Sygn. akt II CSK 489/15  
  
POSTANOWIENIE  
  
Dnia 7 kwietnia 2016 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)  
SSN Antoni Górski  
SSN Karol Weitz (sprawozdawca)  
Protokolant Anna Banasiuk  
  
w sprawie z powództwa H . K. 
przeciwko X . z siedzibą w W . - Republika Austrii  
o zapłatę,  
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2016 r.,  
skargi kasacyjnej powoda  
od postanowienia Sądu Apelacyjnego  
z dnia 25 maja 2015 r .,  
  
oddala skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz 
pozwanej kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem 
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.   
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2 
 
UZASADNIENIE  
 
Pozwem, z dnia 16 maja 2014 r. powód H . K., prowadzący działalność 
gospodarczą pod nazwą Fabryka mebli „P .” w Ł ., wniósł o zasądzenie od pozwanej 
X. z siedzibą w W . (Austria) (dalej:  „X.”) kwoty 37  107,40 Euro wraz z ustawowymi 
odsetkami od dnia doręczenia wezwania do zapłaty w dniu 31 marca 2014 r. do 
dnia zapłaty, powołując się na art. 1 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. 
o zwalczaniu  nieuczciwej konkurencji (jedn. tekst: Dz. U. z 2003 r., Nr 153, 
poz. 1503 ze zm., dalej „u.z.n.k.”) w zw. z art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu 
Unii  Europejskiej (Dz.  U. z 2004 r., Nr 90, poz. 8 64/2).  
Postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Ł . odrzucił 
powództwo.  
Ustalono, że w dniu 19 marca 2010 r. powód zawarł z X . i jednostkami 
powiązanymi z koncernem X . umowę regulującą warunki dostawy przez   niego 
mebli oraz płatności na je go rzecz z tego tytułu (dalej: „Umowa”). W  pkt 27  Umowy 
strony postanowiły, że „sądem właściwym dla oby stron jest wyłącznie W .”. W dniu 
27 stycznia 2012 r. ten same strony zawarły „Porozumienie o warunkach” (dalej: 
„Porozumienie”) zawierające uzgodnienie o dodatkowym wynagrodzeniu, w 
wysokości, odpowiednio, 2% od wartości obrotu od 1 stycznia 2012 r., i 3% od 
wartości obrotu od 1 stycznia 2013 r., określonego jako „bonus szefa”. X . potrącała 
„bonus szefa” z kwot, które należne były powodowi za dostarczon e meble. W latach 
2012 -2013 kwota potrąceń z tego tytułu wyniosła 37  107,40 Euro.  
Dochodząc wskazanej kwoty powód powołał się na to, że działanie X . było 
czynem nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k., tj. 
czynem polegającym na pobieraniu innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie 
towaru do sprzedaży. Argumentował, że postanowienia Porozumienia odnoszące 
się do bonusu szefa były niedozwolone i w związku z tym nieważne, wobec czego 
dokonane na ich podstawie potrącenia kwot z należności powoda za dostarczone 
meble były prawnie nieskuteczne. Powód zakwalifikował swe roszczenie z tego 
tytułu jako żądanie naprawienia szkody mającej oparcie w art. 18 ust. 1 pkt 4 
u.z.n.k. Uznał bowiem, że dochodzi żądanej kwoty tytułem odszkodowania.  
3 
 
Sąd Okręgowy uznał, że w świetle art. 3 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia Rady 
(WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania 
orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych 
(Dz. Urz. WE z 2001 r., L 12, s. 1 ze zm.; polskie wydanie specjalne Dz. Urz. UE 
rozdział 19, t. 4, s. 42 ze zm.; dalej: „rozporządzenie nr 44/2001”) oraz art. 25 
rozporządz enia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 
12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń oraz ich 
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) (Dz. Urz. 
UE z 2012 r., L 351, s. 1; dalej: „rozporzą dzenie nr 1215/2012) sądy polskie nie 
mają jurysdykcji krajowej w sprawie. Wskazał, że zawarta w pkt 27 Umowy klauzula 
wskazuje na właściwość sądu w Austrii (w W .). Została ona sformułowana 
w  sposób ogólny, bez żadnych ograniczeń co do typu roszczenia alb o jego 
podstawy prawnej, w  związku z czym obejmuje wszelkie roszczenia związane 
z  zawarciem i  wykonywaniem Umowy przez strony, zarówno te wynikłe 
z  odpowiedzialności kontraktowej, jak również roszczenia o charakterze 
odszkodowawczym. Taką   właśnie delikt ową podstawę ma roszczenie podniesione 
w pozwie jako roszczenie odszkodowawcze związane z zarzucanym przez powoda 
stronie pozwanej czynem nieuczciwej konkurencji w postaci umownego 
zastrzeżenia sobie przez X . opłat innych niż marża handlowa i realizacji 
tego  zastrzeżenia umownego. Wyraźny jest więc związek roszczenia powoda 
z Umową, a nie z  jakimś zdarzeniem pozaumownym. Porozumienie, które będące 
bezpośrednią podstawą tego roszczenia, stanowi w istocie tylko zmianę Umowy. 
Brak w treści Porozumienia osob nej klauzuli jurysdykcyjnej nie oznacza, 
że  klauzula zawarta w  Umowie nie obejmuje sporów związanych z Porozumieniem. 
Są one bowiem sporami związanymi z Umową jedynie uzupełnioną o kwestie 
objęte tym Porozumieniem.  
Sąd Okręgowy stwierdził, że wobec faktu,  iż pozwany podniósł zarzut braku 
jurysdykcji krajowej przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, uzasadnione 
było odrzucenie powództwa na podstawie art. 1099 § 1 k.p.c.  
Ponadto Sąd stwierdził, że nawet, gdyby przyjąć, że klauzula jurysdykcyjna 
nie obję ła roszczenia, z którym wystąpił powód, to przy założeniu, że roszczenie 
to ma charakter deliktowy, należałoby przyjąć, iż sądy polskie nie miałyby 
4 
 
jurysdykcji. Rozpatrując kwestię w świetle art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 
względnie art. 7 pkt 2 roz porządzenia nr 1215/2012 trzeba by bowiem uznać, 
że czyn nieuczciwej konkurencji miał miejsce w Austrii, a w Polsce nastąpił tylko 
skutek  ekonomiczny, który nie mógłby - zgodnie z judykaturą Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Eu ropejskiej (dalej: „Trybunał”) - uzasadniać jurysdykcji 
polskich sądów. Gdyby z kolei założyć, że mimo deliktowej natury w świetle prawa 
krajowej roszczenie powoda potraktować jako mające źródło w naruszeniu 
zobowiązania kontraktowego X . na potrzeby stosowania art. 5 pkt 1 lit. a) 
rozporządzenia nr 44/2001 względnie art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia 
nr  1215/2012, wtedy brak jurysdykcji sądów polskich wynikałby z tego, iż miejscem 
wykonania tego zobowiązania była Austria, gdyż tam dostarczony był przedmiot 
sprzedaży.  
Ubocznie Sąd Okrę gowy wskazał także, że roszczenie powoda wywodzone 
przez niego z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. w rzeczywistości nie jest roszczeniem 
odszkodowawczym, lecz roszczeniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. 5) u.z.n.k., 
tj. roszczeniem o zwrot bezpodstawnie u zyskanych korzyści, zaś z orzecznictwa 
Trybunału wynika, iż roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia nie mieści 
się w zakresie zastosowania jurysdykcji w sprawach deliktowej wywodzonej z art. 5 
pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001.  
Powód wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. 
Zarzucił   w nim naruszenie art. 1099 § 1 w zw. z art. 23 rozporządzenia nr 
44/2001   oraz art. 25 rozporządzenia nr 1215/2012, art. 233 k.p.c., art. 5 pkt 3 
rozporządzenia nr  44/2001 (odpowiednio art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012) 
oraz art. 65 § 1 i 2 k.c. i art. 18 ust. 1 4 u.z.n.k.  
Sąd Apelacyjny w pełni podtrzymał pogląd Sądu Okręgowego, 
że Porozumienie nie jest odrębną umową handlową, a jedynie konkretyzuje Umowę, 
a także, że klauzula jurysdykcyjna z awarta w pkt 27 Umowy obejmuje również 
spory związane z Porozumieniem. Należy ją wykładać w ten sposób, że wszelkie 
spory wynikające z łączącego strony węzła obligacyjnego mającego źródło 
w Umowie mają być rozpoznawane przez sąd, który został w niej wskaza ny. 
Sąd  stwierdził też, że niezasadne są twierdzenia powoda, jakoby jego 
5 
 
roszczenie   nie miało związku z Umową. Chodzi o zwrot opłat pobranych przez X . 
na podstawie Porozumienia. Trzeba unikać sytuacji, w której strony 
zawarłyby   umowę o jurysdykcję odn oszącą się do „wszelkich sporów 
możliwych   między nimi w  przyszłości”, ale trudno uznać, że taka sytuacja wystąpiła 
w okolicznościach sprawy.  
Ponadto, Sąd drugiej instancji, odwołując się do wyroku Trybunału z dnia 
19 września 1995 r., C -364/93, w sprawie Antonio Marinari p. Lloyds Bank plc 
i Zubaidi Trading Company (www.eur -lex.europa.eu ), podzielił też stanowisko 
Sądu   pierwszej instancji, że ewentualny czyn nieuczciwej konkurencji polegający 
na ograniczeniu dostępu do rynku (austriackiego w tym przypadku) nastąpił 
w Austrii, a wystąpienie w Polsce straty ekonomicznej nie mogłoby uzasadniać 
jurysdykcji sądów polskich w świetle wykładni art. 5 pkt 3 rozporządzenia 
nr  44/2001 wynikającej z powołanego wyroku Try bunału.  
Z tych względów Sąd Apelacyjny uznał zarzuty podniesione w zażaleniu 
przez powoda za bezzasadne i postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. oddalił 
zażalenie.  
Powód zaskarżył to postanowienie w całości. Zarzucił w ramach pierwszej 
podstawy kasacyjnej ( art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 4 
u.z.n.k. i art. 65 § 1 i 2 k.c., a w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 
pkt 2 k.p.c.) naruszenie art. 1099  § 1 k.p.c. w zw. z art. 23 rozporządzenia 
nr  44/2001 i art. 25 rozporząd zenia nr 1215/2012, art. 23 rozporządzenia nr 
44/2001 (odpowiednio art. 25 rozporządzenia nr 1215/2012) oraz art. 5 ust. 3 
rozporządzenia nr 44/2001 (odpowiednio art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012). 
Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonego  postanowienia w całości 
i orzeczenie co istoty sprawy przez oddalenie wniosku o odrzuceniu pozwu, 
bądź   o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy 
Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o  uchylenie 
również pos tanowienia Sądu Okręgowego w Ł . z dnia 10 marca 2015 r. 
i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
6 
 
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się wokół kilku kwestii. 
Po pierwsze, zdaniem powoda  klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 
Umowy  jest nieskuteczna (nieważna), gdyż nie spełnia wymagań wynikających 
z art. 23 ust.  1 rozporządzenia nr 44/2001 względnie art. 25 ust. 1 rozporządzenia 
nr 1215/2012 dotyczących określenia stosunku prawnego, z k tórego wynikać 
mogą   spory objęte tą klauzulą. Po drugie, powód uważa, że klauzula zawarta 
w   pkt  27 Umowy    nie   dotyczy Porozumienia. Po trzecie, według powoda 
przedmiotowa klauzula nie obejmuje takiego roszczenia o charakterze deliktowym, 
jak podnies ione przezeń roszczenie o odszkodowanie (art. 18 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k.) 
za szkodę wynikłą z  czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na pobieraniu 
innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży (art. 15 ust. 1 
pkt 4 u.z.n.k.).  
Powództwo  przed Sądem Okręgowym w Ł . zostało wniesione przed dniem 
10 stycznia 2015 r. W świetle art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 w  sprawie 
nie mają zatem zastosowania przepisy rozporządzenia nr 1215/2012. Miarodajne 
są w związku z tym przepisy rozporządz enia nr 44/2001.  
Ocena klauzuli jurysdykcyjnej zamieszczonej w pkt 27 Umowy na podstawie 
art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 jest uz asadniona tym, że spełnione są - 
poza   przynależnością sprawy do przedmiotowego zakresu zastosow ania 
rozporządzenia nr 44/2001  - przesłanki stosowania tego przepisu w postaci 
warunku, aby co najmniej jedna ze stron miała miejsce zamieszkania (siedzibę) 
w  państwie członkowskim (obie strony pochodzą z państw członkowskich - powód 
ma miejsce zamieszkania w Polsce, a pozwana siedzib ę w Austrii), i warunku, 
aby  strony uzgodniły właściwość sądów lub sądu państwa członkowskiego (sądem, 
który uzgodniły strony, jest sąd w Austrii). Ponadto, należy przyjąć, że w świetle 
art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 skutki w zakresie jurysdykcji krajowej 
wywołuje zarówno klauzula wskazująca jako właściwe ogólnie sądy danego 
państwa członkowskiego, jak również klauzu la wskazująca - tak, jak klauzula 
zawarta w  pkt 27 Umowy - jako właściwy sąd w określonej miejscowości państwa 
członkowski ego. W tym drugim wypadku klauzula reguluje jednocześnie 
właściwość miejscową sądu i jurysdykcję krajową.  
7 
 
Przepis art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 wymaga, aby umowa 
jurysdykcyjna określała konkretny spór wynikły albo spór przyszły mogący 
wyniknąć   z określonego stosunku prawnego. Warunek ten jest spełniony, jeśli 
można dokonać wykładni takiej umowy w ten sposób, że obejmuje ona spory 
ze skonkretyzowanego stosunku prawnego (por. wyrok Trybunału z dnia 
10 marca  1992 r., C -214/89, w sprawie Powell Duff ryn plc p. Wolfgang Petereit , 
www.eur -lex.europa.eu ). Klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy  w swej  
treści wprost nie stanowi wprawdzie, jaki jest jej zakres przedmiotowy, jednak przy 
uwzględnieniu faktu zamieszczenia jej w tekście Umowy oraz tego, że zawarta 
także w pkt 27 Umowy klauzula wskazująca na właściwość prawa austriackiego 
w swej treści wprost odnosi się do stosunku umownego stron wynikającego 
z Umowy, nie budzi wątpliwości, że stosunkiem prawnym , do którego odnosi się 
klauzula jurysdykcyjna, jest stosunek prawny kreowany Umową. W rezultacie 
należy przyjąć, że klauzula jurysdykcyjna, o której mowa, odnosi się do sporów 
pomiędzy stronami Umowy na tle stosunku prawnego, którego źródłem jest Umowa, 
obejmując całokształt tych sporów.  
Zdaniem powoda Porozumienie jest odrębnym od Umowy uzgodnieniem 
stron i klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy nie odnosi się do 
Porozumienia. Treść Porozumienia wyraźnie jednak wskazuje na to, że zawiera 
ono uzgodn ienia, które uzupełniają stosunek prawny łączący strony i wynikający 
z Umowy. Przesądza o tym fakt, że z mocy Porozumienia X . uzyskało uprawnienie 
do dodatkowego wynagrodzenia w postaci bonusu szefa, którego wysokość 
określona została stawką procentową, obliczaną od wartości obrotu. W  czasie 
zawierania Porozumienia strony łączyła jedynie Umowa, określająca ich prawa i 
obowiązki w zakresie dostarczania mebli (powód) i zapłaty za nie (X .), w związku z 
czym nie może ulegać żadnej wątpliwości, że  Porozumienie - kreując przedm iotowe 
uprawnienie dla X . - było tylko   uzupełnieniem Umowy. Formalny brak odwołania do 
Umowy w jego treści nie   ma tu znaczenia. Co więcej, tezę, że Porozumienie 
stanowi uzupełnienie Umowy,  potwierdza stanowisko powoda, któ ry w pozwie 
wskazywał na to, że  bonus  szefa był jedną z kilku opłat, którymi X . obciążał powoda 
w toku wykonywania Umowy, a także, że zawarcie Porozumienia było warunkiem 
kontynuowania współpracy między stronami. Przyjęcie, że Porozumienie było 
8 
 
uzupełnie niem Umowy, przesądza wprost, że do Porozumienia i sporów na jego tle 
ma zastosowanie klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy. 
Ściśle  rzecz   biorąc, to objęcie tą klauzulą Porozumienia jest następstwem tego, 
że Umowa kreowała między stronami stosunek  prawny, który został uzupełniony 
Porozumieniem. Skoro klauzul a jurysdykcyjna - jak wskazano -  ma za przedmiot 
spory na tle stosunku prawnego wynikającego z Umowy, to z istoty rzeczy, w braku 
odmiennego zastrzeżenia w Porozumieniu, rozciąga się na spory n a tle tego 
stosunku prawnego (także) po jego zmianach wynikających z Porozumienia.  
Przechodząc do kwestii, czy klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy 
obejmuje roszczenia powoda przeciw X . o odszkodowanie za szkodę wynikłą z 
czynu nieuczciwej konku rencji w postaci pob rania - w myśl Porozumienia – bonusu 
szefa, wskazać należy, że jest to zagadnienie wykładni przedmiotowej klauzuli, 
które należy do sądu krajowego (por. wyroki Trybunału z dnia 10 marca 1992 r., C -
214/89, w sprawie Powell Duffryn plc p.  Wolfgang Petereit , i z dnia 3  lipca 1997 r., 
C-269/95, w sprawie Francesco Benincasa p. Dentalkit Srt , www.eur -lex.europa.eu ). 
Wychodząc z założenia, ż e klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 Umowy 
obejmuje spory między stronami na tle stosunku prawnego w kształcie wynikającym 
z Umowy i Porozumienia, trzeba zauważyć, że powód wywodzi swoje roszczenie 
ze zdarzenia, które może być kwalifikowane jednocześnie jako naruszenie 
umownego zobowiązania X . , tj. zobowi ązania do zapłaty całej ceny 
za  dostarczony towar, i jako delikt w postaci czynu nieuczciwej konkurencji, 
polegający na pobieraniu innej niż marża handlowa opłaty za przyjęcie towaru do 
sprzedaży, tj.  potrącaniu z kwoty należnej ceny bonusu szefa. W takie j sytuacji 
w grę wchodzi konkurencja roszczenia kontraktowego (o wykonanie zobowiązania, 
o odszkodowanie za jego niewykonanie) oraz roszczenia z tytułu czynu nieuczciwej 
konkurencji (powód zakwalifikował swoje roszczenie jako roszczenie o naprawienie 
szkod y, powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k., bardziej uzasadnione byłoby 
powołanie się na roszczenie określone w art. 18 ust. 1 pkt 5 u.z.n.k.). 
Należy    przyjąć, że umowa jurysdykcyjna dotycząca sporów wynikłych 
z  konkretnego stosunku umownego w br aku odmiennej woli stron w razie 
wątpliwości rozciąga się nie tylko na roszczenia kontraktowe, ale także konkurujące 
z nimi roszczenia deliktowe, przy założeniu, że pomiędzy takimi roszczeniami 
9 
 
istnieje odpowiednio ścisły związek. W przeciwnym razie od teg o, na jakiej 
podstawie powód oprze swoje roszczenie, zależałoby to, czy umowa jurysdykcyjna 
ma zastosowanie, czy też nie. Groziłoby to też jurysdykcyjnym rozszczepieniem 
sporów prowadzonych między stronami na tle tej samej łączącej je relacji prawnej 
(por. podobne podejście Sądu Najwyższego w kontekście zapisu na sąd polubowny 
w postanowieniach z dnia 5 lutego 2009 r., I CSK 311/08, niepubl., oraz z dnia 
17 października 2012 r., I CSK 119/12, niepubl.).  
W przypadku wykładni umowy jurysdykcyjnej pod kątem ob jęcia jej 
zakresem konkretnego sporu, w szczególności sporu deliktowego na tle stosunku 
umownego objętego taką umową, znaczenie ma to, czy strony mogły przewidywać 
ewentualność takiego sporu przy zawieraniu umowy j urysdykcyjnej lub uzupełnianiu 
- w warunka ch związania tą umową - stosunku prawnego, który jest nią objęty 
(por. na tle art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 wyrok Trybunału z dnia 21 maja 
2015  r., C-352/13, w sprawie Cartel Damage Claims (CDC) Hydrogen Peroxide SA 
p. Akzo Nobel NV, Solvay SA/NV, Kemira Oyj, FMC Foret SA, przy udziale Evonik 
Degussa GmbH, Chemoxal SA i Edison SpA , www.eur -lex.europa.eu ). Przesłankę 
tę należy w okolicznościach s prawy uznać za spełnioną, gdyż - przy założeniu, 
że Porozumienie jako uzupełnienie Umowy jest objęte klauzulą jurysdykcyjną 
zawartą w pkt 27 Umowy – nie może ulegać wątpliwości, że strony mogły 
przewidywać przy jego zawarciu ewentualność sporu co do pobierania przez X. 
bonusu szefa.  
W rezultacie należy stwierdzić, że klauzula jurysdykcyjna zawarta w pkt 27 
Umowy obejmuje (również) spór o podniesione przez powoda w niniejszej sprawie 
roszczenie. Oznacza to, że Sąd Apelacyjny i Sąd Okręgowy prawidłowo przyjęły, 
że  klauzula ta - w myśl ar t. 23 us t. 1 rozporządzenia nr 44/2001 - skutecznie 
wyłączyła jurysdykcję sądów polskich na rzecz sądu austriackiego w W. 
Zarzuty  naruszenia art. 1099 § 1 k.p.c. w zw. z art. 23 rozporządzenia nr 44/2001, 
art. 23 rozporządzenia nr 44/2001, art. 65 § 1 i § 2 k.c. i art. 15 ust. 4 pkt 1 u.z.n.k. 
były więc bezzasadne. Rozpatrywanie zaś zarzutu naruszenia art. 5 pkt 3 
rozporządzenia nr 44/2001 jest bezprzedmiotowe.  
Z tych względów, na podstawie art. 39814 oraz art. 98 § 1 i 3 i art. 108 § 1 
w zw. z art. 391 § 1  i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.     
10 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jw 
 eb