Sygn. akt V CSK 348/16  
  
POSTANOWIENIE  
  
Dnia 7 kwietnia 2017 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Marta Romańska (przewodniczący)  
SSN Józef Frąckowiak  
SSN Paweł Grzegorczyk (sprawozdawca)  
Protokolant Izabella Janke  
  
w sprawie z wniosku  T. s.r.o. z siedzibą w B . (Republika Słowacka)  
przy uczestnictwie S . Sp. z o.o.  
z siedzibą w K . 
o stwierdzenie wykonalności orzeczenia sądu państwa obcego,  
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2017 r.,  
skargi kasacyjnej uczestn ika postępowania  
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] 
z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt V ACz …/14,  
  
oddala skargę kasacyjną.  
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
UZASADNIENIE  
2 
 
 
Wnioskodawczyni T . s.r.o. z siedzibą w B . (Słowacja) domagała się przed 
Sądem Okręgowym w [...] stwierdzenia wykonalności w Rzeczypospolitej Polskiej 
wyroku Sądu Wojewódzkiego w B . (Słowacja) z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. …, 
wraz z postanowieniami korygującymi (prostującymi) tego samego sądu z dnia 8 
sierpnia 2008 r. i z dnia 22  sierpnia 2008 r., którym zasądzono od uczestniczki S. 
Sp. z o.o. łączną kwotę 12  301 839 koron słowackich z odsetkami oraz kwotę 
418 077 koron słowackich tytułem zwrotu kosztów postępowania, a także 
postanowienia Sądu Najwyższego Republiki Słowackiej z dnia 24 maja 2012 r., 
sygn. …, którym Sąd ten „uchylił” wniesiony przez uczestniczkę środek zaskarżenia 
(dovolanie ) i zasądził od niej na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1807,96 euro 
tytułem zwrotu kosztów postępowania.  
Przed stawione do wykonania orzeczenia zostały wydane w postępowaniu, 
w którym wnioskodawczyni wytoczyła przeciwko uczestniczce przed Sądem 
Wojewódzkim w B . powództwo wzajemne o zapłatę kwot należnych z  tytułu 
korzystania z oprogramowania komputerowego udostępni onego przez 
wnioskodawczynię. Wyrok z dnia 25 kwietnia 2007 r., którym Sąd Wojewódzki w  B. 
oddalił powództwo główne, uwzględnił zaś powództwo wzajemne, został przez 
uczestniczkę zaskarżony do Sądu Najwyższego Republiki Słowackiej, który 
najpierw, jako sąd drugiej instancji, orzeczeniem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. 
5 Obo …/2007, „potwierdził” (utrzymał w mocy) zaskarżony wyrok, a  następnie, 
jako sąd kasacyjny, wskutek zaskarżenia wyroku z dnia 19 listopada 2008 r., 
orzeczeniem z dnia 28 stycznia 2010 r ., sygn. 1 Obdo …/2009, unieważnił uprzedni 
wyrok Sądu Najwyższego i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w B . do 
ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie to  wnioskodawczyni zaskarżyła do Sądu 
Konstytucyjnego Republiki Słowackiej, który orzeczeniem z dnia 1 5 listopada 2010 
r. uchylił je i przekazał sprawę Sądowi Najwyższemu Republiki Słowackiej do 
ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd Najwyższy Republiki 
Słowackiej raz jeszcze przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w B ., jednak w 
wyniku kole jnej skargi konstytucyjnej złożonej przez wnioskodawczynię, orzeczenie 
Sądu Najwyższego zostało uchylone przez Sąd Konstytucyjny Republiki Słowackiej 
w dniu 21 lutego 2012 r., a sprawa została przekazana po raz drugi Sądowi 
3 
 
Najwyższemu Republiki Słowackiej  do ponownego rozpoznania. Ostatecznie, 
postanowieniem z dnia 24  maja 2012 r., sygn. 1 Obdo …/2012, Sąd Najwyższy 
Republiki Słowackiej „uchylił” środek zaskarżenia ( dovolanie ) wniesiony przez 
uczestniczkę od wyroku Sądu Najwyższego Republiki Słowackiej z dnia 19 
listopada 2008 r. ze względu na jego niedopuszczalność i zasądził od uczestniczki 
na rzecz wnioskodawczymi kwotę 1807,96 euro kosztów postępowania.      
Postanowieniem  z dnia 15 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w [...] stwierdził 
wykonalność orzeczeń objętych wnioskiem i zobowiązał komornika na podstawie 
art. 783 § 1 k.p.c. do przeliczenia zasądzonych nimi kwot na walutę polską. Na 
skutek zażalenia uczestniczki, Sąd Apelacyjny  w [...] postanowieniem z dnia 19 
lutego 2015 r. uchylił postanowienie sądu pierwszej instancji w zakresie 
dotyczącym stwierdzenia wykonalności wyroku Sądu Wojewódzkiego w B . z dnia 
25 kwietnia 2007 r. wraz z postanowieniami korygującymi ze względu na 
sprzeczność składu sądu z przepisami prawa (art. 379 pkt 4 w związku z art. 1151 
§ 1 k.p.c. i art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 5 gr udnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks 
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. nr 234, poz. 1571) i 
w tym zakresi e, znosząc postępowanie, przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w 
[...] do ponownego rozpoznania.  
W pozostałym zakresie, tj. w odniesieniu do postanowienia Sądu 
Najwyższego Republiki Słowackiej z dnia 24 maja 2012 r. zasądzającego na rzecz 
wnioskodawczyni koszty postępowania, Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie. 
Aprobując stanowisko Sądu Okręgowego uznał, że w sprawie zastosowanie miało 
rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie 
jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wy konywania w sprawach 
cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE L 12, s. 1; dalej - „rozporządzenie nr 44/2001”; 
obecnie uchylone). Wnioskodawczyni przedłożyła odpis orzeczenia i jego 
tłumaczenie, a także zaświadczenie o jego wykonalności wystawione 
na  podstawie   art. 54 rozporządzenia nr 44/2001, co odpowiadało formalnym 
warunkom stwierdzenia wykonalności orzeczenia wydanego w innym państwie 
członkowskim Unii Europejskiej. Prawomocność i wykonalność orzeczenia Sądu 
Najwyższego Republiki Słowackiej z dnia 24 maja  2012 r. wynikała z jego treści, 
toteż nie było podstawy do zwrócenia się, o co wnioskowała uczestniczka, 
4 
 
do właściwego sądu Republiki Słowackiej o przeprowadzenie dowodu na 
okoliczność, czy objęte wnioskiem rozstrzygnięcia sądów słowackich są 
orzeczeniami  istniejącymi i  prawomocnymi na terytorium Słowacji.  
Sąd Apelacyjny nie podzielił opartych na klauzuli porządku publicznego 
zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia w toku postępowania przed sądami 
słowackimi zasady rzetelnego procesu i bezpośredniości p rzez oddalenie wniosków 
dowodowych i wydanie wyroku przez sąd odwoławczy bez rozprawy, zasady 
równości stron i stabilności rozstrzygnięć sądowych, jak również zarzutu 
pozbawienia prawa do zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia. Wskazał, że 
zarzuty dotyc zące oddalenia wniosków dowodowych i wydania wyroku przez sąd 
odwoławczy bez rozprawy odnosiły się w znacznej części do postępowania przed 
Sądem Wojewódzkim w B . i postępowania przed Sądem Najwyższym w  sprawie o 
sygnaturze 5 Obo …/2007, a więc innego niż t o, w którym zapadło postanowienie 
Sądu Najwyższego Republiki Słowackiej z dnia 24 maja 2012 r., zasądzające na 
rzecz wnioskodawczyni koszty postępowania. Mając na względzie, że w zakresie 
dotyczącym wyroku Sądu Wojewódzkiego w B . z dnia 25 kwietnia 2007 r.  sprawa 
została przekazana do ponownego rozpoznania, Sąd Apelacyjny uznał za zbędne 
ustosunkowywanie się do tych zarzutów.  
Co się natomiast tyczy postępowania przed Sądem Najwyższym 
Republiki   Słowackiej w sprawie 1 Obdo …/2012, zakończonego wydaniem 
postanowienia z  dnia 24 maja 2012 r., w ocenie Sądu Apelacyjnego uczestniczka 
nie wykazała, aby występowały okoliczności uzasadniające odmowę stwierdzenia 
wykonalności. Ingerencja słowackiego Sądu Konstytucyjnego na skutek złożonych 
przez wnioskodawczynię skar g konstytucyjnych, która zdaniem uczestniczki 
uzasadniała   naruszenie zasady stabilności orzeczeń sądowych, nie oznaczała, 
że przedstawione do wykonania orzeczenie jest sprzeczne z porządkiem 
publicznym. Zasada stabilności orzeczeń sądowych nie ma wymiaru absolutnego, 
a porządek prawny powinien dawać możliwość wzruszenia orzeczenia, 
jeżeli  zachodzi taka konieczność. Możliwość wznowienia postępowania 
zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądowym w związku z wyrokiem 
Trybunału Konstytucyjnego wynika także z ar t. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku 
z art. 4011 k.p.c., toteż nie pozostaje ona w sprzeczności z podstawowymi 
5 
 
zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca nie wykazała 
ponadto, że została pozbawiona możliwości korzystania z uprawnień p rocesowych 
w postępowaniu przed Sądem Najwyższym Republiki Słowackiej w sprawie o sygn. 
1 Obdo …/2012, w której obciążono ją kosztami postępowania. W postępowaniu 
tym była ona reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników, a fakt 
skorzystania z  możliw ości wniesienia skargi konstytucyjnej nie mógł dowodzić, 
że postępowanie było dotknięte uchybieniami stanowiącymi naruszenie 
podstawowych gwarancji procesowych. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 
24 maja 2012 r. słowacki Sąd   Najwyższy zrekonstruował stan  faktyczny i wskazał 
podstawę prawną rozstrzygnięcia, co zapewniało stronom możność zapoznania się 
z argumentami, które legły u podstaw orzeczenia. Brakowało tym samym podstaw 
do stwierdzenia, że uczestniczka została pozbawiona prawa do zapoznania się 
z motywami sądowego rozstrzygnięcia.  
Od postanowienia Sądu Apelacyjnego, w części oddalającej zażalenie, 
uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 1146 § 1 pkt 7 
k.p.c. i art. 34 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001. Na tej podstawie wniosł a 
o uchylenie postanowienia w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
W skardze kasacyjnej kwestionowano stwierdzenie wykonalności 
w Rzeczypospolitej Polskiej rozst rzygnięcia Sądu Najwyższego Republiki 
Słowackiej, zasądzającego na rzecz wnioskodawczyni koszty postępowania 
odwoławczego, będącego elementem postanowienia tego Sądu z dnia 24 maja 
2012 r. „uchylającego”, jako niedopuszczalny, środek zaskarżenia ( dovolanie ) 
skierowany przez uczestniczkę przeciwko orzeczeniu tego Sądu działającego jako 
sąd drugiej instancji, którym Sąd ten „potwierdził” (utrzymał w mocy) wyrok Sądu 
Wojewódzkiego w B . z dnia 25 kwietnia 2007 r., uwzględniający powództwo 
wzajemne wytoczone prz ez wnioskodawczynię przeciwko uczestniczce.    
Ocena zdatności do wykonania akcesoryjnego rozstrzygnięcia 
zasądzającego koszty postępowania, niezależnie od tego, czy wniosek 
o zezwolenie na wykonanie dotyczy tylko tego rozstrzygnięcia (por. art. 32 i art. 48 
6 
 
ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001), czy obejmuje zarówno orzeczenie co do istoty 
sprawy, jak i związane z nim rozstrzygnięcie o kosztach, nie ma samodzielnego 
charakteru, lecz należy jej dokonywać co do zasady przez pryzmat orzeczenia 
co do istoty sprawy , któremu towarzyszy rozstrzygnięcie o kosztach postępowania 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2008 r., IV CSK 73/08, 
niepubl.). Nie stoi to jednak na przeszkodzie udzieleniu exequatur  rozstrzygnięciu 
zasądzającemu koszty postępowani a, które zostało zakończone orzeczeniem co do 
istoty sprawy pozbawionym cechy wykonalności. W niniejszej sprawie, ze względu 
na to, że  orzeczenie o kosztach było związane z „uchyleniem” środka zaskarżenia, 
rozstrzygające znaczenie należało przyznać zdatno ści do wykonania na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej wyroku Sądu Wojewódzkiego w B . z dnia 25  kwietnia 
2007 r., w zakresie, w jakim rozstrzygnięto w nim merytorycznie o  żądaniu pozwu 
wzajemnego. Procesowy skutek postanowienia słowackiego Sądu Najwyższe go z 
dnia 24 maja 2012 r. odnosił się bowiem do tego właśnie wyroku, potwierdzając 
ostatecznie jego prawidłowość. Nie można było zatem podzielić założenia Sądu 
Apelacyjnego, który rozpatrywał zarzuty wobec rozstrzygnięcia o  kosztach 
postępowania jedynie pr zez pryzmat postępowania przed Sądem Najwyższym, 
które bezpośrednio doprowadziło do jego wydania.  
Okoliczność ta , nie miała jednak rozstrzygającego znaczenia, zważywszy że 
postanowienie m z dnia 7 kwietnia 2017 r., V CSK 349 /16, Sąd Najwyższy oddalił 
skarg ę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 20  sierpnia 
2015 r., V ACz …/15, oddalającego zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego 
w [...] z dnia 22 maja 2015 r. stwierdzające wykonalność w  Rzeczypospolitej 
Polskiej wyroku Sądu Wojewódz kiego w B . z dnia 25  kwietnia 2007 r., wraz ze 
związanymi z nim postanowieniami korygującymi, opartą na argumentach 
zasadniczo zbieżnych z podniesionymi w niniejszej sprawie.   
Sprzeciwiając się stwierdzeniu wykonalności postanowienia słowackiego 
Sądu Najw yższego z dnia 24 maja 2012 r. skarżąca wskazała, że w postępowaniu 
przed sądami słowackimi doszło do licznych nieprawidłowości, w tym naruszeń 
zasad prawa procesowego, które w jej ocenie miały charakter rażący i jaskrawy. 
Naruszeń tych, jak wynika z uzasa dnienia zarzutów kasacyjnych, skarżąca 
upatrywała w dwukrotnej ingerencji w tok postępowania słowackiego Sądu 
7 
 
Konstytucyjnego, na skutek wniesienia przez wnioskodawczynię skarg 
konstytucyjnych, oddaleniu wniosków dowodowych zmierzających do przesłuchania 
świadków i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a także rozpoznaniu 
środka  zaskarżenia przez Sąd Najwyższy, jako sąd drugiej instancji, 
bez  przeprowadzenia rozprawy. Szczególne znaczenie skarżąca przywiązała do 
pierwszego z zarzutów, wskazując, że sło wacki Sąd Konstytucyjny, z naruszeniem 
zasady subsydiarności, przyjął rolę „nadinstancji”, eliminując niekorzystne dla 
wnioskodawczyni, a  pomyślne dla uczestniczki, orzeczenia kasatoryjne wydane 
przez Sąd Najwyższy Republiki Słowackiej.          
Indywidualna skarga konstytucyjna, jako środek prawny kierowany do sądu 
konstytucyjnego przez legitymowane podmioty, jest instrumentem znanym części 
państw członkowskich Unii Europejskiej. W państwach przyjmujących tzw. szeroki 
model skargi konstytucyjnej (np. Niemcy, Hiszpania, Czechy, Węgry) wyposaża 
ona sąd konstytucyjny, odmiennie niż Polsce (por. art. 79 ust. 1 Konstytucji RP), 
w pewne uprawnienia kontrolne nad orzecznictwem sądów zwykłych, pozwalające 
na uchylenie zaskarżonego orzeczenia, w tym wydane go przez sąd najwyższego 
szczebla, w razie stwierdzenia przez sąd konstytucyjny określonych uchybień. 
Jak wynika z art. 127 ust. 1 i 2 Konstytucji Republiki Słowackiej z dnia 1 września 
1992 r. w związku z § 49 i n. ustawy o organizacji Sądu Konstytucyjneg o Republiki 
Słowackiej, o postępowaniu przed tym sądem i statusie jego sędziów z dnia 
20 stycznia 1993 r. ( dalej - „ustawa słowacka”), model ten funkcjonuje także 
w prawie słowackim.  
Rozwiązanie takie nie może być uważane per se  za kolidujące 
z podstawowy mi zasadami polskiego porządku prawnego. Zauważyć przy tym 
należy, że również w prawie polskim złożenie skargi konstytucyjnej może 
pośrednio  prowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądowego (art. 79 
ust. 1 w  związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP ). Okoliczność, że uczestniczka nie 
miała statusu strony w postępowaniu przed słowackim Sądem Konstytucyjnym 
wywołanym złożeniem skargi konstytucyjnej i nie mogła wpływać na jego przebieg, 
mogłaby mieć istotne znaczenie z perspektywy art. 34 pkt 1 rozporzą dzenia n r 
44/2001, gdyby wykazała ona - stosownie do spoczywającego na niej ciężaru 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2008 r., IV CSK 73/08, 
8 
 
niepubl., i z dnia 13 kwietnia 2011 r., V CSK 335/10, niepubl.) - że stanowisko 
wyrażone prz ez Sąd Konstytucyjny, choćby nie dotyczyło bezpośrednio meritum  
sprawy, rozstrzygająco wpłynęło na merytoryczny wynik postępowania 
w niekorzystny dla niej sposób w kontekście przewidzianego w § 56 ust. 6 in fine  
ustawy słowackiej związania oceną prawną sfo rmułowaną przez Sąd Konstytucyjny 
(por. postanowienie Sądu Najwyższeg o z dnia 7 kwietnia 2017 r., V CSK 349/16, 
niepubl.). W skardze kasacyjnej powiązanie takie nie zostało jednak wykazane, 
przy czym za wystarczające w tej mierze nie można uznać ogólnego s twierdzenia, 
niepopartego bliższym wywodem, że orzeczenia Sądu Konstytucyjnego miały 
„bezpośredni i negatywny” wpływ na pozycję uczestniczki postępowania.  
Dodać należało, że uczestniczka nie przedłożyła wydanych w sprawie 
orzeczeń słowackiego Sądu Konstyt ucyjnego, które pozwoliłyby stwierdzić, w jakim 
stopniu zaprezentowana w nich wykładnia prawa mogła oddziaływać na 
uprawnienia procesowe uczestniczki. Z relacji zawartej w uzasadnieniach 
wydanych w sprawie orzeczeń słowackiego Sądu Najwyższego wynikało, 
że pierwsza ingerencja Sądu Konstytucyjnego nastąpiła w związku z wytknięciem 
przez Sąd Najwyższy, przy rozpoznawaniu środka zaskarżenia od orzeczenia tego 
Sądu wydanego w drugiej instancji, uchybienia w zakresie kwalifikacji podjętej 
przez wnioskodawczynię obrony jako powództwa wzajemnego w sytuacji, w której 
dochodzona kwota była niższa niż suma, na którą opiewało powództwo główne. 
Druga zaś dotyczyła zgłoszonych przez Sąd Najwyższy, działający w tym samym 
charakterze, wątpliwości co do jurysdykcji krajowej  sądów słowackich na tle art. 22 
pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001, ze względu na które Sąd Najwyższy uchylił 
orzeczenie wydane w drugiej instancji. Obie sytuacje dotyczyły zatem procesowych 
aspektów postępowania, przy czym w pierwszej Sąd Konstytucyjny uzna ł pogląd 
Sądu Najwyższego za arbitralny i z tego powodu nie do utrzymania z perspektywy 
konstytucyjnej, dostrzegając zarazem nieprawidłowości w obsadzie Sądu 
Najwyższego. W drugim przypadku Sąd Konstytucyjny wytknął natomiast 
mankamenty w zakresie sposobu uzasadnienia orzeczenia i zwrócił Sądowi 
Najwyższemu uwagę na wydany w międzyczasie wyrok Trybunału Sprawiedliwości 
Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2011 r., C -144/10, Berliner Verkehrsbetriebe 
(BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts przeciwko JPMorgan Chas e Bank NA, 
9 
 
Frankfurt Branch  (Zb. Orz. 2011, s. I -03961). Za każdym razem sprawa była 
powrotnie przekazywana Sądowi Najwyższemu, przed którym uczestniczka miała 
możliwość obrony jej praw, działając przez kwalifikowanego pełnomocnika. 
Nie można było zatem – w świetle materiału sprawy – zgodzić się z twierdzeniem 
skarżącej, że ostateczne „uchylenie” wniesionego przez uczestniczkę środka 
zaskarżenia ( dovolanie ) przez słowacki Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 
24 maja 2012 r. odpowiadało de facto  rozstrzygnięc iu Sądu Konstytucyjnego.   
Szeroki model skargi konstytucyjnej, obejmujący także indywidualne akty 
sądowego stosowania prawa, może pociągać za sobą w niektórych sytuacjach 
problemy z rozgraniczeniem kompetencji między sądami zwykłymi a sądem 
konstytucyjnym . Trudności te, w ustawodawstwach przyjmujących takie 
rozwiązanie, są łagodzone przy pomocy różnego rodzaju formuł, delimitujących 
sfery kontroli sprawowanej przez sądy odwoławcze i sąd konstytucyjny. 
W niniejszej sprawie, jak wskazała skarżąca, Sąd Najwyż szy Republiki Słowackiej 
wyraził obiter dicta  stanowisko, że rozstrzygając s kargę konstytucyjną od 
orzecz enia kasatoryjnego tego Sądu, Sąd Konstytucyjny naruszył zasadę 
subsydiarności swojej kompetencji wynikającą z art. 127 ust. 1 Konstytucji 
Republiki Sł owackiej. Naruszenie takie, nawet  gdyby miało miejsce, nie oznacza 
jednak, że stwierdzenie wykonalności orzeczenia wydanego w następstwie 
rozpoznania skargi konstytucyjnej i przekazania sprawy do ponownego 
rozpoznania godziłoby w polski porządek publiczny . W świetle ugruntowanego, 
trafnego poglądu orzecznictwa, odmienność rozwiązań prawnych przewidzianych 
w państwie pochodzenia, a nawet ich nieprawidłowe zastosowanie, nie 
usprawiedliwia sięgnięcia do klauzuli porządku publicznego (por. wyroki Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r., C -420/07, Meletis 
Apostolides przeciwko David Charles Orams i Linda Elizabeth Orams , 
ECLI:EU:C:2009:271 i z dnia 16 lipca 2015 r., C -681/13, Diageo Brands BV 
przeciwko Simiramida -04 EOOD, ECLI:EU:C:2015:471, a także postanowienie 
Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2013 r., I CSK 697/12, OSNC 2014, nr 1, 
poz. 9). Ocena, czy w istocie Sąd Konstytucyjny był władny rozpoznać składane 
przez wnioskodawczynię skargi konstytucyjne, uchylała si ę natomias t kontroli sądu 
państwa wykona nia (art. 45 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001).  
10 
 
Przechodząc do pozostałych naruszeń wskazywanych przez uczestniczkę 
należało zauważyć, że nakaz rozpoznania apelacji w sprawie cywilnej na rozprawie 
nie może być uważan y za podstawową zasadę polskiego porządku prawnego. 
Kodeks postępowania cywilnego zezwala na odstępstwo od nakazu jawnego 
rozpoznania sprawy zarówno w postępowaniu przed sądem pierwszej (art. 1481 
k.p.c.), jak i - w niewielkim zakresie - drugiej instancji (art. 374 in fine  k.p.c.). 
Koncesje na rzecz wyłączenia rozprawy, motywowane przez wzgląd na sprawność 
postępowania, dopuszcza także, pod warunkiem zapewnienia jawności 
w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, orzecznictwo Europejskiego Trybunału 
Praw Człowiek a na tle art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka 
i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie, dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. 
z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej – „EKPCz”), i to również wtedy, gdy kognicją 
sądu odwoławczego objęta jest ocena faktów (por. wyroki Europejskiego Trybunału 
Praw Człowieka z dnia 29 października 1991 r., Helmers przeciwko Szwecji , 
Series   A no. 212 -A i z dnia 5 grudnia 2002 r., nr 28422/95, Hoppe przeciwko 
Niemcom ). Zarzut bezpodstawnego oddalenia wniosków dowo dowych zmierzał do 
narzucenia sądowi państwa wykonania powinności badania prawidłowości 
czynności dowodowych sądu słowackiego, a jako taki okazał się niedopuszczalny 
(art. 45 ust.   2 rozporządzenia nr 44/2001). Co się natomiast tyczy uzasadnienia 
wyroku sł owackiego Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., którym Sąd 
ten  utrzymał w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w B . z dnia  25 kwietnia 2007 r., 
należało wskazać, że jakkolwiek prawo do rzetelnego procesu sądowego obejmuje 
również uprawnienie do zaznajom ienia się z motywami rozstrzygnięcia, standard 
uzasadniania orzeczeń w państwach członkowskich Unii Europejskiej nie jest 
jednolity. W przypadku sądów odwoławczych, na tle art. 6 ust. 1 EKPCz uznaje się, 
że co do zasady uzasadnienie orzeczenia oddalającego  środek zaskarżenia może 
polegać na powtórzeniu motywów sądu pierwszej instancji (por. wyrok 
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 21 stycznia 1999 r., García Ruiz 
przeciwko Hiszpanii, ECHR 1999 -I). W kwestionowanym uzasadnieniu wyroku 
słowackiego Sądu Najwyższego przyjęto zbliżoną formułę, uzupełnioną krótkim 
samodzielnym wywodem sądu odwoławczego. Mając to na względzie, 
w powiązaniu z motywami sądu pierwszej instancji,  w okolicznościach sprawy nie 
11 
 
można było twierdzić, że skarżąca nie mogła odtwo rzyć rozumowania, jakim 
kierował się Sąd „potwierdzając” (utrzymując w mocy) zaskarżone rozstrzygnięcie 
pierwszoinstancyjne (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 
23 października 2014 r., C -302/13, flyLAL -Lithuanian Airlines AS  w likwidacji 
przeciwko Starptautiskā lidosta Rīga VAS , Air Baltic Corporation AS , 
ECLI:EU:C:2014:2319).  
Z tych względów, na podstawie art. 39814 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak 
w sentencji.  
 
 kc 
 
 
 
 
 
jw