ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.3.

Kierunki pomiaru (zob. rysunek niżej). 2.3.1. Początkowo odbiornik umieszcza się prostopadle do osi żarówki i do osi żarnika (albo płaszczyzny, w przypadku żarnika zakrzywionego). Po dokonaniu pomiaru odbiornik przemieszcza się dookoła żarówki, w jednym i drugim kierunku, skokowo co około 30°, aż do całkowitego pokrycia obszaru określonego w pkt 2.3.2 lub 2.3.3. W każdym położeniu przeprowadzany jest pomiar; pomiaru nie przeprowadza się jednak, gdy: a) oś odbiornika pokrywa się z osią żarnika; lub b) linia widzenia pomiędzy odbiornikiem a żarnikiem jest zasłonięta przez nieprzezroczyste (nieprzepuszczalne dla światła) elementy źródła światła, takie jak doprowadniki lub drugi żarnik, jeżeli występuje. 2.3.2. W przypadku żarówek stosowanych w reflektorach pomiarów dokonuje się z kierunków wokół żarówki, przy osi otworu odbiornika znajdującej się w obrębie kąta ± 30° od płaszczyzny prostopadłej do osi lampy, mającego swój wierzchołek w środku żarnika. W przypadku żarówek z dwoma żarnikami wybiera się do pomiarów żarnik światła drogowego. 2.3.3. W przypadku żarówek wykorzystywanych w świetlnych urządzeniach sygnalizacyjnych pomiarów dokonuje się w kierunkach wokół żarówki, z wyłączeniem: a) obszaru zajmowanego lub zakrywanego przez trzonek żarówki; oraz b) obszaru bezpośredniego przejścia wzdłuż trzonka. W przypadku żarówek z dwoma żarnikami do pomiarów wybiera się środek żarnika głównego.
4.1.

Wniosek o homologację typu opony rolniczej do prac rolnych i leśnych powinien być złożony przez właściciela nazwy handlowej lub znaku towarowego lub jego należycie upoważnionego przedstawiciela. Powinien on wyszczególniać: 4.1.1. oznaczenie rozmiaru opony zgodnie z pkt 2.15 niniejszego regulaminu; 4.1.2. nazwę handlową lub znak towarowy; 4.1.3. kategorię użytkowania zgodnie z pkt 2.1.3 niniejszego regulaminu; 4.1.4. budowę; 4.1.5. symbol kategorii prędkości; 4.1.6. wskaźnik nośności opony, określający w przypadku opon do maszyn rolniczych, czy są przeznaczone na koła napędzane (wyłącznie) czy do stosowania w przyczepach, jeśli dotyczy; 4.1.7. czy opona ma być zakładana z dętką czy bez; 4.1.8. określenie dodatkowych warunków pracy, jeśli dotyczy; 4.1.9. konfigurację opony/obręczy; 4.1.10. obręcz, jaka ma być używana do pomiarów, i obręcz używaną do badań; 4.1.11. obręcz(-e), na której(-ych) może być montowana opona; 4.1.12. ciśnienie napompowania do pomiarów (w barach lub kPa); 4.1.13. współczynnik X wymieniony w pkt 2.18 lub odnośnej tabeli w załączniku 5; 4.1.14. ciśnienie napompowania na zimno, którego nie wolno przekroczyć podczas osadzania stopki przy zakładaniu opony, zgodnie ze specyfikacją producenta opony dla typu opony; 4.1.15. ciśnienie badania, w kPa (lub w barach).
5.2.3.3.

Dla silników o zapłonie iskrowym napędzanych gazem ziemnym: 5.2.3.3.1. W przypadku silnika samoadaptującego się do rodzaju paliwa: Używane paliwo musi być dostępne na rynku. W przypadku wątpliwości stosuje się jedno z paliw wzorcowych wymienionych w załączniku 7; 5.2.3.3.2. W przypadku silnika bez zdolności samoadaptacji do rodzaju paliwa: Jedno z paliw dostępnych na rynku z liczbą Wobbe’ego wynoszącą co najmniej 52,6 MJm–3 (20 °C, 101,3 kPa). W przypadku wątpliwości stosuje się paliwo wzorcowe GR wymienione w załączniku 7, tj. paliwo z najwyższą liczbą Wobbe’ego lub 5.2.3.3.3. W przypadku silnika oznaczonego z przeznaczeniem dla jednego rodzaju paliwa: Stosuje się jedno z paliw dostępnych na rynku z liczbą Wobbe’ego wynoszącą co najmniej 52,6 MJm–3 (20 °C, 101,3 kPa), jeśli silnik oznaczono dla gazów węglowodorowych (H) lub co najmniej 47,2 MJm–3 (20 °C, 101,3 kPa), jeśli silnik oznaczono dla gazów płynnych (L). W przypadku wątpliwości stosuje się paliwo wzorcowe GR określone w załączniku 7, jeżeli silnik oznaczono dla gazów węglowodorowych (H), lub paliwo wzorcowe G23, jeżeli silnik jest oznaczony dla gazów płynnych (L), tj. paliwo z najwyższą liczbą Wobbe’ego dla właściwych rodzajów gazu, lub (3) 5.2.3.3.4. W przypadku silnika oznaczonego dla jednego określonego składu paliwa: Paliwo, dla którego oznaczono silnik. 5.2.3.3.5. Zastosowane paliwo określa się w sprawozdaniu z badania.
a)

poszerzanie wiedzy, umiejętności i kompetencji młodych ludzi oraz dbanie o to, by były one dostosowane do potrzeb zmieniającego się rynku pracy i rozwijających się nowych sektorów zatrudnienia, poprzez rozwijanie w ramach gospodarki opartej na wiedzy sprawiedliwych, elastycznych i skutecznych systemów dobrego jakościowo kształcenia i szkolenia oraz poprzez uczenie się pozaformalne i pracę młodzieżową;
b)

naprzemiennie przykładać i zwalniać poziome wsteczne obciążenie, nie przekraczając 25 N, w stosunku do drążka kąta pleców na wysokości zbliżonej do środka obciążników tułowia, aż do chwili wskazania przez przyrząd pomiarowy kąta biodra, że po zdjęciu obciążenia pozycja jest ustalona. Należy upewnić się, że na maszynę 3 DH nie działają do dołu lub poprzecznie żadne obciążenia zewnętrzne. Jeżeli są niezbędne inne regulacje wypoziomowania maszyny 3 DH, należy obrócić płytę pleców do przodu, wypoziomować i powtórzyć procedurę opisaną w pkt 4.12.
2.4.

Zawarte w niniejszym regulaminie odniesienia do żarówek wzorcowych oraz do regulaminu nr 37 dotyczą regulaminu nr 37 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w chwili składania wniosku o udzielenie homologacji typu.
3.2.

Dla każdego typu światła obrysowego bocznego do wystąpienia o homologacje należy dołączyć następujące materiały: 3.2.1. rysunki (w trzech egzemplarzach) o wystarczającej szczegółowości, aby umożliwić identyfikację typu światła, przedstawiające następujące cechy: możliwe położenia geometryczne, w jakich urządzenie może być zamontowane na pojeździe; oś obserwacji, jaką należy przyjąć za oś odniesienia w badaniach (kąt poziomy H = 0°; kąt pionowy V = 0°); punkt, jaki należy przyjąć za środek odniesienia w ww. badaniach; oraz pionową i poziomą styczną do powierzchni świetlnej oraz odległość tych stycznych od środka odniesienia światła. Na rysunkach należy zaznaczyć miejsce na numer homologacji oraz symbole dodatkowe w stosunku do okręgu wchodzącego w skład znaku homologacji; 3.2.2. krótki opis techniczny, określający w szczególności następujące cechy (z wyłączeniem świateł o niewymiennych źródłach światła): a) kategorię lub kategorie zalecanej żarówki (lub żarówek) zgodnie z kategoryzacją żarówek określoną w regulaminie nr 37 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w czasie wystąpienia o udzielenie homologacji typu lub b) właściwy kod identyfikacyjny modułu źródła światła. 3.2.3. dwie próbki; jeżeli wystąpienie dotyczy świateł obrysowych górnych, które nie są identyczne, ale są symetryczne i przystosowane do montażu odpowiednio tylko po lewej albo tylko po prawej stronie pojazdu lub też tylko w przedniej albo tylko w tylnej części pojazdu, to obie próbki mogą być takie same, czyli przystosowane do montażu tylko po prawej bądź tylko po lewej stronie pojazdu lub tylko w przedniej bądź tylko w tylnej części pojazdu.
6.6.2.

W przypadku kiedy boczne klamki drzwi wymagają obracania, muszą spełniać jeden z poniższych wymogów: 6.6.2.1. w przypadku klamek obracających się równolegle do płaszczyzny drzwi otwarty koniec rączki musi być skierowany do tyłu. Zakończenie takiej klamki musi być odwrócone do płaszczyzny drzwi i umieszczone w otaczającej je osłonie lub znajdować się w zagłębieniu; 6.6.2.2. klamki, których trzon skierowany jest w dowolnym kierunku na zewnątrz, a kierunek ten nie jest równoległy do płaszczyzny drzwi, muszą w pozycji zamknięcia być umieszczone w otaczającej je osłonie lub znajdować się w zagłębieniu. Koniec otwarty musi być skierowany do tyłu lub do dołu. Niemniej jednak klamki niespełniające tego ostatniego warunku mogą być dopuszczone, jeśli: — mają niezależny mechanizm zwrotny, — w przypadku uszkodzenia mechanizmu zwrotnego nie mogą wystawać więcej niż 15 mm, — w pozycji otwartej ich promień krzywizny jest nie mniejszy niż 2,5 mm (wymóg ten nie jest stosowany, jeśli w pozycji maksymalnego otwarcia klamka wystaje mniej niż 5 mm, w którym to przypadku krawędzie elementów skierowanych na zewnątrz muszą być stępione), — powierzchnia ich końca mierzona nie dalej niż 6,5 mm od najbardziej wystającego punktu wynosi co najmniej 150 mm2.
2.2.

Dla każdego typu światła cofania do wniosku należy dołączyć: 2.2.1. rysunki (w trzech egzemplarzach) o stopniu szczegółowości umożliwiającym identyfikację typu światła cofania i przedstawiające geometryczne położenie (położenia), w którym(-ych) światło cofania może być montowane w pojeździe; oś obserwacji, jaka ma zostać przyjęta za oś odniesienia w badaniach (kąt poziomy H = 0, kąt pionowy V = 0); oraz punkt, który należy obrać za środek odniesienia we wspomnianych badaniach. Rysunki muszą wskazywać miejsce przeznaczone dla numeru homologacji oraz dodatkowego symbolu w odniesieniu do okręgu znaku homologacji; 2.2.2. krótki opis techniczny określający przede wszystkim (z wyjątkiem świateł o niewymiennych źródłach światła): a) kategorię(-e) zalecanych żarówek; żarówki należą do jednej z kategorii wymienionych w regulaminie nr 37 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w momencie składania wniosku o udzielenie homologacji typu; lub b) własny kod identyfikacyjny modułu źródła światła; 2.2.3. dwa wzorce. Jeśli urządzenia nie są tożsame, ale są symetryczne i nadające się do zamontowania jednego z lewej, a drugiego z prawej strony pojazdu, dwa przedłożone wzorce mogą być tożsame i nadające się do zamontowania tylko z prawej lub tylko z lewej strony pojazdu.
2.2.3.

dwie próbki; jeżeli tylne światło przeciwmgłowe może być montowane tylko po jednej, określonej stronie pojazdu, to obie próbki mogą być takie same, czyli przystosowane do montażu tylko po prawej bądź tylko po lewej stronie pojazdu. W przypadku tylnego światła przeciwmgłowego należącego do kategorii F2, do wniosku należy dołączyć urządzenie do regulacji zmiennego natężenia światła lub generator wytwarzający analogiczny(-e) sygnał(-y).
2.2.

Do wniosku dotyczącego każdego typu urządzenia należy dołączyć: 2.2.1. rysunki (w trzech egzemplarzach) o wystarczającej szczegółowości, aby umożliwić identyfikację typu urządzenia, przedstawiające następujące cechy: możliwe położenia geometryczne, w jakich urządzenie (oraz tylna szyba w przypadku świateł kategorii S3 lub S4, jeżeli dotyczy) może być zamontowane w pojeździe; oś obserwacji, jaką należy przyjąć za oś odniesienia w badaniach (kąt poziomy H = 0°; kąt pionowy V = 0°); oraz punkt, jaki należy przyjąć za środek odniesienia w ww. badaniach. Na rysunkach należy zaznaczyć miejsce na numer homologacji oraz symbole dodatkowe w stosunku do okręgu znaku homologacji; 2.2.2. krótki opis techniczny, określający w szczególności następujące cechy (z wyłączeniem świateł o niewymiennych źródłach światła): a) kategorię lub kategorie zalecanej żarówki (lub żarówek) zgodnie z klasyfikacją żarówek określoną w regulaminie nr 37 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w chwili składania wniosku o udzielenie homologacji typu; w przypadku świateł stopu kategorii S3 lub S4, przeznaczonych do montażu wewnątrz pojazdu, opis techniczny powinien zawierać specyfikację właściwości optycznych tylnych szyb (przepuszczanie światła, barwa, nachylenie itp.); b) kod identyfikacyjny modułu źródła światła. 2.2.3. w przypadku światła o zmiennej światłości: zwięzły opis urządzenia do regulacji zmiennego natężenia światła, rysunek poglądowy oraz specyfikację właściwości układu zapewniających dwa różne poziomy natężenia światła; 2.2.4. dwie próbki; jeżeli wniosek o udzielenie homologacji dotyczy urządzeń, które nie są identyczne, ale symetryczne i przystosowane do montażu tylko po lewej albo tylko po prawej stronie pojazdu, to obie próbki mogą być takie same, czyli przystosowane do montażu tylko po prawej bądź tylko po lewej stronie pojazdu. W przypadku światła o zmiennej światłości do wniosku należy dołączyć urządzenie do regulacji zmiennego natężenia światła lub generator wytwarzający analogiczny(-e) sygnał(-y). 2.2.5. w przypadku światła stopu kategorii S3 lub S4 przeznaczonego do montażu wewnątrz pojazdu: próbkę jednej płyty lub kilku płyt (w przypadku różnych wariantów) wykazujących równoważne właściwości optyczne w stosunku do rzeczywistych szyb tylnych w pojazdach.
3.2.

Dla każdego typu światła postojowego do wniosku o udzielenie homologacji należy dołączyć następujące materiały: 3.2.1. krótki opis techniczny, określający w szczególności następujące cechy (z wyłączeniem świateł o niewymiennych źródłach światła): a) kategorię lub kategorie zalecanej żarówki (lub żarówek) zgodnie z kategoryzacją żarówek określoną w regulaminie nr 37 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w chwili składania wniosku o udzielenie homologacji typu; lub b) określony kod identyfikacyjny modułu źródła światła; 3.2.2. rysunki (w trzech egzemplarzach) o wystarczającej szczegółowości, aby umożliwić identyfikację typu światła postojowego, przedstawiające w sposób geometryczny następujące cechy urządzenia: położenie lub położenia, w jakich światło może być zamontowane na pojeździe; oś obserwacji, jaką należy przyjąć za oś odniesienia w badaniach (kąt poziomy H = 0°; kąt pionowy V = 0°); oraz punkt, jaki należy przyjąć za środek odniesienia w ww. badaniach; 3.2.3. dwie próbki; jeżeli światła postojowe mogą być montowane tylko po jednej stronie pojazdu, to obie próbki mogą być takie same, czyli przystosowane do montażu tylko po prawej bądź tylko po lewej stronie pojazdu.
2.2.

Jeden cykl procedury badania musi obejmować następujące działania: 2.2.1. Położenie początkowe. Należy wyłączyć urządzenie zabezpieczające i obracać wałem kierownicy aż do osiągnięcia położenia, które uniemożliwia włączenie urządzenia zabezpieczającego, chyba że jest to urządzenie typu, który umożliwia zablokowanie w dowolnym położeniu wału kierownicy. 2.2.2. Uzbrojenie. Urządzenie zabezpieczające należy przestawić przy użyciu klucza z położenia wyłączenia do położenia włączenia. 2.2.3. (1) Włączone. Wał kierownicy należy obrócić tak, aby moment obrotowy w chwili uruchomienia urządzenia zabezpieczającego wynosił 5,85 Nm ± 0,25 Nm. 2.2.4. Wyłączone. Urządzenie zabezpieczające należy wyłączyć w zwyczajny sposób, przy czym dla ułatwienia wyłączenia moment obrotowy należy zredukować do zera. 2.2.5. (1) Powrót. Wał kierownicy należy obrócić do położenia, które uniemożliwia włączenie urządzenia zabezpieczającego. 2.2.6. Obrót w przeciwnym kierunku. Należy powtórzyć procedury opisane w pkt 2.2.2, 2.2.3, 2.2.4 i 2.2.5, lecz w przeciwnym kierunku obrotu wału kierownicy. 2.2.7. Odstęp czasowy między dwoma kolejnymi uruchomieniami urządzenia musi wynosić co najmniej 10 sekund.
5.2.

Dokładność zespołu prędkościomierza bada się zgodnie z następującą procedurą: 5.2.1. opony należą do typu opon montowanych standardowo w przypadku danego pojazdu zgodnie z definicją w pkt 2.3 niniejszego regulaminu. Należy przeprowadzić oddzielne badania dla wszystkich typów prędkościomierzy przeznaczonych do zamontowania przez producenta; 5.2.2. badania przeprowadza się z wykorzystaniem pojazdu nieobciążonego. Dla celów dokonania pomiaru można nałożyć dodatkowe obciążenie. Masa pojazdu i jej rozłożenie między osie podawane są w zawiadomieniu dotyczącym homologacji (zob. załącznik 1 pkt 6); 5.2.3. temperatura znamionowa w miejscu, w którym umieszczony jest prędkościomierz, wynosi 23 ± 5 °C; 5.2.4. w czasie każdego testu ciśnienie opon odpowiada normalnemu ciśnieniu roboczemu określonemu w pkt 2.4; 5.2.5. badanie pojazdu odbywa się przy następujących prędkościach: Maksymalna prędkość konstrukcyjna (Vmax) pojazdu określona przez producenta pojazdu (km/h) Prędkość badawcza (V1) (km/h) Vmax ≤ 45 80 % Vmax 45 < Vmax ≤ 100 40 km/h oraz 80 % Vmax (jeśli prędkość wynikowa ≥ 55 km/h) 100 < Vmax≤ 150 40 km/h, 80 km/h oraz 80 % Vmax (jeśli prędkość wynikowa ≥ 100 km/h) 150 < Vmax 40 km/h, 80 km/h oraz 120 km/h 5.2.6. oprzyrządowanie do pomiaru rzeczywistej prędkości pojazdu powinno charakteryzować się dokładnością do ± 0,5 %; 5.2.6.1. w przypadku stosowania toru próbnego ma on mieć płaską, suchą powierzchnię o wystarczającej przyczepności; 5.2.6.2. jeśli do badania wykorzystane jest stanowisko rolkowe, średnica rolek powinna wynosić co najmniej 0,4 m.
2.2.

Do wniosku o homologację należy dołączyć: 2.2.1. rysunki w trzech egzemplarzach o dostatecznej szczegółowości umożliwiające identyfikację typu i przedstawiające przedni widok światła głównego, ze szczegółami ewentualnego użebrowania szyby, oraz przekrój poprzeczny; Na rysunkach należy zaznaczyć miejsce(-a) przeznaczone na znak homologacji, a w przypadku modułu LED także miejsce przeznaczone na indywidualny kod identyfikacyjny modułu; 2.2.1.1. jeżeli światło główne jest wyposażone w regulowany odbłyśnik, wskazanie położenia światła głównego względem podłoża i wzdłużnej środkowej płaszczyzny pojazdu, jeżeli światło główne jest przeznaczone do używania wyłącznie w tym położeniu; 2.2.2. krótki opis techniczny zawierający, w przypadku gdy światła główne mają być używane do doświetlania zakrętów, krańcowe położenia zgodnie z ppkt 6.2.9 poniżej. W przypadku modułów LED obejmuje to: a) krótką specyfikację techniczną modułów LED; b) rysunek z wymiarami i podstawowymi wielkościami elektrycznymi i fotometrycznymi oraz obiektywny strumień świetlny; c) w przypadku elektronicznego urządzenia sterowniczego źródła światła informacje na temat złącza elektrycznego niezbędnego do testu homologacyjnego; 2.2.3. dwie próbki każdego typu światła głównego, jedna próbka przeznaczona do montażu z lewej strony pojazdu i jedna próbka przeznaczona do montażu z prawej strony pojazdu. 2.2.4. Do badań tworzywa sztucznego, z którego wykonane są szyby: 2.2.4.1. czternaście szyb; 2.2.4.1.1. dziesięć z tych szyb można zastąpić dziesięcioma próbkami materiału o wymiarach co najmniej 60 × 80 mm posiadającymi płaską lub wypukłą powierzchnię zewnętrzną i zasadniczo płaską powierzchnię w części środkowej (promień krzywizny nie mniejszy niż 300 mm) o wymiarach co najmniej 15 × 15 mm; 2.2.4.1.2. każda taka szyba lub próbka materiału musi być wykonana metodą, która ma być stosowana w produkcji seryjnej; 2.2.4.2. odbłyśnik, do którego szyby mogą być przymocowane zgodnie z instrukcjami producenta. 2.2.5. Do badania odporności części przepuszczających światło wykonanych z tworzywa sztucznego na promieniowanie ultrafioletowe (UV) modułów LED wewnątrz światła głównego: 2.2.5.1. jedną próbkę każdego z odpowiednich materiałów stosowanych w świetle głównym lub jedno zawierające je światło główne. Każda z próbek materiału ma ten sam wygląd i podlega tej samej obróbce powierzchniowej (jeżeli taką zastosowano) co materiał przeznaczony do stosowania w przedkładanym do homologacji świetle głównym. 2.2.5.2. nie jest konieczne sprawdzanie odporności materiałów wewnętrznych na promieniowanie ultrafioletowe emitowane przez źródło światła, jeżeli użyto wyłącznie modułów LED o niskim promieniowaniu UV określonych w załączniku 10 do niniejszego regulaminu, lub w przypadku podjęcia środków zabezpieczających odpowiednie części światła głównego przed promieniowaniem ultrafioletowym, np. przez zastosowanie filtrów szklanych. 2.2.6. Jedno elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła, jeśli takie zostało użyte.
6.1.1.

Dodatkowe elementy ozdobne, wystające ponad 10 mm w stosunku do swojego umocowania, muszą się składać, zdejmować lub odchylać pod wpływem siły 10 daN, oddziałującej w dowolnym kierunku na ich najbardziej wystający punkt, w płaszczyźnie w przybliżeniu równoległej do powierzchni, na której zostały zamontowane. Niniejsze postanowienia nie mają zastosowania w odniesieniu do elementów ozdobnych umieszczonych na osłonie chłodnicy, w odniesieniu do których stosuje się wymogi ogólne określone w pkt 5. W celu przyłożenia siły o wartości 10 daN używany jest płasko zakończony bijak o średnicy nieprzekraczającej 50 mm. Jeżeli nie jest to możliwe stosuje się metodę równoważną. Po złożeniu, zdjęciu lub też odchyleniu elementów ozdobnych, pozostałe elementy wystające nie mogą wystawać więcej niż 10 mm. Takie elementy wystające w każdym razie odpowiadają postanowieniom pkt 5.2. Jeżeli element dekoracyjny jest umieszczony na podstawie, to podstawa ta traktowana jest jako przynależna do elementu dekoracyjnego, a nie do powierzchni podparcia.
2.1.

Do celów niniejszego regulaminu „ciągnik rolniczy” oznacza jakikolwiek pojazd o napędzie silnikowym, kołowy lub gąsienicowy, posiadający co najmniej dwie osie, którego funkcja zależy zasadniczo od jego siły pociągowej, i który został specjalnie zaprojektowany do tego by ciągnąć, pchać, przewozić pewne urządzenia, maszyny lub przyczepy wykorzystywane w rolnictwie lub w leśnictwie, lub, aby nimi poruszać. Ciągnik taki może być przystosowany do przewozu ładunków oraz pracowników obsługujących go.
13.3.

Powiadomienie o homologacji, odmowie, rozszerzeniu lub cofnięciu homologacji, lub o ostatecznym zaniechaniu produkcji typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem, zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 2 do niniejszego regulaminu oraz rysunków (dostarczonych przez wnioskodawcę), w formacie nie większym niż A4 (210 × 297 mm) lub złożonych do tego formatu i we właściwej skali.
3.3.

Siły określone poniżej przykłada się do każdego punktu badawczego w oddzielnym badaniu na tym samym pojeździe lub urządzeniu, lub na życzenie producenta/przedstawiciela na różnych pojazdach lub próbkach urządzeń. 3.3.1. Jeżeli budowa i elementy pojazdu związane z zabezpieczeniem przed wjechaniem pod przód pojazdu są zasadniczo symetryczne w stosunku do wzdłużnej środkowej płaszczyzny pojazdu, to badania w punktach P1 i P2 wykonuje się tylko z jednej strony. 3.3.2. W czasie badania siły przykłada się możliwie szybko, a urządzenie lub pojazd powinny wytrzymać działanie sił określonych w poniższych punktach przez co najmniej 0,2 sekundy. 3.3.3. Do obu punktów P1 przykłada się kolejno siłę poziomą o wartości równej 50 % ciężaru maksymalnego danego pojazdu lub typu pojazdu, do jakiego przeznaczone jest zabezpieczenie, nie większą jednak niż 80 × 103 N. 3.3.4. Do obu punktów P2 przykłada się kolejno siłę poziomą o wartości równej 100 % ciężaru maksymalnego danego pojazdu lub typu pojazdu, do jakiego przeznaczone jest zabezpieczenie, nie większą jednak niż 160 × 103 N. Jeżeli urządzenie ma budowę nieciągłą i powierzchnia przekroju urządzenia pomiędzy punktami P2 jest zmniejszona, to badanie kontynuuje się, przykładając siłę poziomą do punktu P3 o wartości tej samej, jak dla punktów P1;
6.2.1.

Optymalnie, badanie urządzenia ostrzegawczego powinno być przeprowadzone w środowisku bezechowym. Ewentualnie badanie można przeprowadzić w komorze półbezechowej lub na otwartej przestrzeni (5). W takim przypadku należy podjąć środki ostrożności w celu uniknięcia odbić od podłoża na obszarze pomiaru (np. poprzez umieszczenie zestawu ekranów pochłaniających hałas). Należy sprawdzić zgodność ze sferyczną rozbieżnością do 1 dB w obrębie półkuli o promieniu nie mniejszym niż 5 m, aż do maksymalnej częstotliwości pomiarowej, zwłaszcza w kierunku pomiaru i na wysokości aparatury i mikrofonu. Poziom szumu otoczenia powinien być niższy od mierzonego poziomu ciśnienia akustycznego o co najmniej 10 dB. Mikrofon oraz urządzenie poddawane badaniu należy umieścić na tej samej wysokości. Wysokość ta wynosi między 1,14 a 1,25 m. Oś maksymalnej wrażliwości mikrofonu pokrywa się z kierunkiem maksymalnego poziomu dźwięku urządzenia. Mikrofon należy umieścić tak, aby jego membrana znajdowała się w odległości 2 ± 0,01 m od płaszczyzny ujścia dźwięku emitowanego przez urządzenie. W przypadku urządzeń posiadających kilka ujść odległość określa się w stosunku do płaszczyzny ujścia znajdującego się najbliżej mikrofonu.