Er ég kem heim á Reyðarfjörð

bíður mín jólagjöf í ísskápnum. Ekki veit ég hvað, allavega eitthvað sem þarf að vera í kæli. Ég fékk símtal í dag þar sem ég rölti um Kringluna, símtal að austan úr allt öðrum heimi, þar sem ég var spurð hvort ég gæti komið og sótt jólagjöfina mína. Og hún þyrfti að vera í kæli. Ég get sótt hana á miðvikudaginn, þá verð ég á bíl og get skottast eftir þörfum. En svo fékk ég annað símtal þar sem sambýlismennirnir mínir tveir voru að fá sínar gjafir, hvort þeir ættu ekki bara að taka mína og stinga henni í ísskápinn. Að sjálfsögðu, kærar þakkir fyrir það

Dagurinn í dag var í meira lagi spes. Planaður í bak og fyrir en svo breyttist allt sem breyst gat. Við Karen ætluðum að hittast í kvöld og gera eitthvað sniðugt en svo þurfti hún að hjálpa mömmu sinni og spurði hvort við gætum í staðinn hist klukkan tvö. Það gat Bidda því miður ekki, Heiðrún og Janus Drífubörn voru búin að fá ákveðin fyrirmæli um að koma beint heim úr skólanum því að það átti að fara í bæjarrölt með Biddunni og ömmu Kollu. Önnur breyting á plani; amma Kolla komst ekki í bæinn því að bíllinn bilaði, sem þýddi að Múhameð þurfti að koma till fjallsins. Auðvitað gat ég ekki sleppt því að heilsa upp á hana mömmu mína og því þurfti að skvísa einni Selfossferð inn í prógrammið. Eins gott að ég var ekki að fara að hitta Karen samkvæmt upphaflegri áætlun, það hefði verið hálf leiðinlegt.

Krakkalakkarnir voru ekki par hrifnir af því að missa af ömmu, hún er heitt elskuð hér um slóðir. En brúnin lyftist á þeim þegar við tókum leigubíl niður í Kringlu. Og það var sko jeppi! Þeim fannst nú óttalegt bruðl að splæsa í taxa en tíminn er víst peningar líka og af honum höfðum við takmarkað magn. Í bílnum upphófst mikil geiflukeppni og Bidda var að spá í að skutla geiflurunum beint á Klepp en bílstjórinn benti okkur vinsamlega á að það væri mun styttra á Kópavogshæli

En við enduðum nú samt í Kringlunni. Þar áttum við eitt erindi framar öðrum, sem var að kaupa gjafir til að setja undir jólatréð. Ég gef aðeins eina gjöf um þessi jól þar sem ég verð fjarri öllu því fólki sem ég hef venjulega haldið jólin með, og við höfum haft þann sið að gefa aðeins því fólki sem við höldum jólin með. Svo að mér datt í hug að setja eitthvað undir þetta tré. En vissi bara ekki hvað. Svo að ég sló tvær flugur í einu höggi og fékk skemmtilegustu börn í heimi til að hjálpa mér að velja eitthvað sem jafnaldrar þeirra gætu haft gaman af. Og það leystu þau fljótt og vel.

Það ættu allir að prófa að gefa eitthvað svona smávegis til góðgerða. Það sem maður fær í staðinn er svo miklu meira en það sem er látið af hendi, kyndir undir sjálfstraustinu og í nokkur augnablik er maður alveg óskaplega góð manneskja. Og hver vill ekki geta sagst vera það?

Og þá upphófst svolítið ævintýri. Þar sem við stóðum og pökkuðum inn gjöfunum kom Kastljóssdrottningin hún Ragnhildur Steinunn og vildi endilega fá að ræða við okkur. Sem var ekkert nema sjálfsagt. Tvö lítil sjarmatröll sem ræddu um kreppu og gildi þess að gefa þeim sem fá kannski ekki neitt, algjör krútt

Efast ekki um að þau hafa komið vel út í sjónvarpinu en því miður erum við ekki farin að sjá útkomuna ennþá, það er bilun hjá ruv.is og við vorum ekki heima á útsendingartíma.

Eftir að hafa fengið okkur í gogginn fylgdi ég krökkunum niður í Borgarbókasafn og skildi þau eftir, ég þurfti að ná rútu á Selfoss kl. 5 og mamma þeirra var að vinna til 5 uppi á Vatnsenda. Þau sátu bara hin rólegustu og lásu á meðan þau biðu eftir henni.

Ég náði tveggja tíma stoppi á Selfossi og við mamma skiptumst á jólagjöfum og svona, voða notalegt. Náði byrjun á Kastljósi en þurfti því miður að fara áður en kom að krökkunum.

Fór aftur úr hjá Kringlunni og hafði klukkutíma til að skottast þar um. Núna barnlaus og því dálítið eins og í minni vanalegu rútínu. Keypti jólakort og frímerki og eitthvað svona smálegt.

Það var dálítið sérstakt að upplifa það að eiga pening en langa ekkert í það sem ég sá. Sumt var alveg la la en var svo kjánalega verðlagt, ég get ekki hugsað mér að kaupa kertastjaka á fleiri þúsund, get bara ekki réttlætt það. En loksins fékk ég tækifæri til að kíkja í nýju ZikZak búðina hennar Berglindar vinkonu. Því miður var hún þar ekki sjálf en ég keypti samt eina mussu.

Dillurnar í manni stundum. Þessi vinkona mín hefur rekið tískuverslanir í mörg ár en ég hef aldrei áður keypt af henni flík. Það er einhver spéhræðsla, það er mér voðalega viðkvæmt að velja á mig föt. Mér finnst yfirleitt best að fara ein því að þetta er voðalega persónulegt, ég þarf að ná einhverju andlegu sambandi við flíkina. Alveg satt. Þegar ég var lítil stelpa talaði ég við fötin mín. Ég lét þau aldrei heyra ef það stóð til að fleygja þeim, ég persónugerði þau einhvern veginn eins og bangsana og dúkkurnar. Og ég er ekki alveg vaxin upp úr því þó að fataskápurinn minn sé tuttugufalt stærri en þegar ég var lítil. Ég get ekki alveg útskýrt þessa meinloku. Um daginn var ég á jólamarkaði á Egilsstöðum þar sem vinkona mín var að selja ljóðabók eftir mömmu sína. Ég var einhvern veginn of feimin til að kaupa, hefði kannski keypt ef einhver annar hefði verið að selja. En þá hefði ég ekki vitað að þetta var bók eftir mömmu hennar og þá hefði tilgangurinn farið fyrir lítið.

Bilaða kona. En ég keypti samt mussu af Berglindi. Hefði sennilega verið of spéhrædd til þess ef hún hefði verið sjálf að afgreiða.

Og nú fer ég bara að gera klárt fyrir austurferð á morgun. Vonandi verður flogið, í augnablikinu er skítaveður. Það er alltaf gott að eiga frí en heima er best.

Fyrri ummæli:

Ummæli:
Halló systir.

Ætla að segja góða ferð austur og takk fyrir síðast. Það var gaman að hittast þrátt fyrir það að ég var orðin ansi veik um kvöldið og er ennþá að jafna mig. Ella hefði ég getað drukkið meira rauðvin :( en ég vill ennfremur óska þér gleðilegra jóla, farsældar og velgengni á komandi ári, ef ég skyldi ekki ná að skrifa jólakortin í tíma vegna anna við að koma húsinu í stand.

Hafðu það sem allra best og gangi þér vel í því sem þú tekst á hendur....

Þín systir Anna og fjölskylda.

Verkefni: Óuppbyggilegir eiginleikar
Merking: Ummælin hafa ekki óuppbyggileg einkenni