ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu przywołanego w pkt 1 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 755/2008 z dnia 31 lipca 2008 r. zmieniającym załącznik II do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;
—

Skarżący twierdzi, że ponieważ zależne zakłady ubezpieczeń i zależne zakłady reasekuracji pokrywają ryzyka, dla których pokrycie ubezpieczeniowe zwykle nie jest oferowane przez komercyjne zakłady ubezpieczeniowe, a ich działalność ogranicza się do pokrycia ryzyka wewnątrz własnego koncernu, to nie działają one na rynku, na którym konkurowałyby z innymi uczestnikami rynku. Dlatego też nie prowadzą one działalności gospodarczej i nie są przedsiębiorstwami. W związku z tym opodatkowanie na podstawie przepisów ustawy podatkowej Liechtensteinu dotyczących opodatkowania zależnych zakładów ubezpieczeniowych i zależnych zakładów reasekuracji nie mogło zakłócić konkurencji ani handlu wewnątrz EOG. Kwestionowane przepisy podatkowe nie są selektywne i w związku z tym nie stanowią pomocy państwa.
—

Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał od rządu Islandii informacji wskazujących na to, że dyrektywa została w pełni wdrożona do prawa islandzkiego i twierdzi, że nie posiada żadnych innych informacji, które pozwalałyby mu uznać, że podjęto środki niezbędne do zapewnienia pełnego dostosowania prawa krajowego do przepisów dyrektywy,
2.

Do kwoty tej dolicza się odsetki za opóźnienie w płatności za okres począwszy od dnia doręczenia stronom niniejszego orzeczenia do dnia rzeczywistej zapłaty. Stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 136/9

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii

(Sprawa E-19/11)

2012/C 136/06

W dniu 26 grudnia 2011 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 16 grudnia 2011 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), o wydanie opinii doradczej w sprawie Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

1) czy ma miejsce sprzeczność z art. 11 lub art. 16 akapit pierwszy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeśli umawiająca się strona określi w prawodawstwie lub poprzez akty administracyjne, że podmiot wykonujący monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej alkoholu może odmówić przyjęcia do sprzedaży w swoich punktach sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych zawierających środki pobudzające, np. kofeinę?

2) jeśli Trybunał EFTA stwierdzi, że uzgodnienie, o którym mowa w pytaniu pierwszym, stanowi ilościowe ograniczenie przywozu lub środek o skutkach równoważnych w rozumieniu art. 11 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, proszę udzielić odpowiedzi na pytanie, czy takie uzgodnienie można jednak uznać za uzasadnione w świetle art. 13 tego porozumienia,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 128/10

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 22 grudnia 2011 r. w sprawie Irish Bank Resolution Corporation Ltd przeciwko Kaupthing hf.

(Sprawa E-18/11)

2012/C 128/06

W dniu 22 grudnia 2011 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 22 grudnia 2011 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku) o wydanie opinii doradczej w sprawie Irish Bank Resolution Corporation Ltd przeciwko Kaupthing hf., w odniesieniu do następujących kwestii:

1) W przypadku rozbieżności między tekstem Porozumienia EOG a przepisami opartymi na tym porozumieniu, w różnych wersjach językowych, tak że zawartość poszczególnych przepisów lub zasad jest niejasna, w jaki sposób należy interpretować ich treść w celu zastosowania tych przepisów lub zasad na potrzeby rozwiązywania sporów?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 128/9

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Hæstiréttur Íslands w dniu 15 grudnia 2011 r. w sprawie Aresbank SA przeciwko Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (organ nadzoru finansowego) i Islandii

(Sprawa E-17/11)

2012/C 128/05

W dniu 16 grudnia 2011 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA przez Hæstiréttur Íslands (sąd najwyższy w Islandii), o wydanie opinii doradczej w sprawie Aresbank SA przeciwko Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (organ nadzoru finansowego) i Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy środki przekazywane przez bank A bankowi B, które muszą zostać spłacone bankowi A przez bank B wraz z indywidualnie wynegocjowanymi odsetkami w określonym z góry terminie, mogą być uznane za depozyt w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów, mimo faktu, że środki te – gdy wpłyną do banku B – nie są umieszczane na specjalnym rachunku prowadzonym w imieniu banku A, bank B nie wydał żadnych specjalnych dokumentów bankowi A ewidencjonujących otrzymanie środków i nie opłacił związanych z tymi środkami składek na Fundusz Gwarancyjny Deponentów i Inwestorów, a ponadto środki nie zostały zapisane w księgach rachunkowych banku B jako depozyt? W przypadku niniejszego pytania zakłada się, że banki A i B posiadają licencję na prowadzenie działalności jako banki komercyjne w różnych państwach na Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2) Jeżeli zostanie udzielona odpowiedź na pytanie pierwsze, czy jakiekolwiek znaczenie ma fakt, że państwo, w którym siedzibę ma bank B, odnosiło korzyści z zezwolenia wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów (zob. załącznik I pkt 1) w celu wykluczenia depozytów instytucji finansowych z zabezpieczenia depozytów?
—

dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r., o której mowa w pkt 19a załącznika IX do Porozumienia EOG, z późniejszymi zmianami, przewiduje minimalne zharmonizowane zasady w odniesieniu do systemów gwarancji depozytów. w określonym czasie, dyrektywa 94/19/WE została wdrożona do prawa islandzkiego na mocy ustawy nr 98/1999 w sprawie gwarancji depozytów i systemów rekompensat dla inwestorów. Zgodnie z dyrektywą 94/19/WE, systemy gwarancji depozytów muszą obejmować całość depozytów tego samego deponenta była pokryta do wysokości sumy 20 000 ECU/20 000 EUR w przypadku niedostępności depozytów,
1.

Czy obywatel państwa należącego do EOG może powoływać się na przepisy paragraf 53a ustawy o jurysdykcji sądów Liechtensteinu, przyznające obywatelom Liechtensteinu prawo do uniknięcia bycia pozwanym za granicą na podstawie umowy regulującej właściwość sądu, jeżeli umowa ta nie została zawarta w formie aktu notarialnego, i wyprowadzić z tego wprost także prawo do uniknięcia bycia pozwanym w Liechtensteinie (a zatem, z perspektywy tego obywatela, także za granicą) na podstawie umowy regulującej właściwość sądu, jeżeli nie została ona zawarta w formie aktu notarialnego?
—

Skarżący Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS są częścią DB Schenker, międzynarodowej grupy prowadzącej działalność w zakresie spedycji ładunków i logistyki, należącej do spółki Deutsche Bahn AG. Schenker North AB prowadzi działalność gospodarczą grupy na lądzie, na morzu oraz w zakresie transportu kolejowego w Norwegii, Szwecji i Danii, w tym poprzez jednostki zależne Schenker Privpak AS oraz Schenker Privpak AB (zwane łącznie „DB Schenker”).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/9

Skarga wniesiona w dniu 13 września 2011 r. przez Asker Brygge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Sprawa E-12/11)

2011/C 325/05

Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 13 września 2011 r. przez Asker Brygge AS, reprezentowany przez Thomasa Nordby’ego, adwokata, oraz Espena Bakkena, adwokata, Arntzen de Besche Advokatfirma AS, Bygdøy allé 2, 0204 Oslo, Norwegia.

Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

1) stwierdzenie nieważności artykułów 1 i 2 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 232/11/COL;

2) obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

— W decyzji nr 232/11/COL z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie zgłoszenia sprzedaży działki Nesøyveien 8, gnr. 32 bnr. 17, w gminie Asker, Urząd Nadzoru EFTA uznał, że sprzedaż stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG i podlega odzyskaniu.

— Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
—

Skarżący twierdzi między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA oparł zaskarżoną decyzję na oczywistych błędach prawnych lub w ocenie: — zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG dotyczącym prawa rządu Norwegii do dopilnowania, by działalność przedsiębiorstwa, któremu powierzono wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym nie była utrudniana, jeśli ciągłość ich świadczenia jest zagrożona, a także dotyczącym wysokości rekompensaty, jaką można przyznać w takich okolicznościach, — zgodnie z art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG i ramami wynikającymi ze sprawy Altmark oraz późniejszym wykonaniem decyzji, — art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG i możliwości zastosowania wytycznych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji oraz — decyzja musi zostać unieważniona ze względu na nieprzedstawienie przez Urząd Nadzoru EFTA przyczyn wydanej przez niego decyzji wymaganych zgodnie z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale, naruszenie zasady dobrej administracji, naruszenie obowiązku dołożenia należytej staranności, brak podstawy prawnej w protokole 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale lub naruszenie zasady pewności prawa.
2.

Jeżeli tak jest, w jaki sposób ośrodek zdrowia taki jak instytucja skarżąca, która utrzymuje, że produkty lecznicze przywożone z innego państwa-strony Porozumienia EOG mają islandzkie pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, może to wykazać? Czy ustęp pierwszy artykułu 51 in fine dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że ośrodek zdrowia musi przedstawić pozwanemu, jako właściwemu organowi nadzoru, sprawozdanie z kontroli? Czy możliwe jest, aby mniej rygorystyczne wymogi dotyczące ciężaru dowodu miały zastosowanie w odniesieniu do przywozu produktów leczniczych z Norwegii, jeśli produkty te nie są przeznaczone do dalszej sprzedaży, dystrybucji lub wprowadzania do obrotu na terytorium Islandii, lecz tylko na potrzeby osób znajdujących się pod opieką ośrodka zdrowia?
1)

Czy dyrektywa 96/71/WE, szczególnie art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) lub c), zob. akapit drugi, umożliwia państwu EOG zagwarantowanie następujących warunków zatrudnienia pracownikom delegowanym na jego terytorium z innego państwa EOG, które zostały ustalone w państwie wykonywania pracy na mocy ogólnokrajowych układów zbiorowych i które uznano za powszechnie stosowane, zgodnie z art. 3 ust. 8 dyrektywy: a) maksymalny zwykły czas pracy; b) dodatkowe wynagrodzenie do podstawowej stawki godzinowej za zlecenia wymagające nocowania poza domem, z wyjątkiem wynagrodzenia dla osób zatrudnionych w miejscu prowadzenia prac; oraz c) zwrot kosztów podróży oraz wydatków związanych z zakwaterowaniem w przypadku zleceń wymagających nocowania poza domem, z wyjątkiem zwrotu dla osób zatrudnionych w miejscu prowadzenia prac? Czy to, jak dużą część pracowników objęto stosownym układem zbiorowym, zanim jego postanowienia uznano za powszechnie stosowane, ma wpływ na odpowiedzi na powyższe pytania, a jeżeli tak, to jaki?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 208/6

Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 8 lutego 2011 r. w sprawie Pálmi Sigmarsson przeciwko Seðlabanki Íslands (Centralny Bank Islandii)

(Sprawa E-3/11)

2011/C 208/05

W dniu 14 lutego 2011 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 8 lutego 2011 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), o wydanie opinii doradczej w sprawie Pálmi Sigmarsson przeciwko Seðlabanki Íslands (Centralny Bank Islandii) w odniesieniu do następujących kwestii:

Czy jest zgodne z art. 43 ust. 2 i 4 Porozumienia EOG, że państwo islandzkie uniemożliwia obywatelowi islandzkiemu, zamieszkującemu w Zjednoczonym Królestwie, dokonanie przelewu koron islandzkich, które nabył on na rynku poza krajem [offshore] w Zjednoczonym Królestwie, do Islandii?
1)

nie zapewniając, aby właściwe organy opracowały, oraz w stosownych przypadkach, przyjęły strategiczne mapy hałasu oraz przygotowały plany działań związanych z hałasem w odniesieniu do wszystkich głównych dróg, znajdujących się na jej terytorium, o obciążeniu ruchem przewyższającym sześć milionów przejazdów rocznie oraz nie zapewniając, aby informacje zawarte w strategicznych mapach hałasu oraz streszczenia planów działań, o których mowa w załączniku VI do dyrektywy, zostały przekazane Urzędowi Nadzoru EFTA, Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 10 aktu prawnego przywołanego w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia EOG (dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku) wraz z dostosowaniami do Porozumienia EOG wprowadzonymi przez protokół 1 do tego Porozumienia; oraz
1)

nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego: a) aktu, o którym mowa w pkt 56oa rozdziału V w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia; oraz b) aktu, o którym mowa w pkt 56oa rozdziału V w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 2038/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 Porozumienia EOG;
1)

Czy państwa członkowskie, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, mają w odniesieniu do art. 7 Porozumienia możliwość wyboru formy i metody wdrażania do swojego prawa krajowego przepisów dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich?
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu prawnego przywołanego w pkt 10 w części 7.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiająca warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG oraz
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu prawnego przywołanego w pkt 7 załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG oraz
2)

Jeśli w odpowiedzi na pytanie 1 Trybunał uznał, że pkt A ppkt a11 i a12 w załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE nie ogranicza znaczenia terminów „ubezpieczenia wyrażone w jednostkach funduszy inwestycyjnych” oraz „ubezpieczenia związane z funduszem inwestycyjnym” wyłącznie do funduszy inwestycyjnych („wspólne fundusze”) w rozumieniu dyrektywy 85/611/EWG, to: 2.1. czy dyrektywa 2002/83/WE zobowiązuje zakłady ubezpieczeń do udzielania ubezpieczającym porad, czy też wyłącznie do powiadomienia ich o szczegółach określonych w załączniku III do wspomnianej dyrektywy? 2.2. czy obowiązek przekazania ubezpieczającym informacji określonych w pkt A ppkt a11 w załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE jest wystarczająco wypełniony, kiedy zakład ubezpieczeń podaje kod identyfikujący papier wartościowy (WKN), czy też istnieje inny sposób interpretacji „definicji jednostek” stosowany w celu wypełnienia wymogu przekazania informacji? Należy przy tym pamiętać, że państwo członkowskie zobowiązania nie wymaga od zakładu ubezpieczeń dostarczenia dodatkowych informacji w rozumieniu art. 36 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE; 2.3. czy obowiązek przekazania ubezpieczającym informacji określonych w pkt A ppkt a12 w załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE jest wystarczająco wypełniony, kiedy zakład ubezpieczeń podaje kod identyfikujący papier wartościowy (WKN), czy też powinien on udzielić bardziej szczegółowych informacji? Należy przy tym pamiętać, że państwo członkowskie zobowiązania nie wymaga od zakładu ubezpieczeń dostarczenia dodatkowych informacji w rozumieniu art. 36 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 29/5

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 14 września 2012 r. w sprawie Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf.

(Sprawa E-10/12)

2013/C 29/06

W dniu 14 września 2012 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynęło pismo datowane na 14 września 2012 r., zawierające wniosek skierowany do Trybunału EFTA przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku). Wniosek dotyczy wydania opinii doradczej w sprawie Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf., w odniesieniu do następujących kwestii:

Czy dyrektywę Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku postępowania upadłościowego lub porównywalnego podziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wysokość odszkodowania pracownika powinna zostać wyliczona na podstawie pisemnej umowy o pracę, jeśli pracownikowi nie przekazano żadnego innego dokumentu na piśmie stwierdzającego tymczasowe lub trwałe zmiany najważniejszych aspektów umowy o pracę lub stosunku pracy między stronami w terminie określonym w art. 5 dyrektywy?
—

W dniu 14 lipca 2010 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak), w której stwierdził, że spółka Norway Post nadużywała swojej pozycji dominującej na norweskim rynku usług doręczania paczek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych w latach 2000–2006. Decyzja została podtrzymana przez Trybunał EFTA w sprawie E-15/10 Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA. Skarżący wysuwają wobec Norway Post roszczenia odszkodowawcze za straty poniesione przez skarżących w wyniku tego naruszenia oraz pragną dokonać przeglądu, w jaki sposób pozwany przeprowadził dochodzenie i procedurę administracyjną. W dniu 3 sierpnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 34250 na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r.
—

W dniu 14 lipca 2010 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak), w której stwierdził, że spółka Norway Post nadużywała swojej pozycji dominującej na norweskim rynku usług doręczania paczek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych w latach 2000–2006. Decyzja ta została podtrzymana przez Trybunał EFTA w sprawie E-15/10 Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA. Skarżący dochodzą swoich praw do odszkodowania od Norway Post za szkodę spowodowaną naruszeniem i chcą zrewidować sposób prowadzenia dochodzenia i procedury administracyjnej przez pozwanego. Dnia 3 sierpnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o dostęp do dokumentów dotyczących sprawy ESA nr 34250 zgodnie z zasadami dotyczącymi dostępu do dokumentów ustanowionymi decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r.
1)

stwierdzenie, że poprzez utrzymywanie w mocy praktyki administracyjnej, która nie przewiduje dokonywania oceny, czy dziecko mieszkające z innym rodzicem poza Norwegią jest głównie na utrzymaniu rodzica mieszkającego w Norwegii i żyjącego w rozłączeniu od drugiego rodzica, Królestwo Norwegii narusza art. 1 lit. f) ppkt (i), zdanie drugie, w związku z art. 76 aktu, o którym mowa w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, ze zmianami), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tegoż porozumienia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 324/13

Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2012 r. przez Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Sprawa E-5/12)

2012/C 324/11

Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 2 czerwca 2012 r. przez spółkę Konkurrenten.no AS, reprezentowaną przez Jona Midthjella, adwokata Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia.

Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

2) obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

— Skarżącym jest przedsiębiorstwo prywatne zarejestrowane w Norwegii. Przedsiębiorstwo prowadzi działalność na rynku regionalnych pospiesznych połączeń autobusowych między południowymi i środkowymi regionami Norwegii.

— Skarżący ubiega się o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA, zgłoszonej w dniu 5 kwietnia 2012 r., która uniemożliwia publiczny dostęp do pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 60510.