ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

orzeczenie, że utrzymując w mocy (i) system zezwoleń dotyczący przywozu surowych jaj oraz przetworów z surowych jaj taki jak system określony w art. 10 aktu nr 25/1993 oraz art. 3 lit. e) i art. 4 rozporządzenia (IS) nr 448/2012; (ii) system zezwoleń dotyczący przywozu niepasteryzowanego mleka oraz produktów mlecznych wytwarzanych z mleka niepasteryzowanego oraz dodatkowe wymagania określone w art. 10 aktu nr 25/1993 oraz art. 3 lit. f), art. 4 i 5 rozporządzenia (IS) nr 448/2012, jak również zakaz obrotu importowanymi produktami mlecznymi wytwarzanymi z mleka niepasteryzowanego, określony w art. 7a rozporządzenia (IS) nr 104/2010; oraz (iii) praktykę administracyjną, zgodnie z którą od importerów wymaga się złożenia oświadczenia i uzyskania zgody na przywóz poddanych obróbce produktów mlecznych i jajecznych, taką jak praktyka przyjęta w kontekście stosowania rozporządzenia (IS) nr 448/2012, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu, o którym mowa w rozdziale I pkt 1.1.1 załącznika I do Porozumienia EOG, to znaczy dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, zmienionej oraz dostosowanej do Porozumienia EOG na mocy protokołu 1 do tego porozumienia oraz na mocy zmian sektorowych w załączniku I do tego porozumienia, a w szczególności w art. 5 tej dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 73/23

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2017 r. przez spółkę Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Sprawa E-1/17)

(2017/C 73/13)

Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 11 stycznia 2017 r. przez spółkę Konkurrenten.no AS, reprezentowaną przez Jona Midthjella, adwokata Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, NO-0151 Oslo, Norwegia.

Strona skarżąca występuje do Trybunału EFTA o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 179/15/COL z dnia 7 maja 2015 r.; oraz

2) obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

— Skarżący, spółka Konkurrenten.no AS, jest prywatnym przewoźnikiem prowadzącym działalność na rynku pospiesznych połączeń autobusowych między południowymi i środkowymi regionami Norwegii.

— W dniu 23 marca 2011 r. spółka Konkurrenten złożyła łączną skargę przeciwko Norwegii dotyczącą pomocy państwa i zamówień publicznych, w wyniku której Urząd Nadzoru EFTA otworzył dwa odrębne dochodzenia: jedno dotyczące kwestii związanych z zamówieniami publicznymi (sprawy ESA nr 69548 i 69656), a drugie dotyczące kwestii związanych z pomocą państwa (sprawy ESA nr 69694 i 73321).

— W następstwie dochodzenia dotyczącego zamówień publicznych w dniu 27 czerwca 2012 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał uzasadnioną opinię skierowaną do Norwegii.

— W odniesieniu do części skargi dotyczącej pomocy państwa Urząd Nadzoru EFTA wydał zaskarżoną decyzję (nr 179/15/COL z dnia 7 maja 2015 r.).

— Zgodnie z art. 5 zaskarżonej decyzji, pismem z dnia 7 lipca 2015 r., władze norweskie poinformowały Urząd Nadzoru EFTA, że łączna kwota niezgodnej z prawem pomocy udzielonej spółce Nettbuss (konkurentowi skarżącego) wynosiła 99 453 890 NOK.

— W dniu 7 września 2015 r. upłynął termin określony w art. 4 zaskarżonej decyzji na odzyskanie przez Norwegię niezgodnej z prawem pomocy, jednak odzyskanie to nie miało miejsca.

— Spółka Nettbuss odmówiła zapłaty roszczenia dotyczącego odzyskania, a powstały spór w sprawie odzyskania pomocy sprawił, że władze norweskie w dniu 6 października 2015 r. wystosowały do Urzędu Nadzoru EFTA pismo z wnioskiem o wyjaśnienie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi z dnia 26 października 2015 r. Urząd Nadzoru EFTA wyjaśnił, iż nie zgadza się z interpretacją władz norweskich i stanął po stronie Nettbuss.

— W kolejnym piśmie do Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 listopada 2015 r. władze Norwegii zauważyły, że w wyniku przyjętej przez Urząd interpretacji zaskarżonej decyzji, kwotę roszczenia odzyskania pomocy należałoby znacznie zmniejszyć.

— W dniu 8 września 2016 r. władze okręgu Aust-Agder i Nettbuss zawarły ugodę, zgodnie z którą spółka Nettbuss zgodziła się spłacić kwotę 5 000 000 NOK.
Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 19 listopada 2018 r. w sprawie Fosen-Linjen AS wspierane przez Næringslivets Hovedorganisasjon (NHO) przeciwko AtB AS

(Sprawa E-7/18)

(2019/C 107/05)

W dniu 19 listopada 2018 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek złożony w dniu 19 listopada 2018 r. do Trybunału EFTA przez Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Fosen-Linjen AS wspierane przez Næringslivets Hovedorganisasjon (NHO) przeciwko AtB AS odnośnie do następującego pytania:

Czy art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy w sprawie procedur odwoławczych wymaga, aby każde złamanie zasad dotyczących zamówień publicznych było samo w sobie wystarczające do tego, żeby stanowić podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej w ramach pozytywnego interesu umowy?
—

skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 23 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 21 lutego 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE, o której mowa w pkt 7d, 7f oraz 7k załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),
—

skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 3 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 31 stycznia 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, przywołanej w pkt 1a załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),
—

skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 23 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 21 lutego 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1051 z dnia 1 lipca 2015 r. dotyczącego rozwiązań w zakresie korzystania z funkcjonalności platformy internetowego rozstrzygania sporów, rozwiązań dotyczących elektronicznego formularza skargi i rozwiązań w zakresie współpracy między punktami kontaktowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich, o którym mowa w pkt 7ja załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),
—

skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 23 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 21 lutego 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich), o którym mowa w pkt 7d, 7f oraz 7j załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),
3.

Jeśli zgodnie z odpowiedzią na pytanie 2 ubezpieczający są zobowiązani do wcześniejszego przedstawiania faktur zakładom ubezpieczeniowym znajdującym się w miejscu ich zamieszkania: a) Czy dotyczy to ubezpieczającego, który od kilku lat otrzymuje świadczenia w ramach umowy ubezpieczeniowej, czy też odwołanie się tu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest sprzeczne z zasadą dobrej wiary? b) Czy system ubezpieczeń społecznych podlegający rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego może zgłaszać roszczenia do osoby ubezpieczonej, ponieważ zapewniał ubezpieczenie w stopniu, który przekraczał wymogi rozporządzenia, innymi słowy przewidywał wypłatę świadczeń, do wypłaty których rozporządzenie nie zobowiązuje, czy też jest to sprzeczne z zasadą dobrej wiary? c) Czy, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wypłata świadczeń w ramach ubezpieczenia społecznego bez uprzedniego przedstawienia faktur zakładowi ubezpieczeń społecznych w miejscu zamieszkania upoważnia ubezpieczającego do otrzymania kolejnych świadczeń bez konieczności przedstawienia faktur zakładowi ubezpieczeń społecznych znajdującemu się w tym miejscu zamieszkania?
1.

orzeczenie, że utrzymując w mocy przepisy takie jak sekcja 14-13 akapit pierwszy, drugi i trzeci oraz sekcja 14-14 akapit pierwszy ustawy o powszechnym ubezpieczeniu, które czynią upoważnienie ojca do świadczeń rodzicielskich zależnym od sytuacji matki, podczas gdy świadczenia rodzicielskie matki nie są zależne od sytuacji ojca, Norwegia uchybiła zobowiązaniom ciążących na niej na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) aktu, o którym mowa w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana));
1.

W jaki sposób podmiot zobowiązany do uzyskania odpowiednich informacji zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy 2015/849 musi postępować w przypadku, gdy beneficjent rzeczywisty odmawia udzielenia informacji lub – w zależności od odpowiedzi udzielonych na pytania zawarte w sekcji I – przedstawienia dokumentów bazowych lub nie dostarcza dokładnych i aktualnych informacji: Czy zobowiązany podmiot ma wówczas obowiązek podjęcia na własne ryzyko i na własny koszt kroków prawnych zmierzających do nakłonienia beneficjenta rzeczywistego, aby ten udzielił informacji lub, jeżeli jest to możliwe, użycia podobnego środka prawnego przewidzianego w prawie krajowym, czy też może uznać za wystarczające informacje przekazane mu przez beneficjenta rzeczywistego lub fakt, że ten odmówił ujawnienia informacji? Czy w takim przypadku należy, w razie potrzeby, zastosować odpowiednio art. 3 ust. 6 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy (UE) 2015/849, który odnosi się do „wyczerpania wszystkich możliwych sposobów”, innymi słowy, czy konieczne wyczerpanie wszystkich możliwych sposobów należy rozumieć jako obejmujące podjęcie na własne ryzyko i na własny koszt odpowiednich kroków prawnych?
C 23/9

Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 17 września 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez islandzką komisję odwoławczą ds. zamówień publicznych w sprawie Tak – Malbik ehf. przeciwko islandzkiemu zarządowi dróg i wybrzeży oraz Þróttur ehf.

(Sprawa E-7/19)

(2020/C 23/09)

W dniu 23 września 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 17 września 2019 r., złożony do Trybunału EFTA przez islandzką komisję odwoławczą ds. zamówień publicznych (kærunefnd útboðsmála), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Tak – Malbik ehf. przeciwko islandzkiemu zarządowi dróg i wybrzeży oraz Þróttur ehf. w odniesieniu do następującej kwestii:
3.

Czy art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy interpretować w ten sposób, że nawet w przypadku wprowadzenia przez państwo członkowskie wyjątku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. m) tego rozporządzenia, cały czas określony w art. 4 lit. e) tego rozporządzenia oraz czas spędzony na prowadzeniu pojazdów (w każdym przypadku w odniesieniu do podróży z udziałem specjalistycznych pojazdów do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych) należy zapisywać jako „inną pracę” zgodnie z art. 6 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia? W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy stosować również w przypadku wyłączenia pojazdów, o których mowa, z zakresu stosowania rozporządzenia zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (obecny art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014)?
Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 18 października 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez norweską radę odwoławczą ds. zamówień publicznych w sprawie Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii

(Sprawa E-8/19)

(2020/C 23/10)

W dniu 18 października 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 18 października 2019 r., złożony do Trybunału EFTA przez norweską radę odwoławczą ds. zamówień publicznych (Klagenemnda for offentlige anskaffelser), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii, w odniesieniu do następującej kwestii:

Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych ma zastosowanie do procedur udzielania zamówień publicznych wszczętych przez misję dyplomatyczną państwa EFTA w państwie trzecim (poza EOG)?
C 23/7

Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2019 r. przez Abelię i WTW AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

(Sprawa E-9/19)

(2020/C 23/07)

W dniu 26 listopada 2019 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przez Abelię i WTW AS, reprezentowane przez adwokata Espena Bakkena z Arntzen de Besche Advokatfirma AS, P.O. Box 2734, Solli, 0204 Oslo, Norwegia.

Strony skarżące występują do Trybunału EFTA o:

1. stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 57/19/COL z dnia 10 lipca 2019 r.,

2. obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

— Abelia jest stowarzyszeniem przedsiębiorców i pracodawców w strukturach największej organizacji pracodawców w Norwegii: NHO (Konfederacja Norweskiego Biznesu i Przemysłu).

— WTW AS jest producentem oprogramowania i członkiem stowarzyszenia Abelia. Oferuje innowacyjne rozwiązania techniczne klientom w różnych segmentach branżowych. WTW jest również obecny w sektorze e-zdrowia i jest bezpośrednim konkurentem ogólnodostępnych rozwiązań w zakresie e-zdrowia uwzględnianych przez Urząd Nadzoru EFTA (dalej zwany „Urzędem”) w zaskarżonej decyzji.

— Zaskarżona decyzja dotyczy zgłoszonego finansowania przedsiębiorstwa publicznego mającego za zadanie dostarczenie krajowego rozwiązania w dziedzinie e-zdrowia.

— Rząd norweski nie uznał finansowanych ze środków publicznych działań w dziedzinie e-zdrowia za pomoc państwa, ponieważ nie stanowiły one „działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, ale przedłożył zawiadomienie w celu uzyskania pewności prawnej z dnia 3 maja 2019 r.

— Urząd przyjął zaskarżoną decyzję w dniu 10 lipca 2019 r. w oparciu o art. 4 ust. 2 Porozumienia o nadzorze i Trybunale, stwierdzając, że zgodnie z obecną organizacją norweskiego sektora zdrowia Norsk Helsenett SF i norweski departament e-zdrowia nie dostarczają rozwiązań w zakresie e-zdrowia jako „przedsiębiorstwa”.

— W zaskarżonej decyzji Urząd stwierdził również, że zgłoszone środki nie przyniosły korzyści gospodarczej spółce Norsk Helsenett SF w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

— Skarżący kwestionują fakt, że Urząd przyjął zaskarżoną decyzję w odniesieniu do pomocy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego, naruszając tym samym prawa procesowe skarżących.
3.

Co obejmuje wymóg, by miejsce pobytu obywatela EOG w państwie przyjmującym było rzeczywiste w stopniu umożliwiającym życie rodzinne w tym państwie (ang. genuine such as to enable family life in that State), o którym mowa m.in. w pkt 80 orzeczenia Trybunału EFTA z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie E-28/15 Jabbi; pkt 51 wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie C-456/12 O. i B. w związku z jego pkt 56 i 57 oraz pkt 24 i 26 wyroku tegoż Trybunału z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie C-673/16 Coman, interpretowanych również w świetle przepisu art. 35 dyrektywy, dotyczącego nadużywania praw?
2.

Druga kwestia dotyczy interpretacji terminu „postępowania likwidacyjnego” zawartego w art. 268 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2009/138/WE. Czy ten przepis należy interpretować w ten sposób, że zawarcie układu w odniesieniu do (indywidualnych) roszczeń ubezpieczeniowych jest możliwe również niezależnie od krajowych przepisów proceduralnych mających zastosowanie w odniesieniu do postępowań likwidacyjnych lub wbrew takim przepisom? Jeżeli tak, to jakie wymogi właściwe dla dyrektywy muszą być spełnione, aby taki układ mógł zostać zawarty?
C 197/35

Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 24 stycznia 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein w sprawie dotyczącej D i E

(Sprawa E-2/19)

(2019/C 197/07)

W dniu 29 stycznia 2019 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 24 stycznia 2019 r., złożony do Trybunału EFTA przez Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein (Sąd Administracyjny Księstwa Liechtensteinu) o wydanie, w sprawie dotyczącej D i E, opinii doradczej dotyczącej następującej kwestii:

Czy dyrektywa 2004/38, a zwłaszcza art. 3 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy, a także pkt III zdanie decyzji nr 191/1999 [Wspólnego Komitetu EOG] muszą być interpretowane jako oznaczające, że członek rodziny obywatela państwa członkowskiego UE ma prawo do uzyskania zezwolenia o takim samym okresie obowiązywania jak zezwolenie osoby, od której jest on zależny, nawet jeżeli osoba, od której jest on zależny uzyskała prawo pobytu w Liechtensteinie jedynie na podstawie prawa krajowego, nie zaś na podstawie prawa EOG?
1.

Czy pkt 9 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym należy interpretować jako obejmujący sytuacje, w których przedsiębiorca twierdzi lub stwarza w inny sposób wrażenie, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, podczas gdy w państwie EFTA istnieje przepis prawny, tak jak w ustawie z 2006 r. o igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich w Londynie (ang. The London Olympic Games and Paralympic Games Act 2006), który stanowi, że sprzedaż produktu jest niezgodna z prawem, a przepis ten jest wdrożony w prawie krajowym? a. Czy na tę ocenę ma wpływ fakt, że zakaz obowiązuje w państwie EFTA, w którym produkt będzie stosowany, ale nie w państwie, w którym produkt jest sprzedawany? b. Czy na tę ocenę wpłynie sytuacja, jeżeli po dokonaniu sprzedaży zostanie stwierdzone, że zakaz był sprzeczny w prawem EOG?
2.

Art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE przyznaje prawo do dalszego pobytu dziecku obywatela EOG, które jest zapisane do zatwierdzonej instytucji edukacyjnej, oraz osobie sprawującej władzę rodzicielską (faktyczną opiekę) nad dzieckiem w razie wyjazdu wspominanego obywatela z kraju. Czy dziecko będące jedynie zstępnym małżonka obywatela EOG, któremu — nawiązując do tego obywatela — przyznano prawo pobytu, może również wywodzić takie prawo z samej dyrektywy lub w świetle porozumienia EOG? Czy dotyczy to również sytuacji, w której obywatel EOG przed wyjazdem z kraju wystąpił o rozwód z rodzicem takiego dziecka?
4.

Czy określone w art. 26 dyrektywy wykonawczej 2006/73/WE warunki dotyczące ujawnienia korzyści w formie skrótowej — a mianowicie, że przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązuje się do ujawnienia dalszych szczegółów na życzenie klienta i że przestrzega tego zobowiązania — są spełnione, jeżeli w odniesieniu do dokonanych już transakcji przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązuje się jedynie do ujawnienia klientowi dalszych szczegółów dotyczących dwunastu miesięcy poprzedzających wyrażenie przez niego życzenia?
(4)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ograniczenie to może być uzasadnione na tym, że: — przebywanie w państwie właściwym stanowi dla osoby bezrobotnej większą zachętę do poszukiwania zatrudnienia i zapewnia lepsze możliwości jego znalezienia? — przebywanie w państwie właściwym gwarantuje, że osoba bezrobotna pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia, tak by były one w stanie monitorować, czy dana osoba spełnia wymogi dotyczące zasiłku dla bezrobotnych? — przebywanie osoby bezrobotnej w państwie właściwym daje służbom zatrudnienia lepsze możliwości ocenienia, czy osoba bezrobotna ma zapewnioną odpowiednią obsługę? — wymóg dotyczący miejsca przebywania zapewnia równowagę ekonomiczną systemu zabezpieczenia społecznego?
—

W dniu 29 czerwca 2020 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję, w której stwierdził, że Telenor naruszył art. 54 Porozumienia EOG, stosując nieuczciwe taryfy, które nie pozwalają równie skutecznym konkurentom, korzystającym z hurtowych usług dostępu do sieci i rozpoczynania połączeń w publicznej sieci telefonii ruchomej spółki Telenor w Norwegii, na osiągnięcie takiej rentowności z samodzielnych usług szerokopasmowych w sieci ruchomej co usługi oferowane przez Telenor Norge AS klientom indywidualnym w Norwegii bez ponoszenia straty. Nieuczciwe taryfy obejmowały hurtowe taryfy dla krajowych operatorów roamingu stosowane przez Telenor wobec przedsiębiorstwa Network Norway (NwN) w okresie od 1 sierpnia 2008 r. do 31 sierpnia 2010 r., hurtowe taryfy dla wirtualnych operatorów sieci ruchomej stosowane przez Telenor wobec przedsiębiorstwa Ventelo w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 listopada 2010 r. oraz hurtowe taryfy stosowane wobec dostawców usług w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2012 r.
3.

W przypadku gdy powyższe dyrektywy, co do zasady, mają w niniejszej sprawie zastosowanie: czy jest to zgodne ze swobodą przedsiębiorczości, o której mowa w art. 31 i kolejnych, i ponadto, czy należy to uważać za proporcjonalne, jeśli komercyjny obrót produktami leczniczymi tego typu dokonywany z państwa EOG stanowiącego kraj rezydencji osoby fizycznej lub prawnej lub między państwem EOG a państwem trzecim, gdy przedmiotowe produkty lecznicze nie mają kontaktu z terytorium państwa stanowiącego kraj rezydencji, podlega ustawowemu obowiązkowi uzyskania zezwolenia, niedopełnienie którego może podlegać karze pozbawienia wolności do 6 miesięcy?