Sygn. akt I CSK 64/15  
 
 
  
POSTANOWIENIE  
 
  
Dnia 11 marca 2016 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Jan Górowski (przewodniczący)  
SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)  
SSN Monika Koba  
  
w sprawie z wniosku W . S. 
przy uczestnictwie M . S. i Miasta W . 
o dział spadku,  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 11 marca 2016 r.,  
skargi kasacyjnej uczestnika M . S.  
od postanowienia Sądu Okręgowego w W . 
z dnia 16 kwietnia 2014 r .,  
 
 
  
uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Sądu  
      Rejonowego w W . z dnia  
      4 stycznia 2013 r., sygn. akt […] i przekazuje sprawę  
      temu Sądowi do ponownego rozpoznania i orzeczenia  
      o kosztach postępowania kasacyjnego.  
  
 
 
 
 
2 
 
UZASADNIENIE  
 
Wnioskiem z dnia 8 marca 2011 r. W . S. wystąpił o  ustalenie, że w skład 
spadku po B . S. wchodzą spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr 9 
położonego w W . przy ulicy B . […]. Powierzchnia tego lokalu wynosi 57,89 m, a 
wartości 360 000  zł. Dalej  wnioskodawca wnosił o  ustalenie, ze w skład spadku 
wchodzi kwota 27 673 zł zgromadzona na rachunku bankowym prowadzonym 
przez P . S.A. z siedzibą w W ., dług spadkowy w postaci kosztu nagrobka w 
wysokości 5 754 zł oraz dług spadkowy w postaci kosz tów postępowania o uznanie 
za skuteczny na terytorium polski wyroku rozwodowego spadkodawczyni i jej męża 
Bo. S. w kwocie 2 592 zł. Wnioskodawca zażądał dokonania działu spadku przez 
przyznanie spółdzielczego własnościowego prawa na jego rzecz za spłatą 
uczestnika M . S. Ponadto zażądał rozliczenia się z  uczestnikiem z poniesionych 
przez siebie ciężarów związanych z utrzymanie spółdzielczego prawa do lokalu, 
poprzez zasądzenie kwoty 12 634,56 zł z tego tytułu. Wnioskodawca zgłosił także 
roszczenie o zasądzen ie od uczestnika kwoty 28 000 zł z tytułu uzyskanych z 
najmu przedmiotowego lokalu pożytków za okres od dnia 1 października 2008 r. do 
dnia 31 stycznia 2011 r.  
Uczestnik M . S. wniósł o ustalenie, że w skład spadku, ponad przedmioty 
podane przez wnioskodawc ę, wchodzi biżuteria pozostawiona w  Szwecji o wartości 
600 000 zł, środki finansowe na koncie w banku szwedzkim w  wysokości 57 000 
SEK, środki finansowe w gotówce pozostawione w Szwecji w  kwocie 50 000 SEK, 
przedmioty wyposażenia mieszkania o wartości 65 0 00 SEK, mieszkanie w Szwecji 
o wartości 300 000 SEK oraz mieszkanie w Hiszpanii o  wartości 70 000 euro. 
Wniósł o nieuwzględnienie przy podziale spadku kwoty 5  754 zł wydatkowanej na 
nagrobek, albowiem stanowił on samodzielną decyzję wnioskodawcy 
nieuzgodni oną z pozostałymi spadkobiercami, a nadto był sprzeczny z wolą matki, 
która chciała zostać pochowana w Polsce. Podał, że kwota 27 672 zł zgromadzona 
na koncie w banku polskim, była na koncie wspólnym i została wydatkowana na 
polecenie współposiadacza konta . Wniósł o przyznanie spółdzielczego prawa do 
lokalu na swoją rzecz i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy spłat. Potwierdził, że 
wartość lokalu wynosi 360 000 zł. Wniósł  o oddalenie pozostałych żądań. Uczestnik 
3 
 
wskazał, że użytkuje i  posiada od  śmierci matki lokal na B . W pismach z dnia 18 
listopada 2012 r. oraz  4 grudnia 2012 r. M . S. wniósł także o rozliczenie świadczeń 
związanych z utrzymaniem tego lokalu, poniesionych przez niego w łącznej kwocie 
16 511,42 zł.  
Rozpoznający sprawę, Sąd Rejonowy w  W. ustalił, że B . S. zmarła w dniu 7 
września 2008 r. w  M. w Szwecji. Spadek po niej nabyli na podstawie ustawy 
synowie - wnioskodawca W . S., S. S. oraz uczestnik postępowania M . S. w 
udziałach po 1/3 każdy z nich. Umową darowizny z dnia 27 stycznia 2011  r., 
sporządzoną w formie aktu notarialnego, S . S. darował W . S. swój udział w  spadku 
wynoszący 1/3 części.  
W dniu śmierci B . S. przysługiwało spółdzielcze własnościowe prawo do 
lokalu nr 9 w budynku przy ulicy B . […] w W. Wartość tego lokalu według stanu z 
dnia 7 września 2008 r. wynosi 360 000 zł. Po śmierci B . S. lokal znalazł się w 
wyłącznym posiadaniu M . S., który niezgodnie z wolą swoich braci zmienił zamki 
w drzwiach i uniemożliwił im dostęp do mieszkania. M . S. w okresie między 
październikiem 2008 r. a  styczniem 2011 r. wynajmował lokal nr 9 przy ulicy B . 
Pobieranymi z tego tytułu pożytkami nie dzielił się ze współspadkobiercami.  
W okresie od lutego 2009 r. do kwietnia 2011 r. opłaty należne Spółdzielni 
z tytułu zamieszkiwania w lokalu uiszczał wyłącznie  W. S. Poniósł z tego tytułu 
wydatek w kwocie 13 579,78 zł. Od czerwca 2011 r. do   grudnia 2012 r. ciężary 
związane z lokalem uiszczał wyłącznie M . S. Z tego tytułu poniósł wydatek w 
kwocie 16 511,42 zł.  
B. S. posiadała rachunek bankowy w P . Spółce Akcyjnej z  siedzibą w W. W 
dniu jej śmierci na rachunku tym były zdeponowane środki w kwocie 27 673 zł. 
Pełnomocnictwa do dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunku mieli W . 
S. i M. S. Po śmierci B . S. M. S. wypłacił z  tego rachunku środki w ł ącznej kwocie 
27 673 zł w całości przeznaczając je na własne potrzeby.  
 W. S. poniósł koszt budowy nagrobka B . S., wynoszący 5 754 zł.  
W dniu 12 maja 2009 r. został sporządzony spis inwentarza spadku po B . S. 
Jako aktywa zmarłej uczestniczący w tej czynnoś ci W. S. i S. S. podali mieszkanie 
w W ., konto w banku N . ze zgromadzonymi środkami w kwocie 46 131 SEK, 
4 
 
konto  w P. i środki w kwocie 20 653 zł, wypłatę z Kasy Ubezpieczenia Społecznego 
na sumę 9 546 SEK, zwrot nadwyżki podatku w kwocie 649 SEK, zwrot z T . S. (212 
SEK), majątek ruchomy w W . o wartości 1 500 SEK, majątek ruchomy  w M. o 
wartości 1 500 SEK, gotówkę w mieszkaniu w  M. na sumę 526 SEK; W spisie 
inwentarza podano również łącznie sumę   pasywów spadku na kwotę 56  812 SEK. 
Podpis pod inwentarzem złoż ył  W. S. Spis  inwentarza został zarejestrowany w 
dniu 22  czerwca  2009 r.  
Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w W . w punkcie 1 
ustalił, że w skład spadku podlegającego podziałowi wchodzi: a) spółdzielcze 
własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr 9 w budynku przy ul. B . […] w W., 
wchodzące w skład zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej o wartości 360  000 zł, b) 
środki pi eniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowo -rozliczeniowym 
Superkonto w P . S.A. w W . w kwocie 27  673 zł; w punkcie 2 dokonał podziału 
powyższych składników majątkowych w    ten sposób, że wymienione w punkcie la) 
postanowienia spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przyznał w całości W . S. 
zaś środki pieniężne z punktu lb) przyznał M . S.; w punkcie 3 obciążył W . S. 
obowiązkiem dopłaty na rzecz M . S. w wysokości 101 551,33 zł płatnej w terminie 
30 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odset kami ustawowymi 
w razie  uchybienia terminowi płatności; w punkcie 4 nakazał M . S. opróżnienie ze 
wszystkich rzeczy, opuszczenie wraz ze wszystkimi osobami jego prawa 
reprezentującymi oraz wydanie W . S. lokal określony w punkcie la) postanowienia, 
w termini e 30 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia; w punkcie 5 orzekł o 
braku uprawnienia M . S. do otrzymania lokalu socjalnego; w punkcie 6 zasądził od 
M. S. na rzecz W . S. kwotę 23  436,98 zł z odsetkami w wysokości ustawowej od 
dnia uprawomocnienia się orz eczenia do dnia zapłaty tytułem częściowego zwrotu 
pobranych pożytków z  przedmiotu wchodzącego w skład spadku oraz spłaconych 
długów spadkowych; w punkcie 7 ustalił, że każdy z uczestników ponosi koszty 
postępowania związane  ze swym udziałem w sprawie.  
Rozpoznając apelacje wnioskodawcy oraz uczestnika postępowania Sąd 
Okręgowy przyjął, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił skład spadku po  B. 
S., jego wartość, jak również dokonał prawidłowego działu tych składników 
majątkowych między spadkobiercami.  
5 
 
Sąd II instancji stwierdził, że brak było podstaw do uwzględnienia 
zarzutu   uczestnika postępowania w zakresie ustalenia wartości spółdzielczego 
własnościowego prawa do lokalu nr 9 przy ul. B . w W.  Wartość  tego lokalu 
ustalona przez Sąd Rejonowy pokrywa się, bowiem z ceną  określoną przez 
biegłego rzeczoznawcę majątkowego.  
Niezasadny okazał się również zarzut uczestnika błędnych ustaleń 
faktycznych dotyczących wyłącznego dysponowania spornym lokalem, a także 
wynajmowania go przez M . S. W tym zakresie nale żało w  pełni podzielić 
stanowisko Sądu I instancji, że z powyższego lokalu korzystał wyłącznie uczestnik 
postępowania. Powyższego ustalenia nie obala fakt zrobienia przez wnioskodawcę 
zdjęć wnętrza lokalu - co miało świadczyć o możliwości jego dostępu do m ieszkania. 
Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, bowiem że 
wnioskodawca nie posiadał kluczy do spornego lokalu, lecz musiał wywarzyć drzwi, 
aby się do niego dostać. Powyższe w sposób ewidentny świadczy o braku 
możliwości swobodnego korzyst ania z mieszkania przez  wnioskodawcę. Na brak 
dostępu do lokalu wskazuje również pismo S . S. i W. S. z dnia 22 października 
2009 r. skierowane do uczestnika postępowania z prośbą o wydanie im kluczy 
do lokalu, po dokonanej wymianie zamków przez uczestnika,  analogiczne pismo 
wnioskodawcy z dnia 1 czerwca 2011 r. oraz oświadczenie S . S. 
Z kolei fakt zamieszkiwania w spornym lokalu przez uczestnika nie został 
przez niego wykazany. Powyższemu przeczą zeznania świadka B . B. (sąsiadki), 
która wskazała, że nie koj arzy uczestnika postępowania. Natomiast zeznania 
świadków zawnioskowanych przez uczestnika na powyższą okoliczność były ze 
sobą sprzeczne, a tym samym nie można było uznać ich za wiarygodne. Wreszcie 
niebagatelne znaczenie miały zeznania świadka B . B., która wskazała, że sporny 
lokal po śmierci spadkodawczyni był wynajmowany (mieszkały tam, bowiem różne 
osoby). Trzeba przy tym podnieść, iż zeznania ww.  świadka, jako osoby 
niezwiązanej z żadną ze stron postępowania i  niezainteresowanej wynikiem 
postępowania należało ocenić, jako w pełni wartościowe i wiarygodne. 
Konsekwencją powyższych ustaleń było przyjęcie, że  uczestnik postępowania 
czerpał pożytki z tytułu wynajmu ww. mieszkania. Biorąc  pod uwagę doświadczenie 
życiowe, mało prawdopodobne byłoby przyjęcie, że skarżący użyczał nieodpłatnie 
6 
 
mieszkanie różnym osobom, które po śmierci spadkodawczyni kolejno 
zamieszkiwały w tym lokalu.   
Sąd II instancji za uzasadnioną uznał wysokości czynszu za okres od 1 
października 2008 r. do 31 stycznia 2011 r., ustaloną prze z Sąd Rejonowy 
na kwotę 1 500 zł miesięcznie. Mając na względzie, że koszt najmu lokalu 
o powierzchni około 60 m2 w W., w okolicy […] z reguły przekracza kwotę 2 000 zł. 
to wartość miesięcznego czynszu najmu wskazana przez wnioskodawcę nie była 
wartością w ygórowaną i była kwotą adekwatną do rynkowych cen najmu na rynku. 
Odnośnie zarzutu uczestnika błędnego ustalenia przez Sąd I instancji, iż 
spadkodawczyni nie posiadała biżuterii, należy wskazać, że nie zasługiwał on na 
uwzględnienie. Fakt posiadania przez  spadkodawczynię konkretnych kosztowności 
w chwili jej śmierci nie został w  żaden sposób wykazany. Dowodu w tym zakresie 
nie stanowiły załączone do akt sprawy zdjęcia, na których B . S. miała na sobie 
biżuterię. Po  pierwsze nie wiadomo, czy od dnia zrobienia  tych zdjęć (7 lipca 1977 
r.), spadkodawczyni nie rozdysponowała ww. przedmiotami. Po drugie zaś nie 
sposób ustalić na podstawie ww. zdjęć, czy biżuteria spadkodawczyni faktycznie 
posiadała wartość wskazaną przez uczestnika. Odnosząc się do szeregu 
przedło żonych przez skarżącego certyfikatów pierścionków z brylantami nie sposób 
na podstawie tych dokumentów ustalić, czy przedmioty w nich opisane faktycznie 
stanowiły własność spadkodawczyni. Wreszcie odnośnie zeznań części świadków, 
którzy podnosili, że spadk odawczyni nosiła dużo kosztownej biżuterii, Sąd 
Okręgowy podziela ocenę tych zeznań przez Sąd Rejonowy, który odmówił im 
wiarygodności. Niemniej jednak, nawet gdyby uznać je za wiarygodne trzeba 
podnieść, iż  świadkowie ci wskazywali na odległe w czasie spo tkania z B . S., kiedy 
to mieli widzieć tą biżuterię. Z powyższego zaś nie sposób wysnuć wniosku, że 
kosztowności te spadkodawczyni posiadała w chwili śmierci, ani czy posiadała 
faktycznie wartość wskazaną przez uczestnika. Z tych też powodów należało 
podzi elić stanowisko Sądu Rejonowego, który nie ustalił, aby w skład spadku po B . 
S. wchodziła biżuteria o wartości 600 000 zł.  
W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania zarzucił: 1) naruszenie prawa 
materialnego, tj.: niewłaściwe zastosowanie art. 64 ust. 2 prawa prywatnego 
międzynarodowego polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sprawie. 
7 
 
2) naruszenie przepisów postępowan ia, które miało wpływ na wynik sprawy, 
tj.: a) art. 378 § 1 k.p.c., 382 k.p.c., 382 k.p.c., 328 § 2 k.p.c., art. 321 k.p.c. 
w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 684 k.p.c., w związku z art. 1099 § 1 k.p.c., art. 
1098 § 4 k.p.c., art. 1108 § 2 k.p.c., art.  11102 k.p.c. art. 1104 § 2 k.p.c. w związku 
z art. 11101 k.p.c., art. 1146 § 1 k.p.c. w związku z art. 1145 k.p.c. oraz art. 1147 
§ 1 k.p.c. przez*brak samodzielnych ustaleń Sądu drugiej instancji w zakresie 
jurysdykcji krajowej, co doprowadziło do sytuac ji, w której jurysdykcja krajowa 
pozostaje w  sferze domysłów, a zagraniczne orzeczenie będące podstawą 
ograniczenia zakresu rozpoznania sprawy zostało uznane bezpodstawnie 
co skutkowało bezpodstawnym ustaleniem składu i wartości spadku, co oznacza, 
iż zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji nie ma stanowczej i pełnej 
podstawy faktycznej a  jego podstawa prawna nie została wyjaśniona; b) art. 328 
§ 2 k.p.c. w związku z  art. 391 § 1 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., art. 316 
§ 1 k.p.c., art. 2 24 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 244 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 
k.p.c. polegające na pominięciu w rozpoznaniu sprawy szwedzkiego obywatelstwa 
zmarłej z chwili śmierci znajdującego potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie 
materiale dowodowym, co dopr owadziło do naruszenia art. 64 ust. 2 Prawa 
Prywatnego Międzynarodowego przez brak jego zastosowania w sprawie. 
W konsekwencji w  zaskarżonym orzeczeniu brak jest wskazania podstawy 
faktycznej i wyjaśnienia podstawy prawnej, co uniemożliwia jego ocenę jego toku 
motywacyjnego; c) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 378 § 1 
k.p.c., polegające na  braku rozpoznania wszystkich zarzutów apelacyjnych 
Skarżącego uczestnika wskazanych w apelacji z dnia 26 lutego 2013 r. przez brak 
rozpoznania za rzutu naruszenia art. 233 k.p.c., w zakresie błędnego ustalenia 
składników majątku spadkowego określonego w punkcie a) jego apelacji; 
d) art. 328 § 2 k.p.c., w  związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 
k.p.c., 686 k.p.c. polegające na br aku pełnego rozpoznania przez Sąd drugiej 
instancji zarzutu Skarżącego uczestnika dotyczącego najmu lokalu przez brak 
wskazania w  zakresie podstawy faktycznej najmu dowodu potwierdzającego jego 
długość, co ma istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozs trzygnięcia, gdyż 
brak wskazania takiego dowodu zawiesza ustalenia w zakresie najmu w próżni 
i przesądza o  wadliwym toku motywacyjnym zaskarżonego orzeczenia w zakresie 
8 
 
wzajemnych rozliczeń; e) art. 386 § 4 k.p.c. przez wydanie przez Sąd drugiej 
instancji innego niż  przewidziane w tym przepisie rozstrzygnięcia, mimo iż 
Sąd  pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, czego konsekwencją jest 
pominięcie przez Sąd pierwszej instancji przy rozstrzyganiu sprawy art.64 ust. 2 
p.p.m. a także naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 1098 § 4 k.p.c., 
w związku z 1146 § 1 k.p.c., art. 1145 k.p.c., art. 1147 § 1 przez bezpodstawne 
uznanie zagranicznego orzeczenia, mimo iż orzeczenie to nie zostało przedłożone 
do akt sprawy, a  także  naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 321 k.p.c., 
w związku z art. 1110 k.p.c., przez brak rozpoznania wniosku Wnioskodawcy 
o ograniczenie zakresu jurysdykcji krajowej i orzeczenie także, co do rachunku 
znajdującego  się w Polsce, oraz naruszenie przez Sąd drugiej insta ncji art. 78 i 17a 
ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie 
Praw Człowieka i  Podstawowych Wolności przez oddalenie apelacji 
skarżącego  uczestnika postępowania, mimo iż Sąd pierwszej instancji nie 
rozpoznał istoty sprawy, co  oznaczało dla skarżącego uczestnika pozbawienie 
jednej instancji merytorycznego rozpoznania sprawy.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Skarżący zarzuca zaskarżonemu postanowieniu przede wszystkim 
naruszenie przepisów postępowania, co doprowadzi ło w konsekwencji do 
niezastosowania prawa właściwego dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.  
Wskazując, że sprawa dotyczy ustalenia, co wchodzi w skład spadku po B . S. 
oraz działu tego spadku, skarżący zarzuca, iż oba orzekające w niej sądy, pomimo 
zwró cenia na to uwagi w trakcie procesu przez skarżącego, nie odniosły się 
prawidłowo do problemu właściwości polskiego prawa oraz zakresu jurysdykcji 
sądów polskich. W materiale dowodowym znajdują się urzędowe dokumenty 
szwedzkie, z których wynika, że w chwil i śmierci spadkodawczyni była obywatelką 
szwedzką. W tej sytuacji przed przystąpieniem do ustalenia, co wchodzi w skład 
spadku należało określić, w jakim zakresie właściwe jest tu prawo polskie oraz 
jurysdykcja polskiego sądu. Tymczasem tylko sąd I  instanc ji odniósł się do 
problemu jurysdykcji stwierdzając, że sprawy o prawa rzeczowe na 
nieruchomościach położonych poza granicami Polski należą do  wyłącznej 
9 
 
jurysdykcji sądów państw obcych. Ponadto zwrócił uwagę na to, że  w Szwecji 
zapadło w trybie administrac yjnym orzeczenie o dziale spadku, co do majątku tam 
położonego. Brak w orzeczeniach obu sądów nawet próby ustalenia, jakie prawo 
było właściwe w odniesieniu do określonych elementów spadku po B . S. W ogóle 
nie zostało ustalone czy w chwili śmierci spadkoda wczyni miała tylko obywatelstwo 
szwedzkie, czy zachowała także obywatelstwo polskie. Ustalenie takie miało zaś 
zasadnicze znaczenie dla określenia, jakie prawa jest właściwego dla oceny spraw 
związanych z  dziedziczeniem. Jak wynika z art 64 § 2 ustawy z dn ia 4 lutego 2011 r. 
Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. Nr 80, poz. 432 ze zm.), obowiązującego 
jeszcze w czasie wyrokowania przez sąd II instancji, w razie braku wyboru prawa 
w sprawie spadkowej właściwe jest prawo ojczyste spadkodawcy w chwili jego 
śmierci. Problem ustalenia łącznika, poprzez który określa się prawo właściwe dla 
spraw spadkowych nabrał dodatkowo znaczenia po 17 sierpnia 2015 r., gdy art 64 
§ 2 prawa prywatnego międzynarodowego utracił moc i obowiązują przepisy 
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 w sprawie 
jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania 
i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie 
ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego ( Dz. U UE. L. 2012.201. 
107). Zgodnie z art. 21 tego rozporządzenia prawem właściwym jest, co do zasady 
dla ogółu spraw dotyczących spadku, prawo państwa, w którym zmarły miał 
miejsce zwykłego pobytu w chwili śmierci. Ten łącznik musi, więc wziąć pod uwagę 
sąd przy ustalaniu prawa właściwego dla spadku po B . S. 
Po ustaleniu, jakie prawo jest właściwe dla ogółu spraw dotyczących spadku, 
należy z kolei ustalić wyjątki od tej reguły. Jak wynika, bowiem z art. 41 ustawy 
Prawo prywatne międzynarodowe własność i i nne prawa rzeczowe podlegają 
prawu państwa, w którym znajduje się ich przedmiot. Potwierdza to art. 30 
rozporządzenia nr 650/2012. Z tak wskazanym prawem właściwym koresponduje 
wyłączna jurysdykcja sądów polskich, o której mowa w art. 11038 k.p.c. Zgodnie 
z tym przepisem do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy o prawa 
rzeczowe na nieruchomości położonej w Polsce, jak również sprawy ze stosunku 
najmu, dzierżawy i innych stosunków dotyczących używania takiej nieruchomości, 
10 
 
z wyjątkiem spraw o czynsz i  inne należności związane z używaniem lub 
pobieraniem pożytków z takiej nieruchomości.  
Ważne znaczenie dla ostatecznego określenia w zakresie, jakich spraw 
związanych ze spadkiem po B . S., właściwe jest prawo polskie i  polski sąd ma 
ocena zapadłego w Szwec ji rozstrzygnięcia. Jak trafnie zaś zarzucił skarżący 
orzekające w sprawie sądy w ogóle nie oceniły orzeczenia zapadłego w  Szwecji 
biorąc pod uwagę regulację zawarta w art. 1145 i 1146 k.p.c. W  materiale 
dowodowym brak, bowiem takiego orzeczenia, a sąd odw ołał się tylko do spisu 
inwentarza dokonanego po rządem prawa szwedzkiego.  
W konsekwencji uznać należy, że zasadnie w skardze kasacyjnej 
uczestnik  postępowania zarzucił naruszenie art. 64 ust. 2 prawa prywatnego 
międzynarodowego, gdyż brak w zaskarżonym po stanowieniu oraz postanowieniu 
sądu I instancji ustalenia, co do tego obywatelem, jakiego państwa była 
spadkodawczyni w chwili śmierci. Ponadto, trafne są, także zarzuty naruszenia 
prawa procesowego regulujące problem jurysdykcji polskiego sądu w sprawach 
spadkowych: art. 1099 § 1 k.p.c., art. 1098 § 4 k.p.c., art. 1108 § 2 k.p.c., art. 11102 
k.p.c. art. 1104 § 2 k.p.c. w związku z art. 11101 k.p.c. oraz zarzuty 
dotyczące  postępowania polskiego sądu w sprawie o uznanie zagranicznego 
orzeczenia: 1147 § 1 k.p .c. art. 1146 § 1 k.p.c. i art. 1145 k.p.c.  
Mając na uwadze, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się 
uzasadnione, a ustalenie prawa właściwego i jurysdykcji sądu polskiego ma 
zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy Sąd  Najwyższy, 
na podstawie art. 39813 k.p.c., orzekł, jak w sentencji postanowienia.  
 
 
 
 
 
 
 
 
11 
 
 
 
jw 
 
 eb