ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Zbiór aktów prawnych EOG EWR-Rechtssammlung: załącznik IX – 1.01), w szczególności jej art. 27 i 28, oraz dyrektywę Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), oraz drugą dyrektywę Rady z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającą dyrektywę 73/239/EWG (88/357/EWG), w szczególności jej art. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. od a) do c), art. 10, art. 11 ust. 7 oraz art. 21, oraz pierwszą dyrektywę Rady z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (73/239/EWG), w szczególności jej art. 13 i 14, należy interpretować w ten sposób, że przyznają one prawa wierzycielom nadzorowanego zakładu ubezpieczeń bezpośrednich, którzy nie są ubezpieczającymi, osobami ubezpieczonymi lub beneficjentami świadczeń oferowanych przez ten zakład ubezpieczeń lub innymi stronami umowy ubezpieczeniowej zawartej z tym zakładem ubezpieczeń; i którym – jako poszkodowanym osobom trzecim – również w innych przypadkach nie przysługuje wynikające ze stosunku ubezpieczeniowego bezpośrednie prawo pozwania tego zakładu; i których roszczenia są należne nie z powodu zawarcia umowy ubezpieczenia lub innej działalności w ramach ubezpieczenia bezpośredniego, do której mają zastosowanie wspomniane podstawy prawne; lecz których roszczeń (jak tych w przypadku podmiotów ubezpieczających osoby trzecie) dochodzi się jako roszczeń zwrotnych, w możliwie szerokim znaczeniu, bezpośrednio względem nadzorowanego zakładu ubezpieczeń; w tym sensie, że właściwy organ (jak w tym przypadku – pozwany) musi stosować środki nadzorcze w ramach wspomnianych dyrektyw, również w interesie wspomnianych wierzycieli i z uchybieniem właściwym zobowiązaniom wobec nich z tytułu wynikających strat.
b)

Czy przy określaniu „tego samego zawodu” państwo przyjmujące powinno brać pod uwagę działalność zawodową, którą wnioskodawca może prowadzić w państwie uzyskania kwalifikacji jedynie pod nadzorem, pod warunkiem że wnioskodawca rozpoczął dalsze kształcenie lub zobowiązał się do rozpoczęcia go w ciągu dwóch lat? W przypadku odpowiedzi twierdzącej – czy znaczenie ma fakt, że wnioskodawca zdecydował się nie rozpoczynać wspomnianego dalszego kształcenia lub nie zobowiązywać się do tego?
—

Skarga dotyczy różnych wymogów w zakresie (obywatelstwa lub) miejsca zamieszkania określonych w norweskim prawie spółek w odniesieniu do osób zajmujących określone stanowiska kierownicze w spółkach wpisanych do rejestru przedsiębiorstw i mających siedzibę w Norwegii. W przedmiotowych przepisach ustawodawczych w różny sposób określono wymóg posiadania przez pewną część założycieli przedsiębiorstw, członków kierownictwa, członków zarządu i członków zgromadzenia spółki (no. bedriftsforsamling) (członkowie zgromadzenia) miejsca zamieszkania w Norwegii. Jednocześnie przepisy te stanowią, że wspomniane wymogi w zakresie miejsca zamieszkania nie mają zastosowania do obywateli państw EOG, ale tylko pod warunkiem że mieszkają oni w takim państwie.
Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 27 marca 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Norges Høyesterett w sprawie Anniken Jenny Lindberg przeciwko rządowi Norwegii

(Sprawa E-3/20)

(2020/C 275/02)

W dniu 14 kwietnia 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 27 marca 2020 r., w którym Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Anniken Jenny Lindberg przeciwko rządowi Norwegii w odniesieniu do następujących kwestii:

Art. 21 dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.

1.

Czy art. 21 ust. 1 dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że państwo przyjmujące może w każdym przypadku wezwać wnioskodawcę do przedłożenia zarówno odpowiednich „dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji”, o których mowa w kolumnie 2. pkt 5.3.2 załącznika V do dyrektywy, jak i określonych „zaświadczeń”, które państwo rodzime może ująć w kolumnie 4. w odniesieniu do danego zawodu, czy też termin „stosowny” należy interpretować w ten sposób, że państwo przyjmujące musi ustalić, czy w danym przypadku należy wymagać określonych świadectw?

Jeżeli termin „stosowny” należy rozumieć jako zobowiązujący państwo przyjmujące do ustalenia, czy w danym przypadku należy wymagać określonych świadectw:
C 234/3

Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 3 kwietnia 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Borgarting lagmannsrett w sprawie L przeciwko rządowi Norwegii

(Sprawa E-2/20)

(2020/C 234/03)

W dniu 3 kwietnia 2020 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 3 kwietnia 2020 r. skierowany do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie L przeciwko rządowi Norwegii w odniesieniu do następujących kwestii:

1. Czy motyw 27 zawarty w preambule dyrektywy 2004/38/WE należy interpretować w ten sposób, że wydalenie z dożywotnim zakazem pobytu obywatela UE/EOG jest sprzeczne z dyrektywą 2004/38/WE, nawet jeśli dana osoba ma na podstawie art. 32 ust. 1 możliwość złożenia wniosku o uchylenie tego zakazu?

2. W jaki sposób należy rozumieć sformułowanie „zasadnicza zmiana” w art. 32 ust. 1 w przypadku, gdy podstawę do wydalenia stanowią indywidualne cechy obywatela UE/EOG?

3. Czy w przypadku założenia, że indywidualne cechy obywatela UE/EOG uzasadniające wydalenie nie ulegną zmianie, wydalenie z dożywotnim zakazem wjazdu jest sprzeczne z dyrektywą 2004/38/WE?

4. W jaki sposób zawarty w art. 27 ust. 2 wymóg, zgodnie z którym wydalenie musi być środkiem proporcjonalnym, należy rozumieć w odniesieniu do wydalenia z dożywotnim zakazem wjazdu obywatela UE/EOG, jeżeli dana osoba ma rodzinę i dzieci w kraju, z którego jest wydalona? Czy w takich przypadkach dyrektywa wyklucza wydalenie z dożywotnim zakazem wjazdu?
C 153/13

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie Anna Bryndís Einarsdóttir przeciwko islandzkiemu skarbowi państwa

(Sprawa E-5/21)

(2022/C 153/07)

W dniu 13 grudnia 2021 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął złożony w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjavíku) wniosek o wydanie opinii doradczej w sprawie Anna Bryndís Einarsdóttir przeciwko islandzkiemu skarbowi państwa w odniesieniu do następujących kwestii:

Czy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (zob. również art. 21 ust. 3 tego rozporządzenia) zobowiązuje państwo EOG do tego, by dochód referencyjny na potrzeby obliczenia wysokości świadczeń z tytułu urlopu macierzyńskiego/ojcowskiego był wyliczany na podstawie łącznego wynagrodzenia danej osoby na rynku pracy na całym terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego? Czy przypadek, w którym pod uwagę brane jest jedynie łączne wynagrodzenie danej osoby na krajowym rynku pracy, nie narusza przepisów wspomnianego wyżej artykułu i zasad Porozumienia EOG (zob. na przykład art. 29 Porozumienia EOG)?
2.

Czy sytuacja przedsiębiorstwa z EOG, które należy do grupy wraz z przedsiębiorstwem norweskim, jest porównywalna do sytuacji norweskiego przedsiębiorstwa, które należy do grupy wraz z innym przedsiębiorstwem norweskim, i jakie znaczenie dla oceny porównywalności ma fakt, że przedsiębiorstwo z EOG nie wniosło na rzecz norweskiego przedsiębiorstwa żadnego faktycznego wkładu grupowego, tylko udzieliło mu pożyczki?
1.

Czy pojęcie „pośredniczenie” zawarte w art. 1 ust. 2 dyrektywy 86/653 należy interpretować w ten sposób, że zakłada ono przekazywanie zamówień od klientów do zleceniodawcy, w związku z czym zlecenia nie mogą być kierowane bezpośrednio od klientów do zleceniodawcy, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie opisanej w rozdziale 3 powyżej[ (1)]?
—

uchybił obowiązkowi wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 części I protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), ponieważ powinien był powziąć wątpliwości co do zgodności środka z Porozumieniem EOG;
C 345/5

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony 14 marca 2022 r. przez Oslo tingrett w sprawie Stendi AS & Norlandia Care Norge AS przeciwko Oslo kommune v/ordføreren

(Sprawa E-4/22)

(2022/C 345/04)

30 marca 2022 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany 14 marca 2022 r. przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo), o wydanie w sprawie Stendi AS & Norlandia Care Norge AS przeciwko Oslo kommune v/ordføreren opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

W odniesieniu do tego, czy zamówienie wchodzi w zakres pojęcia usługi, czy też nie:

1. Czy umowę o charakterze odpłatnym przewidującą udostępnienie w placówkach opiekuńczo-pielęgnacyjnych miejsc długoterminowych, których pozyskiwanie odbywa się na warunkach opisanych [we wniosku], należy uznać za umowę, której przedmiotem jest świadczenie „usług” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 dyrektywy 2014/24/UE?

W odniesieniu do wyjątku dotyczącego wykonywania władzy publicznej, przewidzianego w art. 32 Porozumienia EOG:

1. Czy na możliwość powołania się przez instytucję zamawiającą na wyjątek przewidziany w art. 32 Porozumienia EOG w związku z art. 39 ma wpływ to, czy: a) przedmiotowe usługi były wcześniej przedmiotem zamówień publicznych na usługi, udzielanych przez instytucję zamawiającą zarówno organizacjom nienastawionym na zysk, jak i innym podmiotom (które nie zaliczają się do podmiotów nienastawionych na zysk)? b) inne publiczne instytucje zamawiające w tym samym państwie nadal decydują się na zawieranie umów na równoważne usługi zarówno z organizacjami nienastawionymi na zysk, jak i z innymi podmiotami (które nie zaliczają się do podmiotów nienastawionych na zysk)? c) uprawnienie do podejmowania decyzji o zastosowaniu przymusowej opieki zdrowotnej wobec osób niemających zdolności prawnej do wyrażenia zgody, które są przeciwne tej opiece zdrowotnej, nie przysługuje bezpośrednio wykonawcy działającemu na rzecz zamawiającej instytucji publicznej, lecz personelowi medycznemu pracującemu dla wykonawcy?

2. Jak należy interpretować sformułowanie „choćby przejściowo” zawarte w art. 32 Porozumienia EOG w związku z art. 39?

W odniesieniu do zastrzeżenia dotyczącego organizacji nienastawionych na zysk:
2.

Czy poświadczenie w rozumieniu art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2009 L 284, s. 1), włączonego do Porozumieniu EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG z dnia 1 lipca 2011 r. (LGBI. 2012 nr 202), musi koniecznie zostać wydane w postaci formularza (PD A1) określonego przez Komisję Administracyjną ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, żeby wywołać skutki prawne określone w art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia?
—

W niniejszym wniosku Urząd Nadzoru EFTA wnosi o orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu przywołanego w pkt19bi załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), tj. rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/778 z dnia 2 lutego 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do okoliczności i warunków, w jakich zapłata nadzwyczajnych składek ex post może zostać częściowo lub całkowicie odroczona, oraz w zakresie kryteriów służących określeniu działań, usług i operacji w odniesieniu do funkcji krytycznych oraz określeniu linii biznesowych wraz z powiązanymi usługami w odniesieniu do głównych linii biznesowych („akt”), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG;
a)

bezpośredniemu usuwaniu padłych zwierząt, odpadów z rzeźni i uboju domowego kategorii 3 na zatwierdzonych składowiskach odpadów w Islandii bez uprzedniego przetwarzania, z naruszeniem art. 12 lit. c), art. 13 lit. c) oraz art. 14 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, zmienionego i dostosowanego do Porozumienia EOG konkretnymi dostosowaniami sektorowymi wymienionymi w załączniku I do tego porozumienia; oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 12/18

Zawiadomienie o zamiarze bezpośredniego udzielenia przez Ministerstwo Transportu i Komunikacji Norwegii zamówienia prowadzącego do zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych, zgodnie z Rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (1)

2012/C 12/06

1. Nazwa i adres właściwego organu: Ministerstwo Transportu i Komunikacji Norwegii Departament Transportu Kolejowego PO Box 8010 Dep 0030 Oslo NORWAY

2. Przewidywany tryb udzielenia zamówienia: bezpośrednie udzielenie zamówienia

3. Usługi i obszary potencjalnie objęte zamówieniem: kolejowy transport pasażerski w skali krajowej; wszystkie usługi objęte zamówieniem prowadzącym do zawarcia umowy w 2011 r., z wyjątkiem linii kolejowej z Oslo do Gjøvik oraz linii kolejowej Ofoten.

(1) Published in the EEA Supplement No 2, 12.1.2012, page 5.
6.

Cele w zakresie jakości, takie jak punktualność i niezawodność oraz stosowane premie i kary pieniężne: Flytoget AS zatrzymuje się co najmniej trzy (3) razy na godzinę na następujących stacjach: Asker, Sandvika, Lysaker, Skøyen, Teatr Narodowy i Lillestrøm oraz co najmniej sześć (6) razy na godzinę na następujących stacjach: dworzec główny Oslo i port lotniczy Oslo-Gardermoen. Czasy zatrzymania przewidziane w rozkładzie jazdy są rozłożone równomiernie w ciągu każdej godziny, ze stałym czasem postoju na każdej stacji. Godziny ruchu pociągów odpowiadają co najmniej godzinom otwarcia portu lotniczego, tj. od godz. 6.30 do 24.00. Flytoget AS ma wyłączne prawo do ustalania taryfy przewozu.
3.

Usługi i obszary potencjalnie objęte zamówieniem: Lokalne/regionalne usługi w zakresie autobusowego transportu pasażerskiego, wykonywane przez następujące spółki: Indre Namdal Trafikk AS, Namdalsbussen AS, Steinkjerbuss AS i NettBuss Trøndelag AS. Obejmują obszary gmin Overhalla, Namskogan, Høylandet, Grong, Lierne, Røyrvik, Snåsa, Fosnes, Namsos, Namdalseid, Flatanger, Verran, Meråker, Stjørdal i Steinkjer w okręgu Nord-Trøndelag.
„3)

Wszystkich wierzycieli spółki Gable Insurance AG wzywa się do zgłaszania do syndyka masy upadłościowej swoich wierzytelności wraz z podaniem podstawy prawnej i kategorii dochodzonej wierzytelności (wierzytelność z masy upadłościowej, kategorie 1–4) najpóźniej do dnia 1 września 2018 r., podając dokładną kwotę wierzytelności i naliczonych odsetek, oraz do załączenia dowodów potwierdzających wierzytelności. Wierzyciele, którzy zgłoszą swoje wierzytelności po tej dacie, ponoszą powstałe z tego tytułu dodatkowe koszty i nie mogą kwestionować wierzytelności wcześniej sprawdzonych.
5)

Wierzyciele, którzy nie posiadają adresu do doręczeń w kraju, mają obowiązek podania sądowi w ciągu 8 tygodni imię i nazwisko lub nazwę osoby upoważnionej do otrzymywania doręczeń (może to być każda osoba fizyczna lub prawna lub spółka osobowa posiadająca adres do doręczeń w kraju, która jest upoważniona do odbierania dokumentów w ich imieniu). Zastrzega się, że w przypadku niepodania w terminie osoby upoważnionej do otrzymywania doręczeń każde następne doręczenie nastąpi w formie zdeponowania w sądzie bez przeprowadzenia próby doręczenia (art. 9, 12 i 25 ustawy o doręczaniu dokumentów urzędowych – ZustG).