ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(5)

Od tego czasu zmiany technologiczne doprowadziły do zasadniczych przemian na rynku nadawczym i audiowizualnym. Doszło do zwiększenia liczby platform dystrybucyjnych i pojawiły się nowe technologie, takie jak telewizja cyfrowa, IPTV, telewizja mobilna i wideo na żądanie. Doprowadziło to do zwiększenia konkurencji z wchodzącymi na rynek nowymi uczestnikami, takimi jak operatorzy sieci oraz dostawcy Internetu. Rozwój technologii doprowadził również do pojawienia się nowych usług medialnych, takich jak serwisy informacyjne on-line i usługi nielinearne lub usługi na żądanie. Następuje konwergencja świadczenia usług audiowizualnych wraz ze zwiększaniem możliwości dostępu konsumentów do wielu usług za pośrednictwem jednej platformy lub urządzenia, lub do jednej określonej usługi za pośrednictwem wielu platform lub urządzeń. Zwiększająca się różnorodność opcji dostępu konsumentów do treści medialnych doprowadziła do zwielokrotnienia usług audiowizualnych i rozdrobnienia kręgu odbiorców. Nowe technologie przyczyniły się do zwiększenia uczestnictwa konsumentów. Tradycyjny bierny model konsumpcyjny ulega stopniowemu przekształceniu w aktywne uczestnictwo i kontrolowanie treści przez konsumentów. W celu sprostania nowym wyzwaniom zarówno publiczni, jak i prywatni nadawcy różnicowali swoją działalność, przestawiając się na nowe platformy dystrybucyjne i rozszerzając zakres świadczonych usług. To zróżnicowanie finansowanej z publicznych środków działalności nadawców publicznych (takiej jak treści udostępniane w Internecie, kanały tematyczne) spowodowało ostatnio wzrost liczby skarg innych uczestników rynku, w tym wydawców.
Eksperymentalne prace rozwojowe (art. 31 ust. 2 lit. c))

Maksymalna kwota pomocy 100 000 NOK (maksymalnie 25–50% kosztów kwalifikowalnych – w zależności od wielkości przedsiębiorstwa i warunków ustalonych w rozporządzeniu)
(12)

Sprawa dotyczy świadczenia usług doręczania przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych z doręczeniem w punkcie odbioru. Odbiór w punkcie odbioru jest dominującym modelem doręczania przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych w Norwegii, do którego to konsumenci są przyzwyczajeni. Posten Norge jest najbardziej znaczącym podmiotem świadczącym usługi doręczenia przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych; a doręczanie przesyłek do domu stanowi niewielki udział w łącznej liczbie usług doręczania przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych. Materiał dowodowy nie wykazał, że spółki prowadzące sprzedaż na odległość uznawały doręczania przesyłek do domu za substytut usługi doręczania przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych z doręczeniem w punkcie odbioru, świadczonej przez Posten Norge. Doręczanie przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych do domu wymaga infrastruktury transportowej pozwalającej na dostarczenie przesyłek do domu każdego odbiorcy. Usługi doręczania do domu i z odbiorem w punkcie odbioru mogłyby zostać uznane za substytucyjne lub wymienne tylko wtedy, gdyby można było zamienić w krótkim czasie doręczanie znacznej liczby przesyłek z odbiorem w punkcie odbioru na doręczenie w domu. Dostępny materiał dowodowy wykazał, że nie był to realistyczny scenariusz w danym okresie. Usługi doręczania przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych z doręczeniem do domu nie zostały zatem włączone do właściwego rynku produktowego.
(14)

Urząd będzie w dalszym ciągu wymagał od państw EFTA przedłożenia planu restrukturyzacji (lub aktualizacji istniejącego planu restrukturyzacji) w terminie sześciu miesięcy od daty decyzji Urzędu zezwalającej na pomoc na ratowanie dla każdego banku otrzymującego wsparcie państwa w formie dokapitalizowania lub środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości. Urząd może zażądać przedłożenia planu restrukturyzacji w okresie krótszym niż sześć miesięcy, jeżeli bank był wcześniej objęty decyzją w sprawie pomocy na ratowanie na podstawie zasad dotyczących zgodności pomocy na rzecz banków z art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG, niezależnie od tego, czy pomoc ta stanowiła część tego samego działania restrukturyzacyjnego, Urząd przeprowadzi proporcjonalną ocenę długoterminowej rentowności banków, w pełni uwzględniając elementy wskazujące na to, że banki mogą być rentowne w perspektywie długoterminowej bez potrzeby dokonywania znaczących działań restrukturyzacyjnych. Odnosić się to będzie w szczególności do przypadków, gdy niedobór kapitału wynika przede wszystkim z utraty zaufania do instrumentów długu państwowego, gdy zastrzyk kapitałowy pochodzący ze środków publicznych ograniczony jest do kwoty niezbędnej do zrównoważenia strat będących skutkiem nowej wyceny obligacji państwowych umawiających się stron Porozumienia EOG na rynku w przypadku banków, które inaczej wykazywałyby się rentownością, a z przeprowadzonej analizy wynika, że - nabywając instrumenty długu publicznego - nie podjęły nadmiernego ryzyka.
(17)

W decyzji nr 406/08/COL Urząd wyjaśnia, że gwarancja państwowa na rzecz FFM, która istniała przed wejściem w życie Porozumienia EOG w dniu 1 stycznia 1994 r., jako taka nie była rozpatrywana w ramach procedury w sprawie opłaty z tytułu gwarancji dotyczącej nowej pomocy, lecz w ramach odrębnej procedury dla pomocy istniejącej (sprawa nr 64865, obecnie sprawa nr 70382). W decyzji nr 406/08/COL odniesiono się do faktu, że FFM jest zwolniony z obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu gwarancji, którą inne przedsiębiorstwa zorganizowane podobnie do FFM mają obowiązek uiścić. W związku z tym, we wstępnej opinii Urzędu, dla oceny klasyfikacji pomocy jako nowej lub istniejącej nie było istotne, czy ustawa o gwarancjach państwowych w rzeczywistości zmieniła sytuację FFM w odniesieniu do obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu gwarancji. Za decydujący został uznany fakt, że nowa ustawa nr 121/1997 o gwarancjach państwowych wprowadziła nowy system, w którym po raz pierwszy FFM jest traktowany w sposób bardziej korzystny, niż jest to przewidziane zgodnie z ogólną zasadą obowiązującą przedsiębiorstwa korzystające z domniemanej gwarancji państwowej. W związku z tym we wstępnej opinii Urzędu jakakolwiek korzyść FFM wynikająca ze zwolnienia przyznanego Oddziałowi Obligacji Mieszkaniowych zgodnie z art. 7 ustawy nr 121/1997 r. stanowiłaby nową pomoc. To samo odnosiłoby się do zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty w odniesieniu do innych operacji FFM, por. ustawa nr 70/2000 zmieniająca ustawę nr 121/1997 i uzupełniająca ustawę budżetową 2001.
28.

Zobowiązanie banków korzystających z pomocy strukturalnej (tj. dokapitalizowania lub środków w zakresie aktywów o obniżonej jakości) do przedstawiania planu restrukturyzacji i jednoczesne akceptowanie faktu, że samo korzystanie z gwarancji na refinansowanie nie zobowiązywałoby ich do przedstawiania takiego planu, jest sygnałem dla banków, że w miarę jak sektor finansowy stopniowo wychodzi z kryzysu, muszą one przygotować się na powrót do normalnych mechanizmów rynkowych bez wsparcia państwa. Motywuje to poszczególne instytucje wciąż potrzebujące pomocy do przyspieszenia koniecznych działań restrukturyzacyjnych. Jednocześnie umożliwia to stosowanie wystarczająco elastycznego podejścia uwzględniającego potencjalnie odmienne okoliczności wpływające na sytuację różnych banków lub krajowych rynków finansowych. Taka strategia uwzględnia również możliwość pogorszenia się stabilności finansowej w wymiarze ogólnym lub w zakresie poszczególnych krajów, czego nie można dziś wykluczyć, biorąc pod uwagę wciąż utrzymujące się trudności w sytuacji rynków finansowych.
Krajowa podstawa prawna (odesłanie do właściwego promulgatora krajowego)

Krajowa podstawa prawna dla środków wsparcia zarządzanych przez Enovę SF oparta jest na następujących źródłach prawa: — roczne budżety państwa, w których określa się politykę energetyczną oraz cele budżetowe na nadchodzący rok, — decyzja Parlamentu z dnia 5 kwietnia 2001 r. (1) przyjęta w oparciu o wniosek Ministerstwa ds. Ropy Naftowej i Energii z dnia 21 grudnia 2000 r. (2). decyzja Parlamentu dotycząca zmian ustawy o energii z dnia 29 czerwca 1990 r. nr 50 (Energiloven), — porozumienie między Ministerstwem a przedsiębiorstwem Enova. W najnowszej wersji porozumienia wyznaczono cele związane z zarządzaniem Funduszem Energetyki przez Enovę SF w okresie od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., — rozporządzenie (WE) nr 1377/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. dotyczące opłat objętych taryfą dla energii elektrycznej (Forskrift om innbetaling av påslag på nettariffen til Energifondet). W rozporządzeniu dotyczącym Funduszu Energetyki (Vedteker for energifondet) określono, że fundusz ten będzie podlegał Ministerstwu ds. Ropy Naftowej i Energii, oraz założono, że funduszem zarządzać będzie Enova.
(82)

Zobowiązanie dotyczyło tylko jednego z budynków i w cenie uwzględniono już ewentualne trudności z natychmiastowym wynajmem wszystkich nieruchomości, ze względu na istniejącą nadwyżkę dostępnych obiektów do najmu na tym obszarze. Zostało to podkreślone w obu wycenach wartości. Ponadto gmina opłacałaby koszty stałe i koszty ogrzewania tego budynku w tym okresie. Ponadto Urząd odsyła do swojej oceny powyżej w której przyjął on, że gmina przyznała ten sam rabat ilościowy spółce Haslemoen AS, który sama otrzymała za nabycie całości wewnętrznego obozu. Ponadto Urząd nie dodał konkretnej wartości czterech garaży sprzedanych spółce Haslemoen AS, wycenionych wraz z innymi budynkami na terenie obozu wewnętrznego, których nie kupiła spółka Haslemoen AS. W związku z tym Urząd zakłada, że ewentualne straty wynikające z faktu, że przez okres jednego roku po transakcji spółka nie może wynająć budynku szkolnego, powinny zostać uznane za zneutralizowane poprzez te korzystne dla Haslemoen AS rozwiązania.
Krajowa podstawa prawna (odesłanie do właściwego promulgatora krajowego)

Krajowa podstawa prawna dla środków wsparcia zarządzanych przez Enovę SF oparta jest na następujących źródłach prawa: — roczne budżety państwa, w których określa się politykę energetyczną oraz cele budżetowe na nadchodzący rok, — decyzja Parlamentu z dnia 5 kwietnia 2001 r. (1) przyjęta w oparciu o wniosek Ministerstwa ds. Ropy Naftowej i Energii z dnia 21 grudnia 2000 r. (2). decyzja Parlamentu dotycząca zmian ustawy o energii z dnia 29 czerwca 1990 r. nr 50 (Energiloven), — porozumienie między Ministerstwem a przedsiębiorstwem Enova. W najnowszej wersji porozumienia wyznaczono cele związane z zarządzaniem Funduszem Energetyki przez Enovę SF w okresie od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., — rozporządzenie (WE) nr 1377/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. dotyczące opłat objętych taryfą dla energii elektrycznej (Forskrift om innbetaling av påslag på nettariffen til Energifondet), — w rozporządzeniu dotyczącym Funduszu Energetyki (Vedteker for energifondet) określono, że fundusz ten będzie podlegał Ministerstwu ds. Ropy Naftowej i Energii, oraz założono, że funduszem zarządzać będzie Enova.
2.

Decyzja skierowana jest do spółki promowej Color Line AS w związku z jej bezpośrednim udziałem w naruszeniu art. 53 i 54 Porozumienia EOG. Decyzja skierowana jest również do spółki Color Group AS jako spółki dominującej wobec spółki Color Line AS od dnia 1 października 1998 r. do dnia 20 grudnia 2005 r. Na spółki Color Line AS i Color Group AS nałożona została kara za okres od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 20 grudnia 2005 r., którą obie spółki są solidarnie zobowiązane zapłacić.
5.

Komitet Doradczy zgadza się z Urzędem Nadzoru EFTA, że fakt posiadania przez spółkę Color Line długoterminowych wyłącznych praw do użytkowania obiektów portowych na przystani w Torskholmen w miejscowości Strömstad w Szwecji zgodnie z umową portową z 1991 r. od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 20 grudnia 2005 r. doprowadził do nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu art. 54 Porozumienia EOG.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 236/5

Sprostowanie do komunikatu Urzędu Nadzoru EFTA na podstawie art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty – Zaproszenie do składania ofert w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych zgodnie z obowiązkiem użyteczności publicznej na terenie Norwegii

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 168 z dnia 14 czerwca 2012 r. )

2012/C 236/05

W rzędzie trzecim „Okres obowiązywania umowy”:

zamiast:

„1 listopada 2012 r. – 31 marca 2016 r.”,

powinno być:

„1 grudnia 2012 r. – 31 marca 2016 r.”.
14.

W szczególności państwa EFTA oraz Urząd Nadzoru EFTA zgadzają się z opinią Komisji, że: a) usunięcie z rynku Samsung HDD nie niesie ze sobą materialnych skutków charakterystycznych dla połączenia na szeregu stosownych rynków z uwagi na brak jego obecności lub niewielką obecność na rynku napędów HDD Business Critical Enterprise 3,5″ oraz HDD 3,5″ do elektroniki użytkowej; b) w odniesieniu do rynku napędów HDD 3,5″ do komputerów stacjonarnych Samsung nie jest szczególnie znaczącą siłą innowacyjną ani szczególnie silnym konkurentem, a w związku z tym usunięcie Samsunga będzie miało prawdopodobnie jedynie ograniczony wpływ, jeżeli chodzi o skutki skoordynowane; c) po przeprowadzeniu połączenia przedsiębiorstw poziom asymetrii na rynku napędów HDD 3,5″ do komputerów stacjonarnych pozostanie nadal wysoki; d) wydaje się prawdopodobne, że HGST będzie miał silną motywację, aby nie uczestniczyć w żadnych działaniach mających na celu zmowę cenową na rynku napędów HDD 3,5″ do komputerów stacjonarnych.
(15)

Jednak odsetek godzin, w których występują różnice między cenami w poszczególnych obszarach w regionie Skandynawii, jest niewielki: Obszar cenowy Godziny wyodrębnienia (w proc.) NO 1 – Oslo 1,4 % NO 2 – Kristiansand 16,4 % NO 3 – Trondheim 6,2 % NO 4 – Tromsø 6,6 % NO 5 – Bergen 4,1 % 15.3.2010-11.3.2011 Przez większość czasu obszary cenowe są połączone: Zestaw obszarów cenowych Godziny połączenia (w proc.) NO 1 – NO 2 77,7 % NO 1 – NO 3 48,0 % NO 1 – NO 5 94,9 % NO 2 – NO 5 76,6 % NO 3 – NO 4 89,9 % NO 1 – NO 2 – NO 5 75,7 % NO 3 – NO 4 – Szwecja 76,3 % 15.3.2010-11.3.2011 Obszary cenowe Norwegii są zasadniczo zintegrowane ze Szwecją.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 136/7

Zawiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących trzy państwa EFTA od dnia 1 stycznia 2012 r.

(Opublikowane zgodnie z art. 10 decyzji Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (opublikowanej w Dz.U. L 139 z 25.5.2006, s. 37 i w Suplemencie EOG nr 26/2006 z 25.5.2006, s. 1))

2012/C 136/04

Stopy bazowe obliczane są zgodnie z przepisami rozdziału Wytycznych Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie pomocy państwa, dotyczącego metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (wytyczne zmienione decyzją Urzędu nr 788/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r.). Zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy państwa właściwą stopę referencyjną otrzymuje się poprzez dodanie odpowiednich marż. W przypadku stopy dyskontowej oznacza to dodanie do stopy bazowej odpowiedniej marży w wysokości 100 punktów bazowych. Zasadniczo stopa od zwracanej pomocy będzie obliczana poprzez dodanie 100 punktów bazowych do stopy bazowej przewidzianej w decyzji Urzędu nr 789/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r. zmieniającej decyzję Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (opublikowaną w Dz.U. L 340 z 22.12.2010, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 72/2010 z 22.12.2010, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 84/30

Komunikat Urzędu Nadzoru EFTA zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 decyzji Komisji 2005/15/WE

2012/C 84/05

Dnia 24 stycznia 2012 r. Urząd Nadzoru EFTA otrzymał wniosek złożony na mocy art. 30 ust. 5 dyrektywy 2004/17/WE. Pierwszym dniem roboczym następującym po dniu wpłynięcia wniosku był dzień 25 stycznia 2012 r.

Wniosek ten, złożony wspólnie przez Akershus Energi Vannkraft AS, E-CO Energi AS, EB Kraftproduksjon AS i Østfold Energi AS dotyczy działalności związanej z produkcją i sprzedażą hurtową energii hydroelektrycznej w Norwegii. Zgodnie z art. 30 dyrektywa 2004/17/WE nie ma zastosowania w przypadku, gdy przedmiotowa działalność jest bezpośrednio wystawiona na konkurencję na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony. Analiza tych warunków dokonywana jest wyłącznie w rozumieniu dyrektywy 2004/17/WE i nie przesądza o zastosowaniu reguł konkurencji.

Urząd Nadzoru EFTA ma czas na rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w terminie trzech miesięcy, którego bieg rozpoczyna się w dniu roboczym określonym powyżej. Termin upływa zatem w dniu 25 kwietnia 2012 r.

Zdaniem Urzędu Nadzoru EFTA w wyżej wymienionym wniosku pominięto jednak istotne informacje. Dlatego też zgodnie z art. 30 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 2004/17/WE, w piśmie z dnia 17 lutego 2012 r. zwrócono się zarówno do wnioskodawców, jak i rządu Norwegii, z prośbą o dostarczenie dodatkowych informacji do dnia 23 marca 2012 r. Biorąc pod uwagę prośbę o przekazanie dodatkowych informacji oraz fakt, że norweski organ ds. konkurencji potwierdził stosowanie art. 30 ust. 1, w swojej opinii z dnia 16 marca 2011 r., która została przekazana organowi wraz z wnioskiem, termin na rozpatrzenie wniosku przez Urząd Nadzoru EFTA może zostać przedłużony o jeden miesiąc, zgodnie z art. 30 ust. 6 zdanie trzecie.

Termin upływa zatem w dniu 25 maja 2012 r.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 376/7

Zawiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA

2012/C 376/07

Dnia 6 listopada 2012 r. Urząd Nadzoru EFTA otrzymał wniosek złożony na mocy art. 30 ust. 4 dyrektywy 2004/17/WE. Pierwszym dniem roboczym następującym po dniu wpłynięcia wniosku był dzień 7 listopada 2012 r.

Powyższy wniosek, złożony przez rząd Norwegii, dotyczy działań związanych z poszukiwaniem ropy naftowej i gazu ziemnego lub ich wydobyciem na norweskim szelfie kontynentalnym oraz działań mających na celu umożliwienie transportu gazu ziemnego za pośrednictwem sieci gazociągów kopalnianych w Norwegii. Zgodnie z art. 30 dyrektywa 2004/17/WE nie ma zastosowania w przypadku, gdy przedmiotowa działalność jest bezpośrednio wystawiona na konkurencję na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony. Analiza tych warunków dokonywana jest wyłącznie w rozumieniu dyrektywy 2004/17/WE i nie przesądza o zastosowaniu reguł konkurencji.

Urząd Nadzoru EFTA ma czas na rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w terminie trzech miesięcy, którego bieg rozpoczyna się dnia 7 listopada 2012 r. Termin upływa zatem w dniu 7 lutego 2013 r.

W należycie uzasadnionych przypadkach termin ten można jednak przedłużyć o maksymalnie trzy miesiące, szczególnie gdy informacje zawarte we wniosku lub w załączonej dokumentacji są niepełne lub niedokładne, bądź jeżeli przytoczone fakty podlegają istotnym zmianom. Informacja o przedłużeniu terminu zostanie opublikowana. Zgodnie z art. 30 ust. 6 akapit drugi kolejne wnioski odnoszące się do działań związanych z poszukiwaniem złóż ropy naftowej i gazu ziemnego lub ich wydobyciem na norweskim szelfie kontynentalnym oraz do działań mających na celu umożliwienie transportu gazu ziemnego za pośrednictwem sieci gazociągów kopalnianych w Norwegii, które wpłyną przed upływem terminu rozpatrzenia ustanowionego dla powyższego wniosku, nie będą traktowane jako powód do wszczęcia nowego postępowania, lecz będą rozpatrywane w kontekście powyższego wniosku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 314/4

Zawiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących trzy państwa EFTA od dnia 1 czerwca 2012 r.

(Opublikowane zgodnie z art. 10 decyzji Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (1) )

2012/C 314/04

Stopy bazowe obliczane są zgodnie z przepisami rozdziału Wytycznych Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie pomocy państwa, dotyczącego metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (wytyczne zmienione decyzją Urzędu nr 788/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r.) (2). Zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy państwa właściwą stopę referencyjną otrzymuje się poprzez dodanie odpowiednich marż. W przypadku stopy dyskontowej oznacza to dodanie do stopy bazowej odpowiedniej marży w wysokości 100 punktów bazowych. Stopa procentowa od zwracanej pomocy również będzie zasadniczo obliczana poprzez dodanie 100 punktów bazowych do stopy bazowej określonej w decyzji Urzędu nr 789/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r. (3) zmieniającej decyzję Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (4).

Islandia Liechtenstein Norwegia 1.1.2012–31.5.2012 4,70 0,31 3,57 1.6.2012– 4,70 0,38 3,57

(1) Dz.U. L 139 z 25.5.2006, s. 37 oraz Suplement EOG nr 26 z 25.5.2006, s. 1.

(2) Dz.U. L 105 z 21.4.2011, s. 32 oraz Suplement EOG nr 23 z 21.4.2011, s. 1.

(3) Dz.U. L 340 z 22.12.2010, s. 1 oraz Suplement EOG nr 72 z 22.12.2010, s. 1.

(4) Zob. wersję skonsolidowaną: http://www.eftasurv.int/media/decisions/195-04-COL.pdf
65.

W akcie wymienionym w pkt 1 załącznika II do Porozumienia EOG (rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. (29)) w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, a także w akcie wymienionym w pkt 45zt załącznika II do Porozumienia EOG (rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonujące i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (30)) w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, przewidziano system rozpowszechniania informacji dotyczących napraw i konserwacji w odniesieniu do pojazdów osobowych wprowadzonych na rynek od dnia 1 września 2009 r. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 595/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. dotyczącym homologacji typu pojazdów silnikowych i silników w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych o dużej ładowności (Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i obsługi technicznej pojazdów (31) i w odpowiednich środkach wykonawczych przyjętych w następstwie tego rozporządzenia przewidziano tego typu system w odniesieniu do pojazdów użytkowych wprowadzonych na rynek od dnia 1 stycznia 2013 r. Urząd Nadzoru EFTA będzie uwzględniać wymienione akty przy ocenie przypadków, w których zachodzi podejrzenie nieudostępnienia informacji technicznych dotyczących napraw i konserwacji w odniesieniu do pojazdów silnikowych wprowadzonych na rynek przed tymi datami. Podczas dokonywania oceny, czy nieudostępnienie danej informacji może doprowadzić do objęcia danego porozumienia art. 53 ust. 1, należy uwzględnić kilka czynników, między innymi: a) czy dana informacja jest informacją techniczną, czy też informacją innego rodzaju, np. handlową (32), której udostępnienia można z uzasadnionych przyczyn odmówić; b) czy nieudostępnienie danej informacji technicznej będzie miało znaczny wpływ na możliwości wykonywania działalności przez niezależne podmioty i wywierania przez nie presji konkurencyjnej na rynek; c) czy daną informację techniczną udostępniono uczestnikom właściwej sieci autoryzowanych warsztatów; jeżeli w jakiejkolwiek formie udostępniono ją sieci autoryzowanych warsztatów, należy ją również udostępnić w niedyskryminujący sposób niezależnym podmiotom; d) czy informacja techniczna będzie ostatecznie (33) wykorzystana w celu przeprowadzania napraw i konserwacji pojazdów silnikowych, czy też będzie służyła innym celom (34), takim jak produkcja części zamiennych lub narzędzi.