ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 422/7

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 28 września 2015 r.

w sprawie E-6/15

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 2006/123/WE dotycząca usług na rynku wewnętrznym – Lokalne wymogi zezwolenia na roboty budowlane)

(2016/C 422/06)

W sprawie E-6/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, utrzymując w mocy ustęp drugi sekcji 20-1 i sekcji 22-3 ustawy o planowaniu i budownictwie, w związku z sekcjami od 9-1 do 9-4 i 11-1 kodeksu budowlanego, które nakazują, aby przedsiębiorstwa wykonujące roboty budowlane uzyskały pozwolenie od władz lokalnych przed rozpoczęciem prac, nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 16 aktu, o którym mowa w punkcie 1 załącznika X do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym), lub ewentualnie art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) i sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał dnia 28 września 2015 r. wyrok zawierający sentencję o następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Królestwo Norwegii, utrzymując w mocy ustęp drugi sekcji 20-1 i sekcji 22-3 ustawy o planowaniu i budownictwie w związku z sekcjami od 9-1 do 9-4 i 11-1 kodeksu budowlanego, które nakazują, aby przedsiębiorstwa wykonujące roboty budowlane uzyskały pozwolenie od władz lokalnych przed rozpoczęciem prac, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 16 aktu, o którym mowa w punkcie 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym).
1.

Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.
1.

Orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1a, tiret siódme, rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2010/26/UE z dnia 31 marca 2010 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu nr 76/2013 z dnia 3 maja 2013 r., lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.
1.

Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 66he, tiret dwunaste, załącznika XIII do Porozumienia EOG (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 104/2013 z dnia 4 lutego 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów i osób niebędących pasażerami za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD)), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia i dostosowaniami sektorowymi w załączniku XIII, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15q załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2012/46/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 120/24

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 2 sierpnia 2016 r.

w sprawie E-35/15

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku)

(2017/C 120/12)

W sprawie E-35/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktu, o którym mowa w pkt 56i załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku), (i) nie tworząc ani nie wykonując odpowiedniego planu odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego portu zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE; (ii) nie oceniając ani nie zatwierdzając planów odbioru i zagospodarowania odpadów, nie monitorując ich realizacji ani nie zapewniając ich ponownego zatwierdzania co najmniej co trzy lata zgodnie z wymogami art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/59/WE; (iii) nie zapewniając dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów odpowiednich do potrzeb statków zwykle korzystających z portów we wszystkich portach w Norwegii, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes, sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson wydał w dniu 2 sierpnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktu, o którym mowa w pkt 56i załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku), w przewidzianym terminie: a) nie tworząc ani nie wykonując odpowiedniego planu odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego portu w Norwegii zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE; b) nie oceniając ani nie zatwierdzając planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów w Norwegii, nie monitorując ich realizacji ani nie zapewniając ich ponownego zatwierdzania co najmniej co trzy lata zgodnie z wymogami art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/59/WE; oraz c) nie zapewniając dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów odpowiednich do potrzeb statków zwykle korzystających z portów we wszystkich portach w Norwegii, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE.
2.

W zakresie, w jakim przepisy te powodują trudności i koszty dodatkowe w odniesieniu do działań prowadzonych zgodnie z zasadami dotyczącymi swobody świadczenia usług i mogą zostać uznane za środek kontroli dodatkowy względem już przeprowadzonych kontroli w państwie EOG pochodzenia podmiotu świadczącego usługi dla trustów lub przedsiębiorstw, co zniechęca podmiot do prowadzenia tego rodzaju działalności, stanowią one jednak ograniczenie swobody świadczenia usług. Art. 36 Porozumienia EOG należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on w sprzeczności do takich przepisów, pod warunkiem że są one stosowane w sposób niedyskryminujący, uzasadnione celem walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, odpowiednie dla zapewnienia realizacji tego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. W szczególności aby krajowe środki nadzoru przyjmującego państwa EOG zostały uznane za proporcjonalne, nie należy przyjmować ogólnego domniemania oszustwa, prowadzącego do pełnych, systematycznych kontroli wszystkich podmiotów, które mają siedzibę w innych państwach EOG i tymczasowo świadczą usługi w przyjmującym państwie EOG. Ponadto przyjmujące państwo EOG jest zobowiązane, zwracając się o informacje takie jak dokumenty znajdujące się na terenie państwa EOG prowadzenia przedsiębiorstwa, zapewnić podmiotowi świadczącemu usługi rozsądny termin na dostarczenie tych informacji (w formie np. przekazania kopii dokumentów). W związku z tym odpowiedni termin będzie zależał od ilości wymaganych dokumentów i nośnika, na jakim są one przechowywane.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 15q rozdział XIII w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji) dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 9f tiret w załączniku XVII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/77/UE z dnia 27 września 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych), dostosowanego do Porozumienia zgodnie z protokołem 1 do tego porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.
1.

Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktów, o których mowa w pkt 24f w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie), dyrektywa Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2006/126/WE i dyrektywa Komisji 2012/36/UE z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2006/126/WE), dostosowanych do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanych aktów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 108/12

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 29 lipca 2016 r.

w sprawie E-25/15

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Pomoc państwa – Artykuł 14 ust. 3 część II Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale – Nieodzyskanie przyznanej niezgodnie z prawem pomocy)

(2017/C 108/10)

W sprawie E-25/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że nie podejmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych do odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym na mocy art. 2, 3, 4 i 5 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 404/14/COL z dnia 8 października 2014 r.w sprawie programu zachęt inwestycyjnych na Islandii; nie anulując w wyznaczonym terminie wszelkich zaległych wypłat pomocy, o których mowa w art. 7 zdanie trzecie wspomnianej decyzji; oraz nie przedstawiając Urzędowi Nadzoru EFTA w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 8 tej decyzji, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 3 część II protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 6, 7 i 8 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 404/14/COL, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 29 lipca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 3 część II protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 6, 7 i 8 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 404/14/COL z dnia 8 października 2014 r. w sprawie programu zachęt inwestycyjnych na Islandii, nie podejmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych do odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym na mocy art. 3, 4 i 5 tej decyzji, anulowania wszelkich zaległych wypłat pomocy, o których mowa w art. 7 zdanie trzecie tej decyzji, i przedstawienia Urzędowi Nadzoru EFTA w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 8 tej decyzji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/8

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 26 lipca 2016 r.

w sprawie E-28/15

Yankuba Jabbi przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Immigration Appeals Board

(Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu – Prawa pochodne obywateli państw trzecich)

(2017/C 90/09)

W sprawie E-28/15, Yankuba Jabbi przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Immigration Appeals Board – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett), dotyczący wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał dnia 26 lipca 2016 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

Jeżeli obywatel EOG, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE, stworzył lub umocnił życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego podczas faktycznego pobytu w państwie EOG innym niż to, którego jest obywatelem, przepisy tej dyrektywy stosuje się w drodze analogii, jeżeli ten obywatel EOG powraca z tym członkiem rodziny do swojego państwa pochodzenia.
5.

W celu spełnienia wymogu pewności prawa dyrektywy muszą być wdrażane do krajowego porządku prawnego państw EOG z zachowaniem ich niekwestionowanej mocy wiążącej oraz koniecznego stopnia szczegółowości, precyzji i jasności. Sądy krajowe są ponadto zobowiązane do interpretowania prawa krajowego zgodnie z prawem EOG. Zgodnie z art. 34 porozumienia o nadzorze i Trybunale Trybunał jest właściwy do wydawania opinii doradczych w przedmiocie wykładni Porozumienia EOG na wniosek sądów krajowych. Po wydaniu orzeczenia przez Trybunał do sądu odsyłającego należy dokonanie wykładni przepisów prawa krajowego w świetle wyjaśnień Trybunału. W przypadku gdy zgodna wykładnia prawa krajowego nie wystarcza do osiągnięcia rezultatu zamierzonego w odpowiednim przepisie EOG, sprawę można skierować do Trybunału zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31 porozumienia o nadzorze i Trybunale.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 66/31

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 2 czerwca 2016 r.

w sprawie E-24/15

Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung

(Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 – wiążący charakter ustaleń medycznych)

(2017/C 66/10)

W sprawie E-24/15 Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Książęcy Sąd Apelacyjny (Fürstliches Obergericht) w sprawie wykładni art. 87 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 2 czerwca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 zakazuje instytucji będącej dłużnikiem kwestionowania ustaleń medycznych instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania w ramach postępowania administracyjnego.
1.

Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu naruszyło zobowiązania wynikające z art. 9, 10, 13 i 16 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego porozumienia: a) na skutek utrzymania w mocy art. 7 krajowej ustawy o handlu, który ustanawia system uprzedniego zezwolenia w odniesieniu do przedsiębiorstw zamierzających prowadzić działalność w Liechtensteinie; b) na skutek utrzymania w mocy art. 8 ust. 1 krajowej ustawy o handlu w zakresie, w jakim nakłada się w nim warunki, które nie są jasne i jednoznaczne, na potrzeby udzielania uprzedniego zezwolenia przedsiębiorstwom zamierzającym prowadzić działalność w Liechtensteinie (a mianowicie warunek posiadania niezbędnego personelu oraz warunek posiadania odpowiedniej znajomości języka niemieckiego); c) na skutek braku zagwarantowania, że warunki uprzedniego zezwolenia określone w krajowej ustawie o handlu nie powielają wymogów ani kontroli, które są równoważne i zasadniczo porównywalne w odniesieniu do celu, któremu usługodawca podlega już w innym państwie EOG; d) na skutek braku zagwarantowania jasnych procedur i formalności dotyczących uprzedniego zezwolenia na mocy krajowej ustawy o handlu; oraz e) na skutek utrzymania w mocy art. 21 krajowej ustawy o handlu, w którym wprowadzono wymóg, by przedsiębiorstwa zgłaszały z wyprzedzeniem zamiar świadczenia usług transgranicznych w Liechtensteinie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 33/7

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 19 kwietnia 2016 r.

w sprawie E-14/15

Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund

(Artykuły 31, 53 i 54 Porozumienia EOG – Prawo konkurencji – Układy zbiorowe – Działania zbiorowe – Swoboda przedsiębiorczości)

(2017/C 33/06)

W sprawie E-14/15 Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) w sprawie wykładni Porozumienia EOG, w szczególności jego art. 31, 53 i 54, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 19 kwietnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Zwolnienie ze stosowania przepisów w zakresie konkurencji, które ma zastosowanie do układów zbiorowych, nie obejmuje oceny zasady pierwszeństwa w zakresie zakupu usług takich jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie, ani użycia bojkotu skierowanego przeciwko użytkownikowi portu w celu uzyskania zgody na układ zbiorowy, w przypadku gdy taka zgoda oznacza konieczność faworyzowania przez użytkownika przy zakupie usług załadunku i rozładunku odrębnego podmiotu takiego jak rozpatrywanego w niniejszej sprawie biura administracyjnego, zamiast korzystania z usług własnych pracowników w tym zakresie.

2. Do systemu takiego jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie mogą mieć zastosowanie art. 53 i 54 Porozumienia EOG, oddzielnie bądź wspólnie.

3. Jeśli port taki jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie nie jest uznawany za istotną część terytorium EOG, w celu ustalenia, czy dominująca pozycja obejmuje terytorium Porozumienia EOG lub jego istotną część, należy uwzględnić identyczne lub analogiczne systemy biur administracyjnych, które mogą istnieć w innych portach.

4. Bojkot taki jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie, mający na celu uzyskanie zgody na układ zbiorowy, który przewiduje system zawierający klauzulę pierwszeństwa, mógłby zniechęcać do zakładania przedsiębiorstw z innych państw EOG lub wręcz je uniemożliwiać, a zatem zgodnie z art. 31 Porozumienia EOG bojkot taki stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości.

5. Dla stwierdzenia istnienia ewentualnego ograniczenia nie ma znaczenia fakt, że zapotrzebowanie przedsiębiorstwa na usługi rozładunku i załadunku jest bardzo ograniczone lub sporadyczne.
1.

Orzeka, że nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktów, o których mowa w rozdziale XIII pkt 15q tiret dziewiąte i dziesiąte załącznika II do Porozumienia Europejskiego Obszaru Gospodarczego (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanych do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 każdego z tych aktów oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 1 załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2013/10/UE z dnia 19 marca 2013 r. zmieniająca dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli w celu dostosowania jej przepisów dotyczących oznakowania do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu;
1.

Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 15 i 16 aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15zn załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/53/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia, sprostowana), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Liechtenstein uchybił zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 tego aktu i na mocy art. 7 Porozumienia EOG.