Svar mitt við áskorunum dagsins

Í dag hefur rignt inn í póstkerfið mitt fjöldaáskorunum vegna Ice-save samningsins sem var til umræðu á Alþingi í dag. Þetta eru staðlaðar bréfasendingar sem sendar eru með skipulögðum hætti, sumir senda aftur og aftur og fara ekki dult með, því þær sendingar eru merktar áskorun 2, áskorun 3 o.s. frv.

Ég hef brugðist þannig við þessum sendingum að svara þeim með rökstuðningi fyrir afstöðu minni í málinu. Því miður virðist það ekki nægja sumum sem halda áfram að senda mér áskorun sína í sífellu. Þeir leggja augljóslega meira upp úr því að fylla pósthólfið mitt, en að koma sjónarmiðinu á framfæri eða kalla eftir svörum.

Þannig að nú er ég hætt að senda svör. Kemst einfaldlega ekki yfir það að skrifa fleirum, enda er ég búin að missa yfirsýn yfir það hverjir eru að senda í fyrsta, annað eða þriðja sinn.

Svar mitt er á þessa leið:

Ég lít svo á að íslensk stjórnvöld séu nú að róa lífróður fyrir íslenska þjóð, og ég er tilbúin að aðstoða þau við þann róður af öllum mínum kröftum. Eftirköstin af efnahagshruninu verða ekki auðveld - það vissum við. Nú er komið að skuldadögunum. Við eigum enga leið út úr hruninu aðra en að moka, og
það verða allir að hjálpast að við þann mokstur, hvort sem þeir bera ábyrgð á hruninu eða ekki.

Ég er ekki sátt við það að þurfa að taka á mig lífskjaraskerðingu og hækkun lána í framtíðinni vegna þessa ástands, enda ber ég enga ábyrgð á því frekar en þú. En við erum ein þjóð, og við verðum að takst á við þetta sem þjóð. Ekki bara okkar sjálfra vegna heldur barnanna okkar vegna og barnanna þeirra. Það er það minnsta sem við getum gert. Ég trúi því að þær aðgerðir sem nú eru í gangi, miði einmitt að því að bjarga. Þess vegna styð ég þær heilshugar og mun greiða atkvæði með þeim. Ég gæti ekki samvisku minnar vegna setið hjá, og þaðan af síður greitt atkvæði gegn, því ég trúi því að með Ice-save samningnum hafi verið kastað til okkar líflínu sem muni ráða úrslitum um það hvort við eigum okkur viðreisnar von sem þjóð.

Dómstólaleiðin er að mati fjölmargra lögfræðinga ekki fær fyrir okkur - þeir bjartsýnustu segja hana afar áhættusama. Í því ljósi, sé ég enga aðra leið en þá sem nú er verið að fara. Lánið er okkur hagstætt, 5,5% vextir og sjö ára greiðslufrestur í upphafi, meðan verið er að ná eignum Landsbankans upp í
skuldir. Svartsýnustu spár segja að eignirnar muni duga fyrir 75% af láninu, þeir bjartsýnustu tala um 95%.
Með fullri virðingu fyrir skoðunum annarra - þá mun ég í þessu máli hlýða mínni eigin samvisku eins og Þingmannseiðurinn kveður á um að mér beri að gera. Ég mun ekki láta undan þrýstingi frá hvorki stjórn né stjórnarandstöðu, og mun ekki láta æsingslega og óábyrga umræðu villa mér sýn í þessu máli.

Hér er of mikið í húfi.

Fyrri ummæli:
Sæl Ólína, við komumst líklega ekki hjá því að borga þetta þó þetta sé líklega með öllu óborganlegt. En endilega förum varlega í "endurreisn" stórubólu við verðum að byggja eitthvað traustara en hana.

Kv.

Síðan hvenær eru þolendur farnir að greiða "sektina" fyrir glæpamanninn?

||

Það hefur, Arinbjörn, verið nánast regla frá því að nútíma bankakerfi komst á laggirnar fyrir öldum síðan.

Nútíma bankakerfi er reyndar óvenju framarlega í þessum efnum.

||

Ólina

Ef þessi samningur verður samþykktur verður örbyrgð í landinu enda féll krónan stax

Skuldirnar verða helmingi hærri miðað við landsframleiðslu heldur en á Argentínu þegar þeir lýstu sig gjaldþrota og síðan bætast vextirnir við 100 milljónir á dag

Svona lítur eignasafnið út

||

Ég er að borga innan við 4% af mínum erlendu lánum í vexti og ekki eru þau ríkistryggð.

||

Getur þú ekki skilið það að þessi gjörningur ykkar að skrifa undir þessa Icesave samninga (þumalskrúfu) vil ég meina erum við Íslendingar alls ekki sátt við.

||

það eru að ég held 16 þúsund núna búin að skrá sig í facebook hópinn á móti þessari lausn. Ég veit ekki hve margir kjósendur eru í landinu en þetta er stór hópur þeirra. það er nú allt í lagi að kynna sér sjónarmið þessa hóps.

||

Sælar ÓlínaMér hefur virst það að þú leggir þig fram til að svara þeim fyrirspurnum sem að settar eru fram hér á síðu þinni og þess vegna vona ég að þú getir svarað örfáum í viðbót. Það hafa komið fram þau sjónarmið að þessi samningur sé tilkominn að miklu leiti vegna hótanna frá ESB.

Nú eru það margar fleiri spurningar sem brenna á mér og sjálfsagt fleirum, en látum þetta duga. Með kærri kveðju

||

þar sem bloggið hefur verið eitthvað að stríða mér þá komu spurningarnar ekki með í fyrri færslu.

Biðst ég afsökunar á því og mun reyna að lagfæra þetta

Virðingarfyllst

Þórður

||

Hér koma svo spurningarnar sem áttu að vera þarna í færslu númer 9.

Getur þú persónulega ábyrgst að þessi samningur sé EKKI gerður með þessum hætti til að liðka fyrir ykkur að komast inn í ESB?

Finnst þér ásættanlegt að við setjum okkur í hrikalegar skuldir og hugsanlegt gjaldþrot sem sjálfstætt ríki, til að verja gallaða stefnu ESB í bankamálum?

Finnst þér persónulega í lagi að við sem þjóð beygjum okkur eftir hótunum og þvingunum frá svokölluðum vinum okkar?

Er það að þínu áliti góð vísbending um frekara samstarf innanborðs í ESB, sú framkoma sem ESB hefur sýnt okkur með fyrrgreyndum hótunum? Ég vona að þetta komist til skila og bíð svara þinna

Ummæli:
Hvaða rök má bjóða fólki sem ekki vill hlusta á nein rök. Hvaða skýringar er hægt að leggja fram fyrir þá sem engar skýringar vilja. Ef að það sem sést skrifað á blogginu er raunsannur þverskurður af skoðunum fólks um Icesave samningana, er það víst að mjög margir láta stjórnast af reiði frekar en yfirvegun. En verst er að mikil pólitík hefur hlaupið í málið og nú keppast landsfeðurnir og mæðurnar við að rugla almenning í ríminu og kenna hver öðrum um hvernig komið er.

Sumir tala um landráð og að þjóðin hafi verið hneppt í slíkan skuldaklafa að við komandi kynslóðum blasi ekkert annað en þrældómur og ánauð. Gífuryrðin eru óhófleg og alls ekki í neinu samræmi við tilefnið. Bent hefur verið á að á sjö árum sé hægt að vinna sig út úr skuldunum og nota til þess eignasafnið sem Landsbankinn, móðurfélag Icesave átti. Þegar hefur komið í ljós að þær eignir séu umtalsverðar og nokkuð öruggar. 50 milljarðar hafa þegar verið innheimtar af því og renna þær til að greiða niður höfuðstól lánsins.

Þeir sem vilja ekki að ríkið standi við samkomulagið og neiti að greiða það sem breska ríkið lánaði til að endurgreiða flestum sem Icesave skuldaði, tilgreina aldrei neinar aðrar lausnir. Bara, að borga ekki, er ekki lausn.

Að bjóða Bretum eignasafn Landsbankans sem fryst var í Bretlandi sem fullnaðargreiðslu mundi aldrei vera ásættanlegt fyrir Breta. Í vegi standa fyrst og fremst ýmsar reglur ESB um bankaviðskipti. Ef við "neitum bara samt" mundi fyrrverandi og núverandi ríkisstjórn sem báðar lofuðu að greiða, verða úthrópaðir um heiminn sem ómerkingar.

Í kjölfarið mundi Ísland ekki fá lán hjá Rússum, ekki hjá AGS (samkomulag við Breta var skilyrði) og ekki hjá neinu ESB landanna vegna þess að túlkun þeirra á innlánatryggingarákvæðum ESB er sú að íslenska ríkið, eftir að hafa yfirtekið bankana, sé ábyrgt. Á það hefur íslenska ríkistjórnin reyndar þegar fallist. Hvert ættu þá Íslendingar að leita til að endurreisa efahagslífið eftir að slík samningasvik verða gerð heyrum kunnug?

Hefði mátt semja betur. Vextir til 10 ára í UK eru 3.5% en þá er reknað með að byrjað sé að greiða af því strax. Lán sem ekki þarf að greiða af í 7 ár með 5.5.% mundi teljast vel sloppið hér ú Bretlandi í dag.

Hefði mátt bíða og sjá hvað gerðist ef og þegar Brown fer frá. Þetta er óvissuþáttur og erfitt að reiða sig á innanríkispólitík Breta þótt hún spili eflaust rullu í þessum samningum. Allt benti til að Darling væri á leiðinni út og það var nauðsynlegt að loka samningunum fyrir þann tíma. Eins við gerðist það ekki. Staða Browns og Darling í dag er sterkari ef eitthvað er en þegar samningarnir voru gerðir.

Verkefni: Tilfinning
Merking: Hlutlaust