PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 153/1

Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ mają skutek prawny w świetle międzynarodowego prawa publicznego. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem:

http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html.

Regulamin nr 107 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii M2 lub M3 w odniesieniu do ich budowy ogólnej [2015/922]

obejmujący wszystkie obowiązujące teksty w tym:

Serię poprawek 06 do regulaminu – data wejścia w życie: 10 czerwca 2014 r.

Suplement 4 do serii poprawek 04 – data wejścia w życie: 9 października 2014 r.

Suplement 2 do serii poprawek 05 – data wejścia w życie: 15 czerwca 2015 r.

Suplement 1 do serii poprawek 06 – data wejścia w życie: 15 czerwca 2015 r.

SPIS TREŚCI

REGULAMIN

1. Zakres

2. Definicje

3. Wystąpienie o homologację

4. Homologacja

5. Wymogi

6. Modyfikacja i rozszerzenie homologacji typu pojazdu lub nadwozia

7. Zgodność produkcji

8. Sankcje za niezgodność produkcji

9. Ostateczne zaniechanie produkcji

10. Przepisy przejściowe

11. Nazwy i adresy placówek technicznych upoważnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz nazwy i adresy organów udzielających homologacji typu

12. Zastrzeżone

ZAŁĄCZNIKI

1 Wzory dokumentów informacyjnych i zawiadomienia

2 Rozmieszczenie znaków homologacji

3 Wymogi dotyczące wszystkich pojazdów

4 Wykresy poglądowe

5 (Zarezerwowane)

6 Wytyczne do przeprowadzania pomiarów sił zamykania drzwi uruchamianych mechanicznie i sił reakcji pochylni uruchamianych mechanicznie

7 Wymagania alternatywne dotyczące pojazdów klas A i B

8 Miejsca i dostępność dla pasażerów o ograniczonej możliwości poruszania się

9 (Zarezerwowane)

10 Homologacja typu oddzielnego zespołu technicznego oraz pojazdu wyposażonego w nadwozie uprzednio homologowane jako oddzielny zespół techniczny

11 Masy i wymiary

12 Dodatkowe wymogi w zakresie bezpieczeństwa dotyczące trolejbusów

1. ZAKRES

1.1. Niniejszy regulamin ma zastosowanie do wszystkich jednopokładowych, dwupokładowych, sztywnych lub przegubowych pojazdów kategorii M2 lub M3 (1).

1.2. Wymogów niniejszego regulaminu nie stosuje się jednak do następujących pojazdów:

1.2.1. pojazdów wykorzystywanych do zabezpieczonego przewozu osób, na przykład więźniów;

1.2.2. pojazdów zaprojektowanych specjalnie do przewozu osób rannych lub chorych (karetki);

1.2.3. pojazdów terenowych;

1.2.4. pojazdów zaprojektowanych specjalnie do przewozu uczniów.

1.3. Wymogi niniejszego regulaminu mają zastosowanie do następujących pojazdów jedynie w takim stopniu, w jakim jest to zgodne z ich przeznaczeniem i funkcją:

1.3.1. pojazdów przeznaczonych dla policji, sił bezpieczeństwa oraz sił zbrojnych;

1.3.2. pojazdów posiadających miejsca siedzące przeznaczone do użytku wyłącznie podczas postoju, lecz nieprzystosowanych do przewożenia więcej niż ośmiu osób (z wyłączeniem kierowcy). Przykładami tego rodzaju pojazdów są przewoźne biblioteki, kościoły i szpitale. Siedzenia w takich pojazdach, przeznaczone do użytku podczas ruchu pojazdu, muszą posiadać oznaczenia czytelne dla użytkowników.

1.4. W oczekiwaniu na dodanie właściwych przepisów żaden z punktów niniejszego regulaminu nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej Umawiającej się Stronie określenie wymogów w stosunku do pojazdów, które mają zostać zarejestrowane na jej terytorium, w odniesieniu do montażu lub wymogów technicznych dotyczących dźwiękowego lub wizualnego wyposażenia wskazującego trasę lub cel przejazdu, montowanego wewnątrz bądź na zewnątrz pojazdu.

2. DEFINICJE

Do celów niniejszego rozporządzenia:

2.1. „Pojazd” oznacza pojazd kategorii M2 lub M3 w zakresie określonym w pkt 1 powyżej; 2.1.1. w przypadku pojazdów o pojemności większej niż 22 pasażerów, poza kierowcą, występują trzy klasy pojazdów: 2.1.1.1. „klasa I”: pojazdy, w konstrukcji których przewidziano przestrzeń dla pasażerów stojących, umożliwiającą częste przemieszczanie się pasażerów; 2.1.1.2. „klasa II”: pojazdy przeznaczone zasadniczo do przewozu pasażerów siedzących, o konstrukcji umożliwiającej przewóz pasażerów stojących w przejściach lub na powierzchni nie większej niż powierzchnia przeznaczona dla dwóch siedzeń podwójnych; 2.1.1.3. „klasa III”: pojazdy przeznaczone wyłącznie do przewozu pasażerów siedzących. 2.1.1.4. Pojazd może być zaliczony do więcej niż jednej klasy. W takim przypadku dany pojazd może uzyskać homologację w każdej klasie, do której został zaliczony. 2.1.2. W przypadku pojazdów o pojemności nie większej niż 22 pasażerów, poza kierowcą, występują dwie klasy pojazdów: 2.1.2.1. „klasa A”: pojazdy przeznaczone do przewozu pasażerów stojących; pojazd tej klasy posiada siedzenia i przestrzeń dla pasażerów stojących; 2.1.2.2. „klasa B”: pojazdy nieprzeznaczone do przewozu pasażerów stojących; pojazd tej klasy nie ma przestrzeni dla pasażerów stojących; 2.1.3. „pojazd przegubowy” oznacza pojazd składający się z dwóch lub więcej części sztywnych, połączonych przegubowo; przedziały pasażerskie poszczególnych części łączą się ze sobą, umożliwiając pasażerom swobodne przemieszczanie się między nimi; części sztywne połączone są ze sobą w sposób stały, a ich rozłączenie jest możliwe jedynie przy użyciu urządzeń, które zwykle znajdują się jedynie w warsztacie; 2.1.3.1. „dwupokładowy pojazd przegubowy” oznacza pojazd składający się z dwóch lub więcej części sztywnych, połączonych przegubowo; przedziały pasażerskie poszczególnych części łączą się ze sobą co najmniej na jednym pokładzie, umożliwiając pasażerom swobodne przemieszczanie się między nimi; części sztywne połączone są ze sobą w sposób stały, a ich rozłączenie jest możliwe jedynie przy użyciu urządzeń, które zwykle znajdują się jedynie w warsztacie. 2.1.4. „Pojazd niskopodłogowy” jest pojazdem klasy I, II lub A, w którym co najmniej 35 % powierzchni dostępnej dla pasażerów stojących (lub w jego przedniej części w przypadku pojazdów przegubowych bądź na pokładzie dolnym w przypadku pojazdów dwupokładowych) stanowi powierzchnię bez stopni i zapewnia dostęp do co najmniej jednych drzwi głównych. 2.1.5. „Nadwozie” oznacza oddzielny zespół techniczny obejmujący całe specjalne wewnętrzne i zewnętrzne wyposażenie pojazdu. 2.1.6. „Pojazd dwupokładowy” oznacza pojazd, w którym przestrzenie przewidziane dla pasażerów są rozmieszczone, przynajmniej w jednej części, na dwóch pokładach: dolnym i górnym, przy czym na górnym pokładzie nie zapewnia się miejsc dla pasażerów stojących. 2.1.7. „Oddzielny zespół techniczny” oznacza urządzenie przeznaczone do wykorzystania jako część pojazdu, które może być homologowane oddzielnie, ale jedynie w odniesieniu do jednego lub więcej określonych typów pojazdów. 2.1.8. „Trolejbus” oznacza pojazd napędzany energią elektryczną pobieraną z zewnętrznej, napowietrznej sieci trakcyjnej. Do celów niniejszego regulaminu definicja ta obejmuje również pojazdy posiadające dodatkowe wewnętrzne źródło napędu (duobusy) lub posiadające możliwość tymczasowego korzystania z zewnętrznych elementów prowadzących (trolejbusy torowe). 2.1.9. „Pojazd bez dachu” (2) oznacza pojazd bez dachu nad całością lub częścią pokładu. W przypadku pojazdu dwupokładowego powyższy wymóg dotyczy górnego pokładu. Na żadnym pokładzie pozbawionym dachu nie przewiduje się powierzchni dostępnej dla pasażerów stojących, bez względu na klasę pojazdu.

2.2. „Definicja typu” 2.2.1. „Typ pojazdu” oznacza kategorię pojazdów nieróżniących się pod następującymi istotnymi względami: a) producent nadwozia; b) producent podwozia; c) rodzaj konstrukcji pojazdu (> 22 pasażerów lub ≤ 22 pasażerów); d) rodzaj konstrukcji nadwozia (jedno-/dwupokładowe, przegubowe, niskopodłogowe); e) typ nadwozia, jeżeli nadwozie jest homologowane jako oddzielny zespół techniczny. 2.2.2. „Typ nadwozia” do celów homologacji typu jako oddzielny zespół techniczny oznacza kategorię nadwozi nieróżniących się znacząco pod następującymi względami: a) producent nadwozia; b) rodzaj konstrukcji pojazdu (> 22 pasażerów lub ≤ 22 pasażerów); c) rodzaj konstrukcji nadwozia (jedno-/dwupokładowe, przegubowe, niskopodłogowe); d) masa kompletnie wyposażonego nadwozia pojazdu, z tolerancją do 10 %; e) określone rodzaje pojazdów, na których może zostać zamontowany dany typ nadwozia.

2.3. „Homologacja pojazdu lub oddzielnego zespołu technicznego” oznacza homologację typu pojazdu lub typu nadwozia określonego w pkt 2.2 powyżej w odniesieniu do cech konstrukcyjnych określonych w niniejszym regulaminie.

2.4. „Konstrukcja nośna” oznacza część nadwozia zwiększającą wytrzymałość pojazdu w przypadku przewrócenia.

2.5. „Drzwi główne” oznaczają drzwi przeznaczone do użytku przez pasażerów w warunkach normalnych, gdy kierowca siedzi na swoim miejscu.

2.6. „Drzwi podwójne” oznaczają drzwi zapewniające dwa dojścia lub odpowiadające takim dwóm dojściom.

2.7. „Drzwi przesuwne” oznaczają drzwi, które mogą być otwierane lub zamykane jedynie poprzez przesunięcie wzdłuż jednej lub więcej prostoliniowych lub prawie prostoliniowych prowadnic.

2.8. „Drzwi awaryjne” oznaczają drzwi przeznaczone do opuszczania pojazdu przez pasażerów jedynie wyjątkowo, w szczególności w sytuacji awaryjnej.

2.9. „Okno awaryjne” oznacza okno, niekoniecznie oszklone, przeznaczone do opuszczania pojazdu wyłącznie w sytuacjach awaryjnych.

2.10. „Okno podwójne lub wieloczłonowe” oznacza okno awaryjne, które po podziale na dwie lub więcej części umownymi pionowymi prostymi (lub płaszczyznami) dzieli się odpowiednio na dwie lub więcej części, spełniających wymogi w odniesieniu do wymiarów i dostępu dotyczące zwykłego okna awaryjnego.

2.11. „Luk ratunkowy” oznacza otwór w dachu lub w podłodze, przeznaczony do wykorzystania przez pasażerów jako wyjście awaryjne jedynie w sytuacji awaryjnej.

2.12. „Wyjście awaryjne” oznacza drzwi awaryjne, okno awaryjne lub luk ratunkowy.

2.13. „Wyjście” oznacza drzwi główne, schody wewnętrzne, półschody lub wyjście awaryjne.

2.14. „Podłoga lub pokład”: 2.14.1. „podłoga” oznacza tę część nadwozia, na której górnej powierzchni przebywają pasażerowie stojący oraz której górna powierzchnia stanowi oparcie stóp pasażerów siedzących, kierowcy i innych członków załogi oraz zapewnia punkty mocowania siedzeń; 2.14.2. „pokład” oznacza tę część podłogi, która jest przewidziana tylko dla pasażerów.

2.15. „Przejście” oznacza przestrzeń zapewniającą pasażerom dostęp z każdego siedzenia lub rzędu siedzeń lub miejsca przeznaczonego dla użytkowników wózków inwalidzkich do każdego innego siedzenia lub rzędu siedzeń lub miejsca przeznaczonego dla użytkowników wózków inwalidzkich bądź do każdego dojścia do lub od każdych drzwi głównych lub schodów wewnętrznych oraz każdej powierzchni przeznaczonej dla pasażerów stojących; nie obejmuje ono: 2.15.1. przestrzeni w obrębie 300 mm przed każdym z siedzeń; wyjątek stanowi przypadek, gdy siedzenie zwrócone w stronę przejścia jest usytuowane powyżej nadkola; wówczas wymiar ten można zmniejszyć do 225 mm (zob. załącznik 4, rys. 25); 2.15.2. przestrzeni ponad powierzchnią stopni lub schodów (z wyjątkiem miejsc, gdzie powierzchnia stopnia przylega do powierzchni przejścia lub dojścia); ani 2.15.3. jakiejkolwiek przestrzeni umożliwiającej dostęp wyłącznie do jednego siedzenia lub rzędu siedzeń albo do pary poprzecznie usytuowanych siedzeń lub rzędu siedzeń, zwróconych w stronę tej przestrzeni.

2.16. „Dojście” oznacza przestrzeń prowadzącą do wnętrza pojazdu, sięgającą od drzwi głównych do zewnętrznej krawędzi górnego stopnia (krawędzi przejścia), schodów wewnętrznych lub półschodów. W przypadku gdy nie ma stopni w drzwiach, za dojście uznaje się obszar mierzony zgodnie z załącznikiem 3, pkt 7.7.1, rozciągający się maksymalnie do 300 mm od położenia początkowego wewnętrznej płaszczyzny urządzenia pomiarowego.

2.17. „Kabina kierowcy” oznacza przestrzeń przeznaczoną do wyłącznego użytku kierowcy, z wyjątkiem sytuacji awaryjnych, i zawierającą siedzenie kierowcy, koło kierownicy, urządzenia sterujące, wskaźniki i inne urządzenia niezbędne do prowadzenia lub obsługi pojazdu.

2.18. „Masa pojazdu w stanie gotowym do jazdy” oznacza masę własną pojazdu z nadwoziem oraz urządzeniem sprzęgającym, w przypadku pojazdu ciągnącego, w stanie gotowym do jazdy, lub masę podwozia z kabiną, jeżeli producent nie instaluje nadwozia, lub urządzeniem sprzęgającym (łącznie z płynem chłodzącym, olejami, 90 % paliwa, 100 % innych cieczy z wyjątkiem zużytej wody, narzędziami, kołem zapasowym i kierowcą (75 kg) oraz, w przypadku autobusów i autokarów, masą członka załogi (75 kg), jeżeli w pojeździe znajduje się miejsce dla członka załogi.

2.19. „Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita (M)” oznacza podaną przez producenta maksymalną masę pojazdu w oparciu o jego budowę i sposób działania. Technicznie dopuszczalną maksymalną masę całkowitą stosuje się w celu ustalenia kategorii pojazdu.

2.20. „Pasażer” oznacza osobę inną niż kierowca lub członek załogi.

2.21. „Pasażer o ograniczonej możliwości poruszania się” oznacza każdego pasażera mającego trudności podczas korzystania z publicznych środków transportu, takiego jak osoba niepełnosprawna (w tym osoby z obniżoną sprawnością sensoryczną i intelektualną, użytkownicy wózków inwalidzkich, osoby z upośledzeniem narządu ruchu, osoby niskiej postury, osoby z ciężkimi bagażami, osoby w podeszłym wieku, kobiety ciężarne, osoby z wózkami na zakupy oraz osoby z dziećmi, w tym z dziećmi siedzącymi w wózkach spacerowych).

2.22. „Użytkownik wózka inwalidzkiego” oznacza osobę, która z powodu osłabienia lub niepełnosprawności wykorzystuje wózek inwalidzki do przemieszczania się.

2.23. „Członek załogi” oznacza osobę pełniącą funkcję drugiego kierowcy lub ewentualnego pomocnika.

2.24. „Przedział pasażerski” oznacza przestrzeń przeznaczoną do użytku pasażerów, z wyłączeniem przestrzeni zajmowanej przez zainstalowane na stałe urządzenia, takie jak barki, kuchenki, toalety lub przedziały bagażowe/towarowe.

2.25. „Drzwi główne uruchamiane mechanicznie” oznaczają drzwi główne, które są uruchamiane wyłącznie przy pomocy siły innej niż siła mięśni, a ich otwieranie i zamykanie, jeśli nie jest zautomatyzowane, jest zdalnie sterowane przez kierowcę lub członka załogi.

2.26. „Drzwi główne uruchamiane automatycznie” oznaczają drzwi główne uruchamiane mechanicznie, które mogą zostać otwarte (inaczej niż przez użycie urządzeń do sterowania awaryjnego) jedynie po użyciu przez pasażera urządzenia sterującego i po uruchomieniu przez kierowcę urządzenia sterującego, oraz które następnie zamykają się automatycznie.

2.27. „Urządzenie zapobiegające ruszeniu” oznacza urządzenie automatyczne, które zapobiega możliwości odjechania pojazdem z miejsca postoju, gdy drzwi nie są całkowicie zamknięte.

2.28. „Drzwi główne uruchamiane przez kierowcę” oznaczają drzwi główne, które zwykle są otwierane i zamykane przez kierowcę.

2.29. „Siedzenie specjalne” oznacza siedzenie z dodatkową przestrzenią dla pasażera o ograniczonej możliwości poruszania się, stosownie oznakowane.

2.30. „Urządzenie załadowcze” oznacza urządzenia ułatwiające dostęp wózka inwalidzkiego do pojazdów, takie jak podnośniki, pochylnie itp.

2.31. „Układ przyklęku” oznacza układ obniżający i podnoszący całkowicie lub częściowo nadwozie pojazdu względem normalnej pozycji jazdy.

2.32. „Podnośnik” oznacza urządzenie lub układ z pomostem, które mogą być podnoszone lub opuszczane w celu zapewnienia pasażerowi możliwości pokonania odległości między podłogą przedziału pasażerskiego a podłożem lub krawężnikiem.

2.33. „Pochylnia” oznacza urządzenie stanowiące pomost ponad przerwą między podłogą przedziału pasażerskiego a podłożem lub krawężnikiem. Gdy pochylnia jest ustawiona w sposób umożliwiający korzystanie z niej, obejmuje ona każdą powierzchnię, która może poruszać się w czasie rozkładania pochylni lub z której korzystanie możliwe jest wyłącznie, gdy pochylnia jest w pozycji rozłożonej, i po której ma się poruszać wózek inwalidzki.

2.34. „Pochylnia przenośna” oznacza pochylnię, którą można odłączyć od konstrukcji pojazdu oraz która może zostać rozstawiona przez kierowcę lub członka załogi.

2.35. „Siedzenie wyjmowane” oznacza siedzenie, które można łatwo oddzielić od pojazdu.

2.36. „Przód” i „Tył” oznacza przód lub tył pojazdu zgodnie z normalnym kierunkiem jazdy, a określenia „do przodu”, „czołowy”, „do tyłu” oraz „najbardziej wysunięty do tyłu” itp. są odpowiednio interpretowane.

2.37. „Schody wewnętrzne” oznaczają schody pozwalające na przemieszczanie się między górnym a dolnym pokładem.

2.38. „Oddzielny przedział” oznacza przestrzeń w pojeździe, która może być zajmowana przez pasażerów lub przez załogę podczas użytkowania pojazdu, a która jest oddzielona od pozostałej przestrzeni przeznaczonej dla pasażerów lub załogi, z wyjątkiem przypadku, gdy ścianka działowa pozwala pasażerom zaglądać do następnej przestrzeni przeznaczonej dla pasażerów i połączona jest przejściem pozbawionym drzwi.

2.39. „Półschody” są to schody z górnego pokładu, kończące się drzwiami awaryjnymi.

2.40. „Oświetlenie drzwi głównych” oznacza urządzenia oświetleniowe pojazdu przeznaczone do oświetlania obszaru na zewnątrz pojazdu w bezpośredniej bliskości drzwi głównych i kół.

2.41. „Układ blokowania drzwi na noc” oznacza układ zaprojektowany w celu zapewniania możliwości zabezpieczenia drzwi głównych i drzwi awaryjnych przed otwarciem.

2.42. „Układ oświetlenia awaryjnego” oznacza układ, który zapewnia minimalny poziom oświetlenia niezbędny do umożliwienia użytkownikom bezpiecznego wyjścia z pojazdu, w tym oświetlenie wyjść awaryjnych.

2.43. „Znak bezpieczeństwa” oznacza zespół elementów wizualnych przeznaczonych do przekazywania komunikatów związanych z bezpieczeństwem.

3. WYSTĄPIENIE O HOMOLOGACJĘ

3.1. Wystąpienie o homologację:

a) typu pojazdu; lub

b) typu oddzielnego zespołu technicznego; lub

c) typu pojazdu wyposażonego w typ nadwozia uprzednio homologowanego jako oddzielny zespół techniczny;

w odniesieniu do jego cech konstrukcyjnych składa odpowiedzialny producent lub jego należycie upoważniony przedstawiciel.

3.2. W przypadku wniosku o udzielenie homologacji w odniesieniu do pojazdu wykonanego poprzez zmontowanie podwozia z homologowanym nadwoziem, termin „producent” odnosi się do zakładu montażu.

3.3. Wzór dokumentu informacyjnego dotyczącego cech konstrukcyjnych podano w załączniku 1, część 1.

3.3.1. dodatek 1: w odniesieniu do typu pojazdu;

3.3.2. dodatek 2: w odniesieniu do typu nadwozia;

3.3.3. Dodatek 3: w odniesieniu do typu pojazdu wyposażonego w nadwozie uprzednio homologowane jako oddzielny zespół techniczny.

3.4. Pojazdy lub nadwozia reprezentujące typ będący przedmiotem homologacji należy przekazać placówce technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych.

4. HOMOLOGACJA

4.1. Homologacji typu pojazdu lub nadwozia udziela się, jeżeli pojazd lub nadwozie, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt 5 poniżej.

4.2. Każdy typ pojazdu, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 06, odpowiadające serii poprawek 06) wskazują ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed datą udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu lub nadwozia w rozumieniu pkt 2.2.

4.3. Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu homologacji typu pojazdu lub nadwozia zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego z wzorem przedstawionym w części 2 załącznika 1 do niniejszego regulaminu Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin.

4.4. Na każdym pojeździe lub nadwoziu zgodnym z typem pojazdu lub nadwozia homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:

4.4.1. okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wyróżniający państwo, które udzieliło homologacji (3);

4.4.2. numeru niniejszego regulaminu, litery „R”, myślnika i numeru homologacji umieszczonych z prawej strony okręgu opisanego w pkt 4.4.1 powyżej; oraz

4.4.3. dodatkowego symbolu w postaci liczby zapisanej cyframi rzymskimi, wskazującego klasę, do której należy homologowany pojazd lub podwozie. Na nadwoziu homologowanym oddzielnie umieszcza się dodatkowo literę „S”.

4.5. Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanym na mocy innego regulaminu lub kilku innych regulaminów będących załącznikami do porozumienia, w państwie, które udzieliło homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, to znaku określonego w pkt 4.4.1 powyżej nie trzeba powtarzać. W takim wypadku numery regulaminu i homologacji oraz dodatkowe symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w państwie, w którym udzielono homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w pkt 4.4.1 powyżej.

4.6. Znak homologacji musi być czytelny i nieusuwalny.

4.7. Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu lub nadwozia umieszczonej przez producenta lub w jej pobliżu.

4.8. Przykładowe rozmieszczenie znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.

5. WYMOGI

5.1. Wszystkie pojazdy muszą być zgodne z przepisami wymienionymi w załączniku 3 do niniejszego regulaminu. Nadwozie homologowane oddzielnie musi być zgodne z załącznikiem 10. Homologację pojazdu wyposażonego w nadwozie homologowane zgodnie z załącznikiem 10 przeprowadza się zgodnie z tym załącznikiem.

5.2. Pojazdy klasy I muszą umożliwiać dostęp osobom o ograniczonej możliwości poruszania się, w tym co najmniej jednemu użytkownikowi wózka inwalidzkiego, oraz jednemu rozłożonemu wózkowi dziecięcemu lub wózkowi spacerowemu zgodnie z przepisami technicznymi ustanowionymi w załączniku 8. W pojazdach sztywnych klasy I miejsce dla wózka inwalidzkiego może być połączone z miejscem na rozłożony wózek spacerowy lub dziecięcy. W takim przypadku takie miejsce musi posiadać oznakowanie umocowane w takim miejscu lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie w formie napisu w poniższym brzmieniu, równoważnego napisu lub symbolu graficznego:

„Proszę ustąpić miejsca użytkownikowi wózka inwalidzkiego”.

5.3. Uznaniu Umawiających się Stron pozostawia się wybór najbardziej właściwego rozwiązania mającego na celu poprawę dostępu do pojazdów innych niż pojazdy klasy I. Jednakże w przypadku gdy pojazdy inne niż pojazdy klasy I są wyposażone w elementy lub urządzenia dla osób o ograniczonej możliwości poruszania się lub dla użytkowników wózków inwalidzkich, powyższe elementy lub urządzenia muszą spełniać odnośne wymogi załącznika 8.

5.4. Żaden z przepisów niniejszego regulaminu nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej organom krajowym Umawiającej się Strony określania niektórych typów eksploatacji jako zastrzeżonych dla pojazdów wyposażonych w celu przewozu pasażerów o ograniczonej możliwości poruszania się zgodnie z załącznikiem 8.

5.5. Jeżeli nie postanowiono inaczej, wszystkie pomiary przeprowadza się, gdy pojazd ma masę w stanie gotowym do jazdy, stoi na gładkim i poziomym podłożu oraz jest przygotowany do zwykłej jazdy. Jeżeli pojazd wyposażony jest w układ przyklęku, ustawiony jest on w taki sposób, aby pojazd posiadał swoją zwykłą wysokość do jazdy. W przypadku homologacji nadwozia jako oddzielnego zespołu technicznego położenie nadwozia względem płaskiej powierzchni poziomej określone jest przez producenta.

5.6. W przypadku jakiegokolwiek wymogu występującego w niniejszym regulaminie, dotyczącego poziomego położenia powierzchni wewnątrz pojazdu lub jej nachylenia pod określonym kątem, gdy pojazd ten ma masę w stanie gotowym do jazdy, jeżeli ma on zawieszenie mechaniczne, to powierzchnia ta może mieć większe nachylenie lub mieć nachylenie odpowiadające masie w stanie gotowym do jazdy, pod warunkiem że wymóg ten jest spełniony dla stanu obciążenia podanego przez producenta. Jeżeli pojazd wyposażony jest w układ przyklęku, musi on być wyłączony.

6. MODYFIKACJA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU POJAZDU LUB NADWOZIA

6.1. O każdej modyfikacji typu pojazdu lub nadwozia należy powiadomić organ udzielający homologacji typu, który udzielił homologacji typu pojazdu. Organ ten może wówczas:

6.1.1. uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że w każdym wypadku pojazd lub nadwozie nadal spełnia wymogi; lub

6.1.2. zażądać kolejnego sprawozdania od placówki technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań.

6.2. Umawiające się Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin zostają powiadomione o potwierdzeniu lub odmowie udzielenia homologacji, z wyszczególnieniem zmian, zgodnie z procedurą określoną w pkt 4.3 niniejszego regulaminu.

6.3. Organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny dla takiego rozszerzenia oraz informuje o nim pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin, wykorzystując w tym celu formularz zawiadomienia zgodny ze wzorem w załączniku 1, część 2, do niniejszego regulaminu.

7. ZGODNOŚĆ PRODUKCJI

Procedury zgodności produkcji muszą być zgodne z procedurami określonymi w dodatku 2 do Porozumienia (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2) i następującymi wymogami:

7.1. Pojazdy i nadwozia homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem produkowane są w sposób zapewniający ich zgodność z typem homologowanym w drodze spełnienia wymogów określonych w pkt 5 powyżej.

7.2. Organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym czasie dokonać weryfikacji metod kontroli zgodności produkcji mających zastosowanie w każdym zakładzie produkcyjnym. Weryfikacje takie przeprowadza się zazwyczaj co dwa lata.

8. SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI

8.1. Homologacja udzielona w odniesieniu do typu pojazdu lub nadwozia zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów pkt 5 powyżej.

8.2. Jeżeli Umawiająca się Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, jest ona zobowiązana bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin, wykorzystując w tym celu formularz zawiadomienia zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 1, część 2 do niniejszego regulaminu.

9. OSTATECZNE ZANIECHANIE PRODUKCJI

Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji typu pojazdu lub nadwozia homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, jest zobowiązany poinformować o tym organ udzielający homologacji typu, który udzielił homologacji. Po otrzymaniu stosownego zawiadomienia organ ten za pomocą formularza zawiadomienia zgodnego z wzorem w załączniku 1, część 2, do niniejszego regulaminu zawiadamia o tym pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin.

10. PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

10.1. Począwszy od oficjalnej daty wejścia w życie serii poprawek 04, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym serią poprawek 04.

10.2. Począwszy od daty upływu 24 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 04, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 04.

10.3. Począwszy od daty upływu 36 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić krajowej/regionalnej homologacji i pierwszej krajowej homologacji (pierwsze wprowadzenie do użytkowania) pojazdu, który nie spełnia wymogów serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu.

10.4. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nie mogą odmówić udzielenia rozszerzenia homologacji na serię poprawek 03 do niniejszego regulaminu w przypadku pojazdów, których nie dotyczy seria poprawek 04.

10.5. Niezależnie od przepisów pkt 10.2 i 10.3 powyżej homologacje pojazdów udzielone zgodnie z serią poprawek 03 do niniejszego regulaminu, na które seria poprawek 04 nie ma wpływu, pozostają ważne i są nadal uznawane przez Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin.

10.6. Począwszy od oficjalnej daty wejścia w życie serii poprawek 05, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym serią poprawek 05.

10.7. Po upływie 24 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 05, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu przeznaczony do homologacji odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 05.

10.8. Począwszy od daty upływu 36 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 05 do niniejszego regulaminu, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić krajowej/regionalnej homologacji i pierwszej krajowej homologacji (pierwsze wprowadzenie do użytkowania) pojazdu, który nie spełnia wymogów serii poprawek 05 do niniejszego regulaminu.

10.9. Niezależnie od przepisów pkt 10.7 i 10.8 Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin zobowiązane są nadal do akceptowania homologacji typu udzielonych na podstawie poprzednich serii poprawek, na które seria poprawek 05 nie ma wpływu.

10.10. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nie mogą odmówić udzielenia rozszerzeń homologacji w przypadku pojazdów, których nie dotyczy seria poprawek 05.

10.11. Po upływie 48 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 06, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji typu wyłącznie, w przypadku gdy typ pojazdu przeznaczony do homologacji spełnia wymogi niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 06.

10.12. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nie mogą odmówić udzielenia rozszerzenia homologacji typu dla istniejących typów, które zostały wydane zgodnie z serią poprawek 05 do niniejszego regulaminu.

10.13. Od daty upływu 60 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 06 do niniejszego regulaminu Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nie są zobowiązane do akceptacji, na potrzeby krajowej lub regionalnej homologacji typu, pojazdu homologowanego zgodnie z serią poprawek 05 do niniejszego regulaminu.

11. NAZWY I ADRESY PLACÓWEK TECHNICZNYCH UPOWAŻNIONYCH DO PRZEPROWADZANIA BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ NAZWY I ADRESY ORGANÓW UDZIELAJĄCYCH HOMOLOGACJI TYPU

Umawiające się Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują Sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy placówek technicznych upoważnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych, a także nazwy i adresy organów udzielających homologacji typu, którym należy przesyłać wydane w innych krajach zawiadomienia poświadczające udzielenie, rozszerzenie, odmowę udzielenia lub cofnięcie homologacji.

12. ZASTRZEŻONE

(1) Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3, pkt 2 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html

(2) Wykorzystywanie tych pojazdów może podlegać przepisom określonym przez państwowe organy administracji.

(3) Numery wyróżniające Umawiających się Stron Porozumienia z 1958 r. podano w załączniku 3 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3/Załącznik 3 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html

ZAŁĄCZNIK 1 CZĘŚĆ 1 Dodatek 1 Dokumentacja homologacji – Wzory dokumentów informacyjnych WZÓR DOKUMENTU INFORMACYJNEGO Zgodnie z regulaminem nr 107 dotyczący homologacji pojazdów kategorii M2 lub M3 odnośnie do ich budowy ogólnej W stosownych przypadkach należy dostarczyć w trzech egzemplarzach, wraz ze spisem treści, poniższe informacje. Wszelkie rysunki należy sporządzić w odpowiedniej skali i stopniu szczegółowości w formacie A4 lub złożone do formatu A4. Fotografie, jeśli zostały załączone, muszą być dostatecznie szczegółowe. Jeżeli układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są sterowane elektronicznie, należy dostarczyć informacji dotyczących ich działania. 1. OGÓLNE 1.1. Marka (nazwa handlowa producenta): … 1.2. Typ: … 1.2.1. Podwozie: … 1.2.2. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.3. Sposób identyfikacji typu, jeśli oznaczono na pojeździe b): … 1.3.1. Podwozie: … 1.3.2. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.3.3. Umiejscowienie tego oznakowania … 1.3.3.1. Podwozie: … 1.3.3.2. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.4. Kategoria pojazdu c): … 1.5. Nazwa i adres producenta: … 1.6. Adresy zakładów montażowych: … 2. OGÓLNE WŁAŚCIWOŚCI KONSTRUKCYJNE POJAZDU 2.1. Fotografie lub rysunki reprezentatywnego pojazdu: … 2.2. Zwymiarowany rysunek całego pojazdu: … 2.3. Liczba osi i kół: … 2.3.1. Liczba i położenie osi z kołami bliźniaczymi: … 2.3.2. Liczba i pozycja osi kierowanych: … 2.4. Podwozie, o ile występuje (rysunek ogólny): … 2.5. Materiał zastosowany w podłużnicach ramy d): … 2.6. Umiejscowienie i układ silnika: … 2.7. Kabina kierowcy (wysunięta do przodu lub normalna) z): … 2.8. Kierunek ruchu drogowego: 2.8.1. Pojazd przystosowany do jazdy w ruchu prawo-/lewostronnym (1) 2.9. Podać, czy pojazd silnikowy przeznaczony jest do ciągnięcia przyczep oraz czy są to przyczepy dyszlowe czy przyczepy z osią centralną …. 3. MASY I WYMIARY E) (W KG I MM) (ZOB. RYSUNEK, STOSOWNIE DO PRZYPADKU) 3.1. Rozstawy osi (pojazd w pełni obciążony) f): … 3.2. Zakres wymiarów pojazdu (gabarytowych) … 3.2.1. Dla podwozia z nadwoziem 3.2.1.1. Długość j): … 3.2.1.2. Szerokość k): … 3.2.1.3. Wysokość (w stanie gotowym do jazdy) l) (w przypadku zawieszenia o regulowanej wysokości wskazać normalne położenie podczas jazdy): … 3.2.1.4. Zwis przedni m): … 3.2.1.5. Zwis tylny n): … 3.3. Położenie środka ciężkości pojazdu przy technicznie dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej, w kierunku wzdłużnym, poprzecznym i pionowym: 3.4. Masa pojazdu z nadwoziem oraz, w przypadku pojazdu ciągnącego przyczepę należącego do kategorii innej niż M1, masa z urządzeniem sprzęgającym, jeżeli zostało zamontowane przez producenta, w stanie gotowym do jazdy, lub masa podwozia, lub podwozia z kabiną, bez nadwozia lub urządzenia sprzęgającego, jeśli producent nie montuje nadwozia lub urządzenia sprzęgającego (z płynami, narzędziami, kołem zapasowym i kierowcą oraz, w przypadku autobusów i autokarów, członkiem załogi, jeżeli w pojeździe przewidziano dla niego miejsce) o) (maksymalna i minimalna dla każdego wariantu): … 3.4.1. Rozkład tej masy na osie oraz, w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną, obciążenie sprzęgu (maksymalny i minimalny dla każdego wariantu): … 3.5. Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita podana przez producenta y) (maksymalna i minimalna dla każdego wariantu):… 3.5.1. Rozkład tej masy na osie (maksymalny i minimalny dla każdego wariantu): … 3.6. Technicznie dopuszczalne maksymalne obciążenie/masa na każdą oś: … 3.7. Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita na sprzęgu: … 3.7.1. Pojazdu silnikowego: … 4. NADWOZIE 4.1. Typ nadwozia jednopokładowe/dwupokładowe/przegubowe/niskopodłogowe (1) 4.2. Zastosowane materiały i metody wykonania: … 5. PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE POJAZDÓW DO PRZEWOZU PASAŻERÓW, ZAWIERAJĄCYCH, OPRÓCZ SIEDZENIA KIEROWCY, WIĘCEJ NIŻ OSIEM SIEDZEŃ 5.1. Klasa pojazdu (klasa I, klasa II, klasa III, klasa A, klasa B): 5.2. Przestrzeń dla pasażerów (m2): … 5.2.1. Łącznie (So): … 5.2.2. Pokład górny (Soa) (1): … 5.2.3. Pokład dolny (Sob) (1): …. 5.2.4. Dla pasażerów stojących (S1): … 5.3. Liczba pasażerów (siedzących i stojących): 5.3.1. Łącznie (N) (2) (3): … 5.3.2. Pokład górny (Na) (1) (2) (3): … 5.3.3. Pokład dolny (Nb) (1) (2) (3): … 5.4. Liczba pasażerów (siedzących) (2): … 5.4.1. Łącznie (A) (2) (3): … 5.4.2. Pokład górny (Aa) (1) (2) (3): … 5.4.3. Pokład dolny (Ab) (1) (2) (3): … 5.5. Siedzenie dla członka załogi: tak/nie (1) 5.6. Liczba drzwi głównych: …. 5.7. Liczba wyjść awaryjnych (drzwi, okna, luki ratunkowe, wewnętrzne schody i półschody): … 5.7.1. Ogółem: …. 5.7.2. Pokład górny (1): … 5.7.3. Pokład dolny (1): … 5.8. Pojemność przedziałów bagażowych (m3): … 5.9. Powierzchnia przeznaczona do transportu bagażu na dachu (m2): … 5.10. Urządzenia techniczne ułatwiające dostęp do pojazdów (np. pochylnia, podnośnik, układ przyklęku), jeżeli zamontowane: … 6. PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE TROLEJBUSÓW 6.1. Szczególne warunki otoczenia dotyczące niezawodnej pracy: 6.1.1. Temperatura … 6.1.2. Poziom wilgotności zewnętrznej … 6.1.3. Ciśnienie atmosferyczne … 6.1.4. Wysokość nad poziomem morza … 6.2. Pojazd 6.2.1. Wymiary z zablokowanymi drążkami … 6.2.2. Zasilanie … 6.2.3. Napięcie znamionowe napowietrznej sieci trakcyjnej (V) … 6.2.4. Znamionowy prąd sieciowy pojazdu (A), z uwzględnieniem napędów dodatkowych i układów ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji … 6.2.5. Parametry … 6.2.6. Prędkość maksymalna (km/h: jazda normalna/jazda autonomiczna) … 6.2.7. Odchylenie maksymalne (%: jazda normalna/jazda autonomiczna) … 6.2.8. Opis najważniejszych układów elektroenergetycznych … 6.2.9. Schematy obwodów … 6.2.10. Zabezpieczenia (schematy i rysunki poglądowe) … 6.2.11. Monitorowanie stanu izolacji (jeżeli występuje) … 6.2.12. Marka i typ urządzenia monitorującego … 6.2.13. Zasada monitorowania, opis … 6.2.14. Opis poziomu izolacji elementów … 6.3. Silnik elektryczny 6.3.1. Marka i typ silnika elektrycznego … 6.3.2. Typ (uzwojenie, wzbudzenie) … 6.3.3. Maksymalny godzinowy/ ciągły pobór mocy (kW) … 6.3.4. Napięcie znamionowe (V)… 6.3.5. Prąd znamionowy (A)… 6.3.6. Częstotliwość znamionowa (Hz) … 6.3.7. Umiejscowienie w pojeździe … 6.4. Napęd energoelektroniczny 6.4.1. Marka i typ falownika trakcyjnego … 6.4.2. Maksymalny ciągły pobór mocy (kW) … 6.4.3. Układ chłodzenia … 6.4.4. Marka i typ prostownika do akumulatorów 24 V … 6.4.5. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.6. Układ chłodzenia … 6.4.7. Marka i typ trójfazowego urządzenia zasilającego prądem przemiennym … 6.4.8. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.9. Układ chłodzenia … 6.5. Zasilanie w przypadku jazdy autonomicznej: 6.5.1. System magazynowania energii elektrycznej … 6.5.2. Akumulator/superkondensator … 6.5.3. Marka i typ systemu magazynowania energii elektrycznej … 6.5.4. Masa (kg) … 6.5.5. Pojemność (Ah) … 6.5.6. Umiejscowienie w pojeździe … 6.5.7. Marka i typ jednostki sterującej … 6.5.8. Marka i typ prostownika … 6.5.9. Napięcie znamionowe (V)/minimalne napięcie (V), napięcie końca ładowania (V) … 6.5.10. Prąd znamionowy (A)/maks. prąd wyładowczy (A), maks. prąd ładowania (A)…. 6.5.11. Schemat działania, sterowania i bezpieczeństwa … 6.5.12. Charakterystyka okresów ładowania … 6.5.13. Zespół silnikowo-prądnicowy … 6.5.14. Godzinowy/ ciągły pobór mocy (kW) … 6.5.15. Marka i typ zespołu silnikowo-prądnicowego lub silnika i prądnicy … 6.5.16. Paliwo i układ paliwowy … 6.5.17. Umiejscowienie w pojeździe … 6.6. Odbierak prądu 6.6.1. Marka i typ odbieraka prądu … 6.6.2. Praca odbieraka prądu b) Jeżeli oznakowanie typu zawiera znaki nieistotne dla opisu pojazdu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, którego dotyczy dany dokument identyfikacyjny, powinny być one przedstawiane w dokumencie za pomocą symbolu „?”. (np. ABC??123??). c) Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3. d) W miarę możliwości oznaczenie zgodne z normą europejską, a w przeciwnym razie należy podać: (i) opis materiału; (ii) granicę plastyczności; (iii) wytrzymałość na rozciąganie; (iv) wydłużenie (w %); (v) twardość w skali Brinella. e) W przypadku występowania jednej wersji z normalną kabiną i jednej z kabiną sypialną, należy podać oba zestawy mas i wymiarów. f) Norma ISO 612:1978, określenie nr 6.4. j) Załącznik 11, pkt 2.2.1. k) Załącznik 11, pkt 2.2.2. l) Załącznik 11, pkt 2.2.3. m) Norma ISO 612:1978, określenie nr 6.6. n) Norma ISO 612:1978, określenie nr 6.7. o) Masę kierowcy oraz, w razie potrzeby, członka załogi, ocenia się na 75 kg (podzieloną dalej na 68 kg masy osoby i 7 kg masy bagażu zgodnie z normą ISO 2416:1992), zbiornik paliwa napełniony jest do 90 %, a pozostałe układy zawierające płyny (z wyjątkiem układów zawierających zużytą wodę) do 100 % pojemności określonej przez producenta. y) W przypadku przyczepy lub naczepy, wywierających znaczne pionowe obciążenie na urządzenie sprzęgające lub siodło, obciążenie to, podzielone przez standardowe przyspieszenie ziemskie, wlicza się do technicznie dopuszczalnej maksymalnej masy. z) Wysunięta do przodu konfiguracja układu kierowniczego to konfiguracja, w której więcej niż połowa długości silnika znajduje się za najdalej wysuniętym do przodu punktem obramowania szyby przedniej, a środek koła kierownicy znajduje się w przedniej ćwiartce długości pojazdu. Dodatek 2 WZÓR DOKUMENTU INFORMACYJNEGO Dotyczącego regulaminu nr 107 dotyczącego homologacji pojazdów kategorii M2 lub M3 odnośnie do budowy ogólnej W stosownych przypadkach należy dostarczyć w trzech egzemplarzach, wraz ze spisem treści, poniższe informacje. Wszelkie rysunki należy sporządzić w odpowiedniej skali i stopniu szczegółowości w formacie A4 lub złożone do formatu A4. Fotografie, jeśli zostały załączone, muszą być dostatecznie szczegółowe. Jeżeli układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są sterowane elektronicznie, należy dostarczyć informacji dotyczących ich działania. 1. OGÓLNE 1.1. Marka (nazwa handlowa producenta): … 1.2. Typ: … 1.3. Sposób identyfikacji typu, jeśli oznaczono na pojeździe b): … 1.3.1. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.3.2. Położenie tego oznaczenia: … 1.3.3. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.4. W przypadku części i oddzielnych zespołów technicznych, miejsce i sposób umieszczenia znaku homologacji: … 1.5. Adresy zakładów montażowych: … 2. OGÓLNE WŁAŚCIWOŚCI KONSTRUKCYJNE POJAZDU 2.1. Fotografie lub rysunki reprezentatywnego pojazdu: … 2.2. Zwymiarowany rysunek całego pojazdu: … 2.3. Liczba osi i kół: … 2.4. Podwozie, o ile występuje (rysunek ogólny): … 2.5. Materiał zastosowany w podłużnicach ramy d): … 2.6. Umiejscowienie i układ silnika: … 2.7. Kabina kierowcy (konfiguracja wysunięta do przodu lub z kabiną z maską) z): … 2.8. Kierunek ruchu drogowego: … 3. MASY I WYMIARY E) (W KG I MM) (ZOB. RYSUNEK, STOSOWNIE DO PRZYPADKU) 3.1. Rozstawy osi (pojazd w pełni obciążony) f): … 3.2. Zakres wymiarów pojazdu (gabarytowych) … 3.2.1. W przypadku nadwozia homologowanego bez podwozia: … 3.2.1.1. Długość j): … 3.2.1.2. Szerokość k): … 3.2.1.3. Wysokość (pojazd w stanie gotowym do jazdy) l) (w przypadku zawieszenia o regulowanej wysokości, wskazać normalne położenie podczas jazdy): … 4. NADWOZIE 4.1. Typ nadwozia jednopokładowe/dwupokładowe/przegubowe/niskopodłogowe (4) 4.2. Zastosowane materiały i metody wykonania: … 5. PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE POJAZDÓW DO PRZEWOZU PASAŻERÓW, ZAWIERAJĄCYCH, OPRÓCZ SIEDZENIA KIEROWCY, WIĘCEJ NIŻ OSIEM SIEDZEŃ 5.1. Klasa pojazdu (klasa I, klasa II, klasa III, klasa A, klasa B): 5.1.1. Typy podwozi, na których można montować homologowane nadwozia (producenci i typy pojazdów): … 5.2. Przestrzeń dla pasażerów (m2): … 5.2.1. Łącznie (So): … 5.2.1.1. Pokład górny (Soa) (4): … 5.2.1.2. Pokład dolny (Sob) (4): … 5.2.2. Dla pasażerów stojących (S1): … 5.3. Liczba pasażerów (siedzących i stojących): … 5.3.1. Łącznie (N) (5) (6): … 5.3.2. Pokład górny (Na) (4) (5) (6): … 5.3.3. Pokład dolny (Nb) (4) (5) (6): … 5.4. Liczba siedzeń dla pasażerów (5): … 5.4.1. Łącznie (A) (5) (6): … 5.4.2. Pokład górny (Aa) (4) (5) (6): … 5.4.3. Pokład dolny (Ab) (4) (5) (6): … 5.5. Liczba drzwi głównych: … 5.6. Liczba wyjść awaryjnych (drzwi, okna, luki ratunkowe, wewnętrzne schody i półschody): … 5.6.1. Ogółem: …. 5.6.2. Pokład górny (4): … 5.6.3. Pokład dolny (4): … 5.7. Pojemność przedziałów bagażowych (m3): … 5.8. Powierzchnia przeznaczona do transportu bagażu na dachu (m2): … 5.9. Urządzenia techniczne ułatwiające dostęp do pojazdów (np. pochylnia, podnośnik, układ przyklęku), jeżeli zamontowane: … 5.10. Wymogi niniejszego regulaminu, które muszą zostać spełnione, a zgodność z nimi wykazana dla tego oddzielnego zespołu technicznego: … 6. PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE TROLEJBUSÓW 6.1. Szczególne warunki otoczenia dotyczące niezawodnej pracy: 6.1.1. Temperatura … 6.1.2. Poziom wilgotności zewnętrznej … 6.1.3. Ciśnienie atmosferyczne … 6.1.4. Wysokość nad poziomem morza … 6.2. Pojazd 6.2.1. Wymiary z zablokowanymi drążkami … 6.2.2. Zasilanie … 6.2.3. Napięcie znamionowe napowietrznej sieci trakcyjnej (V) … 6.2.4. Znamionowy prąd sieciowy pojazdu (A), z uwzględnieniem napędów dodatkowych i układów ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji … 6.2.5. Parametry … 6.2.6. Prędkość maksymalna (km/h: jazda normalna/jazda autonomiczna) … 6.2.7. Odchylenie maksymalne (%: jazda normalna/jazda autonomiczna) … 6.2.8. Opis najważniejszych układów elektroenergetycznych … 6.2.9. Schematy obwodów … 6.2.10. Zabezpieczenia (schematy i rysunki poglądowe) … 6.2.11. Monitorowanie stanu izolacji (jeżeli występuje) … 6.2.12. Marka i typ urządzenia monitorującego … 6.2.13. Zasada monitorowania, opis … 6.2.14. Opis poziomu izolacji elementów … 6.3. Silnik elektryczny 6.3.1. Marka i typ silnika elektrycznego … 6.3.2. Typ (uzwojenie, wzbudzenie) … 6.3.3. Maksymalny godzinowy/ciągły pobór mocy (kW) … 6.3.4. Napięcie znamionowe (V) … 6.3.5. Prąd znamionowy (A) … 6.3.6. Częstotliwość znamionowa (Hz) … 6.3.7. Umiejscowienie w pojeździe … 6.4. Napęd energoelektroniczny 6.4.1. Marka i typ falownika trakcyjnego … 6.4.2. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.3. Układ chłodzenia … 6.4.4. Marka i typ prostownika do akumulatorów 24 V … 6.4.5. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.6. Układ chłodzenia … 6.4.7. Marka i typ trójfazowego urządzenia zasilającego prądem przemiennym … 6.4.8. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.9. Układ chłodzenia … 6.5. Zasilanie w przypadku jazdy autonomicznej: 6.5.1. System magazynowania energii elektrycznej … 6.5.2. Akumulator/superkondensator … 6.5.3. Marka i typ systemu magazynowania energii elektrycznej … 6.5.4. Masa (kg) … 6.5.5. Pojemność (Ah) … 6.5.6. Umiejscowienie w pojeździe … 6.5.7. Marka i typ jednostki sterującej … 6.5.8. Marka i typ prostownika … 6.5.9. Napięcie znamionowe (V)/minimalne napięcie (V), napięcie końca ładowania (V) … 6.5.10. Prąd znamionowy (A)/maks. prąd wyładowczy (A), maks. prąd ładowania (A) …. 6.5.11. Schemat działania, sterowania i bezpieczeństwa … 6.5.12. Charakterystyka okresów ładowania … 6.5.13. Zespół silnikowo-prądnicowy … 6.5.14. Godzinowy/ciągły pobór mocy (kW) … 6.5.15. Marka i typ zespołu silnikowo-prądnicowego lub silnika i prądnicy … 6.5.16. Paliwo i układ paliwowy … 6.5.17. Umiejscowienie w pojeździe … 6.6. Odbierak prądu 6.6.1. Marka i typ odbieraka prądu … 6.6.2. Praca odbieraka prądu Uwagi: Zob. dodatek 1. Dodatek 3 WZÓR DOKUMENTU INFORMACYJNEGO Zgodnego z regulaminem nr 107 dotyczącym homologacji typu pojazdów M2 lub M3, w przypadkach gdy nadwozie uprzednio uzyskało homologację typu jako oddzielny zespół techniczny w odniesieniu do jego budowy ogólnej W stosownych przypadkach należy dostarczyć w trzech egzemplarzach, wraz ze spisem treści, poniższe informacje. Wszelkie rysunki należy sporządzić w odpowiedniej skali i stopniu szczegółowości w formacie A4 lub złożone do formatu A4. Fotografie, jeśli zostały załączone, muszą być dostatecznie szczegółowe. Jeżeli układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są sterowane elektronicznie, należy dostarczyć informacji dotyczących ich działania. 1. OGÓLNE 1.1. Marka (nazwa handlowa producenta): … 1.2. Typ: … 1.2.1. Podwozie …: 1.2.2. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.3. Sposób identyfikacji typu, jeśli oznaczono na pojeździe b): … 1.3.1. Podwozie: … 1.3.2. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.3.3. Miejsce takiego oznakowania: … 1.3.3.1. Podwozie: … 1.3.3.2. Nadwozie/pojazd kompletny: … 1.4. Kategoria pojazdu c): … 1.5. Nazwa i adres producenta: … 1.6. Adresy zakładów montażowych: … 2. OGÓLNE WŁAŚCIWOŚCI KONSTRUKCYJNE POJAZDU 2.1. Fotografie lub rysunki reprezentatywnego pojazdu: … 2.2. Zwymiarowany rysunek całego pojazdu: … 2.3. Liczba osi i kół: … 2.3.1. Liczba i położenie osi z kołami bliźniaczymi: … 2.4. Podwozie, o ile występuje (rysunek ogólny): … 2.5. Materiał zastosowany w podłużnicach ramy d): … 2.6. Umiejscowienie i układ silnika: … 2.7. Kierunek ruchu drogowego: 2.7.1. Pojazd przystosowany do jazdy w ruchu prawo-/lewostronnym (7). 3. MASY I WYMIARY E) (W KG I MM) (ZOB. RYSUNEK, STOSOWNIE DO PRZYPADKU) 3.1. Rozstawy osi (pojazd w pełni obciążony) f): … 3.2. Zakres wymiarów pojazdu (ogólnie): … 3.2.1. Dla podwozia z nadwoziem 3.2.1.1. Długość j): … 3.2.1.2. Szerokość k): … 3.2.1.2.1. Maksymalna szerokość: … 3.2.1.3. Wysokość (pojazd w stanie gotowym do jazdy) l) (w przypadku zawieszenia o regulowanej wysokości, wskazać normalne położenie podczas jazdy): … 3.3. Masa pojazdu z nadwoziem oraz, w przypadku pojazdu ciągnącego przyczepę należącego do kategorii innej niż M1, masa z urządzeniem sprzęgającym, jeżeli zostało zamontowane przez producenta, w stanie gotowym do jazdy lub masa podwozia, lub podwozia z kabiną, bez nadwozia lub urządzenia sprzęgającego, jeśli producent nie montuje nadwozia lub urządzenia sprzęgającego (z płynami, narzędziami, kołem zapasowym i kierowcą oraz, w przypadku autobusów i autokarów, członkiem załogi, jeżeli w pojeździe przewidziano dla niego miejsce): o) (maksymalna i minimalna dla każdego wariantu). … 3.3.1. Rozkład tej masy na osie oraz, w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną, obciążenie sprzęgu (maksymalny i minimalny dla każdego wariantu): … 3.4. Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita podana przez producenta y) (maksymalna i minimalna): … 3.4.1. Rozkład tej masy na osie oraz, w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną, obciążenie sprzęgu (maksymalny i minimalny): … 3.5. Technicznie dopuszczalna(-e) maksymalna(-e) masa/obciążenie na każdą oś: … 4. [ZASTRZEŻONE] 5. [ZASTRZEŻONE] 6. PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE TROLEJBUSÓW 6.1. Szczególne warunki otoczenia dotyczące niezawodnej pracy: 6.1.1. Temperatura … 6.1.2. Poziom wilgotności zewnętrznej … 6.1.3. Ciśnienie atmosferyczne … 6.1.4. Wysokość nad poziomem morza … 6.2. Pojazd 6.2.1. Wymiary z zablokowanymi drążkami … 6.2.2. Zasilanie … 6.2.3. Napięcie znamionowe napowietrznej sieci trakcyjnej (V) … 6.2.4. Znamionowy prąd sieciowy pojazdu (A), z uwzględnieniem napędów dodatkowych i układów ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji … 6.2.5. Parametry … 6.2.6. Prędkość maksymalna (km/h: jazda normalna/jazda autonomiczna) … 6.2.7. Odchylenie maksymalne (%: jazda normalna/jazda autonomiczna) … 6.2.8. Opis najważniejszych układów elektroenergetycznych … 6.2.9. Schematy obwodów … 6.2.10. Zabezpieczenia (schematy i rysunki poglądowe) … 6.2.11. Monitorowanie stanu izolacji (jeżeli występuje) … 6.2.12. Marka i typ urządzenia monitorującego … 6.2.13. Zasada monitorowania, opis … 6.2.14. Opis poziomu izolacji elementów … 6.3. Silnik elektryczny 6.3.1. Marka i typ silnika elektrycznego … 6.3.2. Typ (uzwojenie, wzbudzenie) … 6.3.3. Maksymalny godzinowy/ciągły pobór mocy (kW) … 6.3.4. Napięcie znamionowe (V) … 6.3.5. Prąd znamionowy (A) … 6.3.6. Częstotliwość znamionowa (Hz) … 6.3.7. Umiejscowienie w pojeździe … 6.4. Napęd energoelektroniczny 6.4.1. Marka i typ falownika trakcyjnego … 6.4.2. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.3. Układ chłodzenia … 6.4.4. Marka i typ prostownika do akumulatorów 24 V … 6.4.5. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.6. Układ chłodzenia … 6.4.7. Marka i typ trójfazowego urządzenia zasilającego prądem przemiennym … 6.4.8. Maksymalny ciągły pobór mocy … 6.4.9. Układ chłodzenia … 6.5. Zasilanie w przypadku jazdy autonomicznej: 6.5.1. System magazynowania energii elektrycznej … 6.5.2. Akumulator/superkondensator … 6.5.3. Marka i typ systemu magazynowania energii elektrycznej … 6.5.4. Masa (kg) … 6.5.5. Pojemność (Ah) … 6.5.6. Umiejscowienie w pojeździe … 6.5.7. Marka i typ jednostki sterującej … 6.5.8. Marka i typ prostownika … 6.5.9. Napięcie znamionowe (V)/minimalne napięcie (V), napięcie końca ładowania (V) … 6.5.10. Prąd znamionowy (A)/maks. prąd wyładowczy (A), maks. prąd ładowania (A) …. 6.5.11. Schemat działania, sterowania i bezpieczeństwa … 6.5.12. Charakterystyka okresów ładowania … 6.5.13. Zespół silnikowo-prądnicowy … 6.5.14. Godzinowy/ciągły pobór mocy (kW) … 6.5.15. Marka i typ zespołu silnikowo-prądnicowego lub silnika i prądnicy … 6.5.16. Paliwo i układ paliwowy … 6.5.17. Umiejscowienie w pojeździe … 6.6. Odbierak prądu 6.6.1. Marka i typ odbieraka prądu … 6.6.2. Praca odbieraka prądu Uwagi: Zob. dodatek 1. CZĘŚĆ 2 Dodatek 1 Dodatek 2 Dodatek 3 (1) Niepotrzebne skreślić (w niektórych przypadkach, kiedy zastosowanie ma więcej niż jedna pozycja, dokonywanie skreśleń nie jest konieczne). (2) W przypadku pojazdu przegubowego podać liczbę miejsc siedzących w każdej sztywnej części pojazdu. (3) Jeśli pojazd posiada wyposażenie umożliwiające przewożenie wózków inwalidzkich, podać maksymalną liczbę wózków, która może być przewożona. Jeśli maksymalna liczba przewożonych pasażerów zależy od liczby przewożonych wózków, należy podać dopuszczalne kombinacje liczby pasażerów na miejscach siedzących, miejscach stojących i w wózkach inwalidzkich. (4) Niepotrzebne skreślić (w niektórych przypadkach, kiedy zastosowanie ma więcej niż jedna pozycja, dokonywanie skreśleń nie jest konieczne). (5) W przypadku pojazdu przegubowego podać liczbę miejsc siedzących w każdej sztywnej części pojazdu. (6) Jeśli pojazd posiada wyposażenie umożliwiające przewożenie wózków inwalidzkich, podać maksymalną liczbę wózków, która może być przewożona. Jeśli maksymalna liczba przewożonych pasażerów zależy od liczby przewożonych wózków, należy podać dopuszczalne kombinacje liczby pasażerów na miejscach siedzących, miejscach stojących i w wózkach inwalidzkich. (7) Niepotrzebne skreślić (w niektórych przypadkach, kiedy zastosowanie ma więcej niż jedna pozycja, dokonywanie skreśleń nie jest konieczne).

ZAŁĄCZNIK 2 ROZMIESZCZENIE ZNAKÓW HOMOLOGACJI MODEL A (Zob. pkt 4.4 niniejszego regulaminu) Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w odniesieniu do cech konstrukcyjnych w Niderlandach (E4), jako pojazd należący do klasy III, zgodnie z regulaminem nr 107, a numer homologacji to 062439. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu nr 107 zmienionego serią poprawek 06. MODEL B (Zob. pkt 4.5 niniejszego regulaminu) Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminami nr 107 i 43 (1). Pierwsze dwie cyfry numerów homologacji wskazują, że w terminach udzielenia odnośnych homologacji regulamin nr 107 obejmował serię 06 poprawek, a regulamin nr 43 miał swoją pierwotną formę. WZÓR C (Zob. pkt 4.4.3 niniejszego regulaminu) Powyższy znak homologacji umieszczony na nadwoziu pojazdu wskazuje, że odnośny typ nadwozia uzyskał oddzielną homologację w odniesieniu do cech konstrukcyjnych w Niderlandach (E4), jako oddzielne nadwozie (litera „S”) dla pojazdów należących do klasy III, zgodnie z regulaminem nr 107, a numer homologacji to 062439. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu nr 107 zmienionego serią poprawek 06. (1) Ten numer podano jedynie jako przykład.

ZAŁĄCZNIK 3 WYMOGI DOTYCZĄCE WSZYSTKICH POJAZDÓW 1.–6. (ZASTRZEŻONE) 7. WYMOGI 7.1 Ogólne 7.1.1. Jeśli kabina kierowcy pozbawiona jest dachu, kierowca powinien być chroniony specjalną osłoną przed silnym wiatrem, tumanami kurzu, intensywnym deszczem itd. 7.2. Masy i wymiary 7.2.1. Pojazdy muszą spełniać wymogi załącznika 11. 7.2.2. Przestrzeń dostępna dla pasażerów 7.2.2.1. Całkowita powierzchnia S0 dostępna dla pasażerów obliczana jest przez odjęcie od całkowitej powierzchni podłogi pojazdu: 7.2.2.1.1. powierzchni kabiny kierowcy; 7.2.2.1.2. powierzchni stopni w drzwiach i powierzchni każdego innego stopnia o głębokości mniejszej niż 300 mm oraz powierzchni, po której przesuwają się drzwi i ich mechanizm podczas pracy; 7.2.2.1.3. powierzchni jakiejkolwiek części, powyżej której pionowy prześwit mierzony od podłogi jest mniejszy niż 1 350 mm, z pominięciem dopuszczalnego naruszenia przestrzeni określonego w pkt 7.7.8.6.3 i 7.7.8.6.4 niniejszego załącznika. W przypadku pojazdów klasy A lub B, wymiar ten można zmniejszyć do 1 200 mm; 7.2.2.1.4. powierzchni każdej części pojazdu, do której pasażerowie nie mają dostępu zgodnie z definicją w pkt 7.9.4 niniejszego załącznika; 7.2.2.1.5. powierzchni każdej przestrzeni zastrzeżonej wyłącznie do przewozu towarów lub bagażu i niedostępnej dla pasażerów; 7.2.2.1.6. powierzchni wymaganej do zapewnienia odrębnej powierzchni roboczej do przygotowywania posiłków; 7.2.2.1.7. powierzchni podłogi zajmowanej przez jakiekolwiek schody, półschody, schody wewnętrzne lub powierzchni każdego stopnia. 7.2.2.2. Powierzchnia S1 dostępna dla pasażerów stojących (tylko w przypadku pojazdów klasy A, I i II, w których dozwolony jest przewóz pasażerów stojących) obliczana jest przez odjęcie od powierzchni S0: 7.2.2.2.1. powierzchni wszystkich części podłogi, których nachylenie przekracza maksymalne wartości dopuszczalne określone w pkt 7.7.6 niniejszego załącznika; 7.2.2.2.2. powierzchni wszystkich części, które nie są dostępne dla pasażera stojącego, gdy zajęte są wszystkie siedzenia, z wyjątkiem siedzeń składanych; 7.2.2.2.3. powierzchni wszystkich części podłogi, gdzie wolna przestrzeń ponad podłogą jest mniejsza niż wysokość przejścia określona w pkt 7.7.5.1 niniejszego załącznika (w związku z tym nie bierze się pod uwagę uchwytów); 7.2.2.2.4. powierzchni wysuniętej w przód poza pionową płaszczyznę przechodzącą przez środek siedziska siedzenia kierowcy (ustawionego w skrajnym tylnym położeniu); 7.2.2.2.5. powierzchni w obrębie 300 mm przed wszystkimi siedzeniami innymi niż siedzenia składane, z wyjątkiem siedzenia poprzecznego, w którym to przypadku wymiar ten można zmniejszyć do 225 mm. W przypadku siedzenia w systemie zmiennego rozmieszczenia siedzeń uznanego za będące w użyciu, zob. pkt 7.2.2.4 powyżej; 7.2.2.2.6. każdej powierzchni niewyłączonej przez przepisy pkt 7.2.2.2.1–7.2.2.2.5 powyżej, na której nie da się umieścić prostokąta o wymiarach 400 mm × 300 mm; 7.2.2.2.7. w pojazdach klasy II, powierzchni, na której nie mogą przebywać pasażerowie stojący; 7.2.2.2.8. w pojazdach dwupokładowych, całej powierzchni pokładu górnego; 7.2.2.2.9. powierzchni miejsca (miejsc) na wózek inwalidzki, uważanych za zajęte przez użytkownika wózka inwalidzkiego, zob. pkt 7.2.2.4 powyżej; 7.2.2.2.10. powierzchni miejsca (miejsc) na wózek inwalidzki przeznaczonych wyłącznie dla użytkownika wózka inwalidzkiego. 7.2.2.3. W pojeździe znajduje się liczba (P) miejsc siedzących, innych niż siedzenia składane, odpowiadających wymogom pkt 7.7.8 poniżej. Jeżeli pojazd należy do klasy I, II lub A, liczba miejsc siedzących na każdym pokładzie jest co najmniej równa liczbie metrów kwadratowych powierzchni podłogi na danym pokładzie dostępnym dla pasażerów i załogi (o ile występuje), zaokrąglonej w dół do najbliższej liczby całkowitej; w przypadku pojazdów klasy I liczbę tę można, z wyłączeniem pokładu górnego, zmniejszyć o 10 %. 7.2.2.4. W przypadku pojazdu o zmiennej liczbie miejsc siedzących, powierzchnia dostępna dla pasażerów stojących (S1) oraz przepisy pkt 3.3.1 załącznika 11 określane są dla każdego z następujących warunków, jeśli mają zastosowanie: 7.2.2.4.1. przy wszystkich możliwych zajętych siedzeniach, a następnie pozostałej powierzchni dla pasażerów stojących, oraz jeśli pozostaje miejsce, zajętych miejscach dla wózków inwalidzkich; 7.2.2.4.2. przy wszystkich możliwych zajętych miejscach dla pasażerów stojących, a następnie pozostałych siedzeniach dostępnych dla pasażerów siedzących oraz, jeśli pozostaje miejsce, zajętych miejscach dla wózków inwalidzkich; 7.2.2.4.3. przy wszystkich możliwych zajętych miejscach dla wózków inwalidzkich i pozostałej powierzchni dla pasażerów stojących, a następnie pozostałych zajętych siedzeniach dostępnych do użytku. 7.2.3. Oznakowanie pojazdów 7.2.3.1. W przestrzeni zajmowanej przez kierowcę należy zapewnić miejsce wyraźnie widoczne dla siedzącego kierowcy, w którym umieszcza się oznakowanie, o którym mowa w pkt 3.3 załącznika 11. 7.2.3.1.1. Maksymalna liczba miejsc siedzących, do której pojazd jest przystosowany. 7.2.3.1.2. Maksymalna liczba miejsc stojących, jeśli występują, do której pojazd jest przystosowany. 7.2.3.1.3. Maksymalna liczba wózków inwalidzkich, jeśli występują, do której pojazd jest przystosowany. 7.2.3.2. (Zastrzeżone) 7.2.3.3. (Zastrzeżone) 7.3. Zapobieganie wypadkom 7.3.1. Jeżeli komora silnika znajduje się z tyłu kabiny kierowcy, nie jest możliwe uruchomienie silnika z pozycji kierowcy, kiedy główna klapa dostępu do silnika znajdująca się na tylnej ścianie pojazdu jest otwarta i umożliwia bezpośredni dostęp do części stwarzających zagrożenie, gdy pracuje silnik (np. koło pasowe napędów pasowych). 7.4. Badanie stabilności 7.4.1. Stateczność pojazdu musi być taka, aby nie został przekroczony punkt, w którym następuje przewrócenie, jeżeli powierzchnia, na której stoi pojazd, jest przechylana kolejno na obie strony pod kątem 28 stopni od poziomu. 7.4.2. Do celów powyższego badania pojazd musi mieć masę w stanie gotowym do jazdy określoną w pkt 2.18 niniejszego regulaminu, z następującym uzupełnieniem: 7.4.2.1. Obciążenia równe Q (określone w pkt 3.2.3.2.1 załącznika 11) należy umieścić na każdym z siedzeń dla pasażerów (na górnym pokładzie tylko w przypadku pojazdów dwupokładowych). Jeżeli pojazd jednopokładowy jest przeznaczony dla pasażerów podróżujących na stojąco lub do podróży z członkiem załogi niezajmującym miejsca siedzącego, środek ciężkości obciążeń Q lub 75 kg je reprezentujących musi być równomiernie rozłożony odpowiednio na powierzchni przeznaczonej dla pasażerów podróżujących na stojąco lub dla załogi, na wysokości 875 mm. Jeżeli w zamierzonym użytkowaniu pojazdu dwupokładowego przewidziany jest członek załogi niemający miejsca siedzącego, środek ciężkości masy 75 kg reprezentującej ciężar członka załogi umieszcza się w przejściu górnego pokładu na wysokości 875 mm. Jeżeli pojazd jest wyposażony w urządzenia do przewozu bagażu na dachu, na dachu należy umocować równomiernie rozłożoną masę (BX), nie mniejszą niż deklarowana przez producenta zgodnie z pkt 3.2.3.2.1 załącznika 11, odpowiadającą takiemu bagażowi. Pozostałe przedziały bagażowe nie mogą zawierać żadnego bagażu. 7.4.2.2. Jeśli pojazd posiada zmienną liczbę miejsc siedzących, zmienną ilość miejsca dla pasażerów stojących lub jest zaprojektowany do przewozu jednego lub więcej wózków inwalidzkich, w odniesieniu do dowolnego przedziału pasażerskiego, w którym takie zmiany się pojawiają, obciążenia wymienione w pkt 7.4.2.1 powyżej przyjmują większą z poniższych wartości: a) masa odpowiadająca liczbie pasażerów siedzących, którzy mogą zajmować powierzchnię, włącznie z masą siedzeń wyjmowanych; lub b) masa odpowiadająca liczbie pasażerów stojących, którzy mogą zajmować daną powierzchnię; lub c) masa wózków inwalidzkich i użytkowników, którzy mogą zajmować daną powierzchnię, każdy o całkowitej masie 250 kg, umieszczona na wysokości 500 mm nad podłogą w punkcie środkowym każdego miejsca przeznaczonego dla wózka inwalidzkiego; lub d) masa pasażerów siedzących, pasażerów stojących i użytkowników wózków inwalidzkich, występujących w różnych układach, którzy mogą zajmować daną powierzchnię. 7.4.3. Wysokość każdego stopnia stosowanego do zapobiegania ślizganiu się koła wózka inwalidzkiego na boki na urządzeniu do badania przechyłu nie może być większa niż dwie trzecie odległości między powierzchnią, na której pojazd stoi przed poddaniem go przechyłowi, a częścią obręczy tego koła, która znajduje się najbliżej w stosunku do danej powierzchni, kiedy pojazd jest obciążony zgodnie z pkt 7.4.2 powyżej. 7.4.4. W czasie badania nie może nastąpić zetknięcie się części, którego nie przewiduje się w normalnym użytkowaniu, ani też nie może nastąpić uszkodzenie lub przemieszczenie jakiejkolwiek części. 7.4.5. Alternatywnie w celu wykazania, że pojazd nie przewróci się w warunkach opisanych w pkt 7.4.1 i 7.4.2 powyżej można stosować metodę obliczeniową. Obliczenia te muszą uwzględniać następujące parametry: 7.4.5.1. masy i wymiary; 7.4.5.2. wysokość położenia środka ciężkości; 7.4.5.3. współczynnik sztywności; 7.4.5.4. boczna i promieniowa sztywność ogumienia; 7.4.5.5. właściwości w zakresie kontroli ciśnienia powietrza w amortyzatorach pneumatycznych; 7.4.5.6. położenie środka momentów; 7.4.5.7. odporność nadwozia na skręcanie. Metoda obliczeń przedstawiona jest w dodatku do niniejszego załącznika. 7.5. Zabezpieczenie przeciwpożarowe 7.5.1. Komora silnika 7.5.1.1. W komorze silnika nie stosuje się palnych materiałów wygłuszających ani materiałów nasiąkliwych paliwem, smarem lub innym materiałem palnym, o ile dane materiały nie są pokryte warstwą nieprzepuszczalną. 7.5.1.2. Podejmuje się środki ostrożności przez odpowiednie rozplanowanie komory silnika lub przez wyposażenie jej w kanały spływowe w celu uniknięcia, w możliwym zakresie, gromadzenia się paliwa, oleju smarowego lub innego materiału palnego w jakiejkolwiek części komory silnika. 7.5.1.3. Komora silnika lub jakiekolwiek inne źródło ciepła (takie jak urządzenie przeznaczone do pochłaniania energii uwalnianej podczas zjazdu z długiego wzniesienia, np. zwalniacz lub urządzenie ogrzewające wnętrze nadwozia, z wyłączeniem jednakże urządzeń grzewczych z obiegiem ciepłej wody) są oddzielone od reszty pojazdu przy użyciu przegrody z materiału o własnościach izolacji cieplnej. Wszystkie mocowania, zaciski, uszczelki itp. stosowane łącznie z taką przegrodą są ogniotrwałe. 7.5.1.4. W przedziale pasażerskim można stosować urządzenie grzewcze inne niż z obiegiem gorącej wody, jeśli jest ono pokryte materiałem odpornym na temperaturę wytwarzaną przez to urządzenie i niewydzielającym trujących wyziewów i które jest tak umieszczone, że nie jest prawdopodobne, aby ktokolwiek z pasażerów wszedł w bezpośredni kontakt z jakąkolwiek gorącą powierzchnią. 7.5.1.5. W przypadku pojazdów wyposażonych w silnik umieszczony z tyłu kabiny kierowcy, kabina musi być wyposażona w system alarmowy ostrzegający kierowcę sygnałem dźwiękowym i wzrokowym w przypadku przekroczenia temperatury w komorze silnika i we wszystkich komorach, w których zlokalizowany jest grzejnik spalinowy. 7.5.1.5.1. System alarmowy musi być zaprojektowany tak, by wykrywał w komorze silnika i we wszystkich komorach, w których znajduje się grzejnik spalinowy, temperaturę przekraczającą temperaturę występującą w czasie zwykłej pracy urządzeń. 7.5.1.5.2. Wymogi pkt 7.5.1.5.1 powyżej uważa się za spełnione, jeśli pod kątem zbyt wysokiej temperatury monitorowane są następujące obszary komory silnika i wszystkich komór, w których znajduje się grzejnik spalinowy: 7.5.1.5.2.1. obszary, w których, w przypadku wycieku, palne płyny (ciecz lub gaz) mogą zetknąć się z narażonymi na to elementami, np. sprężarką lub układem wydechowym, w tym elementami zamontowanymi na silniku, których temperatura robocza jest równa lub wyższa niż temperatura zapłonu palnych płynów (cieczy lub gazu); 7.5.1.5.2.2. obszary, w których, w przypadku wycieku, palne płyny (ciecz lub gaz) mogą zetknąć się z osłoniętymi elementami, np. niezależnym urządzeniem grzewczym, których temperatura robocza jest równa lub wyższa niż temperatura zapłonu palnych płynów (cieczy lub gazu); oraz 7.5.1.5.2.3. obszary, w których, w przypadku wycieku, palne płyny (ciecz lub gaz) mogą zetknąć się z elementami, np. alternatorem, których temperatura w przypadku awarii może być równa lub wyższa niż temperatura zapłonu palnych płynów (cieczy lub gazu). 7.5.1.5.3. System alarmowy musi być włączony od chwili załączenia rozrusznika silnika do czasu wyłączenia silnika, bez względu na ustawienie, w jakim znajduje się pojazd. 7.5.2. Wyposażenie elektryczne i instalacja elektryczna 7.5.2.1. Wszystkie przewody elektryczne muszą być dobrze izolowane oraz wszystkie przewody i wyposażenie elektryczne muszą być w stanie wytrzymać warunki temperatury i wilgotności, którym są poddawane. W szczególności elementy osprzętu elektrycznego pracujące w komorze silnika muszą być przystosowane do panującej tam temperatury oraz oddziaływania zanieczyszczeń. 7.5.2.2. Przez żaden przewód elektryczny stosowany w obwodzie elektrycznym nie może płynąć prąd przewyższający wielkość dopuszczalną dla tego przewodu z uwzględnieniem sposobu jego instalacji i przy maksymalnej temperaturze otoczenia. 7.5.2.3. Każdy obwód elektryczny zasilający odbiornik inny niż rozrusznik, elektryczny układ zapłonowy (zapłon wymuszony), świece żarowe, układ zatrzymujący silnik, układ ładowania akumulatora i uziemienie samego akumulatora musi zawierać bezpiecznik lub automatyczny wyłącznik prądu. Obwody zasilające inne elementy wyposażenia mogą jednakże być zabezpieczone wspólnym bezpiecznikiem lub wspólnym automatycznym wyłącznikiem prądu, pod warunkiem że ich łączna wartość prądów znamionowych nie przekracza wartości prądu bezpiecznika lub wyłącznika prądu. W przypadku instalacji multipleksowej, na wniosek placówki technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań, producent musi podać wszystkie właściwe informacje techniczne. 7.5.2.4. Wszystkie przewody elektryczne muszą być dobrze zabezpieczone i stabilnie utrzymywane w przewidzianym dla nich położeniu, w sposób uniemożliwiający ich uszkodzenie przez nacięcie, ścieranie lub przetarcie. 7.5.2.5. W przypadku gdy w jednym lub większej liczbie obwodów elektrycznych w pojeździe napięcie skuteczne prądu przekracza 100 V, odłącznik z napędem ręcznym przeznaczony do jednoczesnego odłączenia wszystkich takich obwodów od głównego źródła zasilania musi być połączony z każdym biegunem takiego zasilania, który nie jest połączony z masą oraz znajdować się wewnątrz pojazdu w miejscu łatwo dostępnym dla kierowcy, pod warunkiem że żaden taki odłącznik nie przerywa żadnego obwodu elektrycznego zasilającego obowiązkowe zewnętrzne oświetlenie pojazdu. Niniejszy punkt nie ma zastosowania do obwodów zapłonowych wysokiego napięcia ani do obwodów wewnętrznych zawartych w danym elemencie wyposażenia pojazdu. 7.5.2.6. Wszystkie przewody elektryczne muszą być rozmieszczone w taki sposób, aby żadna część nie miała kontaktu z przewodem paliwowym lub z częścią układu wydechowego ani nie była wystawiona na działanie nadmiernie wysokiej temperatury, o ile nie jest zapewniona odpowiednia specjalna izolacja i zabezpieczenie, na przykład elektromagnetyczny zawór wydechowy. 7.5.3. Akumulatory 7.5.3.1. Wszystkie akumulatory muszą być dobrze zamocowane i łatwo dostępne. 7.5.3.2. Przestrzeń na akumulatory musi być oddzielona od przedziału pasażerskiego i kabiny kierowcy oraz wietrzona powietrzem z zewnątrz pojazdu. 7.5.3.3. Zaciski akumulatora zabezpiecza się przed ryzykiem powstania zwarcia. 7.5.4. Gaśnice i apteczka 7.5.4.1. Należy zapewnić przestrzeń na zamocowanie jednej lub większej liczby gaśnic, z czego jedno miejsce musi znajdować się w pobliżu siedzenia kierowcy. W pojazdach klasy A lub B miejsce dla każdej obowiązkowej gaśnicy wynosi nie mniej niż 8 dm3, a w pojazdach klasy I, II lub III – nie mniej niż 15 dm3. W przypadku pojazdu dwupokładowego na górnym pokładzie należy przewidzieć miejsce na dodatkową gaśnicę. 7.5.4.2. Należy zapewnić przestrzeń na zamocowanie jednej lub więcej apteczek. Przewidziane miejsce musi wynosić nie mniej niż 7 dm3, a minimalny wymiar nie mniej niż 80 mm. 7.5.4.3. Gaśnice i apteczki można zabezpieczyć przed kradzieżą lub zniszczeniem (np. w wewnętrznej szafce lub za tłukącą się szybą), pod warunkiem że umiejscowienie tych przedmiotów jest wyraźnie oznaczone i że zapewnione są środki umożliwiające łatwe ich wyjęcie w sytuacjach awaryjnych. 7.5.5. Materiały Niedozwolone jest stosowanie materiałów łatwopalnych w odległości mniejszej niż 100 mm od elementów układu wydechowego, urządzeń elektrycznych pracujących pod wysokim napięciem lub dowolnego innego znaczącego źródła ciepła, o ile materiał ten nie jest skutecznie osłonięty. W razie potrzeby należy zapewnić osłonę zapobiegającą wchodzeniu smaru lub innych materiałów palnych w styczność z układem wydechowym lub innymi znaczącymi źródłami ciepła. Do celów niniejszego punktu za materiał łatwopalny uważa się taki materiał, który nie jest odporny na temperaturę mogącą prawdopodobnie występować w omawianym miejscu. 7.5.6. Wykrywanie pożaru 7.5.6.1. Pojazdy muszą być wyposażone w system alarmowy wykrywający przekroczenie temperatury lub dym w pomieszczeniach toalet, w kabinach sypialnych kierowców lub w innych oddzielnych pomieszczeniach. 7.5.6.2. W momencie wykrycia, system określony w pkt 7.5.6.1 powyżej musi przekazać kierowcy sygnał zarówno dźwiękowy, jak i wizualny sygnał do kabiny kierowcy. 7.5.6.3. System alarmowy musi być co najmniej włączony od chwili załączenia rozrusznika silnika do czasu wyłączenia silnika, bez względu na ustawienie, w jakim znajduje się pojazd. 7.6. Wyjścia 7.6.1. Liczba wyjść 7.6.1.1. Minimalna liczba drzwi w pojeździe wynosi dwa: dwoje drzwi głównych lub jedne drzwi główne i jedne drzwi awaryjne. Każdy pojazd dwupokładowy posiada dwoje drzwi na pokładzie dolnym (zob. także pkt 7.6.2.3 poniżej). Minimalna wymagana liczba drzwi głównych jest następująca: Liczba pasażerów Minimalna liczba drzwi głównych Klasy I i A Klasa II Klasy III i B 9–45 1 1 1 46–70 2 1 1 71–100 3 (2 w przypadku pojazdu dwupokładowego) 2 1 > 100 4 3 1 7.6.1.2. Minimalna liczba drzwi głównych w każdej sztywnej części pojazdu przegubowego wynosi jeden, z zastrzeżeniem, że w przypadku przedniej części pojazdu przegubowego klasy I ta liczba minimalna wynosi dwa. 7.6.1.3. Do celów tego wymogu, drzwi głównych wyposażonych w układ mechanicznego otwierania nie uważa się za drzwi awaryjne, o ile nie dają się one łatwo obsługiwać ręcznie po uruchomieniu, w razie konieczności, urządzenia sterującego opisanego w pkt 7.6.5.1 poniżej: 7.6.1.4. Minimalna liczba wyjść awaryjnych musi być taka, aby łączna liczba wyjść w oddzielnym przedziale była następująca: Liczba pasażerów i załogi przewidziana do ulokowania w każdym przedziale lub na każdym pokładzie Minimalna łączna liczba wyjść 1–8 2 9–16 3 17–30 4 31–45 5 46–60 6 61–75 7 76–90 8 91–110 9 111–130 10 > 130 11 Liczbę wyjść dla każdego oddzielnego pokładu (w przypadku pojazdu dwupokładowego) i każdego oddzielnego pomieszczenia należy określić oddzielnie. Pomieszczeń toalet lub kuchenek nie uznaje się za oddzielne pomieszczenia do celów określania liczby wyjść awaryjnych. Luki ratunkowe można zaliczyć jedynie do wymienionej powyżej liczby wyjść awaryjnych. 7.6.1.5. Przy określaniu minimalnej liczby i usytuowania wyjść awaryjnych każda ze sztywnych części pojazdu przegubowego traktowana jest jako oddzielny pojazd, z wyjątkiem pkt 7.6.2.4 poniżej. Przejścia je łączącego nie należy uważać za wyjście. Pomieszczeń toalet lub kuchenek nie uznaje się za oddzielne pomieszczenia do celów określania liczby wyjść awaryjnych. Należy ustalić liczbę pasażerów dla każdej części sztywnej Płaszczyznę zawierającą poziomą oś zawiasu pomiędzy połączonymi częściami sztywnymi pojazdu oraz prostopadłą do osi wzdłużnej pojazdu poruszającego się do przodu należy uważać za granicę pomiędzy częściami. 7.6.1.6. Podwójne drzwi główne należy liczyć jako dwoje drzwi, a podwójne lub wieloczłonowe okna jako dwa okna awaryjne. 7.6.1.7. Jeżeli kabina kierowcy nie umożliwia dostępu do przedziału pasażerskiego za pośrednictwem przejścia, które pozwala, aby: a) przednia krawędź walcowego urządzenia pomiarowego, o którym mowa w załączniku 4, rys. 6, sięgnęła co najmniej do poprzecznej pionowej płaszczyzny stycznej do czołowego punktu oparcia siedzenia w najbardziej do tyłu wysuniętej wzdłużnej pozycji; oraz b) z tej płaszczyzny możliwe musiało być przesunięcie płyty przedstawionej na rys. 7 w załączniku 4 w taki sposób, że ruszając do przodu z położenia styku z walcowym urządzeniem do momentu dotarcia co najmniej do pionowej płaszczyzny stycznej z najbardziej wysuniętym do przodu punktem poduszki siedzenia kierowcy; wtedy spełnione są wymogi poniższych pkt 7.6.1.7.1–7.6.1.7.5: 7.6.1.7.1. kabina kierowcy musi posiadać dwa wyjścia, które nie znajdują się na tej samej ścianie bocznej. Gdy jednym z wyjść jest okno, okno to musi mieć powierzchnię co najmniej 400 000 mm2, musi być możliwe wpisanie w tę powierzchnię prostokąta o wymiarach 500 mm × 700 mm i musi być ono zgodne z wymogami określonymi w pkt 7.6.8 poniżej dotyczącymi okien awaryjnych; 7.6.1.7.2. dopuszcza się jedno lub dwa siedzenia wzdłuż kabiny kierowcy dla osób dodatkowych, w takim przypadku oba wyjścia określone w pkt 7.6.1.7.1 powyżej są drzwiami. Drzwi dla kierowcy uznaje się za drzwi awaryjne dla osób zajmujących te siedzenia, pod warunkiem że możliwe jest przesunięcie urządzenia pomiarowego od siedzeń tych osób na zewnątrz pojazdu przez drzwi kierowcy (zob. załącznik 4, rys. 27). Sprawdzenie dostępu do drzwi kierowcy objęte jest wymogami pkt 7.7.3.2 poniżej, przy czym stosuje się urządzenie pomiarowe o wymiarach 600 × 400 mm, zgodnie z opisem w pkt 7.7.3.3 poniżej. Drzwi główne muszą znajdować się z boku pojazdu, po stronie przeciwnej do tej, z której znajdują się drzwi kierowcy i muszą być uznane za drzwi awaryjne dla kierowcy. 7.6.1.7.3. Punkty 7.6.3-7.6.7, 7.7.1, 7.7.2 i 7.7.7 niniejszego załącznika nie mają zastosowania do wyjść przewidzianych dla kabiny kierowcy, o których mowa w pkt 7.6.1.7.1 i 7.6.1.7.2 powyżej. 7.6.1.7.4. W okolicznościach opisanych w powyższych pkt 7.6.1.7.1 i 7.6.1.7.2 wyjścia przewidziane dla kabiny kierowcy i użytkowników wszystkich siedzeń znajdujących się obok kierowcy nie są liczone jako jedne z drzwi wymaganych w powyższych pkt 7.6.1.1 i 7.6.1.2, ani też jako jedne z wyjść awaryjnych wymaganych w pkt 7.6.1.4 niniejszego załącznika dla każdego innego przedziału pasażerskiego. 7.6.1.7.5. W pomieszczeniu mieszczącym kabinę kierowcy można zamontować do pięciu dodatkowych siedzeń i dowolną liczbę siedzeń obok kierowcy, pod warunkiem że dodatkowe siedzenia i przestrzeń dla tych siedzeń odpowiadają wszystkim wymogom niniejszego regulaminu, a co najmniej jedno z wyjść awaryjnych wymaganych zgodnie z pkt 7.6.1.4 powyżej jest drzwiami umożliwiającymi dostęp do przedziału pasażerskiego odpowiadającymi wymogom pkt 7.6.3.1.2 niniejszego załącznika dla drzwi awaryjnych. 7.6.1.8. Jeżeli kabina kierowcy jest dostępna z przedziału pasażerskiego za pośrednictwem przejścia spełniającego wymogi określone w lit. a) i b) pkt 7.6.1.7 powyżej, a wszelkie siedzenia przylegające do takiej kabiny kierowcy są dostępne z tego samego przedziału pasażerskiego za pośrednictwem przejścia odpowiadającego jednemu z warunków określonych w pkt 7.7.5.1.1 niniejszego załącznika, nie wymaga się wyjścia zewnętrznego z kabiny kierowcy. 7.6.1.9. Jeżeli w okolicznościach opisanych w pkt 7.6.1.8 powyżej zapewniono drzwi dla kierowcy w pojazdach klasy A lub B, można je uznać za drzwi awaryjne dla pasażerów, pod warunkiem że: 7.6.1.9.1. drzwi dla kierowcy spełniają wymogi odnoszące się do wymiarów drzwi awaryjnych podanych w pkt 7.6.3.1.2 niniejszego załącznika; 7.6.1.9.2. drzwi dla kierowcy spełniają wymagania pkt 7.6.1.7.2 powyżej; 7.6.1.9.3. przestrzeń zastrzeżona dla siedzenia kierowcy musi być skomunikowana z głównym przedziałem pasażerskim za pomocą odpowiedniego przejścia; wymóg ten uznaje się za spełniony, jeśli urządzenie pomiarowe opisane w pkt 7.7.5.1 poniżej może zostać bez przeszkód przesunięte od przejścia tak długo, aż przednia krawędź urządzenia dotknie płaszczyzny pionowej stycznej do czołowego punktu oparcia siedzenia kierowcy (przy czym siedzenie ustawione jest w najbardziej do tyłu wysuniętej wzdłużnej pozycji) i, z tej płaszczyzny, urządzenie pomiarowe opisane w pkt 7.7.3.3 poniżej może zostać przesunięte do drzwi awaryjnych w kierunku określonym w tym punkcie (zob. załącznik 4, rys. 28), przy czym siedzenie i koło kierownicy ustawione są w pozycji środkowej. 7.6.1.10. Punkty 7.6.1.8 i 7.6.1.9 powyżej nie wykluczają istnienia drzwi lub innej przegrody między siedzeniem kierowcy a przedziałem pasażerskim, pod warunkiem że w sytuacji awaryjnej kierowca może taką przegrodę szybko usunąć. Drzwi dla kierowcy w przedziale chronionym przez taką przegrodę nie liczy się jako wyjścia dla pasażerów. 7.6.1.11. Pojazdy klasy II, III i B, oprócz drzwi i okien awaryjnych, muszą być wyposażone w luki ratunkowe. W przypadku pojazdów dwupokładowych luki te muszą być zamontowane jedynie w dachu górnego pokładu. Minimalna liczba luków wynosi: Liczba pasażerów (na górnym pokładzie w przypadku pojazdu dwupokładowego) Minimalna liczba luków Nie większa niż 30 l Większa niż 30 2 Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w pkt 7.6.1.12 we włazy mogą być również wyposażone pojazdy klasy I i A. Na dachach trolejbusów nie mogą być zamontowane żadne luki ratunkowe. 7.6.1.12. Nie można montować luków w miejscach, gdzie zainstalowano komponenty techniczne, które stwarzają potencjalne zagrożenie dla pasażerów korzystających z luków ratunkowych (np. systemy wysokonapięciowe, systemy zawierające niebezpieczne ciecze lub gazy itp.). 7.6.1.13. Każde schody wewnętrzne uznaje się za wyjście z pokładu górnego pojazdu dwupokładowego. 7.6.1.14. W sytuacji awaryjnej wszystkie osoby znajdujące się na pokładzie dolnym pojazdu dwupokładowego muszą mieć dostęp do przestrzeni na zewnątrz pojazdu bez konieczności wchodzenia na pokład górny. 7.6.1.15. Przejście na pokładzie górnym pojazdu dwupokładowego musi być połączone jednymi lub większą liczbą schodów wewnętrznych z dojściem do drzwi głównych lub z przejściem na pokładzie dolnym, które znajduje się w odległości do 3 m od drzwi głównych: 7.6.1.15.1. W pojazdach klasy I należy zapewnić co najmniej jeden ciąg stopni i półschody, jeżeli na pokładzie górnym przewozi się więcej niż 50 pasażerów. 7.6.1.15.2. W pojazdach klasy II i klasy III należy zapewnić co najmniej jeden ciąg stopni i półschody, jeżeli na pokładzie górnym przewozi się więcej niż 30 pasażerów. 7.6.1.16. W przypadku pojazdu bez dachu, wyjścia na pokład bez dachu muszą spełniać te wymogi, które nie są sprzeczne z brakiem dachu w pojeździe. 7.6.1.17. W przypadku pojazdów klasy A lub B, jeżeli drzwi znajdują się naprzeciwko drzwi kierowcy mogą się one liczyć jako wyjście dla pasażerów, pod warunkiem że: 7.6.1.17.1. obok kabiny kierowcy nie może być więcej niż jedno siedzenie dla pasażera; oraz 7.6.1.17.2. są one zgodne z przepisami pkt 7.6.1.9 powyżej. 7.6.2. Położenie wyjść 7.6.2.1. Pojazdy klas I, II i III muszą spełniać przedstawione poniżej wymogi: 7.6.2.1.1. Drzwi główne muszą znajdować się po stronie pojazdu położonej bliżej pobocza drogi odpowiadającego kierunkowi ruchu, dla którego pojazd jest zaprojektowany i podanej przez producenta w formularzu zawiadomienia z pkt 2.8 dodatku 1 do części I załącznika 1 do niniejszego rozporządzenia. Przynajmniej jedne z nich muszą się znajdować w przedniej połowie pojazdu. Nie wyklucza to: 7.6.2.1.1.1. zastosowania specjalnie zaprojektowanych drzwi z tyłu lub z boku pojazdu wykorzystywanych w miejsce drzwi głównych przez pasażerów na wózkach inwalidzkich; lub 7.6.2.1.1.2. zastosowania dodatkowych drzwi na tylnej ścianie pojazdu przede wszystkim do ładowania/wyładowywania towarów lub bagażu, ale z których mogą korzystać pasażerowie, gdyby wymagały tego okoliczności; lub 7.6.2.1.1.3. zastosowania co najmniej jednych dodatkowych drzwi głównych po przeciwnej stronie pojazdu w przypadku pojazdów przeznaczonych do użytkowania w warunkach, które wymagają wsiadania/wysiadania pasażerów z obu stron. Tak wyposażone pojazdy muszą posiadać urządzenia sterujące pozwalające kierowcy na uniemożliwienie zwykłej pracy drzwi, które są w danym czasie nieużywane. 7.6.2.2. Pojazdy klas A i B muszą spełniać następujące wymagania: 7.6.2.2.1. Drzwi główne muszą znajdować się po stronie pojazdu położonej bliżej pobocza drogi odpowiadającego kierunkowi ruchu, dla którego pojazd jest zaprojektowany i podanej przez producenta w formularzu zawiadomienia z pkt 2.8 dodatku 1 do części I załącznika 1 do niniejszego rozporządzenia. 7.6.2.2.2. Wyjścia umieszczone są w taki sposób, że po każdej stronie pojazdu znajduje się przynajmniej jedno wyjście. 7.6.2.2.3. W przedniej połowie i w tylnej połowie przedziału pasażerskiego musi się znajdować co najmniej po jednym wyjściu. 7.6.2.3. Jeżeli przedział pasażerski ma powierzchnię S0 nie mniejszą niż 10 m2, dwoje spośród drzwi, o których mowa w pkt 7.6.1.1 powyżej musi być tak od siebie oddalone, aby odległość między poprzecznymi pionowymi płaszczyznami przechodzącymi przez środki ich powierzchni wynosiła nie mniej niż: 7.6.2.3.1. w przypadku pojazdu jednopokładowego, 40 % całkowitej długości przedziału pasażerskiego zmierzonej równolegle do wzdłużnej osi pojazdu. W przypadku pojazdu przegubowego, wymóg ten jest spełniony, jeśli dwoje drzwi w różnych częściach jest oddzielone w taki sposób, że odległość pomiędzy drzwiami wynosi nie mniej niż 40 % całkowitej długości połączonego przedziału pasażerskiego (wszystkich części). Jeżeli jedne z tych dwojga drzwi stanowią część drzwi podwójnych, wymienioną odległość mierzy się między dwojgiem drzwi najbardziej od siebie oddalonych; 7.6.2.3.2. w przypadku pojazdu dwupokładowego, dwoje drzwi spośród określonych w pkt 7.6.1.1 powyżej musi być od siebie tak oddalonych, aby odległość między poprzecznymi pionowymi płaszczyznami przechodzącymi przez środki ich powierzchni wynosiła nie mniej niż 25 % całkowitej długości pojazdu albo nie mniej niż 40 % całkowitej długości przedziału pasażerskiego na pokładzie dolnym; wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli dwoje drzwi znajduje się po różnych stronach pojazdu. Jeżeli jedne z tych dwojga drzwi stanowią część drzwi podwójnych, wymienioną odległość mierzy się między dwojgiem drzwi najbardziej od siebie oddalonych. 7.6.2.4. Wyjścia (na każdym z pokładów w przypadku pojazdu dwupokładowego) muszą być tak rozmieszczone, aby ich liczba po obu stronach pojazdu była zasadniczo taka sama (nie oznacza to konieczności zapewnienia dodatkowych wyjść ponad liczbę określoną w pkt 7.6.1 powyżej). Liczba wyjść montowanych ponad wymagane minimum nie musi być podobna po obu stronach pojazdu. 7.6.2.5. Co najmniej jedno wyjście musi znajdować się na tylnej albo na przedniej ścianie pojazdu: 7.6.2.5.1. W przypadku pojazdów klasy I i A wymogi określone w pkt 7.6.2.5 powyżej są spełnione, jeśli wyposażone są one w luk ratunkowy; lub, jeżeli ma zastosowanie pkt 7.6.1.12, dodatkowe wyjście oprócz tych, które zostały określone w pkt 7.6.1 powyżej, zostało umieszczone po obu stronach pojazdu. 7.6.2.5.2. W przypadku pojazdów dwupokładowych, wymogi określone w pkt 7.6.2.5 powyżej mają zastosowanie tylko do pokładu górnego. 7.6.2.6. Wyjścia znajdujące się po tej samej stronie pojazdu muszą być odpowiednio oddzielone na całej długości przedziału pasażerskiego. 7.6.2.7. Dozwolone jest usytuowanie drzwi na tylnej ścianie pojazdu pod warunkiem, że nie są to drzwi główne. 7.6.2.8. Wymagane luki ratunkowe muszą być rozmieszczone następująco: a) jeżeli jest tylko jeden luk, to jest on usytuowany w środkowej części przedziału pasażerskiego podzielonego umownie na trzy części; b) jeżeli są dwa luki, musi je dzielić odległość co najmniej 2 m mierzona między najbliższymi krawędziami ich otworów, w linii równoległej do wzdłużnej osi pojazdu. 7.6.3. Minimalne wymiary wyjść 7.6.3.1. Pojazdy klas I, II i III muszą spełniać następujące wymogi: 7.6.3.1.1. drzwi główne muszą mieć otwór tworzący wejście zgodnie z wymogami określonymi w pkt 7.7.1 niniejszego załącznika; 7.6.3.1.2. drzwi awaryjne muszą mieć otwór o wysokości minimalnej 1 450 mm i szerokości minimalnej 600 mm; 7.6.3.1.3. minimalna powierzchnia okien awaryjnych musi wynosić 400 000 mm2. Musi być możliwe wpisanie w tę powierzchnię prostokąta o wymiarach 500 mm × 700 mm. 7.6.3.1.4. w przypadku okna awaryjnego umieszczonego na tylnej ścianie pojazdu, musi ono spełniać wymogi określone w pkt 7.6.3.1.3 powyżej lub musi być możliwe wpisanie w jego otwór prostokąta o wysokości 350 mm i szerokości 1 550 mm, przy czym wierzchołki tego prostokąta mogą posiadać zaokrąglenia o promieniu krzywizny nieprzekraczającym 250 mm; 7.6.3.1.5. minimalna powierzchnia otworu luków awaryjnych musi wynosić 450 000 mm2. Możliwe jest wpisanie w tę powierzchnię prostokąta o wymiarach 600 mm × 700 mm. 7.6.3.2. Pojazdy klasy A lub B mogą spełniać bądź wymogi określone w pkt 7.6.3.1 powyżej (klasa A spełnia wymogi dla klasy I, a klasa B spełnia wymogi dla klasy II i III) lub w pkt 1.1 załącznika 7. 7.6.4. Wymogi techniczne dotyczące wszystkich drzwi głównych 7.6.4.1. Wszystkie drzwi główne dają się łatwo otwierać od wewnątrz oraz z zewnątrz pojazdu, gdy pojazd się nie porusza (lecz niekoniecznie w czasie jazdy). Wymogu tego jednakże nie należy rozumieć jako wykluczenia możliwości zamykania drzwi z zewnątrz pojazdu pod warunkiem, że dane drzwi można zawsze otworzyć z wnętrza pojazdu. 7.6.4.2. Każde urządzenie sterujące lub mechanizm służący do otwierania drzwi z zewnątrz znajduje się na wysokości między 1 000 a 1 500 mm nad podłożem oraz nie dalej niż 500 mm od drzwi. W pojazdach klas I, II i III każde urządzenie sterujące lub mechanizm służący do otwierania drzwi awaryjnych od wewnątrz znajduje się na wysokości między 1 000 a 1 500 mm od górnej powierzchni podłogi lub stopnia najbliższego w stosunku do urządzenia sterującego i nie dalej niż 500 mm od drzwi. Nie ma to zastosowania do urządzeń sterujących usytuowanych na powierzchni zajmowanej przez kierowcę. 7.6.4.3. Każde skrzydło drzwi głównych otwieranych ręcznie umocowanych na zawiasach lub na sworzniach jest tak umocowane na zawiasach lub na sworzniach, aby w czasie ruchu pojazdu do przodu zetknięcie się otwartych drzwi z obiektem nieruchomym wymuszało ich ruch zamykający. 7.6.4.4. Jeżeli drzwi główne otwierane ręcznie wyposażone są w zamek zatrzaskowy, musi mieć on podwójny zaczep. 7.6.4.5. Po wewnętrznej stronie drzwi głównych nie może znajdować się żadne urządzenie przykrywające stopnie wewnętrzne w czasie, gdy drzwi są zamknięte. Nie wyklucza to występowania we wnęce na schody, gdy drzwi są zamknięte, mechanizmu uruchamiającego drzwi i innego wyposażenia przymocowanego do wewnętrznej strony drzwi, niestanowiącego przedłużenia podłogi, na której mogą stać pasażerowie. Mechanizm ten i wyposażenie nie powinny być niebezpieczne dla pasażerów. 7.6.4.6. Jeśli bezpośrednie pole widzenia nie jest wystarczające, pojazd wyposażony jest w urządzenia optyczne lub inne, pozwalające kierowcy zauważyć ze swojego miejsca, obecność pasażera znajdującego się, zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz pojazdu, w bezpośrednim sąsiedztwie drzwi głównych po każdej ze stron, które nie są drzwiami uruchamianymi automatycznie. W przypadku pojazdów dwupokładowych klasy I wymóg ten stosuje się również do wewnętrznej strony wszystkich drzwi głównych oraz do bezpośredniego otoczenia każdych schodów wewnętrznych na pokładzie górnym. W przypadku drzwi głównych mieszczących się w tylnej ścianie pojazdu dla nie więcej niż 22 pasażerów, wymóg ten jest spełniony, jeśli kierowca jest w stanie zauważyć obecność osoby o wzroście 130 cm stojącej w odległości 1 m za pojazdem. Do spełnienia wymogu niniejszego punktu można wykorzystać lusterka boczne, pod warunkiem że zapewnione jest również pole widzenia wymagane w czasie poruszania się pojazdu. W przypadku drzwi umieszczonych za częścią przegubową pojazdu przegubowego lusterek nie uznaje się za wystarczające urządzenie optyczne. 7.6.4.7. Każde drzwi otwierające się w kierunku wnętrza pojazdu i ich mechanizm muszą być skonstruowane w taki sposób, aby podczas normalnej eksploatacji ich ruch nie mógł spowodować obrażeń u pasażerów. W razie potrzeby należy zainstalować odpowiednie urządzenia zabezpieczające. 7.6.4.8. Jeżeli drzwi główne znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie drzwi do toalety lub innego pomieszczenia wewnętrznego, muszą być one wyposażone w urządzenie zabezpieczające przed ich niezamierzonym uruchomieniem. Wymóg ten nie ma jednakże zastosowania, jeżeli dane drzwi główne są automatycznie blokowane, kiedy pojazd porusza się z prędkością przekraczającą 5 km/h. 7.6.4.9. W przypadku pojazdów o pojemności nieprzekraczającej 22 pasażerów, w których drzwi główne znajdują się na tylnej ścianie pojazdu, skrzydła drzwi nie mogą otwierać się szerzej niż 115° ani nie mniej niż 85° oraz, kiedy są otwarte, muszą być w stanie utrzymać się automatycznie w tym położeniu. Nie wyklucza to możliwości pominięcia tego ogranicznika i otwarcia drzwi szerzej niż ten kąt, jeżeli jest to bezpieczne; na przykład w celu umożliwienia cofania w kierunku wysokiego pomostu do załadunku lub otwarcia drzwi pod kątem 270°, aby pozostawić za pojazdem wolną przestrzeń do załadunku. 7.6.4.10. Drzwi główne w dowolnej pozycji otwartej nie mogą ograniczać możliwości używania dowolnego obowiązkowego wyjścia ani ograniczać dostępu do nich. 7.6.4.11. Jeżeli występuje układ blokowania drzwi na noc, stosuje się następujące zasady: 7.6.4.11.1. układ blokowania drzwi musi się automatycznie wyłączać, gdy wyłącznik zapłonu jest w ustawieniu „włączony”; lub 7.6.4.11.2. kierowca musi otrzymywać sygnał ostrzegawczy wskazujący, że układ blokowania drzwi na noc jest nadal włączony w przypadku co najmniej jednej pary drzwi, gdy wyłącznik zapłonu jest w ustawieniu „włączony”. Jeden sygnał może być stosowany dla więcej niż jednej pary drzwi. 7.6.5. Dodatkowe wymogi techniczne dotyczące drzwi głównych uruchamianych mechanicznie 7.6.5.1. W sytuacji awaryjnej, gdy pojazd się nie porusza lub porusza z prędkością mniejszą lub równą 5 km/h, każde drzwi główne uruchamiane mechanicznie muszą dać się otwierać od wewnątrz oraz, gdy nie są zablokowane, także od zewnątrz niezależnie od tego, czy działa źródło zasilania, przy pomocy urządzeń sterujących, które: 7.6.5.1.1. są nadrzędne względem wszystkich innych urządzeń sterujących drzwiami; 7.6.5.1.2. w przypadku urządzeń sterujących we wnętrzu pojazdu, znajdują się one na drzwiach lub w odległości do 300 mm od drzwi, na wysokości (z wyjątkiem przypadku urządzeń sterujących we wnętrzu dla drzwi, o których mowa w pkt 3.9.1 załącznika 8) nie mniej niż 1 000 mm ponad pierwszym stopniem; 7.6.5.1.3. są łatwo widoczne i łatwe do identyfikacji podczas zbliżania się do drzwi oraz gdy stoi się przed drzwiami, a jeżeli stanowią uzupełnienie normalnych urządzeń sterujących otwieraniem, są wyraźnie oznakowane do użytku w sytuacjach awaryjnych; 7.6.5.1.4. mogą być uruchamiane przez jedną osobę stojącą bezpośrednio przed drzwiami; 7.6.5.1.5. mogą uruchomić urządzenie zapobiegające ruszeniu pojazdu; 7.6.5.1.6. powodują otwarcie drzwi na szerokość, przez którą można w ciągu 8 sekund od uruchomienia urządzenia sterującego przesunąć urządzenie pomiarowe określone w pkt 7.7.1.1 poniżej lub umożliwiają swobodne ręczne otwarcie drzwi na szerokość, przez którą można w ciągu 8 sekund od uruchomienia urządzenia sterującego przesunąć urządzenie pomiarowe określone w pkt 7.7.1.1 poniżej; 7.6.5.1.7. mogą być zabezpieczone przy pomocy urządzenia, które można łatwo wyjąć lub wyłamać w celu uzyskania dostępu do awaryjnego urządzenia sterującego; działanie awaryjnego urządzenia sterującego lub usunięcie osłony zabezpieczającej znajdującej się nad danym urządzeniem sterującym musi być sygnalizowane kierowcy zarówno akustycznie, jak i optycznie; oraz 7.6.5.1.8. w przypadku drzwi uruchamianych przez kierowcę, które nie spełniają wymogów pkt 7.6.5.6.2 powyżej, muszą działać one w taki sposób, aby po ich uruchomieniu w celu otwarcia drzwi i po tym, jak urządzenia sterujące powróciły do swojego normalnego położenia, drzwi nie zamknęły się ponownie, aż do chwili, gdy kierowca uruchomi urządzenie sterujące do ich zamykania; 7.6.5.1.9. drzwi muszą być zabezpieczone w czasie, gdy pojazd porusza się z prędkością przekraczającą 5 km/h. 7.6.5.2. Pojazd może być wyposażony w urządzenie pozwalające kierowcy na wyłączenie ze swojego miejsca zewnętrznych awaryjnych urządzeń sterujących do otwierania drzwi w celu zablokowania drzwi głównych z zewnątrz. W takim przypadku ponowne uaktywnienie zewnętrznych awaryjnych urządzeń sterujących odbywa się samoczynnie z chwilą uruchomienia silnika albo przed osiągnięciem przez pojazd prędkości 20 km/h. Później wyłączenie zewnętrznych awaryjnych urządzeń sterujących nie może następować automatycznie, lecz wymaga dalszego działania ze strony kierowcy. 7.6.5.3. Każde drzwi główne uruchamiane przez kierowcę muszą być otwierane i zamykane przez kierowcę siedzącego na swoim miejscu za pomocą urządzeń sterujących, które z wyjątkiem urządzeń sterowanych nożnie, są jednoznacznie i czytelnie oznakowane. 7.6.5.4. Każde drzwi główne uruchamiane mechanicznie muszą włączać optyczny sygnał ostrzegawczy wyraźnie widoczny dla kierowcy siedzącego w normalnej pozycji do jazdy w zwykłych warunkach oświetlenia panujących w otoczeniu, informujący, że drzwi nie są całkowicie zamknięte. Sygnał ostrzegawczy musi sygnalizować, że sztywna część drzwi znajduje się w położeniu między pełnym otwarciem a punktem 30 mm od pełnego zamknięcia. Jeden sygnał ostrzegawczy może obsługiwać jedne lub więcej drzwi. Jednakże taki sygnał ostrzegawczy nie może być zamontowany i podłączony do przednich drzwi głównych, jeżeli nie spełniają one wymogów pkt 7.6.5.6.1.1 i 7.6.5.6.1.2 poniżej. 7.6.5.5. Jeżeli pojazd jest wyposażony w urządzenia sterujące do drzwi głównych uruchamianych mechanicznie obsługiwane przez kierowcę, muszą one umożliwiać natychmiastowe odwrócenie kierunku ruchu drzwi w dowolnej chwili w trakcie ich otwierania lub zamykania. 7.6.5.6. Konstrukcja i układ sterujący każdych drzwi głównych uruchamianych mechanicznie musi gwarantować, że będzie mało prawdopodobne, aby pasażer mógł odnieść obrażenia wskutek działania drzwi lub zostać uwięziony w drzwiach podczas ich zamykania. 7.6.5.6.1. Wymóg ten uznaje się za spełniony, jeśli spełnione są następujące dwa wymogi: 7.6.5.6.1.1. Pierwszy polega na tym, że gdy podczas zamykania drzwi w dowolnym punkcie pomiarowym opisanym w załączniku 6 napotkana zostaje siła docisku nieprzekraczająca 150 N, drzwi otwierają się ponownie samoczynnie na całą swoją szerokość oraz, z wyjątkiem drzwi głównych uruchamianych automatycznie, pozostają otwarte do czasu uruchomienia urządzenia sterującego do zamykania. Siłę docisku mierzy się przy pomocy dowolnej metody uznanej przez organ udzielający homologacji typu za zadowalającą. Wytyczne podano w załączniku 6 do niniejszego regulaminu. Wielkość szczytowa siły może być wyższa niż 150 N przez krótki czas pod warunkiem, że nie przekracza 300 N. Mechanizm ponownego otwierania można sprawdzić przy użyciu pręta badawczego o wymiarach przekroju: wysokości 60 mm, szerokości 30 mm i promieniu naroży 5 mm. 7.6.5.6.1.2. Drugi wymóg stanowi, że w każdym przypadku przycięcia drzwiami nadgarstka lub palców pasażera: 7.6.5.6.1.2.1. drzwi automatycznie otwierają się na pełną szerokość i, z wyjątkiem drzwi głównych uruchamianych automatycznie, pozostają w pełni otwarte do chwili ponownego uruchomienia urządzenia sterującego do zamykania; lub 7.6.5.6.1.2.2. nadgarstek lub palce mogą być łatwo wysunięte spomiędzy drzwi bez ryzyka odniesienia obrażeń przez pasażera. Spełnienie tego warunku może być sprawdzane za pomocą dłoni lub pręta badawczego opisanego w pkt 7.6.5.6.1.1 powyżej, zwężającego się na jednym końcu z grubości 30 mm do 5 mm na odcinku 300 mm. Pręt nie może być polerowany ani nasmarowany. Jeśli drzwi spowodują uwięzienie pręta, musi dać się on łatwo wysunąć; lub 7.6.5.6.1.2.3. drzwi są utrzymywane w położeniu umożliwiającym swobodne przejście pręta badawczego o w