ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 24 listopada 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 24 września 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/EU z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przywołanej w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu przed dniem 24 listopada 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 24 września 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przywołanej w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 10 lutego 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/126/WE z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw, przywołanej w pkt 21au rozdziału III załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 18 lutego 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Komisji 2010/26/UE z dnia 31 marca 2010 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, przywołanej w pkt 1a, tiret siódme rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 9 września 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 104/2013 z dnia 4 lutego 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów i osób niebędących pasażerami za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD), przywołanego w pkt 66he załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia i dostosowaniami sektorowymi w załączniku XIII („akt prawny”).
1.

Czy dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że „podmioty świadczące usługi na rzez trustów lub przedsiębiorstw” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) i art. 3 pkt 7 lit. b) tej dyrektywy, podlegają obowiązkowi uzyskania informacji na temat celu i zamierzonego charakteru stosunków gospodarczych określonemu w art. 8 ust. 1 lit. c) oraz w art. 9 ust. 6 tej dyrektywy wyłącznie zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę (in welchem [der Dienstleister für Trusts und Gesellschaften] seinen rechtlichen Sitz hat)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 457/12

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Fürstliches Obergericht, Liechtenstein, w dniu 25 września 2015 r. w sprawie Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung

(Sprawa E-24/15)

(2016/C 457/10)

W dniu 1 października 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 25 września 2015 r. złożony do Trybunału przez Fürstliches Obergericht, Liechtenstein (Książęcy Sąd Apelacyjny w Liechtensteinie) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung w odniesieniu do następujących kwestii:

1. Czy okoliczność, że na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 987/2009 ustalenia instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania są wiążące dla instytucji będącej dłużnikiem, uniemożliwia instytucji będącej dłużnikiem zakwestionowanie tych ustaleń, a zatem informacji zawartych w szczegółowej dokumentacji medycznej przedstawionych w formularzu E 213, w ramach jej procedury?
3.

Czy przepisy dotyczące obowiązków ubezpieczyciela na mocy załącznika III pkt B b)2 do dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie zostały skutecznie transponowane do prawa krajowego, nawet jeżeli prawo krajowe przewiduje – w załączniku 4 II 2) Versicherungsaufsichtsgesetz (ustawa o nadzorze ubezpieczeniowym) – że w przypadku ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym w okresie obowiązywania umowy ubezpieczenia należy podać informacje na temat jednostek będących podstawą polisy ubezpieczeniowej oraz charakteru aktywów w nich zawartych jedynie w przypadku, gdy zmiany w dostarczanych informacjach wynikają ze „zmian w przepisach”, a nie także „w przypadku zmiany warunków ubezpieczenia” (załącznik III pkt B b)2 do dyrektywy 2002/83/WE)?
3.

Czy przepisy dotyczące obowiązków ubezpieczyciela na mocy załącznika III pkt B b)2 do dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie zostały skutecznie transponowane do prawa krajowego, nawet jeżeli prawo krajowe przewiduje – w załączniku 4 II 2) Versicherungsaufsichtsgesetz (ustawa o nadzorze ubezpieczeniowym, VersAG) – że w przypadku ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym w okresie obowiązywania umowy ubezpieczenia należy podać informacje na temat jednostek będących podstawą polisy ubezpieczeniowej oraz charakteru aktywów w nich zawartych jedynie w przypadku, gdy zmiany w dostarczanych informacjach wynikają ze „zmian w przepisach”, a nie także „w przypadku zmiany warunków ubezpieczenia” (załącznik III pkt B) b)2 do dyrektywy 2002/83/WE)?
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 14 marca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 14 stycznia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii („akt prawny”), przywołanej w rozdziale XIII pkt 15q w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 14 marca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 14 stycznia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji („akt prawny”), przywołanej w rozdziale XIII pkt 15q załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.
1.

orzeczenie, że Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego, o którym mowa w pkt 56i załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku), w wyznaczonym terminie, a. nie opracowując i nie wdrażając odpowiedniego planu odbioru odpadów i obchodzenia się z nimi dla każdego portu w Norwegii, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE; b. nie oceniając i nie zatwierdzając planów odbioru odpadów i obchodzenia się z nimi dla wszystkich portów w Norwegii, nie monitorując ich realizacji oraz nie zapewniając ich ponownego zatwierdzania co najmniej co trzy lata zgodnie z wymogiem zawartym w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/59/WE; oraz c. nie zapewniając dostępność portowych urządzeń do odbioru odpadów we wszystkich portach w Norwegii odpowiednich do potrzeby statków zwykle korzystających z portu, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE;
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 8 czerwca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 8 kwietnia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/77/UE z dnia 27 września 2011 r. dotyczącej zmiany dyrektywy 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych („akt prawny”), przywołanej w pkt 9f załącznika XVII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 13 lipca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 13 maja 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Komisji 2012/46/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach („akt prawny”), przywołanej w rozdziale XXIV pkt 1a w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu najpóźniej do dnia 24 sierpnia 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, a także dyrektywy Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy, oraz dyrektywy Komisji 2012/36/UE z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy („akt prawny”), przywołanych w pkt 24f załącznika VIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowanych do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 199/12

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 22 maja 2015 r. w sprawie Ferskar kjötvörur ehf. przeciwko Republice Islandii

(Sprawa E-17/15)

(2016/C 199/08)

W dniu 16 czerwca 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 22 maja 2015 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), o wydanie opinii doradczej w sprawie Ferskar kjötvörur ehf. przeciwko Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

1. Czy zakres stosowania Porozumienia EOG, zgodnie z definicją w art. 8 tego porozumienia, oznacza, że państwu członkowskiemu będącemu stroną porozumienia przysługuje swobodne uznanie w zakresie określenia zasad przywozu surowych produktów mięsnych i w związku z tym nie jest ono związane postanowieniami porozumienia i aktami na nim opartymi?

2. Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, to pojawia się pytanie, czy jest on zgodna z przepisami dyrektywy Rady 89/662/EWG stanowiącymi, że państwo członkowskie Porozumienia EOG powinno określać przepisy, zgodnie z którymi importer surowych produktów mięsnych składa wniosek o specjalne zezwolenie, zanim produkty są przywożone, oraz nakładać wymóg składania, w tym celu, zgłoszenia przywozowego, informacji o kraju pochodzenia i produkcji, rodzaju produktu i producenta, i wymagane świadectwa, w tym świadectwa potwierdzające, że produkty te były przechowywane zamrożone przez pewien okres przed odprawą celną.

3. Sąd krajowy zwraca się do Trybunału o opinię, czy przepisy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady są istotne dla udzielenia odpowiedzi na drugie pytanie.

4. W następstwie drugiego i trzeciego pytania, zwraca się o opinię, aby ustalić, czy za techniczną przeszkodę dla handlu w rozumieniu art. 18 Porozumienia EOG uznaje się określenie zasad przez państwo EOG, na jakich przywóz do tego państwa surowych produktów mięsnych nie jest dozwolony.

5. Zwraca się także o opinię, aby ustalić, czy ma to wpływ na odpowiedź udzieloną na pytanie czwarte, czy jest dopuszczalne, na mocy przepisów państwa przeznaczenia EOG, przyznawanie odstępstw od ogólnego zakazu, o którym mowa w tym pytaniu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 73/10

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Norges Høyesterett w dniu 5 czerwca 2015 r. w sprawie Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund

(Sprawa E-14/15)

(2016/C 73/06)

W dniu 5 czerwca 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony w tym samym dniu do Trybunału EFTA przez Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund w odniesieniu do następujących kwestii:

A. Prawo konkurencji:

A.1. Czy zwolnienie ze stosowania przepisów w zakresie konkurencji zawartych w Porozumieniu EOG, mające zastosowanie do układów zbiorowych, zgodnie z opisem tego zwolnienia zawartym między innymi w opinii doradczej Trybunału EFTA w sprawie E-8/00 Landsorganisasjonen i Norge i NKF [2002] EFTA Ct. Rep. 114, dotyczy również bojkotu skierowanego przeciwko użytkownikowi portu w celu uzyskania zgody na układ zbiorowy, w przypadku gdy taka zgoda oznacza konieczność faworyzowania przez użytkownika portu odrębnego biura administracyjnego przy zakupie usług załadunku i rozładunku, zgodnie z opisem zawartym w pkt 7 i 10–14 ww. dokumentu, zamiast korzystania z usług własnych pracowników w tym zakresie?

A.2. Jeśli nie, to czy taki system należy ocenić na podstawie art. 53 lub art. 54 Porozumienia EOG?

A.3. Czy w takim przypadku przy ocenie ewentualnego zauważalnego wpływu na transgraniczną wymianę handlową wewnątrz EOG należy wziąć pod uwagę istnienie identycznego lub analogicznego systemu w innych portach?

B. Swoboda przedsiębiorczości:

B.1. Czy jest ograniczeniem swobody przedsiębiorczości wynikającej z art. 31 Porozumienia EOG zastosowanie przez związek zawodowy bojkotu w celu uzyskania zgody na układ zbiorowy ze strony spółki, której spółka dominująca ma siedzibę w innym państwie EOG, gdy układ zbiorowy oznacza konieczność faworyzowania przez spółkę odrębnego biura administracyjnego, posiadającego cechy opisane w pkt 10–14 ww. dokumentu, przy zakupie usług załadunku i rozładunku, zamiast korzystania z usług własnych pracowników w tym zakresie?

B.2. Czy dla oceny istnienia ewentualnego ograniczenia miałby znaczenie fakt, że potrzeby spółki w zakresie usług rozładunku i załadunku są bardzo ograniczone lub sporadyczne?
Skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu najpóźniej do dnia 11 kwietnia 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 11 lutego 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji

oraz

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii przywołanych w pkt 15q rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanych do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).
—

Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 28 marca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 28 stycznia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/88/UE z dnia 16 listopada 2011 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej, przywołanej w pkt 1a rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).
1)

orzeczenie, że Księstwo Liechtensteinu naruszyło zobowiązania wynikające z art. 9, 10, 13 i 16 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz, w zakresie, w którym działalność prowadzona przez zakłady oraz świadczenie usług transgranicznych nie są objęte zakresem tego aktu, jego zobowiązaniami wynikającymi z art. 31 i 36 Porozumienia EOG: a) poprzez utrzymanie w mocy art. 7 ustawy o handlu Liechtensteinu ustanawiającego system uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw zamierzających prowadzić działalność w Liechtensteinie; oraz b) poprzez utrzymanie w mocy art. 8 ust. 1 ustawy o handlu Liechtensteinu w zakresie, w jakim nakłada się w nim warunki, które nie są jasne i jednoznaczne, na potrzeby udzielania uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw zamierzających prowadzić działalność w Liechtensteinie (a mianowicie obowiązek posiadania niezbędnego personelu oraz obowiązek posiadania odpowiedniej znajomości języka niemieckiego); oraz c) wskutek braku zapewnienia, że wymogi równoważne lub zasadniczo porównywalne w odniesieniu do celu, którym usługodawca podlega już w innym państwie EOG lub w tym samym państwie EOG w ramach procedury uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw, które zamierzają podjąć działalność w Liechtensteinie, nie są powielane oraz że procedury i formalności dotyczące zezwolenia na mocy ustawy o handlu są wyraźnie określone; oraz d) poprzez utrzymanie w mocy art. 21 ustawy o handlu Liechtensteinu ustanawiającego system uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw zamierzających świadczyć usługi transgraniczne w Liechtensteinie; oraz
—

skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu przed dniem 11 kwietnia 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 11 lutego 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/53/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia, poprawionej, przywołanej w pkt 15zn rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),
—

Niniejsza skarga dotyczy niezastosowania się przez Królestwo Norwegii do dnia 8 września 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie uchybienia przez Norwegię zobowiązaniom wynikającym z art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (SCA) nakazującej wprowadzenie środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie E-13/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 133/3

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 14 grudnia 2016 r. w sprawie Torbjørn Selstad Thue i norweska Federacja Policji (Politiets Fellesforbund) przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Bezpieczeństwa Publicznego

(Sprawa E-19/16)

(2017/C 133/03)

W dniu 14 grudnia 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony w dniu 14 grudnia 2016 r. do Trybunału EFTA przez Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Torbjørn Selstad Thue i norweska Federacja Policji (Politiets Fellesforbund) przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Bezpieczeństwa Publicznego, w odniesieniu do następujących kwestii:

1. Czy czas spędzony na podróż zleconą przez pracodawcę do lub z miejsca stawiennictwa innego niż miejsce ustalonego lub zwykłego stawiennictwa pracownika, odbywającą się poza zwykłymi godzinami pracy, należy uznać za czas pracy w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/88/WE?

2. O ile podróż opisana w pytaniu I nie jest sama w sobie wystarczająca, aby ją sklasyfikować jako czas pracy, jakie kryteria prawne i odpowiednie elementy należy uwzględnić, oceniając, czy czas spędzony na podróż powinien być mimo to uznany za czas pracy? W ramach niniejszego pytania wnosi się o wydanie opinii, czy należy dokonywać oceny intensywności w odniesieniu do ilości pracy wykonanej w czasie podróży.
5.

Jakie wymogi nakłada istniejąca w prawie EOG zasada równego traktowania na instytucję zamawiającą w kwestii przeprowadzenia rzeczywistej weryfikacji informacji przedstawionych w ofertach w związku z kryteriami udzielenia zamówienia? Czy wymóg rzeczywistej weryfikacji można uznać za spełniony, jeśli instytucja zamawiająca będzie w stanie potwierdzić, że właściwości przestawione w ofercie wydają się w wiarygodny sposób oparte na dokumentacji zawartej w ofercie? Jak dokładna powinna być weryfikacja przedstawionego w ofercie przedmiotu umowy przeprowadzona przez instytucję zamawiającą? Jeśli oferent zobowiązuje się do pewnej wielkości zużycia w odniesieniu do przedmiotu umowy, a wielkość ta jest włączona do oceny ofert, to czy wymóg dokonania weryfikacji przez instytucję zamawiającą zostanie spełniony, jeśli oferent będzie w stanie potwierdzić, że wielkość ta jest wiarygodna z zachowaniem pewnego marginesu błędu, np. rzędu mniej więcej 20 %? W sytuacji, gdy instytucja zamawiająca ma zweryfikować informacje przedstawione przez oferenta w związku z kryterium udzielenia zamówienia, to czy wymóg rzeczywistej weryfikacji ofert w ramach zasady równego traktowania zostanie spełniony, jeżeli instytucja zamawiająca uwzględni dokumentację zamieszczoną w innej części oferty?