ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 10 marca 2020 r.

w sprawie E-3/19

Gable Insurance AG in Konkurs

(Dyrektywa 2009/138/WE – niewypłacalność – postępowanie likwidacyjne – roszczenia ubezpieczeniowe – zawieranie układów – zróżnicowane traktowanie roszczeń ubezpieczeniowych)

(2020/C 204/17)

W sprawie E-3/19 Gable Insurance AG in Konkurs — WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Książęcy w Liechtensteinie (Fürstliches Landgericht), dotyczący wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), dostosowanego do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 10 marca 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Aby dane roszczenie mogło zostać uznane za roszczenie ubezpieczeniowe w rozumieniu art. 268 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE, podstawą do roszczenia ubezpieczeniowego musi być zdarzenie objęte ubezpieczeniem, które miało miejsce przed unieważnieniem danej umowy ubezpieczeniowej. Zakres roszczenia ubezpieczeniowego nie może jednak ograniczać się do roszczeń powstałych, zgłoszonych lub dopuszczonych przed wszczęciem postępowania likwidacyjnego, jeżeli nie można jeszcze w pełni określić roszczenia. Zgodnie z art. 274 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE w zakresie prawa krajowego leży określenie szczegółowych przepisów i warunków zgłaszania, weryfikacji i dopuszczalności roszczeń, w tym czasowego ograniczenia ich zgłaszania oraz ostatecznego ustalenia ich kwoty w przypadku, gdy elementy zobowiązania nie są jeszcze znane, pod warunkiem że roszczenia ubezpieczeniowe mają absolutne pierwszeństwo przed innymi roszczeniami, zgodnie z art. 275 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE. Roszczenie w sprawie zapłaty należnej składki powstałe w związku z unieważnieniem umowy ubezpieczeniowej po wszczęciu postępowania likwidacyjnego nie stanowi roszczenia ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 268 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE.

2. Art. 268 ust. 1 lit. d) oraz art. 274 ust. 2 lit. i) dyrektywy 2009/138/WE nie nakładają na państwa członkowskie EOG obowiązku zawarcia układu z końcem postępowania likwidacyjnego, ani nie uniemożliwiają im tego. Wymogi dotyczące zamknięcia postępowania likwidacyjnego, z zastrzeżeniem przestrzegania zasady równego traktowania wierzycieli ubezpieczeniowych, są regulowane prawem krajowym.
3.

Przyczyny związane z ujawnieniem sytuacji na rynku w odniesieniu do podaży, popytu i ceny instrumentów finansowych lub czerpania korzyści z niepewności innych inwestorów w tym względzie mogą, co do zasady, stanowić uzasadnione powody w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) akapit drugi dyrektywy 2003/6/WE. Przewiduje się, że nie są one sprzeczne z celami dyrektywy. Do sądu krajowego należy ocena zachowania inwestora jako całości. Również do sądu krajowego należy stwierdzenie istnienia przyjętej praktyki rynkowej, mającej zastosowanie do danego rynku i danego instrumentu finansowego. Zarówno warunek uzasadnionego powodu, jak i zgodności transakcji z przyjętą praktyką rynkową muszą być spełnione, aby inwestor mógł skorzystać z prawa do odpowiedzi na skargę w związku z art. 1 ust. 2 lit. a) akapit drugi.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 14 grudnia 2019 r.

w sprawie E-1/19

Andreas Gyrre

przeciwko

Rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo ds. Dzieci i Równości

(Dyrektywa 2005/29/WE – nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – załącznik I – punkt 9 – twierdzenie lub stwarzanie w inny sposób wrażenia, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, w sytuacji gdy jest to niezgodne z rzeczywistością)

(2020/C 90/02)

W sprawie E-1/19 Andreas Gyrre przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo ds. Dzieci i Równości – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez sąd apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący wykładni dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej załącznika I pkt 9, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) oraz Siri Teigum (sędzia ad hoc) wydał w dniu 14 grudnia 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Pkt 9 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w taki sposób, że obejmuje on sytuacje, w których przedsiębiorca twierdzi lub stwarza w inny sposób wrażenie, biorąc pod uwagę całościowe wrażenie wywierane na przeciętnym konsumencie w momencie podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, w sytuacji gdy jest to niezgodne z rzeczywistością. Na ocenę tę nie ma wpływu to, czy zakaz przewidziany w prawodawstwie krajowym, jak w omawianym przypadku, ma zastosowanie w państwie EFTA, w którym produkt jest sprzedawany, czy w państwie EFTA, w którym będzie on używany, czy też w obu tych państwach. Na przedmiotową ocenę nie wpływa również późniejsze uznanie zakazu przewidzianego w prawodawstwie krajowym za sprzeczny z prawem EOG.
TRYBUNAŁ EFTA WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 13 listopada 2019 r.

w sprawie E-2/19

D i E

(Swobodny przepływ osób – Dostosowania sektorowe dotyczące Liechtensteinu – Prawo pobytu – Pochodne prawo pobytu członków rodziny – Dyrektywa 2004/38/WE)

(2020/C 40/04)

W sprawie E-2/19, D i E – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Administracyjny Księstwa Liechtensteinu (Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) dotyczący wykładni dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, po dostosowaniu do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca) oraz Bernd Hammermann i Ola Mestad (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 13 listopada 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Dostosowania sektorowe do załączników V i VIII do Porozumienia EOG, w szczególności pkt III, nie pozbawiają członka rodziny obywatela EOG, który posiada ważny dokument pobytowy i zamieszkuje terytorium Liechtensteinu, prawa do towarzyszenia temu obywatelowi EOG w Liechtensteinie lub dołączenia do niego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/38/WE, nawet jeżeli dokument pobytowy tego obywatela EOG nie został wydany na podstawie mechanizmu przewidzianego w dostosowaniach sektorowych.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 10 listopada 2021 r.

w sprawie E-17/20

Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia (Embætti landlæknis),

(Swobodny przepływ osób i usług – Dyrektywa 2005/36/WE – Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji – Wydanie dokumentu potwierdzającego – Właściwy organ)

(2022/C 69/12)

W sprawie E-17/20 Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia (Embætti landlæknis) – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Sąd Rejonowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zwłaszcza art. 25, w związku z art. 3 ust. 1 lit. c), art. 21 i 26 tej dyrektywy po dostosowaniu do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 10 listopada 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Aby właściwy organ państwa EOG mógł wydać dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalistycznego szkolenia medycznego zgodnie z art. 25 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, musi on być w stanie ocenić i potwierdzić, że wymogi dotyczące wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zostały spełnione. Jest to możliwe, jeżeli państwo EOG oferuje na swoim terytorium specjalistyczne szkolenie medyczne spełniające minimalne wymogi określone w dyrektywie 2005/36/WE. W przeciwnym razie ten właściwy organ musi posiadać system umożliwiający weryfikację zgodności z wymogami określonymi w art. 25 dyrektywy 2005/36/WE, na przykład poprzez odniesienie do programu nauczania lub jego odpowiednika zawierającego opis kompleksowego programu kształcenia i szkolenia. W przeciwnym wypadku ten właściwy organ nie może wydać dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji na mocy dyrektywy 2005/36/WE.
C 69/11

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 23 listopada 2021 r.

w sprawie E-16/20

Q i inni przeciwko rządowi Norwegii reprezentowanemu przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE)

(Zachowanie prawa pobytu – Przybrane dziecko obywatela EOG – Prawa pochodne rodzica, który sprawuje opiekę i jest obywatelem państwa trzeciego – Nadużycie praw – Małżeństwo fikcyjne – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Dyrektywa 2004/38/WE)

(2022/C 69/11)

W sprawie E-16/20 Q i inni przeciwko rządowi norweskiemu reprezentowanemu przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE) – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący interpretacji dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, a w szczególności art. 7 ust. 1 lit. b), art. 12 ust. 3 oraz art. 35, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 23 listopada 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Dziecko obywatela EOG, który poprzednio pracował w innym państwie EOG, oraz rodzic dziecka będący obywatelem państwa trzeciego sprawujący opiekę nad tym dzieckiem korzystają z prawa pobytu na podstawie art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii. Ma to zastosowanie niezależnie od tego, czy dziecko jest wspólnym dzieckiem obywatela EOG i współmałżonka, czy też jest dzieckiem wyłącznie współmałżonka.

2. Dziecko, które jest zstępnym wyłącznie współmałżonka obywatela EOG – przy czym współmałżonek ten pochodzi z państwa trzeciego – i któremu przyznano prawo pobytu na podstawie art. 10 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 w nawiązaniu do tego obywatela EOG, zachowuje takie prawo pobytu nawet w przypadku, gdy obywatel EOG złożył pozew o rozwód z rodzicem tego dziecka.
C 426/11

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 15 lipca 2021 r.

w sprawie E-9/20

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

(Swobodny przepływ pracowników – Swoboda przedsiębiorczości – rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Łączny wymóg w zakresie obywatelstwa i miejsca zamieszkania w odniesieniu do członków zgromadzenia – Dyrektor generalny – Członkowie zarządu – Spójność)

(2021/C 426/08)

W sprawie E-9/20, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że, utrzymując w mocy różne wymogi dotyczące obywatelstwa lub miejsca zamieszkania określone w norweskim prawie spółek w odniesieniu do osób zajmujących określone stanowiska kierownicze w spółkach wpisanych do rejestru przedsiębiorstw i mających siedzibę w Norwegii, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 i 28 Porozumienia EOG, a także art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii, Trybunał w składzie Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 15 lipca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Orzeka, że utrzymując w mocy przepisy: sekcja 6–11 (1) i 6–36 (2) ustawy o spółkach akcyjnych, art. 6–11 (1) ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością oraz sekcja 7–5 i 8–4 (5) ustawy o przedsiębiorstwach finansowych, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 Porozumienia EOG.

2. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
1.

Art. 26 akapit ostatni dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo inwestycyjne może ujawnić najważniejsze warunki umów dotyczących opłat, prowizji lub korzyści niepieniężnych w formie skrótowej, pod warunkiem że przed wykonaniem danej usługi inwestycyjnej lub pomocniczej przedsiębiorstwo inwestycyjne wyraźnie ujawniło klientowi, że takie zachęty są wypłacane stronie trzeciej lub otrzymywane od strony trzeciej; zobowiązało się do ujawnienia dalszych szczegółów na życzenie klienta i że przestrzega tego zobowiązania. Ujawnienia informacji zgodnie z art. 26 w formie skrótowej można dokonać w ogólnych warunkach świadczenia usług lub z góry określonych warunkach umów, pod warunkiem że każdy klient otrzymuje informacje związane z daną usługą inwestycyjną oraz że informacje te stanowią wystarczającą podstawę, aby klient mógł podjąć świadome decyzje inwestycyjne.
3.

Co do zasady istotne dla celów art. 1 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1129 jest to, że informacja dotycząca oferty papierów wartościowych jest przekazywana potencjalnym nabywcom wyłącznie na żądanie, przy jednoczesnym zapewnieniu, że informacja przekazywana jest jedynie maksymalnie 149 osobom fizycznym lub prawnym z każdego państwa EOG, które nie są inwestorami kwalifikowanymi. Jednakże, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 1 ust. 4 lit. b), oferta papierów wartościowych musi być faktycznie skierowana do mniej niż 150 osób fizycznych lub prawnych z każdego państwa EOG, innych niż inwestorzy kwalifikowani. Ograniczenie przewidziane w tym przepisie nie może być obchodzone poprzez rozpowszechnianie oferty w państwie EOG za pośrednictwem różnych środków przekazu.”.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 30 czerwca 2021 r.

w sprawie E-13/20

O. przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Dyrekcję ds. Pracy i Opieki Społecznej (Arbeids- og velferdsdirektoratet)

(Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuły 7, 63 i 64 – Świadczenia dla bezrobotnych – Wymóg pobytu we właściwym państwie EOG – Bezrobotny udający się do innego państwa EOG)

(2021/C 417/05)

W sprawie E-13/20, O. przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Dyrekcję ds. Pracy i Polityki Społecznej (Arbeids- og velferdsdirektoratet) – WNIOSEK złożony do Trybunału przez norweski krajowy sąd ds. ubezpieczeń społecznych (Trygderetten) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczący wykładni art. 28, 31 i 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, Trybunał w składzie Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 30 czerwca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Wymóg, zgodnie z którym bezrobotny musi przebywać we właściwym państwie, aby być uprawnionym do świadczenia pieniężnego dla bezrobotnych, w przypadku niespełnienia warunków określonych w art. 64, 65 lub 65a, jest zgodny z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w tym z jego art. 5 lit. b).

2. Poza sytuacjami wyraźnie wymienionymi w art. 64, 65 i 65a rozporządzenia (WE) nr 883/2004 warunek przebywania we właściwym państwie EOG w celu uzyskania prawa do świadczeń dla bezrobotnych nie podlega ocenie na podstawie art. 31 i 36 Porozumienia EOG i nie jest niezgodny z dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 30 czerwca 2021 r.

w sprawie E-15/20

postępowanie karne przeciwko P

(Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Art. 7, 63 i 64 – Świadczenia dla bezrobotnych – Wymóg pobytu we właściwym państwie EOG – Bezrobotny udający się do innego państwa EOG)

(2021/C 417/06)

W sprawie E-15/20 postępowanie karne przeciwko P – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 3, 7, 28, 29 i 36, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, przewodniczący (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 30 czerwca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Wymóg, zgodnie z którym bezrobotny musi przebywać we właściwym państwie, aby być uprawnionym do świadczenia pieniężnego dla bezrobotnych, w przypadku niespełnienia warunków określonych w art. 64, 65 lub 65a, jest zgodny z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

2. Poza sytuacjami wyraźnie wymienionymi w art. 64, 65 i 65a rozporządzenia (WE) nr 883/2004 warunek przebywania we właściwym państwie EOG w celu uzyskania prawa do świadczeń dla bezrobotnych nie podlega ocenie na podstawie art. 28, 29 i 36 Porozumienia EOG i nie jest niezgodny z dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.
1.

Nakazy stałego opuszczenia miejsca zamieszkania zasadniczo nie są sprzeczne z prawem EOG, o ile spełniają warunki ustanowione w art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich i mogą zostać uchylone zgodnie z jej art. 32. Wydalenie musi opierać się na indywidualnym zbadaniu danego przypadku. W odniesieniu do obywateli EOG, którzy legalnie zamieszkiwali w państwie przyjmującym przez okres dłuższy niż 10 lat, wydalenie może nastąpić, zgodnie z art. 27 i art. 28 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE, wyłącznie z uwagi na nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego, w sytuacji gdy indywidualne zachowanie danej osoby stwarza wyjątkowo poważne zagrożenie, tak że środek polegający na wydaleniu jest niezbędny do ochrony jednego z podstawowych interesów społecznych. Istnieje przy tym warunek, że ochrony takiej nie można zapewnić za pomocą mniej restrykcyjnych środków, przy uwzględnieniu długości pobytu obywatela EOG w państwie przyjmującym, a w szczególności poważnych negatywnych konsekwencji, które taki środek może powodować dla obywatela EOG i członków jego rodziny rzeczywiście zintegrowanych w państwie przyjmującym. Każda późniejsza decyzja o nakazie opuszczenia miejsca zamieszkania musi ograniczać się do tego, co konieczne do ochrony podstawowego interesu, jaki miał być chroniony przez wydalenie. Decyzja o nakazie opuszczenia miejsca zamieszkania musi być zgodna z zasadą proporcjonalności.
1.

To, czy zawód w państwie przyjmującym i zawód państwie pochodzenia można uznać za „ten sam zawód” w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, podlega każdorazowo indywidualnej ocenie. Oceny dokonuje się poprzez porównanie czynności należących do danego zawodu w państwie pochodzenia z czynnościami należącymi do zawodu, który wnioskodawca zamierza wykonywać w państwie przyjmującym. Jeśli czynności należące do obu zawodów są porównywalne, tj. gdy zawody te są równoważne pod względem czynności, które do nich należą, i biorąc pod uwagę wszelkie istotne różnice w ramach zakresu i charakteru tych czynności, zawody te należy uznać za ten sam zawód w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE. Przy określeniu czy zawód w państwie pochodzenia i zawód w państwie przyjmującym stanowią ten sam zawód w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE, nie może być uznanym za wykonywanie danego zawodu wykonywanie przez ograniczony czas w ramach kształcenia pewnego rodzaju czynności, które uwarunkowane są zobowiązaniem się do dalszej nauki. Przy ocenianiu czy dwa zawody stanowią „ten sam zawód” w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE różnice w stopniu samodzielności oraz odpowiedzialności za pacjenta mogą być istotne przy określaniu dokładnego zakresu lub charakteru wykonywanych czynności.
4.

To, że wnioskodawca nie ma pełnego dostępu do danego zawodu w państwie pochodzenia, nie może mieć decydującego znaczenia przy ocenianiu czy może on uzyskać dostęp do tego samego zawodu w państwie przyjmującym.