrirlitning