ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.1.

Wniosek o homologację składa właściciel nazwy handlowej lub znaku towarowego albo w razie potrzeby jego należycie upoważniony przedstawiciel. Wnioskodawca określa, czy urządzenie może być montowane w pojeździe z różnym nachyleniem osi odniesienia w stosunku do płaszczyzn odniesienia pojazdu i do podłoża albo, jak to ma miejsce w przypadku retroreflektorów klasy IA, IB i IVA, obraca się wokół własnej osi odniesienia; te różne warunki montażu są wskazane w formularzu informacyjnym. Do wniosku należy dołączyć: 3.1.1. rysunki (w trzech egzemplarzach) o stopniu szczegółowości umożliwiającym identyfikację typu i przedstawiające geometryczne położenie (położenia), w którym(-ch) urządzenie odblaskowe może być montowane w pojeździe, a w przypadku klasy IB lub IIIB – szczegóły dotyczące montażu szkieł odblaskowych. Rysunki muszą pokazywać przewidywane położenie numeru homologacyjnego i wskaźnika klasy w stosunku do okręgu wokół znaku homologacyjnego; 3.1.2. skrócony opis specyfikacji technicznych materiałów, z których wykonany jest optyczny zestaw odblaskowy; 3.1.3. próbki urządzenia odblaskowego w kolorze podanym przez producenta, a w razie potrzeby środki, za pomocą których urządzenia te są mocowane; liczbę próbek, które należy przedłożyć, określa załącznik 4 niniejszego regulaminu; 3.1.4. w razie potrzeby dwie próbki w innym kolorze (innych kolorach) w celu jednoczesnego lub późniejszego przedłużenia homologacji urządzeń w innym kolorze (innych kolorach); 3.1.5. w przypadku urządzeń klasy IVA: próbki urządzenia odblaskowego, a w razie potrzeby środki, za pomocą których urządzenia te są mocowane; liczbę próbek, które należy przedłożyć, określa załącznik 14 niniejszego regulaminu.
Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ mają skutek prawny w świetle międzynarodowego prawa publicznego. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem:

http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html

Poprawki z 2010 r. do regulaminu nr 54 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji opon pneumatycznych pojazdów użytkowych i ich przyczep

Poprawki do regulaminu nr 54 opublikowanego w Dz.U. L 183 z 11.7.2008, s. 41.

Zawierające:

Suplement nr 17 do oryginalnej wersji regulaminu – Data wejścia w życie: 17 marca 2010 r.

Poprawki do głównego tekstu regulaminu

Punkt 1 otrzymuje brzmienie (w tym dodany przypis (**)):

„1. ZAKRES

Niniejszy regulamin obejmuje nowe opony pneumatyczne przeznaczone głównie do pojazdów należących do kategorii M2, N3, N, O3 i O4 (1) (2). Niniejszego regulaminu nie stosuje się jednak do typów opon oznaczonych symbolami indeksu prędkości, które odpowiadają prędkościom niższym niż 80 km/h.
2.3.2.

W przypadku badania segmentów przegubowych oddzielnie segmenty jednoosiowe należy zamocować do sztucznego podparcia, które utrzymuje ich stałą pozycję w stosunku do platformy przechylającej w czasie ruchu od pozycji poziomej do punktu przewrócenia. To podparcie powinno spełniać następujące wymogi: 2.3.2.1. powinno być zamocowane do konstrukcji w sposób niepowodujący wzmocnienia ani dodatkowego obciążenia konstrukcji nośnej; 2.3.2.2. powinno być zbudowane w taki sposób, że nie wykaże żadnego odkształcenia, które mogłoby zmienić kierunek przewrócenia się pojazdu; 2.3.2.3. jego masa będzie równa masie tych elementów, części połączenia przegubowego, które normalnie należą do badanego segmentu, ale nie są na nim umieszczone (np. obrotnica, podłoga, uchwyty, gumowe osłony itp.); 2.3.2.4. jego środek ciężkości powinien mieć taką samą wysokość jak wspólny środek ciężkości części wymienionych w pkt 2.3.2.3; 2.3.2.5. jego osie obrotu będą równoległe do osi wzdłużnych wieloosiowego segmentu pojazdu i powinny przechodzić przez punkty styku opon tego segmentu.
11.

IEC 61000-3-3 Electromagnetic Compatibility (EMC) - Part 3-3 - Limits - Limitation of voltage changes, voltage fluctuations and flicker in public low-voltage systems for equipment with rated current ≤ 16 A per phase and not subjected to conditional connection („Kompatybilność elektromagnetyczna (EMC) – Część 3-3: Poziomy dopuszczalne – Ograniczanie zmian napięcia, wahań napięcia i migotania światła w publicznych sieciach zasilających niskiego napięcia, powodowanych przez odbiorniki o znamionowym prądzie fazowym ≤ 16 A przyłączone bezwarunkowo”), wydanie 2.0 – 2008 r.
1.4.3.

Zużycie paliwa, wyrażone w litrach na 100 km (w przypadku benzyny, LPG, etanolu (E85) i oleju napędowego) lub w m3 na 100 km (w przypadku gazu ziemnego/biometanu), wylicza się w oparciu o następujące wzory: a) dla pojazdów z silnikiem o zapłonie iskrowym, zasilanych benzyną (E5): FC = (0,118/D) · [(0,848 · HC) + (0,429 · CO) + (0,273 · CO2)]; b) dla pojazdów z silnikiem o zapłonie iskrowym, zasilanych LPG: FCnorm = (0,1212/0,538) · [(0,825 · HC) + (0,429 · CO) + (0,273 · CO2)]; Jeśli skład paliwa zastosowanego do badania różni się od składu przyjętego do wyliczenia znormalizowanego zużycia, na wniosek producenta, zastosowany może być współczynnik korygujący cf, jak poniżej: FCnorm = (0,1212/0,538) · (cf) · [(0,825 · HC) + (0,429 · CO) + (0,273 · CO2)]; Współczynnik korygujący cf, który można zastosować, określa się w następujący sposób: cf = 0,825 + 0,0693 · nactual; gdzie: nactual = faktyczny współczynnik H/C zastosowanego paliwa; c) dla pojazdów z silnikiem o zapłonie iskrowym, zasilanych gazem ziemnym/biometanem: FCnorm = (0,1336/0,654) · [(0,749 · HC) + (0,429 · CO) + (0,273 · CO2)]; d) dla pojazdów z silnikiem o zapłonie samoczynnym na olej napędowy (B5): FC = (0,116/D) · [(0,861 · HC) + (0,429 · CO) + (0,273 · CO2)]; e) dla pojazdów z silnikiem o zapłonie iskrowym, zasilanych etanolem (E85): FC = (0,1742/D) · [(0,574 · HC) + (0,429 · CO) + (0,273 · CO2)].; W powyższych wzorach: FC = zużycie paliwa w litrach na 100 km (w przypadku benzyny, LPG, oleju napędowego lub biodiesla) lub w m3 na 100 km (w przypadku gazu ziemnego); HC = zmierzona emisja węglowodorów w g/km; CO = zmierzona emisja tlenku węgla w g/km; CO2 = zmierzona emisja dwutlenku węgla w g/km; D = gęstość paliwa stosowanego w badaniach. W przypadku paliw gazowych jest to gęstość w temperaturze 15 °C.
9.1.

Wszystkie pomiary fotometryczne i kolorymetryczne wykonuje się w następujący sposób: 9.1.1. w przypadku światła z wymiennym źródłem światła, niewyposażonego w elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła – przy użyciu bezbarwnej lub barwnej żarówki wzorcowej kategorii przewidzianej dla danego urządzenia, zasilanej napięciem wymaganym do wytworzenia referencyjnego strumienia świetlnego przewidzianego dla tej kategorii żarówek; 9.1.2. w przypadku światła wyposażonego w niewymienne źródła światła (żarówki i inne) – pod napięciem odpowiednio 6,75 V, 13,5 V lub 28,0 V; 9.1.3. w przypadku układu wykorzystującego elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła, stanowiące część światła (1) – poprzez przyłożenie do zacisków wejściowych światła napięcia o wartości określonej przez producenta lub, jeżeli nie została określona, odpowiednio 6,75 V, 13,5 V lub 28,0 V; 9.1.4. w przypadku układu wykorzystującego elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła, niestanowiące części światła: poprzez przyłożenie do zacisków wejściowych światła napięcia o wartości określonej przez producenta.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 4/30

Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ mają skutek prawny w świetle międzynarodowego prawa publicznego. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem:

http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html

Poprawki z 2010 r. do regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów przeznaczonych do przewozu ładunków niebezpiecznych w odniesieniu do ich szczególnych cech konstrukcyjnych

Poprawki do regulaminu nr 105 opublikowanego w Dz.U. L 230 z 31.8.2010, s. 253.

Zawierające:

Serię poprawek 05 – data wejścia w życie: 23 czerwca 2011 r.

Poprawki do głównego tekstu regulaminu

Punkt 4.2 otrzymuje brzmienie:

„4.2. Każdemu homologowanemu typowi należy nadać numer homologacji. Jego dwie pierwsze jego cyfry (obecnie 05 odpowiadające serii poprawek 05 do regulaminu) wskazują […]”.

Punkt 5.1.1.6.3 otrzymuje brzmienie:

„5.1.1.6.3. Połączenia elektryczne Połączenia elektryczne między pojazdami silnikowymi i przyczepami mają stopień ochrony IP54 zgodnie z normą IEC 529 i są zaprojektowane w sposób zapobiegający przypadkowemu rozłączeniu. Połączenia są zgodne z ISO 12098:2004 i ISO 7638:2003, zależnie od przypadku.”

Punkty 10.1–10.4 otrzymują brzmienie:

„10.1. Od oficjalnej daty wejścia w życie serii poprawek 05 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym serią poprawek 05. 10.2. Od dnia 1 kwietnia 2012 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji EKG tylko wówczas, gdy typ homologowanego pojazdu odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 05. 10.3. Do dnia 31 marca 2012 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nadal udzielają homologacji oraz rozszerzają homologacje tym typom pojazdów, które spełniają wymagania niniejszego regulaminu zmienionego poprzedzającymi seriami poprawek. 10.4. Żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia krajowej lub regionalnej homologacji typu dla typu pojazdu homologowanego zgodnie z serią poprawek 05 do niniejszego regulaminu.”.

Skreśla się pkt 10.5.

Zmiany w załącznikach

Załącznik 2, wzór A, zmienia się znak homologacji, a tekst wyjaśniający pod rysunkiem otrzymuje brzmienie:

Powyższy znak homologacji […], numer homologacji to 052492 i […] wymaganiami regulaminu nr 105 zmienionego serią poprawek 05.”.

Załącznik 2, wzór B, zmienia się znak homologacji, a tekst wyjaśniający pod rysunkiem otrzymuje brzmienie:
8.1.

Wszystkie pomiary fotometryczne i kolorymetryczne wykonuje się w następujący sposób: 8.1.1. w przypadku światła z wymiennym źródłem światła, niewyposażonego w elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła – przy użyciu bezbarwnej lub barwnej żarówki wzorcowej kategorii przewidzianej dla danego urządzenia, zasilanej napięciem wymaganym do wytworzenia referencyjnego strumienia świetlnego przewidzianego dla tej kategorii żarówek; 8.1.2. w przypadku światła wyposażonego w niewymienne źródła światła (żarówki i inne) – pod napięciem odpowiednio 6,75 V, 13,5 V lub 28,0 V; 8.1.3. w przypadku układu wykorzystującego elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła, stanowiące część światła (1) – poprzez przyłożenie do zacisków wejściowych światła napięcia o wartości określonej przez producenta lub, jeżeli nie została określona, odpowiednio 6,75 V, 13,5 V lub 28,0 V; 8.1.4. w przypadku układu wykorzystującego elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła, niestanowiące części światła - poprzez przyłożenie do zacisków wejściowych światła napięcia o wartości określonej przez producenta.
2.

Część pojazdu (np. przegroda, ścianka lub oparcie siedzenia skierowanego przodem do kierunku jazdy) przed najbardziej wysuniętym do przodu siedzeniem skierowanym bokiem do kierunku jazdy musi spełniać następujące wymagania w celu ochrony pasażera zajmującego to siedzenie (zob. rysunek 2): 2.1. wysokość tej części pojazdu, w stosunku do płaszczyzny odniesienia najbardziej wysuniętego do przodu siedzenia skierowanego bokiem do kierunku jazdy, nie może być mniejsza niż 1 020 mm; oraz 2.2. rzeczywista powierzchnia uderzenia części pojazdu musi mieć szerokość 200 mm i wysokość 580 mm. Powierzchnia ta musi być umieszczone tak, aby oś pionowa znajdowała się 50 mm za punktem H najbardziej wysuniętego do przodu siedzenia skierowanego bokiem do kierunku jazdy; oraz 2.3. odpowiednia powierzchnia części pojazdu rzutowana na płaszczyznę pionową przez ten punkt H musi obejmować co najmniej 95 % rzeczywistej powierzchni uderzenia. Ta część pojazdu musi spełniać wymaganie dotyczące pochłaniania energii zgodnie z dodatkiem 6. 2.3.1. Jeżeli w odpowiedniej powierzchni istnieje szczelina (zwykle dwa siedzenia skierowane przodem do kierunku jazdy ze szczeliną między nimi) odległość określa się dla każdej szczeliny za pomocą kuli o średnicy 165 mm. Kula styka się ze szczeliną w punkcie obszaru szczeliny pozwalającym na maksymalne wciśnięcie kuli, biorąc pod uwagę, że nie należy stosować nacisku. Odległość między dwoma punktami styczności kuli musi być mniejsza niż 60 mm.
2.11.

„Kąty widoczności geometrycznej” oznaczają kąty wyznaczające obszar najmniejszego kąta bryłowego, w którym musi być widzialna powierzchnia widoczna światła. Pole to wyznaczają wycinki powierzchni kuli, której środek jest jednocześnie środkiem odniesienia danego światła i której równik jest równoległy do podłoża. Wycinki te wyznacza się w odniesieniu do osi odniesienia. Kąty poziome ß odpowiadają długości kątowej, a kąty pionowe α – szerokości kątowej. Wewnątrz kątów widoczności geometrycznej nie mogą występować żadne przeszkody dla rozchodzenia się światła z żadnej części powierzchni widocznej świateł obserwowanych z nieskończonej odległości. Przy wykonywaniu pomiarów w bliższej odległości od świateł kierunek obserwacji musi być przesunięty równolegle w celu zachowania tej samej dokładności. Nie bierze się pod uwagę przeszkód istniejących wewnątrz kątów widoczności geometrycznej, jeżeli występowały one już w chwili uzyskania homologacji. Jeżeli po zamontowaniu światła jakakolwiek część powierzchni widocznej światła jest zakryta przez jakąkolwiek inną część pojazdu, należy dowieść, że część światła niezasłonięta przez przeszkody nadal odpowiada wartościom fotometrycznym wymaganym do homologacji danego urządzenia jako urządzenia optycznego (zob. załącznik 3 do niniejszego regulaminu). Jednakże jeżeli kąt pionowy widoczności geometrycznej poniżej poziomu może być zmniejszony do 5° (światło umieszczone na wysokości poniżej 750 mm nad podłożem), to pole pomiarów fotometrycznych zamontowanego urządzenia optycznego może być zmniejszone do 5° poniżej poziomu.
5.1.2.

w przypadku urządzeń zabezpieczających typu 4 urządzenie zabezpieczające musi być skonstruowane w taki sposób, by bez wyłączenia go nie było możliwe odblokowanie układu przeniesienia napędu. Jeżeli urządzenie to jest aktywowane przez sterowanie urządzenia postojowego, to musi działać w połączeniu z urządzeniem unieruchamiającym silnik pojazdu;
2.3.

Każdy pojazd należący do jednej z następujących kategorii: M1, M2, M3, N1, O1 lub O2 uznaje się za spełniający określony powyżej warunek: a) jeżeli spełnia te same warunki co warunki określone w części II lub części III; lub b) jeżeli prześwit poprzeczny pod tylną częścią pojazdu nieobciążonego nie przekracza 550 mm na szerokości, która nie jest mniejsza od szerokości tylnej osi o więcej niż o 100 mm z obu stron (z pominięciem wybrzuszenia opon bezpośrednio nad podłożem); lub c) jeżeli, w przypadku pojazdów kategorii O1 i O2, w których opony wystają na ponad połowę swej szerokości poza nadwozie (z pominięciem osłon kół) lub poza podwozie w braku nadwozia, prześwit poprzeczny pod tylną częścią pojazdu nieobciążonego nie przekracza 550 mm na szerokości, która nie jest mniejsza o więcej niż o 100 mm z obu stron od odległości zmierzonej pomiędzy najbardziej wysuniętymi do wewnątrz punktami opon (z pominięciem wybrzuszenia opon bezpośrednio nad podłożem). Jeżeli w pojeździe występuje więcej niż jedna tylna oś, to pod uwagę bierze się szerokość najszerszej tylnej osi. Wymogi określone powyżej w pkt 2.3 lit. b) i c) muszą być spełnione co najmniej na prostej: a) położonej nie dalej niż 450 mm od skrajnej tylnej krawędzi pojazdu; b) która może mieć przerwy o łącznej długości nie większej niż 200 mm.”.
(*)

Proponowany system został opracowany do stosowania przy ocenie zgodności źródeł światła LED z dopuszczalnym poziomem niezgodności wynoszącym, odpowiednio, 1 % i 6,5 % i oparty jest na planie podwójnego pobierania próbek do celów kontroli normalnej, wg publikacji IEC nr 60410: „Sampling Plans and Procedures for Inspection by Attributes”.
5.6.5.

Jeżeli występuje warunek prowadzący do aktywacji następujących lampek kontrolnych: wadliwego funkcjonowania układu hamulcowego, świateł drogowych i kierunkowskazu, wyświetlanych na powierzchni wspólnej wraz z innymi lampkami kontrolnymi, mają one pierwszeństwo w stosunku do wszystkich innych sygnałów wyświetlanych na powierzchni wspólnej.
2.2.

Do wniosku dotyczącego każdego typu kierunkowskazu należy dołączyć: 2.2.1. rysunki w trzech egzemplarzach o stopniu szczegółowości umożliwiającym identyfikację typu i kategorii, przedstawiające w sposób geometryczny: a) położenia, w jakich kierunkowskazy można montować w pojeździe; oś obserwacji, jaką należy przyjąć za oś odniesienia w badaniach (kąt poziomy H = 0°, kąt pionowy V = 0°); oraz punkt, który należy obrać za środek odniesienia we wspomnianych badaniach; b) geometryczne warunki montażu urządzeń spełniających wymogi zawarte w pkt 6; c) w przypadku układu świateł współzależnych, światło współzależne lub połączenie świateł współzależnych, które spełniają wymogi zawarte w pkt 5.7, 6.1 i załączniku 4 do niniejszego regulaminu; d) na rysunkach należy określić miejsce na numer homologacji oraz symbole dodatkowe w stosunku do okręgu wchodzącego w skład znaku homologacji. 2.2.2. Krótki opis techniczny, zawierający w szczególności następujące dane (nie obowiązuje w przypadku świateł o niewymiennych źródłach światła): a) kategorię lub kategorie zalecanych żarówek; muszą one należeć do jednej z kategorii wymienionych w regulaminie nr 37 oraz serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w chwili wystąpienia o udzielenie homologacji typu; lub b) kategorię lub kategorie zalecanych źródeł światła LED; muszą one należeć do jednej z kategorii wymienionych w regulaminie nr 128 oraz serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w chwili wystąpienia o udzielenie homologacji typu; lub c) indywidualny kod identyfikacyjny modułu źródła światła. 2.2.3. W przypadku kierunkowskazu kategorii 2b zwięzły opis regulatora zmiennego natężenia światła, schemat rozmieszczenia i określenie charakterystyki układu zapewniającego dwa poziomy światłości. 2.2.4. W przypadku światła kierunkowskazu kategorii 1, 1a, 1b, 2a i 2b, informacje dotyczące włączenia sygnału zgodnie z pkt 5.6 i 6.2.2 poniżej. 2.2.5. Dwie próbki; jeżeli urządzenia nie są identyczne, ale są symetryczne i odpowiednie do zamocowania jedno po lewej, a drugie po prawej stronie pojazdu, dwie przedstawione próbki mogą być identyczne i przeznaczone do zamontowania wyłącznie po prawej lub wyłącznie po lewej stronie pojazdu. W przypadku kierunkowskazu kategorii 2b do wniosku należy również dołączyć regulator zmiennego natężenia światła lub generator wytwarzający taki sam sygnał (takie same sygnały).
2.4.

Odniesienia w niniejszym regulaminie do żarówek wzorcowych oraz do regulaminu nr 37 dotyczą regulaminu nr 37 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w chwili składania wniosku o udzielenie homologacji typu. Odniesienia w niniejszym regulaminie do wzorcowych diodowych źródeł światła (LED) oraz do regulaminu nr 128 dotyczą regulaminu nr 128 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w chwili składania wniosku o udzielenie homologacji typu.
9.4.5.

Właściwy organ musi dążyć do przeprowadzania kontroli z częstotliwością raz na dwa lata. Jednakże kwestię tę pozostawia się do uznania właściwego organu zgodnie z jego stopniem zaufania do środków podjętych w celu zapewnienia skutecznej kontroli zgodności produkcji. W przypadku odnotowania negatywnych wyników właściwy organ jest zobowiązany zapewnić podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu niezwłocznego przywrócenia zgodności produkcji.
2.2.

W odniesieniu do każdego typu światła zakrętowego do wniosku należy dołączyć: 2.2.1. rysunki (w trzech egzemplarzach) o stopniu szczegółowości umożliwiającym identyfikację typu światła zakrętowego, przedstawiające położenie geometryczne, w jakim światło zakrętowe należy zamontować w pojeździe; oś obserwacji, jaką należy przyjąć za oś odniesienia w badaniach (kąt poziomy H = 0, kąt pionowy V = 0) oraz punkt, który należy obrać za środek odniesienia we wspomnianych badaniach. Rysunki muszą wskazywać miejsce przeznaczone dla numeru homologacji oraz dodatkowego symbolu, w odniesieniu do okręgu znaku homologacji; 2.2.2. krótki opis techniczny, zawierający w szczególności następujące dane (nie obowiązuje w przypadku świateł o niewymiennych źródłach światła): a) kategorię lub kategorie wymaganych żarówek; kategoria ta musi być jedną z kategorii wymienionych w regulaminie nr 37 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w momencie składania wniosku o udzielenie homologacji typu; lub b) kategorię lub kategorie wymaganych diodowych źródeł światła (LED); kategoria ta musi być jedną z kategorii wymienionych w regulaminie nr 128 i serii poprawek do tego regulaminu obowiązujących w momencie składania wniosku o udzielenie homologacji typu; lub c) indywidualny kod identyfikacyjny modułu źródła światła; 2.2.3. dwie próbki. Jeśli urządzenia nie są identyczne, ale są symetryczne i przeznaczone do montowania tylko po lewej albo tylko po prawej stronie pojazdu, to dwie przedstawione próbki mogą być identyczne, to jest przeznaczone do montowania wyłącznie po prawej lub wyłącznie po lewej stronie pojazdu.
3.2

Do wniosku o homologację należy dołączyć: 3.2.1 rysunki w trzech egzemplarzach, dostatecznie szczegółowe, by umożliwić identyfikację typu (zob. pkt 4.2 i 5.3) i przedstawiające przekrój poprzeczny (pionowy) oraz widok przedni reflektora, ze szczegółami ewentualnego użebrowania szyby, 3.2.2 zwięzły opis techniczny, 3.2.3 następujące próbki: 3.2.3.1 dwie próbki z szybami bezbarwnymi; 3.2.3.2 do badań filtra barwnego lub ekranu barwnego (lub szyby barwnej): dwie próbki.
7.2.

W reklamach składających się z odblaskowych logo, oznakowań wyróżniających lub liter/znaków pisma należy zachować przyzwoitość. Stosować do nich można materiały do oznakowania należące do klasy „D”, jeśli całkowita powierzchnia odblaskowa jest mniejsza niż 2 m2; jeśli całkowita powierzchnia odblaskowa jest równa lub większa niż 2 m2, należy użyć materiału do oznakowania należącego do klasy „E” (3). 7.2.1. W przypadku materiałów klasy „D” maksymalne wartości współczynnika odblasku są mniejsze lub równe wartości określonej w załączniku 7 tabela 2; materiały te przeznaczone są do stosowania w oznaczeniach wyróżniających i grafikach. 7.2.2. W przypadku materiałów klasy „E” maksymalne wartości współczynnika odblasku są mniejsze lub równe 33 % wartości określonych w załączniku 7 tabela 2. 7.2.3. Białe materiały do oznakowania odblaskowego, przeznaczone do stosowania jako tło w procesie drukowania pełnobarwnych logo i oznakowań klasy „E”, bez niezadrukowanych pustych powierzchni, mogą spełniać wymogi określone w załączniku 7 tabela 2 w odniesieniu do materiałów klasy „D” i muszą być oznaczone jako materiały klasy „D/E”.