ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 31ea załącznika IX do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 32 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/13

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 10 grudnia 2010 r.

w sprawie E-1/10 między

Periscopus AS a Oslo Børs ASA i Erik Must AS

(Dyrektywa 2004/25/WE – Przejęcie kontroli – Oferta obowiązkowa – Dostosowanie ceny kupna – Jasno określone warunki i kryteria – Odniesienie do ceny rynkowej)

2011/C 141/13

W sprawie E-1/10 między przedsiębiorstwem Periscopus AS a przedsiębiorstwami Oslo Børs AS i Erik Must AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Oslo tingrett (Sąd Rejonowy w Oslo), Norwegia, dotyczący wykładni art. 5 ust. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, dostosowanej do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, oraz sędzia-sprawozdawca Thorgeir Örlygsson i Henrik Bull, sędziowie, wydał w dniu 10 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Drugi akapit art. 5 ust. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia wyłącza stosowanie prawodawstwa krajowego, które stanowi, że cena w ofercie obowiązkowej musi być dostosowana tak, aby wynosiła przynajmniej tyle, ile „cena rynkowa” w sytuacjach, w których jest oczywistym, że „cena rynkowa” jest wyższa niż cena obliczona zgodnie z główną zasadą określoną w pierwszym akapicie art. 5 ust. 4, bez dalszego wyjaśnienia pojęcia „cena rynkowa”. Dalsze wyjaśnienia są potrzebne w szczególności w odniesieniu do określenia okresu, dla jakiego należy ustalać „cenę rynkową”, tego, czy „cena rynkowa” musi być obliczona na podstawie średniej ceny ważonej wolumenem oraz tego, czy muszą być dokonane rzeczywiste transakcje, czy też w celu ustalenia „ceny rynkowej” wystarczą zlecenia stałe kupna i sprzedaży.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/35

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 21 grudnia 2012 r.

w sprawie E-14/11

Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury – Wznowienie procedury ustnej)

2013/C 118/10

W sprawie E-14/11 Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nr 68736 z dnia 16 sierpnia 2011 r. odmawiającej wnioskodawcom dostępu do niektórych dokumentów odnoszących się do sprawy nr 34250 Norway Post/Privpak na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów ustalonych przez Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA w dniu 27 czerwca 2008 r. – Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał dnia 21 grudnia 2012 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

Trybunał niniejszym:

1) unieważnia decyzję Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 16 sierpnia 2011 r.„Norway Post/Privpak – Dostęp do dokumentów” w zakresie, w jakim odmawia ona całkowicie lub częściowo dostępu do dokumentów z kontroli w sprawie nr 34250 Norway Post/Privpak;

2) odrzuca skargę w pozostałym zakresie;

3) nakazuje Urzędowi Nadzoru EFTA pokrycie kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez skarżącego;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 75/15

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 30 listopada 2012 r.

w sprawie E-19/11

Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii

(Swobodny przepływ towarów – Dopuszczalność – Zakres produktów – Artykuły 11 i 16 Porozumienia EOG – Monopole państwowe o charakterze handlowym – Zasady dotyczące istnienia i funkcjonowania monopolu – Zasady wyboru produktu – Odmowa sprzedaży napojów alkoholowych zawierających środki stymulujące, takie jak kofeinę – Dyskryminacja produktów przywożonych w stosunku do produktów krajowych – Brak produkcji krajowej)

2013/C 75/08

W sprawie E-19/11 Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku) dotyczący tego, czy art. 11 i 16 Porozumienia EOG uniemożliwiają podmiotowi wykonującemu monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej alkoholu odmowę przyjęcia do sprzedaży w swoich punktach sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych zawierających środki pobudzające, np. kofeinę, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał dnia 30 listopada 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Nie jest naruszeniem art. 16 ust. 1 Porozumienia EOG, jeżeli państwo EOG stanowi w prawodawstwie lub za pośrednictwem aktów administracyjnych, że podmiot wykonujący monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej alkoholu może odmówić przyjęcia do sprzedaży w swoich punktach sprzedaży napojów alkoholowych zawierających środki stymulujące, takie jak kofeinę.
1)

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów należy interpretować w taki sposób, że środki finansowe, które kredytująca instytucja kredytowa przekazuje instytucji kredytowej będącej pożyczkobiorcą oraz które muszą zostać zwrócone w z góry określonym terminie, wraz z odsetkami, które były przedmiotem indywidualnych negocjacji, należy traktować jako depozyt w rozumieniu tego przepisu. Ma to zastosowanie, nawet jeśli środki te nie zostały zdeponowane na specjalnym rachunku prowadzonym w imieniu kredytującej instytucji kredytowej, instytucja kredytowa będąca pożyczkobiorcą nie wydała żadnych specjalnych dokumentów ewidencjonujących otrzymanie tych środków i nie opłaciła związanych z tymi środkami składek na Fundusz Gwarancyjny Deponentów i Inwestorów, a ponadto środki nie zostały zapisane w księgach rachunkowych instytucji kredytowej będącej pożyczkobiorcą. Takie środki przekazane przez jedną instytucję kredytową innej instytucji kredytowej, na podstawie umowy pożyczki, stanowią jednak depozyty, które nie są objęte systemami gwarancji depozytowych przewidzianymi w dyrektywie 94/19/WE. Takie środki nie kwalifikują się zatem do spłaty na mocy tej dyrektywy. W związku z tym można dokonać rozróżnienia między funkcjonalną definicją kwalifikujących się depozytów na mocy dyrektywy 94/19/WE, która to definicja opiera się na art. 1 ust. 1, interpretowanym w świetle art. 2, i definicją techniczną, która obejmuje również depozyty nieobjęte systemami gwarancji depozytowych przewidzianymi w dyrektywie 94/19/WE i w związku z tym niekwalifikujące się do spłaty. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy do celów niniejszej sprawy na mocy prawa krajowego zastosowanie ma definicja techniczna czy funkcjonalna depozytów.
2)

Ostateczne określenie wysokości podatku należnego od spółki, oparte na ocenie organów podatkowych, według której spółka uniknęła opodatkowania wynikającego z obowiązku likwidacji spółki zgodnie z krajowym prawem spółek, może być uzasadnione w świetle utrzymania zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami EOG oraz przeciwdziałania unikaniu opodatkowania. Względy te stanowią nadrzędny interes publiczny. Co więcej, ostateczne określenie wysokości podatku należnego od spółki można uznać za właściwe w związku z zapewnieniem osiągnięcia tych celów. Ostateczne określenie wysokości podatku należnego od spółki, oparte na ocenie organów podatkowych w państwie EOG pochodzenia, według której spółka uniknęła opodatkowania wynikającego z obowiązku likwidacji spółki zgodnie z krajowym prawem spółek, nie może wykraczać ponad to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów związanych z utrzymaniem zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami EOG oraz z przeciwdziałaniem unikaniu opodatkowania, w zakresie, w jakim odnosi się do analizy elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania w celu ustalenia, czy przeniesienie siedziby nie stanowi naruszenia przepisów krajowego prawa spółek. Jeśli analiza elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania doprowadzi do wniosku, że spółka narusza przepisy krajowego prawa spółek i powinna w związku z tym podlegać likwidacji, ostateczne określenie wysokości należnego podatku musi być ograniczone do konsekwencji likwidacji w celu zachowania zgodności z zasadą proporcjonalności. Weryfikacja, czy decyzja będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów danego uregulowania, leży w gestii sądu krajowego. W świetle art. 31 Porozumienia EOG wykluczone jest stosowanie krajowego środka przewidującego natychmiastowy pobór podatku z tytułu niezrealizowanych zysków kapitałowych oraz pobór podatku w sytuacji, gdy ocena organów podatkowych wykazała, że zgodnie z prawem krajowym spółka straciła odrębną osobowość prawną, lecz właściwe organy lub sądy nie wydały decyzji stwierdzającej utratę tej osobowości.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 29/6

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 28 września 2012 r.

w sprawie E-18/11

Irish Bank Resolution Corporation Ltd przeciwko Kaupthing Bank hf.

(Artykuł 34 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Odwołanie od decyzji, w której żąda się zasięgnięcia opinii doradczej – Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych – Dyrektywa 2001/24/WE – Wykładnia zgodna)

2013/C 29/07

W sprawie E-18/11 Irish Bank Resolution Corporation Ltd przeciwko Kaupthing Bank hf. – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), dotyczący wykładni art. 14 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes (sędzia sprawozdawca)), Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 28 września 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1) W przypadku rozbieżności między różnymi wersjami językowymi za wersję wyrażającą znaczenie przepisu prawa EOG należy uznać tę, która oddaje cel i ogólny porządek przepisów określonych w dyrektywie oraz ogólne zasady prawa EOG.

2) Artykuł 14 dyrektywy 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, który po uprzednim opublikowaniu wezwania do zgłaszania wierzytelności wobec znanych wierzycieli, których miejsce zamieszkania bądź siedziba, miejsce stałego pobytu lub siedziba zarządu znajdują się w innym państwie EOG, zezwala na unieważnienie niezgłoszonych wierzytelności, nawet jeżeli ich wierzyciele nie zostali indywidualnie powiadomieni a prawo krajowe wymaga zgłoszenia wierzytelności w celu jej uznania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 136/8

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 23 stycznia 2012 r.

w sprawie E-2/11

STX Norway Offshore AS i inni przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Radę ds. Taryf

(Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Delegowanie pracowników – Minimalne stawki płac – Maksymalne godziny pracy – Wynagrodzenie za pracę wymagającą noclegu poza domem – Zwrot wydatków)

2012/C 136/05

W sprawie E-2/11 STX Norway Offshore AS i inni przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Radę ds. Taryf – WNIOSEK do Trybunału zgodnie z art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny w Borgarting, Norwegia), dotyczący zgodności z prawem EOG warunków zatrudnienia przewidzianych w umowie zbiorowej zgłoszonej jako mającej powszechne zastosowanie w przemyśle budownictwa okrętowego i dotyczący interpretacji art. 36 Porozumienia EOG i art. 3 aktu wymienionego w pkt 30 załącznika XVIII do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, dostosowanej do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Trybunał w składzie Carl Baudenbacher, przewodniczący, Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał dnia 23 stycznia 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1) Termin „maksymalne okresy pracy i minimalne okresy wypoczynku” zawarty w art. 3 ust. 1 tiret pierwsze lit. a) dyrektywy 96/71/WE obejmuje warunki dotyczące „maksymalnych normalnych godzin pracy”, takie jak te opisane we wniosku o wydanie opinii doradczej.

2) Artykuł 3 ust. 1 tiret pierwsze lit. c) dyrektywy 96/71/WE, interpretowany w świetle art. 36 Porozumienia EOG, zasadniczo wyklucza możliwość żądania przez państwo EOG od przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie EOG i świadczącego usługi na terytorium tego pierwszego państwa, by płaciło pracownikom wynagrodzenie minimalne określone w przepisach krajowych tego państwa za pracę wymagającą noclegu poza domem, chyba że przepisy przewidujące takie dodatkowe wynagrodzenie służą realizacji celu w interesie publicznym, a ich stosowanie nie jest nieproporcjonalne. Stwierdzenie, czy przepisy te rzeczywiście służą realizacji celu w interesie publicznym, przy zastosowaniu odpowiednich środków, leży w gestii organów krajowych lub, w stosownych przypadkach, sądów przyjmującego państwa EOG.

3) Dyrektywa 96/71/WE nie zezwala państwu EOG na zapewnienie pracownikom oddelegowanym na jego terytorium z innego państwa EOG zwrotu wydatków za podróż oraz noclegi i wyżywienie w przypadku pracy wymagającej noclegu poza domem, chyba że uzasadniają to przepisy dotyczące polityki publicznej.
—

Na ile to możliwe, za wykładnię i stosowanie właściwych przepisów prawa krajowego odpowiada sąd krajowy w taki sposób, aby możliwe było należyte usunięcie skutków naruszenia prawa EOG. W tym kontekście do sądu krajowego należy ustalenie, czy przepisy ustawy o jurysdykcji lub wszelkie inne przepisy prawa krajowego można zastosować do celów wykładni zgodnie z prawem EOG.
1)

Organy krajowe mogą ustanowić wymóg uzyskania pozwolenia na przywóz równoległy w odniesieniu do przywozu realizowanego przez instytucje ochrony zdrowia, takie jak skarżący, produktów leczniczych z Norwegii do użytku przez pacjentów pozostających pod opieką tej instytucji, które uzyskały krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w Norwegii i które są identyczne lub zasadniczo podobne do produktów, które uzyskały krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w Islandii. Takie pozwolenie musi być wydane w ramach procedury ograniczonej do kontroli, czy odnośne produkty lecznicze uzyskały ważne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w państwie EOG wywozu oraz czy produkt jest identyczny lub zasadniczo podobny do produktów, które uzyskały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w państwie EOG przywozu. W tym kontekście krajowe organy nie mogą żądać od podmiotów dokonujących przywozu równoległego, takich jak skarżący, przedłożenia sprawozdań z kontroli produkcji. Taka praktyka nie znajduje uzasadnienia w art. 13 EOG.
1)

orzeka, że poprzez brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego a) aktu, o którym mowa w pkt 56o rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia; oraz b) aktu, o którym mowa w pkt 56oa rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1891/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 Porozumienia EOG;
1)

Ogłasza, że poprzez niedopilnowanie, by w przewidzianych prawem terminach właściwe organy sporządziły i – w stosownych przypadkach – zatwierdziły strategiczne mapy hałasu oraz opracowały plany działań dotyczące występowania hałasu w odniesieniu do wszystkich głównych dróg na swoim terytorium, którymi rocznie przejeżdża ponad sześć milionów pojazdów, a także niedopilnowanie, by informacje ze strategicznych map hałasu i streszczeń planów działań, o których mowa w załączniku VI do dyrektywy, były przekazywane Urzędowi Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 10 aktu, o którym mowa w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia EOG (dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem nr 1 do tego porozumienia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 344/9

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 26 lipca 2011 r.

w sprawie E-4/11

Arnulf Clauder

(Dyrektywa 2004/38/WE – Łączenie rodzin – Prawo pobytu dla członków rodziny obywateli państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, posiadających prawo stałego pobytu – Warunek posiadania wystarczających zasobów)

2011/C 344/06

W sprawie E-4/11 Arnulf Clauder – WNIOSEK skierowany do Trybunału, na mocy art. 34 Umowy między Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, przez Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein (Sąd Administracyjny w Księstwie Liechtenstein), dotyczący wykładni art. 16 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Benedikt Bogason (sędzia ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 26 lipca 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE należy interpretować w taki sposób, iż obywatel EOG mający prawo stałego pobytu, będący emerytem i pobierający świadczenia socjalne w przyjmującym państwie członkowskim EOG, może korzystać z prawa do łączenia rodzin, nawet jeżeli członek rodziny będzie również występować o świadczenia socjalne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 176/10

SKŁAD TRYBUNAŁU EFTA

2011/C 176/07

Po nominacji przez rząd Norwegii oraz za zgodą trzech umawiających się stron Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (porozumienia o nadzorze i Trybunale), pan Per Christiansen został powołany na sędziego Trybunału EFTA na okres od dnia 17 stycznia 2011 r. do dnia 16 stycznia 2017 r., jako następca pana Henrika Bulla. Na otwartym posiedzeniu Trybunału EFTA mającym miejsce w dniu 13 stycznia 2011 r. pan Per Christiansen złożył przysięgę, o której mowa w art. 2 Protokołu 5 Porozumienia o nadzorze i Trybunale.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 49/16

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

z dnia 12 maja 2014 r.

w sprawie E-8/12

Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – dostęp do dokumentów – dopuszczalność)

(2015/C 49/09)

W sprawie E-8/12 Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o unieważnienie trzech decyzji Urzędu Nadzoru EFTA, przekazanych w dniach 18 maja 2012 r., 23 maja 2012 r. i 2 lipca 2012 r., odmawiających przyznania dostępu do określonych dokumentów w sprawie toczącej się przed Urzędem Nadzoru EFTA nr 34250 (Norway Post/Privpak – sprawa dotycząca naruszenia prawa ochrony konkurencji) oraz w sprawie nr 68736 (DB Schenker – sprawa dotycząca wniosku o przyznanie publicznego dostępu związana z wyżej wymienioną sprawą dotyczącą naruszenia prawa ochrony konkurencji), a także odmawiających wglądu do procedur rozpatrywania wniosków o udzielenie publicznego dostępu i administrowania aktami spraw na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD 2008) ustanowionych (nieopublikowaną) decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r., Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 12 maja 2014 r. następujące postanowienie:

Trybunał niniejszym:

1. Uznaje, że nie ma potrzeby orzekać w sprawie skargi dotyczącej pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 maja 2012 r., zgłoszonej w dniu 18 maja 2012 r. (zdarzenie nr 633455) w zakresie, w jakim dotyczy ona wglądu do treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 34250.

2. Odrzuca jako niedopuszczalną skargę dotyczącą pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 maja 2012 r., zgłoszoną w dniu 18 maja 2012 r. (zdarzenie nr 633455) w zakresie, w jakim dotyczy ona wglądu do „pisma opatrzonego datą 13 lipca 2010 r. lub otrzymanego w tym dniu od Norway Post” oraz „protokołów ze spotkań pomiędzy Urzędem Nadzoru EFTA, z udziałem jego prezesa, a Norway Post lub rządem norweskim”.

3. Odrzuca jako niedopuszczalną skargę dotyczącą pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 22 maja 2012 r., zgłoszoną w dniu 23 maja 2012 r.

4. Uznaje, że nie ma potrzeby orzekać w sprawie skargi dotyczącej pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 2 lipca 2012 r., zgłoszonej w dniu 2 lipca 2012 r. (zdarzenie nr 639495) w zakresie, w jakim dotyczy ona procedur Urzędu Nadzoru EFTA w odniesieniu do zarządzania aktami spraw i do rozpatrywania wniosków o udzielenie publicznego dostępu do akt.

5. Odrzuca jako niedopuszczalną skargę dotyczącą pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 2 lipca 2012 r., zgłoszoną w dniu 2 lipca 2012 r. (zdarzenie nr 639495) w zakresie, w jakim dotyczy ona wglądu do decyzji Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA zawierających obowiązujące upoważnienie do pełnienia obowiązków przyznane jego dyrektorowi.