Kannski sú fjölmennasta í áraraðir?

Í kröfugöngu dagsins í dag bættust að þessu sinni um það bil fimm þúsund þátttakendur í aftasta hluta hennar, sem kölluðu sig Grænu gönguna. Þar voru uppi hafðar alþjóðlegar kröfur um sjálfbæra þróun eða góðyrkju í stað rányrkju og arðráns, kröfur til heilnæms vatns, lofts, hafs og aðgangs að óspilltri náttúru, sem ekki fela aðeins í sér lífsgæði og lífskjör, heldur skapar stóraukin eftirsókn ferðamanna eftir þeim gæðum þúsundir nýrra starfa.

Viðbót náttúruverndarfólksins gerði samanlagða göngu kannski þá stærstu, sem sést hefur 1. maí í mörg ár.

En fyrst og fremst voru Græn ganga og útifundur helguð einstæðri náttúru Íslands, heimsgersemi sem okkiur ber sem vörslumenn að virða og vernda.

Athöfn göngumanna á Austurvelli varð mikklu lengri en búist hafði verið við, því að það tók drjúgan tíma að bíða þar eftir göngunni, sem var svo löng, að þegar staðið var á horninu gatnamóta Austurstrætis og Pósthússstrætis sá ekki fyrir endann á henni handan við gatnamót Laugarvegar og Skólavörðustígs.

Enginn átti von á þessari miklu þátttöku og því voru aðeins gerðir eitt þúsund grænir fánar til að stinga niður í klukkustund fyrir framan Alþingishúsið.

Nú eru stjórnmálaleiðtogar að möndla með málaflokka í stjórnarmyndunarviðræðum og því mátti það ekki seinna vera en að þverpólitísk fjöldahreyfing hvatti þá til að vinna gott starf varðandi umhverfismálin.

Fyrri ummæli:
Það var athyglisverður þáttur á RÚV Rás 1 eftir kvöldfréttir í kvöld, þar sem ágætur maður og áheyrilegur fjallaði um lífsgæði í víðasta skilningi þess orðs. Hann dró í efa áherslu verkalýðsforystunnar á hagvöxt og fjölgun starfa ef ekki væri tekið tillit til þanþols náttúrunnar og áhrifa vaxtarins á t.d. verðbólgu. Einnig fór hann nokkrum orðum um beint lýðræði og meiri þátttöku almennings í ákvarðanatöku um þá þætti, sem sköpuðu umhverfi mannlífsins. Það var eitt atriði, sem ég hefði viljað bæta við, en það eru þau áhrif, sem hækkandi meðal lífaldur hefur á lífsgæði fólks. Nú er það svo, að í flestum tilvikum (ekki öllum vel að merkja enda er ekkert absolut) verður lengri ævi ekki til að auka lífsgæði heldur þvert á móti, það er í alltof mörgum tilvikum verið að halda í líf sem er ekkert líf. Svo stynur fólk á góðum aldri undan þeim byrðum, sem eftirlaun og umönnun aldraðra leggur þeim á herðar, hvort sem um er að ræða gegnumstreymiskerfi ellilífeyris, sem í flestum tilvikum tekur sífellt stærri hluta af skatttekjum hins opinbera, ellegar þar sem eru uppsöfnunarsjóðir, sem þurfa sífellt meiri ávöxtun á þá fjármuni, sem þeir taka við, ávaxta og miðla til eftirlauna. Því miður held ég að mannkynið standi frammi fyrir því innan skemmri tíma en okkur grunar, að það þurfi að taka ákvörðun um hversu lengi eigi að leyfa fólki að lifa, eftir að það getur ekki lengur tekið þátt í að skapa verðmæti í samfélögunum. Þetta er mjög erfitt umræðuefni og áreiðanlega fáir, mjög fáir, sem þora að velta þessari spurningu fyrir sér, en mig grunar að við neyðumst til þess fyrr en síðar.

Ummæli:
Búsáhaldabyltingin var byrjunin og er farin að sýna árangur.

Viðhorf fólks til beinna aðgerða hefur breyst, vanhæfir fulltrúar vinnuveitenda og launaþega eru sendir í skammakrókinn, ekki lengur respekt og hlýðni.

Mér þætti ekki ólíklegt að búsáhaldabyltingin eigi eftir að marka tímamót í sögu þjóðarinnar.

Valdhafar verða að hlusta og &#132;deliver&#147;.

Verkefni: Samþykki
Merking: Já