ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 372/18

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

z dnia 7 października 2013 r.

w sprawach połączonych E-4/12 i E-5/12

Risdal Touring AS i Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Umorzenie postępowania)

(2013/C 372/07)

W sprawach połączonych E-4/12 i E-5/12 Risdal Touring AS i Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji oskarżonego w sprawie E-4/12 Risdal Touring, o której powiadomiono po raz pierwszy dnia 5 kwietnia 2012 r. bez uzasadnienia, a następnie w dniu 4 maja 2012 r., i która uniemożliwiała publiczny dostęp do pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 70506 z zakresu pomocy państwa i określonych dokumentów, na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r., oraz w sprawie E-5/12 Konkurrenten o unieważnienie decyzji oskarżonego, o której powiadomiono w dniu 5 kwietnia 2012 r. bez uzasadnienia i która uniemożliwiała publiczny dostęp do pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 60510 z zakresu pomocy państwa, na podstawie zasad RAD ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r., Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał w dniu 7 października 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym nakazuje:

W sprawie E-4/12 Risdal Touring AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA: 1) część skargi dotycząca określonych dokumentów zostaje odrzucona jako niedopuszczalna; 2) nie ma już potrzeby orzekać co do pozostałej części skargi; 3) Urząd Nadzoru EFTA pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez skarżącego; 4) skarżący ponosi połowę swoich kosztów.
1)

stwierdza, że poprzez utrzymywanie w mocy praktyki administracyjnej, w ramach ustawy o zasiłku na dziecko, która nie przewiduje dokonywania oceny, czy dziecko mieszkające z innym rodzicem poza Norwegią jest głównie na utrzymaniu rodzica mieszkającego w Norwegii i żyjącego w rozłączeniu od drugiego rodzica, Królestwo Norwegii narusza art. 1 lit. f) ppkt (i) zdanie drugie aktu, o którym mowa w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 Rady z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, ze zmianami), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tegoż porozumienia;
2)

Państwo EOG może podjąć decyzję na mocy art. 27 dyrektywy o odmówieniu obywatelowi innego państwa EOG udzielenia pozwolenia na wjazd na swoje terytorium, kierując się względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego wyłącznie na podstawie oceny zagrożenia, w której oceniona jest rola danego obywatela w werbowaniu nowych członków do organizacji, do której należy obywatel, i w której stwierdzono, że ta organizacja związana jest z przestępczością zorganizowaną i w miejscach, gdzie ona rozwinęła się, wzrosła przestępczość zorganizowana. Ponadto wymagane jest, aby ta ocena była oparta wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Poza tym zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste i aktualne zagrożenie, które jest dostatecznie poważne, by narażać jeden z podstawowych interesów społecznych, a ograniczenie prawa wjazdu musi być proporcjonalne. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy w świetle istotnych okoliczności faktycznych i prawnych te wymogi zostały spełnione.
1)

orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego aktu, do którego następuje odniesienie w załączniku I rozdział I część 7.1 pkt 10 do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiającej warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;
1)

Dyrektywę Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniającą dyrektywę 79/267/EWG oraz 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) oraz dyrektywę 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącą ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by zakład ubezpieczeń udzielał posiadaczowi polisy porady przed zawarciem umowy.
1)

orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7h załącznika XIX do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 27 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 270/7

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 25 marca 2013 r.

w sprawie E-10/12

Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf.

(Dyrektywa 91/533/EWG – Obowiązek informowania pracowników – Zmiany pisemnej umowy o pracę – Skutki niezgłoszenia zmian)

2013/C 270/05

W sprawie E-10/12 Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf. – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, wystosowany przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjavíku), dotyczący wykładni dyrektywy Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher – prezes, Per Christiansen – sędzia sprawozdawca i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał w dniu 25 marca 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Dyrektywę Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy należy interpretować w ten sposób, iż nie wymaga ona, by wysokość odszkodowania dla pracownika była wyliczona na podstawie pisemnej umowy o pracę, jeśli pracownikowi nie przekazano żadnego dokumentu na piśmie stwierdzającego tymczasowe lub trwałe zmiany najważniejszych aspektów umowy o pracę lub stosunku pracy między stronami w terminie określonym w art. 5 dyrektywy. Ma to również zastosowanie w kontekście postępowania upadłościowego lub porównywalnego podziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 384/15

Skład Trybunału EFTA

Mianowanie Sekretarza Trybunału EFTA

2012/C 384/13

Zgodnie z art. 9 protokołu 5 do porozumienia o nadzorze i Trybunale Sekretarzem Trybunału EFTA na okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. został mianowany Gunnar Selvik, przejmujący to stanowisko po Skúlim Magnússonie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/33

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 11 grudnia 2012 r.

w sprawie E-2/12

HOB-vín ehf. przeciwko Państwowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Alkoholowego i Tytoniowego w Islandii (ÁTVR)

(Swobodny przepływ towarów – Dyrektywa 2000/13/WE – Zakres produktów – Etykietowanie środków spożywczych – Etykiety wprowadzające w błąd – Niezgłoszenie środka krajowego do ESA – Uzasadnienie – Odpowiedzialność państwa)

2013/C 118/09

W sprawie E-2/12 HOB-vin ehf. przeciwko Państwowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Alkoholowego i Tytoniowego w Islandii (ÁTVR) – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur (Sąd Okręgowy w Reykjaviku), w sprawie zgodności z Porozumieniem EOG krajowych zasad, na mocy których przedsiębiorstwo państwowe posiadające monopol na sprzedaż detaliczną alkoholu może w określonych warunkach odmówić przyjęcia do sprzedaży napojów alkoholowych, które są legalnie produkowane i sprzedawane w innym państwie EOG – Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał dnia 11 grudnia 2012 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1) Artykuł 18 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych wyklucza zasadę taką jak art. 5.10 zasad wyboru produktu, na podstawie której ÁTVR odrzuca sprzedaż napojów alkoholowych legalnie produkowanych i sprzedawanych w innym państwie EOG ze względu na to, że etykiety produktów zawierają informacje sugerujące lub nieistotne. Nie jest przy tym istotne, czy zasady wyboru produktów stosuje się jednakowo do produktów krajowych i zagranicznych.

2) Przepis krajowy taki jak art. 8 islandzkiego rozporządzenia nr 828/2005 w sprawie komercyjnej produkcji, przywozu i sprzedaży hurtowej alkoholu, zgodnie z którym na opakowaniach napojów zawierających ponad 1,2 % objętości alkoholu poza wskazaniem rzeczywistej zawartości objętościowej alkoholu wymagane jest wskazanie, że jest to napój alkoholowy, nie może zostać uznany za skuteczny i nie może powodować utrudnień dla osób i podmiotów gospodarczych, jeżeli został przyjęty bez uwzględnienia procedury ustanowionej w art. 19 dyrektywy 2000/13/WE.
1)

orzeka, że Islandia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 porozumienia;
1)

orzeka, że Islandia, nie wdrażając prawidłowo aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 porozumienia;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 357/32

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 20 marca 2015 r.

w sprawie E-19/13

Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – lokalne usługi transportu autobusowego – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Decyzja po przeprowadzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury)

(2016/C 357/13)

W sprawie E-19/13: Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 519/12/COL z dnia 19 grudnia 2012 r. zamykającej formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie pomocy przyznanej przez gminę miejską Oslo na rzecz AS Oslo Sporveier oraz decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 181/13/COL z dnia 8 maja 2013 r. o odmowie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie środków pomocy nieobjętych decyzją nr 519/12/COL, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 20 marca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

2. Konkurrenten.no AS pokrywa koszty własne oraz zostaje obciążone kosztami poniesionymi przez Urząd Nadzoru EFTA.
2.

Dyrektywa 93/13/EWG zasadniczo nie zabrania umieszczania w umowach pomiędzy dostawcą a konsumentem warunków dotyczących indeksacji kredytów. Ocena, czy dane warunki są nieuczciwe, należy do sądu odsyłającego. Ocena ta musi uwzględniać wykładnię Trybunału co do „nieuczciwych warunków”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/8

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 25 listopada 2014 r.

w sprawie E-4/13

Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Art. 38 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Zasady Urzędu Nadzoru EFTA dotyczące dostępu do dokumentów z 2012 r.)

(2015/C 183/09)

W sprawie E-4/13, Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 7 lutego 2013 r. odmawiającej dostępu do dokumentów kontroli w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak), po tym jak Trybunał unieważnił pierwszą decyzję Urzędu Nadzoru EFTA w dniu 21 grudnia 2012 r. w sprawie E-14/11. Zakwestionowana decyzja została podjęta na mocy nowych zasad dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, które Urząd Nadzoru EFTA przyjął w dniu 5 września 2012 r. w drodze decyzji nr 300/12/COL (RAD 2012) nieopublikowanej w Dzienniku Urzędowym, której nadano moc wsteczną w odniesieniu do wniosku o dostęp do dokumentów złożonego przez DB Schenker w dniu 3 sierpnia 2010 r., Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 25 listopada 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym postawia, co następuje.

1. Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

2. Skarżący pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Urząd Nadzoru EFTA.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 150/10

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 17 października 2014 r.

w sprawie E-28/13

LBI hf. przeciwko Merrill Lynch International Ltd

(Art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE – Likwidacja instytucji kredytowych – Prawo obowiązujące – Nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych – Akty prawne podlegające prawu innego państwa EOG)

(2015/C 150/10)

W sprawie E-28/13, LBI hf. przeciwko Merrill Lynch International Ltd – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Okręgowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 17 października 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Wyrażenie „nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych” zawarte w art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych odnosi się również do unieważnienia przewidzianego w prawie upadłościowym na podstawie odpowiednich przesłanek unieważnienia, takich jak te zawarte w rozdziale XX islandzkiej ustawy o prawie upadłościowym nr 21/1991.
1.

W przypadku braku przepisów szczegółowych organy krajowe przy przyznawaniu koncesji na świadczenie usług obowiązują podstawowe zasady prawa EOG. Nie wyklucza to, że organ krajowy, udzielając koncesji, zastosuje względne ważenie kryteriów, jest on jednak zobowiązany do przestrzegania obowiązku przejrzystości. Obowiązek ten oznacza, że względne ważenie kryteriów nie może zmieniać pierwotnych kryteriów oceny, mieć charakteru, który może w istotny sposób wpłynąć na przygotowanie przetargu lub nie może powodować dyskryminacji jednego z uczestników przetargu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 92/34

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

z dnia 29 sierpnia 2014 r.

w sprawie E-8/13

Abelia przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Właściwa reprezentacja przed Trybunałem – Pomoc państwa – Domniemana pomoc na rzecz leasingodawców lokali dla szkół państwowych – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Interes prawny – Status zainteresowanej strony – Powiązania konkurencyjne)

(2015/C 92/08)

W sprawie E-8/13 Abelia, wspierana przez Akademiet Bergen AS, Akademiet Drammen AS, Akademiet Sandnes AS, Akademiet Oslo AS, Akademiet VGS Molde AS i Akademiet VGS Ålesund AS, przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 160/13/COL z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie domniemanej pomocy na rzecz leasingodawców lokali dla szkół państwowych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 29 sierpnia 2014 r. następujące postanowienie:

Trybunał niniejszym:

1. Oddala skargę jako niedopuszczalną.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 68/3

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 27 czerwca 2014 r.

w sprawie E-26/13

Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi

(Swobodny przepływ osób – art. 28 EOG – dyrektywa 2004/38/WE – dyrektywa 90/365/EWG – prawo pobytu – prawo do wyprowadzenia się z państwa pochodzenia – mniej korzystne opodatkowanie)

(2015/C 68/03)

W sprawie E-26/13 Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Najwyższy Republiki Islandii (Hæstiréttur Íslands) dotyczący wykładni art. 28 Porozumienia EOG i art. 7 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 27 czerwca 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Niezgodne z art. 1 dyrektywy 90/365/EWG i art. 7 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 2004/38/WE jest nieudzielenie współmałżonkom, którzy przenieśli się do innego państwa EOG, możliwości połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych w związku z ustalaniem wysokości należnego podatku dochodowego, podczas gdy byliby oni uprawnieni do połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych, gdyby przebywali w państwie pochodzenia, w sytuacji, gdy jeden ze współmałżonków otrzymuje emeryturę z państwa pochodzenia, która stanowi cały lub niemal cały dochód tego współmałżonka, a drugi nie uzyskuje dochodu.
1)

stwierdza nieważność decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie nr 73075 (DB Schenker) w takim zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy pełnego lub częściowego dostępu, na podstawie art. 4 ust. 4 i 6 RAD z 2012 r., do dokumentów należących do akt sprawy, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów), oraz odmowy udzielenia dostępu do pełnej wersji decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 321/10/COL;
4.

Zróżnicowane traktowanie wynikające z rozdziału 10-60 ustawy podatkowej stwarza niekorzystną sytuację podatkową dla podatników będących rezydentami, wobec których mają zastosowanie przepisy w zakresie kontrolowanych spółek zagranicznych, która to utrudnia im korzystanie ze swobody przedsiębiorczości, zniechęcając ich do zakładania, nabywania lub posiadania spółki zależnej w państwie EOG, w którym podlega ona niskiemu poziomowi opodatkowania. Stanowi to zatem ograniczenie w wykonywaniu swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 31 i 34 Porozumienia EOG. Jeżeli niekorzystna sytuacja podatkowa wynikająca ze zróżnicowanego traktowania podatników będących rezydentami na mocy rozdziału 10-60 utrudnia beneficjentom inwestowanie funduszy w innym państwie EOG, mimo że nie zamierzają oni wpływać na kontrolę lub zarządzanie przedsiębiorstwem, oraz udział w przepływie kapitału o charakterze osobistym, stanowi to ograniczenie w wykonywaniu swobody przepływu kapitału w rozumieniu art. 40 Porozumienia EOG i załącznika XII do Porozumienia EOG. Ponadto, przepis krajowy stanowiący, że – w przeciwieństwie do udziałowców w porównywalnych podmiotach krajowych – udziałowcy o charakterze osobistym w kontrolowanej spółce zagranicznej w innym państwie EOG nie mogą korzystać z możliwości cofnięcia podwójnego opodatkowania w sensie ekonomicznym, które wynika z norweskich przepisów obowiązujących kontrolowane spółki zagraniczne, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 31 i 34 Porozumienia EOG lub, w zależności od oceny sądu krajowego, swobodnego przepływu kapitału, którego zasadniczo zabrania art. 40 Porozumienia EOG.
1.

Orzeka, że nie dokonując prawidłowego wdrożenia art. 1 ust. 15–18, ust. 19 lit. a), ust. 21, ust. 22 lit. a), ust. 23–28, ust. 36, 37, ust. 39–42 oraz art. 2 pkt 5 i 6 aktu prawnego przywołanego w pkt 14, 16e i 31 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz nie informując Urzędu o treści tych środków, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia EOG.
1)

orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 21ar załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza), dostosowanego do porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 porozumienia;
1)

orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego art. 2 ust. 1 lit. a)–d) oraz art. 2 ust. 2 lit. a)–b) aktu, do którego następuje odniesienie w punkcie 21b załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu;
1)

orzeka, że Islandia, nie dokonując w wyznaczonym terminie prawidłowego wdrożenia art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 13b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;