Sygn. akt II CSK 465/15  
  
POSTANOWIENIE  
  
Dnia 7 kwietnia 2016 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)  
SSN Antoni Górski  
SSN Karol Weitz (sprawozdawca)  
Protokolant Anna Banasiuk  
  
w sprawie z powództwa H . K. 
przeciwko B . H. w W., Republika  
Federalna Niemiec  
o zapłatę,  
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2016 r.,  
skargi kasacyjnej powoda  
od postanowienia Sądu Apelacyjnego  
z dnia 8 maja 2015 r .,  
  
oddala skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz 
pozwanej kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem 
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.   
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2 
 
UZASADNIENIE  
 
 Pozwem z dnia 16 maja 2014 r. powód H . K., prowadzący działalność 
gospodarczą  pod nazwą Fabryka mebli „P .” w Ł ., wniósł o zasądzenie od pozwanej 
B. H. z siedzibą w   W. (Niemcy) (dalej: „B .”) kwoty 74  427,05 Euro, wraz z 
ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia wezwania do zapłaty w dniu 31 marca 
2014 r. do   dnia zapłaty , powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 
kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (jedn. tekst: Dz. U. z 2003 r., 
Nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej „u.z.n.k.”) w zw. z art. 102 Traktatu o 
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2).  
 Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Ł . odrzucił 
powództwo.  
 Ustalono, że w dniu 19 marca 2010 r. powód zawarł ze spółką X . z  siedzibą 
w W. (Austria) oraz jednostkami powiązanymi z koncernem X . , w tym  B., umowę 
regulującą warunki dostawy przez niego mebli oraz płatności na jego rzecz z tego 
tytułu (dalej: „Umowa”). W pkt 27 Umowy strony postanowiły, że „sądem właściwym 
dla obu stron jest wyłącznie W.”. W dniu 27   stycznia 2012 r. ten same strony  
zawarły „Porozumienie o warunkach” (dalej: „Porozumienie”) zawierające 
uzgodnienie o dodatkowym wynagrodzeniu, w   wysokości, odpowiednio, 2% od 
wartości obrotu od 1 stycznia 2012 r., i 3% od wartości obrotu od 1 stycznia 2013 r., 
określonego jako „bonus s zefa”. B . potrącała „bonus szefa” z kwot, które należne 
były powodowi na podstawie Umowy za dostarczone meble. W latach 2012 -2013 
kwota potrąceń z tego tytułu wyniosła 74  427,05 Euro.  
 Dochodząc wskazanej kwoty powód powołał się na to, że działanie B . było 
czynem nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k., tj. 
czynem polegającym na pobieraniu innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie 
towaru do sprzedaży. Argumentował, że postanowienia Porozumienia odnoszące 
się do bonusu szefa  były niedozwolone i w związku z tym nieważne, wobec czego 
dokonane na ich podstawie potrącenia kwot z należności powoda za dostarczone 
meble były prawnie nieskuteczne. Powód zakwalifikował swe roszczenie z tego 
tytułu jako żądanie naprawienia szkody mając e oparcie w art. 18 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. 
Uznał bowiem, że dochodzi żądanej kwoty tytułem odszkodowania.  
3 
 
 Sąd Okręgowy uznał, że w świetle art. 3 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia Rady 
(WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawan ia 
orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych  (Dz. 
Urz. WE z 2001 r., L 12, s. 1 ze zm.; polskie wydanie specjalne Dz. Urz. UE 
rozdział 19, t. 4, s. 42 ze zm.; dalej: „rozporządzenie nr 44/2001”) oraz art. 25 
rozporządzenia Pa rlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 
12  grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń oraz ich 
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) (Dz. Urz. 
UE z 2012 r., L 351, s. 1; dalej: „rozporządzenie  nr 1215/2012) sądy polskie nie 
mają jurysdykcji krajowej w sprawie. Wskazał, że zawarta w pkt 27 Umowy klauzula 
wskazuje na właściwość sądu w Austrii (w W .). Została ona sformułowana 
w  sposób ogólny, bez żadnych ograniczeń co do typu roszczenia albo jego  
podstawy prawnej, w związku z czym obejmuje wszelkie roszczenia związane 
z    zawarciem i wykonywaniem Umowy przez strony, zarówno te wynikłe 
z   odpowiedzialności kontraktowej, jak również roszczenia o charakterze 
odszkodowawczym. Taką właśnie deliktową podstawę ma roszczenie podniesione 
w pozwie jako roszczenie odszkodowawcze związane z zarzucanym przez powoda 
stronie pozwanej czynem nieuczciwej konkurencji. Porozumienie, będące 
bezpośrednią podstawą tego roszczenia, stanowi w istocie tylko zmianę Umowy.  
Brak w treści Porozumienia osobnej klauzuli jurysdykcyjnej nie oznacza, że 
klauzula zawarta w Umowie nie obejmuje sporów związanych z Porozumieniem. 
Są  one bowiem sporami związanymi z Umową jedynie uzupełnioną o kwestie 
objęte tym Porozumieniem.  
 Sąd Okr ęgowy stwierdził, że wobec faktu, iż pozwany podniósł zarzut braku 
jurysdykcji krajowej przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, uzasadnione 
było odrzucenie powództwa na podstawie art. 1099 § 1 k.p.c.   
 Powód wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 8 maja 2015 r. Zarzucił 
w  nim naruszenie art. 1099 § 1 k.p.c. w zw. z art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 
oraz art. 25 rozporządzenia nr 1215/2012, art. 233 k.p.c., art. 5 pkt 3 
rozporządzenia nr 44/2001 i art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 oraz art. 65 
§  1 i 2 k.c.  
4 
 
 Sąd Apelacyjny, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że powołane w   nim 
zarzuty dotyczą tego, czy klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy jest 
skuteczna, a także tego, jakie kategorie spraw obejmuje ta klauzula oraz czy ma 
zastosowan ie do Porozumienia.  
 Dokonując wykładni klauzuli jurysdykcyjnej zawartej w pkt 27 Umowy Sąd 
uznał, że ma ona charakter o gólny, wobec czego obejmuje ogół  relacji pomiędzy 
stronami Umowy. Nie ma żadnych uregulowań prawnych zakazujących tego 
rodzaju klauzul. Gdyby strony chciały określone spory wyłączyć spod działania tej 
klauzuli, wtedy wyraźnie by o tym postanowiły. Założenie o szerokim zakresie 
przedmiotowym klauzuli zawartej w pkt 27 Umowy pozwala na uniknięcie dualizmu, 
który polegałby na tym, że w jednyc h sprawach (na tle Umowy) właściwy byłby sąd 
austriacki, a w innych – sąd polski.  
 Rozpatrując kwestię, czy klauzula zawarta w pkt 27 Umowy odnosi się także 
do Porozumienia, Sąd Apelacyjny przyjął, że właściwe są tu reguły wykładni, które 
wynikają z art. 6 5 § 1 i 2 k.c. Uznał, że chociaż strony nie określiły Porozumienia 
mianem aneksu do Umowy, to jednak całokształt relacji handlowych między nimi 
wskazuje na to, że właśnie taką funkcję pełni Porozumienie i w żadnym wypadku 
nie może być uznany za odrębną umo wę. Nie zawiera żadnych istotnych 
składników rodzajowych umowy, które pozwalałyby je uznać za samoistną umowę 
handlową. W treści Porozumienia zawarto zwrot „dodatkowo do każdorazowo 
obowiązujących warunków formowych i warunków związku przedsiębiorstw”, któ ry 
w jednoznaczny sposób nawiązuje do Umowy. Ponadto, treść Porozumienia ma 
sens prawny tylko w powiązaniu z Umową. Jeśli zaś jedynym stosunkiem prawnym, 
do którego odnosi się Porozumienie, jest Umowa, to tym samym stosuje się do 
niego wszelkie regulacje U mowy, w tym klauzulę jurysdykcyjną.  
 Sąd Apelacyjny, podkreślając ogólny charakter klauzuli zawartej w pkt 27 
Umowy, pozwalający na objęcie jej zakresem także roszczeń odszkodowawczych, 
oraz związek Porozumienia z Umową, przyjął, że obejmuje ona powództwo powoda. 
Dochodzone przezeń roszczenie jest związane z wykonywaniem Umowy, a zatem 
zastosowanie do niego ma zawarta w niej klauzula jurysdykcyjna. Pogląd ten 
wsparł odwołaniem do zasady autonomicznej wykładni regulacji rozporządzenia 
nr  44/2001, a także do  wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: 
5 
 
„Trybunał”) z dnia 13 marca 2014 r., C -548/12, w sprawie Marc Brogsitter 
p.  Fabrication de Montres Normandes EURL i Karsten Fräßdorf  (www.eur -
lex.europa.eu ). W świetle tego wyroku powództwo dotyczące odpowiedzialności 
cywilnej, mające w prawie krajowym charakter deliktowy, należy uznać za 
wchodzące w zakres pojęcia „umowa lub roszczenia wynikające z umowy” 
w  rozumieniu art. 5 pkt 1 rozp orządzenia nr 44/2001, jeżeli zarzucane zachowanie 
można uznać za uchybienie zobowiązaniom umownym w kształcie możliwym do 
określenia z uwzględnieniem przedmiotu umowy.  
    Odrzucając zarzut naruszenia art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001, oparty 
na zało żeniu, że przedmiotowa sprawa ma jednak charakter deliktowy, Sąd 
wskazał, powołując się na judykaturę Trybunału, że powód dochodzi od pozwanego 
zapłaty w związku z czynem nieuczciwej konkurencji, który miał polegać na 
utrudnieniu dostępu do rynku niemiecki ego przez nałożenie obowiązku uiszczania 
bonusu szefa. W tych okolicznościach miejsce powstania szkody pierwotnej, którą 
miał ponieść powód, jest Austria, gdzie zawarto Porozumienie, względnie Niemcy, 
w których bonus ten był pobierany przez pozwanego. Na p odstawie art. 5 pkt 3 
rozporządzenia nr 44/2001 sprawa podlegałaby rozpoznaniu przez sąd austriacki 
albo niemiecki, jeśli uznałoby się, że nie ma w niej zastosowania klauzula 
prorogacyjna zamieszczona w pkt 27 Umowy.  
 Z tych względów postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny 
oddalił zażalenie powoda.  
 Powód zaskarżył to postanowienie skargą kasacyjną w całości. Zarzucił 
w  ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) naruszenie art. 
65 § 1 i 2 k.c., natomiast w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2 
k.p.c.) naruszenie art. 1099 § 1 k.p.c. w zw. z art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 i 
art. 25 rozporządzenia nr 1215/2012, art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 
(odpowiednio art. 25 rozporządzenia nr 1215/2012) oraz art. 5 ust. 3 
rozporządzenia nr 44/2001 (odpowiednio art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012). 
Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości 
i  orzeczenie co istoty sprawy przez oddalenie wniosku o odrzuceniu pozwu, bądź 
o  uchyle nie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi 
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie również 
6 
 
postanowienia Sądu Okręgowego w Ł . z dnia 11 lutego 2015 r. i   przekazanie 
sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznan ia. 
 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się wokół kilku kwestii. 
Po pierwsze, zdaniem powoda klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy jest 
nieskuteczna (nieważna), gdyż nie spełnia wymagań wynikaj ących z art. 23 ust. 1 
rozporządzenia nr 44/2001 względnie art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 
dotyczących określenia stosunku prawnego, z którego wynikać mogą spory objęte 
tą klauzulą. Po drugie, powód uważa, że klauzula zawarta w pkt 27 Umowy nie 
dotyczy Porozumienia. Po trzecie, według powoda przedmiotowa klauzula nie 
obejmuje takiego roszczenia o charakterze deliktowym, jak podniesione przezeń 
roszczenie o odszkodowanie (art. 18 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k.) za szkodę wynikłą 
z  czynu nieuczciwej konkur encji polegającego na pobieraniu innych niż marża 
handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży (art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k.).  
Powództwo przed Sądem Okręgowym w Ł . zostało wniesione przed dniem 
10 stycznia 2015 r. W świetle art. 66 ust. 1 rozporządzeni a nr 1215/2012 w sprawie 
nie mają zatem zastosowania przepisy rozporządzenia nr 1215/2012. Miarodajne 
są w związku z tym przepisy rozporządzenia nr 44/2001.  
 Ocena klauzuli jurysdykcyjnej zamieszczonej w pkt 27 Umowy na podstawie 
art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 jest uzasadniona tym, że spełnione są – poza 
przynależnością sprawy do przedmiotowego zakresu zastosowania rozporządzenia 
nr 44/2001 – przesłanki stosowania tego przepisu w postaci warunku, aby co 
najmniej jedna ze stron miała miejsce zamieszkania (siedzibę) w państwie 
członkowskim (obie strony pochodzą z państw członkowskich – powód ma miejsce 
zamieszkania w Polsce, a pozwana siedzibę w Niemczech), i warunku, aby strony 
uzgodniły właściwość sądów lub sądu państwa członkowskiego (sądem, który 
uzgodn iły strony, jest sąd w Austrii). Ponadto, należy przyjąć, że w świetle art. 23 
ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 skutki w zakresie jurysdykcji krajowej wywołuje 
zarówno klauzula wskazująca jako właściwe ogólnie sądy danego państwa 
członkowskiego, jak równie ż klauzula wskazująca – tak, jak klauzula zawarta w pkt 
27 Umowy – jako właściwy sąd w określonej miejscowości państwa członkowskiego. 
7 
 
W tym drugim wypadku klauzula reguluje jednocześnie właściwość miejscową sądu 
i jurysdykcję krajową.  
 Przepis art. 23 ust . 1 rozporządzenia nr 44/2001 wymaga, aby umowa 
jurysdykcyjna określała konkretny spór wynikły albo spór przyszły mogący wyniknąć 
z określonego stosunku prawnego. Warunek ten jest spełniony, jeśli można 
dokonać wykładni takiej umowy w ten sposób, że obejmu je ona spory ze 
skonkretyzowanego stosunku prawnego (por. wyrok Trybunału z dnia 10 marca 
1992 r., C -214/89, w sprawie Powell Duffryn plc p. Wolfgang Petereit , www.eur -
lex.europa.eu ). Klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy  w swej treści 
wprost nie stanowi wprawdzie, jaki jest jej zakres przedmiotowy, jednak przy 
uwzględnieniu faktu zamieszczenia jej w tekście Umowy oraz tego, że zawarta 
także w pkt 27 Umowy klauzula wskazująca na właściwość prawa austr iackiego 
w  swej treści wprost odnosi się do stosunku umownego stron wynikającego 
z  Umowy, nie budzi wątpliwości, że stosunkiem prawnym, do którego odnosi się 
klauzula jurysdykcyjna, jest stosunek prawny kreowany Umową. W rezultacie 
należy przyjąć, że kla uzula jurysdykcyjna, o której mowa, odnosi się do sporów 
pomiędzy stronami Umowy na tle stosunku prawnego, którego źródłem jest Umowa, 
obejmując całokształt tych sporów.  
 Zdaniem powoda Porozumienie jest odrębnym od Umowy uzgodnieniem 
stron i klauzula jury sdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy nie odnosi się do 
Porozumienia. Treść Porozumienia wyraźnie jednak wskazuje na to, że zawiera 
ono uzgodnienia, które uzupełniają stosunek prawny łączący strony i wynikający 
z  Umowy. Przesądza o tym fakt, że na mocy Porozum ienia B . uzyskało 
uprawnienie do dodatkowego wynagrodzenia w postaci bonusu szefa, którego 
wysokość określona została stawką procentową, obliczaną od wartości obrotu. 
W  czasie zawierania Porozumienia strony łączyła jedynie Umowa, określająca ich 
prawa i o bowiązki w zakresie dostarczania mebli (powód) i zapłaty za nie (B .), w 
związku z czym nie może ulegać żadnej wątpliwości, że Porozumienie – kreując 
przedmiotowe uprawnienie dla B . – było jedynie uzupełnieniem Umowy. Formalny 
brak odwołania do Umowy w jego  treści nie ma tu znaczenia. Co więcej, tezę, że 
Porozumienie stanowi uzupełnienie Umowy, potwierdza stanowisko powoda, który 
w pozwie wskazywał na to, że bonus szefa był jedną z kilku opłat, którymi B . 
8 
 
obciążał powoda w toku wykonywania Umowy, a także, że  zawarcie Porozumienia 
było warunkiem kontynuowania współpracy między stronami. Przyjęcie, że 
Porozumienie było uzupełnieniem Umowy, przesądza wprost, że do Porozumienia i 
sporów na jego tle ma zastosowanie klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 
Umowy. Śc iśle rzecz biorąc, to objęcie tą klauzulą Porozumienia jest następstwem 
tego, że Umowa kreowała między stronami stosunek prawny, który został 
uzupełniony Porozumieniem. Skoro klauzula jurysdykcyjna – jak wskazano – ma za 
przedmiot spory na tle stosunku pra wnego wynikającego z Umowy, to z   istoty 
rzeczy, w braku odmiennego zastrzeżenia w Porozumieniu, rozciąga się na spory 
na tle tego stosunku prawnego (także) po jego zmianach wynikających 
z  Porozumienia.  
 Przechodząc do kwestii, czy klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy 
obejmuje roszczenia powoda przeciwko B . o odszkodowanie za szkodę wynikłą z 
czynu nieuczciwej konkurencji w postaci pobrania – w myśl Porozumienia – bonusu 
szefa, wskazać należy, że jest to zagadnienie wykładni przedmiotowej klauzuli , 
które należy do sądu krajowego (por. wyroki Trybunału z dnia 10 marca 1992 r., C -
214/89, w sprawie Powell Duffryn plc p. Wolfgang Petereit , i z dnia 3 lipca 1997 r., 
C-269/95, w sprawie Francesco Benincasa p. Dentalkit Srt , www.eur -lex.europa.eu ). 
 Wychodząc z założenia, że klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy 
obejmuje spory między stronami na tle stosunku prawnego w kształcie wynikającym 
z Umowy i Porozumienia, trzeba zauważyć, że powód wywodzi swoje roszczenie 
ze zdarzenia, które może być kwalifikowane jednocześnie jako naruszenie 
umownego zobowiązania B ., tj. zobowiązania do zapłaty całej ceny za dostarczony 
towar, i jako delikt w postaci czynu nieuczciwej konkurencji, polegający na 
pobieraniu innej niż marża handlowa opłaty za przyjęcie towaru do sprzedaży, tj. 
potrącaniu z kwoty należnej ceny bonusu szefa. W takiej sytuacji w grę wchodzi 
konkurencja roszczenia kontraktowego (o wykonanie zobowiązania, 
o    odszkodowanie za jego niewykonanie) oraz ros zczenia z tytułu czynu 
nieuczciwej konkurencji (powód zakwalifikował swoje roszczenie jako roszczenie 
o  naprawienie szkody, powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k., bardziej 
uzasadnione byłoby powołanie się na roszczenie określone w art. 18 ust. 1 pkt 5 
u.z.n.k.). Należy przyjąć, że umowa jurysdykcyjna dotycząca sporów wynikłych 
9 
 
z  konkretnego stosunku umownego w braku odmiennej woli stron w razie 
wątpliwości rozciąga się nie tylko na roszczenia kontraktowe, ale także konkurujące 
z nimi roszczenia d eliktowe, przy założeniu, że pomiędzy takimi roszczeniami 
istnieje odpowiednio ścisły związek. W przeciwnym razie od tego, na jakiej 
podstawie powód oprze swoje roszczenie, zależałoby to, czy umowa jurysdykcyjna 
ma zastosowanie, czy też nie. Groziłoby to t eż jurysdykcyjnym rozszczepieniem 
sporów prowadzonych między stronami na tle tej samej łączącej je relacji prawnej 
(por. podobne podejście Sądu Najwyższego w kontekście zapisu na sąd polubowny 
w postanowieniach z dnia 5 lutego 2009 r., I CSK 311/08, niepub l., oraz z dnia 
17  października 2012 r., I CSK 119/12, niepubl.).  
 W przypadku wykładni umowy jurysdykcyjnej pod kątem objęcia jej 
zakresem konkretnego sporu, w szczególności sporu deliktowego na tle stosunku 
umownego objętego taką umową, znaczenie ma to,  czy strony mogły przewidywać 
ewentualność takiego sporu przy zawieraniu umowy jurysdykcyjnej lub uzupełnianiu 
– w warunkach związania tą umową – stosunku prawnego, który jest nią objęty 
(por.  na tle art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 wyrok Trybunału z dni a 21 maja 
2015 r., C -352/13, w sprawie Cartel Damage Claims (CDC) Hydrogen Peroxide SA 
p. Akzo Nobel NV, Solvay SA/NV, Kemira Oyj, FMC Foret SA, przy udziale Evonik 
Degussa GmbH, Chemoxal SA i Edison SpA , www.eu r-lex.europa.eu ). Przesłankę 
tę należy w okolicznościach sprawy uznać za spełnioną, gdyż – przy założeniu, że 
Porozumienie jako uzupełnienie Umowy jest objęte klauzulą jurysdykcyjną zawartą 
w pkt 27 Umowy – nie może ulegać wątpliwości, że strony mogły prze widywać przy 
jego zawarciu ewentualność sporu co do pobierania przez B . bonusu szefa.  
 W rezultacie należy stwierdzić, że klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 
Umowy obejmuje (również) spór o podniesione przez powoda w niniejszej sprawie 
roszczenie. Ozna cza to, że Sąd Apelacyjny i Sąd Okręgowy prawidłowo przyjęły, że 
klauzula ta – w myśl art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 – skutecznie 
wyłączyła jurysdykcję sądów polskich na rzecz sądu austriackiego w W. Zarzuty 
naruszenia art. 1099 § 1 k.p.c. w zw. z art. 23 rozporządzenia nr 44/2001, art. 23 
rozporządzenia nr 44/2001 i art. 65 § 1 i § 2 k.c. były więc bezzasadne. 
Rozpatrywanie zaś zarzutu naruszenia art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 jest 
bezprzedmiotowe.  
10 
 
 Z tych względów, na podstawie art. 39814 oraz art. 98 § 1 i 3 i art. 108 § 1 
w  zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.  
  
  
 
 
 
 
 
 
 
db 
 eb