ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 275/20

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 8 lipca 2008 r.

w sprawach połączonych E-9/07 i E-10/07 między L'Oréal Norge AS (sprawa E-9/07 i sprawa E-10/07); L'Oréal SA (sprawa E-10/07) a Per Aarskog AS (sprawa E-9/07); Nille AS (sprawa E-9/07); Smart Club AS (sprawa E-10/07)

(Wyczerpanie praw ze znaku towarowego)

(2008/C 275/09)

W sprawach połączonych E-9/07 i E-10/07 między L'Oréal Norge AS i L'Oréal SA z jednej strony a Per Aarskog AS, Nille AS i Smart Club z drugiej strony — wnioski skierowane do Trybunału przez Follo tingrett (Sąd Rejonowy w Follo) i Oslo tingrett (Sąd Rejonowy w Oslo), dotyczące wykładni pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (89/104/EWG), Trybunał w składzie: Thorgeir Örlygsson, pełniący obowiązki prezesa, Henrik Bull, sędzia-sprawozdawca, oraz Martin Ospelt, sędzia (ad hoc), wydał w dniu 8 lipca 2008 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
2)

opłata portowa taka jak rozpatrywana w niniejszej sprawie nie stanowi sprzecznej z art. 14 Porozumienia EOG dyskryminacji przywożonych napojów alkoholowych w stosunku do krajowych napojów alkoholowych, o ile fakt, że opłatę nakłada się jedynie na przywożone napoje alkoholowe, wynika wyłącznie stąd, że krajowych napojów alkoholowych nie transportuje się morzem i że obrót nimi nie wymaga korzystania z usług portowych, natomiast organ ustalający cennik opłat za usługi portowe nie ustala cennika podobnych usług wykorzystywanych w odniesieniu do krajowych napojów alkoholowych. Aby można było uznać taką opłatę za naruszającą art. 14 Porozumienia EOG przez dyskryminowanie przywożonych napojów alkoholowych w stosunku do krajowych napojów bezalkoholowych, jej skutkiem musiałoby być zmniejszenie na przedmiotowym rynku potencjalnego spożycia przywożonych produktów z korzyścią dla produktów krajowych.
1)

Orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a tiret drugie załącznika II do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2002/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.
1)

Stwierdza, że utrzymując w mocy przepisy ustawy „lov av 28. juli 1949 nr. 26 om Statens Pensjonskasse” odnoszące się do uprawnień rentowych nabytych na podstawie okresów zatrudnienia przypadających po dniu 1 stycznia 1994 r., które to przepisy przewidują, że renta rodzinna należna wdowcowi, którego małżonka przystąpiła do Funduszu Emerytalno-Rentowego Służby Publicznej przed dniem 1 października 1976 r., podlega zmniejszeniu stosownie do innych posiadanych dochodów, podczas gdy w takich samych okolicznościach wdowa uzyskuje rentę rodzinną w pełnej wysokości, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 69 ust. 1 Porozumienia EOG oraz art. 5 aktu, o którym mowa w pkt. 20 załącznika XVIII Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników, zmienionej dyrektywą Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r.) dostosowanym przez protokół 1 do tego porozumienia.
1.

Przepis prawa krajowego stanowiący, że w postępowaniu sądowym, w którym strona jest reprezentowana przez adwokata lub w którym konieczne jest powołanie obrońcy, występujący w sprawie adwokat z innego państwa EOG musi zwrócić się do krajowego adwokata o wspólną reprezentację klienta, nie jest objęty zakresem art. 5 dyrektywy Rady 77/249/EWG mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, o której mowa w pkt. 2 załącznika VII do Porozumienia EOG, a także — w przypadkach gdy ten przepis prawa krajowego wymaga powołania krajowego adwokata w sprawach, w których nie występuje obowiązek reprezentowania strony przez adwokata — jest on niezgodny z art. 36 ust. 1 Porozumienia EOG oraz z dyrektywą.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 232/9

Skład Trybunału EFTA

Mianowanie Sekretarza Trybunału EFTA

(2007/C 232/04)

Zgodnie z art. 9 protokołu 5 do Porozumienia w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości Sekretarzem Trybunału EFTA na okres od dnia 15 kwietnia 2007 r. do dnia 14 kwietnia 2010 r. został mianowany Skúli Magnússon, przejmujący to stanowisko po Henningu Harborgu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 224/19

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 13 maja 2009 r.

w sprawie E-6/08

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

(Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2002/91/WE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków)

2009/C 224/09

W sprawie E-6/08 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 6–10 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 17 załącznika IV do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 15 ust. 1 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Henrik Bull (sędzia) i Thorgeir Örlygsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 13 maja 2009 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1) Orzeka, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 6–10 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 15 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
1.

Orzeka, że poprzez brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 12u rozdziału XV w załączniku II do Porozumienia EOG, tzn. rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG.
1)

Orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a załącznika II do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego aktu, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/20

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 7 maja 2010 r.

w sprawie E-8/09

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii

(Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów – wyrok zaoczny)

2010/C 320/09

W sprawie E-8/09, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – skarga o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przepisanym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale III pkt 5 załącznika II do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson (sędzia-sprawozdawca) i Henrik Bull, sędzia, wydał w dniu 7 maja 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1) orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przepisanym terminie środków niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE, dostosowanej do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy i na mocy art. 7 Porozumienia EOG;
1)

orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie krajowych środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale VI pkt 66s załącznika XIII do Porozumienia EOG, tj., rozporządzenia Komisji (WE) nr 593/2007 z dnia 31 maja 2007 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego, dostosowanego w drodze protokołu 1 do Porozumienia EOG, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 EOG;
2)

aby stronę internetową można było uznać za „trwały nośnik informacji”, musi ona umożliwiać klientowi przechowywanie informacji wymaganych zgodnie z dyrektywą w sposób umożliwiający dostęp do tych informacji przez okres stosowny ze względu na ich cele, tj. tak długo, jak długo informacje te są dla klienta istotne w celu ochrony jego interesów wynikających z jego stosunków z pośrednikiem ubezpieczeniowym. Może to obejmować okres w czasie którego prowadzone były negocjacje w sprawie umowy, nawet jeśli nie prowadziły do zawarcia umowy ubezpieczenia, okres ważności umowy ubezpieczenia lub, w koniecznym zakresie, okres następujący po wygaśnięciu umowy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/8

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 1 grudnia 2009 r.

w sprawie E-7/09

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu

(Uchybienie obowiązkom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych)

2010/C 256/08

W sprawie E-7/09 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Lichtensteinu – WNIOSEK o stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 10e w załączniku XXII do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 19 tego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson i Henrik Bull (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 1 grudnia 2009 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1) orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych, dostosowanej do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 19 tej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/7

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 1 grudnia 2009 r.

w sprawie E-5/09

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii

(Uchybienie obowiązkom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE)

2010/C 256/07

W sprawie E-5/09 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – WNIOSEK o stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie m.in. w pkt 7b w załączniku IX do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu EFTA o takich środkach, Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 64 ust. 1 tego aktu i na mocy art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson i Henrik Bull (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 1 grudnia 2009 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1) orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, dostosowanej do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 64 ust. 1 tej dyrektywy i na mocy art. 7 Porozumienia EOG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/6

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 1 grudnia 2009 r.

w sprawie E-3/09 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu

(Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE)

2010/C 256/06

W sprawie E-3/09 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Lichtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie m.in. w pkt 7b załącznika IX do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, Księstwo Lichtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 64 ust. 1 tego aktu oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson (sędzia-sprawozdawca) i Henrik Bull, sędziowie, wydał w dniu 1 grudnia 2009 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1) orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, dostosowanej do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia, Księstwo Lichtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 64 ust. 1 tej dyrektywy oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 336/20

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 28 czerwca 2011 r.

w sprawie E-12/10

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

(Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Delegowanie pracowników – Minimalne stawki płacy – Płatny urlop w razie choroby lub wypadku – Ubezpieczenie od wypadków)

2011/C 336/14

W sprawie E-12/10, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, utrzymując w mocy art. 5 i 7 aktu prawnego nr 45/2007 dotyczącego praw i obowiązków przedsiębiorstw zagranicznych delegujących tymczasowo pracowników na Islandię oraz zasad i warunków zatrudnienia tych pracowników, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 36 Porozumienia EOG i art. 3 aktu prawnego przywołanego w pkt 30 załącznika XVIII do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson i Per Christiansen (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 28 czerwca 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1) orzeka, że Islandia, utrzymując w mocy art. 5 i 7 aktu prawnego nr 45/2007 dotyczącego praw i obowiązków przedsiębiorstw zagranicznych delegujących tymczasowo pracowników na Islandię oraz zasad i warunków zatrudnienia tych pracowników, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 336/21

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 22 sierpnia 2011 r.

w sprawie E-14/10

Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Lokalne usługi transportu autobusowego – Istniejąca pomoc – Obowiązek uzasadnienia – Decyzja o zamknięciu sprawy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego)

2011/C 336/15

W sprawie E-14/10, Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA; przy wsparciu spółki Kollektivtransportproduksjon AS występującej w charakterze interwenienta – SKARGA o unieważnienie decyzji nr 254/10/COL z dnia 21 czerwca 2010 r. (AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene), Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes i sędzia sprawozdawca, Thorgeir Örlygsson i Per Christiansen, sędziowie, wydał w dniu 22 sierpnia 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1) unieważnia decyzję nr 254/10/COL z dnia 21 czerwca 2010 r. (AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene);
1)

Zakaz wystawiania wyrobów tytoniowych na widok publiczny nałożony przez przepisy krajowe danego kraju EOG, taki jak ten, o którym mowa w niniejszej sprawie, stanowi środek mający skutek równoważny do ograniczeń ilościowych w przywozie w rozumieniu art. 11 Porozumienia EOG, jeżeli istotnie zakaz ma wpływ na wprowadzanie do obrotu produktów przywożonych z innych państw EOG w większym stopniu niż na wprowadzanie do obrotu przywożonych produktów, które do niedawna były wytwarzane w Norwegii.
1)

orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich środków niezbędnych do pełnego wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 wspomnianego aktu i art. 7 Porozumienia EOG;
4)

w innych sprawach, złożenie kaucji nie może być również wymagane w sposób niewspółmiernie wpływający na prawo powoda niemającego miejsca zamieszkania w danym państwie do wszczęcia postępowania sądowego. Oznacza to w szczególności, że kaucja nie może być wymagana w kwocie, która jest nieproporcjonalna w stosunku do kosztów, które zostaną prawdopodobnie poniesione przez pozwanego, lub zbyt wysoka, lub też jej złożenie nie może być wymagane w bardzo krótkim okresie. Forma kaucji, sytuacja w wyniku której została nałożona oraz to, czy powód jest uprawniony do pomocy prawnej, również stanowią ważne czynniki;
1)

orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt. 1 załącznika VII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 755/2008 z dnia 31 lipca 2008 r. zmieniającym załącznik II do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;
1)

orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1 załącznika VII Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;
WYROK TRYBUNA ŁU 
z dnia 10 grudnia 2010 r.  
w sprawie E-10/10 mi ędzy  
Urz ąd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii  
(Uchybienie zobowi ązaniom przez Umawiaj ącej si ę Strony – Dyrektywa 2005/36/WE w sprawie uznawania 
kwalifikacji zawodowych)  
(2011/C 148/05)  
W sprawie E-10/10 Urz ąd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że 
Królestwo Norwegii, nie przyjmuj ąc w przewidzianym terminie środków niezb ędnych do pe łnego wdro ­ 
żenia do krajowego porz ądku prawnego aktu, do którego nast ępuje odniesienie w pkt 1 oraz w pkt 1 tiret 
drugim za łącznika VII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 
z dnia 7 wrze śnia 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej rozporz ądzeniem 
Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniaj ącym za łączniki II i III do dyrektywy 
2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowa ­
nych do Porozumienia EOG przez protokó ł 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiaj ąc Urz ędu 
Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybi ło zobowi ązaniom ci ążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 
wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybuna ł w sk ładzie: Carl Baudenbacher, prezes, 
Thorgeir Örlygsson oraz Henrik Bull (s ędzia sprawozdawca), s ędziowie, wyda ł w dniu 10 grudnia 2010 r. 
wyrok zawieraj ący sentencj ę nast ępuj ącej tre ści: 
Trybuna ł niniejszym:  
1) orzeka, że Królestwo Norwegii, nie przyjmuj ąc w przewidzianym terminie środków niezb ędnych do 
wdro żenia aktu, do którego nast ępuje odniesienie w pkt 1 oraz w pkt 1 tiret drugim za łącznika VII do 
Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 wrze śnia 
2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej rozporz ądzeniem Komisji (WE) nr 
1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniaj ącym za łączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE 
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 wrze śnia 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodo ­
wych, dostosowanych do Porozumienia EOG przez protokó ł 1 do tego Porozumienia, lub nie zawia ­
damiaj ąc Urz ędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybi ło zobowi ązaniom ci ążącym na nim na mocy 
art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;  
2) obci ąża Królestwo Norwegii kosztami post ępowania.PL 19.5.2011 Dziennik Urz ędowy Unii Europejskiej C 148/5