Ekki of sigurvissir.

Íslenska landsliðinu í handbolta hefur oft gengið einna best þegar vonirnar hafa verið minnstar.

Þannig var það 1961 við kepptum á heimsmeistaramóti og áttum þó ekkert boðlegt íþróttahús, heldur lékum í bragga sem var allt of lítill, - unnum þó fyrrum silfurlið Svía og vorum skammt frá því að fara í undanúrslit en lentum í 6. sæti.

Vonirnar voru miklar fyrir einum og hálfum áratug þegar við héldum heimsmeistarakeppnina sjálfir og vonbrigðin þeim mun meiri.

Á áttunda áratugnum sendum við sterkt lið til keppni í Austur-Þýskalandi, en liðsmenn fengu einhverja umgangspest og guldi afhroð.

Vissulega er nauðsynlegt að stefna að sigri og hafa sjálfstraustið í lagi, en í ljósi reynslunnar held ég að rétt sé að varast of mikla siguvissu.

Enginn leikur mun vinnast fyrirhafnarlaust.

Fyrri ummæli:
Serbar eru 7,5 milljónir. Við erum um 320 þúsund. Því hljóta þeir að vinna, er það ekki? Nei, bíðið við, við höfum unnið Kínverja í einhverju, er það ekki? Þeir eru fjórðungur alls mannkyns. Þetta verður létt á morgun!

Ummæli:
Serbar eyddu öllu sínu púðri í að skjóta nágranna sína og fyrrum samlanda, og gerðu það með all nokkrum stæl. Nú eru þeir púðurlausir, en komnir með handbolta í stað hríðskotariffilsins. Hvort fer þeim betur? Kemur í ljós á morgun!

Verkefni: Samúð
Merking: Engin samúð