Sygn. akt IV CSK 6/18  
  
POSTANOWIENIE  
  
Dnia 14 marca 2019 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)  
SSN Grzegorz Misiurek  
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)  
  
w sprawie z powództwa S . Spółki Jawnej z siedzibą w B . 
przeciwko I . GmbH z siedzibą w N . (Niemcy)   
o ustalenie stosunku prawnego,  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 14 marca 2019 r.,  
skargi kasacyjnej strony powodowej  
od postanowienia Sądu Apelacyjn ego w […] 
z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt I ACz […],  
  
1) oddala skargę kasacyjną,   
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700, -  
(dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów   
postępowania kasacyjnego.   
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2 
 
UZASADNIENIE  
 
S. spółka jawna z siedzibą w B . pozwem  skierowanym przeciwko I. GmbH 
z siedzibą w  N. (Niemcy) wniosła o ustalenie, że nie ponosi odpowiedzialności 
za  szkodę pozwanej powstałą w związku z wykonywaniem umowy spedycji 
z Niemiec do Rosji w dniach 4 -11 września 2015   r., ewentualnie o ustalenie, 
że   odpowiedzialność  odszkodowawcza powódki og ranicza się do kwoty 
100 000 zł,  tj. rzeczywistej  wartości przesyłki.  
Pozwana podniosła zarzut braku jurysdykcji sądów polskich twierdząc, 
że  strony łączyła umowa przewozu, do której ma zastosowanie art. 31 ust. 1 
Konwencji o umowie międzynarodowego prz ewozu drogowego towarów (CRM).  
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił 
zażalenie powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w L . z dnia 12  kwietnia 
2017 r., którym odrzucono pozew.  
Ustalono, że I . GmbH (dalej jako: „I .”) w dniu  3 września 2015 r. zawarła 
w formie elektronicznej z S . (dalej jako: „S .”) umowę, zatytułowaną „Zlecenie 
transportowe”. Pozwana, działająca na zlecenie L . GmbH w H ., była firmą 
spedycyjną, powódka deklarowała, że zajmuje się transportem międzynarodowym 
i pośrednictwem w handlu oraz dysponuje taborem każdego rodzaju. 
Przedmiotem  umowy był przewóz przesyłki o wadze 6025 kg, zawierającej odzież, 
samochodem chłodnią/naczepą na trasie H . (Niemcy) - terminal […], teren S ., 
region M . (Federacja Rosyjska) przez Pa ństwa Bałtyckie, z końcową 
datą  rozładunku 11 września 2015 r. Ustalono fracht w kwocie 2 250 euro, 
bez  gwarancji celnej, bez elektronicznej deklaracji tranzytowej (EPI), 
obejmujący   TIR. Zleceniobiorca był zobowiązany do przesłania pod oznaczony 
adres e -mail karnetu TIR i CMR, bezpośrednio po rozpoczęciu wykonywania 
umowy. Zastrzeżono, że  pozwana pracuje na podstawie Ogólnych Niemieckich 
Warunków Spedycyjnych (ADSp) w najnowszej wersji, ograniczających 
odpowiedzialność za  szkody transpor towe. Częścią umowy były „Wiążące ogólne 
warunki przejęcia ładunku w  międzynarodowym transporcie drogowym towarów” 
(dalej jako: „ogólne warunki”), w których wskazano m.in., że przewoźnik musi 
dysponować ubezpieczeniem CMR do górnej sumy odpowiedzialności ( pkt 4), 
3 
 
zaangażowanie podwykonawców jest  dopuszczalne tylko po wcześniejszym 
uzgodnieniu ze zleceniodawcą i wymaga jego wyraźnego zezwolenia (pkt 7). 
Ustalono właściwość sądu w N . (pkt 14). Powódka, bez wiedzy i zgody pozwanej, 
wystawiła w  dniu 3 września  2015 r. „Zlecenie spedycyjne”, na podstawie którego 
przewóz miał wykonać przewoźnik M . z siedzibą w A . (Bułgaria) za frachtem 
wysokości 2 000 euro. Ładunek   wydany temu przewoźnikowi nie dotarł do miejsca 
przeznaczenia, prawdopodobnie doszło do jego kradz ieży. 
Spór dotyczył kwalifikacji umowy łączącej strony, mającej podstawowe 
znaczenie dla ustalenia jurysdykcji. Według powódki była to umowa spedycji, zatem 
miejscem jej wykonania, decydującym o jurysdykcji krajowej jest miejsce 
świadczenia usług w zakresi e organizacji przewozu, tj. siedziba powoda (art. 7 pkt 
1 lit. a i b tiret pierwszy i drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 
1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń 
sądowych oraz ich wykonywania w spr awach cywilnych i handlowych). Pozwana 
twierdziła, że strony zawarły umowę przewozu w transporcie międzynarodowym, 
zatem wszelkie spory z niej wynikające rozstrzygać ma sąd wskazany przez strony 
w umowie jurysdykcyjnej, a w braku takiej umowy właściwe są s ądy państwa, 
w którym pozwany ma główną siedzibę, filię lub agencję, za której pośrednictwem 
zawarto umowę o przewóz lub znajduje się miejsce przyjęcia towaru do przewozu 
lub miejsce jego dostawy (art. 31 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego 
przewozu  drogowego towarów CMR).  
Sąd pierwszej instancji zakwalifikował umowę stron jako umowę 
przewozu   w transporcie międzynarodowym regulowaną przepisami Konwencji 
o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR). Wskazał, 
że obowiązkiem spedytora jes t zorganizowanie przewozu, w tym wyszukanie 
przewoźnika. Treść zlecenia transportowego, będącego ofertą przyjętą przez 
powódkę, zobowiązała ją jedynie do przewiezienia towaru i nie przewidywała 
wykonania dodatkowych usług. Późniejsze powierzenie przewozu i nnemu 
przewoźnikowi nie zmieniło jej charakteru. Zdaniem Sądu strony nie przyjęły 
jurysdykcji odpowiadającej siedzibie przewoźnika, gdyż pkt 14 wiążących 
warunków wskazuje na właściwość Sądu siedziby spedytora, tj. N . (Niemcy).  
Sąd Okręgowy stwierdził, że bez względu na to, jaką umowę strony zawarły 
4 
 
i tak zachodzi brak jurysdykcji sądu polskiego, skutkujący odrzuceniem pozwu 
na podstawie art. 1099 § 1 k.p.c. Wskazał, że gdyby uznać, iż strony łączyła 
umowa międzynarodowego przewozu towarów, to zastosowanie miałby art. 31 ust. 
1 Konwencji CMR, w myśl którego we wszelkich sporach wynikających z takich 
przewozów podlegających Konwencji powód może wnosić sprawę wyłącznie do 
sądów umawiających się krajów, wskazanych przez strony w umowie 
jurysdykcyjnej, ponadto d o sądów kraju, na którego obszarze pozwany ma stałe 
miejsce zamieszkania, główną siedzibę lub filię albo agencję, za której 
pośrednictwem zawarto umowę o przewóz, albo znajduje się miejsce przejęcia 
towaru do przewozu lub miejsce jego dostawy. Miejscowość N. (Niemcy) jest 
zarówno miejscem siedziby pozwanej  jak i przyjęcia przesyłki do przewozu. 
Uznanie, że strony łączyła umowa spedycji oznaczałoby oparcie jurysdykcji 
na art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1215/2012, zgodnie z którym osoba, która 
ma  miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego (w wypadku 
spółki - siedzibę) może być pozwana w innym państwie członkowskim w sprawach 
dotyczących umowy, o ile nie uzgodniono inaczej, przed sądy miejsca wykonania 
danego zobowiązania. Zdaniem Sądu , pojęcie „miejsce wykonania” ma 
autonomiczne znaczenie, odmienne niż art. 454 § 1 k.c. Rozumieć je należy 
tak  jak  miejsce wykonania umowy sprzedaży, wyjaśnione w  art. 7 ust. 1 lit. b 
rozporządzenia, co oznacza, że decyduje miejsce świadczenia rzeczowego 
polegającego na realizacji określonego zamówienia poprzez transgraniczne 
przemieszczenie rzeczy i przekazanie ich kupującemu. W  odniesieniu do spedycji 
przesądzać powinna ostateczna czynność polegająca na dostarczeniu towaru 
do Rosji, która nie jest państwem  członkowskim, stąd zastosowanie miałby art. 4 
ust. 1 rozporządzenia, wskazujący jurysdykcję ogólną, związaną z główną siedzibą 
pozwanej (tu: N . (Niemcy). Sąd drugiej instancji odniósł się ponadto do  punktu 14 
ogólnych warunków umowy, wskazującego na właśc iwość sądu w  N. (Niemcy). 
Zauważył, że żadna ze stron nie powołuje się na to postanowienie, którego treść 
nie jest do końca jasna, niemniej może ono świadczyć o umownym ustaleniu 
jurysdykcji państwa sądu, w którym główną   siedzibę ma pozwana. Wskazał, że 
zarówno art. 31 ust.  1 Konwencji CMR jak i art. 25 ust.  1 rozporządzenie 
nr 1215/2012 pozostawiają stronom umowy swobodę wyboru jurysdykcji spośród 
5 
 
oznaczonych sądów, a wynik ich porozumienia należy uwzględniać w pierwszej 
kolejności. Umowne wskazanie jurys dykcji na podstawie rozporządzenia 
nr 1215/2012 nie wywołuje jednak skutku, jeżeli umowa jest nieważna 
pod względem materialnym.  
Powódka złożyła skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Apelacyjnego 
w […], wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do pon ownego rozpoznania. 
Skarga, oparta na obu podstawach kasacyjnych, w ramach podstawy z art. 3983 § 1 
pkt 1 k.p.c. zarzuca naruszenie art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 794 k.c. w  zw. z art. 4 
ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 593/2008 z dnia 
17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych 
(Rzym  I) poprzez niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że strony zawarły 
umowę przewozu, nie spedycji. Podstawa naruszenia przepisów postępowania 
obejmuje błędne zast osowanie art. 328 § 2 i art. 378 § 1 w zw. z art. 391 § 1 
i art. 397 § 2 k.p.c. polegające  na tym, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał 
w postępowaniu zażaleniowym zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 217, 
art. 227 i art. 233 § 1 k.p.c., błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 
pkt lit. a i b tiret pierwsze i drugie rozporządzenia nr 1215/2012 w zw. z art. 1099 
§ 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że dla ustalenia jurysdykcji zgodnie z art. 7 tego 
rozporządzenia należy odwołać się do umowy sprzedaży rze czy a nie 
umowy   o świadczenie usług, błędne zastosowanie art. 31 ust. 1 Konwencji CMR 
oraz art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 na skutek bezpodstawnego 
przyjęcia, że  pkt 14 zlecenia transportowego zawierał ważną i skuteczną umowę 
o jurysdykcję.  
Sąd Najwyższy zważył:  
Zgodnie z art. 1099 § 2 k.p.c. brak jurysdykcji krajowej stanowi przyczynę 
nieważności postępowania, co oznacza, że w każdej sprawie z elementem 
zagranicznym przed przystąpieniem do jej merytorycznego rozpoznania sąd musi 
ocenić, czy ma jurysdykcję i w jakim zakresie. Brak jurysdykcji krajowej ma miejsce 
wówczas, gdy przepisy kodeksu postępowania cywilnego lub umów 
międzynarodowych nie przyznają sądom polskim kompetencji do rozpoznania 
sprawy, a same strony nie umówiły się o jurysdykcję s ądów polskich bądź 
wyłączyły ją w umowie zawartej na podstawie art. 1105 k.p.c.  
6 
 
Uchybieniem Sądu Apelacyjnego było zaniechanie jednoznacznego 
stwierdzenia, czy podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji w przedmiocie 
kwalifikacji stosunku zobowiązanioweg o łączącego strony jako umowy przewozu 
i zbędna wielowariantowa ocena przyczyn braku jurysdykcji krajowej, odnoszona 
zarówno do umowy przewozu jak i spedycji, wprowadzająca pewien chaos w części 
motywacyjnej postanowienia. Nie można również odmówić zasadno ści niektórym 
zarzutom wywiedzionych w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania. 
Niemniej zaskarżone orzeczenie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, 
odpowiada prawu.  
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że Konwencja o umowie 
międzynarodowego prze wozu drogowego towarów (CRM) sporządzona w Genewie 
dnia 19 maja 1956 r. (Dz.U. z 1962, Nr 49, poz. 238 ze zm.) zawiera normy 
szczególne, wyłączające stosowanie norm prawa wewnętrznego oraz umów 
międzynarodowych do uregulowanych w niej kwestii, w tym odnosz ących się do 
jurysdykcji krajowej. Zakres jej obowiązywania dotyczy wszystkich sporów, które 
wynikają z przewozów podlegających Konwencji, a regulacja ma charakter 
bezwzględny. Prymat Konwencji CMR potwierdza pkt 35 motywów Rozporządzenia 
Parlamentu Europe jskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. 
w sprawie jurysdykcj i i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania 
w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U.UE.L.2012.351.1 ze zm.), który wprost 
stanowi, że w celu zachowania międzynarodowych  zobowiązań zaciągniętych 
przez państwa członkowskie niniejsze rozporządzenie nie może wywierać skutków 
w zakresie zawartych przez państwa członkowskie konwencji w sprawach 
szczególnych. Oznacza to, że jeżeli państwo członkowskie jest jednocześnie 
stroną   innych konwencji, któr e w sposób szczegółowy regulują kwestie jurysdykcji, 
mają  one charakter nadrzędny. Przepis ten ma zastosowanie także 
do  Konwencji   CMR. Ustalenie, że strony łączyła umowa międzynarodowego 
przewozu drogowego towarów, podlegająca prze pisom Konwencji CMR, czyni 
zatem zbędnym rozważanie ewentualnej jurysdykcji wynikającej z rozporządzenia 
nr 1215/2012.  
Podstawa naruszenia przepisów postępowania w zasadniczej części oparta 
jest na zarzucie braku umowy prorogacyjnej wobec błędnego ustaleni a, 
7 
 
że  została   ona zawarta w pkt 14 zlecenia transportowego (w istocie chodzi 
o pkt 14 Wiążących ogólnych warunków przejęcia ładunku w międzynarodowym 
transporcie drogowym towarów, będących załącznikiem zlecenia transportowego, 
stanowiących część umowy st ron). Wskazana jednostka redakcyjna zawiera 
postanowienie o treści „Ustalona zostaje właściwość sądu: N .” (w języku 
niemieckim: N .). Nie ulega wątpliwości, że zarówno art. 31 ust.1 Konwencji CMR 
w odniesieniu do umowy przewozu międzynarodowego jak i art. 25 ust.1 
rozporządzenia nr 1215/2012 w odniesieniu do wszystkich umów, do których ma 
zastosowanie, są oparte na zasadzie „swobody stron w zakresie umownego 
wyboru jurysdykcji” i zastrzegają pierwszeństwo jurysdykcji krajowej sąd ów 
państwa członkowskiego, wynikającej z umowy prorogacyjnej. Wobec braku 
w Konwencji CMR szczególnych przepisów dotyczących formy i sposobu zawarcia 
porozumienia odnoszącego się do umownego wskazania jurysdykcji przyjmuje się, 
że obok formy pisemnej wysta rczająca jest forma odpowiadająca zwyczajowi, 
który  strony znały i przestrzegały, elektroniczne przekazy umożliwiające trwały 
zapis umowy są zrównane z formą pisemną. Jak wskazano w uzasadnieniu 
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2018 r., I CSK  363/17, 
z odwołaniem do cytowanego w nim orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii 
Europejskiej, art. 25 rozporządzenia nr 1215/2012 wymaga, aby strony osiągnęły 
porozumienie co do prorogacji lub derogacji jurysdykcji krajowej. Sąd krajowy musi 
zatem w pierwszej kolejności ocenić, czy klauzula mająca uzasadniać jego 
jurysdykcję krajową stanowi wyraz rzeczywistego porozumienia między stronami, 
które zostało wyrażone dostatecznie jasno i precyzyjnie. To, czy umowa 
jurysdykcyjna doszła do skutku, oceniane j est co do zasady autonomicznie, na 
płaszczyźnie prawa unijnego, bez potrzeby sięgania do właściwego prawa 
krajowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., 
I CK 263/05, OSNC 2006, nr 7 -8, poz. 136). Wprawdzie art. 25 ust. 1 zda nie 1 
in fine rozporządzenia nr 1215/2012 odsyła do prawa krajowego obowiązującego  
w państwie, w którym znajduje się sąd uzgodniony przez strony w zakresie oceny 
„materialnej ważności” umowy prorogacyjnej, jednak pojęcie to nie obejmuje 
zagadnienia dojścia  umowy do skutku. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości 
Unii Europejskiej, konsekwentnie zmierza do wyeliminowania potrzeby sięgania 
8 
 
do  prawa krajowego przy ocenie konsensu koniecznego do zawarcia 
umowy  jurysdykcyjnej. Jednym z wymagań formalnych wynikaj ących z art. 25 
rozporządzenia nr 1215/2012 jest warunek określoności umowy jurysdykcyjnej. 
Umowa musi dostatecznie konkretyzować sąd lub sądy powołane do 
rozstrzygnięcia sporu, oraz spór objęty umową, względnie stosunek prawny, 
z którego spór ten ma wynik nąć. Nie muszą być jednak określone w umowie 
w  sposób dosłowny, wystarcza, że strony określiły go pośrednio, na przykład 
odwołując się do siedziby jednej z nich (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości 
Unii  Europejskiej z dnia 9 września 2000 r., C -387/98, Coreck Maritime GmbH 
przeciwko Handelsveem BV i innym.,  Zb. Orz. 2000, s. I -9337). Rozporządzenie nr 
1215/2012 nie wiąże jurysdykcji krajowej z prawem właściwym (forum legis),  
co dotyczy także sytuacji, w której podstawą właściwości prawa jest porozumienie  
stron. Pogląd   ten zachowuje aktualność także w odniesieniu do umowy 
prorogacyjnej przewidzianej w art. 31 ust.1 Konwencji CMR. Jak wynika 
z powyższych rozważań , treść pkt 14 Wiążących ogólnych warunków, włączonych 
do umowy stron, jest dostatecznie jednoz naczna, i zakwalifikować go należy jako 
umowę prorogacyjną przewidzianą w art. 31 ust. 1 Konwencji CMR, w myśl którego 
we wszystkich sporach, które wynikają z przewozów jej podlegających, 
powód   może wnosić sprawę do sądów umawiających się krajów, określon ych 
przez strony w  drodze wspólnego porozumienia. Wskazana umowa byłaby 
skuteczna także w  odniesieniu do umowy spedycji ocenianej na podstawie 
przepisów rozporządzenia nr 1215/2012. Jak  bowiem wskazano wyżej , jeżeli strony 
niezależnie od ich miejsca zamies zkania uzgodniły, że sąd lub sądy państwa 
członkowskiego powinny rozstrzygać spór już wynikły albo spór przyszły  mogący 
wyniknąć z  określonego stosunku prawnego, to sąd lub sądy tego państwa mają 
jurysdykcję, chyba że umowa ta jest nieważna pod względem ma terialnym, na 
mocy prawa danego państwa członkowskiego, a tak określona jurysdykcja jest 
jurysdykcją wyłączną (art. 25 ust. 1).  
Chybione są wskazane w ramach tej podstawy zarzuty błędnego 
zastosowania art. 328 § 2 i art. 378 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art.  397 § 2 k.p.c. 
polegającego na tym, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał w postępowaniu 
zażaleniowym zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 217, art. 227 i art. 
9 
 
233  § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącego , uzupełnienie postępowania dowodowego 
o osobowe źródła dowodowe pozwoliłyby na właściwe ustalenie charakteru 
prawnego umowy podstawowej łączącej strony. Kwalifikacja prawna należy 
do kompetencji Sądu, który dysponował w tym zakresie wystarczającym materiałem 
dowodowym. Uzasadnienie orzeczenia poddaje się kontr oli kasacyjnej, nie zawiera 
takich braków, które ją uniemożliwiają, a ocena prawidłowości rozstrzygnięcia jest 
możliwa. Zagadnienie wykładni pojęcia „sąd miejsca wykonania danego 
zobowiązania” w odniesieniu do umowy spedycji w rozumieniu art. 7 ust. 1a i 1 b 
rozporządzenia nr 1215/2012 byłoby aktualne i wymagało rozważań tylko w braku 
umowy prorogacyjnej.  
Skarga kasacyjna w zakresie podstawy naruszenia prawa materialnego 
wywiedziona jest z zarzutu naruszeni a art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 794 k.c. w zw. 
z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 
z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych 
(Rzym I) - Dz.U.UE.L.2008.177.6 ze zm., dalej jako „rozporządzenie Rzym I”, 
poprzez niewłaściwe zastosowa nie polegające na przyjęciu, że strony zawarły 
umowę przewozu, nie spedycji. W istocie dotyczy zatem błędnej kwalifikacji 
stosunku prawnego łączącego strony. Tymczasem, jak wskazano wyżej, Sąd 
drugiej instancji uchylił się od jednoznacznej oceny prawnej w tym przedmiocie. 
Niezależnie od tego , wskazana podstawa skargi nie znajduje potwierdzenia. Art. 65 
§ 1 i 2 k.c. zawiera dyrektywy interpretacyjne stanowiące podstawę dokonywania 
wykładni uprzednio ustalonej treści oświadczeń woli, a nie ich kwalifikacji pr awnej. 
Zakwestionowanie w  skardze kasacyjnej wniosków prawnych z oświadczeń woli 
stron wymaga wskazania adekwatnych przepisów prawa materialnego, w tej 
sprawie odnoszących się do pojęć umowa przewozu i umowa spedycji 
w rozumieniu przepisów odnoszących się do jurysdykcji, oraz wykazania, że były 
one przedmiotem wadliwej wykładni lub nieprawidłowego zastosowania  przez sąd 
drugiej instancji. Wym aganiom  tym skarga nie czyni zadość, bowiem  powołuje tylko 
art. 794 k.c. (bez jednostki redakcyjnej  przepisu), który zawiera oznaczenie zakresu 
świadczeń stron w umowie spedycji,  oraz art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rzym I, 
stanowiącego, że umowa, która nie jest objęta ust. 1 lub której składniki byłyby 
objęte zakresem więcej niż jednego z przypadków określonych w ust. 1 li t. a) h), 
10 
 
podlega prawu państwa, w którym strona zobowiązana do spełnienia świadczenia 
charakterystycznego dla umowy ma miejsce zwykłego pobytu. Tymczasem 
samodzielną regulację dotyczącą umowy przewozu zawiera niewskazany 
w skardze art. 5 rozporządzenia Rz ym I, w myśl którego w  zakresie, w jakim nie 
dokonano wyboru prawa właściwego dla umowy przewozu towarów zgodnie z art. 3, 
prawem właściwym dla takiej umowy jest prawo państwa, w którym przewoźnik ma 
miejsce zwykłego pobytu, pod warunkiem że w tym samym pa ństwie znajduje się 
miejsce przyjęcia towaru do przewozu lub miejsce dostawy, lub miejsce zwykłego 
pobytu nadawcy. Jeżeli warunki te nie są spełnione, stosuje się prawo państwa, 
w którym znajduje się uzgodnione przez strony miejsce dostawy. Nawet przyjmują c 
stanowisko powoda (pomijając ocenę jego prawidłowości), że strony łączyła umowa 
spedycji, stanowiąca rodzaj umowy o świadczenie usług, podnieść należy, że i tak 
zastosowanie miałby inny jak powołany przepis, tj. art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia 
Rzym I , zgodnie z którym w zakresie, w jakim nie dokonano wyboru prawa 
właściwego dla umowy zgodnie z art. 3 i bez uszczerbku dla art. 5 -8, prawo 
właściwe dla umowy o świadczenie usług podlega prawu państwa, w którym 
usługodawca ma miejsce zwykłego pobytu. Wskaz ane Rozporządzenie należy do 
aktów prawa materialnego, a nie prawa procesowego także wówczas, gdy na jego 
podstawie ustala się znaczenie pojęć istotnych dla oceny jurysdykcji krajowej. 
Kognicja Sądu Najwyższego nie obejmuje poszukiwania podstawy kasacyjnej  nie 
oznaczonej wprost w skardze, gdyż do skarżącego należy wytyczenie kierunku 
i przedmiotu kontroli kasacyjnej. Związanie granicami podstaw kasacyjnych 
powoduje niedopuszczalność uwzględnienia przepisów prawa pominiętych 
w przedstawionych podstawach kasa cyjnych.  
Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną 
(art. 39814 k.p.c.).  
 
aw 
jw