ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA: — naruszył art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 zasad dostępu do dokumentów, odmawiając ujawnienia pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 70506, — naruszył art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 zasad dostępu do dokumentów, ponieważ nie ujawnił w zaskarżonej decyzji pytań co do faktów, z którymi Urząd Nadzoru EFTA zwrócił się do norweskiego rządu, Miasta Oslo oraz adresata potencjalnie bezprawnej pomocy, w celu stwierdzenia, czy należy wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające w związku ze skargą dotyczącą pomocy państwa, którą strona pozwana otrzymała w dniu 8 września 2011 r., — naruszył art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 zasad dostępu do dokumentów, ponieważ nie ujawnił w zaskarżonej decyzji odpowiedzi co do faktów, które Urząd Nadzoru EFTA otrzymał od Miasta Oslo oraz adresata potencjalnie bezprawnej pomocy, w celu stwierdzenia, czy należy wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające w związku ze skargą dotyczącą pomocy państwa, którą strona pozwana otrzymała w dniu 8 września 2011 r. oraz — naruszył art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale, ponieważ w zaskarżonej decyzji zabrakło uzasadnienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 324/12

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting) w dniu 21 maja 2012 r. w sprawie Staten v/Arbeidsdepartementet przeciwko Stigowi Arne Johnssonowi

(Sprawa E-3/12)

2012/C 324/10

W dniu 29 maja 2012 r. do kancelarii Trybunału wpłynęło pismo z dnia 21 maja 2012 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmansrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Staten v/Arbeidsdepartementet przeciwko Stigowi Arne Johnssonowi w odniesieniu do następujących kwestii:

W przypadku gdy zgodnie z przepisami krajowymi nabycie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych wymaga między innymi faktycznego pobytu w danym państwie, czy w świetle art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 można wymagać nieprzerwanego pobytu we właściwym państwie (państwie ostatniego zatrudnienia) w celu uzyskania takiego świadczenia ze strony tego państwa, także w przypadku osoby całkowicie bezrobotnej, która w trakcie ostatniego zatrudnienia przebywała w tym państwie, nie będąc de facto pracownikiem przygranicznym.

Czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie istotne jest, czy:

1) osoba bezrobotna mieszka w państwie położonym w pobliżu państwa właściwego (państwa ostatniego zatrudnienia), przez co możliwe jest w praktyce, aby osoba ta stawiła się w urzędzie pracy w tym państwie, nawet jeśli w nim nie przebywa?
1)

Czy dopuszczenie na mocy przepisów ustawowych lub administracyjnych możliwości odmowy przez przedsiębiorstwo państwowe, które posiada monopol na sprzedaż detaliczną alkoholu na terytorium państwa EOG, przyjęcia do sprzedaży napojów alkoholowych, które są produkowane i wprowadzane na rynek zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, ze względu na to, że opakowanie i etykiety produktów zawierają – poza informacjami odnoszącymi się do produktu, jego procesu wytwarzania lub jego właściwości – pewne informacje nacechowane lub niepowiązane bądź sugerują, że alkohol usprawnia funkcje fizyczne, umysłowe, społeczne lub seksualne, jest niezgodne z art. 11 Porozumienia EOG?
1)

orzeczenie, że (i) nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do wykonania aktu prawnego przywołanego w pkt 16a rozdziału II załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2010/48/UE z dnia 5 lipca 2010 r. dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub (ii) nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o istnieniu takich środków (w obydwu przypadkach z wyłączeniem przepisów załącznika II pkt 3 do dyrektywy dotyczącego certyfikatu stwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, które wejdą w życie w dniu 31 grudnia 2013 r.), Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i z art. 7 Porozumienia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 270/9

Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 16 kwietnia 2013 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Creditinfo Lánstraust hf. przeciwko Registers Iceland i Republice Islandii złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur

(Sprawa E-7/13)

2013/C 270/07

W dniu 29 kwietnia 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku) o wydanie opinii doradczej w sprawie Creditinfo Lánstraust hf. przeciwko Registers Iceland i Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy pobieranie opłaty za każdorazowe mechaniczne wyszukiwanie informacji w rejestrze jest zgodne z prawem EOG, w szczególności z art. 6 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (zob. decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 105/2005 zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG), jeżeli w momencie ustalenia wysokości opłaty nie jest dostępny żaden rachunek „całkowitych dochodów” i „kosztów” w rozumieniu art. 6 dyrektywy?

2) Czy fakt nieuwzględnienia poniższych elementów przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, jest zgodny ze wspomnianym art. 6 dyrektywy: a) dochody uzyskiwane przez państwo podczas gromadzenia dokumentów, w formie opłat wnoszonych przez osoby fizyczne i przedsiębiorstwa tytułem rejestracji umów w rejestrze aktów notarialnych oraz b) dochody uzyskiwane przez państwo podczas gromadzenia dokumentów, w formie podatku pobieranego jako opłata skarbowa za zarejestrowane akty notarialne, w momencie gdy osoby fizyczne i przedsiębiorstwa wnioskują o zarejestrowanie aktów notarialnych?

3) Czy fakt uwzględnienia przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, kosztów poniesionych przez organ sektora publicznego w związku z gromadzeniem dokumentów, które jest prawnie zobowiązany gromadzić, niezależnie od tego, czy osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa wnioskują o ich ponowne użycie, jest zgodny ze wspomnianym art. 6 dyrektywy?

4) Czy fakt, iż przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, ustawodawca ustanawia kwotę opłaty w przepisach, nie poddając analizie merytorycznej żadnej szczególnej kwoty, jest zgodny ze wspomnianym art. 6 dyrektywy?

5) Czy gdyby przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, odpowiednio uwzględniano ogólny wymóg prawodawstwa krajowego, które przewiduje, że organy sektora publicznego powinny samofinansować się, byłoby to zgodne ze wspomnianym art. 6 dyrektywy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 270/8

Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 13 marca 2013 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Fred Olsen i inni przeciwko Staten v/Sentralskattekontoret for storbedrifter złożony przez Skatteklagenemnda ved Sentralskattekontoret for storbedrifter

(Sprawa E-3/13)

2013/C 270/06

W dniu 18 marca 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynęło pismo z dnia 13 marca 2013 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Skatteklagenemnda ved Sentralskattekontoret for storbedrifter (komisja odwoławcza centralnego organu podatkowego dla dużych przedsiębiorstw) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Fred Olsen i inni przeciwko Staten v/Sentralskattekontoret for storbedrifter w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy trust jako forma działalności gospodarczej wchodzi w zakres swobody przedsiębiorczości ustanowionej w art. 31 Porozumienia EOG? Pytanie uzupełniające: Jeżeli tak, komu przysługują uprawnienia przewidziane w postanowieniach Porozumienia EOG?

2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze główne pytanie: Czy trust spełnia warunek działalności gospodarczej ustanowiony w art. 31 Porozumienia EOG?

3) W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze główne pytanie: Czy trust wchodzi w zakres swobody przepływu kapitału ustanowionej w art. 40 Porozumienia EOG?

4) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub trzecie główne pytanie: Czy norweskie zasady dotyczące kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych obejmują jedno lub więcej ograniczeń swobody przedsiębiorczości lub swobody przepływu kapitału?
4.

Jeśli prawnik europejski świadczący usługi dokonał zawiadomienia właściwych organów państwa przyjmującego dopiero w późniejszym terminie, czy to późniejsze zawiadomienie poskutkuje tym, że prawnik ten będzie mógł żądać wynagrodzenia wyłącznie według skali opłat obowiązującej w państwie przyjmującym odnośnie do okresu następującego po dacie zawiadomienia, a nie do usług świadczonych w okresie poprzedzającym tę datę?
—

naruszył publiczne prawo dostępu do dokumentów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r. oraz obowiązek przedstawienia uzasadnienia (por. art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale) w odniesieniu do dokumentów, do których odmówiono dostępu na podstawie art. 3 lit. a) zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r.,
—

W dniu 3 sierpnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów w sprawie nr 34250 zgodnie z zasadami dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów ustanowionymi decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r. (RAD). W decyzji z dnia 16 sierpnia 2011 r. Urząd Nadzoru EFTA odmówił dostępu do niektórych dokumentów w aktach („dokumentów kontroli”). Decyzja została unieważniona wyrokiem Trybunału EFTA w sprawie E-14/11 z dnia 21 grudnia 2012 r. w zakresie, w jakim dotyczy odmowy pełnego lub częściowego dostępu do dokumentów kontroli w sprawie nr 34250 – Norway Post/Privpak.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 121/4

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 17 grudnia 2013 r. w sprawie Sævar Jón Gunnarsson przeciwko Landsbankinn hf.

(Sprawa E-27/13)

(2014/C 121/04)

W dniu 17 grudnia 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 17 grudnia 2013 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd okręgowy w Reykjaviku), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Sævar Jón Gunnarsson przeciwko Landsbankinn hf. w odniesieniu do następujących kwestii:

1. Czy z przepisami dyrektywy Rady 87/102/EWG w sprawie kredytów konsumenckich, zmienionej dyrektywą 90/88/EWG i dyrektywą 98/7/WE, zgodne jest to, że kiedy zawiera się umowę kredytową, która jest powiązana ze wskaźnikiem cen konsumpcyjnych zgodnie z upoważnieniem zawartym w ustanowionych przepisach, a w związku z czym pożyczona suma zmienia się w zależności od inflacji, wyliczenie całkowitego kosztu kredytu i rocznej stopy oprocentowania, którą przedstawia się konsumentowi w trakcie zawierania umowy, jest oparte na inflacji 0 %, a nie na stopie inflacji znanej w dniu zaciągnięcia kredytu?

2. Czy z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zgodne jest to, że ustawodawstwo państwa EOG zezwala na włączanie do umów konsumenckich zapisów stanowiących, że spłaty kredytu mają być powiązane z ustalonym z góry indeksem?

3. Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest taka, że indeksacja spłat kredytów konsumenckich jest zgodna z przepisami dyrektywy 93/13/EWG, wówczas trzecie pytanie brzmi następująco: Czy dyrektywa ogranicza swobodę danego państwa EOG w zakresie ustalania, za pomocą ustawodawstwa lub regulacji administracyjnych, jakie czynniki mogą wywoływać zmiany w określonym z góry indeksie i jakich metod należy użyć do mierzenia tych zmian?

4. Jeżeli odpowiedź na trzecie pytanie jest taka, że dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza swobody państwa członkowskiego, o której mowa w tym pytaniu, wówczas czwarte pytanie brzmi następująco: Czy warunek umowy uznaje się za wynegocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy, w przypadku gdy: a) skrypt dłużny, który konsument podpisuje, zaciągając pożyczkę, zawiera zapis, że jego zobowiązanie jest indeksowane, a wskaźnik bazowy, który ma być zastosowany przy obliczaniu zmian w cenach, jest określony na skrypcie dłużnym, b) do skryptu dłużnego dołączono harmonogram spłat przedstawiający szacunkowe i szczegółowe spłaty, które mają zostać uiszczone w odpowiednich terminach, a harmonogram zawiera zapis, że szacunki mogą zmieniać się w zależności od zapisów skryptu dłużnego dotyczących indeksacji, c) zarówno konsument, jak i kredytodawca podpisują harmonogram spłat w tym samym czasie i w związku z podpisaniem skryptu dłużnego przez konsumenta?

5. Czy metoda obliczania zmian cen w umowach kredytowych jest uważana za wyraźnie wyjaśnioną konsumentowi w rozumieniu ust. 2 lit. d) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG, w okolicznościach opisanych w czwartym pytaniu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 121/5

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 17 grudnia 2013 r. w sprawie LBI hf. przeciwko Merrill Lynch Int. Ltd

(Sprawa E-28/13)

(2014/C 121/05)

W dniu 17 grudnia 2013 r. do Trybunału EFTA wpłynął wniosek, zarejestrowany w tym samym dniu w jego kancelarii, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd okręgowy w Reykjaviku), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie LBI hf. przeciwko Merrill Lynch Int. Ltd w odniesieniu do następujących kwestii:

1. Czy art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych należy rozumieć tak, że „nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych” odnosi się do zasad unieważnienia środków podjętych przez przedsiębiorstwo finansowe zgodnie z zasadami, które są porównywalne do tych dotyczących unieważniania środków podjętych przez osoby nadmiernie zadłużone według prawa upadłościowego?

2. Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, czy art. 30 ust. 1 dyrektywy należy rozumieć tak, że wystarczy, jeśli strona, wobec której skierowany jest wniosek o unieważnienie, przedstawi dowód na to, że unieważnienie środków byłoby niedozwolone zgodnie z dotyczącymi danego środka przepisami danego państwa członkowskiego, z odniesieniem do wszelkiego rodzaju zasad, np. zasad dotyczących ograniczeń czasowych na podjęcie kroków prawnych?
5)

Jeżeli Sąd EFTA stwierdzi, że procedura przetargowa nie spełniła wymogów określonych w prawie EOG i w prawie europejskim: a) Czy w prawie EOG i w prawie europejskim ustanowiono konkretne konsekwencje prawne w przypadku błędów proceduralnych tego rodzaju? b) Czy możliwe jest naprawienie błędów proceduralnych tego rodzaju? Jeżeli tak, to na jakich warunkach? c) Czy w omawianej sprawie spełniono wymogi określone w odniesieniu do unieważnienia całej procedury przetargowej i procedury udzielania koncesji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 81/10

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Hæstiréttur Íslands w dniu 8 października 2013 r. w sprawie Íslandsbanki hf. przeciwko Gunnarowi V. Engilbertssonowi

(Sprawa E-22/13)

2014/C 81/09

W dniu 9 października 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 8 października 2013 r. przez Hæstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Íslandsbanki hf. przeciwko Gunnarowi V. Engilbertssonowi w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zgodne jest to, że ustawodawstwo w państwie, które jest stroną Porozumienia EOG, zezwala na zawieranie w umowach pożyczek między konsumentami i dostawcami na finansowanie zakupów nieruchomości przepisów stanowiących, że ratalne spłaty pożyczki mają być związane z ustalonym z góry indeksem?

2) Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest taka, że indeksacja spłat pożyczek zaciągniętych w celu finansowania zakupów nieruchomości jest zgodna z przepisami dyrektywy 93/13/EWG, wówczas drugie pytanie brzmi następująco: czy dyrektywa ogranicza uprawnienia danego państwa EOG do ustalania, za pomocą ustawodawstwa lub regulacji administracyjnych, jakie czynniki mogą wywoływać zmiany w określonym z góry indeksie i jakich metod należy użyć do mierzenia tych zmian?

3) Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest taka, że dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza uprawnień państwa członkowskiego, o których mowa w tym pytaniu, wówczas trzecie pytanie brzmi następująco: czy warunek umowy jest postrzegany jako wynegocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy, kiedy: a) obligacja, którą konsument podpisuje zaciągając pożyczkę, zawiera zapis, że jego zobowiązanie jest indeksowane, a wskaźnik bazowy, który ma być użyty przy obliczaniu zmian w cenach, jest określony na obligacji; b) obligacji towarzyszy harmonogram płatności przedstawiający szacunkowe i szczegółowe płatności, które mają zostać uiszczone w odpowiednich terminach, harmonogram zawiera zapis, że szacunki mogą zmieniać się w zależności od przepisów obligacji dotyczących indeksacji; c) zarówno konsument, jak i dostawca podpisują harmonogram płatności w tym samym czasie i w związku z podpisaniem obligacji przez konsumenta?

4) Czy metoda obliczania zmian cen w umowach dotyczących pożyczek na finansowanie zakupów nieruchomości jest uważana za wyraźnie wyjaśnioną konsumentowi w rozumieniu ust. 2 lit. d) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG, w okolicznościach opisanych w trzecim pytaniu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 81/12

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 5 listopada 2013 r. w sprawie Gunnar V. Engilbertsson przeciwko Íslandsbanki hf.

(Sprawa E-25/13)

2014/C 81/11

W dniu 12 listopada 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 5 listopada 2013 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (Sąd Okręgowy w Reykjaviku), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Gunnar V. Engilbertsson przeciwko Íslandsbanki hf., w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zgodne jest to, że ustawodawstwo w państwie, które jest stroną Porozumienia EOG, zezwala, aby umowy pożyczek między konsumentami i dostawcami na finansowanie zakupów nieruchomości zawierały przepisy stanowiące, że ratalne spłaty pożyczki mają być związane z ustalonym z góry indeksem?

2) Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest taka, że indeksacja spłat pożyczek zaciągniętych w celu finansowania zakupów nieruchomości jest zgodna z przepisami dyrektywy 93/13/EWG, wówczas drugie pytanie brzmi następująco: czy dyrektywa ogranicza uprawnienia danego państwa EOG do ustalania, w drodze ustawodawstwa lub rozporządzeń administracyjnych, jakie czynniki mogą wywoływać zmiany w określonym z góry indeksie i jakich metod należy użyć do mierzenia tych zmian?

3) Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest taka, że dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza uprawnień państwa członkowskiego, o których mowa w tym pytaniu, wówczas trzecie pytanie brzmi następująco: czy warunek umowy uznaje się za wynegocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy, w przypadku gdy: a) skrypt dłużny, który konsument podpisuje, zaciągając pożyczkę, zawiera zapis, że jego zobowiązanie jest indeksowane, a wskaźnik bazowy, który ma być zastosowany przy obliczaniu zmian cen, jest określony na skrypcie dłużnym; b) do skryptu dłużnego dołączono harmonogram płatności przedstawiający szacunkowe, wyszczególnione płatności, które mają zostać dokonane w odpowiednich terminach, i harmonogram ten zawiera zapis, że szacunki mogą zmieniać się w zależności od zapisów skryptu dłużnego dotyczących indeksacji; c) zarówno konsument, jak i kredytodawca podpisują harmonogram płatności w tym samym czasie, gdy konsument podpisuje skrypt dłużny?

4) Czy metodę obliczania zmian cen w umowach dotyczących pożyczek na finansowanie zakupów nieruchomości uznaje się za wyraźnie wyjaśnioną konsumentowi w rozumieniu ust. 2 lit. d) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG, w okolicznościach opisanych w trzecim pytaniu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 81/13

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Hæstiréttur Íslands w dniu 14 listopada 2013 r. w sprawie Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi

(Sprawa E-26/13)

2014/C 81/12

W dniu 15 listopada 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 14 listopada 2013 r. przez Hæstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi, w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy z postanowieniami art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub z przepisami art. 7 dyrektywy 2004/38/WE zgodne jest to, że państwo A, które jest stroną Porozumienia, nie zapewnia współmałżonkom możliwości połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych w związku z ustalaniem wysokości należnego podatku dochodowego w przypadku, gdy oboje współmałżonkowie zmieniają miejsce zamieszkania z państwa A na państwo B w Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz gdy jedno ze współmałżonków otrzymuje emeryturę z państwa A, drugie nie uzyskuje dochodu, a sytuacja podatkowa współmałżonków byłaby inna i byliby oni uprawnieni do połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych, gdyby oboje mieszkali w państwie A?
—

Decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r. Urząd Nadzoru EFTA zamknął formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące ewentualnej pomocy na rzecz AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene. W dniu 8 maja 2013 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję w sprawie domniemanej pomocy na rzecz Kollektivtransportproduksjon AS, Oslo Vognselskap AS i Unibuss AS. Żadna z tych decyzji nie została jeszcze opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ani w Suplemencie EOG.
1)

orzeczenie, że nie dokonując w wyznaczonym terminie prawidłowego wdrożenia art. 1 pkt 15–18, pkt 19 lit. a), pkt 21, pkt 22 lit. a), pkt 23–29, pkt 36–37, pkt 39–42 oraz art. 2 pkt 5 i 6 aktu prawnego przywołanego w pkt 14, 16e i 31 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz nie informując Urzędu o treści tych środków, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia EOG;
—

Niniejsza skarga Urzędu Nadzoru EFTA dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 12 listopada 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 września 2012 r. dotyczącej niewdrożenia do krajowego porządku prawnego art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającej dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych (akt prawny), przywołanej w pkt 16b tiret pierwsze załącznika IX oraz w pkt 4 tiret pierwsze załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.
—

Niniejsza skarga Urzędu Nadzoru EFTA dotyczy niezastosowania się przez Islandię do dnia 11 września 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 11 lipca 2012 r. dotyczącej niewdrożenia do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (akt prawny), przywołanej w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.