Sygn. akt II CSK 174/17  
  
POSTANOWIENIE  
  
Dnia 26 stycznia 2018 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)  
SSN Paweł Grzegorczyk (sprawozdawca)  
SSN Karol Weitz  
  
w sprawie z wniosku G. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu 
Inwestycyjnego Zamkniętego w W. 
przy uczestnictwie R. S.  
o wpis hipoteki przymusowej,  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 26 stycznia 2018 r.,  
skargi kasacyjnej uczestnika postępo wania   
od postanowienia Sądu Okręgowego w Po . 
z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt XV Ca (…),  
  
1. uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do 
ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P ., 
pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach 
postępowania kasacyjnego;  
2. przyznaje adwokat E . G. od Skarbu Państwa - Sądu 
Okręgowego w P . kwotę 240 (dwieście czterdzieści 00/100) 
złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług 
tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej 
uczestnikowi postępowania R . S. w postępowaniu kasacyjn ym. 
  
 
 
 
2 
 
UZASADNIENIE  
 
 
Wnioskodawca G. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz 
Inwestycyjny Zamknięty w W. wniósł o wpis hipoteki przymusowej do kwoty 52  990, 
89 zł w księdze wieczystej nr (…), prowadzonej  dla nieruchomości położonej w Ś., 
stanowiącej wł asność R. S. , w celu zabezpieczenia wierzytelności stwierdzonych 
nakazem zapłat y Sądu Rejonowego w W.  z dnia 11 maja 2010 r.  
Sąd pierwszej instancji - Sąd Rejonowy w Ś. postanowieniem z dnia 
5 stycznia 2016 r. dokonał wpisu hipoteki zgodnie z  wnioskiem. W apelacji od tego 
postanowienia uczestnik R . S. zarzucił, że wpis jest niezgodny z  prawem, ponieważ 
w dniu 20 listopada 2014 r. Sąd w L . (Wielka Brytania) ogłosił jego upadłość i 
powołał syndyka, który poinformował o tym wierzycieli. Do  apelac ji dołączono 
kserokopię orzeczenia Wysokiego Sądu w L . (High Court of Justice ), sygn. 
4301/2014, z dnia 20 listopada 2014 r., o ogłoszeniu upadłości, w języku angielskim, 
z kserokopią przysięgłego tłumacze nia orzeczenia na język polski.  
Sąd drugiej instanc ji - Sąd Okręgowy w P . postanowieniem z dnia 13  maja 
2016 r. oddalił apelację. W uzasadnieniu wskazał, że uczestnik nie wykazał faktu 
ogłoszenia upadłości w taki sposób, aby mógł on stanowić przeszkodę do 
dokonania wpisu, a w pozostałym zakresie wpis odpow iadał prawu. W ocenie Sądu, 
wprawdzie art. 31 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece 
(jedn. tekst: Dz. U. z 2017 r., poz. 1007 ze zm., dalej – „u.k.w.h.”) wymaga, aby 
podstawę wpisu w księdze wieczystej stanowiły wyłącznie oryginal ne dokumenty, 
nie dotyczy to jednak sytuacji, w której kserokopia dokumentu służyć ma jako 
podstawa żądania oddalenia wniosku o wpis. Podstawą oddalenia wniosku o wpis 
może być każdy prawem przewidziany dowód, w tym kserokopia dokumentu 
urzędowego. W okoli cznościach sprawy apelujący nie wykazał jednak, że 
orzeczeniem sądu angielskiego może legalnie posłużyć się w  Polsce. W tym celu 
należało bowiem złożyć orzeczenie lub jego kopię z klauzulą apostille , tj. z 
wystawionym przez właściwy organ kraju pochodzenia  poświadczeniem jego 
autentyczności, według wzoru przewidzianego w Konwencji znoszącej wymóg 
3 
 
legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze, dnia 5 
października 1961 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 112, poz.  938, dalej - „Konwencja haska”).  
Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że Konwencja haska została ratyfikowana 
przez Wielką Brytanię i Rzeczpospolitą Polską, a objęte nią zagadnienia nie zostały 
odmiennie unormowane w umowie dwustronnej. Podniósł też, że od wymagania 
uproszczonej legalizacji nie z walnia rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 
z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. Urz. UE L nr 
160, s. 1 ze zm.; da lej - „rozporządzenie nr 1346/2000 ” - obecnie uchylone). 
Dostrzegł również, że w dziale III księgi wieczystej nie ujawniono wzmianki 
o ogłoszeniu upadłości uczestnika (art. 22 rozporządzenia nr 1346/2000 w związku 
z art. 175 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, jedn. tekst: D z. U. 
z 2016 r., poz. 2171 ze zm. , dalej - „pr. upadł.”).  
Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył skargą kasacyjną uczestnik, 
zarzucając naruszenie art. 1138 k.p.c. w związku z art. 31 u.k.w.h., art. 3 Konwencji 
haskiej oraz art. 48 Konwencji konsularnej m iędzy Polską Rzecząpospolitą Ludową 
a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii, sporządzonej 
w Londynie, dnia 23 lutego 1967 r. (Dz. U. z 1971 r., nr 20, poz. 192 , dalej - 
„Konwencja konsularna”), art. 308 k.p.c. w związku z art. 6269 k.p.c., art. 3 
Konwencji haskiej i art. 48 Konwencji konsularnej, jak również art. 6269 k.p.c. 
w związku z art. 81 pr. upadł. i art. 15, art. 16 i art. 25 rozporządzenia nr 1346/2000. 
Na tej podstawie wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie  wniosku.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Zgodnie z art. 6289 k.p.c. sąd oddala wniosek o wpis w księdze wieczystej, 
jeżeli brak jest podstaw albo istnieją przeszkody do dokonania wpisu. 
W okolicznościach sprawy skarżący upatrywał tej przeszkody w ogło szeniu jego 
upadłości w Wielkiej Brytanii w powiązaniu z ar t. 81 pr. upadł., wyłączającym - 
po ogłoszeniu upadłości - dopuszczalność obciążenia składników masy upadłości 
ograniczonymi praw ami rzeczowymi, w tym hipoteką.  
Z materiału sprawy wynikało, że do o głoszenia upadłości skarżącego doszło 
w dniu 20 listopada 2014 r., przy czym sąd angielski określił wszczęte przez siebie 
postępowanie jako główne ( main proceedings ) w rozumieniu art. 3 
4 
 
rozporządzenia  nr 1346/2000. Za punkt wyjścia należało zatem przyjąć a rt. 16 i 17 
rozporządzenia nr 1346/2000, które w dalszym ciągu znajdują zastosowanie do 
postępowań upadłościowych wszczętych w państwach członkowskich Unii 
Europejskiej z  wyjątkiem Danii (por. motyw 33 rozporządzenia nr 1346/2000) przed 
dniem 26  czerwca 20 17 r. (por. art. 84 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu 
Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie 
postępowania upadłościowego (wersja przekształcona), Dz. Urz. UE L nr 141, s. 19 
ze zm., dalej – „rozporządzenie nr 2015/848”). Zgo dnie z art. 16 ust. 1 
rozporządzenia nr 1346/2000 wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd 
państwa członkowskiego podlega uznaniu we wszystkich państwach członkowskich 
z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w państwie wszczęcia postępowania. 
Uznanie nie wymaga „dopełnienia jakichkolwiek formalności” (art. 17 ust. 1 
rozporządzenia nr 1346/2000), co w powiązaniu z art. 16 ust. 1 tego aktu wyraża 
zasadę uznania automatycznego ( ex lege, de plano ), następującego bez potrzeby 
prowadzenia postępowani a delibacyjnego, względnie jakiegokolwiek innego 
postępowania na terytorium państwa uznającego. Rozwiązanie to opiera się na 
zasadzie wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej, 
która  pozwala na wdrożenie dalece uproszczonego mode lu respektowania 
orzeczeń wydawanych przez sądy państw członkowskich (por. wyroki Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 maja 2006 r., C -341/04, Eurofood IFSC 
Ltd., Zb. Orz. 2006, s. I -03813, i z dnia 21 stycznia 2010 r., C -444/07, MG Probud 
Gdynia , ECLI:EU:C:2010:24,  oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 
2011  r., II CSK 406/10, OSNC -ZD 2011, nr C, poz. 61, i z dnia 2 lutego 2012 r., 
II CSK 305/11, niepubl.).  
W następstwie uznania dochodzi do rozciągnięcia na terytorium państwa 
uznając ego procesowych i materialnoprawnych skutków postępowania 
upadłościowego, przewidzianych w prawie wszczęcia postępowania. Odpowiada 
temu ustanowiona w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000 reguła właściwości 
prawa państwa wszczęcia postępowania ( lex fo ri concursus ) dla postępowania 
upadłościowego i jego skutków, z zastrzeżeniem przewidzianych w rozporządzeniu 
wyjątków (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2017 r., I CSK 
374/16 , OSNC 2017, nr 12, poz. 134).  
5 
 
Jedno z odstępstw od zasady wyrażonej w art. 4 rozporządzenia nr 
1346/2000 wynika z art. 5 tego aktu, według którego wszczęcie postępowania 
upadłościowego nie narusza praw rzeczowych wierzycieli lub osób trzecich na 
składnikach majątku dłużnika, które w chwili wszczęcia postępowania znajdują się 
na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepis ten, jak zauważa się 
w literaturze, ma jednak na celu ochronę praw rzeczowych powstałych przed 
wszczęciem postępowania upadłościowego (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości 
Unii Europejskiej z dnia 16 kwietnia 2015 r., C -557/13, Hermann Lutz przeciwko 
Elke Bäuerle , ECLI:EU:C:2015:227 i opinię Rzecznika Generalnego M. Szpunara 
sporządzoną w tej sprawie, ECLI:EU:C:2014:2404). W odniesieniu do praw 
rzeczowych powstających po wszczęciu postępowani a, w tym do oceny 
dopuszczalności ich powstania, zastosowanie ma ogólna reguła wynikająca z art. 4 
rozporządzenia nr 1346/2000 (por. sprawozdanie M. Virgosa i E. Schmita 
dotyczące Europejskiej konwencji o postępowaniu upadłościowym z dnia 
23 listopada 1995  r., dokument Rady z  dnia 8  lipca 1996  r. (6500/1/96),  pkt 96). 
Według tej samej reguły określać należy, jakie mienie wchodzi w skład masy 
upadłości (art. 4 ust. 2 lit. b  rozporządzenia nr 1346/2000).  
Sąd drugiej instancji, koncentrując się na ocenie wymag ań, którym powinien 
odpowiadać przedłożony przez skarżącego dokument, pominął w swoich 
rozważaniach, że - uwzględniając wcześniejsze uwag i - przeszkoda do dokonania 
wpisu nie mogła wynikać w okolicznościach sprawy z przedkładanego przez 
skarżącego uczestni ka dokumentu w powiązaniu z art. 81 pr. upadł. 
Mogła  natomiast stanowić jeden ze skutków wszczęcia głównego postępowania 
upadłościowego w Wielkiej Brytanii, jeżeli prawo angielskie, jako lex fori concursus , 
przewidywałoby we wszczętym wobec skarżącego post ępowaniu rozwiązanie 
stanowiące odpowiednik zakazu przewidzianego w art. 81 pr. upadł., zakaz ten 
obejmowałby również nieruchomości znajdujące się za granicą, a postępowanie t o 
podlegałoby uznaniu w Polsce.  
W związku z tym Sąd, oceniając istnienie przeszko dy do wpisu, powinien 
wypowiedzieć się co do tego, czy wszczęcie przez sąd angielski postępowania 
upadłościowego wobec skarżącego podlega uznaniu w Polsce, a następnie zbadać, 
czy w kontekście skutków uznanego postępowania upadłościowego, ocenianych 
6 
 
stosow nie do lex fori concursus , zachodziła przeszkoda do wpisu hipoteki 
przymusowej na stanowiącej własność skarżącego nieruchomości położonej 
w Polsce. Za istotny należało w tej mierze uznać także aspekt czasowy, zważywszy, 
że w świetle materiału sprawy do wsz częcia postępowania upadłościowego miało 
dojść w dniu 20 listopada 2014 r. Uznanie zagranicznego postępowania 
upadłościowego, rozumiane jako rozciągnięcie jego skutków na obszar państwa 
uznającego, warunkowane jest natomiast tym, aby skutki te trwały w pań stwie 
wszczęcia postępowania w chwili orzekania o uznaniu. Ich ustanie może wiązać się 
m.in. z uchyleniem orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego 
w państwie pochodzenia, względnie jego ukończeniem, zgodnie z prawem 
tego państwa (por. art. 25 ust . 1 i art. 4 ust. 2 lit. j i lit. k roz porządzenia nr 
1346/2000).  
Rozważając kwestię uznania postępowania upadłościowego w Polsce, Sąd 
powinien poddać analizie, oprócz ewentualnych podstaw odmowy uznania (por. art. 
26 rozporządzenia nr 1346/2000), także kwestię dokumentów, które muszą zostać 
przedstawione w celu powołani a się na uznanie w innym państwie członkowskim. 
Konieczne było dostrzeżenie w tej mierze dwóch zagadnień. Pierwsze dotyczyło 
rodzaju dokumentów, które powinny zostać przedłożone przez uczestnika 
powołującego się na uznanie ad hoc , a ściślej - na skutki uzn anego postępowania 
upadłościowego. Drugie natomiast ewentualnego wymagania legalizacji tych 
dokumentów. Motywy zaskarżonego postanowienia, a w ślad za nimi zarzuty skargi 
kasacyjnej, dotyczyły jed ynie drugiego z tych problemów.  
Odnosząc się do tej kwestii należało zauważyć, że pogląd Sądu 
Okręgowego o konieczności opatrzenia przedłożonego przez skarżącego 
dokumentu klauzulą apostille  nie uwzględniał całokształtu przepisów 
rozporządzenia nr 1346/2000, a także argumentów wynikających z innych unijnych 
aktów p rawnych regulujących materię uznawania orzeczeń sądowych w sprawach 
cywilnych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Jakkolwiek racją jest, że  
przepisy rozporządzenia nr 1346/2000 nie zawierają wyraźnej regulacji znoszącej 
wymaganie legalizacji, trze ba wziąć pod uwagę, że art. 16 i 17 tego aktu są tylko 
jednym z elementów kształtujących model uznania i wykonywania orzeczeń 
podlegający ch rozporządzeniu nr 1346/2000.  
7 
 
W zakresie uznawania orzeczeń dotyczących prowadzenia i ukończenia 
postępowania upadłoś ciowego, jak również innych orzeczeń wydawanych 
bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i blisko z nim 
związanych, rozporządzenie nr 1346/2000 powtarza w art. 25 ust. 1 zdanie 
pierwsze i trzecie formułę przewidzianą w art. 17 ust. 1. Co do wy konywania tych 
orzeczeń za granicą art. 25 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1346/2000 
odsyła natomiast - z określonymi wyłączeniami - do art. 31 -51 Konwencji 
brukselskiej z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń 
sądowych w spra wach cywilnych i handlowych (jedn. tekst: Dz. Urz. UE z 1998 r., 
C 27, s. 1 , dalej - „Konwencja brukselska”), co obecnie należy rozumieć jako 
odesłanie do odpowiednich przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego 
i Rady (UE) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń 
sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja 
przekształcona) (Dz. Urz. UE L 351, s. 1 , dalej - „rozporządzenie nr 1215/2012”), 
a przed dniem 10 stycznia 2015 r. – rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 
22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich 
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE z 2001 r., L 12, s. 1 , 
dalej - „rozporządzenie nr 44/2001”). Odesłanie to obejmuje również art . 61 
rozporządzenia nr 1215/2012 (art. 56 rozporządzenia nr 44/2001), zwalniający od 
legalizacji m.in. dokumenty przedkładane w celu uznania i wyko nania 
zagranicznego orzeczenia.  
Za prawidłowy należało uznać pogląd, że zwolnienie to dotyczy także 
dokumentó w powoływanych w celu uznania orzeczeń podlegających 
rozporządzeniu nr 1346/2000, w tym orzeczeń dotyczących wszczęcia 
postępowania upadłościowego. Brak bowiem racjonalnych argumentów, które  
mogłyby przemawiać za zróżnicowanym podejściem do wymagania legal izacji 
w kontekście uznania oraz w kontekście wykonywania tych orzeczeń w  innym 
państwie członkowskim. W obu sytuacjach chodzi o respektowanie skutków 
orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim, wykonanie zaś  zmierza co 
do zasady dalej niż uznanie, zakładając dopuszczalność stosowania przymusu. 
Nie istnieją również racje, które mogłyby uzasadniać odmienne rozwiązanie w tym 
zakresie w odniesieniu do uznania wszczęcia postępowania upadłościowego 
8 
 
(art. 16 i 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000), oraz u znania innych orzeczeń 
objętych rozporządzeniem 1346/2000.  
Przeciwko tego rodzaju dystynkcjom na tle rozporządzenia nr 1346/2000 
przemawia także silnie wykładnia systemowa, zważywszy, że zwolnienia od 
wymagania legalizacji ustanowione w aktach prawnych z d ziedziny europejskiego 
prawa procesowego cywilnego odnoszą się każdorazowo zarówno do dokumentów 
powoływanych w kontekście uznania, jak i wykonania orzeczenia za granicą 
(por. art. 52 rozporządzenia (WE) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego 
jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich 
oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego 
rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, Dz. Urz. UE L 338, s. 1,  dalej - „rozporządzenie 
nr 2201/2003”, art. 65 rozporządzenia  Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 
2008  r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania 
orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych, Dz. Urz. UE 
z 2009 r., L 7, s. 1, dalej - „rozporządzenie nr 4/2009” i art. 74 r ozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie 
jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania 
i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie 
ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego, Dz . Urz. UE L 201, s. 107, 
dalej - „rozporządzenie 650/2012”).  
W tym stanie rzeczy jedynie ubocznie trzeba zauważyć, że Sąd Okręgowy 
pominął w rozważaniach dotyczących wymagania apostille  przepis art. 11 38 k.p.c., 
zwalniający co do zasady zagraniczne dokumenty urzędowe z legalizacji, 
w związku z art. 3 akapit 2 Konwencji haskiej, który uchyla wymaganie apostille , 
jeżeli dokument jest zwolniony od legalizacji według przepisów prawa tego państwa, 
w którym j est przedkładany.  
Reasumując, należało uznać, że dokumenty przedkładane w celu uznania 
wszczęcia postępowania upadłościowego na podstawie rozporządzenia nr 
1346/2000, w tym orzeczenie sądu państwa pochodzenia o ogłoszeniu upadłości,  
nie wymagają apostille . Odmienne stanowisko Sądu Okręgowego okazało się 
9 
 
nieuzasadnione, co pociągało za sobą konieczność uchylenia zaskarżonego 
postanowienia.  
Stwierdzenie, że dokumenty przedkładane w celu uznania wszczęcia 
postępowania upadłościowego na podstawie rozporządzenia  nr 1346/2000, w tym 
orzeczenie sądu państwa pochodzenia o ogłoszeniu upadłości, nie wymagają 
apostille , nie rozstrzygało o tym, jakie dokumenty powinna przedłożyć strona 
powołująca się na uznanie wszczęcia postępowania upadłościowego 
w innym  państwie czło nkowskim. Przepisy rozporządzenia nr 1346/2000, tak jak 
obowiązującego rozporządzenia nr 2015/848, nie odnoszą się do tego zagadnienia. 
Rozstrzygając tę kwestię, podobnie jak w przypadku wymagania legalizacji, 
za zasadne należało uznać odwołanie się do prz episów rozporządzenia nr 
1215/2012, do którego odsyła art. 25 ust. 1 zdanie drug ie rozporządzenia nr 
1346/2000.  
Przepisy rozporządzenia nr 1215/2012 wymagają zarówno dla wykonania, 
jak i uznania orzeczenia w innym państwie członkowskim, przedstawienia odpi su 
orzeczenia spełniającego warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności 
i stosownego zaświadczenia wydanego w państwie pochodzenia (art. 37 ust. 1 i art. 
42 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012). Wymaganie to jest aktualne także 
wówczas, gdy uznani e ma nastąpić incydentalnie, w ramach innego postępowania 
(art. 36 ust. 3 w związku z art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012). Powinność 
przedłożenia odpisu orzeczenia spełniającego warunki niezbędne do stwierdzenia 
jego autentyczności stanowi powtórze nie formuły występującej uprzednio na tle art. 
46 pkt 1 Konwencji brukselskiej oraz art. 53 p kt 1 rozporządzenia nr 44/2001.  
Warunek ten trzeba uznać za aktualny także na tle rozporządzenia 
nr 1346/2000, przy czym, skoro akt ten nie przewiduje wystawiania przez 
sąd państwa pochodzenia zaświadczenia w celu uznania lub wykonania orzeczenia  
w innym  państwie członkowskim (por. art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012), 
przedstawienie odpisu orzeczenia spełniającego warunki niezbędne do 
stwierdzenia jego autentycznoś ci należy uznać za wystarczające, jeżeli chodzi 
o sposób udokumentowania orzeczenia. Na przeszkodzie do przyjęcia tego 
stanowiska nie stoi spostrzeżenie, że art. 25 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 
10 
 
1346/2000 odsyła do rozporządzenia nr 1215/2012 tylk o w zakresie wykonywan ia 
orzeczeń, zważywszy na brak - podobnie jak w przypadku omówionego wcz eśniej 
zagadnienia legalizacji - racjonalnych argumentów, które mogłoby przemawiać za 
stosowaniem w tym zakresie odmiennych standardów w odniesieniu do uznania 
i wykonania orzeczenia. Przeciwko takiemu zróżnicowaniu przemawiają ponadto 
wspomniane już racje systemowe, mając na względzie, że przedłożenie odpisu 
orzeczenia spełniającego warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności 
(copy of the judgment which satisfies the conditions necessary to establish 
its authenticity ), jako warunek respektowania skutków orzeczenia w innym państwie 
członkowskim, stanowi ogólny standard na tle przepisów europejskiego prawa 
procesowego cywilnego (por. art. 37 ust. 1 lit. a i art. 45 ust. 1 lit. a rozporządzenia 
nr 2201/2003, art. 20 ust.  1 lit. a i art. 28 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 4/2009, art. 
46 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 650/2012, a także art. 21 ust. 2 lit. a 
rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 
12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowa nie w sprawie europejskiego nakazu  
zapłaty, Dz. Urz. UE L 399, s. 1 ze zm., i art. 21 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr  
861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiającego 
europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń , Dz. Urz. UE L 199, s. 1 
ze zm.).  
Wymaganie to należy rozumieć jako konieczność przedłożenia odpisu 
autentycznego (urzędowego). Ocena, czy przedłożony dokument spełnia warunki 
autentycznego odpisu, następuje według prawa państwa pochodzenia ( locus regit 
actum ). Z punktu widzenia prawa polskiego, wymaganie to realizuje odpis 
orzeczenia, opatrzony pieczęcią i podpisem osoby uwierzytelniającej (por. § 26 
zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie 
organizacji i zakresu działania s ekretariatów sądowych oraz innych działów 
administracji sądowej, Dz. Urz. MS nr 5, poz. 22 ze zm.), niewystarczająca jest 
natomiast sporządzona  samodzielnie kopia orzeczenia.  
Odnosząc to stanowisko do okoliczności sprawy, Sąd Okręgowy, rozważając, 
czy wszc zęte w Wielkiej Brytanii postępowanie upadłościowe podlega uznaniu 
w Polsce, powinien także ocenić, czy przedłożone przez uczestnika dokumenty 
czynią zadość wymaganio m wynikającym z prawa unijnego.  
11 
 
Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., 
Sąd Naj wyższy orzekł, jak w sentencji.  
jw  
  
 r.g.