ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 33/6

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Borgarting Lagmannsrett na mocy orzeczenia tego sądu z dnia 9 października 2006 r. w sprawie KLM Royal Dutch Airlines przeciwko Staten v/Finansdepartementet

(Sprawa E-4/06)

(2007/C 33/04)

W dniu 16 października 2006 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA na mocy orzeczenia Borgarting Lagmannsrett (norweskiego sądu apelacyjnego) z dnia 9 października 2006 r. dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie KLM Royal Dutch Airlines przeciwko Staten v/Finansdepartementet (Norwegii reprezentowanej przez Ministerstwo Finansów) w odniesieniu do następującej kwestii:
—

W celu zaradzenia narastającemu problemowi nałogu gier hazardowych Storting (norweski parlament), na mocy ustawy nr 90 z dnia 29 sierpnia 2003 r., przeniósł zarządzanie zakładami wzajemnymi z użyciem automatów do gry z zakresu stosowania ustawy o zakładach wzajemnych (która dopuszcza podmioty prywatne) do zakresu stosowania ustawy o grach (która przyznaje wyłączne uprawnienia w tej dziedzinie spółce Norsk Tipping AS).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/15

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Borgarting lagmannsrett (norweski sąd apelacyjny) w sprawie Olga Rindal przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą

(Sprawa E-11/07)

(2008/C 113/12)

W dniu 19 grudnia 2007 r. do kancelarii Trybunału wpłynęło pismo z dnia 14 grudnia 2007 r., złożone do Trybunału EFTA przez Borgarting lagmannsrett (norweski sąd apelacyjny), z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Olga Rindal przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą, w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 odmowa pokrycia kosztów leczenia za granicą, które według medycyny międzynarodowej należy uznać za doświadczalne lub próbne, w przypadku gdy w państwie macierzystym ten rodzaj leczenia nie przysługuje?

2) Czy dla odpowiedzi na pytanie nr 1 istotne jest, że dana metoda leczenia jest metodą międzynarodowo uznaną i udokumentowaną, lecz stosowaną przy innych wskazaniach medycznych niż te występujące u odnośnej pacjentki?

3. Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG odmowa pokrycia kosztów leczenia szpitalnego za granicą, jeśli pacjentka w państwie macierzystym może odbyć stosowne leczenie, sprawdzone zgodnie z przyjętymi standardami międzynarodowymi, w terminie uzasadnionym z medycznego punktu widzenia? Czy dla odpowiedzi na pytanie nr 3 istotne jest, że można spotkać się z odmową pokrycia kosztów leczenia, nawet jeśli dany rodzaj leczenia za granicą uznaje się za bardziej zaawansowany niż w państwie macierzystym?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 74/65

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett) w dniu 26 listopada 2007 r. w sprawie L'Oréal Norge AS przeciwko Smart Club Norge AS

(Sprawa E-10/07)

(2008/C 74/15)

W dniu 29 listopada 2007 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 26 listopada 2007 r. przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett), o wydanie w sprawie L'Oréal Norge AS przeciwko Smart Club Norge AS opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

1) Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG należy rozumieć w taki sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo uniemożliwić przywóz z krajów trzecich spoza obszaru EOG, jeżeli przywóz taki odbywa się bez zgody właściciela znaku towarowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 40/15

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Sąd Okręgowy w Follo (Follo tingrett) w dniu 24 października 2007 r. w związku ze sprawą L'Oréal Norge AS przeciwko Per Aarskog AS i in.

(Sprawa E-9/07)

(2008/C 40/06)

W dniu 31 października 2007 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 24 października 2007 r., złożony do Trybunału EFTA przez Sąd Okręgowy w Follo (Follo tingrett), o wydanie, w związku ze sprawą L'Oréal Norge AS przeciwko Per Aarskog AS i in., opinii doradczej w sprawie następujących kwestii:

1) Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG należy rozumieć w taki sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo uniemożliwić przywóz z krajów trzecich spoza obszaru EOG, jeżeli przywóz taki odbywa się bez zgody właściciela znaku towarowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 301/20

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Stavanger tingrett, z dnia 25 maja 2007 r. w sprawie Seabrokers AS przeciwko Den Norske Stat v/Skattedirektoratet

(Sprawa E-7/07)

(2007/C 301/12)

W dniu 30 maja 2007 r. kancelaria Trybunału otrzymała pismo z dnia 25 maja 2007 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Stavanger tingrett (Sąd Okręgowy w Stavanger), zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Seabrokers AS przeciwko Den Norske Stat v/Skattedirektoratet, w odniesieniu do następujących kwestii:

1. Czy doliczanie odsetek od zadłużenia, zgodnie z zasadą opodatkowania dochodów netto, przy obliczaniu maksymalnej kwoty odliczenia od podstawy opodatkowania w przypadku dochodu uzyskanego za granicą jest sprzeczne z przepisami art. 4, 31 lub 40 Porozumienia EOG?

2. Czy doliczanie wkładów dokonywanych w ramach grupy, zgodnie z zasadą opodatkowania dochodów netto, przy obliczaniu maksymalnej kwoty odliczenia od podstawy opodatkowania w przypadku dochodu uzyskanego za granicą jest sprzeczne z przepisami art. 4, 31 lub 40 Porozumienia EOG?
2.

Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie potwierdza stosowanie któregokolwiek w wyżej wymienionych przepisów Porozumienia EOG, to czy przepis ten wyklucza pobieranie takich opłat jak te, o których mowa w pytaniu pierwszym? Pytanie to opiera się na przesłance, że za przywóz napojów alkoholowych pobierane są wyższe opłaty niż za przywóz napojów bezalkoholowych oraz że napoje alkoholowe w Islandii na ogół pochodzą z importu, m. in. z innych państw EOG.
2)

Niezależnie od tego, czy odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, wyżej wymieniony sąd rejonowy zwraca się z pytaniem, czy przepisy Porozumienia EOG dotyczące swobodnego przepływu pracowników, a w szczególności art. 28 i 29 można interpretować w taki sposób że przepis statutu islandzkich funduszy emerytalnych, który uzależnia prawo pewnych świadczeń od płacenia (prawo do prognoz odnośnie do praw emerytalnych) pod warunkiem płacenia przez zainteresowaną osobę, przez co najmniej sześć z dwunastu miesięcy poprzedzających datę wypadku, składek na rzecz islandzkiego funduszu emerytalnego, będącego stroną w umowie o stosunkach pomiędzy funduszami emerytalnymi, jest zgodny z Porozumieniem EOG, jeżeli powodem, dla którego dana osoba nie jest w stanie spełnić powyższego warunku jest fakt, że przeprowadziła się ona do innego kraju wewnątrz EOG, aby podjąć tam pracę porównywalną do tej, jaką wykonywała przedtem i wpłacała na fundusz emerytalny w tymże kraju?
1)

orzec, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 1a rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia w wyznaczonym terminie, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 2 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG; oraz
1.

stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy zawarte w ustawie „Lov av 28. juli 1949 nr. 26 om Statens Pensjonskasse ”odnoszącej się do uprawnieñ rentowych nabytych na podstawie okresów zatrudnienia przypadających po dniu 1 stycznia 1994 r., które to przepisy przewidują, że renta rodzinna należna wdowcowi, którego małżonka przystąpiła do Funduszu Emerytalno-Rentowego Służby Publicznej przed dniem 1 października 1976 r., podlega zmniejszeniu stosownie do innych posiadanych dochodów, podczas gdy w takich samych okolicznościach wdowa uzyskuje rentę rodzinna w pełnej wysokości, Królestwo Norwegii nie dopełniło zobowiązaż spoczywających na nim na mocy art. 69 ust. 1 Porozumienia EOG oraz art. 5 aktu, o którym mowa w pkt 20 załącznika XVIII Porozumienia EOG (dyrektywa Rady nr 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników, zmienionej dyrektywą Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r.) dostosowanym przez protokół 1 do tego porozumienia, oraz
1)

orzeczenie, że nie przyjmując lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu środków niezbędnych do wdrożenia art. 6-10 aktu przywołanego w pkt 17 załącznika IV do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 15 ust. 1 wspomnianego aktu oraz z art. 7 EOG; oraz
1)

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 1a rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, ani nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 3 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG; oraz
1)

stwierdzenie, że Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 EOG poprzez brak przyjęcia środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego aktu w wyznaczonym terminie, o którym mowa w pkt 12u rozdziału XV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia; oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/16

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Oslo tingrett (sąd okręgowy w Oslo) w sprawie Theresa Slinning przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą

(Sprawa E-1/08)

(2008/C 113/13)

W dniu 21 stycznia 2008 r. do kancelarii Trybunału wpłynęło pismo z dnia 16 stycznia 2008 r., w którym Oslo tingrett (sąd okręgowy w Oslo) zwraca się do Trybunału EFTA z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Theresa Slinning przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą, w odniesieniu do następujących kwestii:

1) Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 odmowa pokrycia kosztów leczenia za granicą, które według medycyny międzynarodowej należy uznać za doświadczalne lub próbne, w przypadku gdy w państwie macierzystym ten rodzaj leczenia nie przysługuje?

2) Czy dla odpowiedzi na pytanie nr 1 ma znaczenie, że dana metoda jest uznana w państwie macierzystym za stosowaną lub że państwo macierzyste rozważa stosowanie jej w przyszłości?

3) Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG odmowa pokrycia kosztów leczenia szpitalnego za granicą, jeśli pacjentka w państwie macierzystym może odbyć stosowne leczenie, sprawdzone zgodnie z przyjętymi standardami międzynarodowymi, w terminie uzasadnionym z medycznego punktu widzenia? Czy dla odpowiedzi na postawione pytanie istotne jest, że: a) można spotkać się z odmową pokrycia kosztów leczenia, nawet jeśli dany rodzaj leczenia za granicą uznaje się za bardziej zaawansowany niż w państwie macierzystym? b) pacjentowi, który zdecydował się na leczenie za granicą zamiast na odpowiednie leczenie w państwie macierzystym, nie pokrywa się kosztów leczenia za granicą stosownie do wysokości kosztów leczenia w państwie macierzystym?
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego między innymi w pkt 5 rozdziału III załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn zmieniająca dyrektywę 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, ani nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG; oraz
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 10e załącznika XXII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 19 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG, oraz
—

Artykuł 37 porozumienia o nadzorze i trybunale stanowi, co następuje: „Jeśli Urząd Nadzoru EFTA, naruszając niniejsze porozumienie lub postanowienia Porozumienia EOG, zaniecha działania, państwo EFTA może wnieść skargę do Trybunału EFTA w celu stwierdzenia tego naruszenia. Skarga jest dopuszczalna jedynie w przypadku, jeśli uprzednio wezwano Urząd Nadzoru EFTA o podjęcie działań. Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od tego wezwania Urząd Nadzoru EFTA nie zajął stanowiska, skarga może zostać wniesiona w terminie następnych dwóch miesięcy. Każda osoba fizyczna lub prawna może, na warunkach określonych w poprzednich akapitach, wnieść do Trybunału EFTA skargę dotyczącą zaniechania wydania aktu skierowanego do niej”.
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego między innymi w pkt 7b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, ani nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 64 ust. 1 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG. oraz
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego między innymi w pkt 7b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/68/WE z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 64 ust. 1 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG oraz
1)

stwierdzenie, że Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego w wyznaczonym terminie aktu, o którym mowa w pkt 66s rozdziału VI załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2007 z dnia 31 maja 2007 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia oraz oraz
—

Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, iż władze norweskie nigdy nie zanegowały ani nie zakwestionowały zobowiązania do naprawienia szkody wobec osób pozbawionych uprawnień niezgodnie z prawem od dnia 1 stycznia 1994 r. do tej pory, co zostało ustalone przez Trybunał EFTA,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 325/22

Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Fürstliches Obergericht w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie dr Joachim Kottke przeciwko Präsidial Anstalt i Sweetlye Stiftung

(Sprawa E-5/10)

2010/C 325/06

W dniu 27 maja 2010 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 19 maja 2010 r. złożony do Trybunału EFTA przez Fürstliches Obergericht (Książęcy Sąd Apelacyjny), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie dr Joachim Kottke przeciwko Präsidial Anstalt i Sweetlye Stiftung, w odniesieniu do następujących kwestii:

1) czy Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które dla Liechtensteinu weszło w życie w dniu 1 maja 1995 r., stanowi (wielostronny) traktat, który zgodnie z zakazem dyskryminacji zawartym przede wszystkim w jego art. 4 zabrania nakładania obowiązku wniesienia zabezpieczenia na poczet kosztów procesowych na skarżących mających miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim EOG, skoro skarżący mający miejsce zamieszkania w Liechtensteinie nie są zobowiązani do wniesienia takiego zabezpieczenia? Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest przecząca:
1)

czy sytuacja w której pracownik jest pociągany do odpowiedzialności za straty poniesione wskutek wypadku w miejscu pracy, ze względu na to, że przyczynił się do niego własnym niedbalstwem, chociaż ustalono, że pracodawca nie spełnił z własnej inicjatywy norm dotyczących bezpieczeństwa i odpowiednich warunków w miejscu pracy, jest zgodna z przepisami dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz dyrektywy Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG);
—

W decyzji z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie nr 34250 „Norway Post/Privpak” Urząd Nadzoru EFTA uznał, że w dniach od 20 września 2000 r. do 31 marca 2006 r. Posten Norge AS dokonał pojedynczego i ciągłego naruszenia art. 54 Porozumienia EOG na norweskim rynku usług doręczania paczek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych z odbiorem w punkcie Posten Norge AS poprzez stosowanie strategii wyłączności oraz preferencyjne traktowanie podczas tworzenia i utrzymywania sieci punktów odbioru Post-in-Shop. W wyniku tego na przedsiębiorstwo nałożono grzywnę w wysokości 12,89 mln EUR.
—

Skarżący, spółka Aleris Ungplan AS, jest prywatnym podmiotem świadczącym usługi dla młodzieży w Norwegii. Aleris Ungplan AS jest spółką zależną należącą w całości do grupy Aleris, która ma siedzibę w Sztokholmie w Szwecji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/19

Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez sąd okręgowy w Oslo (Oslo Tingrett) w dniu 26 marca 2010 r., w sprawie Periscopus AS przeciwko Oslo Børs ASA i Erik Must AS

(Sprawa E-1/10)

2010/C 320/08

W dniu 31 marca 2010 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 26 marca 2010 r. złożony przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo Tingrett), o wydanie w sprawie Periscopus AS przeciwko Oslo Børs ASA i Erik Must AS opinii doradczej dotyczącej następującej kwestii:

Czy nakazanie oferentowi składającemu publiczną ofertę, by zaoferował cenę przekraczającą cenę, którą już zapłacił lub też zgodził się zapłacić w okresie sześciu miesięcy poprzedzających termin powstania obowiązku złożenia oferty, jest zgodne z art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/25/WE, zważywszy na fakt, że cena rynkowa w czasie, kiedy powstał obowiązek złożenia oferty przewyższa cenę, którą w przeciwnym wypadku oferent byłby zobowiązany zaoferować zgodnie z (norweską) ustawą o obrocie papierami wartościowymi?
—

W dniu 11 sierpnia 2006 r. Skarżący wniósł skargę w Urzędzie Nadzoru EFTA zawierającą zarzut, że miasto Oslo przyznając pomoc AS Oslo Sporveier (obecnie: Ruter AS) oraz jej spółce zależnej Sporveisbussene (obecnie: Unibuss AS) naruszyło art. 61 Porozumienia EOG.
1)

orzeczenie, że utrzymując w mocy art. 5 i 7 aktu prawnego nr 45/2007 dotyczącego praw i obowiązków przedsiębiorstw zagranicznych delegujących tymczasowo pracowników na Islandię oraz zasad i warunków zatrudnienia tych pracowników, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 36 Porozumienia EOG i art. 3 aktu prawnego przywołanego w pkt 30 załącznika XVIII do Porozumienia EOG, dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, dostosowanej do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia;
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do pełnego wykonania aktu przywołanego w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przekształcona)), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;
1)

orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do pełnego wdrożenia do prawa krajowego aktów prawnych przywołanych w pkt 1 oraz w pkt 1 tiret 2 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych), dostosowanych do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;
1)

orzeczenie, że nie przyjmując wszelkich środków niezbędnych do pełnego wdrożenia do prawa krajowego aktu przywołanego w pkt 1 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu o przyjęciu takich środków, Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;