Sygn. akt III CZP 24/19  
  
UCHWAŁA  
  
Dnia 8 listopada 2019 r.  
Sąd Najwyższy w składzie:  
  
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)  
SSN Marta Romańska  
SSN Katarzyna Tyczka -Rote (sprawozdawca)  
Protokolant Bożena Kowalska  
  
w sprawie z wniosku S . K. i A. K. 
przy uczestnictwie D . D. i Banku (…) S.A. z siedzibą w K .  
z udziałem prokuratora Prokuratury Regionalnej w K. Małgorzaty Słowińskiej 
delegowanej do Prokuratury Krajowej  
o wpis prawa własności i wpis hipoteki umownej w księdze wieczys tej Kw (…), 
po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym  
w dniu 8 listopada 2019 r.,  
zagadnienia prawnego  
przedstawionego przez Sąd Okręgowy w O . 
postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II Ca (…),  
  
"Czy w sprawie dotyczącej wydania przez Sąd zgody na zbycie 
nieruchomości położonej w Polsce przez pełnoletnią osobę fizyczną, 
nieposiadającą z przyczyn spowodowanych chorobą zdolności do 
czynności prawnych w świetle prawa innego kraju unijnego, 
"rozstrzygnięcie dotyczy praw rzeczowych na nieruchomości 
położonej w Rzeczypospolitej Polskiej" w rozumieniu art 11102 k.p.c., 
co skutkowałoby stwierdzeniem właściwości wyłącznej sądu 
polskiego, a w konsekwencji czy dla dokonania przez opiekuna takiej 
osoby sprzedaży jej nieruchomości położonej w Polsce wystarczająca 
jest zgoda udzielona przez sąd wskazanego powyżej kraju , czy też w  
związku z jurysdykcją wyłączną sądu polskiego (art. 11102 k.p.c) 
konieczna jest tu uprzednia zgoda polskiego sądu opiekuńczego?"   
  
podjął uchwałę:  
  
Udzielenie przez sąd zezwolenia na zbycie nieruchomości 
położonej w Polsce przez osobę  pełnoletnią, pozbawioną 
zdolności do czynności prawnych, nie stanowi "rozstrzygnięcia 
2 
 
dotyczącego praw rzeczowych na nieruchomości położonej 
w Rzeczypospolitej Polskiej" w rozumieniu art. 1110 2 k.p.c.   
  
UZASADNIENIE  
 
Wnioskodawcy S . K. i A. K. wystąpili do Sądu Rejonowego w O. z wnioskiem 
o ujawnienie ich w księdze wieczystej nr (…), jako właścicieli we wspólności 
ustawowej małżeńskiej zabudowanej nieruchomości położonej w S. oraz o 
dokonanie wpisu hipoteki umownej.  
Wniosek ten referendarz sąd owy oddalił postanowieniem z dnia 28 września 
2018 r. Po wniesieniu przez wnioskodawców skargi na jego orzeczenie, tej samej 
treści postanowienie wydał w dniu 3 grudnia 2018 r. Sąd Rejonowy w O. 
Okoliczności faktyczne sprawy nie budziły wątpliwości. W dzia le II księgi wieczystej 
nr (…) jako właściciel wpisany jest D. D. , obywatel niemiecki, który obecnie nie ma 
zdolności do czynności prawnych. Jego opiekunem, ustanowionym przez Sąd 
Rejonowy (Amtsgericht) w L., jest adwokat E . H., który sprawuje pieczę nad 
majątkiem podopiecznego i reprezentuje go w  zakresie powierzonych mu 
obowiązków w sądzie i poza sądem. Sąd Rejonowy w  L. postanowieniem z dnia 26 
kwietnia 2018 r. udzielił opiekunowi D. D.  zgody na zawarcie z wnioskodawcami 
ostatecznej umowy kupna sprzedaży  nieruchomości podopiecznego, zgodnie z 
zawartą z nimi umową przedwstępną sprzedaży z dnia 8 marca 2018 r., oraz na 
wszystkie czynności prawne zawarte w  treści tej umowy.  
W dniu 27 czerwca 2018 r. D. D. , za którego działał opiekun, zastępowany 
przez pełnom ocnika, sprzedał wnioskodawcom nieruchomość objętą księgą 
wieczystą nr (…) do wspólności ustawowej małżeńskiej. Wnioskodawcy w umowie 
tej ustanowili na zakupionej nieruchomości hipotekę  do kwoty 180  000 zł na rzecz 
(…) Banku S.A. w K., jako zabezpieczenie spłaty wierzytelności wynikającej kredytu 
mieszkaniowego zaciągniętego w tym banku.  
Za przeszkodę do dokonania żądanych wpisów Sąd pierwszej instancji uznał 
nieważność umowy sprzedaży spowodowaną nieuzyskaniem przez opiekuna 
uczestnika D. D.  zgody polskiego sądu rodzinnego na zawarcie umowy zbycia 
nieruchomości położonej w Polsce. Wskazał, że wprawdzie zasadą wynikająca z 
3 
 
art. 1045 k.p.c. jest uznawanie z mocy prawa orzeczeń sądów państw obcych 
wydanych w sprawach cywilnych, jednak tylko wted y, kiedy nie występują 
przeszkody wymienione w art. 1146 k.p.c. W rozpatrywanym wypadku wystąpiła 
przeszkoda przewidziana w art. 1146 § 1 pkt 2 k.p.c., ponieważ  Sąd Rejonowy w  L., 
udzielając opiekunowi D. D.  zgody na dokonanie sprzedaży  nieruchomości 
podop iecznego, orzekł w sprawie zastrzeżonej w art. 11102 k.p.c. do  wyłącznej 
jurysdykcji sądów polskich, sprawa ta dotyczyła bowiem prawa rzeczowego na 
nieruchomości. Wyłączną jurysdykcję sądu położenia nieruchomości w sprawach o 
prawa rzeczowe i posiadanie ni eruchomości Sąd Rejonowy uznał za wynikającą 
także z treści art. 24 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w  sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń 
sądowych oraz ich wykonywania w  sprawach cywilny ch i handlowych (Dz.Urz.UE.L. 
nr 351, str. 1 - powoływane jako „rozporządzenie Bruksela I bis”). Zwrócił również 
uwagę, że pojęcie praw rzeczowych na nieruchomości na gruncie rozporządzenia 
Bruksela I bis podlega wykładni autonomicznej. Do spraw prawa rzec zowe należą 
np. sprawy dotyczące zniesienia współwłasności nieruchomości przez sprzedaż, 
której ma dokonać powiernik. Udzielenie zgody na sprzedaż nieruchomości przez 
opiekuna jej właściciela, niemającego zdolności do czynności prawnych, również 
zaliczył d o tej kategorii spraw, przyjmując, że Sąd Rejonowy w L. nie był władny do 
udzielenia zgody na rozporządzenie nieruchomością w S. wiążącej polskie sądy.  
Sąd stwierdził, że nieudzielenie zgody na zawarcie umowy przez właściwy 
sąd spowodowało skutek przewidzi any w art. 58 § 2 k.c., tj. niepodlegającą 
konwalidacji nieważność umowy sprzedaży, czego konsekwencją była 
niedopuszczalność uwzględnienia wniosku o ujawnienie kupujących jako właścicieli 
nieruchomości, a także wniosku o wpis hipoteki ustanowionej przez n abywców na 
tej nieruchomości.  
Postanowienie to wnioskodawcy zaskarżyli apelacją, w której kwestionowali 
prawidłowość oceny, że postanowienie sądu niemieckiego, wyrażające zgodę na 
sprzedaż nieruchomości przez opiekuna upośledzonego umysłowo podopiecznego 
będącego Niemcem i przebywającego na terenie Niemiec nie może być podstawą  
zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości położonej w Polsce. W  apelacji zawarli 
4 
 
również wniosek o wystąpienie przez Sąd odwoławczy do Sądu Najwyższego o 
rozstrzygni ęcie problemu powst ałego w sprawie.  
Sąd Okręgowy w Opolu powziął poważne wątpliwości, które ujął 
w przedstawionym zagadnieniu prawnym. W uzasadnieniu wyjaśnił, że trudności 
interpretacyjne wywołuje art. 11102 k.p.c. który - rozumiany jedynie na poziomie 
wykładni językowej mo że prowadzić do wniosku, że wyrażenie zgody na sprzedaż 
nieruchomości przez opiekuna osoby niemającej zdolności do czynności prawnych 
stanowi sprawę dotyczącą praw rzeczowych na nieruchomości. Dla takiej sprawy 
zastrzeżona jest jurysdykcja wyłączna sądów p olskich. Natomiast odczytanie tego 
przepisu z zastosowaniem wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej 
skłania do poglądu, że przedmiotem postępowania o zezwolenie na dokonanie 
czynności przez opiekuna w imieniu osoby niemającej zdolności do czynno ści 
prawnych jest ocena zgodności planowanej czynności z dobrem osoby 
podlegającej opiece, a nie zagadnienia prawnorzeczowe. Wymaganie uzyskania 
zgody nie wynika z prawa rzeczowego, lecz z prawa opiekuńczego, przy czym  
względy celowościowe związane ze znaj omością realiów funkcjonowania 
podopiecznego oraz koniecznością stosowania niemieckiego prawa materialnego 
przemawiają za korzystniejszymi dla podopiecznego skutkami przyjęcia jurysdykcji 
sądu opiekuńczego jego miejsca pobytu.  
Sąd pytający ustosunkował si ę też do zarzutów apelujących, którzy 
wskazywali na konieczność zastosowania w sprawie prawa unijnego lub Konwencji 
haskiej z dnia 13 stycznia 2000 r. o międzynarodowej ochronie osób pełnoletnich, 
i stwierdził, że zagadnienie jurysdykcji w sprawie wyrażeni a zgody na dokonanie 
czynności prawnej w imieniu osoby pozbawionej zdolności do czynności prawnych 
nie zostało uregulowane w prawie unijnym; w Polsce nie obowiązuje jeszcze 
wskazywana przez skarżących Konwencja haska, wobec czego powoływanie się 
na jej pos tanowienia jest bezskuteczne.  
Prokurator Prokuratury Regionalnej w K. złożył wniosek o  udzielenie 
odpowiedzi, że do udzielenia zgody na zbycie przez pełnoletnią osobę  fizyczną, 
nieposiadającą zdolności do czynności prawnych, nieruchomości położonej w 
Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie właściwy jest sąd polski.  
5 
 
Sąd Najwyżs zy zważył, co następuje:  
Przedstawione zagadnienie dotyczy skuteczności na obszarze Polski 
postanowienia sądu niemieckiego o zezwoleniu na sprzedaż nieruchomości, 
udzielonego przez sąd niemiecki opiekunowi zamieszkałej na obszarze Niemiec 
osoby, która nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych.  
Nie jest to problematyka, którą w Polsce reguluje prawo Unii Europejskiej - 
rozporządzenie Bruksela I bis w art. 1 ust. 2 lit. a wyłącza z zakresu swego 
zastosowania sprawy dotyczące m.in. stanu cywilnego, zdo lności prawnej lub 
zdolności do czynności prawnych osób fizycznych. Trybunał Sprawiedliwości 
w wyroku z dnia 3 października 2013 r. C -386/12 w sprawie S.J. Schneidera 
(ECLI:EU:C:2013:633) potwierdził, że wyłączenie to obejmuje także postępowanie 
o wyrażeni e przez sąd zgody na zbycie nieruchomości w wypadku, kiedy zbywca 
nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych. Jak słusznie stwierdził Sąd 
Okręgowy - nie weszła jeszcze w życie powoływana przez skarżących w apelacji 
Konwencja z dnia 13 stycznia 2000 r. o  międzynarodowej ochronie osób 
pełnoletnich. Materii tej nie obejmuje także Rozporządzenie Rady (WE) nr 
2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie jurysdykcji oraz uznawania 
i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących 
odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 
Bruksela II a (2201/2003) (Dz.Urz.UE.L. 338, str. 1 -29). 
W związku z tym skutki, jakie wywołuje w Polsce orzeczenie 
zagranicznego  sądu o wyrażeniu zgody na zbycie przez osobę pozbaw ioną pełnej 
zdolności do czynności prawnych, zamieszkującą w tym kraju, nieruchomości 
położonej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej - są oceniane z zastosowaniem art. 
1145 i nast. k.p.c. Orzeczenie takie podlega uznaniu automatycznemu, chyba że 
zachodzą p rzeszkody określone w art. 1146 k.p.c. Sąd Okręgowy poszukuje 
odpowiedzi na wątpliwość, czy rozpatrywanym wypadku orzeczenie sądu 
niemieckiego zezwalające opiekunowi na zbycie nieruchomości podopiecznego nie 
narusza art. 1146 § 1 pkt 2 k.p.c., a więc czy s ąd niemiecki nie orzekł w sprawie  
należącej na  podstawie art. 11102 k.p.c. do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich 
z uwagi na to, że przedmiot umowy, której dotyczyła zgoda, stanowiło prawo 
6 
 
rzeczowe.  W swoich rozważaniach Sąd Okręgowy wykluczył jako ewentualną 
podstawę  wyłącznej jurysdykcji sądów polskich art. 11071 k.p.c., słusznie przyjmując, 
że ten przepis odnosi się do spraw, w których wyłącznym przedmiotem rozstrzygnięcia  
są prawa  rzeczowe, np. o zasiedzenie, dotyczące zarządu związanego  ze 
współ własnością lub użytkowaniem, o zniesienie współwłasności, o  ustanowienie  
drogi koniecznej i służebności przesyłu, a także sprawy rozpoznawane 
w postępowaniu wieczystoksięgowym.  
Niewątpliwie przepisy art. 11071 k.p.c. i art. 11102 k.p.c. są ze sobą 
powiąza ne, uzupełniają się i wspólnie tworzą reżim jurysdykcji wyłącznej 
sądów  polskich w sprawach dotyczących nieruchomości, rozpoznawanych 
w postępowaniu nieprocesowym (spraw procesowych dotyczy analogicznej treści 
art. 11038 k.p.c.). Artykuł 11071 k.p.c. stano wi podstawę jurysdykcji krajowej 
wyłącznej w sprawach o prawa rzeczowe na nieruchomości i o posiadanie 
nieruchomości, natomiast art. 11102 k.p.c.  ustanawia wyłączną j urysdykcję 
krajową  w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym w zakresie, 
w którym rozstrzygnięcie dotyczy praw rzeczowych na nieruchomości lub  posiadania 
nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej.  
Sprawa o wyrażenie zgody na dokonanie czynności prawnej w imieniu osoby 
niemającej zdolności do czynności prawnych, nawet jeśli czynność ta dotyczy 
nieruchomości położonej w Polsce, nie mieści się zakresie art. 11071 k.p.c., 
ponieważ jej głównym przedmiotem nie są prawa rzeczowe, lecz czynność 
nadzorcza z zakresu opieki i kurateli, skojarzona jedynie z prawem rzeczowym 
przez przedmiot umowy, której dotyczy zgoda. W sprawach z zakresu opieki 
i kurateli jurysdykcję normuje art. 1107 k.p.c., nieprzewidujący wyłączności sądów 
polskich.  
Ocena nie jest jednak tak jednoznaczna jeśli jako jej kryterium posłuży art. 
11102 k.p.c.,  którego wykładnia jest przedmiotem przedstawionego zagadnienia 
prawnego. Przepis ten dotyczy innych spraw nieprocesowych, w których 
rozstrzygni ęcie dotyczy praw rzeczowych na nieruchomości lub jej posiadania. Owe  
inne sprawy wyróżnia to, że nie są w całoś ci sprawami o prawa rzeczowe na 
nieruchomościach bądź o posiadanie nieruchomości w Polsce, ale częściowo praw 
7 
 
tych lub posiadania dotyczą. Zalicza się do nich przykładowo sprawy spadkowe lub 
działowe, a więc sprawy, w których zasadniczym zagadnieniem są kw estie 
dziedziczenia majątku lub rozdzielenia między współwłaścicieli przedmiotu lub 
przedmiotów wspólnych praw, wśród których są także prawa rzeczowe na  
nieruchomościach lub posiadanie nieruchomości położonych na terenie Polski. 
Jurysdykcja wyłączna obejmuje wówczas tylko część sprawy związaną z prawami 
rzeczowymi lub  posiadaniem takiej nieruchomości.  
W orzecznictwie Sądu Najwyższego art. 11102 k.p.c. nie był dotychczas 
przedmiotem wypowiedzi. W judykaturze sądów powszechnych zagadnienie 
analogiczne do przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Opolu rozstrzygał Sąd 
Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2010 r. (I ACa 826/09, baza 
Lex nr 164956). Na podstawie poprzednio obowiązującego art. 1102 § 1 zd. 2 k.p.c. 
przyjął, że sprawa o wyraże nie zgody na zbycie współwłasności nieruchomości w  
Polsce objęta była wyłączną jurysdykcją sądów polskich, ponieważ zgoda dotyczyła 
rozporządzenia prawem rzeczowym do nieruchomości znajdującej się na terenie 
Polski i ten element decydował o jurysdykcji wył ącznej. Sąd odwołał się do analogii 
z poglądem utrwalonym w sprawach spadkowych, powołując postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 6 marca 1970 r. (I CR 3/70, PiP 1971/12, str. 1087) oraz z dnia 
13 października 1986 r. (I CR 272/86, OSNCP 1987 r ., nr 12, poz . 213). 
Prawidłowość zastosowanej analogii wydaje się jednak wątpliwa. Postępowanie 
spadkowe mające za przedmiot spadek obejmujący prawo rzeczowe na 
nieruchomości w Polsce bezpośrednio rozstrzyga o tym, kto uzyskał to prawo 
w drodze dziedziczenia. Natomias t zgoda na dokonanie przez opiekuna sprzedaży 
składnika majątku podopiecznego stanowi jedynie przesłankę do zmiany w zakresie 
podmiotu tego prawa, nie przesądza natomiast, że jakakolwiek zmiana ostatecznie 
nastąpi.  
Pogląd, że sprawa o wyrażenie przez sąd z gody na zbycie nieruchomości 
nie jest sprawą dotyczącą tej nieruchomości w rozumieniu przepisów normujących 
zakres jurysdykcji wyłącznej wyraził też Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 
3 października 2013 r. w sprawie S.J. Schneidera, której przedmiot em było  
zezwoleni e obywatelowi węgierskiemu o ograniczonej zdolności do czynności 
prawnych na sprzedaż udziału w nieruchomości wspólnej położonej w Bułgarii. 
8 
 
Trybunał badał, czy sprawa tego rodzaju mieści się w zakresie jurysdykcji 
wyłącznej przewidzianej w art. 22 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 
z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń s ądowych 
oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U.UE.L.2001.12.1 - 
dalej - rozporządzenie Bruksela I). Rozgraniczył  sądowe zezwolenie na sprzedaż  
nieruchomości od samej sprzedaży i stwierdził, że postępowanie o  udzielenie  
zezwolenia na zbycie służy przede wszystkim ochronie osoby i  interesów zbywcy, 
odnosi się więc do zdolności do czynności prawnych i  ustawowego 
przeds tawicielstwa osób fizycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia 
Bruksela I, wyłączonych z zakresu jego stosowania, nie zaś do  praw rzeczowych 
na nieruchomości, o których mowa w art. 22 pkt 1 tego  rozporządzenia. Istotę 
rozgraniczenia doprecyz owuje wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 listopada 
2016 r. wydany na podstawie przepisów rozporządzenia Bruksela I bis 
w sprawie  Wolfganga Schmidta przeciwko Christiane Schmidt (C -417/15,  
ECLI:EU:C:2016:881). Przedmiotem postępowania była kwestia jurysdykcji sądu 
austriackiego w sprawie wytoczonej przez opiekuna w  imieniu powoda 
zamieszkałego w Austrii przeciwko mieszkającej w Niemczech córce, obdarowanej 
przez powoda nieruchomością w Wiedn iu. Sprawa toczyła się o stwierdzenie 
nieważności umowy darowizny z uwagi na brak zdolności do czynności prawnych 
darczyńcy. W tym wypadku Trybunał ocenił, że powództwo nie podpada 
od wyłączenie przewidziane w art. 1 ust. 2 lit a rozporządzenia Bruksela  I bis, 
ponieważ kwestia zdolności do czynności prawnych ma charakter zagadnienia 
wstępnego, a nie głównego przedmiotu powództwa; tym jest ważność umowy 
darowizny. Na marginesie warto zauważyć, że Trybunał nie stwierdził jednak, aby 
wskazany przedmiot powództ wa uzasadniał zastosowanie wynikającej z art. 24 pkt  
1 rozporządzenia jurysdykcji wyłącznej kraju, w którym znajduje się nieruchomość. 
W jego ocenie sprawa o stwierdzenie nieważności umowy darowizny nie jest tak 
ściśle i bezpośrednio związana z prawem rzec zowym, aby uzasadniać jurysdykcję 
wyłączną sądów kraju położenia nieruchomości. Powództwo w tym wypadku  
wykazuje charakter mieszany, dominuje w nim jednak element obligacyjny, który 
miał doprowadzić do uzyskania prawa rzeczowego.  
9 
 
Argumenty podniesione w o bydwu orzeczeniach, jakkolwiek nie odnosiły się 
do art. 11102 k.p.c., jednak powinny być wzięte pod uwagę przy jego wykładni ze 
względu na swoją trafność merytoryczną. Celem sprawy o zezwolenie przez sąd na 
zbycie nieruchomości przez osobę o ograniczonej z dolności do czynności 
prawnych nie jest ingerencja w prawo do nieruchomości i  nie o nim orzeka sąd. 
Postępowanie poświęcone jest zbadaniu, czy zachodzą przesłanki do zezwolenia 
na dokonanie sprzedaży (czy innej czynności dotyczącej rozporządzenia bądź 
obciążenia składnika majątku osoby niemającej pełnej zdolności do czynności 
prawnych) ze względu na dobro osoby, nad którą sprawowana jest opieka. Rodzaj 
składnika majątkowego, którego czynność dotyczy  nie wpływa na zakres i kierunek 
oceny. Niezależnie więc od  tego czy chodzi o  sprzedaż nieruchomości, czy o inną 
czynność wymagającą zgody sądu - przedmiotem badania są te same okoliczności 
dotyczące jej celowości i korzyści, jakie przyniesienie osobie niedysponującej 
pełnią zdolności do czynności prawnych. Sąd ba da wprawdzie także treść 
zamierzonej umowy, może wyznaczyć warunki graniczne, które muszą zostać 
zachowane przy jej zawarciu, jednak wyrażenie  zgody na jej dokonanie nie 
powoduje żadnych zmian w stosunkach majątkowych podopiecznego, a jedynie je 
umożliwia.  Nie zobowiązuje także opiekuna do  wykorzystania udzielonej mu zgody. 
Decyzje dotyczące praw na nieruchomości lub  posiadania przedmiotu czynności - 
w rozpatrywanym wypadku rozporządzenie  nieruchomością położoną w Polsce - 
pozostają w gestii stron tej czynn ości. Artykuł  11102 k.p.c. ustanowił tymczasem 
jurysdykcję wyłączną sądów polskich  w postępowaniach nieprocesowych, w których 
rozstrzygnięcie dotyczy praw rzeczowych na nieruchomości lub posiadania 
nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej, a więc w takich 
postępowaniach , w których sąd rozstrzyga o tych prawach, co jednak nie 
wyczerpuje całości przedmiotu rozpoznawanej sprawy, gdyż jej przedmiot ma 
charakter mieszany. Tego rodzaju powiazanie nie występuje w sprawi e o udzielenie 
zgody na zbycie nieruchomości przez opiekuna osoby niemającej pełnej zdolności 
do czynności prawnych; w tym wypadku sąd rozstrzyga o zagadnieniach 
opiekuńczych, a nie o prawach rzeczowych bądź posiadaniu nieruchomości, nawet 
jeżeli takie pra wa ostatecznie, w wyniku wykorzystania udzielonej zgody, staną się 
przedmiotem czynności prawnej objętej zgodą.  
10 
 
Zwrócić też należy uwagę na praktyczny aspekt przyjętego kierunku 
wykładni. Podnosił go również Sąd Okręgowy przedstawiając rozpatrywane 
zagadni enie. Oczywiste jest, że sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania osoby nie 
mającej pełnej zdolności do czynności prawnych, który ustanowił opiekuna, 
umieścił podopiecznego w domu opieki i sprawuje nadzór na prawidłowością 
wykonywania opieki nad nim, jest najle piej zorientowany w jego sytuacji życiowej, 
realiach funkcjonowania, perspektywach, majątku i potrzebach, a więc tych 
wszystkich okolicznościach, które mają istotne znaczenie przy podejmowaniu 
decyzji o wyrażeniu zgody na dokonanie czynności prawnej rozpor ządzającej lub 
obciążającej majątek podopiecznego. Ponadto sprawa taka, niezależnie od miejsca 
jej rozpoznania, rozpatrywana jest z zastosowaniem prawa kraju, w którym 
podopieczny ma miejsce pobytu. Prawem tym swobodniej włada właściwy dla 
pozwanego sąd op iekuńczy. Sąd miejsca położenia nieruchomości mógłby 
zapewne bardziej kompleksowo oszacować i określić koszty oraz inne obowiązki 
jakie łączą się z własnością tej nieruchomości, jednak tymi danymi w dostatecznym 
zakresie dysponuje również opiekun.  
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. 
podjął uchwałę jak na wstępie.  
      
jw