ZAŁĄCZNIK 5

WARUNKI I PROCEDURY BADAŃ

1. WARUNKI BADANIA RUPD

1.1. Na wniosek producenta badanie może zostać wykonane:

1.1.1. na pojeździe należącym do typu, do którego przeznaczone jest dane RUPD; w takim przypadku muszą być spełnione warunki określone w pkt 2; albo

1.1.2. na elemencie podwozia typu pojazdu, dla którego przeznaczone jest dane RUPD; element taki musi być reprezentatywny dla danych typów pojazdu; albo

1.2. W przypadku pkt 1.1.2 części użyte do zamocowania RUPD do części podwozia pojazdu muszą odpowiadać częściom używanym do zamocowania RUPD na pojeździe. Część podwozia można zamocować na stanowisku badawczym, jak pokazano na rysunku poniżej, przedstawiającym minimalne wymogi, które muszą zostać spełnione. Konstrukcje stosowane jako szyny boczne muszą być reprezentatywne dla podwozia pojazdów, dla których przeznaczony jest system zabezpieczający przed wjechaniem pod pojazd.

Odległość przedniego punktu mocowania RUPD od sztywnego stanowiska badawczego nie może być mniejsza niż 500 mm. Jeżeli do podtrzymywania RUPD stosuje się przekątną rozpórkę, odległość tę należy mierzyć między przednim punktem mocowania rozpórki do konstrukcji szyn bocznych a sztywnym stanowiskiem badawczym.

Sztywne stanowisko badawcze Badany komponent (RUPD) min. 1 000 mm min. 500 mm Sztywne mocowania konstrukcji badawczej Przedni punkt mocowania (np. śruba lub spoina)

1.3. Na życzenie producenta i za zgodą placówki technicznej, procedurę badania opisaną w pkt 3 można zastąpić symulacją w postaci obliczeń.

Model matematyczny walidowany jest poprzez porównanie z rzeczywistymi warunkami badania. W tym celu przeprowadzane jest badanie fizyczne, aby porównać wyniki otrzymane po zastosowaniu modelu matematycznego z wynikami badania fizycznego. Należy wykazać porównywalność wyników obu badań. Sprawozdanie z walidacji jest sporządzane przez producenta lub przez placówkę techniczną i przedkładane organowi udzielającemu homologacji typu.

Organ udzielający homologacji typu powiadamiany jest o wszelkich zmianach w modelu matematycznym lub w oprogramowaniu, które mogłyby unieważnić sprawozdanie z walidacji, i może domagać się przeprowadzenia nowej procedury walidacji.

1.4. W przypadku RUPD, którego poprzeczka nie ma pionowej płaskiej powierzchni wynoszącej co najmniej 50 % minimalnej wysokości przekroju poprzecznego zgodnie z pkt 7.1 lub 25.5 niniejszego regulaminu na wysokości punktów przyłożenia sił badawczych zgodnie z pkt 16.1 lub 25.1, producent dostarcza placówce technicznej urządzenie, które umożliwia przyłożenie do poprzeczki poziomych obciążeń badawczych przy użyciu wyposażenia badawczego wykorzystywanego przez placówkę techniczną. Urządzenie nie może zmieniać charakterystyki wymiarowej i mechanicznej RUPD ani zwiększać jego oporu podczas badania. Urządzenie nie może być sztywno zamocowane do RUPD ani do aparatury badawczej.

2. WARUNKI BADANIA POJAZDÓW

2.1. Pojazd musi stać na poziomej, płaskiej, sztywnej i gładkiej powierzchni.

2.2. Koła przednie muszą być skierowane na wprost.

2.3. Opony muszą być napompowane do ciśnienia zalecanego przez producenta pojazdu.

2.4. Jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia sił określonych w pkt 3.1 poniżej, pojazd można unieruchomić w dowolny sposób określony przez producenta pojazdu.

2.5. Pojazdy wyposażone w zawieszenie hydropneumatyczne, hydrauliczne, pneumatyczne lub układ automatycznego poziomowania w zależności od obciążenia pojazdu należy badać przy normalnym ustawieniu roboczym ww. zawieszenia lub układu, określonym przez producenta.

3. PROCEDURA BADANIA

3.1. Zgodność z wymogami pkt 7.3 i 25.7 niniejszego regulaminu sprawdza się za pomocą odpowiednich trzpieni pomiarowych; siły określone w pkt 3.1.1 i 3.1.2 poniżej przykłada się oddzielnie i kolejno po sobie, przez powierzchnię o wysokości nie większej niż 250 mm (ale obejmującą maksymalną wysokość przekroju poprzeczki lub RUP, dokładną wysokość musi określić producent), szerokości nie większej niż 200 mm i o promieniu krzywizny wynoszącym 5 ± 1 mm na krawędziach pionowych. RUP musi stawiać odpowiedni opór siłom działającym równolegle do osi wzdłużnej pojazdu. Powierzchnia nie może być zamocowana sztywno do RUPD lub RUP i musi być łączona przegubowo we wszystkich kierunkach. Wysokość środka powierzchni nad podłożem musi być określona przez producenta i zawierać się pomiędzy prostymi ograniczającymi urządzenie w poziomie. Jeżeli badanie przeprowadzane jest na pojeździe, wysokość nie może jednak przekraczać wysokości określonej w pkt 16.1 i 16.2 ani wysokości określonej w pkt 25.1 i 25.2 niniejszego regulaminu, kiedy pojazd jest nieobciążony. Kolejność przykładania sił może być określona przez producenta.

Urządzenie stosowane do rozłożenia siły badawczej na określonej powierzchni płaskiej musi być podłączone do urządzenia uruchamiającego poprzez połączenie obrotowe. Urządzenie uruchamiające, niezależnie od tego, czy ciągnie czy popycha, musi być umieszczone w taki sposób, aby nie zwiększało sztywności ani stabilności konstrukcji systemu zabezpieczającego przed wjechaniem pod pojazd, tj. nie może zwiększać progu niestateczności ani zmniejszać największego odkształcenia systemu zabezpieczającego przed wjechaniem pod pojazd.

3.1.1. Do dwóch punktów położonych symetrycznie po obu stronach linii środkowej urządzenia lub pojazdu, w zależności od metody badania, przykłada się kolejno siłę poziomą o wartości 180 kN lub 85 % siły wytwarzanej przez masę maksymalną pojazdu, w zależności od tego, która wartość jest mniejsza. Punkty muszą być oddalone od siebie o co najmniej 700 mm, lecz nie więcej niż 1 m. Dokładne położenie punktów przyłożenia siły określa producent.

Niezależnie od powyższego przepisu w przypadku pojazdów kategorii N2 bez wyodrębnionej kabiny o masie maksymalnej nieprzekraczającej 8 t, siły poziome mogą być zmniejszone do 100 kN lub 50 %.

3.1.2. W przypadkach określonych w pkt 1.1.1 i 1.1.2 niniejszego załącznika do dwóch punktów położonych w odległości 300 ± 25 mm od wzdłużnych płaszczyzn stycznych do zewnętrznych krawędzi kół tylnej osi – lub do zewnętrznych krawędzi RUPD, jeżeli jego szerokość przekracza szerokość tylnej osi, oraz do trzeciego punktu położonego na środkowej pionowej płaszczyźnie pojazdu na prostej łączącej oba te punkty przykłada się kolejno siłę poziomą o wartości 100 kN lub 50 % siły wytwarzanej przez masę maksymalną pojazdu, w zależności od tego, która wartość jest mniejsza.

Niezależnie od powyższego przepisu w przypadku pojazdów kategorii N2 bez wyodrębnionej kabiny o masie maksymalnej nieprzekraczającej 8 t, siły poziome mogą być zmniejszone do 50 kN lub 25 %.

3.1.3. Na wniosek producenta poziom sił można zmniejszyć do 80 % poziomu określonego w wymogu podanym w pkt 3.1.1–3.1.2 w przypadku pojazdów wymienionych w załączniku 6.

3.2. Zastępcze punkty przyłożenia siły

Jeżeli którykolwiek z punktów określonych w pkt 3.1 jest położony w strefie przerwania ciągłości urządzenia zabezpieczającego przed wjechaniem pod pojazd, o którym mowa w pkt 7.4 lub 25.8 niniejszego regulaminu, to siły przykłada się w punktach zastępczych położonych w następujących miejscach:

3.2.1. w przypadku wymogów określonych w pkt 3.1.1: na poziomej linii środkowej oraz w odległości nie większej niż 50 mm od pionowych krawędzi położonych najbliżej pierwotnych punktów przyłożenia siły, określonych w ww. punkcie; oraz