ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Stwierdza, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbd załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 694/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu typów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.
1.

Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 8 załącznika V do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/54/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom w kontekście swobodnego przepływu pracowników), dostosowanego do Porozumienia przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz na mocy art. 7 Porozumienia.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbc załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 448/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę mającą na celu określenie państwa członkowskiego odniesienia ZAFI spoza UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego przez protokół 1 do Porozumienia.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 24 kwietnia 2018 r.

w sprawie E-7/17

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/29/UE)

(2018/C 280/04)

W sprawie E-7/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – WNIOSEK o stwierdzenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 6f załącznika II Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG, a w każdym razie nie zawiadomiła Urzędu Nadzoru EFTA o środkach przyjętych do wdrożenia aktu, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Bernd Hammermann, sędziowie, wydał w dniu 24 kwietnia 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o których mowa w rozdziale VIII pkt 6f załącznika II Porozumienia (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 21 marca 2018 r.

w sprawie E-4/17

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2004/18/WE – Zamówienia publiczne – Koncesja na roboty budowlane)

(2018/C 264/10)

W sprawie E-4/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – WNIOSEK o stwierdzenie, że poprzez błędną klasyfikację zamówienia publicznego, mającego za przedmiot budowę i eksploatację podziemnego parkingu samochodowego pod Torvet w Kristiansand, jako „koncesji na usługi”, a nie jako „koncesji na roboty budowlane”, a także poprzez przeprowadzanie procedury przetargowej w sposób niezgodny z wymogami wynikającymi z zasad EOG dotyczących zamówień publicznych, Królestwo Norwegii naruszyło przepisy aktu, o którym mowa w pkt 2 załącznika XVI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi), w związku z aktem, o którym mowa w pkt 6a załącznika XVI do Porozumienia (rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV)), Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Nicole Kaiser (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 21 marca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Królestwo Norwegii, w odniesieniu do procedury przetargowej przeprowadzonej przez Gminę Kristiansand w 2015 r. na budowę i eksploatację podziemnego parkingu samochodowego pod Torvet w Kristiansand, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, o której mowa w pkt 2 załącznika XVI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, bowiem nie wykonało następujących czynności: (i) nie opublikowało ogłoszenia o zamówieniu w całym EOG zgodnie z wymogami prawnymi określonymi w art. 58 ust. 3 dyrektywy; (ii) nie zastosowało kompletnego i wystarczająco precyzyjnego zestawu kodów CPV, z naruszeniem art. 58 ust. 2 dyrektywy, w związku z art. 1 ust. 14 tej dyrektywy, oraz rozporządzenia (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV), o którym mowa w pkt 6a załącznika XVI do Porozumienia EOG; oraz (iii) nie dotrzymało minimalnego terminu składania ofert w procedurze udzielania zamówień, przewidzianego w art. 59 dyrektywy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/4

ORZECZENIE TRYBUNAŁU

z dnia 22 grudnia 2017 r.

w sprawie E-1/17

Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Bezwzględne przeszkody procesowe – Pomoc państwa – Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego)

(2018/C 130/04)

W sprawie E-1/17 między Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA na mocy art. 36 akapit 2 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 179/15/COL z dnia 7 maja 2015 r. o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa przyznanej Nettbuss Sør AS, opublikowanej w Suplemencie EOG nr 59/1 do Dziennika Urzędowego z dnia 27 października 2016 r., Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 22 grudnia 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

2. Konkurrenten.no AS ponosi, poza własnymi kosztami, koszty Urzędu Nadzoru EFTA, hrabstwa Aust-Agder oraz Nettbuss AS.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 130/3

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 21 grudnia 2017 r.

w sprawie E-5/17

Merck Sharp & Dohme Corp. przeciwko Islandzkiemu Urzędowi Patentowemu (Einkaleyfastofan)

(Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 – Produkty lecznicze – Dodatkowe świadectwo ochronne – Świadectwo ujemnego okresu ważności)

(2018/C 130/03)

W sprawie E-5/17 Merck Sharp & Dohme Corp. przeciwko Islandzkiemu Urzędowi Patentowemu (Einkaleyfastofan) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Najwyższy Islandii (Hæstiréttur Íslands) dotyczący wykładni rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 21 grudnia 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 zezwala na wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, w sytuacji gdy okres, który upłynął między datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w EOG, jest krótszy niż pięć lat. Fakt, że decyzja Wspólnego Komitetu uwzględniająca rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 oraz rozporządzenie (WE) nr 469/2009 nie weszła w życie, nie ma wpływu na wynik.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 5 aktu prawnego, o którym mowa w pkt 1 części 1.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego), zmienionego i dostosowanego do Porozumienia Protokołem 1 i załącznikiem I, utrzymując w mocy: (i) system zezwoleń dotyczący przywozu mięsa świeżego oraz produktów mięsnych określony w art. 10 ustawy (IS) nr 25/1993, art. 3 lit. a) oraz art. 4 i 5 rozporządzenia (IS) nr 448/2012; (ii) system zezwoleń dotyczący przywozu surowych jaj oraz przetworów z jaj określony w art. 10 ustawy (IS) nr 25/1993 oraz art. 3 lit. e) i art. 4 rozporządzenia (IS) nr 448/2012; (iii) system zezwoleń dotyczący przywozu niepasteryzowanego mleka oraz produktów mlecznych wytwarzanych z mleka niepasteryzowanego określony w art. 3 lit. f) i w art. 4 rozporządzenia (IS) nr 448/2012, a także dodatkowe wymagania dotyczące niektórych serów określone w art. 5 akapit trzeci rozporządzenia (IS) nr 448/2012; oraz (iv) praktykę administracyjną, zgodnie z którą od importerów produktów mlecznych i jajecznych poddanych obróbce wymaga się przekazania odpowiedniemu organowi krajowemu danych potwierdzających, że produkty zostały poddane obróbce zgodnie z prawodawstwem krajowym.
C 90/3

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 13 grudnia 2019 r.

w sprawie E-1/18

Urząd Nadzoru EFTA

przeciwko

Królestwu Norwegii

(Dyrektywa 2006/54/WE – warunki zatrudnienia i pracy – świadczenia rodzicielskie)

(2020/C 90/03)

W sprawie E-1/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy takie jak sekcja 14-13 akapit pierwszy, drugi i trzeci oraz sekcja 14-14 akapit pierwszy ustawy o powszechnym ubezpieczeniu, które czynią upoważnienie ojca do świadczeń rodzicielskich zależnym od sytuacji matki, podczas gdy świadczenia rodzicielskie matki nie są zależne od sytuacji ojca, Norwegia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) aktu, o którym mowa w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana)), Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) i Siri Teigum (sędzia ad hoc) wydał w dniu 13 grudnia 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Oddala skargę.
Wyrok Trybunału

z dnia 1 sierpnia 2019 r.

w sprawie E-7/18

Fosen-Linjen AS, wspierane przez Konfederację Przedsiębiorczości Norweskiej (Næringslivets Hovedorganisasjon),

przeciwko

AtB AS

(Zamówienia publiczne – Dyrektywa Rady 89/665/EWG – Roszczenie o odszkodowanie za utracone korzyści – Waga naruszenia – Zasady równoważności i skuteczności)

(2019/C 378/07)

W sprawie E-7/18, Fosen-Linjen AS, wspierane przez Konfederację Przedsiębiorczości Norweskiej (Næringslivets Hovedorganisasjon), przeciwko AtB AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) dotyczący wykładni dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. c), Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca), Bernd Hammermann (sędzia) i Ola Mestad (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 1 sierpnia 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane nie wynika wymóg, aby dowolne naruszenie zasad dotyczących zamówień publicznych było samo w sobie wystarczającą przesłanką przyznania odszkodowania z tytułu utraconych korzyści podmiotom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia przepisów.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 14 maja 2019 r.

w sprawie E-4/18

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 524/2013)

(2019/C 315/06)

W sprawie E-4/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7j załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 14 maja 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie włączając w przewidzianym terminie do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7j załącznika XIX do Porozumienia (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.
2.

Emeryt jest uprawniony do skierowania wniosków o zwrot kosztów bezpośrednio do właściwej instytucji w państwie EOG, zgodnie z którego przepisami wypłacana jest emerytura, w szczególności, ale nie wyłącznie, w sytuacji gdy państwo miejsca zamieszkania odmówiło dokonania zwrotu kosztów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz art. 76 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 fakt nieprzekazania emerytowi przez właściwe instytucje informacji na temat procedur, których należy przestrzegać, nie może negatywnie wpływać na jego uprawnienia przed tą instytucją.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7k załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 1a załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 14 maja 2019 r.

w sprawie E-3/18

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 2015/1051)

(2019/C 315/05)

W sprawie E-3/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7ja załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1051 z dnia 1 lipca 2015 r. dotyczące rozwiązań w zakresie korzystania z funkcjonalności platformy internetowego rozstrzygania sporów, rozwiązań dotyczących elektronicznego formularza skargi i rozwiązań w zakresie współpracy między punktami kontaktowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 14 maja 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie włączając w przewidzianym terminie do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7ja załącznika XIX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1051 z dnia 1 lipca 2015 r. dotyczące rozwiązań w zakresie korzystania z funkcjonalności platformy internetowego rozstrzygania sporów, rozwiązań dotyczących elektronicznego formularza skargi i rozwiązań w zakresie współpracy między punktami kontaktowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.
3.

Do sądu odsyłającego należy ustalenie, w jakim stopniu przetwarzane informacje o beneficjentach rzeczywistych są zgodne z zasadą minimalizacji danych określoną w art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych, tj. na ile dane te są adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do zidentyfikowania beneficjenta rzeczywistego oraz – w razie potrzeby – do potwierdzenia jego tożsamości.
1.

Ujawnienie danych osobowych skarżącego w toku postępowania w odpowiedzi na skargę złożoną w na podstawie art. 77 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych lub postępowania na podstawie art. 78 ust. 1 tego rozporządzenia nie narusza przepisów tego rozporządzenia ani żadnego innego przepisu prawa EOG. Kwestię nieujawnienia danych osobowych skarżącego należy zbadać w świetle zasad przetwarzania danych osobowych określonych w art. 5 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/679. Prawo do nieujawnienia nie powinno zostać przyznane, jeżeli utrudniałoby wykonywanie obowiązków przewidzianych w rozporządzeniu (UE) 2016/679 lub wykonanie określonego w art. 58 ust. 4 oraz wynikającego z prawa podstawowego w zakresie skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem prawa do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem i do rzetelnego procesu.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 16 lipca 2020 r.

w sprawie E-8/19

Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych

(zamówienia publiczne – dyrektywa 2014/24/UE – definicja „instytucji zamawiającej” – przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa EFTA – stosowanie prawa EOG – art. 126 Porozumienia EOG – zakres geograficzny Porozumienia EOG)

(2020/C 374/09)

W sprawie E-8/19 Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych — skierowany do Trybunału przez Radę Odwoławczą ds. Zamówień Publicznych (Klagenemnda for offentlige anskaffelser) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości WNIOSEK w sprawie wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, dostosowanej do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Trybunał, w składzie Páll Hreinsson — prezes (sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 16 lipca 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych ma zastosowanie do postępowania o udzielenie zamówienia prowadzonego przez przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa EFTA w państwie trzecim, jeżeli zamówienie jest wystarczająco ściśle powiązane z EOG.
1.

W przypadku gdy obywatel państwa EOG korzysta z prawa na podstawie art. 28 Porozumienia EOG jako pracownik i rzeczywiście osiedla się w innym państwie EOG, co tworzy lub umacnia życie rodzinne, efektywne wykonywanie tego prawa wymaga, by życie rodzinne, które ów obywatel prowadził, mogło toczyć się dalej po jego powrocie do państwa pochodzenia na terenie EOG. W odniesieniu do obywatela EOG, który nie prowadził działalności zarobkowej, art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE mają zastosowanie do sytuacji, w której obywatel EOG, który nie prowadził działalności zarobkowej, powraca do państwa pochodzenia na terenie EOG wraz z członkiem rodziny, takim jak małżonek, będącym obywatelem państwa trzeciego.
2.

Kary przewidziane w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie mogą być nakładane, konieczne ani proporcjonalne, jeżeli wspomnianych przejazdów dokonano za pomocą specjalistycznych pojazdów do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych na terytorium innych państw EOG, w przypadku wprowadzenia przez te państwa wyjątku zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i spełnienia wszelkich specyficznych warunków dotyczących takich wyjątków, ponieważ nie doszło do naruszenia.