ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 245/20

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 25 lutego 2021 r.

w sprawie E-5/20

SMA SA i Société Mutuelle d’Assurance du Bâtiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht Liechtenstein

(Odpowiedzialność państwa – Dyrektywa 2009/138/WE – Obowiązki nadzorcze –Roszczenia ubezpieczeniowe – Ubezpieczający i beneficjenci)

(2021/C 245/16)

W sprawie E-5/20 SMA SA i Société Mutuelle d’Assurance du Bâtiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht Liechtenstein – WNIOSEK do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości skierowany przez Sąd Najwyższy Księstwa Liechtensteinu (Fürstlicher Oberster Gerichtshof) w sprawie wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), w szczególności jej art. 27 i 28, oraz poprzedzające ją: dyrektywa 73/239/EWG, dyrektywa 88/357/EWG i dyrektywa 92/49/EWG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann wydał w dniu 25 lutego 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Na mocy art. 27 i 28 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) oraz na mocy dyrektyw: 73/239/EWG, 88/357/EWG i 92/49/EWG podmiotom gospodarczym uznającym siebie za kredytodawców zakładu ubezpieczeniowego nie nadawane są żadne prawa nabyte w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym i dyrektywy te nie mogą stanowić podstawy do roszczeń odszkodowawczych skierowanych przeciwko organowi nadzorczemu zgodnie z zasadą odpowiedzialności państwa.
1.

W celu ustalenia czy małżeństwo dla pozoru, w rozumieniu art. 35 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, istnieje, w okolicznościach, w których istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego czy dane małżeństwo rzeczywiście jest faktyczne, konieczne jest ustalenie przez władze państwowe, na podstawie indywidualnej oceny, że co najmniej jeden z małżonków zawarł to małżeństwo po to, aby małżonek będący obywatelem państwa trzeciego mógł uzyskać w sposób niewłaściwy prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu, a nie w celu ustanowienia faktycznego małżeństwa.
2.

Ograniczenie wynikające z ustawodawstwa krajowego, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, można uznać za uzasadnione, o ile prowadzi ono do zapobiegania w pełni fikcyjnym układom mającym na celu unikanie opodatkowania. Jeżeli natomiast sąd odsyłający uzna, że ustawodawstwo krajowe nie gwarantuje podatnikowi możliwości udowodnienia, że transakcja została przeprowadzona na warunkach, które zastosowano by również między niezwiązanymi ze sobą podmiotami, to wykracza ono poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
C 29/41

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 29 lipca 2022 r.

w sprawie E-5/21

Anna Bryndís Einarsdóttir przeciwko islandzkiemu skarbowi państwa

(Art. 6 i 21 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 – Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Zasada równego traktowania – Obliczanie świadczenia z tytułu macierzyństwa)

(2023/C 29/06)

W sprawie E-5/21, Anna Bryndís Einarsdóttir przeciwko islandzkiemu skarbowi państwa – WNIOSEK złożony do Trybunału przez sąd rejonowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), w szczególności jego art. 6 i 21, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia) w dniu 29 lipca 2022 r. wydał wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Art. 6 oraz art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie zobowiązują instytucji właściwej państwa EOG do ustalania kwoty świadczenia – takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego – na podstawie dochodów otrzymanych w innym państwie EOG. Art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, interpretowany zgodnie z celem określonym w art. 29 Porozumienia EOG, stanowi jednak, że wysokość kwoty świadczenia – takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego – przyznanego pracownikowi migrującemu, który w trakcie okresu odniesienia określonego prawem krajowym posiadał dochody wyłącznie w innym państwie EOG, musi być ustalana z uwzględnieniem wysokości dochodu osoby o porównywalnym doświadczeniu i kwalifikacjach i również pracującej w Państwie EOG, w którym dochodzone jest świadczenie.

(1) Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 14 grudnia 2021 r.

w sprawie E-2/21

Norep AS przeciwko Haugen Gruppen AS

(Przedstawiciele handlowi pracujący na własny rachunek – Dyrektywa 86/653/EWG – Art. 1 ust. 2 – Definicja „przedstawiciela handlowego” – Pośredniczenie przy sprzedaży lub kupnie towarów na rzecz zleceniodawcy)

(2022/C 153/08)

W sprawie E-2/21, Norep As przeciwko Haugen Gruppen AS — WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) dotyczący wykładni dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 14 grudnia 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, w szczególności termin „pośredniczenie”, należy interpretować w taki sposób, że niekoniecznie zakładają one bezpośredni udział przedstawiciela w procesie składania zamówień przez klientów u zleceniodawcy i niekoniecznie wykluczają sytuację, w której zamówienia kierowane są bezpośrednio przez klientów do zleceniodawcy.
C 29/42

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 29 lipca 2022 r.

w sprawie E-2/22

A przeciwko Dyrekcji ds. Pracy i Polityki Społecznej (Arbeids- og velferdsdirektoratet)

(Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Zabezpieczenie społeczne – Świadczenia rodzinne – Świadczenia przejściowe – Wymóg działalności zawodowej)

(2023/C 29/07)

W sprawie E-2/22 A przeciwko Dyrekcji ds. Pracy i Polityki Społecznej (Arbeids- og velferdsdirektoratet) – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez norweski krajowy sąd ds. ubezpieczeń społecznych (Trygderetten) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczący wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), Trybunał w składzie Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 29 lipca 2022 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Świadczenie, takie jak świadczenie przejściowe będące przedmiotem postępowania głównego, stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i nie stanowi nieskładkowego świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia w związku z art. 70.

2. W kontekście wydania opinii w sprawie pytania pierwszego fakt, że aby utrzymać prawo do otrzymywania przedmiotowego świadczenia, kiedy najmłodsze dziecko osiągnie wiek jednego roku, trzeba spełnić wymóg działalności zawodowej, nie jest istotny.

(1) Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie aktów określonych w rozdziale I część 7.1 pkt 9b i 9c załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności: a) zobowiązaniu – na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, zmienionego i wdrożonego do Porozumienia EOG konkretnymi dostosowaniami sektorowymi, wymienionymi w załączniku I do tego porozumienia – do utrzymywania systemu kontroli urzędowych w celu sprawdzania, czy odpowiednie podmioty przestrzegają wymogów tego rozporządzenia dotyczących usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; b) zobowiązaniu – na podstawie art. 4 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 – do ustanowienia na swoim terytorium odpowiedniego systemu gwarantującego, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są usuwane zgodnie z tym rozporządzeniem; oraz c) zobowiązaniu – na podstawie art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy, zmienionego i włączonego do Porozumienia EOG konkretnymi dostosowaniami sektorowymi, wymienionymi w załączniku I do tego porozumienia – do zastosowania niezbędnych środków w celu kontroli przestrzegania zobowiązań dotyczących usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przez odpowiednie podmioty wskutek braku zapobiegania: — bezpośredniemu usuwaniu padłych zwierząt, odpadów z rzeźni kategorii 3, a także odpadów z uboju domowego na zatwierdzonych składowiskach odpadów w Islandii bez uprzedniego przetworzenia; oraz — zakopywaniu na miejscu padłych zwierząt i odpadów z uboju domowego (w tym materiału szczególnego ryzyka kategorii 1) bez spełnienia ustawowych warunków takiego usuwania określonych w art. 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, stanowiącemu w obu przypadkach naruszenie art. 12, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.
1)

Czy spójne z art. 40 Porozumienia EOG jest to, że kredytu z tytułu podatku potrąconego (wynikającego z systemu płacenia zaliczki na podatek dochodowy od dywidendy przez spółkę w ramach podatku od osób prawnych, skutkiem czego obowiązek podatkowy nie ciąży na udziałowcu) nie przyznaje się podatnikom zamieszkałym w innych państwach członkowskich? a) Czy ma znaczenie prawne to, czy podatnik zamieszkuje w państwie członkowskim, które, w porozumieniu podatkowym z Norwegią, podjęło się przyznać kredyt z tytułu podatku potrąconego? b) Czy ma znaczenie prawne to, czy podatnikowi w tym szczególnym przypadku rzeczywiście przyznano lub zostanie mu przyznany kredyt z tytułu podatku potrąconego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 40/15

Wniosek o Opinię Doradczą Sądu EFTA złożony przez Gulating lagmannsrett decyzją tego sądu z dnia 3 maja 2004 r. w sprawie Reidar Rasmussen m.fl. v Total E&P Norge AS

(Sprawa E-2/04)

(2005/C 40/08)

Decyzją z dnia 3 maja 2004 r. Sądu Apelacyjnego Gulating lagmannsrett w Bergen, Norwegia, został złożony wniosek do Sądu EFTA, który wpłynął do Rejestru Sądu dnia 13 maja 2004 r., o wydanie Opinii Doradczej w sprawie Reidar Rasmussen m.fl. v Total E&P Norge AS, na następujące pytanie:

1) Czy art. 1 dyrektywy Rady 77/187/EEC z dnia 14 lutego 1977 roku stosuje się w sytuacji, gdy część przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że ma ono formę niezależnego podmiotu gospodarczego, przekazane zostało jednej spółce prze drugą, i gdy ta sama lub analogiczna działalność prowadzona jest przez firmę nabywającą i firmę przyłączoną w ramach tej samej grupy przedsiębiorstw? Czy fakt, że niektóre stosunki robocze są bezpośrednio przekazane przez firmę przekazującą firmie nabywającej, a inne z nich firmie przyłączonej, wyklucza zastosowanie tej dyrektywy?

2) Czy zastosowanie tej dyrektywy w myśl art. 1 jest wykluczone w przypadku, gdy funkcje wspierające i konserwacyjne przedsiębiorstwa zostały przekazane, a funkcje produkcyjne nie, a pracownicy zatrudnieni przy wszystkich tych funkcjach pracują w zespole zarówno przed jak i po przekazaniu?

3) Czy dyrektywa stosowana zgodnie z art. 1 w przypadku przekazania zadań konserwacyjnych na stałej instalacji przybrzeżnej do eksploatacji gazu, gdzie znaczna część załogi, biorąc pod uwagę liczbę ludzi i ich kwalifikacje, która pełniła te funkcje w firmie przekazującej, jest przekazana firmie nabywającej, która kontynuuje wykonywanie zadań konserwatorskich na tych samych instalacjach w ramach umowy o świadczenie usług? Czy wykluczone jest stosowanie tej dyrektywy, jeśli prawo własności narzędzi i instrumentów używanych przez załogę przed przekazaniem przedsiębiorstwa, i których nadal używają po przekazaniu nie jest przejęte przez nabywcę?
—

Trybunał EFTA orzekł dodatkowo, że „biorąc pod uwagę uzasadnienie odwołujące się do porządku publicznego, o czym mowa w art. 33 EOG, należy utrzymać, że w zakresie w jakim uzasadnia to szczególne traktowanie obcokrajowców podlegających Porozumieniu EOG, uciekanie się do koncepcji porządku publicznego zakłada w każdym wypadku, poza zakłóceniem porządku społecznego wywołanym jakimkolwiek naruszeniem prawa, istnienie prawdziwego i wystarczająco poważnego zagrożenia wpływającego na podstawowe interesy społeczeństwa”. Rainford-Towning, ustęp 42.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 319/71

Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Prosessindustriens Landsforening, Borregaard, Elkem ASA, Norsk Hydro ASA, Eramet Norway AS, Norske Skogindustrier ASA, Södra Cell Folla AS, Tinfos Titan & Iron KS oraz Yara International ASA przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Sprawa E-6/04)

(2004/C 319/13)

Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Prosessindustriens Landsforening, Borregaard, Elkem ASA, Norsk Hydro ASA, Eramet Norway AS, Norske Skogindustrier ASA, Södra Cell Folla AS, Tinfos Titan & Iron KS oraz Yara International ASA, których reprezentantami prawnymi są Onno W. Brouwer, advocaat, oraz Michael Schuette, Rechtsanwalt, Freshfields Bruckhaus Derringer, Bastion Tower, Place du Champ de Mars 5, B-1050 Bruksela.

Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

1. Unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. oraz

2. Obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

— Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. (zwana dalej „decyzją”) dotyczy podatku od zużycia energii elektrycznej i stanowi, iż niezastosowanie tego podatku w odniesieniu do przemysłu wytwórczego stanowi pomoc państwa.

— Urząd Nadzoru EFTA naruszył art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

— Urząd Nadzoru EFTA naruszył art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG oraz część II Protokołu 3 w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do zakwalifikowania istniejącej pomocy jako nowej.

— Decyzja narusza zasadę pewności prawnej.

— Urząd Nadzoru EFTA nie zastosował prawidłowej procedury, naruszając tym samym art. 17, 18 i 19 części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 319/70

Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Fesil ASA i Finnfjord Smelteverk AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Sprawa E-5/04)

(2004/C 319/12)

Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Fesil ASA i Finnfjord Smelteverk AS, których reprezentantem prawnym jest Jan Magne Langseth, Advokat, Advokatfirmaet Schjødt AS, Dronning Mauds gt. 11, P.b. 2444 Solli, N-0201 Oslo.

Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

1. Unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. oraz

2. Obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

— Zgodnie z decyzją Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL (zwaną dalej „decyzją”) środek przyjęty przez Norwegię zwalniający przemysł wytwórczy i górniczy z podatku od zużycia energii elektrycznej stanowi pomoc państwa, a tym samym nową pomoc od dnia 1 stycznia 2002 r.

— Decyzja stanowi, iż przedmiotowe środki są niezgodne z Porozumieniem EOG oraz, iż niezgodna z Porozumieniem pomoc musi być zwrócona przez podmioty ją otrzymujące.

— Urząd Nadzoru EFTA nie dokonał prawidłowej oceny art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

— Urząd Nadzoru EFTA nadużył władzy w ramach Porozumienia EOG poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG oraz wytycznych środowiskowych.
3.

w sprawie E-7/05: orzec, iż nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 5cj załącznika XI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie)) wraz z dostosowaniami do porozumienia EOG, wprowadzonymi przez protokół 1 do tego porozumienia oraz dostosowaniami sektorowymi określonymi w załączniku XI do tego porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtenstein nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z przepisów tego aktu i art. 7 porozumienia EOG.
1.

Czy art. 11 i 16 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym dopuszczają możliwość żądania przez przedsiębiorstwo państwowe, które ma wyłączne prawo do sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych, by dostawy (do tego przedsiębiorstwa) napojów alkoholowych przeznaczonych na sprzedaż detaliczną były realizowane przez dostawców na specjalnym rodzaju palety (paleta EUR), a także włączenia ceny palety w cenę produktu?
oświadczyć, że stosując wymóg dotyczący miejsca zamieszkania w hrabstwie Finnmark lub w siedmiu określonych gminach miejskich w hrabstwie Troms w odniesieniu do uprawnienia do przysługującego w Finnmark dodatku do zasiłku rodzinnego, Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 73 aktu wymienionego w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, lub

oświadczyć, że stosując wspomniany wymóg dotyczący miejsca zamieszkania, Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 7 ust. 2 aktu wymienionego w pkt 2 załącznika V (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz
—

Republika Islandii nie zastosowała się do decyzji nr 21/04/COL w wyznaczonym terminie. Urząd Nadzoru EFTA przekazał zatem sprawę do Trybunału EFTA zgodnie z drugim akapitem art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do PNT.
1)

Oświadczyć, że utrzymując w mocy wymóg regulowania z góry kosztów realizacji znajdujący się w sekcji 3(2) norweskiego rozporządzenia z dnia 21 listopada 1989 r. nr 1167 w sprawie rozdziału kosztów, strat, przychodów, funduszy itp. pomiędzy zakładami ubezpieczeń w ramach jednego koncernu oraz pomiędzy filiami i przedstawicielstwami zakładów ubezpieczeń, oraz w sekcji 10 norweskiego rozporządzenia z dnia 22 września 1995 r. nr 827 w sprawie usług ubezpieczeniowych oraz zakładania filii zakładu ubezpieczeń z siedzibą w innym Państwie EOG, Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 33 aktu wymienionego w pkt 11 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia; oraz
1.

orzec, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 14 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG, oraz
1.

orzec, że stosując wymóg dotyczący posiadania miejsca zamieszkania w Liechtensteinie w odniesieniu do uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 19 ust. 1 i 2, z art. 25 ust. 1 oraz z art. 28 ust. 1 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 33/5

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Oslo Tingrett na mocy orzeczenia tego sądu z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie Ladbrokes Ltd. v Staten v/Kultur- og kirkedepartementet and Staten v/Landsbruks- og matdepartementet

(Sprawa E-3/06)

(2007/C 33/03)

W dniu 25 sierpnia 2006 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA na mocy orzeczenia Oslo Tingrett (Sąd Okręgowy w Oslo) z dnia 30 stycznia 2006 r. dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Ladbrokes Ltd. v Staten v/Kultur- og kirkedepartementet and Staten v/Landsbruks- og matdepartementet w odniesieniu do następującej kwestii:

1. Czy na mocy art. 31 i/lub 36 Porozumienia EOG zabronione jest wprowadzanie krajowych przepisów określających, że niektóre rodzaje usług związanych z grami hazardowymi oferowane są wyłącznie przez należące do Skarbu Państwa spółki, które przekazują zyski z działalności na cele kulturalne i sportowe?

2. Czy na mocy art. 31 i/lub 36 Porozumienia o EOG zabronione jest wprowadzanie krajowych przepisów określających, że zezwolenia na organizowanie zakładów wzajemnych na wyścigi konne przyznawane są jedynie organizacjom lub przedsiębiorstwom nienastawionym na przynoszenie zysku, których celem jest wspieranie hodowli koni?

3. Czy na mocy art. 31 i/lub 36 Porozumienia EOG zabronione jest wprowadzanie krajowych przepisów określających, że organizacja niektórych form gier hazardowych powierzana jest jedynie nienastawionym na przynoszenie zysku organizacjom lub przedsiębiorstwom, prowadzącym działalność humanitarną lub socjalną?

4. Czy wprowadzenie przepisów prawa krajowego przewidujących, że zysk z gier hazardowych powinien być przekazywany na cele humanitarne i socjalne (w tym na działalność sportową i kulturalną), a nie stanowić źródła prywatnego przychodu jest zgodne z przepisami prawa EOG ?