ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
47)

W odniesieniu do uwag osób trzecich władze norweskie przedstawiły swoje uwagi szczególnie w odniesieniu do uwag wyrażonych przez NHO Luftfart (41).Władze norweskie uważają, że niektóre z tych uwag wydają się opierać na nieco rozbieżnym postrzeganiu faktów: — przedstawiciele okręgów nigdy nie kwestionowali istnienia lotów czarterowych z północnej Norwegii do ośrodków turystycznych w Europie Południowej. Jest to jednak inny rynek niż ten omawiany. Rynkiem właściwym w przedmiotowej sprawie jest rynek podaży i popytu w odniesieniu do lotów czarterowych do północnej Norwegii, — przedstawiciele okręgów nie są świadomi istnienia umów oferujących korzystne warunki anulowania, o których mówi NHO Luftfart. Pozostali organizatorzy i agenci reprezentujący branżę potwierdzili, że standardowym warunkiem w umowach dotyczących lotów czarterowych jest niepodlegający zwrotowi i płatny z góry depozyt w wysokości 5–10 % lub opłata za odwołanie w wysokości 5–10 %. W każdym przypadku 60-dniowy termin pozwalający na bezpłatne anulowanie naraża organizatorów turystyki na znaczne ryzyko ze względu na powszechną tendencję do późniejszego rezerwowania biletów, — przedstawiciele okręgów nie mają pewności co do trafności argumentu użytego przez NHO Luftfart, że system tras lotniczych w Norwegii jest zbudowany na zasadzie głównego przesiadkowego portu lotniczego. Zamiarem funduszu ds. czarterów jest stymulacja nowego ruchu lotniczego, a nie ograniczanie ruchu, który już istnieje. Nowy międzynarodowy ruch lotniczy przyczyni się do nowego rozwoju turystyki, nowej infrastruktury oraz zrównoważonego sektora turystycznego i zatrudnienia. Przedstawiciele okręgów są przekonani, że przyczyni się to do wzrostu zapotrzebowania na regularne połączenia z Oslo do północnej Norwegii. Międzynarodowe loty czarterowe i krajowe loty z Oslo są usługami uzupełniającymi się. Wzrost liczby lotów czarterowych z zagranicy nie podważy systemu norweskich połączeń lotniczych. Poza tym znaczną część podróży do północnej Norwegii stanowią podróże służbowe — jest to segment, na który program w żadnym przypadku nie miałby wpływu, — wydaje się, że NHO Luftfart wyolbrzymia wpływ na konkurencję w odniesieniu do lotów regularnych. Różne trasy stanowią różne rynki. Ponadto loty nieregularne i loty regularne także stanowią odmienne rynki, — trudno sobie wyobrazić, w jaki sposób zgłoszony środek mógłby być dyskryminujący. Nowe trasy regularne niejednokrotnie otrzymywały już wsparcie, a skala tego wsparcia znacznie przewyższa wielkość środków, które zostaną przydzielone za pośrednictwem funduszu ds. czarterów, — fundusz ds. czarterów nie stosuje żadnego mechanizmu, który dyskryminowałby przewoźników norweskich. Norwescy przewoźnicy wykonujący loty regularne mają swoje bazy nie tylko w Norwegii, jak utrzymuje NHO Luftfart, — w odniesieniu do możliwości zamawiania usług transportu lotniczego na nierentowne trasy na podstawie rozporządzenia 1008/2008 przedstawiciele okręgów nie dostrzegają żadnego znaczenia tej uwagi.
(76)

Drugim czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest sposób dostosowania poziomów cen między sprzedażą ostateczną a sprzedażą ograniczoną do okresu 50,5 roku. Władze norweskie stwierdziły, że odpowiedni współczynnik dostosowania wynosi 10–15 % w oparciu o stopę kapitalizacji wynoszącą 4 %. Urząd uznaje, że wybór stopy kapitalizacji jest ściśle związany z wyborem stopy dyskontowej w modelu wartości bieżącej netto. Nominalna stopa dyskontowa po opodatkowaniu zastosowana w raporcie DT wynosiła 6,8 %, z kolei w raporcie AA zastosowano stopę na poziomie 7 %. Należy również zauważyć, że NVE przy ocenie nowych projektów elektrowni wodnej zastosowało stopę wynoszącą 6,5 % (29).W modelu obliczeniowym kosztów produkcji stosuje się stopę wynoszącą 6 % (30). W oparciu o powyższe ustalenia Urząd jest zdania, że odpowiednia stopa dyskontowa i w związku z tym odpowiednia stopa kapitalizacji do zastosowania przy porównywaniu sprzedaży ostatecznej i sprzedaży ograniczonej w czasie mieszczą się w przedziale 6–7 % nominalnie po opodatkowaniu. Na tej podstawie odpowiednim dostosowaniem wartości ze sprzedaży ostatecznej do sprzedaży obejmującej okres 50,5 roku jest dostosowanie nie na poziomie 10–15 %, jak twierdziły władze norweskie, lecz zbliżone do poziomu 4–5 %.
(18)

Ogólną proporcjonalność środków przyjętych przez Norwegię potwierdza kilka czynników. Po pierwsze, wprowadzenie w przypadku kwalifikujących się nadawców progu wymaganego zasięgu ludnościowego na poziomie 90% zwiększa proporcjonalność środków, ponieważ zwiększa liczbę nadawców potencjalnie uprawnionych do transmisji. Po drugie, liczba wydarzeń ujętych w wykazie jest proporcjonalna. Po trzecie, wprowadzono odpowiedni mechanizm do celów rozstrzygania sporów między nadawcami dotyczących zapłaty godziwej rekompensaty za prawa do transmisji wydarzeń. Ponadto planowane przez Norwegię środki uwzględniają odpowiednie uregulowania w sytuacjach nabycia praw do wydarzeń ujętych w wykazie przez niekwalifikujących się nadawców, aby zagwarantować system odnawiania licencji na wyłączne prawa kwalifikującym się nadawcom. Ponadto, aby zapewnić niekwalifikującemu się nadawcy możliwość korzystania ze swoich praw, norweskie środki przewidują sytuacje, w których prawa do transmisji wspomnianych wydarzeń są nabywane przez niekwalifikującego się nadawcę, przy czym żaden kwalifikowany nadawca nie złożył wniosku o udzielenie licencji. Wreszcie, wejście w życie środków planowanych przez Norwegię zostało odroczone do dnia 1 lipca 2014 r., aby zagwarantować, że nie wpłynie ono niekorzystnie na negocjacje w sprawie umów prowadzone przed tym terminem.
(36)

Wykorzystanie takich informacji do innych celów w czasie postępowania może zostać uznane za brak współpracy w rozumieniu pkt 12 i 27 obwieszczenia w sprawie łagodzenia kar. Ponadto jeżeli takie użycie informacji nastąpi już po przyjęciu przez Urząd, w danym postępowaniu, decyzji o zakazie, Urząd może, w ramach postępowania prawnego przed Trybunałem EFTA, wnieść o zwiększenie grzywny w odniesieniu do odpowiedzialnego za to przedsiębiorstwa. Jeżeli w którymkolwiek momencie zdarzy się, że informacje takie będą wykorzystane do innych celów przy udziale zewnętrznego adwokata, Urząd może zgłosić takie zajście do adwokatury, do której należy dany adwokat, celem uruchomienia działań dyscyplinarnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 187/3

Komunikat Urzędu Nadzoru EFTA na mocy art. 21 ust. 7 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych)

2014/C 187/03

Artykuł 21 ust. 7 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych), przewiduje, że państwa EOG/EFTA powiadamiają Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w odniesieniu do wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinach objętych rozdziałem III aktu. Do Urzędu należy opublikowanie stosownego komunikatu podającego tytuły przyporządkowane przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji oraz, w stosownych przypadkach, organ wydający dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, świadectwo, które mu towarzyszy, oraz odpowiadający mu tytuł zawodowy, o którym mowa odpowiednio w załączniku V pkt 5.1.1, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 oraz 5.7.1.

Ponieważ Norwegia zgłosiła zmiany w załączniku V do dyrektywy 2005/36/WE w zakresie podstawowego kształcenia medycznego, Urząd publikuje niniejszy komunikat zgodnie z art. 21 ust. 7 przedmiotowego aktu prawnego.

Zmiana organu wydającego dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia medycznego oraz zmiana dotycząca świadectwa towarzyszącego dokumentowi potwierdzającemu posiadanie kwalifikacji
(3)

Władze norweskie zgłosiły tylko regiony kwalifikujące się do odstępstwa na podstawie art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG. Ze uwagi na stosunkowo wysokie PKB na mieszkańca żaden region Norwegii nie kwalifikuje się do odstępstwa na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a) Porozumienia EOG (3).
(245)

Ponadto Urząd odrzuca twierdzenie władz islandzkich, jakoby wyraził zgodę na otrzymanie przez przedsiębiorstwo Verne pomocy regionalnej w ramach zatwierdzonego programu. W swojej korespondencji z władzami islandzkimi Urząd nigdy nie dał do zrozumienia, że projekt Verne mógłby kwalifikować się do otrzymania pomocy regionalnej. Przeciwnie, od 2010 r., kiedy to miały miejsce rozmowy poprzedzające zgłoszenie projektu Verne, Urząd wyrażał wątpliwości co do spełniania wymogu testu dotyczącego istnienia efektu zachęty. W swoim piśmie z dnia 31 marca 2010 r. Urząd wyraził wątpliwości co do tego, czy władze islandzkie wykazały rzeczywisty efekt zachęty przynoszony przez różne środki związane z podatkami i opłatami przewidziane w umowie inwestycyjnej z 2009 r. Urząd wyjaśnił również, że władze islandzkie nie przedstawiły dokumentacji dowodzącej, iż przed rozpoczęciem realizacji projektu wystosowały one list intencyjny dotyczący przyznania pomocy, oraz że informacje przekazane przez władze islandzkie wskazują na to, że prace nad realizacją projektu rozpoczęły się jakiś czas przed podjęciem przez władze islandzkie i beneficjenta rozmów na temat umowy inwestycyjnej. Jak zauważono powyżej w motywie 153, władze islandzkie później wycofały umowę z 2009 r. i dnia 27 września 2011 r. zawarły inną umowę z przedsiębiorstwem Verne, mającą na celu objęcie projektu zakresem programu. Umowy inwestycyjnej z Verne nie zgłoszono Urzędowi, a zatem nie została ona uznana za zgodną z zasadami pomocy państwa określonymi w Porozumieniu EOG.
(93)

W związku z tym w przypadku upadłości SAS możliwa dodatkowa strata związana z uczestnictwem państw, o których mowa, w nowym RCF (tj. ok. 447,5 mln SEK w oparciu o przykład ilustracyjny podany przez Norwegię) wydaje się względnie ograniczona w porównaniu ze stratą, którą poniesiono by w innym przypadku w odniesieniu do udziałów państw, o których mowa. Wydaje się, że porównanie tej relatywnie niewielkiej zmiany przyrostowej wynikającej ze scenariusza państw, o których mowa, przewidującego pogorszenie się sytuacji (upadłość) z potencjalną poprawą sytuacji związaną z udanym wdrożeniem planu 4XNG dodatkowo potwierdza zasadność decyzji państw, o których mowa, o uczestnictwie w nowym RCF. W przypadku najbardziej optymistycznego „scenariusza podstawowego” w sprawozdaniu CITI oszacowano potencjalne zyski kapitałowe dla państw, o których mowa, na łącznie [7 000–12 000] mln SEK. Niemniej, chociaż w decyzji o wszczęciu postępowania Urząd wyraził pewne zastrzeżenia odnoszące się do optymistycznego charakteru takich prognoz wzrostu, bierze on również pod uwagę możliwość, że nawet przy bardziej konserwatywnych scenariuszach potencjalne zyski kapitałowe przewidziane scenariuszem zakładającym poprawę sytuacji mogą nadal znacznie przewyższać potencjalne straty przewidziane scenariuszem zakładającym pogorszenie się sytuacji.
(82)

Urząd zauważa, że w obszarze kształcenia umawiające się strony nie tylko mają znaczny stopień swobody decydowania o celu swoich zadań, lecz także określania, w jaki sposób należy zrealizować ten cel. Władze norweskie wybrały utrzymanie otwartego charakteru witryny NDLA. Skutkiem tej decyzji jest okoliczność, że dystrybucja cyfrowych materiałów do nauki nie jest ograniczona do uczniów zapisanych do określonych szkół w określonych okręgach. Rozpowszechnianie wiedzy poza bezpośredni krąg przewidzianych adresatów jest jednak powszechną praktyką europejskich tradycji nauczania. Wykłady na europejskich uniwersytetach publicznych są bowiem powszechnie otwarte dla ogółu społeczeństwa, a uniwersytety regularnie zapewniają audiowizualne prezentacje wykładów online. Praktyki te można postrzegać jako rozszerzenie misji edukacyjnej, co nie oznacza automatycznie, że działalność ta ma charakter gospodarczy. W rzeczywistości w tym konkretnym przypadku materiały do nauki stanowią podstawę i ramy nauczania. Podkreśla to również fakt, że opracowanie materiałów do nauki jest zależne od programu nauczania, który jest ustalany przez władze publiczne. Tezę tę odzwierciedla też zakres działalności NDLA zawarty w statucie, który odnosi się do celu związanego z zapewnieniem cyfrowych materiałów do nauki dostosowanych do potrzeb uczniów i nauczycieli. Oceny tej nie zmienia fakt, że przed działalnością państwa działalność ta była pozostawiona rynkowi, ponieważ nie może mieć znaczenia, czy działalność ta mogłaby być (lub istotnie była) prowadzona przez podmiot prywatny (81).
98.

W związku z tym kryteria wymienione w rozdziale 3 są stosowane również na obszarach objętych pomocą, nawet przy uwzględnieniu potrzeb rozwoju regionalnego. Jednak na obszarach objętych pomocą, o ile w przepisach w sprawie pomocy państwa dla danego sektora nie ustalono inaczej, Urząd stosuje określone w sekcji 3.6.2 przepisy dotyczące środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji, aby ograniczyć negatywny systemowy wpływ na dany region. W szczególności może to obejmować mniej surowe wymagania dotyczące zmniejszenia mocy produkcyjnych lub obecności na rynku. Wprowadzone zostanie rozróżnienie między obszarami kwalifikującymi się do pomocy regionalnej na mocy art. 61 ust. 3 lit. a) Porozumienia EOG a obszarami kwalifikującymi się na mocy art. 61 ust. 3 lit. c), aby uwzględnić większy stopień problemów regionalnych w tych pierwszych obszarach. Jeżeli wymagają tego szczególne okoliczności na obszarach objętych pomocą, na przykład gdy beneficjent boryka się ze szczególnymi trudnościami związanymi z pozyskiwaniem nowego finansowania rynkowego ze względu na swoją lokalizację na obszarze objętym pomocą, Urząd może do celów pkt 64 zaakceptować wkład niższy niż 50 % kosztów restrukturyzacji.
(90)

Wskutek takiego zwrotu pomocy beneficjenci tracą przewagę, którą posiadali w stosunku do swych konkurentów na rynku, a sytuacja sprzed udzielenia pomocy zostaje przywrócona (41). Z funkcji zwrotu pomocy wynika również, na zasadzie ogólnej z wyłączeniem wyjątkowych okoliczności, że Urząd nie przekroczy granic uznaniowości, jeżeli zwróci się do odnośnego państwa EFTA o zwrot kwot pomocy przyznanej niezgodnie z prawem, gdyż jest to jedynie przywracanie uprzedniej sytuacji (42). Ponadto biorąc pod uwagę obowiązkowy charakter nadzoru pomocy państwa przez Urząd na podstawie protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przedsiębiorstwa, którym przyznana została pomoc, nie mogą, co do zasady, mieć uzasadnionych oczekiwań, że pomoc jest zgodna z prawem, jeśli nie została ona przyznana zgodnie z procedurą ustaloną w przepisach tego protokołu (43). W niniejszym przypadku nie ma widocznych wyjątkowych okoliczności, które mogłyby prowadzić do powstania uzasadnionych oczekiwań ze strony beneficjentów pomocy.
Adres do korespondencji

Krajowa podstawa prawna (odesłanie do właściwego promulgatora krajowego)

Od 1.7.2014 r. do 30.6.2024 r.

Sektor(-y) gospodarki

Pomoc ograniczona do konkretnych sektorów: Należy wskazać sektor na poziomie grupy zgodnie z klasyfikacją NACE
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/5

Zawiadomienie zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji Komisji 2005/15/WE

Przedłużenie terminu przewidzianego na podjęcie decyzji przez Urząd Nadzoru EFTA

Logistyka w sektorze pocztowym (Norwegia)

(2015/C 209/04)

Dnia 23 marca 2015 r. Urząd Nadzoru EFTA otrzymał wniosek złożony na mocy art. 30 ust. 5 dyrektywy 2004/17/WE.

Wniosek ten, złożony przez Posten Norge AS, dotyczy świadczenia różnych usług logistycznych w sektorze pocztowym w Norwegii. Wniosek był przedmiotem zawiadomienia opublikowanego w Dz.U. C 150 z dnia 7 maja 2015 r., s. 4 oraz w Suplemencie EOG nr 26 z dnia 7 maja 2015 r., s. 3. Pierwotny termin jego rozpatrzenia upływa dnia 24 czerwca 2015 r.

Ponieważ Urząd Nadzoru EFTA uznał, że do poprawnej oceny wniosku potrzebne mu są dalsze informacje, w dniu 6 maja 2015 r. przesłał do Posten Norge AS wezwanie do ich udzielenia. Tym samym zgodnie z przepisami art. 30 ust. 6 zdanie drugie termin przewidziany na rozpatrzenie wniosku przez Urząd Nadzoru EFTA został przedłużony o miesiąc.

W związku z tym ostateczny termin przewidziany na podjęcie decyzji przez Urząd Nadzoru EFTA upływa dnia 24 lipca 2015 r.
Adres, pod którym udostępnia się tekst oraz wszelkie istotne informacje lub dokumentację dotyczące obowiązku użyteczności publicznej

Obowiązek użyteczności publicznej ogłoszony dnia 25 sierpnia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 247 oraz Suplemencie EOG nr 47 zostaje niniejszym uchylony na wymienionych trasach. Ministry of Transport and Communications PO Box 8010 Dep N-0030 OSLO NORWEGIA Tel. +47 22248353 postmottak@sd.dep.no
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 230/56

DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 221/15/COL

z dnia 3 czerwca 2015 r.

zmieniająca decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 83/15/COL dotyczącą spójności niektórych parametrów docelowych zawartych w planach krajowych lub planach dotyczących funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej przedłożonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z ustalonymi na drugi okres odniesienia ogólnounijnymi parametrami docelowymi skuteczności działania [2016/1420]

URZĄD NADZORU EFTA,

uwzględniając akt wspomniany w pkt 66t załącznika XIII do Porozumienia EOG (rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Rozporządzenie ramowe) (1)) dostosowany do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, a w szczególności art. 11 ust. 3 lit. c) tego aktu,

a także mając na uwadze, co następuje:

w załączniku do decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 83/15/COL z dnia 18 marca 2015 r. w tabeli przedstawiającej dane z zakresu kluczowego obszaru skuteczności działania dotyczącego bezpieczeństwa odkryto błędne dane dotyczące Królestwa Norwegii, które należy poprawić,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Część załącznika do decyzji kolegium nr 83/15/CO dotycząca kluczowego obszaru skuteczności działania dotyczącego bezpieczeństwa otrzymuje brzmienie:

„KLUCZOWY OBSZAR SKUTECZNOŚCI DZIAŁANIA DOTYCZĄCY BEZPIECZEŃSTWA Efektywność zarządzania bezpieczeństwem (ang. Effectiveness of Safety Management, EOSM) oraz zastosowanie klasyfikacji dotkliwości w oparciu o metodologię narzędzia analizy ryzyka (ang. Risk Analysis Tool, RAT) Państwo EFTA FAB EOSM RAT na ziemi (w %) RAT ogółem (w %) Na poziomie państwa Na poziomie instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej 2017 2019 2017 2019 SC Inne MO SMI RI ATMS SMI RI ATMS SMI RI ATMS SMI RI ATMS Norwegia NEFAB C C D 95 95 85 100 100 100 90 90 85 100 100 100” [Finlandia] [Łotwa] [Estonia]

Artykuł 2

Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Norwegii.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 czerwca 2015 r. W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA Oda Helen SLETNES Przewodniczący Helga JÓNSDÓTTIR Członek Kolegium

(1) Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1.
(5)

W odniesieniu do kluczowego obszaru skuteczności działania dotyczącego bezpieczeństwa oceniono spójność parametrów docelowych przedłożonych przez Norwegię, w stosunku do państw NEFAB, w zakresie efektywności zarządzania bezpieczeństwem i zastosowania klasyfikacji dotkliwości w oparciu o metodologię narzędzia analizy ryzyka (Risk Analysis Tool, „RAT”) zgodnie z zasadami ustanowionymi w pkt 2 załącznika IV do rozporządzenia w sprawie skuteczności działania. Ocena ta wykazała, że parametry docelowe przedłożone przez Norwegię, w stosunku do państw NEFAB, są spójne ze stosownym ogólnounijnym docelowym parametrem skuteczności działania.
(75)

Na podstawie przedstawionych informacji, opisanych w motywie 22 powyżej, wzrost kosztów wynikał z: przystosowania istniejących maszyn, przystosowania trzech istniejących pieców, przystosowania przewodów dymowych, instalacji w turbinowni i w innych budynkach, dłuższych niż oczekiwano okresów niedoborów produkcji oraz zakończenia prac i montażu instalacji. Są to te rodzaje wzrostu kosztów, których uwzględnienia oczekiwano by od spółki na etapie planowania tego rodzaju projektu, oraz stanowią one normalne ryzyko biznesowe prowadzenia omawianej działalności gospodarczej. Nie można uznać, że ten wzrost kosztów jest spowodowany czynnikami zewnętrznymi, oraz nie wydaje się, aby był on niemożliwy do przewidzenia. Przedmiotową sprawę można zatem uznać za inną niż sprawa Helguvík Aluminium Smelter (47), na którą powołuje się spółka Finnfjord. W przywołanej sprawie beneficjent pomocy miał trudności z uzyskaniem finansowania w czasie wyjątkowego kryzysu finansowego w 2008 r. na Islandii, które to okoliczności można słusznie zakwalifikować jako niemożliwy do przewidzenia czynnik zewnętrzny. Na podstawie powyższego Urząd jest zdania, że celem przedstawionej przez władze norweskie propozycji dotyczącej zgłoszonego środka pomocy jest udzielenie rekompensaty spółce Finnfjord z tytułu normalnego ryzyka biznesowego związanego z realizowanym przez spółkę projektem.
(81)

Urząd może uznać pomoc państwa za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG wyłącznie w przypadku, gdy taka pomoc wywołuje efekt zachęty. Do efektu zachęty dochodzi w przypadku, gdy udzielenie pomocy skłania jej beneficjenta do zmiany swojego postępowania w taki sposób, by w jeszcze większym stopniu przyczyniać się do realizacji celu leżącego we wspólnym interesie, przy czym do takiej zmiany sposobu postępowania nie mogłoby dojść w przypadku braku pomocy.
(8)

Zgodnie z art. 30 ust. 3 dyrektywy w pkt F załącznika XI do dyrektywy 2004/17/WE umieszczono odniesienie do stosownych przepisów EOG, w przypadku danego wniosku, czyli do dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9). Norwegia wdrożyła dyrektywę 97/67/WE do krajowego porządku prawnego, a także pierwsze zmiany do niej wprowadzone na mocy dyrektywy zmieniającej 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10). Najnowsze zmiany do dyrektywy 97/67/WE, wprowadzone na mocy dyrektywy zmieniającej Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE (11), nie zostały jednak dotychczas włączone do Porozumienia EOG. Pomimo tego przepisy zawarte w tych najnowszych zmianach do dyrektywy 97/67/WE nie mają wpływu na działania objęte wnioskiem i w związku z tym nie istnieją przeszkody prawne, aby uznać, że założenie określone w art. 30 ust. 3 dyrektywy 2004/17/WE jest spełnione.
(84)

Test prywatnego inwestora ustanawia regułę, zgodnie z którą cena rynkowa stanowi co do zasady najwyższą cenę, jaką jest gotów zapłacić inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji. Nie jest to jednak reguła bez wyjątków. Wyjątki dotyczą po pierwsze przypadków, w których można ustalić, że dana oferta nie jest wiążąca lub wiarygodna bądź też nie jest porównywalna z niższą ofertą. Po drugie zgodnie ze stwierdzeniem zawartym w sprawie Land Burgenland, pkt 94, domniemanie jest przedmiotem zastrzeżenia, że „uwzględnienie czynników ekonomicznych innych niż cena nie jest uzasadnione”. Przykład takiego uzasadnienia można znaleźć w przypadku sprawy T-244/08 Konsum Nord przeciwko Komisji (39). W sprawie tej Szwecja sprzedała działkę sieci supermarketów po cenie niższej niż cena zaoferowana przez oferenta, który zaproponował najwyższą cenę. Sąd orzekł, że nie można było ustalić wartości rynkowej sprzedaży przedmiotowego gruntu wyłącznie na podstawie faktu istnienia wyższej oferty bez rozważenia szczególnych okoliczności wskazanych przez władze szwedzkie. Ponadto Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-39/14, BVVG uznał, że przepis prawa krajowego nadający organowi publicznemu prawo do odrzucenia oferty przetargowej gruntu rolnego, która jest nieproporcjonalna do wartości i ma charakter spekulacji handlowej nie stanowi pomocy państwa, o ile prowadzi do uzyskania ceny jak najbliższej wartości rynkowej omawianego gruntu (40).