Sygn. akt I CSK 668/13  
 
 
  
POSTANOWIENIE  
 
  
Dnia 22 stycznia 2015 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)  
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)  
SSN Maria Szulc  
Protokolant Ewa Krentzel  
  
w sprawie z powództwa C . C., J., K., N.  
i wspólnicy Spółki komandytowej z siedzibą w W . 
przeciwko A . P. s.r.o. z siedzibą w P . (Republika Czeska)  
o zapłatę,  
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2015 r.,  
skargi kasacyjnej strony powodowej  
od postanowienia Sądu Apelacyjnego  
z dnia 5 czerwca 2013 r .,  
 
  
1.   uchyla zaskarżone postanowienie i oddala zażalenie;   
2. koszty postępowania zażaleniowego i kasacyjnego  
           pozostawia do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym  
           postępowanie w sprawie.   
  
 
 
 
 
 
 
2 
 
UZASADNIENIE  
 
 Sąd Okręgowy w W . postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., w   sprawie z 
powództwa C . C., J., K., N. i  wspólnicy spółki komandytowej z siedzibą w W . 
przeciwko A . P. s.r.o. z siedzibą w P . o zapłatę, oddalił wniosek pozwanej o 
odrzucenie pozwu. Podkreślił, że głównym miejscem świadczenia usług, z których 
powódka wywodzi swoje roszczenie, było terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 
gdzie powódka sporządzała projekty i oraz opinii prawnych ora z analizowała 
dokumenty przedłożone przez pozwaną i prowadziła negocjacje umowy kredytowej, 
zatem nie została wyłączona jurysdykcja sądów polskich w niniejszej sprawie 
przewidziana w   art. 5 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Rady (WE) Nr 44/2001 z dnia 
22 gr udnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznania orzeczeń sądowych oraz ich 
wykonywania w   sprawach cywilnych i handlowych ( Dz. Urz. WE 2001 L 12/1 ze 
zm.; dalej: "rozporządzenie Nr 44/2001").  
 Pozwana wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego.  
 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. zmienił 
zaskarżone postanowienie w ten sposób, że odrzucił pozew i zasądził od powódki 
na rzecz pozwanej 3.049 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 
Podkreślił, dokonując analizy art. 5 pkt  1 lit. a i b rozporządzenia Nr   44/2001, że 
skoro strony łączyła umowa świadczenia usług doradztwa prawnego w   związku z 
zawarciem umowy kredytowej między pozwaną a bankiem w Austrii w   celu 
finansowania przez pozwaną inwestycji w postaci obiektu mieszkal no-usługowego 
na terytorium Republiki Czeskiej, pozwala to na przyjęcie jedynie Republiki 
Czeskiej, ewentualnie Austrii za główne miejsce świadczenia usług przez powódkę. 
Miejscem wykonania usługi, jej świadczenia, nie może być miejsce, w   którym 
powód prz ygotowywał projekty umów lub opinii prawnych. Istotnym czynnikiem jest 
tu miejsce, w którym dokumenty te zostały przedstawione pozwanej i było 
realizowane doradztwo objęte umową oraz został osiągnięty jego cel. 
Jest  bezsporne, że negocjacje dotyczące umow y kredytu oraz spotkania stron 
odbywały się na terenie Republiki Czeskiej, a umowa kredytu została zawarta 
w  Austrii, zaś   projekty umów i opinii były przesyłane drogą elektroniczną 
3 
 
z  przeznaczeniem na terytorium Republiki Czeskiej. Były to zatem miejsca  
świadczenia usługi, z którą pozwana mogła się zapoznać i skorzystać z niej. 
Sąd  I instancji niezasadnie powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii 
Europejskiej z dnia 11 marca 2010 r., C - 19/09 w sprawie C -19/09, Wood Floor 
Solutions Andreas Do mberger GmbH , który nie ma zastosowania w niniejszej 
sprawie wobec braku trudności w ustaleniu głównego miejsca świadczenia usług 
przez powódkę. Miejsce i sposób świadczenia usług przez powódkę oraz stosunek 
prawny będący źródłem umowy o świadczenie usług doradztwa prawnego 
powodują, że nie ma przesłanek uzasadniających jurysdykcję polskich sądów 
w  niniejszej sprawie.  
 Powódka  wniosła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła postanowienie Sądu 
Apelacyjnego w całości, zarzucając naruszenie przepisu postępowani a, mianowicie 
art. 1099 § 1 k.p.c. w związku z art. 5 pkt 1 lit. a i b tiret drugie  rozporządzenia 
Nr 44/2001 przez uznanie, że miejscem świadczenia usługi doradztwa prawnego 
nie jest miejsce, w którym usługodawca przygotowuje projekty umów lub opinii 
prawnych, a jest nim miejsce, w którym efekty pracy zostają przedstawione 
usługobiorcy, miejsce w którym u sługobiorca mógł się zapoznać z nimi i skorzystać 
z usługi, a zatem, że miejscem świadczenia usług prawniczych przez powódkę była 
Republika Czeska bądź Austria, a w konsekwencji uznanie braku jurysdykcji 
polskich sądów w niniejszej sprawie, podczas gdy za miejsce świadczenia usług 
doradztwa prawnego powinno być uznane miejsce, w którym usługodawca 
wykonuje te usługi.  
 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r., III CSK 255/09 (niepubl.) 
podkreślił, że przepisy rozp orządzenia Nr 44/2001 miały na celu ujednolicenie 
przepisów o jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych za pomocą w wysokim 
stopniu przewidywalnych zasad jurysdykcji. W szczególności chodziło o zezwolenie 
powodowi na łatwe zidentyfikowanie sądu, do któ rego może on wnieść powództwo, 
a pozwanemu racjonalnie przewidzieć sąd, przed jakim może być pozwany 
(por. pkt 24 i 25 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 
2006 r. w sprawie C -103/05 Resich Montage, Zb. Orz. str. I -6827 oraz p kt 19 i 20 
4 
 
wyroku Trybunału z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie C -386/05 Color Drack, 
Zb.  Orz.  2007 r., s. 03699). Podstawową zasadą jurysdykcji przewidzianą w tym 
rozporządzeniu jest - zawarta w art. 2 - zasada jurysdykcji oparta na łączniku 
miejsca zamiesz kania.  
 Zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. a rozporządzenia Nr 44/2001, osoba, która ma 
miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, może być pozwana 
w innym Państwie Członkowskim, jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub 
roszczenia wynikając e z umowy - przed sąd miejsca, gdzie zobowiązanie zostało 
wykonane albo miało być wykonane. Według art. 5 pkt 1 lit. b tiret drugie 
rozporządzenia Nr 44/2001, w rozumieniu niniejszego przepisu - i o ile co  innego 
nie zostało uzgodnione - miejscem wykonania  zobowiązania jest - w przypadku 
świadczenia usług - miejsce w Państwie Członkowskim, w którym usługi zgodnie 
z umową były świadczone albo miały być świadczone. Wbrew przedstawionemu 
celowi rozporządzenia Nr 44/2001, sformułowanie ostatnio przytoczonego przepisu 
jest wieloznaczne i nieprecyzyjne.  
 Nie można zgodzić się z Sądem Apelacyjnym, że wyrok Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 marca 2010 r. nie ma zastosowania 
w niniejszej sprawie.  W tym wyroku Trybunał podkreślił m.in., że określając główne 
miejsce świadczenia usług, należy przede wszystkim uwzględniać postanowienia 
umowy, gdyż miejsce wybrane przez strony ma ze względu na swój charakter 
związek z istotą sporu. Trybunał wskazał, że  w braku możliwości ustalenia 
głównego miejsca świadczenia usług na podstawie umowy, należy uwzględnić 
miejsce rzeczywistego jej wykonania, przy określeniu którego należy brać pod 
uwagę czas spędzony w danym miejscu oraz znaczenie wykonywanej tam 
działalno ści. 
 W niniejszej sprawie miejscem świadczenia usług jest siedziba powódki, 
w której były sporządzane projekty umów i opinie prawne. Wiążąca strony umowa 
jest umową starannego działania, a nie umową rezultatu. W konsekwencji 
przygotowane przez powódkę pro jekty i opinie prawne mogły, ale nie musiały być 
wykorzystane przez pozwaną. W tej sytuacji nie można przyjąć, aby okolicznością 
5 
 
decydującą o miejscu świadczenia usług było wykorzystanie albo niewykorzystanie 
przez pozwaną wspomnianych projektów i opinii p rawnych.  
 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 
k.p.c. orzekł, jak w sentencji.