ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2011/88/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zmiany dyrektywy 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.
2.

Wprowadzenie przepisów, zgodnie z którymi od importera surowych produktów mięsnych wymaga się, by przed ich przywozem złożył on wniosek o specjalne zezwolenie oraz przedstawił świadectwo potwierdzające, że były one przechowywane w postaci zamrożonej przez pewien okres przed odprawą celną, nie jest zgodne z przepisami dyrektywy 89/662/EWG.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 186/12

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 31 października 2017 r.

w sprawie E-16/16

Fosen-Linjen AS przeciwko AtB AS

(Zamówienia publiczne – Dyrektywa Rady 89/665/EWG – Dyrektywa Rady 2004/18/WE – Powództwo o odszkodowanie – Wina – Waga naruszenia – Ciężar dowodu – Weryfikacja złożonej oferty – Zasady skuteczności, równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności)

(2018/C 186/06)

W sprawie E-16/16 Fosen-Linjen AS przeciwko AtB AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez sąd apelacyjny Frostating (Frostating lagmannsrett) dotyczący wykładni dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w szczególności jej art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 lit. c); Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Benedikt Bogason (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 31 października 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Przyznanie odszkodowania zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG nie zależy od tego, czy naruszenie przepisów dotyczących zamówień publicznych było zawinione i stanowiło zachowanie wyraźnie odbiegające od uzasadnionego sposobu postępowania, czy opierało się na istotnym błędzie, czy też można je przypisać istnieniu istotnego, rażącego lub oczywistego błędu. Zwykłe naruszenie przepisów dotyczących zamówień publicznych samo w sobie jest wystarczającą podstawą powstania odpowiedzialności odszkodowawczej instytucji zamawiającej, z której wynika obowiązek wypłacenia pokrzywdzonemu odszkodowania za poniesioną szkodę, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG, pod warunkiem że pozostałe warunki do przyznania odszkodowania, w tym w szczególności warunek istnienia związku przyczynowego, zostały spełnione.

2. Dyrektywa 89/665/EWG nie stoi w sprzeczności z wymogiem, zgodnie z którym przyznanie odszkodowania jest uzależnione od tego, czy pokrzywdzony oferent dostarcza jasnych, to znaczy, wysoce uprawdopodobniających fakty dowodów, wskazujących, że zamówienie powinno zostać mu udzielone, gdyby instytucja zamawiająca nie popełniła błędu, o ile zasady równoważności i skuteczności są przestrzegane.

3. Dyrektywa 89/665/EWG nie stoi w sprzeczności z prawem krajowym, które zwalnia instytucję zamawiającą od odpowiedzialności odszkodowawczej w ramach pozytywnego interesu umowy, jeżeli postępowanie przetargowe zostało unieważnione zgodnie z przepisami EOG dotyczącymi zamówień publicznych ze względu na błąd instytucji zamawiającej, nawet jeśli błąd nie został podniesiony w postępowaniu przetargowym i jest to błąd różny od błędu podniesionego przez powoda. Ciężar udowodnienia takiego błędu spoczywa na instytucji zamawiającej. Powinna ona uzasadnić swoją decyzję o unieważnieniu postępowania przetargowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 16/4

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 13 września 2017 r.

w sprawie E-15/16

Yara International ASA przeciwko rządowi Norwegii

(Swoboda przedsiębiorczości – art. 31 i 34 EOG – Konieczność – Krajowe przepisy dotyczące transferu wewnątrzgrupowego – Zrównoważony podział kompetencji podatkowych – Wyjątek od straty finansowej – Ryzyko unikania opodatkowania – Całkowicie sztuczna konstrukcja – Zakaz nadużywania prawa)

(2018/C 16/04)

W sprawie E-15/16 Yara International ASA przeciwko rządowi Norwegii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący interpretacji art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w kontekście przepisów prawa krajowego dotyczących transferu wewnątrzgrupowego, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Ása Ólafsdóttir (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 13 września 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Artykuły 31 i 34 EOG nie wykluczają stosowania przepisów prawa krajowego dotyczących transferu wewnątrzgrupowego – takich, jak przepisy norweskiej ustawy podatkowej, na mocy której transfer taki obniża dochód podlegający opodatkowaniu w przypadku jednostki przekazującej, a jest za to wliczony do dochodu podlegającego opodatkowaniu w przypadku beneficjenta niezależnie od tego, czy dla celów podatkowych beneficjent ponosi straty, czy osiąga zyski – nakładających warunek, aby zarówno jednostka przekazująca, jak i beneficjent podlegali obowiązkowi podatkowemu w danym państwie EOG. Warunkiem prawa EOG jest to, że przepisy prawa krajowego muszą służyć zgodnemu z prawem celowi, takiemu jak konieczność zapewnienia zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych między państwa członkowskie EOG albo zapobiec tworzeniu całkowicie sztucznych konstrukcji zmierzających do unikania opodatkowania. Wymogi prawa krajowego wykraczają jednak poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów w przypadkach, gdy strata poniesiona przez zagraniczną jednostkę zależną jest ostateczna.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 1/8

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 20 lipca 2017 r.

w sprawie E-11/16

Mobil Betriebskrankenkasse przeciwko Tryg Forsikring, wspieranemu przez norweski Urząd ubezpieczycieli pojazdów mechanicznych (Trafikkforsikringsforeningen)

(Artykuł 93 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Prawa instytucji odpowiedzialnych za świadczenie w stosunku do osób trzecich, ponoszących odpowiedzialność – Roszczenia posiadane bezpośrednio i na skutek wstąpienia w prawa)

(2018/C 1/10)

W sprawie E-11/16 Mobil Betriebskrankenkasse przeciwko Tryg Forsikring, wspieranemu przez norweski Urząd ubezpieczycieli pojazdów mechanicznych (Trafikkforsikringsforeningen) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) dotyczący wykładni art. 85 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Benedikt Bogason (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 20 lipca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. W przypadku gdy dana instytucja odpowiedzialna za świadczenie na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa posiada roszczenie bezpośrednio lub na skutek wstąpienia w prawa wobec osoby trzeciej odpowiedzialnej za poniesioną szkodę w innym państwie EOG, art. 93 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 wymaga, aby inne państwa EOG uznały takie prawa, jak przewidziano w przepisach państwa EOG, którym ta instytucja podlega.

2. Roszczenie posiadane bezpośrednio lub na skutek wstąpienia w prawa nie może jednak wychodzić poza roszczenia poszkodowanej osoby wobec osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa EOG, w którym nastąpiła szkoda, w tym także obowiązującymi przepisami prawa prywatnego międzynarodowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 1/7

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 14 lipca 2017 r.

w sprawie E-9/16

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

(Rozporządzenie REACH (WE) nr 1907/2006 – Substancje chemiczne – Kwas perfluorooktanowy (PFOA) – Swobodny przepływ – Procedura wprowadzania ograniczeń – Podstawa prawna)

(2018/C 1/09)

W sprawie E-9/16, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – WNIOSEK o stwierdzenie, że Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego przywołanego w rozdziale XV pkt 12zc załącznika II do Porozumienia Europejskiego Obszaru Gospodarczego (rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)), dostosowanego protokołem 1 do tego porozumienia, lub zobowiązaniom wynikającym z Porozumienia, utrzymując w mocy przepis krajowy, taki jak sekcja 2 pkt 32 norweskiego rozporządzenia w sprawie produktów, który zakazuje wytwarzania, przywozu, wywozu i sprzedaży produktów konsumenckich zawierających w określonym stężeniu kwas perfluorooktanowy. Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen oraz Ása Ólafsdóttir (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 14 lipca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Oddala skargę.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1c załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/127/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.
1.

Orzeka, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w rozdziale XV pkt 12zzq w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG.
4.

Przepisy dotyczące udzielania zezwoleń, jakie zostały opisane w pytaniach 1 i 2, wydają się niewłaściwe do osiągnięcia uzasadnionego zamierzonego celu wyodrębnionego przez sąd. Praktyka administracyjna, jaka została opisana w pytaniu 3, wydaje się właściwa do osiągnięcia tego celu w takim zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do wniosków o zezwolenie na prowadzenie działalności jako bank lub zakład ubezpieczeń, a nie do nabycia następczego po udzieleniu zezwolenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 224/17

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 31 marca 2017 r.

w sprawie E-14/16

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

(Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 95/50/WE w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych)

(2017/C 224/08)

W sprawie E-14/16 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 17d załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, ze względu na niezastosowanie się do art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1–5, art. 5, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 wspomnianego aktu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson wydał w dniu 31 marca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 17d załącznika XIII do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, nie wdrażając w przewidzianym terminie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1–5, art. 5 oraz art. 9 ust. 1 tego aktu.

2. Oddala skargę dotyczącą braku wdrożenia art. 6 ust. 1 tego aktu.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale II pkt 17h załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, nie wprowadzając w przewidzianym terminie kontroli drogowych wymaganych w art. 3 ust. 1 wspomnianego aktu.
6.

Art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/95/WE należy rozumieć w ten sposób, iż oznacza on, że jeżeli oznaczenie ma charakter opisowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c), to w sposób oczywisty nie posiada ono charakteru odróżniającego zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b). Jeżeli organ odsyłający stwierdzi, że dane oznaczenie nie ma charakteru opisowego, może dokonać oceny jego charakteru odróżniającego do celów art. 3 ust. 1 lit. b) w związku z towarami i usługami, których dotyczy ten znak towarowy, oraz z przypuszczalnymi oczekiwaniami przeciętnego konsumenta danego rodzaju towarów lub usług, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny.
1.

Orzeka, że Islandia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 6a oraz 6e załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (to znaczy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 13 przywołanego aktu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 189/49

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 16 listopada 2016 r.

w sprawie E-4/16

Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

(Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom – Art. 33 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału)

(2017/C 189/13)

W sprawie E-4/16, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – WNIOSEK o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie podejmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie E-13/13 ESA przeciwko Norwegii, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 16 listopada 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

Trybunał niniejszym:

1. Orzeka, że Królestwo Norwegii, nie podejmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie E-13/13 ESA przeciwko Norwegii, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.
5.

Jako że składanie wspólnych ofert wiąże się z ustalaniem cen, co jest jednoznacznie zabronione na mocy art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG, uwzględnienie kontekstu gospodarczego i prawnego może się ograniczać do tego, co jest ściśle niezbędne do ustalenia istnienia ograniczenia konkurencji ze względu na cel. Ocena taka musi jednak uwzględniać, choćby w skrócony sposób, czy strony porozumienia są faktycznymi czy potencjalnymi konkurentami i czy wspólne ustalanie ceny oferowanej instytucji zamawiającej jest ograniczeniem dodatkowym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 133/4

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 15 grudnia 2016 r.

in sprawie E-1/16

Synnøve Finden AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Rolnictwa i Wyżywienia

(Zakres przedmiotowy Porozumienia EOG – Produkty mleczne – Pomoc państwa – Zasoby państwowe – Wpływ na wymianę handlową i zakłócenie konkurencji – Swoboda przedsiębiorczości)

(2017/C 133/04)

W sprawie E-1/16 Synnøve Finden AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Rolnictwa i Wyżywienia – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) dotyczący wykładni Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 31 i 61, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 15 grudnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1. Artykuł 61 Porozumienia EOG należy interpretować w ten sposób, że przewidziany krajowymi przepisami mechanizm, w ramach którego z tytułu dystrybucji określonych produktów, z których kilka podlega Porozumieniu EOG, przedsiębiorstwo otrzymuje 0,50 NOK za litr w przypadku ilości nieprzekraczającej 100 milionów litrów, stanowi środek pomocy państwa, pod warunkiem że sąd odsyłający, po uwzględnieniu wszystkich przedstawionych mu faktów oraz wytycznych przekazanych przez Trybunał, stwierdza, że interwencja może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami EOG, przysparza selektywnej korzyści beneficjentowi oraz zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem. Takie stwierdzenie sformułowane przez sąd odsyłający powoduje, że program podlega wymogowi zgłoszenia określonemu w części I art. 1 ust. 3 protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.

2. W przypadku gdy program pomocy państwa jest nierozerwalnie związany z określonymi produktami niewyłączonymi spoza zakresu Porozumienia EOG, środek jako całość musi zostać zgłoszony do Urzędu Nadzoru EFTA.
C 378/6

Postanowienie Trybunału

z dnia 26 lipca 2019 r.

w sprawie E-1/17 COSTS

Nettbuss AS przeciwko Konkurrenten.no AS

(Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)

(2019/C 378/05)

W sprawie E-1/17 COSTS Nettbuss AS przeciwko Konkurrenten.no AS – WNIOSEK o ustalenie kosztów przyznanych przez Trybunał spółce Nettbuss AS na mocy orzeczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie E-1/17 Konkurrenten.no przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA [2017] Ct. Rep. 989, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca) oraz Bernd Hammermann (sędzia) i Ola Mestad (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 26 lipca 2019 r. orzeczenie zawierające sentencję następującej treści:

1. Koszty płatne przez Konkurrenten.no AS na rzecz spółki Nettbuss AS określa się na 351 738 NOK.
3.

System uprzedniej kontroli i wydawania zgody na zawarcie indywidualnych umów sponsorskich oraz konkretnego przypadku odrzucenia wniosku w ramach tego systemu są zgodne z prawem, pod warunkiem że system i odmowa służą zgodnemu z prawem celowi, uzasadnionemu nadrzędnymi względami interesu publicznego, a także pod warunkiem że nadają się do osiągnięcia tego celu i nie wykraczają poza to co jest konieczne do jego osiągnięcia. W tej ocenie systemu i konkretnego przypadku odmowy nie można rozpatrywać oddzielnie, ale w świetle ogólnych możliwości podjęcia indywidualnej działalności marketingowej przez sportowców lub sportowca.
WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 17 września 2018 r.

w sprawie E-10/17

Nye Kystlink AS przeciwko Color Group AS oraz Color Line AS

(Art. 53 Porozumienia EOG – Art. 54 Porozumienia EOG – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Krajowe przepisy dotyczące terminu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych)

(2018/C 459/16)

W sprawie E-10/17, Nye Kystlink AS przeciwko Color Group AS i Color Line AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Apelacyjny w Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący wykładni zasad równoważności i skuteczności w kontekście przepisów krajowych dotyczących terminu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych, w sprawach w których nałożono grzywny na podstawie art. 53 i art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym; Trybunał w składzie Páll Hreinsson, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen oraz Bernd Hammermann, sędziowie, wydał wyrok w dniu 17 września 2018 r., zawierający sentencję następującej treści:

1. Zgodnie z zasadą równoważności krajowe przepisy dotyczące przedawnienia określające odrębny jednoroczny termin przedawnienia dla roszczeń odszkodowawczych wynikających z czynu karalnego, stwierdzonego w prawomocnym wyroku skazującym, należy stosować odpowiednio w przypadku roszczenia odszkodowawczego z tytułu naruszenia art. 53 i art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ustalonego w ostatecznej decyzji wydanej przez Urząd Nadzoru EFTA nakładającej grzywnę, w zakresie w jakim czyny te mają podobny cel, tryb i podstawowe cechy charakterystyczne.
1.

Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 30, 31bb, 31d, 31eb i 31i załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010), dostosowanego do Porozumienia przez protokół 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbe załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/514 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie informacji, które mają być przekazywane przez właściwe organy Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 67 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbb załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 447/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę obowiązującą ZAFI, które wyrażają zgodę na objęcie ich przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.
1.

Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bba załącznika IX do Porozumienia EOG (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia.